görecekti beni. Bizim eve gelmişti, buraya. Bir yaz günüy-
dü. Sizin gibi, haberim olmadan, birdenbire çıktı karşıma.Benim sabahları geç kalktığımı söylemişlerdi. Kendi hesabı-na göre geç kalmaya çalıştı. Bana gene de erken geldi. Kapı-yı çaldığı sırada tıraş oluyordum. Yüzümü sabunlamıştım.Evde kimse yoktu: yalnız olmasaydım açmazdım kapıyı,değil mi Aysel?” Aysel gülümsedi.
“Kapıyı açtım. Utanarak kapıda duruyordu. Sabunların
arasından gülümsedim ona. Yüzümün durumu ona cesaretverdi. Kendini tanıttı: ‘Selim denen harika çocuk karşınız-da,’ dedi. ‘Beni tanıyacaksınız’. Çekingen bir gülümsemey-le ekledi: ‘Erken geldim galiba.’ Güldüm. Rahatladı: ‘Bekle-neni verebildim mi?’ İçeri girdi. Onunla anlaşacağımızıhissettim.
“Onu harika çocuk bulmalarından şikâyetçiydi: ‘Şımarı-
yorum sonra öyle aptalca bir söz ediyorum ki hepimiz piş-man oluyoruz. Oysa ben hiç yanlışlık yapmak istemiyorum.Yüzde yüz saf bir harika çocuk olmak istiyorum. Çünküyüzde yüz saf olan bir şey kendinin aynıdır. Ben de kendimgibi olmak istiyorum.’ Ona, bu sözlerini ciddiye aldığımısöyledim. Hayır, ciddiye alınmak da istemiyordu. Odaya gi-rince gene bir çekingenlik geldi üstüne. Sonradan anlattığı-na göre, beni hazır bulacağını ve hemen çıkacağımızı kur-muştu. Yalnız benimle karşılaşmaya hazırlamıştı kendini.Evde kimse olmadığını öğrenince rahatladı. Biraz sonra Ay-sel geldi. Tanıştırdım. Durumdan pek memnun olmadı.Kendinden iki yaş küçük bir kızın karşısında sıkıldı.” Selimartık hepimizden küçük olacak Esat. Hepimiz yaşlanacağız:saçımız dökülecek, derimiz buruşacak. Kendimizi, aynadagördüğümüz ihtiyar suratımızla tanıyacağız. Fakat Selimhep yirmi sekiz yaşında kalacak bizim için. Gençlik fotoğ-raflarımıza bakar gibi olacağız onu hatırladıkça. Selim hepgenç kalacak.
360