(Hamit Bey, karşılık vermeden bir gazete kağıdı alır, masa­
nın üstüne yayar. Kağıdı, berber çantasının altına doğru iter­
ken ayna devrilir. Cezvedeki sıcak su, tıraş sabununun ve ga­
zetenin üstüne dökülür; siyah kıllı köpükler arasından ıslak 
harfler görünür. Birden sokak kapısı çalınır. Hamit Bey kö­
püklü suratıyla kapıyı açar, misafirleri ön odaya alır. Hikmet, 
sinirinden üstündeki yorganı atar. Hamit Bey misafirlerle 
otururken birden yerinden kalkar; çantasını açıp bütün tıraş 
takımlarını çıkarır ve ortadaki sehpanın üstüne, kristal tabla­
ların ve vazoların arasına yerleştirerek tıraş olmağa başlar. 
Hikmet elleriyle yüzünü kapar.) 
ASUMA N: Gözleriyle bütün kadınların bacaklarını okşu­
yor. Oysa, Hamit Beyin artık kocalık görevini yapamadığını 
herkes biliyor. 
HiKMET: Herkes her şeyi biliyor. Zavallı babacığım! Başı­
na ne işler açtın. (Babasına sırtını döner, başını yastığın altına 
sokar, elleriyle kulaklarını tıkar.) Bu durumda da nasıl uyu­
nur? (Bir eliyle kulağını tıkar, öteki kulağını yastığa bastınr.) 
Allahın cezası kulak! Her şeyi duyuyor. (Asuman, sinirli bir 
kahkaha atar. Hikmet, sırtını yandaki odaya döner; babasını 
görür. Sırtüstü yatar ve gözlerini karşısındaki rutubetli duva­
ra diker: Ahşap bir konağın bodrum katı. Demir parmaklıklı 
küçük pencereler.) Eskiden hizmetçiler kalırdı ya da kiler 
olarak kullanırlardı herhalde. Uzakta, taşradaki evime dö­
nünce, bu rutubet kokusunu özlüyorum bir bakıma; denizi 
özlemek gibi, denizi hatırlamak gibi... insan, elinin altındaki 
bu katı ıslaklığı hatırlıyor. (Elini, yatağın yanındaki duvara 
uzatır.) Benim şehrimde duvarlara dokununca, tozlu bir be­
yazlık bulaşır insanın eline, kuru bir beyazlık; insanın bur­
nunu tıkayan bir hışırtı duyulur. (Kapı açılır, Kamil Bey içeri 
girer. Hikmet, havada kalan kolunu yavaşça indirmeğe çalı­
şır.) içimde bir boşluk var; perşembe sabahları, okula gitmek 
istemediğim sırada duyduğum korkuya benzeyen bir boşluk. 
20