cak adam ararlar. Allah için söylemeli, o kadar da tatlı an­
latırlar ki ... 
Bunlardan biri, Didar Bey'e komşuydu: Latife Hanım. 
Biraz kambur, çenesinin ucu yukarı, burnunun tepesi aşağı 
kıvrılmış ve aralarında hemen hemen birbirlerine çatacak bir 
çekememezlik var gibi duruyorlar. Ferhat ile Şirin'deki cadı­
yı andırır eski tip bir kocakarı. Bunun bir eline okkalı bir fin­
can kahve, ötekine yanmış bir sigara sunduktan sonra artık 
dinlemeli. Kaplumbağalar deve, sivrisinekler yarasa olur ... 
Bir sabah Latife Hanım köşke gelmişti. Dinleyici halkası 
ortasında, elinde sigara, kahve, anlatıyordu. Sabiha ile biz de 
konuşmacıyı dinlemeye indik. 
Dedikodunun konusunu uğursuz köşkün yeni kiracıları 
oluşturuyordu. Latife Hanım, her yudum kahvenin arkasın­
dan çektiği her nefes sigarada gözlerini süzüp, sözün balını 
akıta akıta diyordu ki: 
-Uğursuz köşke taşınanlar, Mısırlı mı diyorlar, Hasırlı 
mı diyorlar, yeni biçim bir laf var ... İşte o çeşit karı kocay­
mışlar. Beraber Paris' el gidip gelmişler. Herif karısını başka 
erkeklerden hiç kıskanmazmış. Frengista n'da2 fena hayva­
nın etini yemişler. O zıkkımı ziftlenen kocaların havsalaları 
genişlermiş ... Galiba şimdiki tazeler, kocalarına gizli mizli 
her ne şekildeyse bu etten yediriyorlar ki, karıları ta topuk­
larından iman tahtasına3 kadar yarı çıplak sokağa çıktıkları 
zaman beylerin ağızları, dilleri bağlanıp bir şeycik söylemi­
yorlar. Raife de kocasına bu etten yedireydi, belki ölümden 
kurtul urdu. 
Kayınvalidem Nuriye Hanım biraz çatkın bir çıkışma 
tavrıyla: 
-Latife, yine sabahleyin insan eti çiğniyorsun. Ah, dedi­
koduyu ne kadar çok seversin ... 
Latife Hanım uzun bir besınele çeker gibi ellerini havaya 
kaldırarak: 
Paris. 
2 Fransa. 
Göğüs kafesi, sine. 
39