çüklüğünden beri çok korkardı. Küçüklüğünden beri vapurdan 
çok korkardı, ama küçüklüğünden beri de adada bir evi olsun 
isterdi. Merdiven geniş bir salona açılıyordu. Nigân Hanım 
salonun genişliğine, döşemelerin ve tavanların kaplamasına baktı 
ve biraz sevinir gibi oldu; bakımlı, geniş ve yeni bir vapurdu 
bu. Adı aklındaydı: Kalender. Böyle, küçük de olsa sevindirici 
yeniliklerle karşılaştığı zaman Türkiye hakkındaki karamsar 
düşüncelerinden sıyrılabiliyordu. İşte, üstelik, iskeleden vaktinde 
kalkıyordu. Yerler de temizdi, sigara izmaritleri ve bilet parçaları, 
ya da kimbilir ne pislik taşıyan kâğıt ve çöp yığınlarına basmak 
zorunda da değildi insan. Ama kalabalıktı. Nigân Hanım kol­
tukları tıkabasa dolduran insanlara yüzünü buruşturarak baktı. 
Sonra uzun bir koltuğu, üstüne koyduğu şapkalar, çantalar, 
kutularla işgal eden Emine Hanım'ı gördü. Onu vapurda yer 
tutması için önceden yollamışlardı. 
"Ah, hanımefendi, az daha yetişemeyeceksiniz sanmıştım," 
dedi hizmetçi. Kalkıp yer verdi. "Yerinize oturmak isteyenler 
çıktı, ama izin vermedim!" diye ekledi. 
Nigân Hanım oturdu. Yanına Perihan oturdu. Araya bir ya­
şındaki bebeği koydu. Nigân Hanım'ın karşısına Nermin oturdu. 
Osman onun yanına geçti ve bir sigara yaktı. Küçük torunlar 
Perihan'ın yanına iliştiler. Emine Hanım köşeye çekildi. Refik 
yoktu. İsviçre'ye yollanan Ayşe de yoktu. Ahçı Nuri alt katta, 
halatların yanına konan buzdolabını bekliyordu. Bu yıl da 
Heybeliada için ayrı bir buzdolabı alınmamıştı. Uzun tartışmalara, 
tatsızlıklara yolaçmıştı bu konu, ama Nigân Hanım, şimdi iyi 
şeyler düşünmek, yolculuğun tadını çıkarmak istiyordu. 
Heybeliada'ya, rahmetli Cevdet Bey'in ölümünden bir yıl önce 
yaptırdığı sayfiye evine gidiyorlardı. Geçen yıl Cevdet Bey'in 
ölümü yüzünden gidememişler, hazırlıklar yarıda kalmıştı. Bu 
yıl Nigân Hanım hazırlıklara, belki de erken başlamanın uğursuz 
olduğunu aklından geçirdiği için, geç başlamaya karar vermişti. 
Bu kadar gecikmelerinin, temmuzun bu ilk pazarına kalmalarının 
nedenlerinden biri buydu. Sonra Ayşe'nin lise bitirme imtihanları 
vardı. Onu İsviçre'ye yollamak için uğraşılmıştı. Osman'ın işleri 
çıkmıştı. Herkes elini ağır tutmuştu, geç kalmışlardı işte. Nigân 
Hanım birden: "Acaba bir şey unuttular mı?" diye söylendi. Sonra 
.3.54