ku yüzünden  başıma  ağrılar  saplanıyor.  Eşim  diyor  ki abartıyormu-
şum.  Abartıyor  muyum  sizce?  Siz de alıyorsunuz  değil  mi kokuyu? 
Ha Madam  Hanım,  alıyor  musunuz  çöp  kokusunu?" 
Madam  Teyze'nin  yüzünden  belli  belirsiz  bir gölge  geçti.  Tekrar 
konuşmaya  başladığında,  tıpkı  damarları  fırlamış  solgun  elleri  gibi 
pütür  pütür  engebeliydi  sesi. 
"Erkek  kardeşim,  Kahire'ye  gitmişti  seneler  evvel.  Dedi  ki uçak-
tan iner  inmez  bir uğultu  duyuyormuş  insan.  Kahire'nin  uğultusu. 
Oysa  havaalanı  şehre  epeyce  uzakmış.  Meğer  fersah  fersah  ötesine 
uğultusunu  yayarmış  şehir.  Düşünün  bir. Bu nasıl  şehir,  orada  yaşa-
yan insanlar  nasıl  insanlar  ki, sığamamışlar  kaplarına,  taşıvermişler 
böyle.  Bizim  İstanbul'umuz  da öyle  değil  mi Tijen  Hanım?  Ama  Ka-
hire uğuldar,  İstanbul  kokar.  Daha  bu şehre  yaklaşmadan,  uzaktan 
bile kokusunu  alabiliyor  yabancılar.  Biz alamıyoruz  tabii.  Yılan  sü-
tü çok  severmiş,  nerede  süt var ise kokusunu  takip  ede  ede  bulur-
muş.  Ama  süt kazanında  yüzerken  süt kokusu  alır mı hiç?  Kahireli 
de kendi  uğultusunu  duymaz  herhalde,  İstanbullu  da kendi  kokusu-
nu almaz.  Hem  ne kadar  eski  şehirler  bunlar.  Ben  gençken  hiç bil-
mezdim  İstanbul'un  bu kadar  yaşlı  olduğunu.  Yaş  ilerledikçe,  çöpler 
de artıyor  haliyle.  Kızmıyorum  artık.  Siz de kızmayın  Tijen  Hanım." 
Hijyen  Tijen  kızına  da aynısından  armağan  ettiği  uzun  kirpikli, 
ipiri,  abanoz  gözlerini  boş  boş  kırpıştırıp  ne diyeceğini  bilemeyin-
ce, iki kadın  bir kez daha  susmuş  oldular.  Böyle  aralara  serpiştiril-
miş yabani  suskunluklar,  aynı  dili  konuşmayanların  sohbetlerinin 
nakaratlarıdır;  belli  aralıklarla  tekrarlanır.  Derken,  biraz  daha  hava-
dan sudan  ve çöplerden  söz edip,  karşılıklı  nazikçe  iyi günler  dile-
diler.  Çarpmamaya  özen  gösterilerek  usulca  örtüldü  kapılar.  Ama 
kapıyı  kapatır  kapatmaz  kendi  hayhuylarına  dönmedi  kadınlar.  Her 
ikisi de, yaklaşık  bir on saniye  kadar  kulağı  dışarıda  sessizce  diki-
lerek,  berikinin  tıkırtılarından  ne yaptığını  anlamaya  çalıştı.  Ve her 
ikisi de hiçbir  şey duyamadı. 
118