simin eşiğinde oldu ğuna inand ı Zeliha. Sonra m ırıldand ı kendi 
kendine: "Neden yapmama izin vermedin Allah ım? Neden b ırak-
mad ın kurtulay ım bu bebekten?" Ne var ki sözler a ğzından dökü-
lür dökülmez ikiyüzlü hissetti kendini, geni ş zamanlarda Tann'ya 
tepki koyup da dar zamanlarda yard ımını isteyenlerden de ğildi. 
İçindeki ateistten özür diledi. 
Tövbe.tövbe, tövbe... ,  
Bir elinde çay tak ımı kutusu, bir elinde k ınk topuğuyla, her 
nas ılsa kendini haftalard ır hissettiğinden daha az keyifsiz hisse-
derek evin yolunu tuttu, topallaya topallaya. 
Böylece temmuz ay ının bu ilk cumas ı akşam sekiz sular ında eve 
vard ı Zeliha. Sa ğlı sollu her iki taraf ında kat kat yükselen modern 
apartmanlar aras ında bir tuhafl ık abidesi gibi kalan, beli bükük, 
sıvalan dökük, yüksek tavanl ı konağa. K ıvrılarak dönen ah şap 
merdiveni ç ıkıp da ikinci kata ula şınca tekmil Kazanc ı kad ınlar ını 
büyük yemek masas ının etraf ına dizilmi ş, tabaklar ına yumulmu ş 
vaziyette buldu. Belli ki onu bekleme gere ği duymam ışlard ı. 
"Hah! Nihayet gelebildi han ımefendi! Ho ş geldin yabanc ı! Gel 
sen de kat ıl bize," diye seslendi Banu, f ırında k ızarm ış gevrek bir 
tavuk kanad ının üzerinden boynunu uzatarak. "Peygamber 
efendimiz sofran ızdaki nimeti yabanc ılardan esirgemeyin diye 
nasihat etmi ş." 
İncecik bir par ıltı tabakas ı vard ı Banu'nun dudaklar ında. Salt 
dudaklar ı değil, tüm yüzü, hatta kahverengi gözleri dahi nasibini 
alm ıştı bu par ıltıdan, yedi ği tavuğun yağı her yere bula şmışças ı-
na. Zeliha'dan on iki ya ş büyük ve on be ş kilo ağır olduğundan 
ablas ından ziyade annesi gibi duruyordu. Banu'ya sorsan ız, yedi-
ği her şeyi an ında depolayan bir sindirim sistemine sahip oldu ğu-
nu iddia ederdi. Su içse yar ıyordu... Haliyle, kilolar ından sorumlu 
tutulamayaca ğını, rejim yapmaya kalksa bile böyle bir sindirim sistemiyle ba ş edemeyece ğini düşünüyordu Banu. Şişmanl ık ka-
der gibi bir şeydi. Bu kaderi kutsamak için hapur hupur yedi ği ha-
mur işlerini tart ışacak değildi. 
"Bil bakal ım yemekte ne var?" diye ne şeyle devam etti Ba-
nu, yeni bir kanat almadan önce parma ğını Zeliha'ya sallayarak, 
"Biber dolmas ı!" 
"Desene bugün şansl ı günüm!" diye m ırıldand ı Zeliha. 
Günün menüsü ne kadar da tan ıdıktı. F ırından yeni ç ıkm ış 
kocaman bir tavu ğun yan ı sıra yayla çorbas ı, pilaki, bir gün önce-
den kalma kad ınbudu köfte, tur şu, sabah yap ılm ış çörek, bir sürahi 
ayran ve evet, biber dolmas ı. Zeliha hemen bir sandalye çekti, 
böyle zor bir günün sonunda ailesiyle sofraya oturmakta zorlan-
mas ına rağmen, açl ığı isteksizli ğine galip gelmi şti. 
"Bu saate kadar neredeydiniz küçük han ım?" 
Soruyu soran annesiydi; annesi Gülsüm, uzatm ış başını ma-
san ın öbür ucundan. Bak ışlar ında kat ılık, yüzünde hoyratl ık var-
dı; annesinin bir önceki hayat ında Korkunç İvan olduğuna inan ır-
dı Zeliha. 
"Saatin kaç oldu ğunun fark ında m ısın?" Omuzlar ını dikleşti-
rip, kaşlar ını çatarak ek şittiği yüzünü Zeliha'ya do ğru çevirdi; 
böyle k ıpırtısız ve kaskat ı ve pürdikkat durursa, en küçük k ızının 
zihnini okumay ı başaracakt ı sanki. 
Gülsüm ile Zeliha, ana k ız, her an kavgaya tutu şmaya haz ır 
ama kavgay ı başlatmaya isteksiz bir halde birbirlerine somurta-
rak öylece durdular bir süre. Gözlerini ilk kaç ıran Zeliha oldu. 
Annesinin önünde asabiyet sergilemenin ne denli büyük bir hata 
olacağını çok iyi bildi ğinden kendini gülmeye zorlay ıp, dolayl ı 
da olsa bir cevap verme te şebbüsünde bulundu: 
"Bugün çar şıda indirim vard ı. Çay tak ımı ald ım. Müthi şler! 
Yald ızlı yald ızlı, kaşıklan da tak ım." 
"Aman sen al ıyosun, onlar k ınlıyor. Yaz ık ki ilk darbede gi-
diveriyorlar," diye at ıldı Çevriye, Kazanc ı kardeşlerin ikincisi. 
Özel bir lisede tarih ö ğretmeniydi. Daima sa ğlıklı, dengeli yer, 
her türlü a şınlıktan kaç ınır. T ıpk ı kişiliği gibi saçlan da disiplin