Canım Selim! Nasıl çırpınmışsın bir yere tutunmak için:
Burhan’ların ortasında neler hissetmişsin! Onlara okuyama-mışsındır bu yazıyı. Çizgili bir defterden koparılmış kâğıt-lara yazılmış; sekiz sayfa. Alay ederdi bu satırları okusaydıBurhan. Neden dövmedim bu herifi? Elimden nasıl kaçır-dım? Bir de adresini aldım üstelik. Ben aşağılık sahtekârınbiriyim. Kendime bile sahtekârlık ediyorum; dolandırıyo-rum kendimi. Duvarı yumrukladı; elini acıttı. Daha beter olsahtekâr ruh! Ne diyordu bu herif Selim için? Koltukta otu-rurken kulağına gelen sözleri hatırladı: bu toplumla ilişkisi-ni kaybetmiş: yaptığı işe ve yaşadığı düzene yabancılaşmış-mış. Tersini ispat edeceğim! Hepinize göstereceğim! Mü-zeyyen Hanımın basitliğinden sıkıldığını gösteren belli be-lirsiz bir ifade vardı Burhan’ın yüzünde. İşte o sırada döv-meliydim. Hayır! Önce o saldırmalıydı. Pek de çelimsiz de-ğildi. Girişmez kavgaya. Duruma uygun bir söz eder. Sen,ayılığınla kalırsın. Bütün kitaplar, nazariyeler ondan yana.Hepinizin sahteliğini yüzünüze vuracağım! Kâğıtlara saldır-dı yeniden. Bir kâğıt çekti, durdu. Neden yok etmedi acaba“Ne yapmalı”yı? Oysa, ne kadar utanmıştır yıllar sonra tek-rar okuduğu zaman. Bizim zabıtlara da eklemedi. Getiririm,dedi. Getirmedi. Burhan’ın gözleriyle değil de kendi gözle-riyle görebilseydi. Gene de atamamış. Hiçbir şeyini atamaz-dı nedense. Okumaya başladı:
Gelemeyeceğini söylemişti. Ben de sekizde evden çıktım.
Canım çok sıkılıyordu. Bir tramvaya binip Beyoğlu’na git-tim. Saray sinemasının önünden geçerken birden onu sine-manın dış kapısında gördüm. Beni görünce yüzünde hafifbir rahatsızlık ve sıkılma izi belirdi. Ben de ne hayaller kur-muştum. “Ne haber?” dedim sıkılarak. “Sana söylediğimders işi olmadı. Ben de sıkıldım evde,” dedi yüzünü buruş-turarak. “Bana uğrasaydın,” dedim. Biraz sinirli bir sesle,
99