Hüda i, demir  kazıkları  döşeyen taşeronun,  kazıklar ı çald ığını iddia  etmey e başlamıştı. 
Sağda  solda  konuşuyor,  kahvel erde  kazıkçının  demir  kazıklar ı çalarak,  Valiyi nasıl kazıkladı ğ­
ını anl atıyordu.
“Hüda i, aklını mı kaçırdın?  Koskocaman  demir  kazıkl ar mend il gibi cebe  sığmaz  ki, adam 
yan cebin e koyup g ötürsün. Ne diyor sun Allah a şkına?” diye sormuştu V ali.
“Yüz yirmi  parça  demir  gelecek dedilerdi,  sadece doksan dokuz  adet demir ge lmiş,  Vali Bey.
”
“Kim demiş y üz yi rmi parça d emir ge leceğini?”
“Hesap lar öyl e gösteriyor.”
“Han gi hesaplar?”
“Ben im hesaplar.”
“Hüda i, kaç demir  çakılacağın ın hesabını  kazıkçı yaptı, Köy Hizmet leri Genel Müdürlüğü 
de onay ladı.  Yüz yirmi  değil, yüz adet demir  gerekiyordu.  Bir putre l yolda  gelirken hasar 
görmüş,  doksa n dokuzu y erind e duruyor.”
“Bu iş doksan dokuz  tane putrell e olmaz.  Mühe ndis  neden gelip de gözleri yle görmüyor, 
işinin başında durm uyor?”
“Müh endis ten sana  ne? Bu işler bilgisayarda  hesaplanı yor artık. Adam  yaptı hesaplarını, 
buraya bild irdi. S en k endi işine bak.”
“Vali beyim,  mühendi s olmadığ ın için anla yamıyorsun. Bu köprü  bu hesaplarla sulara göm­
ülmezs e ben k ollarımı keserim.
“Tamam.  Kesersin. Şimd i git sen dol gunu...”
“Dolgu bi tti.”
“iyi. O  zaman s ıra beton ayaklara g eldi. Hadi Hüdai, g it o işi de bitir. Sonra g el konuşalım.”
“Vali Bey, ben keçi saka llı Müh endi sin istediğ i ayağı  yapama m. O narin  bir ayak istiyor. 
Koca d emir kö prüyü onun çizd iği ayak çekm ez.”
“Hüda i, sen mühendi s değilsin.  Gözünü  seveyim söylenen i yap. Bak,  o da telefon  etti dün, 
sende n şikâyet etti. 'Eğer  köprünün  başına bir iş gelirse, benim projemi  tam uygulamadı  diye 
müte ahhit i sorumlu tutar ım,' ded i. “
“Ben inşa atçıy ım. O ayaklar ı dünyada yapma m. Be n ya pmam ! isteyen ya psın.”
“Yahu  sen yap!”  dedi Kaymakam.  “Çök erse  sorumluluk  Mühe ndis e ait olur.  Sana ne be 
Hüda i amca?”
“Bu yörede kimse o keçi sakall ıyı tanımı yor. Burada  herke s bu işi benim  işim olara k biliyor. 
Hüda i'nin yaptığı ayak y ıkılmış, dedir tmem  ben ke ndime.”
“iyi, bırak  işi o zaman.  Biz de bir başka  bir müteahhi t bulalım,”  dedi  Vali. Şakağından bir 
ter damlas ı süzülüyordu çen esine do ğru.
“Çana kkal e'de böyl e bir ayak yapmışt ık altı yıl önce,  daha  üzeri ne vinci  koyamadan  yıkılıp 
gittiydi. Onun proj esini de bir mühendi s çizmişt i.”
“Pekâlâ, n e yapalım i stiyorsun?” d iye sordu Ka ymakam.
“Köprüler  Müdürlüğü  Başkanı  Mehmet  Bey yakın  dostumdur.  Ona  telefon  edelim,  Kemal­
iye'nin  girişindek i Şırzı köprüsünün  proj elerini istetelim.  O köprünün  açıklığı da hemen 
hemen  aynı açıklıkta bizim  köprüyl e. O proj enin  altında  Kara yolları  Müdürlüğü'nün  imzas ı 
var. B izim  proj enin altınd a kim senin imzası yok.”
“Müh endis in imzas ını imzad an sa ymıyor musun?”
“Saymıyorum.”
“Et bakalım  telefonunu,”  dedi  Vali. Hüdai  birkaç  telefondan  sonra  ulaşabild i aradı ğı kişiye. 
Derd ini a nlatt ı. Sura tında t uhaf  bir ifade bel irdi.
“Telefonu  bana  ver, ben d e görüşece ğim,”  dedi Vali.
“Yok... ben g örüştüm...”
Vali telefonu  nered eyse zorla  aldı Hüdai'n in elinden. Bir-ik i soru  sordu,  dinledi,  gülümsedi 
ve sonra  kapattı telefonu.  Odada kiler e döndü,  “Gere kli yerlerd en imzal ı Şırzı köprüsünü  ilk 
günü yerleştirirken  nehre  düşürmüşler  ve çıkaramamı şlar,”  dedi. “Bu konu  kapanmış tır, sayın 
Hüda i. Git v e ayakları Mühend isin Ölçümüne g öre y ap!”
Hüda i odadan  çıkark en arkasında n bakt ı Vali, başın ı iki yana salladı  umutsuzlukla. 
Hüda i'yi tanıd ığınd a, ellerini sıms ıkı tutmak,  onu kucaklamak,  iki yana ğından  şapur  şupur 
öpmek  gelmi şti içinden.  Bu, kara  kışa aldırmadan,  çamurlara  belenip  gece gündüz  çalışan, 
kendi  toprağ ına olan  sevgisi, heyecanı  hiç eksilme yen,  heybetl i, oturaklı, kalıplı adam,  bu gür 
78