yacak bir sigara bile içemeyecek. Güneşin alnında korku terleyerek, 
bomboş kalacak. Hiçbir zaman yürekli, ölüm var, nereden gelirse gel­
sin, ölümü kabullen ip, işi oluruna bırakamayacak ve ben onu öldür-
meyeceğirtı ." 
Sesli, bağırırca na : "Öldürece ğim!" dedi . 
Derviş Bey gülen bir sesle : 
"Ne dedin Mus tafa, iyice duymadı m," dedi. "Ne diyor dun?" 
Mus tafa Bey karşılık vermedi. 
Derviş Bey, alçak, diye düşünüyordu. Alçak1 alçak oğlu alçak. 
Hem de iki kişiler. Gözünü bir an için olsun onlardan ayırmıyor du. 
Belki onu ararlar dı. Az sonra belki Hidayet, belki ötekiler aİ'ardı. Ha­
run akıl ederdi de birisini gönderi rdi. Bu beni öldürmek mi istemiyor 
yoksa? Niçin atı vurdu da beni vurmadı? Ya da bana ateş etmedi? 
Doğrudan doğruya ata ateş etti, bu belli. Birden bir kurşun şapkas ını 
deldi geçti, arkadaki. atın ölüsüne saplan4ı . Demek ki öldürmek isti­
yordu da tutturamadı. İçine korku girdi; eli ayağı tutmaz oldu. Bir· 
anda ta yüreğinin başında yok olmanın, hiç hiç olmamanın, bir var­
mış bir yokmuş olmanın anlamsızlığını duyd u. Her §eyi, Mus tafa 
Beyi, ölmüş atını, ölümü, bir boşluk içinde yuvarlanarak, gözü hiçbir 
şeyi görmeyerek, uykuda, hemen kendisini az ötedeki kayanın arkas ı- . 
na attı ve kendis ini kayan ın ardına atarken elinin üstünden uzun 
kuyruğuyla bir hya kertenkelesi geçti. I<aya kertenkel esinin ışıklı, 
kırmızı boncuk gibi çakılı gözlerini gördü. O zamandır ki karşıdan 
üstüne durmadan kurşun yağd ığını ·fark etti. Şimdi yeri daha iyiyd i, 
hiç karşılık verme di. Önünde, kurşun seslerinden, kayalara çarpıp 
parçalatan, dört yan� parçaları yiığdıran kurşunlardan telaşa düşmüş 
kertenkeleye sevgiyle baktı. Bir şeyler sezinliyor, dedi, bir içgüdüyl e. 
Yoksa burada dönüp durmaz bu kadar süredir, başını alıp giderdi bir 
yana. Kurşun sesleri, kırılan kayalardan çıkan çatırtılar, toz duman 
kertenkeleyi uğunan bir devinginin içine sokmuştu. Biliyor, diye dü-· 
şündü, kertenkele de biliyor ölümü. Ölümün acısını, boşluğunu bili­
yor. Her kim ki, hangi canlı ki korkuy orsa, o ölümü biliyor. Otlar 
da, ağaçlar, kelebekler, böcekler de ölümü biliyor. Yalnız ölümün 
boşluğunu bilmiyorlar, acısını, . acısının ötesinde boşluğunu bilmiyor­
laf. Mutlular, mutlular, mutlular ... İnsanların çoğu da boşluğu, boş­
luğun boşluğunu bilmemişler. Onlar ki 'mutlular, onlar ki yaşay:ın,.lar-
. :',.·,, iı, ·' '1 'ı . ·.•·' .\ -�:-::·:;�Em ···1(�1>-·i�� 
' l' ... : .: ,:. J.�:���·.;ı_ . . .