vurdu. “Benim yalancı olmama neden göz yumdunuz?” di-
ye bağırıyordu: “İyileşmek istemiyorum. Gene aranıza katı-lıp domuz gibi ortalığı kokutmak istemiyorum. Bana acı-mayın; bırakın daha beter olayım da düzelmem için bir fır-sat çıksın ortaya. Eskisi gibi kötü olma fırsatını vermeyinbana.”
Hastalığı ilerledikçe yalana nefreti de arttı. “İtiraflarımı
yazmalıyım,” diye çırpınıyordu yatağın içinde. “Selim’eyaptığım kötülüklerin tarihini yazmalıyım. Ondan nasılnefret etmiş olduğumu anlatmalıyım. Ona nasıl işkence et-tiğimi söylemeliyim.” Kalem tutacak kadar gücü yoktu. Ke-limeleri bulamıyor, bulduğu kelimeleri de yanlış yazıyordu.“Selim’i ben öldürdüm,” diye bütün gün homurdanıyordu.“Kendimdeki büyük bayağılıkları ona da bulaştırdım: zehir-ledim onu.” Biraz kuvvet kazanınca, “Büyük Suçlular An-siklopedisi”ni okumaya başladı. L harfine kadar geldi. Ken-dinden büyük suçlu bulamadı. Sabahtan akşama kadar ağ-layarak Selim’den af diliyordu. “Artık inanmayacak bana,”diye inliyordu. “Hep eskisiyle karıştıracak.” Düşünmeye vegerçeğe duyduğu susuzluğu anlatacak sözler bulmaya çalı-şıyordu. Düşünmediği için öfkeleniyordu. “Her şey yalanolamaz,” diyordu. “Bazı gerçekler vardır benim de bildiğim:inekler dört ayaklıdır, kuşlar havada uçar, iki kere iki dörteder. Ben de ineğin biriyim ve dört ayak üzerinde yürümeli-yim. İki el kere iki ayak dört eder.” Yataktan inip yerdeemeklemeye çalışıyordu. Zorla yatağına taşıdılar. “Bırakınbeni” diye direniyordu. “Anlamıyorsunuz: gerçeği bulmayaçalışıyorum. Gerçek de benim gibi dört ayaklıdır.” Felsefekitapları okumayı denedi. Bir süre sonra, iki kere ikinindört olduğundan kuşkulanmaya başladığı için bıraktı.
Kötülüğünün bulaşıcı olduğu düşüncesiyle, kimseyi ya-
nına yaklaştırmıyordu. Karısını, çocuklarını odadan kovu-yordu. Her gün odayı dezenfekte ettiriyordu. Üzerine ko-
437