an) Anlıyorum ... Hayır, gereksiz ... Araman ge­
reksiz, dedim. Hayır... Hayır, dedim! (Sabırsız) 
Evet... Tabii... Ben de ... Nasıl olur? Biliyorsun ... 
Yalnız olmam gerek... Ağacın dibinde duracak-
sın? .. Peki... Gözlerine? Bakarım ... Bakarım tabii .. . 
Ben de ... Kendine bak. .. Üzülme ... Üzülme ama .. . 
Hadi... (Kapar.) Ağlıyor. 
1. ERKEK Niye ağlıyor sanki? (Güler.) Ölümümü en çok o is­
tiyor. Daha çok, en çok kahraman olmam için isti­
yor. Son sevgilisiydim diyecek. Bir süre, her yerde, 
hep benim sözümü edecek. (Yeniden koltuğa oturur.) 
Beni arayanın öteki olmasını nasıl ister dim! 
il. ERKEK : Öteki... O hep çalışıyor, biliyorcun ... Çok yorulu­
yor. Kahraman değil, ama ölü gibi yorgun. Hep ça­
lışıyor ve kimseleri şafak vakti yatağından etmi­
yor... Onu bırak. Ya başka dostl?r nerde? Öteki 
kahramansevenler? Neden hiç sesleri çıkmıyor? 
I. ERKEK : Hepsi inançla ve umutla töreni bekliyorlar. Ama 
öteki ... O .. . (Telefona bakar.) Arar mı dersin? 
U. ERKEK : Aramaz. 
1. ERKEK : Arar belki. Bu denli suskun duramaz. Ne olsa aynı 
amaç için çalıştık. .. Birlikte ... Araması 3erek ... Ba­
zen yalnızlıktan yakınırdım. Büyük mitingler son­
rası öyle yorgun olurdum ki ... Gidip ona sığınır­
dım ... Dışarda benden hep "büyük adam", "büyük 
akıl" diye söz edilirke::l kapıları bu uğultu�mn üs­
tüne kapar, ona sığınırdım. "Birden içim� bir yal­
nızlık çöktü ... O büyük kalabalık ortasında kendi­
mi yapayalnız buldum," derdim. Gülerdi bana ... 
bir çocuğa güler gibi ... "Peşine bir büyük yığını 
takmış bir büyük akıl, yalnız kalmak için mitingler 
sonrasını bekler mi?" derdi. "Akil büyükse, büyük 
yalnızlık da o büyük akılla birlik doğmuştur. Akıl 
daha da büyükse aklının peşine takılanlar yalnızlı­
ğı yutar, götürür. Yalnızlık biter." Böyle derdi. 
Gözlerinde sorular okurdum birden: "Bu adam 
98