işte. İnsanlık hali, biraz içince tabii! Birkaç yıllık..." 
"Hah, burada mısın? Yahu ne yapıyorsun? Yatmış!" Ömer'di 
bu. "Kötü müsün? Kussaydın!" 
"Yok bir şeyim!" diyerek Muhittin ayağa kalktı. 
"Aa, dolapları açmışsın. Baktın değil mi?" 
Muhittin gülümsemeye çalışarak: "Bir bakayım dedim. Bir 
bakayım neleri var? Nasıl şeyler?" dedi. 
"Mutsuzsun çok, değil mi? Eşyalar! Nigân Hanım'ın şeyle­
ri?.." 
"Kapa, kapa! Galiba Refik geliyor!" dedi Muhittin. 
Ömer çekmecelere, eşyalara, tertemiz odaya bakarak: "Bu 
kültürle ne yapacağını bilemiyorsun, değil mi?" dedi. 
"Cevdet Bey gene iyi!" diye inledi Muhittin. "Öteki oda, 
Osman'ın odası daha ela kötüydü." 
Ömer anlayışla başını sallayarak: "Ne bu kültürle, eşya ile 
olabiliyorsun, ne de onsuz!.. Bu kültüre mi kızıyorsun, kendine 
mi? Bu eşyaya mı öfkeleniyorsun, kararsızlığına mı?" dedi. 
"Keşke Refik gibi olabilseydik!" dedi Muhittin. 
Ömer çekmeceleri kaparken: "Yemekler, gülüşmeler, eğlen­
celer..." dedi. "Sen de bunları..." 
"Çabuk kapa... Evet, ne var? Şaka yaptığımı anlayamadm 
mı?" dedi Muhittin. "İnandın elemek şakama?" 
Ömer dolabı kaparken içeri Refik girdi: "Ne oldu çocuklar?" 
dedi. "Uf, burası ne kadar havasız!" 
"Havlu arıyordum!" dedi Muhittin. 
"Seni merak ettik! İyisin, değil mi? Kabahat bizde, bu sıcakta 
içilir mi? Şu odayı havalandırmalı! Sonra kahve yapacağım." 
Refik perdeleri, pencereyi, pancurları açtı. Birden içeriye tertemiz, 
pırıl pırıl bir aydınlık yayıldı. 
Refik: "Ohh ne güzelmiş dışarısı!" dedi. "Bu bahçe ne güzeldir! 
Esiyor! Kahveyi bahçede içelim. Ağacın altı serinlemiştir. Cır-
cırböceklerini duyuyor musunuz?" 
"Bir daha ikinizi de göremem artık!" dedi Muhittin. 
501