FATMA HANIM : Ölsem sevineceğim ... 
KOMŞU : Öyle deme komşum ... Niye ölecekmişsin? 
Daha dur bakalım ... 
FATMAHANIM : Oy, Allahım ... Ne gördüm ben bu hayattan? 
Kendi kendime bir evim bile yok! 
KOMŞU : Aa, bu ev değil mi komşum? Bu kimin evi? 
FATMA HANIM : Ay şurama bir şeyler oluyor ... Tıkanıyoru. T' .. . 
KOMŞU : Dur, dur şu yastığı koyuvereyim arkana .. . 
(Yastığı yerleştirir.) Nasılsın? Böyle daha iyi 
mi? 
FATMA HANIM : Seni de tuttum .. 
KOMŞU : Hadi, hadi ... düşündüğün şeye bak. .. 
(Fatma Kadın mutfaktan geri gelir.) 
FATMA KADIN : Acep sıcak bir şey kayna�sam «nı? 
KOMŞU : Hele dur bakalım ... Doktm ne diyecek. .. Yan-
lış bir şey yapakoymıyalım da ... 
FATMA KADIN : He ya, sen de doğrusun ya hanımım. Ah bu 
benim herifin boyu devrilsin !.. Aman ben­
den bilmeyin oh hanımım ... Ben onu razı et­
tiydim ... O gün ses çıkarmadıydı. .. Ne kaçtı 
arkasına bilmem... Bugün gelip diretiyor ... 
KOMŞU Boyu devrilsin inşallah! .. 
: Neyse, neyse ... Açma şimdi bu lafı... Sende 
de kabahat çok ya. 
FATMAKADIN : Ben n'apayım hanımım ... Arkada çoluk mu 
var, çocuk mu var, demiyor ... Yoksa ben iste­
mem mi ... 
KOMŞU : (Fatma Hanıma) O para işi için sen hiç canını 
üzme komşum ... 
FATMA HANIM : (İnler.) Ben zaten hasta geldim eve ... 
FATMA KADIN : He ya ... Üsset annadıydım ... 
KOMŞU : Ben veririm kırk lirasının da, olur biter. İş mi 
yani? 
131