"Yetmedi mi?" diye sordu Seyfaliye Dursun Durmuş. "Bey 
diyor ki, eğer yetmediyse, eğer daha köyü bırakıp gitmeyecek­
lerse bizim de daha birçok düşündüğümüz var. Hani biz size 
kardaş dedik, akraba dedik..."
Dursun Durmuş elinin birini beline koydu, Safa Bey gibi 
arkaya kaykıldı, onun gibi konuşmaya başladı. "Bir köy, beş 
köy, şu Adana Vilayeti bizimlen başa çıkamaz. Şunu bilin ki 
köylüler, vatandaşlar, hem de kardaşlar, bir hafta içinde bu kö­
yü bırakıp buradan gitmezseniz, hem de diretirseniz, bu köyü 
yok bilin, içindeki adamları, çocukları, kuşları, kırlangıçları, 
tekmil canlıları yok bilin. Bir gece köyü kuşatacağız. Köyü ku­
şattıktan sonra, rüzgarlı bir gecede hem de, köye ateş vereceğiz. 
Köyden hiçbir canlı dışarı çıkamayacak. Çıkmaya uğraşanları 
vurup ateşe atacağız. Ne vicdansız köylülermişsiniz siz, alçak­
lar. Herkesin tarlasını neden bırakıp gitmiyorsunuz?"
Atma atladı gitti.
Az sonra köyü büyük bir heyecan sardı. Kaçırılan kızlar 
bitkin, çırılçıplak, memeleri kan, bedenleri çürük içinde köyün 
dışına bırakılmışlardı. Kızlar bir elleriyle önlerini, bir elleriyle 
de kanlı memelerini kapamaya çalışaraktan sürüne sürüne kö­
ye gelmeye çalışıyorlardı. Üstlerine çarşaflar örtüp evlere aldı­
lar. Kızların üstünden sayısını bilmedikleri kadar erkek geçmiş­
ti. Üçü de hastaydı.
Karakoldan candarmalar geldiler. Köylüler candarmalara 
hiçbir olayın geçmediğini, hiçbir şikayetleri bulunmadığım söy­
lediler.
Şefçe Kahya kendi kendini yiyordu. Ne dedim de söyleme­
dim ona Memedin burada olduğunu, diye öfkeden kuduruyor­
du. Geceyi bekledi. Oğlu, kızlan, torunlan, evde kim varsa 
hepsi uyuduktan sonra yataktan usulca sıyrıldı, giyinmesinin 
gerekliği yoktu, akşamdan giyinmiş yatağa öyle girmişti, he­
men yola düştü. Çiftlik de köye ne kadar uzaktı? Sabaha kadar 
oraya varabilir miydi acaba?
Gün doğduğunda daha yarı yoldaydı. Düşe kalka ancak 
ikindiye doğru Ali Safa Beyin çiftliğinin konağına varabildi. Ali 
Safa Bey evdeydi. Şefçe Kahyayı görünce onda bir iş olduğunu 
anladı.
406