510 Yaşar Kem al-Dağın Öte Yüzü 
"Senin gibi ermiş batsın da yerin dibine geçsin," diye kapıyı yumrukladı. 
"Seni gavur oğlu gavur, seni din düşmanı, seni domuz. O Allahımız da ne diye 
böyle bir domuzu ermiş eder de milletin başına bela gönderir?" diye bağırma ya 
başladı. 
Birden kendine geldi. Ermiş bir kişiye böyle söz söylenir miydi? Böyle sövü­
lür müydü? Ermişler nazlı olurlardı. Sabırlı olmak gerekti. 
Korktu. Şimdi dili ağzının içinde kuruyup odun olacaktı. Ağlamaya başladı: 
"Kurban olayım, kurbanlar olayım, beni bağışla Taşbaşcam! Nalursun Taş­
başcami Olmadık işler ettim, söylenmeyecek sözler söyledim, yiğidim. Ama sen 
de çok kızdırdın. Elini kızın başına koymacim Bağışla beni. Bağışla tabanlarıyın 
altını öpem, bağışla ... Sen de beni bağışlamazsan, ben de kendimi öldürürüm ." 
Kapıya başını koymuş, hıçkırıyordu. Bağırıyor, çağırıyor, hıçkırıyordu. 
Köyün kadınları, çocukları, meraklı erkekleri çepeçevre T aşbaşın evi.ni bir ye­
niay biçiminde kuşatmışlar, olanı biteni seyrediyorlar, sonunun neye varacağını 
merakla bekliyorlardı. 
Fatmacanın sonunda sesi soluğu kesildi, kapının önüne yığılıverdi. Uzun bir 
sessizlik oldu, belki yarım saat. Durmuş seyredenler öylecene bekliyorlar, kimse 
Taşbaşın evine doğru bir adım atıp yaklaşamıyo rdu. Ne konuşuyorlar, ne kıpır­
dıyorlar, ne de bir ses çıkarıyorlardı. Bir kısmı çömelmiş, bir kısmı ayakta. 
Kendine gelen Fatmaca: 
"Sen de bu kızın başına elini sürmezsen, beni de bağışlamazsan, ben de bu 
kapıdan ölünceye kadar gitmem. Bak, bak Taşbaşcam, bak bak havaya, boran kar 
geliyor, boran kar... Bu gece bu kızlan ben bu kapıda kalırsak, donarda ölürüz. 
Sen de Allah indinde bizim kanlımız olursun." 
Vır vır, boyuna konuşuyordu. Taşbaşoğlu içerden sanki bir faydası olacakmış 
gibi: "Vazgeç benden Fatmaca bacı," diyordu. "Vallahi yalan, billahi yalan. İki gö­
züm önüme aksın ki ben ermiş değilim. Yalancıktan çıkarıyorlar. Etme eyleme, 
düş yakamdan. Hiçbir faydası olmaz biliyorum." 
"Öyleyse sür elini hastamın, kızıının başına ... " 
Taşbaşla Fatmaca arasındaki savaş böylece sürdü. Sonunda Taşbaş yenilgiyi 
kabullend i. inatçı kadın aklına takınıştı bir kere, geceyi. bu eşiklikte geçirecek, 
kızı da kendi de donacaktı. İçinde sorumluluk duydu. Gerçekten bu iki kişinin 
kaniısı olacaktı. Bir de, belli belirsiz, kendine bile söyleyemediğ i bir merak duyu­
yordu. Elini sürünce, kız acaba iyi olacak mıydı? 
Öyle bir haldeydi ki neredeyse ağlayacaktı. Kendisini öylesine yalnız, öylesine 
zavallı sayıyordu ki ... Çaresiz kaldı kapıyı açtı, kıza doğru eğildi, elini kızın ba­
şına koydu, orada bir zaman tuttu. Kızın saçlarını okşadı. Gözleri doldu. İçinden 
geçirdi: "Allahım ," dedi, "ne olursam olayım, şu kız inanmış gelmiş mademki, 
sen onu iyileştir."