"Bunlarla bir şey olacağı yok!" dedi İlknur. "Belki gide­
rim." 
"Kadro çıkar mutlaka," diye mırıldandı Ahmet. Birden yüzünü 
gizlemek isteyerek: "Çay!" diye mırıldandı. Ocağın başına gitti. 
Demliği aldı. Çay kutusunu bulamadı. "O da gidiyor!" diye 
düşündü. "O da gidiyor. Ben ne yapacağım?" Birden kendine 
kızdı. "Çalışacağım, daha çok resim yapacağım. Sonra, Hasan'larla 
birlikte de çalışırım. Zaten burada böyle tıkanmak, ressamlık 
bahanesiyle sıkışmak doğru değil!" Birden Hasan ve arkadaşlarıyla 
çalışırken kendini görür gibi oldu, heyecanlandı. "Çok şey 
yapılabilir, çok şey!" diye mırıldandı. Ama çayı demledikten sonra 
odaya girerken gene İlknur'u gördü ve tedirgin oldu. 
"Peki, burada başladığın doktora ne olacak?" 
"Ha, o mu? Zaten sen de onu beğenmiyordun!" İlknur'un 
doktora konusu: Osmanlı Mimarisinde Bütünlük Kaygısı'ydı. 
Ahmet bir ara, "Böyle bir kaygı yoktur. Endişe de yoktur!" 
diye İlknur'a takıldığım hatırladı. "Şaka yapıyordum!" diye 
mırıldandı. "O endişe konusunda..." 
"Biliyorum. Zaten gideceğim de çok kesin değil!" 
"Ama işin kesinlik aranılacak kadar bir kesinliği de var!" dedi 
Ahmet. 
İlknur, "Ne olur, şimdi bunun üzerinde durma!" diyen bir 
bakışla baktı. 
"Başka ne yaptın?" dedi Ahmet. 
"Hiç! O kadar!" 
"Peki, nasıl oluyor da, buraya kapanan benim her zaman daha 
çok anlatacak şeyim oluyor? Söyle bakalım," dedi Ahmet. Sonra 
gururla ekledi: "Çünkü benim buraya kapanmam sizde, sende 
bir yanılsamaya yolaçıyor. Ben zengin ve derin yaşıyorum. İnsan 
günde yüz kişiyle ilişki kurabilir, çatışabilir, ama yüzeyi aşamaz. 
Ben derine iniyorum," heyecanlandı: "Evet, ben bütün toplum 
için derine iniyorum. Benim dolu ve zengin yaşamamdan doğal 
ne olabilir ki?" İlknur'a bakıp gülümsedi ama, "Çirkiııleştim, 
_kendimden geçtim!" diye de düşündü. 
"Bu zengin yaşama sözü, ya da böyle şeyler babanın deflerinde 
de var!" dedi İlknur. 
"Sahi onlara bakacaktık!" dedi Ahmet, "Bakalım ne yapmışlar? 
588