Bu kötü durumdan kendi nefsim için en az zara da çık­
manın yolunu bulmak lazımdı. Şöyle bir kenara çekilip ses­
sizce düşünerek kanınla Cevher Hanım arasında gönlümü 
bir terazileyecektim. Hangisini daha çok seviyorum? Aşkı­
rnın ağır bastığı tarafa göre sakin bir fikirle karar vermek 
lazımdı. 
Aramızdaki meseleye ateş aldırmamak için akşamları ça­
buk yatıyor, sabahları erken savuşuyordum. 
Dört beş gün sonra bahçede dolaşırken Cevher Hanım'ı 
gördüm. Kendi bağlarında yalnız başına geziniyordu. Adım­
ları dalgın, bakışları hummalıydı. işaret ettim. İki bahçeyi 
ayıran parmaklığa kadar gittim. Pek süzgün bir edayla: 
-Şadan, yarın akşam kocam İstanbul'da kalacak ... 
-Ne yapalım? 
-Gel, beklerim. 
-İşi büsbütün berbat etmeyelim. 
-O, berbat olacağı kadar oldu. Bundan sonra tamamen 
temizlenmesi mümkün mü? 
- Doğru, fakat artık durum tamamen temizlenemezse 
de fenalığı şu vardığı aşamada durdurmaya uğraşmamız la­
zım gelmez mi? 
- Fenalığı nasıl durduracağız? Biz iki erkek, iki kadın, 
dört kişi karşı karşıya böyle görülmedik bir komedya oyna­
makta mı? Ara yerde inkarı imkansız koskoca bir hakikat 
mevcutken onlar mı bizi aldatacaklar, biz mi onları? Yoksa 
kendi kendimizi mi ? Bu gece sözde, kocam İstanbul'a gide­
cek, fakat hakikatte senin evinde karıola kalacak. 
Tuhaf bir elemle: 
-Doğru, dedim. 
-Sen güya operaya gideceksin, fakat bizde geceleyeceksin. 
-Doğru. 
-Daha tuhafı bizim şimdi burada konuştuğumuzu 
kocam köşkten görüyor. Karın pencereden gözetliyor. Ne 
görüştüğümüzü işitemeseler bile sözlerimizin yarın akşam 
birleşmemize dair olduğunu anlamayacak kadar aptal değil­
ler. Kocam, karıola olmak için beni sana alenen terk ediyor. 
214