rak, ocaktan dışanya uğrayıp gerisin geri indiler, çocuklar da 
bu sırada ölüyü görebildiler. Ölü çınlçıplaktı. Kel, dazlak başın 
ortasında bir kan bulaşığı görülüyordu. Bacaklarından birisi 
kopmuş ortalıkta gözükmüyor, öbürü de soyulmuş, ortada bir 
uzun ve ak kemik kalmışh. Kel Eşkıyarun gözlerinden bir tane­
si açık kalmış, canlı, alaycı çocuklara, az önce havaya uçan ke­
lebek lere, gökte dönen üç akbabaya bakıyord u. 
Kelebekler inince Mustafa çocuklara: 
"Haydi gidelim, çok kokuyor," dedi. 
Aşağıya yorgun argın inip arılarını bağladıkları yerden al­
dılar. Mustafanın hiç keyfi kalmamış, surah da asıldıkça asılı­
yordu. Bağladığı çalıdan teker teker aldığı arılarının ipliklerini 
çözüyor havaya bırakıyordu. Öteki çocuklar da onun gibi yap­
tılar. 
Mustafa arılan uçup gidince olduğu yere, çalının dibine 
çöktü oturdu. Yüzü sararmıştı, konuşamıyordu. öteki çocuklar 
da onun gibi sararmış yüzlerle geldiler onun yaruna sıralandı­
Jar. Onlar da ağızlarını açacak durumda değillerdi. Böylece ara­
dan uzun bir süre geçti. Neredeyse ikindi olacaktı. 
Sonunda Mustafa göğsüne düşmüş başını kaldırdı, gözleri 
yaş içinde kalmıştı. Kendini tutmasa hıçkıracaktı. Sesi boğula­
rak: 
"Demek Kel Eşkıyaıun kimi kimsesi yokm uş. Dedikleri 
doğruymuş, candarmalar da onu getirmişler buraya atmışl ar." 
Sustu. Az daha konuşsa boşanacakh. Biraz beldeyince kendine 
geldi: "Bu gece bu ölüyü köpekler yerler. Köpekler geceyi bek­
liyorla r. Gece olunca akba balar uçup gidecekler, ölü de köpek­
lere kalacak. " 
"Sabaha kadar bekley elim," dedi Fev zi. "Babamın bir ta­
bancası daha var ... " 
"Bekleyemeyiz," dedi Mustafa, "ama bir şey yapmalıyız." 
"Ben arhk ölüden korkmuyorum," diye kendi kendine söy-
lenircesine konuştu Veysi. "O da işte, ölü gibi ölü işte." 
"Onu köpeklere bırakmak olmaz." 
"Olmaz," dedi Cemal. 
Sustular, derin düşüncelere daldıl ar. 
Mustafa: 
213