deniz olmadığına yemin edebilirdi. Oturma odası gayet şık döşenmişti, 
seçkin, zarif ve iddialı ama a la mode olmayacak kadar hesaplı. Etrafta 
birkaç fotoğraf göze çarpıyordu; onlardan birinde Ömer'in, gözleri 
insanın içine işleyen o sevimli, sakin çocukluğunu gördü Gail. Duvarlar 
zevkli çerçeveler içindeki zevkli tablolarla s üslenmişti, Gail hepsinin 
orijinal olduğuna emindi.
Yaprak dolması, patlıcan salatası, zeytinyağlı enginar, humus, 
parpullanmış kırmızı biber turşusu, incir tatlısı ve bir sürü hamur 
işi... Osmanh -Türk mutfağının en seçkin örnekleri ki bir vejetaryeni 
meftun, bir nebatoburu da mest edebilirdi pekâlâ. Çay küçük bardaklarda 
limon dilimleriyle sunuldu. Kendisine ikram edilen hiçbir şeyi 
reddetmemesi gerektiğini çıkarsamak gibi hayati bir hata yapan Gail on 
iki bardak içmişti bile. Bu arada Ömer, onun ıstırapla şiştiğinin 
farkına varmadan masanın öbür ucunda oturuyordu. Zih -
328
ni bunu algılayamayacak kadar dağınıktı. Masadaki herkesle hem ayrı 
ayrı, hem aynı anda muhabbet ediyor, gergin görünmemek için büyük 
gayret sarfediyordu, bilhassa da aşırı, ağdalı bir n ezaketle Gail'le 
konuşan annesine suratını asmamak için.
Otele dönerlerken kar şı kıyıya geçmek için vapura bindiler. Kadıköy 
Meydanı'ndaki kalabalık arasından süzüldüler Ömer önde leylek 
adımlarıyla, Gail ağırlaşmış vücudunu sürükleyerek arkasından. Nihaye t 
vapurun üst katında bir sıraya oturduklarında rahatlayarak içini çekti 
Gail, yüzünde kıpırdanan rüzgârın keyfine vararak uzun zamandır 
düşüncelerini işgal eden soruyu sordu:
"Bence annenle baban ho ş. Kardeşin ise harika. Neden onlara karşı  bu 
kadar serts in? Sana ne kötülük yaptılar ki?"
Bana ne kötülük yaptılar ki? Ömer'in buna cevabı yoktu, yine de bir 
sürü cevabı varmış gibi hissediyordu. Annesiyle babası kötü insanlar 
değildi. Onu ellerinden gelen en iyi şekilde yetiştirmiş, iyi bir 
eğitim vermiş, rahat ettirmek için bolca para harcamış, hiç döv -
memişlerdi. Ömer ne Gail'e ne de kendine hıncının nereden 
kaynaklandığını açıklayamıyordu. Ailesi ona ne kötülük yapmıştı ki? 
Hiçbir şey. Ama belki soru yanlış dillendirilmişti. Belki bunun 
kötülükle alakası yoktu. Hem ailesi kötü olamayacak kadar imtiyazlı, 
görgülü ve moderndi. İşte gene mi haksızlık ediyordu onlara? iyi 
insanlar için kötü şeyler düşünmenin vicdani yükünü taşımak 
istemiyordu. Kulaklığını takıp karışık punk -rock CD'lerinde acilen 
dinlemeye ihtiya ç duyduğu şarkıyı aradı: Overcoming Learned Behavior 
(Terbiyeden Kurtulmak).
"İçimde sadece aileme karşı değil kendim dahil bir sürü şeye karşı 
tortulanmış bir öfke var, biliyorsun... ama birisi bana neden böyle 
öfkeli olduğumu sorduğunda nasıl cevap vereceğimi bilemiyorum... Sence 
bir cevabım olmalı mı?"
"Hayır tatlım," dedi Gail. Söylemediği, Ömer'in açıklanamaz öfkesinin 
kendi açıklanamaz kederine çok benzediğiydi. İçinde keder vardı, hep 
vardı ama birisi sebebini sorsa hemen cevap veremezdi. Mount Holyo ke 
College'daki kızların onu daha az tuhaf bulabilmek için üzerine 
iliştirmeye çalıştığı cevaplar gibi ikna edici
329
ve somut açıklamalarda bulunması şart mıydı? Çocukken taciz edilmiş, 
dövülmüş ya da bir sürü korkunç şeye maruz kalmış olsa daha mı 
anlaşılır olacaktı daimi hüznü? Ya böyle somut sebeplerle bağlantılı 
olmadığı halde kederin peşine takılmasından kurtulamı -yorsa ne 
olacaktı?
Gail, Ömer'in yüzünü şefkatli bir tebessümle okşadı. Aslında Ömer'i 
kendi sınıfından ayıran bu neredeyse çocuksu, hiddetli, yılmaz acılığı