kına da kavuşacaktı. Kısa zamanda hayata atılmakla hem 
annesine, hem de okuyan kardeşlerine yardım edecekti. Ken­
disine günlerce yalvardım. O zamanki ismiyle ‘Mühendis 
Mektebi'ne yazılması için iknaya çalıştım. İki sene fazla oku­
makla hiç olmazsa üniversite hocası olarak memlekete daha 
fazla faydalı olabileceğini söyledim.1 '
Mustafa, hocalık sözünü duyunca durakladı. O zaman 
belki düşünebilirdi bu teklifi. Mustafa sözünün eriydi, hoca 
olacaktı. Peki, mühendis olunca serbest hayata atılsa, daha 
çok kazansa, evine daha çok yardım etse? Olmaz, daha yük­
sek tahsile başlamadan böyle bir şeyi düşünemem. Ben hoca 
olmak için yaratılmışım. Ben kendime söz verdim daha or­
taokulda okurken. Böyle yetiştirdim kendimi. Başka türlü 
razı olamam bu işe. Ya ‘müderris’ olurum ya da hiç gitmem 
mühendis mektebine. Bu para meselesinde işin başında ve 
bir kereye mahsus olmak üzere katı kararımı vermeliyim. 
Oysa bu mesele ilerde sık sık karşısına çıkacaktı. Mustafa, 
para kazanma meselesini sık sık düşündü, düşünmek zorun­
da kaldı.
"Sonunda ra 2i oldu; fakat ancak bir hafta sonra Fen Fa­
kültesi dekanı beye giderek Mustafa’nın diplomasını geri al­
dık. Ve Mustafa’yı Mühendis Mektebi’ne kaydettirebildik. 
Artık onun için, daha geniş imkânları olabilen bir ilmin 
ufuklan açılmıştı."
Bilim ufuklarının açılması öyle kolay değildi; Mustafa 
İnan kayıt için Mühendis Mektebi’ne gittiği gün yeni bir en­
gelle karşılaştı; Giriş imtihanı. Kayıt bürosunun önü kalaba­
lıktı. Sıra bekleyen gençler, bu sarı soluk benizli çekingen 
delikanlıyı görünce gülümsediler. Biri sordu: "Ne istiyorsun 
hemşerim?" İstanbullu bir gençti bu. Uzak diyarlardan gel­
miş bu "hemşerim" ile biraz eğlenmek istiyordu anlaşılan. "İş 
arıyorsan yanlış kapı çaldın; burada kayıt var.” Mustafa sus­
tu. Büyük şehirde insana yabancı olduğunu hemen hissetti-