Peki. Akşam eve döndüm, birisi babam ı öldürmü ş. Evet, saç ımı başımı yoldum. Evet, hüngür hüngür 
ağlad ım. Evet, çocuklu ğumda yapt ığım gibi ona bütün gücümle sar ıldım ve kokusunu koklad ım. Evet, korkudan, 
acıdan, yaln ızlıktan, uzun uzun titredim, nefes alamad ım. Evet, gördü ğüme inanamad ım da kalk ıp doğrulmas ı, 
her zamanki kitaplar ı aras ında köşesinde sessizce oturmas ı için Allah'a yalvard ım. Kalk baba, kalk ölme, hadi 
baba, kalk baba. Ama kanlar içindeki kafas ı paramparçayd ı. Kâğıtlar ının, kitaplar ının y ırtılmas ından, sehpalar ın, 
boya tak ımlar ının, hokkalar ın, k ırılıp dağıtılmas ından, bir minderin, rahlelerin, yaz ı tahtalar ının, vahşice 
parçalan ıp her şeyin darmada ğın edilmesinden, babam ı öldüren öfkeden çok, oday ı, her şeyi böylesine tahrip 
eden nefretten korktum. A ğlam ıyordum art ık. Yan sokakta iki ki şi, karanl ıkta gülüşe konuşa geçerlerken, 
dünyan ın sonsuz sessizli ğini kendi akl ımın içinde i şitiyor, yüzümdeki ya şlar ı, burnumdaki sümü ğü ellerimle 
siliyordum. Çocuklar ı, hayat ımızı uzun uzun dü şündüm. 
Sessizliği dinledim. Ko ştum. Babam ı ayaklar ından tutup, çeke sürüye sofaya ç ıkard ım. Orada nedense biraz 
ağırlaştı, ama ald ırmadan merdivenlerden a şağı indirmeye ba şlad ım. Merdivenlerin yar ısında gücüm tükenince 
oturdum, belki a ğlayacakt ım, ama bir t ıkırtıdan Hayriye ile çocuklar geliyor san ıp yeniden babam ın ayaklar ını 
kapt ım, koltuklar ımın alt ına s ıkıştırıp aşağıya, bu sefer daha da h ızla indim. Öyle bir parçalanm ış, öyle kan 
içinde kalm ıştı ki can ım babam ın kafas ı basamaklara vurdukça s ıkıştırılm ış ıslak bir bezin ç ıkaracağı gibi bir ses 
çıkar ıyordu. Aşağıda nedense hafifle şen gövdesini döndürdüm, ta şlığın üzerinde sürükleyerek bir hamlede ah ırın 
yan ından yazl ık nak ış odas ına girdim, kapkaranl ık odan ın içini görmek için mutfa ğın ocağına koştum. Geri 
dönünce, babam ı içine soktu ğum nak ış odas ının da nas ıl tarumar edildi ğini elimdeki mumun ışığında gördüm ve 
bir an dilim tutuldu. 
Kim bu, Allah ım, hangisi? 
Akl ım h ızla çal ışıyor, h ızla pek çok şeyi hesapl ıyordum. Kap ısını sıkıca kapad ığım darmada ğınık odada 
babam ı bırakt ım. Mutfaktan bir kova ald ım, kuyudan su çekip doldurdum, yukar ı çıktım, yakt ığım lamban ın 
ışığında sofadaki kan ı, sonra da merdivenleri sildim. Çok çabuk yapt ım bunlar ı. Yukar ı odama ç ıktım kanlanan 
elbiselerimi ç ıkard ım, temizlerini giydim. Elimde kova bez, babam ın odas ına girecektim ki avlu kap ısının 
açıldığım duydum. Ayn ı anda ak şam ezan ı da başlad ı. Bütün gücümü toplad ım elimde lamba onlar ı 
merdivenlerin ba şında bekledim. 
"Anne biz geldik," dedi Orhan. 
"Hayriye! Nerede kald ınız!" diye bütün gücümle ba ğırdım, sanki ba ğırm ıyor da f ısıldıyormuş gibi yaparak. 
"Anne, ama ak şam ezan ını geçmedik ki..." diyordu Şevket. 
"Sus! Dedeniz hasta, uyuyor." 
"Hasta m ı?" dedi Hayriye a şağıdan. Ama benim sessizli ğimden öfkemi sezdi: " Şeküre Han ım, Kosta'y ı 
bekledik. Kefal gelince de hiç oyalanmadan defne toplad ık, çocuklar ın kuru incirini, k ızılcık kurusunu ald ım." 
İçimden a şağıya inip, f ısıldayarak Hayriye'yi azarlamak geliyordu , ama merdivenleri inerken elimdeki 
lamban ın ıslak basamaklar ı, aceleden silemedi ğim kan damlalar ını ayd ınlatacağını düşündüm. Çocuklar pat küt 
merdivenleri ç ıktılar, ayakkab ılar ını çıkard ılar. 
"Şşşt," dedim. Onlar ı odam ıza doğru itekleyerek. "Dedeniz uyuyor, o tarafa de ğil." 
"Mavi kap ılı odaya mangala gidece ğim," dedi Şevket. "Dedemin odas ına değil." 
"Dedeniz orada uyuyakald ı," dedim f ısıldayarak. 
Ama bir an duralad ıklar ını da gördüm. "Dedenizin içine girip onu hasta yapan kötü cinler sizi de 
çarpmas ın," dedim. "Girin odan ıza bakay ım." İkisini de ellerinden tuttum, kucak kuca ğa uyuduğumuz odam ıza 
soktum. "Söyleyin bakal ım, ne yapt ınız bu saatlere kadar sokaklarda?" "Arap dilencileri gördük," dedi Şevket. 
"Nerede?" diye sordum. "Bayraklar ı var m ıydı?" "Yoku şta. Hayriye'ye bir limon verdiler. Hayriye onlara para