-İnsan oturduğu sandalyeye mıhlanmış gibi sabit kal­
maz ya, elbette yer değiştirir. 
-Çok neşeliydiniz ... 
-Üç yüz metre mesafeden çok neşeli olduğumuzu nasıl 
anladın? 
- Çünkü dürbünle baktım. Dürbün o kadar kuvvetliydi 
ki elimi uzatsam sizi turabileceğim sanıyordum. Nefeslerini­
zi duyacağım gibi geliyordu. 
-Sonra? 
-Sonra birbirinize sarıldınız ... 
-Galiba sen dürbünü iyi ayar ederneyerek aslı olmadık 
şeyler, adeta hayalet görmüşsün. 
-Dürbünü gözlerime göre pekala ayar ettim. Gördü­
ğüm şeylerin hakikat olduğuna eminim. 
-Deli misin? İlk ziyarette namuslu bir aile kadınma na­
sıl sarılabilirim? 
-İşte bunu benimaklım da bir türlü almıyor. Fakat göz­
lerimin şahitlikleri kesindir. 
-Kız çıldırdın mı? Salonda benim kanınla onun kocası 
otururlarken ... 
-İşte beni de hayretten hayrete düşüren, çıldırtan taraf 
bu ya ... 
Balkon, bizi örttüğü yeşil perdeleriyle o kadar korunak­
lıydı ki açık mesafeden dürbünle değil, teleskopla bakılsa 
bile onun kuytu yerlerini seçebilmenin mümkün olamaya­
cağını düşündüm. Nevres bizi görse görse macera halinde 
değil, oradan oraya gezinirken görmüş olacaktı. O iddiasın­
da ısrar etti. Ben şiddetli bir inkardan ayrılmadım. Meseleyi 
böyle kapatarak Nevres'i başımdan savdım. Fakat kıskanç­
lıklarını komşunun evinden bizi dürbünle gözetlerneye kadar 
vardıran kızların bu müthiş casuslukları altında ben Cevher 
Hanım'la münasebetime nasıl devam edebilecektim? Me­
sele nazik, tehlike büyüktü. İşte bu nezaket, bu tehlike, bu 
güçlük benim Cevher'e olan sevdamı büsbütün biliyor, beni 
yerimde duramaz bir şekilde hırsiandırıyor ve her zorluğa 
karşı bir çare bulmak endişesiyle daima düşündürüyordu. 
119