"Çağlayan, ben bu hafta bir başka pul defteri 
alırım sana, üzülme," diye seslendim. 
"Başka defter istemiyo rum. Dayımın verdiğini 
istiyorum. Aynı pulları bulamazsın/' diye bağırdı 
içerden. 
"Pekiyi, aç kapıyı da konuşalım." 
"Beni rahat bırak!" 
Çocuğu mu rahat bıraktım. Odama gittim. Bu 
travmayı yaşayan çocuktan, iyi not ve itaat bekle­
mek mümkün olabilir miydi? Bin bir türlü cilt has­
talığına deva bulan ben, çocuğumun ruhsal sorun­
ları karşısında, çaresiz kalıyord um, terzi kendi sö­
küğünü dikemez misali. 
Bir anım daha var ki, hatırladık ça gülerim. Sık 
sık okuldan kaçan Çağlayan yine okuldan kaçmış. 
Ben kongredeyd im, o yıllarda cep telefonu filan da 
yok, okul müdürü beni bulamayınca, babasını ara­
mış. Babası da o kızgınlıkla kalkmış, oturduğumuz 
eve oğluna hesap sormaya gelmiş. O yıllarda Şiş­
li'de bir apartmanın çatı katında oturuyor duk. An­
laşılan aralarında bir kovalamaca başlamış ve Çağ­
layan balkondan, önce bizim dama tırmanmış, ora­
dan da komşunun damına atlamış. Ben dünyadan 
habersiz, kongre bitince eve döndüm ki, yatak 
odamın balkon kapısı ardına kadar açık. Oysa ev­
den çıkarken kapatmıştı m. Hırsız girdi diye ödüm 
patladı, balkona çıktım bir de ne göreyim, yan evin 
damında Çağlayan duruyor, bizim evin damında 
140