Evet, karımı tahminimin ötesinde sevdiğimi anlamıştım. 
Fakat karşımdaki Cevher de dökük saçları, yarı çıplak gece­
lik haliyle o kadar cazip ve iştahlandırıcıydı ki ... Onun göz­
lerinde bana karşı yanan arzu da hala devam ediyor, hala 
sönmemişti. Bu öfkeli halinde bile bakışlarının daveti apaçık 
seçiliyordu. 
Üzüntümün bütün coşkunluğuyla Cevher'e sarılarak: 
-Söyle, dedim, söyle! Beni mi seviyorsun, kocanı mı? 
-Ah ne yapıyorsun bu açık pencerenin önünde? 
-Ne yapacağım ... Sinemaya karşı sinema gösteriyo-
rum ... İntikama kar1iı bundan ala, bundan hızlı intikam mı 
olur? .. 
-Fakat Şadan, onların bu suretle intikam almaya kal­
kışmaları bize olan şiddetli sevgilerini göstermez mi? 
-Evet ... 
-Zavallı kocamın o büyük fazilet ve olgunluğuyla böy-
le çocukça bir rezaleti işlemesi gülünrnekten ziyade ağiana­
cak bir haldir. 
-Haklısın. 
-Bu yüzden, hasının sitemin anlamamak basma sitem-
dir. Pencereyi kapayalım. Bu kepazeliği hiç görmemiş olalım. 
İkinci defa bize bu nispeti vermek için bakalım bundan daha 
açık, daha edepsizce nasıl bir intikam zemini bulabilecekler? 
Zavallı kocam! Zavallı karın! Zavallı ben, zavallı sen ... Ne 
istiyoruz? Ne yapıyoruz? Kimi seviyoruz? Kimi sevmiyoruz? 
İnsanlığın yalnız ilkel tabiatı değil, bugünkü hissi, bugünkü 
kalbi de tamamıyla meçhul... Bütün hareketleri çılgınlıktan 
başka bir şey değil! Ahlak ahlak diye bağıranlar da bu cinnet 
çarkının içinde hu hu çekiyorlar ... 
Sevgitime daha büyük bir tapınışla sarılarak: 
-Pek doğru söylüyorsun alimin karısı, dedim. 
Mazimiz karanlık, halimiz kararsız, istikbalimiz meç-
hul, hissiyatımız muamma, ahlakımız dermansız ... Ortada 
sağlam kalan hangi hakikatler var? İnsanların içinde bize 
benzerneyenter varsa el kaldırsın ... Hepimiz gülüncüz. ilikle­
rimize kadar gülünç ... Birbirimizden ibret almaya kalkışma-
210