uykudan ne zaman uyandıracağını, geleceğin bizim için ne-
ler hazırladığını, kompartımana birdenbire nasıl bir insanıngireceğini, çantasında ne çeşit yolluklar bulunduğunu vedaha birçok şeyi bilemiyoruz. İnsanların içinden neler geç-tiğiniyse hiç bilmiyoruz. Karşımızda bağdaş kurup oturmuşyaşlı köylü bizim içimizden geçenleri bilebilir mi? Onuniçin uzak kalıyoruz, efendimiz. Olamaz Olric; niçin olmadı-ğını bulacağız. Seslerin nerelerden geldiğini karanlıkta dasezeceğiz: duyularımız gelişecek.
İstasyonlarda trenle birlikte durdular. Perona inip biraz
hava aldılar. Büfelerden sigara ve yiyecek aldılar. Sabahakarşı uyanıp, elektriksiz köy istasyonlarında marşandizleringelmesini beklerken ağustosböceklerinin seslerini dinledi-ler. Lokomotifin su alışını seyrettiler. Açılır-kapanır kom-partıman masasında yolcularla yemeklerini bölüştüler. Hi-kâyeler dinlediler, hikâyeler anlattılar. Bazı istasyonlardabavullarını toplayıp trenden indiler; başka bir doğrultuyagiden bir trene bindiler.
Bir keresinde kompartımana uzun bıyıklı bir genç adam
girdi. Onunla arkadaş oldular. Gazeteciymiş. Röportaj yap-maya Şarka gidiyormuş. Yeşil gözlü gazeteciyle uzun uzunkonuştular. T urgut ona, yeni saydığı birtakım düşüncelerin-den bahsetti. İzlenimlerini anlattı. Turgut’un şehrinden iz-ler taşıyordu bu genç gazeteci. Taze bilgilerle ve kendinegüvenle doluydu. Beyaz dişlerini göstererek gülerkenumutla ve kesinlikle ifade ediyordu düşüncelerini. Onuyenmek zordu. T urgut’un, bu kadar açık gerçekleri göreme-mesine şaşıyordu. Tozlu ve köhne anlayışlara, canla başlasaldırıyordu. T urgut, bütün içinden geçenleri genç gazeteci-ye vermek istedi. Ne yazık: inandırma gücünü bulamıyordukendinde. Sözlerinin yarısında konuşmaktan vazgeçiyordu.Kimseyi değiştirmek istemiyordu. Bunun gerekli olduğunainanamıyordu artık. Bu nedenle, genç gazetecinin sözlerine
714