"Vermezsek olmaz . Un daha şimdiden kalmadı," dedi. 
Memed, cevap vermedi. 
Ana, devam etti: 
"Abdi Ağa da kızgın bize. Ölü fiyahna alır elimizden. Gene 
yazı bulamayız ." 
Memed susuyor du. 
Ana: 
"Başka çaremiz yok yavrum !" dedi. "Şu senin kaçman yok 
mu? Büktü belimi zi." 
Başını yavaş yavaş kaldırdı anasına bakh. Gözleri dolu do­
luydu: 
"Beni," dedi, ''bahane ediyor. Ben olmasam başka bir baha­
ne bulur du." 
Ana: 
"Bulurdu yavrum," dedi. "O gavur zaten babayın da düş­
manıyd ı." 
Bu anda, ikisi de ineğe doğru döndüler. Kırmızı, dolgun, 
alnı nokta benli bir inekti bu. 
Kış geldi çath. Kar diz boyu. Öğleüstünün karlı, bulutlu 
karanlığı var. Ana, is tutmuş kapkara bakır tencereyi ocağa vur­
muş. Epeydir beri su, kaynayıp duruyor. 
Bu sırada içeriye Cennet girdi. 
Döne: 
"Gel otur," dedi. "Cennet Hatun, gel otur." 
Cennet, bir ah çekti: 
"Oturuyum mu ki bacım? Oturuyum mu ki," diye bir kö­
şeye ilişti. "Sabahtan beri ev ev dolanıp duruyorum. Ne yaph­
ğımı, nereye gittiğimi bilmiyorum. Duydum ki sende de kal­
mamış buğday. Arpayı da tüke tmişsin. Biz de tüketeli bir hafta 
oldu. Çuvalların dibi görüneli çok oldu. Bu yıl bizim ekin ol­
madı bacım. Sizinkisi gibi olsaydı ... Bizim herif her yeri her evi 
gezdi. Ödünç istedi. Kimsede yok ki vers in." 
Cennet Kan ocakta kaynayan suyu gördü. 
"Ne vuracaksın ocağa?" diye sordu . Cennet Kannın soru­
sunda bir maksat vardı. 
Dönenin dudakla nnın yanından beyaz, ölü bir gülümseme 
geçti: 
56