mütevazı bir düğün töreninde adaplarıy -la eğlenmekten, avazları çıktığı 
kadar bağırmaya doğru seyrediyordu misafirler. Ömer şarkı sözlerini 
haykinrken korosu da neşeyle eşlik ediyordu: Do you suffer from long -
term memory loss? I don't remember.*
*
Abed birazdan gerekeceğini bildiği için mutfakta nane çayı hazırlıyordu 
ki arkasında cıvıl cıvıl bir ses duydu. "Merhaba, içeri girebilir 
miyim?" diye sordu kapıda nefes nefese duran genç ve zarif hanım. 
Tekerlekli bavulunu içeri çekti, derin bir nefes aldı, sonra bü -
* Uzun süreli bellek kaybından mı mustaripsin? Hatırlamıyorum.
281
yük bir dikkatle Abed'e baktı. Yüzü aydınlandı. "Kim olduğunu 
biliyorum... Adını söyleme... Sen...sen..."
Abed afallamış bir yüzle bakakaldı.
"Abed!" Neredeyse yerinde zıplayacaktı. "Sen Abed'sin değil mi?"
"Evet," dedi Abed tereddütle, vücudu gerilmi ş, yüzü şaşkınlıkla 
kasılmıştı. Keşke kız adını yanlış hatırlasa, onu, evi, şehri 
karıştırmış olsa, tahmin ettiği kişi olmasaydı. Çekinerek sordu: "Peki 
sen kimsin?"
"Ben Defne, İstanbul'dan. Ömer benden bahsetmiştir," diye ekl edi sesi 
şevkle dalgalanarak. "Amerika'ya geldiğimi bilmiyor. Ona sürpriz 
yapacağım. Evde mi?"
Abed bir dolu yalan uydurmaya çalış arak yutkundu, sonra tek bir yalan 
bile bulamayarak tekrar yutkundu. İşte o sırada kızın elindeki hediye 
kutusunu fark etti. İstanbul'dan şekerleme gibi bir şey getirmişti. 
Bunun tanıdık bir tatlı olup olmadığını düşünmekten alamadı kendini. O 
ter dökerek öylece dururken Defne havadaki uğursuzluğu sezerek tedirgin 
bir bakış attı, sonra bavulu mutfağın ortasında bırakıp ağır, 
sendeleyen adnnlarla oturma odasına doğru ilerledi ve içeride 
gümbürdeyen kalabalığı görüp donakaldı.
"Uzun süreli bellek kaybından mı mustaripsin?"
Ömer divanın üzerinde sallanmaya devam ederek orkestrasına bağırdı: 
Hatırlamıyorum! Sarsak, uzun vücudu divanın  üzerinde bir o yana bir bu 
yana savrulurken bakışları da savruldu ve derken mutfak kapısında bir 
kutu kestane şekerine çakıldı. Tatlıya hiç düşkün değildi ama severek 
yediği tek tatlı buydu İstanbul'dayken. Biraz zorlanarak bakışlarını 
kutudan alıp kutuyu tutan kadına çevirdi.
Hatırladı.
Bundan sonra olanlar her izleyicinin belleğinde biraz farklı kalacaktı. 
Alegre sonradan Gail'in dışarı çıktığını hatırlayacaktı mesela, ama 
Piyu'nun kayıtlarında koşarak kaçan kişi Defne'ydi. Hem Abed'e hem de 
Piyu'ya göre , bu vakanın ardından Ömer panik halinde divandan inmiş, 
Defne'ye doğru sendelemiş ama sonra Gail'e hamle etmiş, iki kadını 
tümüyle farklı şeylere ikna etmeye çalışmış
282
ama başarılı olamamıştı. Abed, Ömer'in içine düştüğü çamurda çır -
pınırken bir noktada Gail'le Türkçe, Defne'yle İngilizce konuştuğunu 
iddia edecekti.
Ömer kendi açısından bu iddiaların hiçbirine itiraz edecek halde 
değildi çünkü bu talihsiz deneyimden aklında sadece tek bir görüntü 
kalmıştı: kestane şekeri kutusu ve üzerine süslü harflerle yazılmış 
müessese ismi: Demdenkaçaroğulları.
"Yazıklar olsun Arroz!" diye azarladı Abed. "Sana da yazıklar olsun 
Sefior Piyu. Zavallı kızın kestanelerini nasıl yersiniz?"
Parti bitmi ş, insanlar gitmişlerdi. Alegre artanları hayır kurumuna 
götürmüş, Debra Ellen Thompson dükkâna dönmüş, Gail ortalıktan 
kaybolmuştu. Ömer baş başa konuşmak için Defne'yle birlikte dışarı