Bir proje dosyasının içinde, birkaç kâğıt buldu sonunda.
Bu kadar değildi; daha olmalı. Sonra tekrar ararım. Ellerititreyerek, sayfaları masanın üstüne koydu. Canım Selim;hep oynayabilseydik bu oyunları. Biraz olsun dinlenseydinarada. Durmak bilmeyen kafanı rahat bırakıp kuvvet topla-saydın biraz. Kim dayanabilmiş ki sürekli? En basit insanla-rın bildiği bu gerçeği nasıl göremedin? Bu sayfalarda yaşa-dığını görüp, öldüğüne nasıl katlanabileceğim? Bu acıya da-yanmak için bir yol göster bana. Parmaklarının bütün gü-cüyle bileğini sıktı. Okumalıyım, bilmeliyim, okumalıyım.İşin içine girmeliyim; kendime acı vermek pahasına. Elleri-ni yanaklarına bastırdı, okumaya başladı:
“Bundan yirmi beş yıl kadar evveldi. Aksaray’ın Horozuç-
maz Mahallesi Lâlegül Sokağı Hane No. 54, Cilt No. 22, Sa-hife No. 669’da, iki katlı ahşap bir evde, medeni hali bekâr,cinsiyeti erkek, dini İslam bir çocuk dünyaya geldi. Babasıtütün rejisi muhasipliğinden, on sekiz yıl dört ay yirmi ikigün sonra emekliye ayrılacak olan Hüsnü Bey , annesi de evkadını Mürüvvet Hanım’dı. T urgut bir ebe marifetiyle, ba-bası ahşap evin alt katında merak ve endişeyle kıvranır vebeş dakikada bir merdivenleri tırmanırken dünyaya geldi.Daha doğrusu, yazık ki, yedinci kere merdivenleri tırman-dıktan sonra aşağı inerken doğdu. Evin içinde mahalleninyaşlı kadınları dolaşıp duruyor ve Hüsnü Bey de orada, var-lığı gereksiz bir insan olduğunu düşünerek, kendini nereyekoyacağını bilemiyordu. Kaynar sularla dolu taslar üst katataşınıyor ve sigara üstüne sigara içen Hüsnü Bey , bu taşımaişine yardım edecek gücü bile kendinde bulamıyordu. Hüs-nü Bey o zamanlar çok zayıftı. Çocuk iki yaşına geldiği günçektirilen fotoğrafta onu tanımakta güçlük çekerdiniz: incebıyıklı, soluk benizli, genç bir adam. Başında, o yıllardamoda olan, siyah şeritli, geniş kenarlı bir şapka var. Bu şap-ka, onun silik yüzünü daha da önemsiz gösteriyor ve Hüs-
53