da sallana sallana düşünmüştü. 
Temizlenip giyindikten sonra, salona geçti. Peşinden Cemile 
Hala da geldi. Getirdiği çayı içerlerken hala günün olaylarını 
özetledi. Kedi ayakkabı dolabının içine girmiş, kimse de far-
ketmemiş, hayvancağız orada saatlerce hapis kalmıştı. Gazetelerin 
birinde babasından sözediliyormuş. Ömer'den gene bir mektup 
varmış. Bu sonuncusunu söylerken Cemile Hanım'ın sesi ve yüzü 
renklendi. 
Nazlı gazeteyi açarak okudu: "Manisa'da kültür faaliyetleri... 
Manisa Halkevi'nin çevresi bir kültür mıntıkası haline gelmiş 
bulunmaktadır. Geçen yıl tiyatroların oynandığı, baharda mü-
samerelerin verildiği, toplantıların yapıldığı sinema binasının 
yanında kütüphane açılmıştır. Kütüphaneyi Manisa saylavı 
Muhtar Laçin açmıştır." 
"Okudun mu?" dedi hala. 
"Okudum!" 
"Yaa! Görüyor musun?" Cemile Hanım hayret etmiş gibi başını 
sağa sola sallıyordu. Gazete haberi konusunda küçük bir sohbet 
açılsın istiyordu galiba. Belki de haber konusunda konuştuktan 
gibi Ömer'in mektubundan da konuşulabileceğini düşünüyordu. 
"Manisa Postası gelince artık resimleri de görürüz!" dedi 
Nazlı. 
"O meydan da iyice şenlendi. Yazık, yıllar oluyor bir gide­
medim!" 
"İsterseniz gidersiniz halacığım," dedi Nazlı. Sonra sesinin 
perdesine dikkat ederek: "Mektup nerede?" diye sordu. 
" Odana koyduydum. Dur, dur, getireyim..." 
"Ben gider bakarım!" dedi Nazlı, ama kalkmadı. Mektubu 
okurken halasının kendisini seyretmesini istemiyordu. Gazeteleri 
karıştırarak çayını içti. 
Cemile Hala kedinin yaramazlıklarından sözetmeye kalkıştı, 
ama bu kimseyi heyecanlandırmadı. Neşe kaçmıştı. Sanki bir 
tatsızlık olmuştu da neşeye dönmek için birisinin özür dilemesini 
bekliyorlardı. Nazlı, halasının da kendisi gibi mektubu dü­
şündüğünü aklından geçirdi. 
Ömer nisan başından beri, demek ki yedi aydır, Nazlı'ya sürekli 
mektup yazıyordu. Yazın sonlarına doğru bir kere sonbaharda 
152