"Korkacak bir şey yok. Buralarda herkes Kabuk Adam'ı ta­
nır." 
Kedi bakışları yüzümden hiç ayrılmıyor, bir cerrah keskinli­
ğiyle aklımdan geçenleri kaydediyordu . Korkumu saklamam 
gerçekten çok güç olacaktı, ama mutlaka gerekliydi , ne tür bir 
oyun oynayacaksak oynayal ım. Kuralları o koymuştu, ben de 
restini görmüş, düello davetini kabul etmiştim. Kumsal boyun­
ca yürümeye başladık. 
"Sen ne iş yaparsın?" 
"Fizikçiy im." 
"Fizik nedir?" 
"Fizik ... Yani biz, fizikçiler, maddeyi araştırır ız." 
İlk kez böyle bir soruyla karşılaşmıştım, hiç kolay değildi, üs-
telik Tony madde kavramından habersizdi. 
"Yani, doğal olayları, doğayı inceleriz." 
"Okyanusu, balıkları filan mı?" 
"Pek öyle say ılmaz. Daha çok cansız varlıkları. Demek iste­
diğim ... Örneğin elmaların neden yere düştüğünü ... " 
Bu sefer kafası iyice karışmıştı. Uğraşacak daha önemli bir 
konu bulamadığım için de biraz acımıştı bana. 
"Aslında, ben yazarım. Benim işim öyküler anlatmak ." 
Bunu söyler söylemez de gerçeğin ta kendisini dile getirdiği ­
mi anladım. Ben gerçekte fizikçi değildim, diplomalar, derece­
ler almış olsam da hiçbir zaman bir bilim adamı olamamıştım. 
Ne elmaları yere düşüren çekim yasası, ne de kozmoloji, 
Tony'nin korkunç yüzünün gerisindeki gizler kadar ilgilendiri­
yordu beni. Bu adaya, bu kumsala gelişimin bir amacı varsa 
eğer, o da anlatmaktı, okyanusun sonsuzluğunu, vahşi ve tutku­
lu yağmurları, Kabuk Adam'ı. İşte ancak o zaman, öyküler an­
lattığımı söylediğ imde, Tony beni benimsedi; onun için gerçek 
bir insan olmayı o anda başardım, çünkü gerçek bir işle uğraşı­
yordum. 
"Benim öykümü de anlatacaksın, değil mi?" 
34