139
“Peki şarap? İçer misin?”
“Evet, bazen içerim babamla.”
“Hah, ben de öyle düşünmüştüm. Melezsin yani. Yarım-ya- 
nm .”
Peri kaşlarım çattı. “O da ne demek?”
Ama Şirin dinlemiyordu. Ceplerinde başka bir şey arıyor­
du. Bulamayınca yüzünü buruşturarak ayağa kalktı, ayak 
tırnaklarına yeni sürdüğü ojeyi bozmamak için topuklarına 
basıp yalpalayarak yan taraftaki odasına gitti.
M eraklanm ış ve h a fif sinirlenm iş olan Peri de kalkıp 
Şirin’in peşinden gitti. Kızın odasmın kapısı ardına kadar 
açıktı. Donup kaldı Peri, gördüğü dağınıklık karşısında afal- 
lamıştı. Makyaj setleri, yüz kremleri, dantel eldivenler, par­
füm şişeleri, elma koçanları, şekerleme kâğıtları, boş cips 
torbalan, ezilmiş kola kutulan, dergi ve kitaplardan yırtıl­
mış sayfalar etrafa saçılmıştı. Duvarlar resimler ve yazılar­
la doluydu. Dört yanda bilumum müzik grubunun posterleri 
asılıydı. îranlı kadın şair Furuğ Ferruhzad’ın devasa bir res­
mi göze çarpıyordu. Odanın diğer ucundan, gür bıyıkk kos­
koca bir Nietzsche fotoğrafı bakıyordu. Yanında, ışıl ışıl altın 
yaldızlı bir çerçeve içinde, bir tran minyatürünün büyütül­
müş renkli fotokopisi vardı. Onun altında da Şirin durmuş, 
sırt çantasının içinde hani hani bir şeyler anyordu.
“Ne demek istedin öyle?” diye sordu yeniden Peri.
“Yan geleneksel, yan modern. Domuzun görüntüsüne ta­
hammül edemez ama şaraba -y a  da votka, tekila—  kesinkes 
‘hayır' demez... Anladın işte. Ramazana gelince gevşektir, ora­
sında burasında oruç tutar, bazen atlar. Dinden vazgeçmez, zi­
ra ölümden sonra hayat varsa işini sağlama almak ister. Ama 
özgürlüklerden feragat etmek de istemez. Azıcık ondan, azıcık 
bundan. Çağımızın müthiş birleşimi, Latince ismiyle, Musli-  
mus Modemus.  Yok tabu böyle bir kavram, ben uydurdum.” 
“Ne... neden söz ettiğini bilmiyorum ama alındım” dedi Peri.