43 
ginci bu adam bir İslm ennişi olarak çıkıyor karşımıza ve da­
ha düne kadar şarap iptilasından dolayı "Zom" lakabıyla çağ­
nlan bu şahsa Arap Camii'nin cemaati, memleketinden ötü­
rü "Aman Baba" demeye başlıyor. 
Niye "Aman Baba"? Dikkatsiz bir okur bu cümleyi okuyup 
geçebilir. Ancak romanı çözmeye çalışan birisi , Alman'ın niye 
memleketinden ötürü "Aman Baba"ya dönüştüğünü kavrayıp 
gülüms eyebilir. Çünkü bir Islam babasına "Alman Baba" den­
mesi yakışık almayacağı için cemaat bu ismi "Aman Baba"ya 
çevirmiştir. Ama kitapta bu anlatılmaz, "Memleketinden ötü­
rü" denilip geçilir. Bazı okurlar anlar, bazılan anlamaz. 
Başka bir cümleyi örnek vereyim. Şöyle yazıyor İhsan Ok­
tay: "Yediği halt bununla da kalmaz, bir yandan da Rabi­
le nam bir Fransız'ın kaleme aldığı Körgantüa adlı müsteh­
cen eseri, bu kitap kendisine söve dövüle ezberletilmiş Arap 
uşaktan dinlerdi." 
Eğer okur, 16. yüzyıl Fransız yazan Rabelais'yi ve onun 
"cismani zevkler"e düşkün baba-oğul iki devi anlattığı Gar­
gantua ve Pantagru el'in Haya tı adlı beş ciltlik romanını bili­
yorsa ne ala. O zaman kitabı okutan "Allahsız Paşaoğlu"nun 
hedonist hayatı üzerine bir fikir edinebilir. Ama bilmiyorsa, 
acayip laflar edilmiş diyerek bu bölümü hızla geçebilir . Çün­
kü yazar bize bunu da anlatmıyor. Iş okura kalıyor. 
Çağımızın her şeyi smıflandırma hastalığına kapılacak 
olursak, bu kitabı hangi türe sokmalıyız? Tarihi roman mı? 
Belki. Ama bu tanımlama, beraberinde bir sürü soru işare­
ti getiriyor: Hangi tarz tarihi roman? Bizde de dünyada da 
yaygın olarak görülen, bir çeşit "tarihi beyaz dizi" diyebile­
ceğimiz egzotik aşk hikayeleri mi? Tarihteki liderlerin kah­
ramanlıklannı anlatan bir destan mı? Bir savaşçıya yapılan 
güzelierne mi? Tarihi roman kategorisi okurlann aklını ka­
nştınyor ve bu türlerin hepsini birden içerdiği için doğnı bir 
tanımlama olmuyor.