almam lâzımdı!" diye düşündü, ama galiba Osman da almamıştı. 
Sonra kalabalık hızlı hızlı toplandı. Herkes elini göbeğinin 
üstünde birleştirerek bekledi. Refik, Osman'ın yanında olduğunu 
gördü. Yüzünde gene kibirli bir anlatım vardı; başını dik tutuyor, 
insanlara değil, onların üzerindeki bir noktaya, mihrabın mermer 
kakmalarına bakıyordu, ama ayağında ayakkabı olmadığı, ço-
rapları gözüktüğü için bu kibirli tavrı tuhaf duruyordu. Refik 
dönüp baktı: Arka sıralarda yeralan bahçıvanların, kapıcıların 
çoraplı ayakları tuhaf değildi. "Onlar buraya yakışıyor!" diye 
düşündü. Sonra namaz başladı. Refik "Babam öldü," diye dü­
şündü ve önündeki adamın ensesine bakarak yaptıklarını tek­
rarlamaya başladı. İnanmadığı halde bu hareketleri yapmasının, 
yere eğilip kalkmasının doğru olmadığını düşündü, sonra dü­
şünmek istemedi ve "Babam öldü!" diye mırıldandı. Aynı şeyleri 
birkaç kere daha mırıldandıktan sonra namaz bitti. Yeniden 
güneşe çıkıldı. Refik tabuta doğru dalgalanarak toplanan, ha­
reketlenen kalabalığa katıldı. Güneş cayır cayır caminin avlusunu 
yakıyor, tabut orada duruyordu. 
SICAK VE BEBEK 
Refik basamaklara parmaklarının ucuyla basıyor, neşeyle dü­
şünüyordu: "Perihan bu saatte beni karşısında görünce ne 
düşünecek kimbilir?" İkinci katın sahanlığını dönmüş, üçüncü 
katın merdivenlerini çıkıyordu. Saatin tıkırtısından başka bir 
şey duyulmuyordu. "Hâlâ kimse beni farketmedi! Demek, eve 
hırsız böyle tıpış tıpış girse ruhları bile duymayacak!" Terlediğini 
farkederek durdu. Odanın kapısını hafifçe araladı. Perihan'ı 
gördü. Bebeğin yatağının yanındaki sandalyede gazete okuyordu. 
Okuduğu şeye pek değer vermiyormuş gibi bakıyordu: Kelimeleri 
ve cümleleri okuyordu, ama başka şeyler düşünüyordu galiba. 
Refik onu sevimli buldu. İçinden gülmek geldi, sonra birden 
kararını verdi: 
"Böh!" diye bağırarak içeri girdi. "Korktun mu?" 
213