"Anne kap ıyı aç," dedim. "Ü şüyorum." 
"Ağlama korkak," dedi Şevket, "Açar şimdi." 
Annem kap ıyı açt ı. "Misafir gidene kadar uslu duracak m ısınız?" dedi. "Peki o zaman, Kara gidene kadar 
mutfakta oca ğın başında oturursunuz, yukar ı çıkmayacaks ınız." 
"Orada s ıkılırız," dedi Şevket. "Hayriye nereye gitti?" 
"Her şeye kar ışıyorsun, çok oluyorsun sen," dedi annem. 
Ah ırda bir at ın hafifçe ki şnediğini duyduk. Sonra bir daha duyduk. Dedenin at ı değil, Kara'n ın at ıydı bu. Bir 
panay ır günü ya dîni bir bayram sabah ı başlıyormuş gibi bir ne şe geçti aram ızdan. Annem gülümsedi, sanki 
bizim de gülümsememizi isteyerek. İki ad ım at ıp ah ırın bu yana bakan kap ısını açt ı. 
"Drrsss," diye seslendi içeri do ğru. 
Döndü, bizi Hayriye'nin ya ğ kokan fareli mutfa ğına sokup oturttu. "Sak ın misafir gidene kadar buradan 
çıkay ım demeyin Kavga da etmeyin aran ızda ki kimse sizin şımar ık, huysuz çocuklar oldu ğunuzu düşünmesin." 
"Anne," dedim kap ıyı kapamadan önce. "Anne, bir şey söyleyece ğim. Dedemin zavall ı müzehhibini 
öldürmüşler."