Oswald gibi uyanmaktan korkuyorum. Kendimi yormama-
ya çalışarak bekliyorum yatakta. Oysa, asıl bu bekleyiş yo-ruyor beni. Terlemeye başlıyorum. Şaşılacak derecede zayıf-ladım bu terlemeler yüzünden. Önce ellerim, ayaklarım ter-liyor; sonra bacaklarım, sırtım. Ateşim biraz düşüyor buterlemelerin sonunda. Tekrar ateşime bakmaya başladım.Yarım saatte bir derece koyuyorum. Annem, bazen dereceyisaklıyor. Terleme geçince yataktan kalkıyorum, çamaşır de-ğiştiriyorum ve evde dolaşmaya başlıyorum. Annemin uyu-madığını, yatakta endişeyle beni izlediğini seziyorum. Ba-zen dayanamıyor; çekingen bir sesle, nasıl olduğumu soru-yor. Ona, en aksi bir sesle, anlaşılmaz ve homurtulu birkarşılık veriyorum. Koltukta uyukluyorum çoğu zaman.Ankara’daki evi görüyorum rüyamda. Ev büyüyor, büyüyor,insanlarla dolup taşıyor. Tanıdığım bütün insanlar sığıyorevin içine. Gözlerimle, en önemsiz köşelerine kadar dolaşı-yorum evi: annemle babamın pirinç topuzlu karyolasını,tahta kenarlı koltukları görüyorum. İstanbul’a taşınırkenhepsi satılmıştı. Kafamın içini temizlemek mümkün değildemek ki.
10 Mart
Günseli’yi gördüm. Bana, hiç hasta değilmişim gibi davranı-
yor artık. Bu kadar uzun hastalık olur mu? Bu konuyu ko-nuşmuyoruz. Evinde yalnızdık. (Arada hastalığıma izin ve-riyorum; yoruluyorum yatakta. Ya da ben hastalıktan izinalıyorum. Böylece sokağa çıkabiliyorum.) Divanda, dizleri-nin üstüne yattım. Başımı okşayarak dinlendirdi beni. Onaİbsen’in oyunundan da söz etmedim. Belki de sevişeceğimi-zi düşünüyordu. Bu düşüncelerini engellemek için, ateşim-den ve zayıflığımdan bahsetmek zorunda kaldım ona. Göz-
615