İHSAN BEY 
Hanımefendi ikimiz bir evde yaşıyoruz. İnsan ne 
kadar hissiz bir malıluk olmalıdır ki sizin bu maz­
lumluğunuzu her gün görmeye karşı etkilenmeden 
kala bilsin. 
ŞAHENDE HANlM 
Ben kendimi sizin zannettiğiniz kadar mazlum gör­
müyorum. Yanılıyorsunuz. 
İHSAN BEY 
Kayınpederim beş on paralık servetine güvenerek 
sizi bencillik pençesine almamış olsaydı, bugün siz 
öyle bir hastalıklı kucakta solmak yerine denginiz 
olan bir delikanlıyla cisminizi, ruhunuzu birleştirerek 
şen, mesut yaşar, tabiatın sizden beklediği semereleri 
verirdiniz. 
ŞAHENDE HANlM 
(Mendili gözlerine götürerek ) Rica ederim susunuz. 
İHSAN BEY 
İşte ağlıyorsunuz. Bu halinize yalnız kendiniz değil, 
bütün hemcinsleriniz, yaban hayvanları, kuşlar bile 
ağlar. 
ŞAHEND E HANlM 
(Mendili gözünden ayırmayarak hafif hafif iki üç 
defa hıçkırır) 
İHSAN BEY 
Şu mazlumiyet yaşlarını size döktüernernek için bu 
dakikada bütün kanımı akıtmaya hazır bulunduğu­
mu bilseniz, beni biraz olsun iltifatımza layık görür­
dünüz. 
ŞAHEND E HANlM 
(Başını kaldırıp hazin hazin semaya bakarak) Benim 
gibi aciz bir kadının iltifatından sizin için ne haz ve 
şeref tasavvur olunabilir? 
İHSAN BEY 
(Şakende Hanım,a biraz daha yaklaşarak) En küçük 
bir iltifatınızın benim için görülen, görülmeyen alem-
114