rum yapmadan, yalnızca tehlikeli, tehlikesiz diye sınıflandıra­
rak. 
"Burada eskiden bir otel vardı, üç yıl önceki kasırgada yıkıl­
dı. Bir arkadaşım yaşıyor içerde, onu bulup çakmak alayım. 
Rüzgarda kibrit bir işe yaramaz ." 
İki kişiydiler, bire karşı iki! Bu ıssız burunda, otel yıkıntıları 
ve çalılıklar arasında, tanımadığım iki ada mlaydım. O anda boy ­
numa ilmiğin geçirildiğini düşündü m. Kafam durdu, otomatik 
pilota bağlanan bir uçak gibi, hayvani bir sağ kalma içgüdüsü­
nün denetimine girdim. Tony arkasını döndüğü anda, var gü­
cümle kaçacak, yakalandığımda da çığlıklar ata ata, dövüşe dö­
vüşe, dişlerimle tırnakları mla direnerek ölecektim. Bilinçli veril­
miş bir karar değildi bu, tam tersine, içimdeki, ne pahasına olur­
sa olsun, yaşamak isteyen varlığın ortaya çıkışıydı . Bacaklarımın 
koşacak, ellerimin yumruk atacak gücü olup olmadığını bilmi­
yordum, bilemezdim de. Otel kalıntısının içlerine doğru yürü­
yen Tony ansızın durdu, gülümseyerek bana bakmaya başladı. 
Kanım dondu. 
�'Şu anda benden kaçıp gitme." 
Öylece kalakaldım, bu çok yalın cümle, derinlere inmiş, yü­
reğimin tam ortasına isabet etmişti. Bir okla vurulmuşçasına kı­
pırdayamıyordum. "Kaçıp gitme", "benden kaçıp gitme", 
"BENDE N." Ağlamak istiyordum. Bir zaman birisi, BENDEN 
kaçıp gitmiş miydi? Kimdi bu? Annem miydi? 
Tony çalılıklarda kaybolduğunda, içimde tekrar çalışmaya 
başlayan sağduyu saati, kesinlikle kaçmam gerektiğini kabul et­
tirmişti. Daha fazla tehlikeye girmeden, bir an önce bu karaba­
sandan uyanmalı ve bu aptallığı bir daha asla tekrarlamamalıy­
dım. Hızla geriye doğru yürümeye başladım. Daha birkaç adım 
atmıştım ki sıcak bir dalga ayaklarımı okşadı. Ufak bir çocuk eli 
bileğimi kavramıştı . Durdum, denize doğru döndüm . Rüzgar 
olanca gücüyle yüzüme çarpıyor, saçlarımı benden alıp götür­
mek istercesine uçuruyordu; ufuk, elimle tutabileceğim kadar 
41