çalışırlar. Bunun için, insan, hem kendini beğenmeli hem
de beğenmemelidir. İngilizlerin afyonla birlikte dünya piya-sasına sürmüş oldukları bu kurnazlık, yüzyıllardır insanlarahayatı zehir etmektedir. İngilizlerin, dünya milletleri arasın-daki yerini böylece belirttikten sonra, konumuza dönelim.
“Bu fakir millet, sırası gelince, büyük değerler yaratabile-
ceğini her zaman göstermiştir. Fakat İngilizler, buna daimaengel olmuşlardır. Bu millet biraz nefes alabildiği kısa birsüre içinde de T urgut Özben’i yaratarak bütün kötü şartlarıhiçe saymasını bilmiştir. Fakat hemen İkinci Dünya Sava-şı’nı çıkaran Anglosaksonlar, bu ender şahsiyetin yetişmesi-ni gölgelemek istemişlerdir.
“Ben savaş yıllarının çocuğu olduğum için, ilk talihsizli-
ğim beslenme şartlarının kötülüğüyle başlamıştır. Bütün sa-vaş yılları kara ekmekle geçti benim için. Ekmekle birlikteher şey bozuldu. Bana henüz verilmeye başlanan terbiyemokula gitmeden bozuldu. Bütün çocuklar gibi, kötülüğünü,anlamını bilmeden küfür etmeyi öğrendim ve sebebini bil-meden dövüşmeye başladım. Sokak aralarında, biriktirdi-ğim gazoz kapaklarıyla lik oynamak ve jilet kapaklarının eniyisi olan giletteyi arkadaşlarımdan çalmak suretiyle kuma-ra ve hırsızlığa alıştım. Babam beni mektebe götürdüğü za-man, çantamla birlikte artık uzun bir hayat tecrübesini deomzumda taşıyordum.
“Okulda ilk öğrendiğim gerçeklerden biri de babamın -
sonra peder oldu- beni yanlışlıkla mektep yerine okulagönderdiği oldu. Önümüze alfabe adında anlaşılmaz bir ki-tap koydular. Babam, ona da elifba dedi. Okulla babamı uz-laştırmaya imkân yoktu.
“Bu garip kitapta, bizim kılığımıza pek benzemeyen bir
biçimde giydirilmiş çocuklar, boyuna birbirlerine top atı-yorlardı. Hangi mahallede oturduklarını bilemediğim buçocuklar, kumbaralarında -bizim evde böyle bir kutu yok-
74