polise bile haber vermeden doğ ru buraya bizim parti merkezine geliyor." Nazik 
bir hava takındı: "Lütfen ş imdi buradan polise telefon et ve 
53 
 Muhtar'ın Hazin Hikayesi her şeyi anlat," dedi. Telefonun ahizesini ikramıyla gururlanan bir ev sahibi 
gibi Ka'ya uzattı. Ka ahizeyi eline alınca Muhtar bir deftere bakıp numaraları çevirdi. 
"Emniyet Müdür Yardımcısı Kasım Bey'i tanıyorum," dedi Ka. "Nereden tanıyorsun?" 
dedi Muhtar Ka'yı sinir eden belirgin bir ş üphecilikle. 
"Gazeteci Serdar Bey beni ilk ona götürdü sabah," diyordu ki Ka, santraldaki kız Ka'yı bir anda emniyet müdür yardımcısına bağ ladı. Ka Yeni Hayat Pastanesi'nde 
tanık olduğ u şeyleri yaş adığı gibi anlattı. Muhtar aceleci ve sakar iki tuhaf 
adım attı ve acemice kırıtıp kulağ ını yaklaş tırıp Ka ile birlikte konuş mayı 
dinlemek istedi. Ka da o iyi duyabilsin diye ahizeyi kendi kulağ ından onunkine 
yaklaştırdı. Birbirlerinin nefesini yüzlerinde duyuyorlardı ş imdi. Ka onu 
emniyet müdür yardımcısıyla yaptığ ı konuşmaya niye ortak ettiğ ini bilmiyor, ama 
böyle yapmasının daha iyi olacağ ını seziyordu. Saldırganın hiç göremediğ i yüzünü 
değil ama ufak tefek gövdesini emniyet müdür yardımcısına iki kere daha tarif 
etti. "Bir an evvel buraya gelin de ifadenizi alalım," dedi komiserin iyi niyetli sesi. "Ben Refah Partisi'ndeyim," dedi Ka. "Çok gecikmeden gelirim." Bir sessizlik 
oldu. "Bir saniye," dedi komiser. 
Ka ve Muhtar komiserin ağ zını telefondan uzaklaş tırıp fısıltıyla birileriyle bir 
şey konuş tuğunu duydular. 
"Kusura bakmayın, nöbetçi arabayı sordum," dedi komiser. "Bu kar hiç dinmeyecek. Biz birazdan araba yollayalım, alsınlar sizi partiden." 
"Burada olduğ unu söylemen iyi oldu," dedi Muhtar telefon kapanınca. "Nasıl olsa 
biliyorlardır. Her yeri dinliyorlar. Demin de seni suçlar gibi konuşmamı yanlış  
anlamanı istemiyorum." 
Bir zamanlar kendisini Niş antaşlı bir burjuva gibi gören siyaset meraklılarına 
duyduğu cinsten bir öfke geçti Ka'nın içinden. Lisede bu adamlar pandikleşerek 
sürekli birbirlerini ibne durumuna düş ürmeye çalış ırlardı. Bu faaliyetin yerini 
daha sonraki yıllarda birbirlerini ve daha çok da siyasal düş manlarını polis 
ajanı durumuna düş ürme oyunu almış tı. Ka bir polis arabasından, basılacak 
54 evi işaret eden muhbir durumuna düş ürülme korkusu yüzünden siyasetten hep uzak 
kalmıştı. Şimdiyse, Muhtar dinci ş eriatçı partiden aday olmak gibi on sene önce 
kendisinin de küçümseyeceğ i bir iş i yapmış  olmasına rağ men mazeret ve bahane 
yetiştirmekle yükümlü taraf gene Ka olmuş tu. 
Telefon çaldı, Muhtar sorumlu bir pozla açtı ve beyaz eş ya dükkânının bu akş amki 
canlı yayında yayınlanacak reklamının fiyatı için bir Serhat Kars Televizyonu yetkisiliyle sıkı bir pazarlık etti. 
Telefon kapanıp ne konuş acaklarını hiç bilemeyen küskün çocuklar gibi ikisi de 
susunca on iki yıldır aralarında konuş ulmayan her ş ey Ka'nın hayalinde 
konuşulmuş oldu. 
Önce birbirlerine hayallerinde ş öyle dediler: "Ş imdi ikimiz de bir çeş it sürgün 
hayatı yaş adığımıza ve öyle çok baş arılı, muzaffer ve mutlu olamadığ ımıza göre 
zor bir ş eymiş hayat! Ş air olmak da yetmiyormuş ... Siyasetin gölgesi bu yüzden 
üzerimize bu kadar vurdu." Bu bir kere dendikten sonra, ikisi de hayallerinde 
şunu da demeden edemediler: "Ş iirde mutluluk yetmeyince, siyasetin gölgesine 
ihtiyaç oldu." Ka ş imdi Muhtar'ı biraz daha küçümsüyordu. 
Ka Muhtar'ın ş imdi bir seçim zaferi öncesinde olduğ u için memnun olduğ unu, 
kendisinin de Türkiye'deki orta karar ş air ününden -hiç yoktan iyi olduğ u için- 
azıcık memnun olduğ unu hatırlattı kendine. Ama ikisi de bu memnuniyetlerini asla 
itiraf edemeyecekleri gibi, asıl büyük konuyu, yani hayata küskünlüklerini de hiç açamazlardı birbirlerine. Yani en kötüsü olmuş , hayatta yenilgiyi kabul edip 
dünyanın acımasız haksızlığ ına alış mışlardı. Bu durumdan çıkmak için ikisinin de 
lpek'e ihtiyaç duyması Ka'yı korkuttu. "Bu akşam şehir sinemasında en son ş iirini okuyacakmış sın," dedi Muhtar belli 
belirsiz gülümseyerek.