Bu Benim Onu Son Görü şüm
lisah't ı ad ı galiba- saçların ı boyam ış, sar ışın olmuş tu. Abdülkerim'in 
onlara dönük yar ı alayc ı ve yar ı hayran bak ışından ho şlanmam ıştım. 
"Geç oldu, gidelim mi?" dedim. 
Hesab ı istedim. Soka ğa ç ıkıp birbirimizden a yrılana kadar bir şey 
konuşmad ık. 
Nişantaş ı'na, eve do ğru değil. Taksime do ğru yürüdüm. Füsun'a  
küpesini geri vermi ştim, ama bunu aç ıkça değil, küpenin tekini  
banyoda sarhoş lukla unutarak yapm ıştım. Bu, hem onlar hem benim  
için gurur kı rıcıydı. Onurumu korumak için bunun bir yanl ışlık değil, 
niyet edilmi ş bir şey olduğunu onlara hissettirmeli ydim. Sonra ondan  
özür dile yecek ve ha yatım ın sonuna kadar art ık onu bir daha  
görmeyece ğimden emin olman ın rahatl ığıyla, Füsun'a gülümse yerek  
son bir "Allaha ısmarlad ık!" di yecektim. Füsun, ben kap ıdan tam  
çıkarken bunun beni son görüşü oldu ğunu anla yacağı için  
telaşlanacaktı belki; ama ben t ıpk ı onun bana bir yıldır hissettirdi ği 
cinsten, derin bir sessizli ğe bürünecektim. Ya da bir daha  
görüşmeyeceğimizden hiç söz etme yecektim, ama ona ha yatının geri 
kalan k ısm ı için öyle bir şekilde mutluluklar dile yecektim ki, bunun  
beni son görüş ü olduğunu anlay ıp telaşa kap ılacakt ı. 
Beyoğlu nun arka sokaklar ından ağ ır ağır Çukurcuma'ya doğ ru 
inerken, Füsun'un belki de tela şlanmayacağ ı da geçti aklımdan; çünkü  
belki de o evde kocas ıyla mutlu ydu. Ö yleyse, yani o sıradan kocas ını, o
döküntü evde zor şartlar alt ında yaşamay ı seçecek kadar sevebili yorsa,
ben zaten o ak şamdan sonra onu bir daha görmek de istemezdim. Dar
sokaklarda, çarp ık çurpuk kald ırımlar ve basamaklar üzerinden
yürürken, pencereler in iyi çekilmemi ş perdeleri aras ında n
televiz yonlar ını kapat ıp yatma ya hazırlanan aileleri, u yumadan önce
karş ılıkl ı son bir sigara içen yoksul ve ya şlı kan-kocalan görüyor ve  
bahar ak şam ında soluk sokak lambalar ının ışığında, bu sessiz ve ücra  
mahallelerde ya şayan insanlar ın mutlu oldu ğuna inan ıyordum. 
 
271