düremesek o daha elli yıl orada, sofanın korkuluğuna yapışmış, gözü 
yollarda bekleyecek. Biz Dervişi öldürdüğümüzün akşamı da ölüvere­
cek, yağı tükenmiş kandil gibi usulca, kendiliğinden sönüverec ek." 
Günlerdir burada, bu kamışlığın yapış yapış sıcağı içinde, fokur­
dayan semaverin karşısında hep böyle . düşünüyor, tıpı tıpına da her 
gün böyle konuşuy orlardı : 
"Yel V eliden bir haber?" 
"Getirir Beyim." 
Kam ışlığın dışından Hamdinil} telaşlı sesi geldi, kendi de koşa­
rak, kamışları yatırarak içeriye girdi : 
"İşte geliyor Bey!" dedi. "Kara bir atlı tozu dumana katmış, atını 
sündürmüş geliy or." 
Hep birden kamışlığın dışına çıktılar, görünürlerde kimse yoktu. 
"Derenin çukuruna girdi ," dedi Hamdi. "Atının koşumları parlı­
yordu, ondan bildim Derviş Bey olduğunu, şimdi çıkar." 
Mustaf a Beyin sevineceği yerde canı sıkıldı. Keşki Derviş üstü­
müze gelmese diyece kti. T elaşlandı. Şimdi ne yapacaktı? Anasını, her 
akşam eve gitmenin acısını, telaşını düşünmekten her şeyi unutmuştu. 
Şimdi boş bir karars ızlık içinde ne yapacağı nı bilemez, orada, elinde 
tüfeği durup kalmış, sağ elindeki filintası cansız, ölü toprağa sarkm ış. 
"İşte görün dü," diye bağırdı Harndi utkuyla. "İşte, işte, işte gö-
ründü. Tam da üstilmüze geliyor. Ne yapalım Bey?" 
İbrahim İbo : 
"Atına mı, kendine mi?" 
Ötedeki çalıya doğru yürüyen Mustaf a. Bey bezgi nlikle, kendin­
den geçm iş, halbuki sevinmeliydi , günlerdir beklediği işte kendine 
doğru, hem de doludizgin geliyo rdu. Az sonra tüfeğinin altında ola­
caktı. Niçin, niçin sevinemiyor, içindeki boşluk gittikçe büyüy ordu? 
Çalının arkas ına yattı, tüfeğindeki tarağı çıkarıp geri doldurdu. 
Ortalık 'mavzer yağı koktu. Ötekiler de geldiler yanına ot�rdular, on­
lar da onun gibi fılintalarındaki taraklatı çıkartıp geri koydular. 
"Atına mı, kendine mit 
"Dördümüz dön yerden kend ine," dedi Mustaf a Bey. 
"Kendine," dedi Mestan. 
"Kendine," dedi İbrahim İbo. "Tam yüreğinin başın a." 
Yağız atlı gittikçe yaklaşıyor, belirleniyordu. 
266