rnadık diller döktü, güzel kanatlı, kırılmış gönlünü onaracak 
sözler söyledi. Adarnın ağlaması dinineeye kadar yanından ay­
rılrn adı. Adam kendine gelince, yanı başındaki Hocanın elini 
öptü . Hoca da allak bullak olmuş ayağa kalktı, candarrnalara 
döndü : 
"İçinizde Kertiş Ali yok mu?" diye sordu. 
Candarrnalardan birisi : 
"0, şu aşağı köyde, tüm köylüyü dayaktan geçiriyor. Köy­
lüleri bitiremedi de orada kaldı. Şimdi gidersen onu elinle koy­
. ·muş gibi orada bul ursun ... Var git de gör Hocarn, var git de gör 
köylünün halini." 
"Siz buradan kıpırdarnayın, ben şimdi size köylerden at, 
adam gönderirim. Kasabaya, doktora sizi çabuk ulaştırırlar." 
"Sağ olasın Hocarn, Allah sana bu dünyada da, öteki dün­
yada da bir zulüm gösterrne sin." 
"Amin," dedi Hoca. 
Yaralı candarrnalardan birisi acısından yüzünü buruştura-
rak sordu: 
"Hocarn senden bir dileğimiz daha var." 
"Buyurun, söyleyin ... " 
"Hani dedik ki, yaralandık, ölümlerden ölüm beğendik, 
başımıza bunca işler geldi, hiç olmazsa, dünya gözüyle ... Hani 
dedik ki ... Yani İnce Mernedi görsek. .. Terhis olup da rnernleke­
te varınca ... Hani biz de İnce Memedin takibinde yaralandık 
deyince ... Hani bizim köylüler de ... Biz de, diz kapağırnızdan 
topal kalınca, İnce Mernedi görmemek, tanımamak olur mu?" 
"Olmaz," diye güldü Hoca, vardı, Mernedlerin ortasındaki 
perçerni alnına dökülmüş, ahası yırtılmış, kana batrnış çıkmış, 
fesiyitip başı açık kalmış delikanlının önünde durdu: "İşte İnce 
Merned bu," dedi. 
"Sağ ol Hocarn, ellerinden öperirn Hocarn, Allah sana da 
Hocarn, İnce Mernede de Hocarn, Allah uzun ömür versin Ho­
cam." 
Hocayla Mernedle r, öteki eşkıyalar, Yanıkören köyüne, 
ikinci gün kuşluklayrn girdiler. Köy, bir feryadı figandı, gene de 
Ferhat Hocayı iyi karşılayıp onu camiye götürdüler. Köyde, 
hiçbir delikanlı ayakta, doğru dürüst duramıyordu. Kimisi da-
285