Orta Direk 223 
"Buyur buyur Muhtar Ağam," diyordu ona en güzel, en candan sesiyle. 
Muhtar oturmadı, ona tatlı tatlı gülümsedi geçti. San Mustafaya bu kadarı 
bile çoktu. Mendilini çıkardı, bir iyice ağzını sildi. Artık köyde çoluk çocuk, ka­
dın erkek, önüne kim gelirse hatırını soruyor, okşuyor, öpüşüyordu. 
Onu böyle görenler, içlerinden: 
"Heeeey bre gavur," diyorlardı, "gene köylüye işin düştü. Sanırsın gökten in­
miş bir melaike." 
Böylece bir iki saat köyün içini dolaştıktan sonra evine döndü. Büyük karı­
sına bile gülümsüyordu. Bu, son yıllarda hemen hemen hiç olmamıştı. Üstelik 
elinden de tuttu büyük karının. Amma dört bir yanı kollayarak, küçük kan ço­
cuğuyla uğraşırken. 
Küçük karısı çocuğu beşiğe yatırmış ayağa kalkmıştı ki, Sefer Ağa vardı ço­
cuğu beşikten aldı, okşamaya, koklamaya başladı. Uzun uzun ... Bu da ender 
yaptıklarındandı. 
Ortalığın durulduğunu, el ayağın ortadan çekildiğini görünce çabuk çabuk 
Kır İsmailin evine gitti. Onu görünce Kır İsmail çok telaşlandı. Yüzü soldu. Ne 
diyeceğini bilemedi. Buyur da edemedi. Muhtar işi çakmıştı. Onun buyurunu 
beklemeden vardı, yığılı yatağın üstüne oturdu. 
"Bu ne hal İsmail Ağa? Bize karşı bu yüzüyün yıkkınlığı ne? Babanı mı öldür­
dük? Şöyle varalım da bizim İsmail Ağa ne yapıyor, görelim dedik hani. Dedik 
ki, haber verelim de hiç küşüm çekmesin, Çukurovada tarlalarımız tutulmuştur. 
Delice Bekir Ağa gelir gelmez hemen aşağı inip pamuğa gireceğiz ki ... Köylü kıs­
mında sabır olmaz. Bilmezler sabrın sonunun selamet olduğunu. Delice Bekir 
Ağamız bugün değilse yarın gelir. Bize öyle pamuğu çok tarla bulur ki, kesemi­
ze Halil İbrahim Hazretleri efendimizin bereketi. Hey babam heeeey, bir adam 
günde elli kilov bile toplar. Yaaa İsmail Ağa, büyük teyzemin oğlu. Köylü dedi­
ğin iğvalara çabuk kanar." 
Kır İsmailin daha telaşının geçmediği yüzünden belliydi. Muhtara hiç ba­
kamıyor, başını da yerden kaldıram ıyordu. Ötede durmuş kalmış iki oğlunun, 
karısının, kızının da başı yerdeydi. 
Birden sözünü kesen Muhtar kıza döndü: 
"Gel hele yanıma güzel kızım," diye eliyle onu çağırdı. "Gel hele yakınıma. 
Senin için geldim. Yoksa kellemi kesseler şu teyzemin öz oğlu Kır İsmailin yü­
züne dünya bir yüzüne bakmazdım. Ama boynumu büken sensin. Gel şöyle 
karşıma otur da, bak sana ne diyeceğim. Senin başına o işleri getirenler öyle 
elimden kolay kolay kurtulamayacaklar. Ay geçer, yıl geçer amma ben hiçbir şe­
yi, hiçbir kötülüğü unutmam. Unutmam. Onları da unutamadım. Onlar büyük 
cezalarını çekecekler. Ben her bir işin bir sırasını beklerim. Sırasız iş başsız so­
ğana benzer. Sapı elinde kalır. İşte tam sırası bugün geldi. Unuttu der de bana