Deniz havası bize iyi geldi, diyorlardı. Önlerinden takalar ge­
çiyordu: Ne sıcak renklere boyanmış tekneler! diyorlardı; o 
renkle o rengi hangi ressam yan yana getirmeye cesaret edebi­
lir? (Bunları Nursel Hanımdan öğrenmişlerdi .) Sağlam deniz 
havasını içlerine çekiyorlardı; insanın temiz havaya ihtiyacı 
var, diyorlardı. (Bunu da Bilge'den öğrenmişler di.) Bütün bu 
temiz havaya rağmen, gece iyi uyuyamıyorlardı. Deliksiz bir 
uyku çekecek kadar yorulmadık da ondan, diyorlardı. Ertesi 
gün tepelere tırmanıyorlardı. lkisi de bu işte oldukça güçlük 
çekiyordu; Sevgi'nin ayakkabıları ayağından çıkıyordu. Sonra, 
bir dik yamacın zor bir noktasında kalıyordu Sevgi: Ne ileri 
ne geri gidebiliyordu. Hikmet de, elleriyle topraklara tutuna­
rak güçlükle kansının yanına ulaşıyordu: Erkek olduğu için 
daha kolay yürüyordu ne de olsa; Sevgi'yi, takılıp kaldığı otla­
rın arasından çıkarıyordu . Yüksek otların arasında dinleni­
yorlardı sonra. Buraya kadar çıkmak zor oldu ama, manzara 
da hiçbir yerden böyle görünmez, diyorlardı. Belki de kimse 
böyle yüksek bir noktaya çıkmamıştı şimdiye kadar. Hikmet, 
çocuklar gibi hür hissediyor du kendini. Ne yazık ki, bir kere­
sinde ayağı kaydı, bir çukura girdi. Bileği burkulduğu için bir 
ay topalladı. Bir de, ısırgan otlarından kurtulmasını bilemi­
yorlardı; her seferinde bacaklarına saldıran bu arsız otlar yü­
zünden kaşınıp duruyorlardı. Dönerken, ucuz olduğunu dü­
şündükleri bir gazinoya giriyorlar, biraz içiyorlardı. Ne yazık 
ki Hikmet, her mezeyi ısmarlarken yeniden hesap yapıyor , 
yol parası dışında cebinde ne kaldığını sayıyordu. (Yol parası 
ayrı bir cepte taşınıyor du). Sevgi pantalon cebini dikmeyi 
unuttuğu için, bir keresinde bu para düşürülmüştü. Allahtan, 
hesap beklenilenden az gelmişti. Biz serseri değil miyiz? diye 
tekrarlıyordu Hikmet: Böyle şeylere aldırır mıyız? 
Böyle şeylere aldırmıyorlardı; zaten, aldıracak çok az şey 
kalmıştı. Sevgi, hiçbir şeye aldı rmadığı halde, erkenden 
uyukluyordu. Hikmet de, eşyalannın bir türlü dolduramadığı 
249