den tamamen kopuk, tanrısal (metafizik) bir şey değil. 
Her ikisi de, temelde aynı kaynaktan beslenmektedir. 
Şu farkla ki, sezgi gücü deneye ve akla vurulmamış 
duyusal algılanmalar birikimidir. 
Demek, Kazancakis'in o büyük yeteneğine karşın, 
romanlarında İsa ile Lenin'i özdeşleştirmeğe çalışması 
ve gerçeği böylece kavrayabileceğini sanması da, sez­
gi gücünü metafizik bir şey olarak kabul eden bu ya­
nılgısından ileri geliyor. 
İlginçtir, kimi düşünürler de bu tek boyutlu yakla­
şım yüzünden kolayca gerçekliğin kendisi konusunda 
kuşkuya düşmüşler ve görüngü lerin kendisini gerçeklik 
sariıp, kendiliklerinden gerçekliğin dışına itilmişlerdir. 
Fischer'in «Gerçekliğin Yitirilmesi» dediği bu durum 
da, zorunlu bir biçimde onları umutsuzluğa, çaresizli­
ğe, hatta bir tür yazg�ılığa sürüklemiştir. 
Çünkü, bu burjuva düşünürlerine göre, yüzyılımı­
zın tek gerçeği , Dünya Savaşlarıdır. Savaşlarsa, dün­
yayı kolayca yıkıp, parçalara bölebilmiştir. Demek ki, 
bütünlük zaten yoktur. Öyleyse, bütünlük denilen şey, 
temelde sadece parçaların geçişkin bir birlikteliğ idir. 
Bu durumda, aslolan da parçaları kavrayabilmektedir . 
Parçaların (ayrıntıların) kavranmasıyla, gerçekliğin 
kendisi de, kendiliğinden kavranmış olacaktır . 
İşte bu nedenle de, yüzyılımızın burjuva sanatı ay­
rıntılarla uğraşmıştır. Kübizm, Fütürizm, Sürrealizm 
vb. gibi modern resim akımları, nitekim «bombalarla 
uçurularak milyonlarca parçaya bölünen bu dünyayı» 
adı bilinmeyen bir yazgı olarak ele alır ve parçaları 
(ayrıntıları) bu dağılmışlık içinde verrneğe çalışır. Ör­
neğin «Yeni Roman», gerçekliği diyalektik bir bütün 
lük içinde değil, ayrıntılar olarak görür ve kendini ay­
rıntıların boğuntusuna sokar. 
Sonuç da, kendi varlığını bile yadsımaktan çekin-
26