158
ailemizin toplam 0 3 0 1 üç! Bizim şoförün beş çocuğu var. Abisi 
Anadolu’nun ücra bir köyünde yaşıyor; adamın iki kansı, on 
bir çocuğu varmış! Hayatlannda tek kitap okuduklarım san­
mam ama oylanmız eşit. Avrupa’da halk eğitimli. Demokra­
si kimseye zarar vermiyor. Ortadoğu öyle değil ki. Cahillere 
eğitimlilerle eşit oy hakkı vermek, bebeğin eline kibrit tutuş­
turmak gibi. Bütün evi yakacaklar!”
Top sakalını işaretparmağıyla sıvazlayarak lafa daldı mi­
mar. “Canım o kadar da ileri gitmeyelim. Seçim sandığından 
hepten vazgeçemeyiz. Böyle bir şeyi medeni dünyaya izah 
edemeyiz. Kontrollü, kısıtlı bir demokrasi olsa yeter. Güçlü 
bir lider yönetiminde, seçilmiş bürokratlar ve teknokratlar­
dan kurulu bir ekip. Baştaki kişi ne yaptığım bildiği sürece, 
otorite iyi bir şey. Yabancı yatırıma nasıl gelir yoksa?”
Herkes dönüp masadaki tek Amerikalıya -şeh ri ziyaret 
eden bir fon yöneticisi- baktı. Sohbeti kulağına fisıldanan çe­
viriler yardımıyla takip etmeye çalışıyordu adam. Herkesin 
bakışlarım üzerinde hissedince huzursuzca kıpırdandı. “Kim­
se istikrarsız bir Ortadoğu istemiyor tabii. Washington’da 
buralara ne diyorlar biliyor musunuz? Çorba Doğu. Affedersi­
niz ama tam bir keşmekeş artık bu coğrafya.”
Bazı misafirler kıkırdadı, diğerleri hafifçe yüz buruşturdu. 
Keşmekeş olduğu doğruydu ama onların  keşmekeşiydi; onlar 
gönüllerince eleştirebilirlerdi ama zengin bir Amerikalı bunu 
yapmasa iyi olurdu.
“Benim tezimi destekliyor” dedi mimar, ağzma doldurduğu 
risottonun arasında.
“Eh, giderek herkes aynı kanaate varıyor” diye hak verdi 
banka yöneticisi. “Arap Bahan fiyaskosundan sonra aklı ba­
şında hiç kimsenin güçlü bir liderlik ve istikrarın faydalarım 
yadsıyacağım sanmam.”
“Demokrasi passâ , geçti artık! Bunun bazılannı şoke ede­
ceğini biliyorum ama olsun varsın” dedi mimar. Görüşlerinin