Ali: 
"Memed bana ne diyordu, haberiniz var mı? Ben diyordu, 
o köye gideceğim. Öldürseler durmam, diyor du." 
Dursun: 
"Kaçmasın Memed . Bir delilik yapma sın?" 
Ali: 
"Kaçtıysa iyi etti,'' diye dişlerinin arasından ıslık gibi bir 
laf bıraktı. 
Osman: 
"Çok iyi etti." 
Ali: 
"Bizimkisi ölümden beter. " 
Osman: 
"Çukurovaya bir atabilsek kendim izi." 
Durs un: 
"Çukurova yakın," dedi. "Yüreğir toprağı var. Bizim köy," 
diye devam etti. "Çok çalışırsın ama, kendi kendiyin ağasısm. Ne 
karışanın olur, ne görüşeni n. Tarlalara bir bakarsın bulut çökmüş 
sarursın kara toprağa . Öyle pamuk olur işte. Toplarsın. Okkası on 
kuruştan. Bir yazda Abdi Ağanın verdiğini, yani yılda verdiğinin 
beş mislini alırsın. Bir şehir var, Adana şehiri. Safi sırçadan, tiril ti­
ril yanar gece gündüz . Aynen güneş gibi. Onun içinde gezers in. 
Evlerin araları, onlar sokak derler adına, cam .gibidir. Balı dök ya­
la. Trenler gelir gider. Deniz in üstünde bir köy kadar vapurlar yü­
zer. Dünyanın öteki ucuna gider. O da güneş gibi yanar. lşığa bo­
ğulmuştur. Bir bakarsın bir daha gözünü alamazsın. Para dersen 
sel gibi Çukuro vada. Yeter ki sen çalış ." 
Osman birdenbire ortaya bir sual attı: 
"Dünya ne kadar büyük ola?" 
Dursun: 
"Çook," dedi. 
Ayağa kalktıklarında Dursun köyünü anlatıyordu hala . 
Kayalıktan sonra da, bir çakırdikenl iğe düştüler. Çakırdi-
keni hacaklarına sarılı yor, bacaklarını dişliyordu. 
Osman: 
"Memedin çift sürdüğü tarla buralarda olacak," diye öte-
lerden seslendi. · 
32