lan. Umrumda bile değildi hiçbiri, hiç var olmayan geçmişim, 
acı, mutluluk, umut, ölüm, hiçbir şey. 
Kedi bir sıçrayışta John'un kucağına geçip uzun bacaklarına 
serildi, kaldı. 
"Benimki de. On altı yaşında hapse girdim." 
Son günlerde tanıdığım herkes gibi, o da yasadışı işlere bu -
!aşmıştı demek. Bu ada, yoldan çıkmışların, katillerin, uyuşturu­
cu sat1cılarının toplandığı bir getto, bir cezalılar kolonisi miydi, 
yoksa benim en uyumsuzl arı seçmekte olağanüst ü bir sezgim mi 
vardı? Sanırım kendi içimdeki gettoda sadece umutsuzları ve ya­
sadışı insanları barındırabiliyor dum. 
"Ben de intihara kalkıştım, defalarca ." 
Şimdi şaşırmıştım işte, intiharı deneyen bir erkekle ilk kez 
karşılaşıyor dum. Üstelik John, nevrotik olamayacak denli basit 
görünüyord u. O anda, yaşamak zorunda kaldığı acıları öğrendi­
ğimde, John'un gerçekli ğiyle yüzleşm eyi başardım. Karşımda 
duran ince, uzun, sarışın, aptal görünümlü , çekingen çocuk; bir 
başkası, bir yabancı; benimkine benzer deneyimlerden geçmişti . 
Çok ayrı yollardan da olsa, ikimizin de hayatı aynı noktalara, ay­
nı acı bataklara varmıştı. Sonuçta hepimiz insandık, hepimiz 
korkuyor duk. 
Kediyi halıya bırakıp yanıma geldi, boynuma sarıldı. 
"Herkesin, bütün canlıların, ister hayvan olsun, ister insan, 
şefkate gereksinimi vardır." 
"Çok doğru,'' diye düşündüm, "ama ne almasını ne de ver­
mesini biliyoru z. Birisi bize azıcık sevgi göstermeye görsün, ne 
oyunlar oynuyo ruz." 
Ertesi sabah, John'un kollarında tanıdık bir duyguyla uyan­
dım. Bedenim, bütün geceyi birlikte geçirdiği bu sıcak erkek 
bedenini istiyordu. Faray'a duyduğum arzu gibi yakıcı, şiddetli 
bir çığlık değildi bu, basit ve içgüdüseldi, etin kendi mırıldanı­
şıydı. Okşamalarını, ev ödevini yapan bir çocuğun alışkanlığıyla 
yanıtlıyor dum. Sevişmeye başlayana dek. Ansızın güçsüz ve kı-
113