katlanamadım ve seyretmedim sonunu. Küçükken, korku fi­
limlerinin de yansında çıkardım. Belki de bu rüyanın tam 
burasında uyandım. n 
"lnsan korksa da sonuna kadar seyreder," dedi Hüsamettin 
Bey. "Ben sizin bildiğiniz insanlardan değilim albayım, hiç 
değilim. O kadar değilim ki, şimdi yapacağım gibi sonunu 
anlatsam bile değilim." Yüzünü buruşturdu: "Beni dövmek 
istediler albayım . Üniformalı kapıcının otelinden esmer bir 
adam çıktı: Beyaz çizgili lacivert bir elbise giymişti, yağlı bı­
yıklan ve büyük altın yüzükleri vardı. Ben neyi sevmiyorsam 
albayım, bu adamda vardı. Adam beni yanına çağırdı, hemen 
unuttum onu sevmediğ imi. Ben ilgi görünce, hemen unutu­
rum her şeyi albayım, biliyorsunuz." 
"Biliyoruz," diye mırıldandı albay. "lki adam daha çıktı ka­
pıdan. Beyaz ceketlerini hatırlıyorum. Evet, bunlar garsondu. 
Bana doğru geliyorlardı. Heyecanlanmıştım: Garsonlan sev­
mediğimi de unutmuştum. Ben de onlara doğru yürüdüm ve 
yan yolda beni dövmek istediklerini anladım. Kim bilir gene 
ne olmadık bir olay çıkarmıştım? Bu münasebetsiz böceğe 
haddini bildirmeğe geliyorlardı. O zaman anladım nasıl bir 
yaratık olduğumu, bütün çirkinliğimle gördüm kendimi; ba­
na bakarken yüzlerini buruştur malarından anladım bunları. 
Ve kendi çirkinliğime yüzümü buruştur arak uyandım. Her 
fırsatta, küçük bir zayıflık sezdi mi mesele çıkaran, sonra 
üzerine yürününce de kendine acındırmak için sahte duyar­
lıklara başvuran zavallı 'ben'i gördüm. Kendime acındırmayı 
bir sanat haline getirmeğe çalıştığımı anladım ." 
"İnsanları, yalnız iyi olduğu için sevmezler," dedi emekli 
albay." 
"Kendimi gördüm," dedi Hikmet. "llk defa açıkça gördüm. 
Neredeyse otelin kapısından içeri girecektim: Küçümsediğim 
insanların beni küçük duruma düşürmesine fırsat verecek­
tim. Bakışlanyla beni küçülttüler bile. Bütün suç bende, bü-
261