Mısra 37: İlk rüyanın teriyle...
Selim, her zaman, hafızasının çok kuvvetli olduğunu ileri
sürmüştür. Anlattıklarına bakılırsa, doğduğundan beri başı-na gelenlerin hepsini hatırlıyor. Bir buçuk yaşında geçirdiğisıtmanın dehşetini, kafasında -ve dalağında- unutamadığıbir yaşantı olarak ifade ederdi. Hastalığına iyi gelmesi için,bir fincan dolusu rakıyı nasıl susuz içirdiklerini anlatır veiçkiye düşkünlüğünün belki o zaman başladığını söylerdi.Sıtma yüzünden dalağı şiştiği için, ilkokul yıllarında başla-yan atletizm hevesini de bir türlü tatmin edememişti. Belkibunun için yarışmalardan nefret ederdi. Hayatında girdiğitek yarışın hikâyesiyse, oldukça acıklıydı. Koşmak ve atla-mak için gittiği bir atletizm sahasında, orada bulunan vehepsi de yaşça ve bedence ondan küçük olan çocuklarınkatıldığı bir dört yüz metre yarışına girmiş. Uzun bacakları-nın sağladığı rahatlıkla, yarışı üç yüz elli metre kadar baştagötürmüş. Fakat dalağı ihanet etmiş ona sonunda; boycadirseğine bile gelmeyen ufak tefek bir çocuğun temposunadayanamamış ve yarışın bitmesine otuz metre kala, varış ipiyerine, sola saparak kendini çimlere atmış.
Bana kalırsa, Selim, sıtmaya tutulduğu devreyi, annesi-
nin anlattığı hikâyelere dayanarak hatırlıyor. Hafızasınınilk rüyaya kadar uzandığını da kendisi bile ileri süremedi.Bu mısra, ilerdeki yıllarda hayatında önemli bir yer tutanrüyaların başlangıcını göstermesi bakımından ilgi çekici-dir. Bu konuya tekrar, hastalığı sırasında gördüğü başka birrüya dolayısıyla (Bak: mısra 87: birden gözünü açtı...) dö-neceğiz.
162