KOMŞU 
SADIK 
KOMŞU 
SADIK 
KOMŞU 
SADIK 
KOMŞU 
SADIK 
KOMŞU 
SADIK 
KOMŞU 
SADIK : (Yine boş bulunur.) Eğer Arif Bey bunu yap­
hysa!.. 
: E yapar. Erkektir. Evli de değil üstelik. .. 
: (Toplanır.) Neyse. Neyse ... İşte durum bu. 
Kendin daha iyisini biliyorsun Sadık Efendi. 
Daha iyi dedin ya işte. Demek ki burayı 
unutmak gerek. Fatma Hanımın arhk hiç 
hizmetçi falan tutacak durumu yok. Eskiden 
de yoktu ya, ben asıldım kadıncağıza. Rahat 
eder sandım. 
: Fatma da bir kusur etmedi herhal. Elinden 
geldiğince çalıştı. 
: Yoo, Fatma iyi kadın, neme lazım. Allah 
var, kul .var. Ama yine de yürümüyor işte. 
Görüyorsun. Hele oı-tada o kadar çocul: 
olunca, insan kulak arkasına atamıyor ... 
: Ben şaşırdım. Bazı düşünürüm, düşünürü m: 
"Ne yapayım?" Ne yapacağımı bir türlü bi­
lemem. 
: Ee, Sadık Efendi, bana sorarsan, ben de bile­
medim bu işler neyin nesi. Ortada bir çatlak 
var ama, nerde? Hepimiz el birliği ile tuttu­
ralım dedik, tutturamadık. 
: Beni de kınamayın. Nah bazen şuramı sıkı 
sıkıveriyorlar. Düz yolu şaşırıyorum ... 
: Öyledir. İçine girip bilmeli ki... Hadi gel; 
toplayalım Ziya'nın, kızın öteberisini de ... 
(Bezleri, şişeleri toplamaya koyulur. Sadık salın­
cağı çözmeye başlar.) Allah vere de Arif Bey 
gerçekten hastanede olmasa ... 
: O niyeymiş? 
: Ne bileyim? Pek de anlamadım ya, bir de 
adamcağızın kalbine vurduysa bu haciz işi... 
: Alalı korusun canım ... 
FATMA KADIN : (Soldaki kapıdan bir kolunda çocuk, öteki elinde 
187