G>! 7  NUMARA:  BEN 
Bugün  balkonumu  karıncalar  bastı.  Ya da balkonumu  karıncaların 
bastığını  bugün  fark  ettim.  Hiç  durmuyorlar.  Kendilerinden  başka 
kimsenin  duymadığı  komutlara  ayak  uydurarak,  muntazam  kahve-
rengi  şeritler  halinde,  duvar  dibindeki  karanlık  oyuk  ile yarısını  seh-
panın  üzerinde  unuttuğum  sucuklu  tostun  kırıntıları  arasında  gidip 
geliyorlar.  Nereden  çıktıklarını,  üçüncü  kata  kadar  nasıl  ulaştıkları-
nı anlayamıyorum.  Cins  cins  böcek  kaynıyor  bu apartman.  Akşam-
ları balkonda  içerken,  bana  eşlik  ediyorlar. 
Babamın  ahi herhalde;  ya ahi,  ya da genleri.  Onun  gibi  değil  de, 
kendim  gibi  içtiğimi  düşündüğüm  günlerde,  babamın  hayattaki  en 
büyük  sorununun  içmeyi  bilmemek  olduğuna  inanırdım.  Kendim 
gibi değil  de, onun  gibi  içtiğimi  fark  ettiğimden  beri,  esas  sorunun 
içmeyi  değil,  durmayı  bilmemek  olduğunu  düşünüyorum.  Duramı-
yordu,  bu kadar  basit.  Her  şeyden  önce,  nerede  durması  gerektiğini 
göremiyordu;  gördüğünde  ise,  bunu  umursamayacak  kadar  sapmış 
oluyordu  güzergâhından.  Gazı  körükleyip  son sürat  gidiyordu  kade-
hi eline  alır almaz.  Yol kenarında  bir tabela  arıyordu  çok  geçmeden 
kan çanağına  dönen  gözleri.  Açık  bir işaret,  somut  bir ikaz:  "10  met-
re ilerisi  mıcır,  yavaşla!"  ya da "kaygan  zemin!  keskin  viraj!  eğimli 
yol!"  Birinin  çıkıp  onu  uyarmasına,  nasıl  göründüğünü  söylemesi-
ne ihtiyacı  vardı.  Bunu  yapsak  yapsak  biz yapabilirdik.  En yakınla-
rıydık.  Tek  yakınlarıydık.  Ama  hiç denemedik.  Annem  de, ben  de, 
her akşam  onunla  birlikte  masada  yerimizi  alır;  tabağımıza  mezeler 
doldurur,  elma  soyar,  portakal  doğrar,  kabuklardan  fenerler  yapar  ve 
olacakların  olmasını  beklerdik.  Annem,  içerken  babama  kesinlikle 
karışılmaması  gerektiğine  kendini  de inandırmıştı,  beni  de. Çekini-
yordu  ondan  ve haklıydı  çekinmekte.  Ama  meselenin  bu kadarla 
kalmadığının,  daha  o zamanlar  bile  farkındaydım.  Babamın  düşü-
220