Düzgen’in günlüğünden:
Orkan’la Düzgen, obaya vardıkları sırada Gökçin, çadı-
rın önünde, uşağının atına betiklerini yüklemekle uğraşı-yordu. Uşak, ıssının, bu akıl almaz eylemine şaşkınlıklabakıyordu. Gökçin uşağına öğütler veriyordu: “Bütün butenlere (ciltler) yararlı nenlermiş gibi bakıp durma. Bil-mezliğin sinirime dokunuyor. Anlıyor musun salak?” Uşakkarşı koyuyordu:
“Öyleyse, ıssım, neden bana veriyorsunuz bunları? Baba-
nız duyarsa bütün suçu bana yükleyecek. Kente götürsem,çaldı sanacaklar beni. Ne olur çadıra koyalım bunları. Benyeniden yerleştiririm.”
“Ahmak,” diye kükredi Gökçin. “Ben, Bilig-Tenüz’ü oku-
yorum artık. Sizlere ışık getirmek için çabalıyorum. T utucudönek, yıkıl karşımdan!”
Uşağın yardımına Gökçin’in iki arkadaşı yetişti o sırada.
Düzgen, biraz sola doğru çarpık bir biçimde bindiği atınınüstünden neredeyse düşerek indi ve: “At uşağını bırak dabizi dinle,” diyerek koştu, Gökçin’in boynuna sarıldı. Or-kan ise, yüzünde bellisiz (müphem) bir gülümsemeyle on-lara baktı ilgisizce ve uşağın attan inmesine yardım etmesi-ni bekledi. Sonra da sesini alçaltarak arkadaşlarını uyardı:
“Küfür (rahat) bir konuşma için çadırın önü uygun bir
yer değil.”
Düzgen, densizliğinden utanarak, birden durgunlaştı; o
dalgınlıkla içeri girerken, başını çadır gereltisinin üst ağacı-na çarptı. Arkadaşının sarsaklığına sinirlenen Orkan onupayladı:
“Eyleme geçince başımıza çok iş çıkaracaksın bu sakarlı-
ğınla.” Gökçin kötü kötü güldü. Düzgen, betiklerin yanınakoştu; onları gelişigüzel karıştırmaya başladı sıkıntısını ört-mek için. Sonra, Orkan’a bakmamaya çalışarak söze başladı:
190