bir çocuğum olursa kötü olur. Kitap okuyorum. Sonra başka 
ne yapıyorum?" 
"Nefes alıyorsun, yemek yiyorsun herhalde..." dedi Ömer, 
"Sana yazmış mıydım, Ankara'da Samim'i gördüm. Hatta, Nazlı 
ile bir kere ona yemeğe gittik. Evlenmiş!" 
"Yaa!" 
"İşte bir evi var. Evinde eşyaları var. Yeni iyi eşyalar almak 
istiyorlar, yeni iyi insanlarla tanışmak istiyorlar!" 
Refik, "Ben ne yazık ki böyle şakaları ve güzel sözleri hiç 
bulamam!" diyen bir gülümseyişle Ömer'e bakıyor, bisküvisini 
çayının içine sokup yumuşatıyordu. 
"O da yaşıyor işle, nefes alıyor. Ha, bir şey söyledi bizim 
hakkımızda... Yani üçümüz hakkında. O bizden korkarmış... 
Çıngırak mı çaldı?" 
"Muhiltin'dir... Demek korkarmış ha? Ne demek oluyor bu?" 
diyerek Refik pencereye uzandı. "Muhittin. Muhittin'miş!" dedi 
ve kapıyı açmak için odadan çıktı. 
Ömer kalkıp pencerenin yanma gitti, pancurlann aralığından 
Muhittin'i gördü. Birden içinde bir sevgi uyanır gibi oldu, ama 
Muhittin'in nesneleri didikleyen o öfkeli bakışını görünce rahatsız 
oldu. "Evet, gene hayatlarımızı tokuşturacağız, kim daha iyi 
yapıyor, ona bakacağız!" diye düşündü. "Herkes haklı olduğunu 
söyleyecek. Keşke Refik'e Nazlı işini Muhittin gelmeden önce 
anlatsaydım! Bari içki içsek! Şu sıcak yaz gününde bunu tuhaf 
karşılayacaklar tabii. Ne için yaşıyorlar?" Muhittin'in sesini duyup 
ayağa kalktı. Sesin kendisinde bir şey uyandırdığını arılayınca 
birden boş yere İstanbul'a geldiğini düşündü. 
"İşte beklediğim gibi... Hımm... Nasılsın?" diye mırıldanarak 
Muhittin Ömer'e sokuldu. Elini uzattı: "Hadi, bir el sıkışalım 
bakalım!" dedi. Ömer'in elini bir an tutup bıraktı. "Ne düşü­
nüyorsun? Nasıl buldun beni?" 
"Sağlıklı görünüyorsun!" 
"Öyle mi?" Muhittin eşyalara bakıyordu. Birden Refik'e döndü: 
"Eşyalar niye kefenlere sarılmış?" Galiba şakasını beğenmedi, 
somurttu, oturdu. 
"Çay içer misin?" dedi Refik. 
"İçerim... Hep aynı şeyler..." 
485