VIII
Ayrılış ya da Buluşma (çekinik neşe / gizli umut. Hafif canlı:)
rabınızı biraz geciktirdim, çünkü iki martini içtiniz.
Garson, kadının omuzbaşmda böyle en beklenmedik an'da bitivermiştir. Elindeki tepsinin  
üstünde ince gümüş tel-leriyle çok açık akik rengi pırıldayan beyaz şarap şişesi  
durmaktadır.
Kadın elbette ki irkilmişti; şimdi de, biraz suçlu gülümseyerek:
"Öyle mi yaptım?" demektedir.
(Burada kusur her zaman müşteridedir; unutulmaması gerekiyor. Meselâ kadın akıl edip  
de, "yemeğimi de martinimi bitirmeden getirmiştiniz ama..." demediğine sonradan  
sevinecektir.)
Bu arada adamın yüzünde beliren tuhaf anlamı da kaçırmamalıyız. Birçok kadını ardarda  
yaşayıp birçok soruyu da ardarda dinledikten sonra tek yanıt bulabilmiş gibi bir anlam:
Bütün bir hayat, bir kırıntıdan, tek bir sözden, bir bakıştan, elinize değiveren bir elden,  
bulutun şuradan şuraya ağışından ibaret. Kuşların kanat çırparak bu çatıdan kalkıp öteye  
konuşundan...
Gözucuyla bakıyor. Kadının az önce elinin üstüne koyuverip de sonra geri çektiği sağ eli,  
kendi sol bileği üstünde.
Tam bunu derken, durum değişmiştir. Bu el şimdi önündeki su bardağını biryana  
itmekte, parmakların şu küçücük hareketi, adamın yüzünde küçük ışıltılar yanıp  
sönmesine yetmektedir.
Kadın da gözucuyla ona bakıyor. Hafif terli avcunu peçeteye sildiğini seçiyor, sonra  
martini kadehi içindeki yeşil zeytine uzandığını, onu kürdanın ucunda öylece tuttuğunu...  
Fakat zeytin tanesi, yeşil de olsa, sadece bir zeytin tanesidir; ona o kadar da sürekli  
bakamaz ki.
Şarap şişesi açılmakta. Kadın da bu arada herhalde salt bir şey yapmış olmak için, eğilmiş,  
yol çantasının ayaklan dibinde durup durmadığına bakmaktadır. Yoksa adamın ayaklan  
dibinde bir çanta olup olmadığına mı bakmakta? Öyle ya, belki o da gidiyordur. Kim  
bilebilir?
Herkes biryana gitti.
Yerküre merkezi soğuyor güzelim, diyordu uzay bilgini. Ho, ho, hooo, hiç böyle  
yükselmemişti bu kartal havaya, diyordu. Artık insanların birbirlerinin kanatlarında  
uçabilecekleri tek yer öteki yıldızlar, diyordu. Üstlerine dökülen çilek rengi aydınlık,  
kılıçlı kahramanın iri kıçını pembe beyaz bir domuz yavrusuna benzetiyordu.
Kadın, orada durduğunu daha iyi anlamak için sanki, çantasını eliyle de yoklamaktadır:
Aslında özgürlüğümü tâ o zaman kanıtlamıştım. Hiçbir
trenin ardından bakıp durmayacağımı, beklemeyeceğimi, ikinci sınıfta çakmayacağımı,  
düşük ücrete çalışmayacağımı, erkeğin kadınlarına eşit sayıda erkek isteyeceğimi, hatta  
ikinci sınıfta artık onların kalıp çocuk beklemesini, aldığım kadar vereceğimi... tâ o zaman  
bir bir kanıtlamıştım. Peki arada ne geçti de?
Artık bunları konuşmak gereksiz, diyordu koca. Çok konuşuldu.
Öyle, diyordu karısı da. Fazlasıyla. Fakat bu sonuncusu olacak.
Nasıl olacak?
Yol çantası bu defa da ayağının ucuyla yoklanıyor:
Evet, burada duruyor işte. Yanımda. Beni bekliyor. Şarabımı içmemi bekliyor. Ben  
istediğim kadar da bekleyecek. Sırtımdan itmeyecek, kolumdan dürtmeyecek, hadi kalk,