Şöyle konuştuk: 
O: 
-Hala aç mı oturuyorsunuz? 
Ben: 
-Evet. 
O: 
-Açlıktan öldükten sonra bu güzel kıyafetleriniz neye 
yarayacak? Burada her gün açlıktan kaç kişi ölüyor. Geliniz, 
bakınız, işte bir tanesi orada ... dedi. 
Gittik, baktık. On altı on yedi yaşında delikanlı bir dilen­
ci yere yatmış, yüzü, gözleri annem gibi olmuş, debeleniyor­
du. Halk başına birikmiş, ekmek, para veriyorlardı. Fakat o 
almıyor , yemiyordu . Biz de öyle olacağız diye korktuk . Kıza 
sordum: 
-Senin adın ne? 
-Emine ... Benim de anam babam öldü. Sokakta kal-
dım ... Bir iki defa evlere evlatlığa aldılar. Fakat hem doyunca­
ya kadar yiyecek vermiyorlar, hem de dövüyorlar. Kaçtım ... 
-Bugün giysilerimizi satalım ... O para bittikten sonra 
ne yaparız? 
-Dilenirsiniz ... Böyle güzel, yeni kıyafetle dilenirseniz 
para vermezler. Hem sen pek güzel kızsın. Delikanlı zengin­
ler sana çok para verirler. Hiç aç kalmazsın .. Öteki kardeşle­
rini de beslersin . Çirkin fukaraya acımıyorlar kardeş ... 
Hikayesinin bu noktasında Huriye yüzünü iki avucunun 
içine sakladı. Hıçkıra hıçkıra ağladı. 
Dinlerken komiserin üzüntüden rengi uçuyor, önündeki 
birayı, mezeleri unutuyor, henüz iki nefes çektiği sigarası bü­
tün kül olup yere dökülüyordu . Hüzünle ev sahibine döndü: 
-Mesleğim gereği çok felaket gördüm . Lakin bu kadar 
acıklısını böyle bir masum ağızdan dinlemedim, dedi. 
Huriye hıçkırıklarını kesti, yine başladı: 
-Zaman geçtikçe açlığımız artıyor, dayanılmaz bir rad­
deye geliyordu . Kıyafetlerimizi satmaya razı olduk. Emine 
bizi Malta Çarşısı diyorlar, oraya götürdü. İçleri konsollar, 
aynalar, karyolalar, döşemeler , elbiselerle dolu bir dükkana 
gittik. Orada kıranta bir adam oturuyordu: 
113