Hüsrev Bey, elinde olmadan kad ını yatıştırmaya çal ışan yumuşak bir sesle 
konuştu: 
— Bazen bir çocuk, bazen bir kad ın gibi gülüyorsunuz. 
Rosemary, Hüsrev Beyin beklemedi ği bir cilveyle konu ştu bu kez: 
—  Hangisi daha güzel sizce? 
Hüsrev Bey, dimdik kad ının gözlerinin içine bakt ı. 
—  Galiba bu ak şam yağmur yağacak... Rosemary, konunun birden de ğişmesine 
hiç tepki göstermedi. 
—  Ben ya ğmura alışkınım... Bizim orada hep ya ğar. 
93 
—  Burada çok az ya ğıyor. 
—  Biliyorum... Buran ın tek kusuru da bu bence... Çok az ya ğmur... Bizim 
oranın tek kusuru da çok ya ğmur yağması. 
— Yağmurda nehir kenar ı çok güzel olur... İsterseniz sizi ak şam oraya 
götürebilirim. 
Rosemary, hafifçe geriye çekildi. 
—  Bir günde iki kez bulu şmak, yeni tan ışan birileri için biraz fazla de ğil 
mi? 
Hüsrev Bey, bir sigara yakt ı, küstah bir görünümle duman ını havaya üfledi. 
—  Tanışanlar iki erkek ise çok fazla... Ama tan ışanlar bir kad ınla bir 
erkekse çok az. 
94 
ON SEKİZ 
Mutsuz insanlar hep bir şeyler beklerler, bunu biliyorum, çünkü ben de hep 
birşeyler bekliyorum, ama bir şeyler bekledi ğim için mi mutsuzum, yoksa 
mutsuz oldu ğum için mi bir şeyler, bekliyorum onu anlayam ıyorum. Hep 
birşeyler bekliyorum, bir şeyler ama nedir o bekledi ğim, o her yerde 
aradığım, her seste, her bak ışta, kapının ya da telefonun her çal ışında 
ısrarla bulmaya çal ıştığım, hiç bulamay ıp da hep bulmay ı bekledi ğim şey ne? 
Beklediğim şeyin adı yok aslında, ama bütün mutsuzlar gibi ben de bekliyorum 
işte, bir şey bekliyorum, ad ı olmayan, belki kendisi de olmayan bir şey. 
Dün, epeyce bir aradan sonra yeniden kumsalda ata bindim. Kumsalda 
kimsecikler yoktu, kumlar ıslaktı, rüzgâr esiyordu, bir an rüzgâra kar ışıp 
uçacağımı sandım, denizin üstünden uçup gidecektim sanki, ya şlı bir büyücü 
gibi yükselip kaybolacakt ım. Kumsal ın sonuna, kayal ıkların denizle 
birleştiği yere kadar ko şturdum at ı. Sonra durup arkama bakt ım, kumsal 
yalnız ve ıssız uzanıyordu. 
Kayalıkların dibinde at ı durdurdum, üstünden inmedim, yava şça okşadım onu, 
terlemişti, göğsünde ve a ğzının kenarında beyaz köpükler birikmi şti. 
Yalnızlığı seviyorum, yaln ız olduğum zamanlar hem hü-zünleniyorum, hem de 
garip bir güçlülük duyuyo- 
95 
rum. Bazan, mutlak, kesintisiz ve sonsuz bir yaln ızlığım olsun istiyorum. 
Ben atın üstünde dururken, kumsaldan bir adam geçti, havan ın soğuk olmas ına 
karşın pantolonunun paçalar ını sıvamıştı, elinde bir şey taşıyordu, bir 
balıkçıydı herhalde, bir insan görmekten ho şlanmadım. Mutlak bir yaln ızlık 
yok, onun için de mutlak hiçbir şey yok dünyada. Can ımı acıtacak, beni 
hüzünden mahvedecek, içimi t ırmalayıp parçalayacak keskin bîr yaln ızlığım 
olsun isterdim. Tabii, asl ında böyle bir yaln ızlık istemiyorum, böyle 
korkunç bir yaln ızlık bir yana, s ıradan, geçici bir yaln ızlığa bile 
dayanacak gücüm yok benim, ama gene de bunun böyle olmas ı benim mutlak bir 
yalnızlığı özlemcine engel de ğil.