sonra belin e, ni haye t boğazın a yük seldi su.
“Vali batii,  Vali batii,”  diye fırladı  yerinde n Bayram,  iskelede ki adamlara  doğru  koştu. 
Tekrar gö le bak tığında, V ali uzun kul açlarla merdive ne do ğru yüzüyordu.
“Vay Bayram!  Ne işin var burada  senin?”  diye seslend i iskelenin  merdiven lerin e 
tırmanırk en. Korumalardan  birin in uzat tığı havluyu  istemedi ğini  belirt en bir işare t yaptı. 
Bayram  hiç se s etmede n duruyor, uzaklara bakıyordu.
“Sana  soruyor,  cevap  versene,”  dedi koruma.  Yakın ında  duran  adamlardan  birin e döndü 
Bayram,  “Vali çı pıl,” d edi.
“Yoo, mayosu var.”
“Vali çıpıl, don giyiye,” di ye yineledi Bayram.
“Don d eğil, mayo o. Gölde yüzer ken g iyilir.”
Tatmi n olmadı  Bayram,  bir büyüğünün  mahremiy etine girmiş  olma ktan  dolayı rahatsızlık 
duydu ğu belli ydi. Belki de onu çıplak gördüğü için Vali'yi kızdırı p azar işitmek ten korkuyordu. 
Vali, üzer inden sular süzüler ekten önün e kad ar yürüdü Bayram'ın.
“Hayrola  Bayram,  hangi rüzgâr attı seni buralara.  Daha ay sonu olmadı ki,” dedi, “bebek mi 
hastaland ı yoksa?”
Bayram  gözler ini k aldıramı yordu  yerd en.
“Yoh.”
“Eeee, n iye geldin buralara k adar?”
“Siz h ele g iyinesiz,” di yebildi.
“Ben tekrar ka yacağ ım. Giyinmi yorum  dah a. Se n söyle derdin i hel e,” ded i Val i.
Bayram  gözler i hep yerde, bir çırpıda  anlatt ı köprü hakkında  duydukların ı. Hem  İlyas ve 
Mevlut h em de k endi için iş istedi.
“Sen g it, Başp ınar'da Hüda i'yi bul,”  dedi Vali, “dolgu i şini o yapıyor.”
“Mevlut'u da işe ali mi?”
“Oğlum,  önce s en k endin ka pılan bakalım.”
“Mevlut o kum uş adamdır.”
“Neyin olur s enin?”
“Öksüz'ü emz iren k arını n erid ir. Ey i bir iş  tutar sa, gi tmez, k öyde kal i gayri.”
“Haa,  mesele o mu? ” dedi Vali. “Eh,  biz artık öksüz'ün  büyükbabası sayılırız. Konuşurum 
Hüda i ile. Ona da bir iş bulunur  elbet.”  Ellerin i gözlerine  giren güneşe siper ederek, duvarın 
dibinde be kleyen İ lyas'a bakt ı, “Çağ ır he le ar kadaşı nı, onunla da tanışalım,” d edi.
Bayram,  gel işaretine cevap  verme yen İlyas'ın bir koşu yanına  gitti. îlyas duvarın  dibinden 
ayrılmıyordu bir türlü.
“Herifin  bacek lerind en aşağı cıllıp  cıllı p su akıyı. Gıçında  bi donu  vaa, üstü hepten  çıpı ldak. 
Nasıl varih yanine?”
“Don d eğel o, mayo! Göle girerkene g iyilee.”
“Nessen ne! Goca Valü çıpıl. Ayıptır, var ılmaz  yanine.”
“Benvar ıyem ya!”
“Sen t anış sıh.”
İlyas, yanı na gelen adama  bakmak  için kafas ını kaldır ır kald ırmaz,  hemen  indirdi  gözlerini 
yere. Vali tam y anıbaşında duruyordu,  ıslak ıslak.
“İlyas s en mi sin?” d edi.
Gözleri yerd e yanıtl adı İl yas, “ He y e.”
“iş istiyor muşsun, ö yle mi?”
“Hee.”
“Şansın  varmış  İlyas Usta.  Bu Bayram'ın  bebe si olmas a, daha  beklerdi  o köprü işi. Öksüzün 
anasının ölümünü,  ben Tanrını n bir işareti olarak  aldım.  Sanki, hadi  acele  edin,  başka  canlar 
gitmed en yapın, bitiri n şu köprüyü,  diye haber  iletti bizler e. Dört elle sarıldık bu işe, böyl ece. 
Madem  Bayram  araya girdi, sana da bir iş bulacağ ız artık. Buraya  kad ar boşuna  yürümüş  olm­
ayın bu s ıcakta.”
İlyas Vali'nin çı plakl ığını, ı slaklığını unutu p sarı ldı e line, öpüp baş ına k oymaya yeltendi.
“Allah  senden irazi ossun Valü  Efend i. Çoliğine çociği ne bin bereket vessin, Iliyas sana 
gurban  ossun.”  Vali çekti elini, “Sen sana verilece k işi hakkıyla yap, beni mahcup etme, bana 
yeter,” dedi. içind e tuhaf  bir duygu  vardı,  sanki Fırat'ı zamanında  aşamadığı  için doğumda 
ölen genç  kadının,  bu köprü  yapımında  onlara,  yukarlarda  bir yerlerden  kol kanat  gerece ğine 
41