5 NUMARA:  HACI  HACI  VE OĞLU,  GELİNİ,  TORUNLARI 
Cemal  birahaneden  çıktığında,  ya düz yürümeyi  beceremediğinden, 
ya da ikiziyle  yollarını  ayırma  kararının,  aynı  zamanda  ortak  işyer-
lerine  de veda  etmek  anlamına  geldiğini  öngördüğünden,  doğruca 
eve gitmeye  niyetlendiği  halde,  Bonbon  Palas'ın  önünde  buluverdi 
kendini.  Kaldırımda  ekşi  ekşi  pinekleyen  çöp torbalarına  değmeme-
ye dikkat  ederek,  bahçe  duvarında  fıstık  yeşili  gülümseyen  yazının 
üzerinden  uzattı  kafasını  ve kederli  gözlerle  baktı  kuaför  salonuna. 
Fakat  gördüğü  şey,  kederini  filan  unutup  eni konu  telaşlanmasına 
sebep  oldu.  İçeride,  pısırık  bir mum  alevi  titreşiyordu.  Çırakların  sa-
atler evvel  kapıyı  kilitleyip  gittiklerinden  şüphesi  yoktu.  Kaşlarını 
çatarak  bakakaldı  dairenin  alçak  balkonuna.  Hırsız,  oradan  girmiş 
olmalıydı. 
Cesaret  timsali  değildi  Cemal  ama  üç büyük  birayı  devirdikten 
sonra,  kendi  gözünü  karartabileceği  gibi  başkalannınkini  de morar-
tabileceğinden  hiç şüphesi  yoktu.  Çöp  torbalarının  arasına,  kimbilir 
kimin  attığı  kırık  elbise  askısını  sapından  kavradığı  gibi  bahçeye 
daldı;  gülibrişimin  yanından  geçip,  bir sıçrayışta  balkona  atladı. 
Tahmin  ettiği  gibi  hafif  aralıktı  kapı.  Hızla  içeri  dalıp,  mumun  başın-
da duran  adama  doğru  iki adım  attı...  ve anında  geri  çekti  kolunu. 
Bu arada  beriki,  aniden  içeri  dalıveren  saldırgan  tavırlı  karaltıyı 
görünce,  sir ağda  makinesini  kaptığı  gibi  ayağa  fırlamıştı.  Cesaret 
timsali  değildi  Celal.  Başka  zaman  olsa  ödü  patlardı  ama  işte  o da 
buraya  varmadan  evvel,  üç boş büyük  bira  bardağı  bırakmıştı  ardın-
da. Ne var ki ikizine  nazaran,  ya alkol  karşısında  daha  zayıf,  ya da 
refleksler  bakımından  daha  yavaş  olduğu  için,  yaklaşan  karaltının 
kim olduğunu  son anda  fark  etmesine  rağmen,  vargücüyle  kaldırdı-
ğı kolunu  zamanında  durdurmayı  başaramadı.  Celal'in  sağ  kolu, 
310