"İkimiz de şu aşağıdan Değirmenoluk köyünden oluruz . 
Size bir şey soracağım ama, kaçmayacaksınız, sorduğum şeyi 
duyunca herkes başını alıp yitiyor da ... " 
Kadınlar gene gülüştüler. 
Biraz önceki, iriyarı yaşlı kadın: 
"Belki biz de kaçar ız. Sen bize de hiç sorma istersen ." 
"Sormasam olmaz." 
"Sor öyleyse bacı, belki de kaçmayız ." 
"Siz buralarda yağız bir at gördünüz mü, dün ya da öncesi 
gün, ya da on günden bu yana. Y ağız, görkemli bir at, azıcık 
deli. Kimse onu yakalayamaz, kimse onu vuram az. Bir kişiden 
başka, kimse onun üstüne binemez. Bir yerlerde başıboş gezer 
durur." 
Az önce konuşan yaşlı Yörük kadın: 
"Ben de kaçıyorum bacı," dedi. "Kusura kalma . Böyle bir 
şeyi ne sen bize sordun, ne de biz sana bir şey söyledik. Sağh­
eakla kal." 
Gerçekten de ormana aşağı yürüdü gitti. 
Hürü eşeğinden indi, bir yere sekilenip konuşmaya başla­
dı. Kadınlar orada, suyun başında taş kesilmişler çıt çıkarmı­
yorlard ı. O konuştukça ötekiler biraz daha başlarını önlerine 
eğip susuyorl ardı. Hürü de bendini yıkmış sel gibi konuştukça 
konuşuyordu. 
En sonunda yoruldu, dayanamadı: 
"Abooov, analarım," dedi, "siz de ne biçim kadınlarmışsı­
nız, altı üstü bir at, varın söylemezseniz söylemeyin! Biz o atı 
görmedik deyin ne olur." 
Ayağa kalktı, kadınlara tepeden, küçümseyerek baktı, 
Mahmut eşeği onun önüne kadar getirmişti, öfkeyle bindi. 
"Bunda bir iş var Mahmut, " dedi. 
"Var Ana." 
Koyağı yukarıya çıktılar. Uzakta sivri, çakmaktaşındanmış 
gibi ipileyen bir kayalık gözüküyor, kayanın altına doğru bir 
yerden göğe uzun dumanlar ağıyordu. Sarı yeşil bir çalılığı ge­
çince alt çukurun içinde küçük bir koyun sürüsü gördüler. Sü­
rüyü küçük bir kız çocuğu otlatıyordu, on, on bir yaşla rında. 
Hürü Ana kız çocuğunu görünce: 
258