UÇAK 
yollara, okula saçacağı parayla sana bir bağ bahçe alsa, 
bir dükkan açsa daha akıllılık eder be!" 
Karşılığında "Babam bilir ... " gibilerden bir şeyler geve­
lemeye çalıştım. O ise konuştukça öfkeleniyordu: 
"Sen mi istersin İstanbul'da okumayı, yoksa baban mı 
gönderir?" 
Bilmiyorum neden, babama söz gelmesin diye mi, yok­
sa övünmek istediğini için mi? "Ben" diye mırıldandım. 
"Bizim de çocuklar ımız var. Onlara kötü örnek ola­
caksınız birer ikişer bu gidişle. Yarın öbür gün onlar da 
tutturacaklar İstanbul'a gitmek isteriz diye. Evlerde rahat 
huzur kalmayacak!" 
"Böyle, sen git, o gitsin, beriki gitsin, kime kalacak bu 
Florina geride? Kime bırakacağız bu memleketi ? Ne ister­
siniz böyle kaçıp gitmekle? Rumlar'a, Bulgarlar'a mı kal­
sın bağımız bahçem iz? Onlar mı gelsin yerleşsin apdestsiz 
kıçlarıyla evlerimize? Hiç mi yüreğiniz sızlamaz sizin be? 
Ha? Hiç mi aklınız işlemez?" 
Topal Reşit Efendi gibi daha üç beş kişi böyle önüme 
çıkıp azarladı beni o günlerde. Akranlarım ise imreniyor­
lardı İstanbul'a gideceğime. "Padişahı görürsün ... " "Be­
yoğlu'nda gezersin ... " gibi sözlerle kendi düşlerini, özlem­
lerini açıklıyorlardı. Sonuç olarak babamın kararı değiş­
medi. Beni İstanbul'a gönderd i. 
İki yıl sonraydı. 1912 yaz tatilinde, bir cuma namazın­
dan sonra, Topal Reşit Efendi ile arkadaşları, beni arala­
rına alıp İstanbul' da neler olup bittiğini, neler görüp neler 
öğrendiğimi sordular . Onların hoşuna gideceğini bildiğim 
yanlarını anlatmak istedim İstanbul'un. Camilerden; pa­
dişahın cuma namazından, Galata Köprüsü'nden söz aç­
tım. Bu konul ardan hangisine geçsem kısa kestirdiler ... 
"Başka?" 
"Başka ne olsun?" dedim. "Ben öğrenciyim ... " 
35