siz el kol hareketleri yaptığ ını gördüler. Gece boyunca imam hatipli 
öğrencilerin muzırlık ve tuhaflıklarına gülen birkaç kiş i hem buna, hem daha da 
tuhaf bir hareketle öğ rencinin sıralar arasına gerçek bir ölü gibi düş üşüne 
güldüler. 
Salonun bazı yerlerinde gerçekten üzerlerine ateş  edildiğ i duygusu üçüncü yaylım 
ateşinde uyandı. Kurusıkı atış larda olduğ unun aksine insan yalnız kulağ ıyla 
değil, askerlerin sokaklarda terörist kovaladığ ı gecelerde olduğ u gibi midesiyle 
de işitiyordu çünkü. Kırk dört yıldır salonu ısıtan Alman malı iri bohem sobadan 
tuhaf bir ses çıkmış , teneke borusu delindiğ i için dumanlar öfkeli bir 
çaydanlığ ın ağzından çıkar gibi tütmeye baş lamıştı. Orta sıralarda ayağ a kalkıp 
sahneye doğ ru yürüyen birinin kanlar içindeki kafası da fark edilmiş ti artık, 
barut kokusu da. Bir telaş ın başlangıcı hissediliyordu, ama salondakilerin çoğ u 
hâlâ put gibi sessiz ve hareketsizdi. Salona insanın korkulu bir rüya görürken hissettiğ i yalnızlık duygusu sinmiş ti. Gene de Ankara'ya her gidiş inde Devlet 
Tiyatrosu'nun bütün oyunlarını görmeyi alış kanlık edinmiş  edebiyat öğ retmeni 
Nuriye Hanım tiyatro efektlerinin hakikiliğ ine hayran olduğ u için ön sıradaki 
yerinden ilk defa ayağ a kalktı ve sahnedekileri alkış lamaya baş ladı. Necip de 
tam bu sırada, söz isteyen telaş lı bir öğ renci gibi ayağ a kalkmı ştı. 
Hemen sonra erler dördüncü defa tüfeklerini ateş lediler. Daha sonraları olayları 
araştırması için Ankara'dan yollanan müfettiş  binbaşının üzerinde titizlik ve 
gizlilikle haftalarca çalış tığı rapora göre bu ateş  sırasında sıkılan 
kurşunlarla iki kiş i ölmüştü. Bunlardan biri alnına ve gözüne saplanan 
kurşunlarla düş en Necip'ti ama bu konuda baş ka söylentiler de iş ittiğim için 
onun tam o anda öldüğ ünü söyleyemeyeceğ im. Orta ve ön sıralarda oturan herkesin 
birleştiği bir nokta varsa o da Necip'in de üçüncü atış tan sonra havada uçan 
kurşunları fark etmesi ve bunu bambaş ka yo-rumlamasıydı. Vurulmadan iki saniye 
önce ayağ a kalkmış  ve pek çok kiş inin işiteceği (ama video kaydına geçmeyen) bir 
sesle şöyle demiş ti: 
"Durun, ateş  etmeyin, silahlar dolu!" 
Salondaki herkesin artık yüreğ iyle bildiğ i ve aklıyla kabul etmek istemediğ i şey 
de işte böylece dile dökülmüş  oldu. Silahların ilk 
157  Sahnedeki ihtilal 
¦ ianneaeKi ımııaı ¦ 
ateşlenişinde harekete geçen beş  kurşundan biri çeyrek yüzyıl önce Kars'ın son 
Sovyet baş konsolosunun köpe ğiyle birlikte film seyrettiğ i locanın üzerindeki 
alçıdan defne yapraklarına isabet etmiş ti. Silahı ateş leyen Siirtli Kürt kimseyi 
öldürmek istememiş ti çünkü. Bir baş ka kurşun gene benzeri bir endiş eyle ve bu 
sefer biraz da acemilikle tiyatronun tavanına isabet etmiş  ve oradan döktüğ ü yüz 
yirmi yıllık kireç ve boya parçalan aş ağıdaki telaş lı kalabalığ ın üzerine kar 
gibi yağ mıştı. Bir baş ka kurşun en arkada, naklen yayın kamerasının kurulduğ u 
yükseltinin altına, bir zamanlar yoksul ve hülyalı Ermeni kızlarının Moskova'dan gelen tiyatro gruplarını, cambazları ve oda orkestralarını ucuz biletle ayakta 
seyrederken tutundukları ahş ap korkuluğ a saplanmış tı. Dördüncü kurş un çekim 
kamerasından uzakta bir köş ede bir koltuğ un arkalığ ını delip geçmiş , arkada 
karısı ve dul baldızıyla oturan traktör ve tarım aletleri yedek parçacısı 
Muhittin Bey'in omuzuna saplanmış, ilk anda o da az önceki kireç parçalarının etkisiyle tavandan üzerine bir ş ey düştüğünü sanarak yukarı bakmış tı. Beşinci 
kurşun, İslamcı öğ rencilerin biraz arkasında oturan ve Trabzon'dan Kars'ta 
askerlik yapan torununu görmeye gelen bir dedenin sol gözlük camını parçalamı ş, 
beynine girmiş , zaten uyuklamakta olan ihtiyarı öldüğ ünü bile fark ettirmeden 
sessizce öldürüp ensesinden çıkmış , koltuğ un arkalığ ını geçip lavaş  ve yumurta 
satarken sıra arasına bozuk para uzatan on iki ya şındaki Kürt çocuğ un 
torbasındaki lop yumurtalardan birinin içinde kalmış tı. 
Bu ayrıntıları üzerlerine ateş  edilmesine rağ men Millet Tiyatro-su'ndaki 
kalabalığ ın çoğunun niye hiç kıpırdamadığ ını açıklayabilmek için yazıyorum.