45 
Sıcak bir yel, keskin bir dalga gibi geldi geçti. Hava gittikçe karanyordu. Cu­
mali Onbaşı yan gözle Taşbaşa baktı. Cin gibi bir adamdı bu. Nerden, nasıl ermiş 
olmuştu? Hoca falan da değildi. Her insanda, her yaratıkta bir kutsal yan vardı. 
Vardı ama! 
C uruali Onbaşı Sivasın Alevilerin dendi. Pos bıyıklı, bir okumuş, bir düşünmüş 
adamdı. 
Yeryüzüne insan yaratığı gibi değerli hiçbir yaratık gelmemişti. Allah bile inan 
suretinde tecelli ederdi. Allahtan sonra, belki de ondan önce yerin göğün yaratıcısı 
insandı. Allah bir ışık olarak görünürdü. Ve o ışık tekmil insanlarda vardı. Bel­
ki bir gün iyilerin iyisi bir insanda gözükürdü . O yüzdendir ki Aleviler insana ve 
ışığa secde ederlerdi. 
Bunu Taşbaşoğlu da bilirdi. Belki Allahın ışığı ondaydı. Belki köylü onda bu 
ışığı görmüştü. Belki değil, muhakkak. Yoksa, köylü hiç kimseye, boş yere böyle­
sine sanlmazdı. 
Erişmiş olsa da, olmasa da, Taşbaş yüreğinin ta derininde, kendisinin kut­
sal, dokunulmaz, kendisi olmasa dünya olmaz, bu dünyada ne varsa kendisiyle 
var duygusunu elle tutulur hale getirmeye çalışıyordu. Ama bir türlü bu duygu­
ya yaklaşamıyordu . V arıyor vanyor, kutsallığın sınınna vannca içinde kanatlı bir 
mutluluk balkıyordu. 
İşte bu sıralar ona Yüzbaşı Şükrü, deliler damı, hapishane vız geliyordu. 
Ama Yüzbaşıya söz vermişti. Yüzüne nasıl bakacaktı? Sözünde durmamıştı. 
İnsan ermiş olsa da olmasa da insandı. İnsan dediğin de sözünde dururdu . Hem 
candarmaların önünde yürüyor, hem de içindeki utancı gittikçe büyüyordu . 
Yüzbaşı Şükrünün esmer, bıyıklı yüzü hiç gözlerinin önünden gitmiyordu. Va­
rınca, Yüzbaşıya ne diyecekti? Ben hastalara bakmadım, elimi eteğimi, ayağıını 
öptürmedim, üfürükçülük etmedim mi diyecekti? Diyemezdi. Yalnız bütün bu 
yaptıklarıının karşılığı olarak bir çimdik tuzdan başkaca bir şey almadım diye­
bilirdi. Ama Yüzbaşı dinler miydi? Döve döve öldürürdü . Bu Şükrü Bey kasa­
baya gelmiş en dayakçı yüzbaşıydı. Karakala gidip de kan işemeden çıkan he­
men kimse yoktu. Taşbaşoğlu dayak yemeyi de kendine yediremiyordu . Bu hale 
gelmiş, Allahın, köylülerin gözünde bu mertebeye yükselmiş bir kişinin dayak 
yemesi, dayaktan kan işemesi, ayaklarının morarması, yürüyemez hale gelmesi 
olacak şey miydi? 
lşığı da görmüştü . Hem de evinin üstünde. Şimdi şu anda ışığı gördüğüne ke­
sinlikle inanıyordu. O gece, ondan sonraki günler, yatakta, ikircikliydi.