mezarlığın toprağında tenis oynamanın uygunsuz olacağını 
söyleyince de hava yumuşadı ve birdenbire sessizlik oldu. Bu 
sırada Refik, köşede oturan ve arada bir kendisine bakan, Os­
man'ın Galatasaray'dan sınıf arkadaşı, demir tüccarı Hamdi'nin 
kendisine seslendiğini duydu. 
"Yahu, Refik ne yapmışsın sen? Taa Kemah'a gitmişsin?" 
Refik bir sessizliğe rastlayan sözlerin herkes tarafından işi-
tildiğini farkederek: "Evet!" dedi. 
"Eee ne yaptın oralarda?" 
"Hiç!" 
"Kitap da yazmışsın?.. Bakanlık yayımlanıışL" 
Refik oturanlann konuşulanlan dinlediklerini düşünerek, rahat 
ve kayıtsız bir tavır takınmak istedi, ama nedense Osman'ın 
karşısında takındığı küçük kardeş tavrını takınmış olduğunu 
farketti: "Evet! Yayımlandı." 
Hamdi "yazar," kelimesinin üstünde durarak: "Demek şimdi 
bir yazar oldun sen!" dedi. "Yazıyorsun..." ilgi çekici bir şey 
bulduğu için sağına soluna baktı. "Ne yazıyorsun? Memleket 
sorunları hakkında tabii değil mi?" 
Refik "yazar," kelimesini bir daha işitmemek ve biraz da ko­
nuşmuş olmak için: "Köyümüzün sorunları hakkında..." dedi. 
"Köyümüzün sorunları..." diye tekrarladı Hamdi. Çevresine, 
bir daha, herkesi Refik ile ilgilenmeye çağırıyormuş gibi baktı. 
Sonra: "Rica etsem, kitabından bana da bir tane verebilir inisin?" 
dedi. "Tabii imzalayarak. Çünkü ben de..." 
Bu sırada odanın kapısından uzanan bir baş: "Maçın sonucunu 
bilen var mı?" diye sordu. 
Refik fırsatı kaçırmayarak: "Fener bir sıfır galip!" dedi. 
"Öyle mi? Golü kim attı?" 
"Yaşar!" 
Hamdi: "Ooo, Vasıfcığım nerelerden, görünmüyorsun, dün 
niye uğramadın?" diyerek ayağa kalktı. 
Kulübün geleceği hakkında tartışma da kaldığı yerden ama 
bu sefer herkesin şakalarla katıldığı daha yumuşak ve eğlenceli 
bir sohbet biçiminde yeniden başladı. Eski mezarlığın üstünde 
tenis oynanmayacağını söyleyen hanım o köşedeki arsanın 
mezarlarla değil eski bir kilisenin yıkıntısıyla kaplı olduğu 
445