KAPLUMBAĞALAR
 
312
 
 
oturdu. Kalan pilavla ayranı karıştırdı, kaşıkladı.
 
«Kaç lire eder dersin?»
 
«Bir otuzu kırkı var temiz.»
 
«Eee fena değil, fena değil...» Senem’e seslend
i: «Gelin, bana yatak 
matak serme kızım. Keçe var nasıl olsa. Bir yastık, bir yorgan, 
tamam...»
 
«Olur buba... Hemen yatacak mısın?»
 
«Yok, yatmayacağım emme bunu bari vaktinde habar vereyim 
dedim... Anladın mı?»
 
Cennet karı içerde un eliyordu: «(Matah ettin
 
kır domuz!)» dedi. 
«(Anladık...)»
 
Hamur yoğurup katmer edecekti yatmadan. Sabahleyin kuşlardan 
önce uyanıp çarıkları çitileyecekti. Bir arpa boyu sürede, alt kirpiği üst 
kirpiğine değecekti: «Bu adam nere gidiyor? Neden gidiyor?» Düşten 
türeden uyuyabilir
se uyuyacaktı.
 
Aylı yıldızlı bir gök vardı o gece. Ilıktı.
 
Herkes dışarılarda, damlarda, yatıyordu.
 
Bir zaman damdan dama lâf atmalar, konuşmalar oldu. 
Konuşanlar, lâf atanlar kadınlardı. Erkekler toplantıya gitmişlerdi. 
Yusuf da kalkıp gitti az önce.
 
Sonr
a bütün sesler kesildi.
 
Kır Abbas bir zaman uyuyamadı.
 
Senem çocukları kanadının altına alıp uzanalı çok oluyordu. 
Uyumuştu bile...
 
Cennet karı hâlâ sacın başındaydı. Köyün içine bir katmer kokusu 
yayılıyordu.
 
Damın, saçağın altında «gece kuşları» 
uçuşuyordu.
 
Danalıkta, sürüden koparılıp gelmiş bir kuzu meliyordu.
 
Derken Kır Abbas’ın canı geçiyordu.
 
Yorucu uykulardan biriydi... Müdürün gözlükleri tel saplı mıydı,