kul kusursuz olmaz, demiş atalar . Bir kusur işledik diye beni 
de, kendini de, çocuklarını da mahvetme. Bak o kırlangıo gör­
dün ya ... İşte, bir küçücük hayvanı, senin ancak bir parmağın 
kadar var o kırlangıç, ondan örnek alalım da biz insanlığımız­
dan utanalım. Bir kırlangıç, küçücük bir kırlangıçken, bak nasıl 
da bakıyor yavrularına ." 
Sevindi, gülümsed i. 
"Sen hiç uçarken gördün mü kırlangıçlan, görmez olur 
musun, gökte bir inerler, bir çıkarlar, ok gibi bir süzülür, bir 
göğe ağarlar, ne yaparlar böylece, söyle, sen herkesten daha iyi 
bilirsin, söyle, ne yaparlar?" 
Biraz geriye çekilerek onun sorusuna karşılık vermesini 
bekledi . Belki kendinde olmadan ağzından bir sözcük kaçardı 
bu inatçı, alçak adamın. 
"Söyle, söyle, söyle ne yaparlar?" 
Baktı ki bu oyuna düşmedi Topal Ali, bağırmaya başladı: 
"Söyle Topal mendebur, topal hacağına sıçtığım, ne yapar­
lar, sinek toplayıp yavrularına getirmezler mi, söyle topal haca­
ğına sıçtığımın, topal sineği ... Ulan sen kimsin, bir sinekten de 
kıyınetsiz bir mahlukat değil misin?" 
Kapıya koştu, açacaktı vazgeçti, geriye döndü. 
"Bak sana son sözümü söylüyorum, iyi dinle beni, günah 
kalktı benden. Yakında bu değirmenin kapısında bir adam öl­
dürülecekti r. O da tam gözbebeklerinden kurşunlanarak, işken­
ce edilerek, derisi yüzülerek, bir çuvala koyularak şu değirme­
nin abarasına atılacaktır. Bunun cezası idamdır. Sonra beş 
adam gelecek, amenna, biz kendi gözümüzle gördük, bu adamı 
Topal Ali öldürdü diyecekler. Bu şahitlerden birisi de sana iyi­
lik eden, burada günlerdir karnını doyuran değirmenci Kara 
Hasan olacak, isterse şahitlik etmesin, bu değirmen in sahibi 
kim biliyor musun, Molla Duran Efendi. Aniadın mı şimdi? Seç 
şimdi ikisinden birisini, ya asılmak, ya da devlet memurluğu, 
ya da çiftlik sahipliği, seç birisini ... " 
Sesini son perdesine kadar yükseltti: 
"Ben şimdi gidiyorum. Konuş, konuş Aliiii ... " Sanki kilo­
metrelerce öteye bağırıyord u. Ali sözcüğünü öylesine uzatıyor­
du, "İşte ben gidiyorum. Bundan sonrasını artık sen düşün.