Un kokusu geceye yayılıyo rdu. Öyle geliyordu ki onlara, 
bir un arnhannın içine düşecekler biraz sonra. 
Değirmenin abarasında akan suyun güçlü düşüşü patlıyor, 
gecenin karanlığına yayılıyordu. 
M em ed: 
"Ölmedik. Benim, İsmail emmi," dedi. "Sesimden bileme-
din mi?" 
İsmail: 
"Bildim, bildim . Geliyorum. Şimdi kapıyı açanm." 
Geldi, gürültüyle kapıyı açh. Kapı açılınca yüzlerine turun­
cu, sallanan bir yalımın ışığı vurdu . !smail, Memede bakh baktı 
da: 
"Bre İnce Memed," dedi, "öldüremedin şu gavur diniiyi 
de, kurta rarnadın şu köyleri elind en." 
İnce Memed gülümsedi. 
İçeri girdiler. Ocakta yalımlar biribirierine dolanıp, toprağa 
kadar yahyorlar dı. Un, içerde kara keskin koktu. İsınallin uzun 
kınş kınş boynu, sivri, uzun yüzü, sakalı, kulaklanna inen eski, 
yağlı şapkası safi una kesmişti. 
Gelenlerin ellerini ayaklannı görünce korkuyla sordu: 
"Nolmuş size böyle?" 
Memed, gülümseyerek: 
"Deli Durduyla çatıştık da, iki gün kayalıklarda yürüdük ." 
İsmail, sırtını yandaki duvara verip: 
"Düneyin bir atlı geçmiş köyün içinden, Deli Durduyla 
çarpışmaya gidiyormu ş. Deli Durdunun seni vurduğunu söyle­
miş. Bütün köy sana yandı Memedim. Bilirsin köylü seni çok 
sever." 
Sonra Memedin arkasını tapıkl adı. Kulaklanru okşadı. 
"Bre Memed," dedi, "vallahi gözlerime inanamıyoru m. Bu 
ne kadar cephane sende? Nasıl götürüyorsun bu kadar fişeği? 
Seni böyle fişekler içiride görmek tuhafıma gidiyor. Şimdi, hep 
aklıma Sancadüzde, çakırdikenliğin içinde düşe düşe çift sürü­
şün geliyor. Şimdiki gibi gözümün önünde. İnanamıyorum ." 
Memed: 
"Oldu işte," dedi. 
İsmail: 
235