ya akıllısı yiğit kardaşım," dedi, o iğne ucu gibi çelik ışılh geldi 
gözlerine bir nokta gibi çakıldı kaldı, başında da o san ışıltılar 
savrularak dönmeye başladı. 
"Sen eşkıya olmayacaksın," dedi. 
Müslümün, gördüğü bu sevgiden dolayı gözleri yaş içinde 
kalmış, içi kabarmıştı. 
"Benim evimin yanında sana da bir ev alacağım." Alaca­
ğım derken utanmış, Kuzgun Velinin hırsızlık paralanyla mı, 
diye de düşünmüştü. Olsun, varsın olsun, aldırma, dedi kendi 
kendine. Müslüm eşkıya olmasın da, Müslüm benim yanımda 
kalsın da ... 
"Öyle işte," dedi Memed. "Şimdi ne yapacağız?" 
"Şimdi sen, şu kocaman suyun yanında, işte şurada tek ba­
şına kalacaksın. İstersen de denize bakacak, hüngür hüngür ağ­
layacaksın. İmam cüppeni de üstüne giyecek, benim silahımı 
da, senin silahını da alhna saklayacaks ın. Seni bir gören olursa 
da, ben bu denizin bekçisiyim, bu dünyanın denizlerinin hepsi­
ni ben beklerim, diyeceks in. Benim adıma, deryalar bekçisi İnce 
Memed derler , diyecek sin. Şimdi ben, Abdülselam Hocanın kö­
yünün yolunu düzelttim, köyün camisinin minaresinin ucunu 
gördüm, şimdi oraya gidiyorum. Abdülselam Hocaya böyle 
böyle, diyerekten şu kağıdı ona vereceğim ." 
"Bu kağıdı mı?" 
Müslüm ona elindeki kağıdı uzattı. 
Memed elindeki kağıdı evrrdi çevirdi, önüne arkasına bak­
h, "Bu kağıtta hiç yazı yok ki," dedi. "Bir tek, bir tuhaf kökü 
havada, başı yerde bir ağaç resmi var." 
Müslüm kağıdı onun elinden aldı, tersine çevirdi: 
"Bak Memed Ağa," diye güldü, "böyle çevirirsen kökü yer­
de olur," dedi. 
Memed, kağıdı onun elinden yeniden aldı, baktı baktı: 
"Bunun kökü havada, nasıl tutarsan tut, gene de bu ağacın kö­
kü havada." 
Aralannda sert bir tartışma başladı . Sonunda Müslüm bık­
tı, "Varsın kökü havada olsun," dedi, kesti attı. 
M em ed: