kalktı. Yatağın üzerinden çantasını aldı. Çekmecelerden çıkardığı, 
arkasına ceylan işlenmiş bir aynayı, mendili, tarağı içine koymaya 
başladı. 
Refik hafif bir öfkeyle: "Bu ciddi bir konu, evet! Düşünmek 
gerekiyor, ama sen de birşeyler söylemelisin!" dedi. 
"Ben seninle birlikte olmak istiyorum!" dedi Perihan. "Bu 
evdeki kalabalık aramıza giriyor. Üstelik Nermin'i bir başkasıyla 
gördükten, Osman'ın da yaptıklarını senden öğrendikten sonra 
bu evdeki hayat beni ikiyüzlülük yapmaya zorluyor. Artık onların 
karşısında kendim gibi olamıyorum." Çekmecelerinde, ko­
modinin üzerinde çantasına koyacağı bir şeyi arayarak konu­
şuyordu. "Anlatabiliyor muyum? Belki insan her şeyi söylemek 
zorunda değil, ama onlar için daha önemli bir şeyi bizim bilip 
onlara söylemememiz haksızlık. Eğer söyleyemeyeceksek bu 
sefer... Aaa çıkar onun ağzından. Çıkar, çıkar!" Perihan yerde 
emekleyen çocuğu sert bir hamleyle kaptı, ağzını açtı ve içinden 
bir düğme çıkardı. "Bunu arıyordum. Az daha yutuyordu. Al-
lahım!.." Komodinin iskemlesine oturdu. "Allahım!.. Allahım!.. 
Annemin istediği düğme!.." 
ilk anda ne olduğunu anlayamayan çocuk ağlamaya başladı. 
Refik onu kucağına alıp salladı. Çocuk sustu. Perihan geç 
kaldığını söyleyerek çocuğu Refik'ten aldı, yatağın kenarına 
oturttu, dolaptan çıkardığı bir paltoyu acele acele giydirdi. 
Refik: "Haklısın... Ben de öyle hissediyorum... Acaba Osman'a 
söylesem mi?" dedi. 
"Söylesek mi? Sen söylersen benim de Nermin'e söylemem 
lâzım..." Perihan çocuğu kucağına aldı, kapıyı açtı. 
Refik birden: "Belki ikisi de biliyordur!" dedi ve güldü. Pe­
rihan'ın titreyen dudaklarını görünce şakasından utandı, ken­
disini bayağı buldu. Perihan'a bir şey söylemek istedi, ama bunun 
ne olduğunu bulamadı. Birlikte aşağı indiler. Aynalı holde Refik 
aklına gelen bir şeyi söyleyecekti, ama orada Yılmaz'ı gördü ve 
aklındakini unuttu. 
Perihan kapıyı açtı. 
"Bana kızdın mı?" diye sordu Refik. 
"Hayır, hayır!.. Niye kızacakmışım?" dedi Perihan, ama yüzü 
ağlamaklıydı. 
456