güvensizli ği biraz daha art ıyordu. Biraz daha dikkatli davranacakt ı. 
Yapılacak suikaste Yakup Cemil kat ı- 
198 
lırsa, gazeteciyi vurmadan önce Yakup Cemil'i muhakkak temizleyecekti, buna 
ne zaman karar verdi ğini bilmiyordu ama karar vermi şti. Galiba, Yakup Cemil 
odadan ç ıktıktan sonra ötekilerle sigara içerken vermi şti bu karar ı. 
Kendisi Yakup Cemil'i vurmazsa, Yakup Cemil onu suikastten sonra kesinlikle 
vuracakt ı, bunu ad ı gibi biliyordu. 
Biraz sonra, yan ında uzun boylu adamla Hakk ı Bey geri döndü. 
O gelince Mümtaz Beyle İhsan Bey, "iyi geceler," deyip odalar ına gittiler. 
Konağa alışkın olduklar ı, burada daha önce kald ıkları, hallerinden 
anlaşılıyordu. 
Hakkı Bey de, Hüsrev Beyi odas ına götürdü. Onlar koridorda yürürken uzun 
boylu adam da elinde bir idare lambas ıyla arkalar ından yürüyordu. 
Odanın kapısında, Hakk ı Bey, Hüsrev Beyin kolunu tuttu yava şça. 
— Bu işi, Yakup Cemil Bey olmadan halledece ğiz, artık birlikte çal ışmanız 
yerinde olmaz. En k ısa zamanda da bu i şi halletmeliyiz. Ben size birkaç güne 
kadar haber verece ğim. Yakup Cemil Bey iyi adamd ır, ama biraz asabidir, çok 
faydalar ı olmuştur Teşki-lât'a, gözünü budaktan sak ınmaz, kaç kere ölüme 
gözünü k ırpmadan yürüdü ğünü gördüm, ona sinirlenmeyin, bu olay ı unutun 
gitsin en iyisi. 
Hüsrev Bey, bir şey söylemeden ba şını salladı. Hakkı Bey, arkas ını dönüp 
giderken, yeniden geri döndü. 
—  Haa, söylemeyi unuttum, Yakup Cemil Bey yerine sizi ben koruyaca ğım, ben 
katılacağım bu işe. 
Hüsrev Bey, Hakk ı Beyin yüzüne bakt ı. 
— İyi, dedi. 
199 
Odasına girdi. Kap ıyı dikkatle kilitleyip, arkas ına bir sandalye dayad ı. 
Tabancas ını çıkarıp başucundaki komodinin üstüne koydu. Gidip, pencereyi 
gözden geçirdi. Bir iskemleyi de ters çevirip pencerenin alt ına 
yerleştirdi, içeri giren biri iskemleye tak ılacaktı. 
Yattığı yerde, uykuya dalmadan önce Hakk ı Beye güvenip güvenemeyece ğini 
kafasında tartt ı, güve-nemeyece ğine karar verdi. İstanbul kendisi için 
artık güvenilmez bir yerdi. 
Ama bu tart ışma olmasayd ı da İstanbul kendisi için güvensiz bir yer 
olacaktı. Ölümle ha şır neşir insanlarda oldu ğu gibi, Hüsrev Beyde de dostla 
düşmanı birbirinden derhal ay ırdeden duygular çok keskin-le şmişti. 
Daha kona ğa gelir gelmez bu insanlar ın kendisine güvenmediklerini 
anlamıştı. Anlamad ığı tek şey, güvenmedikleri halde niye kendisine bu kadar 
önemli bir suikastte görev verdikleriydi. Bir de niye güvenmediklerini 
kavrayamam ıştı. Bugüne kadar, görevlerini daima iyi yapm ış, Teşkiîât'ın 
çıkarlarına hizmet etmi ş, gerekti ğinde gözünü k ırpmadan adam öldürmü ştü. 
Bütün bunlara kar şın, kendisine güvenmiyorlar, üstelik biraz dü şmanca 
bakıyorlardı. İstanbul'daki yöneticilerin, herkesten ku şkulanmak gibi 
garip bir al ışkanlıkları olduğuna karar verdi sonunda. 
Sonra uykuya dald ı, bir ara kap ıda bir t ıkırtı duyar gibi olduysa da gece 
olaysız geçti. Ertesi sabah kalkt ığında konuklar gitmi şlerdi. Uzun boylu 
adamın çağırdığı bir faytona binip o da ayr ıldı konaktan. 
200 
OTUZ DÖRT 
—  Hıhh... Sanki buras ı otel, sabahleyin utanmadan ç ıkıp gel, ne âlâ