neden aklına gelmemişti? Tıpatıp aynı salıneyi yazmıştı üstelik. 
Romanın adı henüz "Ö" olan baş kişisi, yan-kurgusal bir "Öz­
gür," Lapa'daki "Yeni Dünya" adlı salaş yerde, iki kodes kuşuy­
la az daha kapışıyor, bir rastlantı sonucu ölümden dönüyordu. 
"İçimdeki şiddet ve dışandaki şiddet... Aralarındaki sınır taşları 
teker teker yerinden sökülüyor. Yaşam ile yazı, karşı karşıya dur­
muş, karnından konuşan iki vantrilok gibi. Biri sürekli ötekinin 
sesini bastırmaya çalışıyor. Artık hangisinin sözlerini duyduğu­
ma emin değilim. Çıldırmak böyle bir şey olsa gerek." 
Guarana'yı dikip şehvetle içti. Susuzluğu geçtiğinde şişeyi 
neredeyse bitirmişti . Beynine hücum eden şekerden çakırkeyif 
olmuştu. Dudaklarını uzun uzun yalayarak sigara paketinin jela­
tİnini parçaladı. 
"Bunu sen mi yaptın?" diye sordu, tezgahtaki karakalem res­
mi göstererek. 
İki yanağından bastırılmışcasına upuzun bir zenci yüzüydü 
bu, elmacıkkemikleri bir iskcletinki gibiydi. Kabuk bağlamış bir 
yarayı çağrıştıran, katı, kırılgan, hüzünlü bir anlatım ... Hapisten 
henüz çıkmış sanki. Özgür, kirli otobüs camlarında arada bir iz­
lediği iri gözlü, çökük kadında da aynı yüzü görüyordu; ama 
ona bu portreye acıdığı kadar bile acıyamıyor du. 
"Evet gringa, ben yaptım. Resim yapan birine benzemiyor 
muyum yoksa? Bütün Santa Teresa ressam olduğumu bilir. Ay­
nı zamanda mimarım da." 
"Öyle mi? Bütün bunları sen mi yaptın? Bu büfeyi, alanı, 
Santa Teresa'yı ?" 
Sigarasını da yakıncakeyfi iyice yerine gelmişti. Saatlerce gü­
neşin altında dikilip ipe sapa gelmez laflar edebilirdi şimdi. Edu­
arda, bu tuhaf soruyu gringa'nın kıt Portekizce'sine yordu. Ba­
şını öne eğip yere tükürdü, kendi kendine bir şeyler mırıldandı. 
Belki de kafadan çatiaktı kadın. 
Ansızın, belleğinin sayısız bilmecesinden birinin hiç neden­
sizce ortaya serildiğini sezdi Özgür. O gün, Beyazıt'ta zeytin 
52