serpe uzanacak yer bulamayan Bubu da kızmıştı 
bana ama onun Allahtan şikayet dillendir ecek dili 
yoktu. 
Bunca erkek çocuğun yanında bir de kızım ol­
du, yetmişli yılların içinde; Ayşe Yüksel! O benim 
sadece hemşirem değil, tıpkı Sultan gibi, kızım, ar­
kadaşım, dert ortağımdı. Ayrıca, ben gittikten son­
ra lepralılarımı teslim edeceğim kişiydi. Benden 
sonra bayrağı o taşıyacaktı. 
Ayşe benim için çok özeldi ama başka hemşire­
lerimin de hakkını yememeliy im. Tülay Çakıner 
hemşire vardı, ilk doğu taramasına birlikte çıktığı­
mız. Müthiş çalışkan, üretken bir insandı, kendini 
çok iyi geliştirdi. 
Hemşirelere benim büyük saygım vardır. Onlar, 
sağlık sisteminin en önemli taşlarından biridir. 
Hasta onların eline bırakılır. Hemşire hastayı dev­
raldı mı, her şeyiyle ilgilenmek zorundadır. Ateşi, 
nabzı, tansiyonu, idrar ve dışkı durumunu doktora 
hemşireler bildirir. Benim hiçbir zaman becereme­
diğim gibi, bembeyaz çarşafları jilet gibi dümdüz 
ederler. Hastanın ilaçlarını içirir, enjeksiyonlar ını 
yapar, serumunu takar ayrıca bir de hastayla sohbet 
ederler. Onlar doktorun emirlerinin uygulayıcısı 
değil, bence sağlık hizmetlerinde, hekimin eşit bir 
parçasıdırlar. Hayatım boyunca, bu düşünceleri­
min savaşını verdim, çalıştığım hastaneler de.* 
* Giineş Umuttan Şimdi Doğar, s. 259-260. 
249