raz etti. Ustelik bu ev yiiziinden, istemedigim halde, bir siirii 
borca girdim. Bu masrafi yapmaya hakk1m yok, bu �1mank­
hk olur sonra. Jale bu kadar didinirken ben Avrupalara gi­
dip keyif <;atamam. Camm iiniversite gonderir dediler. Bu 
kadarc1k masrafa kirk y1lda bir kere de devlet senin i<;in kat­
lamversin. Olmaz, devlet bana gerekeni yap1yor. Camm ne 
olur, bir kere de soziiniin eri olma, bir kere de sana iltimas 
yap1lmasma goziinii yumamaz m1sm? Hayir, yurt d1�ma bir 
tiirlii gitmiyordu. Oysa durumu kotiiye gidiyordu. Mustafa 
inan da saghgi konusunda aslmda <;ok iyimser degildi, ken­
dini <;ok halsiz hissediyordu. Bununla birlikte ak�amla n ge­
zerek kendini avutmaya 1;ah�1yordu. Profesor Hasan Ozok­
lav bir ak�am tiyatroda rastlam1� Mustafa Hoca'ya: "Bitkin­
di, rengi sararm1�ti. 'Bak Hasan,' dedi, 'Durmadan kan ah­
yorlar, bak ellerim delik de�ik oldu.' Tiyatrodan donerken 
birlikte yiiriidiik. iki ad1mda bir durup dinlenmek zorunda 
kahyordu. 
Bir gece topl antismda Teknik Universite Rektorii Bedri 
Karafakioglu, Jale Hamm'la gorii�tii; Jale Hamm rektorden 
rica etti; Mustafa'y1 tedirgin etmeden Avrupa'ya gondermek 
i<;in bir yo! bulun, dedi. Bu s1rada Mustafa inan yanlarma 
yakla�ti: "Muhakkak Jale benim Avrupa'ya nas1l gidecegim 
konusun da sizden ak1l soruyordur." "Neden gitmiyorsun 
Mustafa?" dedi rektor. "Camm herkesin bir gitme siras1 var 
iiniversitede. Sen idarecisin, nas1l boyle konu�ursun? Hem 
ben daha yeni gittim." "Benim siram geldi," dedi rektor, "Be­
nim yerime git o halde; zaten benim <;ok i�im var, belki de 
gitmem ger<;ekten miimkiin olmayacak. Sonunda Mustafa 
inan'1 Avrupa'da tedavi olmas1 i<;in o gece kandird1l ar. 
Bu arada doktorlar <;e�itli te�hisler koyuyorl ard1. Prostati 
var diyenler bile 1;1k1yordu. Mustafa inan, agir hasta oldugu 
sirada bile insanlarm gonliinii k1ram1yordu: birbirine kaq1t 
tedaviler uygulamaya <;ah�an doktor arkada�lannm tavsiye-
241