mayacağı peşinen bilindiğinden, usulüne uygun biçimde, ön­
den oturanın izni istenerek: 
Beyefendiyi buraya alıyorum hanımefendi! 
Tabii. 
-Bu tabii, sessizlerden bir tabii'dir, tabii ki.-
Pencereyle kolonlardan birinin arasındalar. Bir yığın çizgi, 
yazı, birçok kafa kol arasından durmadan parçalanarak bazan 
resimli aynada, yan bütün ama soluk olarak da her zaman cam­
da yansımaktalar. 
"Beyefendiyi buraya alıyorum, hanımefendi!" 
Kadının hafif bir baş sallayışı, adamın belli belirsiz, altı hiç 
çizilmemiş teşekkür selamı, ardında tanrısal eğilmezliğiyle dim­
dik duran başgarsonun çektiği sandalyeye yerleşir yerleşmez 
de gözlerini eline tutuşturulan listede yukardan aşağıya, aşağı­
dan yukarıya gezdirmeye başlaması; tadımlıklarda -giriş okla­
rının uçlarında- sevecenlikle biraz durarak, ortalara doğru 
uyanmaya başlayan kösnüye benzer bir duyguyla sonra; hiç iş­
tahı olmadığı halde, göğüs mü, but mu, sırt mı, beyaz mı, kır­
mızı mı, kanlı mı, kızarmış mı, derken derken, dilinde -bir kay­
ganlıkla kendini tutmasını bilmeyen sabırsız bir yeniyetme gibi 
ansızın tatlılara sıçrayıverişi... 
Başka ne yapabilir ki? Bir an önce bir şeyler tıkınılıp, bir an 
önce bir yerlere yetişilecektir. Okula. Ofise. Mezarlığa. 
(Öyle olsun, zamanın akışı da aklımızda bulunsun.) 
O halde uçağa? Pekala, uçağa değilse, bir toplantıya, röpor­
taja, parti il merkezine, üniversiteye, karşı üniversiteye!. . Efen­
dim, duruşmaya öyleyse, tutukevi kapısına? İyi o halde, çocu­
ğun doktoruna, karısını jimnastik salonundan almaya? Banka­
ya, televizyon çekimine!. Pekiii, sınava? Çatı katındaki atölye­
sinde kil yoğurarak bekleyen, beklerken durmadan saatine ba­
kan sevgiliye! Erkeklerin açkarnına formda olmayacaklarını dü­
şünen bir sevgili ... 
Sevgili neden heykeltıraş olsun ki? Belki de içmimar olma­
ya aday öğrencilerinden biridir; mezecinin önünden alınacak, 
kendi bekar evine götürülecek, derslerarası öğle tatili biraz uza-
14