O an, yatak odasına koştum, dolabın üzerind1.:ıı 
küçük valizimi indirdim, içine çamaşırları mı, birka�· 
elbisemi koydum, hemen çık tım. Üç erkek kartk­
şimin Şişli'de birlikte oturdukları apartmana gir­
tim. Kapıda beni elimde valizimle görünce, "Niha­
yet gelebildin!" dediler. 
Şaşırdım. Onlara Atilla'yla aramızda geçenkrc 
dair hiçbir şey anlatmamıştım çünkü. 
"Ne demek bu şimdi?" diye sordum. 
"Türkan," dedi Tuğrul, "bu eve her gelişiı1lk 
etrafı kolaçan ediyor, gözlerinle hep yatağını hangi 
odanın hangi köşesine sereceğinin hesabını yapı­
yordun. Fark etmedik mi sanıyorsun?" 
"O kadar mı belli ediyordum?" 
"Mutsuzluk da, tıpkı mutluluk gibi insanın 
gözlerinden yansır," dedi, en küçük kardeşim 
Gündüz. 
Akşamüstüydü. Bir gün daha batmaya hazırla­
nıyordu, şehrin beton apartmanlarla dolu, gürültü­
li.i bir sokağında. Günbatımının muhteşem renkle­
rini görebilmeme uzun binalar izin vermiyor du. 
İnceden bir yağmur başlamıştı. Hava birden kara­
rıverdi, gece oldu. Hevesle, aceleyle, aşk sandığım 
duygularla içine balıklama atladığım evliliğim, ba­
tan günle birl ikte yitti gitti. 
Sıra şimdi beni evlilik cenderesinden kurtaracak 
bir avukat bulmaya gelmişti. Elbette hemen her 
135