COŞKUN (lçini çeker): Sorma birader, geçen gün bir arka­
daşa bu oyun yazma hikayesinden söz edecek olmuştum. 
Şimdi beni ne zaman görse, "Azizim geçen gün başıma ne 
geldi," diye başlıyor ve ciddi bir sesle, "Dinle bak, bunu da 
belki oyunlannın bir yerinde kullanırsm," diye anlatıyor. 
(Sessizlik. ) 
COŞKUN: Oysa ben bu işi sevmeye başlamıştım. (Dal­
gın) Kendimi bazan öylesine kaptınyorum ki, hayali m­
de yazdığım oyun bitiyor; bir tiyatronun patronu, oyu­
nu adeta yalvararak elimizden alıyor, sen baş rolü oynu­
yorsun, provalarda fikirlerimi büyük bir saygıyla dinliyor­
lar, her söylediğimi büyük bir titizlikle not ediyorlar, ba­
na bir sekreter de vermişler, genç kız bana hayran, hafif de 
aşık, senden başka oyuncu tanımadığım için her rolü se­
nin canlandırdığmı düşünüyorum ... 
SAFFET: Emel'i tanıdığını unuttun galiba. 
COŞKUN (Sıkılarak): Onunla henüz sadece arkadaşız bili­
yorsun. Neyse ... Oyunun ilk gecesinde büyük bir kıyamet 
kopuyor, bütün seyirciler göz yaşlan içinde ... 
SAFFET: Herhalde kıskanç kadm komedisi değil bu ... bel­
ki Napolyon ... 
COŞKUN: Hayır, değil, ikisi de değiL. Bunu daha yazmadım. 
36 Oyundan sonra alkışlar bir türlü dinmek bilmiyor, perde 
defalarca açılıp kapanıyor. Bazen perde daha tam kapan­
madan telaşla yeniden açılır ya ... öyle numaradan değiL. 
Tabii sonunda 'Muharrir, muharrir !' diye bağınyor seyir­
ci, ben daha önceden sahneye çağnlacağımı düşünmemi­
şim tabii, ön sıralardan birine oturmayı akıl edememişim, 
en arka sıralarda bir yerdeyim, sen sahneden inerek ken­
dine zorlukla yer açıyorsun, bana yaklaşırken ...