nin sırtına binıniş, .gözleri dışanya pörtlemiş, soluyuşu ta uzak­
lardan duyularak altındaki dişiyi iteliyordu ileriye doğru. Bir 
tilki şaşkınlıkla onlara baktı, uzun, kırmızı kuyruğunu savur­
du, aldı yatırdı. 
Gün batarken martı sesleri geldi denizden, uzak göklerd e 
kuşlar dönüyordu alacakaranlığın üstünde, ışık içinde kalmış­
lar. 
Karanlık çökünce köpürmüş bahçelerden ayrıldılar. İkisi de 
tepeden tırnağa limon, turunç, portakal çiçeği kokuyorlardı, 
keskin. 
Memed, mutlu : 
"Kokuyorum, başım dönüyor , uçuy orum." dedi. "Keşki ... " 
içini çekti. "Keşki Seyran da, Hürü Ana da burada olsa," diye­
cekti, diyemedi. 
Müslüm de içini çekerek: 
"Keşki ... " dedi. 
"Ne keşkisi?" 
"Keşki Seyran da burada olsaydı, o da bizim gibi turunç çi­
çeği koksay dı." 
"Koksaydı," dedi Memed, sesi hüzün doluyd u. 
Abdiliselam Hoca onları evin avlu kapısında karşı ladı. 
Çoktandır gözleri yolda onlan bekliyor du. 
"Hoş geldiniz, safalar getirdiniz, başım gözüm üstüne gel­
diniz. İnce Memed, evladım, bizim Ferha dın mektubunu alınca 
derecesiz sevindim, demek dünya gözüyle İnce Memedi gör­
mek bize de nasip olacakm ış." 
Yukan kata çıkan merdiven tahtaydı, bastıkça gıcırdıyor du. 
Bir salonun ortayerine çıktılar. Yukarda altı tane büyük oda 
vardı. Mollanın, beyaz başörtülü kansı, iki kızı, bir oğlu onlan 
merdiven başında bekliyorlard ı. "Hoş geldiniz," dedi ler, salon­
da karpuzu büyük üç lamba yanıyordu, sedire buyur ettiler. 
Biraz dinlendikten sonra Abdiliselam Hoca: 
"Hamamlık yanıyor," dedi, "hemen yıkanın, sonra da ye­
mek ... Müslüm seni aşağıdakine götürsün kardeş in." Kızlardan 
birisi Hocanın oğlunun eline bir çamaşır bohçası verdi. Deli­
kanlı elinde bohça, "Buyur kardaş," dedi, ona merdivenleri 
gösterdi. Memed de ayağa kalktı, o kalkınca onun d.a önüne 
108