"Size eve Kara geldi ği zaman ba ğırılmayacak, demedim mi?" 
"Anne, o k ırm ızı yeleği niye giydin?" dedi Şevket. 
"Ama anne Şevket beni taklit ediyordu," dedi Orhan. 
"Sana onu taklit etme, demedim mi? Bu pis şey ne burada böyle?" Kenarda bir deri parças ı vard ı. 
"Leş," dedi Orhan. " Şevket yoldan ald ı." 
"Gidin çabuk ald ığınız yere götürüp at ın onu." 
"Şevket götürsün." 
"Hadi, diyorum." 
Onlara vurmadan önce yapt ığım gibi, duda ğımın kenar ını öfkeli bir şekilde dişlerimle ısırmaya ba şlay ınca 
ne kadar kararl ı olduğumu görüp korktular da ç ıkıp gittiler. Çabuk dönerler de ü şütmezler in şallah. 
Bütün nakka şlar içinde en çok Kara'y ı beğendim, çünkü beni herkesten çok seviyor o ve ruhunu tan ıyorum. 
Kâğıt kalem ç ıkard ım ve bir hamlede sanki hiç dü şünmeden şunu yaz ıverdim: 
"Peki, akşam ezan ından önce as ılm ış Yahudi'nin evinde seni görece ğim. Babam ın kitab ını bir an önce bitir." 
Hasan'a cevap vermedim, çünkü kad ıya bugün gerçekten gitse de onun ve babas ının, toplayacaklar ı 
adamlar ın hemen evimizi basacaklar ına inanm ıyorum. Öyle olsayd ı mektup yazmaz, benden cevap beklemez de 
hemen basarlard ı evimizi. Şimdi mektup bekliyordur benden, gelmeyince de ç ıldırır ve adam toplay ıp bask ına 
kısa zaman giri şir. Ondan hiç korkmad ığını sanmay ın sak ın. İşin doğrusu, beni ondan korumas ı için Kara'ya 
güveniyorum. Ama şu yüreğimden geçen şeyi söyleyeyim size: Galiba Ha san'dan öyle fazla korkmuyorum; 
çünkü ben onu da seviyorum. 
Sevmek de ne demekmi ş, derseniz size k ızmaz hak veririm. Kocam ın savaştan dönmesini ayn ı çat ı alt ında 
beklediğimiz y ıllarda hu adam ın nas ıl sefil bir şey olduğunu, ne zay ıf ve f ırsatç ı olduğunu görmedim de ğil. Ama 
Ester şimdi onun çok para kazand ığını söylüyor ve bunun yalan olmad ığını Ester'in kalkan ka şlar ından 
anl ıyorum. Art ık paras ı ve böylece kendine güveni oldu ğu için, Hasan ı itici yapan bütün o kötülüklerinin yok 
olduğunu ve beni ona çeken o karanl ık, cin gibi, tuhaf yan ının ortaya ç ıktığını düşünüyorum. Bu yan ını bana 
inatla yollad ığı mektuplardan ke şfettim. 
Kara da, Hasan da bana â şık olduklar ı için çok ac ılar çektiler. Kara on iki y ıl uzaklara gitti, yok oldu, küstü. 
Hasan her gün kenarlar ına kuş ve ceylan resimleri nak şettiği mektuplar yollad ı bana. O mektuplar ı okuya okuya 
önce ondan korkmay ı, sonra da onu merak etmeyi ö ğrendim. 
Hasan' ın da benim her şeyimi merak etti ğini çok iyi bildi ğim için rüyamda kocam ın ölüsünü gördü ğümü 
bilmesine şaşmad ım. Şüphelendi ğim şey, Kara'ya yollad ığım mektuplar ı Ester'in Hasan'a okuttu ğu. Bu yüzden 
Kara'ya Ester ile cevap yollamad ım. Siz bilirsiniz şüphelerimin do ğru olup olmad ığını. 
"Nerede kald ınız," diye söylendim çocuklar geri döndü ğünde. 
Ama bunu gerçek bir öfkeyle yapmad ığımı hemen anlad ılar. Ben de, Orhan'dan gizli Şevket'i bir kenara 
çektim, karanl ık dolab ın kenar ına. Kucağıma ald ım onu. Boynunu, saçlar ını, ensesini öptüm. 
"Üşümüşsün sen can ım," dedim. "Ver bakal ım o güzel ellerini ellerime de anne ısıtsın onlar ı..." 
Elleri leş kokuyordu, ama ses etmedim. Ba şını göğsüme bast ırarak iyice sar ıldım ona. Biraz sonra ısındı da, 
keyiften tatl ı tatl ı pırıldayan bir kedi gibi koyuverdi kendini. "Anneyi çok çok seviyor musun bakal ım." 
"Mmmhm ımn." 
"Evet mi?" 
"Evet." 
"Herkesten çok mu?" "Evet." 
"O zaman ben de sana bir şey söyleyece ğim," dedim s ır verir gibi. "Ama kimsey e söylemeyeceksin, olur 
mu?" Kula ğına f ısıldad ım: "Ben de seni herkesten çok seviyorum, anlad ın m ı?" 
"Orhan'dan da m ı çok?"