sokuldu. Fısıldar gibi: "Ben gitmek zorundayım. Birisine 
söz..." 
"Gidiyor musun? İşte gene sıkıldın, gidiyorsun!" dedi Mine. 
"Tatlı da..." 
"Tatlı olarak senin sevdiğin portakallı ekmek kadayıfından 
yaptırmıştım!" dedi Mine. "Çıkmadan bir ladıver hiç olmazsa!" 
Dönüp lıizınelçiye seslendi. 
Ahmet bir kere daha özür dileyip mutfağa girdi. Kadayıftan 
büyük bir parça kesip ağzına tıkıştırdı. Mutfak kapısından çıktı. 
Dolu ağızla acele acele medivenleri inerken ilkokula gittiği yılları 
lıatııladı. Caddeye çıktı. 
Cumartesi akşamı dokuza doğru Nişantaşı Meydanı kalabalıktı. 
Dükkânların çoğu kapanmıştı. Pastanelere, mezecilere, çiçekçilere 
hâlâ girip çıkanlar vardı. Bir kurukahveci dükkânının kapısını 
açmış, leblebi kavuruyordu. Tombalacı hâlâ aynı köşedeydi. Trafik 
açılmıştı, ama arabalar gene ağır ağır gidiyordu. Gazeteci ban­
kanın önüne yerleşmişti. Bir berberin kapısından kaldırıma kirli 
sular boşalıyordu. Otobüs durağında kalabalık vardı. Okulların 
önünde arabalar parketmişti. Karakolun köşesinde trafik tı­
kanmıştı. Geceyarısını bekleyen bir polis cipinin ışığı yanıp 
sönüyordu. Ahmet biraz yürüdükten, temiz havayı içine çektikten 
sonra kendini kirlerden arınmış, temizlenmiş hissetti. "Niye 
iniyorum aşağıya?" diye düşündü. "Hayalı görmek için!" diye 
mırıldandı. "İnsanları, günlük hayalı görmek, yaşamak için!" 
Sonra, "Ama yaşamak için değil ki o," diye düzeltti. "Onlara 
katılamıyorum. Onlara katılamadığım için bazan sıkılıyorum. 
Kendimi beğeniyormuş gibi bir halim olmalı. O neşeye katıla­
madığım için kıskanıyorum onları." Caminin önünden geçiyordu: 
"Yok canım, o kadar da değil!" diye söylendi. "Çağırdılar, ısrar 
ettiler, gittim. Bonfile de iyiydi!" Teşvikiye'nin köşesinden sola 
saptı, "ilknur!" diye mırıldandı. Onunla her şeyi konuşabileceği 
için rahatladı. Saat dokuza iki kala apartmanın az ötesinde 
beklemeye başladı. 
58 J