Bayram, peşine taktığı iki kadınla koşar adım bina­
ya doğru yürüyord u. Tevekkeli değil zili duymadı, 
bahçedeymiş meğer, diye düşündüm. 
Bayram'ın peşinden gelen kadınlardan birinin 
yüzü, başındaki örtüyle· burnunun üzerine kadar 
örtülüydü, yüzünü göremiyordum ama yürüyü­
şünden, hastalığının derecesini tahmin edebiliyor­
dum. Diğer kadın, koltuk değnekleriyle yürüyor­
du. Demek ki o da hastaydı, refakatçi değil. Binaya 
doğru ilerleyen hastalar, eğer yatmak için geliyor­
larsa, dispanserde onları yatıracak boş yatak yoktu. 
Hatta birkaç haftadır bazılarını ikişer ikişer yatır­
mak zorunda kalmıştık. Hasta her zaman bol, yata­
ğımız hep azdı ama son günlerde yatağa talep ina­
nılmaz derecede artmıştı. Bundan şikayetçi değil­
dim elbette. Cüzamın tedavi edilir bir hastalık ol ­
duğunu ve bu derde duçar olanl arın gizlenmeyip 
hastaneler e başvurmalarını temin etmek için bir 
ömür harcamıştım ama arz ve talebin atbaşı gide­
mediği bir alandı benimki. Az sonra elimde patla­
yacak olan yeni sorun, çay içme arzumu unuttur­
du, masama geri döndüm, üzerinde çalıştığım dos­
yayı kapattım, iskemleme oturdum ve ağrımaya 
başlayan sırtı mı gevşetmek için gerindim. Bu ağrı­
lar hep strestendi. İlaçlar için gereken paranın za­
manında bulunama masından ve dispanseri yenile­
mek için sarf ettiğimiz çabanın önüne dikilen bü­
rokratik engellerden bunaldığım oluyordu. Ama 
330