"Eniştemi öldüren melunun çald ığı son resmi biz -Leylek'i kastediyordu- tekkede arayaca ğız. Sen o son 
resmi görmü ş muydun?" 
"Ne Padişahımızın, ne eski üstatlara ba ğlı biz nakka şlar ın, ne de dinine ba ğlı Müslüman ın kabul edebilece ği 
bir şeydi," dedim sustum. 
Bu sözüm onu daha da i ştahland ırdı. Leylek ile birlikte tekkenin alt ını üstüne getirerek aramaya ba şlad ılar. 
Bir iki kere s ırf işlerini kolayla ştırmak için yanlar ına gittim. Tavan ı akan dervi ş odalar ından birinde yerdeki 
çukuru hem dü şmesinler, hem de istiyorlarsa aras ınlar diye i şaret ettim. Otuz y ıl önce, tekkenin yolcular ı 
Bektaşilere kat ılıp dağılmadan, Baba'n ın kald ığı küçücük odan ın koca anahtar ını yetiştirip verdim. Hevesle 
girdikleri odada bir duvar ın olmad ığını, yağmurun do ğrudan içeriye ya ğdığını görünce, etraf ı aramad ılar bile. 
Kelebek'in onlarla bir olmamas ı hoşuma gitmi şti, ama beni suçlayacak bir delil bulundu ğu zaman onun da 
öteki ikisine kat ılacağını seziyordum. Üstat Osman' ın bizi işkencecilere teslim etmesinden korkup, onun 
karşısında birbirimize destek olmam ız, Hazinedarba şı'nın karşısına bu güçle ç ıkmam ız gerektiğini söyleyen Kara 
ile Leylek yak ınlaşmışlard ı iyice. Kara'y ı yönlendiren şeyin yaln ız Eniştesinin katilini bulup güzel Şeküre'ye 
hakiki bir dü ğün hediyesi vermek de ğil, Osmanl ı nakkaşlar ını Frenk üstatlar ının yoluna sokmak ve böylece 
Enişte'nin kitab ını Padişahımızdan gelecek yeni paralarla Frenk üstatlar ını taklit ederek (bu küfürden çok