Benden bir kaç yaş büyük olanlar, daha iyi anım­
sayacakla rdır; Sait Faik, yıllar boyu okunamaz (ya da 
zor okunur) bir yazardı. Mizalı dergileri, gazete ko­
leksiyonları karıştırı lsa, Sait Faik için yazılmış bu tür 
yergiye, alaya öylesine çok raslanır ki... Ama bugün 
bir Sait Faik hikayesi okuru var. Lakin gene de her ga­
zete okurunun Sait Faik hikayes ini severek, anlaya­
rak, tadma vararak okuyacagını savlayabilmek zor 
Doğrudur, bugün kapitalist dünyada resimin (yani 
fotoğrafın) etkinliği, yazının etkinliğini geçiyor ... Bu 
oluşumun bilinçli bir biçimde körüklendiği de kuşku­
suz. Çünkü şekille, resimle (fotoğrafla) ancak somutu 
anlatabilirsiniz. Yani olayı anlatabilirsiniz. Ama soyu­
tu ne yapacağız o zaman? Olguyu nasıl anlatacağız? 
Artık iyi biliyoruz, egemen sınıflar, yığınların ol­
gularla ilgilenmesini istemiyorlar. Resmi, yazıya etkin 
kılmağa çalışmalarının nedeni de bu. Okuyucuyu da 
seyirci yapınağa uğraşıyorlar. Nitekim, okunabilirliği 
de seyredilebilirlik ölçütleriyle değerlendirme yön­
temi bize özgü değil. Kapitalist Batı, romanı da sözcük­
lerle resim çizici bir yapıya indirmeğe uğraşıyor. Söz­
cüklerle resim çizen romanlar övülüyor yayın organ­
larında. Onlar, çok satar hale getiriliyor. Ama roma­
nın ana görevi, sözcüklerle resim çizicilik mi? 
Biliriz, Agatha Christie'nin romanları çok satar, 
çünkü kolay okunur. Kolay okunmasının nedeni de, bü­
tün polisiye romanlar gibi, sadece olay anlatıcı oluw 
yüzünden. Öte yandan, gene bir İngiliz romancısı olan 
James Joyce'un romanlarının kolay okunduğu, ya da 
çok sattıi'!ı söylenilemez. Oysa James Joyce, bir dil 
bilgini. Altmışa yakın da yabancı dil biliyor. Geçimi­
ni de yıllar boyu dil dersleri vererek sağlamış. Yani, 
romanlarının, İngilizceyi iyi kullanamadığı için çok 
satmadığı savı öne sürülemez. Çok satmamasının ne-
86