L MİSAFİR 
KADIN 
ANNEIII 
BABAIII 
ANNEIII 
BABAIII 
ANNEIII 
BADAIII 
ANNE IU 
BABA IH 
ANNE 111 
BABAIII 
ANNE III 
BABAIII : Öyleyse gidin, bulun kızınızı. 
(Öfkeyle çıkarken birden kumaş aklına gelir. Döner, 
paket kağıdıyla birlikte çabucak alır, çıkar.) 
: (Hıçkırarak ağlar.) Ah Yarabbi, ah! Kız doğuracağı­
ma taş doğursay dım! 
: Sus be sende! Zıplayıp durma. Ne vardı sanki ak-
şam akşam kızı dışarı yollayacak. 
: Nerde kaldı peki? Şuracığa gitmişti. 
: Ben aramaya çıkıyorum. 
: Allah aşkına dur. Zaten sinirlisin. Sokak ortasın­
da kıza bir şey yaparsın da, bütün mahalleye re-
zil oluruz. 
: Saat kaç? 
: Alh, daha ... 
: Böyle dünür de düşman başına. Mantoluk, man-
toluk. Başına çalsın. 
: Adi bir şey almışlar. Hiç sevmedim. 
: Ben gidiyorum! 
: Gitme! 
: Bırak yahu! 
(Parkta) 
(Bekçi, Ömer'le Nilitfer'in kaçmaya yeltendiğini 
görerek acı acı düdük çalar. Ayak sesleri. Koşuşmalar. 
Nilüfer'le Ömer sol kuliste kaybolurlar. Bekçi arkala­
rından habire düdük çalarak çıkar. Sağdan soldan halk 
parka birikir.) 
1. ADAM : Ne olmuş? Ne olmuş? 
1.ERKEK 
ÖGRENCİ : Bekçi bunları suçüstü yakalamış. 
1. YAŞLI 
KADIN : Aman Yarabbi! Arlık kızlarda da utanma diye bir 
şey kalmadı. 
61