Masumi yet Müzesi
"Nereye koyaca ğız Kemal Bey şimdi bunu?" diye sordu Çetin Efendi.  
"Hayat ım ın sonuna kadar bu arabayla ayn ı çat ı alt ında yaşamak  
isterim," dedim. 
Bunu gülümse yerek sö ylemiş tim, ama Çetin Efendi iste ğimin  
içtenliğini anladı, ba şkaları gibi "Aman Kemal Bey, ölenle ölünmez,"  
demedi. Deseydi, ona Masumiyet Müzesi'nin ölenle ya şamak için  
yapılm ış bir yer oldu ğunu söyleyecektim. Haz ırlad ığım bu cevap  
içimde kald ığı için, gururla bamba şka bir ş ey söyledim. 
"Merhamet Apartman ı'nda da pek çok eş ya var. Hepsini a ynı çat ı 
alt ında toplay ıp onlarla ya şamak istiyorum." 
Gustave Moreau gibi, hayatlar ının son y ıllar ında, içinde ko-
leksi yonlar ıyla birlikte yaşad ıkları evleri ölümlerinden sonra aç ılacak  
bir müzeye çeviren pek çok  müze kahraman ım vard ı. Onlar ın kurdu ğu 
müzeleri sevi yordum. Sevdi ğim yüzlerce ve hiç görmediğim ve merak  
ettiğim binlerce müzeyi ziyaret etmek için yolculuklar ıma devam ettim.  
 
 
82. KOLEKS İYONCULAR 
 
Dünya seyahatlerinde ve İstanbul'daki deneyimlerimde y ıllar bo yunca  
şunu gördüm. İ ki türlü koleksiyoncu vard ır: 
1. Koleksiyonuyla gururlan ıp onu te şhir etmek isteyen Ma ğrurlar  
(genellikle Bat ı medeniyetinden ç ıkar). 
2. Topla yıp biriktirdiklerini bir kenarda gizleyen Utan gaçlar  
(modernlik d ışı bir durum). 
Mağrurlara göre, müzeler kendi koleksi yonlar ının doğal bir  
sonucudur. Onlara göre bir koleksi yon, başlangıç nedeni ne olursa  
olsun, en sonunda bir müzede gururla te şhir edilmek için yap ılır. 
Küçük ve özel Amerikan müzeleri nin resmî hikâyelerinde bunu çok  
gördüm: Mesela, İçecek Kutular ı ve Reklam- 
 
552