"O zaman bu sabah polisten sakladığ ın, suçluluk duygularıyla kalbinin bir 
köşesine gömdüğ ün şeyleri söyle artık bana." 
"Burada Allah'a inanmaya baş lıyorum galiba," dedi Ka gülümseyerek. "Bunu hâlâ 
kendimden bile saklıyor olabilirim." 
"Kendini kandırıyorsun! İ nansan bile, tek baş ına inanmanın bir anlamı yoktur. 
Mesele yoksulların inandığ ı gibi inanmak ve onlardan biri olmaktır. Onların 
yediğini yer, onlarla birlikte yaş ar, onların güldüğ üne gülüp kızdığ ına kızarsan 
ancak onların Allah'ına inanırsın. Bambaş ka bir hayat yaş ayıp aynı Allah'a 
inanamazsın. Allah meselenin bir akıl ve iman sorunu değ il, bütün bir hayat 
sorunu olduğ unu bilecek kadar adildir. Ama benim sorduğ um bu değ il şimdi. Yarım 
saat sonra televizyona çıkıp Karslılara sesleneceğ im. Onlara bir müjde vermek 
istiyorum. Eğ itim enstitüsü müdürünü vuran katil yakalandı diyeceğ im. Büyük 
ihtimal aynı kiş i belediye baş kanını da öldürmüş tür. Bu kiş iyi senin bu sabah 
teşhis ettiğ ini söyleyebilir miyim onlara? Sonra sen de televizyona çıkar her 
şeyi anlatırsın." 
"Kimseyi teş his edemedim ama." 
Sunay hiç de tiyatro kokmayan öfkeli bir hareketle Ka'yı kolundan tutup odadan 
dışarıya çekti, geniş  bir koridoru geçip iç avluya bakan bembeyaz bir odaya 
soktu. İ çeri göz atar atmaz Ka odanın pisliğ inden değ il, mahremiyetinden korkup 
başını çevirmek istedi. Pencerenin mandalıyla duvardaki bir çivi arasına 
gerilmiş  ipe çoraplar asılmış tı. Ka kenardaki açık bir bavulun içinde bir saç 
kurutma makinesi, eldivenler, gömlekler, ancak Funda Eserin takabileceğ i kadar 
büyük bir sutyen gördü. Hemen yanındaki sandalyede oturan Funda Eser bir yandan 
makyaj malzemeleri ve kâğ ıtla kaplı bir masanın üzerine yerleş tirdiği bir 
kâsenin içindekini kaş ıklıyor -hoş af diye düş ündü Ka, çorba?- bir yandan da bir 
şey okuyordu. 
"Biz modern sanat için buradayız... Ve birbirimize etle tırnak gibi bağ lıyız," 
dedi Sunay Ka'nın kolunu daha da sıkarak. 203 I   f ¦ >unay lie nararganıa - Ka Sunay'ın ne demek istediğ ini anlayamadığ ı gibi gerçek ile tiyatro arasında 
bocalıyordu. 
"Kaleci Vural kayıp," dedi Funda Eser. "Sabah çıkmış , geri dönmemiş ." 
"Bir yerde sızmış tır," dedi Sunay. 
"Nerede sızacak?" dedi karısı, "her yer kapalı. Sokağ a çıkılmı-yor. Askerler 
aramaya baş lamışlar. Kaçırılmış  olmasından korkuyorlar." 
"Kaçırılmış tır inşallah," dedi Sunay. "Derisini yüzüp, dilini keserler de 
kurtuluruz." 
Görüntünün ve konuş ulanların bütün kabalığ ına rağmen karı koca arasında öyle 
ince bir mizah ve öyle tam bir ruh anlaş ması hissetti ki Ka, kıskançlıkla 
karışık bir saygı duydu onlara. Aynı anda Funda Eser ile gözgöze gelince 
içgüdüyle yerlere kadar eğ ilerek kadını selamladı. 
"Hanımefendi dün gece bir harikaydınız," dedi yapmacıklı bir sesle ama yürekten gelen bir hayranlıkla da. "Aşkolsun efendim," dedi kadın hafif bir utangaçlıkla. "Bizim tiyatromuzda 
marifet oyuncunun değ il seyircinindir." 
Kocasına döndü. Karı koca devlet iş leriyle dertlenen çalış kan bir kral ve 
kraliçe gibi hızlı hızlı konuş tular. Ka yarı hayranlık ve yarı hayretle karı 
kocanın kaş la göz arasında az sonra televizyona çıktığ ında Sunay'ın hangi 
kıyafeti (sivil mi - askerî mi - kostüm mü?) giyeceğ ini, konuş manın yazılı 
metninin hazırlanmasını (Funda Eser bir kısmını yazmış tı); bundan önceki 
gelişlerinde kaldıkları Ş en Kars Oteli'nin sahibinin bir ihbarını ve bir torpil 
isteğini (askerlerin ikidebir oteline girip arama yapmasından huzursuz olduğ u 
için iki ş üpheli genç müş terisini kendi ihbar etmiş ti); Serhat Kars 
Televiçyonu'nun bir sigara paketinin üzerine yazılmış  öğleden sonra programını 
(Millet Tiyatrosu'ndaki gecenin 4. ve 5. kez yeniden yayımları, Sunay'ın konuşmasının 3 kere yeniden yayımı, kahramanlık ve serhat türküleri ve Kars'ın 
güzelliklerini tanıtan turistik film, yerli film: Gülizar) okuyup karara bağlayıverdiler.