sineceğin yanlar ım var, diyebilmek istemi şti ona. Ve af dilemek 
yürekten, hayk ıra hayk ıra... Gerçekten af dilemesi gerekenlerden, 
incittiklerinden de ğil de, başkalar ından, en yak ınından, bir kez ol-
sun incitmedi ği insandan, kar ısından af dilemeyi dü şünmüş, düş-
lemişti pek çok defa. Af denilen şey, öyle soyut bir nimetmi ş gi-
bi; alakas ız insanlar taraf ından da bah şedilebilirmi ş gibi.  
Başka zamanlardaysa, geçmi şi olmayan bir adama dönü ş-
mekten, inkârla yo ğrulmuş bir şahsiyete bürünmekten adeta k ı-
vanç duymu ştu. Kolay m ıydı? Kaç kişi yapabilirdi bunu? İnkâr 
emek isterdi, daimi çaba. Geçmi şi silebilmek irade i şiydi. Herkes 
kotaramazd ı bu y ıkımı, ödeyemezdi bu bedeli. Her geçen günle 
şahsi uçurumunu biraz daha derinle ştirerek, kendini geçmi şinden 
olabildiğince uzakla ştırm ıştı. Hesaplanm ış olmasa da kasti bir 
bellek kayb ıydı onunki. "Daha" olamasa da, en a.z ından "yeni" bir 
adam olma ihtiyac ı. 
Hayat ı boyunca bu ikiz ak ıntı eşlik etmişti ona. Şimdi çocuk-
luğunun geçti ği konakta, ablas ının delici bak ışları alt ında bu ak ın-
tılardan birinin di ğerine bask ın ç ıkacağını seziyor, sonuçlar ından 
ürküyordu. E ğer burada daha fazla kal ırsa, belki bir gün, belki bir 
saatçik daha fazla, haf ıza ak ıntısının unutkanl ık ak ıntısını yutaca-
ğını biliyordu. Kokular... en zoru kokulan unutmas ıydı insan ın. 
Amerika'da senelerce hat ırlamadan ya şayabildiği ama bu eve dö-
ner dönmez şamar gibi yüzüne yedi ği onca rayihadan biri de gül-
suyu koku şuydu. Ve onun ça ğrıştırdıklar ı... Her hat ıra bir yenisini 
tetikliyordu. Çocuklu ğunun geçti ği eve ad ımını att ığı anda onca 
yıldır onu kuşatan ve kendi vicdan ından koruyan z ırh delinmi şti. 
Kendi imal etti ği bellek kayb ına daha ne kadar s ığınabilirdi?  
"Sana bir şey sormam laz ım," dedi Mustafa.  
Düşüncelerini toparlamak ister gibi sustu bir süre. "Bir süre-
dir akl ımı kurcalayan bir şey var..." Sesinde isteksizlik seziliyor-
du. Perdelerden süzülen ay ışığı yerdeki kal ın k ırçıllı hal ı üzerine 
küçük küçük halkalar şeklinde vurmu ştu. Uzun zamand ır ertele-
diği soruyu sorarken dikkatini o dairelerden birinin üzerinde top-
lad ı: "Asya'n ın babas ı kim? Nerede?"  Mustafa ablas ının yüzünün nas ıl da buruştuğunu görecek ka-
dar h ızlı çevirmişti başını ama Banu Teyze çabucak toparlad ı ken-
dini. 
"Almanya'dayken annem Zeliha'n ın k ısa süre ni şanl ı kald ığı 
bir adamdan hamile kald ığını söylemişti. Adam onu terk etmi ş." 
"Annem sana yalan söylemi ş," dedi Banu Teyze. "Ama art ık 
ne fark eder? Asya babas ını görmeden büyüdü. Kim oldu ğunu 
bilmiyor. Aileden kimse de bilmiyor," diye ekledi aceleyle. "Ze-
liha hariç tabii."  
"Sen de bilmiyorsun yani, öyle mi?" diye sordu Mustafa, 
inanmad ığını aşikâr eden bir tonlamayla. "Oysa baya ğı iddial ı bir 
falc ı olduğunu duydum. Bu kadar önemli bir şeyi bilmedi ğini mi 
söylüyorsun? Cinlerin sana hiçbir şey anlatmad ı mı?" 
"Asl ına bakarsan anlatt ılar," dedi Banu. Ard ından ekledi: 
"Keşke bilmeseydim bildiklerimi."  
Bu kelimeleri kafas ında evirip çevirirken, deli gibi h ızland ı 
Mustafa'n ın kalbi. Ta şlaşmış vaziyette gözlerini kapad ı. Ama ka-
pal ı gözkapaklann ın ard ından dahi büyük ablas ının delici bak ış-
larını hissedebiliyordu. Birden bir suret belirdi zihninde. İnsan ın 
kan ını donduran, iki çökük, u ğursuz göz daha vard ı. Ablas ının 
cinlerinden biri miydi bu? Ama bütün bunlar rüya olmal ıydı çün-
kü Mustafa Kazanc ı gözlerini tekrar açmaya cesaret etti ğinde 
odada kar ısı vard ı sadece.  
Ne var ki yata ğının yan ında bir kâse a şure onu bekliyordu. 
Bakt ı, bakt ı ve birden onun neden oraya kondu ğunu, kendisinden 
ne yapmas ının beklendi ğini anlad ı. 
Kâsenin yan ında duran sol eline bakt ı. Elinin gücüne güldü. 
Şimdi sol eli, pis eli, murdar eli bu kâseyi ya alabilir ya da itebi-
lirdi. İkinciyi seçerse, ertesi sabah yeni bir İstanbul gününe uya-
nacakt ı. Banu'yu kahvalt ı masas ında görecekti. Muhtemelen bir 
gece önceki görü şmelerinden bahsetmeyeceklerdi. Bu a şure kâse-
si hiç haz ırlanmam ış ve hiç sunulmam ış gibi davranacaklard ı.