ruz tabii: bizim kayınpeder gibi. Ben ne yaptım bugüne ka-
dar? Satın alıp kütüphaneye yığdım. Sonra hepsini geridebıraktım. Hiç olmazsa onları yanıma almama izin verilsey-di. Benim gibi kim bilir ne kadar çok insan vardır: alır oku-maz. Kulaktan dolma aydın: T urgut Özben. Artık vaktimizolacak Olric. Selim de şaşırmamış mıydı Oblomov’u banaokuttuğu zaman; beğendiğimi görünce, gerekli sözleri söy-lediğimi görünce sevinmemiş miydi? Bende, kitaplarla do-ğuştan bir akrabalık olduğunu söylememiş miydi? Dur ba-kalım, bununla daha ne kadar övüneceğiz? Bıktırıncaya ka-dar. Kimi bıktırıncaya kadar efendimiz? Bilmem. Öyle ya,kimi? Belki seni, Olric. Biliyorsunuz, ben her seferinde yeniduymuş gibi olurum anlattıklarınızı. Size yakışıyor, demeOlric. Artık beni kandıramazsın. Bir iki kitabı ayırarak tez-gâhın üstüne koydu. Boşuna dolaşmıyoruz sayın kitapçı:endişelenme. Selim’de, okuduklarını anlatmak için bitip tü-kenmez bir heves vardı Olric. Farkına varmadan ne kadarçok şey öğrenmişim ondan. İnsan zekâsının durmadan de-ğişen görünüşlerine hayrandı. İşte Tolstoy: bunu da alalım.Bu Dostoyevski’yi de. Neden hiç anlaşamamışlar acaba?Tolstoy gibi bir deha neden değerini anlayamamış Dosto-yevski’nin? Ben ikisini de anlıyorum. Aynı devirde yaşadık-ları halde hiç görüşmemişler. Hiç mi merak etmemişler bir-birlerini? Nasıl kaçırmışlar bu fırsatı? Bir bilseydiler. Dosto-yevski’nin kanında Yahudice bir şey var diyor Tolstoy . Neyazık. Yazarlar birbirlerini değil de yazmayı seviyorlar gali-ba efendimiz. Selim, sürrealist bir resim göstermişti banaOlric. Ressam, yakın arkadaşlarını çizmiş: hatıra fotoğrafıgibi bir şey . Bir kısmı oturmuş yere ön tarafta; bir kısmı daarkada ayakta duruyor. Sanki bir mektebi yeni bitirmişlerde bahçeye çıkıp resim çektirmişler. Aralarına Dostoyevs-ki’yi de koymuş ressam. Ben de onunla aynı özlemi duyu-yorum. Böyle bir fotoğraf çektirmeyi ne kadar isterdim bil-
578