373 
"Burada kalıp oyunda oynayacağ ım." 
"Bu babanı çok üzecek biliyor musun?" "Bana yolladığ ı nazar boncuğ unu ver." 
"Seninle yalnız konuş abilmek için boncuğ u ben uydurdum." 
"İki taraflı casusluk zor olmalı." 
Kadife'nin yüzünde bir hayal kırıklığ ı da gördü Ka, ama kızın aklının bambaş ka 
bir yerde olduğ unu acıyla hissetti hemen. Omuzundan çekip Kadife'ye sarılmak 
istedi, ama hiçbir ş ey yapamadı. 
"İpek bana Lacivert ile eski durumlarını anlattı," dedi Ka. 
Kadife sessizce çıkardığ ı paketten bir sigarayı ağ ır hareketlerle ağ zına 
yerleştirip yaktı. 
"Sigaranı ve çakmağ ını ona verdim," dedi Ka beceriksiz bir havayla. Biraz 
sustular. "Bunu Lacivert'i çok sevdiğ in için mi yapıyorsun? Onda bu kadar çok 
sevdiğin şey ne Kadife, söyle bana." 
Ka boşuna konuş tuğunu, konuş tukça da battığ ını anladığ ı için sustu. 
Funda Eser sahneden Kadife'ye seslenerek sırasının geldiğ ini söyledi. 
Kadife yaş lı gözlerle Ka'ya bakıp kalktı. Son anda birbirlerine sarıldılar. 
Kadife'nin varlığ ını ve kokusunu hissederek bir süre sahnedeki oyunu seyretti 
Ka, ama aklı orada değ ildi; hiçbir ş ey anlayamıyordu. İ çinde kendine olan 
güvenini, mantığ ını darmadağ ın eden bir eksiklik, kıskançlık ve piş manlık vardı. 
Neden acı çektiğ ini aşağı yukarı çıkarıyordu da, acının neden bu kadar yıkıcı ve 
şiddetli olduğ unu anlayamıyordu. 
İpek'le Frankfurt'ta geçireceğ i yılların -tabii eğ er onunla Frankfurt'a gitmeyi 
başarırsa- bu ezici, kahredici acıyla damgalanacağ ını hissederek bir sigara 
içti. Aklı karmakarış ıktı. İki gün önce Necip ile buluş tukları tuvalete gitti, 
aynı küçük bölmeye girdi. Yüksekteki pencereyi açıp karanlık göğ e sigara içerek 
baktı. Dışarıda yeni bir ş iirin gelmekte olduğ una inanamadı ilk. Bir teselli ve umut 
olarak gördüğ ü şiiri heyecanla yeş il defterine geçirdi. Aynı kahredici duygunun 
hâlâ bütün gücüyle içine yayıldığ ını anlayınca telaş la Millet Tiyatrosu'ndan 
çıktı. Karlı kaldırımlarda yürürken soğ uk havanın kendisine iyi ge- 
374 leceğini düşündü bir an. İ ki koruma eri yanındaydı ve aklı daha da karış ıktı. Bu 
noktada hikâyemizin daha iyi anlaş ılabilmesi için bu bölümü bitirip bir yenisine 
başlamalıyım. Ama bu, Ka'nın bu bölümde anlatılması gereken baş ka şeyler 
yapmadığ ı anlamına gelmiyor. Önce Ka'nın üzerinde durmadan defterine yazdığı 
"Dünyanın Bittiğ i Yer" adlı bu son ş iirin Kar adlı kitaptaki yerine bakmalıyım. 
 375 41 Herkesin bir kar tanesi vardır 
KAYIP YEŞİL DEFTER 
"Dünyanın Bittiğ i Yer" Ka'ya Kars'ta gelen on dokuzuncu ve son ş iirdi. Ka'nın bu 
şiirlerin on sekizini -bazı eksiklerle de olsa- yanında hep taş ıdığı yeşil bir 
deftere aklına gelir gelmez yazdığ ını biliyoruz. İ htilal gecesi sahnede okuduğ u 
şiiri yazamamış tı bir tek. Ka daha sonra Frankfurt'tan İpek'e yazdığ ı ve 
hiçbirini postalamadığ ı mektupların ikisinde "Allah'ın Olmadığ ı Yer" adını 
verdiği bu şiirini bir türlü hatırlayamadığ ım, kitabını bitirebilmek için bu 
şiiri mutlaka bulması gerektiğ ini, bunun için İ pek Serhat Kars Televizyonu'ndaki 
video kayıtlarına bir bakarsa çok mutlu olacağ ını yazmış tı. Frankfurt'taki otel 
odamda okuduğ um bu mektubun havasından Ka'nın İ pek'in video ve ş iir bahanesiyle 
kendisine aş k mektubu yazdığ ını düşünebileceğ ini hayal edip huzursuz olduğ unu da 
hissetmiş tim. 
Aynı gece elimde Melinda kasetleriyle döndüğ üm odamda hafifçe kafayı bulduktan 
sonra geliş igüzel açtığ ım bir defterde gördüğ üm kar tanesini bu romanın yirmi 
dokuzuncu bölümünün sonuna koydum. Daha sonraki günlerde defterleri okudukça 
Ka'nın Kars'ta kendisine gelen ş iirleri kar tanesinin üzerindeki on dokuz 
noktaya yerleş tirerek ne yapmak istediğ ini biraz olsun anladığ ımı sanıyorum. 
Ka daha sonra okuduğ u kitaplardan altı kollu bir yıldız biçi-