FAKİR BAYKURT
 
67
 
 
«Hem de çocuklar uyanır belki. ..» dedi Döndü.
 
Rıza:
 
«<Ben daha çok umuyordum, çok diye korkuyordum emme çok 
değil! ..» dedi.
 
Döndü durdu:
 
«Sen neden konuşuyorsun Irıza?» dedi. Kocasının saçını, taşını 
tatlı tatlı okşadı. <<Ne bu az olan?»
 
«Purlukta pur taşı çok değil!»
 
«Pur taşını ne yapacaksın? Senden taş soran mı var?»
 
«Kazdım araştırdım, çok değil. ..»
 
«Pur taşından bir şey yapmayı mı dü
şünüyorsun?»
 
«Heç kimseye söyleme Döndü. Geceden kalkıp gittim, kazdım 
karıştırdım, ver birez emme çok değil. Bak yalnız ağzını yum, kimse 
duymasın... »
 
«Yumayım.» dedi Döndü uysallıkla.
 
Rıza şapkasını aldı, toparlanıp kalktı. Evin içinde biraz gezdi. 
Haya
ta çıktı, hayattan köy içine baktı. Bacalardan eğri dumanlar 
yükseliyordu. Köy tezek kokuyordu. Köpek sesleri, tavuk sesleri 
geliyordu. Çocuklar uyanıyordu...
 
«Varayım tavukları boşandırayım.» dedi.
 
Gitti, tavukları boşandırdı. Sonra geldi, küçük oğlunun 
yanına 
uzandı. Karısı, eleği tekneyi ocağın başına getirdi. Un çıkardı. Elemeye 
başladı. Elerken ederken gürültü çıkarmasa Rıza uyuyacaktı. Uyumasa 
olmaz mıydı? Gözleri kapanıyordu. Açmaya çalıştı. Açamadı...
 
Uyandığı zaman gön doğmuş, çocuklar dışarı dökü
lmüştü. 
Döndü, teknedeki hamuru yarılamıştı. Kalkan çocukların yataklarını 
toplamış, acıkanların ellerine dürüm yapıp vermişti. Evin içerisini, 
sidik kokusunu da bastıran bir uğra kokusu almıştı.
 
«Bana bir dürüm yapsana...» dedi Rıza.
 
«Sana yumurta sıdıray
ım istersen?» dedi Döndü.