Rıza, dizlerini göğsüne doğru çekmiş, kıvnlmışh. Önünde­
ki çukura kan göllenmiş. Kan donmuş. Kanın üstünde böcekler, 
sinekler ... Ortalığa keskin, tüten, kan kokusu gibi köpüklenen 
bir güneş de çökmüştü. Güneş buğularuyordu. Ölünün üstün­
de bir sürü sinek, şimşek yeşili ... Pariayıp kayıyorlar ... Kan kö­
pürmemiş, kerpiç gibi donmuştu . Ama, bu sıcakta köpürmüş 
gibi duruyord u. Yahut da öyle geliyordu insana . 
"Öksüz yavrum! Gün görınemişi m." 
Kadınlar, çocuklar, erkekler ölünün yöresine halka olmuş­
lardı. Kadınların çoğu ağlıy ordu. 
"Babayiğidim, sana kim kıydı?" 
Iraz kendinden geçmiş. Dövünüyor , çırpınıyor. Yürek koy­
muyor insa nda. 
İki kadın vanp !razı ölünün üstünden almak istediler. Ya­
pışmışh. Ayıramadılar. 
"Beni de diri diri," diyordu, ''beni de Rızaınla beraber gö-
m ün." 
O gün, Iraz akşama kadar oğlunun ölüsü üstünde kaldı. 
Olayı kasahaya haber verdiler. Candarmalar , savcı, doktor 
geld i. Candarmalar , gözleri kan çanağına dönmüş, ağlaya ağla­
ya morarmış kadını sürükleyerek ölünün üstünden kaldırdılar. 
Kadın toprağa kapandı, ölü gibi kıpırhsız kald ı... Bir daha da 
uzun zaman sesi sadası çıkmadı. 
Gerekince, toprakta yatan, toprağa yapışıp kalmış kadını 
Savc ının karşısına getirdiler. 
Savcı: 
"Hatun senin oğlunu kim öldürdü acaba?" diye sordu. 
"Kimden şüphe ediyorsun?" 
Kadının yüzü gerildi. Sonra boş gözlerle pel pel Savcının 
yüzüne baktı. 
Savcı yineledi: 
"Senin oğlunu kim öldürdü? Şüphen kime?" 
Iraz: 
"O gavurlar," dedi. "O gavurlar. .. O gavurlardan başka 
kim öldürecek? Emınisi oğlu öldürdü. Tarlanın yüzünde n." 
Savcı, tarla meselesini iyice araştınp zapta geçti. 
Kalabalık tarladan aynldı. 
211