larım! Bütün kurtlarınızı hemen dökün; yoksa kurt sayımı
başlayacak pek yakında.
Saat üçe geliyor Olric. Güneş daha yüksekteyken çıkalım
yola. Garsonu rahatsız etmemek için parayı, fincan tabağı-nın yanına yavaşça bıraktı. Kapıyı sessizce açarak çıktı: kül-türleri bozulmasın. Allah derslerinizde zihin açıklığı versin,sayın ocakçı ve sayın garson. Meydanın kenarındaki araba-sına bindi. Parke yollarda, sarsılarak, karışık trafik işaretle-rine uymaya çalışarak ilerlemeye başladı. Kasabanın dışınaçıkınca birden durdu. Bu acelemiz nedir Olric? İnsanlar-dan, bütün insanlardan kaçıyor muyuz yoksa? Onların içi-ne çıkmaktan korkuyor muyuz? Üstüme doğru gelip, de-mek sensin diye parmaklarını sallamalarından mı korkuyo-rum? Direksiyona yaslanarak bir süre düşünceye daldı. Da-ha on saat bile olmadı. Bu kadar erken kuşkuya kapılma-malıyım. Yanından bir araba hızla geçti: Samim’in arabası.Acaba beni gördü mü? Kendine kızdı: elbette görür. Yolunortasında durulur mu böyle? Hükümet meydanında gör-mez de burada görür. Kim durur hükümet meydanında?Buraya kadar izimi sürdüler. Yok canım. Görseydi dururdu.Aptalın biridir: belki beş yüz metre sonra kavramıştır. Buaraba da zamanla dert olacak başımıza Olric. Yazık. Olduk-ça para ederdi sanıyorum. Bir an önce kurtulalım şu kasa-badan. Uğursuz geldi. Bozuk yolda yavaş yavaş ilerlediler.
Yol, kasabadan çıkınca ikiye ayrılıyordu. Solda, kasaba-
nın içindeki gibi, bozuk bir yol vardı. T urgut, bu yolun ba-şında durdu, arabadan indi. Yolun kenarındaki yazıyı oku-du. Eskiden şehir bu yolun üzerindeymiş: altı yüzyıl önce.Bakalım nereye götürecek bu yol bizi? Sola saptı. Dönerekgiden bir yol; arazi de, şoför diliyle, tatlı bir meyille yükse-liyordu. Eskiler daha akıllıymış: gidip o çukura gömmemiş-ler kendilerini. Bir düzlük merakıdır gidiyor. Bu kadar ara-ba varken yokuştan korkuyoruz gene. Aman evlerimiz düz-
589