ramış gibi oldu. Ama Ahmet'e beğendirmek için arayarak 
okumaya başladı: "Niye onlar öyle de, biz böyleyiz? Niye Ro­
usseau, ya da Voltaire okumak hoşuma gidiyor da Tevfik Fikret 
ya da Namık Kemal'den zevk alamıyorum?" Başını kaldırdı: 
"Bunlara ne diyorsun?" 
"Hepsi böyle mi?" dedi Ahmet. 
"Evet, bunun gibi. Olaylar da var tabii." 
"Ne oluyor? Bakkala gidip alışveriş ettiğini mi yazmış?" 
"Madem bu kadar ilgisizsin, defteri bana niye verdin?" dedi 
İlknur. 
"Ne bileyim? Belki ilginç bir şey çıkar diye düşünüyorum." 
İlknur gene okumaya başladı: "Her sabah gazeteleri hayatımı 
değiştirecek, etkileyecek yeni bir şeyle karşılaşma umuduyla 
okuyorum." Bir sayfa çevirdi. "Çok sıkı okuyorum. Bazı iktisat 
ve felsefe kitapları okudum!" Bir sayfa daha çevirdi. "Bu yaz­
dıklarımı okudum. Günlük hayatımı doğru yansıtmıyor. Günlük 
hayatımın çoğu Perihan ile, yeğenlerle, Ayşe ile, annem ile ge­
vezelikle; küçük, basit işlerle geçiyor." 
"Bak, bunlar doğru!" dedi Ahmet, "Herkesinki gibi sıradan 
hayat işte budur. Yüzeyleri aşamamış bir insan bu." 
"Evet, galiba haklısın!" dedi İlknur. "Peki, niye okurken 
hoşlandın?" 
"Başkalarının hatıra defterleri her zaman ilgi çekicidir!" 
"Evet. Ben de okurken acaba bundan mı hoşlanıyorum diye 
düşünüyorum. Ama babanda da cahillikle karışık, ilgi çekici 
bir saflık var. Anlatmıştın. Daha da anlatmam isteyeceğim tabii. 
Ama sana şunu sorayım: Karısı ve iki çocuğuyla oldukça rahat 
yaşayan, zengin bir tüccarın böyle şeyler yaptığı nerede gö­
rülmüş?" 
"Türkiye'de olur böyle şeyler!" dedi Ahmet. "Hem de sık 
sık!" 
"Kim? Örnek göster... Anılarını yazan emeklileri, sanat he­
veslilerini örnek gösterme bana. Bak, tüccarken her şeyini 
kaybediyor... Karısını bile!" 
"Annem haklıdır!" dedi Ahmet. 
"Canım bunları mı tartışacağız!" dedi İlknur yumuşak bir sesle, 
"Bak, biraz daha okuyayım, bana hak vereceksin!" 
59 i