110 Yaşar Kemal -Dağın Öte Yüzü 
"Olsunlar yavru," dedi. "Olsunlar. Dönüp de yüzlerine bakma. Yansınlar, 
kavrulsunlar, bir daha o köyden yana yönünü dönme l" 
Osman, yumuşak, tatlı, gülümser bir yüzle: 
"Dönmem ana!" dedi, ayağa kalktı. Yerdeki heybesini aldı omuzuna attı. 
"Sağlıcaklan kalın. Karanlık kavuşacak neredeyse. Ben asıl gece yürümeyi seve­
rim. Hoş olur. Şu dağlar bir burcu burcu kokar ki, cennet gelmiş de yeryüzüne 
kurulmuş dersin. Varın sağlıcaklan kalın," dedi, kocaman adımlarını açarak ça­
buk çabuk yürüdü, yola çıktı. 
Meryemce: 
"Var git sağlıcağlan, babayiğidim. Dönme o imansızların içine. Dönme!" 
Ali arkasından, o gözden ırayıncaya kadar baktı, sonra karısına: 
"Söylesem miydi ola?" diye sordu. 
E lif: 
"Söylesen iyi olurdu. İyi bir adama benziyordu. Belki hiç olmazsa yükün yan­
sını alırdı. 
Ali: 
"Kösteğini gördün mü?" 
E lif: 
"Gördüm." 
Ali: 
"Tabakasını?" 
E lif: 
"Onu da gördüm." 
Ali: 
"Kim bilir," diye içini çekti. "Söyleyemedim." 
Karanlık kavuşmuş, çocuklar ocağın kıyısına büzülmüş, uyumuşlardı. 
Ali: 
"Şu güzel közde ekmek kızartıp da tatlı tatlı yesek. Daha şimdi yedik bulgur 
aşını. Tatlı tatlı. Öyle mi?" 
Elif kalktı, ekmeklikten bir dürüm ekmek aldı getirdi. Ali de odunların al­
tındaki közleri önüne doğru çekti, geniş bir alana yaydı. Yufka ekmeği açtı, 
közlerin üstüne serdi. Ekmeği ateşe koyar koymaz kaldırdı çevirdi. Sonra da 
hemen ekmeği sokum yaptı. 
"Şunun içine bir de çökelek olmalıydı ki ... " 
Elif sevinçle: