KAPLUMBAĞALAR
 
372
 
 
Tepeleri aşacaktın. Sığ bir yerini bulup Kızılırmağı geçecektin. Gide 
gide bu seksen, yüz evli köye varacaktın. Rıza’ nın bildiği yer, bildiği 
yol değildi. Hiç işi düşmemişti bugü
-
 
nece oralara...
 
Terledim, usandım demeden yürüdü. Kar
a lâstiklerini takmıştı 
ayaklarına. Hamdi beyin yanına çarıkla varmak istemiyordu. Parmak 
araları vıcık vıcık olmuştu. Kızgın toprağa bastıkça ayakları 
kaynıyordu.
 
Kırların ortasında, derede ince ince akan bir çeşmenin başında 
karnını doyurdu. İM avuç su i
çti. Kalktı gene yürüdü. Ayaklarının 
yanmasına, pişmesine bakmadan, sabırla yürüdü. Tozlu yollara köz 
dökmüşler gibi yanıyordu...
 
Gün inerken Sarıkızlı göründü. Taşların dibinde çöküp 
duruyordu. 
Ö
nünden bir küçük akarsu geçiyordu. Suyun iki yanında 
küçülmü
ş tarlalar yatıyordu. Çok söğüt dikmişlerdi. Çok budamışlar, 
kesmişlerdi ağaçları. Gövdeleri kütükleşmişti.
 
Sarıkızlılar ekinlerini taşımışlardı harman yerine. Kimi de anızları 
bozup «gökmısır» ekmişti. Bazı küçük çevriklerde do
-
 
. mates, biber 
yeşilliği g
örünüyordu. Kabak yapraklarında arılar uçuşuyordu...
 
Okul yapısı da ancak subasman’a çıkabilmişti. Yığılmış taşlar, 
süzülmüş kumlar, kireç kuyusu, harç tenekeleri, tuğlala
-
 
rıyle değişik, 
hatta yabancı bir yapı işiydi bu balçık Sarıkızlı köyünün eteğinde.
 
Hamdi bey yapının ortasında geziniyordu. Başında yazlık !iapkası, 
kıçında golf pantolonu vardı. Ustalar, işçiler işi bırakmışlardı. Hamdi 
beyin yanında bir tek köylüden başka kimse yoktu. Okul yapısı bir 
ıssızlığın içindeydi...
 
İyice akşam oluyordu. Sığır 
sıpa geliyordu köye. Yanık yağ 
kokusu, koca bulgurun her köyde aynı olan kokusu havay1 
dolduruyordu. Sankızlı’ya karanlık çöküyordu.
 
«Merhaba Hamdi beyim...»
 
Hamdi bey baktı:
 
«Yavu Rıza! Rıza! Hayrola ulan!»
 
«Hayır deyelim de hayır olsun Hamdi beyim...»