Bu defa o anlaşılmaz, "Laro, gara, goron" lisanına karşı­
lık gevrek, genç bir erkek sesi işitildi: 
-Elmasım hiç korkma! O menhus perileri hep savdım, 
seni kurtarmaya geldim, diyordu ... 
Bu beklenmedik teminat üzerine parmaklarımı aralaya­
rak baktım. Yükün içinde poturlu, mintanlı, köylü kıyafetli, 
gürbüz, yakışıklı, sevimli bir delikanlı duruyor. Yine tekrar 
etti: 
-Benden sana bir fenalık gelmeyeceğine emin ol. 
Bu ifadede öyle bir tatlılık ve şirinlik vardı ki o köşkte­
ki cinlerin hunharlıklarından şüphesiz emin olduğum halde 
yine bu ses zavallı, yorgun, tahammülü kalmamış, uyuşuk 
dimağıma iksir gibi iyi geliyordu. Fakat teminatma katiyen 
inanmıyordum. Şimdi, cevap vereyim mi, vermeyeyim mi? 
Ne yapayım? Sözüne karşılık versem daha büyük bir derde 
girmiş mi olurum? Büsbütün sükut etsem kızdırmış mı bu­
lunurum? O andaki zihni dururnurnun halletmeye muktedir 
olamayacağı mühim bir muamma ! 
Delikanlı tatlı bir tebessümle: 
-Korkma güzelim. Üzülme şekerim. Hasan sana kur­
ban olsun! Ben canımı feda ederim, senin bir kılına zarar 
gelmesini istemem. 
Tuhaf şey ... Bunun adı Samsam, Gamgam, Yamyam de­
ğilmiş de Hasan'mış. Aaa, tövbeler olsun inanmam! Beni 
kandıracak. O peri, onun aklı var da sanki benim yok öyle 
mi? Besbelli beni söyletip bir tuzağa düşürecek. Azıcık daha 
dişimi sıkıp lakırdı etmeyeyim dedim. O, sesini daha da tat­
lılaştırarak: 
-inat etme ah canım! Bu geçen dakikaların her biri­
nin senin için ne kadar tehlikeli olduğunu bilsen, bir saniye 
sükfıt etmezsin. 
Acaba doğru mu söylüyordu? Perilerle konuşmakta bir 
tehlike yok muydu? Sözlerine cevap versem de vermesem de 
ben bir kere bunların ellerine düşmüştüm. Bana istediklerini 
yapmalarına ne mani vardı? 
Yine o ses bütün tatlılığıyla devam etti: 
63