obaya yürüdüler. Battal Ağa onları düzlüğün ucunda karşıladı. 
Memedi kucakladı: 
"Hoş geldin İnce Memed," dedi. 
Battal Ağanın ellerinden, gözlerinden, tüm bedeninden öy­
le bir sevgi taşıyordu ki Memedi ürpertti. Onu bir tek Hürü 
Ana böyle karşılar, onu bir tek Hürü Ana böyle severd i. 
"Seni gittiğin günden beri bekliyor dum." 
"Neden?" 
"Kurdunu iyi biliyorum senin." 
"Nasıl bir kurtmuş ki o acep?" 
"Şimdi o kurdu sen benden daha iyi öğrendin, gördün, ta­
nidın, bildin, bana mı soruyorsun?" 
Çadıra geldiler. 
"Biz bu düzlüğe hiç konmazdık, seni Kızılkartallı da bekle­
dim, bekledim umudu kesmedim ya, keser gibi ettim, göçü 
yükledik, buraya gelince de içim götürmedi, çözün yükü de­
dim. Seni, sen gelinceye kadar, kışa kadar burada yolunu göz:­
leyecekti m." 
"Size Çukurovaya gelir dim ." 
"Çukurova olmaz, eşkıya tuzağıdır orası. Ölümdür. Yüz­
başıyla yolda karşılaşhn mı?" 
"Karşılaşhm, bana adımı sordu, ben de İnce Memed de­
dim. Bu kuş kurtardı beni. Hiç kucağı kuşlu eşkıya olur mu?" 
"Olmaz," dedi Battal Ağa. 
Çadıra döşekler, sofra serilmiş konuğu bekliyor du. Önce 
tüten bir çorba getirdiler. 
"Anacık Sultanın çorbasın dan," dedi Battal Ağa. 
"Ne biliyorsun? " 
"Parmağındaki yüzük ocağın yüzüğüdür. Bunu ocakgiller­
den başkası takamaz. Sana nasıl verdi ki? Seni pir saymıştır. İş­
te bunu unutma . Bu yüzük parmağındayken seni bütün kaza­
lardan belalardan korur." 
Oturdular, büyük tastaki çorbayı kaşıklamaya başladılar. 
Bu sırada da o güzel genç kız Memedin tüfeğini, fişeklikle­
rini, obanın armağanı tüfeği, fişeklikleri getirdi onun yanına 
koydu. 
M em ed: 
470