Susam'ın alt duda ğı titredi. "Ama hani pazara gidiyorduk"  
diye çocuk gibi m ızmızlandı. 
"Tamam oraya da gidece ğiz ama şimdi değil, sonra. Önce 
Mevlâna'y ı dinlemeye camiye gidiyoruz." 
Susam deh şet içinde yüzüme bakt ı. 
"Lütfen, bu benim için çok önemli" diye yalvard ım. "Eğer ka- 
bul edip kimseye söylemezsen sana koca bir helva alaca ğım." 
"Helvaaa" diye tekrarlad ı Susam, daha kelimeyi duyar 
duymaz a ğzına hoş bir tat gelmi ş gibi dilini şapırdattı. İşte 
böylesi tatl ı umutlarla Mevlâna’n ın vaaz verece ği camiye 
doğru yola koyulduk. 
*     *     * 
  
154 
  
155 
  
 
  
Nikea yak ınlarında ufak bir köyde do ğdum. Annem hep 
derdi ki, "do ğru yerde dünyaya geldin ama yanl ış zamanda." 
Devir kötüydü, yar ın ne olaca ğı belirsiz. Bir seneden di ğe- 
rine her şey değişiyordu. Önce Haçl ıların dönece ği söylentile- 
ri daraltt ı içimizi. Konstantinopol'da yapt ıkları mezalimi 
işittik. Malikâneleri ya ğmalamış, en küçü ğünden en büyü ğü- 
ne kiliselerdeki ikonalar ı kırmışlardı. Sonra Selçuklu sald ırı- 
larmdan bahsetmeye ba şladı herkes. Daha Selçuklu Ordu- 
su'nun yaratt ığı korkunun izleri küllenmemi şti ki, ac ımasız 
Moğol saldırıları başladı. Sanki dü şmanın ismi ve cismi sü- 
rekli de ğişiyor ama ba şkalarınca yok edilme korkumuz Ida 
Dağı’nın başındaki kar kümeleri gibi sabit kal ıyordu. 
Annem babam f ırıncıydı. İyi Hıristiyanlar, inançl ı insan- 
lardı. Çocuklu ğumdan hat ırladığım en eski şey fırından taze 
çıkmış ekmek kokusudur. Zengin de ğildik. Çok küçükken da- 
hi bunun farkmdayd ım. Ama fakir olmad ığımızı da biliyor- 
dum. Dükkâna dilenmeye gelen fakir fukaran ın gıpta dolu 
bakışından bilirdim hâlimizi. Her gece v ıyumadan evvel diz- 
lerimin üstüne çöküp dua eder, bizi aç yat ırmadığı için Tan- 
rı'ya teşekkür ederdim. Bir dostla konu şur gibi konu şurdum 
O'nunla. Zira o s ıralar Rab dostumdu benim. 
Yedi yaşımdayken annem hamile kald ı. Şimdi düşünüyo- 
rum da, daha evvel kimbilir kaç kez dü şük yapmış olmalıydı 
ama o sıralar akl ım ermezdi bu i şlere. Öyle masumdum ki be- 
bekler nas ıl dünyaya gelir diye sorsalar, Tanr ı'nın onları yu- 
muşak, taze hamurdan yo ğurduunu söylerdim herhalde. 
Ne var ki annemin karn ında yoğrulan hamur devasa bir 
şeye benziyordu. Çok geçmeden karn ı burnuna vard ı. O ka- 
dar irile şti ki yürüyemez hâle geldi. Köyün ebesi, annemin 
vücudunun su tuttu ğunu söyledi ama ne demek istedi ğini an- 
lamamıştım; "sus tutmak"m nesi kötüydü ki. 
Hâlbuki ne annemin ne de ebenin bildi ği bir şey vardı: Me- 
ğer tek de ğil üç bebek varm ış rahimde. Üçü de o ğlan. Karde ş- 
  
lerim annemin içinde sava şmaktaymış meğer. Doğuma yakın 
üçüzlerden biri di ğerini göbek ba ğıyla boğmuş, boğulan be- 
bek de öç almak istercesine ç ıkışı kapamış. Böylece bebekle- 
rin hepsi s ıkışmış, çıkamaz olmu ş. Annem dört gün boyunca 
kardeşlerimi do ğurmaya u ğraştı. Gece gündüz feryatlar ını 
işittik, tâ ki sesi solu ğu kesilinceye de ğin. 
Ebe annemi kurtaramaymca karde şlerimi kurtarmaya so- 
yundu. Eline bir çift makas al ıp annemin karn ını yardıysa da