şey seçebilirim ümidiyle yavaşça örtünün ucunu kaldırarak 
dışarıyı seyretmeye kadar cesaret gösterdi. Aynı cesaret 
ötekinde de görüldü. O da usul usul sürünüp masanın bu 
gösteriyi izlemeye en elverişli olan yerine gelerek örtüyü 
hafifçe aralık etti. 
O esnada Anjel'in kapısı tık tık ama pek hafif olarak 
iki üç defa vuruldu. Masa altında gizlenenler işin nereye 
varacağını bekliyor ve işte asıl şimdi nefes bile almak iste­
miyorlardı ... 
Tık tıklar öncekilerden biraz daha hızlıca tekrarlandı. 
İçeriden ses çıkmadı ... Bir iki tık tık daha oldu. Yine cevap 
yok. Bu tık tıkların bir işe yaramaclığını gören gece ziya­
retçisi, ağzını kapının anahtar deliğine uydurup mümkün 
olduğu kadar pes perdeden bir sesle: 
-Sevgili Anjelciğim, ben geldim. Kim olduğumu sesim­
den anlamıyor musun? Öteki sımaşık budalaların ikisi de 
uyudu. Burada benden başka kimse yok. 
ricalarında bulunduktan sonra bu yalvarışiarına cevap bek­
lerken hemen o dakika içinde merdiven tarafından elinde 
koca bir lamba ile birinin sofaya doğru geldiğini gördü. 
Neye uğradığını anlamaya vakit olmadan beş altı saniye 
içinde o koyu karanlık içindeki sofa birdenbire gündüz 
gibi aydınlanıv erince kapı önündeki merhamet dilencisi, o 
zavallı dertli, kedi görmüş fare gibi kaçacak bir delik bul­
mak üzere çarçabuk etrafına bakındıktan sonra masanıh 
altını bir sığınak olarak görüp hemen oraya kapağı dar attı. 
Zırh delen bir mermi şiddetiyle masanın örtüsünü itip altına 
girer girmez tos vuruşur gibi kendi kafasıyla diğer bir kafa 
arasında gerçekleşen şiddetli bir çarpışma, aşık mermiyi 
adeta sersem etti. Diğer kafa sahibinin hissettiği acının da 
şöyle böyle acılardan olmadığını "Vay kafam!" diye yavaş 
fakat keskince işitilen bir inierneden anladı. Çarpışanların 
ikisinin de beyni sızlıyordu. Fakat "gık" demeye imkan var 
mı? Birkaç saniye içinde sofa apaydınlık kesildi. Örtünün 
aralıklarından masanın altına giren ışık orasını, üç kişinin 
yüzünü birbirine seçtirebilecek kadar aydınlık bir hale 
66