ne yazacağ ını çıkarmaya çalış tı. Büyük ihtimalle valilik ve yerel Mİ T olay 
büyümesin, kendi sorumlulukları ortaya çıkmasın diye siyasi boyutu örtbas eder, 
şair olduğ una dikkat etmeyen İ stanbul gazeteleri de haberi ya yayımlar ya 
yayımlamazlardı. Ş air arkadaş ları ve Cumhuriyet gazetesindekiler sonradan olayın 
siyasi boyutunu ortaya çıkarmaya çalış salar bile, bu, ya ş iirleri hakkında 
çıkacak genel bir değ erlendirme yazısının (kim yazardı bu yazıyı? Fahir? Orhan?) 
önemini azaltır, ya da ölümünü kimsenin bakmadığ ı sanat sayfasına tıkardı. Hans 
Hansen diye bir Alman gazeteci gerçekten olsaydı ve Ka da onu tanısaydı haberi 
Frankfurter Rundschau belki verirdi ama baş ka hiçbir Batı gazetesi vermezdi. Bir 
teselli olarak belki ş iirlerinin Almanca'ya çevrilip Akzent dergisinde 
yayımlanacağ ını hayal etmesine rağ men Ka, Serhat Ş ehir Gazetesinde: çıkan bu 
yazı yüzünden öldürüverilirse bunun tam bir "bok yoluna gitmek" olacağ ını bütün 
açıklığıyla görüyor, ölümden çok, tam da İ pek ile Frankfurt'ta mutlu olma umudu 
belirmiş ken ölmekten korkuyordu. 
Gene de son yıllarda siyasal İ slamcıların kurş unlarıyla öldürülen bazı yazarlar 
canlandı gözlerinin önünde: Sonradan ateist olup Kuran'daki "tutarsızlıkları" göstermeye çalış an eski bir va- 
296 vurulma Korkusu izin (kafasına arkadan bir kurş un sıkmış lardı) pozitivist coş kusunu, köş e 
yazılarında türbancı kızlara ve çarş aflı kadınlara "karafatmalar" diyerek 
alaycılıkla sataş an başyazarın öfkesini (onu sabah ş oförüyle birlikte 
taramışlardı), ya da Türkiye'deki İ slamcı hareketle İ ran arasındaki bağ ları 
gösteren köş e yazarının azmini (kontağ ı çevirince arabasıyla birlikte havaya 
uçmuştu) -içinden gözlerini yaş artan bir sevgi geçse de- safça buldu Ka. Bu 
ateşli yazarların ya da benzer nedenlerle ücra taş ra şehirlerinde bir ara 
sokakta kafalarına kurş un sıkılan gazetecilerin hayatlarına hiçbir ilgi duymayan 
İstanbul ve Batı basınından çok, kimvurduya giden bütün yazarlarını kısa bir 
süre sonra sonsuza kadar unutan bir kültürden gelmesine öfke duyuyor, bir kö şeye 
çekilip mutlu olmanın ne kadar akıllıca bir iş  olduğunu hayretle görüyordu. 
Serhat Ş ehir Gazetesi'nin Faikbey Caddesi'ndeki yazıhanesine vardığ ında yarınki 
gazetenin buzlan temizlenmiş  vitrinin bir köş esine içeriden asıldığ ını gördü. 
Kendisi hakkındaki haberi yeniden okudu, içeri girdi. Serdar Bey'in iki çalı şkan 
oğlundan büyüğ ü basılmış  gazetelerin bir kısmını naylon bir iple bağ lıyordu. 
Fark edilmek dürtüsüyle ş apkasını çıkardı, paltosunun kar tutmuş  omuzlarına 
vurdu. "Babam yok!" dedi elinde makineyi sildiğ i bir bezle içeriden gelen küçük oğ lan. 
"Çay ister misiniz?" 
"Yarınki gazetede benim hakkımda çıkan haberi kim yazdı?" 
"Sizin hakkınızda haber mi var?" dedi küçük oğ lan kaşları kalkarken. 
"Var ya," dedi aynı kalın dudaklı ağ abeyi dostluk ve memnuniyetle gülümseyerek. 
"Bütün haberleri bugün babam yazdı." "Sabah o gazeteyi dağ ıtırsanız," dedi Ka. Bir an düş ündü. "Benim için kötü 
olabilir." "Niye?" dedi büyük oğ lan. Yumuş acık bir teni, içten bir saflıkla bakan 
inanılmayacak kadar masum gözleri vardı. Ka ancak son derece dostane bir havada çocuk gibi basit sorular sorarsa onlardan bilgi alabileceğ ini anladı. Böylece tosun oğ ullardan ş imdiye kadar yalnızca 
Muhtar Bey'in, Anavatan Partisi il merkezinden gelen bir çocuğ un ve her akş am 
uğrayan emekli edebiyat öğ retmeni Nuriye Hanım'ın parasını verip gazeteyi aldık- 
297 larını, yollar açık olsaydı Ankara ve İ stanbul'a yollanmak üzere otobüse teslim 
edecekleri gazetelerin ş imdi dünkü paketlerle birlikte bekleyeceğ ini, geri 
kalanının da yarın sabah iki oğ ul tarafından Kars'ta dağ ıtılacağ ını, babaları 
isterse sabaha kadar yeni bir baskı elbette yapabileceklerini, babalarının az önce gazeteden çıktığ ını ve akş am yemeğ ine eve gelmeyeceğ ini öğrendi. Çayını 
içmek için bekleyemeyeceğ ini söyleyip, bir gazete alıp soğ uk ve öldürücü Kars 
gecesine çıktı. 
Çocukların dertsiz ve suçsuz hali Ka'yı yatış tırdı biraz. Yavaş ça inen kar