bir iki söz mırıldandı ve içeri girdi. Yukarı çıktılar: orada da-
ha rahat olurmuş. Elbette. Esat’ın odasına girdiler: Aysel ya-tağı düzeltiyordu. T urgut’u görünce gülümsedi. Dağınıklık-tan biraz sıkılmış gibi özür diledi. Aysel’in, daha çok kılığı-nın düzensizliğinden sıkıldığını anladı Turgut ve görünüşealdırmadığını göstermek için de gitti, odanın en rahatsızsandalyesine rahat bir tavırla oturdu. Karımdan sakladığımküçük bir yaşantı. Bu düşünceyi hemen unuttu. Onu daharahat bir yere oturttular: yatağın üstüne. Esat, giyinmek içindışarı çıktı. Aysel de kayboldu. Onların yanında çevresinebakmaktan utanıyordu. Arkasına yaslanarak odayı inceledi.Beyaz badanalı, çatlak duvarlar çıplaktı: ne bir resim, ne birtakvim, ne de bir raf. Kapının arkasındaki çivilere Esat’ın el-biseleri asılmıştı: biri koyu, biri açık renk iki takım. Küçükbir masanın üstünde kitaplar: üniversite kitapları. Bir tanesiaçık duruyor. Bir iki sandalye, yerde bir kilim. Kahverengiboyalı ahşap tavandan çıplak bir ampul sarkıyordu. Selim’inoyunlarının mizanseni: Bir oda, sahnenin sağında bir kapı.Solda pencere, bir cumba. Sabah. Oda, yarı karanlık. Gençadam, aynı zamanda yatak olarak kullanılan divanın üstüneoturmuş tavana bakmaktadır. Sessizlik. Kapı açılır, Esat gi-rer. Giyinmiştir. Genç adama kahvaltı edip etmediğini sorar.Kapı tekrar açılır. Aysel girer. Elinde bir kahvaltı tepsisi tut-maktadır. Elbisesini değiştirmiş, saçlarını toplamıştır. Yü-zünde hafif bir boya. Böyle daha güzel olmuştur. Genç ada-ma kahvaltı etmesi için ısrar ederler. Yalnız bir çay içmeyerazı olur. Esat, kitapları bir yana iterek tepsiyi masanın üs-tüne koyar. Genç adama bardağını uzatır. Genç adam teşek-kür ederek bardağı alır. Divana oturur. Sessizlik. Aysel, pen-cerenin yanına giderek perdeleri açar. Oda, yavaş yavaş ay-dınlanır. Esat kahvaltısını ederken konuşur.
ESAT (gülerek): Erken geldiğiniz için sokaklarda dolaş-
madınız ya? Benim bu tembelliğim yüzünden herkesin
381