174
nldılar. Dolunay vardı. Taş Köprü’nün altından geçerek loş 
ara sokaklara daldılar.
“Anlamıyorum” dedi Mona. “Şirin neden davet etti acaba 
beni?”
Peri de aynı şeyi merak ediyordu aslında. “Yeni arkadaşlar 
edinmeyi seviyor.”
Mona başım iki yana salladı. “Hayır, başka bir şey var. Tam 
ne olduğunu bilemiyorum. Birbirimizi epeydir tanırız ama be­
ni sevmediğini hissetm işindir hep... muhtemelen başörtüm 
yüzünden.”
Şirin’in, annesine nasıl dik dik baktığım hatırlayan Peri 
bir şey demedi.
“Eğer öyleyse, umurumda değil. Neden benimle arkadaş 
olmaya çalışıyor ki?” dedi Mona. Gururlu bir hiddet kapla­
mıştı yüz hatlarını. “Paranoyaklık mı ediyorum sence?”
“Hayır” dedi Peri. “Yani evet, birazcık. Eminim iyi arkadaş 
olabilirsiniz.”
“Bakalım, göreceğiz” dedi Mona. “Şirin bana Profesör Azuı'un 
seminerini almamı söylüyor.”
“Sahi mi?” dedi Peri merakla. Bedeni, aklının henüz kav­
rayamadığı bir tehlikeyi hissetmiş gibi gerildi. “Bana da ay­
mamı yapıyor. Ha bire ‘Azuı'a g if diyor.”
“Demek bir tek ben değilim...” dedi Mona; dikkati dağılmış­
tı. Sokağı işaret etti. “Her neyse, benim yurdum şu tarafta.”
“Tamam, peki. İyi geceler.”
“Sana da kardeş” dedi Mona. “Daha sık buluşmalıyız.”
Böyle dedikten sonra Peri’nin elini iki eliyle birden tuta­
rak sertçe salladı. Böyleydi demek Mona’nın vedalaşma tarzı. 
Sımsıkı, hatta hafif erkeksi. Ne kadar sağlam olduğunu gös­
termek istiyordu belki de. Gecenin içinde gözden kayboldu.
Bir kez daha düşünceleriyle baş başa kaldı Peri. İleride, 
karanlığın içinde, sokak lambalarının sodyum sansı ışığıy­
la aydınlanan birini fark etti; giysiler, kartonlar, naylon tor­