Şükrü Paşa, bugün konağına Cevdet Bey'i, geleceğe ait tasa­
rılarını öğrenmek için çağırmıştı. Cevdet Bey bu amaçla çağ­
rıldığını dükkânına gelen uşaktan öğrenmişti, ama Paşa'nın 
kendisini gevezelik etmek için, düpedüz iç sıkıntısından ça­
ğırdığını seziyordu. Şükrü Paşa'yı hatırlayınca, ister istemez, 
Fuat Bey'in sözleri aklına geldi. "Topraklarını sattığını, konağını 
satacağını biliyordum, ama arabayı bilmiyordum!" diye düşündü. 
"Arabayı da satıyorsa durumu gerçekten kötü demektir. Acaba 
Fuat haklı mı? Ben yanlış bir şey mi yapıyorum? Hayır! Bu 
düşünceler çirkin. Ben yalnızca Nigân'ı istiyorum, başka bir şey 
de düşünmüyorum." 
Nigân'ı hatırlayınca neşelendi. "Evet, onu iki kere gördüm!" 
diye düşündü. Gene o korkunç sahneyi hatırladı. "İki kere 
gördüm ve iyi bir insan olduğunu anladım. Bunda ne var? İnsan 
anlayamaz mı? Konuştuk da..." Nigân'ı ilk Şükrü Paşa'nın ko­
nağının selamlığından dışarı bakarken görmüştü. Sonra gene 
aynı konakta yapılan ve nişan töreni denilen o soytarılık sırasında 
birbirleriyle konuşmuşlardı. Cevdet Bey, "Nasılsınız efendim?" 
demişti. Nigân da "İyiyim efendim, siz nasılsınız?" demiş, olgun 
bir ihtiyar kadın gibi soğukkanlı ve ağırbaşlı gözükmeye çalışmış, 
kızarmayı da gururuna yediremediği için hemen kaçmıştı. Kibirli 
bir hali vardı, ama iyi bir insana benziyordu. Cevdet Bey, sonraları, 
o gün gördüğü kızı, tasarladığı evin ve aile hayatının içine 
yerleştirmişti. Nigân çok güzel değildi, ama tasarılarındaki yerini 
dolduruyordu ve Cevdet Bey her şeyden önemli olanın bu ol­
duğunu biliyordu. 
Bastıran öğle sıcağının ve öğle yemeğinin etkisiyle, arabada 
uyuklamaya başlayınca kulüpte bir kahve içmediği için üzüldü. 
Bir sigara yaktı ve paşayla konuşabileceği şeyleri gözden geçirdi. 
Araba Harbiye Kışlası'nın önünden Nişantaşı'na sapmıştı. "Evet, 
Paşa'ya buralarda bir ev alacağımı söyleyeceğim!" diye düşündü 
ve hemen aklına yüzüştü bırakacağı yaşlı Zeliha Hanım geldi, 
sonra Haseki'yi, Zeynep Teyze'yi ve Ziya'yı hatırladı. Çocuğun 
bakışlarını, aşağıdan yukarıya doğru kendisini süzüşünü ha­
tırlayınca tedirgin oldu. "Tuhaf bir şey var o çocukta. Sanki 
şimdiden sinsi, hesapçı biri!" diye düşündü. "Öyle, tuhaf bakarak 
insanda yargılandığı duygusunu uyandırıyor!" Araba Nişantaşı