keti, adamın yüzünde küçük ışıltılar yanıp sönmesine yetmek­
tedir. 
Kadın da gözucuyla ona bakıyor. Hafif terli avcunu peçete­
ye sildiğini seçiyor, sonra martini kadehi içindeki yeşil zeytine 
uzandığını , onu kürdanın ucunda öylece tuttuğunu ... Fakat zey­
tin tanesi, yeşil de olsa, sadece bir zeytin tanesidir; ona o kadar 
da sürekli bakamaz ki. 
Şarap şişesi açılmakta. Kadın da bu arada herhalde salt bir 
şey yapmış olmak için, eğilmiş, yol çantasının ayakları dibinde 
durup durmadığına bakmaktadır. Yoksa adamın ayakları dibin­
de bir çanta olup olmadığına mı bakmakta? Öyle ya, belki o da 
gidiyordur. Kim bilebilir? 
Herkes biryana gitti. 
Yerküre merkezi soğuyor güzelim, diyordu uzay bilgini. 
Ho, ho, hooo, hiç böyle yükselmemişti bu kartal havaya, diyor­
du. Arhk insanların birbirlerinin kanatlarında uçabilecekleri tek 
yer öteki yıldızlar , diyordu. Üstlerine dökülen çilek rengi aydın­
lık, kılıçlı kahramanın iri kıçını pembe beyaz bir domuz yavru­
suna benzetiyordu. 
Kadın, orada durduğunu daha iyi anlamak için sanki, çan­
tasını eliyle de yoklamaktadır: 
Aslında özgürlüğümü ta o zaman kanıtlamıştım. Hiçbir tre­
nin ardından bakıp durmayaca ğımı, beklemeyeceğimi, ikinci sı­
nıfta çakmayacağımı, düşük ücrete çalışmayacağımı, erkeğin 
kadınlarına eşit sayıda erkek isteyeceğimi, hatta ikinci sınıfta 
artık onların kalıp çocuk beklemesini, aldığım kadar vereceği­
mi ... ta o zaman bir bir kanıtlamıştım. Peki arada ne geçti de? 
Artık bunları konuşmak gereksiz, diyordu koca. Çok konu­
şuldu. 
Öyle, diyordu karısı da. Fazlasıyla. Fakat bu sonuncusu 
olacak. 
Nasıl olacak? 
Yol çantası bu defa da ayağının ucuyla yoklanıyor: 
111