137 
  
 
  
tikleri daha beterdi. Erzurum'u, Sivas' ı, Kayseri'yi ald ılar, 
erleri kestiler, kad ınları aldılar. Bense ne sevdi ğim birini 
kaybettim ne evimi oca ğımı. Ama gene de derunumda bir 
yerde mühim bir şey yitirmi ş gibiyim. Hep küskün içim. İzah 
edemem ama nedense hep kederliyim." 
"Peki bunun Rumi ile ne alâkas ı var?" diye sordum. 
Köylü durgun, dü şünceli m ırıldandı: "Herkes diyor ki 
Efendi Mevlâna’n ın vaazlar ını birkaç kez dinlersen, kederin 
geçermiş." 
Şahsen ben mahzun olmakta bir kusur görmüyordum. Alî- 
sine, riya ve oyun insanlar ı mutlu eder,^ hakikatleri bilmek 
ise ağırlaştırıp hüzünlendirirdi. Şu hayatta daha çok şev bi- 
len insanlar daha durgun, daha dingin olurdu. Ama bunlar ı 
anlatmaya lüzum görmedim. Onun yerine, "gel, Konya'ya ka- 
dar beraber gidelim" dedim, "sen de bana yolda Rumi'yi an- 
latırsın, olur mu?" 
Atımın dizginlerini ka ğnıya bağlayıp, köylünün yanma 
oturdum. Bakt ım yaşlı öküz yükünün artmas ını dert etmi- 
yor. Öyle ya da böyle, a ğır ağır, hep ayn ı bezgin vezinle yü- 
rüyor. Köylü bana ekmekle keçi peyniri ikram etti. Konu şa 
konuşa yedik. İşte bu hâlde, çivit mavisi bir gök tepemizde 
tepsi gibi parlarken, şehrin velilerinin nezaretinde Konya'ya 
adım attım. 
Kağnıdan atlarken, "Kendine mukayyet ol dost" dedim. 
"Muhakkak vaaza gel" dedi köylü hevesle. 
El sallad ım. "Şimdi değil, sonra..." 
Hutbesini dinlemek için sab ırsızlansam da, Mevlâna'y ı 
görmeye can atsam da öncesinde yapmak istedi ğim başka bir 
şey vardı: Şehri tan ımalı, bu ulu vaiz hakk ında Konya halk ı 
ne düşünüyor ö ğrenmeliydim. Ruhda şımı kendi gözlerimle 
görmezden evvel, göremedi ği insanlar onu nas ıl değerlendiri- 
 
yor anlamal ıydım. 
Anlamalıydım ki resmin tamam ını kavrayabileyim... 
  
 
Dilenci Hasan 
Konya, 18 Ekim, 1244 
Bir bitmez cenderedir ya şadığım. Daima hayat ile ölüm 
arasında sıkışmış, daima Araftay ım. Böyle yapar adam ı cü- 
zam illeti, ölmeden mezara sokar, diri diri. Sokaklarda anne- 
ler çocuklar ını korkutmak için parmakla gösterir beni; yara- 
maz çocuklar ıysa taşa tutar, alay eder. Esnaf dükkân kap ıla- 
rından kışkışlar, uğursuzluk getirmeyeyim diye kovar, kova- 
lar. Hamile kad ınlar başlarını çevirir, sanki gözleri bana de- 
ğince kannlarmdaki bebeler sakat do ğacak. Bu insanlar ın 
hiçbirinin anlamad ığı bir şey var: Onlar biz cüzaml ıları gör- 
memek için ellerinden geleni yapadursunlar, esas biz cüzam- 
lılar uzak durmak istiyoruz onlardan ve ac ıyan, acıtan bakış- 
larından! 
Cüzam bir azapt ır. Her gün bir parça daha kemirir bedeni- 
ni, ruhunu. Önce ten de ğişir, derinin rengi karar ır morarır, 
meşin gibi kal ınlaşır. Omuzlarda, dizlerde, kollarda, yüzde 
bozuk yumurta rengi boy boy bezeler olu şur. Bu safhadayken 
habire bir yanma, kar ıncalanma hissedersin. Sonra nedendir 
bilinmez, ac ı tavsar, a ğrılar azal ır, başlarsın uyuşmaya. Der- 
ken bezeler büyür, şişer, tombul kabarc ıklara dönü şür. Eller