"Ben de öyle dü şünüyorum, ama benim hünerimin s ırrını anlayacak kadar ak ıllı değilsin sen," dedi. " Şimdi 
benden korktu ğun için yalan söylüyorsun. Yine de, yeniden anlat benim usûllerimi." 
"Kalemin, çizginin do ğrusunu, sanki senin dokunmanla de ğil, kendili ğinden buluverir. Ne do ğru, ne de 
şakac ıdır senin kaleminin gösterdi ği şey! Kalabal ık bir meclisi çizdi ğinde, insanlar aras ındaki bak ışmalardan, 
sayfan ın istifinden, metnin manas ından ç ıkan gerilim, senin resminde hiç bitmeyen zarif bir f ısıltıya dönüşür. 
Ben senin resimlerine yeniden döne döne o f ısıltıyı dinlemek için bakar ım; her dönü şte manan ın değiştiğini 
gülümseyerek farkeder ve, nas ıl söylesem, resmi yaz ı gibi yeniden okumaya giri şirim. Böylece, bu anlam 
tabakalar ı, arka arkaya dizilince, Frenk üstatlar ının perspektifinden de uzaklara varan bir derinlik ç ıkar."