Anladım ki Baybars Şems'ten nefret ediyor. S ırf konuyu  
değiştirmek için gittim, bir kupa bira getirdim. H ızla kafas ı- 
na dikti. İkinci ve üçüncü biralar ı da aynı hızla tüketti. Dör- 
düncü biradan sonra dili çözülmeye ba şladı. 
"Söyle bakal ım senin hünerin nedir?" diye sordu Baybars. 
kelimeleri sak ız gibi uzatarak. "Bu kerhanedeki her sermaye- 
nin ayrı bir marifeti varm ış. Öyle diyorlar. Seninki ne? Dan- 
sözlük filan m ı? Yoksa yatakta m ı göstereceksin marifetini?" 
"Bende hüner yok" dedim. "Madem e ğlenmek istiyorsun, 
-^aşka kıza git; benden sana hay ır yok." 
Hatta bilinmeyen bula şıcı bir hastal ıktan muzdarip oldu- 
ğum yalan ını bile uydurdum. Bir mü şteriye böyle z ırvalar 
anlattığımı duysa, kerhaneci hünsa bacaklar ımı kırardı ama 
umurumda de ğildi o an. Baybars'm benden so ğuyup gitmesi 
için akl ıma gelen her bahaneyi kulland ım. 
Ama gitmedi. Ne anlatt ıysam omuz silkti. Umurunda bile 
olmadığını söyledi: Derken koynundan me şin bir kese ç ıkart- 
tı; içinden k ızıl-kahve bir ot döküp, avuç avuç a ğzına attı. 
Başladı zevkle çi ğnemeye. "Sen de ister misin?" diye sordu. 
"Hayır istemem." Ba şımı salladım. Çiğnediğinin ne oldu- 
ğunu biliyordum. Bu ota müptela olanlar ın zamanla ne hâle 
geldiklerini de... 
Baybars pi şkin bir edayla s ırıttı. "Ne o yavru? Bak ıyorum 
da pek terbiyelisin! Ne kaç ırdığını bir bilsen, uçurur bts ada- 
mı uçurur!" 
Sırtüstü dö şeğe yayıldı. Bir müddet sabit gözlerle tavanda- 
ki örümcek a ğlarını seyretti. Ve derken ba şladı sakin ve sa- 
bit bir sesle korkunç şeyler anlatmaya. Bugüne de ğin cenk 
  
269 
meydanlar ında gördüklerini aktard ı. 
"Cengiz Han öldü. Kemikleri peynir tozu gibi da ğıldı ama 
hayaleti hâlâ Mo ğol Ordular ına eşlik ediyor" dedi bo ğuk bir 
sesle. Hayaletin galeyana getirdi ği Moğol Ordusu'nun ker- 
vanlara sald ırıp, köyleri ya ğmaladığını, kadın erkek deme- 
den önüne geleni kesti ğini anlatt ı. "Ama Mo ğol olmasa, ba ş- 
ka bir şey olur. Çünkü insan ın olduğu her yerde sava ş var" 
dedi. 
Ardından sordu: "So ğuk bir k ış gecesi, yüzlerce ki şinin ölü 
ya da yaral ı vaziyette yerde uzand ığı savaş alanlar ında, kimi 
ruhunu teslim eder kimi kenarda can çeki şirken, ortal ığa tu- 
haf bir yumu şaklık ve kırılganlık çöker. Akl ının hayalinin 
alamayaca ğı bir huzur hâkim olur her tarafa, bilir misin?" 
Ürperdim. Nerden bilecektim? Cevap veremedim. 
"Ne zaman bir yerde büyük çapta bir felaket ya şansa ve 
aynı anda çok say ıda insan can verse, pe şisıra kesif bir ses- 
sizlik olur. İşte  o sessizlik var ya dünyan ın en mükemmel se- 
sidir asl ında" diye devam etti Baybars. İçkiden ziyade anlat- 
tıklarından sarho ş olmuşa benziyordu. 
"Ne kadar hazin" diyebildim sadece. 
Baybars güldü. "Hazin mi? Hazin olan bir şey yok yavru! 
Bu âlem böyle! Yerse! Büyük bal ık küçük bal ığı, zalim maz- 
lumu yer! Hayatta kalman ın tek yolu var: sava şmak" dedi. 
"Demek ki neymi ş? Küçük bal ık olmayacakm ışsın. Senin gi- 
bi karılar için bunun bir tek yolu var: Güçlü bir herifin ka- 
patması olmak. O zaman erkek seni korur." 
Ne dediğini anlamazdan geldim. Ne olumlu ne olumsuz, tek 
kelime etmedim. Konu şacak başkaca söz yoktu. Kolumdan 
tuttu, beni yere att ı, elbisemi s ıyırdı. Hoyrat, kaba ve açt ı. Ha- 
reketlerini yava şlatmaya çal ıştıysam da esrar ın ve biran ın et- 
kisiyle ç ığrmdan çıkmış bir hâle gelmi şti. Gözleri kan çana ğı,