17
Salon-salamanjede oturuyorlardı. Hizmetçi sofrayı toplu-
yordu; Nermin, küçük kızı T una’nın ağzını siliyordu; T ur-gut, karısının ona yeni aldığı rahat koltuğuna gömülmüştü;büyük kızı Sevgi, halının üstüne oturmuş, avucunda sıktığıkalemle, bir resim defterini büyük bir özenle karalıyordu;radyoda kimsenin dinlemediği bir adam konuşuyordu; sesi-nin tonundan, faydalı birşeyler söylediği anlaşılıyordu; T ur-gut, rahat koltuğundan uzattığı ayağıyla Sevgi’nin bacağınadokunuyordu; Sevgi: “Yapma baba; işim var, rahat bırak be-ni,” diyordu; saat dokuza geliyordu: T urgut’un canı sıkılı-yordu. Nermin, yüzü temizlenirken o güzel yemek kokula-rının yerine ağzına acı bir sabun tadı ve burnuna keskin birsabun kokusu geldiği için yüzünü buruşturan T una’yı kuca-ğına aldı, çocuk, hoşnutsuzluğunu belirten sesler çıkarıyor-du. Kızı, babasının yanına getirdi; havada T urgut’un yüzünedoğru uzattı. T urgut, küçük kızın yanağından öptü ve onaiyi geceler dileyen, anlaşılmaz bir iki söz mırıldandı; ya dadudaklarını oynatarak mırıldanır gibi yaptı. Tuna için ikisi
549