7  
7.Benim Ad ım Kara 
 
 
 
Çocuğunu ilk gördü ğümde, y ıllard ır Şeküre'nin yüzünün nesini yanl ış hat ırlad ığımı hemen anlad ım. Orhan' ın 
yüzü gibi Şeküre'ninki de inceydi, çenesi de hat ırlad ığımdan daha uzundu. Bu yüzden sevgilimin a ğzı, tabii ki 
yıllar boyunca dü şündüğümden daha küçük ve dar olmal ıydı. On iki y ıl boyunca, o şehir senin bu şehir benim 
gezerken hayalimde Şeküre'nin a ğzım istekle geni şletmiş, dudaklar ını daha derli toplu, ama iri ve parlak bir 
vişne gibi daha etli ve dayan ılmaz hayal etmi ştim. 
Şeküre'nin yüzünün İtalyan üstatlar ının usulleriyle yap ılm ış bir resmi olsayd ı yan ımda, demek ki, on iki y ıl 
süren yolculu ğumun ortalar ında bir yerde geride b ırakt ığım sevgilimin yüzünü art ık hiç mi hiç hat ırlayam ıyorum 
diye kendimi yersiz yurtsuz hissetmeyecek tim hiç. Çünkü içinizde kalbinize nak şeylediğiniz bir sevgilinin yüzü 
yaşıyorsa eğer, dünya hâlâ sizin evinizdir. 
Şeküre'nin o ğlunu görmek, onunla konu şmak ve yüzüne yak ından bak ıp öpmek içimde u ğursuzlara, 
katillere, günahkârlara özgü bir huzursuzluk ba şlatt ı hemen. İçimden bir ses, "Haydi, şimdi Şeküre'yi git gör." 
diyordu bana. 
Bir ara, Eni ştemin yan ından hiçbir şey demeden ç ıkay ım, sofaya aç ılan kap ılar ı -göz ucuyla saym ıştım, biri 
merdivenlerinki be ş karanl ık kap ı- hepsini Şeküre'yi bulana kadar tek tek açay ım diye dü şündüm. Ama 
yüreğimden geçenleri zamans ız ve hesaps ızca aç ıverdiğim için sevgilimden on iki y ıl uzak kalm ıştım ben. 
Sessizce ve sinsice bekledim ve Şeküre'nin kimbilir ne kadar s ık oturduğu minderlere, dokundu ğu eşyalara bak ıp 
Eniştemi dinledim. 
Sultan' ın bu kitab ı Hicret'in bininci y ıldönümüne yeti ştirmek istedi ğini anlatt ı bana. Cihanpenah 
Padişahımız takvimin bininci y ılında, kendisinin ve devletinin Frenklerin usûllerini de onlar kadar 
kullanabilece ğini göstermek istiyordu. Padi şah ayr ıca bir de surname yapt ırttığı için çok me şgul olduğunu bildiği 
usta nakka şlar ın evlerinden ç ıkmamalar ını, nakkaşhanenin kalabal ığında değil, evlerinde çal ışmalar ını 
buyurmuştu. Onlar ın gizlice Eni şteme geldiklerinden de haberdard ı tabii. 
"Başnakkaş Üstat Osman' ı görürsün," dedi Eni ştem. "Kör olmu ş diyorlar, bunam ış diyorlar: Bence hem kör 
hem bunakt ır." 
Usta bir nakka ş olmamas ına, asl ında bu onun zanaat ı hiç olmamas ına rağmen Eniştemin Padi şah' ın izni ve 
teşvikiyle bir kitap yapt ırıp denetlemesi elbette ya şlı Üstat Başnakkaş Osman ile aras ını açacakt ı. 
Çocukluğumu hat ırlayarak evin içindeki e şyalara verdim, dikkatimi. Yerdeki Kula i şi mavi kilimi, bak ır 
sürahiyi, kahve tepsisini ve bakrac ı, tâ Çin'den Portekiz üzerinden geldi ğini rahmetli teyzemin kaç kere iftiharla 
söylediği kahve fincanlar ını on iki y ıl önceden de hat ırlıyordum. Bu e şyalar, t ıpkı kenardaki sedef kakmal ı rahle, 
duvardaki kavukluk, yumu şakl ığını hat ırlayarak dokundu ğum k ırm ızı kadife yast ık gibi Şeküre'yle 
çocukluğumuzu geçirdi ğimiz Aksaray'daki evden kalmayd ı ve o evdeki mutlululuk ve resim günlerimin 
ışıltısından hâlâ bir şeyler taşıyorlard ı. 
Mutluluk ve resim. Bunlar ı hikâyeme ve kederime dikkat gösterecek sevgili okurlar ımın benim âlemimin 
başlang ıç noktas ı olarak hep ak ıllar ında tutmalar ını isterim. Bir zamanlar burada kitaplar, kalemler ve resimler 
aras ında çok mutluydum. Sonra â şık oldum da bu Cennet'ten kovuldum. Gençli ğimde hayat ı ve dünyay ı 
iyimserlikle benimsememe yol açt ığı için Şeküre'ye ve ona olan a şkıma çok şey borçlu oldu ğumu aşk 
sürgünlüğü çektiğim y ıllarda çok dü şünmüşümdür. Bir çocuk safl ığıyla, aşkıma karşılık alacağımdan kuşkum 
olmad ığı için, aşırı iyimserdim ve dünyay ı da iyimserlikle kabul edip iyi bir yer olarak görüyordum. Kitaplar ı, 
Eniştemin o zamanlar bana oku dedi ği şeyleri, medresede ö ğretilenleri, nak şı ve resmetmeyi i şte bu iyimserlikle 
benimseyerek sevdim. E ğitimimin güne şli ve şenlikli bu ilk ve en zengin yar ısını Şeküre'ye duydu ğum aşka 
borçlu oldu ğum kadar, onu berbat eden karanl ık bilgilerimi de reddedilmeye borçluyum: Buz gibi gecelerde, han