resini doludizgin üç kez döndü, sonra durdu, uzun uzun, bü­
tün ovayı dolduran, uzun, çınlayan bir sesle kişnedi. Kişnedik­
ten sonra gene öyle dimdik göleğin kıyısına dikeldi kaldı. Hiç 
kıpırdamadı. Büyük, kara gözlerinin akı kanlanmıştı. Sağ aya­
ğındaki biçimli, bilezik gibi takılmış sekili otlardan gözükmü­
yordu. İki arka ayağının nalını atmıştı.
İnce bir yel çıktı. Uzaklarda bir de küçücük, ama hızlı ge­
len bir toz direği parladı. Atm kürek kemiğinin üstü seğiriyor­
du, sinek falan yoktu. At esen yelle, parlayan toz direğiyle bir­
likte kuyruğunu da usuldan sallamaya başladı.
Kır atm üstündeki Adem üç gündür onu arıyordu. Bakma­
dığı delik, girmediği bük kalmamıştı. Yağız atı hiçbir yerde gö­
rememiş, içindeki korku azmıştı.
Adem:
"Hiç mümkünü yok, bu atta bir şeyler var," diyordu kendi 
kendine. Ve kafasmdan bu düşünceyi atamıyor, üstelik de bu 
düşünce gittikçe onun bütün devinimlerini içine ahyordu. "Üç 
gündür arıyorum, ovada aramadık hiçbir yer bırakmadım. Saz­
lığın girilebilecek her yerine girdim, yok yok yok..."
Adem o geceyi, Yobazoğlunun huğuna, yağız atm ahırına 
ateş verdikleri o geceyi olduğu gibi gözünün önüne getiriyor­
du. Ateş verir vermez, huğ birden kor gibi alışıvermişti. Hem 
de yalımlar bir anda bütün kapıyı alıvermişti. Bir mucizat ol­
mamış olsaydı, bu atm o yangmdan kurtulmasının hiçbir 
mümkünü yoktu. Nasıl kurtuldu yangmdan yağız at? Şimdi üç 
gündür nasıl görünmüyor? "Bunda bir hikmeti hüda var."
Bir an inanılmaz bir korku dalgası geliyor, tüm yüreğini, be­
denini sanyor, eli ayağı kesiliyordu. Bu atı vuramam, diye düşü­
nüyordu. Kimse de vuramaz. Vurursam elim kolum çont olur.
Atı .vurursa başma büyük belalarm geleceğine inamyordu. 
Bir yandan atla hiç karşılaşmak istemiyor, bir yandan da onu 
görmeye can atıyordu.
Bindiği kır atm önünden fırt fırt durmadan kırlangıçlar ge­
çiyordu. Şimdi Kerimli altmdan Tarsuslunun çiftliğine doğru 
gidiyordu. Burada, Akçasaz bataklığının kıyısında kamışlar gö­
ğe ağmışlar, her birisi bir ağaç kalınlığında... Burası kamış or­
manı.
134