du Sevgi; bir eliyle Hikmet'i okşuyordu. Hikmet kaçmak iste­
di, yapamadı: Divanda, Sevgi'yle duvar arasında sıkışmıştı. 
Bacaklarını kapatmak. Sevgi'ye engel olmak istedi. Bir şeyler 
hissetmeliyim, diye söylendi. Uyumalıyım, dedi; Uykum var. 
Kapı çalınıyor, diye düşündü. Hayır düşünmedim, duyuyo­
rum. Yataktan kalktı, kapıyı açtı: Dumrul gelmişti. "Bu saatte 
uyuyor musun?" diye güldü Dumrul. Onu içeri aldı. Şaşırma­
mıştı. Dumrul'a evi gezdirdi. "Çay içer misin ?" diye sordu. 
Mutfağa giderken kapı tekrar çalındı. "Nazmi! Nereden çık­
tın?" diye şaşmış göründü. Merdivenlerden biri daha çıkıyor­
du: Behçet. "Buyrun çocuklar, ne iyi ettiniz," dedi isteksiz bir 
sesle. "Bu kadar zaman nerelerdeydiniz ?" Behçet'le öpüştüler. 
Yukarıdan albayın sesi geldi: "Hikmet !" "Albayım buyrun!" di­
ye seslendi Hikmet, "Sizi tanıştırmak istediğim arkadaşlar 
var." "Kusura bakmayı n," diye odaya girdi Hüsamettin Bey. 
"Gençleri rahatsız ediyorum galiba." Hikmet güldü. "Şaşırdınız 
albayım; biz bu cümleyi başkaları için hazırlamış tık." "Size 
sandalye getireyim çocuklar," dedi Hüsamettin Bey. "Ben de 
yardım edeyim albayım," diyerek Behçet de onunla birlikte 
çıktı. "Geniş bir yerde oturuyor sun," dedi Nazmi. "Kirası ucuz 
mu?" Behçet ve albay, yanlarında Fikret'le göründüler. "Fikret 
yanlışlıkla üst kata çıkmış," diye açıkladı Behçet. Nazmi gü­
lümsedi: "Ben haber vermiştim ona. Fikret, seni Hikmet'le ta­
nıştırayım." "Biz tanışıyoru z," dedi Hikmet. "Evet, galiba bir­
çok yerde gördüm sizi." "Aynı anda olmasın sakın." Gülüştü­
ler. Nurhayat Hanımın küçük oğlu kapıyı çaldı: "Annem, bir 
dakika pencereden baksın diyor!" "Söyle annene, hemen gel­
sin buraya." "Seni saklandığın delikte bulup çıkardık ," dedi 
Behçet. Nurhayat Hanım sıkılarak kapıda duruyordu. "Gel 
Nurhayat Hanım, yabancı yok aramızda." "Rahatsız ediyorum 
galiba." "Yok canım, gel içeri. Bu kadar insanı yalnız başıma 
nasıl ağırlarım? Bize o güzel kuru fasulyenden pişir baka­
lım." Nurhayat Hanım, "Ellerim ıslak, kusura bakmayın," de-
425