MUNİSE 
SEHER 
MUNİSE 
SEHER 
MUNİSE 
SEHER (İrkilir. Alçak) Ne var? Ne bağırıyorsun yine 
sabah sabah? 
Gelsene yanıma ... Gel bak hele, ne anlataca­
ğım ... 
İşim var. Sonra. Ses etme. Uyusun dedenle 
çocuk daha. Uyanırlarsa hiçbir işime baka­
mam ... 
(İçten) İçim yanıyor anne ... (MUNİSE dinle­
mez. Sessizce merdivenleri iner.) Abimi gördüm 
düşümde ... (Gergin bir an. SEHER, bir büyücü 
gibi anlatır.) Bir alanda kocaman ateşler yanı­
yor. Şöyle, ev boyu... Kocaman kocaman 
ateşlerin üstünde kızgın yağ tavaları ... Kala­
balık. .. Öyle kalabalık ki, iğne atsan yere 
düşmez. Sanki millet birbirini eziyor. İçimde 
bir yangın. Bir o yana, bir bu yaııa koşuyo­
rum. Ateşlerin alafı yüzüme vuruyor. Bir 
bağırh, bir bağırtı ... Ateş, ateş diye bağırdık­
larından ... hani olur ya düşünde insanın? Ha­
yırlar olsun, de. Hayırın karş1 gelsin! İşte gör­
düğünü sanırsın? .. Ben de koca koca ateşleri 
gördüm sanıyorum .. Sonra birden Halil'i gör­
düm ... 
Hayırdır inşallah ... 
Yüzü ter içinde. Görüyorum basbayağı. Öyle, 
bir o yana, bir bu yana koşuyormuş ... Beni 
arıyormuş ... Yoo, yo. Seni ... Seni arıyormuş ... 
Yüzü ter içinde ... (Birden haykırır.) Ana knz! 
Söylesene, kemikli mi ahimin yüzü? Gözleri 
öyle çukura batık batık mı? Anlatsana hele 
oğlunu bana! (Yine alçak sesle) Sen bir yere 
gitmişsin ... Uzak bir yere ... Arıyormuşum se­
ni de bulamıyormuşum ... Abim ... (Yeniden ba­
ğırır.) Söylesene kız, ne derdi var ahimin? 
(MUNİSE bir şey söylemek ister. Cayar. Samanlı­
ğa doğru yürür. SEHER neredeyse bir çığlık ha-
268