Ne spor yapan, ne araba kullanan, ne köpek gezdiren biri. 
En sonunda bukadar farklılaşabileceğini özellikle köpeksizliği­
ne borçlu biri. 
Süpermarketin yanındaki tütüncüden resimli bir kart aldı. 
Kartın arkasına yazdı: 
Nesrinciğim, değerli dostum, nekadar tenhalaştığımı bir 
bilsen! Ruhumun vücudumdan ayrıldığını, Milena'yı karnaval­
da, hayatını çantamda bıraktığımı bilsen! Yok, iyiyim, çok iyi­
yim, Asafı bekliyorum. Seni özlüyorum. Yine bir sabah gezin­
timden, hasretle. 
Asıl ilk günler farklıydı. Ütülü pantalonlar giyiyor, Vene­
dik' ten beri kravatından nihayet kurtulmuşsa da kruvaze ce­
ketini üstünden eksik etmiyordu. Ama çevresine bukadar da 
aykırı düşmeme çabası biryana, Haziran ayının yumuşak, ok­
şayıcı havaları Temmuz'la bungun sıcaklara dönünce, o da 
dizlerine kadar inen bir şortla beş parmağı açıkta bırakan bir 
çift sandal edinmek zorunda kalmıştı. Bu sefer de nedense, 
Yunus geldikten sonra ayaklarını masaların altına gizlemek, 
çıplak dizlerini herhangi bir şeyle örtmek ihtiyacını hisseder 
oldu. Delikanlının bakışından mı, geçmişini bilen birinin 
önünde yeni biri olmanın güçlüğünden mi? İkisi ve kimbilir 
daha ne çok ... Kenti kuşatan duvarlar , içimizi de kuşatmış ol­
masın ... 
Kartın altına ekledi: 
P.S.-İki çok yalnız, çok güçsüz yaşlının ne bir üçüncüyle 
ne de birbirleriyle konuşmaları, insanı ürpertiyor Nesrin'ciğim. 
Biz sakın böyle olmayalım. 
PTT'leri, postacıları düşündü; açık gidecek bir kartta buka­
dar özelin yeralması onu ürküttü. Ayrıca zaten, Clea' dan sonra 
Nesrin'e yazmaya kalkması bile dürüstlük değildi. Peki hiç mi 
yazmamalı? Onu merakta mı koymalı? Onu da, sadece köpek­
leriyle konuşanlar gibi yapayalnız mı bırakmalı? 
Bir başka sabah, kentin eski alanlarından birindeki en eski 
fenere asılmış ökçeli beyaz bir kadın iskarpini teki görmüştü. 
Aynı gün, yine bir şeyin 'alameti' gibi, evin altındaki otobüs 
durağı direğine yine tek beyaz bir kadın iskarpininin asılı oldu­
ğunu gördü. Bu 'alamet'in ne anlama geldiğini hala bilmiyor-
144