Çocukluğunda ne neşeli, ne sevimliydin! Herkes çok severdi 
seni. Seninle ne güzel eğlenirdik." 
"Annemi görüyor musun?" dedi Ahmet. 
"Üç gün önce gittim bir öğleden sonra... Akşamları gidip o 
adamı görmek istemiyorum!" 
"Niye? O da bir avukat!" dedi Ahmet gülerek. "Hem de çok 
ünlü galiba. Avukat Cenap Sorar! Bunu söyledikçe nedense 
içimde gazete okuyormuşum gibi, daha doğrusu, medeni kanunu 
karıştırıyormuşum gibi bir duygu uyanıyor." 
"Söylemiştim değil mi? Burnunu karıştırıyor! Sence niye 
annem babamı bırakıp o herifle evlendi?" 
"Annem haklı, annem haklı..." dedi Ahmet. 
"Evet, sen bu konuda Perihan'dan, ben de Refik'ten yana-
yızdır!" dedi Melek. Bazan annesiyle babasını adlarıyla anar, 
galiba bundan tuhaf bir zevk alırdı. 
"Ne yapıyor annem, ne anlatıyor?" 
"Romatizmaları var! Romatizmadan şikâyet ediyor." 
"Günleri nasıl geçiyor?" 
"Nasıl mı geçiyor?" dedi Melek. Düşündü, gülümsedi: "Birkaç 
arkadaşı var, sinemaya gidiyor. Nasıl geçer gün?" Birden esnedi. 
"Sigaram da bitti. Hadi, artık ben kalkıyorum," dedi ve kalktı. 
"Akşam yemeğine misafirler var. Allah korusun, babaannemin 
durumu kötüleşirse beni arayın..." Kapıya doğru yürüyordu. 
Birden Ahmet'in aklına bir şey geldi: "Sen Ziya Amca'yı ha­
tırlıyor musun?" dedi. "Babamın kuzeni Ziya Amca'yı?" 
"Galiba bir kere görmüştüm!" 
"Dün geldi, konuştuk!" 
"Merdivenleri nasıl çıktı?" dedi Melek. 
"Yok canım, turp gibi," dedi Ahmet. Birşeyler anlatmak isti­
yordu içinden, ama sanki sinsi gözükmekten korkuyordu: "Çok 
ilginç şeyler söyledi. Babası Nusret, yani babamın amcası bir 
devrimciymiş galiba!" 
"O zamanlar öyle şeyler var mıymış?" 
"Yok, yok anlayamayacak!" diye düşündü Ahmet. "Anla­
mayacak. İlknur'a anlatırım!" 
"Aaa, sen burayı boyamışsın!" dedi Melek: "İyi akıl etmişsin, 
güzel olmuş!" 
558