lüm gören ... " Hoca iyice dolmuştu, sözünü sürdüremedi, başım 
yere eğdi, delikanlılar , gözlerindeki yaşı, bozuk yüzünü görme­
sinler, diye. 
Neden sonra başını kaldırdı, teker teker delikanlıların yeşil 
gözlerine baktı: 
"Öyle bir gün mutlaka gelecek," diye sözlerine daha tok 
bir sesle, daha imanlı, daha güvenli başladı Hoca. "Öyle bir gü­
nü insanoğlu mutlaka görecek. .. Çünkü insanoğlu öyle bir gün 
için, insan insan olduğundan beri savaşıyor. İnsanoğlu dediğini 
yapacak, kurtla kuzu yayıla cak." 
Sesi acılaştı, hüzünlendi. 
"Belki de bizler öyle bir günü hiç görmeyeceğiz, görme­
den, bu dağlarda ölecek, mezanmız bile olmayacak, kurda kuşa 
yem olaca ğız." 
Sonra birden doğruldu, dimdik oldu, yüzü bir kaya parçası 
gibi sertleşti: 
"Ama biz gücümüzün yettiği kadar dövüşeceğ iz." 
"Dövüşeceğiz Hocam." 
Hocamn kaya parçası yüzü yum uşadı, gülümsedi, silahım 
kucağına aldı, bir kayanın üstüne sekil endi. Çocuklara eşkıya­
lık, saklanma, köylülerle ilişkiler, her yerde gözü kulağı olma 
üstüne öğütler verdi. Onlara San Sultanoğlunu, onu niçin soy­
duğunu, San Sultanoğullannm, Abdi Ağalann, Ali Safa Beyl�­
rin, öteki Çukurova Ağalarmm, Türkiyedeki Beylerin kimler ol­
duklannı anlattı. Delikanlılardan üç tanesi gurbet görmüş, içle­
rinden birisi de dokuma fabrika sında çalışmıştı. Biraz olsun 
Hanyayı Konyayı öğrenmişlerd i. 
''Kaç Memedler çetesi var dağlarda ?" diye Hoca durup du-
rurken sordu. 
"Biz üç tanesini biliyor uz." 
"Tanıyor musun uz?" 
"Tanışıyor uz." 
"Bizimle ve de onlarla hiçbir zaman irtibah koparmayacak­
sınız. Bize düşman, bulsalar bizi bir kaşık suda boğacak kaç çe­
te var?" 
Delikanlılar, bir çırpıda düşman çetelerin adlarını saydılar. 
279