görmeye  karar  vermiş,  bunun  için  Musa  ile evlenmiş,  onu  da bera-
ber İstanbul'a  gitmeye  ikna  etmişti.  Gelmesine  gelmişlerdi  de, işler 
hiç de umduğu  gibi  gitmemişti  akabinde.  Musa'nın  bu şehirle  baş 
edemeyeceğini  anladığında,  anneannesinin  annesinin  Sabır  Çuva-
h'm hatırlamıştı  Meryem,  bunca  yıldan  sonra.  Beklemeyecektı. 
Rüzgânn  esmesini,  çuvalın  dolmasını,  Musa'nın  pişmesini,  şansının 
yaver  gidip  de hayatın  avuçlarına  bir iki kelebek  ölüsü,  birkaç  çer 
çöp bırakmasını  beklemek  yerine,  kimseden  medet  ummadan  her 
işini kendi  görecekti.  Böylece,  İstanbul'a  geldikten  sonra  Boğaz'ın 
sulan  gibi  iki ters  akıntıya  dönüşmüştü  Musa  ile Meryem.  Karısı-
nın çalışkanlığı,  girişkenliği  ve azmi  Musa'nın  üzerinde  dondurucu 
bir etki  bırakmış;  onu  giderek  daha  yılgın,  daha  tembel,  daha  kö-
tümser  kılmıştı.  Üstelik  ruh hallerindeki  bu tezat,  görünümlerine  de 
birebir  yansımıştı.  Zaten  uzun  boylu,  iri kemikli  olan  Meryem,  her 
geçen  gün  biraz  daha  kilo  alıp  irileşirken,  Musa  yanlış  programda 
yıkanmış  el örgüsü  kazak  gibi  çekivermişti. 
Meryem'in  kocasından  bir şey beklediği  yoktu.  Kendi  ışını  ken-
di görürdü  ve zaten  uzun  zamandır  Musa'nın  işlerini  de kendi  vaz-
fesi bellemiş  bulunuyordu.  Her  akşam,  çöp  kamyonunun  gelmes 
ne yarım  saat  kala  dairelerin  çöplerini  toplar,  sabahlan  da ekmeğ 
ni gazetesini  dağıtırdı.  Sabahki  faslı  erkenden  yapardı  ki Muham-
met'le  didişmeye  ve kahve  falına  vakit  kalsın.  Kahvesini  içmeden 
katiyen  çalışmaya  başlamaz,  başladığı  zaman  da kolay  kolay  dur-
mazdı.  Bonbon  Palas'ta  beş ayrı  eve temizliğe  gidiyordu.  Hafta  ıçı 
her gün  birine.  Hamileliğinin  beşinci  ayma  girmesine  rağmen,  fa-
aliyetler  toplamından  eksilen  bir şey yoktu.  Sadece  artık  biraz  daha 
ağır inip  çıkıyordu  merdivenleri.  Tıpkı  kilolan  gibiydi  enerjisi.  Ne 
kadar  koşturursa  koştursun,  asla  eksilmiyordu.  Ve tıpkı  enerjisi  gi-
biydi  direnci.  Bir devr-i  daim  makinesi  misali,  dışarıdan  el bekle-
meksizin  kendi  çarkını  kendisi  çeviriyordu. 
Musa  olmadan  daha  iyi kotaracağını  düşünüyordu  bazen.  Şimdi 
ona bir arabanın  çarptığı,  öldüğü  haberini  alsa,  üzüntüden  penşan 
olurdu  elbette.  Ama  işte,  darmaduman  olmazdı  hayatı;  doğrusu,  bü-
yük bir değişiklik  bile  olmazdı.  Oysa  şimdi  kendisine  bir arabanın 
çarptığı,  öldüğü  haberi  uçsa,  sanki  araba  karısının  vücuduna  değil 
de, dosdoğru  kendi  hayatına,  dirliğinin  düzeninin  zembereğine  vur-
189