"Bir şey var ana ama, sen babamdan daha sıkı ağızlısın, öl- 
sen söylemezsin. Nasıl olsa babam söyler. Baksana patlayacak... 
İki gün söylemezse patlar ölür. Bari sen söyle de bizi meraktan 
kurtar. Babam son yıllarda hiç böyle giyinip köyün içine düş- 
mediydi. İnce Memede gittiğinde bir böyle giyindiydi."
İnce Memed sözünü duyunca Kamer Ananm yüzü kül ke­
sildi, elleri dudakları titredi. Bu da Hüsamm gözünden kaçma­
dı.
Hüsam köyün ortasındaki ulu ağacın altma geldi, köylüler 
toplanmışlar merakla onun getireceği haberi bekliyorlardı. Hü­
sam daha uzaktan:
"Hiçbir şey öğrenemedim. Babam söylemezse o söyler mi? 
Canınızı sıkmayın, iki üç gün içinde babam dayanamaz patlar. 
Yalnız şimdilik kimse ona bakmasın. Onu görmezlikten gelelim 
ki, öfkesi artsın da bir an önce söylesin... Haydi herkes eve..."
Koca Osman öğleyin eve girdi, dolaba gidip Memede bir 
merhaba dedi, oturdu çabucak yemeğini yedi dışarı fırladı, pi­
posunu ateşleyip dumanını savurdu, gene yürümeye koyuldu. 
Hem yürüyor, hem göz ucuyla köylüyü, onların merakım kol- 
luyordu.
Ortalıkta kimsecikleri göremeyince:
"Biliyorum kurnazlar," diye gülümsedi kendi kendine. 
"Ben bilirim sizi... Gizli gizli bakıyorsunuz bana biliyorum, pat­
layayım da çabuk söyleyeyim diye. Hiç yorulmayın, bu iş çatla- 
sam da patlasam da söylenecek iş değil."
Koca Osman sabahın köründen akşamın karanlığına kadar 
üç gün böylece yürüdü. Üçüncü günün akşamı kendini eve attı. 
Yüzü soluktu, elleri daha titriyordu, piposunu tutarken.
"Yoruldum ulan, bittim ulan," dedi. "Üç gün bu! Üç gün 
sabahtan akşama kadar, can mı dayanır, öyle değil mi Kamer 
Ana? Kimsecikler ortada gözükmüyor ama, ben bilirim, bilirim 
onları. Şimdi onlar çatlıyor, patlıyorlardır."
İnce Memede bile bakmadı, kahvesini bile içmedi, ocağın 
kıyısına oturur oturmaz içi geçti, horlamaya başladı. Ağzı açık­
tı, karanlık bir deliğe benziyordu.
34