410
dinîm e, kutsalım a hakaret etm eye hakkı yok. Konuşturmam 
böylelerini. Sustururum anında,*
“Am a düşünsene, bu adam  n efret diliyle konuşuyor. Sen o 
dilden cevap verirsen onu güçlendirirsin. N efretin üstüne çı­
kan yeni b ir üslup bulabilirsen şayet, özgürleşirsin. Hakare­
te hakaretle değil, idrak ve bilgelikle yanıt verm eliyiz.*
“Bu da m ı senin M evlanâ’dan?*
“Hayır, onun can dostu Şem s’ten...*
“U m urum da d eğil, ben i rah at bırak* dedi genç adam  ve 
arkadaşlarına gidip onlara b ir şeyler fısıldadı. H epsi dönüp
AzuPa baktı dik dik.
N iye tutam ıyordu dilini? O dil k i hayata boyunca yeterince 
bela açmışta başına. Parm aklarını saçlarının arasından geçi­
rip Qxfbrd Union binasına girdi. G irişte, konuşmanın başlığı­
nın yazılı olduğu bir poster vardı: “Avrupa AvrupalIlara aittir!*
B azı m eslektaşları arkalardan el salladı ona, b a zıla n  da 
görm ezden geldi. U tanç, b ir gorünm ezlik p elerin iyd i Tbplum 
için e çıkınca sırtına takıyordu. İnsanların başkalarım  ne ko­
la y  yargılayıp dışladıklarım  görm ek canım  yakm ıyordu ar­
tık , en azından eskisi kadar. B öyle zam anlarda Peri gelirdi 
aklına; İstanbul’da ne yaptığım , kendine nasıl bir hayat kur­
duğunu m erak ediyordu. A zur senelerce sürecek b ir yüzkara- 
sın a mahkûm olduysa, P eri de senelerce sürecek b ir vicdan 
azabına mahkûm olm uştu m utlaka. İnsan ruhu için  hangisi­
nin daha beter olduğunu kim  bilebilirdi?
G eldiğin i gören Ş irin, ayağa kalkıp b ir elin i k an ım a ko­
yarak el ssllsdı. H eyecanı öy le dokunaklıydı k i hüzünlendi 
A zur. Onu itham  eden korkaklar, ya la n a la r değildi A zıırim  
d ira yetin i kıran . H er şeye rağm en onu terk  etm eyen, sev­
m eye devam  eden insanlardı. A dım  tem ize çıkarm asını bek­
lem işti onlar hep. A zur ise bunu yapm ayı reddetm işti. Eski 
dosyalan açm ak Peri’y i zora sokardı.
“Tfeşekkür ederim* dedi Şirin. “Geleceğim  biliyordum .*