heyhat hiç aldıran yoktu. Yayın dünyasına öyle bir makale 
çıktığından haberdar olan bir kişiye tesadüf edemiyordu. 
Sonra "nankörler" diye okurlara, o makaleden habersiz 
kalan okurlara sövüyordu. 
İrfan şöhret hırsı ile yanıyor, kavruluyordu. Kendini aleme 
tanıtmak, bu ne kadar olması güç bir işti! Acaba bu mem­
leket, İrfan'daki zeka cevherini takdir edebilecek bir anlayış 
seviyesine kadar hiçbir zaman yükselemeyecek miydi? 
Böyle ümitsizce düşünüyor, sonra çevresine karşı derin 
bir nefrete düşerek her şeyi, her şeyi acımasızca tenkide 
girişiyor, milli örf ve adetlerimizden hiçbirini beğenmiyor, 
hepsini değiştirmek lüzumuna inanıyordu. 
İrfan, gençliğin erişmek istediği hayal olan evlenme 
konusunda bile yürek sızlatıcı bir ümitsizlik, bir tatsızlık, bir 
gönül kırgınlığı içinde kalıyordu. Hayır, o, bu memlekette 
evlenmeyecek ti... İşte ağabeysi Ragıp evlenmişti. Zorunlu 
bir adete uymak için evlenmişti. Birkaç ay geçtikten sonra 
geçirnsizlikler, dırıltılar baş göstermişti. Çünkü karı koca 
arasında duygu, zevk, terbiye bakımından bir uyum yoktu. 
Hele birbiri ardına iki çocuk doğurduktan sonra kadına bir 
çapaçulluk, bir rehavet, bir yıpranma gelmiş, Ragıp'ın zevk 
ve istek yüklü bakışıları ev dışında dolaşmaya başlamıştı. 
Karı koca sadakatİndeki bozulmanın ilk devrelerinde bu 
geceleri ortadan kayboluşlarına birer sebep uydurabilmek 
için hayli yorulmuş, fakat sonraları buna da h.izum görme­
yecek gemi bütün bütün azıya almış karı koca birbirlerinin 
başına adeta birer bela olup kalmıştı ... 
Bu etkileyici numune, bu ümit kırıcı misal İrfan'ın gözü 
önünde durup dururken o nasıl evlenebilecekti? İrfan ken­
dine eş olabilmek için el ele vererek gençliğin aşkı süsleyen 
hayallerinde, altın yaldızlı ufuklarında birlikte yükselmenin 
zevkiyle uçacak bir melek arıyordu. 
Onu nerede bulacaktı? Nerede? Hayalinin mahsulü 
olan bu müstesna varlığı, emel perisini İstanbul'da değil en 
medeni memleketlerin gelişmiş ve görgölü çevrelerinde bile 
düşünemiyordu. 
23