mayan insan olarak yalnız Efendi Hazretleri geliyord u. O, çiçek 
yüklü bir bahar ağacına benziyordu, her dalında başka renk, 
başka biçim çiçekler açan ulu bir bahar ağacına . Hürüce Ana­
nın Alinin tasviriyle konuştuğunu, kapının ardından diniemiş­
ti. O ne biçim konuşuyordu öyle koskocaman, Allahın asianı 
denilen bir Peygam berle ! Sanki Ali, yedi yaşında bir çocuk da, 
yaramazlık yapmış da, o da onunla öyle konuşuyordu. Hüriice 
Ana boşa laf etmezdi, herhalde Ali onun bildiği gibi sıcakkanlı, 
çocuk yürekli, seven sevilen bir kişiydi ki, onun da atı İskende­
riii Zülkameynin atı gibi dünyamızda daha dolaşıp duruyor. 
Efendi Hazretleri İskenderiii Zülkameynin de resmini, atıyla 
birlikte yapmıştı ya, o kadar resim satın almıştı ki bunu isteme­
ye çekinmişti. Ona öyle geliyordu ki, Efendi Hazretleri resimle­
rini satmak istemiyor, satınca da çok üzülüyor du. Bir resmi bi­
tirince ne kadar seviniyorsa, satarken de kahrolu yordu . Efendi 
Hazretleri çok çiçek, çok ceren, çok geyik, at, cami, Mekkei Mü­
kerreme, çok deniz, deniz üstünde güneş ve martılar , Köroğlu 
kaleleri, mor dağlann üstünden, bulutlara sannmış uçan ceren­
ler ... Leylekler yapıyordu büyük sürmeli gözlü, çok uzun gagalı 
ve bacaklı ... Otur onun işyerine, kıyamete kadar dışanya çık­
ma, her şey, bütün dünya, denizi, kokusu, toprağı, kuşu, hay­
vanı, ışığı, bulutuyla gözlerinin önüne seriliyordu, otur ömrü­
nün sonuna dek seyreyle ... Denizi deniz kadar , ağacı, ışığı, top­
rağı, kokusu tekmil kokulardan daha güzel . Onun cam üstüne 
yaptığı denizlerden koku, Akdenizden gelen kokudan daha 
keskin, daha güzel geliyor, onun portakal çiçekleri dallardakin­
den daha çok mestediyordu insanı. Bu Efendi Hazretleri şaşkı­
na çeviriyordu insanlan. 
Çok uzaklara gitmişti, hemen geriye döndü, çabuk çabuk 
yürü dü. Belki Hürii Anayla Seyran denizlerinden uyanmışlar , 
uyanmış bakmışlardır ki kendisi yok, Müslümü çağırmışlar , at­
lara binmişler gitmişlerd i. Çok hızlı yürüyor, arada bir de koşu­
yordu. Yanianna yaklaştı ki ne görsün, onlar olduklan yerden 
kıpır damamışlar , gözleri de denizde dalmış gitmişler. 
Yanianna gelin ce: 
"Ana," diye güldü, "ne oldu size böyle, bu deniz sizi af­
sunladı. Kim olursa olsun, denizi ilk gören, işte böyle, senin 
245