manın, burjuvaziyle birlikte yok olacağı da, elbette 
kuşkusuz. Belki de, günümüz batı romanının bir buna­
lım geçirmesi bu yüzden. Oysa bence, günümüz roma­
nının, devrimci romanın, yaratıcı bir bilimsel düşünce 
düzeneesi olarak tanımlanması gerekir. 
Yani sözün kısası, mekanla uğraşmak, mekansal 
problemlerle uğraşmak, devrimci romanın, günümüz 
romanı nın ne görevidir, ne de işlevi. Bu yüzden de köy 
romanı kent romanı ayrımını doğrusu biraz anlamsız 
buluyorum. Roman, sorunlarla uğraşır. Sorunlarsa, ya 
insandadır, ya da insanla doğa çatışmasında. Romana, 
bir insanbilim olarak bakmak sanki daha doğru bir 
tavır olurmuş gibime geliyor işte bu yüzden. 
Ne ki, «edebiyatımız, artık bir kent edebiyatı ol­
mak zorundadır» dediğim şeyse, kentleşme olgusıJyla 
ilgili. Kentleşme (dikkat edilsin), kesinlikle bir basit 
olay değildir. Olay değildir. Tabii, kentleşmeden ne 
anladığımız da burada söz konusu. Yüzyılımızın olayı 
diye sık sık tanımladığımız bu olguyu yeterince kav-· 
rayabildiğimiz den, anlayabildiğ imizden doğrusu kuş­
kuluyum. Kentleşmeyi biz hala, bir ortaçağ imgesi 
içinde düşünebiliyoruz. Çok çok ondokuzuncu yüzyıl 
imgesi içinde düşünebiliyoruz. Bir sanayi yığış­
ması, br insan yığışması biçiminde. İnsan silosu 
olarak, bir anlamda. Oysa, günümüz kentleşmesi, 
ondokuzuncu yüzyıldakinden o denli farklı ki... 
Günümüz toplumlarına, Ö7ellikle günümüzün sanayi 
sonrası toplumlarına yeni kimlikler kazandıracak nite­
likte bir olgu. Bir sorun. Günümüz kentleri, sanayii 
de bünyesinden dışarı itiyor. Sanayileşmeyle eş anlam­
da düşündüğümüz kentleşme, artık tarihe karışmak 
üzere. Salt mekansal büyüme değil, demografik bir 
olay değil yani artık. 
Toplumların yazgıları üzerinde bu denli önemli 
98