anasının koynunda yats ın, biz rahatl ık peşinde değiliz burada, ne 
rahatlığı, alt taraf ı Allanın verdiği bir can, bunun için bu kadar konu şmak 
ayıptır. 
194 
Yakup Cemil Beyin sesinin yükseldi ği sırada, kap ının dışında bir t ıkırtı 
duyar gibi oldu Hüsrev Bey, uzun boylu adam ın içeriyi dinledi ğini, her an 
içeri dalmaya haz ırlandığını anladı. Odada sinirli bir sessizlik oldu. 
Hüsrev Bey, yelek cebindeki saatini ç ıkartmak bahanesiyle ceketini hafifçe 
geri itti, saatine bakt ıktan sonra yeniden yelek cebine yerle ştirdi, ama 
elini çekmedi, tabancas ını her an ç ıkarmaya haz ır bir halde beline dayad ı. 
Mümtaz Beyle, İhsan Beyin de, yava şça ellerini bellerine götürdüklerini 
görmüştü. Yakup Cemil'in, silâh ına davranmaya çok istekli oldu ğunu, her an 
adam vurabilece ğini herkes biliyordu, daha önce de bunun örneklerini 
görmüşlerdi, üstelik kimsenin kendisine kar ışmayacağına emin oldu ğu için 
fazlasıyla rahat, hatta küstahça davran ıyordu. 
Hakkı Bey, yat ıştırıcı  olmaya çal ışan bir sesle konu ştu, ama onun da yüzü 
hafifçe sararm ıştı: 
—  Kimse can ının derdinde de ğil Yakup Cemil Bey, meseleyi en temiz şekilde 
nasıl halledece ğimizi konu şuyoruz, arkada şlar aras ında bir emniyet 
olmazsa, bu i ş zor olur. 
—  Ben emniyet falan anlamam, gider vurur geliriz. Hüsrev Bey bunu 
yapmayacaksa ba şkası yapar. 
—  Hüsrev Bey bunu yapmayaca ğını söylemedi, aksine yapaca ğını söyledi. 
— İyi ya öyleyse ne uzat ıyoruz böyle? 
—  Uzatm ıyoruz, konu kapand ı zaten. 
Gene bir sessizlik oldu. Tuhaf şekilde, telsiz te-lg-raf gibi bir konu şma 
oluyordu. Biri konu şuyor, bir suskunluk oluyor, yeniden biri konu şuyordu. 
Bu konuşma tarzı da bütün konu şulanları yapmacık bir havaya sokuyordu. 
Hüsrev Bey, sakin bir sesle, 
195 
— Yakup Cemil Bey, dedi. 
Yakup Cemil, küçümseyen bir ifadeyle Hüsrev Beye döndü. 
— Evet. 
—  Sizin Naz ım Paşayı arkasından vurdu ğunuz doğru mu? 
Yakup Cemil birden aya ğa fırladı. 
— Ne dedin? Ne dedin? 
Yakup Cemil, aya ğa kalkıp iki elini birden silâhlar ına atmıştı, ama o 
nagantlar ını çıkartana kadar, Hüsrev Bey aya ğa fırlamıştı, tabancas ı da 
elindeydi. 
Hüsrev Bey, odaya bomba gibi dü şen sessizli ğin içinde, gene kap ıdaki 
tıkırtıyı duydu. Hafifçe kap ıya yan döndü, önce içeri gireni sonra Yakup 
Cemil'i vuracakt ı. Öteki üç adam ın da ellerini tabancalar ının üstüne 
koyduklar ını gördü, ama kavgada kimi tutacaklar ını tam kestiremedi, Yakup 
Cemil'den pek ho şlanmadıkları belliydi, ama kendisinden yana ç ıkacaklar ı 
da kesin de ğildi. 
Yakup Cemil, elleri tabancalar ın üstünde ayakta duruyordu ne silâhlar ını 
çekebiliyor ne de yerine oturabiliyordu. 
Hakkı Bey yat ıştırıcı  bir sesle konu ştu: 
— Arkada şlar, bizim davam ız birbirimizle de ğil, düşmanlarımızla. Çocuklu ğu 
bırakalım, herkes yerine otursun. Yerinize oturun lütfen Yakup Cemil Bey, 
siz de silâh ınızı lütfen cebinize koyun Hüsrev Bey. Biz birbirimize 
düşersek, bu en çok dü şmanlarımızı sevindirir. Silâhlar ımızı