-Bu sözünde soruma bir cevap göremiyorum. 
O pek manalı bir tebessümle: 
-Azıcık düşünürseniz bu cevabıının sorunuzia alakası­
nı anlarsınız ... 
Azıcık değil, epeyce düşündüm. Lakin benim sorumla bu 
cevap arasında hiçbir münasebet keşfedemeyerek: 
-Bilmeceni çözernedİm kızım ... 
-Bilmece değil, pek açık bir hakikati söylüyorum. 
-Anlayamıyorum .. . 
- Şimdi anlarsınız .. . 
-Dinliyorum ... 
-Hacı Hüsnü Efendi'nin köşkünden Hürrem Bey'in 
öbür taraftaki balkonu görünüyor ... 
Derhal ayaklarım suya erdi. Söylenen şeyin bilmece değil 
apaçık bir hakikat olduğunu anladım. Fakat böyle anlarda 
asıl metaneti her hakikat önünde yılmamakta göstermelidir. 
Hürrem Bey'in balkonu güllerin, yaseminlerin, mor salkım­
ların sık dallarıyla örtülüydü. Hayli açık bir mesafede bulu­
nan Hacı Hüsnü Efendi'nin köşkünden bizim balkondaki 
maceramızın seçilebilmesine pek ihtimal veremeyerek: 
-Hacı Hüsnü Efendi'nin köşkünden Hürrem Bey'in 
balkonu görünüyormuş yahut görünmüyormuş bundan 
bana ne? 
-Siz Cevher Hanım'la balkana çıktınız ... 
-Evet çıktık ... 
-Sonra yeşillikterin arasına saklandınız ... 
-Saklanma dık. Sandalyeye oturunca doğal olarak in-
san yaprakların arasına gömülmüş oluyor. 
-Siz bilhassa en kuytu, en örtülü, en görünmez köşeyi 
seçti niz. 
-Aman Nevres, ne kadar saçma söylüyorsun. 
-Saçma değil gördüğümü söylüyorum. Hanımla sız 
pek neşeliydiniz ... Gülüp oynuyordunuz. 
-Ağlayacak değiliz ya ... 
-Tepenizde öten kanarya gibi oradan oraya sıçrıyor-
dunuz ... 
118