ler, Çıkçıklar deresine doldurmuşlardı. Uzaklara baktılar, Top- 
raktepenin oralarda kartallar dönüyordu. Oraya koştular, vardı­
lar baktılar ki ne görsünler, bir sürü at ölüsü yan yana yatıyor.
Bu olay üstüne hemen o sabah iki kişi evini yükleyip, ver 
elini Sarıçam deyip çekti gitti. Çok kişi gidecekti. Ferhat Hoca 
önlerine geçti:
"Zulme karşı koymamak kafirliktir," diyordu. "Çocuğunun 
rızkını, baba yurdunu korumamak, bırakıp gurbet ellere düş­
mek kafirliktir. Zulme karşı koymamak zalime ortak olmaktır. 
Korkmak, korkudan dolayı yılmak kafirliktir."
Yoksa köy yan yanya boşalıyordu.
"Allah bize de bir sahip gönderecek," diyordu. "Bakın o na- 
sü geldi köye, onu tutamadık. Şahini biz elimizden uçurduk. O 
burda olsaydı, bütün bu işler başımıza gelir miydi?"
Zeynel hem Ferhat Hocayı dinliyor, hem:
"Hiç," diyordu. "Bu başlangıç daha. Daha neler gelecek ba­
şımıza. Daha neler, neler, neler de neler! Korkmak kafirlik mi 
değil mi, korkma da görelim Ferhat Hoca!" diyor, meydan oku­
yordu.
Ferhat Hoca ona hiç karşılık vermiyor, yalnız:
"Allah yoksulunu yalnız bırakmayacak," diyor, büyük ima­
nını sesinde topluyordu. "Allah zulme karşı koyanlarla her za­
man birlik olmuştur. Yoksa yeryüzünde zulüm bu kadar azahr 
mıydı?"
Seyfalinin evinde toplandılar, uzun bir tartışmadan sonra 
atlan istemek için Yağmur Ağaya gitmeye karar verdiler. Bütün 
dünya biliyordu ki bir köyün bütün atlannı ancak Yağmur Ağa 
çaldırabilir. Ferhat Hoca, Seyfali, Şefçe Kahya atlandüar, doğru 
Yağmur Ağanm çiftliğine gittiler. Yağmur Ağa Şefçe Kahyanın 
yakın tanıdığıydı. Seferberlikte ikisi de Torosta asker kaçağı ola­
rak birlikte dolaşmışlardı. Tam üç yıl. Yağmur o zaman çok 
gençti.
Şefçe Kahya attan iner inmez:
"Ulan Yağmur," dedi, "ayıp değil mi bu senin yaptığın? Bü­
tün dünyanın atlarım çaldırıyorsun, çaldır. Ama bizden ne iste­
din? Ulan oğlum ite köpeğe uydun da neden çaldırdın atlarımı­
zı?"
181