Şükrü Paşa: "Aferin! Görüyor musun bizimkileri..." dedi. "Bu 
da işte seninki!" 
Cevdet Bey terledi. Az önce kesinleşen o şey şimdi daha uzak 
ve belirsiz oldu. Seyfi Paşa'nın elini öpüyordu. Onu kavramak 
için, Cevdet Bey, aklını kullanması, çok uğraşması gerektiğini 
anladı. "O nedir? Ne istiyor? Nasıl?" diye korkuyla mırıldandı. 
O, kıpırdanan, eğilip bir paşa elini öpen şey ile bütün bir hayatı 
geçireceğini düşündü. "Belki... Belki...!' diye endişeyle mırıldandı. 
Sonra bütün gücünü vererek oradaki o hareketli şeyi, tasarılarının 
içine yerleştirmeye çalıştı. _ 
"Bak işteySeyfi vefalı dost!" derli Şükrü Paşa. 
Kızlar bir anda arabaya bindiler. Cevdet Bey, uzaklaşan arabanın 
arkasından baktı. 
Uşak içeri girdi: "Seyfi Paşa geldiler!" dedi. 
"Biliyorum, biliyorum, buyursun!" dedi Şükrü Paşa. Cevdet 
Beye döndü: "Seyfi de işle benim himayeme aldığım insandır. 
Benden akıllı çıktı. Kendini Efendimiz'e beğendirmesini bildi. 
Benim gibidir... Londra'da sefirlik etti. Ama sen çok dalgınsın! 
Hah hah! Sahi onu gördün değil mi? Ya, ya, onu görüverdin işte! 
Aferin Seyfi'ye. Bugün efkârlı olduğumu, sohbet istediğimi nasıl 
anladı?" 
İki paşa kapının önünde kucaklaştılar. Seyfi Paşa'nın kibirli 
bir hali vardı. Cevdet Bey, "Tüccarım ben!" diye düşündü. 
Şükrü Paşa: "Müstakbel damadımla tanışmış miydin?" diyerek 
Cevdet Bey'i tanıştırdı. 
Oturdular. Uşak kahveleri getirdi. Seyfi Paşa, Cevdet Bey'i 
gözünün ucuyla süzüyor, Cevdet Bey koltukta kıpırdanıyor, Şükrü 
Paşa birşeyler anlatıyordu. 
Birden Seyfi Paşa: "Ne iş yaparsınız siz evlâdım?" dedi. 
"Tüccarım paşam!" , 
"Tüccar... Demek öyle. Tüccar..." diye mırıldandı Paşa ve 
yeniden ev sahibine dönerek, onu dinlediğini gösteren bir tavır 
takındı. 
Şükrü Paşa misafirine illifat ediyor, gerçek dostlarının sayısının 
gittikçe azaldığım, aradığı sohbeti pek az kimsede bulduğunu 
söylüyordu. Sözünü, damadını da artık bir arkadaş olarak 
gördüğünü söyleyerek bağladı, ama halinde içtenlikten çok, özür 
61