Yanına düşürdüğü palamutu alıyor, cebine koyarken o da 
Faruk' a gülümsüyor sanki: Palamutu bir yana atamadım, da­
lından düşmesinden sorumluymuşum gibi... 
Burada, birkaç ayın içinde özleyeceği kimselerin de olaca­
ğını sanmazdı. Asafı özlüyordu, Faruk'u tabii; Nur'u özlüyor­
du, hele Clea'yı. Utanarak da olsa, Clea'yı özlüyordu, onu gün­
lerce aradı. Hatta, ne tuhaf, Yunus'u. Fakat, şimdi onu içi ürpe­
rerek de olsa düşünüyor olmaktan gizli bir utanç duydu. Böyle 
bir utancı hiç duymamıştı. Nesrin hala hayatının içinde, onun 
önemli bir parçası iken Yunus'la buluşmaktan, onunla saatlerce 
oturmaktan duymadığı bir utanç. Dahası, Clea'yla gizli gizli 
buluşurken de bu derecesini duymamıştı. Nesrin. Yılların dos­
tu. Nekadar acı, umutsuzluk, nekadar da güzel gün paylaştı 
onunla. Hatta, zaman zaman bir yatak. Kadınlara o kadar ya­
kın gelmekten kaçındığı halde, sadece Nesrin'le ... Ömründe, 
yalnız o. O büyük kadın, diye geçti içinden. Bir kere bile evlen­
me sözü etmedi. 
Avucunda buruşturduğu yaprağı düzelsin diye kitabın 
sayfaları arasına koyuyor: Fakat, buradan Nesrin'e götüre gö­
türe her düştükleri yerden topladığı palamutları, kitap, defter 
aralarında kurutulmuş yaprakları götürmeyecekti herhalde? 
Bunlar da tek başına güzel armağanlar olabilirdi. Ama asıl yük, 
henüz yeterince eskimemiş yakın geçmiş. Ne kokusu olduğu 
belli değil, tarihi bile yok. Yine de henüz çürümüş bir armut, ta­
ze inek pisliği gibi insanın orasına burasına bulaşıyor. 
Yakın bir geçmişin yükü de öyle. İnsana bulaşıyor. Lise ta­
rih derslerinde anlattığı koskoca imparatorlukların yıkılışı bile 
gözünde görkemli operalar gibi canlanırdı. Savaş alanlarında 
ölenlerin, kent alanlarında asılanların, sarayların zindanlarında 
boğdurulan sultanların, prenslerin iniltilerini işitirdi, ama bü­
tün acıların bile kurgulanmış bir ahengi olurdu. Bu kenti dola­
şırken de, korsesi sıkılırken beli kırılmış küçük prensesi neşeli 
operetlerin küçücük kısacık hüzünlü kadansları gibi algıladığı 
olmuştur. Bugünse her şey çok yakınında, omuzlarında ve ya­
kın geçmiş çok ağır. Onu henüz bir şarkıya, estetik bir acıya, bir 
karnavala ya da tragedyaya dönüştüremeyecek kadar yakın, 
taze. 
123