261
olun. Sadece taşlar, kayalar değişmez bu âlemde -  tabii as­
lında onlar bile değişir.”
Azur dedi ki, işte burada, dünyanın en eski üniversitesin- 
deydiler. Oxford yüzyıllar boyunca sadece akademik çalışma­
ların ve bilimsel araştırmaların değil, aynı zamanda teolojik 
tartışmaların ve dini anlaşmazlıkların da kalbi olagelmişti. 
Tann felsefesine merak duymak illa da “dindar” olmak demek 
değildi. Bu konuyla hiç ilgilenmeyen bir sürü dindar olabile­
ceği gibi, ilgilenen nice “liberal”, “laik”, “agnostik” insan vardı. 
Kimse kimseyi kategorilere sokmaya çalışmamalıydı.
Azur dedi ki, herkes duymaya alıştığı şeyleri tekrar edi­
yordu aslında. Ateist öğrenci ateizm perspektifinden, Mor- 
mon öğrenci Mormon kültüründen, Hintli öğrenci Hint felse­
fesinden, Müslüman öğrenci Islami açıdan vs. bakıyordu do­
ğal olarak. Ama bunca farklı ses bir araya geldiğinde acaba 
ortak bir dil yakalanabilir miydi? Tann felsefesi bütün farklı­
lıktan kucaklayan bir şemsiye olabilir miydi?
“Şanslısınız! Tann konusunu konuşmak için doğru yerde­
siniz!”
Böylece başladı ilk ders. Konuştukça tüm havası değişti 
profesörün. O ana dek sakin ve oturmuş görünen yüz hatlan 
belirgin şekilde hareketlendi. Ses tonu dikkatli ve ölçülü de­
ğildi artık, ateşliydi, tutkuluydu. Nasıl da kendinden emin­
di. Bu haliyle İstanbul’daki sokak kedilerini hatırlatıyordu 
Peri’ye -  insanlardan uzak duran, boynu bükük, ürkek pişi­
leri değil de, hani şu en yüksek duvarlarda caka satarak ge­
zinen, mahalleyi kendi krallığıymış gibi teftiş eden, başına 
buyruk kedileri.
“Pekâlâ, şimdi size bir soru. Şayet Bronz Çağı’na sizi ışınla­
mış olsaydım, o günkü insanlara Thnn’yı nasıl tanımlardınız?”
“Merhametlidir” dedi Mona. “Rahman ve rahimdir.”
“Kendi kendine yeter” diye ekledi Avi. “Kimseye muhtaç 
değildir.”