Bıçak
İstanbul, 2016
Peri çok geçmeden iki küçük hırsızı gördü uzakta. Ellerin­
den geldiğince hızlı kaçmışlardı ama o daha süratliydi. Şan­
sına -tabii eğer şanssa bunun a d ı- inanamadı. Çantasının 
hâlâ onlarda olduğundan emin değilse de peşleri sıra devam 
etti koşmaya. Azimle kovaladı. Daracık bir ara sokağa daldı; 
her solukta göğsü yanıyordu.
Çocuklar oradaydılar işte. Yanlarında bir adam oturuyor­
du. Peri hemen tanıdı. Az evvel sigarasının geri kalanını içen 
berduşun ta kendisi!
Peri, onlara doğru bir adım attı ama konuşamadı. Düşün­
meden, adeta hayvani bir içgüdüyle hareket etmişti; birden­
bire bocaladı. Hırsızlan kovalamak kolaydı da esas yakala­
yınca ne yapması gerektiğine dair en ufak bir fikri yoktu.
Berduş onu bekliyormuş gibi sakince gülümsedi. Yakın­
dan farklı görünüyordu; elmacıkkemiklerinin sıska çizgile­
rinde mükemmel bir simetri, gözlerinin kara derinliklerinde 
gencecik bir ışıltı vardı. Üstünün başının pejmürdeliği olma­
sa, züppe bir hali olduğu bile söylenebilirdi. Peri’nin çantası­
nı sıkıca kucağında tutuyordu; uzun zamandır görmediği bir 
sevgiliyi okşarcasma.
“O bana ait” dedi Peri, boğazında bir düğüm hissederek.
Berduş alaycı bir bakış attı. Tokasını açtığı çantayı havaya 
kaldırdı ve aniden baş aşağı çevirdi. İçindekiler paldır kül­
dür döküldü ortalığa: ev anahtarları, ruj, cep telefonu, göz