HALİL 
EROL 
HALİL 
EROL 
HALİL 
SEHER 
MUNİSE 
EROL 
HALİL 
KIZ 
HALİL 
KIZ : Tamam Erol. Kolay olmadı. Ama biliyor şim.:. 
di. (Tüfeği ona uzatır.) Bunu al. Kızı da çözebi­
lirsin artık. Şimdi rahat durur sanıyorum. 
(KIZ'ı kendisi çözerken) Çok darda kalırsan 
kullanırsın. Çok darda kalmazsan, sakın ... sa­
kın kullanma e mi? 
: (Elinde tüfekle) Sen ne yapacaksın? 
: Şimdiye kadar ne yaptımsa onu. (Güler. Usul­
ca kulağına) Bu tüfeğe de fazla güvenme ha! 
Dedemindir. Bazen çok iyi ateş alır, ama ba­
zen de domdom eder kalır. 
(O da usulca güler. Fısıltıyla) Ben de zaten kul­
lanmasını iyi bilmem. 
(Yüksek) Anlaşıldı mı? (KIZ'a tüfeği gösterir.) 
Anlaşıldı değil mi? 
(Onlar aralarında konuşurlarken, SEHER türkü­
sünü birden keser. Hemen hemen apıldayarak mer­
divenleri çıkar. O sırada MUNİSE de elinde bir 
tepsiyle evden çıkar. SEHER'in yanından sıyrılır. 
Çevresine bakınır. Acele samanlığa yönelirken) 
(Kapı eşiğinde durur. Çocuğun ağlayışını dinler. 
Sonra, içtenlikle) Anne ... Çocuğun beşiğini sal­
layıvereyim mi? Bırakır mısın? Sallayayım mı? 
: (İçerden) Uyuyor. Varıp uyandırma. (SEHER 
eşiğe oturur. Alçak sesle türküsünü söylerken) 
(Samanlıkta:) 
Ürktü mü annen? 
Eh, biraz. Bunu niçin yaptığını bilse, neyse. 
Niçin yaptığını bilmeden ... 
Siz biliyor musunuz? 
(Dik dik KIZ'a bakar.) Evet. Biz biliyoruz. 
(EROL'a) Sen biliyor musun? Neyi niçin yap­
tığını biliyor musun? Neyi niçin yaptığını bil­
sen de, nasıl yapmak gerektiğini iyi biliyor 
musun? 
242