"Git hadi, git," diye bağ ırdı Lacivert. "Mutlu olmakla yetinen mutlu olamaz, bil 
bunu." 
ORHAN KEMAL İ 44LK KÜTÜPHANESİ  
İL HALK Ki 
350 
38 Niyetimiz sizi üzmek asla değ il 
ZORUNLU Bİ R MİSAFİRLİK 
Ka, Lacivert'ten uzaklaş maktan memnun oldu ama, hemen sonra onu kendine bağ layan 
lanet bir bağ  olduğunu hissetti: Basit bir merak ve nefretten daha derin bir 
bağdı bu ve Ka odadan çıkar çıkmaz Lacivert'i özleyeceğ ini pişmanlıkla anladı. 
İyiliksever ve pek düş ünceli bir havayla kendisine yaklaş an Hande'yi ş imdi 
düpedüz saf ve akılsız buluyordu ama bu gurur hali çok sürmedi. Hande gözlerini kocaman açmış  Kadife'ye selam söylüyor, bu akş am televizyonda (evet tiyatro 
değil, doğrudan televizyon demiş ti) başını ister açsın ister açmasın kalbinin 
hep onunla birlikte olduğ unu bilmesini istiyor, ayrıca apartman kapısından 
çıktıktan sonra sivil polislerin dikkatini çekmemek için Ka'nın nasıl bir yol 
izlemesi gerektiğ ini de anlatıyordu. 
' Ka alelacele ve telaş la daireden çıktı, bir kat aş ağıda bir ş iir gelince sıra 
sıra ayakkabıların dizildiğ i giriş kapısının önündeki ilk basamağ a oturdu, 
cebinden defterini çıkarıp yazdı. 
Ka'nın Kars'ta yazmaya baş ladığı on sekizinci ş iirdi bu ve hayatında bu türden 
aşk ve nefret iliş kilerine girdiğ i çeşitli adamlara göndermeler olduğ unu onun 
kendi kendine yazdığ ı notlar olmasa kimse anlayamazdı: Ş işli Terakki Lisesi'nde 
ortaokuldayken çok zengin müteahhit bir ailenin konkurhipiklerde Balkan şampiyonu olan ş ımarık, ama Ka'yı cezbedecek kadar bağ ımsız bir oğ lu vardı; 
351 
-Zorunlu Bir Misafirlik - 
-Zorunlu Bir Misafirlik - annesinin Beyaz Rus bir lise arkadaş ının babasız, kardeş siz büyümüş  ve 
lisedeyken uyuş turucu kullanmaya baş lamış, hiçbir ş eyi iplemeyen ve bir ş ekilde 
her şeyi bilen beyaz yüzlü esrarengiz bir oğ lu vardı; Tuzla'da askerlik 
eğitimini yaparken yan bölükteki sırasından çıkıp Ka'ya küçük zalimlikler 
(kasketini saklamak) yapan yakış ıklı, sessiz ve kendi kendine yeterli bir herif 
vardı. Bütün bu insanlara gizli bir aş k ve açık bir nefret ile bağ lı olduğ unu, 
bu iki duyguyu birleş tiren ve ş iirin adı olan "Kıskançlık" kelimesiyle aklındaki 
karmaşayı yatış tırmaya çalış tığını, ama sorunun daha derin olduğ unu çözümlüyordu 
şiirde: Bu insanların ruhunun, seslerinin, bir zamandan sonra kendi içine 
girdiğini hissederdi Ka. 
Apartmandan çıkarken Kars'ın neresinde olduğ unu anlayamadı ama bir süre bir 
yokuştan inince Halitpaş a Caddesi'ne geldiğ ini gördü ve içgüdüyle geri dönüp 
Lacivert'in saklandığ ı yere bir bakış  attı. 
Otele dönerken yanında koruma erleri olmadığ ı için bir huzursuzluk hissetti. 
Belediye binasının önünde kendisine sokulan bir sivil arabanın kapısı açılınca durdu. "Ka Bey, korkmayın biz emniyetteniz, binin sizi otelinize bırakalım." Ka polis denetiminde otele dönmenin mi, ş ehrin ortasında bir polis arabasına 
bindiğinin görülmesinin mi daha güvenli olduğ unu hesaplamaya çalış ıyordu ki 
arabanın kapısı açıldı. Ka'nın bir an bir yerden gözünün ısırdığ ı (İstanbul'daki 
uzak amca, evet Mahmut Amca) iri yarı bir adam az önceki nezaketine hiç uymayan kaba ve güçlü bir hamleyle Ka'yı arabanın içine çekti. Araç hemen hareket ederken Ka'nın kafasına iki yumruk indi. Yoksa arabaya girerken kafasını mı vurmuştu? Çok korkuyordu; arabanın içinde de tuhaf bir karanlık vardı. Mahmut 
Amca değ il, önde oturan bir tanesi, çok fena küfür ediyordu. Çocukken, Ş air 
Nigâr Sokak'ta bir adam vardı, bahçesine top kaçınca böyle küfür ederdi çocuklara. Ka sustu ve bir çocuk olduğ unu düşündü. Araba da (hatırlıyordu ş imdi: Kars'taki 
sivil polis arabaları gibi bir Renault değ il, gösteriş li ve geniş  bir Chevrolet 
56 idi) küskün çocuğ a bir ceza ver- 
352