FAKİR BAYKURT
 
125
 
 
Senem gene güldü:
 
«Sen onun sözünü tut. Bir dediğini iki etme. O senin her 
istediğini alıverir...»
 
«Tutuyorum, şimdi tutuyorum gayri! Bir gün biz tarlada kaldık 
bununla. Bağ yerini kazarken hanı... Akşam yemeği
mizi orda yidik. 
Tutturdu: “Esme, yatalım, haydi yatalım...” İlle de ille... “Ula Durmuş 
etme, gelen giden olur, görürler...” “Yok!” Yok da yok... “Döğerim 
seni, çiğnerim...” Baktım dövecek, çaresiz “he” dedim buna. Yattık!»
 
«(Ocağınız sönsün ocağınız! .. 
Tıpkı bizim yaptığımız!..)» dedi 
içinden Senem. Sonra: «Adamlar öyledir!» dedi. «Canları bir şey istedi 
mi, dur, otur, anlamazlar...»
 
Esme, Senem’in elini tuttu, karnına götürdü:
 
«Ben yüklüyüm, habarın var mı?»
 
«Yooo...» dedi Senem. «(Yatarken başınızda mı
ydım, ner
-
 
den 
habarım olsun?)» Sonra: «Eeeh, vahti gelince doğumun da olur! Heç 
korkma, doğuruverirsin!» dedi. Sonra da ekledi: «Köyde yüklü 
olmadık avrat yok gibi...»
 
Esme, saf saf Senem’in yüzüne baktı:
 
«Sen de mi yüklüsün gı aba?»
 
«Yüklüyüm ya, ben de 
yüklüyüm...»
 
Esme, sevince benzer bir duyguyla ellerini oğuşturdu:
 
«Benimki kıpır kıpır ediyor karnımda, heç durmadan tepik 
furuyor...»
 
«Furur, tepik de furur...»
 
«Tepik furunca çok gıdıklanıyorum! Bek de hoşuma gidiyor... 
Bayâ hazzediyorum. Emme Senem aba
, o baş dönmesi, o bulantı, 
kusma... Ona dayanamıyorum. Diyorum ki bunlar olmasa bu iş çok 
eyi...»
 
«(Vay gidi yoksul Esme vayy!)» diye başını salladı Senem: «Neyse, 
bundan kurtul da birez ara ver, hemen gebe kalma!» dedi.
 
Gözleri parlayarak yekindi Esme: