Kamer Anarım içinden geçti: "Demek İnce Memed dedikle­
ri, bu ses. Ocağın yana oğlan, bu ne öfkeli ses böyle! Bu ne!"
Koca Osman:
"Yobazoğlu helallaşıp gitti", dedi. "Küskün, yılmış, bitmiş. 
Gitti. Ölüm halindeydi."
"Keşki köyü terk etmeseydi," diye üsteledi Memed.
Koca Osman boynunu büktü:
"Keşki," dedi. "Lokmam büyük tut."
Sonra Koca Osman ayağa kalktı, pencerenin ışık sızan yeri­
ne gitti, toplu tabancasını kımndan çekti yağlamaya başladı. 
Uzun bir süre tabancayı yağlayaraktan sustuktan sonra:
"Bir yalım yeli gibi Değirmenoluk köyünden çıktın," diye 
başladı. "Uçtun gittin. Gözlerden ıradın. Sen gidince Alidağın 
tepesinde bir kocaman minare boyunda ışık patladı, üç gün üç 
gece yandı. Bütün köylü de hayran, üç gece ışığı uyumadan 
seyretti. Ben de seyrettim. Ondan sonra o ışık her yıl senin yitip 
gittiğin günün gecesi yandı. Ortalık üç gün üç gece gündüz gi­
bi oldu. Ondan sonra?"
Memed:
"Ondan sonra ben..." dedi, sesi karıncalandı. "İşte Osman 
Emmi, altımda senin getirdiğin at... Durmadan sürdüm. Bir ge­
ce ulu bir dağ başında uyudum, ikinci gün kıl çadırlı bir Türk­
men obasıyla karşüaştım. Benim İnce Memed olduğumu he­
men bildiler, beni öyle bir karşıladılar, öyle bir ağırladılar ki... 
Onlara Kerimoğlunu sordum..."
"Can bir adamdı, çok yiğit bir adamdı Kerimoğlu," dedi 
Koca Osman, tabancasım kılıfına sokarken.
Memed:
"Kerimoğlu gibi kocamış bir adamdı Türkmen obasının 
Beyi... Ben çadırına girerken havaya üç el ateş etti, sonra da bir 
koç kestirdi, hemen orada..."
64