zahmetli, maceralı bir yürüyüşten sonra geldikleri yer gecenin son 
bulduğu kendi evi değil de dünyanın son bulduğu gökkuşağının altıydı . 
Onun, yalpalayan bedeni ve daha da beter yalpalayan ruhu üzerinde 
giderek ağırlaşan duygusal sömürüler uygulamaya muktedir olduğunu gayet 
iyi bilen Abed, ayrılırken arkadaşına sıkı sıkı sarılmaktan kendini 
alamadı ama bu sevgi gösterisi Ömer'i iyice duygusallaştırmaktan başka 
bir şeye yaramadı.
Kucaklamadan kıpkırmızı çıktığında on -dakika- gecikmeli bir yankıyla 
yineledi Ömer: "Sütten bile iyi!" Sonra gitti.
Abed arkada şının uzun uzuvlu, söğüt gövdesinin devasa kapılar ardında 
kayboluşunu izleyerek kaldırı mda dikilirken Gail'in onun yeniden içkiye 
başladığını görünce ne diyeceğini merak edip, bu akşam bunu 
engelleyemediği için kendini suçlu hissetti. Derken, önce Ömer, sonra 
Gail ve giderek teker teker hepsi için endişelenmeye başladığını 
hissetti.
22
Gebe Asur- Babil Tanrıçası
Binanın içinde tuhaf bir koku vardı. Hoş olduğu söylenemezdi belki ama 
kötü de sayılmazdı. Kendine has buruk bir koku. Gail'e göre kendine has 
buruk kokusu olan binaların kendilerine has buruk hikâyeleri olmalıydı. 
Severdi böyle hikâyeleri.
Kış başında taşınmışlardı bu eve.
Kış başında ilk başta planladıklarından çok daha fazla eşyayla 
taşınmışlardı bu eve - çift kişilik yatak, iki meşe masa, bir bambu 
sandık ve diğerleri: birkaç bin CD (Ömer'in), dört farklı kahve 
makinesi (Ömer'in, am a daha ziyade midesinin hâlâ çalıştığı eski güzel 
günlerden yadigâr), envai çeşit tütsü (Gail'in), demet demet, tomar 
tomar bitki-baharat-ot- çayları (Gail'in), düzinelerce Tanrıça resmi, 
birisi sakallı (belli ki Gail'in), bir gümüş kaşık koleksiyonu 
(besbelli Gail'in), sonra kitaplar (Ömer'in) ve kitaplar (Gail'in) ve 
kitaplar... ve 1920'lerin sonlarında İstanbul'daki vapurlarda 
kullanılan, yolcuların tükürmesini yasaklayan bir ilan. Ömer bu ilanı 
hafiften çaıpıtıp, şiirselleştirmiş ve aydınlatıcı hikmeti ö mürlük bir 
düstur mertebesine getirmişti:
Ey yolcu, seni ta şıyan vapura asla tükürme!
İlk başlarda Ömer ile Gail muhteşem bir uyumla yanlarına hiçbir şey, 
hakikaten hiçbir şey almamak konusunda fikir birliği etmişlerdi. 
Anlaşmaya göre yeni evlerine taşıyacakları tek şey kendi fani bedenleri 
ile iki İran kedisi olacaktı (her ne kadar son ana kadar Ömer içten içe 
onların da geride bırakılacağını umsa da).
Stoacı bir tavırla bomboş bir eve taşınmaya karar vermişlerdi, tüy gibi 
hafif yeni bir başlangıç yapmaya. İddialı bir plandı bu, basit ama bir 
o kadar yüce. Ömer cafcaflı bir söylev verip, Türklerin çoktan 
unutulmuş, Orta Asya steplerine saçılmış atalarının, günü -
23
sil da mutlu, şamanist bir göçebe hayatı yaşadıklarını anlatmıştı 
ballandıra ballandıra. Tari hin bir dönemecinde bu gezgin ruhu kaybedip 
yerleşik hayatı seçmelerinden, hemen akabinde medeniyet denilen çılgın 
yarışta nal toplamalarından ne büyük esef duyduğunu belirterek lafı 
bağlamıştı. Oysa göçebeler ne kadar asil ve nasıl da devingendiler. Ne 
kapitalist tüketim toplumunun doymak bilmez arzusuyla semiren "daha iyi 
bir gelecek" doktriniyle yıkanmıştı beyinleri, ne de duygusallıktan 
fersah fersah ırak bir geçmişin duygusal yadigârlarını istiflemeyi 
öğütleyen eski -güzel-günler- fetişizmi -ne tutsak düşmüşlerdi. Bir 
göçebenin atının terkisinde çoktan miadını doldurmuş, insana faniliğini 
hatırlatan tüm o nesnelere, aile albümlerine, çocukluk fotoğraflarına, 
aşk mektuplarına ya da ergen günlüklerine yer yoktu. Kimin ihtiyacı