265
Azur kaşlarım  kaldırdı. “Tepki göstermeyi bırak da işine 
hak Bruno.”
Ne çizebilirlerdi ki? Kimisi san yılan gözleriyle bir iblis 
resmetti. Ya da demirden bir korku maskesi. Kanlı bir bıçak. 
Yangın. Yıkım. Cehennemden bir sahne... Thhaftır, Tann’nın 
ne olmadığını tahayyül etmek, ne olduğunu tahayyül etmek* 
ten daha zordu. Sadece Elizabeth’e kolay gelmişti bu iş. Bir 
erkek çizd i
"Gösterdiğiniz işbirliği için teşekkür ederim” dedi Profesör 
Azur. "Şimdi iki çizimi kaldınp yan yana tutabilir misiniz? 
Herkese gösterin.”
Söyleneni yaptılar. Yan gözle birbirlerinin ne yaptığını in* 
ödediler.
"Şimdi çizimleri kendinize çevirin. Tamam mı? Harika! Ta* 
rih boyunca düzinelerce filozof, düşünür ve mistik tarafından 
ortaya atılmış bir soruyu size soruyorum: Bu iki resim ara* 
andaki ilişki nedir?”
"Ha?” Bu sefer sadece Bruno değildi itiraz eden.
"Ok çizim Tann’mn ne olduğu üzerineydi İkinci çizim ise 
Tann’nın ne olmadığı üzerine. Soruyorum, birinci çizim ikin* 
d  çizim i kapsıyor mu, dışlıyor mu? Mesela, şayet Tann her 
şeye kadirse, bu O’nun zayıflığı da kapsadığı anlamına mı 
gelir? Tann mutlak iyi ise, kötülük O’na dahil olmayan dış* 
sal bir güç müdür? İki resim çizdiniz. Bir kompozisyon yazın. 
Cesur, cüretkâr, dürüst olun. Okumalarla destekleyin.”
Kimse tek kelime etmedi. Çizimleri yaparken işi hafife al­
mışlardı. İki resmin ilişkisi hakkında kompozisyon yazma* 
bıraım isteneceğini bilseler ağırdan alır, daha çok düşünür* 
lerdi. Ama iş başa düşmüştü. Basit bir sorudan karmaşık bir 
ödev çıkmıştı.
"Dönüp eski zaman filozoflanna bakın. Lütfen bugünün 
tartışmalarından uzak durun. Yoksa gene kavga edersiniz. 
Kendi zihninizden uzak durun.”