-Oh aman ben kanaryayı bırakmayacağım. Bu sabah 
ne güzel söylüyordu? .. dedi. 
Fırladı, gitti. Kafesi getirdi, onu da bir tarafa yerleştir­
dik. Fakat umumi kardeşlik ilanından habersiz olan bizim 
Arslan, hain kedi, kanaryaya pek fena bir gözle bakıyordu. 
Gezmeye gidiyor gibi sepetlerle yiyecek aldık. Annem 
telaşla sordu: 
-Kahve, ispirto takımını aldınız mı? Nereye gidersek 
gidelim kahvesiz duramam, başım tutar. 
Durup durup kadınların akıllarına, lüzumlu saydıkları 
eşyadan biri geliyordu. Sandal o kadar doldu ki kıpırdaya­
cak yer kalmadı. Sular bastığı vakit batmayacağımız adeta 
şüpheliydi. 
Birdenbire dehşetli bir fırtına koptu. Toz dumana karıştı. 
Bekir ile ben küreklere oturduk. Batıdan karanlık bastırdık­
ça doğu yangınının alevleri her tarafı kızıllık, korkunç bir 
aydınlık içinde bırakıyordu. Kopan kasırgalar yangını akla 
hayale sığmaz derecede şiddetlendirdi. Sıcaktan, dumanlar ­
dan artık bunalıyorduk. Annem sordu: 
-Oğlum saatine bak. Yine alimler hesaplarında yanıl­
mış olmasınlar ... Galiba bizi yangın sudan evvel bastıracak ... 
Saate baktım ki felaket vaktine on dakika var. Dudakla­
rım titreyerek: 
-On dakika kalmış ... diyebildim. 
O alev ler, o dumanlar, boralar arasından korkunç, doku­
naklı sesler gelmeye başladı. Sokaklarda tekbirler getiriliyor, 
minarelerde salalar veriliyor, kiliselerden çanlar çalınıyordu. 
Hep okumaya ı başladık. İftar topu bekler gibi kulaklarımız 
o mahvedici gümbürtüyü beklemekteydi. Yengernin oku­
duğu şeylerin2 içine hep ağabeyimin ismini karıştırdığını 
işitiyordum. Şu ölüm anında bile yine o kocasıyla meşguldü. 
Annem, baş işaretiyle kaç dakika kalmış olduğunu yine 
sordu. Parmaklarımı açıp göstermek suretiyle "beş" kaldı­
ğını anlattım. 
ı Dua enneye. 
2 Duaların. 
84