143
li, kimselere benzemeyen bir hocaya denk gelirsen şanslısın. 
Seni sarsan, aklının kilitlerini açacak biri.”
Şirin’in ses tonu Peri’nin dikkatini çekti. “Böyle birini ta­
nıyor musun?”
“Tabii tanıyorum, ben de altıncı gruptayım ” dedi Şirin. 
“Bir sene önce görsen tanıyamazdın beni. Tam bir öfke topuy­
dum. Şimdi sakinim.”
Bu sakin haliyse kim bilir eski hali nasıldı,  diye düşündü 
Peri. “Ne oldu peki?”
“Profesör Azur ile tanıştım” dedi Şirin. “Gözlerimi açtı! Dö­
nüp içime bakmama yardım etti; daha makul bir insanım bu­
g ü n ”
“Kimmiş bu Profesör Azur?”
“Bilmiyor musun kim olduğunu?” dedi Şirin. “Buralarda 
bir efsanedir Azur.”
“Ne dersi veriyor ki?”
Şirin’in yüzü bir gülümsemeyle aydınlanıverdi. “Tann!”
“Sahi mi? Tann üzerine ders mi var Oxford’da?”
“Sahi” dedi Şirin. “Kendisi de biraz Tanrı gibidir, pardon 
ama. Dokuz tane kitabı var, sürekli panellerde, konferanslar­
da. Bildiğin şöhret yani. Geçen yıl TIME  dergisinin en etkili 
1 0 0 kişi listesindeydi.”
Dışanda rüzgâr çıkmıştı; binanın bir yerlerinde bir pence­
re çarparak kapandı.
“Ben iki dönem aldım seminer dersini!” Şirin coşkuyla de­
vam etti sözlerine: “Ahhh, o kadar çok şey okuttu ki bize! De­
liceydi! Her dersten sonra sırt çantam ağzına kadar fotoko­
piyle dolu olurdu. Bin türlü tuhaf şey; şiir, felsefe, tarih. Yan­
lış anlama, severim bunları; zaten sevmesem neden beşeri 
bilimler okuyayım ki? Ama Azur, kimsenin, hakkında zırnık 
bilmediği metinleri bulur, bizden bunlan yalayıp yutmamızı 
isterdi. Epey zorladı bizi. Yine de eğlenceliydi. Değiştim bili­
yor musun, müthiş etkiledi, sarstı beni. Beynimi açtı.”