"Dur oğlum Hikmet, kendine gel," "Geliyorum albayım, ko­
şarak geliyorum. Şimdi de beden hareketlerimizi yapalım: Bir 
iki üç dört. Dörde kadar saymasını biliyorum albayım. Bun­
dan sonra her sabah aynı hareketleri yapacağım. Karın diz­
den yukarı doğru alınırken sağ bacak yarım daire şeklinde 
sola doğru çekilir ve omuz hizasında yere uzatılır bu sırada 
eller bitiştirilcrek nefes alınır ve aynı hareket sol karınla tek­
rarlanır: Yedi sekiz dokuz on. Babasına bile kızdım albayım. 
Neden erken yatmıyor dedim. Omuz adclelerimi de şu şekil­
de çalıştınyorum. Hareketler aslında basit, fakat her gün tek­
rarlanm alı. Beş altı yedi. Fikret meselesinde burnundan getir­
dim elbette. Benden önce tufan dedim. Bütün geçmişi aptalca 
yaşadığını itiraf etti sonunda. Bu yıkıntıya kim dayanabilir? 
Sağlam kafa -sağlam beden. Peki neden birdenbire bağırma­
ğa başladım dersiniz? Neden çileden çıktım? Oysa Fikret'in 
aptal olduğuna karar verilmişti sonunda . Olayları hatırlıyo­
rum, nedenler i hatırlamıyorum. Buyrun size mesele! Peki, 
nasıl kötü oluyorum? Zamanla. Doğru. Zaman her şeyi halle­
diyor değil mi albayım?" 
Durdu düşünceye daldı. "Ne korkunç değil mi albayım? 
Evet, her şeyi zaman bu duruma getirdi. Aslında zamandan 
korkuyo rdum; günlerin birbirine benzemesini bu yüzden is­
tiyordum. Bu nedenle yaşamıyor dum, değişiklik istemiyor­
dum. Beni zaman mahvetti albayım. Zamanla buluyor insan 
formunu. Her şey zamana bağlı: Yetmiş beş yetmiş altı yetmiş 
yedi derken insan ölüyor. Zaman her şeyi hallediyor değil 
mi? Her sözün hesabını sordum ondan, hiçbir sözün hesabı­
nı vermedi m. Çünkü ben canavardım albayım, insan etine 
susamıştım. Çiğ et yemek istiyordum . lşte sana çiğ et: Mide­
ne oturdu. Fakat ben, gerçekten yanaydım; bu nedenle mi­
dem bozulunca ya kadar devam ettim. Onun gibi kendimi ko­
rumadım. Şimdi de beden hareketlerimi yapıyoru m, karın 
adelelerimi kuvvetlendiriyorum. Gelecek sefer herkesi çiğne-
187