"Yazık," dedi Leyla Hanım. "Ne düşündüğünüzü bilemeye­
ceğiz. Acaba gerçekten böyle bir roman var mıydı Fransızca? 
Onu da bilemeyeceğiz ." 
Selim Bey güldü: "Belki de bu değersiz kmntılan, ilerde bir 
heyecan yaratsın diye yarıda kesmişimdir. " Başını salladı: 
"Yok canım! O yaşlarda pek aptaldım. Tıkanıp kalmışımdır. 
Heyecan, insanın hevesini kaçırır ya bazen; işte öyle olmuş­
tur." Sayfalan sehpaya bıraktı. "Yirmi yaşındayken, böyle he­
yecanlanmı ifade edemeyecek kadar beceriksizdim; şimdi de 
gülünç buluyorum bu heyecanlan. Alın size trajedi." 
Sevgi, bu sözleri duymamış gibi başını salladı: "Küçük par­
çalardan bütün bir dünya meydana getirilebilir . Ne yapmak 
istediğinizi bir hatırlayabilseydiniz ... " 
"Daha kötü olurdu. Kim bilir ne can sıkıcı bir planım var­
dı. Mingayraddin bu kadar yazabilmiş işle." 
Birlikte olduklan zamanlar içinde gene yalnızlıklarını yaşı­
yorlardı. Ne var ki, bir arada geçirdikleri günler ve saatler, 
birlikte yaşanıldığı sanılan küçük heyecanlar yüzünden ertesi 
günü görme cesaretini veriyordu onlara. Her biri kendi kafa­
sındaki dünyayı yaşadığı halde, hep birlikte olduktan için, 
aynı nedenle duygulandıklannı, aynı şeylere güldüklerini sa­
nıyorlardı. Bu onlar için belki bir yenilikti. Aslında hiçbiri 
yeni bir olay beklemiyor du; bütün yaşayışlannı, hareketleri­
ni, yeni bir güne başlayışlannı, çevrelerinde olup bitenleri iz­
leyişlerini, bu değişmezliğe göre ayarlıyorlardı. Hiçbir konu­
nun üstüne gitmiyorlar, hiçbir sözün sonunu izlemiyorlardı. 
Neden yaşıyoruz sanki biz? diyordu Selim Bey; aslında, bu 
sözü hiç kullanmadıkları halde Sevgi ile Leyla Hanım sanki 
neden yaşıyorlardı? Sevgi, belirsiz fakat güzel şeyler bekledi­
ğini sanıyordu; durgun yaşantısını düzenli ve aklı başında bir 
hayat olarak yoruml uyordu. Aslında meseleler basitti. Onlan 
karıştıran insan ihtirasıydı. İhtiras kelimesini düşündü Sevgi, 
bir süre. Hayır, düşünmedi: Hayvanat bahçesine ilk defa gö-
196