TOPAÇ 
elinden tutup mağaraya gitmeye başlardı; ta ki köpeğin 
kendisini içeri alma ya cağı güne kadar. 
Büyükler , akşamları mağaradan dönen çocukları soru 
yağmuruna tutarlardı; ama çocuklar orada. yaptıkların­
dan söz etmeyi istemezlerdi. 
"Sanki bilmiyormuşsunuz gibi soruyorsunuz ne yaptı­
ğımızı; sanki siz hiç çocuk olmadınız, hiç topaç çevirme­
diniz hayatınızda," diye terslenirlerdi. 
Yine de ana babalar, çocuklarının ne yaptıklarını öğ­
renmekten çok, bir zamanlar kendi yaşadıkları mutluluğu 
çocuklarının da tattığından emin olmak, bu duyguyla 
mutlu olmak için sorarlardı; özellikle de ilk günlerde. 
"Nasıldı Topaç, yine ışık saçıyor muydu?" 
"Sana da çevirtti mi arkadaşlar ın?" 
"İlk vuruşta ışık çıkartabildin mi?" 
"Kaç sıra yaptınız çevresind e?" 
"En çok ışığı kim çıkartıyordu ?" 
Çocuklarsa, çoğu zaman bu soruları bile duyamadıkla­
rı bir düş dünyasında, dalgın bakışlarla yemeklerini yerler, 
bir an önce yataklarına girer, bu büyülü oyunu ertesi gün 
oynarken neler olacağını düşleyerek uykuya dalarlardı. 
O gün yaptıklarını düşlerinde bir kez daha görürlerdi. 
İki insan boyundaki topacın yavaş dönüşü onlar vurduk­
ça hızlanır, topaç hızlandıkça ışıklanır, saydamlaşmaya, 
içindeki ölü kırmızı ışığı göstermeye başlardı. Kırmızı ışık, 
topacın hızlanmasıyla parlaklık kazanır, sonra küçük sıç­
ramalarla büyüyerek dış yüzeye doğru genişler, genişle­
dikçe rengi turuncuya, sarıya, sarıyeşile, açık maviye en 
sonunda da beyaza dönerdi. Çocuklar , topacı döndürmek 
için yanlarında getirdikleri kınnapları ikiye katlar, topaca 
olanca güçleriyle şaklatırlardı. Topaç beyaza kestiğinde 
tümüyle ışık olurdu. İşte asıl oyun o zaman başlardı. Her 
çocuk orada kendi gücünü gösterirdi. Her vuruşta bu de-
115