BİR GÜN BAŞLIYOR 
Alımcı uyanır uyanmaz saatine baktı: Yarım. "Gece beşte yat­
mıştım. Yedibuçuk saat eder!" diye düşündü. "Fazla bile bu kadar 
uyku!" Aceleyle yalaktan kalktı, pijamalarını çıkardı, esnedi. 
Elbiselerini giyerken: "Gene kapıyı açık unutmuşum!" diye 
düşündü. Oda gene beziryağı ve gaz kokuyordu. Bir yerde be-
ziryağının kanser yaptığını okumuştu. Beş yıl önce babası 
kanserden öleli beri böyle şeylere dikkat ediyordu. Elbiselerini 
giyerken, "Bir yere yazayım da yatarken kapıyı kapamayı 
unutmayayım!" diye düşündü. Sonra kendisini fazla ihtiyatlı 
buldu. "İhtiyatlı insanlardan hoşlanmıyorum, ama kolera salgını 
çıkınca herkesten önce hastaneye koşuyorum!" diye mırıldandı. 
"Ama çok yaşamak da istiyorum. İstediğim resimleri ancak 
ellisinden sonra yapabilirim. Goya sekseni ki yıl yaşamıştı. Picasso 
hâlâ resim yapıyor. Russell de daha bu yıl öldü. Shaw da galiba 
çok yaşamayı öğütlerıniş." Bir sanatçının ne kadar yaşaması 
gerektiğine, uzun ömrün yararlarına ilişkin düşündüğü, okuduğu, 
duyduğu başka şeyler de vardı aklında, ama tekrarlamadı. Odadan 
çıktı. Helaya doğru yürürken durdu, büyük odanın duvarına 
dayalı bir resme yaklaştı. Bunun üzerine önceki gün çalışmıştı, 
bugün de çalışmak istiyordu. Tuvale parmağıyla bir dokundu, 
boyanın istediği kadar kurumuş olduğunu anlayınca sevinerek 
helaya girdi. 
İçeri girince, her sabah yaptığı gibi önce çıplak ayakla belâya 
girdiği için kendine kızdı, sonra günün programını gözden