ceğini unutmuş gibiydi. Başını sarsıp, silkinerek toparlan-
maya çalıştı. “Hangi kâğıtlar canım?” Birden rahatsız oldu.Sanki karısı ondan birşeyler koparmak istiyordu. “Masamıngözüne sığmamıştı ya hepsi. Bir yere kaldırmıştık.” Nedenbu kadar soruyor? Bir şey mi biliyor acaba? “Bilmiyorum,”dedi Nermin: “Dolabın üstüne bir bak istersen.” Biraz ra-hatlamış hissetti kendini. Konuştuğumuz kelimelerin dışın-da bir şeyin farkında değil demek. Kelimeler, kelimeler. Yal-nız kelimeler, konuşulan kelimeler. Babama benzemesemsonunda hiç olmazsa. Fakat, neden kötü olsun? Yalnız ko-nuşulan kelimeler geçerli demek. Gerisi insana kalıyor. İn-sana, onun öz varlığına. İstersen, içine dönük olabilirsin.“Haklısın, bir bakmalı,” dedi. Oldu işte. Koridoru yavaşçageçerim. Onun bildiği, sadece “bakmalı” kelimesi. Tehlikelibir şey değil canım. Oyun oynuyoruz. Acaba gerçekten öylemi? Acaba, bildiği yalnız “bakmalı”mı? Aman oğlum Turgutdikkat et. Mantıkî neticeler oyununa kapılma sakın. “Ne ya-pıyorsun orada T urgut?” “Düşünüyorum.” Olmadı işte.Kendini ele verdin galiba. Yok canım! İnsanlar kendi söyle-dikleriyle ilgilidir çoğu zaman. Evet çoğu zaman demeli kişaşırtıcı bir genelleme olmasın. “İyi” dedi karısı sadece. İyi.Bu iş çözüldü. Demek ki yemekle uğraşıyormuş mutfakta“aslında.” Koridoru, kedi yürüyüşüyle geçti, yatak odasınaattı kendini. T uvaletin önünden karısının pufunu çekti. Pufya Selim! Dil, yaşayışımızın aynasıdır. Elini gardrobun üstü-ne uzattı. “Burası ne kadar tozlu!” diye bağırdı karısınınişitmesini bekleyen bir sesle. Cevap vermedi. İstediğim gibiçalışabilirim öyleyse. Bana ne demişti: bir gün bu yazdıkla-rımızı arayacaksın; ama, yaşantınla onlardan öyle uzaklaş-mış olacaksın ki, bulamayacaksın. Buldum işte! Hem de ka-rımın “puf”una ayakkabılarımla basarak.
Kâğıtlar biraz sararmış. “Ne arıyordun?” diye seslendi
Nermin mutfaktan. “Tartışma zabıtları,” dedi onun duyma-
64