-Ah bundan sonra beni kurtarmak kaç para eder. Olan 
oldu. Biten bitti ... 
-Bir tarafın mı incindi? Ne oldu? 
-Ne olacak, aygır gibi kediler, bütün yemeklerimizi 
yediler. içtiler. Çekildiler ... Kuyruksuzun ağzı, burnu, bıyık­
ları bütün sütlaç içindeydi. Bizim soysuz Ceylan da yabancı 
kedileri dövüp evden kovacağına onlarla birlik oldu. Tıka 
basa karnını doyurdu. Bakınız incir ağacına çıktı yalanıp 
duruyor... Tımarsız yezid... Muhacirlerin güclük kedisi 
kendi evlerinde hiç karnını doyurmaz... Konudan komşu­
dan böyle hırsızlıkla, avcılıkla geçinir ... Kendi evlerinde ne 
yiyecek... Hanımları bulamıyorlar ki ona versinler... Pek 
avcıdır. Bizim bulaşık çukurunun başında bekler de her gün 
birkaç tane yakalar ... Bizim Ceylan tutmaz, kör olası ... Fare­
ler gözünün önünden gelip geçerler . Hep yanında piyasa 
ederler de başını çevirip de bakmaz bile ... Ama böyle hazır 
yemek oldu mu lüp lüp yutar ... Şu küfeden kurtulunca inşal­
lah bu kediyi bekçinin eline vereyim de imaretel attırayım ... 
Bizim kapıyı çalan kimmiş kızım?.. 
-Bakkal... 
-Ha sabun getirecekti ... 
-Getirmiş, ben bizde alıkoydum ... 
-İyi ettin... (Yine kulağını kapıya vererek) Yavrum 
Bedriyem bizim kapı yine yıkılıyor ... Kimdir o acaba böyle 
terbiyesiz terbiyesiz kapı çalan ... 
-Dur gidip bakayım ... 
-Bizim ev öyledir. Akşamiara kadar hamam gibi işler ... 
Hep gelenler abur cuburdur ... Kapı açmaya koşmalı. Sonra 
da çene yarıştırıp yürek tüketmeli. 
Bedriye Hanım cumbaya gidip dönerek: 
-Merak etme Emeti Hanım ... Kapıyı çalan dilenci ... 
-Hay yetişmesinler ... Ne de çok, ne de çok, köklerine 
kibrit suyu. Yedisinden tut da yetmişine kadar her yaşta her 
boyda var ... Akşamiara kadar işleri güçleri elalemin kapı-
Yoksullara, medrese öğrencilerine vd. yemek vermek üzere kurulmuş bir 
aşevi. 
14