300 Yaşar Kemal -Dağın Öte Yüzü 
Hasan: 
"Hele bir yaz bahar ayları gelsin. Hele bir gelsin, güzel bacım." 
Gittikçe biribiderine sevgileri artıyordu . Ne Urumahanın çekingenli ği, ne de 
Hasanın öfkesi kalmıştı. 
Ummahan bu durumdan faydalanmayı kaçırmadı: 
"Ormana gelince?.. Neydi o, Hasan?" 
Hasan parmağını dudaklarına götürüp: 
"Suuuuuusss !" dedi. "Biliyor musun, Ummahan, ben öyle korkuyorum ki ... 
Gelecek diye. Ödüm parlıyor." 
Ummahan kocaman, derin, kara gözlerini Hasanın gözlerine dikti. Bir şey­
ler aradı. Baktı ki, Hasanın gözleri tüm korkuya kesmiş. 
"Ben de bir korkuyorum ki," dedi. "Çok çok korkuyoru m." 
Hasan: 
"Fıkara babam, ne yapacağını şaşırmış. O da ... " 
Ummahan: 
"Anam da ... " 
Hasan: 
"Meryemce ebem hiç mi hiçbir şeyden korkmaz." 
Ummahan: 
"Korkmaz o," dedi övünçle. 
Hasan: 
"Köylüylen konuşmuyor. Ama ben biliyorum seninlen gizli gizli konuşuyor, 
öyle mi? Yalan mıyım?" 
Ummahan: 
"Yok vallahi," dedi. "Hiç konuşmaz benimlen. Yalnız beni sever. Bakışından 
biliyorum." 
Hasan: 
"Sen ona bakma. Öfkelenmediği zaman herkese güzel bakar." 
Ummahan Hasanı kızdırmaktan korka korka: 
"Bana her zaman güzel, sevgili bakar," dedi. 
Ama Hasan çatmak istemiyordu ona. Rahattı. 
"Belki," dedi, içini çekti. "Belki sana hep güzel bakar. Ama o korkmuyor. Al­
dırmıyor. Gelecek mi, gelmeyecek mi?" 
Ummahan: 
"Benim yüreğimi, iki el gelmiş, kavramış, sık ha sık ediyor."