"Söyle oğlum," dedim, merak içinde. 
"İlkokulda yken, sınıfıma puf börekleri kızarttı­
ğın günü hatırlıyor musun1" 
Güldüm. Nasıl unutabilirdim o günü. Akşa­
müstü geç bir saatte yorgun argın eve geldiğimde 
Çınar'ı kapıda beni beklerken bulmuşt um. 
"Sıra bana geldi, anne!" demişti. 
"Ne sırası oğlum1" 
"Okula beslenme götürme sırası." 
O yıllarda benim oğlanların gittiği okulda, ço­
cukların anneleri okula sırayla beslenme yollarlardı. 
Sınıf öğretmenleri, benim evimin dışındaki ağır 
programımı bildiklerinden, Çınar'dan ve Çağla­
yan'dan beslenme istemezler di. 
Çınar, duraladığımı görünce, "Bu işten kurtu­
luşun yok! Yarın beslenme götüreceğime söz ver­
dim. Elim boş gidemem, anne!" demişti. 
Sokağa çıkıp alışveriş etmek için çok geç olmuş­
tu. Ellerimi yıkayıp mutfağa girmiştim. Mutfakta, 
her evde bulunan un, yağ, peynir gibi malzemeler 
vardı. Çaresiz onları kullanacaktı m. Hamur açmış, 
sınıftaki her çocuğa üçer börek hesabıyla, bir sürü 
börek hazırlamış, onları sabahın ikisine kadar, teker 
teker kızar tmıştım. 
"Evet Çınar, hatırlıyorum" dedim. 
"İşte o gün için özür diliyorum, anneciğim." 
"Neden özür diliyorsun kir" 
"O gün beslenmeyi sana yaptırtmak, öğretme­
nin değil, benim fikrimdi. Ben beslenme sırasını 
276