iki mislin çuvalı vermiş, yüklenmen için bile yardım etmiyor 
koskocaman adam ... Çok içerledim ona be. Bunlar için de para 
alıyor musun allasen Muhterem Yoğuntaş?" 
"Verirlerse alıyorum abi." 
"Veriyorlar mı?" 
Boynunu büktü. Benim sorularıma inanılmayacak gi bi, 
şaşırmıştı. Gözleri yuvalarında bir telaş, korku, şaşkınlık, ne 
yapacağını bilemez bir havada fırıl fırıl dönüyorlardı. 
"Veren oluyor mu?" 
"Binde bir abi." 
"Çok çalışıyorsun Muhterem Yoğuntaş ... " 
Güldü, sevinç içinde, apaydınlık güldü Muhterem Yo­
ğuntaş. Tatlı, yumuşak, okşayıcı. Çok yaşamış, çok görmüşün 
hoşgörüsüne, gözleri sevinç içinde parlayarak bana dostça 
gülüyordu. 
"Bu da çalışma mı be abi. Burada çalışma yok ki... Sen 
çalışırsan, insanlar senin bir çalıştığını anlamayagörsünler, 
ohhhoooooo , seni bir çalıştırırlar insanlar, bir çalıştırırlar ke­
mikleri n un ufak olur çalışmaktan ... " 
"Bu kadar çok çalışma Muhterem Yoğuntaş." 
"Daha da çok çalışmaya mecburum abi." 
"Neden?" 
"Burası ben im son durağım. Burada tutunmalıyım. O 
yüzden de herkesin işini görmeliyim. Ne verirlerse elime 
yapmalıyım. Burada kök tutacağım abi. Kusura kalma ya, ben 
burada kalıp kök tutmak mecburl uğundayım. Yuvarlanan taş 
yosun tutmaz ... Ben çok yuvarlandım. İşte burasını buldum. 
Burasının insanı da iyi ha ... Ben ne insanlar gördüm, ne insan­
lar, ah ne insanlar. Anlatsam inanamazsın, burasının insanla­
rını zalim, insafsız buluyorsun sen, ya sen beni m gördükler i ­
mi bir görsen, işte o zaman fıydırırsın ki f ıydırırsın... Burası 
nurun nimeti ki abi , aman ha, bozulmasın abi. Bu balıkçılar 
iyi be. Çalıştırı yorlar ama sövm üyorlar. Bana öğüt vereceksen 
hiç verme." 
98