Koca Osman: 
"Y etişin, yakalayın onu. Altındaki ahm vurun, olmazsa 
kendisini de vurun. O kasahaya yetişirse biz Memedi kurtara­
mayız ." 
Boynu uzun Muhtar Seyf ali: 
"Muslu, sen koş, binbir ata sen git. Peleksiz Fazlı sana tes-
lim. Yaruna kaç kişi alırsan al! Ama o kasahaya varamasın." 
"Seyranın kardeşleri de yola çıkmışl ar." 
"Onlar yakalarlar Peleks izi." 
"Öldürsünler," diye gürlüyordu Koca Osman. "Onu öldü­
rüp ölüsünü Akçasaza gömsünl er." 
"Kim bu Pelek siz?" diye çırpımyordu İnce Memed. "Niçin 
bu kadar telaş landınız ?" 
Ona kimse karşılık vermiyor, herkes Peleksiz Pazlıyla uğra­
şıyor du. 
En sonunda boynu uzun Muhtar Seyfal i: 
"Bu," dedi, "Memedim, bu Peleksiz Pazlı öksüz, Yüzbaşı­
nın adamı. Sen gittikten sonra gece gündüz Seyram gözlüyor­
du. Nereye gitse, ne yapsa gölge gibi onun ardında ydı. Şimdi 
de seni görünce, Yüzbaşının ona verdiği ata binmiş, doludizgin 
sürmüş gitmiş, telaş bu!" 
"Seyran buna mı kızdı?" 
"Neye kızacak ya," diye çıkıştı Kamer Ana. "Senin ölüm 
haberin geldi de, o az daha kendini öldürüyordu. O koca ko­
nakta sabahlara kadar çığnştı . Sonra da, ölenin sen olmadığım 
görünce sevincinden uçtu. Bütün dünya da, gökteki kuşlar, su­
daki balıklar, yerdeki kanncalar, çöllerin cerenleri, dağlarm 
kartaUan kurtlan, ağaçlar da, sular da onunla bile dört döndü­
ler sevinçler inden." 
Gökteki yıldızlar, çiçekler, ay, güneş sevinç açtılar, sevinç­
ten ışık saldılar. Bütün dünya gülüyor du. Şu ovanın tekmil in­
sanlan da katıldılar sevincine Seyranın. Senin ölmediğini öğre­
nince ova, bebeler bile ağıtlanm kestiler, sevinç mırıltılan koy­
verdiler. 
"Seyran korkuyor ." 
"Bana bir şey olmaz. Bak!" 
Parmağındaki yüzüğü gösterdi. 
494