saçları, ak sa kalları yla bir  Romal ı tanrı he ykeli kadar y akışıklı, e ski çınarlar gibi sa ğlam ve yık­
ılmaz  ihtiyar,  bekled iği gibi çıkmamışt ı. En ufak  şeylere takılıp alınganlı klar gösteriyor,  birl­
ikte çalışacağ ı adamlarla  bir türlü  uzlaşamıyor,  hırçı nlıkl ar, huysuzluklar  içind e yuvarlanı y­
ordu.  'Ne tuhaf  şey şu insan  denen mahluk,'  diye düşündürüyordu  Valiyi, 'yüksekte uçan 
kartal ol abilece kken, ağaçk akan k almayı terci h ed iyor! Ne t uhaf  şey şu i nsan! '
Hüda i ile olan anlaşmazlı klar durulacak gibi değild i, önce köprü projesini ya pan Müh endis i 
sevememi ş, bu köprü  sulara  gömülmezs e ben kollarımı  keserim,  diye dolanı p durmuştu  ortal­
ıkta.  Sonra  demir  kazıklar  çalındı  diye tutturm uş, Savcılığ a ihbarnameler,  Karayol larına 
şikâyet mek tupları  yazmış tı. Gere ken teftişler  yapılmış,  ortada  çalın an çırpılan olmadı ğı tespit 
edilmiş,  yine de çenesi durmamış tı. Dolguyu  bitird ikten sonra  da anlaş tığı miktarın üzerine 
zamanın  paras ıyla on mily ar daha  ödenek isteme ye başlamışt ı. Bütün  bunlar  Valinin kulağ ına 
ulaşıyor,  işlerin  aksamaması  için duymazdan  geliyordu  Vali. Ama  bir gün  Kemali ye'de 
çarşının or tasınd a kar şılaş tıklarında, i pler koptu.
“Bana borcunuz  var, sayın V alim,” ded i Hüdai.
“Sana  tek bir kuruş  bile borc umuz  yok,  Hüdai  Efend i! Olsa olsa  gönül  borcum uz olurdu 
sana.  Olabilird i. Çünkü ben seni bu bölgenin  bir önder i, maddi yattan ziyad e, köprüy e gönül 
vermiş, mert, cengâv er bir vatand aş olara k düşünmüştüm. Oy sa sen sera pa müteahh it çıktın.”
“istirham e derim s ayın Val im. Ben s adece i stihka kımı i stiyorum.”
“Biz  dolgu hesaplar ını Köy Hizmetl eri Genel Müdürlüğü'nd e çalışan tarafs ız birine  yapt­
ırmad ık mı? S enin de onayl adığ ın para yı son kuruşuna kadar öd emedi k mi?”
“inşaatın başı yla so nu arasınd a fark oldu.”
“Sen yüz altmı ş bin metr eküp  dolgu  yaptım diyor sun,  ölçtürdük,  yüz yirmi  bin metreküp 
çıktı. Üstelik, keçi sakal dediğ in Müh endis,  buralı  olmadığ ı hald e, sırf şan olsun diye kendi 
bütçes inden  on mily ar indir im yaparken,  buraları n bir evlad ı olan  sana,  bu tutumun  yakışıyor 
mu?”
“Bir  keçi saka llıyı, buraların  evladı dediğ in bana  tercih  ettin. Görecek sin, yaptırdı ğı o 
incecik ayaklar üstün e demir binince y ıkılıp gidece k.”
“Ne olacağın ı köprüyü  oturt tuğumuz  gün görürüz.  Lafı değiştirme.  Her tarafta  Vali paramı 
eksik ödedi,  hakkımı yedi diye esip üfürüyormuşsun.  Bak  burada  Kemaliye’n in orta 
yerind eyiz. Halk çevremizi sarmış  bizi  dinli yor. Paylaş bakal ım kozunu, onlar da hak em olsun.
”
“Sayın Valim bu so kak ortas ında görül ecek hesa p de ğil. Ben y arın makamı nıza g eleyim.”
“Hüda i, bu hesabı  burada,  şimdi  görece ğiz,”  diye bağırdı Vali. Sesi giderek yükseliyordu. 
“Ben  senin,  en başından  beri bu işin içind e olman ı istedim.  Huysuzdur,  geçimsizdir  dediler, 
aldırmadım.  Bu topra kların  adamı  o, yıllardır  bu işe gönül  vermiş,  elbe tte dolguyu,  ayakları  o 
yapacak  diye tutturdum.  Sayemde  köşe döndüğün  söylentiler i de geldi kulağ ıma.  Daha  neler 
de neler duydum.  Şikâyet dilekçel erini  de biliyoru m, onlara  da aldırmadım.  Ama  yazık  ki sen 
kalıbını n adamı  çıkmadın  Hüda i. Şimd i bizi dinleyenl er duysunl ar bakalım,  sen sayemde  köşe 
mi döndün,  yoksa senin hakkını  mı yiyorum  ben!  Han gisi? Şimdi,  herke sin önünde 
bildiriyorum; dolgu için an laştığımız paray ı san a ödedim. Doğru mu?”
“Doğru.”
“öyleyse, n e konuşup duruyorsun?”
Hüda i'nin  yüzü  bembeyaz,  Valininki  kıpkırmız ı olmuştu.  Etraftan  çıt çıkmıyordu. 
Hüda i'nin bastonunu tu tan damarlı e li tir tir titremekt eydi.
“Bir k ere daha k ahvel erde, bürolarda kö prü suya düşece k diye konuş tuğunu duyarsam...”  
Cümle sini tamamla madan  sustu Vali. ihtiyar  adama  inme  inecek  diye korkmuştu.  Hızlı 
hızlı yürüdü, arabas ına bindi. Kayma kam  zor yetişti peşinden.
“Biraz fazla mı hırpal adım Hüdai 'yi?” d iye sordu.
“Az bile yaptınız, ama ke şke herke sin önünd e olmasa ydı.”