lı olmamn bir iyi yan ı daha varsa, en kalabal ık mekânlarda da- 
hi kolayl ıkla yer bulabilmek! Ne de olsa kimse yan ıma oturmak 
istemez, beni görenler şöyle bir geri ad ım atar, aç ılarak uzakla- 
şır. Bu sayede bir kö şecik buldum kendime, yere çömdüm. 
Az sonra vaaz ba şladı. 
"Muhterem cemaat" dedi Rumi, sesi kâh tiz kâh pes perde- 
lerde salm ıyordu. "Zaman zaman hepimiz zanlara kap ılırız, 
kendimizi küçük ve s ıkışmış hissederiz. Ufac ık bir noktay ız 
Kâinat-ı Muazzama’n ın karşısında. Etimiz budumuz belli; 
idrakimizin, irademizin ve akl ımız sınırları ortada. S ırf buna 
bakıp kiminiz sual eder: Allah için ne mânâs ı olacak bu fani 
canımın? Benim şu koskoca dünyada ne k ıymetim olabilir ki? 
Bugünkü hutbemizde bu sualin cevab ını göstermek isterim." 
En ön safta Rumi'nin iki o ğlu oturuyordu. T ıpatıp rahmet- 
li annesine çekti ği söylenen büyük o ğlan Sultan Veled ile du- 
ru bir çehresi, iri kirpikleri, badem gözleri, geni ş bir aln ı 
olan, lâkin etraf ını ters ters süzen karde şi Alaaddin. Her iki- 
si de besbelli babalar ıyla gurur duyuyordu. 
Mevlâna bir es verdikten sonra sözlerine devam etti: "Âde- 
moğulları Havvakızları öyle bir ilimle şerefyap olmu ştur ki, 
ne dağlar ne gökler s ırtlanabilir. O yüzdendir ki Kuran'da 
şöyle der: 'Biz o emaneti göklere, yere ve da ğlara arzettik, on- 
lar, onu yüklenmeye yana şmadılar, ondan korktular da onu 
insan yüklendi.' İşte böylesi k ıymetli bir makam ve mevki, bu 
kadar mühim bir paye verilen insan ne demeye Allah' ın ken- 
disi için diledi ğinden daha a şağısını hedeflesin? Neden ken- 
dini aşağı çeksin? Neden vezir iken kendini rezil etsin?" 
Tane tane konu şuyordu Rumi. Çok mürekkep yalam ış in- 
sanlara has bir eminlikle seçiyordu kelimeleri. Tökezleme- 
 
den konu şuyor, bir kulland ığı benzetmeyi kolay kolay tekrar 
etmiyordu. 
Dedi ki: Allah yedi kat gö ğün başında bir tahtta oturmu- 
yor. Tek tek her birimize yak ın ve dost. Dedi ki: Çekti ğimiz 
  
142 
143 
  
tüm acılar, kar şılaştığımız onca kah ır ve zorluk asl ında bizi 
Yaradan'a daha da yak ınlaştıracak. 
"Ellerimize dikkat edin. Sürekli aç ılıp kapanır parmakla- 
rımız. Tutar ve b ırakır, bırakır ve tutar ız. Bir içe bir d ışa. 
Yumruğumuzu sıktıktan sonra mutlaka açar ız. Öyle olma- 
saydı felçli gibi olurduk. Varl ığımız da böyledir. Bir an gelir 
açılır, bir an gelir kapan ır. Kâh s ıkışır yüreğimiz, kâh ferah- 
lar. Bu tezat gibi görünen haller varl ığın özüdür. Kanat ç ır- 
pan kuşlara bak ın. Kanatlar ının nasıl hareket etti ğine dik- 
kat buyurun, bir a şağı bir yukar ı. Bir hüzün, bir saadet. Böy- 
ledir hayat. Ho ş bir kararda, ahenk içinde, dengede." 
İlk başta duyduklar ım hoşuma gitti. Ne şe ve keder bir ku şun 
kanatlar ı gibi birbirine ba ğlı ve bağımlıydı demek. Yüre ğim 
ısındı bunu dü şününce. Ama hemen sonra ba şka bir soru zihni- 
mi tırmaladı. Mevlâna ma ğrumiyetten, elemden, kah ırdan ve 
evhamdan ne anlard ı ki? Nüfuzlu bir adam ın oğlu olarak gel- 
mişti şu dünyaya. Ard ında babas ı, yedi ceddi, muteber sülalesi 
olmuştu hep. Zengin ve müreffeh bir hayat sürmü ştü, zorluk 
nedir bilmeden. Gerçi ilk zevcesinin ölümü onu üzmü ş olmalıy- 
dı ama bunun d ışında hiçbir s ıkıntı yaşamamıştı kanaatimce. 
Ağzında gümü ş kaşıkla doğmuş, saygın zümrelerde büyümü ş, 
en iyi âlimlerce e ğitilmiş, hep sevilmi ş, hep şımartılmış, hep