Yunus'tan 'kurtulur kurtulmaz' onu aramaya koştu. Utan­
cından oteline gidemezdi, fakat her gün uğradığı kahveye son 
bir defa uğrayabilir diye, alışık bulunduğu saatte uzun süre 
bekledi, Clea gelmedi. Neden gelmedi? Neden gelsin? İlişkiniz 
mi sürdü, yoksa burada buluşmak için sözleştiniz mi? Son gün, 
insanın yeniden görmek istediği yığınla yer vardır, başka insan­
lar; hem kimbilir , seviştiği başka bir adam. Sen bıraktın diye 
kendini yalnızlığa mahkum edecek değildi ya? 
"Özür dilerim, artık buluşamayacağız ... " 
İki hafta boyunca oteldeki yatağını paylaşasıya yaklaştığı 
bir kadına, ezik büzük, sünepe halli, böyle dediydi. 
Clea, bir çocuğu yatıştırmaya çalışır gibi, okşayıcı sesiyle 
sormasın mı? 
"Seni telefonla da aramayayım mı?" 
Büsbütün batkı, büsbütün utanç, kem-küm: 
"Aramasanız iyi olur." 
Önce Japon kızlar, sonra Prens Balthasar, Kont Montecuc­
coli arabaları içinde çekilip gitmiş, karnaval bitmiş, Milena' cık 
ancak yatıştırıcı iki hap bulabilmiş, dargın gözlerle, hatta ayıp­
layan bakışlarla yanıbaşından geçmiş, rüzgar uyumuş, sular 
dalgın, hava hep öyle çok bungun. Kıyısında dikildiği küçük 
eski alanda kazıya bakarken, o çukura düşmeyi, arkeoloji öğ­
rencilerinin de tarihi, kokusuyla birlik yeniden gömer gibi, üs­
tüne bol toprak atmalarını istedi. Yer yarılsa, içine girse. Vebada 
ölen, kireç ocağına düşen tek kişi kendisi olsa. Altı kaval üstü 
şişhane, yarısı karga, yarısı zürefa adam! Yunus geliyor diye 
Clea'yı dehlemek. Onu ortadan kaldırmak. İzini silmek. Na­
mussuz katil. Yeşil çamaşır ipiymiş, usturaymış, Emma zehiriy­
miş! Geçmişi silmek, yoketmek mi istiyorsun? Önüne ağır taş 
duvarlar örersin, olur biter. 
Clea, solgunlaşmaya boyun eğmeyen gözlerini yüzüne 
dikmişti: 
"Sen bir şeyden çekiniyorsun, neden?" 
Apaçık sordu. Apaçık bir yanıt bekliyor. Serçe parmağını 
önündeki bol sodalı Campari bardağının ağzında dolaştırıyor, 
dolaştırıyor; yanıt gelmiyor. 
"Hadi, söyle bana, neden çekiniyorsun?" 
156