yor, sinirleniyor, kahroluyordu. Bu, durmadan Seyranın ağzını 
aramasından belliydi.
Onun bütün bu rahatsızlıklarına sebep belki geçen gün Ka­
mer Ananın ağzmdan kaçan sözlerdi.
Kamer Ana:
"Bre oğlum Memed, burada yattın kaldm, hiç canın sıkıl­
mıyor mu? Suyun, hem de soğuk suyun var değil mi? Biz köy­
de yandık. Bir damla su için can veriyoruz," demişti.
Kamer Ana belki de bu sözleri kötü bir niyetle söylememiş­
ti ama, gene de bu sözler düz bir söze benzemiyordu. Altında 
kızgın bir taş vardı. Kamer Ananm sözleri Memedin yüreğine 
kurşun gibi saplandı.
O da bu sözleri söylediğine bin pişman olmuştu ama bir 
kez ok yaydan çıkmıştı.
O gün bu gündür Kamer Ana bostana uğramıyordu.
"Adamların başma bela olduk. Susuz koyduk, aaah! Aç 
koyduk. Perişan eyledik, aaah! Irzlarım ayakaltına aldırdık, 
umutlarım kırdık, güvenlerim aldık yüreklerinden. Aldık, aaah, 
ah ki aaah!"
437