Telesekreter
İstanbul, 2016
K onuklar m edyum un içeri girm esini beklerken heyecanlı 
b ir sessizlik düştü m asaya. E v sahibesinin çınlayan sesiyle 
adam ı karşılayışım  duyabiliyorlardı açık kapıdan.
“Ah nerelerdesin? Gözümüz yollarda kaldı.”
“TVafik! Tam bir kâbus” deyiverdi, genizden bir erkek sesi.
"B ilm ez m iyiz” dedi işk ad ım . "G el şekerim , içerid e seni 
görm ek için yanıp tutuşan insanlar var.”
B irkaç saniye sonra, üzerinde koyu renk pantolon, beyaz 
göm lek ve başka bir çağa aitm iş gibi duran, altın rengi ve su 
y eşili şal desenli brokardan b ir yelekle belirdi medyum. Yer 
yer hafifçe uzam ış sakalı partiye gelirken yolda serpilm iş gi­
b i görünüyordu. Küçük ve birbirine yakın gözleri, ince ve siv­
ri b ir burunla vurgulanan k öşeli yüzü ve sanki sonradan ha­
tırlanıp eklenm iş gibi duran çenesiyle av arayan sinsi b ir til­
kiyi andırıyordu.
"N e çok  konuk va rm ış!” d ed i adam  içeri girer girm ez. 
"E ğer hepiniz geleceğinizi okutm ak istiyorsanız, valla burada 
kamp kurmam gerekecek.”
"Ay ne güzel, bizim  eve yerleşirsin olur biter” dedi işkadım .
“Yalnızca hanımlar ilgilen iyor” dedi işadam ı oturduğu kö­
şeden. Ona kalsa h içbir şey başkalarının fallarım  dinlem ek 
kadar sıkıcı olam azdı. Zaten o insanın kendi geleceğini ken­
d isin in  şek illen direceğin e in an ırd ı. K an sı saçm alık lan yla 
m eşgulken, o da banka CEO’suyla baş başa konuşm ak isti­