KOMŞU : İyi işte, güzel. 
FATMA KADIN : Kimin yanında? 
SADIK : Sana ne be? Kalk işte. Yarın sabahtan götüre-
ceğim. Üç yüz lira veriyorlar. 
FATMA KADIN : (Komşuya) Aha uyduruyo. Gine uyduruyo 
hanımım. Hep öyle eder. 
KOMŞU 
SADIK 
KOMŞU : Hadi sen de! Sebep arayıp durma. Ecnebile­
rin yanında iş bulmuş madem, yalanı ne bu­
nun? Onlar iyi para verir. Bir sürü üst baş da 
verirler ... 
: Dün bana bir naylon gömlek verdiler. İki ku­
tu da bir şey verdiler ya, ne olduğunu anla­
yamadım ... 
: Anlamayacak ne var? Köpek mamasıdır. Ala 
domuz etinden ... 
FATMA KADIN : Uyy! Anaa!.. Get, istemem öyle şey ben. 
· 
Hem hanımım, şimdi bu öyle diyor y;;ı., bak­
mayın siz. Yarın çocukların hepsini yollar mı 
başima... Paraları da alır mı elimden? Elin 
gavuru, gavur işte hanımım. Desem ki, bu 
böyle böyle. Annatamam ki. İki günde salı­
verirler beni. (Sadık'a) De bakalım, hep böyle 
olmadı mı? Yalanım varsa, de. 
SADIK : Kız ben seni adam olmuştur, dediydim ya, 
nafile. Kız ben senin erkeğin değil miyim, 
öküz! Ben ne dersem o olmayacak dı., sen ne 
dersen o mu doğru çıkacak ha, domuzun kı­
zı? (Başına bir yumruk daha vurur.) 
KOMŞU : Ayol siz durdan, çüşten de anlamıyorsunuz. 
Kardeşim, Sadık Efendi, burada öyle şeyler 
olmaz. Burası senin kendi evin değil... 
FATMA KADIN : He ya! Ağzına sağlık hanımım. Kızı da uya­
racak şinci. Amanın bildiydim başıma gele­
ceği ... Bildiydim bu domuzun oğlunun böy­
le böyle edeceğini ... Aramadım mı? He ya, 
184