zi de mutlaka akşam yemeğine bekliyorum, bu haf­
ta içinde." 
"Biz şimdi çarşamba diyelim de gelemiyorsak 
sana haber veririm,'' dedim "ama sakın zahmete 
girmesin annen. Ben bilirim, şimdi sofrayı donat­
maya kalkar. Bizim için yorulmasına katiyen mü­
saade etme, olur mu!" 
"Söz, yemekleri ben kendim yapacağı m," dedi 
Gökşin. 
Çarşamba akşamı hastaneden çıkınca, Boğaz 
yolunun akşam trafiğine takılmamak için, eve kadar 
gitmedi m, Cevdet'le Taksim'de buluştuk, Gökşin­
lerin Teşvikiye'deki evlerine birlikte gittik. 
Gökşin bana söz verdiği gibi, yemekleri kendi 
hazırlamıştı ama onun yaptıklarını az bulan annesi 
de ilavelerde bulunmu ştu. Gerçekten de miikellef 
bir sofra hazırlan mıştı bizim için. 
Oturma odasında biraz oyalandıktan sonra, ye­
mek odasına geçtik. Masayı gören Cevdet, "İşte 
ben sofra diye buna derim!" diye bağırdı, "Bak 
Türkan, bak da ibret al! Sofra dediğin böyle olur, 
senin kurdukların gibi değil!" 
Ana kız, kocamın bana karşı yaptığı kabalığı 
duymazdan gelmeye çalıştılar. 
Gökşin atıldı, "Biz her zaman böyle sofra kur­
mayız Cevdet,'' dedi, "Türkan bizim için çok de­
ğerlidir, bugün çok özel misafirleri miz var diye, 
özen gösterdik." 
202