495biraz konu şuyoruz." Fatma ban ım hemen ç ıkt ı, kap ıyı da arkas ından  
örttü. "Rahmetli baban ız kuvvetli, ak ıllı, çok be yefendi bir adamd ı, ama  
onun bile hevesleri, za yıflıkları vard ı," dedi annem. "Y ıllar önce  
Merhamet Apartman ı'ndaki dairenin anahtar ım iste yince sana anahtar ı 
verdim, ama baban ın zay ıflığı sende de vard ır di ye seni u yard ım, 
'Aman dikkat et,1 dedim. Demedim mi? O ğlum beni hiç dinlemedin.  
Peki, bu senin kabahatin, Nesibe'nin ne günah ı var di yeceksin. On yıl 
oldu, sana bu iş kence yi k ızıyla birlikte yapt ığı için Nesibe' yi hiç  
affedemem." 
On değil, sekiz yıl, di ye düzeltmedim. "Peki anne," dedim. "Ben  
onlara bir şey söylerim." 
"Oğlum, o k ızla mutlu olamazs ın. Olabilseydin, şimdiye kadar  
olurdun. Ben senin bu cenazeye gitmene de kar şıyım." 
Annemin sözleri, ha yatım ı berbat etti ğimi kafama vurmu yor; tam  
tersi, bu günlerde hep hissetti ğim gibi, yakında Füsun ile mutlu  
olacağım ın mü jdesini veri yordu bana. Bu yüzden ona hiç k ızm ıyor, 
hatta gülümseyerek dinliyor , bir an önce Füsun'un yan ına dönmek  
istiyordum. 
Annem ondan etkilenmedi ğimi görünce öfkelendi. "Kad ınla erkeğin 
yan yana gelemedi ği, birbirleriyle görü şüp konuş amad ığı memlekette  
aşk olmaz," dedi iddialı bir havayla. "Neden biliyor musun? Çünkü  
erkekler uygun bir kad ın görür görmez, iyi-kötü, güzel-çirkin, hiç  
bakmaz, haftalard ır aç kalm ış hayvanlar gibi üzerine atlarlar. Hepsinin  
alışkanl ığı budur. Sonra da bunu aş k zannederler. Bö yle bir yerde aşk 
olur mu? Sak ın kendini kand ırma." 
En sonunda annem beni k ızd ırma yı başarm ıştı. "Peki anne," dedim.  
"Ben gidiyorum." 
"Mahalle camiinde k ılman cenaze namazı na kad ınlar gitmezler,"  
dedi asıl bahane buymu ş gibi. 
İki saat sonra Firuza ğa Camii'nde k ılman namazın ard ından cemaat  
dağılırken, cami önünde Nesibe Halaya sar ılıp kucakla yanlar aras ında  
kad ınlar vard ı, ama kalabal ık değildiler. Kapa-