sayılır. Hastalığımdan başka bir düşünceyle yormuyorum
kendimi; hastalığım da önemli olmadığına göre...
Yıllardır günlük tutmayı hayal ederdim. Şimdi vaktim
var: bir şey düşünemiyorum. Yazdıklarımı okudum: aptalcasözler etmişim. Kendimi kötülemeye söz vermişim: onu dayapamıyorum. İnsan Kafka’yı okuyamazsa... bitiktir işi. Birsilgi gibi tükendim ben. Başkalarının yaptıklarını silmeyeçalıştım: mürekkeple yazmışlar oysa. Ben, kurşunkalem sil-gisiydim. Azaldığımla kaldım.
Bütün günüm tedirgin bir beklemeyle geçiyor: gelecek
mi, gelmeyecek mi? Ne gelecek? Bilmiyorum. Adını koya-madığım bir şeyden korkuyorum. Soyut bir korku içimidolduruyor. Bu korkuyla uyanıyorum ve bekliyorum. Belkikorkularım sayılamayacak kadar çok. Ateşimin düşmeme-sinden korkmam bunlardan biri.
24 Şubat
Dün de başka bir doktora gitim. Genç bir adamdı bu. Ona
her şeyi anlattım. Mesleğimi sordu. Doktorlar ve mühen-disler çok yorulurlarmış. Bana dert yandı. Hiç durmadançalışıyormuş. Yatağa yatsa onun da hasta olduğu ortaya çı-karmış. Ne diyeyim? Üzülmeyin dedim. Ona, çalışamadığı-mı, iki haftadır dinlendiğim halde bir işe yaramadığımı söy-leyemedim. Ona hak vermek için, çok çalıştığımı, sabahlarakadar proje çizdiğimi söyledim. Başını salladı. Ayrılırken,mesleklerimizin güçlüğünden söz ediyordu durmadan. Buarada kalbimin, ciğerlerimin ve midemin sağlam olduğunuöğrendim. Tansiyonum da normal. Radyoskopide kötü birbulgu görülmedi. Böylece, doktorlara ve tıp bilimine güve-nimi kaybettim. Ateşim neden düşmüyor diyorum. Gizlibir iltihabın olabileceğini söylüyorlar. Bu ateş işini fazla bü-
598