rünmez bir ışık ipiliyordu. Gülbahar yordamlayarak eski, bu 
saray yapılmadan yüzlerce yıl önce kayaya oyulmuş taş merdi­
venleri indi. Zindanın dibinde hiçbir kıpırtı gözükmüyordu. 
Her şey dümdüz, azıcık ışığın ipiltisinde dibe çökmüş kaim bir 
tortuydu. Zindanda hiç rutubet kokusu yoktu. Aşağılardan ek­
şi bir tavlanmış deri, post kokusu geliyordu.
Gülbahar merdivenin dibinde durup, zindanın dibini seç­
meye çalıştı.
"Sofi, Sofi!" diye de usuldan seslendi.
Gülbaharın sesini duyan Sofi, don gömlek, telaşla merdi­
venlere atıldı:
"Buyur Sultanım," dedi. "Sen nasıl geldin buraya? Paşa he­
pimizin boynunu koparır. Haydi git. Buraya gelen ilk kadın, bu 
zindan yapıldı yapılalı sensin. Haydi, haydi, haydi çık dışarı. 
Buraya gelirken seni kimse görmedi ya..."
"Ahmet nerede? Ona haber ver."
"Şimdi, şimdi," dedi Sofi gitti.
Karanlık ağır tortunun içinden bir süre fısıltılar geldi, son­
ra her şey derin bir sessizliğe gömüldü. Gülbaharın yüreği küt 
küt atıyor, zindanın soğuk kayalığında yankılanır gibi oluyor­
du. Ya da Gülbahara öyle geliyordu.
Bekliyor, kimse gelmiyordu. Bekledikçe coşkusu artıyor, 
yüreği daha çok, vurulmuş bir kuş yüreği gibi çırpınıyordu.
Gülbaharın bu hali aşağıdan, tortudan bir karartı, upuzun 
ayağa kalkıp yürüyünceye kadar sürdü. Kız yürüyüp gelen ka­
rartıyı görünce bir hoş oldu. Eli ayağı çözüldü, başı döndü, du­
vara tutunmasa düşecekti.
Ahmedin soluğunu yüzünde duyunca birden kendine gel­
di. İkisi de bir süre öyle durdular kaldılar. Hiçbirisi konuşamı- 
yordu.
Önce Ahmet:
"Gülbahar," dedi, "sen misin?"
Gülbahar:
"Benim," dedi duyulur duyulmaz.
Sanki çok eski zamanlardan beri dosttular, sevgiliydiler, 
candılar, ikisini de bir sevgi bulutu sardı. Sıcak, güzel, dost... 
Bütün zindana dağıldı bu sevgi. Ve zindanda bir sürü kınalı
39