374 Yaşar Kemal -Dağın Öte Yüzü 
ak başör tüsünü çıkardı, iki ipek krepi üst üste başına bağladı, hemen köyün içi­
ne çıktı. Hiçbir eve gitmek niyetinde değildi. Köyü dolaşmak istiyordu. 
Onu böylece giyinmiş kuşanmış görenler: 
"Meryemce Ana gelin olmuş," diye ona söz attılar. 
Ah Meryemce Ana bir konuşabilseydi, bir konuşabilse de ağı gibi sözlerini 
yüreklerine oturtabilseydi. Ne çare ki. .. Kader böyle imiş der Meryemce Ana. 
Eve döndüğünde Ummahanla Hasanı saç saça, baş başa dövüşür buldu. Aliy­
le Elif ambardaki tahılı çıkarmaya çalışıyorlar, çocukların dövüşlerine aldınş bile 
etmiyorlardı. 
Ummahan: 
"Ver," diyordu. "Benim malım değil mi? Bu kışta kıyamette her gece ben 
onun için uyumadım Seninle birlikte gece sabahlara kadar bekledim. Ben bek­
lemesem, sen de korkar dışarıya çıkamazdın. Onları da gelir oradan çıkanrlardı. 
Ver hakkımı." 
Hasan: 
"Verme m," diyordu . "Dokuz tanedir. Sekiz tane olursa olmaz. Gene senin ol­
sun da, hepsi bir arada kalsın." 
Ummahan: 
"Malım değil mi, alır koynuma kayanın . Ver malımı. Vermezsen zorla alırım. 
Sen uyursun, gece çalarım ." 
Biribirierine giriyorlar, dövüşmeye başlıyorlardı. 
Meryemce: 
"İt enikleri ," diyordu içinden, "yiyin bakalım biribirinizi. Aç köpekler gibi 
parçalayın." 
Sonunda dövüşlerine daha fazla dayanamadı, gitti onları ayırdı. Hasanın bur­
nu kanıyordu . 
Ali Elife: 
"Elif," diyordu, "ne olur ne olmaz, şu tahılın yarıdan çoğu yine kuyucia kal-
sın. İki sahan, dörtdekaşık çıkaralım. Yağı hiç hiç çıkarmayalım, olur mu?" 
E lif: 
"Olur," diyordu. 
Meryemcenin içindeyse bir korku vardı. Adil gelir de bir insanın üstündekile­
ri soyup alabilir miydi? Patlıyordu. İçindeki bu kurt onu yiyip bitiriyordu. Kime 
sorabilirdi? Muhtara sorsa, kendini bir şey sanır da aleme, Meryemce geldi de 
bana böyle böyle sordu diye yayardı. Uzunca Aliyeyse ölse sormazdı. Köydeki 
bütün güvenilir kişileri, aklına güvendiği adamları, gözden geçirdi, en sonunda 
Taşbaşoğlunda karar kıldı. Hemen Taşbaşoğluna gitti. Taşbaşoğlu ocağının ba-