saman çöpü ... Kadınlar kapıyı kapayıp çıktılar. Küçücük pence­
reden alacakaranlığın ilk ışıklan sızıyordu. Şafak ath atacak. 
Yataklar samaniann üzerine yapılmıştı. Cabbar yatağın ba­
şında durmuş, gözleri kapalı esne babam esne ediyor du. 
Recep Çavuş, kaldırdı kendisini yatağın üstüne attı: 
"Ben yanıyorum çocuklar," dedi. "Hepimiz uyumayalım. 
Birimiz nöbet tutsun ." 
M em ed: 
"Siz uyuyun," dedi. "Ben nöbeti tutan m." 
Memed kederinden ölüyordu . 
Cabbar, yatağa girer girmez uyudu. Recep Çavuş inliyor­
du. 
Memed, tüfeğini almış samanlığın üst başına çıkmış, başını 
dizleri üstüne koymuştu. 
Öğleye doğru Hürü, misafirlere yemek getir di. Çavuş daha 
inliyor du. Bunu gören Hürü: 
"Tüh," dedi, "unutt um." 
M em ed: 
"Neyi unuttun Hürü Ana?" diye sordu . 
Hürü Recebi göstererek: 
"Bu kardaşın yarasının ilacını ... " 
Hemen geri gitti. 
Onlar, yemeği bitirmişlerdi ki, Hürü, elinde tüten bir kapla 
geldi. 
"Bu ilacı babam yapardı. Vurolanlan hemencecik iyi ederdi 
bu ilaç. Ben de kardaş için yaphm." 
Recep Çavuşun yarasını çabuk çabuk çözmeye başladı. El­
leri alışkın ellerdi. Sargılar yaraya yapışmıştı . Açmak kolay ol­
madı. 
Hürü: 
"Vay benim kardaşım," dedi, "yaran da azmış. Vay benim 
kardaşım !" 
Recep Çavuş dişlerini sıkarak inliyord u. Hürü yarayı ilaç­
ladı. Tertemiz sardı. 
Recep Çavuş: 
"Ellerine sağlık baa. Güzel ellerine sağlık," dedi. "Rahatla­
dım." 
252