masada çal ışan adamın yüzünü karanl ıkta bırakıyordu. Bütün oda, zenginli ği, 
gücü ve otoriteyi en zevkli biçimde vurgulayacak, odaya giren herkesi biraz 
kısık bir sesle konu şmaya zorlayacak biçimde düzenlenmi şti. Odan ın 
sahibinin tart ışmadan ho şlanmadığı, içerisini tap ınağı andıran bir halde 
döşetip, gizli bir tanr ısallık havası yaratmas ından anla şılıyordu. 
Her zaman oldu ğu gibi Nerrnin gene derin derin havay ı içine çekip bir tütsü 
kokusu sezmeye çal ıştı. Bu odaya girince, içerisinin tütsü kokaca ğını 
düşünüyordu, ama öyle bir koku yoktu. Deri, maun ve yaprak sigaras ının 
dumanından olu şmuş, insanın burnuyla de ğil de tüm teniyle sezdi ği bir şey 
vardı, tam 
75 
bir koku de ğildi bu, odan ın eşyası gibi bir maddeydi sanki. 
Nermin, odan ın saygıdeğer havas ının yaratt ığı baskıya karşı bu odaya her 
geldiğinde duydu ğu başkaldırıyla, kanepenin üzerine ayaklar ını koyarak 
uzanmıştı. Önündeki sehpan ın üzerinde duran sigaral ıktan ald ığı bir yaprak 
sigarasını yakmış, dumanını havaya üflüyordu. Abajurlardan birinin alt ına 
konmuş kristal kül tablas ına vuran bir ışık damlas ı yedi renge ayr ılarak 
yansıyor, Nermin ba şını oynattıkça, ışık damlas ı da dans ediyordu. Lo şluğun 
içindeki bu ışık damlas ıyla oynuyordu Nermin de. 
Ertuğrul, karanl ığın içinden, 
—  Özür dilerim, seni bekletiyorum, dedi. Ama şimdi bitiyor. Be ş dakikaya 
kadar çıkarız. 
Nermin ışıkla yapt ığı oyunu sürdürerek, 
—  Sesin bir yoklu ğun içinden geliyor, dedi. 
Konuşurken fark ında olmadan sesini yükseltiyordu. Nedense bu odada 
doğallığını yitiriyor, hep bir- şeylere ba şkaldırmaya çal ışıyordu. 
Ayaklarım kanepenin üstüne koyuyor, yüksek sesle konu şuyor, sürekli olarak 
hem kendisine, hem de kar şısındakine bu odadan etkilenmedi ğini kanıtlamaya 
çalışıyordu. 
Bu odayla dövü şmesinin anlams ızlığını biliyor, bundan utan ıyor, ama bu 
karşı çıkma ihtiyac ının üstesinden bir türlü gelemiyordu. Zenginlik her 
zaman etkiliyordu Nermin'i. Kendisi de zengin oldu ğu halde, zenginli ğin, 
zengin bir ya şamın çekicili ğine kendini kapt ırmaktan alam ıyor, paran ın, 
lüksün kendisini etkilemesine k ızdığı için de bunlara tavr ıyla meydan 
okuyor, ama bir türlü do ğal halini bulam ıyordu. 
Masanın başındaki işini bitiren Ertu ğrul, gelip Nermin'in ba şına dikildi. 
76 
—  Geldim i şte. 
Nermin hiç acele etmeden ayaklar ını kanepeden indirip ayakkab ılarını giydi. 
—  Ayakkab ılarını çıkarsana, dedi Ertu ğrul. 
—  Niye? 
—  Lütfen. 
Nermin yeniden ayakkab ılarını çıkardı. 
—  Şimdi giy. 
— Ne oluyor? 
—  Giy lütfen. 
Nermin k ızgınca giydi ayakkab ılarını. -- Ayakkab ılarını giyerken bile ğinin 
biçimine bay ılıyorum. Bu kadar güzel ve zarif bir şey olamaz... Nermin 
güldü. 
—  Delisin sen... 
Dışarı çıktıklarında, o karanl ık odadan sonra, eylül ak şamüstünün, her şeyi 
ışıktan yap ılmışa döndüren keskin ayd ınlığıyla karşılaşınca bir an