"Kötü ya!" dedi Cevdet Bey. 
"Ziya'yı alacaksın ha? Zaten başka ne için gelirdin bura­
ya?.." 
Cevdet Bey: "Ah teyzeciğim, hiç vaktim olmuyor!" dedi. "Hep 
aklandasınız. Vaktim yok!" 
Kadın: "Dur da o zaman çocuğu çağırayım!" diyerek çıktı. 
Cevdet Bey, "Hiç de korktuğum gibi olmadı işte!" diye dü­
şündü. "Kadın beni sevgiyle karşıladı. Onlar, evet, insanı sevmeyi 
bilirler. Eh ne yapayım, ben de ticaret yapıyorum. Bunu da 
anlayışla karşılıyor... Her şeyi ne kadar büyüttüm! Saat kaç! Eyvah 
Fuat Bey ile yemeğe geç kalacağım!" 
Kadın az sonra, elinde bir bardak ve tepsiyle içeri girdi: "Vişne 
şurubu!" dedi. "Sen vişneyi seversin..." 
Cevdet Bey utancından kıpkırmızı kesilerek söyleyecek bir 
şey aradı, bulamadı, yalnızca teşekkür etti. 
Kadın: "Çocuğa haber saldım, şimdi gelir!" dedi. "Babası sahi 
kötü mü?" 
Cevdet Bey başını salladı. 
Bir sessizlik oldu. 
Kadın: "Senin işlerin nasıl oğlum?" dedi. 
Cevdet Bey şikâyetçi bir tavırla: "Kötü, kötü!" dedi. Sonra 
birden yüzüklü elini cebine soktu. 
Teyze: "Ne yapalım, düzelir. Her şey kötüye gidiyor. Allah 
sonumuzu iyi etsin!" dedi. 
Gene sustular. 
Az sonra, Cevdet Bey, babasının Ziya'yı beklediğini söyleyerek 
ayağa kalktı. Kadın çocuğun nerede kaldığını merak ederek 
pencereye gitti, baktı. 
"Ah, işte gelmiş orada! " dedi. "Ama onu geri getir! Ne zaman 
getireceksin?" 
Cevdet Bey babasını gördükten sonra çocuğu geri getirmeye 
söz verdi. Belki çocuk birkaç gün babasının yanında kalabilirdi. 
Teyze bunu anlayışla karşıladı, ama Cevdet Bey'i yaralayan bir 
güvensizlik de gösterdi. Birlikte dışarı çıktılar. Cevdet Bey eski 
bahçede yeni bir şey gördü: Bir kümes yapılmıştı. Bir tavuk 
kümesin damında yürüyordu. 
Çıngırak, Cevdet Bey'e çocukluğunu hatırlatarak yeniden 
37