kenarları sırma püskül, ortası armalı kayık biçimi şapkasını çı­
karıp bir baletinkine benzeyen el hareketiyle Prensi selamla­
makta şimdi; bocurgatların artan gürültüsünden ötürü sesini 
daha da yükselterek: 
"O zamana kadar, kentimizi kuşatan duvarlar içimizi de kuşat­
mış olmasın da ... " demektedir. 
Ca .. Ca .. Ka .. Ka .. Catherine .. Caroline... Christine ... Bu ki­
tabı yazanın adı neydi? Bir Fransızdı. Yine de adında Almana 
çalan bir yan vardı. Allah kahretsin, Yunus, hiç Fransızca bilme­
diği halde kitabı Antonia'ya göstereceğim diye elinden almış, 
sonra da, /1 Antonia'ya veremedim ki, otobüste unutmuşum," 
demişti, sanki hiçbir şey olmamış gibi. Tabii, iş Tuna'yla da hal­
ledilebilirdi, ama artık gerek yok, artık yeşil naylon çamaşır 
ipi... Yoksa, ustura mı? Ama kan?.. Kan da kurur, buharlaşır, 
havaya karışır gider. Christanelle? Yok, değil. Christiane! Ta­
mam, buldum. Viyanalı Ölüm adlı barok romanın yazarı Chris­
tiane Singeı' di, buldum! 
Kentin duvarları o zamana kadar içimizi kuşatmış olmasın da! 
Buna yakın bir şeyi İtalyan asıllı Konta söyleten oydu. Daha 
önce, ülkesinden bir yazarın da, içimize saklanıyoruz, tenimiz ka­
buk bağlıyor, dokunma duygumuz eksiliyor, kabuklu hayvanlara dö­
nüyoruz, kendimizi bile hissedemez hallere geliyoruz, diye yazdığını 
şimdi anımsıyor. 
İşte, içine saklanarak ya da değil; geride birbirini hisseden 
insanlar hala var; bir obanın insanları kadarcık da olsa, Chirico 
var, Hayalci Hoca, düşünsene !.. 
Chirico, der demez, Kontun arabası, bir barok zaman şanti­
yesi yanından havaya mermer tozları kaldırarak uzaklaşıp gi­
diyor. 
137