“Eh  sana  sözüm  olsun  Hüdai,”  demiş ti Vali, “sen bu dolguyu  yapana  kadar  ben de 
şampiyon mertebe sind e öğr enece ğim bu  işi.” 
“Ben  işimin  ehliyim sayın Valim,”  demişt i Hüda i, “çarçabuk  yapaca ğım dolguyu.  Bence  siz 
bu yar ışa g irmey in.”
“Şimdi ben i tahr ik ediyor sun ama.”
“Estağfurullah. Yan i, siz in iyiliğiniz için...”
“Bir iddia ya girelim mi? Se n dolgu yu yap ana kad ar, ben  hiç düşmeden dikilmesin i öğrenec­
eğim t ek kayağın üstünd e.”
“Önüm üz kış. B en kı şın çalış ırım ama siz kayak y apamazs ınız.”
“Ned enmiş o?” “Ü şürsünüz.”
“Sen onu d ert e tme H üdai, ben im soğu ğa kar şı öz el gi ysilerim var.”
“Kürkl e mi k ayıyor bu Val i?” di ye fıs ıldamış tı Ka ymakam'ın kula ğına Hüda i.
“Valla, niyet ettiyse kışın da kayak yapmaya,  gerekirse kürk  giyer, yine yapar,”  demişti 
Kaymakam.
“Tevfi k Bey,  sözünüzü  unutmazsın ız değil mi? Şu Ankara 'dak i mühendi sin telefonunu  bild­
irecek tiniz bana, dönünce.”
“Yar ın yold ayım,  öbür  sabah  erkend en arayacağım  sizi, hiç merak  etme yin,”  demişt i Tevfi k 
Bey.
Bu Vali kafaya  bir şeyi takmaya  görsün,  diye düşünüyor  ve biraz  da içerliyordu  Hüda i. Ne 
vardı  onun  önerd iği adamlarla  görü şmeyec ek! Yok Gürcüsü,  yok Ankaralısı...  Anlaş ılır gibi 
değild i inadı,  hemen  şuracık ta içme suyu göletini yapmış  adamlar  hazır  dururken...  oldum 
olası hoşlanmazdı  bekleme kten.  Bir işe başlandı  mı bitirilmeli ydi. Zaman  kaybından  başka bir 
şey değild i bu yeni ortaya  çıkan Ankaralıya umut  bağl amak,  tıpkı Gürc ülere olduğu  gibi. Kim 
bilir neyin nesiydi?  Ankara 'da nehir  mi varmış  da üstüne  köprü  yapmı ş bu adam?  Den iz mi 
varmış  Ankara'da?  Vali iyiydi hoştu da, hep kafasının  dikine gidiyor,  ona önerdi ği kişileri göz­
ardı etmekle hata  ediyordu.  Ne de olsa  çok daha  yaşlıydı Hüdai  Vali'den,  tecrübeliyd i... oğlu 
yaşınd a adam,  neden dinlemiyordu  lafını  acaba?  O, gereğind en fazla  temkinli, mızmız  Kaym­
akam'a  mı uyuyordu,  neydi? Bekleyece kmiş,  bekl esin bakalım!  Beklesin! Gürcüleri  de, Ankar­
alıyı da beklesin dursun!  Sıkıntı içinde  bekl eyen biri daha vard ı Başpınar 'da. Bayram,  kaç gec­
edir uyku  tutturamı yordu.  iş bulduğu  için çok sevinmişti ama  sevinci kursağ ında  kalmı ştı. 
Hep böyle olurdu  zaten, Allah  onu sevindir ecekse, mutla ka üzüntüsünü  de birli kte yollardı. 
Ona bir erkek evlat ihsan etmiş ti ama,  evladın ın anas ını elinden almı ştı, tıpkı babasını da o 
henüz  yaşına varmadan  aldığı gibi... On dördüne  bastı ğı yıl, yoksullukta n kurtulmaları  için, 
dayısının  ısrarıyla işlem ediğ i bir cina yeti üstlenmiş,  ellerine  geçen  paran ın hayrı nı dayı sı ile 
ağabeyl eri görmüş,  o mapu sta olduğu  için yararlanamamışt ı paradan.  Kara  kaderine  lanetler 
yağdır ırken af çıkmı ştı. Zaten ne demiş ti dayısı onu razı etmek için,  “Sen dama  gir yat, yılına 
kalmaz  af çıkar.  Yakında  seçim var,  çıkmazsa  bilek lerimi  keserim,”  demişt i. Sübyan 
koğuşundan  on beş ayda kurtulmuş tu ama  bu kez de, işlemediği cinay et yüzünden  kan dava sı 
derdine  kaçmak  zorunda  kalmı ştı köyünden...  Allah'ın, elinden  bir tutup  bir kıç üstü  bırak tığı 
Bayram,  kara  kara düşünüyordu  yine, Öksüz'ü  ne yapacağı nı. Gerçi  Mevlut 'la karısı söz verm­
işlerd i, oğlana  bir kapı bulmadan  gitmey ecek lerin e dair...  ve birkaç  gün önce,  Mevlut,  taa 
Başpınar' a, çalıştığı şantiyeye kadar  gelmişt i iyi haberi  vermey e ama...  içinde müthiş  bir sık­
ıntı vardı.
“Bayram A ğa, oğluna bakacak bir a ile bulduk. Aydan a ya biraz p ara vermen g erekecek eller­
ine. Y oksuldurlar... y ani s adece erzak yardımı için be slemezl er ök süz'ü,”  demiş ti.
“Para  koley. Yevmi yem  vardır.  Emme nassıh insanlardı?  Elmas  hanum  yenge gibi sever mi 
uşağımı, bu y eni avrat?”
“Hatça'nın da çocukları var. N iye sevme sin? B ebe se vilmez mi?”
“Çok ağl arsa dövmes in?”
“Dövmez!  Bayram  Ağa, sen bir karı alsan da kendi ne, çocuk  da senin  evinde,  senin yanında 
dursa... “
“Güllü'nin  acısı tüter  içimde  kardaş,”  demi şti Bayram,  önüne  bakmış tı Mevlu t, ne diyeceğ­