devulaşmanın faydasız olduğuna karar vermişt im. Zaten o, biz­
ler gibi kol saatinin egemen liğinde yaşamıyor du. 
"Bu gece çok güzel sin." 
Oldukça kısa, pileli, siyah bir etek ve askılı bir bluz giymiş, 
Karayip işi, tahta boncuklu kolyemi takmıştım. Tek şık giysim 
buydu ve çekici olduğumun farkınday dım. Tony'nin gözlerin­
deki parıltıyı seyretmek, arzusunu iliklerimde hissetmek, garip, 
sadistçe bir zevk veriyordu . Bir tür intikam zev ki. 
"Tony, şey, özür dilerim. Bu gece grupla şehre inmek için 
sözleştim. Sen çok geç kaldın, o yüzden ." 
Kalabaş'tan söz etmesem daha iyi olacaktı. Bu öğleden son­
ra, ona geçen cuma gecesinden söz etmiş; ince, uzun boylu bir 
gençle nasıl dans ettiğimi anlatmışt ım. "Bu bir yabancıyla yapı­
lacak dans değil," demişti bozularak. 
"Sen nasıl istersen. Ben de evime gideyim bari." 
"İskeleye yürüyelim mi? Beş-on dakika vaktim var." 
Gettoya doğru, şimdiye kadar defalarca geçtiğimiz yolda yü-
rüyordu k. Önceki gece müzik sandığım şeyin ne olduğunu bili­
yordum artık, yakınlardaki akaryakıt deposunun gece gündüz 
kesilmeyen ritmik sesiydi. 
"Belki biz de bir gece beraber şehre ineriz. Param olursa." 
"Tabii neden olmasın,'' diye karşılık verdim, ama aslında 
adada iki gecem kalmıştı. 
Okyanusun kapkara sonsuzluğunda tek aydınlık noktada, is­
keledeydik. Lambanın beyaz ışığı altında, ıslak tahtalara otur­
duk. 
"Odandan denizin sesini duyuyor musun ?" 
"Evet." 
"Bazen öyle şiddetlidir ki deniz, mercan kayalıklarını patla­
tacağını düşünürüm . Zaten bir gün okyanus öfkelenecek ve bü­
tün adayı yok edecek. Hiç umursamad an. Çok eski bir öcü alır­
casına. Belki de ben sahte bir peygamberim. 'Peygamber' ne de­
mek, biliyor musun?" 
87