güldüm ben de, partideki erkeklerin bana güldü ğü gibi güldüm Haluk'a, "Evet, 
öyleyim," demedim, benim içimi nas ıl görüyor diye tedirgin oldum hatta, o 
saklı hüznü görmesini istemedim. Ba şka erkeklerin beni anlamamas ı gibi 
Haluk'un anlamas ı da beni sinirlendiriyor, oturup Haluk'la kendimden 
konuşamıyorum, ona duygular ımı anlatam ıyorum, duygular ımı açarsam onun 
altındaki o bo şluk da ç ıkacak ortaya, o bo şluğun görülmesine dayanamam, 
üstelik o bo şluk bir ba şkası tarafından görülürse daha da büyüyecek, beni 
yutacak diye korkuyorum, üstünü hiç örtemeyece ğim o zaman. 
Başkalarının yarımda birdenbire o kadar ne şeli olmam ın nedeni de içimdeki 
boşluğu saklamak, onu kimseye göstermemek iste ği; delirmekten korktu ğu- 
136 
mu başkaları anlasın istemiyorum, beni delirmekten biraz da ba şkalarından 
bu korkuyu ve bo şluğu saklama çabas ı kurtarıyor belki de, o çaba da biterse 
delilikle aramda hiçbir s ınır kalmayacak, kendimi b ırakı-vereceğim o 
karanlığın içine. 
Yalnız başıma durdu ğum kadar sakin, bir erke ğin yanında da durabilseydim, 
huzurlu bir kad ın olabilirdim o zaman, bir şeyi saklamaya u ğraşmadan, 
kendini be ğendirmeye, kar şımdakini kendime hayran b ırakmaya çal ışmadan 
olduğum gibi durabilmek herhalde çok güzel, ama çok zor bir şey. Yanında 
en sakin durdu ğum erkek gene de Ertu ğrul sanıyorum, belki de bu yüzden arada 
bir aklıma evlensem mi acaba gibi dü şünceler gelse, hemen Ertu ğrul'u 
düşünüyorum, evlenirsem onunla evlenirim. Haluk'ta beni tedirgin eden 
birşeyler var, beni en rahats ız eden yan ı, birçok bak ımdan bana benzemesi, 
onun da içinde karanl ık bir yerler var, ne bana ne de bir ba şkasına asla 
göstermeyece ği, gizli bir bölüm duruyor akimin arkas ında, Haluk'la yan yana 
gelince hep birbirimizden bir şeyler saklryormu şuz duygusuna kap ılıyorum, 
üstelik Haluk beni korkutuyor da, genellikle Ertu ğ-rul'dan çok daha 
anlayışlı, şefkatli, duyarl ı, eğlendirici olmas ına karşın, Haluk'ta beni 
ona çok fazla sokuî-mamam için uyaran korkutucu bir şeyler var. Haluk kaçmaya 
çok yatkm, her an beni b ırakıp kaçabilir, beni seviyor mu, sevmiyor mu ondan 
bile emin,olam ıyorum, ellerimin aras ından kay ıyor sanki, bazen bana deli 
gibi tutkun oldu ğunu sanıyorum, bazen de benden hiç ho şlanmadığını 
düşünüyorum, bugüne dek tan ıdığım bütün erkekler aras ında en çok 
hoşlandığım erkek Haluk oldu, ona oldu ğu kadar kimseye 
137 
yakın hissetmedim kendimi, ama onun tedirgin etti ği kadar da kimse tedirgin 
etmedi beni. 
Bu kuşkular, tedirginlikler aras ında parçalan ıp gidiyorum, bo şluk büyüyor, 
ben kayboluyorum, yaln ız ve yaşlı bir kad ın olarak ölece ğim herhalde, 
kimsesiz, sevgisiz, mahzun bir kad ın olarak ayr ılacağım bu dünyadan, bazen 
herkesten nefret ediyorum beni böyle yaln ız bıraktıkları için. 
138 
YİRMİ ALTI 
Unutulmu ş eski bahçe, geçmi şi hatırlatan dar soka ğın sonunda kurumu ş 
yapraklar ıyla bir ölüm ve hüzün yang ınını tek başına yaşıyordu. Alçak bahçe 
duvarı yer yer y ıkılmış, ağaçlar yabanile şmiş, bakımsız birkaç gül fidan ı 
sonbahar rüzgârlar ıyla kuruyup gitmi şti. Nemli topra ğı kaplamış 
kızıl-kahverengi yaprak denizi, her ad ımda çıtırtılarla eziliyor, 
çıtırtılar yapraklar ın içinden bütün bahçeye yay ılıyor, bu ç ıtırtılar 
yalnızlığı ve hüznü daha da art ırıyordu. Bahçenin sonundaki iki katl ı ahşap 
bina, karar ıp hafifçe çarp ılmış, pencereler cans ızlaşmıştı. Biraz patlakça 
gözleri gizli bir ç ılgınlığın saldırgan pırıltısını taşıyan Osman, hiç