122 varılmayacağı daha ilk bakışta belli oluyordu. Bana bazı 
yazarlardan söz etti. Bunla rı da hiç duymamıştım. Belki gü -
leceksiniz ama, ona göre insan, üstün yeteneklerinden kur -
tuldukça sanki daha üstün oluyordu. Biliyorum, onun de diği 
gibi ifade edemedim, ama inanın bana muhterem efen dim, 
buna çok yakın bir şeydi. Nasıl anlatsam, birtakım insanlar 
zenginler, katı yürek liler filan beğenilmez ya; onların 
insanlıktan yoksun olduğu, nasıl başa rı kazanırlarsa ka-
zansınlar, bazı değerleri bilemeyecekleri ileri sürülür ya; işte 
bunlara karşı çıkanlar da bir bakıma onlar gibiymiş. "Geriye 
ne kalıyor peki?" diye sormayı akıl ettim bütün şaşkınlığı ma 
rağmen. "Üçüncü Şey" aslında beni dinlemiyordu; sözle rine 
kaptırmıştı kendini. Kafadan manyak tı elbette; fakat ce sareti 
hoşuma gitti doğrusu. Ben, ne yalan söyleyeyim muhterem 
efendim, böyle bir şeyi düşünmeye cesaret edemem. Belki de 
benden fazla okumuş olduğu için, örneklerle beni şaşırtmaya 
çalışıyordu. Aslında söyledikleri benim işime ge liyordu. 
Hayır, aslında gelmiyordu. Sanki, ileride elde edebi leceğim bir 
şeyi daha şimdiden elimden almaya çalışıyordu. Bir aralık 
onun bir rejim düşmanı olmasından korktum. Bi lirsiniz insana 
ne olmadık yerlerden yaklaşırlar. Kimse, kendisini 
başkasından ayıracak üstün bir davranışta bulunma malıymış. 
Benim korktuğumu görünce daha çok köpürdü. Gelinlik kız 
gibi nazlandığımı ile ri sürdü. (Doğrusu, insa na bir düşünceyi 
kabul ettirme yolunu, bütün bilgisine rağ men pek 
bulamıyordu.) Kimsenin, küçük köpeğ imle benim gibi 
ilgilenmeyeceğini söyledi. Bunun doğru olmadığını söyledim. 
Çünkü içimdeki duygulan bilmiyordu. Ona bazı kö tü 
duygula rımdan - size anlattığım - söz ettim. Tam düşün düğü 
gibiymiş. İnsanlık işte bu yoldan, yani benim gibi, tam 
hissettiğim gibi davranırsa kurtulacakmış. İnadından böyle 
konuşuyordu herhalde. Onun biraz dama rına basmıştım. Bu, 
insanlığın kurtuluşu meselesinin hiç aklıma gelmediği ni