"Yok, yok, laf olsun diye söyledim! Zaten canım hiçbir şey 
istemiyqr! Bu sıcakta konuşmak bile yorucu!" 
"Öyle! Sana aşağıdan, buzdolabından bir şey getireyim mi? 
Söyleyeyim de Nuri'ye bir limonata yapsın!" 
"Nuri yoktur ki. Alışverişe, kahveye, bir yere gitmiştir. Hem 
canım bir şey çekmiyor!" 
Refik neşeyle: "Biliyor musun, benim geldiğimi kimse gör­
medi!" dedi. "Çıngırak çalmasın diye duvann üzerinden atladım. 
Arka kapı^Jiıutfak kapısı açıklı. Hırsız girse hiç kimsenin ruhu 
bile duymayacak!" 
Perihan cevap vermedi. Sandalyeden kalkıp komodinin küçük 
taburesine oturdu. Bunu yaparken birkaç dikkatli adım atması 
gerekmişti. Çocuk için yeni alınan küçük karyola odaya konunca 
eşyaların yeri değişmiş, zaten pek fazla büyük olmayan oda tıkış 
tıkış dolmuştu. Refik Perihan'a bakıyor, bir şey söylemesini 
bekliyor, neşesinin söndüğünü farkediyordu. Bir süre sonra: 
"Zaten bu cıvık halim de çok gülünçtü!" diye düşündü. 
"Demin bir şey diyordun. Bugünlerde bir tuhafmışım?" 
"Bilmem! Önemli bir şey değil. Aklıma geldi de söyledim!" 
"Canım, çekinme, söyle." 
"Ne bileyim, tuhafsın işte!" Perihan bir süre kendi kendine 
mırıldanarak kelime aradı. Sonra: "Dengen!" dedi. "Eski dengen 
yok üstünde. Belki yanıhyorum. Aklıma geldi, söyledim!" 
Refik, "Demek dengesizleştim!" diye düşündü. Son günleri 
gözden geçirdi: "Ne yaptım?" Belki biraz fazla içki içtim. Surat 
astım! Abuk sabuk konuşur oldum, ama bunlar o kadar önemli 
mi? Başka ne yaptım?" Düşünüyor, aklına başka bir şey gel­
miyordu. Biraz utanarak: "Babam öldü!" dedi. 
Perihan: "Haklısın!" diye mırıldandı. 
Refik heyecanla: "Sonra bir kızım oldu!" dedi. "Şaşkınım 
herhalde!" 
Perihan: "Kızm olması niye seni şaşırttı?" dedi. Başını hafifçe 
yukarı kaldırmıştı. 
Refik boş bulundu: "Şaşırttı işte! Bir çocuğum olacağı hiç 
aklıma gelmezdi. Kanlı canlı bir çocuk! Tuhaf bir şey..." Yatakta 
yatan çocuğa bakmamaya dikkat ederek "Beklenmedik bir şey, 
canım, anlaşana!" dedi. Sesinin perdesinden korktu, ama ekledi: 
216