M em ed: 
''Üstünde kurumaz," diye kızgınlıkla söylendi ':Üstünde 
kuruyuncaya kadar, sen soğuktan ölürsün ." 
Hatçe, Memedin kızdığını anlayınca, gömleğini çıkarmaya 
başladı. Omuzlan yuvarlak, esmerdi . Gömleğini çıkarır çıkar­
maz çalıya attı, memelerini avuçlanna aldı kapadı. Omuzlan 
titriyord u. Boynu, bir kuğu boynu gibi uzun, hoştu. Küçücük 
birer saç p,arçası kulaklannın arkasına doğru kıvrılıyord u. Ör­
gülü kara saçlan, arkasına dökülmüş, kulunrunu baştan başa 
örtmüştü. Memeleri ellerinden, parmaklannın arasından taşı­
yordu. San, ayva tüylerin yerleri soğuktan kabarcıklan mışb. 
Isınınca kabarcıklar kaybo ldu. Ten dümdüz oldu. Pembeleşti 
hafiften. 
Memed, gözlerini Hatçeye dikmişti. İçinde, dayanılmaz bir 
arzu duydu. 
"Hatçe!" 
Hatçe, bu sesten, bu biçimde söylemşten ürperdi. Ses, her 
şeyi söylüyo rdu. Anladı. 
"Memed," dedi, "şimdi köyde kıyamet kopuyordur. Şimdi 
bizi fellik fellik anyorlardır. Bulurlarsa diye korkuy orum." 
Memedin içinde de aynı korku vardı. Belli etmedi : 
"Nasıl bulacaklar bu ormanın içinde bizi? Sen de!.." 
Hatçe: 
"Bilmem," dedi. "Bilmem ama, ben korku yorum." 
Uzun zaman sustular. Yağmur da azıcık yavaşladı gibi. 
Ateş gittikçe büyüdü . Yandaki kayalar bile ısındı. Taban toprağı 
da kurudu. Hatçe kuruyan gömleğini giydikten sonra donunu 
çıkardı. Memed, onun taze, dolgun bacaklannı gördü. Çoktan 
beri, içindeki arzu, dayanılmaz bir hale gelmişti. 
Tekrar, aynı şekilde: 
"Hatçe!" dedi. 
Hatçe: 
"Korkuyorum Memed," dedi. 
Memed, yanına doğru yanaşb, sıkı sıkıya, acıtacak kadar 
bileğini tuttu. Hatçe öteye öteye gitti. Memed, Hatçeyi bütün 
gücüyle sardı. Öptü. Hatçe kendini birden bırakıverdi. Memed, 
onu kayanın dibine doğru sürükledi. Hatçenin kalm dudaklan 
100