"O gül' ·�ıı en mı. 
"0," dedi Ala Temir. ;'Deli değil mi?" 
"Yok," dedi Hidayet azıcık yaltaklan ır, özür diler bir tavırl a. "O 
Beyin oğlu İbrahim Bey ... " 
Ala T emir merdivende kalakal dı. Kusur işlemiş, Beyin oğluna · 
deli demişti . Hidayetin yüzüne baktı, ardına döndü, açık kapıdan dı­
şarıyı görmeye çalıştı, Hidayetin yüzünde en küçük bir kötülük yok-
tu, buna sevindi. · 
"Demek İbrahim Bey, demek Beyin en büyük oğlu? Maşallah 
maşallah, Allah bağışlas ın, kocaman delikanlı olmuş, nereden aklıma 
gelsin o olduğu? Allah bağışla sın, Allah bağışlas ın, bin bağışlas ın ... " 
· Merdivenleri çıktı.' Derviş Bey onu sofanın ortasında durmuş, 
kırhaçlı sağ eli belinde ayakta bekliyordu. Ala Temir koşarak Beye var­
dı, önünde,_ ayağı na kapanaca kmış gibi eğitirken Derviş Bey onu tuttu 
kaldırdı, kocaman sağ elini eline aldı sıktı. 
"Eee, hoş geldin Ala Temir," dedi. "Ne var ne yok bre ulan ? Bizi 
bir iyice unuttun gittin, bu ne hal? Bre ulan sen zenginleştikçe dünya­
yı görmez oldun ." 
Tok, teped en; yarı alay eden bir sesle konuşuyord u. 
Ala Temir ayakta durmuş bekliyor : 
"Sağ ol, Beyim, sağ ol, sağ ol," diyordu, sesi saygı lı, alttan, titre-
yen. "Sağ ol efendim." .. 
"Otur hele otur. Nasılişler?" 
Ala Temir oturdu, bacaklarını kavu şturdu, ellerini dizlerinin üs­
tüne koydu, parmakları kirli, tırnakları yarılmış, parmak hoğumları 
kabarık, kırış kırış dizleri nin üstüne: yayıldı. Bedeni de dimdik gerildi. 
Gözleri karşıdaki bıyıklı, gözleri fal taşı gibi açılmış heybetli resme ta-· 
kıldı kaldı öyle. · · ' 
"Rahat otur bre ulan Ala Temir. " · 
O rahat otur deyince Ala Temir daha kasıldı, gözler ini kırpma­
dan fotoğraftan büyültülmüş karakalem resme dikti, ellerinin parmak­
ları daha da açılarak dizlerine sıkı sıkıya'gerilmiş yapıştı. 
"Bc:yim sağ olsun," dedi. "Ben böyle çok raha tım." 
"Eedı," dedi Derviş Bey, "eeeh, bre ulan mademki rahat sın, ca­
nının ist� gibi otur." 
DerVif uzun deneyleriyle biliyordu ki n etse neylese Ata T emir 
433