Kendimle, ilgili olarak dü şündüğüm her şey, daha ben onu dü şündüğüm anda 
gerçekli ğini yitiriyor, kendimle ilgili gerçe ğin ne oldu ğunu kendim de 
anlayamıyorum. Sevgililerim, dostlar ım, arkada şlarım var, ama ben kendimi 
yalnız hissediyorum, sonra bu yaln ızlık yetmiyor, daha da yaln ız olmak 
istiyorum ve daha yaln ız kaldığım an yaîn ızhktan s ıkılıyorum. Her şey gibi 
yalnızlığı da uzaktan seviyorum galiba. İnsanlara hiçbir zaman tam 
anlamıyla yakla şamıyorum, en yak ınımda olduklar ı zamanlar bile gene de 
benden uzaktalar, üstelik bu benim suçum, onlar ı uzak tutan benim, ama bu 
neyi değiştirir, benden uzaklar ya. Belki de Haluk'u da bu yüzden 
bağsşlaya-iniyorum, o benim yaln ızlığımı kırabilirdi, bana yakla şabilirdi, 
bana "insanlardan korkma bu kadar," diyebilirdi, ama demedi, diyemedi, 
çünkü o da benden korkuyordu herhalde. İnsan başkalarından korkmaya 
başlayınca, başkalarım da korkutmaya ba şlıyor, kırk 
96 
yaşıma gelince ya şamın biraz garip bir' şey olduğunu anlamaya ba şladım. 
Bazen o kadar istiyorum ki bir insanla kayna şmayı, bir başka insan ın içinde 
eriyip kaybolmay ı, evet tam böyle, istedi ğim şey bir ba şka insan ın içinde 
eriyip kaybolmak, ben olmaktan kurtulmak, bir ba şkasının etinin içinde, 
güvenle, örselenmekten, incinmekten korkmadan, tam kendim olmadan, ama tam 
olarak ba şka biri haline de gelmeden ya şamak. Ama yapam ıyorum işte, tam 
birisine yakla şırken birden bana bir yabanc ı gibi gözüküveriyor, dü şman bir 
yabancı gibi, ya sesleri, ya vücutlar ının ısısı, ya gülümsemeleri, i şte her 
neyse bir şeyleri bana yabanc ı geliveriyor. Haluk bile bazen bana bir yabanc ı 
gibi gözüküyor, bunal ıyorum yan ında, Ertu ğrul ise her zaman yabanc ı. 
Çevremde bu kadar çok insan olaca ğına bir tek ki şi olsayd ı, 
kaynaşabileceğim, bütünüyle sahip ç ıkabilece ğim, bana bütünüyle sahip 
çıkabilecek bir tek ki şi. Haluk bir keresinde bana, "Bir insan ı tanımak 
istiyorsan, onun kimi seçti ğine bak," demi şti. "İnsanların kimliğini 
onların seçtikleri insanlar ın kimliği ele verir." Ben kimseyi seçemiyorum, 
onun için de belki kendi kimli ğimi bir türlü göremiyorum. 
Bende ac ıklı bir yan var, bunu seziyorum, ama bu ac ıklılık nereden 
kaynaklan ıyor bunu ç ıkartamıyorum. Bir keresinde bir kitapta okumu ştum: 
"Herkes kendi ıstırabına benzer," diyordu, benim ıstırabım ne, ben neye 
benziyorum acaba? Ben ıstırabımın ne oldu ğunu bile bilmiyorum. 
Kumsalda, at ı koşturmadan yava şça geri döndüm, tek ba şına geçip giden adam 
kaybolmu ştu. Ne seçti ğim bir insan vard ı, ne de ad ını koyabildi ğim 
Yalnızlığın Özel Tarihi 
97/7 
açık seçik bir ıstırabım. O beyaz çar şaflara benzedi ğimi düşündüm 
birdenbire, nereden an ımsadım hiç bilmiyorum, o babam ın hastanesinde 
gördüğüm ölülerin üstündeki k ıpırdanan çar şaflara, ölüyüm belki ben, 
üstümdeki örtüler k ıpırdıyor yaln ızca, belki de ben ölülerin çar şaflarına 
benziyorum, sonra at ı hızla koşturdum, rüzgâr ın içinden dörtnala geçtik, 
muhteşem bir duyguydu, uçaca ğımı sandım. 
98 
ON DOKUZ 
Hava sıcaktı. Öğleden sonra, her şey toz rengine bürünmü ş, güneş eriyip her 
yana parça parça yap ışmıştı. Güneşle birlikte her şey de eriyip 
parçalanm ıştı. 
Kliniğin alt kat ı serindi. Kaim beton duvarlar s ıcaklığın içeri s ızmasını 
önlüyordu. 
Nermin daha önce hiç alt kata inmemi şti, babas ı izin vermiyordu. Oralar ın