seçebiliyorlard ı. Bina karanl ığın içinde, çevresinden daha yo ğun bir 
karanlıkla ayrılıyor, karanl ığın içinde karanl ık bir leke gibi duruyordu. 
Çakıllı bir yoldan binaya do ğru ilerlediler. Çak ılların sesi, dü şmanca 
çıtırtılarla ya ğmurun hışırtısına karışıyordu. 
Binanın yanma gelince bekçi f ısıldadı: 
— Birbirinizin ete ğine tutu şun. 
Birbirlerinin ceketlerinin eteklerinden tuttular. Üç basamak indikten 
sonra küçük bir kap ıdan binaya girdiler. Ta ş döşeli geni ş, boş bir sofadan 
geçtikle-i ıdi Hüsrev Bey duvarlarda ç ınlayan ad ım seslerinden 
i ^nı/itğm C)*/<.*1 Tarihi 
33/3 
anladı. Seslerin yank ılanmasından ürkerek ta şlara daha usul basmaya 
başladılar. İçeri girdikleri halde bekçi elindeki feneri yakmam ıştı. 
Kambur gene f ısıldadı: 
— Merdivenlere dikkat edin. 
Merdivenleri ç ıkmaya ba şladılar. Çıktıkça, binaya girdiklerinde duyduklar ı 
rutubetli ah şap kokusu, yerini hal ı, kumaş ve sıcaklığın kokusuna 
bırakıyordu. 
Merdivenler bitince uzun dar bir koridora girdiler. Koridorun sonundaki 
sönük ayd ınlık, koridoru oldu ğundan daha uzun gösteriyordu. Duvarlara 
karşılıklı resimler as ılmıştı. Bazen resimlerden birinde, yüzü parlak 
renklerle çizilmi ş bir kadının çizgileri fark ediliyordu. Bu yüzler, beyaz 
bir duman gibi yanlar ından geçerken şöyle bir belirip sonra kayboluyordu. 
Bekçi sol yanda a ğır bir kap ıyı açtı. Hepsi içeri girdikten sonra kap ıyı 
kapattı. Yeniden yo ğun bir karanl ığın içinde kald ılar. Kambur, elindeki 
feneri yak ıp yere koydu. Yerdeki geni ş Iran hal ısının çizgileri, 
karanlıktan sonra birden, yanan ışıkla kama şan gözlerinin önünde önce 
birbirine kar ıştı, sonra yerli yerine oturdu. Fener, üç yan ı kapalı olduğu 
için yaln ız bir yan ı aydınlatıyordu. Duvarda büyük bir tablo as ılıydı. Frak 
giymiş bir adam, bir elinde silindir şapkasını tutuyor, öbür eliyle de 
bastonuna yaslan ıyordu. Yüzünde otoriter bir ifade vard ı, ama derinlerde 
bir hüzün bulutçu ğu da dola ştırmıştı ressam. 
Odanın ön bahçeye bakan geni ş pencerelerindeki, uçlar ı püsküllü bordo 
kadife perdeler sonuna kadar çekilip kapat ılmıştı. Pencerenin önünde bombo ş 
uzun bir masa vard ı. Tam kö şede ise bir Frans ız bayrağı sarılı olarak 
duruyordu. 
34 
El-Riyad bekçiye döndü. 
—  Evde kimse var m ı? 
—  Konsolos bu sabah İstanbul'a gitti. Evde konsolosun kâtibiyle bir 
hizmetçi var, ama onlar da ö ğleden beri içiyorlar. Yukar ıda birlikte 
sızdılar. 
Ragıp Bey birden sinirlendi. 
— Be adam, bizi ne diye karanl ığın içinde dola ştırıp durdun öyleyse? 
—  Neme laz ım beyim, dedi bekçi. Biz e şeğimizi sa ğlam kazığa bağlayalım 
da... Hadi elinizi çabuk tutun. 
Bekçi, gidip büyük resmin alt ında bir yere dokununca, duvardaki lambri 
kaplaman ın altından bir bölüm kapak gibi aç ıldı. Yeşil boyal ı büyük demir 
bir kasa gözüktü. Kambur, cebinden büyük bir anahtar ç ıkartıp El-Riyad'a 
verdi. 
—  içinden istediklerini al. 
Hüsrev Bey, her ihtimale kar şı kapının yanına gidip duvara dayand ı. Ragıp