du. öteki de canını dişine takmış işaretlerle Zülfüyü çağırıyor, 
yanına gelmesini istiyor, ona önemli, çok önemli bir şeyler söy­
leyeceğini anlatmaya çalışıy ordu. Zülfüyse gelmemekte direti­
yor, yüzünü buruşturuyor, onu elleriyle kovuyo rdu. 
Aralarındaki sessiz tartışma uzun sürdü. Sonunda Murtaza 
öyle bir işaret yaptı ki Zülfü artık yerinde kalamazdı, hemen 
yerinden fırlayıp kapıya vardı: 
"Ne istiyorsun be Allahın belası kafasız herif, senin elinden 
hiçbir yerde bize rahat yok mu?" diye dişlerini sıkarak yılan gi­
bi fısıldadı. "Söyle ne istiyorsun benden?" 
Murtaza gözlerini belerterek 
"Farkında değil misin Zülfü kardeşim, biz hepimiz ölü­
yüz. Bugün Ali Safaya, yarın bana, öbür gün de sana. Kur­
dun ağzına kan bulaştı. Toros dağlarını tuttu İnce Memed. 
Dağlar hali isyanda. Yılanın başını daha küçükken ezmezsek, 
bir İnce Me med iki, iki İnce M em ed dört, dört İnce M em ed ... 
Çok kalabalık var şu dağların arkasında, şu kocaman Anado-
lunda, çok insan, çok insan ... Amanın gün geçirip fırsat ver-
memeli zamana. Aman ha ... Şimdi söyle Beye ki... Halimiz 
duman ... Şimdi bizim halimiz duman, altı ay sonra da onla­
rın ... İnce Memed altı ay sonra Ankaranın kapısına dayan­
mazsa ... " 
"Suu usss," diye onun ağzını kapattı Zülfü. "Sus, Bey bunu 
duymasın, seni ipe çektirir. Kim oluyormuş İnce Memed de 
Ankaranın kapısına dayanıyormu ş. Sus, kimsecikler duymasın­
lar bunu, suuus!" 
"Ama biz öldük." 
"Kimseye bir şey olmaz, sus, delirme ." 
Murtaza Ağa yalvardı yakardı, Zülfünün ayaklarının altını 
öptü, o aldırmadı. O konuştukça, öteki gülüyord u. 
"Kendi düşen ağlamaz," diye sonunda merdivenlere atıldı 
Murtaza Ağa. Koşarak dışarıya çıktı . Topal Ali onu zeytin ağa­
cının altında bekliyord u. Ali Safanın evine yürüdüler. Ev, avlu­
su, salonu, balkonu, odalarıyla ağzına kadar uzaklardan gelen 
konuklarla zınkazınk dolmuştu. 
"Ne kadar çok insan, ne kadar çok insan," diye şaşkınlığını 
söyledi Murtaza Ağa. 
43