Kızın bu hali Şeyhe çok dokundu. Gülbaharm güzelliğine 
de hayran kaldı.
"Derdini anlat kızım."
Gülbahar baştan sona hikayeyi ona da anlattı. Şeyh elini 
sakalı arasına sokup derin düşüncelere daldı. Sonra da gözünü 
evinin üstünde salınıp duran, mavi bir yığın ateş gibi parlayıp 
sönen kervankıran yıldızına dikti. Çok düşündü. O kadar ki, 
önünde diz çöküp kalmış Gülbaharm bütün bedeni uyuştu.
"Var git kızım," dedi en sonunda. "Ahmedin boynu vurul­
madan bir şeyler olacak. Sofinin, Musa Beyin boyunları vurul­
madan... Yıldızın bir yanı karardı, bir yanı ışık içinde. Var git 
kızım muradına ermeni dilerim. Git böyle söyle demirciye. 
Atın bir çaresine bakılacak. Var söyle ona buraya gelsin."
Gülbahar oradan ayrıldı, başı dönüyordu, içindeki umut 
ışığı azıcık yalazlamıştı. Saraya gitti, beklemeye başladı. Ama 
içi içine sığmıyordu. Şeyhe, demirciye, meşe ağacına, kervankı- 
ran yıldızına güveniyordu, güveniyordu ya, babasının da öfke­
si gün geçtikçe boyunları vurulacakların günü yaklaştıkça artı­
yordu. Hiç kimse yanma yaklaşamıyordu. Hiç kimseye bir tek 
sözcük söylemiyordu. Yalnız, tek başına bir homurtu, bir öfke 
olarak sarayda kendi kendine kuduruyordu. Sararmış solmuş, 
avurdu avurduna geçmiş, kamburu çıkmıştı. Onu yiyip bitiren, 
onu bu hale getiren, onuruna dokunan bir şeyler vardı bu işte 
ama, ne olduğunu kendi de bilmiyordu.
Gülbahar artık zindana gitmeye korkuyordu. Memo ona 
bir düşküne, bir hastaya, bir çaresize davranır gibi sonsuz, sı­
nırsız bir hoşgörürlükle davranıyor, onun bütün onurunu bu 
haliyle ayakları altına alıyordu. Memonun her halinde bir ermi­
şin, bu dünyadan, canından vazgeçmiş bir ermişin tavrı vardı. 
Gözlerinde de, şimdiye kadar hiç kimsenin belki de hiçbir in­
sanda görmediği, kederli, umutsuz, derin, sevdalı bir bakış var­
dı. Bakışı taşı, demiri deler, insanın ta ciğerine işler derler ya, 
öyleydi. Dünyanın bütün kederi, sevgisi gelmiş bu ermiş yüzlü 
adamın gözlerine birikmişti. Gülbahar, o geceden beri Memo 
üstünde de çok düşünmüştü. Her dediğini, kellesini koltuğuna 
alarak büyülenmiş gibi yerine getiriyordu. Hem de sonsuz, ula­
şılmaz bir mutluluk sevinciyle. Gülbahara öyle geliyordu ki ca-