inanı yordu.  Bayram'la  arkadaşı nı da işte bu nedenl e geri çevirmek  istememişt i. Varsın çalışs­
ınlardı  köprünün  dolgularında.  Bu köprü...  bu köprü,  herhan gi bir köprü  değildi...  Yirmi  beş 
yıl boyunca  onca  çabaya  rağmen,  başbakanlarda n milletvekillerin e kadar  kimseler in kurdur­
amadı ğı bu köprü,  çetin bir sınavdı.  Bir gün kurulduğunda  sanki bir yakadan  ötekine  iyilik, 
güzellik, dostluk  iletecek ti. Dağ  köyleri ne ucunu  kaçırd ıkları  uygarlı ğı taşıyaca ktı. İlerde  bir 
gün, nehrin  iki yakası birleştiğinde,  bu köprüden  ilk geçen,  kendi  olmak  istiyordu.  İşte o gün, 
başı dimdi k yürüy ecekti, Fırat 'ın üzerinde  bir köprüd en değil de Sırat köprüsünd en geçermiş 
gibi, Allah nasi p ed erse!
Bayram  da düşünüyordu.  Ertes i sabah  erkenden  elinde  Öksüz'ün  süt anasının ısmarladığı 
bezlerle ve vilayetten birkaç  gün erken alacağ ı erza kla hemen  varacak tı Başbağlar'a,  müjd esini 
vermeye.
Bayram,  Erzincan'dan  sonra Başp ınar'a  giderek  Hüdai  ile görüştü.  Dolgu işinde  hem onu 
hem de Ilyas'la M evlut'u çal ıştırmaya söz v erdi Hüda i.
“Öteki arkada şın da gelsin görsün beni,” dedi, “adı  neydi demi ştin?  Her neyse, Vali'nin 
adamı  desin geldiğind e. Vali bey de arayıp söyledi. İsteğini geri çevirece k değiliz! Ama  işinizi 
beğenir sem k alırs ınız, y oksa yallah.”
Gül gibi iş i bul muşlark en bırakı p gidecek hall eri yo ktu ya! Mevlu t nehird e dolgu yapar, kar­
ısı da evde bekçili k ederdi.  Başlarının  üzer inde  dam,  ellerinde  sağlam  iş olduktan  sonra,  niye 
gitsinlerdi  onca  yolu taa büyük şehre kadar,  emzi kli bebe yle. Böylec e bir yıl daha  garant iye 
alırdı öksüz'ün  bakımını.  Sonra,  Öksüz  memed en düştüğünde,  ayaklandığ ında,  Allah  kerimdi. 
Güllü'nün  üzer ine gül koklamak  istemiyordu  ama,  oğluna  baktırmak  için yeni bir karı alması 
gerekece kti. O işi, vakt i geldiğinde düşünürdü  artık.
Elmas  ile Mevlut,  Elmas  evden kaçtı ğından  beri,  sayısız köy ve kasaba  değiştirmişlerdi. 
Önce,  Tunceli'd e buluşup  Siirt'e inmi şlerdi.  Mevlut,  Elmas'ı  askerlik arkada şının anasının 
evine  bırakmış,  birliğ ine geri dönmüştü.  Az kalmışt ı terhisine. Elmas,  yaşlı kadının  evind e 
beklemiş ti sevdi ğini.
Tekrar  buluş tuklarında,  Hurş it'in kız kaçırma  olayını polise, jandarmaya  haber  etmi ş olm­
asından  korktukları  için, gizlen e saklana  devam  etmişlerd i yollarına,  hedef  şaşırtmak  için kâh 
doğuya k âh batı ya yönel erek.
Mevlut, e l sürme k istememi şti nikâhı basan a kadar sevd iğine.
“Al beni Mevlut,  al ki nikâh tan önce  yakalanır sak,  geri dönüşüm  olmasın.  Kirlenmi ş kızı 
kimsen in isteme yece ğini bilir  babam,  geri götürme ye yana şmaz,”  diyerek, Elmas  kendi  girm­
işti koynuna.
Mevlut'un  çavuşu  olan  Hasso'nun,  terörd en dolay ı boşalt ılmış  köyünd eki evind e kaçak sığ­
ınmakta ydılar.  Elmas 'ın kara gözlerini n akını, zifiri kara nlıkta bile seçebiliyordu  Mevlut. 
Soğan  soyar gibi çıkartmışt ı kızın üzerinde kileri. önce  yeşil hırkasın ı, sonra  turuncu  yeleğini 
sıyırmış,  derken  çok renkli, çok düğmel i göml eğin in düğmelerini  çözmüştü  teker teker. Ken­
arlar ına oya işlenmiş  iç göml eği ile kalmı ştı kız. Onu da kendi çekip atmışt ı sırtından.  Mevlu t, 
Elmas' ın üzerind en çıkardı ğı yünl erin,  pazenlerin  rengin i seçemi yordu  karanlı kta ama,  içeri 
sızan  dolunay ın ışığı, gövd esinin yans ına ve saçların a vurduğunda,  sol meme sinin  iri ve olgun 
bir armut  gibi kendin e doğru uzanan  şeklinin  tüm  ayrıntıların ı görmüştü  bir anda.  Hançer 
saplanmı ş gibi keskin bir sızı hissetmiş ti kasıklarında.  Önce  korka  kork a elini uzat ıp dokunm­
uştu yüzüne  çok yakın duran  meme ye, diriliğinden  ve ak renginden dolayı bir mermer  soğuk l­
uğu duyumsayacağ ını sanarak,  sonra  avucuna  almı ştı tümünü.  Sandı ğının tersine, canlı  ve 
sımsıcak tı avucunda  tuttuğu.  înlemişt i Elmas.  Mevlut'un  tüm  benli ği, hazzı,  korkuyu,  acıyı 
aynı a nda tadara k, elinde tuttu ğu at eş topuna do ğru akmış tı.