‘Sadece üç bin kişi’, diye söylendi. Sonra, Tarzan gibi ‘Uuu..’
diye üç kere bağırdı, yumruklarıyla göğsünü dövdü. Düş-man neye uğradığını şaşırmıştı. Silahlarını yere atarak kaçı-yorlardı. Askerin başındaki Yunan zabiti, Türkün, bu gücü-nü göstermesi karşısında, yerinden bile kımıldayamamıştı;kollarını havaya kaldırdı. Avuçlarının içinde eldivenin ka-pamadığı iki delikten teni görünüyordu.” T urgut: “Yesir, ye-sir...” diye bağırdı. Bir yandan da işaret parmağıyla, muhay-yel eldivenin boş bıraktığı avuç içi derisini gösteriyordu.
L. biçimi salona döndü, maroken taklidi plastikle kaplı
rahat koltuğuna oturdu; bir düğmeye basarak koltuğu geri-ye itti. Yakalandın T urgut, kendini eleverdin. Neden, Selim?Nasıl olur, tam şirketin muhasebecisinden onbinpeşin yir-mibeşbine bir araba almak üzereyken, tam direksiyon kur-suna başlayacakken, tam bir kat parası biriktirmenin gerek-liliğini düşünürken... beni kandıramazsın Selim, işime bur-nunu sokamazsın. Ben, soğukkanlılığımı korumasını bili-rim. Sen söylemez miydin ‘utanmadan, duygusuzluğumlaöğündüğümü’. On yıl önce olsaydı, belki biraz daha düşü-nürdüm; belirsiz tehlikelerden korkmazdım. On yıl önceolsaydı, Oblomov’u okuduktan sonra beden hareketlerinebaşlamam gibi, gene bu sarsıcı olayla kımıldardım yerim-den belki. Kımıldardım da ne yapardım? Hiç. Biraz huzur-suzluk duyardım herhalde. Eski bir yara yerinin sızlamasıgibi bir şey . Oblomov’u ve beden hareketlerini unuttum.Kendimi çabuk toparladım. Bilinmeyen yüz binlerce kıziçinde, üniversite kantininden birini seçtin kendine ve onaokuduğu kitapları sordun ve karşında oturup susmasınıseyrettin. Evet; öyle oldu Selim; ne kötülük görüyorsun budavranışımda? Bir şey dediğim yok, Turgut. Evlenirken debir şey söyledim mi? Bize çok uğramadın evlendikten son-ra. Size mi? Siz kimsiniz? Ben, Nermin, çocuklar... Ben sizibilmiyorum, seni tanıyorum. Evinize alışamadım herhalde.
30