“Ne yani, çocuğunun  doğumunda  bulunmayaca k mısın?”  diye sormuştu  Vali.  “Ne biçim 
babasın  sen? Çok heyecanlan ırsan,  o anda  gözlerini  kaparsı n veya dağl ara doğru yürürsün, 
nehre  girer ters istikame te yüzer sin, ne bileyim,  heyecanın ı yenecek,  seni oyalayacak  bir şey 
buluruz  elbet. Ama  burada olmalı sın, o anı biz imle pa ylaşmalı sın. K öprü, çocuğun se nin.”
Müh endi s telefonu  kapattıktan sonra,  uzun  süre düşünmüş tü. Doğru  söylüyordu  Vali. 
Orada  bulunmalıyd ı, önce  hayal inde,  sonra  bilgisayar ekran ında  yoktan var ettiği, demir  çub­
uklar halinde  alevde  pişip vücut  buluşuna,  ete kem iğe bürünüşüne  aracı  olduğu  köprü,  elbe tte 
çocuğu  idi onun.  Sıra, bir yamaçtan  karşı yamaca  uzatılmas ına ve köprü kimli ğini kazanmas­
ına geldiğinde,  yani tam doğum  anında,  orada  olmalıydı, mutla ka. Doğum  sancı larını,  o eziy­
eti, o heyecanı  bizzat  çekmeli,  çelik yığınının köprüy e dönüştüğü  anı gözleri yle görmel iydi. 
Yüreği ne pahas ına olursa  olsun  dayanmalı ydı bu heyecana.  Hakan' ı, Valiyi, gönüllü  şantiye 
şefliğ i yapmakta  olan  Kaymakamı,  hatta Hüdai' yi... hiç anlaşamadı ğı, günahı  kadar  sevmedi ği 
ama  köprünün yerleşece ği yeri hazırladı ğı için, köprünün  bir parças ı haline gelmi ş olan  Hüd­
ai'yi de yaln ız bırakamazdı.
Köprü,  tüfeğ e takılmı ş süngü  gibi duruyordu  ayağın üstünde.  Başpınar  kıyısından  sivri, 
uzun,  tehdi tkâr  bir silah gibi uzan ıyordu  nehre  doğru. Arkas ında,  üstlerind e yer yer yeşillikler 
bitmi ş çıplak ve yüksek dağlar, dağlar ın ardınd a köylerind e mahsur  kalmış  çaresiz insanl ar 
vardı.  Öte tarafa  ulaşamamanın  verd iği gerginlik köprünün  çeliğine  siniyor, kızgınlığı güneş 
vurduğunda,  yer yer yansıyarak,  göz kamaş tırıyordu  çakma k çakmak.  Karşı yamacın  boz çıpl­
aklığına  erişme k, Fırat'ın kâh kehr ibar sarısı, kâh yeşil akan  suyunu  aşıp karş ı yakadak i ayağa 
oturmak, işe yarar  bir köprü olmak istiyordu.  Üzerinden işe gidip gelen yorgun köylüler,  reng­
ârenk giysileri, damalı  örtüleri yle kadı nlar,  gürültücü  çocuklar  yürüsün,  yük dolu kamyonlar, 
insan  dolu  otobüsler,  yanık tenli erleri  taşıyan  cipler, tatilciler i getiren son model  arabalar, 
kasabalılar ı taşıyan hımbıl  eski otomobiller  geçs in istiyordu.  Ne çare  ki, nehr e doğru  rasgele 
uzanmış,  gayesiz,  başıboş,  hedefini  bulama mış bir acay ip nesneden  başka bir şey olamamış tı, 
bir uzun k ış boyunca.  Boşluğa d ikilip k almış tı öylece.
Mart başında eriyen  karlarla  sular  kabardığında,  karş ı yakada  bekleyen ayağına kavuşma 
zamanı ge lmişt i sonunda ama, köprünün karşı ya kaya nasıl ulaşt ırılabilec eği henüz  meçhuldü. 
Müh endi s, köprüyü  bir vince  yükl eyip karşı yakaya iletm eyi tasarlamış tı. Ama  köprünün  Ank­
ara'da bitirilme sine yakın, yöred e istedik leri nitelikte bir vinci n bulunmadığ ını öğre nmişlerd i. 
Bu kez başka bir çare  düşünm üştü Mühend is. Bir çekici tekne bulacaklar  ve teknen in içine, 
köprüyü  oturtacakları  bir iskele inşa edecek lerdi.  Bir yanda n tekne,  karş ı yakada ki ayaklar ın 
seviyesine yükseltilmiş  olan iskelenin  üzerinde ki köprüyü  çeker ken,  diğer yand an da karadak i 
bir dozer,  köprüyü  yavaş  yava ş itecekti. Buluş  dahiyan e idi ama  bir engel  daha  çıkmışt ı karşıl­
arına. İstanbul'da  veya herhang i bir kıyı şehrinde buluna cak çekici tekneyi Başpınar'a  getire­
bilme k imkâ nsız gibiyd i. Çekici nin gelme si öyle büyük  bir masraf  gerektiriyordu  ki, köprünün 
astarı  yüzünd en pahalı ya çıkıyordu.  Arad ıkları  çekiciyi, Keban  Gölü  üzerind e çalışan 
teknelerin aras ında  bulmaları  şart olmuştu.  Kaymakam  tüm  tekneleri teker teker taramış, 
onca  demir i taşıyacak  güçt e bir tekne bulamamışt ı. Değişik fikirler  üretilip duruyordu.  Önce 
Kara yollarınd an yard ım istemiş ti Vali. Karayolları  Müdürü,  kendi başlat tığınız işi kendiniz 
bitirin,  diye yanıt vermiş ti. Biraz  da dalga  geçmi ş, sizin Vali mühendi s değil miydi, o bilir  ne 
yapması gerektiğini, d iye haber y ollatmış tı Kaymakamla.