Orta Direk 85 
"Yürü kızım, yürü. Biz böyle akılsız olunca ... " 
Gelinine sıkı sıkı tutundu, topal topa! yürümeye başladı. 
"Bak ne güzel yürü yorum. Güzel kızım, sen yanımda olunca ... " 
Elifin gözleri iler de, koşareasma giden Alideydi. Neredeyse önündeki gediği 
aşacak, görünmezlere karışacaktı. Bir daha da nerde durup bekleyeceği belli ol­
mazdı. Böyle dalar, ekmeği suyu unutur, Çukura kadar inebilirdi. Elif kocasının 
huyunu bilirdi. 
"Ali! Ali!" diye var gücüyle arkasından seslendi. 
Meryemce: 
"Varsın gitsin, itin dölü. Varsın gitsin cehennemin zıbarasına," diye alkış etti. 
E lif: 
"Ana, o deli," dedi, "bizi unutur da, bir daha arkasına bakmaz." 
Meryemceyi bıraktı, çocuklara: 
"Siz ebenizden ayrılmayın, ben babanızı durdurayım," dedi. 
Oğlan: 
"Ben acıkum ya." 
E lif: 
"Zıkkım ye! Babana haber vereyim de." 
Ali gediği aştı aşacak. Elif koşa mıyor. Sırtındaki yükünü çıkardı, yolun üs­
tüne koydu. Ardına döndü. 
"Ana, çocuklar, ben gelinceye kadar siz şurada, şu yükün yanında oturun." 
Kırmızı krepi saçlarından boynuna düşmüştü. Saçları darmadağınıktı. 
Koştukça daha da dağılıyordu. 
Ali gediği aşağı inerken, ardından yetişti: 
"Ali," dedi, "öldüm koşa koşa, soluğum çıktı." 
Ali sırtındaki yükle kendini yere atıverdi. 
Elif soluk soluğa: 
"Anayın hali perişan. Sen burada dur da, ben gideyim onları getireyim. Biz 
gelinceye kadar sen şuraya bir ateş yak." 
Ali başını salladı. Siperi kırık kırık olmuş eski kasketini başından çıkardı ya­
nına koydu. Saçları ıpıslaktı. Alnını geniş bir çevirmeyle sildi. Terli parmağını yıl­
gınlıkla silkeledi. Sırtındakileri bir taşın dibine yerleştirdi. Atın derisini de açtı, 
yolun kıyısındaki çimenlerin üstüne serdi. Bir yeşil sinek, ışıl ışı! gelerek, şimşek 
gibi derinin üstüne indi. Gene şimşek gibi kalktı. Az sonra yeşil sinekler üçleşti. 
Ali ateşi yaktı, başına oturdu. Her bir yerleri sızlıyordu. Ateş yandı geçti. Ali 
bir daha, bir daha yaktı.