KADERIN CILVESI 151 
koşup da nihayet kafasını bir çıkmazın duvarına çarpan çocuk 
gibi zıngadak durdum. 
Zeki herif, alaylı güiümsemesiyle kalın, esmer dudaklarını 
yayarak: 
— Anladım, anladım... Modern deyiminden iirktünüz. Ama 
kabahat bu masum kelimede değil... Sizin zavallı zihniyetiniz­
de... Azizim, biraz kafanızı yontunuz... Aç kalmazsınız. 
— Beyefendi, affedersiniz... Kelimenin kapsadığı mana çok 
geniş. Bir evin modern biçime getirilmesi ne demektir? Bunu 
birdenbire zihnîm pek almadı. 
— Anlattık ya... Sizi bilinmeyen bir şeyin karanlıklarına 
sürükleyecek değilim. Açık pazarlık yapacağız demedik mi? 
— Evet efendim. Allah razı olsun. 
— Evinizi önceleri kaça kiraya veriyordunuz? 
— Elli liraya... 
— Pekâlâ... Ben size yüz lira vereceğim. Arzu buyurulursa 
hemen şimdi üç aylık da peşin... 
Aman Allahım, evde o kadar aç ve düşkünüz, yoksuluz ki, 
mercimek çorbası yemekten barsaklarımız yosun tuttu. Bu üç 
yüz 'lira, yoksullukla kararmış gözlerimin önünde üç yüz bin 
liralık tükenmez bir servet gibi parladı. 
Ben Daraları minderin üzerine serptiğim vakit karım, ço­
cuklarım ah ne kadar sevinecekler, belki bu paralarm bizim 
olduğuna birdenbire inanamayacaklar, belki de beni dolandırı­
cılıkla ve daha fena şeylerle, suçlayacaklar. 
Ben evet veya hayır diyemeyerek büyük bir şaşkınlıkla he­
rifin yüzüne bakarken o hemen yan cebinden bir banka defteri 
çıkardı. Derhal Kredi Liyone Bankasına üç yüz liralık bir çek 
doldurdu. Lütfedici, güler bir yüzle çeki bana uzattı. Ah Alla­
hım, nasıl kabul edeyim? Daha zoru, nasıl reddedeyim? Elim 
titreyerek bir ileri bir geri gidiyor... Nihayet alayım dedim. 
Alayım... Şu mübarek üç yüz liranın hiç olmazsa rüzgârı av-
cumdan geçsin. Eğer modern evin yorumu hoşuma gitmezse 
zor bir şey değil ya, bu kâğıt parçasını yine reddedebilirim. 
Çeki aldım. Şimdi parmaklarım kapandı, ağzım açıldı. Alık 
alık Şemi Beyi dinliyorum. Bu modern adam pek manasız bul­
duğu kararsızlığıma gülerek: