"H ıımm. İyi. Frenk üstatlar ını bırak. Bir daha söyle." 
"Senin kalemin gerçekten öyle harika, öyle güçlüdür ki, senin resmine bakan âleme de ğil, senin çizdi ğine 
inanabilir. Böylece sen, hünerinle iman ı en sağlam kişiyi bile yoldan ç ıkarabildiğin gibi, bir resimle en iflah 
olmaz imans ızı da Allah' ın yoluna getirebilirsin." 
"Doğru, ama övgü mü bilmiyorum. Bir daha söyle." 
"Hiçbir nakka ş boyan ın k ıvam ını, sırlar ını senin kadar bilemez. En parlak, en canl ı, en hakiki renkleri sen 
haz ırlars ın hep." 
"Peki. Ba şka?" 
"Behzat ve bir de Mir Seyyid Ali'den yana en büyük nakka ş olduğunu biliyorsun sen." 
"Doğru, ben biliyorum. Sen biliyorsan kitab ı niye benimle de ğil de o vasatl ık misali Kara Efendi ile 
yap ıyorsun?" 
"Onun yapt ığı iş nakkaş hüneri bile gerektirmiyor," dedim. "Bu bir. İkincisi, o senin gibi bir katil de ğil." 
Tatl ı tatl ı gülümsedi bana, çünkü ben de bir geni şlik duygusuyla gülüvermi ştim. Bu kâbustan bu edayla, 
üslupla ç ıkacağımı seziyordum. Böylece, konuyu beni m açmam üzerine, elinde tuttu ğu tunç Mo ğol hokkas ı 
hakk ında baba o ğul gibi de ğil, iki merakl ı, güngörmü ş ihtiyar gibi tatl ı bir sohbettir tutturduk. Tuncun a ğırlığı, 
hokkan ın dengesi, boynunun derinli ği, eski hattat kam ışlar ının uzunluğu ve karşımda ayakta dikilirken hokkay ı 
hafif hafif sallayarak k ıvam ını hissettiği k ırm ızı mürekkebin s ırlar ı... Moğollar, Çinli ustalardan ö ğrendikleri 
kırm ızı boyan ın s ırlar ını Horasan'a, Buhara'ya, Herat'a ta şımasalard ı bizlerin İstanbul'da bu resimleri hiç 
yapamayaca ğımızı konuştuk. Biz konu ştukça sanki boya gibi zaman ın da k ıvam ı değişiyor ve vakit geçtikçe 
geçiyordu. Neden hâlâ kimse yok evde diye akl ımın bir kenar ıyla sürekli şaşıyor, ağır hokkay ı yerine b ıraks ın 
istiyordum. 
"Kitab ın bitince, benim resmettiklerimi görenler hünerimi anlayacak m ı?" diye sordu eski çal ışma 
alışkanl ıklar ımızın rahatl ığıyla. 
"Selametle şu kitab ı bir gün in şallah bitirirsek, Padi şahımız Hazretleri onu eline al ıp şöyle bir bakacak, tabii 
ki önce alt ın varaklar ın yerinde kullan ılıp kullan ılmad ığını göz ucuyla denetleyecek, bir şemailnameye bakar 
gibi kendi resmini seyredip, bütün padi şahlar ın yapt ığı gibi, bizim harika resmimize de ğil, resmedilen kendisine 
hayran olacak ve ondan sonra ne za hmet ne göz nuru ve hevesle hem Do ğu'dan hem Bat ı'dan mülhem yapt ığımız 
harikalara zaman verip bakarsa ne minnet! Sen de biliyorsun ki, bir mucize olmazsa, bu çerçeveyi kim yapt ı, 
tezhip kimin, şu adam ı ve at ı kim resmetti diye asla sormayacak ve kitab ı hazineye kilitleyecek. Ama bütün 
hüner sahipleri gibi, yine de bir gün o mucize olacak diye nak şederiz hep." 
Biraz sustuk. Sanki sabrediyorduk. 
"Ne zaman olacak o mucize?" diye  sordu. "Kör olana kadar yapt ığımız onca resim ne zaman gerçekten 
anlaşılacak? Hak etti ğim, hak etti ğimiz sevgiyi ne zaman verecekler bize?" 
"Hiçbir zaman!" "Nas ıl?" 
"Hiçbir zaman istedi ğini vermeyecekler," dedim. "Gelecekte daha da az anla şılacaks ın." 
"Kitaplar as ırlarca kal ır," dedi ma ğrur bir edayla, ama kendine de büsbütün güvenemeden. 
"İtalyan üstatlar ın hiçbirinde senin şiirin, inanc ın, hassasiyetin, renklerinin safl ığı ve parlakl ığı yok, inan 
bana. Ama onlar ın resimleri daha inand ır
ıcı, hayat ın kendisine daha çok benziyor. Dünyay ı bir minarenin 
şerefesinden görür gibi ve perspektif dedikleri şeye ald ırmadan de ğil, sokaktan, o olmazsa prensin odas ının 
içinden, yata ğı yorgan ı, masas ı, aynas ı, kaplan ı, kızı ve paralar ıyla birlikte resmediyorlar; her şeyi resmediyorlar, 
biliyorsun. Ben yapt ıklar ı her şeye kanm ıyorum; resmin dünyay ı doğrudan taklide kalk ışmas ı küçüklük geliyor 
bana, ağırıma gidiyor. Ama o, eski usûllerle yapt ıklar ı resimlerin öyle bir çekimi var ki! Gözün görüverdi ği her 
şeyi gözün görüverdi ği gibi resmediyorlar. Onlar gördüklerini resmediyorlar, bizler ise bakt ığımızı. Yapt ıklar ını 
görür görmez hemen anl ıyorsun ki, yüzünü k ıyamete kadar b ırakman ın yolu Frenklerin usûllerinden geçer.