sum Nine ve Feride Teyze mutfa ğa gidip iki koca tepsiyle geri 
döndüler. Yüklendikleri tabaklan masaya koydular. 
"Pilav," dedi Armanu ş gülerek ve yemekleri incelemek için 
öne eğildi, "Tur şi ve..." 
"Oooo," dedi teyzeler hep bir a ğızdan, misafirlerinin Türkçe-
ye hâkimiyetinden etkilenmi şlerdi. 
Armanuş aniden masaya getirilen son yeme ği gördü. "Ke şke 
ninem bunu görseydi, harika, kaburga..." 
"Oooo," diye yank ılad ı koro. Asya bile merakla dikildi. 
"Amerika'da var çok Türk lokantas ı?" diye sordu Çevriye 
Teyze. 
"Asl ında ben bu yemekleri Ermeni mutfa ğının da bir parças ı 
olduklar ı için biliyorum," dedi Armanu ş ağır ağır. Kendini bu ai-
leye, Mustafa'n ın üvey k ızı Amy, San Francisco'dan gelen Ame-
rikal ı bir k ız olarak takdim etti ğinden, kimli ğinin geri kalan bölü-
münü ağır ağır ifşa etmeyi planlam ıştı. Ancak kar şılıklı güven te-
sis edildikten sonra aç ıklayacakt ı Ermeni oldu ğunu. Ama daha 
şimdiden planlar ını aksat ıyor, kestirmeden son sürat sadede gidi-
yordu. 
Gergin ama ayn ı ölçüde kendinden emin bir ruh haline giren 
Armanuş sırtını dikleştirdi ve herkesin nas ıl tepki verdi ğini gör-
mek için masay ı bir uçtan bir uca süzdü. Yüzlerinde gördü ğü boş 
ifade onu daha fazla aç ıklama yapmaya zorlad ı: 
"Şey, ben Ermeni'yim de... yani Ermeni-Amerikal ıyım." 
Kelimeler bu sefer tercüme edilmedi. Buna gerek yoktu. Dört 
teyze ayn ı anda tebessüm etti; ama her biri kendine göre, birinci-
si kibarca, ikincisi kayg ıyla, üçüncüsü merakla, dördüncüsü dost-
ça. Ama en gözle görülür tepki Asya'dan gelmi şti. Çırak progra-
mını seyretmeyi b ırakm ış, ilk kez hakiki bir ilgiyle misafire bak ı-
yordu. Bir farkl ılık vard ı bu k ızda. "İslam ve Kad ın" konulu bir 
tez araştırmas ı olmayabilirdi buraya gelme sebebi. 
"Pemek öyle!" Asya a ğzını ilk kez açm ış dirseklerini masa-
ya dayayarak öne e ğilmişti. "Söylesene System of a Down'un biz-
den nefret etti ği doğru mu?" Armanuş onun neden bahsetti ğini anlamad ığı için gözlerini 
açıp kapamakla yetindi. Şöyle bir etraf ı kolaçan edince bu şaşkın-
lıkta yaln ız olmad ığını, teyzelerin de anlamam ış göründü ğünü 
fark etti. 
"Ya, benim çok sevdi ğim bir rock toplulu ğu var. Müzisyenler 
Ermeni de. İşte Türklerden nefret ettiklerine, hiçbir Türk'ün mü-
ziklerini dinlemesini istemediklerine dair şehir efsaneleri dola şı-
yor ortal ıkta, ben de merak ettim," dedi Asya isteksiz isteksiz. Bu 
kadar alakas ız bir gruba bu bilgileri sunmaktan ho şnutsuz omzu-
nu silkti. 
"Ben o grubu pek bilmiyorum," dedi Armanu ş dudaklar ını 
büzerek. Tuhaf ama o anda aniden yabanc ılığını duyumsad ı. Ne 
arıyordu bu hiç bilmedi ği yerde hiç tan ımad ığı insanlar ın aras ın-
da? Kendini burada c ılız ve k ırılgan hissetti birdenbire. "Ailem 
İstanbulluymu ş, yani ninem..." Hikâyeyi daha iyi anlatmak için 
ihtiyar bir modele ihtiyaç duyuyormu ş gibi parma ğıyla Cician-
rie'yi işaret etti. 
"Sorun bakal ım soyadlar ı neymiş?" diyerek Asya'y ı dürtükle-
di Gülsüm Nine, gelmi ş geçmiş bütün İstanbul ailelerinin kay ıtla-
rının tutuldu ğu gizli bir ar şivin anahtar ı elindeymi ş gibi. 
"Çakmakç ıyan," cevab ını verdi Armanu ş, soru kendisine ter-
cüme edildikten sonra. " İsterseniz bana Amy diyebilirsiniz ama 
esas ismim Armanu ş Çakmakç ıyan." 
İsmi tan ıdık bulan Zeliha Teyze'nin yüzü ayd ınland ı. "Bu dil 
kural ı bana hep ilginç gelmi ştir. Biz Türkler meslek yaratmak için 
bulduğumuz her kelimeye -c ı -ci eki takar ız. Bizim soyad ımız 
meselâ Kazan-c ı." 
Dikenli, a ğulu bir an ı nüksetti zihninde. Geçmi şte bir yerler-
de s ıkışmış bir an ı: sokaktan geçen bir "kirazct ııı", içeride, bem-
beyaz bir muayanehanede, "kürtajc ın" diye kelime üreten bir 
genç kad ın. H ızla savuşturdu zihninden bu me şum hat ıray ı. Se-
sinde zoraki bir şevkle Armanu ş'a döndü: "Demek Ermeniler de 
ayn ı şeyi yapmakta. Çakmak... Çakmakç ı, Çakmakç ı-yan." 
"Desenize ortak bir noktam ız daha var," dedi Armanu ş güle-