şiyor dakikalar geçtikçe, sanki renkler birbirinin içi­
ne akıyor, birbirinin içinde eriyor, tarifi mümkün 
olmayan, inanılmaz bir güzellik kaplıyor göğü. 
Bunca yıl hep mehtap delisi oldum ben. En in­
ce hilalden başlayarak, takip ederdim ayın gelişip 
dolunaya erişmesini. Dolunayı gördüğüm an, nere­
de olursam olayım, odaklanırdım bu muhteşem 
güzelliğe. Evdeysem, iskemleyi pencerenin önüne 
çeker, mehtabın tam karşısına oturur, uzun süre 
seyrederdim çocukluğumun aydedesi ni. Yuvarlağın 
üzerine çizilmiş surete bakar, bana göz kırpmas ını, 
bir şeyler söylemesini bekler, daha da ileri gider, 
gerçekten bir şeyler söylediğini farz ederdim. Ay, 
gökyüzünden tlsıldardı kulağıma duymak istedi­
ğim şeyleri. Mesela Bursa'ya tayinim çıktığında, 
"Çocuklarımı nasıl bırakır da giderim?" diye sor­
muştum, sağ köşesinden azıcık ısırılmış bir somuna 
benzeyen aya. "Çocuklarını da yanında götürür­
sün, Bursa'da okul mu yok!" demişti. Günler son­
ra rahat bir uyku çekmişti m o gece. Niye hiç düşü­
nememişim o gün gökyüzüne bakana kadar, ço­
cuklarımı da yanıma almayı. Ben ki onları iht isas 
için Londra'ya giderken dahi geride bırakmamış, 
yanıma almışım, yıllar sonra! Bana, "Deli misin, 
Londra'da çocuklar ne yapar?" diyenlere, "Lon­
dra'da okul mu yok?" diye yanıt vermişti m. İşte 
böyle bir iletişimdi, ayla aramızda olan. Hatta bir 
zamanlar, Fulya'da dimdik bir yokuşun üzerindeki 
10