584 Yaşar Kemal -Dağın Öte Yüzü 
ğmda, boran oradan oraya vururken İncecik köyünü nasıl bulmuş, İncecik köyü­
nü buldu diyelim, gelip de arkadaşı Cabbann kapısında nasıl durmuştu? Hiçbiri­
sini, hiçbirisin i ansıyamıyo rdu. 
Gözünü açtığı zaman, üstüne eğilmiş, elinde sıcak, tüten bir çay bardağı, 
Cabbann güleç yüzü aklına geliyor. 
"Ne olmuş bana Cabbar7" 
"Ne olmuş sana Halil?" 
"Kaç gündür buradayım?" 
"Var bir on beş gün." 
Hemen o gün ayağa kalktı. Hemen o gün de bütün İncecik köyü başına birik­
ti. Koca Halil de başladı konuşmaya . 
"Delirmiş o köylü. Yediden yetmişe delirmiş. Adil de delirmiş. Taşbaş da de­
lirmiş, Muhtar Sefer de. Hele Meryemce iyice kudurmuş. Yakmda duyarsamz ki 
o köylü hep biribirini yemiş, öldürmüş, bitirmiş, yakmda duyarsanız ki o köyde 
siniler sinek kaplamış, köy bomboş, hiç şaşmayın." 
O köyün üstüne her gün bir gülünç hikaye uyduruyor, İnceciklileri gülmek­
ten kırıp geçiriyordu. Ne kadar gülünçleştirirse gülünçleştirsin, Yalak köyüne 
karşı içindeki öfke büyüdükçe büyüyor, azdıkça azıyordu . 
Koca Halili saatlarca konuşturmak için bir Yalak köyü lafı yetiyordu da artı­
yordu bile. 
Her sözünü de: 
'Taşbaşm dediği olacak, Taşbaşm dediği olacak. O köye yılanlar, ulu yılanlar 
yağacak, her bir Yalaklıyı da bir ulu yılan yutacak. Meryemceyi de Taşbaşı da ... " 
diye bitiriyordu. 
İncecikliler, Koca Halili deşiyorlar deşiyorlar, Yalaklılara bu bitmez tükenmez 
düşmanlığınm, öfkesinin sebebini bir türlü bulamıyorlardı. Bulamıyorlar: 
"Kim bilir, şu anmayası Yataklılar bu kocacığa ne yaptılar ki bu hale düştü, 
kendini ölüme, borana kışa attı? Kim bilir?" diyorlar, işin içinden çıkıyorlardı. 
Koca Halil postu ocağın başına serdi. Cabbarm evinden dışanya çıkmaz oldu. 
ikide birde de kapıya korkuyla bakıyor, irkiliyor, yerinden sıçnyordu . 
"Öldürecekler. Beni Yalaklılar, o alçaklar, firavunlar öldürecek ler," diyor da 
kapıya bacaya sığmıyordu. 
Son günlerde uyku da uyumaz oldu. Bütün İncecik köylüleriyle haftada bir 
kere helallaşıyor: 
"Buraya geldim. Yoğurdu sütü bol, ballı ballı, güzel, mor kayalıklı, kamalaklı, 
kara ardıçlı, adamı ince, adamı gönül kırmaz, adamı dost İncecik köyüne camını 
dar attım, gene kurtulamadım. Cabbar benim öz bir kardaşım, canım ciğerim, at 
hırsızlığında onun üstüne yoktu. Bir onun, bir de benim. İşte geldim de onun evi-