KİZ yaşındayken Zeliha bütün bu bilgilerden yola ç ıkarak tek bir 
sonuca varm ıştı: Yaradan yarad ılanlara benzeyebilirdi ama yara-
dılanlar Yaradan'a benzeyemezdi... yoksa tam tersi miydi? Biz 
ona benzeyebilirdik ama O bize benzeyemezdi... Kazanc ı ailesi-
nin büyüklerine sorsa kula ğını çekerlerdi muhtemelen, o da kim-
seleri k ızdırmamak için susmu ş, Yaradan'a dair sormak istedi ği 
tüm bilmeceleri içine atm ıştı. 
İçine atm ış ve çok da umursamamaya çal ışmıştı. Eğer günler-
den bir gün büyük ablas ı Feride'nin i şaret parma ğında bir bandaj 
görmese umursamamakta devam ederdi muhtemelen. Ayn ı par-
mak, ayn ı kesik... Temizlikçi kad ının k ızı, Zeliha'dan sonra Feri-
de'yi de kan karde şi yapm ıştı anlaşılan. Zeliha ihanete u ğrad ığını 
hissetmişti o zaman. Kan karde ş dediğin biricik olurdu. Sen de 
onun gözünde biricik. Bu hadiseden sonra Zeliha, sadece küçük 
dostuna de ğil, tutmuş Allah'a da içerlemi şti. Yaradan' ın da birden 
fazla kan karde şi vard ı işte. Bir nevi öyle. İmdad ına yetişmesi ge-
reken o kadar çok kul vard ı ki, sonunda Zeliha'n ın imdad ına yeti-
şeceği yoktu. 
Çocuklar ın dostluklar ı ondan sonra fazla uzun sürmemi şti. 
Konak öyle büyük ve harap, annesi öyle huysuz ve talepkârd ı ki, 
çok geçmeden temizlikçi kad ın k ızını da al ıp işten ayr ılm ıştı. Sa-
dakatsiz kan karde şinden olunca kime yans ıtacağını bilemedi ği 
ince bir k ırgınlık hissetmi şti Zeliha. Ya kime k ızsayd ı şimdi? İş-
ten ayr ıldığı için temizlikçi kad ına m ı, kad ıncağızın burnundan 
getirip işten ayr ılmas ına neden oldu ğu için annesine mi, iki taraf-
lı oynayan kan karde şine mi, kan karde şini çalan ablas ı Feride'ye 
mi, yoksa her şeyi ve herkesi böyle yaratan Allah'a m ı? Diğerle-
rinin hiçbirine eh ermeyip naz ı geçmedi ğinden, k ırılmak için Al-
lah' ı seçmişti sonunda. O gün bugündür al ışkındı Yaradan ile kav-
gaya tutu şmaya. Daha o küçücük ya şta kendini kâfir gibi hisset-
menin tad ını al ınca, bir yeti şkin olarak da kâfirli ği üstlenmekte 
pek bir mahsur görmemi şti zamanla. 
Başka bir camiden daha ezan yükseldi. Namaza ça ğrılar iç içe 
geçti, suya at ılm ış bir taşın etraf ında büyüyen halkalar misali. Orada öylece yatm ış yank ılan dinlerken Zeliha'n ın akl ına akşam 
yemeğine geç kalaca ğı geldi aniden. Ak şam masaya ne konaca ğı-
nı, yemeği üç ablas ından hangisinin pi şirdiğini merak etti. Abla-
lanndan her biri ba şka bir yemekte iyi oldu ğundan günün ahç ısı 
kimse ona göre farkl ı bir yeme ğin sofraya konmas ını temenni 
ederdi. Gerçi bugün can ı biber dolmas ı çekiyordu - tek tek her bir 
kız kardeşin farkl ı pişirdiği basit ama alengirli yemek. Biber... 
dolmas ı... Örümcek a şağı inmeye ba şlarken Zeliha'n ın nefesi 
ağırlaştı. Hâlâ tavana bakmaya çal ışsa da odadaki di ğer insanlarla 
ayn ı uzayda yer almad ığını hissediyordu. Çok geçmeden Mor-
pheus'un krall ığına ad ım att ı. 
Buras ı hayli ayd ınlıktı, neredeyse ışıltılı. Ağır ağır yürümeye 
başlad ı, kayarcas ına. T ıka basa araba ve yaya dolu bir köprü bo-
yunca ilerledi, oltalann ın uçlar ında çiğ pembe solucanlar k ıvra-
nan hareketsiz bal ıkçılara değmemeye çal ışarak. Att ığı her ad ım-
da bir kald ırım taşı oynad ı yerinden. Birden deh şetle fark ına var-
dı ki taşlar ın alt ında sadece bo şluk vard ı. Uçsuz bucaks ız boşluk. 
Boşluk her yerdeydi, ayaklar ının alt ında olan ayn ı zamanda 
başının üstünde. Çok geçmeden a şağıdakinin yukar ıda olduğunu, 
mavi gökten pat ır pat ır kald ırım taşlan yağdığını gördü. Gökyü-
zünden bir kaldmm ta şı düştüğünde kald ırımdan da bir ta ş eksili-
yordu. Gö ğün üstünde ve yerin alt ında ayn ı şey vard ı: BOŞ-LUK. 
Kald ınm taşlan, aşağıdaki oyu ğu derinle ştirerek ya ğarken 
Zeliha pani ğe kap ıldı, bu hoyrat uçurum taraf ından yutulmaktan 
korktu. "Durun!" diye ba ğırdı taşlar ayaklar ının alt ında yuvarla-
nırken. "Durun!" diye emretti h ızla gelip üzerinden geçen vas ıta-
lara. "Durun!" diye komut verdi onu omuzlayan yayalara, var gü-
cüyle, ç ığlık ç ığlığa. 
"Lütfen durun!"