FAKİR BAYKURT
 
405
 
 
«Kim ölmüş?»
 
«Kır Abbas mı dediniz?»
 
«Bir yere mi gitmiş? Anlamadım nere gitmiş!..»
 
Bir gürültü, bir kıyamet! Herkes birbirine koşuyordu. Birini 
bırakıp ötekine koşuyordu.
 
Battal, Yusuf’u yanına çağırdı:
 
«Birem birem a
nlat!» dedi. «Anlat ki anlayalım...»
 
«Birem birem anlat ulaaan!..» dedi kalabalık.
 
Yusuf’un göğsü hâlâ körük gibi inip kalkıyordu:
 
«Bubam malları emiştirdi... Bubam malları bağların üstüne 
küreyiverdi! .. Çobanları sıkıştırdı, küreyiverdi...»
 
Zınk etti, «K
üreyiverdi ha?..» dedi kalabalık.
 
«Bağlar gitti! .. Bir dene kalmadı!.. Küreyiverdi... Bir dene bir şey 
kalmadı...» dedi Yusuf yeniden. «Bağlar gitti!..» •
 
Battal, Rıza’nın yüzüne baktı.
 
Rıza sararmıştı.
 
Ama olsundu!
 
Omuzlarından kayalık dağlar kalkmış, fe
rahlamıştı.
 
«Ooooh! ..» dedi usulca. «Varalım da bir görelim...»
 
Battal da, «Görelim...» dedi.
 
«Görelim madem yavu! .. » dedi kalabalık.
 
Ovacık yoluna düştüler. Musalla taşının oradan geçip Pur
-
 
luğa 
vardılar.
 
Bir görülecek işler oluyordu Purlukta... Malla
r hart hart kırçıp 
atıyorlardı, yiyip yutuyorlardı asmaları, asma dallarım, yapraklarını, otu 
kökü, her şeyi... Asmaların dibinde gelişen otlara ayrıklara otuz günlük 
oruçtan çıkmış gibi saldırıyorlardı. Asma dalları tatmadıkları bir 
lezzetti şimdiye kadar
. Körpe körpeydi. Yutar gibi yiyorlardı.
 
Tozaklılar içeri girdiler. 
Ö
nlerindeki olaya şaşırmış gözlerle