FAKİR BAYKURT
 
97
 
 
«Elinde kan
un olanlar, kalem olanlar böyle şey mi düşünüyor 
şimdi? Kaldırıyoruz, kalkındırıyoruz... hepsi lâf! Kendilerini 
kalkındırıyorlar!.. Ankara habire istatistik kabartmayı biliyor! İstatistik 
demek. .. Hay babam hay! Ulan şu Kır Ab
-
 
bas’a bakın! Demek Kır 
Abba
s bile çalışıyor ha!.. İstatistik demek. .. Durun ulan!» diye bağırdı. 
«Size beş takka mola veriyorum! Toplanın başıma...»
 
Toplandılar.
 
«Ulan siz bu tekeyi çalıştırmaya utanmıyor musunuz?»
 
Vardı, Kır Abbas’ı kucakladı. Yüzünü gözünü öptü. «Vay senin 
kırmız
ı sakallarına kurban!..»
 
Kır Abbas şaşırmıştı, gülüyordu.
 
Kadın erkek, bakışıyorlardı.
 
«Cümleten kolay gele gözlerini sevdiklerim!» dedi.
 
«Sağ olasın efendi, hoş geldin...» dediler gülüşerek.
 
«Hele şunlara! Hele şu gelinlere! Hele şu benim kızlarıma! 
Çalışın 
ulan, çalışan gözelleşir. Çalışan gözel, daha gözel olur! Çalışanın 
kıymatı artar, pahalanır!..»
 
Kır Abbas’ın elindeki çapayı aldı, başladı kazmaya. Bir ara 
köylülere de bağırdı: «Dalga geçtiğiniz yeter! Haydi çalışın!..» Ciddî 
ciddî çalışıyordu ke
ndisi. Tozaklılar, Hamdi beyin çalışmasına bakıp 
dudak ısırıyorlardı.
 
Herkes işe döndü.
 
Kır Abbas, Hamdi beyin ardında bir yere oturdu, bacak bacak 
üstüne attı. Hamdi bey dönüp bakıncaya kadar hiç kıpırdamadan 
oturdu. Bakınca da, hazırladığı lâfı yapıştırd
ı:
 
«Bunca yıldır hep biz çalıştık, siz yattınız! Şimdi de siz çalışın, biz 
yatalım! Haydi çalış, durma! ..» dedi. Delilendi.
 
Herkes kırılıyordu gülmekten.
 
Hamdi bey durmadan çalışıyordu. Arada Kır Abbas’a karşılık 
verdiği de oluyordu: «Dört adım toprak eşi
p iki çubuk yetiştiriyoruz 
deye horozlanma! Çok önemli bir iş değil bu! Bunun olsa olsa