"Oğlum, bu mu şiir? Şiir bu mu? Marş bu yahu, marş! Üs­
telik kan revan içinde bir şey. 
"Şişşt, arkadaşlarınızla alay etmek yok. Aykut kardeşimiz 
bize gayet tumturaklı bir şey okudular; gerçi sesi sedası tamam, 
ölçüsü uyağı yerinde de, şiir, nasıl desem ... En iyisi biz ona bir 
başkasını okumalıyız ki, aradaki farkı görebilelim. Aykut' a ilk 
kim güldü, kim alay ettiyse, o okuyacak. Yusuf, siz. Gördüm. 
Hadi bakalım, okuyunuz bir şiir. Okuyunuz da bir de sizin zev­
kinizi görelim. 
Ne çektim böyle gülünceye dek 
Eh işte şeniz hep bu düğünde 
"E, hadi yaaa ... 
"Peki bir başkası: 
Akıyordu su 
Gösterip aynasında söğüt ağaçlarını! 
''Yok mu? Böyle bir şiir de mi bilmiyorsunuz? Peki, ne bili­
yorsunuz? Ne biliyorsanız onu ... 
"Kimden bu? Benden mi? Yok yahu, sahi mi? Yalla utan­
dım. Evet çocuklar , Yusuf arkadaşımızın okuduğu bu şiir, ma­
alesef ve tastamam benim bir şiirim. Nasıl olur? Mümkün de­
ğil. Acaba Yusuf kardeşimiz, tarih öğretmenlerinin kıyıda kö­
şede kalmış bir şiirini nereden biliyorlar? Merak ettim doğru­
su. Nereden, Yusuf? Yaa, halanızdan demek? Sizin aile de, 
maşallah ... Halanız ne iş yapmaktalar, yani nerden böyle? .. . 
Dilim dolanıyor, hoşgörün çocuklar, heyecanlandım ne olsa .. . 
Okunmayan, bilinmeyen genç şairler, işte böyle, hiç umulma­
dık yerden ses verdiler mi, kendilerini artık bütün dünya tanı­
makta sanırlar ... Onları anlayışla karşılayacaksınız. Ya demek 
39