144 Yaşar Kem al-Dağın Öte Yüzü 
"Çocuklar aç, perişan kaldı bu kış, ulaşamadım işte. Ulaşamarn da böyle gi­
derse. Ben ne bok yeyim, söyle7 Ne bok! Adil Efendi beni hapislerde süründü­
rür. Ya köylü, ya Delice Bekir ırzı kırığı, ya Muhtar olacak zebani?'' 
Gözleri döndü, anasının yattığı yere baktı: 
"İşte şu geberesice koca domuzun, koca orospunun ... Gebermez de kurtul­
mam. O olmasaydı, ben çoluk çocuğumla şimdiye Çukuru çoktan tutmuştum. 
Bana ettiği yetmiyor gibi, bir de geri dönüp köye doğru gider de, iki gün de beni 
ardından koşturur. Gönül diyor ki, şunu koy şuraya, bas gi.t. Ne hali varsa gör­
sün." 
Elif kocasının kolunu hırsla tuttu, sarstı: 
"Sus!" dedi. "Suuuusss! Uyandı. Bir duyarsa ... " 
Ali: 
"Duysun," diye bağırdı. "Duysun da gebersin. Çoluk çocuğumu aç komasm." 
Elif kocasının ağzını eliyle kapadı. 
"Allahtan kork Ali, anadır. Allahtan korkmaz mısın sen? Şu söylediklerini 
duyduysa ölür. Diri diri ölür. Öldürüverir kendini." 
Ali, hırıltılı, elin altından: 
"Öldürsün," dedi. "Bir sevinirim ki, öyle bir iş yaparsa. Bayram ederim. İki 
güne varmaz Çukura da inerim." 
E lif: 
"Gene ineriz. Gene vanrız. Korkma . Bir kapı örterse, birini açar." 
Ali: 
"Açmaz olsun." 
Elif korktu: 
"Tövbe de, tövbe de, tövbel Tövbe, tövbe! Boyunla bile günaha battın." 
Ali: 
"Demem, " diye var gücüyle bağırdı. "Açmaz olsun. Açmaz olsun da evceğizi 
başına yıkılsın o Allahın. Yıkılsın! Yıkılsın! Yıkılsın! Gözü olsa beni görür, kula­
ğı olsa sesimi duyar. Tövbe demem!" 
Elif oraya çöküverdi, ellerini yüzüne kapatıp ağlamaya başladı. Ummahanla 
Hasan uzakta durmuşlar, babalannın öfkesine bakıyorlar, titriyorlardı. Uruma­
han anasını çökmüş, ağlar görünce hemen koştu, yanına oturdu, onunla birlikte 
ağlamaya başladı. 
Meryemce oğlunun sözlerini duyduğunda ocağın başına geliyordu. Bir hoş 
oldu. Kulakları uğuldadı. Başı döndü. Olduğu yere oturdu. Yumuldu. Bir da­
ha hiç kıpırdamadı. Parmağını bile oynatmadı. Toprak gibi kımıltısız, öyle 
durdu orada.