rifini dinleyen köylüler biliyordu, hatta Side’nin balıkçıları 
biliyordu.1  Profesör içini çekti: "Hoca olmanın da bu mahzu­
ru var." dedi, "insan edebiyat yaptığım unutuyor, ders ver­
meye kalkıyor."
Herkesin dostu Mustafa İnan nasıl öğretiyordu bu kadar 
insana? Önce onlarla dost oluyordu tabiî. Öğretmenden önce 
onları öğreniyordu; nasıl öğretebileceğim hesaplıyordu. San­
ki öğretmiyordu onlara, onlarla sohbet edermiş gibi yapıyor­
du. Onunla konuşanlar, Hoca'dan bir şey öğrendiklerini çok 
sonra anlıyordu; ya da onlann bildikleri şeyleri söylüyormuş 
gibi yapıyordu. "Sen zaten bilirsin," diye başlardı söze. Her 
şey öğretilebilir, iyi yaşamak için neler yapmalı? Dunu bile 
öğretebiliriz insanlara. Çünkü iyi yaşamak da ‘ bilgi’ye daya­
nır. Bunu da göstermeliyim sizlere. Çünkü ülkemizin insan­
ları daha yaşamanın acemisidir. Onlara insan gibi yaşaması 
öğretilmemiştir henüz. Nasıl yaşamak gerektiği de sezdirme­
den öğretilebilir onlara. Hayatın yaşamaya değer olduğu öğ­
retilebilir. Güzel sanatların da, edebiyatın da büyük ve gü­
zel şeylerin' de varolduğunu öğrenmeli insanlarımız.
'Herkesin dostu’ olmak gerekiyordu kısaca. Herkesin der­
dine koşmak gerekiyordu. Ve en önemlisi, onlann derdine 
koşarken, onlann işine yaramak gerekiyordu. Öğreteyim 
derken, onlann yaşantısını büsbütün içinden çıkılmaz bir 
duruma getirmemek gerekiyordu. Bunun için de her şeyin 
aslını öğrenmek gerekiyordu. Bunun için de her şeyi merak 
etmek gerekiyordu. Bu soluk benizli çekingen insanda işte 
bu merak fazlasıyla vardı, bazen kendi esas meselesini unu­
tacak kadar vardı. Her öğrendiğini uygulamak hevesi vardı. 
Kızkardeşi Güzide, çaydanlıktan dökülen kaynar suyla aya­
ğını yaktığı zaman acısından ne yapacağını bilemeyerek bah­
çedeki havuza koştuğu zaman onu bileğinden yakalamıştı 
Mustafa İnan ve, "Bana biraz un getir" diye seslenmişti an­
nesine. "Ayağımı unun içine koydu,”  diyor Güzide Hanım,
55