kuyla kokuyor du. Bir kuş sürüsü, hepsi de sütbeyaz, Ocağın 
avlusuna, kaynayan kazaniann üstüne ocağın, kümbetin damı­
na karşı kayalıklara durmadan iniyor, dünya apak kesiliyordu. 
Durmadan da karanlık bir yağmur yağıyor du. Kayalar çatlıyor, 
maviler dumanla myor, fışkırıyor , süt mavisine dönüşü yor, so­
luyor , uzak bir kaval sesi geliyordu tül gibi sallanan uzak mavi­
nin ardından. Beyaz da soluyordu. Ağır bir yağmur yağıyordu, 
karanlık taş gibi. Yağmur soluyor du. Karşı, her zaman, gece 
gündüz, ışık açan dağın doruğu da soluyordu. Ölüyor , ölüyor 
Yüzb aşım. Doktora götürdüm Yüzbaşım ... İğne yaptı. Bir şey 
olmaz, dedi, ben de sana getirdim Yüzbaşım. Yağmur yağıyor , 
çok karanlık, yüreği atmıy or, kokl..\4ır da soluyor soldu yağmur 
soluyor on altı yeşil donlu adam ellerinde yalın kılıçlan dalı­
yorlar düşman ordusunun içine o ağır kılıcı kim kaldırıp da 
alacak duvardan yalımlar fışkınyor kazaniann allından dünya 
yağmur başlangıcının toprak kokusuyla kokuyor karanlık kayı­
yor soluyor Yüzbaşım benim rütbemi sökecekler mi, suyun kı­
yısına, köprünün alhna geldiler. Ali Onbaşı dizlerine kadar su­
ya girdi, Yüzbaşı onu tuttu, sudan çıkard ı. Ardından da kendi 
girdi. Suyun içinde döndüler durdular. 
Sabah oldu, yağmur durdu, inceden bir ışık ortalığı dol­
durdu. Dünya yunmuş annmış pırıl pırıl olmuştu. 
İlk olaraktan, köprünün altında yan yana, kan içinde yat­
mış kalmış ölüleri kasahaya gelen köylüler gördüler, dualar 
okuyarak kasahaya koştular. Kasabalı bir anda köprünün al­
tını doldurdu. Biraz sonra Arif Saim Beyin otomobili gözük­
tü, ölülerin ayak uçlarına kadar geldikten sonra durdu. İçin­
den Arif Saim Bey indi. Yüzü çok kederliy di. Ali Onbaşıyla 
Yüzbaşı Faruğun ortasında gözlerini ardına kadar açmış ya­
tan Anacık Sultana bakınca tepeden tımağa ürperdi, ellerini 
havaya açarak uzun bir süre dudakları kıpır kıpır dualar 
okudu. O daha duasını bitirmemişti ki önde Taşkın Halil Bey, 
arkada kasabanın öteki ileri gelenleri, İstiklal Madalyası olan­
lar madalyalarını takmışlardı, geldi ler, ölülerin karşısında el­
pençe divan durdular. 
"Kan içindeler," dedi Arif Saim Bey... Ölülerin yöresinde 
eğilerek, yaralanna bakarak birkaç kere döndü. "Kan içindeler. 
538