"Ona söyler misiniz lütfen, Türk kadını onu arıyor ." 
Bu sefer, ben de "Türk" sözcüğünü vurg ulamış, gözucuy­
la, olası celladımı süzmüştüm. "Beni yok yere delik deşik ede­
cektin ," dercesine . Olup bitenleri kısaca özet leyip ertesi sabah 
iskelede bekleyeceğimi Tony'ye iletmelerini rica ettim. Elim­
den daha fazlası gelmezdi, içler inden biriyle Proje'ye gitmem 
söz konusu değildi elbet te. Buna ne ben cesaret edeb ilirdim, 
ne de onlar gettoya girmeme izin verecek kadar bana güvene­
bilirlerdi. 
Yaşadığım serüvene hiç şaşırmayan John, aslında sağ salim 
döndüğüme hayret etmi ş gibiydi , anlamını kesinlikle çözemedi­
ğim şu cümleyle yanıtladı beni. 
"Bıçak, çok çeşitli işlere yarar ." 
Ertesi sabah, güneş doğar doğmaz kumsaldaydım, iskele ve 
otel arasındaki sayısız gidiş gelişlerime yeniden başlamışt ım. 
Hücresinde voltalayan bir mahkum kadar iyi biliyordum bu yo­
lu artık. Bu mercan kayalıklarıyla kapalı koy, hindistancevizi 
ağaçlı burunda biten daracık kumsal ve tahta iskele bütün evre ­
nim olmuştu. Ne kadar sınırlıydı aslında, sonsuzluğun yanı ba­
şında, varla yok arası , önemsiz bir noktaydı . Okyanusu da kay­
betmiştim artık, Kabuk Adam'ı kayb ettiğim gibi ve kendi küçük 
evrenimde, sonsuz bir boşluk, sonsuz derinlikte bir kuyu açıl­
mıştı. 
Bir keresin de, çalıların arasında, Tony gibi çömelmiş, mari­
huana içen bir yerliyi görünce, hızla ona doğru koşmuş, sonun­
da hiç tanımadığım birisiyle burun buruna gelmiştim. Apansız 
baskınını , adamın sabah keyfini altüst etmişti. "Jogging" yapan 
bir turist kadın ve traktörle sahildeki yosunları toplayan genç bir 
adalı dışında, hiç kimseye rastlamadım o sabah. Güneş iyice yük­
selince, cehennem sıcağında kavrulmaya başlamışt ım, şapkam ve 
güneş yağım da bavulumun içinde New York'a uçmuştu üstelik. 
Artık bu acımasız güneşe, iki gün iki gece süren bekleyişe daha 
fazla dayanamıyo rdum. O kadar uzun süre beklemiştim ki, 
133