sordu? Sen bütün bunları görmedin duymadın mı? Şiindi sabaha karşı. 
seni öldürecek ler. Doktor raporunu yazdı bile, yaaa ... Sana yazık de­
ğil mi? Sen öleceğine Derviş ölsün . Ben seni kurtar ırım. Sana tarla ve­
ririm Akçasaz daq. . . Çiftlik veriri m, maaş bağiarım sana ölene dek. 
Haydi canım kardeş im, iki gözümün ışığı yiğit Mahmudum, haydi, 
söyle, söyle ki, beni M urtaza Beyi öldürmek için Derviş Bey yolladı 
de ... Haydi canım ... " 
Sesi candan, okşay ıcı, baba, ana, kardeş şefkat:inde ... 
Daha konuştu, uzun, yartık, dost, kardeş gibi konuştu. Mahmut­
tan en küçük bir ses bile çıkmadı. · 
Kurtboğ anın tepesinin tası attı : 
"Ulan öldün mü?" diye tekmelemeye başladı Mahmudu. "Ulan 
anasını avrad ını ... Ulan ... İnatçı hayvan Kürt ... Ulan, Hasan Ça­
vuş," diye bağırdı. "Günah benden gitti, öldür şu deyy usu." 
Sesi kesindi. Hemen, koşarcana oradan ayrıldı, bir öfke, bir yor­
gunluk olaraktan salona girdi : 
"Konuşmayac ak," diye inledi, dolu rakı kadeh ine sarıldı . 
"Bir de ben gidey im," dedi Cafer Özpolat. "Çocukluk arkada­
şımdır. Belki beni kırmaz, mert adamdır. " 
"Git," dediler. "Çocukluk arkada şındır, seni kırma z." 
Cafer Özpolat kadehindeki rakıyı ayakta başına dikti, sonuna, 
son damlas ına kadar içti. 
Usul usul tanyerleri ışıyor, geç kalmış birkaç horoz kasabanın 
orasında burasında ötmelerini sürdürüyorlard ı. 
· Gözaltı oda5ının kapı�ına ·geldiğinde içerden kırılma seslerine 
benzer sesler geldi . Cafer Özpolatın yüreği cızz etti. Hemen kapıyı 
çaldı, kapıyı Hasan Çavuş açtı. 
"Konuşmuyor, konuşma yacak bu adam 'Cafer Bey," dedi yılgın. 
"Konuştur amayacağı m. Aaah !" Derinden içini çekti. 
"Dışarı çıkın, hepiniz," diye emir verdi Caf er Özpolat. "Baka lım, 
bir de ben konuşay ım." , 
Aşağıda, ıslak çimento tabanda Mahmut kıvrılmış yatıyorqu, ölü 
gibi. Kan\ çimentonun çukurlar ına göllenm işti. İçerisi inanıtma yacak 
kadar berbat kokuyo rdu. Cafer Özpolat başını yana çevirip bumunu 
tuttu bir süre. 
"ÖMürmüşler seni," dedi. "Seni öldürmüş allahsırlar Mahmut. 
471