68 gelmiş olmalı. Bahçe kapısına yaklaş an cisim, in sandan daha 
hızlıydı çünkü. 
Sepetli bir motosiklet1 gördüm. Şaşıracak halim yoktu. Bu sepetli 
motosikletlerin, yalnız benim aile albümümde, uzak bir akrabanın 
tanımadığım kızının çocukluğunu gös teren resimlerinde olduğunu 
sanıyordum. Bu fotoğ rafların dışında, sepetli motosiklet 
görmemiştim ben. (Böyle siyahı nı hiç.)  
Yeni açtık efendim. 
Gözlerimi kırpıştırdım: Nasıl açtınız? Beni saygıyla sü züyordu; 
basit insanların saygısıyla. Saçma ve akıl dışı her türlü sözüme 
katlanabileceğim, gözlerinden  okuyordum. Çok katlı, dedi, her şey 
var efendim. Bir kâğıt uzattı: Ye ni basılmış, mürekkebi elime 
bulaştı. Zevksiz bir çerçeve içinde kalın, siyah satırlar. Bana anlat, 
dedim. (Çerçeve yi ben hazırlayabilirdim onlara. Daha başarılı 
olurdu.) Ma nav, dedi. Yeni mi açtınız? dedim. Anladığımı anladı. 
Bir süredir biriktirdiği ve anla yışsızlığım yüzünden ortaya 
seremediği sözleri yığdı üstüme: Evlere servis yapıyoruz, he sap 
aybaşında, her şey taze, birçok mağazanın... Sigaranız var mı? 
dedim. Benimki bitiyor da. Küçük bir defter uzattı. Oraya 
yazılıyormuş her şey. Bir de onda var. Ona da yazı lıyor. 'Sigara' 
yazdım. Ellerim titriyordu. 'Yumurta' da yaz dım. Birçok şey 
yazdım. Miktarları? 1/2 kg. 4 tane. Okula yeni başlayan bir çocuk 
gibiydim. Pirinç. Uçarak gitti; ön ce geri geri gitti, sonra bana 
arkasını döndü. Hafif hareket lerle motosiklete bindi gitti. İnsan 
denilen yaratık çok kıvrak bir şey diye düşündüm ağır ağır. 
Seyretmek ve farkına varmak daha güzel.  
Yemek meselesi ve gerekli bazı maddeleri aldırma m eselesi yoluna 
girmişti. Kâğıtları düzene koyma işine başlamış tım. Kâğıtları ve her 
şeyi. Salonun 3/4'üne gelmiştim. (Plan dan ölçtüm.) Her küçük 
parça üzerinde uzun uzun düşün müştüm. (Gizli mezheple ilgili 
yakın bir zorluk olmadığı için biraz rahat düş ünebiliyordum.) Yahu 
ben k endimi ç ok ihmal etmiştim, her şeyi bir sonraki güne 
bırakmıştım. Çiz meye başladığım bazı resimleri bile ya rım