57  
57. Bana Zeytin Derler 
 
 
 
Namaz ı kesip, hemen kalk ıp onlara kap ıyı açmam m ı doğruydu, yoksa dualar ımı etmek için onlar ı yağmurda 
bekletmem mi? Beni dikizlediklerini anlay ınca kendimi hiç veremeden namaz ımı sonuna kadar k ıldım. Kap ıyı 
açıp da karşımda bizimkileri, Kelebek'i, Leylek'i, Kara'y ı görünce bo ğazımdan bir sevinç ç ığlığı çıktı. Kelebek'e 
o heyecanla sar ıldım. 
"Neler geldi ba şımıza, neler!" diye inledim ba şımı omuzuna gömerek. "Ne istiyorlar bizden? Niye 
öldürüyorlar bizleri?" 
Nak ış hayat ım boyunca usta nakka şlar ın her birinde zaman zaman gördü ğüm o sürüden kopma tela şı vard ı 
üzerlerinde. Tekkenin içinde bile birbirlerinden ayr ılm ıyorlard ı. 
"Korkmay ın," dedim. "Burada günlerce gizlenebiliriz." 
"Korkmam ız gereken ki şi belki aram ızdad ır diye korkuyoruz," dedi Kara. 
"Bunu dü şündükçe ben de korkuyorum," dedim. "Çünkü ben de bu söylentileri duydum." 
Bostanc ıbaşı'nın adamlar ından nakka şlar bölüğüne dedikodular yeti şmiş, Zarif Efendi'yi ve rahmetli 
Enişteni katledenin art ık gizliliği hiç kalmam ış o kitap için göz nuru dökmü ş bizler aras ında oldu ğu 
söyleniyormu ş. 
Enişte'nin kitab ı için kaç resim yapt ığımı sordu Kara. 
"İlki Şeytan'd ı. Akkoyunlu nakka şhanelerinde eski üstatlar ın çok çizdi ği bir yeralt ı şeytan ı çizdim ona. 
Meddah benim yolumdand ı; onun için iki de abdal çizmi ştim. Eniştene kitab ına koysun diye ben önerdim, 
Osmanl ı memleketinde bu dervi şlerin de yeri vard ır diye kabul ettirdim." 
"Hepsi bu mu?" diye sordu Kara. 
Hepsinin bu oldu ğunu söyleyince Kara, bir ç ırağın h ırsızlığını yakalam ış gibi kurumlanarak kap ıya gitti, 
dışarıdan, yağmurda ıslanmam ış bir tomar kâ ğıt getirip yavrular ına yaral ı kuş getiren anne kedi gibi biz üç 
nakkaşın önüne koydu. 
Daha kolunun alt ındayken tan ımıştım onlar ı: Kahvehaneden bu gece bask ında benim kap ıp kaç ırdığım 
resimlerdi. Bunlar ı nas ıl girip evimden ald ıklar ını hiç sormad ım. Yine de Kelebek ve Leylek ile birlikte rahmetli 
meddah için yapt ığımız resimleri uysalca tek tek gösterdik. Böyl ece bir at, güzel bir at, kenarda boynu bükük 
kald ı. Bir at resmedildi ğinden bile haberim yoktu, inan ın bana. 
"Bu at ı sen yapmad ın m ı?" dedi Kara eli de ğnekli bir hoca gibi. 
"Ben yapmad ım," dedim. 
"Eniştemin kitab ındakini? " 
"O at ı da ben yapmad ım." 
"Üslubundan o at ı senin yapt ığın anlaşıldı," dedi. "Üstelik Üstat Osman anlad ı bunu." 
"Benim bir üslubum yoktur hiç," dedim. "Bunu şimdilerde esen rüzgâra kar şı olmak için gururlanarak 
söylemiyorum. Suçsuzlu ğumu kan ıtlamak için de söylemiyorum. Çünkü üsl ubu olmak benim için katil olmaktan 
da beterdir." 
"Seni eski üstatlardan ve ba şkalar ından ay ıran bir fark ın var," dedi Kara. 
Gülümsedim ona. Sizlerin, hepinizin bildi ğinizi sand ığım şeyleri anlatmaya ba şlam ıştı. Padişahımızla 
Hazinedarba şı'nın baş başa verip cinayetleri durdurmak için çare aramalar ını, Üstat Osman'a verilen üç günü,