rini benimle birlikte yeniden değerlendirdi. 'Oyunlar,' dedi, 
'Oğlum Hikmet, gerçeğin en güzel yorumlar ıdır. Bizim ger­
çek dediğimiz şey de, bazı güçlükler yüzünden iyi oynana­
mayan oyunlardır.' Neden gerçeklerden kaçtığımı ben de 
böylece anlamıştım. Artık kendimi geliştirmeliydim; soluğu­
mu oyunlara göre ayarlamalıydım. Bu amaçla her şeyi kullan­
malıydım. Bunun için de, önce her şeyi kullanmasını öğren­
meliydim. En küçük bir ayrıntı bile önemliydi. 
"Birer oyun yazan olarak yaşamağa başladık. Albayım ha­
yatla ilgili her şeyi biriktirmişti: İnanılmaz bir koleksiyon­
cuydu. Bütün hayatını, sonunda oynayacağı büyük oyun için 
biriktirmişti. Albayım, bir hayat koleksiyoncusuydu. Hayatı­
nın hiçbir bölümünü çöp sepetine atmamıştı; bir gün lazım 
olur diye bir köşede saklamıştı. Kendisine yazılan bütün 
mektuplan biriktirmişti. Kendi yazdığı mektuplan da bir sü­
re sonra geri almıştı. Tanıdıklarına gider ve 'Mektuplarım za­
man aşımına uğradı, onların üzerindeki hakkınızı kaybetti­
niz,' derdi. Evet, hayatını büyük bir kıskançlıkla, büyük bir 
cimrilikle biriktirmişti. Kimse ondan bir şey alamamıştı. Bü­
yük ve yüksek amaçlar uğruna her dakikasını, her saniyesini 
bir kenara koymuştu. Başkalarını bile, onunla ilgili şeyleri bi­
riktirmeğe zorlamışt ı. Kendisine gönderilen pusulalar, onu 
evde bulamayan tanıdıklarının kapı ahından attıkları-kartvi­
zitler, makbuzlar, küçük notlar, cep defterleri gibi önemsiz 
şeyler bile bir kütüphane dolduracak kadar çoktu. İnsanın 
bir yerde muhakkak kendini ele vereceğini bildiği için, en 
beklenmedik zamanlar da zayıflık göstereceğini tecrübesiyle 
tespit etmiş olduğu için, hiçbir belgeyi küçümsemezdi. Alba­
yım, yorulmaz bir koleksiyoncuydu. Yolda yürürken başı da­
ima önüne eğik gezerdi. Birinin yırtıp attığı bir mektup bal­
kondan düşen bir ev ödevi, arkadaşlarının can sıkıntısıyla 
üzcrlerine anlamsız şeyler yazdıkları kağıt parçaları, şaşmaz 
bir kesinlikle yerini bulurdu. Durmadan cümle biriktirirdi al-
408