Elimdeki mektubu, aşırı romantizminden biraz 
da utanarak önümdeki sehpaya bıraktım. Bir başka­
sını çektim rastgele. Bu seferki de, Ağustos 1950 
tarihli. 
" ... Senden son gelen her iki mektup da evde san­
sürden gefmedi ama yine de ben sana bir şifre vere­
yim. Mühim yerleri ayrı bir sayfaya yaz ki okur oku­
maz saklayabileyim. Ne olur ne olmaz, belki evden 
okurlar. Ben sana yazdığım 8 sayfalık mektubu an­
neme okudum, o da pekiyi, postala bakalım, dedi ve 
sonra da bahfeye pktı. Şimdi, sana aceleyle tekrar 
yazıyorum, rica ederim bana böyle arkada,s mektup­
ları yazmaya devam et ama onları şifreli yazma. 
Tesadüfen ellerine gefebilir. Ne olur ne olmaz. Hem 
de birbirimize kavuşunca anlatacak şeyimiz kal­
maz. Emi, böylesi daha hayırlı." 
Aynı yıl, bir yaz mektubu daha: 
"12 Ağustos'ta Demokrat Parti1nin Taksim Be­
lediye Gazinosu1nd a eğlencesi var. Gitmek istiyorum 
fakat münasip bir elbisem yok. Niyetim bir keten 
dikmek. Ama gitsem bile dans etmeyi bilmediği m­
den dolayı kukumav gibi oturacağım. Elbette an­
nemle gideceğim ve annem dans etmeme izin verebi­
lir ama bilmedikten sonra! Sen ne dersin, gideyim 
mi,gitmeyeyim mi? 
15