kürekli bir kay ığa, ben de daha sonra ölüyü ve cenazeyi tamamen unutup aralar ında gülüşen genç ç ıraklarla, 
birlikte alt ı kürekliye bindik. Bir ara Fenerkap ı aç ığında kay ıklar ımız birbirlerine bodoslayacak gibi 
yaklaşıverdiler de Kara'n ın Enişte'ye f ısır f ısır birşeyler anlatt ığını iyice yak ından gördüm ve birden bir kere 
daha adam öldürmenin ne kadar kolay oldu ğunu düşünüverdim. Allah ım, sen bu inan ılmaz gücü hepimize 
vermişsin, ama kullanmayal ım diye korkutmu şsun da bizi. 
Ama bir kere bu korkuyu yenip harekete geçerse insan bamba şka biri oluveriyor hemen. Eskiden yaln ız 
Şeytan'dan de ğil, içimdeki en ince kötülük belirtisinden bile ödüm kopard ı. Şimdiyse, kötülü ğün dayan ılır bir 
şey olduğunu, hatta nakka ş için gerekli oldu ğunu da hissediyorum. Cinayet sonras ı, birkaç gün boyunca 
ellerimin titremesini bir yana b ırak ırsak, o sefili öldürdü ğümden beri daha iyi çiziyorum, daha parlak ve cesur 
renk çekiyorum ve en önemlisi hayal gücümün harikalar yaratt ığını görüyorum. Ama nak şettiğim harikalar ı 
takdir edecek kaç ki şi var İstanbul'da? 
Cibali aç ıklar ından, Haliç'in tâ ortas ından öfkeyle bakt ım İstanbul'a. Karla kapl ı kubbeler birden ç ıkıveren 
güneşin alt ında par ıl par ıl ışıldad ılar. Bir şehir ne kadar büyük ve renkliyse, suçunuzu ve günah ınızı 
gizleyece ğimiz o kadar çok kö şesi, ne kadar kalabal ıksa, suçunuzla aralar ına kar ışabileceğimiz o kadar insan ı var 
demektir. Şehirlerin zekâs ı, bar ındırdığı âlimlerle, kütüphaneler, nakka şlar, hattatlar ve medreselerle de ğil, 
karanl ık sokaklar ında binlerce y ılda sinsice i şlenmiş cinayetlerin çoklu ğuyla ölçülmeli. Bu mant ıkla İstanbul'un 
bütün cihan ın en zeki şehri olduğundan hiç şüphem yok. 
Unkapan ı iskelesinde Kara ve Eni ştesinin arkas ından ben de kay ıktan indim, Birbirlerine yaslan ıp yokuşlar ı 
çıkarlarken pe şlerindeydim. Sultan Mehmet Camii'nin arkalar ındaki bir yang ın yerinde durup son bir kere daha 
konuştular ve birbirlerinden ayr ıldılar. Enişte Efendi tek ba şına kal ınca âciz bir ihtiyar gibi gözüktü bir an bana. 
Koşa koşa onun yan ına gidip, cenazesinden döndü ğümüz sefilin iftiralar ını, hepimizi bu iftiradan korumak için 
yapt ığım şeyi anlatmak ve sormak geldi içimden: "Do ğru mu Zarif Efendi'nin o dedikleri, yapt ığımız resimlerde 
Padişahımızın güvenini kötüye kullanma, nak şetme usûllerimize bir ihanet, dinimize küfür var m ı? Son büyük 
resmi bitirdiniz mi?" 
Akşam vakti karl ı sokağın ortas ında durdum, evlerine dönen çocuklar ın, babalar ın, benimle birlikte cinlere, 
perilere, haydutlara, h ırsızlara ve karl ı ağaçlar ın kederine terketti ği karanl ık sokağın sonuna do ğru bakt ım. 
Sokağın ucunda, Eni şte Efendi'nin iki katl ı, gösterişli evinde, şimdi orada ç ıplak kestane a ğaçlar ının dallar ı 
aras ından bir an gördü ğüm dam ın alt ında, dünyan ın en güzel kad ını var. Ama ben akl ımı kaç ırmak istemiyorum.