na. "Dakikada kırk damla akıyor; yirmi beş damla bir santi- 
metreküp ettiğine göre, bu gidişle gece yansından önce taktı­
ğınız şişe biter. Nöbetçi hemşireye talimat vermezseniz, ya­
rın doktordan iyi bir azar işitirsiniz." Hemşire hayretle bu 
soluk yüzlü adama bakıyordu. Mustafa İnan gülümsedi: "Me­
rak etmeyin, hesap tamamdır. Çocukluğumda bir eczanede 
çıraklık yapmıştım da, oradan kalmış aklımda."
Her şey aklında kalıyordu. Evin geçimine yardım etmek 
için yaptığı eczacı çıraklığı yıllarca önce gene Avrupa'da bu­
lunduğu sırada, Zürih'te doktorasını yaparken, gene olmadık 
bir yerde işine yaramıştı. Arkadaşlarıyla birlikte bir biraha­
neye gitmişlerdi. O gün salonda bir balo veriliyordu. Düzen­
lenen eğlenceler arasında bilgi ve tahmin yarışması da vardı. 
Bir adam elinde orta boylu bir lavabo ile sahneye çıktı; Söy­
leyin bakalım, bu lavabo kaç damla suyla dolar? Mustafa 
İnan lavaboya şöyle bir baktı, sonra birkaç dakika düşündü. 
En yakın tahmini yapan üç kişi birer şişe şampanya kazana­
cak. Öteki tahmincilerle birlikte sahneye çıkmaya çekindi. 
Gösterişe lüzum yok, şampanyalar bizim masaya gelsin ye­
ter. Kız arkadaşlarının kulağına eğilerek birer rakam söyle­
di. Mustafa İnan, yakın arkadaşı yüksek mühendis Kemal 
Ölçügil’e olayı yıllar sonra şöyle anlatmıştı: "Çocukluğumda 
annem beni, boş gezmeyeyim diye, yaz aylan boyunca muh­
telif esnafın yanma çırak yollardı." Evet, yani geçim sıkıntı­
sından filân değil, boş gezmesin diye. "Bir sene kuyumcu ya­
nında, bir sene de eczanede çalışmıştım. Ve aklımda kaldığı­
na göre, yirmi beş damla bir gram eder, yani bir santimetre- 
küp. Lavabonun enini boyunu, derinliğini şöyle bir tahmin 
ettim. Ona göre bir rakam buldum ve arkadaşlarıma söyle­
dim. Netice itibariyle üç şişe şampanya bizim masada top­
landı."
Her şey aklında kalıyordu. Gerekli olsun olmasın, duydu­
ğu ya da gördüğü bir şeyi hiç unutmuyordu. Bazılan onun
46