çalınmıyor ... Sorması ayıp, çalınıyor mu? Bana ka­
lırsa, söylemesi ayıp ... 
il. KADIN : Çalınmıyor mu? ... Ya .. Ya soyguncul ar bizim eve 
gittilerse bu ara? Ev boşken... Ev boşken bizim 
eve girerlerse ya? ... 
III. KADIN : Şimdi koşup gitsek bir türlü, gitmesek bir türlü ... 
1. KADIN : Dışarda neler oluyor, bilmiyoruz ki... Bu durumda 
gidemezsiniz ... Gidemezsiniz, hayır. 
il. KADIN : Bizimki akıl etse ... Etse de gelip alsa beni. 
III. KADIN : (Kürkü bırakmadan el çantasını almaya koşar.) Ne 
patladı dersiniz? 
1. KADIN Burda patlamadı ya ... Çok şükür burda patlama-
dı ... (Bir gümüşün yerini düzeltir.) 
il. KADIN Kapıyı çalanlar ... Gerçekten gittiler mi acaba? 
III. KADIN: (I.'ye) Pencereden bir bakıversen? 
1. KADIN : Bakamam! Nasıl bakarım? Evde olduğumu anlar­
larsa bir de ... 
III. KADIN: Işık yanıyor zaten. Anladılarsa nasıl olsa anlamış­
lardır. 
1. KADIN : Ses vermedik ki. Işığı yanık bıraktığımı sanmıştır. 
Yani... sanmışlardır. Biz bir yere çıkarken bu ışık­
lardan birini hep yanık bırakırız. Hırsız -huysuz 
evi boş sanıp da girmesin diye ... (Bir an) İyi ama, 
o zaman ses vermek gerekirdi! 
il. KADIN (Ağlayarak III.ye sokulur.) Belki de başka bir yerden 
girmek isteyecekler şimdi... Evi boş sanıp ... 
1. KADIN (Birden, öfkeli) Ne istiyo rlar bizden canım? Ne kö­
tülüğümüzü gördüler? Daha ne evler var. Oralara 
gitsinler... Gizlenmekse istedikleri, o kadar etliye 
sütlüye karışanlar var; onların evinde gizlensinler. 
Biz karışıyor muyuz etliye -sütlüye? 
il. KADIN : Biz de karışmayız hiçbir şeylere ... 
III. KADIN : Herkes "şöyle olmalıymış, bö1le obmılrymıio Su� 
51