86 
mel farkı, belki bir kitle sanatı olmasında görülebilir. 
On binlerce kişi de okusa, bir romanı her okur tek tek oku­
yor. Sadece kendisine hitap edildiği duygusunu yaşıyor. Film 
izlerken ise, insan kendini bir kitle içinde hissediyor. 
Sinema bir kitle sanatı olduğu için, duygu aktarm anın 
önemi artıyor. Romanda düşünce boyutu, sinemaya göre bi­
raz daha fazla. 
Farklı alanlarda üslu bu korumak 
Bir kişinin edebiya tabakışı ile diğer sanat dallanna bakı­
şı arasında, işin özü bakımından her zaman benzerlikler bu­
lunuyor. Bunu kendimden biliyorum; başka yönetme nlerle 
birlikte çalışırken yaptı�m film müziklerinden, kendi fılmle­
rimden ve romancılık anlayışırndan. 
Filmlerine müzik yaptığım yönetmenlerle tartışmalanmı­
zın, kendi sinema anla)'lşımı oh.ı.şturmamda epeyce etkisi oldu. 
Onlar genellikle filmlerinin melodrama tik sahnelerini se­
viyorlardı . Ve o sahneleri daha da kuvvetlendirecek müzikler 
istiyorlardı. Örneğin bir cenaze sahnesi oluyordu filmde. Ve 
orada, tam o görüntürrün müziği olarak düşündükleri şeyleri 
bekliyorlardı. Ney sesi, ağıt falan. Ben buna karşı çıkıyordum. 
Ikisi üst üste gelince izleyiciyi fazla yönlendiren, fazla hazır 
bir duygu ileten sahneler ortaya çıkacağını düşünüyo rdum. 
Aslında böyle düşündü�m, diğer müzik çalışmalanından 
ve romanlanından da anlaşıla bilir. Aynntılı tarif etmek üslu­
buma aykırı. Sözü tamamlamak, anlamı yaratmayı okuyucu­
ya bırakmak gerektiğini düşünüyorum . Bir nefes alma alanı 
kalmalı okuyucuy a, dinleyiciye. 
Bir tür mesafeli anlatım kabul edilebilir bu. İçtenliği ka­
nıtlama çabasını içtenlikli bulmuyorum . Abartılı hareketl er­
le, aşırı tariflerle aniatmayı sevmiyo rum. Küçük bir hareket­
le de duyguların anlatılabil ecegine, okuyucular-İzleyici ler-