-Buyurunuz, dinliyorum ... 
Kendime hakim olamayacak bir asabiyete tutuldum. Bü­
tün vücudumda hafif bir titremeyle: 
-Allame'nin karısının geleceğini haber aldığın zaman 
onları kabul için iki gün evvelden hazırlığa başlıyorsun. 
Adamcağız yalnız gelirse evden kaçıyorsun. Her zaman 
kendi keyfinle hareket olmaz. Biraz da saygı lazım ... Allame 
bunların farkına varamayacak kadar kalın kafalı bir adam 
değildir. 
Kaynım bir cevap bulmak için yutkunurken abiası söze 
karışacak: 
-Otur Halis, otur! Enişten doğru söylüyor. Eğer Cev­
her Hanım'ın da beraber geleceğini haber alsaydın her şeyi 
feda ederek burada kalırdın. Hürrem'e bu aşağılama reva 
değildir. Terbiyene yaraştıramam! Hem Allame'nin bu ani 
ve neredeyse vakitsiz ziyaretinde mutlaka mühim bir sebep 
var. Bunu merak etmiyor musun? 
Biz kaynımla böyle çekişirken hizmetçiler alimin geldiği­
ni haber verdiler. Onu hemen merdiven başında karşılamaya 
koştuk. Halis kaçamadı, şaşaladı kaldı. 
Hürrem'i salonun en muteber yeri saydığımız her zaman­
ki koltuklusuna oturttuk. Hazreti biraz solgun hatta heye­
canlı bulduk. Belki o geceyi uykusuz geçirmiş, belki akşam 
ve öğle yemeklerini yememişti. Karısı niçin beraber değildi? 
Neredeyd i? Sormaya korkuyorduk. Bizim de benzirniz ka­
çıyor, yüreğimiz atıyordu. Çünkü maceranın Cevher Ha­
nım'la alakasını anlıyor, bundan bize de çıkarılmış bir hisse 
bulunduğunu hissediyorduk. 
Hürrem Bey üzülmüş, süzülmüş olmasına rağmen metin 
görünmeye uğraşır bir gayretle hepimize ayrı ayrı iltifatlar, 
tebessümler dağıtarak başladı: 
-İnsanların tabiatları aslında pek o kadar muğlak 
değildir. Lakin bunu tarif icap edince öyle gerek gördüğü­
müzden muğlaklaştıran biziz. Çünkü insanlığa, yani kendi 
kendimize mal ettiğimiz bir şeref vardır. Buna hale! getir­
memek için hakikati tahrife mecbur oluruz. Vahşetçe in-
ıso