yukarı çıkmaları yasaklanmıştı. Ahmet babaannesinin sağlığını 
merak ederek, dairenin kapısını anahtarıyla açtı ve içeri girdi. 
İçeri girer girmez koridorun öteki ucundaki sarkaçlı büyük 
saatin tıkırtısını duydu. Ahçı Yılmaz'a geldiğini, birşeyler yemek 
istediğini söylemek için hemen mutfağa girdi, ama mutlak bqştu. 
Mutfağın salona açılan kapısına doğru yürürken içerden gelen 
bir kahkahayı duyarak durdu. Arkasından ahçı Yılmaz'ın da 
kahkahasını işitince kapısının aralığından baktı ve neredeyse 
korktu: Babaannesinin saçlarının üstünde tuhaf bir şey vardı. 
Dikkatle bakınca bunun sigara sehpalarının üzerinde duran elişi 
örtülerden biri olduğunu anladı. 
Hemşire kadın: "Nigân Hanım, ne kadar yakıştı size bir bil­
seniz!" diye bağırdı. Bir kahkaha attı. "Gelin gibi oldunuz val-
lahi!" 
Emine Hanım: "Alı, yapmayın lütfen! Yazık, yazık!" diye 
mırıldandı. 
Ahçı Yılmaz: "Nigân Hanım, Nigân Hanım, benim hakkımda 
ne düşünüyorsunuz?" dedi. "Babam otuz yıl yemeğinizi pişirdi. 
Ben de oluz yıldır pişiriyorum, benden memnun musunuz?" 
Nigân Hanım orada değilmiş, çok uzaktaki bazı belirsiz kişilerle 
konuşuyormuş gibi: "Evet, senden memnunum!" dedi. 
Emine Hanım: "Yeter artık, yapmayın. Bakın, görüyor mu­
sunuz!" dedi. 
Hemşire: "Sigara içer1 inisiniz?" dedi. Nigân Hanım başını 
sallayınca bir tane yakıp verdi. 
Nigân Hanım dumanı içine çekmeye çalıştı, ama sigara söndü. 
Birkaç kere üfledi. Şikâyetçi bir sesle birşeyler söyledi. Ahçı 
Yılmaz bir kahkaha atlı. Hemşire yeniden yakıp sigarayı uzattı. 
Emine Hanım söylenerek ayağa kalktı ve hasta kadının başından 
örtüyü, elinden sigarayı almak için davrandı, ama Nigân Hanım 
sigarayı vermek istemedi. 
Ahmet birden mutfağın öteki kapısını bütün gücüyle çekti, 
gürültüyle öksürdü, onlara toparlanmaları için vakit tanıdı ve 
içeri girdi. Hafif bir ölke duyuyor, bunu da duymaması gerektiğini 
düşünüyordu. 
Hemşire sigarayı işaret ederek: "Sinirlerine iyi gelir!" dedi. 
Ahmet: "Dokunmaz mı?" dedi. "Nasıl babaannem?" 
545