"Cenab ı Hak oğluma bu ailenin bütün erkeklerinden daha 
uzun ömür verir in şallah," dedi R ıza Selim Kazanc ı, ebe bebe ği 
kucağına verdiğinde. Sonra dudaklar ını bebeğin sağ kulağına 
yaklaştırıp, bundan böyle ta şıyacağı ismi f ısıldad ı: "Ad ın Levon 
olacak."  
Yaln ızca kendisine senelerce kol kanat geren ve kazan yapma 
zanaat ının inceliklerini ö ğreten biricik ustas ının an ısını yaşatmak 
değildi bu ismi seçmesinin sebebi. O ğullar ına Levon ad ını vere-
rek, din de ğiştiren kar ısına da bir arma ğan vermeyi umuyordu.  
Bu yüzden bu ismi seçmi şti ve dini bütün bir Müslüman ola-
rak üç kere tekrarlad ı karar ını: "Levon! Levon! Levon!"  
Bu arada Şermin Kazanc ı lohusa yata ğında doğrulmuş, yerin-
den edilmi ş bir taş gibi k ıpırtısız izliyordu isim törenini. Memnun 
olup olmad ığını anlamak mümkün de ğildi. Duygulan yüzünden 
okunmasa da, o da içinden tekrarlam ıştı asl ında: "Levon! Levon! 
Levon!"  
Ne var ki bu yank ı üçlemesinin kaskat ı bir itiraz duvar ına tos-
lay ıp geri dönmesi uzun sürmeyecekti: "Levon mu? Böyle isim 
mi konur Müslüman evlad ına!" diye söylendi ebe.  
"Biz koruz," diye diklendi Selim Kazanc ı. Takip eden günler-
de s ık s ık tekrarlayacakt ı bu savunmay ı. "Karar ımı verdim. Le-
von olacak!"  
Ama bebe ği kaydettirmek için Nüfus Dairesi'ne gitti ğinde, 
yumuşayacakt ı birdenbire.  
"Allah bağışlas ın. Oğlunun ad ı ne?" diye sordu uzun boylu, 
donuk yüzlü memur, kahverengi s ırtlı, dağvari bir defterin üzerin-
den başını kald ırarak.  
"Levon Kazanc ı'dır efendim."  
Memur yak ın gözlüklerini burnunun tepesine iterek Selim 
Kazanc ı'ya dikkatli dikkatli bakt ı. "Kazanc ı güzel bir soyad ı ama 
Levon diye Müslüman Türk ismi olur mu?"  
"Müslüman ismi de ğildir ama yine de güzel isim," dedi R ıza 
Selim Kazanc ı. 
"Beyefendi," diye diklendi memur sesini yükselterek, mühim  
 bir şey söyleyece ğinin bilincinde. "Kazanc ıların ne kadar nüfuz-
lu bir aile olduklar ını bilirim. Levon gibi bir isim ailenize yak ış-
maz. Bu ismi yazarsak, çocuk ileride sorun ya şar. Yüzde yüz 
Müslüman oldu ğu halde herkes H ıristiyan oldu ğunu düşünür... 
Yan ılıyor muyum? Yoksa Müslüman de ğil midir?"  
"Tabii ki öyle," diye hemen tenzih etti R ıza Selim. "Elhamdü-
lillah." Bir an için memura ustas ından bahsetmeyi; bir de o ğlan ın 
annesinin İslam'a dönmü ş Ermeni bir yetim oldu ğunu itiraf etme-
yi düşündü ama içinden bir ses bu bilgi k ırıntılarını kendine sak-
lamas ını söyledi.  
"Madem öyle, münasip gördü ğünüz ilk isme de sayg ıda ku-
sur etmeden ufak bir de ğişiklik yapal ım. Levon'a yak ın bir isim 
gene ama bariz surette Müslüman olsun. Levent nas ıl mesela?" 
Ard ından ekledi memur uysalca, sarfetmek üzere oldu ğu sözün 
sertliğine uymayan bir uysall ıkla: "Yoksa korkar ım, oğlunuzu 
kaydetmeyi reddetmek zorunda kalaca ğım." 
Böylece Levent Kazanc ı oldu. Duman ı hâlâ tüten bir geçmi şin 
kurşuni külleri üzerinde do ğan; babas ının bir zamanlar ona Levon 
adm ı vermek istedi ğini hiçbir zaman bilmeyen, günün birinde an-
nesi taraf ından terk edilen, yüre ği erken ya şta kabuk tutup ta şla-
şan, gençli ğinde de yeti şkinliğinde de hep ha şin ve h ınçl ı olan, 
ilerde kendi çocuklar ına karşı korkunç bir baba olan bir o ğlan...  
Eğer bu nar bro ş olmasa Şermin Kazanc ı kocas ını, oğlunu b ı-
rak ıp gidecek cüreti bulabilir miydi bilinmez. Onlarla birlikte aile 
kurmuş, akacak tek yönü olan yeni bir hayata ba şlam ıştı. Gele-
ceğinin var olabilmesi için, geçmi şsiz biri olarak kalmas ı gereki-
yordu. Çocukluk kimli ği ufalanm ış an ıların k ınnt ılanndan ba şka 
bir şey değildi. Ne var ki geçmi şinin en sevgili an ılan bile onu 
terk etmiş olsa da, bro ş zihninde bütün canl ılığıyla çak ılıydı. Se-
neler sonra Amerika'dan gelen bir adamca ğız kap ıda belirdiğinde, 
onun bir yabanc ı değil, özbeöz a ğabeyi oldu ğunu anlayacakt ı, ge-
ne bu broş sayesinde.  
Yervant İstanbuliyan, gür ka şlarının gölgeledi ği siyah gözleri, 
sivri burnu ve çenesine kadar uzayan, onu üzüntülüyken bile gülü-