şadığımız olgunlaşmış bir tutkuydu . Bala yında olmak gibi bir 
duyguydu bu. Bedenim onun sıcak, tanıdık bedeninden ayrı l­
mayı hiç istemi yordu . 
"Arka daşın siyahlarla beyazların bir arada olamayacağını ­
söyledi. Ama ben seni istiy orum, sen de ben i." 
"Boş ver, aldırma ona. Çok sarh oş." 
Sten, alaycı bakışlarını kalçalarımdan hiç ayır madan, pişmiş­
kelle gibi sırıtıyor du. Ne düşündüğünü tam olarak kestire bili­
yordum . "Sana sarılmama izin vermedin ama şu haline bak. 
Keşke zenci olsayd ım!" John da, Amerikalılara özgü o ikiyüzlü 
püriten ahlakı ile benim "kolay bir kadın" olduğuma karar ver­
mişti herhalde . 
"Biraz oturalım mı? Bir işim var da. Sonra tekrar dans ede­
riz. " 
İsteksizce yerime döndüğümde, ansızın yok oluverdi . John, 
koruyucu melek tavrıyla, beni uyarmayı görev edinmişti. 
"Faray'a dikkat etsen iyi olur. O kokain satıcısı, bu kulübün 
kontrolü ond a." 
"Doğru mu bu?" 
Doğru olduğunu biliyord um. Davranışlarından apaçık bel­
liydi bu. Arada bir ortadan yok oluşu, karanlık yüzü, insanlarla 
hep kısacık konuşması, buranın kralıymış edası, belihdeki silah ... 
Sonra bu saatte başka ne işi olabilirdi ki? 
''Evet, kesinli kle. Bir arkadaşım kokain kullanıyor. Hep on­
dan alır." 
Tony'nin katil oluşuna göre hiç de çarpıcı bir haber değildi. 
Şaşırmamıştım bile . Yalnızca bu genç yaşta böyl esine şiddet do­
lu bir ortamda, babalığa dek yükselmesi hayret vericiydi . En iyi 
olasılıkla birkaç yıllık ömrü kalmıştı herhalde. 
John geri dönmeyi önerinc e kabul ettim. Sten, Kalabaş'ta 
kalmakta ısrarlıydı, onu o halde bırakmaya gönlüm elve rme di­
ği halde üste lemedim . Faray'ın geri g�lec eğinden emin değil­
dim, üstelik yanında, dün gece olay çıkaran kız da olabilirdi, o 
109