3 
Akşam oldu, çiftçilerin hepsi çiftten döndü. İnce Memed 
gelmedi. Gün battı. İnce Memed gelmedi. Karanlık kavuştu, ge­
ne İnce Memed gelmedi. 
Yandaki komşu evden, Zeynep Kadın, Memedin anasına 
seslendi: 
"Döne! Döne! Daha Memed gelmedi mi?" 
Döne inler gibi: 
"Gelmedi bacım. Gelmedi daha Memedim. Ben, ne yapa­
yım şimdi?" 
Zeynep belki on seferdir Döneye söylüyordu. Gene tekrar 
etti: 
"Git," dedi, "soruver Abdi Ağaya. Belki onlara gelmiştir. Git 
de soruver hacım. Şu senin de başına gelenler!.. Vay fıkara Döne!" 
Döne: 
"Bu benim başıma gelenler!.. Benim başıma gelenler!.. Me­
medim köye gelseydi, hiç durmadan bir yerlerde, doğru eve 
gelirdi. Abdi Ağanın evinde bir lokma durmaz o. Gene de vara­
yım gideyim. Belki ... " 
Gökyüzünde ay yoktu. Bulutlu olduğu için yıldızlar da gö­
zükmüyordu. Bir karanlık vardı!.. Silme karanlık. Döne, Abdi 
Ağanın evine doğru yola düştü. El yordamıyla yürüyordu. Bir 
el kadar pencereden azıak ışık sızıyordu. Işığa vardı. Işığın ya­
nında yüreği gürp gürp ederek durdu. Bir iki yutkundu. Eli 
ayağı titriyordu. Dişini sıkh. Neden sonradır ki, boğazından bir 
ses çıkabildi. Ses, ölü bir ses ... 
29