304 KADERİN CİLVESİ 
«— Postacı şimdi getirdi.» 
: — Mektup kimden? Ona mı, bana mı? Altımda çivi varmış 
gibi ben birkaç defa yerimden kalkar otururum. Fakat o hiç 
istifim bozmaz. Hizmetçi zarfı cna uzatır. Ben meraktan çat­
larım. Fakat o mektubu bana veriniz diyemem. 
O üzerini okuduktan sonra mektubu telâşsızca açar. Yazı­
lanlar hakkında hiç bir tepki eseri göstermeden satırları ağır 
ağır süzer. 
Mektubun anasından, dedesinden, halasından, teyzesinden 
gelmediğine kesinlikle eminim. Bu çok defa sevgililerinin birin­
den gelen çağrı mektubudur. Hazırlık için hizmetçilere emirler 
verir. Bazan kurşun kalemiyle çarçabuk bir cevap yazıp gön­
derir. Benim huzurum onun hiç bir hareketine asla engel değil­
dir. Öteki amanlarımn arasında ben her masrafını var gücü ile 
yüklenen bostan korkuluğu bir âşıkım. 
Kımıldayamam. Söyleyemem. Bu dayanıklı, hazımh, ses­
siz görünüşüm bile onu sıkar. Karşısından beni koğmak için: 
«— Sizin hiç işiniz yok mudur Beyefendi?» 
Hiç de nazikçe olmayan bu ihtardan sonra orada daha faz­
la kalmak tehlikelidir. Çünkü huzurumdan hoşlanmadığını an­
latan soğuk muameleleri, kabalıkları ile insanı perişan eder, 
düzce yamndan koğar. 
«— Ah hatırlatmanıza çok teşekkür ederim. Köprü üze­
rinde bir emanetçi ile görüşeceğim. Hiç kalmaya gelmez.» 
Böyle bir bahane ile hemen yanından sıvışırım. Ama yüre­
ğim yanar, başım döner. Bir daha bu terbiyesiz yaratığın ya­
nma dönmemek için zihnimden bin proje hazırlarım. Fakat ne 
mümkün? Bir iki saat şurada burada dolaşırım. Apartmana 
dönmek için dakikaları iple çekerim. Bir yerde durup dinlen­
mek kabil olmaz. Benim kaderim bu. Onun azarlarını, hakaret­
lerini işitmek. Belki dayağım yiyinceye kadar bu aşağılık du­
ruma, bu küçümsenmeye devam edeceğim. Dövüldükten sonra 
belki de ona olan düşkünlüğüm daha da artacak. 
Kaynanam bir dişi şeyh gibi yerinde kendinden geçerek: 
— Büyü... Büyü... Vallahi Beyefendiye büyü yapıyorlar, 
îç çamaşırlarını bana göndersinler. Büyüyü bozdurtayım. Gö­
rürsünüz,, o nankör kıza bu düşkünlüğü kalır mı?