usta ya, varsın küfretsin. İşinin adamı. Usta ona bakmadı bile. 
Öteki, genç adam Ustanın kalfası haftalığını söyledi. Şimdilik 
haftada yirmi lira alacaktı. On lirasını peşin veriyordu . Para­
yı alınca kaçacak olursa yakalayınca kemiklerini kırardı. Bu 
para ona aç kalmaması için veriliyordu . 
Hamdi on liranın beş lirasını hemen onun elinden alacak­
tı. Kuru fasulye parasını da gelecek haftalığından ödeyece kti 
Muhterem Yoğuntaş. Ne olursa olsun kıvançlıydı Muhterem 
Yoğuntaş. Eline ilk olaraktan bu kadar para geçmişti, hem de 
çalışması karşılığı olaca ktı bu para. Bir büyü gerçekleşmişti. 
Para elinde parıldayıp duruyor, sevinç içinde bakıyordu. Bir 
türlü dürüp büküp de bu güzelim onluğu cebine koyamıyor­
du Muhterem. Öyle, para elinde kalakalmıştı. 
Hamdinin sesini duyunca kendine geldi: 
"Bana da böyle, tıpkı böyle olmuştu," dedi Hamdi. "Ay­
nen böyle donakalmıştım. Cebine koy şimdi. Daha çooook 
bakacaksın, bozduralım da beşini bana, hakkımı ver baka­
lım." 
Bakkala kadar büyülenmiş gibi ardınca sürüklendi. 
O gün hemen işe başladı. O kadar da, on liraya değecek 
kadar da zor değildi hani. 
Kalafatçılara ilerki kulübeden pamuk taşıyordu. Pamuk 
taşıması bitince de ne yapacağını bilemiyordu. On lira almıştı, 
boş boş da oturulmazdı ki ... Değil mi, insan aldığını hak et­
meliydi. Bunu boya yapan Ustaya söyledi. Ustanın bütün gi­
yitleri, eli yüzü boya içindeydi. Şöyle tepeden acıyarak baktı 
ona Usta. Ne olacak, varsın baksın, insan insan olunca kazan­
dıklarını ödemeli, hak etmeli, değil mi, bu Usta mendeburun 
birisi. Boyuna da yüzünü asıp ta tepeden, takanın tepesinden 
aşağılara tükürüyor. Yanağında boydan boya derin bir bıçak 
yarası var. Mendeburun biri, tembel mi tembel, dediği de an­
laşılmıyor. Laz mı, Kürt mü, Çingene mi belli değil. Yetmiş 
iki milletin dışında bu mendebur oğlu mendebur. Bir bakışı 
var insana, bir tek söz bile söylemiyor insana ... Bakışıyla emir 
106