5 NUMARA:  HACI  HACI  VE OĞLU,  GELİNİ,  TORUNLARI 
Okulun  giriş  kapısının  merdivenlerinde  on yedi  basamak  vardı  ve 
Muhammet,  yüksek  sesle  saya  saya  on altıncı  basamağa  vardığın-
da, dönüp  cılız  bir umutla  baktı  arkasına.  Beklediği  mucize  gerçek-
leşmedi  ama.  Hâlâ  aynı  yerde  duruyordu  annesi;  şişkin  karnı,  olan-
ca ağırlığıyla  sürgülü  bahçe  kapısına  yaslanmış  vaziyette,  kalkmak 
üzere  olan  gemideki  sevdiğine  limandan  veda  eden  birinin  doku-
naklı  efkânyla  bakıyordu  peşisıra.  Muhammet'in  de dönüp  ona bak-
tığını  görünce,  üçte  bir oranında  şefkat,  rikkat  ve kıvançla  terkip 
edilmiş  bir tebessümle  aydınlandı  yüzü  ve gülünç  bir jimnastik  ha-
reketini  tekrar  edercesine  her iki kolunu  birden  havaya  kaldırıp,  ha-
raretle  sallamaya  başladı.  Onu  gören  de, mahşeri  bir kalabalığın 
içinden  oğlunun  dikkatini  çekmeye  çalıştığını  sanırdı.  Oysa,  848 
öğrencisi  bulunan  ilkokulda,  ikinci  dönemin  son haftaları  itibariyle 
sabahlan  çocuğunu  okula  getirip,  zil çalıncaya  değin  kapıda  bekle-
mekte  ısrar  eden  tek anne  oydu.  Muhammet'in  okulu  kırdığını  ha-
ber alınca  o da bu yola  başvurmuştu.  Apartmanın  gazetesini,  ekme-
ğini yirmi  beş dakikalık  bir gecikmeyle  dağıtacaktı  bundan  böyle. 
Bu gecikmeden  dolayı  henüz  hiçbir  apartman  sakininden  herhangi 
bir laf işitmiş  değildi  ve işiteceğini  de sanmıyordu.  Madam  Teyze 
kuş gibi  yerdi  zaten,  ekmek  aldığı  filan  yoktu.  Hijyen  Tijen  desen, 
kendi  sepetini  sarkıtıp,  el değmeden  paketlenen  dilim  ekmeklerden 
alırdı.  Mavi  Metres  şişmanlamamak  için  ekmek  yemezdi;  7 numa-
radaki  bekâr  adamın  da ne vakit  girip,  ne vakit  çıkacağı  belli  olma-
dığından  düzenli  servis  beklediği  yoktu.  Sidar  parasızlıktan,  kuaför-
dekiler  de kendi  düzenlerini  kurduklanndan  aldırmayacaklardı  bu 
gecikmeye.  Geriye  topu  topu  iki daire  kalıyordu.  O iki daire  için  de, 
oğlunun  eğitim  hayatını  tehlikeye  atmayacaktı. 
Muhammet,  annesinin  her el sallayışıyla,  kafasına  bir çekiç  dar-
281