114 Bir kere, benden çok yaşlıydı ve sarışındı. Çok özür dilerim 
nedense ben bu sarışınlarda çiğ bir şey, nasıl anlatmalı, piş -
memiş bir hava sezerim efendim. Tabii yanılıyorum. Üstelik 
bu kadın, boyama bir sarışındı. Bunu da baştan anlamıştım. 
"Ben güzel de ğilim ki, neden beğeniyorsun beni?" diye sor -
duğu halde, onu güzel bulduğumu söylemek zorunda kal dım 
efendim. İnsanlara karşı hiç yüzüm tutmaz. Bir de şu vardı: Bir 
an önce sonuca varmak istiyordum. "Benim güzel lik anlayışım 
değişiktir," dedim. Onu, başk a hiçbir biçimde güzel bulmak da 
mümkün değildi. Sonra, birbirimizin göz lerine bakmaya 
başladık. O gün, evi biraz derleyip toplamış, yatağımı 
düzeltmiştim. Her ihtimale karşı bütün tedbirle ri almıştım. Bu 
yüzden hareketlerimde bir telaş, bir yapma cık düzen 
seziliyordu. Bunu anlamıştı. Onun sadece vücu duna değer 
verdiğimi söyleyerek beni büsbütün şaşırttı. Oy sa vücudu... 
Allah kahretsin. Geri dönemeyeceğim bir yola girmiştim. 
Daha eve varmadan terlemeye başlamıştım, işle ri daha çok 
zorlaştırmamak için bir taksi tuttum. Arabanın kapısını 
açarken gözleriyle d irendi bana; onu içeri -bir ba kıma - iterek 
soktum. Şoföre rezil olacaktık neredeyse. (Çok özür dilerim; 
ben sizden fazla utanıyorum, yemin ederim.) Heyecan ve 
endişeden, duygularım da körleşmişti; kendimi yokladım. 
Hayır, hiçbir şey hissetmiyordum. (Ne olur beni bağışlayın; bu 
mektubu da bir yere vardırmak zorundayım. Nereye 
çekileceğimi bilemiyorum.) Terleyen elimle, onun elini 
ıslatıyordum. Galiba a teşim yükseliyordu; boğazım 
yanıyordu. Hasta bir ada m, böyle bir durumun nasıl üstesin den 
gelebilirdi?  
Allahtan birinci kattaki ihtiyar kadın bizi görmedi. Çünkü, 
merdivende ayak sesi duydu mu hemen kapısını açar. (Bugün 
de köpeğimle geçerken beni tedirgin eder.) Divana 
oturduğumuz zaman (bir an önce biti rmek istiyorum bunu) 
ona hemen sarıldım. Sanki bir görev yerine getiriyordum.