nen bir ok vard ı. Herhangi bir yer hissi versin diye özellikle bula-
nık ve belirsiz b ırak ılm ış şehir siluetinin ta kalbine bak ıyordu 
böylece kafe. Bu noktadan sonra daha ileri gitmek için şifre gere-
kiyordu. Pek çok gerçek, yerel kafe gibi buras ı da teoride herke-
se aç ıktı ama pratikte müdavimlere ayr ılm ıştı. Bu kural gere ği, 
zaman zaman gelgeç sohbetçiler ç ıksa da, grubun çekirde ği üç 
aşağı beş yukar ı ayn ı kal ıyordu. Siteye girdikten sonra zeminde-
ki siluet soluyor ve oyundan önce aç ılan tiyatro perdesi gibi iki 
yana çekiliyordu. Siberkafeye girerken çan sesleri duyuyordunuz, 
sonra yine ayn ı melodi ama bu sefer daha uzaktan: 
Even old New York was once New Amsterdam 
Why they changed it I can't say People just 
liked it better that way*  
Siteye girdikten sonra Armanu ş, "bekâr Ermeniler", "bekâr 
Yunanl ılar" gibi arkada ş atayanlara aynlrru ş fowrnlara bakmadan 
doğrudan "Anu ş Ağacı" yazan yeri t ıklad ı. Buras ı daha entelektüel 
meraklan olanlann bulu ştuğu bir forumdu. Armanu ş grubu on ay 
önce keşfetmişti ve o günden beri hemen her gün tart ışmalara 
kat ılan daimi bir üyeydi. Zaman zaman baz ı üyeler gündüz vakti 
mesaj atsalar da esas tart ışmalar geceleyin, günlük rutinin hayhu-
yu bittikten sonra gerçekle şiyordu. Armanu ş forumu eve döner-
ken uğramay ı âdet edindi ği salaş, dumanl ı bir bar olarak hayal et-
mekten ho şlan ırdı. 
Cafe Constantinopolis'in Anu ş Ağacı bölümü yedi daimi üye-
den oluşuyordu, bunlar ın beşi Ermeni geri kalan ikisi Yunan'd ı. 
Şahsen tan ışmam ışlar, böyle bir ihtiyaç duymam ışlard ı. Hepsi 
farkl ı şehirlerden, mesleklerden ve hayatlardan geliyordu. Hepsi-
nin takma adlar ı vard ı. Armanu ş'unki Madam Sürgün Ruhum'du. 
Bu ismi çok sevdi ği yazar Zabel Yeseyan şerefine seçmi şti; 1915' 
te Osmanl ı hükümetinin dev şirdiği Sak ıncal ı Ermeni Ayd ınlar lis- 
* Bizim New York bile bir zamanlar Yeni Amsterdam'd ı/Kim bilir ad ını ne-
den değiştirdiler/Zahir böylesini daha çok be ğendiler.  tesindeki tek kad ın romanc ı. Zabel Yeseyan muhte şem bir karak-
terdi. İstanbul'da do ğmuş, sürgünde ya şam ış, romanc ı ve köşe ya-
zan olarak alabildi ğine zor ama dolu dolu bir hayat sürmü ştü. Ar-
manuş'un masas ının üzerinde bir foto ğraf ı vard ı; şapkas ının alt ın-
dan çerçevenin ötesindeki belirsiz bir noktaya bak ıyordu Zabel 
Han ım bu resimde. 
Anuş Ağacı'nın üyeleri her hafta bir tart ışma konusu seçerdi; 
tarih ve felsefeye merakl ıydılar. Popüler kültürden nefret ettikleri 
gibi kapitalist tüketim kültürünün hükümranl ığını tan ımamaya 
ahdetmişlerdi. Seçtikleri temalar çe şitlilik gösterse de ortak tarih-
leri ve kültürleri üzerinde durmaya meyilliydiler - "ortak" da ço-
ğunlukla "ortak dü şman" anlam ına geliyordu: yani Türkler. Hiç-
bir şey insanlan ortak bir dü şman kadar h ızla ve kuvvetle birbiri-
ne yak ınlaştırmaz. 
Bu hafta tart ışma konusu "Yeniçeriler"di. Yeni gönderilmi ş 
iletileri gözden geçirirken Baron Baghdassarian'm online oldu ğu-
nu görüp sevindi Armanu ş. Onun hakk ında tek bildi ği tıpk ı ken-
disi gibi kalan sa ğlann torunu oldu ğuydu ama kendisinin aksine 
öfkeyle doluydu. Bazen a şın sert ve şüpheci olabiliyordu. Son 
birkaç ay boyunca, siberuzay ın ele avuca gelmezli ğirıe rağmen, 
ya da belki tam da o sayede, Armanu ş ondan ho şlanmaya ba şla-
mıştı. Mesajlann ı okuyamadan geçerse günü, derin bir eksiklik 
hissediyordu. Ona kar şı hissettiği her neyse -dostluk, ho şlanma 
ya da s ırf merak- bunun kar şılıklı olduğunu biliyordu. 
"Osmanl ı hükümdarl ığının adil oldu ğuna inananlar Yeniçeri-
nin Paradoksunu bilmezler. Yeniçeriler kendi halklar ını hakir 
görmek ve geçmi şlerini unutmak pahas ına bir ihtimal toplumsal 
merdivenin tepesine t ırmanmak üzere Osmanl ı devleti taraf ından 
alıkoyulup din de ğiştirtilen H ıristiyan çocuklard ı. Yeniçerinin 
Paradoksu, her az ınlık için geçmi şte olduğu kadar günümüzde de 
geçerlidir. Ey göçmenlerin çocuklar ı! Bu as ırlık soruyu arada bir 
sorun kendinize: Bu paradoks içinde konumunuz ne olacak, Yeni-
çeri rolünü kabullenecek misiniz? Türklerle bar ış yapmak için ce-