506 Yaşar Kem al-Dağın Öte Yüzü 
"Taşbaş Efendimiz akşam buradan kalkıp, gece yarısı Kabeye vanyor. Peygam­
ber Efendimizin türbesine yüz sürüyor, sabaha karşı da köye dönüyor." 
"Bir de Taşbaş Efendimizin eli ayağı, tüm bedeni yeşillenmiş. Bahar çimeni gi­
bi. Bu yeşili kim görür? Yüreği temizler, bir de çocuklar. Çocuk gibi arı insanlar." 
"Bir gece, hani o ulu ceviz var ya, işte o, tüm ışık olmuş. Hani Sarı Kızın Kaz­
dağından getirip diktiği ceviz. O gece göz gözü görmüyormuş. İşte öylesine silme 
bir karanlık varmış. Kar da usuldan atıştırıyormuş. Günbatı yönünden çat diye 
bir şey çatlamış. Dağ ortadan yarılır gibi bir çatırtı Evierden dışarıya uğrayıp ça­
tırtıdan yana bakmışlar ki, bir ulu ağaç, ışıktan ulu ağaç karanlığı oyarak süzülüp 
gelir. Süzülmüş, süzülmüş, sonra da varmış Taşbaş Efendimizin evi üstünde dur­
muş. Bir süre orada, öylecene süzülmüş kalmış. Orada, öylecene dervişler gibi dö­
ner dururm uş. O sırada, Taşbaş Efendimizin evi üstünde salınıp dururken, köylü­
ler de, Kırklar da, bakire bozkır kızları da Allah Allah diye dönerek uçarak dualar 
ederlermiş." 
"Bu gürültüyü patırtıyı duyan Taşbaş Efendimiz dışarı çıkmış. Önce bir duvar 
gibi karanlık, şak diye yüzüne vurmuş. Sonra başını kaldırmış bakmış ki, ne gör­
sün, tepesinde bir ulu ağaç, kökleri, dalları, gövdesi, yapraklanyla ışığa kesmiş, 
dervişler örneği evin az üstünde dönüp durur. 'Ya kutsal ağaç' diyerekten yere 
kapanmış. 
"Hiç başka bir şey çıkmıyormuş ağzından ... Hep: Ya kutsal ağaç, diyormuş, 
Sarı Kız anamızın ağacı!.. 
"O yere kapanır kapanmaz, havada salınıp duran ağaç gelmiş, başucuna, top­
rağa inmiş. Taşbaş Efendimize saygıda bulunmuş. Sonra da kalkmış, süzülmüş. 
Tekeç dağına doğru ağmış, gitmiş." 
"Bir gün Taşbaş Efendimizin gönlünden bal geçmiş. Canı öylesine bir bal iste­
miş ki ... Bir de gözünü açmış bakmış ki, önünde bir kovan bal. Taşbaş Efendimiz 
bu kadar istediği bala elini sürmemiş. Ben seni yi.yemem bal, demiş. Köylüm aç­
ken, bir ömürde ağzına bir parmak bal sürmemişken ben bal yi.y emem." 
"Sonra Taşbaş Efendimiz yemek bile yemez olmuş. Yemek yemeye de hiçbir 
muhtaçlığı kalmamış. Her gün ona Bağdattan bir tek hurma gelirmiş. İşte Taşbaş 
Efendimiz her gün bu tek hurmayı yermiş. Bir tek hurma ona yetermiş de artarmış ." 
"Varıp da Kırklara karışan Taşbaşım, sana kurban olayım. Eşiğine yüzümü sü­
reyim. Efendim, Sultanım, güzelim. Bu köy zelzeleden gitmediyse, senin yüzün­
den. Otlar bitecek, çiçekler açacaksa, ekinler başaklanacak, sular akacaksa , ba­
har gelecekse ... ''