"Şiirleri ortada yoksa onlar hakkında nasıl bir kitap yazabilirsin ki?" dedi 
dostça. 
411 
- uuıı tu >um<* "Ben de bilmiyorum," dedim. "Televizyon arş ivinde bir ş iir olmalı." 
"Onu akş am bulup çıkarırız. Ama sen bütün sabah Kars'ı sokak sokak gezdin. Belki 
de bizler hakkında bir roman yazmayı düş ü-nüyorsundur." 
"Ka'nın ş iirlerinde söz ettiğ i yerlere gittim hep," dedim tedirgin olarak. 
"Ama yüzünden anlıyorum, bizim ne kadar yoksul, senin romanlarını okuyan insanlardan ne kadar değ işik olduğ umuzu anlatmak istiyorsun. Ama beni öyle bir 
romana koymanı istemem."  "Niye?" "Beni tanımıyorsun ki! Tanıyıp olduğ um gibi anlatabilsen bile senin Batılı 
okurların yoksulluğ uma acımaktan benim hayatımı göremezler. Mesela benim İ slamcı 
bilimkurgu romanı yazıyor olmam onlan gülümsetir. Küçümseyerek gülüp sevecekleri biri gibi anlatılmak istemem." "Peki." "Biliyorum üzüldün," dedi Fazıl. "Lütfen laflarımdan alınma, sen iyi bir 
insansın. Ama arkadaş ın da iyi bir insandı, bizleri de sevmek istedi belki, ama 
sonra en büyük kötülüğ ü yaptı." 
Fazıl, Kadife ile Lacivert öldürüldüğ ü için evlenebilmiş ti. Bu yüzden, ş imdi 
Ka'nın Lacivert'i ihbar ettiğ i iddiasından kendisine de yapılmış  bir kötülük 
gibi söz edebilmesini dürüst bulmadım ama sustum. "Bu iddianın doğ ru olduğ undan nasıl emin olabiliyorsun?" dedim çok sonra. 
"Bunu bütün Kars biliyor," dedi Fazıl yumuş acık, neredeyse ş efkatli bir sesle, 
Ka'yı da beni de hiç suçlamadan. 
Gözlerinin içindeki Necip'i gördüm. Bana göstermek istediğ i bilimkurgu romanına 
bakmaya hazır olduğ umu söyledim: Yazdıklarına bakıp bakamayacağ ımı sormuş , ama 
yazdığı şeyi bana veremeyeceğ ini, okurken yanımda olmak istediğ ini belirtmiş ti. 
Akşamları Kadife'yle yemek yiyip televizyon seyrettikleri masaya oturduk ve 
Necip'in dört yıl önce hayal ettiğ i bilimkurgu romanının Fazıl tarafından 
yazılmış  ilk elli sayfasını sessizce birlikte okuduk. 
412 ı juıııa r\ai->  ta - 
"Nasıl, iyi mi?" diye sordu Fazıl yalnızca bir kere ve özür diler gibi. 
"Sıkıldıysan bırakalım." "Hayır, iyi," dedim ve istekle okudum. Daha sonra kar altındaki Kâzım Karabekir Caddesi'nde birlikte yürürken romanı çok hoş bulduğumu bir kere daha içtenlikle söyledim. 
"Belki de beni sevindirmek için böyle söylüyorsun," dedi Fazıl mutlulukla. "Ama bana bir iyilik yaptın. Ben de sana yapmak istiyorum. Bir roman yazmak istiyorsan benden de bahsedebilirsin. Okurlarına benim de doğ rudan bir ş ey 
söylemem ş artıyla." 
"Nedir o?" 
"Bilmiyorum. O sözü sen Kars'tayken bulabilirsem söylerim." 
Serhat Kars Televizyonu'nda akş amüstü buluş mak üzere sözleş ip ayrıldık. Fazıl 
koşa koşa Aydın Foto Sarayı'nın dükkânına giderken arkasından baktım. İ çindeki 
Necip'i ne kadar görüyordum? Ka'ya dediğ i gibi Necip'i hâlâ içinde hissediyor 
muydu? İ nsan bir baş kasının sesini ne kadar duyabilir içinde? 
Sabah sokak sokak Kars'ı gezer, Ka'nın konuş tuğu insanlarla konuş ur, aynı 
çayhanelerde otururken, kendimi Ka gibi hissettiğ im çok olmuş tu. Erkenden onun 
"Bütün İ nsanlık ve Yıldızlar" adlı ş iirini yazdığ ı Talihli Kardeş ler 
Çayhanesi'nde oturmuş , sevgili arkadaş ım gibi ben de âlemdeki yerimi hayal 
etmiştim. Karpa-las'ın resepsiyonundaki Cavit de anahtarımı "tıpkı Ka Bey gibi" 
aceleyle aldığ ımı söylemiş ti bana. Ara sokaklardan birinde yürürken 
"İstanbul'dan gelen yazar siz misiniz?" diye beni içeri çağ ıran bakkal, kızı 
Teslime'nin dört yıl önceki intiharı ile ilgili gazetelerde çıkan haberlerin hepsinin yanlış  olduğunu yazmamı isterken benimle Ka ile konuş tuğu gibi 
konuşmuş, bir Coca-Cola da bana ikram etmiş ti. Bunların ne kadarı rastlantı, ne 
kadarı benim kur-gumdu? Bir ara Baytarhane Sokağ ı'nda yürüdüğ ümü anlayınca Ş eyh 
Saadettin'in tekkesinin pencerelerine bakmış , Ka'nın tekkeye geliş inde ne