ğumda, Ahd-i Atik ’ten alınmış efsaneler okurdum. Nuh’un
gemisini, günahkâr insanlar, açık hava helası haline getir-mişler de bunun üzerine Tanrı, yalnız insan pisliğinin geçi-rebildiği bir hastalık göndermiş onlara. Onlar da iyileşmekiçin, gemiyi tertemiz yapmışlar. Nereden uydururuz bunla-rı? Cami avlusundan aldığım dört renkli kapağı olan bir ki-tapta okumuştum. O zamanlar Sabri’yle camiye giderdik.
Sonra, André Gide’i okudum. Yıllarca, onun din hakkın-
daki sözleriyle herkesin kafasını şişirdim. Ellerim dua et-mek için göğsüme kapanmış da onun için dallara uzanıpmeyveleri yiyemiyormuşum. Ya da buna benzer bir söz. Busöz çok yayıldı sayemde. Hoşuma giden bir kız vardı: Al-lah’a inancıyla gösteriş yapıp duruyordu. Esat, bir yolunubulup bu sözü söylemiş kıza. Kız da bu sözün çok etkisin-de kalmış, neredeyse inançlarını yitiriyormuş. Benim sö-zümle kıza caka sattığı için içerlemiştim Esat’a. Bu sözüben de söyleyebilirdim. Kendime de kızmıştım. Başkaları-nın kitaptan okudukları sözlere kulak misafiri olmakla bileişlerini yürütmesini biliyor insanlar. Geçen gün de birine,İsa’dan söz açacak oldum; ben daha söze başlamadan, biz-de İncil’in yanlış anlaşıldığını, aslında sanıldığından derin
bir eser olduğunu söyledi. Keyfim kaçtı, sözü uzatmadım.Oysa, ne kadar bayılırım İsa-Mesih sözü açılınca sözü uzat-maya. Bu ufak tefek ve can sıkıcı meslektaş, her sabah uya-nınca yatakta karısıyla bir saat İncil okuyormuş. Ne diye-yim? Daha beter olsun. Ben geceleri yatarken okuyorum.Doğrusu da bu.
İsa-Mesih’in özelliklerini bilmek için neler vermezdim.
Onun yanına da yaklaşmak, devlet büyüklerinin yanına gir-mek kadar zor muydu acaba? Havariler, özel muhafızlık ya-pıyorlar mıydı ona? Bu “güvenlik tedbirleri”ni de oldumolası anlamamışımdır. Aslında haklılar elbette; fakat gönlü-me göre değil. Sonunda İsa’yı çarmıha gerdiler bu tedbirle-
654