yamad ığı ve asla anlayamayaca ğı nokta, teyzelerinin noktas ı vir-
gülüne kadar bilinen hikâyeleri  anlatmaktan bu kadar haz duyma-
lar ıydı. Oturma odas ındaki hava yumu şadı; korunakl ı bir hal ald ı, 
gündelik hayat ın rutini usulca sarmalad ı her birini; hayat uzun, 
kesintisiz bir provaym ış da herkes repliklerini ezberliyormu ş gi-
bi. Kahvalt ı bitene kadar bir lak ırdıdan diğerine atlad ılar; her hi-
kâye bir yenisini tetikledi. Asya bile ne şelenmişti. Bazen kendi 
tutars ızlığına kendi de şaşıyordu. En sevdiklerine kar şı nas ıl böyle 
hınçlanabiliyordu? Ruh hali bir yoyoydu sanki, inip ç ıkıyordu, 
kâh öfkeli kâh mutlu. Bilmiyordu ki bu aç ıdan da annesine ben-
ziyordu. 
Sokaktan geçen bir simitçinin tekdüze sesiyle bölündü soh-
betleri. Banu Teyze pencereye ko şup k ırm ızı kafas ını dışan uzat-
tı. "Simitçi! Simitçi! Buraya," diye ba ğırdı. "Simit kaça?" 
Simitin kaç para oldu ğunu bal gibi de biliyordu. Bu bir soru-
dan ziyade, vazife bilinciyle icra edilen bir ritüeldi. Bu yüzden de 
soru ağzından ç ıkar ç ıkmaz adam ın cevab ını beklemeden sonraki 
repliğe geçti: "Sekiz tane versene." 
Her pazar kahvalt ıda sekiz simit al ırlard ı, ailenin her üyesi 
için birer tane, bir de fazladan, uzaktaki eksik karde ş için. 
"Nas ıl da tazeymi ş simitler, ç ıtır ç ıtır," dedi Banu Teyze yü-
zünde güller açarak; halkalarla gösteri yapmaya haz ırlanan bir 
sirk akrobat ı gibi simitleri iki kolunun üzerinde ta şıyordu. Su-
samlar ını etrafa saçarak herkesin önüne birer tane b ırakt ı. Simiti 
böreğe, böreği ekmeğe kat ık ederek mideye indirmeye ba şlad ı. 
Ama çok geçmeden ya çarp ıntısı tuttuğundan ya da akl ına habis 
bir düşünce geldi ğinden, yüzü ciddile şti, bir mü şteriye Tarot kart-
lar ında gördü ğü uğursuz bir şeyi haber verirken ald ığı ifadeye bü-
ründü. "Kaderden kaçmak mümkün de ğil," dedi Banu Teyze ka ş-
lar ını kald ırarak, "Allah uzun ömürler versin Mustafa'ya. Ama 
Amerika'ya kaçmakla ailemizin erkeklerini k ınp geçiren kader-
den kaçamayaca ğını bilmez mi, bilir elbet..." 
Asya'ya döndü Banu Teyze. "Vaktiyle ta Osmanl ı'nın şaşaal ı 
günlerinde iki sepetçi ya şarm ış. İkisi de çok çal ışkanm ış ama bi- 
 ri inançl ıym ış ötekiyse hep inançs ız, hep huysuz. Günün birinde 
köye Sultan gelmi ş. 'Sepetlerinizi bu ğdayla dolduraca ğım, bu 
buğdaya iyi bakarsan ız alt ına dönüşür,' demiş. Birinci sepetçi bu 
teklifi sevinçle kabul etmi ş ve sepetlerini doldurmu ş. Senden da-
ha az h ırçın olmayan ikinci sepetçi ise Büyük Sultan' ın hediyesini 
reddetmiş. Sonunda ne olmu ş biliyor musun?" 
"Tabii ki," dedi Asya, "en az ından yüz kere dinledi ğim bir hi-
kâyenin sonunu nas ıl bilmem? Ama sen bu hikâyelerin benim ya-
rat ıcı ruhuma verdi ği zarar ı biliyor musun peki? Mesela bu gü-
lünç hikâye yüzünden okula ba şlamadan önce, ertesi sabah alt ı-
na dönüşür umuduyla yast ığımın alt ında bir bu ğday başağıyla 
uyurdum hep. Sonra ne oldu? Okula ba şlad ım, diğer çocuklara 
alt ına dönüşecek buğdaylanmm beni yak ında zengin edece ğini 
anlatt ım günün birinde, s ınıfın maskaras ı oldum. Beni budalaya 
çevirdiniz." 
Asya'n ın çocuklu ğunda yaşadığı bütün şoklar ve travmalar 
aras ında hiçbiri belle ğinde buğday hadisesi kadar ac ı bir iz b ırak-
mam ıştı. İlerki y ıllarda daima en beklenmedik anlarda kar şısına 
çıkacak olan kelimeyi ilk o zaman duymu ştu: "Piç!" İlkokul 
üçüncü s ınıftaki bu bu ğday hadisesine kadar Asya piç kelimesini 
sadece bir kere anneannesinden duymu ş ama fazla önemseme-
mişti, çünkü ne mânâya geldi ğini bilmiyordu. Ama bu ğdaylar ın 
alt ına dönüşeceğini anlatt ığı gün kendisiyle dalga geçen çocuk-
lardan birinin a ğzından ç ıkan "piç" kelimesi ba şkayd ı. Hikâyenin 
bu k ısm ını kendisine saklay ıp bir bardak daha çay koydu. 
"Bana bak Asyac ım bize istedi ğin kadar naletlik edebilirsin 
ama misafirimiz geldi ğinde kendine hâkim ol, ona iyi davran. İn-
gilizcen hepimizden daha iyi." 
"Falc ılık sanat ında yabanc ı dil şart ı yok tabii," diye s ırıttı As-
ya. 
Banu Teyze lisedeyken İngilizce dersi alm ıştı ama öğrendik-
lerinden geriye pek bir şey kalmam ıştı. Feride Teyze'ye gelince