276 Yaşar Kemal -Dağın Öte Yüzü 
"İmaaav Ali sen bir hoş olmuşsun. Aklını mı çıvdırdın?" 
"Ver! Ver ki dünya göğersin . Tüm pamuklar toprağa, çamura belensin." 
Elifin durduğun u görünce yükü kendi toplamaya başladı. 
"Anam çok akıllı. Her şeyi bilir. Azıcık inatçı ama. Kuruyası o huyu da olma­
sa, başına taç yap da gez Çukurova çölünü. Burada beklemek olmaz. Bir dam altı 
bulmak gerek. Şimdi yola düşersek, öğleye kalmaz Çukuru tutarız. Köylüyü bu­
luruz. Onlar gene Miralayın oradalar. Öyle değil mi? Başka yere gidemezler ki ... " 
E lif: 
"Gidemezler." 
Sarılmış yükü sırtına almak için önüne oturdu. Üstüne çekti. Kalkmaya 
davrandı. Çabaladı çabaladı, kalkamadı. Elif yardım etti. Yük gene kalkmadı. 
Alinin boynu uzadı, tüm bedeni gerildi. Üstünden başından buğular çıkıyordu. 
Zorlattı. Yük taş gibi, kurşun gibi ağırdı. 
Yükü bıraktı, ayağa kalktı. Yükün yanında yönünde dolanmaya başladı. Ede­
medi, bir yolunu bulamadı. Yükün önüne geldi gene oturdu. Gene var gücünü 
harcayıp kalkmaya uğraştı. 
Ellerini beline verdi. Toprağa elleriyle dayandı sonra da. Edemedi gene ayağa 
kalktı. Çaresizlekle ellerini çırptı. 
"Oooooof! Of!" dedi. "Ooooooooof! Of!" 
Baktı ki Elif yükü çözüyor. Hiç karışmadı. 
Meryemce epeyi uzaklaşmış, dereyi aşağı iniyordu. 
Hasan: 
"Acımdan öldüm," diye söylendi. "Öldüm işte." 
Ali: 
"Öl!" diye çıkıştı. "Şurada ilerde, değirmende durup yiyeceği z." 
Elif yükü ikiye ayırdı, birisini sarmaya başladı. 
Alinin gözleri ışıladı. Ötekini de çabuk çabuk kendisi sardı. 
Önce Elif yüklendi, sonra da Ali. 
Hasan yerdeki çubuklannı sırtına almak için uğraşıyor, bir türlü beceremi­
yordu. Anasına baktı. Anası sırtındaki yükle yanına vardı, çubukları omuzuna 
koydu. 
"Haydi düş önüme." 
Ali de yüklendi. . Bir iki zorlamadan sonra ayağa kalktı. Gülümsüyordu. 
"Kul sıkışmayınca Koca Allah imdada yetişir mi ki! Bir yetişir ki, bir gönder­
di ki yağmurunu ." 
Kuzeyde gümüş renkli bulutların gene toplaştığını gördü. 
"Bak," dedi Elife. "Bak geliyor! Gene dumanlandı ortalık. Heheeeey geliyor ha."