Bilmiyorum. Siz güldüğünüz için belki. Belki de yerküre çe­
kirdeği soğuyor dedikleri için. En doğrusu, benimle en çok be­
nim kadar yaşamış olma inceliğini gösterdiğiniz için. 
Susuyorlar. Kadın sadece, karnının altında, tepeciğinin ora­
larda kımıldanan ipek derili timsahı, onun nemli kestane başını 
dinliyor. Adam kendini yukarı çekiyor ama, belini yashklara, 
sırhnı yatağın tahtasına dayıyor; yarı oturur durumda kadının 
başını kucağına alıyor, dişsiz timsahının hemen yanına. Kadın 
da bunu tutuyor , yanağına bastırıyor , hemen hemen ağzının kı­
yısına. Adam, fısılhsında derin ürpertiler: 
Bundan hoşlanmazsınız diye korkuyordum, diyor. 
Kadın, nemli kestane tepeciğinden hafifçe öpüyor: 
Ömürlerinde hiç bardak devirmemiş insanlar vardır, hoş­
lanmadığım onlar. 
Günışınları pencereden biraz daha uzaklaşmış. Kent puslar 
ardında. · 
Odanın sütmavisi aydınlığına akik ışıltıları karışıyor. 
"Her şey çok yavaş." 
"Çok kalabalık da ondan." 
Beni bırakma, diye ağlıyormuş trenin ardından küçük ka­
dın. Komparhmanın penceresi nde duran gamlı yüze bulutların 
gölgesi düşüyormuş. 
ışık. Bir saatten ötekine neyi çağıracağı belli olmayan bu alaca 
O çatışmada tam yüz atmış genç vuruldu, diye yazdılar. 
Yüz atmış iki. 
Ben her şeyi gördüm, dedi kadın erkeğin omzundan öpme­
den. 
Sen hiçbir şey görmedin, dedi öteki de. Kadını sırtından öp-
tü. 
Peynirin kilosu kaç oldu, biliyor musun? 
Onlar, biz silahları azaltmaya hazırız, diyorlarmış ama, 
düşmanlarımız yazık ki buna pek de hazır görünmemektedir. 
Bu takdirde peynirin kilosu çaresiz artacakt ır. 
102