ze bayıldım doğrusu,” dedi: “İnsanı sarıp götürüveriyorsu-
nuz.” “Öyleyimdir. İstersem tadıma doyum olmaz. Her za-man böyle değilim ne yazık ki. Bazen ne kötü olurum bil-sen. Bu akşam senin şerefine iyilerimi giydim.” Kötü kötügüldü: “Söyle bakalım nereden girişelim?” Masaya baktı.Metin: “Bilmem. Hepsi tazeye benziyor.” “Yok canım ye-mekten değil sohbetten bahsettim.” Metin, gevrek gevrekgüldü: yavaş yavaş kabuğundan çıkıyordu. Acı tebessüm,önce yerini bayağı bir gülüşe bıraktı. Metin, kuvvetli alt çe-nesini her açışında çarpık ve sağlam dişleriyle etlerini gös-teriyordu T urgut’a. Önceleri, T urgut’un sözlerinin bitmesinibekliyor ve ondan sonra anlayışlı ve kendine güvenen birkahkaha atıyordu. Masalardaki mezeler ve şişelerdeki içki-ler azalmaya başlayınca konuşmayı izleyemez oldu; yerliyersiz gülmeye başladı. T urgut, bazen konuşmayı ciddi birbiçime sokuyor ve sözün arasında birden: “Birader, orda dao sözü söylemek gerekmezdi. Anlayınca başını öne eğipsustu,” gibi ilgisiz ve baş tarafı eksik bir sözü sıkıştırıveri-yordu. Metin, bazen şaşırıyor: “Hangi yerde gerekmezdi?”diye soracak oluyordu. “Canım diyordum ya büyükse bü-yüklüğünü bilsin diye...” Metin, sonunda direnmeyi bıraktıve her söze başını sallamaya başladı. Oturduğu yerde salla-nıyordu: gülüşleri daha seyrek, konuşması daha anlaşılmazolmuştu. T urgut, bu durumu, anlayışlı bir dost gibi, anla-mazlıktan geldi. Kadehini kaldırdı: “İçebiliyoruz, o haldeiçelim. Her şey vızgelsin bize bu dünyada. Ne günlük sıkın-tılar, ne arkadaşların ölümü, ne de aşk üzüntüleri kılımızıbile kıpırdatmasın.” Metin, hafifçe kımıldadı, yerindenkalkmak istedi, olmadı. Dişlerini sıkarak, elleriyle masayatutunarak kalktı sonunda. “Ben,” dedi. Bir an ayakta durdu;sonra bir şey hatırlamak istermiş gibi, elini alnına götürdü.“Fakat aşk...” dedi. Ellerini havaya kaldırdı, dengesini kay-beder gibi oldu. “Bir dakika; şimdi geliyorum,” diyerek
252