nın üstüne de yoğun bir ay ışığı dökülüyordu. Köyü çok hızlı 
çıktılar, Hocaya birkaç köpek havladı, öteki aldırmadı. Yardaki 
keskin kayalıklı, yüksek gediği aştılar, gün bumuna derinliği 
birkaç kilometre, kuyu dibi gibi bir uçurumun dibine indiler. 
Yolda Hoca birkaç kere kuşkula nmış, arkasından birisinin gel­
diğini aniayıp durmuş yöreye bakınmış, dinlemiş, kimseyi gö­
remeyince de yürüm esini sürdürmüştü. Derin koyağı yukarı çı­
karken, tam öğleüstü Hoca bir pınarda aptes almış, büyük ze­
kerini tutup bir süre oynamış, sonra da namaz kılıp oturmuş 
yemeğini yemi şti. Duran da acından ölüyor, karnı gurulduyor, 
Hoca yemeğini atıştınrken onun ağzının suyu akıyordu. 
Yemekten sonra azıcık kestiren Hoca, sağına soluna kuş­
kuyla bakındı, gözleri birilerini arıyordu. Kesinlikle bir şeyleri 
sezinlemişti ya, Duran onun ardınca öylesine gizli, ürkek bir 
kuşmuşçasına yürüyordu ki öteki bir türlü, ne kadar kuşkula­
nusa kuşk ulansın onu göremiyo rdu. 
Hoca akşam yemeğine oturuncaya kadar Duranın duru­
munda öyle pek bir değişiklik olmadı. Biraz hacakları feldirdi­
yor, başı dönüyordu ya gene de Hoca yı izleyebiliyor du. 
Hoca bir yayianın düzünde, tek bir ağacın altından kayna­
yan oluğun başında durdu, azık torbasını gövdenin dibine yer­
leştirdi, sağa sola şahin gözleriyle bir bakıp namaza durdu. Du­
ran artık dayanamadı, bir kedi gibi sürünerek, çıt çıkarma dan 
ağacın dibine geldi, elini azık torbasına uzattı, tam bu sırada da 
Hüseyin Hocanın sert pençesi onun bileğini kavradı. 
"Biliyordum mendebur köpek, biliyordum senin benim pe­
şimde olduğunu. Acıktın değil mi?" diye gülümsed i. "Seni 
mendebur seni. Dur namazımı bitireyim de sonra konuşuruz 
seninle, bekle." 
Yeniden namaza durdu, bir rekattan sonra duasını topla dı. 
"Gel bakalım Molla Duran Ağa, şöyle bir kamım ızı doyu­
ralım. Ondan sonra ... " 
Torbada çok peynir, çok soğan, çok katı yumurta, çok pata­
tes, çok ekmek vardı. Bu kadar büyük hazırlığı kimsenin haberi 
olınadan Hüseyin Hoca ne zaman, nerede yapmıştı, Duran bu 
işe gerçekten şaşırdı. 
"Daha fazla ben o köyde kalamazdım, Duran oğlum. Ana-
527