hatırladı. "Peki, hadi gerekli diyelim... Ama bunun törenine ne 
gerek var?.. Herkese bunu duyuruyoruz, herkes böyle bir şey 
olduğunu biliyor ve hediyeler getiriyor... Bu çirkin olaydan utanan 
çocuk da hediyeler geldiği için seviniyor." Kendi sünnetini 
hatırladı. Herkesten gizlemek istediği, utandığı bu olayın baş­
kaları tarafından neşeyle, sevinçle karşılandığını, bir marifet 
yapmış gibi kendisini sevgiye ve hediyeye boğduklarını görünce 
o da utancı unutmuş, bazılarının sözlerine de inanarak bu işten 
gururlanması gerektiğini çıkarıp övünmüştü. Odasına doğru 
yürürken: "Zaten o zamandan bir kişiliğim olmadığı belliymiş!" 
diye düşündü. "Şimdi Perihan da üstü kapalı olarak aynı şeyi 
söylüyor. Onların yanında, ikisinin yanında olunca ben... 
Herhalde onların etkileri altına giriyorum ! " Perihan'ı odalarda 
arayıp bulamayınca kendini yatağa sırtüstü allı. "Niye buraya 
geldim ki, sanki!" diye düşündü. "Keşke evde otursayclık. 
Çocuğun hediyesini başka zaman da verebilirdim!" Başkaları 
gibi kendisinin de çocuğa hediye aldığını, böylece kendi sün­
netinde kendisini öven o dar kafalı, çirkin insanlar gibi dav­
randığını düşündü. "Peki, ne yapsaydım? Hiç hediye alınasaydım 
bana kızarlar, çocuğu sevmediğimi düşünürlerdi. Hepsinden 
kötüsü, Cemil de öyle düşünürdü! Hiç olmazsa ona bir kitap 
aldım. Üstelik Rousseau, Robinson'un bir çocuğa verilecek en 
iyi kitap olduğunu söyler! Ama tabii, bir kitap ucuz bir şey olduğu 
ve onu ne kadar sevdiğimi göstermek için biraz daha masraf 
etmem gerektiğini düşünerek bir de kol saati aldım!" Sabah 
başkalarının da aldığı kol saatlerinin hepsini bileklerine takan 
çocuğun şaşkınlığını ve neşesini gözlerinin önünde canlandırdı. 
Kendisi için böyle bir tören yapılamayan Lâle kenarda kalmış, 
ona kardeşini kutlamasını söylemişlerdi. "İğrenç, hepsi iğrenç! 
Sünnet törenlerini yasaklamalı!" diye düşündü. "Bunu hangi 
hükümet yapabilir? İnkılâpçı bir hükümet gerekli, ama inkılâplar 
da bitti. Peki ne yapılabilir?.. Evet, onlarla ilişkiyi en aza in­
dirmeli... Perihan ile kararlaştırdığımız gibi Nişantaşı'ndaki evden 
ayrılmalı... Onlara Daniel Defoe'yu, bütün Rousseau'yu okut­
malı." Cemil'e Robinson'un Fransızcasını almıştı. Çocuğun 
Fransızca okumaya üşeneceğini düşünerek umutsuzluğa kapıldı. 
Kitabın "Issız Adada 28 Yıl" adlı bir kötü ve kısaltılmış çevirisi 
480