okuyucuyla yazar arasında bir noktada çırpınıp duruyo-
rum. Durumumun aydınlanması için Asliye Hukuk Mahke-mesine başvurmayı düşünüyorum. Bana tanıklık eder misi-niz Esat Ağabey?’
‘Belki hayatınla ilginç olacaksın Selim.’ diye teselli etmek
isterdim onu. ‘Doğru’, derdi düşünceli bir tavırla: ‘Hayatım,hayatımın romanıdır.’
“Yazın çalışmaya gittiği yerlerden bana sayfalar dolusu
mektuplar yazardı. Gülünç ve imkânsız olaylarla dolu mek-tuplar. Bu olayların sonu, daima ‘Meğer hepsi rüyaymış’şeklinde biterdi.”
T urgut, mektupların ne olduğunu sordu. Esat başını sal-
ladı: “Uzun süre sakladım. Yıllar sonra bir gün kendisinegösterince büyük bir dehşete kapıldı: ‘Bu aptalca mektuplaryüzünden kendimi affetmeyeceğim. Ne olur onları bana ge-ri verin.’ Dayanamadım, verdim. Duyduğuma göre hepsiniyakmış.
“Kendini, bir hırsa kaptırmaktan çok korkardı görünüşte.
Bana geldiği günler, öğleden sonra, yorgun olduğum için is-kambil oynamayı teklif ederdim. Kötü bir oyuncuydu. Dik-katsiz oynardı. Kendini oyuna kaptırır, nasıl oynadığını far-ketmezdi. Bunu bildiği için, oynamaktan çekinirdi. Fakat,özellikle poker oynamayı çok severdi. İyi kâğıt gelince he-yecanlanır, kızarır, oyunu yükseltirdi. Terlemeye başlar, kâ-ğıtlar eline yapışırdı. Ben devamlı blöf yapardım ve Selimdevamlı kaçardı. Sonunda kâğıtları fırlatır ve şansıma lanet-ler yağdırırdı. Çok insafsız oynuyormuşum, kâğıtları tanı-yormuşum ve en kötüsü kazanmayı bilmiyormuşum. ‘Yü-zünüzde aptalca bir sevinç beliriyor, ya da sahte bir alçak-gönüllülük.’ Ağlayacak duruma gelirdi. Kazandığım parayıgeri vermek isterdim. Daha çok kızardı ve korkunç yemin-ler ederek bir daha oynamamak üzere masadan kalkardı.Sonra yatışır ve parasını geri almaya razı olurdu.
398