IM&SHBBKBBBSHBBBMt 
200 KADERIN CILVESI 
— Allah saklasın. Tabiî böyle bir cinayeti irtikâp etmeye­
ceğiz. Çocuk yaşayacak. Fakat aile adım taşımayacak. 
— Niçin çocuğu babasından gizliyorsunuz? Niçin zavallı 
milyoneri babalık şerefinden mahrum ediyorsunuz? 
— Sorularında şimdilik bu kadar ileri varma. Yavaş yavaş 
sonra her şeyi anlarsın. 
—»Ben ne sebeple, ne suretle bu işe karıştırılıyorum? 
— Daha ne demek istediğimizi, maksadımızı sezmedin mi? 
— Hayır. 
— Çocuğu sana teslim edeceğiz. 
Ben şaşkınlığımdan eski mektep çocukları gibi öne arkaya 
sallanarak: 
— Ne münasebet? Bu nasıl olur? 
— Pekâlâ olur. Milyoneroğlu züğürt bir çocuk değildir. Ge­
lir gelmez kucağınızı kendi ağırlığınca para ile dolduracak. 
— Evimizde gebe yok. Konu komşu bu çocuk nemizdîr? 
Nereden çıktı demezler mi? 
— Adam sende... Düşündüğün şeye bak. Ona bin türl"; 
kulp takılabilir. Sana çocuk değil, on bin liralık bir irat veriyo­
ruz. O da namusundan, vicdanından çocuğa iyi bakacağına gü­
vendiğimiz için... Bir devlete konuyorsun Baba Salâh, bir dev­
lete... Böyle şeye nazlanılır mı? Böyle bir mutluluk kuşunu yu­
vasına kim kabul etmez? 
İçimden: «Zavallı mutluluk kuşu, ana baba şefkati görme­
den aile ocağından bir kedi yavrusu gibi sokağa atılıyor,» di­
yordum. 
Bu birdenbire ne kabul ne de reddedilebilir bir teklifti. Çok 
düşünmek ve ailemle konuşmak gerekti. Fakat yazık ki, ben 
bu çapraşık işin ne olduğunu bilmeden kabule söz vermiştim. 
Bu, benim sade aklımla anlaşılır, çözümlenebiür bir dava de­
ğildi. 
Bana Belediyenin kadro dışı adsız bir çocuk verecekler. 
Kucağımı para ile dolduracaklar. Kimseye boş yere para ver­
mezler. Sonradan kim bilir başıma ne belâlar çıkacak? 
Bunda pek o kadar büyük namussuzluk görmüyorum. Fa­
kat öncesi ve sonu karanlık duran bu meselenin şeklini pek ka­
rışık buluyorum. İzzet Dinarı Efendinin çocuğu niçin kendisin-