"Biliyorum. Seni görür görmez sezdim bunu. İlk karşılaşma­
mızda, bana doğru yürüdüğün anda anlamışt ım. Gözler ini göz­
lerimden ayırmıyor dun. Sende de var bir şeyler. İstersen dünya­
nın en tehlikeli kadını olabilirsi n. Ama iste miyorsun." 
İkimiz de karşımızdakinin karanlığını, yabanıllığını sezmiştik 
demek ki. İçimizdeki ortak uçurumdu bizi bağlayan ve aramız­
daki bağın bu kadar güçlü oluşunun nedeni çok derinlerde, ru­
hun en karanlık diplerinde kurulmuş olmasıydı. Okyanus diple­
ri kadar derin ve ulaşılm az. 
"Hiçbir zaman sonuna dek gitmeyi başaramadım, ne onu öl­
dürebildim, ne de kendimi. Hiçbir zaman sonuna dek gideme­
yeceğim ." 
"Bu içinde konuşan Tanrı, inanmadığını söylediğin Tanrı. 
Öldürmeni engelleyen oydu." 
"Peki ya sen, Tanrı'ya rağmen mi?" diye düşündüm ama sor-
madım. 
"Neden yaptın?" 
Artık "öldürme" sözcüğünü kullanamı yordum. 
"Bir arkadaşımın parasını çalmıştı. Geri istedim, vermedi. Ja­
maika'da böyledir, eğer birini tehdit eder de öldüremezsen o se­
ni öldürür. Bir akşamüstü, gettoda, bir duvarın üstünde oturu­
yordum. Onun geçtiğini gördüm. Evime gittim, tabancamı al­
dım. Arkasından koştum, ismini bağırınca döndü . İki el ateş et­
tim." 
Bir cinayetin, bir ölümün üç-beş cümlelik özeti işte. Her şey 
ne kadar yalın ve basitti. Cinayet dünyanın en sıkıcı, en sıradan 
işiydi; insani, duygusal, ahlaki bir boyutu, herhangi bir karanlı­
ğı, bir gizemi yoktu. Birinin dilini kesmek kadar olağandı. 
"Onu vurdum, iki gün sonra öldü." 
"Ben de kendimi öldürmeyi denemişt im." 
Bir yengeç avını, tek bir ayrıntısını atlamadan, bir romancı 
ustalığıyla anlatabilen T ony ve "psikolojik öyküler" yazmaya ça -
lışan ben ... Kendi gerçeğimiz karşısında böylesine dilsiz dik. 
81