bu fırtınada!" dedi. Ama umutsuzlukla konuştuğu için söyle­
dikleri oradaki felâket havasını arttırmaktan başka bir işe ya­
ramadı. 
Refik: "Gideceğim, gideceğim!" dedi. Sonra, "İnşallah, Perihan 
aşağı inmeyi akıl etmez!" diye düşündü. 
Osman iki adım atıp Refik'e yaklaştı. Babacan bir tavır ta­
kınmaya çalışarak elini kardeşinin omuzuna koydu, ama çok 
iğreti bir hareketti bu. 
"Nereye gideceksin, sahiden, Refik?" 
Refik ağbisinin elini omuzunun üstünde hissediyordu: "Ömer'e 
gideceğim!" 
"Ömer'e mi? İstanbul'a mı geldi Ömer?" 
"Hayır, gelmedi!" 
Osman elini çekti: "Yoksa şeye gideceğini mi söylüyorsun? 
Nerede o demiryolu inşaatı... Oraya gideceğini mi söylüyor­
sun?" 
Refik: "Evet, oraya gideceğim!" dedi. O da, "Kemah," keli­
mesini söylemek istememişti. "Oldu bitti işte!" diye düşündü. 
Yerden bavulunu aldı: "Anne ben gidiyorum!" Kızardı, mutlu 
ve sakin gözükmeye çalışarak: "Gidiyorum, bir ay sonra gelirim!" 
dedi. "Allah için, şimdi ağlayacak ne var?.. Bir ay sonra gelirim 
diyorum. Durun sizi şöyle bir öpeyim." Bavulunu bırakıp an­
nesine sarıldı, yanaklarından öptü. Sonra bir ara kararsız kaldı 
ve ani bir hareketle elini de öptü. Bunu yapar yapmaz pişman 
oldu. El öpmek büyük, gösterişli, duygulu törenlere yakışan 
bir şeydi. Orada ciddi birşeyler olduğunu şimdi kendisi de 
kanıtlamış oluyordu. 
Nigân Hanım: "Peki, nereye gidiyorsun?" dedi. 
"Bir otele giderim!" dedi Refik. "Siz kalkmayın, lütfen 
kalkmayın." 
Nigân Hanım: "Otele mi gidiyorsun?" dedi, ama Refik ba­
vulunu kapıp çıkmıştı. Annesinin bir daha, "Otele mi gidiyor­
muş?" diye Osman'a sorduğunu duydu. 
Osman kapıya geldi: "İyi etmiyorsun, iyi etmiyorsun!" dedi. 
"Yarın bana yazıhaneye telefon et. Hemen yola çıkacak değilsin 
ya... Biraz düşün..." Sonra galiba ağbilik damarı kabardı ve sert 
sert ekledi: "Aklını başına topla!" 
; 259