Kırkdört yaşıma geldim, daha bir kez olsun duy­
madım, her hangi bir kişinin «çocuğumu şair yapaca­
ğım, hikayeci yapacağım, romancı yapacağım» dedi­
ğini. Hala şairlik, romancılık, hikayecilik bir çe&it ser­
serilikmiş, işsiz güçsüzlükmüş gibi değerlendirilir. 
Okul çağında bir çc:x:uğun edebiyata düşkün olması, şi­
ir yazmağa uğraşması, ana babalarca desteklenmez, 
bir çocukluk hevesi diye yorumlanıp, küçümsenerek­
ten köreltilmeğe çalışılır. 
Ama diyeceksiniz ki, ana babalarca küçümsenir, 
hor görülür de, edebiyatı meslek seçmiş yazarlarca çok 
mu önemlen ir? 
İlginçtir, edebiyatçılarımızın kendileri de daha dü­
ne kadar edebiyatı gerektiği ölçüde ciddiye almamış­
!ardır. Yani, yeterince ciddiye aldıklarını söyleyebil­
mek gerçekten güç. Acaba niçin? 
Galiba, delilik rütbesini bilgeliğe tanımışız da, ede­
biyatı bilgelikle bağdaşık saymadığımızdan, edebiyat­
çıdan deliliği bile esirgemişiz. Edebiyatçı, gözümüzde 
avere kişidir, serseridir, serüven düşkünüdür. Sağı so­
lu belli olmaz. Ama kesinlikle deli değildir. Bilgeliği 
de, «hikmet yumurtlamak» sayıp, küçümser. Kısacası, 
bilgelikten uzak durmağa çalışır. 
Nitekim, daha düne kadar, hangi yazar heveslisi 
kişi şayet okulda en tembelse, matematikten hoşlan­
maz. fizikten kimyadan anlamazsa, okumayı daha li­
sede (hatta ortaokulda) yarıda bırakıp, ipe sapa gel­
mez işler peşinde koşmuşsa ve ne kadar çok iş değiş­
tirmişse, büyük yazar olmaya o denli güçlü aday sayı­
lırdı. Bu yüzden olsa gerek, özellikle 1945'lerden son­
ra çıkmış kitapların arka kapaklarındaki kısa özyaşam­
larda, yazarın hep bu tür nitelikleri yazılmıştır . «Bu ki­
tabın yazarı, denilmiştir, eğitimini ortaokulda yarıda 
bırakmış ve bugüne dek otobüs biletçiliği, kunduracı 
74