FAKİR BAYKURT
 
39
 
 
Kır Abbas, karıs
ına döndü:
 
«Bir sabun ver ... Gelip ovmanı da isterim! ..»
 
«Sen istersin, istersin, istersin! İstemek kolay emme, bir de vereni 
düşün ha!» dedi Cennet. Elinin altındaki yarı kullanılmış sabunu 
uzattı. «Bunu al git, haydi...»
 
«Tak tak ettiğim zaman çabuk ge
l!» dedi giderken. 
-
 
*
 
Bir ikindi zamanıydı.
 
Efil efil güz yelleri esiyordu. Güz yelleri yerin tozunu göğe 
savuruyordu. Gübreyi, süprüntüyü insanın ağzına, gözüne 
dolduruyordu.
 
Kır Abbas, dibek başına gelip oturmuştu.
 
Dibeğin başında beş on kişi vardı.
 
Rız
a da oradaydı.
 
Muhtar Battal oradaydı. Kır Abbas’ın emmisi oğlu Hasan, 
Rıza’nın kardeşi Hüseyin oradaydı.
 
Çoluk çocuk, dibeğin başındaki küçük alanı doldurmuştu. Düven 
boksaklarını iplemişler, bağırıp çağırarak, oradan oraya toprak 
çekiyorlardı.
 
Kır Abbas 
rahattı. Sırtında kaşıntı, bağrında yanma yoktu. Torunu 
Haydar da çocukların içinde oynuyordu. Yüzü gözü yeniden kir pas 
içinde kalmıştı. Sanki iki üç gün önce yı
 
kanan o değildi «(Su olmalı da sıpaları her gün yumalı...)» dedi Kır 
Abbas içinden.
 
Birden kö
yün alt başından Pat Ali girdi. Önünde, sırtları küfe 
yüklü iki eşek vardı. Küfelerden şıpır şıpır üzüm suları akıyordu. 
Elinde bir değnek, eşekleri ivedi ivedi sürüyordu. Üzerinde bir 
bitkinlik vardı. Mezara girip çıkmış gibi soluktu yüzü. Onun dünden 
Çer
keş'e doğru üzüm almaya gittiğini herkes biliyordu. Değneği bir o 
eşeğe vuruyordu, bir bu eşeğe. Kır Abbas’ın eşeğe de vuruyordu.
 
Kır Abbas toparlanıp kalktı: