ne Medine'ye gittim, biliyor musun? Ne o zaman, 
ne daha sonra. İslamiyet'i seçtikten sonra bile 
gitmedim oralara. Hikâyem beni tamamen farkl ı bir 
mecraya sürükledi. Her dönemeçte eski hâllerimden 
biraz daha uzakla ştım. Yolculu ğun sonunda ben bir 
yere varmad ım. Yol beni de ğiştirdi. 
Sufiliğe gelince... Nereden bilebilirdim ki 
başlangıçta benim için sadece bir "araç" olan şe- 
yin gün gelip "amaç" olaca ğını? Ben Sufileri ken- 
di çıkarım için kullan ırım sanmıştım. Ama onlar- 
la tanıştıktan sonra "ben" diye bir şey kalmad ı. 
İşte hayat ımın bundan sonraki a şamasına, Sufi 
kelimesindeki "u" harfiyle tan ışma mevsimi diyo- 
rum. 
Baki sevgiyle, 
Aziz 
Fahişe Çöl Gülü 
Konya, Şubat 1246 
Berd-ı acûz demlen kocakar ı soğuklarının pençesindeydi 
Konya. K ırk senenin en so ğuk günüydü kerhaneden kaçt ığım 
gün. Darac ık, yılankavi sokaklar kar alt ındaydı. Çatılardan 
sarkan buzlar hançer gibi sivri ve keskindi. Tehlikeliydi güzel- 
likleri. Ö ğle vakti ayaz öyle sertle şmişti ki sokaklarda kediler 
donmuştu; ağızları açık, bıyıkları tel tel buz... Birkaç köhne 
evin kar alt ında bel verip çöktü ğü haberi geldi. Kedilerden son- 
ra Konya'n ın evsizleri de ayazdan nasibini ald ı. Sokak arala- 
rında donmu ş bedenler bulundu. Ana rahminde bebek gibi der- 
top kıvrılmışlardı. Yüzlerinde dokunakl ı bir tebessüm vard ı; 
  
285 
çok daha ho şmanzar ve ılıman bir yere gittiklerini bilir gibi... 
Öğleden sonra kerhanede herkes uyurken, gizlice odam- 
dan çıktım. Bavul de ğil, basit bir ç ıkın vardı yanımda. İçine 
sadece birkaç parça k ıyafet koymu ştum. Özel mü şterilerin 
gözüne girmek için giydi ğim onca esvab ı, süsü ziyneti geride 
bırakmıştım. Kerhanenin mal ı kerhanede kalacakt ı. 
Merdivenleri yar ılamıştım ki ana kap ıda miskin miskin 
dikilen Manolya'y ı gördüm. Müptelas ı olduğu afyon macun- 
larını emiyordu. Kerhanedeki tüm k ızlardan ya şlıydı Manol- 
ya; bir süredir ate ş basmalar ından şikâyet eder olmu ştu. Ge- 
celeri yatakta dönüp durdu ğunu işitirdim. Kad ınlığı kuru- 
yordu. Genç k ızlar şakayla kar ışık "sana imreniyoruz" derdi, 
"ne âdet derdin kald ı, ne gebelik, ne kürtaj. Art ık ayın her 
günü can ın kimi çekiyorsa onunla yatars ın." Ama hepimiz 
gayet iyi biliyorduk ki fahi şe kısmı yaşlandı mı beter ya şla- 
nır. Yaşlı ve hasta bir orospu ölü bir orospu demektir. Böyle- 
leri ayakta kalamaz, hayata tutunamaz. 
Manolya'y ı kapıda görünce anlad ım ki iki tercihim var: Ya 
odama geri dönecek, kaçmaktan filan vazgeçecektim, ya da 
dosdoğru o kap ıdan yürüyüp geçecek, neticesine katlanacak- 
tım. Gönlüm ikincisini seçti. 
"Merhaba Manolya, nas ılsın abla? Daha iyice misin?" diye 
seslendim. 
Manolya’n ın  yüzü şöyle bir ayd ınlandı ama elimdeki ç ıkı- 
nı görünce ayn ı hızla dondu. Numara yapman ın mânâsı yok- 
tu. Hünsa patron kerhaneden ç ıkmak şöyle dursun, odamdan 
çıkmamı dahi yasaklam ıştı. Bunu Manolya da biliyordu. 
"Nereye gidiyorsun?" diye f ısıldadı Manolya. 
Bir şey demedim. Tercih s ırası ona gelmi şti. Ya önümü ke- 
sip bas bas ba ğıracak, herkesi ba şımıza toplayacakt ı, ya da 
bırakacakt ı sessiz sedas ız çıkıp gideyim.