KAPLUMBAĞALAR
 
1
6
 
 
duyacağını bilse hiç dokunmazdı semere:
 
«Bir insanda utanma olmazsa bubasına
 
eşek baktırır, hemi de bu 
yaştan sonra! Evlendin barklandın, çocukların oldu, hâlâ bubadan 
yardım umuyorsun, öyle mi dürzünün oğlu?»
 
Cennet karı. Yusuf’a yalvardı:
 
«Seslenme aman tosun Yusufum! Karşılık verme şu yer
 
yutasıya! Eşirgeşip duruyor, iş çıkarac
ak dal öğlen! Sakın seslenme 
yiğit Yusufum!..»
 
Kır Abbas eşeğin yağırını inceledi. Epeyce büyümüştü. 
Kokuyordu. «Nâlet olsun senin gibi oğula!» dedi. Semeri yüz yukarı 
devirdi. Keçenin ortası kan
-
irin içindeydi. Azık torbasından bıçağı 
çıkardı, keçeyi kesm
eye başladı. Semerin yağıra gelen yerini tabak gibi 
açtı. Sonra koydu eşeğin sırtına. Kolanı bağladı:
 
«Eyi adam eşeğinden, eyi kan döşeğinden... Unutma bunu dürzü 
Yusuf!..» Bir daha bağırdı.
 
İstiyordu ki oğlu iyice öfkelensin. O öfkeyle üstüne yürüsün. Hiç
 
değilse karşıdan karşıya bir «Hastir!» çeksin. Öyle istiyordu.
 
Ama Yusuf «Hastir!» çekmiyordu.
 
«Dabiyatın kurusun Yusuuuf!» diye bağırdı.
 
Cennet karı:
 
«Kuruyacaksa senin dabiyatın kurusun, ne istiyorsun oğlandan?» 
diye bağırdı. «Beni dinden imandan çıkarm
a gayri!»
 
Kır Abbas:
 
«Zaten dinle imanla ne ilgin var ula senin?» diye sordu. Birden asıl 
isteğini açığa vuruverdi: «Ben yanıyorum! Ben köl
-
 
ge istiyorum! Ben 
serin, çok serin bir kölge istiyorum! Anlaşıldı mı boklu bülbül?»
 
«Anlaşıldı tabii, anlaşılmayaca
k ne var?» dedi Cennet karı. «Git 
köye, beyler gibi yat güpegündüz!»
 
«Yatsam ne olur?»
 
«Utanmak, arlanmak yok ki sende!»