Bir süre havadan sudan konuştular. 
Şarabı gelince Refik: "E, hani bana kitabını getirecektin?" dedi. 
Bunu dün telefonda konuşmuşlardı. 
Muhittin ceketinin cebinden kitabı çıkardı: Zamansız Yağmur. 
Birinci sayfasını açtı. "İmzalayacağım şimdi!" diye düşündü. "Ne 
yazacağımı merak ediyorlar. Ne tören be!" Sonra aklına başka 
bir imza töreni gelince anlattı: 
"Benim kitabımı yayımlayan yayınevine kitabını parayla 
bastıran yaşlı bir memur gelmişti. Herkese kitaplaıını imzalayıp 
dağıtıyor. Bana döndü: 'Evlâdım siz ne iş yaparsınız?' diye sordu. 
Şair olduğumu öğrenince fiyakayla şöyle imzaladı: Şiirlerini 
zevkle okuduğum şair arkadaşım Muhittin'e." Muhittin bir 
kahkaha attı, ama Refik'in neşesiz olduğunu görünce ciddileşti. 
"Bugün keyifsiz, onu eğlendirmek bana düşüyor!" diye düşündü 
ve şiir kitabını imzaladı: "Hayatını zevkle izlediğim genç tüccar 
arkadaşım Refik'e." Bunu yazar yazmaz şakasını bayağı buldu, 
ama çaresiz kitabı Refik'e uzattı. 
Refik kitabı biraz inceledi, kapağına baktı, dizgisi ve sayfalan 
hakkında birkaç söz söyledi, sonra ilk sayfadaki bu cümleyi 
okuyunca surat astı: 
"Of, kardeşim, benim hayatım!" dedi. "Benim hayatım rayından 
çıktı!" 
"Ne diyorsun!" diye inledi Muhittin. Şaşırmıştı, afallamıştı... 
Kendini böyle bir şeye biraz hazırlamıştı, ama bu kadarım 
beklemiyordu. Meyhanenin gürültüsünü dinliyor, Refik'in yüzüne 
bakmaya çekiniyordu. "Kardeşim, hayatım rayından çıktı. 
Kardeşim... Kardeşim..." Dün Refik telefonda da söylemişti bunu: 
"Kardeşim..." Kaç zamandır duymamıştı böyle bir söz. "Çok fena 
duygulanıyorum!" diye düşündü. "Peki ne oldu sana kardeşim? 
Sen mutluydun! Benim gibi değildin. Ne oldu sana kardeşim? 
Hadi, konuşalım. Konuşalım. Ama bu çocuklann da önünde 
olmaz ki..." 
"Sahi, senin küçük kız nasıl?" Laf olsun diye sormuştu bu­
nu. 
"İyi, iyi... Çok çabuk büyüyor!" 
"Bak, buna sevindim. Ben karar verdim. Evlenmeyeceğim. 
Onu bekleyeceğim." 
231