196 KADERİN CİLVESİ 
— Bu müstesnalık nereden geliyor? 
— Çünkü içeride bir kadın ruh tesüm ediyor. 
— Edebilir. Sana ne? 
— Ne demek sana ne? Hepimiz bir çatı altında oturuyo­
ruz. Burada işlenen bir cinayetten ben de sorumluyum. Zabıta 
yarın benden hesap soracaktır. Ben bir şey bilmiyorum de­
mekle yakamı kurtaramam. Çünkü buna kimse inanmaz.' Acı 
feryatları duydun da niçin anlamaya koşmadın? Niçin karakola 
haber vermedin, demezler mi? 
— Emin ol dostum, cinayet yoktur. 
— Ya bu hal nedir? 
— Tekrar ediyorum, cinayet değil. Tersine büyük bir iyi­
likte, insanlıkta bulunuyorum. Büyük bir hayır işliyorum. 
— Mademki hayırlı bir iştir, öyleyse niçin benden saklı­
yorsun? 
— Cinayet olmamakla beraber bu iş bir ailenin mutlulu­
ğuna, felâketine ilişik önemli bir sırdır. Kendime ait olmadığı 
için açığa vurmağa izinli değilim. 
— Bu ağızlarla bu gece beni karşınızdan savamazsınız. Ne 
olduğunu mutlaka anlayacağım. Şemi Bey anlıyor musunuz, 
mutlaka... 
— Mutlak? 
— Evet. 
— Anlatmazsam ne yapacaksın? 
— Merkez komiserine başvurarak bizim evde gizli bir ci­
nayet işlenmekte olduğunu haber vereceğim. Benden sakladı­
ğınız şeyi bülbül gibi zabıta memuruna söylemeğe sizi zorla­
yacağım. 
— Böyle şey yapamazsın. Sen namuslu, vicdanlı bir adam­
sın. 
— Namuslu, vicdanlı bir adam olduğum için bunu yapaca­
ğım. 
Şemi Bey acayip yüz buruşturmalarıyle bir süre dalgın 
durduktan sonra: 
— Baba Salâh, namuslu, vicdanlı bir adamım diyorsun. 
— Evet diyorum. Bundan şüphe mi ediyorsun?