782 Yaşar Kemal -Dağın Öte Yüzü 
Bu adamda bir büyü, bir sihir var, dedi Memidik. Öldürüyoru m, öldürü­
yorum, ölmüyor. Can atıyorum onu öldürmeye olmuyor. Çok korkak adamım. 
Herkes adam öldürüyor. Bir ben ya çözülüyor, ya donup kalıyorum. Yeryüzüne 
gelmiş ilk adam öldüren ben değilim kil Korkuyorum, korkuyo rum, korkuyo­
rum, korkuyorum. 
Yann başında durdu. Balık ta yükseğe atlayıp, şap diye suya geri düşünce ir­
kildi. Eli ayağı çözüldü, ter içinde kaldı, yere çöktü. Seferin sırtı ona dönüktü, öf­
keden kuduruyor, deli oluyordu . Şimdi şu anda ayağa kalksa bütün hızıyla Seferin 
üstüne atılsa, bir, bir daha, bir, bir daha ... Bıçağı soksa çekse, soksa çekse ... Sefer 
yerinden kalkamasa. Kızıl kanı şorlasa, çay kızıl kan aksa. Seferin başı suya gö­
mülse ... Sabah erkenden onun ölüsünü böyle bulsalar. Kimse bilmez kimin öldür­
düğünü. Bok yoluna gider. Ama kimse bilmezse kimin öldürdüğünü onun ölmesi 
neye yarar ki ... Herkes bilmeli kimin öldürdüğünü ki, ölümü bir işe yarasın. Her­
kes kimin dövüp de, ayaklarını kimin yaktığını, kimin kan işettiğini bildi, bunun 
öcünün alındığını da gözleriyle görmeliler. 
"İnsan yüzüne bakamadık, aylarca sevdiğimizin elini tutamadık, kalırettik 
kızı. El kızı yüzüroüzden helak oldu." 
Onu kimin öldürdüğün ü cümle alem bilmeli, görmeli, gazeteler yazmalı. 
Ama o zaman da eşek cennetine gitmek var, hükümetin ipi var. Memidik ayağa 
kalktı, elindeki bıçağın sapını sıktı, tam bu sırada Sefer de ayağa kalktı, yürüdü 
suya aşağı. Memidik de ardınca yürüdü. Gölgesi uzundu. Suyun öte geçesine ka­
dar uzanıyordu. Kıyıdaki bir söğütlüğün içine girdi. Memidik korktu, giremedi. 
Yılan olur, çıyan olur, dedi, yukardan dolaştı, söğüdün arkasına geçti. Sefer sö­
ğütlüğün içinden bir kaplan gibi çıktı, karşı karşıya geldiler. Sefer irkildi. Memi­
diğin de sırtından soğuk soğuk bir şeyler geçti. Eli bıçağındaydı, kıpırdatamadı. 
"Kimsin sen7" diye sordu Sefer, sonra hemen kim olduğunu anladı. "Sensin 
öyle mi, avcılar başı Memidik? Gece Çukurovada ne avlanır ki7" 
Memidik kendine geldi: 
"Benim ağa," dedi. "Belki bir çakal, bir domuz, bir su samuru yakalanın de­
dim, olmuyor." 
Sefer: 
"Su samurunun yatağı işte bu söğütlükt ür," dedi. "Gir içine de bekle. Kor­
karsın değil mi söğütlükten?" 
Birden uzandı gırtlağından yakaladı, iki eliyle gırtlağını sıkmaya başladı. Sıktı, 
sıktı, sıktı. Memidikten bir lımltıdan başka bir şey çıkmıyordu . Gözlerinin önünde 
güneşkr çakıyordu. 
"Bir daha böyle arkama düşer de beni izlersen, canını alınm. Anladın mı?" 
Memidiği bir paçavra gibi silkcledi attı. Memidik yere düştü. Başı suyun içi­
ne girdi, az daha kendine gelmeseydi boğulacaktı.