Dönüş yolunda arabada tek kelime konu şmadılar. O gece  
ayrı yataklarda yatt ılar. Birbirlerine dokunmad ılar. Ve sabah 
Ella’nın ilk işi Aziz'e uzun ve içten bir mektup yazmak oldu... 
İşler çığırından çıkmış, beklemedi ği bir hâl alm ıştı. Bunu 
Aziz'in de bilmeye hakk ı vardı. 
Mutaassıp 
Konya, Şubat 1246 
"Böyle kepazelik görmedik! Sen de duydun mu olanlar ı 
Şeyh Yasin?" 
Heyecanla bu soruyu soran ki şi talebelerimden birinin ba- 
bası olan sepetçi Abdullah't ı. "Rumi'yi dün Yahudi mahalle- 
sinde bir meyhanede görmü şler!" diye ekledi. / 
"Duymaz olur muyum, duydum ya" dedim. "Ama sizin ka- 
dar şaşırmadım bu habere. Kar ısı eskiden H ıristiyan, en ya- 
kın dostu tescilli z ındık olan adamdan ne bekliyordunuz? Ya 
ne olacakt ı?"    , 
Abdullah ba şını salladı. "Haklısın efendi. Böyle olaca ğı 
ezelden belliymi ş. Göremedik. Ke şke bilseymi şiz." 
Yanımızdan geçenler durup konu şmamıza kulak kabartt ı- 
lar. Herkes deh şet içinde, herkes infial halindeydi. Birisi, 
"Rumi'yi Ulu Cami'ye almayal ım, bir daha orada vaaz verme- 
sin" diye önerdi. Bir ba şkası dedi ki: "Ç ıkıp herkesin önünde 
tövbe etsin; bir daha harama el sürmeyece ğine söz versin. 
Yoksa katiyen affetmeyelim." 
"Bunlar bo ş laflar. Şems'i de Rumi'yi de bu şehirden derhal 
  
312 
sürmek gerek" dedim. "Bence oturun da bunu nas ıl yapaca ğı- 
nızı konuşun." 
Ateşli ateşli kafalar ını salladılar. Bakt ım laf uzayacak, 
medresedeki dersime geç kald ığımı söyleyip yürümeye de- 
vam ettim. 
Öteden beri Rumi'nin güvenilmez bir yan ı olduğ\mdan 
şüphelenirdim. Bekliyordum, elbet günün birinde su yüzüne 
çıkacaktı. Ama bu kadar ını doğrusu ben bile tahmin etme- 
miştim. Çalg ılı çeganeli meyhanelerde şarap şişesine sar ıl- 
ması beni bile hayrete dü şürdü! Vay ayya ş! Diyorlar ki Ru- 
mi'nin bu hâllere dü şmesine sebep Şems'tir; o olmasa Rumi 
hemen eski hâline döner. Ben o kanaatte de ğilim. Şems sa- 
kıncalı fikirlere sahip illet bir adam, ona şüphem yok. Ru- 
mi'nin üstünde kötü bir etkisi var, buna da amenna. Ama 
esas mesele şu: Niçin Şems'in gücü di ğer âlimleri yoldan ç ı- 
kartmaya yetmiyor? Misal, Şems niye bana di ş geçiremiyor? 
Peygamber Efendimiz bo şuna dememi ş, "Kişi dostunun dini 
üzeredir. Bu nedenle, kiminle dost olaca ğına dikkat etsin" di- 
ye. Peki ya Mevlâna niçin dikkat etmiyor? Demek ki o da 
dünden haz ır küfre dü şmeye. Tencere yuvarlanm ış, kapağını 
bulmuş. Mevlâna ile Şems sanıldığından fazla birbirlerine 
benziyorlar asl ında. 
Şems diyormu ş ki: "Ulema taifesi mürekkep lekelerinde 
yaşar. Sufi taifesi ise a şkın ayak izlerinde!" Ne biçim laf bu 
şimdi? Besbelli Şems'e göre ulema konu şur durur, i şimiz gü- 
cümüz kural üretmek ve bunlar ı yazıya dökmek. Sufi ise ya- 
şar. Dolu dolu, buram buram. Hadi diyelim ki böyle, Rumi de 
âlim değil mi? Yoksa art ık kendini bizden saym ıyor mu? 
Ah, o Şems denen soysuz herif benim s ınıfıma girecek ol- 
sa, elimin tersiyle sinek gibi kovalard ım. Ağzını açıp da hu- 
zurumda saçmalamas ına katiyyen izin vermezdim. Peki, 
Mevlâna ne demeye ayn ısını yapmıyor? Niye Şems'in her la- 
fını harfiyyen yerine getiriyor? Çünkü o da benzer me şrep-