başladım. Bir taraftan da kocama söyleniyorum gü­
ya, beni yalnız başıma bıraktığı için. 
Tülay Hemşire, "Kendinizi çok kaptırdınız ro­
lünüze, hocam," dedi. 
"Dünyaya bir can getirmek kolay mı?" dedim. 
Kızlar ve ben çok eğleniyorduk ama Ha mdi 
Hoca, ciddiyetini bozmuyor ve oyuna katılmıyor­
du. Sonra Ayşe Yüksel, battaniyeye saıdığı bir yas­
tığı bebek gibi getirip kollarıma verince, "Siz hepi­
niz delisiniz," diyerek kaçmıştı yanımızdan. Oysa 
lepra ekibi olarak yapt ığımız iş, o kadar acı vericiy­
di ki, böyle kırılma noktalarına ihtiyaç duyuyorduk 
arada bir. Bu sırada doğum doktoru alı al moru 
mor, koşa koşa geldi.* 
"Yetişemediniz doğuma, Doktor Bey," dedim. 
Bir bana baktı, bir kollarımdaki battaniyeye. 
Koskoca profesörün böyle bir şey yapacağına 
inanamıyordu. 
"Siz emekli olduktan sonra, mutlaka tiyatro ya­
pın hocam," demişti. Çok gülmüş, çok eğlenmiş­
tik. İşte tekne gezilerimizde de böyle skeçler hazır­
lardık vakit geçsin diye. 
Bir yaz, mavi yolculuğa o güne kadar hiç gör­
memiş olduğum yeni biri katıldı. Adı Cevdet'di. 
Ünlü bir heykeltır aş olduğunu söylemişlerdi ama 
* Hekim Olmak, Haz: Prof. Dr. Şefik Görkey, İskele Yay., 
(2007 ) s. 101. 
168