rup duruyorsun canım! Kimse kim? Koca 
olacak biri işte. 
FATMA HANIM : Vah yavrum vah!.. Altı pişmiş çocuğun. Bir 
elim değip kaldıramadım ki. Üç saattir yatar. 
(Çocuk ağlar.) Ağlar tabii, baksana şuna. Akıl 
da edemedim. 
KOMŞU : (Usulca gider. Salıncağa eğilir. Fatma Hanıma 
yardım ederken) Dur, dur. Önce kuşağını çöz. 
Bırak sen bana ... (Çocuğun altını o değiştirme­
ye koyulur. Fatma Hanım gider, kuruyan bezleri 
toplar, katlamaya başlar.) Bu Kamil Bey ... Bi­
zimkinin dairesinde ... Karısı ölmüş, bir kızı 
var, o da evlenmiş. Yapayalnız şimdi. 
FATMA HANIM : Akşama ne içecek bu çocuk? 
KOMŞU : Bir nişasta kaynatırsın ... 
FATMA HANIM : Söyleyeceğim, söyleyeceğim. O beş lira var 
ya, dernekçi hanıma verdiğimiz? (Çocıık sus­
muştur.) 
KOMŞU : Bak deli karıya! Hala onu mu düşünüyorsun 
sen? 
FATMA HANIM : Nasıl düşünmem komşum? (Karar verir.) Gel 
otur şöyle. Otur da anlatayım. Senin bir şey­
cik bildiğin yok... (Komşu şaşkın, geçer, otu­
rur.) Bir kere o verdiğim benim ... Şeydi, bili-
yor musun? Şeydi. Son. 
KOMŞU : Ne sonu? 
FATMA HANIM : Sondu işte. Yok bende başka. 
KOMŞU : Yani para? (Fatma Hanım başını sallar.) İste 
Ariften. 
FATMA HANIM : Arifi gören kim? Hem ben Arif ten hiç iste-
KOMŞU • medim şimdiye kadar. O ne bırakırsa bıra­
kırdı. Ben elektrik, su makbuzlarını gösterir­
dim; bu kapıcı, bu kira derdim ... Bırakırdı. 
Şimdiyse ... 
: Eeee? .. 
178