uzanarak Nigân Hanimin battaniyenin bir köşesini çekiştiren 
elini alıp kenara koydu. Serum iğneleri sokulup çıkarılmaktan 
delik delik ve mosmor olan el kenarda kıpırdanmaya başladı. 
Ahmet babaannesinin işitmeyeceğini bildiği için rahat rahat: 
"Hâlâ yemiyor mu? Serumu ne zaman bırakacaksınız?" dedi. 
"Hemşire hanım bilir!" dedi Emine Hanım. 
Ahçı Yılmaz, bir tepsi içinde Ahmet'in yiyeceğini getirdi. 
Tepsiyi sehpanın üzerine koydu. "Komposto da vereyim. İster 
inisin?" dedi. 
Ahmet: "Yok, yok!" dedi. Tepside yoğurt, yumurta, kuru köfte 
vardı. 
Nigân Hanım: "Ne konuşuyorsunuz?" dedi. 
"Ben yemek yiyorum!" dedi Ahmet. 
"Neredeydin sen?" 
"Yukarıdaydım, babaanneciğim. Resim yapıyordum ya yu­
karıda!" 
Nigân Hanım birden heyecanlanır gibi oldu: "Ah, sendeki o 
istidat! Sendeki o istidat! O Allah vergisi... Onun kıymetini bil!" 
dedi. 
Ahmet neşelenerek: "Biliyorum... Resim yapıyorum!" 
"Hep resim mi yapıyorsun?" dedi Nigân Hanım şüpheyle. 
"Evet!" 
"Para? Sen evlenmeyecek misin? Hep evde mi oturacak­
sın?" 
Ahmet gülümseyerek: "Arada bir sokağa çıkıyorum!" dedi. 
"Ben de bankaya gideyim, bir kasama bakayım diyorum!" 
Ahmet başını salladı. Hemşire içerden gelmişti. Yılmaz da elini 
büfeye dayamış, Nigân Hanım'a bakıyordu. Galiba herkes bir 
eğlence çıkmasını, sonradan konuşulacak iyi kötü bir şey olmasını 
isteyerek bekliyordu. Yılmaz arada bir Ahmet'e köftelerin nasıl 
piştiğini, ya da komposto isteyip islemediğini soruyordu. Birden 
dış kapı açılıp ayak sesleri duyulunca Nigân Hanimin başındaki 
kalabalık dağıldı. Ahmet ayak seslerinden gelenlerin Nermin 
ile Osman olduğunu anladı. 
• 
547