231 
rekir ama bunun yanında Kırgızlann bir milyon dizelik Ma ­
nas Destanı var. Onun neyi eksik? O da bir savaş destanı, o 
da bir kahramanlık epopesi. Ama dünya Manas'ı bilmez, sa­
dece Homeros'u bilir. 
Aynı şey müzik için de söz konusudu r. Mesela Bavyerah­
lar Abdülkadir Meragi , Itri, Dede Efendi gibi dev bestecilerin 
eserlerini çalsanız anlam azlar. Birinci dakikada salonu terk 
ederler. Çünkü müzik biraz zevkle ama daha çok da alışkan­
lıkla ilgilidir. Mutfak zevki gibidir. Damak zevki ayrı olan in­
sanlara "Ama bu daha iyi" diyerek başka bir yemeği zorla ye­
diremezsi niz. 
Ne var ki bize "Mutlaka Bach, Beethoven, Mozart dinle­
men lazım, bunu dinleme zsen medeni insan sayılmazsın" di­
ye öğrettiler. O büyük bestecileri öğrenip dinlememiz açısın­
dan yararlı oldu. Zeng:inleştik, ruhumuz yüceldi. Am a keş­
ke bu iş karşılıklı olsaydı, kültür alışverişi biçiminde olsaydı. 
Batı bize sürekli olarak kültür ürünleri ihraç ediyor ama bu­
radan oraya pek bir şey gitmiyor. 
Barcelona'da bir Birleşmiş Milletler toplantısında Arjan­
tinli bir profesörle bu konuda tartışmam ız olmuştu. "Kültür­
ler iç içe geçti, globa l dünyada artık herkes birbirini biliyor" 
dedi. Ben aynı fikirde olmadığımı söyledim. 
"Neden?" diye sordu. Dedim ki: "Mesela siz Aıjantinlisiniz, 
size Arjantin'den bahsedeyim ." Bir süre Peron'dan, tango ge­
lene�nden, Jorge Amado'dan, Cortaz ar'dan , Borges'ten, ünlü 
tango şarkıcısı Carlos Gardel'den söz etti m. 
Profesör "!şte ne güzel" dedi. "Arjantin'i biliyorsunuz, de­
mek ki dediğim gibi kültürler iç içe geçiyor." 
O zaman "Durun bakalım profesör" dedim, "Size anlattıkla­
nmın benim ülkemdeki karşılığını sonıyonun. Size Peron'u an­
lattım, siz de banaAtatürk'ü anlatın. Ben size Borges'ten bah­
settim, siz de Yaşar Kemal'den söz edin. Bütün akım tek yönlü. 
Oradan buraya bir rüzgAr esiyor ve yönü hiç de�şmiyor."