Geniş salonun içinde kar şılıklı sessizce oturuyorlard ı. Arada bir şimşek 
çakıp gök gürüldüyor ama ikisi de art ık bunun fark ına varmıyordu. İki yaşlı, 
belki de iki ölü insan gibi duruyorlard ı. 
Nermin, sessizli ği birden fark etti. Konu şmayan iki insan ın suskunlu ğu 
sessizli ği artırıyordu; Nermin yaln ız olsa, belki de salon bu kadar sessiz 
olmayacakt ı, ama ikisi birden susunca ortal ık çok sessiz, dayan ılmayacak 
kadar sessiz oluyordu. Dedesinin elleri büyüyordu sanki, uzuyordu, incelip 
saydamla şıyor, beyaz, uzun, lekeli bir ölüm oluyordu. Dedesi, teyzesi, 
kendisi, bu evin içinde öleceklerdi, gene ya ğmur yağacaktı, geriye kimse 
kalmayacakt ı, onların bir zamanlar ya şadığını bilen hiç kimse kalmayacakt ı, 
yağmurda eriyip gideceklerdi, yok olacaklard ı ve bundan korkmuyordu Nermin, 
yoruluyordu yaln ızca, bit-kinle şiyordu, ölümü dü şünerek ölüyordu, dedesi 
de ölüyordu Nermin ölümü dü şününce, teyzesi de ölüyordu. 
Hüsrev Bey birdenbire konu ştu: 
— Yağmur durmayacak bu gece. 
Nermin gözleri kapad ı. Kollar ını kavuşturdu. Saçlar ından sular 
süzülüyormu ş, perçemleri yüzüne yap ışıyormuş gibi geliyordu, her yan ında 
bir ıslaklık hissediyordu. Bu ıslaklık duygusu bitkinli ğini ve a ğlama 
isteğini artırıyordu. Zorlukla ba şını kaldırıp Hüsrev Beye bakt ı. 
- Belki... 
175 
—  Bir şeye mi üzülüyorsun? -- Hay ır. 
Hüsrev Bey gülümsedi. Nermin, onun hiç böyle gülümsedi ğini görmemi şti, 
hüzünlü, k ırık, yaşlı, bilgece, yorgun, anlay ışlı ve kederli bir 
gülümsemeydi bu, biraz bo şvermişlik, biraz teslimiyet vard ı 
gülümsemesinde. 
— Niye a ğlıyorsun öyleyse? 
— Ağlamıyorum... 
Hüsrev Bey bir şey söylemeden Nermin'e bakt ı, Nermin, elini zorlukla 
kaldırıp yanağına değdirdi, ıslaktı. O da gülümsemeye çal ıştı. 
— Yağmurdandır. 
—  Herhalde... 
Nermin aya ğa kalktı. Bir ad ım attı. O tek ad ımda, bütün yorgunlu ğunu bir 
daha duydu. Bir bo şluğun içinden geçmi ş, geçerken de içi bo şalmış gibiydi, 
boşluğun öbür yan ı ise gene bo şluktu. 
Bir şimşek odanın içini bembeyaz yapt ı, arkasından korkunç bir gökgürültüsü 
daha duyuldu... Nermin, oldu ğu yerde hiç k ıpırdamadan duruyordu, ne 
oturabiliyor ne gidebiliyordu. Yeniden dedesine bakt ı. 
—  Gördünüz mü korkmuyorum i şte gökgürültü-sünden. 
—  Görüyorum. 
— Ama korkmak daha ho şuma gidiyordu... Siz korkmamay ı seviyorsunuz ama, 
değil mi? 
Hüsrev Bey, al ıngan bir ihtiyar gibi cevap verdi: 
—  Demin kona ğın satılmasından korktu ğumu söyledin ya... 
—  Özür dilerim, asl ında onu söylemek istememi ştim, bazen istemedi ğim 
şeyler söylüyorum. K ızdınız mı bana? 
176 
Hüsrev Bey, yava şça kendi kendine m ırıldandı: 
—  Kızmak mı? 
Sonra küçümseyici bir gülümseme yay ıldı yüzüne, gene ayn ı sözcüğü 
tekrarlad ı: 
—  Kızmak ha?