le ... Sıkı dur ... Gözleri ... Belki de buradan şimdi çıkar da gider .. . 
Kapılar açılır, duvarlar yıkılır kaçar da gider. Mukayyet ol ha .. . 
Göz, göz, gözleri ... " 
Candannalada birlikte koşareasma komutanlıktan çıkh, 
yolda, o delici, öldürücü göz hep üstündeydi, onu eziyor , elini 
ayağını çözüyordu. İçinden de boyuna dualar ediyordu. Yıkıl­
sm duvarlar , açılsın kapılar da, Anacık Sultan, bir kerameti var 
ise, çıksın da gitsin, çıksın da gitsin, çıksın da gitsin ... Gitsin, 
gitsin, gitsin . Ben de dönünce onu bulamayayım . Kurtulayım 
bu belad an. Demek, ermiş demek de buym uş. Eve geldi, merdi­
venleri dizleri kınlarak çıkh. Hanımı onu merdivenin başında 
karşıl adı: 
\' 
"Ne oldu sana böyle," diye korkuyla sordu. "Anacık Sultan 
sana bir şey mi yaph Alim, konuşmadı, sözünü geri almadı 
mı?" 
Ali körük gibi soluyordu. Yüzü allak bullakh, kendisini 
sandalyaya bitkin ath. Yanındaki candarmalar da ondan daha 
kötüydüle r. Korkudan gözleri pörtlemiş, yüzleri gerilmişti. 
"Bir su, bir su avrat, bir su ... Gözleri ." 
"Ne olmuş gözlerine?" 
"Bir su." 
Kadın gitti, bir bakır tasla küpten suyu aldı getirdi. Ali, ba­
kır tası bir dikişte bitirdi. 
"Bir su." 
Kadın koşarak, eli ayağına dolanarak küpe gitti bir tas da­
ha su aldı getirdi. Ali onu da bir dikişte içti. 
"Bir su." 
Kadın koşarak gidiyor, bir tas suyu getiriyor , Ali bir dikişte 
içiyor, bir su, diyordu arkasından da ... Kadın ne kadar su getir­
di, Ali ne kadar içti kimse farkında değildi. "Bir su.'' 
Onun arkası ndan da candarmalar da su istediler. Onlar da 
Ali gibi suya doyamıyorlardı. Gidip gele gele kadının ayaklan­
na kara su indi. Su faslı bittikten sonra Ali kendini azıcık topar­
ladı. 
"Evde yiyecek olaraktan ne varsa, hem en. Anacık Sultan 
acından öldü. Günlerdir yemedi, içmedi. O, ölürse ben de öl­
düm. Hepimiz öldük. O, ölürse başımıza taş yağacak. O, 
520