207 
 “Yazı olmadan insan bilinci gizilgücünden istediği gibi yararlanamaz, başka bazı güzel 
ve güçlü yapıtlar üretemez. Bu bağlamda sözlü kültür, yazı üretmek zorundadır ve üretecektir 
de” (Ong, 2013: 28). Yazı geleceği kurduğu gibi, geçmişi de korur bir bakıma.  
Türkiye’de harf devrimi, sözlü kültürden yazı kültürüne geçişi, duyusal dünyada bir 
yenileşme sağladığı için hem konuşmayı hem düşünme biçimini dönüştürmüştür. Ancak bunun 
ne yönde geliştiği henüz bilinmemektedir. Bunun için de Cumhuriyet dönemi dilinin yapısal ve 
anlamsal değişimlerini izlemek gerekmektedir. Bu değişimi izlerken, göze çarpa n ilk belirti, 
harf devrimini gerçekleştirenlerin heyecanları, umutları ve yeni bir geleceğe olan inançlarıdır, 
halka güvenleridir. Gazetelere ve oradaki haberlerin yazılışı, dil tartışmalarına bakıldığında, 
toplumun da yönetenlerine inançları ve tam güven leri söz konusudur. Karşılıklı inanma ve 
güven olmasaydı, müreffeh ve aydınlık bir geleceğe umut olmasaydı, harf devrimi ve yeni yazı 
kültürü bu kadar çabuk yerleşmezdi.  Terry Eagleton “umut genel yıkımdan sağ çıkan şeydir” 
(2017: 157) demektedir. Türkiye  Cumhuriyeti’nin kuruluşundan önceki tarihsel süreç 
düşünüldüğünde, genel yıkımın nedeni, ulusal bilinç eksikliğiydi. Cumhuriyetin kuruluşu ulus 
bilincine dayanır. Ulus bilincinin kurucu ögesi ise ulusal dildir. Ulusal dilin taşıyıcısı ise yazı 
dilidir.