da göstereceğim.’ Kimdi onlar? Bilmiyordu. ‘Böyle olmama
sebep olanlar,’ diyordu. ‘Her çağımda isimleri değişen ve as-lında hepsi birbirinin aynı olanlar. Onlar işte!’
İçkiye de o sıralarda alıştı. Akşam eve dönünce babasıyla
çatışıyor ve yemek yemeden sokağa fırlıyordu. Saatlerce do-laşıyordu karanlık sokaklarda; bazen sabaha kadar. Böylegecelerden sonra, sabah koşarak bana gelir ve sıkılganlığınıunutup erkenden uyandırırdı beni. Canı sıkılıyordu ve busıkıntıyı artık romantik bulamadığı için utanıyordu. Bu sı-kıntı, ona anlamsız, küçük ve basit bir duygu gibi geliyor-du. ‘İçtiğim zaman, sıkıntımın bir anlamı olduğunu sanıyo-rum. Gene anlatamıyorum ama, bu sıkıntının böyle anlatı-lır bir duygu olması gereğini duymuyorum o zaman.’ Bazıgeceler, içtikten sonra da uğrardı. Sallanarak kapıdan girer-ken: ‘biraz alkol almıştım,’ diye söylenirdi. Hayatının bubölümü hakkında fazla bilgim yok. Meyhanelerde yenidostlar tanıdı. Büyük sözler eden insanlarla tanıştı. Gittikçedaha çok içer ve daha az konuşur oldu. Bana da seyrek uğ-ramaya başladı. Sonra da hiç uğramadı.”
Öğle yemeği uzadı; sofraya, zamanla bir durgunluk çök-
tü. Önce, tabaklardaki yemeklerden bir usanma başladı.Sonra, sözlerde bir gevşeme, bir isteksizlik görüldü. Birlik-te olmanın getirdiği heyecan eskidi. Söylenen sözler düşü-nüldükçe beğenilmemeye başladı. Bu nedenle yeni sözleriçin cesaret tükendi. T urgut, sonuna kadar gitmek istemedigünün. Tatlı bir yerinde, bir gülümsemeden, tatlı bir bakış-madan hemen sonra kesti. Onları arabasıyla evlerine bırak-tı. Dönerken aklına takılan bir deyimi yol boyunca tekrarlı-yordu: “Selim’in yükselişi ve düşüşü.” Kimsenin izlemediğibir düşme olayı. Arada yükselmeler olmuş mudur? O ka-dın? Hangi kadın? Ben, kadın filan bilmiyorum. Rüyadagörmüş olacağım. “İntiharın Psikolojisi” adlı bir kitap al-
400