Ali, yanaşmanın elindeki eyeri elleri titreyerek aldı, ata git­
ti, usta bir binici gibi alışkın, eyeri atın sırtına yerleştirip kolanı 
bir iyice sıkıladı. 
"Bin ata da şöyle köprünün ötesine, dün gittiğimiz yerlere 
sür." 
Ali kipkırmızı kesilmiş, terlemiş, elleri titriyor, konuşamı-
yor, yerinden de kıpırdayamıyordu. 
"Bin Ali." 
En sonunda Ali kendini zorladı, konuştu: 
"Binemem Ağam." 
"Neden imiş o?" 
"Çünküleyim ben kimim ki Ağarnın şu görkemli atma bi­
neyim. Ben kim oluyorum ... " 
"Sus," diye bağırdı Murtaza Ağa, "sus! Sen benim öz bir 
kardaşım değil misin, bu at da senin değil mi? Derakap ata 
bin!" 
Ali ne yaplığını bilmeden kendini atın üstünde buldu. 
Murtaza Ağa geriye çekilip gerindi, bir ata bir Aliye bakh: 
"Vasüphanallah, Allah nazardan saklasın! Demek yiğidin 
yakışı da at imiş ... Ali!" 
"Buyur Ağam," hafif bir ses çıkardı Ali, ahn boynuna doğ­
ru yumulmuş. 
"Giyitlerini yann alacağız. Belinde nagant tabanca, elinde 
de Alaman filintası, başında fötür şapka ... " Sevinçle bağırdı: 
"Haydi şimdi sür ve de yel gibi kasabayı çık da geri gel, işimiz 
var." 
Ali ah üzengiledi, al at avlu kapısından dışanya bir uzun 
yalım gibi sünüp gözden yitti. 
Murtaza Ağa arkasından: 
"Aliye de pıravo, kardaşım a," diye bağır dı. 
Hüsne Hatun, öteki kadınlar, çocuklar, evdeki konuklar, 
konağın balkonunda durmuşlar onlan seyreyliyorlard ı. 
Murt aza Ağa avludan aynlmamış, bir duvardan bir duva­
ra gidip gelerek giden atiıyı bekliyor, başını önüne eğıniş düşü­
nüyordu. Arada sırada da yüzünü avlu kapısına çevirip bir sü­
re duruyor, sonra gene yürümesini sürdürüyordu. Ali gittiği 
yerden döndüğünde onun haberi bile olmam ışh. Öylesine dal-
95