Mazlumlar
İstanbul, 2016
L es Bonbons du H arem 'in sonuncusu henüz bitm işti ki, 
bir köpek, kuyruğunu o narin gövdesinden beklenmeyen bir 
enerjiyle sallayarak açık kapıdan içeri daldı. Uzun, sık kür­
kü sonbahar yapraklan rengindeydi; kafası küçük, bakışla- 
n  içliydi.
“Ponpon, sevgilim, beni mi özledin?” dedi işkadım.
Köpeği yerden alıp kucağına koydu. Hayvan konukları 
seyretti gözlerini kırpıştırarak; tilkiye benzeyen yüz hatlan- 
na, her an husumete dönüşebilecek bir ifade yerleşmişti.
“Bu ülkenin değiştiği ne zaman dank etti kafama, bili­
yor musunuz?” diye sordu işkadım konuklanna. “Geçen ay 
Ponpon’u veterinere götürdüğümde.”
Işkadımnm anlattığına göre, normalde veteriner düzen­
li olarak eve geliyordu. Ama adam birkaç hafta önce bacağı­
nı sakatlamıştı ve eskisi gibi çalışmaya devam etse de ev ziya­
retlerini yapamaz olmuştu. Kadın da Ponpon’u kolunun altına 
sıkıştırıp kliniğe gitmişti. Eskiden köpek sahipleri neredeyse 
birbirinin aynısı olurdu -  modem, şehirli, laik, Batılılaşmış. 
Muhafazakâr Müslümanlar köpekleri mekruh gördüklerinden 
yaşam alanlarım onlarla paylaşmaya meraklı değillerdi.
“Vallahi hiçbir zaman anlamadım içinde köpek ya da resim 
bulunan eve niye melek girmezmiş” dedi işkadım.
“Buhari’den bir hadis” dedi bu çevreye yakın zamanda da­
hil olan kodaman medya patronu. Kar beyaz gömleği yaka­