"Buyur Ali Bey," dedi. "Buyur büyük arayıcı Ali Bey." Bir 
göz kırptı. "Bugün kısmetini bulursun inşallah," dedi. Bana 
da döndü: "Sen de arayıcı mısın Ağa?" diye sordu. 
"Şöyle böyle," dedim . 
"Adamını bulmuşsun. Bunun üstüne şu İstanbula bir 
arayıcı daha gelmemiştir. Ali , bir gün, inan bana, Meryem 
Anamızın heykelini, hem de altın heykelini bulacaktır da, o 
heykele, şu karşıdaki apartmandan daha büyük bir apartman 
alacaktır. Bir de Ford otomob il, bir de ... " 
Aliye baktım, duymuyor gibiydi. Adamın yüzüne baktı m 
alay mı ediyor, diye. Öyle bir hali yoktu. 
Sonra adam geldi yanımıza oturdu. Deni z araştırıcıları 
üstüne uzun uzun anlattı. Bir sürü insanlar, hikayeler anla­
tıyordu. Hepsi de kısmetini yakalamış, ortadan yit i p gitmiş­
lerdi. Bu işte on yıl dayandın mı, bir gün hiç mümkünü çares i 
yok, kısmetini buluyordun. 
"Ben," diyordu adam, "ben kendi elimle kendi gözü m ü 
kör eyledim de, ocağımı söndürdüm. Ben ancak iki üç yıl da­
yanabild im bu işe, birkaç yıl daha dişimi sıksaydım, aaaah ... 
Kısmet her gün her gün geli p de adamın kucağına düşmü­
yor ki ... Bu bir çaba işi. Bu bir sabır, inat işi. Sabreden in gülü 
zemher i de bile açar. Sabreden in gül bahçesi denizin ortasın­
da bile büyür. Biz sabredem ed ik de arkadaş, kendi ocağımızı 
kendi el imizle yıktık. Sabredenler i n hepsi Karun oldu Karun. 
Bu öyle bir iş ki, bir gün olmaz iki gün, bin gün ... Bir gün bir 
de bakmışsın ki, kısmetin gelmiş dayanmış. Gelmiş yatmış 
çakıltaşlarının üstüne, ya denizin kıyısına ya da denizin sığ 
yerine, seni bekliyor." 
Ali gözleri koca man kocaman açılmış adamı dinliyordu, 
kendinden geçmiş, en güzel bir masalı dinler gibi. 
Birden başka bir kahvec i çıktı ortaya. 
"Bir çay," dedi ocaktak i adama kahveci sandığım adam. 
"Bir çay da bana, bir çay da Aliye," dedim. 
Kahvec i üç çayı hemen getird i. 
58