ten sonra cebinden bir pusula çıkarıp kıbleyi tespit etti ve 
kurbanının başını bu yöne çevirdi. iman tazeleyip kelime-i 
şahadet getirmesi için ona verdiği sürede, kendisi de satırını 
bileğilemeye başladı. Nihayet başını kütüğe yatırdı ve satırı­
nı havaya kaldırdı. Ancak tam bu sırada meydana gelen bir­
kaç atlı onu durdurdu . İçlerinden biri atmdan inerek cella­
dın burnuna kapı gibi bir fermanı dayadı. Kağıdın en üstün­
de padişahın tuğrası vardı. Celladın yamaklarından biri fer­
manı kekeleye kekeleye okuduğunda, Hınzıryedi nam dilen­
cinin işbu fermanı getiren adamlara teslim edilmesinin em­
redildiği görüldü. 
Zavallı Hınzıryedi bir eşeğe bindirilerek Bayezit'e götürül­
dü. Atlılar hayvanlarından inip teslim aldıkları adamla darp­
hanenin hemen yanındaki bir kıraathaneye girdiler. Kahve­
ci hem kulampara, hem de azılı bir katil olarak şöhretli biri 
olduğundan bu mekana ayak basan pek olmuyordu. Gelen­
leri tanıdığından, bir perdeyi çekerek kim bilir nereye giden 
bir geçidi açtı. Adamlar dilenciyle birlikte geçide inip bir sü­
re yürüdüler. Darphane tam üstlerindeydi. Nihayet ağır bir 
kapının kilidini açıp kasvetli bir odaya girdiler. Her duvar­
da birer kapısı olan bu oda mumla aydınlatılmıştı. Duvar­
lardaki raflarda ise ne işe yaradığı meçhul sayısız alet1 askı­
larda ise Nemçe, Suvaç, Rus, Danıska ve Felemenk kavim­
lerinin giydiği türden elbiseler vardı. Kapıların birinden kö­
pek havlamaları duyuluyo r, diğerinden ise cıva kokan bir 
duman sızıyordu. Bu ortam ne kadar kasvetli olursa olsun, 
sedirlerden birinde şiş göbekli ama zayıf bir adam horlaya 
horlaya uyuyordu. Onca gürültüye, pis kokuya ve kasvete 
rağmen uyuyabilen bu adamın adı Zülfiyar'dı ve bu mekan 
onun rahat edebileceği belki de tek yerdi. Çünkü burası, 
Bünyamin'in yıllar sonra ayak basabileceği Teşkilat-ı lstih­
barat-ı Humayün'un merkeziydi. Zülfiyar ise o zamanlar teş­
kilatın en çetin casusuydu. 
99