leyecektim ama son anda vazgeçtim. Ayya şların ne zaman ne  
yapacağı belli olmazd ı. Dikkatleri üstüme çekmenin mânâs ı 
yoktu. Bu sebepten, en yak ındaki bo ş masaya oturup pence- 
reye döndüm. Beklemeye koyuldum. 
Çok geçmedi, iki adam geldi. Her iki yan ıma oturdular, 
kaldım ortalar ında. Yüzlerini göremeyeyim diye s ıkı sıkı sa- 
rınmışlardı. Gerçi ikisinin de ne kadar genç, şaşkın ve gafil; 
kalkıştıkları işe nasıl da haz ırlıksız olduklar ını anlamak için 
yüzlerini görmeme gerek yoktu ki! 
"Methinizi çok i şittik" dedi içlerinden bir tanesi, sesinde 
temkinden ziyade hissedilir bir endi şeyle. "Dediler ki bu hu- 
suslarda üstünüze yokmu ş." 
Delikanl ının laflar ını gülünç bulmu ştum ama tebessümü- 
mü bastırdım. Benden korktuklar ını fark etmi ştim ki, bu iyi 
bir şeydi. Yeterince korkarlarsa yamuk yapmaya cesaret ede- 
  
43 
mezlerdi. O yüzden şöyle dedim: 
"Doğru duymu şsunuz. Bu i şlerde üstüme yoktur. O yüzden 
bana Çakal Kafa derler. Vazife ne kadar zor olursa olsun 
müşterilerimi yüzüstü b ırakmam." 
"Bu çok iyi i şte" dedi genç adam, gergin mi gergin. "Zira bi- 
zim senden bekledi ğimiz iş de pek kolay olmayabilir." 
İşte o zaman di ğer delikanl ı lafa girdi. "Biri var. Ba ş bela- 
sı bir herif. Bir sürü dü şman edindi kendine. Bu şehre geldi 
geleli kah ırdan başka bir şey getirmedi. Bir hayr ını görme- 
dik. Nice kez ihtar ettik ama bir kula ğından girdi, di ğerinden 
çıktı. Hatta akl ını başına toplamak bir kenara, daha da azd ı, 
azıttı. Bize ba şka çare b ırakmadı." 
Ses etmedim. Her zaman böyledir zaten. Mü şteriler be- 
nimle el s ıkışmazdan evvel, nedense tutup izahata giri şirler. 
Öldürtmek istedikleri insan ın ne kadar berbat, nas ıl da soy- 
suz biri oldu ğunu anlat ırlar. Sanki ben onlara hak verirsem 
işleyeceğimiz cürüm hafifleyecek. 
"Anladım. Peki kimdir bu ki şi?" 
Ben böyle sorunca tedirgin oldular. Mu ğlak tariflere giri ş- 
tiler. 
"Dinle imanla alâkas ı olmayan bir kâfir! İşi saygısızlığa, 
küfre vard ıran bir serke ş. Başıbozuk bir dervi ş." 
                                                                                                                    
Son kelimeyi duyar duymaz tüylerim diken diken oldu. Ak- 
lımdan türlü dü şünceler, endi şeler geçti, asab ım bozuldu. O gü- 
ne kadar her türlü insan öldürmü ştüm; genci, ya şlısı, erkeği, 
kadını, sağlıklısı, sakatı... Ama bir dervi ş, yani kendini dine 
imana vakfetmi ş biri yoktu aralar ında. Benim de kendime gö- 
re inançlar ım vardı, Allah' ın gazabını üstüme çekmek istemi- 
yordum do ğrusu. Zira her şeye rağmen korkard ım Allah'tan. 
"Maalesef beyler, teklifinizi kabul etmiyorum. Bir dervi şin 
canını almaya niyetim yok. Ba şkasını bulun kendinize." 
Kalkıp gidecek oldum. Ama delikanl ılardan biri yalvar ya- 
kar koluma as ıldı. 
  
44 
  
"Ne olur kestirip atmay ın. Emeğinizin kar şılığını alacaks ı- 
nız elbet. Ücretiniz neyse iki mislini ödemeye haz ırız." 
"Peki ya üç mislini istersem?" diye sordum ani bir kararla. 
O kadar yüksek bir ücreti ödeyemeyeceklerinden öylesine 
emindim ki. 
Ama hiç beklemedi ğim bir şey oldu. Anl ık bir duraklama- 
dan sonra, her ikisi de teklifimi kabul ettiklerini söyledi. Tek-