Muhittin Ömer'i öperken duygulandı. Böyle bir şeyi bekle­
miyordu; şaşırdı, ama hazırladığı sözü de söyledi: "Hadi bakalım 
Rastignac, iyi başladın gerisini de getir!" 
"İyi başladım ha?.. Ah, Muhittinciğim!" diye bağırdı Ömer. 
Galiba biraz içki içmişti. "Ah Muhittinciğim sen her zamanki 
gibisin, ama ben!.." 
"Yok, yok, sen de çakı gibisin!" dedi Muhittin. Bir başka 
akrabasına sarılan Ömer'in kendisini dinlemediğini görünce 
Refik'e döndü: "Perihan da iyice gebeymiş!" dedi. Hiç düşün­
meden söylediği sözlerin aptalca olduğunu aklından geçirdi. 
Refik: "Akşam bize gidelim, olur mu?" dedi. "Herkes dağıl­
dıktan sonra!" Kalabalığı işaret etti. 
Salonda tatlı ve yumuşak bir hareket, bir dalgalanma vardı. 
İnsanlar oturdukları yerlerden kalkıyorlar, birbirleriyle öpü­
şüyorlar, gülüyorlar, bakışıyorlar, hoş sözler söylüyorlardı. Mutlu 
bir uğultuydu bu. Sanki nişandan çok bu sıcak hareket ve uğultu 
beklcniyormuş gibi rahatlanılmıştı. Muhtar Bey bir köşede 
Ömer'in eniştesi ve teyzesiyle konuşuyordu. Nazlı ile Ömer 
pencerenin yanındaki genç kızlarla birlikte gülümsüyordu. 
Kızların arasında o yaşlı kedi vardı; somurtkan hayvan kucaktan 
kucağa geziyor, ölçülü kahkahalar duyuluyor, Nazlı'nın halası, 
evsahibi kadın salondaki topluluklar arasında bağlar kurmak, 
neşe köprüleri yerleştirmek için bir köşeden ötekine koşuyor, 
gülüyor, mutluluğu körüklemek için de arada bir şaka yapıyor, 
ya da istemeden hüzünleniyordu. 
Muhittin: "Ben de onlardan biri olmalıyım, ben de onlara 
katılmalıyım!" diye düşündü. Ama onlar gibi olınasiy uğultunun 
içine katılabilmesi için ilk önce ne yapması gerektiğini çıkara­
madı. Sonra bir şaka yapmaya karar vererek Refik'e döndü: 
"İyi tiyatro değil mi?" dedi. Gülmeye çalıştı, gülemedi. 
"Evet, iyi eğleniyoruz!" dedi Refik. 
Muhittin bir şey söylemiş olmak için "Asıl yemekte eğlene­
ceğiz," dedi. "Acaba içki var mıdır?" 
Bu sırada bir kahkaha duydular. Nazlı'nın halası Cemile Hanım 
bir hikâye anlatıyordu. 
Muhittin, "Hayır, onlar gibi olamam ben!" diye düşündü. 
m