sıkmaktan bile çekinmedi. O ne düşünüyor? O İsmet Paşa'nın 
başa geçmesini ve kendisine bir görev vermesini istiyor. Belki 
bakanlık bekliyordur. Niye olmasın? Hoş ve iyi bir adam. Onun 
yaşında acaba ben nasıl olacağım?" Birdenbire esnedi ve ağır 
bir yemek yediğini düşündü, babasını hatırladı, bir süre onu 
düşündü, sonra kapının çaldığını farketti, vaktin ne kadar çabuk 
geçtiğini aklından geçirdi. 
Az sonra içeri giren Muhtar Bey: "Hadi, hadi, çabuk, geç 
kaldık!" dedi. "Bu ne suratsızlık hepinizdeki. Araba aşağıda 
bekliyor!" 
Koşa koşa arabaya bindiler. Muhtar Bey öfkeyle Meclis'te 
duyduğu dedikoduyu anlattı: Gene şu Şükrü Kaya bir gazeteciye: 
"Aydınlar ne düşünüyorlar? Sorumluluğa en çok beni lâyık 
görüyorlar değil mi?" demiş. Refet Bey dostunu avutmak için 
gene bir şaka yaptı: Şükrü Kaya Malta'dayken sürgünün acısını 
iktidardan çıkarmaya yemin etmiş, sonra yemini kendisi iktidara 
gelince hatırlamış... Buna nedense herkes güldü. Muhtar Bey 
de neşelendi ve Meclisieki törenle alay etmeye başladı: 
"Nedir, canım, bütün bunlar! Tebrik ederim, tebrik ederim 
efendim, nasılsınız efendim, teşekkür ederim efendim..." Ger­
çekten birisinin elini sıkıyormuş gibi öne eğilip kalkıyor, her 
eğilişte yüzü daha çok kızarıyordu. Sonra birden başını kaldırdı: 
"Ah, işte yol tıkandı! Bir bu eksikti. Geç kaldık." Araba durup 
durup ilerliyor, her bekleyişte Muhtar Bey söyleniyordu. Bir süre 
sonra stadyum gözükünce şoföre parasını Verip: "Tamam biz 
iniyoruz ve yürüyoruz!" diyerek kapıyı açıp indi. Arkasından 
gelenlere acele etmelerini söyleyerek büyük adımlarla yürümeye 
başladı. Şeref locasının girişine yaklaşırlarken başka bir mil­
letvekiliyle ailesini gördü. Derken, yüksek rütbeli bir askere selâm 
verdi. Sonra törenin her zamanki gibi geç başlayacağını anlayarak 
rahatladı. Üzerindeki elbisenin varlığını ilk defa farkediyormuş 
gibi dikkatle kendini inceledi, üstüne, başına çekidüzen verir 
gibi yaptı, Nazlı'nın eteğinin bir köşesini çekerken pantolo-
nundaki lekenin gözüküp gözükmediğini sordu, sonra Refik'e 
dönerek gülümsedi. Gülümseyişi gene: "Ya, ya, ben böyleyim! 
Her şey de böyle görüyorsun değil mi?" diyordu. 
Refik: "Törenden dönünce ona diyeceğim ki..." diye düşünüyor, 
389