Çavuş çocuklan tutmuş sürüklüyordu. Çocuklar direniyor­
lar , çırpınıyo rlar dı. Cabbar , birini bileğinden tutup yere fırlatı­
verdi. Çocuk, var gücüyle bağırdı. 
Kadının birinden hiç ses çıkmıyor du. Memedin ayaklannın 
dibine uzanmış, kurum uş kalmıştı. 
öteki kadın boyuna yalvarıyor du: 
"Memedim, Memedim, benim çocuklarım mı etti sana? Ne 
suçu var onların?" 
Çavuş elindeki çocuğu bütün gücüyle yere atıp ayağının 
altına aldı. Tüfeği çocuğun kafasına dayadı. Memede döndü : 
''Yani dışarda olması şart mı? Söyle ne duruyorsun, çökü­
yüm mü?" 
Yerde kuruyup kalmış kadın, bir şahin hızıyla çocuğun bi­
rini kapıya kadar sürüklemiş bulunan Cabbarın üstüne atıldı, 
ellerine sarıldı. Cabbar bir eliyle belindeki hançerini çıkardı, ka­
dına sapladı . Kadın, ''Yandım," diyerek yere düştü. 
Çocuğa, Çavuşun tüfeği dayandığını gören kadın: 
"Memedim, Memedim kıyma yavruma . Hakkın var ama 
Memedim yavrumun ne suçu var?" 
Memedin yüzü saniyeden saniyeye değişiyord u. Gözlerin­
deki o iğne ucu gibi ışık söndü. Baktı ki, Çavuş tetiğe basıyor. 
Olan olacak. Söylemeye vakit yok. Çocuğun kafasına dayalı 
namhya ayağıyla vurdu. Bir anda Çavuş tetiğe çökmüştü. Kur­
şun duvara saplandı. 
Cabbara da: 
"Koyver çocuğu," dedi. 
Kadın, Memedin bir elini bırakıp birini, bir elini bırakıp 
öbürünü öpüyor du. 
"Git Memedim. Git de o gavur diniiyi bul da öldür. Yerden 
göğe kadar hakkın var yavru . Arka sından bir damla gözyaşı 
dökersem bana da Zeynep demesinler. Bul da öldür. Hakkın 
var yavr u." 
Memed, hiç ağzım açmadı. Ağır ağır, her bir yam çürümüş, 
ulmuş gibi dışarıya çıktı. 
Recep Çavuş kızmıştı. Ana avrat küfrediyor. Memedi ko­
lundan tuttu. Öyle sıkıyorrlu ki, kıracaktı sanki: 
"Sen bu yürekle," dedi, "ne eşkıya olabilirsin, ne de inti-
24