men,  aşağıda  öbekleşenlerden  hiçbiri  olan  bitenin  farkında  görün-
müyordu.  Toprağa  varmaya  üç buçuk  metre  kala,  "bak  şimdi  ne ge-
liyo,"  diye  cırladı  pancar  suratlı.  "Suratında  yeşil  yeşil  balgamla 
inecen  oğlum  herkesin  içine!"  Muhammet  telaşla  başını  çevirdi  ama 
geç kalmıştı.  Alnının  ortasına  yapışan  sıvının  orada  bir-iki  saniye 
kıpırtısız  kaldıktan  sonra,  yavaş  yavaş  aşağıya  süzülerek  burnuna 
doğru  kaymaya  başladığını  hissetti.  Midesi  ağzına  geldi.  Sedye  bir 
yarım  metre  daha  indi  aşağıya.  Aşağıdakilerin  yüz ifadeleri  açık  se-
çik görülüyordu  artık.  Gökyüzünden  gönderilen  kahramanlarına  ne-
şeyle  tezahürat  yapıyordu  çocuklar.  Ellerini  kayışlardan  kurtarabil-
mek için  nafile  debelenen  Muhammet  ağlamaklı  oldu.  Alnının  or-
tasında  duran  sıvının  balgam  olmadığını,  pancar  suratlının  blöf  yap-
tığını  düşünmek  istediyse  de, kendini  buna  inandırmayı  başarama-
dı. Yarım  metre  daha  kaydı  sedye  aşağıya,  şöyle  bir kımıldandı  bu-
lut topağı,  dünyanın  bir direği  varsa  eğer  derhal  yıkılıp,  kıyametin 
kopmasını  diledi  Muhammet...  ve o daha  dileğini  tamamlayamadan, 
her iki çocuk  da yerlerinden  fırlayacakmış  gibi  bir öne,  bir arkaya, 
tekrar  öne  doğru  hoyratça  savruldu  aniden.  Aşağıdan  çığlıklar  yük-
seldi,  Muhammet  gözlerini  yumdu,  halatlardan  sol taraftaki  koptu 
ve tepetaklak  olan  sedye  iki buçuk  metre  yükseklikten  yere  çakıldı. 
Pancar  suratlıdan  bir feryat  koptu. 
"Öldüler  mi?  Öldüler  mi?"  diye  boyun  damarlarını  şişire  şişire 
haykırdı  pembe  ojeli  sınıf  öğretmeni. 
Deprem  görevlileri  yeme  koşan  tavuklar  gibi  kazazedelerin  ba-
şına üşüşen  öğrencileri  dizginlemeye  çalışırken,  sarkık  bıyıklılar-
dan biri  sarsmadan  çevirdi  sedyeyi  ve biri acıdan,  diğeri  korkudan 
faltaşı  gibi  açılmış  iki çift gözle  karşılaştı. 
"Amca,  suratımda  balgam  var mı?"  dedi  Muhammet  açıp  kapa-
dığı ağzından,  çatal  çatal  da olsa,  nihayet  bir ses çıkarabilmeyi  ba-
şardığında. 
Beti benzi  atmış  görevli,  boş  boş  baktı  çocuğun  yüzüne  ve ka-
fasını  salladı  donuk  bir ifadeyle.  O an içi ışıdı  Muhammet'in.  Blöf-
tü işte.  Halatları  çözüp,  üzerlerindeki  battaniyeyi  kaldırdıklarında, 
gururla  doğruldu  sedyeden.  Ayağı  kınlan  pancar  suratlı  aynı  sed-
yeyle  hastaneye  taşınırken,  Muhammet  hayatında  ilk defa  kendini 
cesur  hissetmenin  tadına  vanyordu. 
285