Bilsin ki, Cumhuriyet Hükümeti, ev yakılmasına hiçbir zaman 
izin vermez. Sen evinin içinde çocuklarını da yakacakmışsın. 
Bey dedi ki, sorun bakalım ona akimı mı oynatmış. Bey dedi ki, 
ona armağan olaraktan verdiğim atı da yakıyormuş, sorun ba­
kalım aklını mı oynatmış. Köye varır varmaz çoluğunu çocuğu­
nu alacak Narlıkışla köyüne gideceksin. Beye de, sana ev verdi 
diye, her sabah, her akşam dua edeceksin. Olur mu?"
"Olur," diye inledi Haşan. "Olur kardaş, siz beni dövmediniz 
ya, olur. Arap atma da binmem, evimi de yakmam bir daha."
"Yoksa Bey seni öldürtecek."
"Söyleyin de öldürtmesin."
Köye girdiğinde gece yarısının horozları ötüyor, hiç uyu­
mamış köylüler Muhtar Seyfalinin evinde toplanmışlar, dört 
gözle onu bekliyorlardı. Yobazoğlu, Seyfalinin evinde ışık gö­
rüp doğru oraya gitti. Hiçbir şey söyleyemeden, onu karşıla­
mak için ayağa kalkmış iki delikanlının ayaklarının dibine yı­
ğıldı. Kendine geldiğinde sabahtı ve yataktaydı. Köylüler saba­
ha kadar uyumamışlar, onun başını beklemişlerdi. Kamer Ana 
onun,yaralarma yakı yapıyordu, dualar okuyarak. Koca Osman 
kendi eviyle Seyfalinin evi arasında mekik dokuyor, olanı bite­
ni evdeki İnce Memede anlatıyordu.
Yobazoğlu ancak bir hafta sonra yataktan çıkabildi. Ölüm­
den kurtulmanın sevinci içindeydi.
Bir sabah köyün bütün evlerim teker teker dolaştı, herkesle 
helallaştı. Önüne kim gelirse, genç yaşlı:
"Ben gider oldum kardaşlar," diyordu. "Hükümet beni 
sürgün etti. Hükümete güç mü yeter. Hükümet emretti ki bana, 
Narlıkışlaya gideyim, orada yerleşeyim. Beni öldürdü hükü­
met. Öldürdü beni. Söyleyin, hükümetlen başa çıkılır mı? Çıkıl­
maz. Açık almla çıktık on yılda her savaştan. Hükümetlen başa 
çıkılır rm? Bir daha Arap atma binmeyeceğim. Hiç binmeyece­
ğim. Evimi de yakmayacağım. Ben gider oldum, hakkınızı helal 
edin kardaşlar."
Yobazoğlu bir küskünlük, bir yılgınlık türküsü gibi köyün 
içinden çıktı. Ardından karısı, çocukları yola düştüler, ötelerde 
gözlerden ıradılar.
Gün kuşluktu.
59