¡um? Hiç olıtinzsa bir gecelik dikerdim sana. Anlamıyorsun 
ama, ben büyüdüm artık, bu işleri kendi başıma yapabilirim; 
göreceksin babam bile ‘adam’ olacağıma inanacak yakında.
Adana’ ya uzun süre dönemediler. Kurtuluş Savaşı başla­
mıştı. Yunar bir yaklaştı, bir uzaklaştı; hep korku içinde ya­
şadılar. Böylece 1911 yılında doğan Mustafa İnan, on iki ya­
şına kadar posta seyyarı Hüseyin Avni'nin dar gelirli yoksul­
luğunun yanısıra iki büyük savaşın sıkıntısını da çekti. Son­
ra savaş bitti, yalnız yoksulluk kaldı geriye: Cumhuriyetin 
ilanından sonra Adana'ya döndükleri zaman evlerini tamta­
kır buldular. Her şeye yeniden başlamak gerekiyordu. Mus­
tafa daha ilkokulu bitirecekti. Evde sıkıntılı bir hava vardı, 
üstelik Mustafa da derslerine çalışmıyordu; onun olağanüstü 
hafızasından kimsenin haberi olmadığı için babası söyleni­
yordu; damdan düştüğü günden beri düzelemedi bu oğlan. 
Evet bu çocuk adam olmayacaktı. Hiç olmazsa bir sanat öğ­
rensin. Eve de yardımı dokunur. Okullar tatil olunca Muşta 
fa'yı, geleceğin ünlü mekanikçisini, belki biraz adam olur di­
ye bir kuyumcunun yanına çırak olarak verdiler. Allahtan bu 
çocukta her şeye karşı merak vardı: Kuyumculuğu da kısa 
zamanda kavradı, harçlığını da çıkarıyor, inşallah ilerde iyi 
bir kuyumcu olur, anasını babasını rahat ettirir. Ustası da 
oğlandan memnun. Ne var ki akşamlan erkenden yatıyor, 
hastalıklı olduğundan mı nedir? Zaten kitabı, defleri de yok 
ki çalışacak. Hüseyin Avni Bey gene Öfkeleniyordu: "Bu oğ­
lan adam olmayacak." Mustafa duygularım pek belli etmez­
di; soluk yütünden ne hissettiği kolayca anlaşılmazdı. Ba­
bası azarlayınca gülümsüyordu sadece, içinden üzülüyordu: 
haksızlık ediliyor, bütün yaz çabaladım adam olmak için, 
kuyumculuğu öğrenmek için elimden geleni yaptım. Mesle­
ğini de seviyordu. Bu dünya insan için bitmez tükenmez bir 
merak kaynağıydı. Bir gördüğünü bir daha unutmuyordu 
Mustafa.
34