“Acaba gerçekten okumalı mıyım? Ona bir faydası dokunur
mu?” Konuştuğunu farkederek sustu. Ne yapsan faydası varoğlum T urgut. Merak için başlasan bile. Bir yerden başla-mak zorundasın. Ayağa kalktı. Bir sigara yaktı. Tekrar otur-du. Kalpsiz adam! Ölü yatağına oturmuş, sigara içiyorsun.Onun gizli yönlerini deşmeye hazırlanıyorsun. Onun iyiliğiiçin. Kime iyilik? Bilmiyorum. Öyle söyleyiverdim işte.Durmadan çalışacağıma söz vermiştim ya... Peki ne yapma-lı? Evet ne yapmalı? Dur bakalım; Ne Yapmalı’yı arayalımönce. Hayır arama, kapıyı kapa ve çık. Olmaz, Selim bilegülerdi böyle bir korkaklığa. O halde sonuna kadar git. One demek? Yani hepsini oku mu demek? Biliyorsun ne de-mek olduğunu. Hayır bilmiyorum. Evet biliyorsun. Hayırbilmiyorum. Peki neden geceleri, evde homurdanarak dola-şıp duruyorsun? Neden, kendi kendine söyleniyorsun arası-ra, “Hayır, olmaz, manasız,” diye. Bilmiyorum. Biliyorsun.Benim durumumdaki adama yakışmaz da ondan. Gülünçolurum sonra. Otomobil işini yapan muhasebeci bir duysa...beni kandırmaya çalışma. Sen duydun mu bir adamın “du-rup dururken”... Duydum, gazetede yazıyordu. Gazete dedi-niz de aklıma geldi: Nermin yemeğe bekler beni... müsaade-nizle. Espri yaparak kurtulamazsın; koltukta söz verdin.Vazgeçiyorum; bütün insanlığın önünde eğilerek özür dili-yorum: beni yanlışlıkla çıkardılar sahneye. Ben yoldan ge-çen... Bütün sorumluluk sende. Hayır değil. Benden paso;çocuk da daha altı yaşını doldurmadı biletçi amcası. Evet,çocuklar da bekliyor. Paramı geri istiyorum; yanlış filmegelmişim. Görüyorsun, benim gibi rezil bir insandan hayırgelmez. Ölü evinde oturmuş... Yataktan fırlayarak kalktı,pencerenin önüne gitti. Perdeyi aralayarak dışarı baktı: pisbir aralık! Hemen yanında birbirinin üstüne yığılmış evler.Az gökyüzü. Sen o kadar yıl oku, didin; mektebini bitir...sonra çöplük gibi bir yere bak. İnsan ruhu... Efendim? Ha-
92