vurduğum kır atsa, Bey ölünceye kadar yüzümüze bakmaz, 
bakmaz, bakmaz, diye içinden inliyordu. En güzel atım vurduk 
fıkaranın... Tavlasının en güzel atım seçip aldık, sonra da beş 
kurşunda... Gidip atın ölüsünü görmek, bu korkunç işkenceden 
kurtulmak...
Geceye ağır, yapış yapış bir pus çökmüş. Sinekler, yanan el­
leri, giyitleri, kasketi, ayaklan ıpıslak pustan. Yapış yapış. Dur­
madan da terliyor. Hiç mi hiç bir yel esmiyor. En küçük bir fisil- 
ti bile yok. Boğucu bir sıcak. Adem yakasım bağrım yırtarcasma 
açtı. Sıkıntıdan çatlıyor. Yerinde duramıyor.
Bir ara uyumak istedi, başım bir tümseğe koydu, uyku bana 
mısın demedi. Oysa eskiden, daha dün bile, başını yastığa ko­
yar koymaz uyurdu. Bir süre debelendi durdu, sonra kalktı, 
Anavarza kalesine aşağı yürüdü. Kırlangıçlar gecede bile önün­
den fırt fırt geçiyorlardı. Atın ölüsünden uzaklaştıkça içi hafifli­
yor, yüreğine inceden, ılık bir sevinç doluyordu. Sabaha kadar 
böylece yürüdü. Gün ışıyordu ki durdu, geriye döndü, dün ak­
şamki atı vurduğu yere baktı, atın ölüsü gözükmüyordu ama, 
uzun çınar ağacı, geniş dallarıyla kararıyordu. Çmar ağacının az 
ötesinde, göğün uzağında da bir kartal sürüsü dönüyordu.
Adem bir süre orada kımıldamadan çmar ağacım, aşağı 
doğru inen kartal sürüsünü seyretti. Ellerini havaya açtı, bir ço­
cuk saflığı, bir çocuğun yürekten istemesiyle:
"Vurduğum yağız at olsun, Allahım," dedi. "Vurduğum ya­
ğız at değilse ben kimsenin, insan olanm yüzüne bakamam Al­
lahım. Karımı da, onu candan ileri severim, sen tamğımsm Alla­
hım, onu da bir daha göremem."
Karışım dehşet özlediğini anladı. Onunla yattığı son günü 
getirdi gözünün önüne. Sıkı, iri memeleri çok sıcaktı.
"Yağız at değilse ölen, ben ölürüm Allahım. Bana yardım et!"
Çınarın oraya durmadan kartallar gökten süzülüp geliyor 
iniyorlar, kanatlarım açıp toprakta sekiyorlar, soma otların ara­
sında gözden yitiyorlardı.
Atın ölüsüne doğru koşmaya başladı. Çmara varınca gözü­
nü yumacak, tam atm ölüsünün oraya varınca açacaktı.
Çok sıcak vardı. Kızgın bir güneş düşmüş Anavarza ovası­
nın düzüne, kasıp kavuruyordu. Güneş ateş kusuyordu. Ortada
171