rısını uyandırmadan sessizce kalkmış, perdeyi aralamıştı;
şehrin üstüne çirkinlik yığınları çökmüştü. İçinde herkesinküçük bir payı olan çirkinlikler. Mimarıyla, mühendisiyle,ressamıyla, yazarıyla bütün aydınların, rahatsız olmadan birköşesinde yer almaya çalıştığı, bir köşesine tutunmak içinuğraştığı çirkinlikler. Her çeşit aydınıyla, yarı aydınıyla,okumuşuyla, kendini yetiştirmişiyle, korkağıyla, gerçekmücadelecisiyle, bu çirkin taş, beton, mozaik ve hepsininüstünde sarı badanalı çatı katlarına tutunmaya çalışan şe-kilsiz kalabalık. Bankayaonbinkoyupikiyılsonraellibinalan-giller. Senin arkadaşların Selim. Benim arkadaşlarımdı Tur-gut. Şimdi senin arkadaşların. Bir süre daha konuştu Se-lim’le. Ona, giriştiği işin güçlüklerinden bahsetti. Selim’inarkadaşlarının Selim’i anladıklarından kuşkusu olduğunusöyledi. Onlarla yaptığı konuşmaları uzun uzun anlattı. Se-ni nereye kadar tanıdıklarını bilmiyorum. Belki de seni ol-duğundan çok başka türlü tanıtıyorlar bana. Kuşun, kur-dun elinde kaldım Selim. Bana, onları daha önce tanıtma-lıydın. Onlar hakkında bir fikrim olmalıydı. Karanlıklariçindeyim. Bu insanları ne kadar sevmiş olduğunu bile bil-miyorum. Hepsi de, benim gibi, belirli bir yönüyle tanıyor-lar seni. Birçok Selim var ortada. Bunları nasıl birleştirsem?Bunu yapabilmek için hangi kitapları okusam? Bana, o gü-zel aydınlatıcı programlarından çizebilseydin. Salı günü neyapmalıyım? Çarşamba günü nereye gitmeliyim? Perşembegünü hangi kitabı okumalıyım? Ne zaman yemek yemeli-yim? Ne zaman uyumalıyım? Arada boşluk bırakma sakın.Tehlikeli oluyor benim için. Rüyalardaki gibi hep benim ya-nımda ol. Yanlış bir söz ederlerse beni uyar hemen. Sağlı-ğında seni dinlemezdim belki. Sen gene de, alınıp hemenkaybolma. Yoksa ben de kaybolacağım. Kayboluyorum. Ya-şamak, ölmek gibi değil. Bazı zorlukları var bir kere. Dahaçok tehlike karşısında insan. Çoğunlukta değiliz. Ezilebili-
379