106 
 isterim buyrun.  
Murat KIRAY  
Çok teşekkür ederim Türkiye'de gazeteciliğin ve umudu konuşacaksak bir ortama 
bakmamız gerekiyor. Gazetecilik yapmanın zor olduğu ülkeler arasındaymış tam 12 yıl Türkiye 
sınır tanımayan gazetecilerin istatistiğinde 180 ülke arasında 155. Sırada. Geçen yıldan bu yıla 
4/5 sıra gerilemişiz. Tutuklu gazeteci sayısı 123. Böyle bir tablo var.  157 tane yayın organı 
2016 yılında kapanmış. Bu ulusal boyutta. Yereldekileri saymıyorum bile. Şimdi vahim bir 
tablo çıktı.  
Yalçın abi vahim tablonun yansımaları var. Biz de o yansımalar içersinde bu mesleği 
yapmaya çalışan insanlarız. İki tip gazeteci var günümüzde. Eskiden çok sesli, çok şey söyleyen 
gazeteciler vardı. Biz işe baş ladığımızda fikirleri tartışıp şimdi iki tane şey var bir polyanacılık 
oynayan iktidar bürokrasisi yapan bir gazeteci modeli var bir de el emeği aslanın ağzında olan 
mesleğini yapabilmenin çok zor olduğunu bir gazetecilik modeli var. İşte bu da muhalif 
gazetecilik.  
Ulusal gazetelerde muhalif gazetecileri çok iyi ayırt edebiliyoruz. Bir yandaş gazetesini 
çok iyi ayırt edebiliyoruz. Bunlar birazcık zor oluyor. Neler var yerelde muhalif gazeteci olduğu 
zaman... Olay gazetesi Çanakkale'de yerel basının amiral gemisi yani  bu şehre gazeteciliği 
öğretti ise bu şehre gazete öğrettiyse haber öğretildiyse Amiral gazetesi Olay gazetesidir. 
Muhalifti ama bir sabah uyanır ki, bütün devlet resmi makamları kaldırmış sadece muhalif 
olduğu için. Üç tane konudan bahsedeceğim; bir tanes i buydu. İkincisi Cemal Kural diye bir 
arkadaşımız bundan üç yıl önce bir gece evine giderken dövüldü. Beyzbol sopası ile kafasına 
vuruldu. Bir gazeteciyi niye döversiniz? Mutlaka yazdığı yazıdan dolayı döversiniz. Olay 
sonrası o hastaneye giden ilk gazete ciyim ben. Polis bana soruyor, neden olmuş olabilir? 
Diyorum ki, gazeteciyi neden döverler, yazdığı yazılardan dolayı dövebilirler. Ne yazdı diye 
okuyun bi bakın yazdığı faili arıyoruz yazdığı yazılarda fail var. Bu fail 3 yıl 3.5 yıl oldu 
bulunamadı. Çana kkale’nin her yerinde mobese kamerası var ama maalesef o beyzbol sopası 
ile gazetecinin kafasına vuran şahıs bulunamadı, karanlıklarda kaybolup gitti.  
Ben gazeteciyim, biraz muhalifim başıma gelmedik iş kalmadı. Üç yılda altı defa vergi 
incelemesi gördüm.  300 bin Tl vergi cezası kesildi bana. Gazeteyi satsam 300 bin etmiyor. 
Benim gazetemi satın 300 bin tl etmiyor ama 300 bin vergi cezası kesildi. Eşim var bir tane 
devlet memuru. Devlet hastanesinde hemşire, hasta hakları birim sorumlusu. Birgün haber 
yaptım hepimiz Çanakkale yönünde 10 bin kişi devlet hastanesine gider muayene olur 600 kişi 
yatar boş yer yoktur bu insanlara yemek çıkar yemekte böcekler çıkıyor bir keree iki kere üç 
kere beş kere çıkar bunu haber yaptım. Bunu haber yaptıktan sonra eşimi sür güne sürdüler yani 
bir kere iki kere üç kere sürdüler. Şu anda İLO sözleşmelerindeki mesai saatinin tam bir saat 
fazlasını çalıştırıyorlar. bir yerde 9 nöbet tutuyorlar. Bulunduğu kurumda yoğun bakım sadece 
senin benim gazetecilik yaptığım için böyle.  Yer el basında eğer bir haber eğer bir durum 
yarattıysanız başına böyle bir şey gelmesi çok normal. Umutsuz muyuz? Ben umutsuz değilim. 
Neden? Bir kere topluluk olduğu süre içerisinde ben gazetecilik yaptığım süre içerisinde Yalçın 
beyi okuduğum süre içerisind e mutluyum ama umutsuz olacak bir ülkede yaşıyoruz ama 
varlığımıza bu mesleği yapıyor olmamız mesleğimize inanıyor olmamız bizim için bir umut 
kaynağı. Ben naçizane Yalçın abiden genç biri olarak umutlu bakıyorum ne kadar 
beğenmemekte ne kadar vergi memurl arına uğrasak ta, ne kadar kapımıza gelen siyasetçilerin 
tehditleriyle ile yaşasak ta bu umudumuzu kaybetmeyeceğiz. Benim söyleyeceklerim bu kadar  
Birşey söylemeyi unuttum. Onu çok önemsiyorum, onun için söyleyeceğim. 
Akademisyen arkadaşlarımız var, bizle r de bu şehirde tanınan insanlarız bizim eski rektörümüz 
FETÖ'den tutuklu eski rektörü en çok eleştiren gazeteciyim ben yani 44 tane açtı bana 14'ünü