"Ah sen," dedi. "Seni ben bilmem mi Çocuk Osman. Yarın 
sabah bütün köye söylersin. Aaah, ben, ben seni, ben seni bil­
mem mi!"
Koca Osman öfkeyle ayağa fırladı:
"Mendebur karı benimle oynama," dedi. "Oynama benim­
le. Ben deli miyim, ben deli deli miyim? Gideyim birisine söyle- 
yim, o da gitsin başka birisine söylesin. O da ötekine. Ta Zeyne- 
lin kulağına gitsin. Zaten Zeynel köyde kuş uçurtmuyor. Zey­
nel de varsın ağasına, Ali Safa itine desin ki İnce Memed Koca 
Osmanm evinde, Vayvay köyünün içinde... Memedi de ipe çek­
sinler, öyle mi? Sonra da ağalar padişah olsun Memed ölünce, 
köyler de sürgün olsun, köyler de batsın."
"Tam böyle olacak Çocuk Osman."
"Memed, şahinim, şu koca karıya bir şey söyle. Şu Allahın 
gece yarısmda beni dinden imandan çıkarmasın, zıddıma git­
mesin."
Kamer Ana Koca Osmamn böyle çok öfkelendiği anlarda 
susardı. O susunca Koca Osman da sustu.
Kamer Ana:
"Şimdi gidelim de şu oğlana bir sığınacak yer yapalım."
Koca Osman:
"Yer yapalım da kimse göremesin, bulamasın. Yesin içsin 
yatsın orada şahinim. Şişmanlasm. Boyu da uzasm. Gülme Ka­
mer, İnce Memed olduğuna bakma, daha çocuk o."
Kamer Ana:
"Allah bağışlasın," diye içini çekti. Anasına babasma diye­
cekti, sonra onun anasının babasmın olmadığı aklına geldi. 
"Allah bağışlasın onu devlete millete," dedi. Bu da hoşuna git­
medi. Hükümet de, ağalar da onun düşmanıydılar. Bulsalar bir 
kaşık suda boğarlardı onu. "Allah bağışlasın onu şu yüzü gül­
memiş, zulum altındaki fakire fıkaraya," dedi sonunda.
Koca Osman ocaklığın lambalığında duran çıralığı aldı hu­
ğun öteki bölmesine geçti.
"Memed, sen de gel," diye seslendi. "Gel de şu sana bir yer 
yapalım, sonra sabaha kadar konuşuruz şahinim."
Memed de, Kamer Ana da vardılar, yüklüğün önünde dur­
dular. Yüklük bu köşeden o köşeye uzanıyordu. Nakışlı, ta hu­