gözükür, hele beni güldüren bir ba şka erkekse, buna hiç dayanamazlar. Bir 
süre, onlar üzülmesinler diye ne şemi saklamaya çal ışırım, ama içim 
sıkılmaya ba şlar, onlar ı gittikçe daha az görmeye çal ışırım, başka 
erkekler, dikkatimi çekmeye ba şlar, başka erkeklerle daha çok birlikte 
olurum. Yeni erkekler sevgililerinde inceden inceye alay ederler, gülerim 
ben de, engellemem, üstelik yüreklendiririm onlar ı, yeni bir ili şki için 
eski bir ili şkinin kal ıntılarını kullanırım, en kolay yol budur, ben de 
kabullenirim bu yolu. Bir erke ğin acısından kurtulmak için bir ba şka erkeğin 
neşesine sığınırım. 
İnsanların acılarını görmek istemiyorum, sürekli kaç ıyorum ac ılardan, 
benim ac ılarım başkalarınki gibi taa derinlerde sakl ı değil çünkü, hemen 
tenimin alt ında duruyor, bir ba şkasının acısı benim tenime de ğdiği anda, 
tenimi yar ıp acılarımı ortaya ç ıkarıyor. Çok ac ı çektim, ac ı çekmeye de çok 
yatkınım, bunu 
72 
biliyorum ben ve ac ı çekmek istemiyorum, ac ı çektiğim zamanlar, hele bir 
başkası için acı çekiyorsam, utan ıyorum bundan, ac ıdan daha fazla belki de 
o utanç yaral ıyor içimi, bu kadar kolay ac ı çekmeye yatk ın olmasayd ım keşke, 
o zaman belki de ba şkalarının acılarına karşı daha anlay ışlı, daha yumu şak 
ve şefkatli olabilirdim, ama kendi ac ılarım korkutuyor beni, üstelik de 
acılarımı hep saklamak zorunda kal ıyorum. Erkekler o kadar budala ki... 
Hiçbiri görmüyor bunu, bir tek Haluk, evet bir tek o, o görüyor benim ne 
kadar kolay ac ı çekebilece ğimi; her f ırsatta benim ac ıyacak yerime 
dokunuyor, bunu fark ında değilmiş gibi yap ıyor ama bal gibi fark ında, ben 
de bunu görüyorum. Ba şka kadınlarla yeme ğe gidiyor, k ırıştırı yor, ben 
aldırmazca davrand ıkça o da bunu daha can ımı acıtacak gibi yap ıyor. Ama daha 
kötüsü, bunu kendime söylemek bile çok güç, ama bana ac ı çektirdikçe ona 
bağlılığım daha da art ıyor, o da biliyor bunu. Nereden bildi ğini de çok iyi 
anlıyorum, çünkü o da kendine ac ı çektirene ba ğlanıyor, yaln ızca benim bunu 
anladığımı bilmiyor. 
Şu gerçeği artık çok iyi ö ğrendim, ac ı çekmek ha-inle ştiriyor insan ı; hayır 
ben hain de ğilim, yaln ızca acılar üstüme bula şmasın istiyorum, uzak 
tutuyorum ac ıları kendimden. Ama Haluk böyle dü şünmüyor. Geçen gün bir kavga 
sırasında sinirlenip gerçek dü şüncelerini söyledi: "Sen hain bir insans ın," 
dedi bana, "insanlara ac ı çektirmek istiyorsun, çünkü sence a şkın tek ölçüsü 
acı, insanlar ne kadar çok ac ı çekerce o kadar â şık olduklar ı anlaşılır 
sanıyorsun, sana â şık olduklar ını görmek istiyorsun, onun için de onlara 
hep acı çektiriyorsun." O s ırada güldüm ona, sonra dü şündüm söylediklerini, 
acaba do ğru mu söylüyor 
73 
diye. Hay ır, ben insanlara ac ı çektirmek istemiyorum, do ğru değil bu, hiç 
acı olmasayd ı keşke, ama a şkın da acıdan başka ne ölçüsü olabilir ki? 
74 
ON DÖRT 
Dışarısı aydınlık olduğu halde odan ın içi karanl ıktı, bütün perdeler 
çekilmiş, odanın çeşitli köşelerinde portakal renkli abajurlar yak ılmıştı. 
Böylece odan ın içinde gece gündüz fark ı ortadan kald ırılmıştı, bu odada 
çalışan biri zaman ı fark etmeden çal ışabilecekti. Yumu şak deriden 
kanepelerle maun bir kütüphane odaya sayg ıdeğer bir hava veriyordu. 
Duvarlardaki tablolar gizli ışıklarla ayd ınlatılmıştı, bu ışıklar yaln ızca 
tablolar ı aydınlatıyor, odan ın biraz gizemli lo şluğunu bozmuyorlard ı. 
Geniş çalışma masas ının üstündeki lamban ın ışığı da masan ın üstüne vuruyor,