İbrahim İbonun Derviş Beyin huzuruna çıkması zor olmadı. 
Önce onu kap�da .tepeden tırnağa bir iyice arad ılar, tabancası nı, han­
çerini aldıktan sonra yukarıya çıkard ılar. 
İbrahim İbo· mektubu Beye uzattıktan sonra çekildi, el kavuştu- . 
rup boyun kırdı, kapın �n yanında durdu. 
Derviş Bey mektubu okudukça bir hoş oluyor, renkten renge gi­
riyor, başını mektuptan kaldırıp İbrahim İboyu süzüyor, yeniden 
mektuba dalıyordu. . . 
Sonunda sert, başını kaldırdı gözlerini _İbrahim İbonun üstüne 
öldürüreesine dikti; İbrahim İbo titredi. 
"Söyle bakalım, benim konağa ateşi sen vermedin mi? Ekinleri­
mize ateşi sen atmadın mı?" 
İbrahim İbo hemen o anda karşılık vermedi, bir an düşündü : 
"Ben ateş verdim senin konağa, ekinlerini de ben yaktırdı m. 
Mustaf a Beyin bundan h�tberi olmad ı." 
"Neden söylemedin ona?" 
"Söylesem izin veimez di." 
"Git söyle op.a, istediği yere tek başıma geliyorum. Yalnız sen ha­
beri verdikten sonra buraya geri gelecek sin. Sen hergele bir adama 
beı:ıziyor sun. Ama yiğide de benz ersin. Söyle, Mus tafayı çok mu sever-. )" . 
s ın. 
"Çok severim. Onun yoluna canımı koydum. Böyledir bu." 
"O da senin yoluna? " 
"Orasını ben bilmem. Mektubu verdikten sonra ben buraya gele­
mem. İster gel Mustafa Beyin dediği yere, ister gelme. Bu beni ırgala­
maz. Sizin bileceğiniz bir iş. Sizin aranızda. Amma velakin konağınl 
ben yaktı m. Benim kitabımda kcirak yakmak da, ekin ateşlernek de, 
arkadan vurmak da, baskın &, tuzak da, her türlü mdanet de, hainlik 
159