Biliyordum oysa; sabah bulutu benim hayatıma hiç gelmeye ­
cekti. Belki bir başkasına, bir sonrakine . 
Akşam yemeği biteli çok olmuş, fizikçiler dağılmıştı . Kimisi 
tekrar Kalabaş'a gitmiş ti, kimisi adanın henüz keşfedilmemiş ge­
ce kulüpler ine, en düzenliler ise odalarına çekilmişti . Ben bekli­
yordum; zincirleme sigara içiyor, restorandan kumsala, kumsal ­
dan arka bahçeye , oradan da tekrar restorana dönüyordum . Bu 
döngüye dayanamaz hale gelince de, odama çıkıp kumsalı göz­
lüyordum . Bir ara iskeleye gitmeye karar verdimse de çalılıkların 
arasına gizlenmiş Thomas'ı fark edince vazgeçtim. Benim 
Tony'yi beklediğim gibi, o da birini , büyük olasılıkla beni bek­
liyordu. Karanlık, ıssız kumlukta Thomas'la karşılaşma korkusu 
beni otelin sınırlarına mıhlamıştı . Bir kişi, tek bir kişi olsaydı be­
raber yürüyebile ceğim. İkinci bir ben daha, örneğin. 
Havuzla lokanta arasındaki kısa, aydınlık yolda belki bininci 
turumu atıyordum ki John'a rastladım. John, otelin deniz mal­
zemeleri kiralayan dükkanını işleten genç Amerikalıydı , para ka­
zanmak için bazı geceler bekçilik de yapıyordu . Boyu hemen 
hemen iki metreydi ve aşırı zayıftı, gösterişli üniforması ile kur­
şun askerleri andırı yordu . Mısır sarısı saçları, bahriye liler gibi kı­
sacık kesilmişti . Küçük ve çiğ mavi gözleri, Kızılderilileri andı­
ran bir burnu vardı . Epeyce içkili olduğum bir öğleden sonra, 
sırf can sıkıntısı yüzünden onunla sohbet etmiştim . Utangaç ve 
içedönük olduğu nu, ilgimi çekecek hiçbir özelliği bulunmad ığı­
nı hatırlıy ordum . 
"Benimle iskeleye kadar yürür müsün ?" 
"Şimdi nöbe tteyim . Bu saatte kumsalda yürümek çok tehli­
kelidir üstelik . Kesinlikle denememelisin. On beş dakika sonra 
işim bitiyor . Bir şeyler içmek ister misin?" 
Öylesine çekinerek, kızara bozara sormuştu ki, neredeyse sa­
dece ona acıdığım için kabul ettim. Ayrıca Karayip ler'deki son 
104