nık, düzensiz bir şekilde. T urgut hiç konuşmadan onu din-
ledi: sözünü kesmeden, hiçbir şey sormadan. Genç kadınınaklı o kadar karışık görünüyordu ki küçük bir dokunuşlaparçalanacak ve bir daha dengesini bulamayacaktı sanki.T urgut, heyecan ve korkudan kımıldamaya cesaret edemi-yordu. En küçük bir hareket büyüyü bozabilirdi. Genç ka-dın, gözlerini yere dikerek, titrek, zayıf bir sesle konuşu-yordu.
Selim’i, ölümünden bir yıl kadar önce tanımıştı. Günse-
li’nin çalıştığı daireden bir memur arkadaşı, bir pazar gezin-tisine çağırmıştı genç kadını. Selim’i ilk defa bu eğlentidegörmüştü. İlgilenmişti onunla. Selim, asık suratlı ve sıkıntı-lıydı. Önce kimseyle konuşmuyordu. Zorla getirilmiş gibiy-di. Gerçekten de zorla getirilmişti. Memur arkadaşı, Selim’etakılıyor, onu mağarasından zorla çıkardığını söylüyordu.“İnsanların arasına karış biraz,” diyordu.
“Onun, bu insanlar ve bu çeşit gezintilerle ilgilenmediği-
ni, oyunlara katılmakta güçlük çektiğini ve bu uyuşmazlı-ğından ıstırap duyduğunu anlamak için bu sözleri işitmeyeihtiyaç yoktu. Sıkıntısını artık gizleyemiyordu. Kendi debilmeden bir kurtarıcı arıyordu. Sıkılganlığının geçmesiiçin ona yardım etmek istedim. Onun gibi, suratımı asarakyanına yaklaştım, konuşmaya başladım. ‘Benim gibi bu eğ-lentiye yanlışlıkla gelmediğinize göre, beni anlayacağınızısanmıyorum,’ dedi. Yere bakarak konuşuyordu. Yüzümebakmaya cesareti yoktu. Birden, başını kaldırarak: ‘Yıllardır,bir genç kız yanıma yaklaştığı zaman, ona söyleyeceğim acıve alaylı sözler hakkında o kadar hayal kurdum ki siz bü-tün bunların ağırlığına dayanamazsınız,’ dedi. ‘Ben de söy-lediklerimden hemen pişmanlık duyarım. En iyisi hiç ko-nuşmamak. Bakın, burada canlı ve neşeli bir sürü gençadam var. Onlar sizi daha iyi eğlendirebilir.’ Ben, gene sura-tımı asarak, onunla konuşmak istediğimi söyledim. Teselli-
443