ve zeytin ağaçları renk renk işlenmişti mozaiklere ... Her büyük yağ­
murdan sonra, ulu sesler kasabanın sokaklarında gürüldedikten sonra 
Başkan hastonunu eline alır kasabanın ıssız sokakl arına, bahçelerine 
düşer, zeytin ağaçları nın altında mozaik arardı. Ve hem de her ulu 
yağmurdan sonra, ulu selierin alıp götürdüğü toprakların altından 
Başk anı sevincinden deliye döndüren mozaikler çıkardı . Başkan o gün 
işi gücü unutup akşama kadar mozaikl erin yöresinde döner, durup 
hayran bakar, araştırır, karanlık kavuşuncaya kadar bir türlü oradan 
ayrılamaz dı. Sonra yeni mozaiğe günlerce, avukatlar, yargıçlar, kasaba 
ileri gelenleriyle gelinir gidilir; karş ısında el pençe divan durı:ılup hay­
ran bakılırdı. Başkan kasabadaki leTin bu' güzelim mozaiklerden hiçbir 
şey anlamadıklarını salt kendis inin gönlü olsun diye gelip baktıklarını 
biliyordu. Coşkunluğu, yalnızlığı içinde, bir ortak dost bulamamanın 
acısında kalırolup duruyordu. . 
Ev iki katlı, toprak darnlı, her yağınurda akan , büyük bahçesinde , 
mozaikler parlayan, narlar, zeytinler, çınarlar, yarpuzlar bitmiş, bütün 
yabanıl bitkileri, portak allar, böğürtlenleri birbirine karışmış, eşiğinde 
eski Yunandan kalmış, katmer gül nakışlı, yazılar oyulmuş mavi da­
madı uzun bir taş olan eski bir evdi. 
Kapı çalındığında tam gece yarıyı geçiyo rdu. Başkan uyumamış­
tı, kısılmış gaz lamba sının fitilini kaldırdı, sarı ışık birden odayı aydin-
. lattı, başucundan saatini' aldı, baktı, saat biri gösteriyordu. Yataktan 
çıktı, pantolonunu duvardan aldı giydi. Kapı aralıklarla usul usul çalı­
nıyordu. Gömleğini giymeden,' yastığının altındaki tabancasını aldı, 
gıcırdayan merdivenlerden aşağı indi. 
"Kim o, kimsiniz?" 
Sesi tok, güvenli, telaşsız, meraksız dı. Hjç başına böyle bir iş gel­
memişti yirmi beş yıllık yargıçlık yaşam ında. Kimse şimdiye kadar, 
gece yarısı kapısını çalmak yürek liliğini kendisinde bulamamıştı. Baş­
kan ömründe başına ilk olaraktan gelen bu olaya bile hiç şaşırma dı. 
"Reis Bey, Reis Bey benim. Ben, Mus tafa Akyolli.ı. Kusuruma 
kalmayı n, kusuruma kalmayın ... Ancak bu saatte sizi rahatsıi edebil­
dim. Beni kabul etmenizi rica ediy orum." 
"Bir dakik a," dedi Başkan, hemen yukarı çıktı, sofadan geçerken 
aldığı gaz lambasını yaktı, lambay la aşağı indi, kapıyı açtı ·� "B uyu-
" run. 
6