317
olm adığı kesin” diye düşündü Peri. M avi kazağını değiştirdi­
ğine sevindi. Nedense bu kadınla ortak hiçbir şeyi olsun iste­
m iyordu. K ıyafetinin rengi bile olsa.
K itapçıya uğradığında, Azur, köpeği Spinoza’dan başka ai­
lesi olm adığım  söylem işti. Fakat bu bir sevgilisi olm adığı an­
lam ına gelm iyordu. Yoksa k a n sı m ıydı bu sarışın? G erçi al­
yans takm ıyordu Azur, ama her evli insan parm ağında yüzük 
taşım ıyordu bu çağda. Profesörün hayatında birin in  olabile­
ceği daha önce neden gelm em işti ki aklına? Peri’nin yüzü bel­
li belirsiz asıldı.
tfHoş geldin ! Ne kadar da genç ve gü zelsin ” dedi kadın. 
Peri’nin elindeki kutuyu aldı. “Sen şu Türk kızı olm alısın.” 
Tam o sırada, m inyatür b ir havan topu gibi taşıdığı a çıl­
m am ış b ir şarap şişesiyle beliriverd i A zur. Ü zerinde ta rçı­
ni, dik yakalı kazak ile yün-kaşm ir karışım ı bir ceket vardı. 
Fransız entelektüeli Louis A lthussert andırıyordu -  filozofun 
tam da karısını boğmadan önceki halini.
“Peri, geldin dem ek!” dedi profesör sevinçle; alm  parlıyor­
du ışıkta. “Soğukta durmasana. Gel içeri, gel!”
Peşleri sıra m isafir odasm a yöneldi Peri. K oridor duvarları 
boydan boya çerçevelenm iş fotoğraflarla kaplıydı. Dünyanın 
farklı yerlerinden insan portreleri. H er ırktan, her m illetten. 
Renkler öylesine canlı, suretler o kadar fevkaladeydi ki göz­
lerini alamadı onlardan Peri. Sanki onun henüz keşfetm ediği 
bir sırra vâkıfm ışçasına esrarengiz bir edayla bakıyordu fo­
toğraflardaki suretler.
“Ne kadar etkileyici. Kim çekti?” diye m ırıldandı Peri. 
Azur dönüp göz kırptı m uzipçe. “Ben.”
“Ya? Sahi mi? Ne çok seyahat etm işsiniz.”
“Eh biraz” dedi Azur inandırıcılıktan yoksun bir tevazuyla. 
“Türkiye’ye de gittim , biliyor musun?”
“İstanbul’a mı?”
A zur başım  ik i yana salladı. Hayır, hem en her turistin il­