KAPLUMBAĞALAR
 
392
 
 
«Yakıştı, çok yakıştı!.. Haydar bak, Fatma bak... Yusuf, Senem, siz 
de bakın, haggaten yakıştı değil mi?..» dedi.
 
Akşamüstleri bir sepet alıyordu. Yeşer’in kolund
an tutuyordu. 
Purluğa gidiyordu. Issız yola düşünce bıdır bıdır bıdır konuşuyordu 
torunuyle. Evde, harmanda ağzından sözcük çıkmayan adam, Ovacık 
yoluna düşünce bambaşka biri oluyordu. O asmadan, bu asmadan 
derken sepeti dolduruyorlardı. Sonra aralarına al
ıp «ortaklaşa» tutarak, 
gene bıdır bıdır bıdır köye geliyorlardı. Yeşer, başında yuvarlak şapka, 
köye gelince daha bir şımarıyor, daha bir dilleniyordu.
 
Kır Abbas köye yaklaştıkça sus pus oluyor, Yeşer ne sorsa 
karşılıksız bırakıyordu. Arada bir kulağına e
ğilip: «Sus artık canım, 
köye geldik, sus... Eller kınar sonra...» diyor, ama dediğine de pişman 
oluyordu:«(Neyimizi kınayacaklar! Herkesin birbirini kınayacak hali mi 
kaldı?)» diyordu.
 
Sepetle birlikte 
Ü
mmet kuyusunun başına varıyorlardı. Ümmet 
kuyusunun 
suları durulmuştu. Köyün yarısı suyu oradan alıyordu. Su 
çeken kadınların, gelinlerin ardında sessiz bekliyorlardı. Biri, «Sepete 
su mu dökeceksin Abbas emmi. al buyur!» diye bir kova su verirse, 
alıp döküyor, sonra eve yürüyordu. Yeşer gene sepeti taşımay
a 
«yardım» ediyordu.
 
Kadınlar, arkalarından fiskos ediyorlardı.
 
«(Hiç fısıldaşmayın, gidin siz de ,doldurun sepetlerinizi!)» diyordu 
Kır Abbas. «(O bağlar sizin, siz diktiniz onları... )» Ama dışından bir 
şey demiyordu.
 
Dede torun, düven dönüyorlardı bir g
ün. Kesmik sürüyor
 
lardı. Yusuf’la Senem de «yer yurt» süpürüyordu. Harmanların 
sonuydu. Birkaç komşu Rıza’nın harmana yardım ediyordu.
 
Patikadan doğru malmüdürü çıktı geldi. Cam gözleri parlıyordu 
uzaktan... Çantası elindeydi. Başında hasır şapkası... 
Boyunbağı 
gevşetilmişti.
 
«Camgöz geldi, camgöz geldi! ..»
 
Görenlerin yüreği küt küt vurmaya başladı.