metrislerden fırlayıp taş desteğiyle saldırmaya başladığında 
ne yapacaklannı şaşırdılar. Kaçmayı düşündüklerinde soka­
ğın iki çıkışının da tutulduğunu gördüler. Bazılan silahları­
nı atıp ağlamaya başlamıştı. Fakat tam bu sırada beklenme­
dik bir şey oldu. 
Alibaz'ın elinde sanki bir kurtuluş ışığı parlıyordu. Bu ço­
cuk, o ana dek cübbesinde sakladığı sahici yatağanı çekmiş, 
önüne çıkanın kafasına indirmek üzere iki eliyle havaya kal­
dırmıştı. Arap lhsan'ın ayeti kerimeli devasa yatağanıyclı bu. 
Alibaz sanki bu külhaninin ruhuyla birleşmiş gibi bir savaş 
narası koyverip "Allah Allah" diye tek başına metrislere sal­
dırınca, bu pınl pırıl yatağanı gören düşman taşını atama­
dı, yayını geremedi, mevzilerini terkedip kaçmaya başladı. 
Alibaz tek başına düşman çadırının önüne geldi, ustura gibi 
keskin yatağanıyla birkaç darbede çadırı parçaladı. Hazine 
sandığı önündeydi. O günden sonra arkadaşları arasında bir 
efsane oldu. Ona, tek başına bir orduyu kaçıran yiğit, Alibaz, 
namı diğer Efrasiyab diyeceklerdi. O, bütün müstakbel sa­
vaşlann galibiydi. O, bütün kalelerin, palankaların ve hisar­
ların fatihi, bütün yiğitlerin başbuğu, bütün kötülerin düş­
manı, bütün acizlerin koruyucusuydu. O, Efrasiyab'tı. Dün­
yanın gelecekteki fatihi, yiğitlerin omuzlarında taşınan kah­
raman, cesaretten başka hiçbir kalkana, serbazlıktan başka 
hiçbir silaha ihtiyaç duymayan bir cengaverdi. Evet, hiç kuş­
ku yoktu: Efrasiyab'tı o. 
Zaferin verdiği heyecanla o günün akşamı çocukların hep­
si sancakları üzerine el basarak dünyanın fethi yolunda baş­
larını koymaya and içtiler. Alibaz'ın böyle bir şey yapmasına 
gerek yoktu. Çünkü o, mürekkebe batırdığı eliyle ta baştan 
bu beyaz kumaşa elini basmıştı. Diğerleri davalarından dön­
seler bile, bu sancak varolduğu sürece o, amaca hizmet ede­
cekti. O kadar kararlı, o kadar gözüpekti ki, civar mahalle­
den gelen çocuklar bile onun ordusuna yazılmaya başladılar. 
63