den gelen ikaz yeterince yüksek ç ıkmam ıştı. Yine de bilinçd ışın-
da bir yerlerde bir suçluluk dü ğmesini harekete geçirmi ş olacakt ı 
ki, Rose'un zihninde kendi sureti beliriverdi o anda. Oysa daha az 
evvel, hani organik marullar ın oradan geçerken, arkadaki enli ay-
naya bakmamay ı başarm ış, görünüşünü savu şturmuştu başından. 
Ama şimdi zihnindeki hayali aynadan onu süzüyordu görüntüsü. 
Kendine bakt ı. Genişleyen kalças ını, yay ılan bald ırlar ını üzün-
tüyle süzse de ç ıkık elmac ık kemiklerine, alt ın şans ı saçlar ına, 
buğulu mavi gözlerine ve mükemmel kulaklar ına gülümsemeyi 
başard ı. Kulaklar insan vücudunun en güvenilir organlar ıydı. İn-
san ne kadar kilo al ırsa als ın kulaklar ı tıpat ıp ayn ı kal ıyordu, da-
ima sad ık, daima vefal ı. 
Maalesef kad ın vücudunun geri kalan ı için durum böyle de ğil-
di. Kad ın vücudu zerre kadar sadakat bilmeyen nankör bir y ığındı. 
Öğle değişkendi ki bedeni, nas ıl sınıfland ıracağını bile bilmiyor-
du. Mesela "armut biçimli" kategorisinde olsa, kalças ının omuzla-
rından daha geni ş olmas ı gerekirdi. "Elma biçimli" olsa karn ından 
ve göğüs çevresinden kilo almaya yatk ın olurdu. Sa ğlıklı Yaşam 
Dergisi kad ın okurlar ını böyle s ınıfland ırıyordu: armutgiller ve el-
magiller. Oysa hem armutlar ın hem de elmalar ın özelliklerine sa-
hip olan Rose, bu durumda tam olarak hangi kategoriye girdi ğini 
kestiremiyordu, tabii e ğer "mango biçimliler" diye ayr ı bir kategori 
yoksa, alt ı kal ın, ortas ı kal ın, üstü kal ın olanlar için... "Aman 
neyse ne," diye düşündü. Fazla kilolar ı verecekti nas ılsa. Şu rezil-
ler-rezili-bo şanma-serüveni biter bitmez yepyeni bir kad ın ola-
cakt ı. "Aynen böyle!" diye geçirdi içinden. Rose "evet" kelimesi 
yerine "aynen böyle" derdi. "Hay ır" yerine de "katiyen!" 
Aynen böyle! Bamba şka bir kad ına dönüşüp, k ıymetini bil-
meyen eski kocas ını ve onun o d ırdırcı kalabal ık sülalesini şaşır-
tacakt ı. Düşünmesi bile güzeldi bunu, hayali bile cezbedici. Bu fi-
kirle keyfi yerine gelmi ş olmal ı ki gülümsedi; bulundu ğu korido-
ru şöyle bir al ıcı gözle tarad ı. Elleri ondan ba ğıms ız hareket eder-
cesine kendili ğinden uzan ıverdi raflara - Tereya ğlı Danimarka 
Kurabiyeleri. Rengârenk Meyveli Turtac ıklar, Siyah Meyanköklü Şekerleme Toplar ı, Sanmt ırak Akide Şekerleri... bunlan arabaya 
atar atmaz arkas ından kovalayan varm ış gibi h ızland ı. Ama tatl ı 
bağıml ılığına yenik dü şmek vicdan ını tetiklemi ş olacakt ı ki, çok 
geçmeden kendini daha derin bir pi şmanl ıkla boğuşur vaziyette 
buldu. Nas ıl olmuştu da bebe ğini arabada tek ba şına b ırakabil-
mişti? Nas ıl yapabildin bunu Rose... Gün geçmiyordu ki Arizona 
televizyonunda evinin önünden kaç ınlm ış bir çocukla ya da ih-
malden hüküm giymi ş bir anneyle ilgili haberler yay ınlanmas ın. 
Önceki hafta Tucson'lu bir kad ın yemek yap ıyorum diye evini 
ateşe vermiş ve içeride uyuyan iki çocu ğu ölümden son anda kur-
tar ılm ıştı. Mazallah buna benzer bir hadise ba şına gelse, kay ınva-
lidesinin zil tak ıp oynayaca ğını düşündü Rose. Kadirimutlak kay-
nana müsveddesi o cadaloz^ Şuşan, torununun vesayetini almak 
için an ında dava açard ı herhalde. 
Zihnindeki karanl ık senaryolara gömülen Rose'un içi titredi. 
Son zamanlarda bir parça dalg ınlaştığı doğruydu; hayati önemi 
olmayan şeyleri unutuyordu, mesela kredi borçlan, telefon fatu-
ralan... ama kimse, akl ı başında hiç kimse onu kötü bir anne ol-
makla suçlayamazd ı! Katiyen! Bunu hem eski kocas ına, hem de 
kocas ının o kâbustan beter Ermeni sülalesine kan ıtlayacakt ı. Ko-
cas ının ailesini yabanc ı bir memleket, bir öte diyar gibi alg ılıyor-
du Rose. İnsanlann telaffuzu imkâns ız bir soyad ı taşıdıklan ve bi-
linmesi mümkün olmayan s ırlara sahip olduklar ı bambaşka bir ül-
ke. Rose orada kendini hep yabanc ı hissetmi şti, ne yaparsa yap-
sın odar* olduğunun bilincinde olmu ştu daima - bu yap ışkan ke-
lime daha ilk günden yap ışmıştı üstüne. 
İnsan ın fiziksel olarak ayn oldu ğu birine halen zihinsel ve 
duygusal olarak ba ğlı olmas ı ne korkunç şeydi. Niye ç ıkart ıp ata-