Araba Efendi Hazretlerinin işliğinin önünde durdu. Efendi 
Hazretleri dışanya çıkarak onlan sevinçle karşıladı. Hürü Ana­
nın elinden tutarak onu arabadan indirdi. Hürü Ana, onun bu 
davramşından dolayı kıvançlandı. içeriye girdiler , Efendi Haz­
retleri kendi eliyle çektiği koltuğa onu oturttu. Yandaki kahve­
ye kahveler söyledi. Söyledikleri de çabucak geldi. Hürü Ana 
kurularak kahveyi höpürdetti. Kahve bittikten, Efendi Hazret­
leri fincam onun elinden aldıktan sonra Hürü Ana, ışıl ışıl ya­
nan gözlerle ona sordu: 
"Hazret Efendi," dedi, "o tasvir doğru doğru dosdoğru 
Alinin tasviri mi? 
"Alinin ." 
Hürü Ana kurnaz kurnaz bakıp, Hıyık altından gülümseye­
rek: 
"Sen Aliyi görerek mi yaptın o tasviri?" 
"Görme dim." 
Hürü Ana daha gülümsüyordu: 
"Görmedin de nasıl bir Alidir bu?" 
"Ben görmedim ya Aliyi görenlerin, ya da görmeden ona 
benzetenlerin yaptıklan tasvirlere bakarak yaparız biz bunla n." 
"Hııım, anladım şimdi. Yani siz de bizim yaphğımız kilim­
ler gibi, o eski tasvirlere bakarak örnek çıkarır sınız." 
"Ona benzer bir şey." 
Seyrana bakh, şimdi her şeyi iyice anlamışh. Suyunun su­
yu, diye düşünd ü. Demek Alinin, o eski, Düldülün binicisi Ali­
nin bu işte hiçbir suçu yoktu. Aliye bunca gün, bu kadar zul­
mettiğine bin pişman oldu ya elden bir gelir yoktu. Bu düşün­
celerini oradakilere belli etmedi. 
"Hazret Efendi senden bir dileğim var. Ne kadar para ister­
sen o kadar veririm . Memedim giderken, ben istemedim ama, 
bana bir yığın para bırakh." 
"Paranın hiçbir kıymeti yok, elimizden gelirse ... " 
"Senden bir at istiyorum. Hani o İnce Memedin ah var ya, 
işte onun tasviri ni." 
"Baş üstüne Hürü Hatun." 
"At gökte olacak. Ayaklan da bir ak buluta değecek." 
"Kolay. " 
394