İnan hiç pişman olmadım sevgilim, sadece özledim, seni 
hep özledim. 
Bende kalan ise hep perondaki o küskün yüzün. Beni bana 
suçlu kılan yüzün. 
Adam, ne tuşeler, ne iniltiler, ne de suçlamalar dinlemeye 
ve kendini suçlamaya gelmiştir buraya. Kendine güvenini yitir­
menin tam eşiğinde yken bir martini içmeye, martini hatırına da 
hafif bir şeyler yemeye girmiştir. Şimdi de martinisini yudumla­
makta. 
Yine de hala şu, dilini kadının sol çenesindeki çukurlukta 
dolaştırma isteği. Oysa karşısındaki artık gülümsemiyor. Az ön­
ce "Ah evet," derken de gülümsemedi. Sadece parmaklarında 
engellemeye çalıştığı bir kıpırtı. Körmendi'ymiş de, piyano çal­
mayı artık reddedi yormuş gibi... 
Ona fısıldamalı mı? 
Bir tanem, bütün sorun senin ne isteyip ne istemediğini tam 
olarak bilememem. Parmaklarını tenimin üstünde dolaştırmak­
tan hoşlanıyor musun, hoşlanmıyor musun, bilemem. Bir defa­
sında, çıldırıyorum, diyorsun; bir başka sefer elimin üstündeki 
kıllara bile değmenin içini buz gibi ettiğini söylüyor sun. Açıkça 
da söylemiyorsun, gövdenin diliyle öyle demeye getiriyors un. 
Artık oyunlara sığınmak, onların içine kaçmak da yok; çok cid­
dileştik. Siyah ve beyaz olduk; renkler tekler ve çiftlerden iba­
ret. Tekler ve çiftler; yorumlama ve çözümlemeyle, bir sonuca 
varma çabalarıyla geçip giden geceler; hiç yaşamadan ölmeler, 
hiç sevişmeden yorulmalar; ne hakkımız var, diye sora sora, na­
sıl olur da o kadar duyarsız kalabiliriz ki, diye diye duyarlıkla­
rımızı törpüleyerek; acı çekiyorlar , acı çekiyorlar , acı çekiyoruz, 
onları unutabilecek edepsizlerden olsak neyse; değiliz işte, o an­
lamda cesur da değiliz zaten, diye diye ... Fakat, biliyor musun, 
ağzım beni dinlemiyor, karnım zil çalıyor, dilim rahat durmu­
yor, uzun süredir uyuşup kalmış hücrelerime kan hücum edi­
yor, nasıl farkında olmazsın? Bizi nasıl unutursun? Yoksa far­
kında mısın? Farkındasın da, onları unutacak mıyız peki, diye, 
işkence çekenleri işkenceden kurtaramadan ikimize de işkence 
38