ye muhtaç üzüntülü genç adam rolünü beğenmiyormuş.
‘Ben sizi bu durumda görmüyorum,’ dedim. ‘Herkes kadarcanlı olduğunuzu sanıyorum.’ ‘Kadınlar insanda....’ dedi.Durdu. ‘Bernard Shaw’u okudunuz mu?’ Bir süre otlarınarasında yürüdük konuşmadan. Durdu, ilk defa gözlerimebakarak: ‘Ben, böyle bir karşılaşma için çok daha iyi birşey-ler yapabileceğimi sanıyordum,’ dedi. ‘Kendimi hayal kırık-lığına uğrattım.’ Sonra, sorularına başladı: hangi gazeteyiizliyordum? hangi kitapları okuyordum? hangilerini beğe-niyordum? ailem serbest yaşayışımı uygun buluyor muy-du? bu gezintiye neden gelmiştim? ilgilendiğim bir erkekyok muydu gelenler arasında? ileri düşünceli olduğumugöstermek için mi çalışıyordum? Durmadan soru yağdırı-yordu. Bu sorulardan incinmemeliydim: beni daha önceuyarmıştı. Sorularını birden kesti ve: ‘Sanıyorum yeter dere-cede gücendirdim sizi,’ dedi. ‘Artık eğlentinin sonuna kadaryüzüme bakmazsınız.’ Gitmek üzereydi: ‘Suratımı, gençkızların hoşuna gitmek için asmadığımı anlamışsınızdır ar-tık.’ Yüzüne bakıyordum. ‘Daha ne bekliyorsunuz?’ dedi.Gülerek: ‘Belki tam böyle olmanızı bekliyordum,’ dedim.Oyuncağı elinden alınmış bir çocuk gibi yüzünü buruştur-du: ‘Anlaşıldı,’ dedi. ‘Kendinize eğlence arıyorsunuz. Buy-run o halde.’ Elimden tuttu ve koşarak top oynayanlarınyanına götürdü beni. Çocuk gibi eğlendi akşama kadar. Dö-nüşte yanıma oturdu. Kucağımdaki çiçeklere bakarak, onla-rı hangi kitapların arasında kurutacağımı sordu. ‘Aman be-nim sevdiğim kitaplar olmasın.’ Gülüyor, fıkralar anlatıyor,şarkılara katılıyordu. Kolumu tuttu; güneşte yanan derisi-nin üstüne bir saman çöpüyle adını yazdı. Arkadaşlardanutanarak elini ittim. Mahzunlaştı. Kötü bir şey yapmadığınıgöstermek için gülümsedim. Yüzü değişti birdenbire.“Türkçe tango sever misin?’ dedi. ‘Beni ne sanıyorsun?’ de-dim. Suratını astı: ‘Sonum geldi,’ dedi. ‘Artık kadınlar da
444