Sonunda anladı ki bu İnce Memedle başa çıkmak o kadar 
kolay olmayacak.
Asım Çavuş coşmuş anlatıyor:
"Bir gün gene karşılaştık onunla," diyordu. "Aşağı Andı­
randa. Bir çeltik tarlasmm içinde üç kişi yürüyorlardı. Bir tepsi­
nin içinde yürür gibi, tarlamn yeşilinde, ortada yürüyorlardı. 
Sabahtı. Biz ateşe başladık. Bir de baktık, çeltik tarlasmda bir 
duman. Az sonra duman açıldı, ortalarda kimsecikler yok, sır­
rolmuşlar. O gün çeltik tarlasını, bütün yöreyi binden fazla 
köylü ve bir bölük candarmayla taradık. Yok olmuşlardı. Ertesi 
gün onu ve çetesini Sarıbahçede görmüşler. Araştırdım, doğ­
ruydu. Bu kadar yolu bir gecede insan nasıl alır? İşte hiçbir za­
man buna aklım ermedi. Yakalanmaz demiyorum ama, bize 
kök söktürecek. Ben çok eşkıyayla karşı karşıya geldim, bu ka­
dar ayağına, eline çabuk bir adamı daha görmedim. Bir kere 
gördüm onu. Küçücük de bir adam. Bütün köylü, ne hikmetse, 
onu tutuyor. Bunca yıldır eşkıya kovalarım, böylesine sevilen 
bir adam da görmedim. İnce Memedi köylünün elinden almak 
zor."
Hamza:
"Bizim köylü ona can bir düşman," dedi. "Ona diş biliyor­
lar. Ellerine geçse onu bir kaşık suda boğacaklar. Meğer diyor­
lar, biz Ağamızı ne kadar severmişiz! Abdi Ağam için gece gün­
düz gözyaşı döküyorlar. Hakları var, Abdi Ağam melek gibi, 
ermiş bir kimseydi. Şimdi de köylüler onu bir kır ata binmiş 
ışık içinde balkıyaraktan köyün üstünde uçarken görüyorlar­
mış. On beş gece sabahlara kadar bekledim, göremedim onu. 
Kızmış bana gözükmedi..."
Asım Çavuş, Hamzamn bu sözlerine güldü. Yüzbaşı Faruk
da...
Hamza günlerdir içinde sakladığı korkusunu titreyen, ağ­
lanası, çaresiz, umudunu yitirmiş bir sesle söyleyiverdi.
"Ama o beni de öldürecek. Ben biliyorum. O beni duydu 
da buraya geri döndü. Beni öldürmek için döndü. Bilmez mi­
yim ben! Keşki Çukurovadan gelmeseydim. Baba ocağım kör 
kaldı, ha ocağımız sönmesin dedim de geldim. İşte tatlı canım­
dan da oldum. Öldürecek beni."
324