Daha önce söyleseydiniz ya. "Albayım!" Terlik sesi. Çalışı­
yor demek ki. "Çalışıyor," dedi, misafire dönerek. Odalarda 
Romalılar, Osmanlılar kol kola dolaşıyor. Kapıyı hangisi aça­
cak? Terlik hışırtısı büyüdü, yaklaştı, durdu. Hay Allah! gene 
son anda aklıma geldi: "Aman geri çekilin: Kapı dışa açılır." 
Sendelediler. Misafir, kapıyla duvar arasında kaldı. "Hikmet 
oğlum gel de sana Roma'nın ... Misafir, kendini kapıdan kur­
tardı. Hüsamettin Bey durakladı, şaşırdı ve hemen sevindi: 
"Sermet! Nasıl buldun ... " Hikmet, aceleyle tamamladı: "Bi­
zim şubeyi?" Albay, onları yukarı çekti. "Biz, daha önce tanış­
tık kendisiyle albayım." 
"Neden daha önce haber vermedin Sermet?" "Haber ver­
meğe gelmiş albayım. Siz şimdi gidin Sermet Bey. Biraz sonra 
haberli gelirsiniz." Artık dursana Hikmet. Bir insanla olsun 
tanışırke n, kısa bir süre için, kendini korumasını öğren. Ben 
neden böyleyim albayım? Üzülme, biz emekliyiz; seni hoş 
görürüz. Ben de kendimi hoşgörüyle karşılamak istiyorum 
albayım . Uğraştıkça daha derin bir bataklığa gömüldüğümü 
hissediyorum. Başını kaldırdı: Sermet Bey gülümsüyordu, 
Hüsamettin Bey gülümsüyordu. Bağışladınız mı beni? Fark 
etmediler bile. inanmam, ihtiyatlı olmalıyım . Benim boş bu­
lunduğumu ya da kuşkulandığımı kimse sezmemeli. Gülüm­
semelerine katılmalıyım. Ağzını oynatmaya hazırlandı, fakat 
gözler, bu karara uymadılar; hepsini geri aldı. Konuşuluyor­
du, Hikmet susuyordu. Kişiliği korumak için, bazen yaşama­
mak gerekiyor. Odayı, insanları, eşyayı görmüyordu. Burası 
gene de en rahat yer sayılır. Hayatın akışına kapılıp gitme­
mek için, bu geniş dünyada böyle bir gecekonduya sıkışmak 
mecburiyeti hasıl oluyordu albaylarım. Eski yaralar, albayla­
rım, üç yüz üçten kalma. Bana vurdular albaylarım, bana vu­
ruluyordu. Merak etme Hikmet oğlum, sen düzelirsin. Öyle 
deniliyordu albaylarım, yarım kalmış generallerim; sen elbet­
te bir yolunu bulursun diyorlardı. 
68