yacağını, kısa çöpün bile uzundan hakkını alacağını, herkesin, 
dünyadaki her yaratığın mutlu olacağını, yüzü gülmeyen kişi­
nin, yaratığın kalmayacağını, bütün dağların, ovalann, köylerin, 
kasabaların, şehirlerin ağzına kadar çiçekle dolacağını, bütün 
dünyanın bir çiçek bahçesine döneceğini, ölümden başka hiçbir 
kaygının kalmayacağını, bu adam sayesinde, çok duymuştu. Ne­
den o adam İnce Memed olmasın dı? Kanlı bir kişiden, yeşil don­
lu ermiş olur mu, diye sormaktan da alamıyordu kendini. Beş 
köyün üstüne kendini tanrı yapar da Abdi Ağa gibi, beş köyün 
insanına da zulüm ederse, her kim ki o Abdiyi öldürürse ermiş 
olur ya ... Ali Safa Bey gibisini ... Ermiş olur ya ... 
"Ermiş olur ya ... " 
"Ne diyorsun?" diye sordu Murtaza Ağa, yüzü allak bul­
laktı. 
"Sen git Topal Aliye . Çok düşünme öyle. Nasıl olsa gide­
ceksin." 
"Doğru, gideceğim." Ayağa kalktı. "Alinin giyitleri, posta­
lı, fötür şapkası nered e?" 
"Bir tek postalı evde, ötekilerin hepsini sen seyis Şaban Us­
taya vermedin mi?" 
"Eeee şimdi ne yapacağız, o sevinçle amma işler yapmışız 
ha!" 
"Canın sağ olsun, geçer ." 
"Geçer," dedi Mur taza. "Geçer ya şimdi ne yapacağız şu 
giyit işini?" 
"Şaban Usta burada, aşağı evde çalışıyor, şimdi ben bir 
adam gönderir o giyitleri aldırır getirtirim. Şaban Ustaya da 
bunun tıpkısı giyit, şapka alırsın. Kundurası da caba." 
"Hemen," dedi Murtaza Ağa, sevindi. 
Hüsne Hatun bir yanaşma çağırdı. Şaban Ustaya gitmesini, 
giyitlerini alıp gelmesini, usul usul, en ince ayrıntısına kadar 
anlatarak buyurdu. Biraz sonra giyitler, kırmızı postal, fötr şap­
ka ipekli bir bohçaya sarmalanmış, Murtaza Ağanın yanına 
konmuştu. 
"Başka hiçbir mümkünüm çarem yok, benim bu Topal ırzı 
kırığına ölüm gidiyor, ama ne gelir elimden? Söyle de atımı 
çeksinle r." 
195