"Sen git," dediler, bir ağaca bellerini verip oturdular. 
M em ed: 
"Çete bize yaylım ateşi mi açacak dersin Cabbar?" 
Cabbar: 
''Yok canım," dedi. "Bize kuzular yedirtıneden öldünnezler. " 
M em ed: 
"Doğrusun. Cesaret edemez Kalaycı bizimle bir müsade­
meye. Duyduğumuz, bildiğimiz Kalaycıysa o, tüfeğimizi alıp, 
bizi sofra başında öldürmek ister. Kolay. Ama bizi neden öldür­
mek istediğini anlamıyorum ." 
Ca b bar: 
"Kolay," dedi. "O Ali Safa Beyin adamıdır." 
Meıned: 
"Eeeee?" 
Ca b bar: 
"Ali Safa Bey de ... " 
Memed: 
"Yok canım," dedi. 
Cabbar: 
"Senin de aklına şaşayım Memed," dedi. "Onlar biribirleri-
nin itidir. Aniadın mı?" 
Meıned: 
"Anladım. Demek Abdi, ha?" 
Ca b bar: 
"Başka türlü olamaz." 
Öğleden az önceydi ki vakit, Horali döndü geldi. 
Kalktılar. Göğcepınara doğru yürüdüler. 
Göğcepınarın alt yanına vardıklannda, uzaktan Kalaycı gö­
ründü. Yaklaştı. Kendini kolladığı belliydi. 
Memed, kendini yere attı. Yere atar atmaz da Kalaycıya 
doğru kurşunu döşendi. 
Arkadan, "vay anam," diye bir ses geldi. Memed, bir ara 
döndü, baktı ki Cabbar Horaliyi vurmuş, Horali tepinip durur, 
kanlar içinde belenir. 
Ca b bar: 
"Eyi ettim," diye bağırdı. "Sonuna kadar bekledim . Söyle­
sin de tatlı canını kurtarsın, diye." 
342