dine, işte İnce Memed dedikleri de bu olsa gerek, demiş, se­
vinmişti.
Ferhat Hocanın, Yobazoğlunun başma gelenleri en küçük 
ayrıntılarına kadar onlara Seyran anlatıyordu. Ellerindeki ağır 
zincirleri, kasabadaki aşağılamaları... Memed susuyordu. Halil 
birden onun yüzünün bambaşka olduğunu, keskin bir bıçağın 
ağzma benzediğini gördü. Gözlerinde bir iki kez küçücük ışık­
lar çaktı. Sonra bir çelik ışıltısı geldi gözbebeklerine oturdu.
Seyran birden konuşmasmı kesti, bir tuhaf, gözlerini daha 
şimdi görüyormuş gibi Memede dikti. Şimdi şimdi, bu adam 
yitiklerden gelmiş gibiydi. Gözlerindeki çelik pırıltı oraya çakıl­
mış kalmıştı.
Ortalıkta derin bir sessizlik vardı. Derin, korkulu... Sinek 
kanatlarının sesleri duyulur. Sıcaktı. Her şey bir kamaştırıcı 
ışıkta yamyor, eriyor, akıyordu.
Memedin başında sarı ışıklar çakıyordu. Kıvılcımlanıyor, 
saçılıyor, büyük bir hızla gözleri kör eden sarı ışıklar savrulu­
yor, dönüyorlardı. Dünya sapsan kesilmiş, savrulan, akan, 
uğunan, saçılan, kıvılcımlanan sarı ışık içinde balkıyıp duru­
yordu.
Memed sendeleyerek çaykaraya kadar yürüdü, başım çay- 
karanın buz gibi suyuna daldırdı çıkardı, daldırdı çıkardı, son­
ra hızla bostarun içinde yürüyerek, bastığı yeri bilmeyerek, 
ayaklan teveklere takılarak yürümeye başladı. Şimdi ortadan 
her şey silinmişti. Otlar, ağaçlar, Anavarza kayalıkları, su, top­
rak, Akçasazm bükleri, karşıdaki yatık dağlar, her şey silinmiş, 
ortada yalnız bir öfke heybeti gibi Memed kalmıştı. Halil, Sey­
ran ondan gözlerini ayıramıyorlardı. Memed uzun bir süre gitti 
geldi, gitti geldi. Sonra bostanm ortasmda dikildi kaldı. Dim­
dik. Yere saplanmış keskin bir kılıç gibiydi.
Halil onun yarana vardı:
"Kardeş," dedi, "Memed, burada dikilip kalma. Çok sıcak 
var. Sonra güneş çarpar, hasta olursun."
Çardağın altına geldiler. Karpuz kabuklarının üstüne çö­
küşmüş binlerce kırmızı eşekansı, sarıca anlar, balardan, bon­
cuklu anlar, karaca anlar havalanddar. Saydam kanatlan ağır 
güneşte binlerce titreşimde ipileşti.
390