mı hiç?" Asya ba şını sallad ı ama annesinin jestlerini tekrarlama 
korkusuyla yüzüne dü şen saç ı geri itmedi. 
"Duymaz olur muyum," dedi Zeliha Teyze omuzlar ını dik-
leştirerek. "Sak ın unutma can ım," diye devam etti daha ikna edici 
olacağını bildiği kadifemsi bir tonla, "sen vejetaryen mejetar-yen 
değil Kazanc ı ailesinin evlad ısın evvela!" Asya a ğzının aniden 
kuruduğunu hissetti. "Biz Kazanc ılar da yedi ku şak atadan 
kırm ızı et severiz! Hatta ne kadar k ırm ızı, ne kadar ya ğlı olursa o 
kadar iyi! Bana inanm ıyorsan Be şinci Sultan'a sor, anlats ın sana, 
öyle değil mi Sultan?" Zeliha Teyze ba şıyla balkon kap ısının 
yan ındaki kadife yast ıkta yatan iri k ıyım kediyi i şaret etti. Kedi 
söylenenleri anlam ış ve onaylam ışças ına ona dönüp, mahmur 
gözlerini k ıstı. 
Tarot kartlar ını tekrar kar ıştıran Banu Teyze kö şesinden kat ıl-
dı muhabbete: "Bu memlekette Kurban Bayram ı olmasa et tad ını 
bilmeyecek kadar yoksul insanlar var. Do ğru düzgün bir yeme ği 
ancak bayramdan bayrama yiyebili yorlar. Vejetaryen olmak ne 
demekmi ş git o biçarelere sor bakal ım. Böyle v ıdı vıdı huysuzla-
nacağına tabağına konan her lokma ete şükretmelisin." 
"Of be teyze!" dedi Asya içini çekerek. Of be teyzelerim... di-
yebilmek isterdi. Hepsine birden ayn ı anda. "Valla tam t ımarhane 
bu ev! Hepimiz deliyiz, ben de size çektim, ba şka şans ım m ı var-
dı, hepimiz deliyiz i şte," diye şiar ını tekrar etti Asya. Ama bu se-
fer sesinden bezginlik ak ıyordu."Ben ç ıkıyorum han ımlar. Ne is-
tiyorsan ız buyurun kazan kazan pi şirin. Ne haliniz varsa görün. 
Bale dersine geciktim zaten!" 
Teyzelerinden hiçbiri Asya'n ın "bale" kelimesini nas ıl hoyrat-
ça, adeta i ğrenerek telaffuz etti ğini fark etmedi. Di şine yap ışmış 
bir yemek art ığını tükürür gibi a ğzından ç ıkm ıştı o kelime. Yap ış-
kan bir art ıktan kurtulur gibi: ba-le. 
 Beşinci Bölüm  
VANİLYA  
B 
uras ı Kafe Kundera. İstanbul'un Avru-
pa yakas ında, alabildi ğine dar, y ılankavi bir sokak üzerinde, mo-
dern ama sala ş görünmeye çal ışan bir kafeterya. Mekân ın imaj ı, 
"bu mekân öyle imaj mimaj pe şinde değil, imaj ını zerre kadar 
umursam ıyor" mesaj ını verecek şekilde dikkatle tasarlanm ıştır. 
Tüm şehirde bir tek burada mü şteri her zaman haks ızdır; bir tek 
burada garsonlara kötü muamele görmek için bah şiş verir insanlar. 
Bu mekâna neden nas ıl meşhur yazar ın ad ının verildiği, kimsenin 
tam olarak çözemedi ği bir bilmecedir. Zira içinde ne do ğrudan 
Milan Kundera'y ı ne de yazar ın romanlar ından birini hat ırla-, 
tacak bir unsur vard ır. 
Kafe K undera'n ın dört bir duvar ı boy boy, çe şit çeşit çerçeve-
lerle kapl ıdır; o çerçevelerde de yüzlerce foto ğraf, resim, karala-
ma sakl ıdır. Öyle s ıkış tıkıştır ki çerçeveler, alt alta, yan yana ve 
çaprazlama, insan bir an için altlar ında ayr ıca bir duvar olmayabi-
leceğini düşünür. Belki de tu ğladan değil de çerçeveden örülmü ş-
tür bu mekân ın duvarlar ı. İstisnas ız bütün çerçevelerdeki bütün 
resimlerde bir yol imgesi göze çarpar. Amerika'dan geni ş otoyol-
lar, Avustralya'dan iki yan ı aç ıklık yollar, Almanya'dan nizaml ı 
otobanlar, Paris'ten ışıklı bulvarlar, Roma'dan darac ık ara sokak-
lar, Maçu Piçu'dan patikalar, Kuzey Afrika'dan unutulmu ş kervan