FAKİR BAYKURT
 
283
 
 
Bebeler bunalmadan, sıkılmadan günleri geçirdiler.
 
Doğumlar, ölümler oldu. Doğanları yudular sardılar, beşiğe; 
ölenleri yudular s
ardılar, toprağa yatırdılar. Ad verdiler, aş döktüler.
 
Arada bir «ölçümcüler»i anıyorlardı. Yumurta tavuk yemeyen 
Demir beyi, makineyle yazı yazan Rıza’yı, yarım şişko Emin beyi, 
Emin beyin Kır Abbas’la olan takışmalarını anıp gülüyorlardı. «Eyi 
adamlardı 
canım, kulakları çınlasın!..» deyip bütün özelliklerini 
sayıyorlardı. Köyün tarlaları, otlakları, evleri, mezarlığı ölçülmüş, 
yazıya geçirilmişti. Ama ne fark etmişti? Her yıl aynı işleri, aynı 
tartışılmaz yasalara bağlı olarak sabırla, sessizlikte, biraz 
da inatla 
yapıp gidiyorlardı işte. Hükümetin işlerine akıl mı ererdi zaten? 
Memur yollar ev, dam, mezar, mera yazdırır. Memur yollar seçim 
yaptırır. Bu kadar zahmete, bu kadar yorgunluğa neden katlanır, kimin 
için katlanır, akıl sır erer miydi?
 
Kuşun kurdu
n uyandığı, insanların dışarıya vurduğu güzel mart 
geldi. Ilık kaba yeller esiyordu. Karlar eriyordu. Eriyor, hemen sular, 
çamurlar kuruyordu.
 
Eski hesapla «Mart Dokuzu» gelince Kır Abbas ev ev dolaştı, 
herkesi bağlara çağırdı:
 
«Durmayın aman yeğenlerim! E
linizi çabuk tutun! Buna «Mart 
Dokuzu» derler ki çıra yak bağ buda!..» diyerekten bağları budattı.
 
Bağ budarken kadınların getirdiği katmerleri, peynirleri, bulgur 
aşlarını yediler.
 
Kırlar bir güzel oluyordu gene. Geniş ufuklara doğru toprağın 
yüzünden bir titreme yayılıp gidiyordu. Belli belirsiz bir buğu yukarı 
yukarı uçuyordu. Ekmeklerini yerken oturdukları toprak, yavaş yavaş 
etlerini ısıtıyordu. 
Ü
stlerine tatlı bir tembellik çökü
yordu. Oysa, işin 
bekleyecek hali yoktu. Kendi kendileriyle boğuşa boğuşa 
tembelliklerini yenip işe sarılıyorlardı.
 
Budanan asma dallarını evlerine taşıdılar. Merdiven altlarına, 
avlunun, hayatın uygun yerlerine bastılar. Karılar, «Aman, ekmek 
ederken yaka
rız! Geysi yurken de eyi olur!..» diye diye bir kalıyorlardı.
 
Kuzular, buzağılar da oluyordu bir yandan. Evde doğanları