"Ne düşünüyorsun Yunus?" diye. 
Elini, yüzünü, gözlerini, kulaklarını, yüreğini uzatmış, baş­
tan sona umut dolu, bekliyordu: 
Sizinle geçirdiğim, bana ayırdığınız bütün bu günler çok 
güzeldi. Bunun bitmekte olduğunu düşünüyor, ona üzülüyo­
rum. 
Yumruklarını gözlerinden ansızın çekiyor, ama gözlerini 
açmadan çimlerde yuvarlanmaya, yuvarlanırken kahkahalar 
atmaya başlıyor. Dön, dön, dön... Kurtuluş... Ona üzülüyo­
rum ... Sen ne diyecektin? Sen de diyecektin ki: Daha çok güzel 
günlerimiz olacak. Burada olduğu gibi orada da. Orada olduğu 
gibi burada da. Çok. Keşke seni Clea'yla da tanıştırsaydım. O 
zaman belki daha zengin, daha çılgın anılarla giderdin. Keşke ... 
"Viyana'ya kiminle gelsem daha iyi olurdu acaba?" 
Uzaklardan bir gökgürüldemesi işitiliyor. Galiba artık ya­
ğacak. 
Yanıbaşındaki alışveriş torbasını, içindeki füme balığı, pey­
nirleri, şarap şişelerini boşvermiş, çimli yamaçtan aşağı yuvar­
lana yuvarlana bırakıyor kendini. Yeryüzü dönüyor, gökyüzü 
dönüyor, içindeki her şey dönüyor. 
Geçmiş henüz çürümemişti . Toprağa karışıp gitmemişti. 
Kan ve ter buharlaşmamıştı henüz. Göletteki ördekler çok 
uzakta kalmıştı. Et ve kemik, Tuna'nın sularında sürükleniyor , 
kokudan değilse de acıdan burnunun direği sızlıyordu. 
Hala sızlıyor. 
Teni, bütün iç organları tutuşuyor. Her yanını ısırgan otları 
dalıyor, delirtiyor. 
Kireç ocağı. Ocağa düşmüş, yanıyor. 
Kurtarın beni!.. Kurtarın beni!.. 
Kont yok, Kontun adamları yok, taş işçileri yok. 
Bayırın altında, kumluğun orada yer kızgın. Yanıyor. 
Cleaaaa!.. 
Yukarda gökgürlemesi sürüyor. 
Geliyorum dayan!.. Dayan, geliyoruuum !.. 
Dayanamıyor. Teni, bütün organları içiyle dışıyla her şeyi 
tutuşuyor. 
166