Ölmez Otu 597 
Birden Gömleksizoğlu durdu. Köylüler de durdular. İrkiliştiler. Gömleksizoğ­
lu kalın, davudi sesiyle olanca gücüyle bağırdı: 
"Kimsin sen? Ayağa kalk. Sağ mısın, ölü mü? Ölü mü, sağ mı? Cin misin, peri 
misin? Şeytan mısın, melek mi? Kalk ayağa!" 
Karartı kıpırdamadı bile. Köylülerle karartı öyle karşı karşıya durdular kaldı­
lar. Gömleksizoğlu arada sırada karartıya doğru bir adım atıyor: 
"Kalksana ayağa, gelsene bu yana," diyor, sonra Memidiğe dönüyor: "Ulan 
Memidik kardaş, sen avcılar başısın, geceler gezensin, karanlıklar yoldaşısın. Şu 
karartı ne biçim bir mahlukattır, gitsene yanına. Gitsene kardaş," diye onu arka­
sından karartıya doğru itiyordu. 
Memidik bir iyice korkmuştu. İçinde büyük bir çalkarrtı vardı. Karartının ne 
olacağı üstünde düşünüyor, düşünüyor, bulamıyor, ikide birde aklına Taşbaşoğ­
lu geliyordu. Böyle ışıl ışıl yanan göz olsa olsa Taşbaş Efendimizde olurdu. 
Gömleksizin, Memidiğin, köylülerin korkusu gittikçe artıyordu. Kafalanndaki 
hayaletler gittikçe çoğalıyor, Taşbaştan Gök tüfekli Hocaya, onlardan Çukurova 
ejderhasına, cinlere, perilere, hortlaklara kadar gidiyordu. 
Karanlık çöküyordu . Karartı da usul usul büyümeye, uzamaya başladı. 
Gömleksizoğlu: 
"Memidik," dedi, "ulan ne korkak adamsın! Böyle mi gezdin dağlar başını? 
Git şu karartının yanına. Senin gibi bir avcı başı için şuncacık bir karartının yanı­
na gitmek de iş mi?" 
Memidiği arkasından karartıya doğru var gücüyle itti. Memidik o hızla ka­
rartının ta elli adım önüne kadar vardı. Karartıda şöyle bir kıpırdanma olur gibi 
oldu. Memidik bağırarak gerisin geri kaçtı. 
Gömleksizoğlu öfkeyle onun üstüne yürüdü: 
"Korkak, korkak it. Bu kadar canın tatlı da ne demeye avcılar başı olur da dağı 
taşı dolaşırsın? Dolaşır da böyle olur olmaz işleri köylüye haber verirsin7 Değil mi?" 
Köylüden çıt çıkmıyordu. 
Gömleksizo ğlu gür sesiyle karartıya doğru bir şeyler bağırıyor, çırpınıyor, 
karartıyı tehdit ediyor, ne yaparsa yapsın karartıdan bir karşılık alamıyordu. 
ikide birde de karartının üstüne yürüyor, sanki bağlıymış gibi bir adım atamı­
yordu. 
Yoruldu. Sesi de kısıldı. Köylı:ıye döndü, usulca, duyulur duyulmaz: 
"Bu Çukurova tekin değildir. Bu Çukurovanın her sineği bir cin, her arısı bir 
şeytan, her yılanı bir ejderhadır. Bu Çukurovaya hiç bulaşmamalı. Hiç mi hiç. 
Kim bilir bu karartı da hangi mahlukatın hortlağıdır7 Siz siz oldunuz da böyle 
ışıl ışıl yanan şavklı göz gördünüz mü? Böyle gözler ancak cinler padişahında 
olur," dedi. "Haydi yürüyün kardaşlar. Beklerneyin bu karartıyı. Yarın burada