"Benim evim senin evin. Memed senin oğlun, ben de kızı-
mm." 
"Kızımsın ... " 
Hatçe: 
"Evimizin önündeki salkım söğüdün dallan sarkar. Yere 
ulaşır." 
Iraz: 
"Dört bir yanma çit çeker iz. Ortasına bahçe ... Çiçeklik. .. " 
Hatçe, derin bir uykudan silkinircesine kendine gelir : 
"Memedi ne zaman tutup getirirler ola?" diye Iraza sorar-
dı. Gene sordu: 
"Hı? Ne diyorsun teyz e?" 
Iraz: 
"Yann değilse, bir ay sonra ... " 
Hatçe: 
"Biz varız, değil mi teyze?" dedi. 
Iraz: 
"Biz varız," dedi konur lu. "Paramız da var." 
Böylece uykuya dalarlar dı. Gene daldılar. 
Cuma günüydü. Cuma günü kasabanın pazan kurulur. Hat­
çenin her Cuma günü gözleri yollarda kalırdı. Anası gelecekse 
Cuma günü gelirdi. Hatçe bugün de çok erkenden, daha gün 
doğmadan uyanmış, "Bari bugün gelse," demişti. Her Cuma böy-
le derdi. · 
Kuşluğa doğruydu ki, omuzu heybeli, uzun boylu bir ka-
dın korka sine hapisaneye doğru geliyor du. 
Hatçe: 
"Iraz teyze," diye bir çığlık kopardı. 
Iraz içer den: 
"Ne var kızım?" diye heyecanla koştu. 
Hatçe: 
"Anam!" dedi. 
Iraz yola doğru bakh. Yan yana durdular. Yorgun, ayaklan 
yalın, kara yazmasının ucunu dişleri arasına almış, topallaya­
rak gelen kadına baktılar. Kadının başı önünde ydi. Mahpusa­
nenin kapısına gelince durdu . İncecik, derisi, kemiğine yapış­
mış, sinirden tir tir titreyen gardiyan, kadına bağırarak sordu: 
221