cesaretle sava şıp Kudüs'ü geri alan ve kimseden korkusu ol - 
mayan o muhte şem kumandan, Ha şhaşilerle mücadeleye ce- 
saret edememi ş, alttan alm ıştı. İnsanlar nas ıl olur da Şems'in 
bu korkunç örgütle alâkas ı olduğunu düşünürlerdi? 
Elimi Alaaddin'in omzuna koydum. "Hem bilmez misin 
Haşhaşiler art ık eskisi gibi de ğildir? Çoktan da ğıldılar, sade- 
ce isimleri kald ı yadigâr. Devir de ğişti." 
Alaaddin bu ihtimali dü şündü. "Evet ama diyorlar ki Ha- 
san Sabbah'm üç sad ık kumandan ı takipten kaçmay ı başar- 
mış. Alamud Kalesi'nden gizlice ç ıkmış ve gittikleri her yere 
bela götürmeye and içmi şler. Bunlardan biri Konya'ya gel- 
miş. Bence o Şems işte." 
Artık sabrım taşmak üzereydi. " İnsaf et. Hadi de ki Şems 
Haşhaşi lideridir. Peki, ne demeye babam ızla uğraşsın?" 
"Çünkü nüfuzlu ki şilerden nefret ediyor ve karga şa yarat- 
mayı seviyorlar. Babam da itibarl ı biri de ğil mi? En az ından 
  
bir zamanlar öyleydi" diye tersledi Alaaddin. Hayal ürünü 
suçlama ve entrikalara kendini öyle kapt ırmıştı ki anlatt ık- 
larının heyecan ından yanaklar ı al al olmu ştu. 
Onunla konu şurken daha dikkatli olmam gerekti ğini fark 
ettim. "Bak karde şim, insanlar dü şünmeden a ğızlarına her 
geleni söyler. Bu tür rivayetleri ciddiye alma. Zihnini şüphe- 
den, garezden temizle. Görmüyor musun seni zehirliyor?" 
Alaaddin gücenmi ş bir edayla burnundan soluduysa da bir 
şey demedi. 
"Şems'i sevmek zorunda de ğilsin. Ama babam ızın hatırı 
için birazc ık saygı göster" diye ekledim. 
Alaaddin dikkatle, sitemle bana bakt ı. Belki de karde şim 
sadece Şems'e kızgın ya da babama k ırgın değildi, benim de 
onu düş kırıklığına uğrattığımı düşünüyordu. Sanki, Şems'e 
kıymet vermem zay ıflık ve pısırıklıktı, babamızın gözüne gir- 
mek için her şeyi görmezden gelip yaltaklan ıyordum ona göre. 
Belki vehimdi benimkisi ama, yine de kalbim k ırılıyordu. 
Yine de ona k ızamıyordum. Ne de olsa küçük karde şimdi. 
Ona bakt ığım zaman ara sokaklarda kedi kovalayan, ya ğmur 
birikintilerine dal ıp ayağını çamura bulayan, bütün gün yo- 
ğurtlu ekmek kemiren o ğlan çocu ğunu görüyordum. O hafif 
tombul, ya şma göre bir parça k ısa boylu çocuk, annesinin ve- 
fat haberini duydu ğunda damla göz ya şı dökmemi şti. Haberi 
alınca tek yapt ığı başını eğip ayaklar ına bakmak olmu ştu, 
çarıklarından utan ırcasına. Dudaklar ını büzmüş, öylece kal- 
mıştı. Keşke ağlayıp feryat edebilseydi. Ke şke her şeyi bu ka- 
dar içine atmasayd ı. 
"Hatırladın mı bir keresinde sokakta çocuklarla kavgaya 
tutuşmuştun?" diye sordum. "Hani eve a ğlayarak dönmü ş- 
tün, burnun kan ıyordu. Rahmetli annem o zaman sana ne 
demişti?" 
Alaaddin'in yüzü ayd ınlandı ama cevap vermedi. 
"Annem demi şti ki birine k ızar ya da k ırılırsan, kafanda ö 
  
252 
  
253 
  
 
  
kişinin çehresini, sevdi ğin birinin çehresiyle de ğiştir. Peki, 
Şems'in çehresiyle annemizinkini de ğiştirmeyi denedin mi? 
Belki böylece onda sevecek bir şeyler bulursun." 
Kırık bir tebessüm belirdi Alaaddin'in yüzünde, bir süre