rumda bir gariplik seziliyordu. (Ben seziyordum.) Konuşabil­
mek için sarhoş olmamı bekliyordum. Sonra, beni gördünüz 
gecekondunun kapısında albayım. Ne düşündünüz? Babacan 
bir tavnm vardı değil mi? Hamalın sıruna vuruyordum. (Çok 
homurdanıyordu da ondan.) Sonra beş lira fazla verdim ada­
ma. (Samimiyetimiz bozulmasın diye.) Birden elimi cebime at­
tım ve nikah davetiyelerini çıkararak, herkese dağıtmağa baş­
ladım. Zarflann üstüne, silah arkadaşlanmın adlannı önceden 
yazmıştım. (lç hizmet talimatnamesine uygun olsun diye.) 
Gülümsemeğe çalışanlar oldu; Nazmi de 'ev sahibi sıfatıyla' 
içeri koştu ve bir Fransız konyağı getirdi. Kızın adı ne? diye 
bağnştılar. Allah sizi inandırsın albayım, birden söyleyeme­
dim; bir an için hatırlayamadım. Bir iki saniye kadar. Sonra, 
boğuk bir sesle, Sevgi, dedim. Mınldandım adeta. Güzel bir 
isim değil! diye haykırdılar; beylik bir isim! Nereden buldun? 
diye bağırdı Dumrul. (Adını ben bulmadım. Kızı canım. Ya 
öyle mi?) Çocuklar çevremi sarmıştı albayım; gecekondu ço­
cuklan işte. Kılığımı yadırgamışlardır. Siz de albayım, bakkala 
gitmeğe kararlı ayaklannıza, rahat! komutu verdiniz ve bana 
döndünüz. Sen, benim emir subayım olsaydın, ayaklanmın al­
tında çiğnerdim seni Hikmet! Çizmesiz olsun yalnız, albayım. 
(Albayım artık bir baba gibi seviyor beni. Bana iyice açıldı.) 
Ne rezil adamsın Hikmet. 'Herif' demeliydiniz albayım. (Neyse 
geçelim albayla aramızdaki ilişkilerin aynntılannı.) Ben hafif­
çe terliyordum; içkiden olacak. Hangi barda çalışıyor bu Sev­
gi? diye sordu Dumrul. (lnanamıyorlardı bana.) Daha baştan 
hayır yoktu bu işte. Siz, kim bilir, orduevinde tangolar arasın­
da ne mutlu bir başlangıç yapmışsınızdır albayım. O zaman 
daha teğmendiniz. Ben daha dünyaya gelmemiştim. Doğmuş 
olsaydım muhakkak gelirdim: Bir limonatanızı içer, bir pasta­
nızı yerdim. 'Kuru pasta' da var mıydı albayım? Hikmet! Sana, 
köpek diyeceğim neredeyse. Hav hav albayım. Sen askerlik ya­
parken ben neredeydim Hikmet? Ortaşark ve Osmanlı tarihi 
27