55 
SÜNNET 
"Şimdi söyle bakalım evlât, bu bardaktaki nedir?" dedi hokka­
baz. 
"Sudur efendim!" dedi oğlu. Gerçeklen oğluydu. 
"Biz bu suyu nereden doldurduk? Karadeniz'den mi, Bahri 
Hazer'den mi, yoksa Hint denizinden mi, yoksa şuradaki kuyudan 
mı?" 
"Oradaki kuyudan arabacılar dolduruyor!" dedi Osman. 
Hokkabazın anlaşılmayan şakalarına gülemedikleri, ama 
« gülmeye de hazır oldukları için balkonda oturan herkes gülmeye 
başladı. Heybeliada'daki evin kuyusuna dadanan, atlarını 
bahçenin ucuna yanaştırıp sulayan arabacılarla bir türlü başe-
dilemiyordu. Nigân Hanım bu cansıkıcı konu açıldığı için 
alışkanlıkla suratını buruşturur gibi yaptı, ama sonra neşeye 
katıldı. Bugün neşeli olması gerekiyordu, çünkü torunu Cemil 
sabah sünnet olmuştu. 
"Şuradaki kuyudan doldurduk!" dedi çocuk. 
Kendi şakalarına değil, anlayıp denetleyemediği başka şakalara 
gülündüğü için dertlenen hokkabaz elindeki değneği oğlunun 
sırtında iki kere şaklattı: "Ne gülüyorsun, gülme, dinle!" dedi. 
Balkondaki çocukların ve yatakta yatan sünnetlinin yalnızca 
değneğin vuruşlarına güldüklerini anlamıştı. Değneği bir kere 
daha oğlunun sırtında şaklatıp: "Bize bir yardımcı gerek!" dedi. 
"Kim yardım etsin bize efendim?" Bunu Cemil'e sormuştu. 
Cemil bir balkondan çok terası andıran geniş çıkıntıda san­
dalyelerde, şezlonglarda oturan konuklara ve yakın akrabalara 
tek tek baktı. 
"Sait Bey Amca!" 
"Olmaz!" dedi hokkabaz. 
"Fuat Amca... Peki, Refik Amca..." 
"Olmaz, olmaz... Senin ne kadar çok amcan varmış yavrucuğum? 
Ama olmaz. Arkadaşlarından, çocuklardan birini seç!" 
Cemil, adalı arkadaşlarından birini işaret etti. Hokkabaz utanan 
çocuğu kolundan tutup ortaya çekti. Bir sessizlik oldu. Kimse 
474