180 her ikisini de sev meyi görev saydım kendime. Kültür hakkında 
öteki yargıla rın da pek iç açıcı değildi. Özetle, çevrendeki her 
şeyi kesin çizgilerle ikiye ayırdın. (Bu bakımdan da sana 
benzediğimi i tiraf etmeliyim.) Dün yada yalnız güzellerle 
çirkinler vardı, bir insan ya akıllıydı ya da aptal, senin gibi 
başını dik tutma sını bilemeyen bütün insanlar dalkavuktu; 
sana benzemeyen kibar davranışlı  insanları da züppelikle 
suçlardın. Biz -annemle ben - sana itiraz ederdik; fakat ben 
farkına varmadan senin orta yola fırsat vermeyen bu acımasız 
sınıflandırmalarını benimsemişim babacığım. Üstelik -en 
kötüsü de bu galiba benim için-  böyle olduğumdan gizlice 
memnunluk duya r gibiyim ki, işte asıl buna dayanamıyorum; 
çünkü ben baba cığım, biraz da duygula rımın 'romantik' 
bölümünü, sen kı zacaksın ama, annemden tevarüs ettim. 
Özellikle bazı kitap ları okuduktan sonra, içimdeki bu aşağılık 
çelişkilerin daha da farkına vararak, senin hiç anlamayacağın 
bir biçimde sa bit gözlerle boşluğa bakıp duruyorum. Senin işin 
bir bakı ma kolaydı babacığım. Birçok şeyi yok sayarak belirli 
bir düzen içinde yaşadın. Sinemaya gitmedin. Hiç roman 
okuma dın. Zeytinyağlı enginar yemedin. Yabancı ülke özlemi 
çekmedin. Kimseye hediye almadın. Evde kuşkonmaz dan 
başka bitki yetiştirmedin. Yalnız halk türkülerini sevdin. Basit 
beğenilerinin yanında beni şaşırtan duyarlıkların vardı. Bir ör -
nek vermek gerekirse  
Çalkan Karadeniz çalkan  
Gemiler açıyor yelken  
gibi beni çok duygulandıran bir masal türküsünün yanı s ıra 
Yekte yavrum yekte  
Pastırmalar yükte