bir vazife ifa etmem gerekse, bu gözler bana rehber oldu. Kim  
demiş kızlar erkekler kadar iyi talebe olamaz diye? Sevgili 
Kimya kızların başarısını kanıtlamıştı zaten. Ben de onun 
ruhuna hürmeten sadece erkekler için de ğil, kadınlar için de 
sema ayinleri düzenliyorum ve Sufi bac ılara bu âdeti devam 
ettirmelerini sal ık veriyorum. Sak ın ola bir kad ının erkekten 
geri yahut eksik oldu ğunu sanmas ınlar! Ayr ımcılık yapıp in- 
sanı insana üstün tutmak biz kullara özgüdür; yoksa Allah'a 
değil. 
Dört sene önce Mesnevi'yi yazmaya ba şladım. Daha do ğru- 
su, Mesnevi kendi kendini yazmaya ba şladı. İlk mısranm ge- 
lişini unutmam kabil de ğil. Bir şafak vaktiydi. Gün ışığı ka- 
ranlığı yararken kelimeler a ğzımdan dökülüverdi. İstemsiz- 
ce, âdeta bana ra ğmen. Ne söylüyorum, neden söylüyorum 
bilemeden şiir soludum o sabah. Ve o andan itibaren dizeler 
belli aral ıklarla gelmeye devam etti. Şiirler, soluklanacak p ı- 
nar arayan göçmen ku ş sürüleri gibi aniden gelir, ba şıma çö- 
reklenir, bir a ğızdan şakır ve sonra uçar gider. Aralar ında öy- 
le mısralar var ki "bir daha tekrar et" deseler, edemem. Sela- 
haddin olmasa belki de ço ğu kaybolacak, unutulacakt ı. Ama 
o büyük bir sab ır ve özveriyle her birini kâ ğıda çekti. Sela- 
haddin yazd ı, Sultan Veled suretini ç ıkarttı. Böylece sayfa 
sayfa büyüdü Mesnevi. Okurunu bekler şimdi. 
Bir şiire başlarken ço ğu zaman devam ının nasıl gelece ğini 
bilmiyorum. Uzunlu ğunu yahut derinli ğini kestiremiyorum. 
Şiir tamamlan ınca yeniden suskunlu ğa gömülüyorum. Ses- 
sizlikte ya şıyorum. İki mahlas kullan ıyorum. Biri Hamu ş 
-Suskun. Di ğeri Şems-i Tebrizî. Yitirdi ğim ruhda şımm adıy- 
la yazıyorum. 
Bu arada dünya; etten, kemikten, maddeden, dü şler ve dü ş 
kırıklıklarından ibaret olan dünya, kendi h ızında dönüyor. 
Herkesin y ıkılmaz kale sand ığı Bağdat, 1258'de Mo ğolların 
  
406 
  
407 
  
 
  
eline geçti. Refah ıyla, ihti şamıyla övülen, dünyan ın merkezi 
olduğu iddia edilen şehir bir günde dü ştü. Aynı sene Selahad- 
din Zerkubi öldü. Dervi şlerimle beraber cenazesinde muaz- 
zam bayram ettik; sokaklar ı kudümlerle, tamburlar, neylerle 
inlettik. Zira bir veli a ğlayarak de ğil, gülerek u ğurlanır. 
Sene 1260 oldu, bu sefer yenilme s ırası Moğollara geldi. 
Rakibin ismi Memluk'tu. Dünün aman vermeyenleri, bugü- 
nün aman dilenenleri oldu. Kader denilen kart destesi yeni- 
den karıldı ve kesildi. İktidar merdivenini h ızlı hızlı çıkanlar 
tepetaklak oldu. Ba şarıya alışkın insan zanneder ki ilelebet 
muzaffer ve zengin kalacak. Ve her ma ğlup zanneder ki ömür 
boyu belini do ğrultamayacak. Hâlbuki ikisi de yan ılır. Şu fa- 
ni dünyada rüzgâr çabuk yön de ğiştirir. Hüznü de ne şeyi de, 
zaferi de yenilgiyi de, hiçbir şeyi kalıcı sanma. Bir de bakm ış- 
sın galip güçten dü şmüş, zayıf palazlanm ış. Allah' ın görün- 
meyen sureti d ışında her şey her an de ğişime tâbidir. 
Bu zaman zarf ında beni en çok gururland ıran insanlardan 
biri medreseyi b ırakıp tekkeye gelen Talebe Hüsam oldu. Öy- 
le çabuk olgunla ştı, maneviyat yolunda o kadar h ızlı pişti ki 
şimdi herkes ona sayg ı besliyor ve Hüsam Çelebi diye hitap 
ediyor. Selahaddin'in ölümünden sonra şiirleri yazmama o 
yardım ediyor. Mesnevi'yi kaleme alan kâtip odur. Tevazu,