261 rindeki demirle t ıkanm ış bir ızgaray ı açmak için u ğraşırken, biri mor  
biri yeşil başörtülü iki kad ın sulardaki bir şeyi ısrarla işaret edip  
bağ ırışıyorlard ı. Masada Tar ık Bey, la ğımlar ın ta Osmanl ı'dan kalma ve  
yetersiz oldu ğunu sö ylemiş ti esraren giz bir hava yla. Yağmurun
şakırtısının her art ışında birisi "Gök delindi", "Nuh tufan ı!", "Allah
korusun" gibi bir şey söyleyip sofradan kalk ıyor, cumban ın yokuşa
bakan penceresinden soluk sokak lambas ının ışığında tuhaf gözüken
mahalleyi ve sel sular ını endiş eyle se yrediyordu. Ben de kalk ıp
yanlar ına gitmeli, sel korkusunu onlarla pa ylaşmal ıydım; ama
sarhoşluktan ayakta duramay ıp koltuklar ı, sehpalar ı devirmekten  
korkuyordum. 
"Acaba şoför ne yap ıyor bu yağmurda?" dedi Nesibe Hala  
pencereden bakarken. 
"Ona yiyecek bir şeyler versek mi?" dedi damat bey. 
"Ben aşağı indiririm," dedi Füsun. 
Ama Nesibe Hala benim bundan ho şlanmayabilece ğimi sezip  
konu yu değiştirdi. Bir an bütü n ailenin cumbadan şüphe yle süzdü ğü
sarhoş ve yaln ız bir adam oldu ğumu hissettim. Ben de dönüp onlara
gülümsedim. Tam o s ırada sokaktan devrilen bir varilin tan gırtısı ve bir
ah sesi geldi. Füsun ile göz göze geldik. Ama bak ışlar ını hemen kaç ırd ı. 
Nas ıl bu kadar il gisiz davranma yı baş arabili yordu? Bunu ona  
sormak istiyordum. Ama sevgililerini ararken, "Ona bir şey soraca ğım 
da ondan!" diyen terk edilmi ş ve aptalla şmış âşıklar gibi sormu yordum  
bu soruyu. Peki, öyle soruyordum. 
Burada tek ba şıma oturdu ğumu görmesine ra ğmen niye yanıma  
gelmi yor, her şeyi bana aç ıklamak için bu özel f ırsatı ni ye 
kullanm ıyordu? Yeniden bak ıştık ve yeniden gözlerini kaç ırd ı. 
"Simdi Füsun masa ya yan ına gelecek," dedi içimden i yimser bir ses.  
Ve gelirse bu, bir gün bu yanl ış evlilikten ca yacağının ve kocas ından  
ayrıl ıp benim olaca ğının işareti olacak. 
Gök gürledi. Füsun pencerenin önünden çekildi ve tü y gibi hafi t be ş 
ad ım atarak sessizce kar şıma oturdu.