insanların anlayamayacağı saf ve temiz, ruh gibi hafif sözler 
Muhittinciğim!" dedi Ömer. "Türkiye, ya da Doğu, ahmakların 
ve pisliğin ülkesi olduğu için..." 
"Öyle değil, hiç de öyle değil!" diyerek Refik araya girdi. • 
"Ee, e, anlat, anlat!" dedi Muhittin. Heyecanla ayağa kalktı. 
"Anladım!" diye atıldı Muhittin. Sert sert Refik'e baktı, biraz 
utanır gibi olduğunu görünce yanılmadığını anladı: "Bu saflığını 
çirkinliğe vardıracağını düşünmemiştim!" dedi. "Bizdeki bar­
barlıktan, akim ışığından bana sözetmiştin, ama bu kadarını 
beklemiyordum doğrusu... Bir Hıristiyan'la mektuplaşıyor ve..." 
Refik'in çekingenleştiğini görünce ekledi: "Zaten hep Hıristiyan'a 
benzetirdim seni! Söylemiştim: Frenkleştin sen!" 
Ömer: "Ne oluyor yahu?" dedi. "Ciddi mi söylüyorsun 
bunları?.." 
Muhittin: "Fazla ileri gittim galiba!" diye düşündü. Refik'in, 
hiçbir cevap vermemesine de şaşmıştı. "O gerçekten mutlu 
olmalı!" diye düşündü. "Kavgacı ve saldırgan değil! Şimdi 
herhalde, düşüncelerinin doğru olduğunu aklından geçiriyor, 
bana cevap vermediği için üzülüyordun Birazdan benim için 
de üzülür!" Onlara sırtım dönmüş, odanın içinde yürüyordu. 
Birden döndü: "Refik, alınmadın ya!" dedi. "Şaka etmiştim." 
Ama bunu söylediğine de hemen pişman oldu. 
"Biliyorum, Muhittin, sen iyi bir insansındır!" dedi Refik. 
"Yani düşüncelerimi kötü insanlar mı savunur demek isti­
yorsun?" dedi Muhittin. Refik'in aklında ne olduğunu gerçekten 
ilk defa merak etti ve şaşarak onu bir kere Hölderlin okurken 
gördüğünü hatırladı. "Hâlâ Hölderlin mi okuyorsun?" 
Ömer: "Sana da sözetti mi ondan!" dedi. "İşte o Alman okurdu 
onu!" 
"Sözetmedi; gördüm! Demek Alman'dan öğrendin. Başka ne 
öğrendin Alman'dan?" 
"Senin Baudelaire'den öğrendiğin türden şeyler..." dedi Re­
fik. 
"Aldın mı cevabı!" dedi Ömer. Bir kahkaha attı. "Taşı gediğine 
koymak buna derler işte!" 
"Hayır, değil, olmadı!" dedi Refik. "Onlar birbirine benzemez. 
Hölderlin sağlıklı şeyleri gene de arar biraz. Ya da o..." 
496