dzna) Evlisin, anladık ya, basbayağı mı evli·ı 
sin? Belediye nikahın falan var mı yani? i 
FATMA KADIN : He ya hanımım. Var. İmam nikahım da var,� 
öteki de. Onu sonradan yaptırdıydık. Hani 
Yozgat'a geldiydik de ... Benim adam çalış· 
madaydı, ondan sonracığıma ... Ben de hanı· 
mımın yanına girdiydim ... Hakim Beylerin 
yanına hani... Çok eyiliklerini gördüm em· 
me ... Belki bilirsiniz... İclal Hanım derlerdi 
kendisine ... Sizden eyi olmasın, pek iyiydi ... 
FATMA HANIM : Niye çıktın oradan? 
FATMA KADIN : Ya hanımım ... Çıktık geldik buraya işte ... Be­
nim adamın zoruynan... Emme iki yıl neyi 
oldu geleli ... 
KOMŞU : Seninki ne iş yapar? 
FATMA KADIN : Musluk ne tamir eder. Bazı dolaşırdı mahal­
le aralarında neyi. Dolaşırs:1 üç-beş kuruş 
getirir ya, bu günler pek de dolaştığı yok. 
FA1 MA HANIM : Ben geç kalacağım komşu. Arif bekler. 
KOMŞU : Beklesin dursun. Bilmem nereye bilmem ne 
yetiştirecek değil ya. (Fatma Kadına) Bak, Fat­
ma Hanımefendiler iki kişi. Bir kendi, bir 
ağabeyi. Rahat edersin. Buraya gelmeden bir 
yerde çalışıyor muydun? 
FATMA KADIN : Çalışırdım ... Memır beylerde çalışırdım. Ha­
nımı da çalışırdı. Emme iki ay oldum ordan. 
çıkalı. Elim de pek darda ... Kış da geldi... 
FATMA HANIM : Niye çıktın oradan? Çıkmasaydın keşke. 
KOMŞU : İşi ağırdır canım. Ben bilirim o dışarda çalı-
şan kadınları. Adamın üstüne bütün evin işi­
ni yıkarlar. Üstelik bir de çocuk bekletirler. 
(Fatma Kadına) Yalan mı kız? 
FATMA KADIN : Eh işte! Ne diyecen hanımım. 
FATMA HANIM : İşini beğenmediler belki. 
FATMA KADIN : Elimden geleni yaptım. Emme bizimki köy-
102