İlk olarak A şk Şeriatı’nı  sırf hikâye aç ısından değil de farkl ı 
bir gözle; Şems-i Tebrizî'de gizlenmi ş olan Aziz'i. yani ba ş ka- 
rakterde gizlenen yazar ı bulmak amac ıyla yeniden okumaya 
karar verdi. 
İkincisi, Aziz'in ki şiliği daha çok ilgisini çekmeye ba şladı. 
Kimdi bu Aziz? Neydi acaba hikâyesi? Daha önceki bir mailin- 
de İskoç oldu ğunu söylemi şti, madem öyle neden bir Do ğulu 
Müslüman ismi benimsiyor, "Aziz" ad ım kullan ıyordu? Peki 
gerçek ismi neydi? Zahara’n ın bir anlam ı var mıydı? Bunlar bir 
yana, Sun ne demekti? Sufilik tam olarak nas ıl bir şeydi? 
Zihnini me şgul eden bir şey daha vard ı: Arzu! 
Bir erke ği arzulamayal ı, kendini kad ın gibi hissetmeyeli o 
kadar uzun zaman olmu ştu ki bu duygunun neye benzedi ği- 
ni bile unutmu ştu. Belki de bu yüzden kendiyle yüzle şmekte 
  
bu kadar geç kalm ıştı. Ama işte şimdi tam kar şısında duru- 
yordu hakikat: Kuvvetli, k ışkırtıcı, kural tan ımaz bir çekim 
gücü. Ella foto ğraftaki adama bakt ıkça onu ne kadar arzula- 
dığını gördü. 
Öyle beklenmedik, o kadar rahats ız edici bir arzuydu ki 
bu, dizüstü bilgisayar ını çarçabuk kapad ı. Mutfaktan uzak- 
laştı. Yoksa foto ğraftaki adam hayat ına sızacak ya da daha 
beteri, elinden tutup onu da kadraja çekecekti sanki. 
Cengâver Baybars 
Konya, 10 Temmuz 1245 
Başlar ayak olmu ş, ayaklar ba ş! Amcam Şeyh Yasin diyor 
ki, "dünya her geçen gün yozla şarak çürümekte. Asr- ı Saadet 
bitti biteli medeniyet tarihi yoku ş aşağı inişten ibaret!" Amca- 
mı sayar, her konuda dinlerim. Ama bu hususta yan ıldığını 
düşünüyorum. Zira bana sorarsan ız insanın olduğu her yerde 
savaş ve şiddet olmu ş ve daha da olacak. Peygamber Efendi- 
miz zaman ında bile böyle de ğil miydi? O devirde husumetler 
yok muydu sanki? Mücadele ve cenk hayat ın özünde var. Bak 
tabiata! Aslan geyi ği yer; le şini de akbabalar didikler, geriye 
apak kemikler kain*. Zalimdir tabiat. Bakmaz gözünün ya şma. 
Havada, denizde ve karada her an her yerde büyük küçü ğü, 
cabbar çelimsizi yutar. Bu sebeptendir ki hayatta kalmak için 
tek kaide var: Hasm ından daha kurnaz ve daha kudretli ol- 
mak! Başın omzunun üstünde dursun, kalbin gö ğüs kafesinde 
atsın istiyorsan, dövü şeceksin. Bu kadar basit. 
Ve dövüşüyoruz biz de. Bu gün, bu devirde en saf ımız bile bi- 
lir ki bu i şin başkaca yolu yok. Be ş sene önce Cengiz Han'm ba- 
rış antlaşması için yollad ığı yüz elçi birden katledilince i şler 
sarpa sard ı. Cengiz Han öfkeden küplere binip, İslam'a sava ş 
  
236 
  
237 
  
 
  
açtı. Elçilerin niye öldürüldü ğü hâlâ bir muamma; kimse bilmi- 
yor. Baz ıları da "Cengiz Han elçileri kendisi öldürdü" diyor, 
böylece sald ırmak için bahane yaratm ış. O kadar ım bilmem. 
Tek bildi ğim Moğolların Horasan' ı dörtnala tarumar etti ği beş 
sene içerisinde ta ş üstünde ta ş, omuz üstünde ba ş kalmadığı. 
Yetmezmi ş gibi Kösedag da Selçuklu ordusunu galebe çal ıp, Ko- 
ca Sultam haraç vermeye, kendilerine biat etmeye zorlad ılar. 
Şayet Moğollar hepimizi silip süpürmedilerse sebebi bizi sev- 
meleri de ğil, boyunduruk alt ında olmam ızı yeğlemeleri. 
Tâ ezelden beri, yani Kabil Habil'i öldüreli sava şlar var.