nu. Öteden çölden ceylanlar kopup geliyordu, sürülerle. Kuş­
luğa kadar bu akıp gelen sürüyü, bu akıp gelen kızıl çizgiyi 
izledik Ahmetle. Ahmedin mavzeri elindeydi. Ceylanlar , cey­
lan sürüleri taaa yanımıza kadar geldiler sıçrayarak , sünerek ... 
Sıçrayarak sünerek , bir oyun tutturdular yöremizde, Ahmet­
le ikimiz kıpırdayamad ık yerimizden. Öyle çölün ortasında 
dimdik, ağaç gibi. Kıpırdarsak büyü bozulur sanıyorduk. Kı­
pırdarsa k ceylanlar ürker, ortalık darmaduman olur sanıyor­
duk. Ceylanlar ta yanımızda sıçraşıyor lardı. Kuşluklayın Her­
deki yeşillikte yittiler gittiler. Bir de cerenler pusarığı gördüm. 
Göğün mavisinde kırmızı cerenler sıçraşıyorla rdı, kıvılcımlar 
gibi durmadan. Sonra cerenler masmaviye, mosmora kestiler. 
Sonra da göğe açılarak , mavisine uyarak dağıldılar, yittiler git­
tiler. 
Ben önce çok korktum, Ahmet ha şimdi ha birazdan kal­
dırıp tüfeğini bir ceylanı avlayacak , diye. Bunu Ahmede söyle­
diğimi şim diki gibi anımsıyorum. Ahmet güldü: 
"Olamaz," dedi. "Sonra insanın eli kolu çont olur. Bu sıra­
lar ceylan avlanamaz. Yavruları vardır. O da olmasa, bizim ta 
yanımıza kadar, bizim insanlığımıza güvenip gelmişler. Cey­
lan böyle avlanamaz." 
Ya insanlığımıza güvenip gelmişlerse, onların umudu 
boşa çıkarılamaz. Bir zamanlar çölün geleneği vardı. Şimdi 
altüst olmuş. Selimin hikayesi böyle. İnsanlığına güvenip gel­
dikleri ... 
78