FAKİR BAYKURT
 
419
 
 
«Ne çile be Battal! Emme çekiverdik ha!» dedi. «Dağ taş 
dayanamazdı yeğenim, biz dayandık!» dedi, sonr
a ekledi: «Daha da 
dayanacağımızdan başka!..»
 
Dönüp yürüdüler.
 
Battal, tarlada sabanı iter gibi Kır Abbas’ı köye doğru, öne öne 
itiyordu...
 
İ
kisi birlikte yürüyorlardı.
 
«Dayanıyoruz Abbas emmi!» dedi Battal. «Bakalım nere kadar 
dayanacağız? Bakalım gücümüz
 
nere kadar yetecek?..»
 
Kır Abbas, kolunu Battal’ın kolundan kurtarıp değneğini yere 
vurdu:
 
.
 
«Sonuna kadar Battal, en sonuna kadar!» dedi «En sonuna kadar 
her çileyi çekeceğiz yeğenim! .. Hemi de sanma ki çektiklerimiz boşa 
gidecek...»
 
Yürüyüp musalla taş
ını geçtiler.
 
Az sonra köyün balçık evleri başladı.
 
Köy kurulunun öteki üyeleri önden yürüyüp evlerine 
dağılmışlardı. Rıza, okulun önünde Kel Bektaş’la konuşuyordu. Kır 
Abbas’la Battal’m geldiklerini görünce bıdırtıyı kesip Bek
-
 
taş’ı savdı, 
usulca okula g
irdi. Bebeleri toplayıp derse başla
 
mıştı. El ele tutturup köy içinde gezdirmedi, Purluğa filân da 
getirmedi bu güz. 
Ö
yle başlayıverdi.
 
«Bu çektiklerimiziiii...» dedi Kır Abbas, Battal’ın kolunu sıktı, 
«toparlayıp birem birem, en unutulmaz yerlere yazacam!
 
Yazacam 
anasını satayım!.. »
 
Başını çevirip baktı. Battal’ın yüzünde inceden bir gülme titreyip 
duruyordu. Gülmenin altmda, «Nere yazacan da, nasıl yazacan?» diye 
bir soru vardı.
 
«Yazarım ben!» dedi Kır Abbas. «Alırım bebeleri Irıza’nm 
elinden, toplarım 
hepiciğini dizlerimin dibine, türkü belletir gibi, 
kafalarının en ıssız yerine, en sessiz yerine yazarım bu çektiklerimizi! ..