dı. Sen at değil, deli bir uyuz köpeks in.' Köpeksin, köpeksin ... 
Durmadan da ağacın doruğuna çıkıyor iniyor du. 
Ortalık azıcık ışıdığında da artık tükenmiş, kıpırdayacak 
hali kalmamış, bacakları, kolları da sanki yerinde yoktu, kop­
muştu. Aşağıya hüzünle baktı, az sonra gücü sonuna gelecek, 
atın ayağının altına buradan sağılıverecek, at da onu ayakları, 
dişleriyle paramparça edecekti. 
"İmdaaat, imdaat! Can kurtaran yok mu?" diye var gücüy­
le bağırdı. Kulak verdi dört köşeyi dinledi, akan selierin çağıltı­
sından, yuvarlanan taşların seslerinden başka hiçbir ses duyul­
muy ordu. Arada da uzak dağlara düşen yıldırımlar, gürleyen, 
çatır çatır eden gökler dünyayı beşik gibi sallıyordu. Ortada bir 
tek canlı yoktu, ne kuş, ne böcek, ne sırtlan, ne domuz, ne ça­
kal, ne de ayı... İşte şu atla, şu aşağıda bekleyen gözü dönmüş 
canavarla dünyanın ortasında yapayalnız, bir başına kalmıştı. 
Bak güzel at, diye gene yalvarmaya başladı, beni bırak da, 
bağışla da gideyim, ne olurs un. Biliyorum, ben kötü bir ada­
mım, İnce Memedi Yüzbaşıya haber vermeye gidiyordum, sen 
karşıma çıkmasaydın, koca Allah seni karşıma çıkardı da bana 
bu kötülüğü yaptırmadı. .. İşte ben de vazgeçtim. Beni bıraka­
caksın, değil mi? 
"Bırakmayacak mısın?" 
u " 
"Neden bırakmayacaksın, İnce Memedi gidip de haber mi 
verdim?" 
ll " 
"Biliyorsun ki vermed im. Sen çıktın karşıma. Verecektim . 
Ne mi alacaktım?" 
" 
"Ölümünü haber verdim de ... Ben de dedim ki, ölüsü bu 
kadar para eden adamın dirisi ne kadar eder ki? Düştüm yolla­
ra, günlerce, günlerce aradım onu." 
ll " 
"Kimse onun yerini bana haber vermiyo rdu. İnsanoğlu, 
kurt kuş, yol sapak, ayılar çakallar, tüm dünya dilsiz kesilmiş­
ler onun yerini bana söylemiyo rlardı. Sonra koca Allah onu be­
nim karşıma çıkardı. Kırkgözün Ocağının yolunda ... " 
422