Yer Demir Gök Bakır 497 
ormanının önündeki Taşbaşoğluydu. Onlar da beni sabaha kadar dövdüler. İşte 
bu hale getirdiler. Neden öldürmediler bilmem." 
Uzun Ali Taşbaşa: 
"Çocuk seni gözleriyle görmüş. Ne yapsın görmüşse, yalan mı söylesin?" diye 
sitem etti. 
Memidik sözü aldı: 
"V allahi Ali dayı, işte buydu. Ben neden yalan söyleyim? Bu Taşbaş dayımı bir 
günlük yoldan görsem tanırım. İki adım ötemdeydi. Neden yalan söyleyim?" di­
ye üzüntüsünü belirtti. "Düş de görmedim. Etime bıçak soktum. İşte yarası." Bu, 
dördüncü seferdir ki, yarayı açıp Aliyle Taşbaşa gösteriyordu. 
Taşbaş boynunu büktü, gülümseyerek: 
"Ne yapalım," dedi, "belki de haberim olmadan ermişlere karışmışım ." 
Memidik onun üzüntüsünü görünce kederlendi : 
"Belki de ermiş olmadın. Oradan bir yere gidiyordun, ışıklar ardına düştüler, 
sen de arkana dönüp bakmadın. Işıkları da görmedin. Ama bana yalan söyletme­
yin, ben işte şu gözlerimle gördüm. inanın bana. Bana yalan söyletmeyin ." 
Memidiğin sesinde korku, yalvarma vardı. Arada sırada içinden geçiriyordu: 
"Bunlar da Sefer gibi yapmasınl ar!" O zaman Memidik dayanamaz ki ... Ölüverir. 
Yalan söylese de şunların elinden kunulsa mı? 
"Bana yalan söyletmeseniz iyi olur," dedi. "Bana yalan söyletirseniz, ne geçe­
cek elinize?" 
Taşbaşın yüzü gittikçe asılıyordu: 
"Başıma ne gelecek, senin bu masalın yüzünden, biliyor musun Memidik?" 
dedi. 
M emi dik: 
"Ben ölürüm," dedi. "Bir de siz döverseniz beni şimdi, ben yaşamam, ölürüm. 
Nolursunuz dövmeyin beni, öldürmeyin, yalan söyletıneyin bana. İşte bu gözler­
le gördüm." 
Taşbaşoğlu içini derin derin çekti: 
"Aaah," dedi, "Memidik, aah! Beni mahvettin. Ocağıını söndürdün. Yalan söy­
lesen de söylemesen de ... " 
Memidik onun bu halini görünce iyice korktu, telaşlandı: 
"Bana izin verin de gideyim. Hastayım. Her bir yanımı kırdılar. Kırdılar da un 
ufak ettiler. Ben anama gideceğim," dedi, ayağa zorla kalktı. Gözlerinin içine yal­
vararak baktı. 
Uzun Ali gülüınseyerek: 
"Git Memidik," dedi. "Madem hastasın, anan da bekliyor, git aslanıın ."