kali, nerede, Yalova'da mıydı, az da olsa bir toprağı var, değil 
mi?" Hasanin yüzüne bakıyor, gülüyordu. Sonra birden: 
"Elimden geleni yapacağım!" dedi. "Ders veriyorum!" 
Hasan onu avutmak istiyormuş gibi: "Canım para önemli 
değil!" dedi. "Sen hemen karar veriyorsun. Ben onu söylemek 
istiyorum: İdeolojik olarak aynı çizgide iniyiz?" 
"Niye aramızdaki ayrılıkları büyütüyorsun?" 
"Büyütmüyorum! Bu sağlam bir beraberlik olsun istiyorum. 
İlkesiz, eleştirisiz bir birlik hemen çözülmeye mahkûmdur!" 
"Kitap gibisin yahu!" 
Hasan sinirlenerek ayağa kalktı. Pencereye doğru yürüdü. 
Sırtını Ahmet'e dönerek dışarı baktı. Hava çoktan karardığı, 
içerisinin ışığı camda yansıdığı için bir şey göremiyordu herhalde, 
ama gene de bakıyordu. 
"Darıldın mı?" dedi Ahmet. "Kusura bakma bugün, kafam 
bozuk!" 
Hasan döndü: "Birader seninle iki satır konuşulmuyor ki! 
Hemen iğnelemeler, şaka, alay, saldırı başlıyor." 
"Kusura bakma!" dedi Ahmet. Sonra birden şöyle düşündü" 
"Bir darbe olacak, her şey çözülecek... Olacaksa olsun şu dar­
be!" 
Hasan: "Anlıyorum seni de!" dedi. "Sen de burada öfkelisin, 
sinirli..." Birden sustu. 
Kapının zili çalıyordu. 
Ahmet: "Eyvah, İlknur!" diye düşündü. Hasanin onu gör­
mesini hiç istemiyordu. Gövdesini tam eşiğin ortasına yerleş­
tirerek kapıyı açtı. 
Müzikli bir ses: "Gene geldim!" dedi. Ablasıydı. 
"Ayşe Halam gelmiş. Mine de vardı. Aşağıda çeneye daldım!" 
dedi Melek. "Eve gidiyorum, misafir var. Sana bir şey söyleye­
cektim." Galiba, Ahmet'in eşiğin ortasında kapıyı tutarak dur­
masından içerde birisi olduğunu sezdi. "Sana bir şey söyleye­
cektim!" diye gene mırıldandı ve birden çevik bir hareketle iri 
gövdesini içeri sokuverdi. İki adım atıp Hasani görünce şaşırdı. 
Ahmet, "İçerde İlknur var sandı!" diye düşündü. 
"*• "Aa, merhaba Hasan Bey!" dedi Melek. "Az daha tanıyamı-
yordum!" <•> 
566