daha kendi yöresinde döndükten sonra durdu, yerden kalkma­
ya uğraşan Halile bir göz attı, sonra bostanm ortasından, ayak­
ları yumuşak toprağa gömülerek geçti gitti yemyeşil, taze, yun­
muş armmış sazların içinde durdu. Sazlar onun kamını, sağrı­
sını örtüyor, yalnız dik, uzun boynu, dikilmiş kuyruğu dışarıda 
kalıyordu. Sabah aydınlığında, koşmuş atın sırtı da inceden bu­
ğulanıyordu.
Köse Halil bitkin, soluk soluğa geldi.
"Bugün tesUm oluyordu, teslim olmuş gitmişti ama gözüne 
bir şeyler ilişti de korktu. Burnunu gördün mü Memed," dedi, 
"amma da kocaman açılıyor, körük gibi soluyordu."
Memed gülüyor:
"Teslim olacak," diyordu. "Usul usul alışıyor, ilk günler 
böyle miydi? Belki yarın yakalarsın."
Halil:
"Yakalayacağım," diye geriniyor, köse çenesini okşuyor. 
"Yarın sabah onu yakalayacağım. Bak uzağa da gitmedi bugün, 
orada duruyor, gel Halil beni yakala diyor. Yağma mı var! Yaka­
lanacaksa ayağıma gelsin. Bu hayvan milleti var ya, beni bir se­
ver, bir severler... Hepsi. Bana yılan bile dokunmaz. Yılan bile."
Memed:
"Sivrisinekler bile," diye güldü.
Halil çok ciddi:
"Bana sivrisinekler bile dokunmaz. Ben cümle mahlukatın 
derdinden anlarım."
Memed:
"Dilinden de... Sultan Süleyman gibi."
"Süleyman gibi," diye tekrarladı Halil. "Süleyman gibi... 
Her adamın bir hüneri var. Beni de kurt kuş sever. Benim hüne­
rim de bu."
Kendi kendine konuşarak çardağa gitti, çardağm direğinde 
asıh palaskasım çividen aldı, bir ince söğüdün gövdesine iyice 
bağladıktan sonra cebinden Elbistan çakışım çıkardı, hayranlık­
la bakıp: "Halis çelik," dedikten sonra çakıyı açtı, palaskaya bir 
iyice tükürdü, kılavlamaya başladı.
Bir haftadır Halil her sabah kalkıyor, önce atla cebelleşiyor, 
sonra da bıçağını akşama kadar kılavlıyordu.
416