işini sürdürmüş; ağaçların, kuşların dilini öğrenmiş; ama anne­
si onu ille okutmak istediği için, tutmuş kente göçmüş. Bakkal­
lık falan ederek oğlunu okutmuş. Oğlan mimar çıkmışsa da ey­
lemci bir gruba katılarak mimarlığı boşlamış. Türlü türlü hüc­
relerde görev almış. Bu yüzden, Milena'nın aristokrat babasının 
hem komünistlerden, hem Yahudilerden nefret ettiğini ne bil­
sin, koskoca Prof.'un kendisini yaka paça evden kovuşuna pek 
şaşmış! 
Kitabı yeniden bırakıyor. Nefret, mi dedi? Bu duyguya çok 
kısa bir süre öncesine kadar nasıl da yabancıydı. Faruk, Yu­
nus'un kahvede gösterdiği tutumu nasıl okadar serinkanlı kar­
şıladı, anlayamamıştı. Kendini hiç de öyle tahtırevan taşıyıcısı 
biri gibi gördüğü yoktu. Elini cebine atmış, Yunus' a bir avuç 
dolusu madeni şiling uzatmakta ... 
Gözlerini önüne, tam da şimdi indirdiği noktaya indirmiş, 
ezim ezim ezildiğini hissetmişti. Emekliliğine çok az kala öğ­
rencisi olmuş, sonra, yazılarından ötürü hocasını ziyarete başla­
mış Yunus'tan, bu genç arkadaşından mı utanıyor, kendisinden 
mi, artık birbirine karıştırdı. Faruk' tan Yunus adına özür dile­
yecek bir söz, küçük bir hareket biçimi aranıyordu. Faruk ise, 
paraları alıp Herdeki telefon kulübesine doğru uzaklaşan Yu­
nus'un arkasından tanımadığı birine bakar gibi, dümdüz baka­
rak mırıldanmakta: 
"Rahat olun efendim, lütfen. Aldırmayın. Neden başkaları­
na düşen sorumlulukları da hep siz yükleniyorsunuz? Sevdiği­
miz şairimizin az önce okuduğunuz şiirini düşünün. Sanki o 
kediyi betonlar arasına kendisi tıkmış gibi, suçlandığını duyu­
yordu değil mi? Bakın, siz de böylesiniz işte. Evet, belki sizin 
kuşaklarda bir kurt adamlık var ya da sfenkslik. Ama bence asıl 
sorun, şu aşırı sorumluluk duygularınız. Aydınımızın bellerin­
den yukarısı insan, aşağısı at gibi mitolojik bir görünüşlerinin 
bulunmasının temelinde yatan bu olamaz mı değerli hocam?" 
Sonra, Asafınkini hatırlatan bir sevimlilikle gülümsemişti: 
"Çok konuştum galiba. Bize düşen de bu konuşkanlık işte! 
Gevezelik. Baksanıza, sizi de, bilmeden anlamadan kentor'lar 
türüne katıverdim. Belki, kendinizi her an her şeyden sorumlu 
saymanıza isyan ettim, hoşgörün ... " 
122