MEHME T ZAMAN SAÇL IOGLU 
Arkadaşları gülmüşler di. 
"Aman Kia," demişti biri; "her gün aynı havayı solu­
yoruz, ne değişecek ki! Hem havanın koktuğunu da ilk 
kez senden duyuyorum. " 
"Hava kokar mı hiç," diyerek terslemişti bir başka ar­
kadaşı Kia'yı. "Hava kokusuzdur; o kokuları taşır yaln ız­
ca; ama kendisi kokmaz. Bak şimdi çürümüş yosun koku­
yor. Şuradaki sudan geliyor koku." 
Kia ısrarla: 
"Havanın kokusu diyorum size, ister inanın, ister inan­
mayın; öylesine farklı ki bu; hem öyle kekik gibi, defne gi­
bi havanın üstünde durmuyor , hu koku havanın içinde 
sanki," demişti. 
Arkadaşları bir yandan yürürken bir yandan Kia'yla 
şakalaşıyorlardı. Bir tekerleme bulmuşlar , adımlarını da 
hu tekerlemeye uydurmuşlar dı. 
"Kia havanın altınd a, biz üstünde; 
Kia havanın içinde, biz dışında. " 
Şakalaşma mağaraya kadar devam etmişti. 
Mağara, defne ormanının ortasındaki kayalık bölge­
deydi. Kapısında iri, siyah bir köpek beklerdi. Köyün en 
yaşlısı bile, bu köpeğin kaç yaşında olduğunu bilmezdi. 
Köyün yaşlıları, kendi dedelerinden, onların çocukluğun­
da da, aynı köpeğin mağarayı beklediğini duyduklarını 
söylerlerdi. Gece gündüz mağaranın kapısından ayrılma­
yan bu köpeğin ne su içtiği ne yemek yediği görülmüştü. 
Herkesin "Bekçi" dediği bu köpeğe kimse bir ad yakıştır­
maya cesaret edemezdi. 
Bekçi, mağaraya yalnızca çocukla rı alırdı. Her çocuk, 
biraz büyüyüp dört, beş yaşına geldiğinde, köyün meyda­
nında sabahları toplanan öbür çocuklara katılır, onların 
114