SERVET (Anlamadan): Efendim? 
COŞKUN (Ciddi bir sesle, anlatır gibi): Eskiden insanlarımız 
ölümle yanyana , hatta içiçe yaşarlardı. Eskiden ölüm, kü­
çük mezarlıklarıyla evlerimizin bahçelerine kadar sokul­
muştu. Bu durum bir ihmal sonucu doğmamıştı: İnsanla­
rımız buna, bilerek izin vermişlerdi. Hatta bu konuda ölü­
mü teşvik etmişlerdi bile diyebiliriz. Her sokakta ahretin 
bir şubesi açılmıştı. Her şey belirli bir düzen içinde yürü­
tülüyordu: Parmaklıklı pencereler, taş duvarlar, bu iş için 
özel olarak yetiştirilen serviler. .. ve her biri, temsil ettiği 
insana benzeyen o güzelim mezar taşları ... (Başını sallar.) 
Hayır, hiç bir şey tesadüfe bırakılmamıştı. 
SAFFET: Neler söylüyorsun Coşkun? 
COŞKUN: Önemli mezarlıkların belirli yan kuruluşları var­
dı: Türbeler, sebiller bu ahret kurumlarına daha ciddi bir 
görünüm veriyordu. Bu tedbirlerin kısa bir sürede yara­
rı görüldü: İnsanlar, ölümün görüntüsüyle böylesine sa­
mimi oldukları için, hayatın anlamını bizlerden daha faz­
la takdir ederek yaşıyorlard ı. (lçini çeker.) Bizim sokakta 
da şöyle iki hanelik şirin bir mezarlık olsaydı... ve her gün 
işimiz e giderken kavuklu ya da sarıklı bir mezar taşıyla 
merhabalaşsaydık. .. ve çok ihtiyar bir kadının çok gecik­
miş ölümü bizi böyle sarsmasayd ı. 
CEMİLE (Biraz korkuyla): Sana ne oluyor Coşkun? 
COŞKUN: Kıyıda köşede bir iki küçük mezarlık kaldı tabiL. 
ilkbaharda güneşin unuttuğu kar parçaları gibi. Ama on­
lar da, ne bileyim, eski eserler filan gibi oldular; bize tesir 
etmiyorlar artık. (Odadakiler hayretle Coşkun'a bakmak ta­
dır.) Açık hava müzeleri gibi. İnsan dev gibi bir mezar ta­
şının yanından geçiyor da, bana mısın demiyor. Büyük bir 
aldanış içindeyiz. (Pencereden dışarı bakar.) Biliyor musu-
91