sırtına yerleştirilmiş makaralar, toplar, ku şlar ve küçük Arap heykellerinden yap ılmış karmaşık bir saatin iç 
işleyişini canland ırır resmi görüp zaman ı hat ırlad ık. 
Ciltten cilde bir resimden bir di ğerine daha böyle ne kadar bakt ık ç ıkaram ıyordum. Sanki bakt ığımız 
resimlerin ve hikâyelerin gösterdi ği hiç değişmez, akmaz alt ın bir zaman, bizim Hazine odas ında yaşamakta 
olduğumuz küflü ve nemli zamana kar ışmıştı. As ırlar boyunca, onca şahın, şehzadenin, han ın, padişahın 
nakkaşhanesinde göz nuru dökülerek resmedilmi ş sayfalar sand ıklarda sakland ıklar ı onca y ıldan sonra, sanki 
çevremizi saran mi ğferleri, kabzas ı elmasl ı kılıçlan ve hançerleri, z ırhlar ı tâ Çin'den gelmi ş fincanlarla tozlanm ış 
narin utlar ı, bir eşlerini gerçekten resimlerde gördü ğümüz incili yast ıklarla kilimleri ve çe şit atlar ı harekete 
geçirerek canlanacaklard ı. 
"As ırlar boyunca binlerce nakka ş hep ayn ı resimleri gizlice usulca yaparak şimdi anl ıyorum ki, âlemin 
gizlice usulca ba şka bir âleme dönü şmesini resmetmi şler." 
Büyük üstad ın ne demek istedi ğini bütünüyle anlayamad ığımı itiraf ederim. Ama Buhara'dan, Herat'tan, 
Tebriz'e, Ba ğdat'a ve tâ İstanbul'a, son iki yüz y ıl boyunca yap ılm ış binlerce resme üstad ımın gösterdi ği dikkat, 
atlar ın burun deliklerinde bir i şaret aramaktan çok ötelere geçmi şti art ık. Biz, bu topraklarda birkaç as ırdır resim 
ve nak ış yapan bütün üstatlar ın ilham, hüner ve sabr ına bir çeşit kederli hayranl ık töreni yap ıyorduk. 
Bu yüzden, ak şam namaz ı vakti Hazine odas ının kap ılar ı aç ılırken, Üstat Osman, bana d ışarıya ç ıkmak için 
hiçbir iste ği olmad ığını, burada sabaha kadar mumlar ın ve kandillerin ışığında resimlere bakarsa ancak 
Padişahımızın kendine verdi ği görevi hakk ıyla yerine getirebilece ğini söyledi ğinde, içime ilk do ğan, onunla -ve 
cüceyle- birlikte burada kalmak oldu ve bunu ona söyledim. 
Kap ı aç ılıp, üstad ım bu karar ımızı bizleri d ışarıda beklemekte olan a ğalara bildirip, Hazinedarba şı'dan izin 
istediğinde ben, hemen pi şman oldum. Şeküre ve ev gözümde tütüyordu. Geceyi tek ba şına çocuklarla nas ıl 
geçireceklerini, kepengi tamir edilen pencereleri nas ıl s ıkı sıkıya kapayacaklar ını düşündükçe diken üzerinde 
oturuyordum. 
Hazine odas ının tek kanad ı aç ık kap ısının aral ığından belli belirsiz bir sis içindeymi ş gibi gözüken Enderun 
avlusunun ıslak ve büyük ç ınarlar ı ve o mutlu bahçede Padi şahımız işitip rahats ız olmas ınlar diye aralar ında 
sağırlar ın el işaretleriyle konu şan iki genç iç o ğlan ının hareketleri beni d ışarıdaki harika hayata ça ğırdı, ama 
utanç ve suçluluk duygular ıyla hareketsiz kald ım.