ruhum gecenin o karanlığı içinden, kılavuzlar arasında, bir 
tecelli kaynağına kavuşmaya gidiyordu. Etrafım karanlıktı 
ama gönlüm nurla doluyordu. O ferahlık, daha doğrusu o 
manevi haşmetle birkaç adım daha yürüdüm. Abdal'ın ma­
ğarasının heybetli ağzı karşıma çıktı. Gece karanlığından 
daha kesif, katran gibi, ihtişamlı bir daire ... Doğrusu orada 
ruhum irkildi. Çünkü geceden daha geceye geçecektim. Bu 
tereddüdüm saygımdan ileri geliyordu. Yürüyüp geçeceğim, 
basacağım yerlerin her bir karış mübarek toprağı benim için 
mukaddesti. Belki bir küstahlık ederim korkusu kalbimi ezi­
yordu. Bu endişem Abdal Hazretlerine malum oldu. Yumu­
şak, hoş kokulu bir el sağ omzuma dokundu. Tatlı, berrak, 
kutsal bir ses, "Yürü ya Hurşit" dedi. 
"Lebbeykl ya Abdal" nidasıyla yürüdüm. Mağaranın 
sağ duvar tarafına elimi uzattım. Adımlarımı sayıyordum ... 
Bir ... iki ... üç ... Tam yedincide mübarek zembili buldum. 
Elimi koynuma soktum. Emaneti çıkardım. Besmeleyle 
mübarek zembile bıraktım. "Oh ... Teslim hizmetim son 
buldu" dedim. Sevindim. Karanlık içinde ben o rahatla­
mayı yaşarken, fesuphanallah, birdenbire sanki yıldırımla 
gök gürültüsü oldu, hemen bir şimşek çaktı. Arkasından 
şark şark bir şey şakladı. Yakınımda bir yere indi sandım. 
"Acaba bir kusur mu ettim? Bu uyarı işaretleri benim için 
mi gönderiliyor?" diyordum. Fakat yıldırımın o çok kısa 
aydınlatma anında etrafımda şahit olduğum güzel ve kor­
kunç manzarayı hiç unutamayacağım ... Mağaranın en ileri 
ucunda birbirine gayet sıkı sarılmış bir gılmanla bir huri 
gördüm. Bu iki cennet mahlukunun şeffaf vücutları içinde 
ruhlarının birbirine atılışı fark ediliyordu. Bu zevk cümbüşü 
iki maddi vücut arasında olsa bir hata, bir günah, belki bir 
utanç teşkil edebilirdi. Lakin onlar ... Biri gılman, biri huri 
ve orası Abdal'ın makamı ... Bu manzaraya başka mana ver­
mek hazretin kutsallığından şüpheye düşmek değil midir? 
Haşa ... İnsan yüzeysel bakar. Her şeyi üstünkörü görür. De-
Emrinize amadeyim. 
60