406 64. BOĞAZ'DA YANGIN 
15 Kas ım 1979 gecesi sabaha kar şı, annemle Ni şantaş ı ndaki evde
büyük bir patlama sesi yle u yand ık ve yataklar ım ızdan korku yla
fırlay ıp koridorda birbirimize sar ıldık. Bütün apartman da, sanki çok  
şiddetli bir depreme yakalanm ış gibi bir an sa ğa sola sallanm ıştı. O
günlerde kahvehanelere, kitabevlerine, me ydanlara pek çok yere at ılan
bombalardan birinin Te şvikiye Caddesi'nde yakınlara bir yere atıldı ğını
san ıyorduk ki, Bo ğaz' ın ta öteki yan ından, Üsküdar taraf ından
yükselen alevleri gördük. Bir süre çok uzaktaki yangını, k ızıllaşan göğü
seyrettikten sonra, siyasal ş iddete, bombalara da al ıştığım ız için yeni-
den yat ıp uyuduk. 
Haydarpa şa aç ıklarında petrol yüklü bir Rumen tankeri, küçük bir  
Yunan gemisi ile çarp ışmış, tanker ve Bo ğaza dökülen  petrol  
patlamalarla yanma ya baş lam ıştı. Ertesi gün acele yle yeni bask ı yapan
bütün gazeteler ve bütün şehir bundan söz edi yor, herkes Bo ğaz’ ın
yanmakta oldu ğunu söyleyip İ stanbul'un üzerinde kara bir ş emsi ye
gibi as ılı duran duman bulutlar ını gösteriyordu. Satsat'ta bütün gün
yaşlı memureler ve b ıkkın yöneticilerle birlikte, yangının varl ığını
içimde hissettim ve bunun Keskinlere ak şam yemeğine gitmek için i yi
bir bahane oldu ğuna kendimi inandırma ya çal ıştım. Dedikodu
haberinden hiç söz etmeden, durmadan yangından konu şarak  
Keskinlerin sofras ında oturabilirdim. Ama t ıpk ı bütün İ stanbullulara
olduğu gibi. Bo ğaz' ın yan ışı, kafamda si yasi cina yetler, aşın enflas yon,
kuyruklar, ülkenin sefil ve fakir hali gibi herkesi mutsuz eden felaket-
lerle birle şmiş, onlar ın bir çe şit işareti ve resmi olmu ştu. Yeni bask ı
yapan gazetelerdeki yangın haberlerini okurken, asl ında kendi
hayatım ın felaketini akl ımdan geçirdiğimi, hatta yangınla bu yüzden
içtenlikle ilgilendi ğimi de hissediyordum. 
Akşam Beyoglu'na ç ıkt ım, İstiklal Caddesi'nin bo şluğuna şaşarak  
uzun uzun yürüdüm. Ucuz seks filmleri gösteren Saray,