FAKİR BAYKURT
 
389
 
 
bendeniz bu duruma çok üzülmekle beraber, elimden bir şey 
gelmez!..» karşılığını aldılar. Gene öyle donuk bitik bir adamdı. İki 
saatta bir sözcük çı
kıyordu ağzından...
 
Camgöz de, açık artırma duyurusunu yapmış olduğunu. yarın 
kasabanın pazarı sırasında Takdir Komisyonu toplayıp dışarıdan talip 
olanlarla bir sonuca varacaklarını, ama öncelik hakkının Tozaklılarda 
olduğunu; «makûl bir icar takdiri»ne ge
lince, bunun da komisyonun 
yetkisinde bulunduğunu; olsa olsa cüzi bir indirim yapılabileceğini; 
ama bunun sonuca etki yapmayacağını; şahsen Tozak halkını çok 
sevdiğini; köylülerin çok uysal, devlete millete çok bağlı olduklarını, 
hemi de kendisinin çalkama
yı çok sevdiğini, «vesaire vesaire» saydı 
döktü.
 
Oradan da çıktılar.
 
Dilekçeyi temize çekip atmalı mıydı hâlâ?
 
Rıza: «Atalım aman hocam, belkim oralardan bir çare gelir de 
bağları kurtarırız...» dedi.
 
Askerlik şubesindeki makineyle yazmak için Teğmen Sa
-
 
i
m’in 
yanına gittiler.
 
Teğmen Saim sandalyeye oturmuş, asker kaçaklarının listesini 
çıkartıyordu. Bir yandan da bıyıkların kıvratıyordu. Kalktı, Hamdi 
beyle tokalaştı. Hemen çayları da söyledi. Hamdi bey dilekçe işini 
anlatınca da, «Hay hay hocam, ne demek?
 
Verelim yazıcıya, yazıcı 
temize çeksin!» dedi. Yazıcı Hasan’ı çağırdı, «Eseri cedit kâğıdı al, 
seyrek aralıkla şu dilekçeyi temize çek!» dedi. Yazıcı Hasan başıyle 
selâm verdi, dönüş yaptı.
 
Hamdi bey, Rıza’ya göz etti. «Sen de git. uslûbuna filân dıkkat 
e
diver, bir yanlışlık olmasın!» dedi.
 
Rıza, gitti.
 
Teğmen Saim’le Hamdi bey oturdular. Bağ işini konuştular. Saim 
sövgü üstüne sövgü dizdi. Bu işlerin kökten değiştirilmesi
 
gerektiğini, kökten değiştirilmedikçe memlekette hiçbir işin iyi 
gitmeyeceğini söyle
di.