233
Azur saatine baktı. “Üç dakikada iki, demek ki dakika ba­
şına ortalaman 0,6.”
“Pardon?”
“Ne sıklıkta özür dilediğini hesaplıyorum.”
Peri’nin yanakları kızardı. Gerçekten de oldum olası çok 
özür dilerdi -  randevusuna azıcık geç kalsa, yolda yürürken 
birine gayriihtiyari yaklaşsa, kaldırımda önündeki yayayı 
sollasa, süpermarkette alışveriş arabası bir başkasınınkine 
değecek gibi olsa... Hep özür diliyordu; sıkça, kolayca, bolca. 
Kimse ondan özür dilemese de karşılığında.
“Bak sana bir hipotez” dedi Azur, gözlerinin önüne düşen 
saçlarını arkaya savurarak. “Gereksiz yere özür dileyen in­
sanlar gereksiz yere teşekkür etmeye de meyyal olur.”
Peri yutkundu. “Bence fazla özür dileyen tipler hayatla 
baş etmeye çalışan kaygılı, endişeli tiplerdir sadece. Kimseye 
zarar vermezler, kendilerinden başka. Diğer insanlara ayak 
uydurmak için ellerinden geleni yaparlar, ama aradaki far­
kın kapanmayacağını da bilirler.”
“Nasıl bir farkmış bu?” diye sordu Azur.
“Sanki aslında buraya ait değilmişim gibi” dedi Peri ve 
anında pişman oldu bunu söylediğine. Ne demeye anlatıyor­
du bunları bir yabancıya, üstelik bir hocaya?
Azur, Peri’nin yanmdan geçerek masa başına oturdu, bir 
kâğıda bir şeyler karaladı, sonra da tutup çamaşır ipine 
mandalladı. “Demek diğer öğrencilerden farklı olduğunu dü­
şünüyor, onların seni dışlamasından endişeleniyorsun?”
“Öyle bir şey demedim” diye itiraz etti Peri.
Duymazdan geldi Azur. “Söyle bakalım, Oxford’a uygun ol­
madığını, burada kotaramayıp çuvallayacağını sana düşün- 
dürten nedir?”
Bu sefer kulaklarına kadar kızardı Peri. “Öyle bir şey de 
demedim!” Vücudundaki her kas gerilmiş, kaskatı olmuştu. 
Bakışlarım Acem halısına indirdi. Çocukluğunda bahçede yı-