Her türlü tuhaf ayr ıntıya, hiçbir mant ık olmadan (gözle görülmesi d ışında) ayn ı sayg ıyı gösterdiği için, 
resimde tutumu Frenk üstatlar ınınkine benzer. Ama Frenk ressamlar ının tersine, benim h ırslı Leylek'im, tek tek 
insanlar ın yüzlerini özel ve birbirinden farkl ı şeylermiş gibi ne görür, ne de çizer. San ırını, herkesi gizli aç ık 
küçümsedi ği için, insanlar ın yüzlerini önemsemez. Rahmetli Eni şte, Padişahımızın yüzünü ona yapt ırmam ıştır. 
En ciddi konuyu resmederken bile, bir kö şeye, olaya mesafeli, şüpheci bir köpek yerle ştirmeden ya da bir 
törenin zenginli ği ve şatafat ını, sefaletiyle küçük dü şüren rezil bir dilenci çizmeden duramaz. Yapt ığı resimle, 
konuyla ve kendisiyle alay ed ebilecek kadar güvenir kendine. 
"Zarif Efendi'nin kuyuya at ılarak öldürülmesi, karde şlerinin Yusuf'u k ıskanarak kuyuya atmas ına 
benziyormu ş," dedi Kara. "Eni ştemin öldürülmesi de, Hüsrev'in, genç kar ısı Şirin'e göz koyan o ğlu taraf ından 
ans ızın öldürülmesine benziyormu ş. Leylek'in sava ş ve kanl ı ölüm resimlerini çizmeye bay ıldığını herkes 
söylüyor." 
"Nakkaşın resmini yapt ığı konuya benzeyece ğini düşünmek ne beni ne de usta nakka şlar ımı hiç 
anlamamakt ır. Bizleri ele veren şey, bize ba şkalar ının sipariş ettiği konular de ğil -bu konular zaten hep ayn ıdır- 
onlara yakla şırken resme geçirdi ğimiz gizli hassasiyettir. Resmin içinden s ızar gibi gözüken ışık, insanlar ın, 
atlar ın, ağaçlar ın, sayfadaki istifinden sezilecek bi r tutukluk ya da öfke, servi a ğacının göğe uzan ırken 
duyurduğu istek ve keder, duvardaki çinileri gözü kör eden bir tutkuyla i şlerken sayfaya geçirdi ğimiz tevekkül 
ve sab ır duygusu... Bunlard ır bizim gizli i şaretlerimiz: Hepsi birbirini tekrarlar gibi duran atlar de ğil. Bir at ın 
öfkesini ve h ızım resmederken kendi öfkesi ve h ızını nakşetmez ressam; en mükemmel at resmini yapmaya 
çal ışarak, dünyan ın zenginli ğine ve onu yaratana d ııyduğu bir aşkı, bir çeşit yaşama aşkının renklerini gösterir, o 
kadar.