müş rengi gövdesiyle tarihe saplanmış hançerine hayran bir 
uzay bilgini değil! 
Chopin'in Prelüd'ü gerilemiş, Sultaniyegah burnunun ucu­
nu göstermiş olabilir ama, usta parmakların dokunu şlarıyla Sa­
tie' den bir piyano parçası neşeli, cesur adımlarla ilerlemektedir. 
Henüz belli bir süreklilik kazanamamış tınlamalar , kendini 
belli belirsiz duyuran dokunuşlar ... 
Kadın bir an uzanıp elini adamın masada duran eli üstüne 
koymak, parmaklarını oradaki ince kumral kıllarda dolaştırmak 
isteği duymuyor mu acaba? 
Duyuyormuş: Kendi bıyığını okşayan parmaklar hem çeki­
yor buna beni, hem müthiş itiyor . Artık oraya bakmıyorum, 
kendi kendimle kalmak. .. 
Adam da dilini kadının çene çukuru nda tüysü ılık doku­
nuşlarla gezdirdiğini düşlemekle yetiniyor olmalı. 
Böylece, ikisi de masanın birer ucunda, öyle uslu uslu otur­
maktalar. Birbirine kaçamak değdikçe ürperen bakışlarda bile 
belli oranda bir içdenetimin izleri okunmakta. 
Yemeğini bitiren herkes hemen bir sigara yakmakt adır. Ha­
valandırma çalışmıyor değil, ama yine de duman buradaki her 
insanı incecik külrengi tül bir perdeyle ötekinden ayırıyor. 
Başka bir masada iki kadın oturmuş, beyaz şarap yudumlu­
yorlar. 
"Martininiz, efendim." 
Kadın başını eğiyor, önüne konulan kadehe bakıyor. Soğuk, 
buğulu. 
Yerküre çekirdeği soğuyormuş, dendiğini işittiğinde, uzay 
bilginini aynalarda öpmek reçetesini uygulamadık da ondan 
herhalde, diye gülmüşt ür. Ozon tabakasının delinişi de bu yüz­
den olmalı; saadet zincirini koparmamızdan, böylece de uzayın 
dengesini bozmamızdan ... 
35