övünmek için de ğil beni anlay ın diye söylüyorum. K ıskançl ık, zamanla usta nakka şın hayat ında boya kadar 
vazgeçilmez bir malzeme olur. 
Huzursuzluktan gittikçe uzayan yürüyü şlerimin ortas ında bazen saf m ı saf, masum mu masum din 
kardeşlerimden birisiyle gözgöze geliyorum ve birden şu tuhaf dü şünce beliriyor içimde: Şimdi katil oldu ğumu 
düşünürsem, kar şımdaki bunu yüzümden anlayacak. 
Böylece hemen kendimi ba şka şeyler düşünmeye zorluyorum; t ıpkı ilk gençlik y ıllar ımda namaz k ılarken 
kad ınlar ı düşünmemek için utanç içinde k ıvranarak kendimi zorlad ığım gibi. Ama çiftle şmeyi akl ımdan bir türlü 
çıkaramad ığım o gençlik buhranlar ının tersine, i şlediğim cinayeti unutabiliyorum. 
Bütün bunlar ı durumumla ili şkili olduğu için anlatt ığımı anl ıyorsunuzdur. Bir şeyi akl ımdan bile geçirirsem 
her şeyi anlars ınız. Bu da aran ızda bir hayalet gibi gezinen ads ız, hüviyetsiz bir katil olmaktan ç ıkar ır da beni, 
yakay ı ele vermi ş, yüzü belirgin, kafas ı vurulacak s ıradan bir suçlu durumuna dü şürür. İzin verin de her şeyi 
düşünmeyeyim; kendime bir şeyler saklayay ım: Sizin gibi ince ki şiler de ayak izlerine bakarak h ırsızı bulur gibi, 
kelimelerimden ve renklerimden benim kim oldu ğumu keşfe çal ışsınlar. Bu da bizi şimdi çok revaçta olan üslup 
konusuna getiriyor: Nakka şın kendi şahsi usûlü, kendine mahsus bir rengi, sesi, var m ıdır, olmal ı mıdır? 
Ustalar ustas ı, nakşın piri Behzat' ın bir resmini ele alal ım. Bir cinayet resmi oldu ğu için, benim durumuma 
da iyi uyan bu harika şeye, ac ımas ız bir taht kavgas ında öldürülmü ş bir Acem şehzadesinin kütüphanesinden 
çıkm ış Herat işi doksan y ıllık bir kusursuz kitab ın Hüsrev ile Şirin'in hikâyesini anlat ır sayfalar ında rastlam ıştım. 
Hüsrev ile Şirin'in sonunu bilirsiniz; Firdevsi'nin de ğil de Nizami'nin anlatt ığını diyorum: 
İki âşık ne maceralar ve f ırtınalardan sonra evlenirler , ama Hüsrev'in önceki kar ısından olan çocu ğu genç 
Şiruye Şeytan gibidir, onlar ı rahat b ırakmaz. Babas ının taht ında ve genç kar ısı Şirin'de gözü vard ır bu 
şehzadenin. Nizami'nin "A ğzı aslanlar gibi pis kokard ı," dediği Şiruye, bir yolunu bulup babas ını esir al ır ve 
taht ına oturur. Bir gece, babas ının Şirinle yatt ığı odaya girer, karanl ıkta dokuna dokuna onlar ı yatakta bulur ve 
hançeriyle babas ını ciğerinden b ıçaklar. Baban ın kan ı sabaha kadar akacak ve yan ında huzurla uyuyan güzel 
Şirin ile payla ştıklar ı yatakta ölecektir. 
Büyük üstat Behzat' ın resmi, bu hikâye kadar y ıllard ır içinde ta şıdığım gerçek bir korkuyu da i şliyordu: 
Gece yar ısı karanl ıkta uyan ıp, göz gözü görmez odada t ıkırtılar ç ıkaran başka birisi oldu ğunu farketmenin 
dehşeti! O başka birisinin bir elinde bir hançer oldu ğunu, öbür eliyle de sizin bo ğazınıza sar ıldığını düşünün. 
Odadaki ince ince i şlenmiş duvar, pencere ve çerçeve süslerinin, s ıkılmış gırtlağınızdan ç ıkan sessiz ç ığlığın 
rengindeki k ızıl hal ının k ıvrım ve yuvarlaklar ının ve katilinizin sizi öldürürken ç ıplak ve i ğrenç ayağıyla 
acımas ızca bast ığı harika yorgana inan ılmaz bir incelikle ve ne şeyle işlenmiş sar ı ve mor çiçeklerin hepsi, ayn ı 
amaca hizmet ederler: Bir yandan bakmakta oldu ğunuz resmin güzelli ğini vurgularken, bir yandan da içinde 
ölmekte oldu ğunuz odan ın, terketmekte oldu ğunuz dünyan ın ne de güzel bir yer oldu ğunu hat ırlat ırlar. Resmin 
ve dünyan ın güzelliğinin sizin ölümünüze kay ıtsızlığı, ölürken yan ınızda kar ınız da olsa yapayaln ız oluşunuz 
resme bakarken kafan ıza dank eden as ıl manad ır. 
"Behzat' ın," demişti yirmi y ıl önce benimle birlikte titreyen ellerimdeki kitaba bakan ihtiyar usta. Yüzü yan ı 
başımızdaki mumdan de ğil, görme zevkinden ayd ınlanm ıştı. "O kadar Behzat' ın ki, imzaya gerek yok." 
Behzat da bunu bildi ği için imzas ını resmin gizli bir kö şesine bile atmam ıştı. İhtiyar ustaya göre Behzat' ın 
bu tutumunda bir utanç ve s ıkılma vard ı. Gerçek hüner ve ustal ık hem eri şilmez bir harika resmetmek, hem de bu 
harikada nakka şın kimliğini ele veren hiçbir iz b ırakmamakt ır.