gi gelmiştir. Yavaşça kalktı, kapıya doğru sürüklendi, kapıyı 
açtı. önünde Bilge duruyordu, çok yakınında. Sersemledi, 
gözlerini açtı daha iyi görmek için. "Sen," dedi. "Başka birini 
mi bekliyordu n?" dedi Bilge, gülümsemeğe çalışarak. "Dur. 
Hayır. Şaşırdım tabii. Uykudan kalktım da." Bilge çekinerek 
bir sandalyenin kenanna ilişti. "Rahat otursana ." "Belki ra­
hatsız ediyorum seni," dedi Bilge, "Belki beni görmek istemi­
yordun, buna hazır değildim. İstersen gideyim." "Dur," dedi 
Hikmet, "Dur, hemen başlama. Biraz kendime geleyim ." Bil­
ge, tabii görünmeğe çalışara k, "Mektubunu aldım da," dedi. 
"Burada yoktum, daha yeni geçti elime." Mektup? Evet, mek­
tup yazmıştım. Ne demiştim acaba? "Tabii, gelmeni ben iste­
miştim ama, pek beklemiyordum seni." Bilge, "Hayır," dedi. 
"Unuttun galiba ne yazdığı nı." "Hayır canım, demek istedim 
ki, öyle acıklı bir mektuptan anlamışsındır seni görmek iste­
diğimi." Bir defter tutmalıyım Allahım ! 
Bilge biraz rahatladı. "Beni böyle karşılayacağını sanmıyor­
dum," diye sitem etti. "Fakat çok olmuştu ben yazalı; artık 
gelmez diyorum ." "Gene de gidebilirim istersen: Hiç gelme­
mişim gibi yaparız ." "Aman yarabbi m! Ne ürkek kuştur: Uç­
mak için bahane arar." İçinden bir ses, bırak gitsin şimdi ap­
tal, dedi: Sevgi gelebilir bugün. "Eh, ne var ne yok bakalım 
Bilge ha?" "Sersem," dedi Bilge, "Bu oyunu başka zaman da 
oynamıştın. Beni dul kadınla karıştırdın galiba." Hikmet, eli­
ni alnına vurdu: "Artık her şeyi unutuyorum. Bazen çok ka­
labalık oluyor da bu oda. Dur yahu, sen ziyafete gelmemiş 
miydin?" "Ne ziyafeti?" dedi Bilge. Gördün mü? Şimdi ne ya­
pacaksın? "Yok canım, oyun işte," dedi. "Bugünlerde oyunla 
gerçek biraz karışıyor da." Anlamaz, anlamaz; nereden anla­
yacak? "Beni oyunlanna da almıyorsun artık." "Hayır, hiç de 
değil. Sen gelmeden bir oyun düşünüyordum. Sen orada şey 
oluyorsun ... " Bilge suratını astı, "Gelmem iyi olmadı galiba," 
dedi. "Bilge, ne olur 'insafsız kadın'ı oynama. Seni görmeyi 
449