Kazadan Sonra  
hat ıralarla il gili bir ha yal olu yordu. Bu çok üzücü ydü ve art ık onun için
acı çekmek, onu istemek anlam ına değil, kendime acımak anlamına
geliyordu. Müze fikrine de; dü şünmek ile hat ırlamak, ka ybetme ac ısı ile
kaybetmenin anlam ı arasındaki bu noktalarda vard ım. 
Teselli eder di ye Proust, Montai gne gibi yazarlar okudum. Annemle  
aram ızda sar ı sürahi kar şılıklı akşam yemeklerimizi yerken dal gın 
dalgın televiz yona bak ıyordum. Anneme göre Füsun'un ölümü,  
babam ın ölümü gibi bir şeydi, ikimiz de sevdiklerimizi kaybetti ğimize  
göre gönül rahatl ığıyla surat asabilir, insanlar ı cezaland ırabilirdik.  
Üstelik her iki ölümün ard ında da, dumanl ı rak ı bardaklar ı ve insan ın 
içinde gizli bir baş ka dün ya taş ımas ı, bunu da içinde tutama yıp d ışa 
vurmas ı vard ı. Annem bu ikincisinden hoş lanm ıyordu, ben ise her şeyi 
anlatmak istiyordum. 
Hastaneden ç ıktıktan sonraki ilk aylarda, bu duygu Merhamet  
Apartman ı'na gidip Füsun ile sevi ştiğimiz yata ğa oturup si gara içerek  
karş ımdaki e şyalara bakt ığım zaman u yan ıyordu içimde. Hikâ yemi 
anlatabilirsem, ac ım ı hafifletebilece ğimi sezi yordum. Bunun için  
koleksiyonumu ortaya ç ıkarmal ıyd ım. 
Zaim ile arkada şlık edip konuş mayı çok isterdim. Ama Sibel ile çok  
mutlu olduklar ını, bir çocuklar ının doğ mak üzere oldu ğunu, 1985'in  
Ocak ay ında Piç Hilmi'den duymu ştum. Piç Hilmi, sudan bir nedenden  
Nurcihan ile Sibel'in aras ının bozuldu ğunu da anlatm ıştı bana.  
Fuayeye, Garaj'a giden insanlar ın devam etti ği yeni lokantalara ve  
kulüplere, hikâyemi önemsedi ğim, herkesin bak ışlar ında onu  
gördüğüm, k ırık ve ezik bir insan olarak an ılma yı hiç istemedi ğim için  
gitmiyordum. Yeni aç ılan ve herkesin gittiği Şamdan'a ilk ve son  
gidişimde, ne şeli görünmek için iş i abartm ış, kahkahalar atm ış, şakalar  
yapm ış, Pelür'den oraya geçmi ş olan y ıllanm ış garson Tayyar'a tak ılm ış 
ve hakkı mda "k ızdan sonunda kurtuldu" gibi dedikodular ın edilmesine  
yol açm ıştım. 
 
538