gizlemek ihtiyacıyla, her darbeden sonra ortaya çıkan saçma uygulamaları (bütün 
istanbul'un kaldırım taş larının kış la gibi kireçlenmesi, uzun saçlılann ve 
sakallıların polis-asker zoruyla sokakta çevrilip kabaca tıraş  edilmesi gibi) 
sessizce, gülümseyerek iğ nelerlerdi, istanbullu yüksek Türk burjuvaları 
askerlerden hem çok korkarlar, hem de geçim sıkıntısı ve disiplinle yaş ayan bu 
memurları gizlice küçümserlerdi. Yüzlerce yıl önce terk edilmiş  bir şehri hatırlatan sokağ a aşağıdan bir askerî 
kamyon girince Ka çocukluğ unda yaptığ ı gibi bir an dikkat kesildi. Odaya yeni 
giren celep kılıklı bir adam birden Ka'ya sarıldı, yanaklanndan öptü. "Gözümüz aydın, beyefendi! Memlekete, millete hayırlı olsun!" Tıpkı eski dini bayramlarda yapıldığ ı gibi, askerî darbelerden sonra da hali vakti yerinde 
yetişkinlerin birbirini böyle tebrik ettiklerini hatırladı Ka. Adama "hayırlı 
olsun!" gibisinden o da bir-ş eyler mırıldanmış tı, utandı bundan. 
Mutfağa bakan kapı açıldı ve Ka bir anda yüzünden bütün kanın çekildiğ ini 
hissetti. Kapıdan İ pek çıkmış tı. Gözgöze geldiler ve Ka bir an ne yapacağ ını 
bilemedi. İ çinden ayağ a kalkmak gelmiş ti o an, ama ipek ona gülümsemiş  ve az 
önce oturan adama yönelmiş ti. Elinde bir tepsi vardı, üzerinde bir fincan, bir 
tabak. 173 İpek fincanla tabağ ı adamın masasına koyuyordu ş imdi. Bir garson gibi. 
Ka'yı bir karamsarlık, piş manlık ve suçluluk duygusu sardı: İ pek'e gerektiğ i 
gibi selam veremediğ i için kendini suçluyordu, ama baş ka bir ş eydi bu, kendinden 
de saklayamayacağ ını anladı hemen. Her ş ey yanlış tı, dün bütün yaptıkları; ona, 
yabancı bir kadına durup dururken evlenme teklif etmesi, onunla öpüşmeleri (peki, bu güzeldi), baş ının bu derecede dönmüş  olması, hep birlikte yemek 
yerlerken onun elini tutmuş  olması, dahası ona duyduğ u başdöndürücü çekimi 
sıradan Türk erkekleri gibi sarhoş  olup çevresindeki herkese utanmadan göstermiş  
olması. Ş imdi ona ne diyeceğ ini çıkaramadığ ı için İ pek sonsuza kadar yan masada 
"garsonluk" yapsın istiyordu. Celep kılıklı adam kabaca "Çay!" diye seslendi. Elindeki tepsi boş alan İpek 
alışkanlıkla semavere yöneldi. Adamın çayını veren İ pek hızla masasına 
sokulurken Ka kalbinin atış larını burnunun içinde hissetti. 
"Ne oldu?" dedi İ pek gülümseyerek. "İ yi uyuyabildin mi?" 
Dün geceye, dünkü mutluluklarına yapılan bu atıftan korktu Ka. "Kar hiç dinmeyecek sanki," dedi zorlukla konuş arak. 
Sessizce birbirlerini süzdüler. Ka hiçbir ş ey diyemeyeceğ ini, konuş ursa bunun 
yapay olacağ ını anladı. Susarak ve tek yapabildiğ inin bu olduğ unu göstererek 
onun hafif ş ehla iri ela gözlerinin içine baktı. İ pek Ka'nın ş imdi dünkünden 
bambaşka bir ruh halinde olduğ unu sezmiş ti, onun ş imdi bambaş ka biri olduğ unu da 
anlamıştı. Ka, İ pek'in içindeki karanlığ ı hissettiğ ini, hatta onu anlayış la 
karşıladığını sezdi. Bu anlayış ın kendisini hayatı boyunca bu kadına bağ ımlı 
kılabileceğ ini de hissetti. 
"Bu kar böyle daha sürer," dedi İ pek dikkatle. 
"Ekmek yok," dedi Ka. "Ah, özür dilerim." Bir anda semaverin durduğ u büfeye gitti. Tepsisini bırakıp 
ekmek kesmeye baş ladı. 
Ka duruma dayanamadığ ı için ekmek istediğ ini söylemiş ti. Şimdi "aslında ben de 
gidip kesebilirdim" pozuyla kadının arkasından bakıyordu. 
İpek'in üzerinde beyaz bir yün kazak, kahverengi uzun bir etek, 
174 
ta yetmiş lerde moda olan ve artık kimsenin takmadığ ı iyice kalın bir kemer 
vardı. Beli inceydi, kalçaları yerindeydi. Boyu Ka'nın boyuna uygundu. Ayak bileklerini de beğ endi Ka ve onunla Kars'tan Frankfurt'a birlikte dönmezse 
hayatının sonuna kadar burada onun elini tutarken, yan ş aka yarı ciddi öperken, 
onunla ş akalaşır-ken ne kadar mutlu olduğ unu acıyla hatırlayacağ ını anladı. 
İpek'in ekmek kesen kolu durunca, o dönmeden önce Ka baş ını yana çevirdi. 
"Tabağınıza peynir, zeytin koyuyorum," diye seslendi İ pek. Bir salonda 
başkalarıyla birlikte olduklarını hatırlatmak için "siz" dediğ ini anladı Ka. 
"Evet, lütfen," diye öteki kiş ilere dönük aynı sesle cevap verdi. Gözgöze