BAYRAM YEMEĞİ 
Nigâıı Hanım dirseklerini işlemeli masa örtüsüne dayamış, ellerini 
çenesinin altında birleştirmiş, önündeki porselen tabağa bakarak 
düşünüyordu: "Yaldızlı takımı çıkarttığım iyi oldu! Büfede kaç 
yıldır kullanılmadan duruyordu. Öğleden sonra çayı da, üzerinde 
mavi güller olan, anneannemin çeyizime kattığı fincanlarla 
içeceğiz. O takımın iki fincanı, ama, yazık ki, kırıldı. Gümüş 
takımları niye çıkartıp parlattırmıyorum? Gümüş takımlar böyle 
günlerden başka ne zaman kullanılabilir? Her şeyi çabuk çabuk 
kullanmalı!" Üzeri işlemeli masa örtüsünü de geçen kurban 
bayramında ortaya çıkarmıştı. O da çeyizinin bir parçası olduğuna 
göre, demek ki otuz yıldır dikkatle saklanıyordu. Nigân Hanım, 
her şeyi, sandıklarda, dolaplarda, büfelerde, kutularda saklanan 
her şeyi, kullanıp tüketmek için, içinde tuhaf bir istek doğduğunu 
farketti. "Sanki her şeyin kullanılışını, örtülerin lekelenip yır­
tılışını, tabaklann fincanların kırılışını, çatal bıçağın kayboluşunu 
görmek istiyorum!" diye düşündü. "Evleneli otuz yıl oldu. Altmışı 
aşkın bayramı Cevdet Bey'le geçirdik. İşte bu da 1936'nm kurban 
bayramı. Kocam, aslan gibi iki oğlum, kızım, iki şeker gelinim, 
iki küçük torunum hep birlikteyiz." 
Nişantaşı'ndaki evde, köşedeki ünlü nişan taşma ve ıhlamur 
ağaçlarına bakan pencerenin önündeki masada hep birlikte 
oturuyorlar, ahçının getireceği öğle yemeğini bekliyorlardı. Nigân 
Hanım hava karanlık ve yağmurlu olduğu için yakılan büyük 
avizeden çevreye sıcaklık yayıldığını hissediyordu. Birazdan ahçı 
Nuri büyük "servis tabağını" her bayramda yaptığı gibi, iki 
köşesinden tutup parmaklarının ucuna basarak, yemek odasına 
girecekti. Herkes bunu bekliyordu ve sanki herkes gene ahçının 
parmaklarının ucuna nasıl basacağını merak ediyordu. 
"Gördünüz mü? Hayvanların birinin içinden, midesinden 
kocaman bir taş parçası çıktı. Bu büyüklükte!" 
Nigân Hanım'ın küçük oğlu Refik başparmağıyla işaret par­
mağının ucunu göstererek, eliyle sofranın üzerinde küçük bir 
çember çizdi. 
i 00