Şimdiye dek, şu ya da bu şekilde, intihar denememi öğren­
miş herkesten çok farklı bir tepki gösterdi Tony, üzüldü, ger­
çekten üzüldü. İçten, derin bir acıyla, gözleri hafifçe yaşararak, 
"Bunu nasıl yapabildin ?" diye mırıldandı. Beni ne yargılamaya , 
ne çözümle meye kalkışmış, ne de ironik bir üslupla, denememin 
ne ölçüde "gerçekçi" olduğunu sorgulamıştı . Akılcı, mantıklı 
yaklaşımlardan, ucuz sevgi sözcükleri kadar iğrenirim; yeryüzü, 
zekalarından başka bir şeyi olmayan insanlarla yeterince dolu za­
ten. Biz entelektüellerin, hiçbir zaman gösteremeyeceği cesaret­
le, bir intihar girişimiyle yüzleşe biliyordu Tony ve buna tek in­
sanca tepkiyi, üzüntüyü gösteriyor du. Psikanaliz, nevroz, varo­
luşçuluk gibi kavramlarla kafası bulanmamıştı ve aslında son de­
rece basit bir şeyi, bir başkasının korkunç acısını hissedebiliyor­
du. Bir başka insan için üzülebiliyordu. İkiyüzlü, çok bilmişle­
rin dünyasında eşi bulunmaz bir duyarlılıktı onunki. 
Ender bir inci, hiç kimsenin açmaya değer bulmadığı bir ka­
bukta yüzyıllarca saklanmış bir inci gibi ışıldıyordu. 
"Nasıl yaptın, tabancayla mı?" 
"Tabanca" sözcüğü beni şaşırtmış, ürkütmüştü; adı, olduğu 
nesne kadar soğuk ve acıması z, insanın suratında patlayan bir 
sözcüktü. Ben altı yaşlarındayken, babam eve bir Kırıkkale ge­
tirmiş ve o sıralarda evi terk etmiş olan annemi bununla öldüre­
ceğini söylemişti. Dört uzun gün ve gece boyunca kitaplıkta, 
gözlerimin önünde beklemişt i silah ve ben, çocuk ellerimle, o 
esrarengiz, kara yaratığa, ne kadar istesem de dokunamamışt ım. 
"Hayır, uyku hapı yuttum. Aslında, bunu anlatmayı pek is­
temiyorum ." 
Ayrıntıları anlatmak, öykünün kendisini anlatmak olurdu ve 
ben henüz buna hazır değildim. Ne kendime, ne başkalarına, 
gerçeğin kaba, anlamsız bir özetini sunmaktan öteye geçeme­
miştim bugüne kadar. Bu olay çözülmemiş bir kara delik olarak 
kalmıştı içimde, bir türlü kapanmayan, sürekli kanayan bir ya­
raydı. Sargılar açılmaya, yara çıplak gün ışığıyla karşılaşmaya ha-
46