mek çok güzel bir duygu ama bunu isteyenler, ti­
caret yapmalı. 
Bir başka büyük yazık da zamanı ve emeği doğ­
ru değerlendirerek kullanamamak tı. Oysa zaman ve 
emek doğru kullanılabilse, ne çok iş yapılabilirdi! 
KJiniğimizde, histopatolojiyi kurmuştuk mesela! 
Dünyanın pek çok yerinde yapıldığı gibi, kendi bi­
yopsilerimizi kendimiz yapıyor, bünyemizde değer­
lendiriyorduk. Ama olmadı, arkadaşlar bu işleri tek­
rar patalojiye döndürdü ler, laboratuvarı mız kapatıl­
dı. Oysa orası düzeyli bir araştırma kaynağı olabilir­
di. Ayrıca, bir de Cinsel İlişkiyle Bulaşan Hastalık­
lar Merkezi kurmuştuk. Bu merkezimizde mikrobi­
yoloğumuz ve kadın doğumcumuz vardı. Her öğ­
le saatinde, hastaların telefonla başvurularım alıyor, 
hastaları bilgilend iriyor, gerekirse muayeneye çağı­
rıyorduk. Diğer bölümler, bu projemize hiç sıcak 
bakmadılar. Bir üroloji hocasının, telefonla cinsel 
tedavi olur muymuş diye bizimle dalga geçmesini 
dünmüş gibi hatırlarım. Oysa biz derdini yüz yüze 
anlatmaya çekinen, utangaç hastaları bu sistemle, 
muayeneye yönlendiriyorduk. Telefonla muayene 
olmayacağını biz de biliyorduk elbette! Dünyada 
bu iş yaygınlaşırken, bizdeki olumsuz tutumlardan 
dolayı önce telefon nöbetlerimiz kalktı, sonra hiz­
met eski canlılığını kaybetti ve yitti gitti! 
Allahtan bu arada hayatıma sevinç katan başka 
olaylar oluyordu. Çınar, tıbbiyeyi bitirmiş, mecbu-
257