yu bir şey yemedi ğini hat ırlam ıştı. H ızlı hızlı bir çörek indirdi 
gövdeye, bir bardak ayr&n koydu kendisine, bir dolma daha ald ı 
önüne ve aniden durdu içinde-giderek büyüyen if şa arzusunu sa 
lıverdi:  
"Bugün jinekologa gittim..;  
"Aman! Jinekologlar...!" diye c ırlad ı Feride gene ama konu ş-
mas ıyla susmas ı bir oldu. Bunun ötesinde bir yorumda bulunama-
dı. Ne de olsa cümle doktor Jtaifesi içinde jinekologlar en az a şina 
olduğu kesimi olu şturuyordu.  
"Bugün kürtaj olmak için jineko loga gittim," diye bitirdi 
cümlesini Zeliha, kimseye bakmadan.  
Banu elindeki tavuk kanad ını düşürüp yutkundu; Çevriye du-
daklar ını büzüp ağlamakl ı oldu; Feride önce bir ç ığlık ard ından 
bir kahkaha att ı; anneleri Gülsüm ba şını ellerinin aras ına al ıp ka-
fatas ını aniden mengeneye s ıkıştırm ışlar gibi inledi ve Cicianne... 
sevgili Cicianne sakin sakin yayla çorbas ını içmeye devam etti. 
Belki de son zamanlarda kulaklar ı iyice duymaz oldu ğu için. Ya 
da belki bunama ba şlang ıcından mustarip oldu ğu için. Kim bilir 
belki de ortada o kadar da büyütecek bir şey olmad ığını düşündü-
ğü için. Cicianne'nin sa ğı solu belli olmazd ı ki. 
"Bebeğini mi öldürdün? Nas ıl yapars ın?" diye sordu Çevriye 
dehşetle. 
"Bebek değil!" dedi Zeliha omuzlar ını silkerek. " Şu aşamada 
olsa olsa pıhtı say ılır. Hani 'o seni bir kan p ıhtısından yaratt ı' di-
yor ya Kuran, öyle i şte. Pıhtıcık kelimesi hem dine hem bilime 
daha uygun olur!"  
"Dinmiş! Bilimmiş! Ne dindar ne bilimselsin sen..." diye at ıl-
dı Çevriye, hiddetinden titreyerek. "Olsa olsa so ğuk nevalesin 
sen! Kalpsiz vicdans ız!" 
"İyi de daha bitmedi," dedi Zeliha, sakin, kararl ı. "Madem 
pıhtıcıkla aran ız bu kadar iyi, müjdemi isterim ey ahali! Kimseyi 
öldürmedim!" Zeliha ablas ına döndü. " İstemediğimden değil as-
lında İstedim! Pıhtıcığı ebediyen ald ırmak istedim ama bir şekilde 
olmad ı. Ben kovdum ama o gitmedi..."  "Ne demek bu?" diye sordu Banu, yüzü allak bullak.  
Zeliha bir anl ığına duraklad ı, nas ıl bir aç ıklama yapaca ğını 
tartarak. Derken aniden sesini yükseltti: "Çünkü Allahü Teala bu 
akşam bana bir mesaj gönderdi!"  
Böyle okkal ı bir iddiay ı kendisininki gibi dindar ve her şeyi 
büyütmeye namzet bir aileye söylemenin yak ışık almayaca ğını 
biliyordu bilmesine de dizginleyemedi kelimelerini. "Bir yan ım-
da doktor bir yan ımda hemşire, uyuşturulmuş vaziyette yat ıyor-
dum. Her şey bitti bitecek. Bir-iki dakika sonra operasyon ba şla-
yacak, bebek gidecek! Ebediyen! Ama tam ameliyat masas ında 
bilincimi kaybetmek üzereyken yak ınlardaki bir camiden ikindi 
ezan ı okunmaya ba şlad ı... Ezan kadife gibi yumu şakt ı. Bütün vü-
cudumu sard ı. Sonra ezan daha bitmeden kula ğıma bir mele ğin f ı-
sıldad ığını duydum: Ey Zeliha, bu çocu ğu öldürmeyeceksin!"  
Çevriye gayri ihtiyari yerinde s ıçrad ı, Feride sinirli sinirli ök-
sürdü, Banu bir diki şte bir bardak su içti, anneleri Gülsüm ise al-
nını ovuşturmaya ba şlad ı. Sadece uzaklarda, muhtemelen burada-
lardan çok daha masal ıms ı, çok daha ya şanılas ı bir diyarda gezi-
nen Cicianne hiç oral ı olmad ı. Yayla çorbas ını bitirmiş, sab ırla s\-
radaki yeme ği bekliyordu.  
"Sonra..." diye hikâyesine devam etti Zeliha. "Bu ulvi ve es-
rarengiz ses şöyle buyurdu: Ey Zeliha! Ey faziletti Kazanc ı aile-
sinin hay ırsız evlad ı! Ey bu ailenin yüz karas ı! B ırak rahmindeki 
çocuk yaşasın! Şimdiden bilemezsin ama bu çocuk büyüyünce li-
der olacak. Padi şah olacak!"  
"Sanki padi şah m ı kald ı!" diye araya girdi Çevriye, ö ğret-
menlik daman kabarm ıştı gene.  
"Ey Zeliha kulum! Ey günahkâr kulum, ey cehennem ate şle-
rinde yanas ı kad ın," diye kendi kendine hayk ırmaya devam etti 
Zeliha hiç oral ı olmadan. "Senin i şlediğin günahlara ra ğmen, sa-
na rağmen pür-i pak olacak bu çocuk. Herkese örnek olacak! S ırf 
bu ülke de ğil, Ortadoğu ve Balkanlar de ğil, bütün dünya duyacak 
evlad ının ad ını. Bu k ızçocuğu kitleleri pe şinden sürükleyecek ve 
insanl ığa banş ve adalet getirecek!"