KAPLUMBAĞALAR
 
220
 
 
Kamyonları, otobüsleri bir an ön
ce durduramadıkları için 
üzülüyorlardı. Kısa bir süre sonra bunların ardı kesilecek sanıp 
korkuyorlardı. Birbirini geçen geçeneydi. İnce, uzun bir kuyruk 
olmuşlardı patikada. Kır Abbas, Rıza, Battal çok. arkalarda 
kalmışlardı.
 
Battal: «Komşular eyi coştu A
bbas emmi!» dedi.
 
«Önlerinde ne varsa silip süpürecekler!»
 
Kalabalığın ucu yola vardı. Sepetleri kalburları şarampolün 
berisine bıraktılar.
 
Biraz sonra arkadakiler yetişti.
 
Kır Abbas:
 
«Komşuları yolun kıyısına diz Battal!» dedi.
 
Battal şarampoldan atladı. 
Yüzünü kalabalığa döndü: «Buraya 
dizilin...» dedi.
 
Tozaklılar, Battal’m dediğini yaptılar. Yol boyunca uzun bir 
diziydiler. Kimi sağa, kimi sola bakıyordu dizidekilerin.
 
Gün iyice sallanmıştı. Akşam oluyordu. Otobüsler geçmiyordu. 
Tozaklılar tasalanmaya ba
şladılar. En çok tasalanan Rıza idi. Şimdi 
gün batacaktı. Kır Abbas’ın «hökmü» geçerse ne olacaktı?
 
Kır Abbas:
 
«Tasalanmayın! Daha çok otopos, minipos geçer burdan! Kapış 
kapış olacaklar. Yani heç birini durduramazsak, yada geçen olmazsa, 
sepetleri kalburl
arı yolun üstüne bırağır. döneriz köye...» dedi. «Ne 
tasalanıyorsunuz?..»
 
«Canım hele bekleyelim...» dedi birkaç kişi...
 
Az sonra bir cip göründü. Ankara’dan geliyordu. Tozların 
önünden yuvarlanıp geliyordu. Kır Abbas hemen kolunu kaldırdı. 
Duracak cipe be
nzemiyordu gelen. Hızzzzt! .. sildi geçti. Toza boğdu 
her yakayı. İçinde kim vardı, kim yoktu, göremediler.
 
«Domuzun sattığı! ..» diye bağırdı Battal.
 
Hörü ebe, «Tuuu, ocağınız bata! ..» diye tükürdü ardından.