cam.an adam benim elimden aldı onu da vermedi. Taaaaa, Ko­
carnustafapaşaya kadar ardından koştum, dar sokağa girince, 
karanlıkta bıçağını çekti, üstüme yürüdü, kaçmasaydım beni 
doğruyordu. Şimdi öğrendim artık, bak sana bile göstermiyo­
rum kısmetlerimi, neme gerek. Senden korktuğumdan değil, 
başkasına gösterirsem denizden çıkar çıkmaz, uğuru bozulur. 
Sonra sana hepsini gösteririm, olur mu?" 
"Olur," dedim. 
"Sen arayıcı değilsen de bir şeysin ya, seni anlayamadım. 
Metine sorarım Metin herkesi, her şeyi bilir. Belki de heykel 
alan bir adamsın?" 
'Alışverişe hiç yüzüm yok Ali," dedim. 
"Neyse, kusura kalma, kim olursan ol, Metinin arkada­
şısın ya, bize bu kadarı yeter. Metinin hiç kötü, puşt arkadaşı 
olmaz." 
"Sağ olasın Ali," dedim, "bana da Metine de güvendiğin­
den dolayı. İnsan insana güvenmeli. Hani şu çocuk var ya, de­
nizden kısmetini alan. Ne oldu ona?" 
"Bak," dedi, "onu anlatayım sana." Gözleri parladı. 
"Birlikte çıkmıştık aramaya. O gün çok kısmet çıkmıştı. 
Adı neydi hele o çocuğun, yukardan Boğaziçinden olurmuş. 
Ben daha gidip de Boğaziçini görmedim ya, işte oradanmış ... 
Adı, adı, adı Oktaydı. Oktay, yamandı yaman. Hep dua okur­
du. Birçok, birçok dua bilirdi ki ... Bütün balıklar üstüne. Bü­
tün denizler üstüne. Balığın yuttuğu Peygamberin duasını 
bile bilirdi. Karıncaların duasını da bilirdi. Ben hiç böyle du­
acı çocuk görmedim. Bir kış sabahıydı. Biz onunla birlikte, on 
gece arabalı vapurda, bacaların orada, sıcacık yatmıştık, sıcak 
toplamıştık ki sabaha kadar ... Deniz soğuktu, gün doğar gibi 
ediyordu. Havada hiç bulut yoktu. Denizin dibi bulutlu hava­
larda gözükmez. İlle de gökyüzü dupduru olacak, bir de ayaz 
bastıracak ki zehir gibi. İşte öyle bir gündü. Topkapıyı geçtik, 
derken Samatya, Oktayın denizin ortasında parladığını gör­
düm. Girmesiyle çıkması bir oldu. Elinde bir şey parlıyordu ki, 
65