bir başka İstanbul sureti ... Yaşar Kemal'in kaleminden unu­
tulmamaya mühürlenen hayatlar. 
Peki, "Çok özlem çeken insanlardır çocuklar" diyen 
Yaşar Kemal'in saptama sıyla, bir balık tutmak için bin balı­
ğı öldüren, küçücük bir toprak parçası için koskoca ormanı 
yakmaktan çekinmeyen düzensiz bir toplumda bu çocuk 
hikayelerinin ne önemi olacaktı? Kemal Özer'in kendisiyle 
yaptığı röportaj da belirttiği gibi, Yaşar Kemal bu toplumda 
bile bu çocukların kurtarılabileceğine inanır. 
Kendilerini bir "devrim"in kurtaracağına inanan, "dev­
rim"in "çocuk ve büyük eşitliği" olduğunu düşünen bü­
tün bu çocuklar, ustanın deyişiyle "en az bizim kadar ciddi 
adamlardır". 
"Ben çocuklara çocuk gibi davranmam" diyen Yaşar Ke­
mal, hepsinin bir macerası olduğunu, olmayanların da uy­
durduğunun altını çiziyor. "Korkunç bir oyun"a benzetiyor 
onların hayatlarını. 
"Bir akşam Menekşeden yukarı çıkıyorum. Menekşe, be­
nim evin orda gecekondu mahallesi. Bir çocuk geliyor kar­
şıdan, beş yaşlarında. Birdenbire yanıma geldi. 'Kaç Yaşar 
amca' dedi. 
'Niye kaçayım?' dedim. 'Kaç karanlık kavuşuyor' dedi. 
Çocuk, daha çok, düşte yaşıyor. Deneyleri az olduğu için, bo­
zulmamış olduğu için, özlemlerini gerçek haline, düş haline 
getiriyor. Ve ben öylesine sevinçliyim ki bu yazdıkla rımdan, 
örneğin çok iyi bir roman yazsaydım bu kadar sevinmezdim. 
Çünkü hurda verdiklerim, insanoğlunun gerçeğine bütün 
yaptıklarımdan daha yakın. Öyle geliyor bana." 
8