babası gibi olmaması için ne yapması gerektiğini düşünür, bazan 
dehşete kapıldığı olurdu. Karşısında, kütüphanenin bir gözünde, 
gümüş çerçeve içerisinde duran bu şey, sıradan bir asker, boşa 
gitmiş bir hayat, hep birşeyler bekleyerek endişeyle yaşamış, 
yüzeylerin arkasına hiç geçememiş, acınacak bir insandı. Üstelik 
Muhittin'in duyduğu hayranlıktan sıyrılıp bunu anlayabilmesi 
için onsekiz yaşına gelmesi, babasının ölümünün üzerinden dört 
yıl geçmesi gerekmişti. Muhittin gene, "Ne yapmalı!" diye 
düşündü, ama gene heyecanlanmadı, yalnızca, artık alışkanlık 
haline gelen bir tedirginliğe kapılır gibi oldu. Bir süre daha 
karşısındaki resme bakıp oyalanarak, hayat ve önündeki yıllar 
hakkındaki endişelerinin hafif hafif arttığını sezerek oturdu. Sonra 
saatine bakıp nişan töreni için hazırlık yapmaya, Beşiktaş'ta çarşı 
içinde tıraş olmaya karar verdi. 
Giyinip kuşandıktan sonra odadan çıkıp mutfağa girdi. Annesi 
mutfak penceresinden sarkmış, yeni taşınan komşuyla konu­
şuyordu. 
Yeni taşınan komşu: "Hanımefendi çiçekleriniz tutmuş!" dedi. 
Feride Hanım da: "Tuttu ama, bunlar açmadı!" diyerek de­
nizlikteki saksıları gösterdi. Sonra Muhittin'in mutfağa girdiğini 
farketti ve içeri çekildi. Muhiltin'i dikkatle inceledi ve oğlunun 
kılığını beğendiğini gösteren bir ifade takındı. Mutlu bir sesle: 
"Demek, gidiyorsun. İyi eğlen bari!" dedi. 
Muhittin annesinin oğlunun bir eğlenceye katılacağını, mutlu 
olacağını düşünerek sevindiğini, bu akşam oğlunun da bulunduğu 
bir salonda bazı insanların mutlu olacağını düşünmekten, bu 
mutluluğu belli belirsiz hayâl etmekten keyif aldığını hissetti. 
Çarşıda yürürken sıkıntısız ve rahat buluyordu kendini. Ta­
nıdıklara selâm veriyor, "Acaba orada içki verirler mi?" diye 
düşünüyordu. "Acaba yüzükler takılırken Ömer'in yüzü nasıl 
olacak? Buna dikkat edeyim, şu bizim fatihin yüzünü iyice 
görebileceğim bir yere oturayım!" Gene selâm veriyor, yürüyor, 
şık olduğunu düşünüyor, insanların kendisine mühendis olduğu, 
işte şimdi şık olduğu, genç ve zeki olduğu için değer verdiklerini 
seziyordu. Sonra babasını tanıdıkları, çocukluğunu bildikleri 
için sevgi duyan o ihtiyarlar vardı, zekâsına hayran olan o genç 
askerler vardı, yıllardan beri tanıdığı şu yaşlı berber vardı. 
187