155 şaşılacak bir taraf yoktu. İşte o gece ilk de fa kasabada 
gerçekten sinirli ve huysuz bir rüzgârın esmeye başladığı 
anlaşılmıştı. Geceyarı sı olmuştu ve serin bir rüzgâr çıkmıştı. 
Oyuncu kadın çok terlemişti; arada bir, kapalı sa lona girerek 
dinlenmek, terini silmek ışıtıyordu . Ne va rki es naf başkanı 
amansızdı : Durm adan kadının alnına yapıştırdı ğı paralarla 
ona soluk aldırmıyordu. S onunda .kadın içeri gi rerken en 
büyük kâğıt parayı çıkarmıştı: Dur mak olur mu ydu? Sayın 
büyüklerimiz vardı, onuruna verilen bu baloda heyecan son 
haddini bulmalıydı. Sandalyeci Ahme t'ten kira lanan 
iskemleler alanın çevresine dizilmişti. Tuğrul sallanı yordu. 
Renkli ampuller ve kâğıtlar ve her türlü çirkinlik var dı. Çirkin 
oyuncu kadına acıyordu. Aslında bütün kadınla rı çirkin 
buluyordu, erkekler de öyleydi. Ve bu kırmızı kur delel i koç 
yok mu, ipini çektikçe bağlandığı direk sallanıyor ve direğin 
tepesine bağlı hoparlördeki öksürüklü klarnet se si de onunla 
birlikte titriyordu. Allahım, dedi, bu münase betsizliklerin 
başına yukarıdan bir şey düşürmeyecek mi sin? Oyuncu kadın 
yapma bir gülümsemeyle içeri kaçmanın yolunu arıyordu. 
Birden kendini ortada buldu Tuğrul. Dernek başkanı nın beyaz 
saçlarını, sarkık uzun beyaz bı yıklarım gördü çok yakınında. 
Kurşun gibi soğuk bakışları nı ve hesaplı gülümsemesini 
gördü. Bir şey yapmalıydı. Bu kafayla ne yapılabilirse 
yapmalısın. Elini uzattı paraya doğru: "Ver onu bana Kâmil 
Bey," dedi yumuşak bir sesle, "Ben oynayacağım." Kâmil 
Bey dondu, onuruna balo verilenler dondular, herkes dondu; 
kısa bir süre bir heykel topluluğu olarak kalındı. Sonr a, "Bu 
kime hakaret, anlayamadım," de di beyazlı esnaf başkanı. 
Tuğrul parayı çekip aldı. Sarhoş luğu geçmiş gibiydi. Kâmil 
Bey de kendine geldi: "Sen çen gi değilsin Tuğrul Bey 
oğlum," dedi gülümseyerek, 'Yakışık almaz." Ya öyle mi? 
dedi Tuzcula rın oğlu v e ilerledi, parayı birden esnaf 
başkanının alnına yapıştırdı. Bir dalgalanma ol du ya da