FAKİR BAYKURT
 
57
 
 
«Irauf hoca derdi ki, “Altüst edilmiş toprak, suyu toplar, hemi de 
saklar!” Irauf hoca derdi ki, “Her bitkinin kökü, hem der
inine, hem 
yanına, çok gider. Bu otların, ekinlerin kökü, gözle gördüğümüz kadar 
değildir. Bitkilerin kökü kıldan incedir ki, dünyayı dolaşır... Bitkiler 
topraktaki suyu bu köklerle emerler... '’ Bu işleri eyi bilirdi Irauf 
hoca...»
 
«Bizim komşular bunlara
 
inanırlar mı Irıza?»
 
«Bir toprağı bele kadar kazıp altüst etmeye kirizma derdi Irauf 
hoca. Tozak köyü bu Purluğu kirizma etti mi, üzüme de kavuşur, 
şaraba da Abbas emmi! Ben bu işi kafama koy
 
dum. Bundan böyle kafamı bu işe yoracağım. Yardım et Abbas emmi
, 
yardım et ki komşuların aklım erdilerim...»
 
«Ben vardım ederim emme...»
 
«Ernme’si ne Abbas emmi?»
 
«Köylünün aklı erer mi bu işe?»
 
«Erse gerek. ..» dedi Rıza. «Çünkü uzume kavuşacak. Etlerin 
köylerin iki köfe üzüm için, elinde parası olduğu halde, irezil 
olmayacak!Bebeleri üzüm satıcılarının önünde bir çilkim için boyun 
burmayacak! Akıllarının ermesi gerek...»
 
«Bir konuşmalı komşularla!» dedi Kır Abbas. «Emme çok hesaplı 
konuşmalı. Ürkütmeden, korkutmadan... Bu işin faydalı bir iş 
olduğunu eyice b
€lletmeli
.»
 
«Belletiriz,» dedi Rıza. «Sen yardım et.»
 
Döıt adım öteden iki tane yaşlı kaplumbağa, yürüyüp gidiyorlardı. 
ikindi serinliğinde biraz rahat bir görünüşleri vardı. Kır Abbas’la Rıza 
görmeden geçip gidiyorlardı.
 
«Sana yardım etmeye ederim, Irıza!» dedi Kı
r Abbas. «Sen de şu 
ölü kaplumbağayı başıma kakmayacaksın ha! ..»
 
«Canııım sen de!» diye güldü Rıza. «Biz hele şu bağ işini bir 
başaralım, bak o zaman kaplumbağa filân kalıyor mu aklımızda...»
 
Kalktılar. Gökkaya’dan aşağı, Purluğa doğru yürüdüler.