KAPLUMBAĞALAR
 
44
 
 
«Bunu da kitap söylüyor. O dürzülerin kulağında bir şey 
kalmamış ki kitabın söylediklerinden! ..»
 
Pat Ali, duv
arın dibindeki küfelere bakıp kabarıyordu:
 
«Eyi üzüm aldım emme Abbas ağam! Borç morç emme, eyi 
üzüm... Doğru konuşalım şimdi. Dürzünün kendinde iş yoğu
-
 
muş 
emme, üzümü eyiymiş...»
 
ÜZÜMCÜ
 
Gezici Hamdi bey kaç yıldır bir okulcuk yaptırmak istiyordu 
Tozak’a. Ak sıvalı, kiremitli bir okulcuk ...
 
Rıza da diyordu ki içinden: «(Sadece istemekle olsaydı. dünyada 
okulsuz köy kalmazdı şimdiye!)»
 
İkinci sınıfta 26 öğrencisi vardı Rıza’nm. Bunları geçen yıl almıştı. 
Gelecek yıl uçuracaktı. Daha gelecek yıl bir
 
bölük daha alacaktı. Böyle 
böyle sürdürüp gidecekti bu işi.
 
Geçen yıl aldıklarının on üçü oğlan, on üçü kızdı.
 
Ufacık ufacık şeylerdi... Çoğu kavruk yüzlüydü şimdiden...
 
Beş altı tanesinin sağlığı yerindeydi. Tüylüce tüylüce yüzleri, tozlu 
dudakları, nohu
t burunlar, yedi renk üstüne gözleri vardı. Yüzleri, 
insanda, tutup her birini tek tek okşama istekleri uyandırıyordu. 
Kiminin saçları iki kat örülmüştü. Örgülü saçlarını belden aşağı 
sarkıtıyorlardı. Kiminin ensesi makas yüzü görmemişti. Elleri 
bileklerin
e kadar kir içideydi. Kiminin tırnakları uzundu. Uzun 
tırnaklarının içi kir doluydu. Ayakları yalındı. Ayaklar da elleri gibi 
karaydı. Ayak tırnakları taşa çarpmış, fırlayıp gitmişti. Yaraları önce 
azmış, sonra kabuk bağlamıştı. Giysileri de yama içinde...
 
Yakaları, 
tokaları yoktu. Çiçekli ucuz basmalardan, yerli dokumalardan 
bulabildiklerin giymişlerdi. Bu halleriyle de tatlıydılar. Sevimliydiler.
 
Rıza’ya “dayı” diyorlardı. Kimi dayı, kimi “emmi”. Çoğunun dili 
peltekti. Çok kullanılan kelimeleri bile yanlı
ş söyleyenler çoktu. Kız 
oğlan, biribirlerine açık açık sövüyorlardı. Rıza da sıkmıyordu tatlı 
canını: «(Çok kötü bir şeyse ileride unuturlar. Yalnız Hamdi beyin 
yanında sövmesinler. yeter!)» diyordu.