Zülfiyar, bu gencin eşkalini ona uzun uzun anlatmış, hat­
ta bir nakkaşın tarif üzere çizip boyadığı resmini bile ver­
mişti. Ne var ki Hınzıryedi, Uzun Ihsan Efendi'yi orada bu­
rada dilendirmeye başladıktan iki ay sonra, loncaya gelen 
bir gençten hiç şüphelenmemişti. Çünkü Anadolu' dan gelip 
Kostantiniye'de iş bulamadığını söyleyen ve yüzü insan içine 
çıkamayacak kadar parçalanmış bu genç adam, Zülfiyar'ın 
tarifine hiç mi hiç uymuyordu. Sesinden ve ellerinin derisi­
nin gerginliğinden genç olduğu belliydi, ama zaten dilenci­
lerin beşte ikisi çocuk ve gençti. Üstelik, bu dilenci adayı o 
parçalanmış yüzüyle bir hayli sadaka toplayacağa benzerdi. 
Yine de ona biraz sorgu sual etmeyi de unutmadı. Böylece, 
yüzünün kan davalısı tarafından tırpanla parçalandığını, öl­
dürülmekten korktuğu için köyünü terkettiğini, yüzündeki 
hasar nedeniyle Kostantiniye'de değil kefil bulmak, hiç kim­
senin ona iş bile vermediğini öğrendi. Hayattaki bütün ama­
cının sadece sağ kalmak olduğunu, parada pulda gözü olma­
dığını, loncanın defterine yazılmak için aldığı sadakanın on­
da yedisini değil, onda sekizini bile vermeye razı olduğunu 
söylüyordu . Hınzıryedi, bu kelepir avanta kaynağını kaçıra­
cak biri değildi. Yardımcılarına lonca defterini hemen getir­
melerini buyurdu . Üç kişi, koskoca ve kapkalın defteri getir­
diler. Bu defter o kadar ağırdı ki, özel olarak yaptırılan rah­
lenin üzerine konar konmaz tahtalar gıcırdadı. tık sayfaları 
Latince, sonraları Rumca ve nihayet Osmanlıca olan bu def­
ter, fetih öncesi ve sonrası dilencileri tarafından özenle sak­
lanmış, asırlar boyunca ulustan ulusa, nesilden nesile geçe­
rek sonunda Hınzıryedi'ye erişmişti. Defterin boş bir sayfası! 
nı açıp delikanlıya dönerek, "İsmin her ne ise, burada onun 
pek önemi yok" dedi, "Bizler aramıza katılanlara lakap ta­
karız. Bir lakabı olan dilenci gedik sahibi sayılır, yani onun 
kendisine mahsus daimi bir dilenme yeri olur. Ama bunun 
için önce, yerine göre on filuriden yüz elli filuriye kadar bir 
106