l 6
Ali Safa Bey öfke içinde konağın sofasında gidip geliyor, 
söyleniyor, homurdanıyor:
"Attığın taş dediğin kuşu vurmuyor," diye hayıflanıyordu. 
"Daha ne kadar sürecek bu savaş! Topraklar bomboş duruyor. 
Şu işe yaramaz köylüler ne toprağa kendileri bir şey yapıyorlar, 
ne de bizi bırakıyorlar."
Zeynel sofanın ucundaki kerevette büzülmüş oturuyor, Ali 
Safa Beyin öfkesinin iniş çıkışlarına göre değişiyordu. Üzülü­
yor, seviniyor, umutsuzlanıyoıdu. Ali Safa Bey gelip karşısında 
dikilip duruncaya kadar bu böylece sürdü gitti.
Ali Safa Bey alaycı, tepeden:
"Hani," diye gürledi, "hani Zeynel? Hani, Vayvay köyü bu 
bahar göç edip gidecekti? Ne de bilirmişsin, ne de anlarmışsın! 
Hani, hiçbir şey olduğu yok. Ne olmuş, biliyor musun Zeynel, 
ne olmuş? Koca Osmanla Ferhat Hoca önce Yobazoğluna git­
mişler, Vayvaya geri getirmek için, sonra da Sarıçama... Yalvar­
mışlar yakarmışlar, onları köye getirememişler. Sen diyordun 
ki, bu bahara kimse kalmaz köyde. Ne oldu Zeynel?"
"Vallahi bilmem Beyim. Bilmem ki ne oldu? Düşünüyorum, 
araştırıyorum, bir türlü bulamıyorum. Yobazm evi yandıktan 
sonra, köyün üstüne her gece böyle yağmur gibi kurşun yağdık­
tan sonra köylüler köyde kalamayacaklardı ama, ne oldu? Anla­
madım Beyim. Önce Koca Osman diküdi köyün ortasına. Sonra 
Ferhat Hoca... Her şey birden değişti. Yılmış bitmiş köylü cana 
geldi. Vallahi bilmem Beyim, bir şey oldu ama, ne oldu?"
108