Orta Direk 141 
"Ana! Ana!" diye Ali ona koştu, vardı yanına oturdu. Kolunu omuzuna do­
ladı. 
Hep gülüyordu: 
"Köye mi gidiyordu n, ana kız? Hasan söylemeseydi seni bulamazdım. Bir 
korktum ki ... Ödüm koptu, vallaha. Nerden aklına düştü, geri köye dönmek? 
lpıssız köyde o kadar gün sen tek başına nasıl kalırsın? Ölürsün tamam. Güzel 
anam! Gel sırtıma da gidelim. Konak yerimiz bunca uzak değil! Gece yarıdan 
önce varırız. Bin sırtıma !" 
Meryemce, ayağa kalktı, ağır ağır, elini saHayarak yanındaki bir kayanın üs­
tüne koydu. 
"Kaya! Kaya sana söylüyoru m, kimse üstüne alınmasın. Ben varır da köyüme 
giderim. Köyümde ölürüm. Bir aya çıkmaz ölürüm. Hiç olmazsa köyümde öle­
yim. Ele aleme yük olup, çocuklarını aç komadansa, yolundan alakomadansa, 
varır kendi köyümde, baba yurdumda, evimin eşiğinde ölürüm. Kaya, sana di­
yorum. Sen insanoğlu gibi çiğ süt emmiş değilsin Varır, evimin eşiğine başımı 
koyar, oracıkta ölürüm." 
Köye doğru yürüdü. Ali epeyce durdu, arkasından baktı. .. Beli bükülmüştü. 
Topallıyord u. Ayağını zorla kaldırıyor, ürkek ürkek yere basıyordu sonra. 
Alacakaranlıktı. 
Ali vardı, anasının önüne oturdu, onu sırtına çekti, sonra hızla ayağa kalktı. 
Meryemce bunu bekliyordu epeydir. Çaresiz! 
Benim gibi kocakarıyı sırtına alma, güzel, nazik sırtına yazık değil mi, nr­
nağına kurban olduğum yavrum. Alim. Benim ardımdan böyle yol yol geleceği­
ni bilseydim hiç kıpırdar mıydım yerimden? Ben batayım, ben öleyim de, sen 
böyle yollarda sürünme kuzucuğum. Ne kötü haldesin, haberin var mı, koçyi­
ğitim? El pamuğa girdi bile.