Aranıyor, evet tabii, aranıyor ama, bir savaş muhabiri nasıl bütünüyle sevişmeye verebilir  
kendini?
Neden vermesin ki? Hayatın o yanı başka, bu yanı başka.
Ne olsa, en azından boşaldıktan sonra menisinde cesetler yüzüyordur.
Bunu da nereden çıkarıyorsunuz?
Dünyanın iklimi değişiyor da. Kuzey ısınıyor, güney soğuyor.
Eh evet, birtakım değişiklikler var. Arzın çekirdeği soğuyor aslında meselâ...
Emin misiniz?
Neden?
Hayatın o yanının başka, bu yanının başka olduğundan?
Çocuk musunuz, hem de nasıl! Onu geçin, üstelik cinayetler, ölümler, kan, şiddet cinsel  
gücü artırır, isteği körükler.
Yaaa? Neyse ki sorun sadece cinsellik değil:
Elbette cinsellik! Siz ne sanıyorsunuz? Savaşlar olacak da, savaş muhabirleri olmayacak  
mı sanıyorsunuz? Meninizde cesetler yüzerse de yüzer! İşin iyi yanı da bu zaten, hem  
savaşların, hem savaş muhabirlerinin olması!..
Fakat öyle ya, adamın dili kadının çene çukurunda gezinirken sanki bütün ordular, hepsi  
"Devam, devam!" demektedir.
Devam, devam, ara verme, devam et, devam!.
Elektrogitarlar patlamıştır. No Love Make War Topluluğu çığlık çığlığa:
don't give up! don't give up!
Delenda est Carthago!
(Patlayan belki de elektrogitarlar değildir, çünkü kadın BEN HER ŞEYİ GÖRDÜM  
demekte, tenine dokunduğu çekik gözlü erkeğin önünden yanmış cesetler geçmektedir.  
SEN HİÇBİR ŞEY GÖRMEDİN. Burunlarda yanık et, kemik, kıl ve aşk kokusu.)
Kadınla adam, kulaklarına biri bir şeyler fısıldamış gibi duruyorlar. Birbirlerinden  
büsbütün kopmaksızm, küçük küçük soluklanarak dinliyorlar. Fısıltılar sürüyor: Devam,  
devam. Yakın değişleri, dokunuşları bize unutturan her yıl, her ay, her gün ve her şeye  
karşı devam. Bizim yerimize mektuplarımızı kucaklayıp öpen sevgililerimiz için, bizim  
tenimiz yerine kanlı gömleklerimizi koklayanlar için, devam...
Burunlarda yanık ve kan kokulan, kulaklarda ise dokunaklı esintiler bırakarak uzaklaşıp  
yaklaşan, yaklaşıp uzaklaşan fısıldayışlar, bir çeşit yaprak hışırtısı.
Dışarda rüzgâr mı çıktı, ne oldu?
Elektrogitarların abartılı "don't give up!" çığlıkları bu fısıltıları, kemanların gamlı  
iniltilerini bastırmaktadır sanıla-bilir, ama pek de öyle görünmüyor.
Kadın şimdi gitgide sönen gitar sesine kulak kabartmış:
"Siz de işitiyorsunuz, değil mi?" diye sormaktadır adama.
Adam da başını yukarı aşağı sevimli sevimli sallayarak şöyle yanıtlamakta onu:
"Vazgeçme, devam... Yani çalınan parça, buydu yanılmıyorsam."
Sözlerine dikkat etmemişim, "ne kadar yakındı" oysa az önce.
"Neden, yazık, dediniz?"
"Yazık, demedim, hayır." Müzik nekadar yakındı oysa, "yakın" diyordum.
Tenlerinin dokunuşunu yeniden duymaya başlamışlardır.
Adam parmaklarının ucunu külotlu çorabın bel lastiğinden birazcık içeri sokmuş, kadının  
beliyle kuyruk sokumu arasını okşuyor.