geri koydu . İçine bir hüzün çöktü, elindeki yaralı kuşun da 
gözleri hüzün doluydu. Kuşu göç yerine bıraktı. Alıcı kuş bir 
sıçrayışta çatalın üstündeki küçük kuşun yanına vardı. Öteki 
havalandı, birkaç kere alıcı kuşun yöresinde döndükten sonra, 
zikzaklar çizerek ormanın üstüne uÇtu gitti. Memed de onun 
arkasından ormana indi, candarmayla ilk karşılaştığı kayalığa, 
yaralandığı yere geldi. Kayalığı döndüğünde bir candarma bö­
lüğüyle hapahap kaldı. Bir an ikircik geçirdikten sonra yolun 
kıyısına çekilip bölüğün geçmesini bekled i. At üstündeki Yüz­
başı onun karşısına gelince atının başını çekti, bu sırada onun 
arkasındaki bölük de durdu. 
lar. "Gel bakalım buraya köylü ," dedi Yüzbaşı. 
Astsubaylar, çavuşlar, onbaşılar da hemen yanlarına koştu-
Memedin yüzü bir an sararıp sonra eski haline döndü. 
"Bu elindeki ne kuşu?" 
"Yaralı," dedi Memed, "ne kuşu olduğunu bilmiyor um." 
Kuşun macerasını kısaca anlattı . 
"Demek yakalaya madı, bir tek kuş bile alamadı o kadar 
kuşun içinden?" 
"Alam adı." 
"Şimdi sen bu kuşu ne yapacaksın?" 
"Köye götürüp bakacağım, iyi olunca da ormanına bıraka-
cağım. " 
"Güzel. Senin adın ne?" 
"İnce Memed." 
"Allah Allah," diye güldü Yüzbaşı, ''bu dağlardaki herke­
sin adı da İnce Memed." 
"İnce Memed," diye gülümsedi Mem ed. 
"Bir de eşkıya İnce Memed var, sen onun adını duydun 
mu, İnce Memed?" 
"Kim duymadı ki onun adını?" 
"Nerede o şimdi, biliyor musun?" 
"Biliyorum," dedi Memed boyun bükerek, alçakgönüllü. 
"O şimdi Akçadağ da." 
"Çete kuruyormuş ... " 
"On altı kişilik bir çete kurm uş." 
466