tüm kararlar ıyla beraber.  
On Birinci Kural: Ebe bilir ki sanc ı çekilmeden do- 
ğum olmaz, ana rahminden bebe ğe yol aç ılmaz. Sen- 
den yepyeni ve taptaze bir "sen" zuhur edebilmesi için 
zorluklara, sanc ılara haz ır olman gerekir. 
îjC 1$C V 
Zaviyeden ayr ılmadan önceki gece odam ın tüm pencereleri- 
ni ardına kadar açt ım. Karanl ığın kokusu içeri doldu. Titrek 
kandil ışığında bir ayna parças ına baka baka saçlar ımı kes- 
tim. Yumak yumak saç döküldü yere. Bir usturayla tamamen 
kazıdım kafamı. Sonra tek tek ve usul usul sakal ımı, bıyığımı 
kestim, ka şlarımdan kurtuldum. İşim bitince suretimi incele- 
dim. Art ık yüzüm daha genç, daha ayd ınlıktı. Zerrece k ıl olma- 
yınca, ne ya şım, ne ad ım, ne cinsiyetim kalm ıştı. Ne geçmi ş, ne 
gelecek, yaln ızca şu ana mühürlüydüm sonsuza dek. 
Baba Zaman'm odas ına varıp, hakkını helal etmesini iste- 
dim. "Bak ıyorum yolculu ğun şimdiden seni de ğiştirmiş" dedi 
yeni hâlimi görünce. "Hâlbuki daha ba şlamadı bile." 
  
218 
  
119 
  
 
  
On İkinci Kural: A şk bir seferdir. Bu sefere ç ıkan 
her yolcu, istese de istemese de tepeden t ırnağa deği- 
şir. Bu yollara dal ıp da değişmeyen yoktur. 
Baba Zaman belli belirsiz bir tebessümle beni yanma ça- 
ğırdıktan sonra, kadife bir kutu tutu şturdu elime. Kutuda üç 
nesne vard ı: Bir gümü ş kakmalı ayna, i şlemeli bir ipek men- 
dil ve minnac ık billur bir şişe. 
"Bunlar sana yolculu ğunda yard ım edecek. Lâz ım oldukça 
kullan. Olur da kendine olan güvenin sars ılırsa, bu ayna sa- 
na iç güzelli ğini gösterecek. İtibarın lekelenirse şayet, bu 
ipek mendil as ıl önemli olan ın kalp temizli ği olduğunu hatır- 
latacak. Şişedeki merhem ise hem zahiri hem bât ınî yarala- 
rını iyileştirecek." 
Her nesneyi tek tek ok şadıktan sonra kutuyu kapatt ım ve 
Baba Zaman'a te şekkür ettim. Sonra söylenecek bir söz kal- 
madı. 
Güneşin ilk ışıklarıyla kuşlar cıvıldaşırken, çi ğ taneleri dal- 
lardan sarkarken, at ıma bindim. Konya'yd ı istikametim. Ken- 
dimi Kadir Allah' ın yazdığı yazgıya teslim ettim. Neler olaca ğı- 
nı bilmeden ve bilmeyi istemeden var gücümle ilerledim. 
Çömez 
Bağdat, 30 Eylül 1243 
Bedelini dü şünmeden ah ırdan bir ya ğız at çald ığım gibi 
Şems-i Tebrizî'nin pe şine düştüm. Elimden geldi ğince arada- 
ki mesafeyi ayarlamaya çal ıştıysam da, kendimi belli etme- 
den onu izlemem hayli zor oldu. Ba ğdat'a var ınca Şems bir 
pazaryerinde mola verip, yolluk almaya ç ıktı. Ben de " şimdi 
tam sırasıdır" diyerek kendimi at ının önüne att ım. 
  
"Kızıl saçlı kara cahil o ğlan, ne demeye yerde yatars ın?" 
diye sordu Şems atınm tepesinden e ğilerek. Hem şaşırmış, 
hem keyiflenmi ş gibiydi. 
Dizlerimin üstüne çöktüm. T ıpkı dilenciler gibi ellerimi 
kavuşturup yalvard ım: "Seninle gelmek istiyorum. Benim 
kahraman ım sensin. B ırak ben de geleyim." 
"İyi de nereye gidiyorum biliyor musun?"