Yer Demir Gök Bakır 571 
Bozkınn toprağı, arınanın kayası, ağacı öylesine kendini bırakmışlığın, çözül­
menin tadındaydı ki, elini üstlerine değdirsen pamuk yumuşaklığına katardı. Yu­
kardan bir taş atsan kayasının üstüne, kayaya gömülürdü. 
Boncuklu anlar, sarıca anlar, balanları incecik kanadarıyla güneşin ipiltisinde 
binlerceydi. Çatiadı çatlayacak çiçek tomurcuklannın dört yanında binlerce, yüz 
binlerce dönüp duruyorlar, uçuyorlar, bir an önce çiçeklerin açılmasını bekliyor­
lardı. Her tomurcuğun etrafında binlerce anlık birer yumak. Balkıyan, iğne iğne 
ipileyen kanat titremeleri. 
Çocuklar annana doğru koşuyorlardı. 
Hasan: 
"Bir deve yapacağım," dedi. "Bir deve ki hiç bozulmayacak Devemi ağınağa-
cından öreceğim ." 
Ummahan: 
"Bana da yap." 
Hasan kızdı: 
"Çingene," dedi. "Sen de her gördüğünü istersin!" 
Ummahan onun önüne geçti, eliyle göğsünden itip: 
"Eşek," dedi. "Sen bir eşeksin. Eşek olmasan benim kibritimi verirdin. Eşek 
olmasan, o karlı gecelerde uykusuz kalarak kazandığım kibritimi verirdin. Ben 
olmasam, senin de kibritlerini herkes çalardı." 
Hasan boynunu büktü: 
"Ne çare ki gene çalacaklar. Adil gene gelip kibritlerimi elimden alacak. Bek-
ledik de ne oldu?" diye içini çekti. 
Ummahan: 
"Ne biliyorsun?" dedi. Hasanın önünden çekildi. 
Hasan: 
"Görmüyor musun, babam günlerdir hiç söz etmiyor, önüne bakıp duruyor. 
Yanına yaklaşılmıyor öfkesinden de ... " 
Ummahan: 
"Yok," dedi. "Adil hiç gelmeyecek. O, balıarda gelmezmiş ." 
Hasan: 
"Sus," diye bağırdı. "Sus! Pis kız. Deli etme beni. Adil gelmese babamın yü­
zü böyle olur mu? Sen onu hiç böyle ölü gibi gördün mü? Adil gelecek, hem de 
kibritlerimin hepsini alacak." Koynundan iki kibrit çıkardı: "Al," dedi, "ikisi de 
senin olsun. Adil gelip alacağına senin olsun." 
Ummahan inanmayarak, korkarak, bir zaman ikirciklendi. Elini kibritleri al­
mak için uzatsa, Hasan kibritleri geri çeker miydi?