adamın  eline  her seferinde  hep  aynı  şey geliyordu:  merhamet.  Ma-
vi Metres'e  merhamet  besliyordu:  bu hallere  düşecek  kız değildi  o. 
Kendine  de merhamet  beslediği  oluyordu:  bu hallere  düşecek  adam 
değildi  o. Kader'den  bahsediyordu  sık sık,  çiğ süt emmiş  bir şırfın-
tıdan  bahseder  gibi.  Mavi  Metres'e  gelince,  o, yere  düşüp  toprağa 
bulanmış  bir dilim  reçelli  ekmeğe  bakar  gibi  bakıyordu  merhamete 
bulaşmış  şehvete.  İştahı  kaçıyor,  asabı  bozuluyordu.  Böyle  zaman-
larda  kendi  durumunu,  saçlarına  benzetiyordu.  Bir tarafta  zeytinya-
ğı tüccarının  karısı  vardı,  düz bir saç gibi  pürüzsüz,  engebesiz.  Öbür 
tarafta  Kader  denilen  aşüfte  vardı,  sıkı  permalı  bir saç gibi  inişli  çı-
kışlı,  dengesiz.  İkisinin  ortasında  bir yerde,  her an her iki uca  da 
meyledebilecek  bir halde  salınıp  duruyordu  işte.  Yarı  eş, yan  hafif-
meşrep.  Hem  mavi,  hem  metres. 
Evinden  kesinkes  ayrılmakla  annesiyle  babalığını  ne kadar  üz-
düğünü  biliyor  ama  alttan  alta içlerini  rahatlattığını  düşünmekten  de 
kendini  alamıyordu.  İyi insanlardı  ikisi  de. Oysa  karşılığında  yete-
rince  iyilik  çekmiyorlardı  kızlanyla  ilişkilerinin  denizine  her sabah 
sabırla  attıkları  ağlardan.  Onların  sevgisini  sevmiyor,  ilgilerine  kat-
lanamıyor  ama  karşılığında  sevgisiz  ve ilgisiz  olmanın  nankörlü-
ğüyle  de başedemiyordu.  Okuyabilirdi  istese.  Hiç  olmazsa  liseyi  bi-
tirebilirdi.  Ama  o hadiseden  sonra  liseye  dönmek  gelmedi  içinden. 
Yüzündeki  yara  izi incecik  bir hudut  çizdi  önce  yaşıtları,  sonra  ya-
şıyla  arasına.  Çıkmak  zorundaydı  o evden.  Çıktı  da. Dönmek  iste-
diği yegâne  yer dedesinin  evreniydi  şüphesiz.  İstanbul'da  birbirine 
girmiş  sayısız  ayak  izine  baka  baka  yürümeye  çalıştı  dedesinin  izin-
den. Bulmak  zorundaydı  onlan.  Buldu  da. Şehrin  karşılıklı  iki ya-
kasına  dağılmış,  ışığa  üşüşen  pervaneler  gibi  ayrı  ayn  cemaatler  ha-
linde  kendi  dedelerinin  etrafında  toplaşmışlardı.  Aralarına  katıldı. 
Ikı sene  boyunca  hiç sektirmeden  her hafta  sırayla  üç ayrı  tarikatın 
sohbetlerinde  yer aldı.  Sohbetlerde  dedelerden  duyduğu  kelimeler-
le çocukluğunda  kendi  dedesinden  duyduğu  kelimeler  arasındaki 
yakınlıkta  avuntu  aradı.  Ama  olmadı.  Kelimeler  benzerdi  benzer  ol-
masına  da, aynı  şeyleri  söylemiyorlardı  nedense.  Giderek,  sırf pe-
şisıra  gelecek  olan  zikirlerin  hatırına  katlandığını  fark  etti sohbetle-
re. Dede  konuşurken  öteki  müridlerle  yan  yana  oturuyor  ancak  on-
lar gibi  kulak  kabartmak  yerine  söylenenlere,  som  bir sağırlığın  ar-
154