"Evet." 
Bu şiirli hnıyı veren ağzın üst dudağının sol kıyısındaki 
sütlü kahve küçük et benini de tam o an seçmiştir kadın. Göz 
kapaklarını öpmekten dönen dudaklarını oraya değdirmek için 
güçlü bir istek duymaktad ır. Bu ben sanki daha önce yoktu, 
şimdi yata ktayken belirdi. 
Garsonun bir tepsi üstünde şarap şişesiyle kendilerine 
doğru gelmekte olduğunu adam ne zaman seçmişti peki? O en 
tatlı gülümsemesiyle gülümse yerek: 
"Yemeği beğenmediğiniz için cezaland ırılıyorsunuz" de­
memiş miydi? "Geç de kalsa, tek başına da olsa, bu şarabı içe­
ceksiniz galiba?'' 
Kendisi de aynı garsonu üstü yazılarla dolu aynanın başka 
bir küçük alanındaki yansımasından seçer gibi olmuştu, ama 
onu hiç görmemiş olmayı yeğleyip başını hemen çevirivermişti. 
Adama bakmıyor, ancak onu görüyordu, işitiyordu. Aynı tatlı 
gülümseyişle: 
"Öyle mi?" dedi galiba. Demedi mi? 
"Evet," dedi adam da; şiir dolu bir "evet." 
·Garson da, tepsi üstündeki şarap şişesi de gözlerinden si­
linmiş, bu kez önden ve ağzıyla değil, parmaklarıyla kadının 
öteki kulakmemesini bulmaktadır . 
Bir yontu ustasının mermere dokunuşu, onu yoklayışı gi­
bi dokunuyor oraya. Keman ve klavsen seslerini izleyerek, 
baş ve işaret parmakları arasında kadife yumuşaklığını duyu­
yor. 
Kalıcı anlam kazanabile cek mermer bu işte, diyor keman. 
İşte odanın okşayan sütmavisi aydınlığı. 
Klavsen neredeyse sarsılıyor. Kadının bedenine büyük bir 
dalga yayılıyor; kendini bu dalgaya bırakırken: Korkma, de­
mektedir sanki, korkma. Külaltı olmak yok. 
İşte odanın sütmavisi okşayıcı aydınlığı. İşte dudakları 
onun. Dudaküstü beni işte. Birlikteyiz. Birbirimizin tenlerinde 
geziniyoruz. 
Yumuşak. Hafif sallanhlı. 
59