sız yorumlamıştım; seyircinin baskısı yüzünden, rolümü de­
ğil kendimi hissetmiştim. tık olarak, Halkevind,e sahneye çık­
mıştım. (Son olarak da Halkevinde sahneye çıkmıştım.) Ka­
famda, bütün yapı yıkılmış, sadece sahne arkasından sokağa 
inen merdivenler duruyor. (Çünkü biz tiyatroya hep oradan 
girerdik .) Hidayetçiğim, ne yazık ki, her şeyi sana anlatırken 
üstlerine -teğmene, generale filan-bile garip gelecek bir bi­
çimde süslemek zorundayım, Neden zorunda yım? Bunu da 
değil sana, üstlerine -teğmene, generale filan-ve benzeri bü­
yük adamlara bile anlatmanın güçlüğünü seziyorum. Fakat, 
Nurhayat Hanımın izniyle elde ettiğim bu fırsatı da doğrusu 
hiç kaçırmak niyetinde değilim. Nasılsın kardeşim Hidayet? 
lyi misin? Allah hepimize sabırlar versin. 
Sahneye ilk çıktığım zaman, aslında on iki yaşınday dım. 
(Oyunda sekiz yaşındaydım.) Baş rolleri paylaşan öğrenciler 
de aslında on beş yaşında oldukları halde, elli yaşındaki an­
nemiz ve babamız gibi bir takım ihtiyarlan canlandırıyorlar­
dı. Yalnız onlara makyaj yapılmıştı: yalnız onların saçları 
pudrayla beyazlatılmıştı. Sahnede kontrplaktan ağaçlar vardı. 
Bu ağaçları oyundan bir hafta önce başka bir piyeste, bil­
memne yüksek okulunun, Halkevleri günü münasebetiyle 
oynadıkları bir köy piyesinde , sonradan sahnenin arkasına 
atılan karton çeşmenin gerisinde seyretmiştim. Belki de bu 
ağaçların tarihi çok daha gerilere gidiyordu. Belki de bütün 
oyunları, Halkevinin sahnesinde canlandırılan bütün trajedi­
leri ve operaları bu ağaçların önünde oynamışlardı. Bu yeni 
bir yaşantıydı oğlum Hidayet. Yakından bakılınca sarı ve yeşil 
titrek lekelerden ibaret olan bu renk yığınına ağaç deniliyor­
du. Ağaçlara da oyunun programında yazdığına göre dekor 
deniliyordu: elbiselere kostüm deniliyordu. Makyaja makyaj 
deniliyordu. Paralara, yiyeceklere filan da 'aksesuar' denili­
yordu. (Bu kelimeye pek dilimiz dönmüyor du.) Bu yeni dün­
yanın bütün eşyaları daha önce de kullanılmıştı daha sonra 
60