ayırmıyordu m. Deniz kabuğuna karşılık bir bıçak pek uygun 
düşmüyordu doğrusu . Üstelik yazar bendim, katil de oydu ! 
"Bir şey vermen gerekmiyor ki." 
"Bu ndan böyle ikimizde de aynı kolye olac ak." 
Belki çocukça, "ucuz duygu sallık" deyip burun da kıvırabi-
. lirsiniz ama o anda ağlayacak denli duygulan mıştı m. Kendimi 
Karayip ler'den, Atlantik Oky anusu'nun diplerinden çıkıp gelmiş 
bir deniz kabuğu ile karlı İstanbul sokaklarında düşledim. (Ay­
nı bu öyküyü yazdığım gün gibi!) Kalın kazakların, kaşkolların , 
paltonun arasına sinmiş, küçücük, bembeyaz, yabancı ve ürkek 
bir deniz kabuğu. Tony kim bilir nerede olacaktı o zaman? 
Hangi adada, hangi kumsallard a, hangi denizlerin dibinde? 
"Hiç kar gördün mü?" 
"Evet. New Yor k'ta, Brookly n'de. İlginçti, evet ilginç bir 
şey." 
"Tony, sen Rasta mısın ?" 
Çok şaşırmıştı . Beresini ilk kez çıkarıp bana uzattı. Saçları kı-
sacıktı . 
"Be remi görmedin mi?" 
"Evet ama senin uzun saç örgülerin yok ki." 
"Eskiden vardı , dalmaya başlayınca kesmek zorunda kaldım. 
Suyun altında çok zor. Böyle bir be.re takabilir misi n?" 
"Bilmem ki. Bu sıcakta takamam herhalde ." 
Onu da bana vermesinden korkuyo rdum, bana o kadar çok 
şey veriyordu ki. Cömertliği, benim gibi ne almayı ne de verme­
yi doğru dürüst beceremeyen biri için ezici bir yüktü. Gelecek­
te, Tony'nin armağanlarını sağa sola gururla göstermek, yaşadı ­
ğım "egzotik maceranın" kanıtları olarak sunmak kolayca yapa­
bileceğim bir alçaklıktı . "Karayip ler'de gizemli bir katille yaşa­
nan aşk." İşte böyle bir başlık koyup satışa sunabilirdim Tony'yi 
ve bu da korkunç bir ihanet olurdu . Belki, bu öyküyü yazarak 
. bile ona ihanet ediyorum ama bir yandan da bir borcu ödüyo-
rum. Kabuk Adam'ın gerçeğini bütün boyutlarıyla yakalaya-
102