246 Yaşar Kem al-Dağın Öte Yüzü 
"Kalk ulan köpoğlu," dedi. "Meydan meydan, ev ev aleyhime atar, bana sö­
versin, öyle mi? Kalk, cezanı çekeceksin. Seni deyyus seni! Ve de kalk, ve de ba­
na bir ip ver! Bir ip ver ki canını ineitmeden kollarını bağlayayım. Ve de doğru!!" 
Elinden tuttu, hızla çekti kaldırdı. 
Kötülemez Ali bir şeyler mırıldandı ama anlaşılmadı. 
"Ulan sana diyorum, nedir bu yaptıkların< Yürü karakola. Bu köyü babayın 
tarlası mı sandın? Sen kim oluyorsun ulan. Rezil oğlu rezil! Yarın Taşbaş Efen­
diyle gidecek misin, Ali efendi paşa? Baban ölürken seni bana emanet etti de 
gitti. Bir köyün Muhtarı, o köyün babası, ve de Reisicumhur Paşası demektir. 
Size her bir dilediğimi yapabilir im." 
Zorlu bir tokat attı Kötülemeze. Tokadın sesi ta uzaklara kadar gitti gecede. 
Ali: 
"Tövbe emmi, tövbe," diye ellerine sarıldı. "Ben onlardan olmadım, hiç ka­
rışmadım onlara." 
"Ve de benim iyiliğimi inkar eden köylüler, varsınlar da gitsinler onunla. 
Benim emeciklerim onların gözlerine dizlerine duracaktır. Mümkünü yok du­
racaktır. Ama senin gitmene izin veremem. Varsın gitsinler de Çukurova yazı­
larında işsiz güçsüz sürünsünler, karışmam. Ama sen gidemezsin. Senin bor­
cunu Adil Efendi benden sorar. Haydi yat, uyuı Karışma böyle işlere yavrum. 
Sizi baştan çıkaranların Allah bin belalarını versin. Suç sizde değil yavrula­
rım, sabilerim. Yarın öbür gün işsiz kalırlarsa benim yüreğim yanar. Onları 
aldatanlar da bıyıklarını burar, sarı tespihlerini şakırdatır gezerler." 
Yorulmuştu. Bundan sonra hiçbir yere uğramadan, doğru yarağına gitti. Yata­
ğın üstüne uzandı. Başı döner gibiydi. 
Azıcık dinlenip gene çıkmalı, geriye kalanları da ev ev dolaşmalıydı. İşin bir 
kötü tarafı da unutulanlar alınırlardı. Şuna şuna gitti de, eşiğine oturdu da, dil­
ler döktü de bizi adamdan saymadı, derlerdi. Gönüllenirlerdi. Şimdi uyanmış, 
çoğu yolunu gözlüyordu. 
Hepsini bir bir gezmeli, sabaha karşı da varıp Kel Aşığı bulmalıydı. 
Bu planı mademki kurduk, yorulsak da, ölsek de sonuna kadar yerine getir­
meliyiz. Planını yarıda koyar da gidersen, hayatta hiçbir işi başarama zsın arka­
daş! 
Gece yarıyı geçerken uzandığı yerden doğruldu, evlere düştü. Teker teker, 
herkese suyunca söyledi. Dilinin döndüğünce gücü yettiğince söyledi. İşini bi­
tirdiğinde bahtiyardı. Biliyordu ki, geeeki ektiği tohumlar sabah olur olmaz 
günle birlikte yeşerecek, boy atacaktır. 
Kel Aşığa sabaha karşı ancak gelebildi. Gerekeni de, planın istediği de 
buydu. Kel Aşık köydeki son kişiydi. Konuşmadığı bir tek kişi kalmıştı, o da 
Taşbaşoğlu. Ona da gidecekti ya, şeytana, nefis şeyranına uydu. Benliğine uydu.