"Herkes," dedi Meliha. "Kimse bize acımıyor. Kimse şu ha­
limizi bilmiyor. Ben böyle mi olacaktım? Babam beni Anavarza 
ovasmda sineklere yensin, pis, beş paralık köylüleri her akşam 
her sabah karşısında görsün, onlarla konuşsun diye mi bu ka­
dar okuttu? Şu halime bakın, bunun için mi?"
Yine bacağım kasığma kadar açtı, kocasma gösterdi.
"Ağlama Meliham ağlama, ben onlara yapacağımı bilirim."
Salonu bir uçtan bir uca gene yürümeye başladı. Meliha 
Hanım onun huyunu bilir, o yürümeye başlayınca susar, hay­
ran gözlerle bıkmadan yorulmadan kocasının gidip gelmeleri­
ne bakar, yalnız o sorular sorunca konuşurdu.
San çizmeleri tozlanmıştı. Çizgili kahverengi külot panto­
lonu çizmenin ağzım kapatıyordu. Kırbacım küçük küçük, üst 
üste çizmesine vuruyor, hafif bir davul sesine benzer bir ses çı­
karıyordu. Yıllar yıh yürüyerekten, bu sesi çıkararaktan düşün­
meye alışmıştı.
Bir de İnce Memedin gene Toroslarda göründüğü söyleni­
yordu. Geçenlerde Zeynel köyde genç bir kızın İnce Memed üs­
tüne çıkarılmış bir türküyü söylediğini duymuş. Sahi Zeynele 
ne oldu? Bir aratmalı.
"Murtaza!"
Merdivenin altından bir ses:
"Buyur Beyim."
"Yukarı çık."
Murtaza, koşar koşar kuşandığı fişekliklerin ağırlığı altın­
da yüzünü buruşturarak, şimdiye kadar hiç bu kadar kurşun 
taşımamıştı, yukarıya çıktı:
"Buyur Beyim."
"Murtaza yavrum, bak kaç gündür Zeynel gelmedi. Ne ol­
du acaba adama? Başma bir hal gelmesin! Zeynel arayı bu ka­
dar açmazdı. Bir şey yapmış olmasınlar zavallıya? Git de Vay- 
vay köyüne bir bakıver bakalım, ne olmuş. Belki de hastalan­
mıştır."
"Silahlı mı gideyim, silahımı bırakayım mı?"
"Bırak silahım."
Murtaza gitti.
İnce Memed Toroslarda görününce bu köylüler cana geli­
317