denle ağaçlar, evler, eşyalar, adama karışmıştı. Her şeye bur-
nunu sokmuştu adam. Ne yazık resimde gerçek bir burnuyoktu. Neden evler küçüktü? Sevgi, ellerini iki yana açarakbu çaresizliğin de nedenini açıklıyordu: kâğıt küçük gel-mişti. Bir daha evlerden başlamalıydı işe. Peki, bu karala-malar neydi? Kalemi bastırarak neden kâğıdın orasını bura-sını karartmıştı? “Aman babacığım anlamıyorsun işte. On-lar da süs.” Şimdi ne yapmalıydı? Aklına bir şey gelmiyor-du. Babası bulmalıydı ona ne çizeceğini. Hayır, öyle de yap-mamalıydı; temiz bir sayfaya önce babası çizmeliydi. Gayetgüzel bir elbise giymiş, saçları kıvrılmış bir kız çocuğu isti-yordu. Elbisesinde de tam altı düğme bulunmalıydı: annesi-nin elbisesi gibi. T urgut, önce bu teklife yanaşmadı: akıldançizmeliydi Sevgi. “Baba, ne yapayım? Aklıma hiçbir şey gel-miyor ki.” T urgut razı oldu sonunda. Sevgi, gülerek, ellerinisallayarak, babasının çizişini seyretti. Sonra defteri aldı. Ya-pacağı resmi babasına beğendirebilmek için resim malze-mesini, yeni toplanmış olan yemek masasına taşıdı. Sandal-yenin üstüne çıktı, başını resmin içine sokarcasına çalışma-ya başladı.
Nermin, T urgut’un karşısındaki koltuğa oturdu, T ur-
gut’un yere bıraktığı gazeteyi aldı, karıştırdı; gelişigüzel biryerinden okumaya başladı. T urgut, kımıldamadan oturu-yordu. T urgut Özben: iki çocuk sahibi. Gerçek mühendisle-rin kız çocuğu olurmuş. Başını hafifçe öne eğerek, karısınınokuduğu sayfalara baktı. T urgut Özben: evli ve iki çocuksahibi. Çocuklarının babası ve karısının kocası. Evin erke-ği. Erkek kuş. Sabahları penceresinden uçar gider ve bütüngün eşiyle çocuklarına yiyecek arar. Gazetede, bir bankanıntalih kuşu uçuyordu: küçük, oyuncak gibi bir eve birtakımikramiyeler taşıyordu. İkramiye taşıyan kuşların cinsiyetinedir acaba? Yuvalarına aş taşıyan kuşlara yardımcı kuşlar.Bir kanat çırpmadır gidiyor. Yüzlerce, binlerce, milyonlarca
551