balıktı. Eşyayı ve insanlan tanıyorum: Benim koltuğu m, Nur­
sel Hanım, kitaplık, halı. Ergun da var. Oysa geç vakitlere ka­
dar bu kanepede oturup Ergun için neler söylemiştik. Sevgi de 
bana karşı çıkıyor. Çaresizlikten. Tanımadığım insanlar da var, 
yeni bir sehpa ve bir masa örtüsü de alınmış. Ergun ne kadar 
kibar: "Nasılsın Hikmet?" Bir küfür ederim, senin bile yüzün 
kızarır. "iyiyim." Beni şaşırtmayın; mesele sizinle ilgili değil. 
Bu kısmına hazırlıklı değildim meselenin. Sustu. Buraya sus­
maya mı geldin? Fakat günlük hayatlan nı yaşıyorlar, ben bu­
rada değilmişim gibi davranıyorlar. Evet, hazırlandılar; beni 
yenilgiye uğratmak için manevralar hazırladıl ar. Bir kere oyun 
bozanlık ettin sen; piyesin yansında hiçbir şey olmamış gibi 
içeri giremezsin. Girerim. Ben görünmeyen adamım: Sözler 
beni delip geçer. Yaralanıyorum oysa. Ben de insanım. Hayır 
canavarsın. Seni hiç konuşmadık mı sanıyorsun? Terbiyemiz ­
den susuyoruz. Beni tanımayanl ar: Kim bu adam? Tanıyanlar: 
Eski kocası. Anlamışt ık. O halde neden sordunuz? Böyle soru­
lar hayatın tadı tuzudur da ondan. Kim dedi bunu? Tanıyan­
lar: Biz dedik. Sıkıntılı bir sessizlik. "Kahve içer misin Hik­
met?" Kamım aç ama "lçerim." Sen odadan çık da beni iyice 
bir süzsünler . Ulan biz bunlara hazırdık be! Ben öldüm, siz­
den mi korkacağım? Burada bir ölüyü temsil etmeseydim size 
gösterirdim. Nursel Hanım sordu: "Nerede oturuyorsunuz ?" 
Gecekonduda. "Uzak bir yerde, üç katlı ahşap bir evde." Alba­
yım burada olsaydı gözleri yaşarırdı. Beyefendiler! Hanımefen­
diler! Buraya ben aslında bir iade-yi ziyaret yapmak üzere gel­
miş bulunuyorum. Yıllar önce gene yağmurlu bir günde Sevgi 
beni ziyarete gelmişti. Onun üstünde bir gocuk vardı: Yeşil bir 
gocuk. Sonradan öğrendiğime göre bu gocuğu Nursel Hanım­
dan almıştı. Ben de kahvede oturdum önce ve ıslanmama k 
için bir taksiye bindim gelirken. Aynı ırmağa bir kere daha gir­
meğe geldim. Yorgun ve hazırlık lıyım. insan aşağılık bir hay­
van olduğu için kendimi korumak için geldim. (Dokunak lı bir 
401