377
kapıdan girip  çıkacak olsa m utfağın için e b ir bakış atıyor­
du -  aşçı sarm ısak doğruyordu; bıçağa kesm e tahtası üzerin­
de İspanyol dansı yaptırarak. Yorgun ve sin irli bir hali vardı 
adam ın. H azırladığı onca leziz yem ekten sonra, şim di de iş­
kem be çorbası yapm ası istenm işti.
P eri, aşçın ın yardım cısına fısır fıs ır b ir şeyler m ırıldan­
dığım , yardım cının da kahkahalarla güldüğünü gördü. Ma­
sada konuşulan h er şeyi dinleyip konuklarla alay ediyorlar­
dı m uhtem elen. Kapı kapandı, m utfağın renkli dünyasından 
a y n  düştü. G eçitte tek başına kalın ca tam dık b ir tedirgin ­
lik  çöktü üzerine. İnsanın uzun zam andır erteled iği b ir işe 
kalkışm ası, buz gibi bir denize atlam aya benziyordu. B ir sa­
n iyelik  tereddü t bütün cesaretin i k ıra b ilird i. H ızla tuşladı 
Şirin’in  num arasını. Çalar çalm az açıldı telefim .
“M erhaba Şirin. Ben Peri.”
Sertçe b ir soluk alış. “Biliyorum .”
Sesi h iç değişm em işti -  aynı ca n lı, e n e ıji ve özgüven do­
lu ton.
“Çok zaman oldu konuşm ayalı” dedi Peri.
“Ya evet. M esajım  duyunca kulaklarım a inanam adım ” de­
di Ş irin . “N e tu h af, aslında bu anın p rovasın ı yapm ıştım . 
E ğer b ir daha ararsan ne söyleyeceğim i planlam ıştım  ama 
şim di...”
“Ne diyecektin?” diye sordu P eri, telefon u  bir kulağından 
diğerine geçirerek.
“İnan bilm ek istem ezsin, boş ver” dedi Şirin. “Daha önce 
neden aram adın?”
“İlk  başlarda denedim  ya, karşılıksız bıraktın telefonları­
mı. Sonra ben de bıraktım  ucunu. Bana hâlâ kızgm sındır di­
ye endişelendim .”
“K ızgındım  tabii” dedi Şirin. “H âlâ anlayam ıyorum  neden 
yaptın. Özür bile dilem edin adamdan.”
“B ir anlaşm a yapm ıştık” dedi P eri. H eceler ağzında dağı­