durumda en iyisi dert edecek bir şey yokmu ş gibi yapmas ı, 
meseleyi burada noktalamas ıydı. 
O da öyle yapt ı. 
Dışarıda güneş batıyor, gökyüzü k ızılın ve turuncunun 
tonlarına boyan ıyordu. Aralarda rastgele koyu bulutlar şekil- 
den şekle girerek muazzam bir renk uyumu yarat ıyordu. Az 
sonra kad ı efendi ayakland ı; mühim bir meseleye bakmas ı 
gerektiğini beyan etti. Bana hafifçe selâm verip Tebrizli 
Şems'e buz gibi bir bak ış attıktan sonra yürüdü gitti. Adam- 
ları birbirini iterek tela şla ardından seğirtti. 
Herkes gittikten sonra, dervi şle başbaşa kaldık. "Maalesef 
başkadı seni pek sevmemi şe benzer" dedim. 
Şems-i Tebrizî gözüne dü şen zülüfleri kenara at ıp gülüm- 
sedi: "Vars ın kızsın, ben ona k ızgın değilim. Hem al ışkın sa- 
yılırım kadılar taraf ından sevilmemeye." 
 
Heyecanlanmad ım desem yalan olur. Böyle asi, ba şına 
buyruk ve durdu ğu yerden emin, Hakk'a teslim ve gönlü 
mutmain bir misafirin k ırk senede bir geldi ğini bilecek kadar 
uzun zamand ır basındaydım bu zaviyenin. 
"Anlat hele" dedim. "Yolun nas ıl Bağdat'a dü ştü? Burada 
ne arars ın?" 
Bir yanım anlats ın diye heyecanla beklerken, bir yan ım 
  
79 
anlatmamas ını istiyordu. Nedendir bilmem, duymay ı iple 
çektiğim cevap, ayn ı zamanda içime korku sal ıyordu. 
Ella 
Boston, 20 May ıs 2008 
Başını mutfak masas ının üzerine dayay ıp açık duran kitab ın 
yanında ağzı açık bir hâlde uyuyakalm ıştı Ella. Rüyas ında yol 
kenarında bir kervansaraydayd ı. İçerisi irik ıyım savaşçılarla, 
işvebaz dansözlerle, esrarengiz dervi şlerle doluydu. Önlerinde- 
ki tabaklarda ev yap ımı pasta börek, kurabiye kek vard ı. 
Sonra birden kervansaraydan ç ıktı, mekânlar kayd ı, uzak- 
tan kendisini gördü. Yabanc ı bir diyarda, bir hisar ın içinde, 
arı kovanı gibi kaynayan bir pazaryerinde tela şla yürüyor; 
belli ki birini ar ıyordu. Etraf ındaki insanlar a ğır ağır hare- 
ket ediyor, sanki bir tek onun i şitemediği bir nâmeyle raks 
ediyorlard ı. Sarkık bıyıklı, iriyar ı bir hokkabaza bir şey sora- 
cak oldu. Ama a ğzım açtığında konu şamadığını fark etti. 
Adam ona bo ş boş baktıktan sonra yürüdü gitti yoluna. Ella, 
bu sefer tezgâhtarlarla, al ışveriş yapan mü şterilerle konu ş- 
mak istediyse de, ayn ı sahne tekrarland ı. Kimseye derdini 
anlatamad ı. İlk başta sandı ki bu insanlar ın dilini konu şa- 
madığı için derdini anlatam ıyor. Ama ne zamanki elini a ğzı- 
na götürdü, deh şete düştü: Dili yoktu. Dü şmüştü dili, ölü bir 
tırnak gibi. Panik içinde bir ayna aramaya ba şladı. Hâlâ ay- 
nı insan olup olmad ığını bilmek istiyordu. Ama koca pazarda 
tek bir ayna yoktu. A ğlamaya ba şladı. 
Israrcı bir sesin kulaklar ım tırmalamas ıyla uyand ı. Gözle- 
rini açar açmaz ilk i şi dilini yoklamak oldu. Neyse ki yerin- 
deydi. Sesin geldi ği yöne do ğru baktığında Gölge'nin delirmi ş 
gibi mutfa ğın arka bahçeye aç ılan kapısını tırmaladığını gör- 
  
80 
dü. Verandaya bir hayvan girmi ş olmalıydı. O orada dola ştık- 
ça, köpek de burada ç ıldırıyordu. Bilhassa kokarcalara g ıcık 
olurdu Gölge. Geçen k ış bahçede bir tanesine denk geldi ğin- 
de olanlar ı kimse unutmam ıştı. Köpek kokarcaya sald ırmış, 
kokarca da korkunç bir koku salarak intikam alm ıştı. Zaval-