"Sen de kendine iyi bak, canım kızım ,'' dedim, 
"Van'da kilere benden selam söyle!" Çıktılar. Çağ­
layan onları geçirmek için aşağı indi. Karşı duvarda 
asılı annemin resmine baktım, "Çok güzeldin an­
ne, çok da marifetliydin," dedim içimde bir sızıyla, 
"ama çok şanslı değildin. Sana neler çektirdik ve 
duygularını anlamaya hiç yeltenmedik. 
Gençliğind e Atatürk'ün bir Limoge vazosuna 
benzettiği anneciğimi, 1986 yılında kaybettim. 
İçimde, keşkelerle, hayıflanmala rla ve özlemle do­
lu, derin bir kuyu açılmış gibi oldu. Ben evimden 
yirmi iki yaşında ayrılmıştım. Ayrıldığım günden 
itibaren de nefes nefese bir maratona başlamış tım. 
Annem, kendi evinde kız kardeşim Turhan'la bir­
likte oturuyordu. Vakit buldukça onları ziyarete gi­
diyordum ama bazen de birkaç hafta yüz yüze gö­
rüşemediğimiz oluyordu. Bana evlenene kadar 
yaptığı baskılardan illallah dediğim, eleştirilerinden 
gocunduğum ve diğer kardeşlerime benden daha 
fazla düşkün olduğunu düşündüğüm anneme pek 
yakın sayılmazdım ama ölümünün beni böylesine 
sarsacağını da hiç tahmin etmemişi m. Onun gidi­
şiyle, birden kendimi yaşlanmış ve yapayalnız his­
settim. İnsanlar galiba anne ve babalarını n ikisini 
birden kaybetti klerinde, yaşlandıklarını anlıyorlar. 
Hem de birdenbire! 
271