biz' içeri sokmuyordu, randevu alınmadan olmaz diyordu. 
Gürültümüzü duyan Mustafa İnan sekreterini çağırttı. Bir­
den kapıda göründü sekreter ve girin bakalım dedi: Hoca si­
zinle konuşacak. Nasrettin Hoca'nın fil hikâyesi misali, kala­
balık bir anda dağıldı. Bizler, birkaç arkadaş, herhalde en 
önde olduğumuz için, kaçamadık. Geri çekilenler de, hiç ol­
mazsa bir iki kişi içeri girsin diye, bizim kaçış yollarımızı 
kesmişlerdi. Sonunda kendimi açık kapının önünde buldum 
ve biri arkadan beni kuvvetle itti, odaya daldım istemeden, 
Mustafa İnan tam karşımda oturuyordu, gülerek bana bakı­
yordu. Beyaz dişlerini göstererek gülümsüyordu. Allah Allah 
dedim, kendi kendime: bir hoca, bir rektör de güler mi? Yarı- 
tannlar genellikle asık suratlı olurdu; hele o tanrılar meka­
nik, matematik gibi çok zor şeyleri de bilirlerse. Rektör gü­
ler mi, diye düşünüyordum. Dekan bile gülmezdi. Değil kür­
sü başkanları, doçentler bile gülmezdi." Eren Omay haklıydı, 
belki asistanlar, ilk acemilik yıllarında biraz gülümserlerdi. 
Gülmek, doktorayı verdikten sonra unutulan bir eylemdi. 
Belki eylemsiz doçentler, kadro buluncaya kadar biraz dişle­
rini gösteriyorlardı (gülümsemek için). Canım, belki de her­
kesin dişleri Mustafa İnan'ınki kadar güzel değildi. "Otur ba­
kalım dedi rektör bana. Nedir mesele?" Eren Omay daha 
kendine gelememişti. Şaşkınlığını örtmek için birden saldırı­
ya geçti: "Efendim bu matematikçi çok zor soruyor, çaktır­
mak için böyle yapıyor. Öğrenmediğimiz yerlerden soruyor." 
Hoca birden ciddileşmiş göründü: "Güzel. Bütün bunları bir 
dilekçeyle bana bildirin, hemen tahkikat açtırayım bu hoca 
hakkında." Buyrun bakalım, şimdi ne yapacaklardı? Birden 
bütün öğrenciler hep bir ağızdan konuşmaya başladı: Hayır 
öyle değildi, onu demek istememişlerdi, mesele hocadan şi­
kâyet değildi, onlann durumu ne olacaktı? Hepsi ayağa kalk­
mıştı heyecandan. "Oturun,1 ’ dedi Mustafa İnan, "Önce sa­
kinleşin, meselenizin ne olduğunu düşünün. Sonra anlatın