iş bulunmaz. Bundan kolayı, bir orman bulup gene ağacı­
nı boğacaksın. Sonra yakacaksın, sonra tarla olacak, sonra 
ekeceksin ... Sonra da sel alıp gidecek. .. Ben tam kırk yıldır 
bunu yaparım ... " Elini karşıki kayalık yamaca uzattı. "Şu 
gördüğün koca alan, çırılçıplak kayalık benim ellerimin 
emeğidir. Buna can mı dayanır. Oralar öylesine bir orman­
dı ki zamanında ... Şu da Kör Hösüğün eseri ... O benden 
daha güçlü bir adam ... Şu Ali Karbulağın. Şu da ... " 
Şu adamın evini, şu adamların köyünü anlatamam. 
Bıktım usandım , yüreğim götürmüyor anlatmayı. Varın 
siz göz önüne getirin diyeceğim, ama mümkünü yok geti­
remezsiniz. 
Niçin yazdım bunu? İşte ben bunun romanını yazıyo­
rum. Bir zamanlar böyle işlerin adını ağza aldırmazlardı. 
Şimdi ben yazacağım. Bu benim yazar olarak, vatandaş 
olarak borcum. Sanırım bunu roman yapmamın önüne 
geçmek istemezler. Geçemezler de. Milletin gönlü onlarla 
değil, benimle. Akıl benimle. 
Asıl diyeceğim o da değil, ben bu konuyu film senar­
yosu olarak da yazıyorum. Buna izin verirler mi? Ellerini 
ateşe sokarlar da buna izin vermezler. Biliyorum, ne ya­
parsam yapayım, vermezler. Niçin vermezl er, bu benim 
anlattığım doğru değil mi? Bu koşullar içindeki insanla­
rımızın, ölmemek için yaptıkları insanüstü savaş korkunç 
değil mi? İnsanlar bu umutsuzluk, çaresizlik savaşına say­
gı duymay acaklar mı? Ve benim güzelim, elleri harikula­
de Ahmedimi sevmezler mi, sevmesinler mi? Asıl sanat, 
doğa içindeki bu insanların çırpınışlarından çıkmayacak 
mı? Hem ne zararı var bu millete bu durumdaki halleri­
ni göstermemin? Üstelik de bu vatan için, bu insanların 
hallerini dünyaya ve bizimkilere göstermekte sayılamaya-
50