COŞKUN (Kolunu kurtarır): Hayır, milletime hesap vermek 
istiyorum, kendimle hesaplaşmak istiyorum. Yazmağa ça­
lıştığım yanm yamalak oyıınlarda değil, gerçekten hesap­
laşmak istiyorum kendimle. Fakat görüyorsun aziz mille­
tim, aydınlar kolu mda n çekiyorlar, beni yerime oturtmak 
istiyorlar. Hesaplaşma sırası kendilerine de gelir diye kor­
kuyorlar. Onlara kötü örnek olurum diye korkuyorlar. Ey 
zavallı aydınlar dinleyin! 
SAFFET (DanImış gibi): Dinlemiyoruz. (Coşkun'u yerine 
oturtmak ister.) Coşkun Bey, yeter artık. .. 
COŞKUN: Yetmez. Bu fırsat bir daha elime geçmez. Bu fırsa­
tı ben bile kendime bir daha vermem. Ey sevgili milletim, 
kendimde bu cesareti bulmak için dünya kadar içkiyi, çok 
kısa bir süre içinde içmiş bulunuyoru m. 
SAFFET: Millet bu sözlerden anlamaz. 
COŞKUN (Konuşmasını aynı biçimde sürdürür): Ve böylece 
samimiyet buhranına kapılmış bulunuyoru m. Ve şunu bi­
liniz ki, yıllardır bütün paramı içkiye yatırmış bulunuyo­
rum ve şimdi kanmın kazandığı parayı da içkiye yatınyo­
rum ve kanmın evi geçindirmek için dikiş dikmesini bil­
mezlikten geliyorum ve her şeyi bilmezlikten gelmiş bulu­
nuyorum: biraz daha rahat yaşayab ilmek için evlendiğimi, 
sevmediğim bir kadının yanına sığındığı mı, kaynanamın 
bunadığını, oğlumun serseri olduğunu resmen ve açıkça 
bilmezlikten geliyoru m. 
SAFFET: Bizi de kendinizi de üzüyorsunuz. 
COŞKUN: Sen kanşma, ben kendimden hesap soruyorum. 
SAFFET: Acaba bunu yalnız olduğunuz bir sırada yapsanız. 
COŞKUN: Olmaz. Yalnız insan kendine acır. 
SAFFET: Peki bu acımasız hesaplaşmanızın sonu ne olacak? 
52