Hatçe: 
"Seni görünce ben derdiıni unuttum," dedi. "Derdin ne 
teyze? Söyle de açıl." · 
Iraz: 
"Oğlumu öldürenlerin evini yaksam, kapılannı kırsam, çok 
mu? Hepsini birem birem öldürsem çok mu? Kıyık kıyık kıy-
sam ... " 
Hatçe: 
"Vay teyzeciğim vay!" dedi. "Gözleri kör olasıcalar." 
Iraz: 
''Köyün yakışığıydı," diye inledi. "Hepsini öldürsem çok 
muydu?" 
Hatçe: 
"Vay ana, vay!" dedi. 
"Bir de beni getirdiler buraya attılar. Oğlumu vuran elini 
kolunu saliaya saliaya gezer köyd e. Ben ölmeyim de kimler öl-
sün!'' 
Hat çe: 
"Hatun teyzem," dedi, "sen acından öldün. Geldin geleli 
ağzına bir lokma koym adın. Ben gidip de bir çorba yapayım ." 
Bugün çorbaya bolca yağ da koymaya karar verdi. Geldi­
ğinden bir ay sonra, bazı zengin mahpuslann çamaşırlannı yı­
kamaya başlaınışh. O sebepten birikmiş birkaç kuruşu vardı. 
Çarşıdan, mahpuslara bir kız çocuğu, yiyecek öteberi alırdı . Kı­
zı çağırdı, eline bir elli kuruşluk ver di. "Git yağ al gel, buna," 
dedi. Sevinçten uçuyor du. Ne olursa olsun kadın konuşmuştu. 
Konuşan insan, öyle kolay kolay dertten ölmez . Bir insan ko­
nuşmadı da içine gömüldü müydü, sonu felakettir. İşte buna 
seviniyordu. 
Hatçe, ne kadar hoş türkü biliyorsa hepsi teker teker için­
den geçiyor du. Malbza kömür doldurdu, yellerneye başl adı. 
Kömür çabucak kırmızı köze kesti. Bir taraftan yelliyor, bir ta­
raftan üfürüyor du. Küçücük kalaylı tenceresine suyu doldur­
du, malhza vurdu. Çorba hemencecik pişti. Bu kadar çabuk 
pişmesine çorbanm, Hatçe de şaşh. 
Hatçe çorba lafını edince, Iraz, içinde bir eziklik, bir açlık 
duymuştu. Yüreği kazınıyor du. Barsaklan, midesi biribirine 
216