Dedikodu Sütunu
Sinema, hele bizimkisi gibi mutsuzlar âleminde, gerçekliğin ve
mutsuzlu ğumuzun do ğru bir resmini vermek yerine, bizleri
oyalayacak, mutlu edecek yeni bir âlem yaratmal ıdır. Film seyrederken,  
hele kahramanlar ın birinin yerine kendimi ko yabilmiş sem, dertlerimi
abartt ığım ı düş ünürdüm. Gazetedeki sefil haberi abartt ığım ı, pek az
kimsenin yaz ıda alay edilenin ben oldu ğumu anlayaca ğım, ola yın 
unutulaca ğını da akl ımdan geçirerek rahatlard ım. Haberdeki pek çok
yalanı düzeltme saplant ımdan kurtulmam ise daha zordu, çünkü
onlara akl ım ı tak ınca "za yıf düşüyor, bütün sos yetenin eğlenerek şimdi
bu olay ı konuştuğunu, baz ılar ının üzülüyor pozlarında olay ı bilmeyen-
lere, haberdeki yalanlar ı kendi abartmalar ı ve yalanlar ıyla da
süsle yerek anlattıkların ı hayal edip dertleni yordum. Herkesin istekle ve
gülümse yerek bu yalanlara kanaca ğını, mesela benim Füsun'a "Seni
artist yapaca ğım," diyerek Sibel ile ni şanı bozdu ğuma herkesi n 
inand ığını gerçekçilikle tahmin edi yordum. O anlarda dedikodu
köşelerinde alay konusu olabilecek kadar beceriksiz oldu ğum için
kendimi suçlu yor ve dedikodu haberin* deki baz ı yalanlara kendim de
inanmaya baş lıyordum. 
Haberdeki yalanlar içinde kafam ı en çok Füsun a "Filmde bir  
başkas ıyla öpüşmene da yanamam!" demi ş olmama takm ıştım. 
Manevi yatım bozuldu ğunda herkesin en çok buna güldüğünü 
düşünür, en çok bunun düzeltilmesini isterdim. Sorumsuzca ni şan 
bozan şımar ık bir zengin çocuğ u olduğum iddias ı da sinirimi  
bozuyordu, ama beni tan ıyanların buna inanmayacakların ı 
düşünüyordum. Oysa "Öpü şmene razı olamama inanabilirlerdi, çünkü  
bütün Avrupai olma havalar ıma rağmen asl ında bende bö yle bir laf ı 
edebilecek bir yan vard ı, hatta bazan bö yle bir laf ı sarhoş lukla ya da  
şakas ına Füsun'a ettim mi diye dü şündüğüm de olu yordu. Çünkü  
sanat veya i> için bile olsa. Füsunun bir ba şkas ıyla öpüşmesini hiç  
istemiyordum.