ölürse bu dünyayı sell er, yılanlar , zelzeleler götürecek. O, 
ölürse bu dünya yıkılacak. Amanın avrat, bu dünya onların 
yüzü suyu hürmetine ayakta duruy or, biz de onlara fahişe di­
yoruz. Hiç olur mu, o da sözünü geri almıyor , hiç alır mı. Yi­
yeceğin var mı ... Ak çarşafı, yumuşak döşeği ... Belki kapılar 
açılır da, belki duvarlar yıkılır da, ben de bu beladan kurtulu­
rum. Ben bundan sonra bu dünyada da, öbür dünyada da if­
lah olur muyum ki ... " 
Kadın elini beline koydu, Alinin karşısına dikildi, sert bir 
sesle: 
"Ali, Ali, Ali kendine gel," dedi, "Sen bugüne bugün bu 
hükümetin ortadireği bir Ali Onb aşısın. Ona sen fahişe deme­
din ki ... Bize ne, bizim ne suçumuz var bunda ... O da ermişse 
de, evliyaysa da kadınlığını bilsin. Koskocaman hükümetin 
anasına, avradına, kızianna orospu demesin. Demişse de sözü­
nü geri alınazsa da ... " 
"Sus avrat, sus," diye bağırdı Ali. "Tövbe tövbe, tövbe de 
avrat. Amanın haş, haş, haşa. O Ocak büyük bir Ocaktır. Aman 
ha!" 
Kadın soğukkanlı: 
"Kim olursa olsun," dedi, dingin, güvenl i. "Sen kendine 
gel. Bunda, bu işte bizim suçumuz yok. Emir büyük yerd en. O 
avrat kendi kozunu Ankaray la kendi arasmda pay etsin." 
Ali ünbaşı: 
"Arnman avrat öyle konu şma. Ağzında dillerin çürür, ço­
cuklanmızın başına bir hal gelir. Arnman avrat, Anacık Sullana 
avrat deme. O Sultand ır, ermiştir. Sen onun gözlerini görmedin 
de... Sen sus şimdi. Sen gırtlağına kadar günaha batıyorsun. 
Sen şimdi ona çabuk yemekler hazır la." 
"Susmayacağım," diye dikeldi kadın. "Hiç de susmayaca­
ğım. O da kadınlığını bilsin ." Sesi öfkeden çınlıyor du. 
Ali Onbaşı ayağa kalktı, kansının gözlerinin içine baktı, 
çok alçak, duyulur duyulmaz bir sesle: 
"Avrat sana sus diyorum," dedi. 
Kadın, Ali On başının böyle yavaştan konuşmasının ne de­
mek olduğunu bilirdi, boyun eğdi, yüklüğe gitti, candarmalar 
da onu izlediler. Döşek, yorgan, kuştüyü yastık. .. 
21