ya, bütün sevin çleriyle doğanın uyanışına katılmaya dağ­
lara, ovalara dökülürle rdi. 
Doğa ve insan bir sevinç kasırgasında birleşirlerd i. 
Doğa, çiçeği, tomurcuğu, çimeni, güneşiyle gelir, insanlar 
da en güzel giyitleriyle, en güzel türküleri oyunlarıyla ona 
katılırdı. 
Denizlerin ermişi boz atlı Hızır, karaların ermişi 
İlyas ... Biri denizden gelir, ötekisi karadan. Karaların, de­
nizlerin ucunda birleşirler. Birleşip el ele tutuştukları an ... 
İşte bu anda doğada ne varsa, işte tam bu anda her şey 
durur. Denizlerin dalgalanma sı, rüzgarı durur. Göğün 
bulutu, yağmur yağıyorsa yağmuru durur. Tomurcukların 
büyümesi, çiçeklerin açması durur. Topraktan bir filiz 
başını çıkardı çıkaracak, öylece durur. Akar sular durur, 
akmaz olur. Donar kalır. Ağaçlar da o anda büyümelerini 
keser. 
Hızır ile İlyas biribirlerinden ayrılıncaya kadar, bu çok 
sürmez, doğada her şey durur. En küçük bir kıpırdanma 
olmaz, doğada ne varsa o an her şey ölmüştür. 
Hızır ile İlyas biribirlerinden ayrılır ayrılmaz da her 
şey yeniden büyük bir coşkunlukla devinmeye başlar. 
Tomurcuklar birden patlar, filizler birden toprağı yarar. 
Sular daha bir coşkunlukla çağıldamaya başlar. Bu duruş, 
bu ölüm doğaya yeni bir hız verir. Bu durgunluk, ölüm 
yeni bir atılmadır. Her yıl 21 Martta bir dünya, her bir şe­
yiyle ölür, her bir şeyiyle yeni bir hızla, daha da güzel ye­
niden kurulur. 
Doğa yeniden yaratılırken, insanlar da yeniden yara­
tıldıklarını kabul ederler. Doğayla, doğanın yeniden doğu­
şu sevinciyle insanlar sarmaş dolaş olurlar. 
Doğanın öldüğü, sonra da dirildiği an büyük bir an-
60