ama sonra Atiye Hanım Ayşe'nin elbisesini övünce yeniden 
köpekten sözetmcye başladılar. Ayşe, "Ben de evime köpek alır 
mıyım?" diye düşündü, ama kendisine böyle bir şeyi yakıştı-
ramadı. Remzinin de köpeklerden, evin içinde küstah küstah 
gezinecek bir hayvandan hoşlanacak insan olmadığını düşündü. 
"O nasıl bir insan?" diye mırıldandı ve düşünmeden şu karşılığı 
verdi: "İyi, eli açık, iyi yürekli, centilmen..." Daha başka kelimeler 
de vardı galiba, ama dilinin ucuna gelmiyordu. Sait Bey savaştan 
sözetıneye başladığı için oradan da ayrıldı. 
"Şimdi nereye?" diye düşünüyordu ki, Refik ağbisini gördü 
ve kederlendi. "O niye öyle oldu?" diye mırıldandı. "Niye öyle 
sessiz, düşünceli, hüzünlü oldu benim ağbim?" Refik'e doğru 
yürürken: "Eskiden ne neşeliydi!" diye düşündü. "Eskiden ben 
neşesizdim, asık suratlıydım, o neşeliydi. Bana takılırdı, örgülü 
saçlarımı çekiştirirdi, canımı yakmadan alay ederdi benimle!" 
Relik'in karşısına geçip oturdu. 
"Perihan nasıl?" 
"Ateşi var! Bitkin. Grip..." dedi Refik. 
Nigân Hanım: "Bari çocuğu getirseydin!" dedi. 
"Üşütür diye düşündük!" 
"Hiçbir şey olmaz!" dedi Nigân Hanım. Üç çocuğuna da teker 
teker bakarak: "Ben sizi altı aylıkken en soğuk havalarda dışarı 
çıkarırdım!" 
"Ooo aile meclisi mi toplandı?" Sait Nedim Bey neşeyle gü-
lümsüyordu. Savaş sözü bitmişti. 
"Ah, Cevdet Bey!" diye mırıldandı Nigân Hanım. Duvardaki 
resme bakıyordu. Başını bir süre sağa sola salladı ve döndü: 
"Şuraya otursanıza Sait Bey!" dedi. "Siz Cevdet Bey'i iyi tanırsınız. 
Sizin konağınızda, Nedim Paşa'nın konağında biz..." 
"En iyi tanıyan Fuat Bey'dir. O anlatsın!" dyerek Sait Bey kalktı. 
Semih Bey'lc konuşan Fuat Bey'e doğru yürüdü. Ona birşeyler 
söyledi. Fuat Bey gülümsedi, ağır ağır yürüyerek yanlarına geldi, 
olurdu. 
Nigân Hamın, Fual Bey'den rahmetliyi anlatmasını rica elti. 
Evde, odalarda hiç bilmeyen, durmadan canlanan, parlayan, 
dalgalanan bir uğultu vardı. Fuat Bey, Cevdet Bey'i ilk Selanik'ten 
İstanbul'a dükkân açmak için geldiğinde tanıdığını söyledi. 
5.3/