Bey ayağa kalkt ı. Anası iki büklüm olmuş, iıicecik, kurumuş, hınca, 
öfkeye kesmiş ona doğru geliyordu. 
"Du ydum ki öldürmüşsün, Mus tafa. Duydum ki Der viş yerine, 
Dervişin oğulları yerine üç fıkarayı kurban eylemiş sin. Diyorlar ki 
Mustafa, elin varınıyarmuş Dervişi öldürmeye. Diyorlar ki Mustaf a, 
sen kıyamaz olmuşsun Sarıoğluna. Diyorlar ki şahinim, elin ticriyor­
muş Derv işi_görünce de kurşun sıkamıyormuşsun ona. Vebali günahı 
boynuna, söyley enierin boynuna, kasaba böyle çalkalanıyormuş yav­
rum, yiğidim Mustafa, elin elin, elin titriyorm uş. Titrernekten elinde­
ki tüfek düşüyormuş yere, Dervişi görünc e." 
Mustafa Bey susuyor, anasının yüzüne başını kaldırıp da bakam ı­
yordu. 
"Murta zanın mezardaki ölüsü çürüdü de, çözüldü de gitti, daha 
yanına bir Sarıoğlu vararnadı Mus tafa. Kemikleı:i sızılıyor kardeş inin 
yavruriı, şimdi mezarında, öcü alınmamış karde şinin ." Yüzünde insaf ­
sız, küçümseyici bir hava belirdi. İnce dudakları titredi, bir çizgi oldu. 
"Yaaa, Mus tafa, bu kadar wr mu bir Sarıoğlu öldürmek? Bu kadar �or 
mu? Mu rtaza kara topraklara gireli kaç gün, kaç ay oldu Mustafa? 
Bekliyorum Mus tafa. Günüm yakl aştı yavru. Nasıl giderim burada n, 
gider de Murt azama ne söylerim? Daha çok bekleyeceksin Murt azam . 
kara toprak altında, Sarılardan adam öldürmek wr. Bizden kolay, on­
lardan wr. Varır da kara toprak altına Murtazanın yanına, ne söyle­
rini ona? Ne diyorsun Mustafa ?" 
Daha konuştu. Uzun, dertli, öfkeli, sonra iki eliyle bükülmüş be­
lini tuta tuta oradan uzaklaş tı. 
"Gel benimle İbrahim İbo!" Yüzü gerilmiş, dudakları morarmış­
tı. Koşarak merdivenleri indi, taviaya girdi, atını çekti bindi. Avlunun 
dışına çıktı . İboyu bekledi. Az sonra atına binmiş İbo geldi. Must afa 
Bey döndü, gözl erini onun yüzüne dikti, bir şey arar gibi baktı baktı. 
"Yürü!" dedi. 
Atları sürdüler, Aligediğinden geçtiler, kayalıklara vurup itlardan 
indiler, beklediler. Ay çıktı, dolanıp orta 'yere geldi, sonra aştı, Derviş 
Bey görünürlerde yoktu. Sonra gün ışıdı ışıyacak aşağıdan doludizgin 
bir atlı gözü ktü. 
İbrahim İbo : 
"Demedim mi Bey?" dedi. "İşte geliyor. '!'a kendisi, D�rviş Bey. 
210