128
ce tarihi eser. Kızlar önde, anne baba arkada tüm binayı 
diler. Yüksek tavanlardan, meşe panelli duvarlardan ve 
mana meydan okuyan geleneklerden ne kadar etkilendiyse, 
odasının küçüklüğü ye sadeliği karşısında bir o kadar hüs- 
rana uğramıştı Peri. Bir lavabo, bir yatak, bir çalışma 
sı, bir de dolap. Hepsi bu kadardı. Binanın ihtişamlı dış 
hesiyle kendi odasının mütevazılığı şaşırtıcı bir tezat teşkil 
ediyordu. Ama olsun varsm, sesini çıkarmadı, tik kez tek ba­
şına yaşayacak olmanın verdiği o coşkulu özgürlük hissi pa­
ha biçilmezdi.
Odadan çıkınca tahta basamaklardan aşağı indiler. O ka­
dar dardı ki merdivenler, başka öğrencilerin geçmesine izin 
vermek için yana çekilmeleri gerekti. O esnada Şirin dönüp 
Peri’ye göz kırptı. “Eğer bir an evvel arkadaş edinmek isti­
yorsan kapım açık bırak, insanlar kafalarını uzatıp sohbet 
edebilirler. Kapalı kapı, 'Rahatsız edilmek istemiyorum; uzak 
durun, yabaniyim’ anlamına gelir.”
“Sahi mi?” diye fısıldadı Peri; annesiyle babasının bunla­
rı duymasını istemiyordu. “Ama öyle rahatsız 
ders çalışırım?”
Sanki ders çalışmak komik bir şakaymış gibi sesli 
güldü Şirin.
Bir sonraki duraklan Bodleian Kütüphanesi, herkesin 
kullandığı ismiyle The Bod’du. Şirin’in anlattığına göre geç­
mişte bu binaya giren insanlara kitaptan çalmayacaklarına 
ve onlara zarar vermeyeceklerine dair yemin ettirilirmiş. Q z- 
ford’daki bazı kütüphanelerde hâlâ Ortaçağ’daki gibi zincir­
lenmiş kitaplar olduğunu da anlattı.
Mensur duvardaki armanın içindeki ibareyi gösterdi. *Ne 
diyor burada?”
“Dominus illum inatio m ea : Tann ışığım dır” dedi Şirin, 
gözlerini semaya çevirerek. Bunu gayriihtiyari mi yapmıştı, 
yoksa alayla mı, anlamak zordu.