ÖMER 
1. MİSAFİR 
KADIN 
ANNE III 
BABA III 
ANNE 111 
BABAIII 
ANNE III 
1. MİSAFİR 
KADIN 
BABAIII 
ÖMER 
NİLÜFER 
ÖMER 
BEKÇİ 
NİLÜFER 
ÖMER : Tabii ... Bak, çocukluğunu düşün mesela ... (Nilüfer 
başını sallayarak onu dinler.) 
(Oturma odasında) 
(Anne gözlerini silerek kapıdan çıkar. Az sonra yanın­
da Baba III olduğu halde geri gelir.) 
: A, ben gidiym bari. 
: Otur Allah aşkına. (Baba'ya) Erken geldin bugün. 
: Nilüfer nerde? 
: Şey... Şuracığa göndermi ştim. Makine iğnesi 
için. 
: Ne demek? Bu saatte? Kendin çıksaydın ya. 
: Pek işim vardı. 
: Laf açılmışken söyleyeyim: Biraz kızınızın kula­
ğını bükün. Ne olsa toydur. 
: Ne oldu? Bir şey mi var? 
(Parkta) 
: Beni anlıyorsun değil mi? (Nilüfer'in elini tutar. 
Kız acele çeker.) Neden hep titriyorsun? 
: (Tedirgin) Bir ses duydum. Ben gidiym. 
: Şöyle geç. (Kızı ağacının arkasına çeker. Bekçi sol ön­
den girer. Etrafı koklar gibidir.) 
: Kim var orda? 
(Nilüfer'le Ömer'i görmez. Parkın sağ yanından çı­
karken Ömer, Nilüfer'i tekrar bankın önüne çeker.) 
: Ne olur Ömer. Bırak gideyim. 
: Bırakmam. Söz ver. O iş olmayacak. Vazgeçe­
mem senden. 
(Nilüfer sessiz ağlar.) 
(Oturma odasında) 
BABA III : (Anne' ye) Git bul kızını, yoksa ... 
58