Boyar  ile Aşiği 
Duvara  dayalı  tahta  merdivenin  üzerinde  yüzyıldır  dikilmekte  olan 
boyar  ile âşığı  endişeyle  sokuldular  birbirlerine.  Öyle  korkunç  ko-
kuyordu  ki ev, öylesine  buram  buram  ölüm,  nefes  almaya  cesaret 
edemiyorlardı  artık.  Gözlerini  birbirlerinden  kaçırarak,  ileride  fü-
tursuzca  uzanan,  yarısı  filizi,  yarısı  neftî,  gölgeli  ormana  baktılar. 
Kapı  kırıldığında,  yüzleri  maskeli,  tepeden  tırnağa  beyazlara  bü-
rünmüş  üç adam  girdi  içeri.  Yanlarında  getirdikleri  sedyeye  yatırdı-
lar, günlerdir  yemek  yemeyi-su  içmeyi-şeker  ilaçlarını  almayı  red-
dederek,  sessiz  ve umarsız  bir yoldan  kendini  ölüme  yolcu  eden 
yaşlı  dulun  çöplerden  beter  kokan  cesedini.  Susuzluğa  ve yemek-
sizliğe  hamamböcekleri  kadar  dayanıklı  çıkmamıştı  Madam  Teyze. 
Adamlar  gider  gitmez  bir kez daha  ilaçlandı  10 numaralı  daire. 
Tıpkı  böcekler  gibi,  çöplerden  geriye  kalan  yüz  seksen  bir adet  eş-
ya da, havaya  püskürtülen  ilaç  zerrelerinin  sağanağı  altında  kaldı-
lar. Boyar  ile âşığına  bir şey olmadı  ama.  Onlar  kaçmayı  başardılar 
son anda.  Yüzyıl  sonra  tahta  merdivenden  inerek,  yuvarlak,  vernik-
li, latif  tepsiden  çıktılar. 
Yansı  filizî,  yarısı  neftî,  gölgeli  bir orman  kaldı  tepsinin  üzerin-
de. Orman,  ölüm  değil,  çöp  de değil,  tarçın  ve krema  kokuyordu  sa-
dece. 
367