“Eyleme geçmek gerek Gökçin!” Sustu, bekledi Orkan
konuşsun diye.
Orkan, önce, yerdeki kımız çanağına düşünceli gözlerle
baktı; çanağı eline aldı, inceledi, sonra başını ağır ağır kal-dırarak, sözlerinden bir tekinin bile, kımız çanağının yu-varlaklığı, ayı postunun kılları, gereltinin kıvrımları arasın-dan yitirilmesinden korkuyormuş gibi, gözlerini onlardanuzaklaştırarak, aşırı bir özenle, sözcükleri, çadırın deri ko-kan boşluğuna bıraktı:
“İvedicilik, toplumsal eylemin baş yağısıdır.”Düzgen, utanarak gözlerini kaçırdı. Oysa, Orkan’la bir-
likte eyleme geçmenin zorunlu olduğunu söylemeye gel-mişlerdi Gökçin’e. Böyle, birden söze başlamamalıydım,Orkan’a bırakmalıydım bunu söylemeyi, diye kendini suç-ladı. Nerede susulacağını bilmem ki.
Orkan, arkadaşının kaygılarını sezmiyormuş gibi, aynı
sesle, Düzgen’i ve Düzgen’e benzeyenleri yargılamayı sür-dürdü:
“Bizden önce toplumcu çaba gösterenler de, aynı nedenle
acı çekmişlerdir. Salt savaş istemiyle ortaya atılmak olmaz.Çinliler arasında geçirdiğim yıllar...”
Düzgen atıldı: “Çinlilerden, betikdizim (matbaa) yön-
temlerini öğrenmişsinizdir. Biz de onlar gibi bir günlükbe-tik (gazete) çıkarsak...”
Orkan, yüzünü buruşturdu: “Ben, eylemin kuramını sap-
tamaya çalışırken, sen günlük uğraşların devdenizine (ok-yanus) dalıp gitmişsin. Çinliler beklemesini bilir. Olaylarınakışına kapılmazlar yerli yersiz.” Gözleri daldı; Çinlilerlegeçirdiği mutlu günleri, canlı olayları düşünüyordu:
“İvedi davranmazlar,” dedi, yavaş bir sesle. “Sekiz yıl ön-
ce, başarısız devrim eyleminin ilk günlerinde, Kanton’dabir çayevinde betiğimi okurken, birden sokaktan gelen gü-rültülere kulak kabarttım. Dışarda, bir sürü Çinli, ellerinde
191