gaip:itedirginlik duyuyor, kendisini rahat b ırakarrnycK İı 
Kadın bir süre yüzüne bakt ıktan som b™ konu ştu: 
-- Daha ad ımı bile söylemedim... 
Hüsrev Bey, az kald ı şaşkınlıktan "AJieiR-yorum," diyecekti. Zor tuttu 
kendini. 
—  Adım Rosemary... 
Hüsrev Bey birden keyiflendi. Kad ın yiı iöy iüyordu. Deminden beri kad ının 
yanında (kyljj. eziklik, utanç, kendine bile söyleyemedi^, tir fcfe yap ıp 
gülünç olma korkusu uçup gitti. Yosr ı's^j. yalan söylüyordu i şte. 
— Benimki de Hüsrev. -¦ Nerelisiniz? 
—  Kafkasyal ıyım. 
—  Ben İskoçyalıyım... Ne yap ıyorsunu:«e İjî 
—  Zahire al ıp satıyorum. . Toptanc ı tiiccam Rosemary, ba şını Hüsrev Beyin 
yüziîrl! ı§- 
tirdi. 
E» 
—  Heyecanl ı bir iş olmalı. 
Hüsrev Bey, iskemlenin arkal ığına yaslan ıp bir sigara yakt ı. 
—  Bazen... 
—  Ben arkeologum... Söylemi ştim galiba. 
—  Sizin i şiniz de heyecanl ı olmalı... Rosemary de güldü. Gülü şünde, Hüsrev 
Beyin 
hoşuna gitmeyen bir şey vardı, birden bunun ne oldu ğunu anlayamad ı, ama 
sonra sezdi bunun nedenini, ta şralı bir şey vardı, halktan biri gibi 
gülüyordu. Kad ının gülüşünde, çocuklu ğu kenar mahallelerde geçmi ş bir kızda 
görülebilen, ne kadar e ğitilirse e ğitilsin bir türlü de ğişmeyen o ars ızlık 
kokusu seziliyordu. Hüsrev Bey, kendisini rahats ız eden bu gülü şün adını 
koyamazd ı ama ne zaman görse hemen sezerdi, hangi kad ının nerede büyüdü ğünü 
gülüşünden çıkarırdı. Kadınlar hangi k ılığa girerlerse girsinler, 
gülüşlerinden onlar ın hangi çevreden geldi ğini anlard ı. Rosemary de Hüsrev 
Bey gibi cevap verdi: 
—  Bazen... 
Hüsrev Bey, bedeninin a ğır ağır canland ığını hissediyordu. Önceleri ilk kez 
karşılaştığı bir ingiliz kad ının karşısında tedirgin olmu ştu ama o ars ız 
gülüş onu hem rahats ız etmiş, hem rahatlatm ış, hem de heyecanland ırmıştı. 
Kadınların ucuz, çirkin, adi yanlar ı, Hüsrev Beyi heyecanland ırıyordu. 
Şimdi o ucuzlu ğun uçuk bir gölge gibi gelip geçti ğini görmek bile Hüsrev 
Beyin bedenini canland ırıvermişti. Az kald ı uzanıp kadının elini tutacakt ı. 
Garsona yemekleri söylediler. Rosemary'n in Arapças ı kusursuzdu. Bu da 
Hüsrev Beyin ho şuna gitti. Arap orospular ı anımsatmıştı kadın. 
—  Arkeologlar neler yapar Miss Rosemary? 
90 
Rosemary bu kez e ğitilmiş, kibar kad ın gülümse-mesiyle gülümsedi. Cevap 
vermeden önce, peçetesini dizlerinin üstüne özenle serdi. Sonra ba şını 
kaldırıp Hüsrev Beyin gözlerinin içine bakt ı. Çok yava ş, tane tane, sanki 
Hüsrev Beyin söyleyeceklerini daha rahat anlamas ını ister gibi konu ştu. 
—  Derinliklere saklanan, gizli bilgileri ortaya ç ıkarır... Ara ştırır, 
dolaşır, sorar ve sonra kazar. Gizli kalan ı ortaya ç ıkarır... 
—  Sonra... 
Rosemary'nin yüzü ciddile şti. 
—  Sonra... Sonra gizli kalm ış bir hazineyi bulman ın sevincini ya şar. 
Hüsrev Bey, soraca ğı soruyu sormamas ı gerekti ğini, biraz ileri gitti ğini