AVL UDAKİ TREN 
Kardeşim anımsamıyor . O zamanlar çok küçüktü. 
Ama yine de, belleğinde küçük anı kırıntıları olmalı diye 
düşünüyorum. Gülüyor . Sonra da tren düdüğüne benze­
yen bir ses çıkarıyor: "Böyle mi bağırıyor du?" diyor. Ür­
periyorum. Kardeşim değil de, o bağırıyor sanki. "Evet," 
diyorum, "aynı öyle bağırıyordu." Omuzlarını silkip ye­
niden gülüyor. Onu hiç anımsamı yor, ne tuhaf. 
Taş avludaydılar. 
Annem, kardeşim ve ben avluya açılan pencerenin tü­
lü ardından bakıyorduk. Duvarı delmiş gibi dışarı fırlayan 
soba borusundan savrularak uçuşuyordu dumanlar . Kar­
deşim daha iyi görebilmek için alnını cama dayamıştı. 
Ezik, dümdüzdü alnının o bölümü. Soluğundan cam bu­
ğulanmıştı. 
Kara ineği dışarı çıkar maya uğraşan babamdan başka 
biri daha vardı avluda; meşin gocuklu, lastik çizmeli, pan­
tolonu kan ve hayvan pisliği ile lekeli bir kasap! Yün, et 
ve gübre kokan bu adam kara ineğin ardına geçmiş, kuy­
ruğunu bir sağa bir sola bükerek, yani canını yakarak yü­
rütmeye çalışıyordu. 
"Gel kızım, gel," diyordu babam. Yüzü kıpkırmızı ol­
muştu. 
Kara inek, incecik başlayan, gitgide kalınlaşıp yine in­
celen acı bir sesle bağırıyordu. Gözleri kocamandı. Anne­
min kimi geceler yattığımız odada gördüğünü sandığı gi­
bi. Kocaman. 
7I