267
mıştı. Ceketinin fermuarını çenesine kadar çekti; yakında ye­
ni bir manto alması gerekecekti. Para biriktirmeliydi.
Bir köşeyi dönünce sıra dışı bir görüntüyle karşılaştı. Kal­
dırımda yanan mumlar. Ellerinde mumlarla sessizce bekle­
yen insanlar. Yan yana dizilmiş erkek fotoğrafları. Bir gece 
anmasıydı bu. Yaklaşıp, yere yayılmış fotoğraf ve çiçekleri 
gözleriyle taradı. Posterlerden birinde “S reb ren itsa yı unut­
ma* yazıyordu.
Peri fotoğraflardaki ölülerin yüzlerine baktı: ufacık oğ­
lan çocukları, babalar, kocalar, dedeler... İçlerinden biri abi­
si Umut’a ne kadar benziyordu. Tutuklandığı günlerdeki ha­
line. Burnunun direği sızladı. Başını çevirdiğinde, gece an­
masını düzenleyen grubun başmda Mona’yı gördü. Nefti ba­
şörtüsü başım, omuzlarım örtüyordu. O da Peri’yi görmüştü, 
elinde bir mumla gülümseyerek yaklaştı.
Peri fotoğraflardaki yüzleri işaret etti. “Çok üzücü.”
“Üzücüden öte” dedi Mona. “Bir soykırım. Asla unutmama­
lıyız.” Duraksayıp Peri’ye ilgiyle baktı. “Neden bize katılm ı­
yorsun?”
“Şey, tabii” dedi Peri. Abisine benzettiği çocuğun fotoğrafı­
nı aldı, elinde tuttu, kaldırımda yerini aldı. Uzaklarda gece­
nin karanlığı bir nehir gibi kabardı.
“Yalnızca Müslüman öğrenciler mi yer alıyor bu etkinlik­
te?” diye sordu Peri.
“Müslüman Öğrenci Birliği düzenledi ama her dinden, her 
milletten öğrenci geldi destek vermek için. AzuTun semine­
rinden insanlar da var. Bak, Ed şurada.”
Oradaydı gerçekten. Mona başka şeylerle meşgul olunca, 
Peri Ed’in yanına gitti.
“Merhaba Ed.”
“Peri, selam.”
“Balkanlardan gelmediğin ya da Müslüman olmadığın hal­
de bu anmayı desteklemen ilgimi çekti” dedi Peri.