FAKİR BAYKURT
 
331
 
 
Sırrı bey adımlarını yumuşattı. Sokağının tatlı bir adamıydı o!.. 
Sokağına gelince birden değişirdi. Çocuklara, komşu kadınlara 
gülümser, bazılarının halini hatırını sorardı. Ölçülü sözlerle gelinlere, 
gelinlik kızlara takı
lırdı. Evine varıncaya kadar «gönülsüz, kibirsiz, iyi 
bir adam!» olurdu.
 
Tahta kapıyı aralar, yaşlı bir ev tavşanı gibi avlunun serinliğine 
girerdi. Lütfiye hanım, «Sırrııı, geldin mi Sırrı?» diye koşar, kocasını 
karşılardı.
 
«Hanııım... Geldim hanım...»
 
Ka
rısının omuzlarını tatlı tatlı okşardı.
 
Asmalarla, ağaçlarla örtülü taş yoldan yürürlerdi. Kışsa hemen 
yukarı çıkarlar, yazsa koca cevizin altındaki kuyunun başına giderlerdi. 
Sırrı bey hasırların kilimlerin üstüne dizilmiş minderlerden birine 
otururdu:
 
«O
h... Yorulmuşum hanım, çok yorulmuşum...» derdi.
 
Karısı: «Dur sana picamalarını getireyim, elini ayağını yu
-
 
durayım!..» Fıldır fıldır döner, on dakikanın içinde dediklerini yapardı. 
Başına yünden örülmüş mor beresini giydirir, çıkıntılarını alır, yukarı 
g
iderdi.
 
Az sonra bol köpüklü kahvesini içerken: «Oh hanııııım, canıma 
değdi! Ellerine sağlık!.. Çok... çok nefis olmuş!..» diye diye bir kalırdı.
 
KAPLUMBAĞALAR Lütfiye hanım şişinir:
 
«Huyun tabiyatın iliklerime işledi Sırrı bey, gözümü yum
-
 
sam 
gene pişiri
m senin istediğin kayfeyi !» der, yayılırdı.
 
Kara yıllarda, karaborsalarda kahve eksik olmazdı evlerinden. 
Lütfiye hanım «tedarikli», ak günlerden kara günlere yılanın ödünü, 
kuşun südünü saklayan, tutumlu bir hanımdı. Evleri de «var ev>>iydi. 
Sırrı beyin 
aylığı, yıllar yılı, baremin bu cetvelinden ötekine 
atlamamıştı. Ama işini bilir adamdı o. Yağmurlar yağarken küpünü 
doldurmuştu. Malı mülkü olmuştu. Ektirip diktirdiğinin geliri yetip 
artıyordu şimdi. Çokları gibi, tattığı yere darı ekmemişti. Ondan 
alara
k, bundan banarak, kokusunu çıkarmamış, müdürlerin