SAFFET: Aman sakın! 
COŞKUN: Evet! Bunun için genç yaşta emekliye ayrıldım. 
(Gülümser.) Yani demek istiyorum ki emekliliğimi ister­
ken erken davrandım , fakat düşünmek konusunda geç bi­
le kaldım gibi geliyor, bana. 
SAFFET: Ama biliyorsun ki biz oyunlar yazıyoruz ve seyirci 
de düşünceye karşı... 
COŞKUN: Hayır biz oyun yazmıyoruz, biz yaşıyoruz oyun­
lan yazarken. 
SAFFET (Içini çeker): Doğru, bundan başka bir şey yaptığı­
mız yok. (Kendini toparlar. ) Neyse, biz işimize bakalım. 
(Elindeki kağıtlara bakar.) Tarihi oyunumuz ne durumda? 
COŞKUN (Ödevini yapmamış bir öğrenci gibi): Napolyon he­
nüz savaş hazırlıklanm bitiremedi. 
SAFFET (Yapmacıklı bir öfkeyle): Aldatılan kadın kapıyı ça­
lamıyor, Napolyon odasında kararsız adımlarla aylardır 
dolaşıp duruyor ... Coşkun Bey, Coşkun Bey! Siz roman 
yazın daha iyi. 
COŞKUN (Yapmacıklı bir tavırla): Beni siz zorladınız. (Dal­
gın) Bana kalsa keman derslerine devam edecektim. 
SAFFET (Güler): Sahi ne oldu keman hocasına? 
COŞKUN (Mahzun) : Henüz sepetleyemedik. Uygun bir fır­
sat olmadı. 
SAFFET (Oynar): Coşkun Bey, Coşkun Bey! İnsan bu ka­
dar tereddütle çok yaşamaz. Hayatınızı da oyunlara çevir­
diniz. 
COŞKUN: Ben kolay karar veremem Saffet. 
SAFFET : Hiç olmazsa bu kusurlanmzı oyun kahramanlan­
na bulaştırmayın. 
18