rum.” Gene midesinde bir büzülme hissetti. “Genel müdür
de, memurlar da odaya benim göremediğim yerlerden gire-biliyorlar. Yalnız, ben daireme geçmek istersem, tek geçitvar o zaman. Hem de ne geçit? Panayır gibi bir salondanbaşka bir yol yok.” Memur, T urgut’un kulağına eğilerek, as-lında lojmanın genel müdüre ait olduğunu, T urgut için birkolaylık yaptıklarını, bu muamelenin kanunen sakat oldu-ğunu, bunun için, orada kaldığını bağırarak herkese ilan et-mesinin mahzurlu olabileceğini söyledi. T urgut sustu. Fa-kat, bütün bu açıklamalara rağmen, bir haksızlığa uğradığı-nı hissediyordu. Ona bu lojmanı, bir işine yaramayacağınıbildikleri halde neden vermişlerdi? Yetkili kişilerle görüşe-medikten sonra, bu dairede yatıp kalkmasının ne faydasıvardı? Üstelik, bir elbise giymek için, kapıda saatlerce bek-lemek gerekiyordu. “Yerin dibine batsın böyle kolaylık,” di-ye düşündü. Bu kılıkla, saatlerdir ayakta duruyorum veburnumun dibindeki adamla görüşemiyorum. İnsanın, aynıevde birlikte yaşadığı yakınlarını görememesi gibi bir du-rum. Durumda bir gariplik sezmiyor değildi. Bütün bunla-rın, akla uygun olmayan tarafları çoktu. Galiba uyanmaküzereydi. Bir sıkıntıdan kurtulacağını seziyordu. Pijamala-rından kurtulmak gibi değil, daha esaslı bir rahatlık...
Kapının açıldığını duydu. “Uyuyor muydunuz beyim?”
Gözlerini yavaşça açtı. Uyuduğumu düşünüyordum. Yazı-hanenin hademesi, elinde bir mektupla karşısında duruyor-du. “Ankara’dan bir mektup var sana T urgut Bey . Şişkin birmektup.” Zarfı masanın üstüne bıraktı. T urgut, heyecanlazarfa atıldı. Evet, Metin’den geliyordu. Zarfı uzun uzun in-celedi. Hemen açmaya kıyamadı. Ayağa kalktı, kapıya yürü-dü: “Mehmet Efendi, beni arayan olursa şantiyeye gittiğimisöylersin.”
Başkasına ait bir şeye sahip olmak ne güzel. Bu mektubu
yazan Metin de olsa, baştan aşağıya yalan dolu da olsa, gene
413