değil ben hırsızın en korkuncuydum. Adi hırsız mal çalma­
ya girer. Ben hane sahibinin en mukaddes şeyini kirletmeye 
gidiyordum. 
Sıçradım. Kollarımı balıksırtının üzerine attım. Tam 
ayaklarımı duvarın gövdesine vererek içeriye sıçrayacağım 
sırada son bir gözedeme olmak üzere sağıma soluma seri 
bir göz atarken biraz ötede yine o deminki herifin gölgesini 
boylu boyunca görmeyeyim mi? 
Kendi kendime, "Halı," dedim, "mutlak bunda bir iş 
var." Fakat şimdi ne yapayım? Yine herifin arkasından mı 
koşayım? Yoksa duvardan içeri adayıvereyim mi? Bu takip­
çinin arkasından koşsam neticesi meçhul bir gece macerası­
na atılarak, köşke girmek için Cevher Hanım'la kararlaştır­
mış olduğum zamanı kaçıracağım ... 
Öyle havada yarı boşlukta duruşum uzun uzadıya dü­
şünmeye müsait bir vaziyet değildi. Cevher'in büyüleyen 
aşkı beni içeri çekiyordu. Şeytan kulağıma, "Ada, atla! 
Sevgilin seni küçük kapının arkasında bekliyor ... " dedi. Bu 
komuta uyarak kollarıının bütün kuvvetiyle duvara aban­
dım. İkinci hamlede kendimi bahçenin yüksek otları ara­
sında buldum. İleri doğru birkaç adım attım. Köşk, sımsıkı 
örtülü panjurları altında gözleri kapalı bir masal sarayı gibi 
uyuyordu. 
Kulaklarımı yarı bahçenin içine, yarı dışına vererek yü­
rüdüm. Burası her zaman kullanılmadığı için yabani otlar 
bürümüş iki duvar arasında uzanan dikdörtgen şeklinde bir 
kısım dı. 
Demin beni içeri atlamak hususunda ayartan şeytan şim­
di yüreğime türlü vesveseler getiriyordu. Önceki kiracı Os­
man Sadık Bey'in karısı maktule Raife Hanım'a gelen aşığın 
da bu uğursuz bahçe kısmından içeri girmiş olduğu rivayeti 
vardı. 
Sokakta önüme çıkan adam kimdi? Elektrik feneriyle 
beni tanımaya uğraştı. Ben üzerine yürüyünce kaçtı. Fakat 
sonra niçin yine takibe devam etti? Ben onu Halis'e benzet­
tim ama bu pek zayıf bir ihtimaldi. Bu kim olabilirdi? Bizzat 
154