KAPLUMBAĞALAR
 
52
 
 
ekliyordu: «E
-
yi
-
si üzü
-
mün haa! .. E
-
yi
-
si kilin haaa! .. Okkası okka 
buğdaya eyisi kilin 
haa!..»
 
Köyün ebesi Hörü karı da bir köşede durmuş, olup bitenlere 
bakıyordu. iyice yaşlanmıştı. Göğsü hızlı hızlı inip kalkıyordu. Fazla 
dayanamadı:
 
«Beri bak, üzümcü müsün, kilci misin, her kim isen! Adam git sat 
satacağını. Yoğsam yerden bir taş alıp be
ynini yararım senin! ..» diye 
bağırdı.
 
Satıcı çiy çiy güldü:
 
«Ayıbettin valide! Bir yanlışlık mı yaptık? işte goruyor
-
 
sun, bir 
okka üzüm veriyorum, bir okka buğday alıyorum... Kili de öyle... Hem 
de çok eyisi kilin, çok eyisi. ..»
 
Hörü ebe, kalabalığa çık
ıştı:
 
«Bütün suçu size bulurum ben, hey köyümün akılsız adamları! 
Hey benim bıdala yavrularım, haşhaş tanesi kadar akıl
 
yok mu kafalarınızda? Okka okka buğdayları getirip üzüm de
-
 
ye 
cibreye, kil deye gübreye değişiyorsunuz?! ..»
 
Satıcı, bir avuç kil aldı 
çuvaldan:
 
«Bu kilin ne hatası varmış ula eksiketek, göster bana!» dedi. 
Küfeleri sarstı: «Göster bu üzümlerin hatasını!..»
 
Hörü ebe birden parladı:
 
«Sust! Sust diyorum sana, terbiyesiz herif! Ben bu köye Çubuğun 
Üzümlü köyünden geldim. Kili de bilirim, 
üzümü de! Sust! ..» 
Başörtüsünü düzeltti. «Benim köyümde killer kaymak gibi çıkardı! 
Benim köyümde üzümler billur boncuk gibi parlardı! Ak üzümlerin 
bir yanından baktın mı, öte yanı görünürdü. Erolanlar mı dersin, ak 
kadınparmakları, kara kadın
-
 
parmakları
 
mı dersin? Ne cins istersin? 
Kuşüzümleri, bulutü
-
 
zümleri, çavuşüzümleri, karagevekler... Sen 
bana, sen benim köyüme kurban ol! . . Hemi de dosdoğru sat 
malını...»
 
Kır Abbas, içindeki utancı unutup Rıza’nın koluna yapıştı: