165
Kimseye açıklayabileceğini sanmıyordu bu durumu. Zi­
ra ne dindardı, ne maneviyatı kuvvetli. O sadece meraklıy­
dı ve Tann bildiği/bilmediği en ilginç bulmacaydı. Bazen her­
hangi bir şeye inanıp inanmadığından kuşkuya düştüğü olu­
yordu. Bunlan kimseye itiraf edemiyordu. Kültürel olarak 
Müslüman’dı elbette. Ramazan aylan, bayramlan, tatlanyla 
içinden geldiği kültürün nice yanı yüreğim ısıtırdı. İslam, bir 
çocukluk anısı gibiydi Peri için -  tanıdık ama bâr o kadar so­
yut, aşina ama uzak.
Türkiye’de birçok insanın, ne anlama geldiklerini sorma­
dan anlamadan Arapça dualar ezberlemesi hep tuhaf gelmiş­
ti Peri’ye. O severdi kelimeleri. Üzerlerine titrerdi. Çatlamak 
üzere olan yumurtalarmış gibi şefkatle tutardı harfleri avuç- 
lannda; hayat dolu minik kalplerinin atışım  teninde hisse­
derdi. Anlam lanın araştırır, etimolojilerini inceler, aynm la- 
n  önemserdi. Oysa birçok inanan, duaları kuru kuruya ez­
berliyordu sadece. Gördükleri her Arapça yazıyı kutsal zan­
nedenler bile vardı. Düşünmekten ziyade taklit etmek, kur­
calamaktan ziyade yankılamak... “İmanın korunaklı bağnn- 
da, yanıtlar ancak sorulan terk ederek bulunur* diyorlardı. 
Halbuki Peri seviyordu soru sormayı, kafa yormayı.
Güncesine şöyle yazdı: İnananlar ya m ila n  sorulara tercih  
ed iyor; netliği kafa karışıklığına. A teistler d e ö yle bir bakım a.  
T u h a f ama T an n  hakkında bilgim iz son  derece sın ırlı old u ­
ğu halde ne kadar az insan kalkıp da m B ilm iyoru m n d iyeb i­
liyor. E trafım ız hep m çok bilen lerw le dolu. *E m in değilim , ka­
rarsızım , hâlâ a n yoru m 9 d iyen  kim seye rastlam adım  daha . 
B ir tek ben uanm  galiba.