artık hiç üzülmeyeceksiniz işte, demeye hazırlanmaktaydım. 
Üstelik uzunca bir sosyal demokrat dönemden sonra, şu olan­
lara bakın. 
"Uzun süredir şurada oturmuş, size bakıyordum. Ülkemin 
bir yazarı. Hemen tanıdım; çalışıyordunuz, fevkalade kaptır­
mıştınız, bölmek istemedim, ama ... " 
Sanki bir korunma duygusuyla, masada, önümde duran 
defterimi çarçabuk kapatıvermi ştim. Her fırsatta başına çöküp 
ne işe yarayacağını bilmeden sürekli notlar aldığım defterim. O 
zamanlar, böyle binde bir de olsa, hala elle yazı yazanlar bulu­
nurdu; görüldüğü gibi ben onlardan biriydim, ama antikalı­
ğımdan utanmıştım doğrusu. Defterimin kapağını öyle bir ka­
patış kapatmıştım ki, bu sefer de o hareketimden utandım. Giz­
li gizli şiir yazan lise öğrencilerine benziyord um. Ya da tarihçi­
nin dersinde amiral battı oynayan yeniyetmelere ... 
Bana böyle suçüstü yakalanmışlık duygusu veren kimse, 
kırk-kırk beş yaşlarında, hafif kır saçlı, yanık tenli bir adam. 
Gözlüklü. Okumuş yazmış halli. O dönemde böyle okur yazar 
tiplerine de arada sırada rastlanırdı. Ama benim sandığımdan 
da yaygın olmalıydılar. Baksanıza, elin memleketinde ben bile 
beni tanıyan birine rastlamıştım! Üstünde tertemiz bir tişört 
vardı, bacaklarında iyi marka kot pantalon. Tarihin bu kesimin­
de kot, kalitesi ne olursa olsun, genç yaşlı, herkes için yarı üni­
forma gibi bir şeydi. 
"Kitaplarınızı biliyorum efendim. İzin verir misiniz, otura­
bilir miyim? Size bir şarap da ben ısmarlayabilir miyim?" 
Hangi yazar, büsbütün de okunmaz, bilinmez biri olmadı­
ğını kanıtlayan böyle bir okur karşısında eğilmez ki? Elim aya­
ğıma dolanmıştı. Hemen neredeyse, bir kapıyı açıp, onu önden 
buyur etme hevesindeymişim gibi, şöyle ayağa kalkmak üzre 
kımıldanmıştım. Karşımdaki terbiyeli terbiyeli beni önledi: 
"Lütfen rahatsız olmayın ... " 
Güneş çoktan silinip gitmiş. Günbatımının ayak izleri toz­
pembelikler bile patlıcan moruna dönmüş. Ortalıkta hoş birse­
rinlik var. Anita, Wiltschko'ların bahçe lambalarını henüz yak­
mamış. Fakat, annelerle babalar çocuklarını alıp gitmiş. Bahçe­
de artık yalnızca okurumla benim mırıltılarım ... Ormandan üs-
88