Anasının da yanma yaklaşamadı. Sarayda her şey, herkes, du­
varlar, mermer direkler, yerdeki Kürt halıları, ak, kocaman, çok 
sevdiği bir gözü mavi, bir gözü altın sarısı Van kedileri bile ona 
düşmandı. Düşmanca bakıyorlardı. Kucağında, yatağında bü­
yüttüğü, altın, mavi gözleri ışık içinde yanan kedisini kucağına 
aldı, ağlayarak konuştu:
''Kedim," diyordu, "ak kedim, altın gözlüm. Sana söylüyo­
rum, derdimi sen anla... Bir bulup da bir yitirdiğim Ahmedi öl­
dürecekler. Yüce dağın kartalı, gönlümün sevdasıydı."
Böyle çok, uzun konuştu. Kedi kucağında bir top mırıltı ol­
muştu. Gittikçe karanlığa gömülüyor, bir umutsuzluk duvarına 
başını dayamış, debeleniyor, çırpınıyordu.
"Yarın sabah başını vuracaklar Ahmedin, kedim. Öldüre­
cekler onu, duyuyor musun? Yüreğim yanıyor. Ben de kendimi 
öldüreceğim, kedim."
Kedisi kucağında, uyurgezer halde zindanın kapısına gitti. 
Kedi sıcaktı ve mırıltısını gittikçe çoğaltıyordu.
Zindanın kapısı soğuktu. Zindancı Memo kocaman kılıcına 
dayanmış, geyik derisinden, dizine kadar gelen abasına sarm- 
mıştı. Uzun, güzel yüzü, kara gözleri, kıvırcık abanoz sakalı ke­
dere batmıştı.
"Ben de yarın şafakta onun boynu vurulurken, kendimi 
uçurumdan aşağı onun ölüsü üstüne atacağım."
Kendinden geçmişti. Bu sözlerini Memonun duyduğunu 
anlayamadı.
"Memo, Memo, bana çok iyilik ettin. Bir daha görüştür be­
ni onunla..."
Sonra kesik, boğulur gibi, ne dediğinden habersiz konuştu.
"Memo, bırak onu. Koyver gitsin. Memo benim hiç hatırım 
yok mu yanında?"
Kediyi yere atıp Memonun ellerine sarıldı. Memo büyülen­
miş gibi oldu.
"Memo kocaman kılıcın var elinde. Yalım gibi kara gözle­
rin, kalem gibi parmakların, güçlü kolun, uzun boyun var Me­
mo, akrabam Memo... Bunlar zindan beklemekten başka, Paşa 
memnun etmekten başka neye yaradı, Memo? İnsan kellesi 
kesmekten başka? Memo, Memo, Memo! Bırak Ahmedi, sana 
ne istersen veririm."