KADERIN CILVESI 261 
ibarettir. Çünkü ben kendi hisseme, düşeni şimdilik ödeme gü­
cünde değilim. Siz onların söylediklerine bakmayınız. Daha Feh­
mi ile Ferruh'dan başka erkek yüzü görmedim. Vücudumu sa­
tarak geçinmeğe hiç bir zaman tenezzül etmeyeceğim. 
Bu sırada hastanın odasından bir gürültü yankılandı. Ra-
sime Hanım aşağıya koştu. Vakit hayü geçmişti. Şapkamı al­
dım ve sokağa çıkmadan başıma koymamak gereğini kendi 
kendime şiddetle hatırlatarak, koltuğumun altına sıkıştırdım, 
Semiha'mn elini öptüm.' Yan yana harap merdivenleri indik. 
Hastanın oda kapısı ardına kadar açıktı. 
Erkân minderine saçlı sakallı bir iskelet oturmuştu, iki 
kadının arasında çırpınıyor, ağzından köpükler saçarak anlaşıl­
maz bir şeyler homurdanıyor, etrafına rastgele tekmeler, çif­
teler savuruyordu. 
Kadının önünde beni görünce silkinerek yerinden fırladı. 
Titrek bacaklarının üstünde iki adım ilerledi. Gözlerini açıp 
yumruklarını sıkarak avazı çıktığı kadar haykırmağa başladı: 
— Hey Sinyor Tıkalamaka Cenapları, bana bak. Asıl hasta 
ben'im. Başıma yetmiş yılın karları yağdı. Bacam kurum tut­
tu. Suyum selim kurudu. Hiç bir deliğim iyi işlemez. Gözlerim 
seçmez. Kulaklarım ağır alır. Nefes darhğı, kabızlık, sidik zo­
ru hepsi bende... Bizim hanım âdetini söktürmek için ilâç mı 
istiyor? Geçmiş ola... Buna Lokman bile çare bulamaz, insanın 
içinde ağzından dibine kadar bir kanal varmış. Hayret mi hay­
ret... 
Sonra olduğu yere boş bir çuval gibi yığıldı. Ellerini yüzü­
ne kapadı. Hüngür hüngür, aksıra öksüre, sarsıla sarsıla ağla­
mağa başladı. 
Zavaüı. ne kadar ıstırap çekiyor, ne kadar ıstırap!!! veri­
yordu. Semiha'nm bulutlu gözlerine bakarak bu ailenin işini 
kutsal bir ğorev gibi yapmağa içimden yemin ettim. Sokak ka­
pısından çıktım. Oraya bir takım kadınlar, çocuklar toplan­
mıştı. Hepsinin yüzleri yanık, gözleri çürük, üstleri başları pe­
rişandı. Hiç biri Semiha'mn evinde gördüğüm tiplere benzemi­
yordu. O talihsiz aile kimbilir nereden, ne kadar yükseklerden 
yuvarlanarak bu çukura düşmüştü?