linin varlığını duymuyorlar. Hayır. İstedikleri zaman, onlar
için gerekli olduğu zaman duyuyorlar. Benim gibi, onlarabenzemeye çalışanlarsa... neyse geçelim bunu. Cevdet’i far-kettim sonunda. Daha o kadar körleşmedim. Nedendir bi-linmez: hep gülümser. Onu gördüğüm anda direğe yaslan-mış duruyordum: kendimi toparlamaya ihtiyacım yoktu.Önce gülümsemesini gördüm; sonra gülümseyen ağız dahaaçıldı: sesler çıkarmaya başladı. Ne söylediğini pek anlamı-yordum. Ben de onun gibi gülümsemeye çalışıyordum. Du-rumumda bir anormallik yoktu herhalde. Cevdet de konuş-masını aralıksız sürdürdüğüne göre, durumu idare ediyor-dum. Fakat birden “onun” geldiğini, göğsümü sıkıştırmayabaşladığını hissettim: ölüyordum. Elektrik direğiyle Cev-det’in gülümsemesi arasında sıkışıp kalmıştım: hareket ede-miyordum. Cevdet’e nasıl anlatabilirdim? Hastalığımı bilmi-yordu. Fırsat bulup söyleyememiştim de. Konuşmasınınakışı içinde hastalığımı bir yere yerleştirmek imkânsızdı:paniğe kapıldım. İnsan olduğumu unuttum. Alışkanlıklarımbeni bırakıp gittiler. Kendiliğimden bir davranışta buluna-mayacaktım. Ölüm halinde olduğumu söyleyemeyecektim.Bu nasıl ifade edilirdi? Oysa, konuşmayı sürdürmek gereki-yordu: ölmek pahasına. Yolda-bir-arkadaşına-rastlayan-bir-insanın-alışılmış-tavırlarıyla dinlemek gerekiyordu Cevdet’i.Böyle bir durumda nasıl davranılırdı? Ümitsiz gözlerle çev-reme baktım: benim gibi, arkadaşını dinleyen başka bir in-sanı boş yere aradım. Benim durumumdaki bir insana ben-zemeyi becerebilirdim belki. Cevdet ne yazık ki -ya da neiyi ki- benim eriyip dağılışımı görmedi. Telaşımın yersiz ol-duğunu hissettim. Bakışlarından, kötü bir şey olmadığınısezdim. Bütün gücümü toplayarak, ondan ayrılmayı sağla-yacak bir iki kelime söyledim. Ayrıldık; daha doğrusu ben,elektrik direğine dayalı, onun gidişini seyrettim. Ölmeküzereydim. Hemen bir taksiye attım kendimi; eve döndüm.
620