Kalk ıp Gidememek
bile b ırakmad ığı için, saat ona yirmi kala civar ında tela şım da yan ılmaz  
olurdu. 
En sonunda kendimi soka ğa ve Chevrolet' ye attığımda. Çetin ile
birlikte yasak saatinden önce eve yetişecek mi yiz telaşına kapıl ır; her
seferinde üç-be ş dakika gecikirdik. Askerler saat ondan (daha sonra bu
on bire ertelenmi şti) sonraki ilk dakikalarda, caddelerde son h ızla giden
arabalar ı hiç durdurmazlard ı. Dönüş yolunda. Taksim Me ydan ı'nda,
Harbi ye'de, Dolmabahçe'de yasak saatinden önce deli gibi h ızlana n
arabalar ın yapt ıkları kazalar ı görür, arabalardan ç ıkıp hemen tekme
tokat dövü şen şoförleri se yrederdik. Bir keresinde Dolmabahçe
Sara yının arkas ında mavi dumanlar içerisinde Pl ymouth marka özel bir
arabadan ç ıkan köpekli bir sarho ş be yefendi yi gördüğümüzü
hat ırlıyorum. Taksim'de  bodoslama kazadan sonra rad yatörü patla yan
bir taksi, Ca ğaloğlu Hamam ı gibi buhar dumanlar ı içinde kalm ıştı.
Dönüşte sokaklar ın ürpertici karanl ığı, yar ı ayd ınl ık caddelerin bo şluğu
bizi korkuturdu. En sonunda eve dönüp u yumadan önce son bir kade h
içerken, normal hayata dönebile yim di ye bir gece Allah'a yalvard ığım ı
hat ırlıyorum. Ama gerçekten bu a şktan, Füsun'a olan tak ınt ımdan
kurtulmak isti yor mu ydum, şimdi yıllar sonra bile bunu tam
anlayam ıyorum. 
Çıkıp gitmeden önce i şiteceğim herhangi bir iyi söz, Füsun un ya da  
evdekilerin benim hakk ımda söyleyecekleri mu ğlak da olsa tatl ı, 
iyimser birkaç kelime bana umut verir, Füsun'u yeniden  
kazanabilece ğimi, bütün bu zi yaretlerin bo şuna olmad ığını bir anl ığına 
bana hissettirir, böylece fazla zorlanmadan kalk ıp evime dönebilirdim. 
Sofrada otururken en beklenmedik anda Füsun'un bana söyledi ği 
hoş bir söz, mesela 'Berbere gitmişsin, çok kesmi ş, ama yakışmış." 
demesi (16 May ıs 1977) ya da annesine benim hakk ımda şefkatle  
~Oğ lan çocuğu gibi köfte seviyor, değ il mi?" de- \İM '17 Şubat 1980) ya 
da bir sene sonra karl ı bir ak şam ben iven girer girmez 'Seni  
beklediğimiz için sofraya oturmad ık 
 
347