hakkında düşüncelerim vardı: şimdi hatırlamakta zorluk
çektiğim düşünceler. Birden, profesörün düşüncelerine ka-pılıverdim: oysa, etkili konuşmasını bilmezdi. Konuşurken,kelimelerin yarısını yutardı. Dersinin anlaşılmadığından ya-kınırdık: sertliğini de sevmezdik. Öğrencilerin alay konu-suydu. İçimi bir pişmanlığın sardığını hissettim: bu adamıyanlış anlamıştık. Neden öğrenciyken bunun farkına vara-mamıştım? (Şimdi siz, bütün duyduklarımı, adamın benim-le ilgilenmesine ve odasına çağırmasına bağlıyorsunuz: nekadar ince düşüncelisiniz. Daha beter olun.)
Pişmanlık duygusu geliştikçe gelişti içimde. Sonunda bu
duygu tanınmaz bir biçime girdi. Profesörün yanına asistanolarak girmeye karar verdim. Beni hemen istemezdi herhal-de. Zarar yok: önce çalışır eksiklerimi tamamlardım. O za-mana kadar odacı olarak bile alabilirdi beni yanına (bu sıra-da odacı çaylarımızı getiriyordu: işte size, beni daha iyi tah-lil edebilmeniz için bir fırsat daha). Onun üniversite içindeistediği düzeni kurabilmesi için, üzerindeki bütün gereksizyükleri ben sırtıma alacaktım. Gündelik işler yüzündenyazmaya fırsat bulamadığı kitapları daktilo edecek, tercü-meler yapacak, şekiller çizecektim. Şekillerin büyüklükleri-ni ve çizgi tekniğini düşünmeye başladım. Yazıları şablonayazmak soğuk bir ifade verecekti şekillere: en iyisi iki çizgiarasına elle yazmaktı. Bunun için de biraz çalışmalıydım.Şablonla yazsaydık daha iyi olurdu gibi bir düşünceye ka-pılmamalıydı. Baskı işine yardım edecektim elbette: bu ko-nuda oldukça tecrübeliydim. Bir dizgi yanlışı bile bulunma-yacaktı kitapta. Herkes, şekillerin güzelliği ve sayfa düzeni-nin üstünlüğünü kıskanacaktı. Matbaadan çıkmayacaktım.Onu dinlerken, bütün bunları düşünerek hafifçe gülümsü-yordum. Belki de benim resim konusundaki yeterliliğimdenşüphelenecekti: ona teknik resim ödevlerimi gösterirdimönce. Annem de onları nereye kaldırmıştı acaba? Ayrıca o
690