KAPLUMBAĞALAR
 
158
 
 
işim yok benim! Ben uykumu açık uyurum!» deyip inadından 
ayrılmıyordu.
 
Bir gün öğle vakti torunu çıktı geldi gene. Yüzü gözü toz toprak 
içindeydi. Soluk soluğa koşarak gelmişti. Ayaklarındaki çarıklar 
kurumuş, sıkmıştı ayakl
arını. Donu gömleği eskimiş, partal olmuştu.
 
«Dede! .. Dedeeee ! ..» diye bağırıyordu uzaktan.
 
Kır Abbas, Ovacık yolu boyunca uzanan hendeğin yanı sıra 
geziniyordu. Hemen elini kıçına koydu, Haydar’ın yaklaşmasını 
bekledi.
 
Çocuk soluyarak geldi, durdu önün
de:
 
«Ne var ulan, ninene yılan mı soktu? Ne bağırıyorsun’?»
 
«Dedeee, anamın çocuğu oldu!..»
 
«Ne oldu, ne oldu?»
 
«Anamın çocuğu oldu...»
 
Dünya değişiverdi!
 
Bir serinlik, bir ışık...
 
Karşıda yarı biçilmiş buğday tarlaları güzelleşti. incecik, şırıl şırıl 
bir
 
su, içini yıkamaya başladı. Torununun eski şapkasını çıkardı, saçını 
başını okşadı. Öptü yüzünü gözünü. Sonra bileğinden tuttu, talvarın 
altına götürdü.
 
«Yanmış kavrulmuşun dedem!»
 
Kuyudan bir kova su çekti:
 
«Gel buraya gel, ben dökeyim, sen yuyuver! 
Yüzün gözün 
serinlesin bir!..»
 
Suyu döktü, torunu elini yüzünü yudu. Elinin sularını silkti: 
«Anamı alıp eve götürdüler, dede! Ufacık bir çocuğu oldu. Eyice 
göremedim ki... Kovaladılar beni...»
 
Derinlerden derinlerden gülüyordu Kır Abbas:
 
«Görürsen kıyamet
ler kopar! Göstermezler!»
 
«Sultan teyzem koştu geldi. Bubam Hörü ebeyi çığırdı. Hepisi