Bulundu klan yer bir sel yatağıydı. Seller sütbeyaz çakıltaşla­
nru, çarn kabuklannı, kamış, ağınağaa köklerini sürüklemiş bu­
raya, hayıt çalılıkl annın dibine yığrnıştı. Bundan sonra gelen sel­
ler boyuna hayıt çalısına gelip durrn uşlar , onu sökerneyip, ne ge­
tirdilerse dibine bırakarak, üstünden atlayıp geçrniş ler, sığmayın­
ca da yandaki tarlanın dibini oyrnuşlar dı. İşte bu oyuktaydılar. 
Akşam oldu. Gün indi. Bir sini gibi düz ovanın yüzünü 
yaldızladı. Bulutların kenarları da ışıklandı. Ovanın öbür ucu­
na yapıştı kaldı. 
Recep Çavuş: 
"Çoktandır ," dedi, "güneşin Çukurovada batışıru görme­
dim. Toprağın üstünde bir zaman durur, kızanr orada, kipkır­
mızı kan kesilir. Birden batıverir sonra da. Durun da seyrede­
yirn. Ben öleceğirn zaten. Durun, durun seyredeyi rn." 
Cabbar güldü. 
Çavuş: 
"Neye gülüyorsun bre it südüğü?" diye kızdı. 
Ca b bar: 
"Topal Aliye," dedi. 
Çavuş sustu . 
Derken gün hattı. Karanlık kavuştu. Çavuş ellerini beline 
dayamış, güne karşı dikilmiş heykel gibi duruyor du. 
"Öleceğirn ölmeye. Çukurovada günün batışıru bir daha 
gördüm ya ... " dedi. 
Yalnızdut düzünü geçtiler. Sonra bir bataklığa saplandılar . 
Bataklıktan kurtulunca, Aktozlu köyünün huğlarının ışıkları 
gözüktü. Ancak, o da birkaç evden ölgün ışıklar sızıyord u. Geri 
yam tüm karanlığa görnülrnüştü. Çok yorulrnuşlardı. Sırtlarını 
bir çalıya dayayıp oturdular. Topal Ali bir cıgara yakacak oldu. 
hafif hafif iniernekte olan Çavuş gürled i: 
''Topal deyyus," dedi, "şimdi yere sererirn seni. Koy elin­
deki kibriti cebine !" 
Topal hiçbir şey söylerneden kibriti cebine ko ydu. Recep 
Çavuş: 
"Bir daha söylüyorum," diye keskin, sert söylendi. "Benim 
dediğimden dışarı her kim çıkarsa, babarn olsa da vurururn. 
Söylen çetebaşı ben miyim?" 
271