1  
1.Ben Ölüyüm 
 
  
Şimdi bir ölüyüm ben, bir ceset, bir kuyunun dibinde. S on nefesimi vereli çok oldu, kalbim çoktan durdu, ama 
alçak katilim hariç kimse ba şıma gelenleri bilmiyor. O ise, i ğrenç rezil, beni öldürdü ğünden iyice emin olmak 
için nefesimi dinledi, nabz ıma bakt ı, sonra bö ğrüme bir tekme att ı, beni kuyuya ta şıdı, kald ırıp aşağı bırakt ı. 
Taşla önceden k ırdığı kafatas ım kuyuya dü şerken parça parça oldu, yüzüm, aln ım, yanaklar ım ezildi yok oldu; 
kemiklerim k ırıldı, ağzım kanla doldu. 
Dört gün oldu eve dönmeyeli: Kar ım, çocuklar ım beni ar ıyorlard ır. K ızım ağlaya ağlaya tükenmi ş, bahçe 
kap ısına bak ıyordur; hepsinin gözü yolda, kap ıdad ır. 
Gerçekten kap ıda m ıdır, onu da bilmiyorum. Belki de al ışmışlard ır, ne kötü! Çünkü insana buradayken, 
arkada b ırakt ığı hayat ın eskiden oldu ğu gibi sürüp gitmekte oldu ğu duygusu geliyor. Ben do ğmadan önce 
arkamda s ınırsız bir zaman vard ı. Ben öldükten sonra da, bitip tükenmeyecek bir zaman! Ya şarken hiç 
düşünmezdim bunlar ı; ışıklar içinde ya şayıp giderdim, iki karanl ık zaman ın aras ında. 
Mutluydum, mutluymu şum; şimdi anl ıyorum: Padi şahımızın nakkaşhanesinde en iyi tezhipleri ben 
yapard ım ve ustal ığı bana yakla şabilecek ba şka bir müzehhip de yoktu. D ışarıda yapt ığım işlerle elime ayda 
dokuz yüz akçe geçerdi. Bunlar da tabii, ölümümü daha da dayan ılmaz k ılıyor. 
Yaln ızca nak ış ve tezhip yapard ım; sayfa kenarlar ını süsler, çerçeve içine renkler, renkli yapraklar, dallar, 
güller, çiçekler, ku şlar çizerdim: K ıvrım k ıvrım Çin usûlü bulutlar, birbirinin içine geçen yapraklar, renk 
ormanlar ı ve içlerinde gizlenmi ş ceylanlar, kad ırgalar, padi şahlar, ağaçlar, saraylar, atlar, avc ılar... Eskiden 
bazen bir tabak içine nak ış yapard ım; bazen bir aynan ın arkas ına, bir ka şığın içine, bazen Bo ğaziçi'nde bir 
yal ının, bir kona ğın tavan ına, bazen bir sand ığın üzerine... Son y ıllarda ise yaln ızca kitap sayfalar ı üzerinde 
çal ışıyordum, çünkü Padi şahımız çok para veriyordu nak ışlı kitaplara. Ölümle kar şılaşınca paran ın hayatta hiç 
önemli olmad ığım anlad ım, diyecek de ğilim. İnsan hayatta de ğilken bile paran ın önemini biliyor. 
Şimdi bu durumumda benim sesimi i şitiyor olman ıza, bu mucizeye bak ıp şöyle düşüneceğinizi biliyorum: 
Bırak şimdi yaşarken kaç para kazand ığını. Bize orada gördüklerini anlat. Ölümden sonra ne var, ruhun nerede, 
Cennet ve Cehennem nas ıl, orada neler görüyorsun? Ölüm nas ıl bir şey, can ın yan ıyor mu? Hakl ısınız. Yaşarken 
insan ın öte tarafta neler olup bitti ğini çok merak etti ğim biliyorum. S ırf bu merak ı yüzünden kanl ı savaş 
meydanlar ında cesetler aras ında gezmen birinin hikâyesini anlatm ışlard ı... Can çeki şmekte olan yaral ı 
cengâverler aras ında ölüp de dirilen birine rastlar ım da, o da bana öbür dünyan ın s ırlar ını verir diye aranan bu 
adam ı Timur'un askerleri dü şman san ıp bir k ılıç darbesiyle ikiye biçmi şler de, o da, öte dünyada insan ın ikiye 
bölündüğünü sanm ış. 
Böyle bir şey yok. Hatta dünyada ikiye bölünen ruhlar ın burada birle ştiğini bile söyleyebilirim. Ama, dinsiz 
kâfirlerin, z ındıklar ın ve Şeytan'a uyan küfürbazlar ın iddialar ının tersine bir öbür dünya da, şükür var. Oradan 
size sesleniyor olmam bunun kan ıtı. Öldüm, ama gördü ğünüz gibi yok olmad ım. Öte yandan, Kuran- ı Kerim'de 
sözü edilen ve altlar ından ırmaklar akan alt ından, gümü şten Cennet kö şklerine, dolgun meyval ı iri yaprakl ı 
ağaçlara, bakire güzellere rastlayamad ığımı söylemek zorunday ım. Oysa Vak ıa suresinde anlat ılan Cennetteki o 
iri gözlü hurileri pek çok kereler nas ıl da keyiflenerek resmetti ğimi şimdi çok iyi hat ırlıyorum. Kuran- ı Kerim'in 
değil de, İbni Arabi gibi geni ş hayallilerin balland ırarak anlatt ıklar ı sütten, şaraptan, tatl ı sudan ve baldan 
yap ılm ış o dört ırmağa da tabii hiç rastlayamad ım. Hakl ı olarak öte dünyan ın umut ve hayalleriyle ya şayan pek 
çok kişiyi inançs ızlığa sürüklemek istemedi ğim için bütün bunlar ın kendi özel durumumla ilgili oldu ğunu hemen