138
“Selam komşu, n’aber?”
Peri istemsizce burnunu çekti; gülümseyerek kendini to­
parlamaya çalıştı.
“Kapım açık bırak demiştim!” Şirin, elleri belinde, odanın 
ortasında dikildi. aBir erkek mi sebep?”
“Ne?”
“Ağlıyorsun ya. Erkek arkadaşından mı ayrıldın?”
“Hayır.”
“İyi, asla bir herif için gözyaşı dökme, değmez. Ne o za­
man? Kız arkadaşından mı ayrıldın?”
“Ne? Daha neler, hayır!”
“Tamam, aman” dedi Şirin, yalandan özür diler gibi kolla­
rını havaya kaldırarak. “Bu konularda belli ki dümdüzsün. 
Kuru spagetti gibi. Bense pişmiş spagetti gibiyim, hah!”
Peri kaşlarım çattı; tam anlayamamıştı.
“Madem bir sevgili için dökülmüyor o gözyaşları, o halde evi­
ni özlüyor olmalısın” sonucuna vardı Şirin. “Ne mutlu sana!” 
“Ne mutlu bana mı?”
“Tabii ya, evini özlüyorsan demek ki bir yerlerde bir evin 
var. Bir yuva!”
Bunu söyledikten sonra kendini çalışma masasının yanın­
daki sandalyeye bırakarak cebinden bir oje şişesi çıkardı; 
rengi o kadar parlak bir kırmızıydı ki, imalatı için birkaç ko­
yun boğazlanmıştı sanki. “Sakıncası var mı?”
Yine yanıt beklemeden terliklerini çıkardı, ayak tırnakları­
nı boyamaya başladı. Keskin, kimyevi bir koku yayıldı havaya.
“Annenler gittiğine göre birkaç şey sorabilir miyim?” dedi 
Şirin. “Dindar mısın?”
“Ben mi? Yok sayılmam...” dedi Peri. “Ama Tann’yı seve­
rim, önemserim.”
“Hımm. Bundan daha fazlası lazım bana. Mesela domuz eti 
yer misin?”
“Tabii ki hayır!”