Tabii insan şaşırıyor. Hiç beklemezken öyle ... Birilerine sor­
mak, bi şeyler danışmak istiyor. 
Kime danışırsın? 
Ungarn Caddesi'ni, o upuzun yolu, İngeborg Bachmann 
adındaki tanışı bari görür müyüm ki, diye üç kere gidip gel­
dim. Yokuş-aşağı, yokuş-yukarı. Hem de aynı günde. Bach­
mann' dan bir ize rastlamaksızın. Sadece Malina'yı film yapa­
caklarını öğrenerek. Herhalde, iki aşığın ikisini de aldatan 'fet­
tan kadın'ı çeviriyorlardır. 
Evet, kime soracaksın? Heldenplatz'da sinsice kurulmuş 
komployu GÖREN birkaç kişi varsa, onlar da Mavi Tuna' da sü­
rüklenip gitmemek için kendini Mariazell dağlarına atmış, içle­
rinden biri de İnce Memed takma adıyla yıllar sonra Toros­
lar' da görülmüş. 
Buralarda böyle bir söylence vardı, nekadar doğru, bilmi­
yorum. 
Sık sık kendi kendime bir hayalet zamanda, bir hayal kent­
te yaşayıp yaşamadığımı soruyordum. Arada sırada Prens Balt­
hasar'a rastlıyordum. Her zaman çok telaşlıydı. Freyung üstün­
deki konağını elinden mi alıyorlarmış neymiş, Belediye İmar İş­
leriyle Tapu Dairesi arasında mekik dokuyor, peruğunun altın­
dan şakaklarına incecik dereler gibi terler süzülüyordu. Linke 
Veinzeille'yi dolduran Macar, Türk, Çek, Polonyalı ve Nijeryalı 
-o zamanlar Nigeria İmparatorluğu diye bir İmparatorluk yok­
tu, bunlar küçük bir kabileydi- pazarcıların yine kendilerine 
benzeyen, kendilerinden olan alıcılarına karşın ya önümde sa­
dece geçmiş hortluyor, ya ortalıkta in cin top oynuyordu. Kim­
di, rüzgar mıydı, kulağıma şöyle bir şey fısıldanmıştı: Boşuna 
koklamayın, tarihin kokusu yoktur. 
Ufala ez de bak bakalım, taşın bile kokusu çıkar, değil tari­
hin. (Bizim de şairlerimiz vardır.) 
Kime söyleyeceksin? Arabalar korna çalar, kaldırımlarda 
ayak atacak yer yok İstanbul' da, ortalığı çöp götürüyor, tarih 
pis pis kokuyor. 
Viyana' da hava nemli sıcaktı. Boğucu, hatta, yorucu. Her 
şeyden de yakınıp durma, hele güneş çekildikten sonra, kent 
29