FAKİR BAYKURT
 
341
 
 
bir halk ki, bak neler yapıyor! Bak bak bak, tâ üç saat ötedeki köyden 
yürüyüp şoseye iniyor. Ellerinde kalburlar, sepetler... 
Tanımadığı, 
bilmediği insanlara üzüm dağıtıyor: Parasız! Bu halk böyle asil Lütfiye 
hanım, böyle asil ama ne yaparsın ki sahibi yok...»
 
«Hah, dur baba, dur! Bak şu türküyü dinle!»
 
«Evet, Kır atı bağladım Zincirli Hana... Güzel türkü!»
 
«Biliyor musun Sırrı 
bey, karpuz çok lezzetli!»
 
«Çok hoş! Bayıldım! Karanfil kokusunu andırır bir koku bırakıyor 
insanın ağzında... Saffet bey, “Kasabaya bir de fidanlık kuralım” diyor, 
örnek olarak. Çok kalkınma işleri düşünüyor ama bakalım... Efendim, 
Tozak köyüne bir meteor
oloji rasat cihazı düşmüş...»
 
«Ah şekeriiiim! ..»
 
«Noldun kız?»
 
«Ben orada olacaktım o düşerken...»
 
«Ne yapmış köylüler biliyor musunuz? Korkmuşlar! Dayı
-
 
cık 
diyor ki, “Gökten, kara bir kutu, hışşşşadak endi!..” Eliyle koluyla da 
gösteriyor nasıl indiğini
...»
 
«Vah yavruuum! ..»
 
«Ama baba, ne yapsın zavallılar? Görmemişler! Kabahat kimin? 
Onların mı?»
 
«Kabahat her halde benim değil, kızım...»
 
«Elbet senin değil babacığım! Senin elinde bir şey yok ki!»
 
«Yazıyorum yukarıya, yazdıklarım dosyalara girip kalıyor
. 
Düşünüyorum da şu dayıcığın işini...»
 
«Kim anne bu dayıcık?»
 
«Bir köylü, kızım. Baban anlatıyor...»
 
«Tozak’tan bir dayıcık kızım. Bağlarını alıyorlar...»
 
«Aaa! O üzüm dağıtan köylülerin bağlarını mı?»
 
«Saffet bey kasabaya bir daha geldiğinde bakandır 
hanım.