öğrenseler." Başını gene yukarı kaldırdı. Meleklerden biri 
kendisine gülümsüyormuş gibiydi. Gözlerini gerçek dünyaya 
çevirdi: "Hâlâ konuşuyorlar!" diye mırıldandı. "Bütün sabah 
elimi öptüler, ama kimse aldırış etmiyor bana." Sedef takımın 
ve piyanonun yerleştirildiği odadan bir müzik geldi. Ayşe'nin 
az önce içeri gittiğini farketti. Müzik ince, dengesiz ve soğuktu: 
Hiçbir şeyi örtemiyordu. "Nigân da çalardı bir zamanlar. İlk 
duyduğumda heyecanlanmıştım, başkalarına gururla anlatmıştım, 
ama hiçbir zaman şu piyano tıngırtısına ısınamadım!" Emine 
Hanım çayları getiriyordu. 
Çay içilirken Nigân Hanım, üzerinde mavi güller olan porselen 
fincanların rahmetli anneannesinin hediyesi olduğunu söyledi. 
Bunu daha önceki bayramlarda da, bu konudaki hatıraları başka 
fırsatlarda da anlatmıştı, ama hikâyesi gene de alıcı buluyor, 
herkes dikkatle dinliyordu. Sonra Leylâ Hanım annesinden kalan 
bir şekerlik ile ilgili anısını anlattı. Perihan da söze karışıp tarif 
edilen gümüş şekerlikten annesinde de olduğunu söyledi. Nigân 
Hanım kızına dönerek küçük böreklerden daha da yemesini 
söyledi. Ahçı Nuri'nin bu börekleri nasıl yaptığından konuşu­
lurken ahçının kendisi geldi ve postacıya bahşiş verdiğini 
söyleyerek Cevdet Bey'e iki zarf uzattı. 
Cevdet Bey birinci zarfın üzerindeki el yazısını hemen tanıdı. 
Şirketin muhasebecisi Sadık, Türk Hava Kurumu'nun tebrik 
kartlarından her bayramda, bir tane yollamayı alışkanlık 
edinmişti. Cevdet Bey zarfı açtı, bulutlar arasında yol açan bir 
uçağın resmine baktı. "Hep aynı şeyler!" diyerek iç çekti, ama 
hüzünlenmedi. "Pişman değilim!" diye mırıldandı. "Yalnız, 
yaşlandım artık!" Öteki zarfı ağır ağır, endişelenmeden açtı. Bütün 
aileye ve kendisine saygılar sunan bu imzayı hatırlamaktan 
korktu. "Neydi o? Kimdi o?" diye söylendi. "Ziya Işıkçı. Tabii 
Ziya Işıkçı!" İki yıl önce soyadı kanunu çıktığında o da aynı 
soyadını almıştı. Elindeki kâğıdı göremiyormuş gibi başını ileri 
geri oynatıyor, sanki harfleri seçmeye çalışıyordu. "Yolladım gitti, 
asker oldu! Evet asker!" Ziya Işıkçı askerdi, ama hoş bir hatıra 
da değildi. Cevdet Bey kâğıdı zarfına koydu. "Onca yıldan sonra 
neden birdenbire bizi hatırlasın?" diye düşündü. Başı bu sefer 
ileri geri değil, bir şeyi üstüste defalarca düşündüğünde olduğu 
111