"Sen hiç küşüm etme Ağam," dedi. "Ben telgrafı bir dona­
bnm ki, Ankaramn dağı taşı ve de Mustafa Kemali ve de ordu­
su, candarması hep dile gelir." 
"Ne yazacaksın?" diye yumuşayarak sordu Murtaza Ağa. 
"Aman M urtaza Ağa Efendim, aman yüksek Beyim, Deli 
Fahri ne yazacağım bilmez mi?'' 
"Ne yazacaksın?" diye gene sertleşti Murtaza Ağa. "Ne ya­
zaca ksın ?" 
Fahri yeniden ayağa kalkıp elpençe divan durdu, telaşlı, 
kanlı gözleri yuvalarında korkuyla dönerek. 
"Ne yazacaksın?" 
"İnce Memedin bütün dağlan adamlarıyla tuttuğunu ... Bü­
tün yolları belleri ... Kızların, gebe kadınların ... Yetmiş yaşında 
kocakanlann ... " 
"Yok olmaz. Onlar hep yazıldı. Başka, başka, başka ... Çalış­
brkafam ... " 
"İnce Memed bu gece emrindeki üç yüz atıısıyla gelerek. .. 
Kasabamızı ... " 
"Oldu," diye güldü Murtaza Ağa. "İşte şimdi oldu. Şimdi 
sen on kişi daha bul, her birisine bir telgraf yaz, önlerine de dü­
şüp telgrafhaneye götür. Bizim orada hesabımız var, telgraf 
müdürüne ver o kağıtları ... Parmak basbrmayı da unutma. Şu 
parayı da al..." Eline epeyce yüklü bir para sıkıştırırken de: 
"Deli kavat," dedi, "az daha, ben yetişmesem, bu deli kafanla 
sen ipi boyluyordun." 
"Baş üstüne Ağam, var ol Beyim, Allah sana zeval verme-
sin." 
Fahrinin paraları tutan eli titriyordu. 
Murtaza Ağa oradan hızla uzaklaşh. Arzuhaki de kapıdaki 
birikmiş kalabalığa bağırdı: 
"içeriye gelin," dedi, "sen sen, sen ... Kaçmak yok ... Bu telg­
raflara parmak basmayanın cezası çok büyüktür. Sonra hepi­
miz cnnhalı düşeriz. Bakın, işte şimdi gözünüzün önünde oldu. 
Az daha ipi boyluyorduk." 
On beş kadar sessiz köylü geldiler, küçük dükkana sığıştı­
lar, kağıdı daktiloya geçirmiş Deli Fahri de çabr çutur yazmaya 
başladı. 
2