bu yörede çok iş yaptı, köprü  projesinde  işinize  yarayabilir,”  demi şti. Vali yem eğin başından 
beri,  belli etmed en tartmak tayd ı karşısındaki adamı.  îriyarı,  ceng âver  yapılı, mert  görünüşlü, 
babacan  bir adamdı.  Yöre şartların ı ve insanını iyi tanıyordu.  Bölgesini seviyor, kalkınma sına 
çabalı yordu.  Fırat 'ın üstünde  ulaşımı kolayla ştırabilme k için, bir ağzıyla kuş tutmadığ ı kalm­
ıştı. Böyl e seba tkâr, çalı şkan ve üre tken birini mutlaka k atmalı ydı k öprü çalı şmalarına.
Berra k gecede,  siyah bir atlasa  rasg ele saçılmış  pırlan talar  gibi parıldaya n yıldızlar  o kadar 
yakındılar  ki camın  önünd e oturanlara,  Vali kolunu  uzat sa, bir küm e yıldızı  avuçla yabilece ğini 
düşünme kteydi  gökyüzüne  bakar ken.  Tam  o anda,  seyrettiği yıldızlardan  biri,  çok uzun  bir 
akışla kaymaya  başlad ı. Vali ellerin i açtı dua eder gibi, “Tanrım,”  dedi  içinden,  “bana  şu köpr­
üyü yapabilmey i nasi p eyle. Eyle  ki bu çileli beldenin cefakâr  insanlar ına bir parça  yardımım 
dokunsun.”
“Aaa,  yıldız  kaydı, gördünüz  mü?”  diye sordu  Başka n, “Ne kadar  da uzun  sürdü,  keşke bir 
şey dikseydim.”
“Ben diled im,”  dedi Vali.
“Siz in anır mıs ın böyl e şeylere?” di ye sordu  Doktor R aşit.
Vali, önce garsonun,  önüne  yeni bırak tığı sodada n birkaç  yudum  içti, sonra bakı şlarını 
Dok tor'a  çevirdi.  “Görece ğiz,”  dedi, “bu dileğim tutar sa, bulutsuz  gecelerde  gün ışıyana  kadar 
oturup  kayan y ıldız be kleme k, işimiz ol sun!”
Vali pencer enin  önünd e durmuş  dışarı bakıyordu,  Vilayet'in önünde ki parkta,  karş ısına sır­
alanmış  devle t binalarına  nazır  İnönü' nün heykeliyle göz göze geldiğinde.  Milli şef yıllarında, 
devlet in gücünü  kanıtlama k isterce sine, yükseltilmiş  ayaklar üzerine koskocaman  yontulmuş 
anıtları n tipik bir örne ğiyd i heykel... Soğuk, donuk  ve eri şilmezdi. Yine de duda klarını n kenar­
ındaki müstehz i ifade yi yakala yabili yordu  Vali.
Odasınd a aynı noktada  durduğu,  çare sizlikten kıvranara k, İnönü'y e seslenme yi ve ondan 
med et ummayı  arzuladığ ı bir başka  günü,  92 Mar tı'nın o korkunç  deprem  gününü  anımsadı. 
Ona her zaman  ceberrut  devlet in simg esi gibi gözükmüş  biriyl e kader birliği etmiş  olması,  ne 
tuhaf bir t esadüftü.
İnönü’nün,  Cumhur başk anı olmas ının  hemen  ardından  sırtlanma k zorunda  kald ığı  depr­
eminin benz erini, Erzincan'a geldiğinin altıncı ayında, kend i yaşamış tı. Ned ense hep kış aylar­
ında vuruyordu  Erzincan'ı  deprem,  insanları  gecenin  ayazında  ve karanlığında,  karlar ın üst­
ünde çıpla k ve çaresiz bırakı yordu.
1992  Martı'nd a Erzincan  yerle bir olduktan  sonra,  enkaz ı kaldırmak,  ilin en büyük  mülki 
âmir i oldu ğu için, elbette Vali'den  beklenmiş,  tüm  aksaklıkların  günahı  da ona yazılmı ştı. 
Zamanında  ulaşt ırılamayan  yardımlar ın, kifayetsiz kalan  Kızıla y çadırlarının,  istifçi açıkgözl­
erin yürü ttüğü  erzak  ve battan iyelerin  hesabın ı, eksi yirmi  derecede karların  üstünde  titreyen 
ve asla memnun  edileme yen halka vermek,  ona düşmüştü.  Şehri teftişe gelmi ş olan Başbakan, 
Belediye'nin balkonunda  konuşurk en, sokağa toplanmı ş Erzincanlıl arın,  'Vali istifa, Vali istifa' 
diye bağrışmaları  dün  gibi kula ğındayd ı. Birkaç gün sonra,  aynı gösteriyi Vilayet'in önünde 
tekrarladıklarınd a, inmi şti k apının önün e:
“İstifa  etmek  kola y, heme n içeri girer yazarım  istifa dilekçemi.  Bunu  yapmam  işleri yoluna 
koyacak mı? Ben i stifa edince başın ıza gö kten çadır mı y ağma ya başlay acak?” di ye sormuştu.
“Biz  ailelerimizle  sokakta  yatıyoruz,  çadır ımız  yok,” diye bağırmı ştı halk ın aras ından bir 
adam.
“Ben im de çadır ım yok. Biz de ailece so kakta, arabada y atıyoruz,”  diye yan ıtlamı ştı V ali.
“Kızılay 'ın g önderdi ği çad ırları d epoda s aklıyormuşsun.”
“Gir  içeri,  in, depoy a bak.  Bütün  binay ı gez dolaş,  içerde  bir tane çadır  bulursan,  odamın 
balkonuna çıkıp, 'bu Va li çadır h ırsız ı,' diye bağıracak sın... Ne duruyorsun, g irsene iç eri. H aydi 
buyur!”