çınlıyor. Olamaz, diyorum. Oturduğumuz apartmanın üstü-
ne geldik. Ben aynı zamanda, uçağı balkondan seyrediyo-rum. O zamanlar, uçak kelimesini henüz zarfların üzerindekullanıyoruz. “Almanlar geliyor baba!” diye bağırıyorum.Babam da: “Onlara yeni harp ilan ettik; elbette gelecekler,”diyor. İçerideki misafirlerin ne olacağını soruyorum. Ba-bam: “Hitler, anlayış gösterir,” diye karşılık veriyor. Balkon-dan içeriye giriyorum. Odada, çeşitli seviyelerde (tavanakadar) insanlar bulunuyor. Abdülhakhamit (tek gözlüğün-den tanıyorum), ayağa kalkarak bana yaklaşıyor; herkesinrolünü ezberlediğini ve provaya başlayabileceğimi söylüyor.Kalabalıktaki insanları -herkes rolünü söyledikçe- birer bi-rer seçiyorum:
ABDÜLHAKHAMİT: Elli kadar Türk büyüğü (ve Osman-
lı büyüğü sesleri) burada toplanmış bulunuyoruz (toplantıdeğil içtima sesleri). Sözümü kesmeyin. Ben elimden geldi-ği kadar Türkçeleştirilmişgibigillerden biri olarak davran-maya çalışıyorum. Lehavle.
SUFLÖR: Müzekkerdir: Lahavle.ABDÜLKADİR: Burjuvalar, burjuvalar.MAKSİM GORKİ: Küçük.ALPASLAN: Sekiz yüz seksen yaşında olmam ve Malaz-
girt vaziyeti dolayısıyla ve en yaşlı üye sıfatıyla oturumuaçıyorum.
HİTLER: Türk misafirperverliğinin bir örneğini daha
gösterdiniz. Bu vesileyle, ölmüş bulunanlar için sizleri beşdakikalık saygı duruşuna çağırıyorum.
(Rüya zaman birimiyle dört milisaniye süren beş daki-kalık saygı duruşu)
KALABALIK: (Gülmeyelim sesleri).HİTLER: Teşekkür ederim.TERCÜMAN: Danke sehr.
232