oynaşan mum alevlerinin turuncu yalaz ıyla aydınlanan yüzünde, bulduklar ı 
son umuda s ığınmaya çal ışan çaresiz insanlar ın boynu bükük, yalvaran, ama 
o umuttan asla vazgeçmemeye kararl ı ifadesi görülüyordu. Duas ını okurken, 
o oynak mum ışıklarında sanki ilahi bir güç görmü ş gibiydi, ruhu bütün 
yapmacıklıklardan, yalanlardan soyunmu ş, çıplak ruhunun en derin yerlerine 
saklanmış masumiyeti ortaya ç ıkmıştı. Duasını bitirip dile ğini tuttuktan 
sonra son kez mumlara bir daha bak ıp Nermin'in mumunu dikmesi için kenara 
çekildi. 
Fala, büyüye, dilek tutmaya inanm ıyordu Ner-min, ama inanmad ığı halde 
bunlardan etkileniyordu, jnanmadan da etkilenebilecek insanlardand ı o. 
Üstelik ne dileyece ğini de bilmiyordu, ille de olmas ını istediği bir dile ği 
yoktu, ama hep bir dile ği varmış, hep bu dile ğini gerçekle ştirmeye yard ım 
edecek kutsal bir güç bulacakm ış gibi davran ıyor, böyle bir gücü aramaktan 
da garip bir sevinç duyuyordu, sonra da gidip yapt ıklarım başkalarına, 
kendisiyle alay ederek anlat ıyordu. Ama bu, bir dahaki sefere gene bir ba şka 
yere gidip adaklar aday ıp dilekler tutmas ına engel olmuyordu. 
Nermin elindeki mumu yakt ı, bir an ne dileyece ğini düşündü, sonra içinden 
dileğini tuttu: "Büyük bir a şk yaşayayım." Mumu masaya koyarken küçükken 
öğrendiği ve ezbere bildi ği tek dua olan kulvalla-hüyü okudu, eliyle yüzünü 
sıvazladı duasını bitirince. 
Mumları diktikten sonra yan yana, kilisenin öbür kö şesine gittiler, kö şede 
içi oyuk kocaman bakaya vard ı, kayadaki oyuktan a şağıya bakınca, ışığını 
47 
nereden ald ığı anlaşılmayan ayd ınlık bir su gözüküyordu, küçük bir yeralt ı 
dereciğiydi bu. O suyun içinde k ırmızı balıklar gözükürse tuttuklar ı 
dilekler gerçekle şecekti, inanca göre. 
İkisi de e ğilmiş dikkatle bak ıyorlardı, o anda ikisi için de bal ıklan görmek 
çok önemliydi, Nermin bal ıkları görmezlerse kötü bir şeyler olaca ğından 
korkuyordu, bal ıkları görmemek u ğursuzluk i şaretiydi onun için, kendini 
kilisenin havas ına kaptırmıştı. 
Uzun zaman beklemelerine kar şın balıklar gözükmüyordu, ikisi de öbürünün 
gitmeyi önermesinden korkuyor, ikisi de bal ıkları görmeden oradan ayr ılmak 
istemiyor, ayn ı zamanda orada bal ıkları beklemenin de anlams ız ve komik 
olduğunu düşünüyordu. 
Kilisenin kap ısı gıcırtıyla açıldı, içeri tepenin alt taraf ındaki büyük 
kilisenin papaz ı girdi. Bu kilise çok önceden terk edilmi şti, artık ayinler 
aşağıdaki kilisede yap ılıyordu, halk da bu kiliseyi dilek yeri haline 
getirmişti, bu küçük kilisenin bak ımından da a şağıdaki kilisenin genç 
papazı sorumluydu. Papaz siyah cüppesiyle kö şedeki kad ınların yanına gitti. 
—  Balıkları mı bekliyorsunuz? Gülderen gülümsemeye çal ıştı. 
— Evet... Bak ıyoruz işte, belki gelirler diye, ama gelmiyorlar. 
Genç papaz güldü. 
— Buraya gelmezler... Bal ıklar buraya gelmedi ğine göre gelin ben sizi 
balıklara götüreyim. 
Papazın peşinden dışarı çıktılar, kilisenin arka taraf ına doland ılar. Orada 
suyu eskimi ş bir havuz vard ı. 
Papaz havuzun ba şında durdu. 
—  Bakın. 
48 
Havuzun içi k ırmızı balıklarla doluydu, yüzerken birbirlerine 
çarpıyorlardı, arada bir aralar ından biri havaya f ırlıyordu. 
—  Kilisenin alt ından gelen yeralt ı suyuna çamur kar ıştı, ben de bal ıklara