Evet evet tamamıyla işte oydu. Ta kendisi. Feriha'yı türlü 
rezaletle suçlayan o kadın nasıl olup da şimdi bu ad altına ... 
Böyle gelin kılığına girerek teliyle duvağıyla şu dakikada 
karısı sıfatıyla İrfan'ın karşısında bulunuyordu. Yoksa bu 
güzel gelin evvelce gördüğü o kadının çift yaratılmış bir 
benzeri veya hayali, perisi miydi? Bu ne garip sır, ne anla­
şılmaz hile, ne tahammül olunmaz bir aldatmacaydı ! İrfan 
bu ilk hayretin şiddetli etkisinden kendini kurtarmak için 
ilk bakışta aldanmış bulunmak ihtimaline karşı bir iki adım 
geline yaklaşarak tamamıyla ayın hüzünlü ışığı karşısında 
duran bu yüzü dikkatle incelemeye başlayınca Feriha hafif 
bir gülümsemeyle açıklayarak çok nazik bir sesle: 
-Aldanmıyorsunuz ... o çehre, ta kendisi. 151 numaralı 
evin önünde gördüğünüz kadın, dedi. 
İrfan bu itirafa büsbütün şaşırarak: 
-Aldanmış bulunmayı bütün kalbimle arzu ederdim, 
cevabını verdi. 
Gelin hanım tatlı bir süzgünlükle: 
.:...._ Hakikati öğrenmek herhalde aldanmaktan daha 
iyidir. 
-Fakat efendim komediler tiyatro sahnelerine yaraşır. 
Gelin odalarının kutsallığına uymak lazımdır. 
- Yüzünü görmeden almaya razı olduğunuz bir kız her 
ne şekil ve hüviyette karşınıza çıkarsa çıksın itiraza hakkınız 
olamaz zannederim. 
-Evliliğe aldatmaca sığmaz. Ben Davud Efendi kızı 
Feriha Hanım'la evlenmiştim. 
-Bunda aldatmaca yok. Karşınızdaki kadın ismini söy­
lediğiniz zatın kızından başka birisi değildir. Siz şimdi değil, 
evvelce aldatılmıştınız. Şu saatte hakikati öğreniyorsunuz ... 
-Affedersiniz efendim, hakikati hala öğrenemedim. 
Şu bulunduğum hal zifaf mı? Rüya mı? Aldatmaca mı? Bir 
türlü anlayamıyorum ... 
-Müsaade buyurunuz anlatayım ... 
-Dinliyoruro efendim ... 
143