yunca bir daha konuşmayacaksın bu sözünden sonra. Söz
veriyorsun değil mi?”
“Yoldan çıktığına göre ilhamını kaybetmiş olmalısın”“Hayır, dostum. Ben, en acıklı anda bile güldürücü sözler
bulabilen bir insanım. Kendime acımam yoktur.” Silkindi,gözlerini yumdu; sonra hemen açtı; değişik bir sesle devametti:
“Küçük yaşta, akranları arasında önder olması, onun bir-
çok aşağılık duygusundan kurtulmasına yardımcı olduysada manevi bakımdan kaçınılmaz bir fakirliğe sürükledionu. Bu arada, Ahmet Mithat Efendi gibi, kısa bir süre içinde olsa, okuyucularımızdan izin alarak mevzumuzu bir ya-na bırakmamıza rağmen, bize bu fırsatı verenlere, bu aradabu satırların yazarına, ayrıca bizzat gelemeyerek yarı yoldakalanlara bilhassa teşekkür ederiz. Turgut, yukarıda zikre-dildiği gibi, kısa pantalonlu yaşantısının bu erken başarısı-na kapıldı; ondan sonra da her davranışında, Borjiya gibi‘Zafer veya hiç’ düsturuna sadık kaldı. Bu orman yasasını,üniversite kapıcısının o sırada başka yere bakmasından fay-dalanarak mukaddes camiamızın içine de soktu. Evet bey-ler! İştirakiyun mezhebinden de yıkıcı olan bu telakkiyiaramıza sokan T urgut’tur. T urgut değil o hayduttur. Halbuki‘Vermesini bilmeyenler alamayacaklardır.’”
“Hayatımdır bahis konusu olan. İncil’i karıştırma ulan,”
diye Selim’in sözünü kesti T urgut.
“Uygun bir kafiye bulamadığım için bu müdahaleni kar-
şılıksız bırakmak zorundayım.”
T urgut: “Her zamanki gibi işin sonunu kendine bağlamak
gibi kaçınılmaz bir eğilim görüyorum sende,” dedi.
“Mülahazat hanesine yazacaklarımız şimdilik bu kadar.
Gelelim T urgut’un okul ve dış dünyayla temaslarına.
“T urgut’un küçük yaştan beri geliştirdiği ve sonraları ar-
kadaşlarının başına ağır bir yük tahmil eden hususiyetlerin-
61