Tombala
olduğunu akşam gelir gelmez fark etmeme ra ğmen, bunu söyleme yi 
akşam ın sonuna ertelerdim. 
"Üstelik de biz bize, sevdiklerimizle birlikte yiz," di ye eklerdi Nesibe
Hala. Bunu söyler söylemez uzan ıp Füsun'u öper. Füsun yan ında 
değilse ona seslenir, "Gel baka yım bura ya benim hu ysuz k ızım, gel
annen seni biraz öpsün, sevsin," derdi. 
Füsun bazan küçük bir k ız ifadesi tak ınır, annesinin kucağ ına oturur,  
Nesibe Hala onu uzun uzun ok şar, kollar ını, boynunu, yanaklar ını 
sevip öperdi. Anne-k ızın araları i yi ya da kötü, nasıl olursa olsun, sekiz  
yıl boyunca, beni çok etkileyen bu sev gi törenlerinden hiç  
vazgeçmediler. Gülü şerek koklaş ıp öpüşürlerken, Füsun gözlerimin  
onlara tak ıldığını çok i yi bilir, ama bana do ğru hiç bakmazdı. Onlar ın o 
mutlu halini se yrederken, özellikle kendimi i yi hisseder, fazla zorluk  
çekmeden hemen kalkıp giderdim. 
Bazan da "sevdiklerimiz" sözü üzerine, Füsun annesinin kuca ğına 
değil, gittikçe büyüyen kom şu çocuğu Ali, Füsun'un kuca ğına oturur,  
Füsun da onu öpüp okş ad ıktan sonra "Hadi git art ık, annen-baban seni  
bırakmı yoruz diye sonra bize k ızıyorlar," derdi. Bazan Füsun sabah  
annesiyle kavga etti ği için sinirli olur, Nesibe Halan ın "Gel kızı m 
yan ıma," demesine "Aman anneee!" sözleri yle karşılık verirdi. O zaman  
Nesibe Hala, "Hadi bari, takvimin yaprağını kopar da günümüzü  
şaşırmayal ım," derdi. 
O zaman Füsun bir anda ne şelenir,  kalk ıp Saatli Maarif Takvimi'nin  
yaprağını kopard ıktan sonra üzerindeki şiiri, günün yemeğini yüksek  
sesle ve gülümseyerek okur , Nesibe Hala da "Yaa, do ğru; kuru üzümlü,  
ayval ı bir hoşaf yapal ım, kaç zamand ır yapmad ık." ya da "Evet, en ginar 
çıkmış , ama o avuç kadar küçük en ginarlarla yemek olmaz ki," gibi bir  
şey söylerdi. Bazan da beni tedir gin eden bir soru atard ı orta ya: 
Ispanakl ı börek yapsam yer misiniz?*1 
Tar ık Bey soruyu i şitmemişse ya da efkârl ı bir gecesindeyse