mışsın, sana kuru bir şeyler vereyim, deme. Hürriyetime düş­
künüm biliyorsun. Nasıl olsa kururum . Günlük yaşantıların 
küçük koşuşmalan içinde bunalmayahm, nefes nefese kalma­
yahm. İnsan kendini kaybediyor sonra. 
Peki Hikmetçiğim, dedi Sevgi. İnsanlar birbirini anlamadan 
da sevebilir. Her ırmağa istenildiği kadar girilebilir. Tecrübe 
insana bir şey kazandırmaz. çok bilen çok yamhr damlaya 
damlaya göl olur. Saçmalama dedi Hikmet kendi kendine. Ben 
küçük burjuvalan sevmiyorum Sevgi. Kapı tokmağım da ta­
mir etmek istemiyorum. Ne olur bir marangoz çağır. Ampulu 
değiştirmek için de elektrikçi gelsin. Seviştikten sonra yatak­
tan hemen kalkmayalı m. Hiç kalkmazdık zaten Hikmet. İçi­
miz kalkmasın demek istiyorum. Çok becerikli olmalıyım: 
Birbirimizin kusurunu görürüz o zaman. Zaten becerikli ola­
cak gücüm yok Hikmet. Sen gideli çok zayıfladım. Biliyorum, 
yolda fark ettim seni görünce. Belki bir çocuğumuz da olur 
Hikmet. Çocuk mu? Evet, öyle ya: Geride bir şeyler bırakmak 
gerekiyor. Her şey denenmeli. Yavaş yavaş. Evet, yavaş yavaş 
hamile kalırsın Sevgiciğ im, çocuğu kamında iki yıl taşırsın. 
Hızlı bir gebeliğin gerilimine dayanamayacağımı hissediyo­
rum. Birdenbir e büyük bir kannla karşılaşmaktan korkuyo­
rum. Sancı filan da çekme olur mu? Dünyada yeteri kadar acı 
var zaten. Kendimi çok yorgun hissediyorum. Yavaş yavaş do­
ğur, olur mu? Çok yavaş seviştiğimiz bir günün sonunda ha­
mile kalırsan bütün bunlan başannz belki. Çocuk da yavaş 
ağlasın. Yorgun yaşayahm dünyayı. Yorgun bir aşk olsun iliş­
kimiz. Bana iki aspirin ver, her tarafım ağnyor. Evliliğimizin 
ilk günlerinde olduğu gibi fakat telaşı eksik bir yaşantı olsun: 
Durgun bir havuzun ılık sularına girer gibi ... 
Uzun ve durgun bir yaşantı için akhmızı koruyahm. Çünkü 
Sevgiciğim, sen de biliyorsun ki, en büyük hazinemiz aklımız­
dır. Geliyorum Sevgi, yağmur dinsin geliyorum. İnsanların 
arasına sıkışmadan geleceğim , yavaş yavaş yürüyerek gelece-
397