Kalktılar. Bir çeyrek kadar yürüyünce çakırdike nliğe düş­
tüler. 
Recep Çavuş: 
"Vay anam vay!" dedi. "Kayalığın gözünü seveyim. Bu di­
kenler adamın hacağını köpek gibi dalıyor. " 
Memed, sesi bozularak 
"Bu çakırdikenlik, o çakırdikenlik işte. Benim çift sürdü-
ğüm yer." 
Recep Çavuş durmadan: 
"Vay anam vay !" diyordu: "Vay anam vay!" 
Ca b bar: 
"Bre Memed," dedi, "bu kadar çakırdikenini saban söke-
mez ki ... Dikenlik değil, orm anlık ... " 
"Vay anam vay!" 
M em ed: 
"Orm anlık ." 
Ca b bar: 
"Kayalıklardan sonra da böyle bir diken ormanına düşerse 
insan ... Talih dediğin de ... " 
"Vay anam vay! İnce Memedin de talihi böyle olur. Vay 
anam vay!" 
Durup soluk alıyor lar, hacaklarından sızan kanı elleriyle 
yokluyorl ardı. 
Memed küfrediyord u. Çocukluğunda ettiği küfürleri yine­
lernekten tat duyuyor du. Bu küfür lerin çoğunu Dursundan öğ­
renmişti. Dursun şimdi nerelerdeydi acaba? 
"Vay anam vay!" 
Çakırdikenleri hışırdıyordu. Bastıkça, ağır , koygun bir ses 
çıkanyorlardı. Gecenin ıssızlığında ses ta uzaklardan duyulu­
yordu. 
"Vay anam vay!" 
Ca b bar: 
"Diken neyse ne ya," dedi, "şu topraktaki ufacık taşlar da 
ayrı bir bela." 
Mem ed: 
"İşte çift sürdüğüm yerlere geldik. Tam buralar." 
"Vay anam vay!"