gen hâkimdi. Bir tarafta 1930'larda Cicianne'nin genç bir gelin 
olarak yan ında getirdi ği uzun tüylü, bas ık burunlu, bembeyaz 
İran kedisinden (mahalledeki kom şular "çeyizi hepi topu bu kedi 
herhalde" diye dalga geçmi şlerdi) gelen "asil" genler vard ı. Öte-
ki tarafta beyaz İran kedisinin evden kaçt ığı sırada çiftle şmeyi ba-
şard ığı, tam olarak tespit edilememi ş ama belli ki tekir türünden 
bir sokak kedisinden gelen "sokak" genleri. Birbiri ard ı sıra gelen 
nesiller boyu bu iki genetik özellikten kâh biri kâh öteki galip ge-
lirdi bu çat ı alt ında doğan kedilerde. Bir süre sonra Kazanc ılar ke-
dilere farkl ı isimler bulmay ı bırakm ış, sadece kedi şeceresini ta-
kip etmeye ba şlam ışlard ı. Doğan yavru aristokrat tarafa benziyor-
sa, yani uzun tüylü, yass ı burunlu ve beyazsa, ona annesinin soy-
lu olduğunu tescil eden bir isim veriyorlard ı: Birinci Pa şa, İkinci 
Paşa, Üçüncü Pa şa... Yok e ğer yavru sokak kedisinin soyundan 
geliyorsa ad ını sıras ıyla "Sultan" koyarlard ı: Birinci Sultan, İkin-
ci Sultan, Üçüncü Sultan... Şüphesiz Pa şa'dan daha üstün bir 
isimdi Sultan, sokak kedilerinin kendilerine yeten özgür ruhlar 
olduğunun, kimselere dalkavukluk etmeye ihtiyaç duymad ıklar ı-
nın göstergesi. 
Seçilen isimler kedilerin karakterlerine yans ımıştı sanki. 
Asilzadeler ürkek, muhtaç ve sakin, soba ba şı tipleri olurdu; i şleri 
güçleri yalanmakt ı, ne zaman biri ba şlar ını okşasa insan tema-
sının bütün izlerini silmeye çal ışırcas ına yalanmaya koyulurlard ı. 
Halbuki ikinci genleri ta şıyan tekirler her daim daha cevval daha 
merakl ı olmuşlard ı; yerlerinde duramayan, illaki her şeye burun-
lar ını sokan tipler, çikolata yemek gibi tuhaf, lüks al ışkanl ıklara 
sahip olmalar ı da cabas ı. 
Üçüncü Pa şa'ya gelince, o asilzade soyunun tüm özelliklerini 
haizdi, etraf ında nadide porselenler varm ış gibi vakur bir ritimle 
yürürdü daima. Her f ırsatta uygulamaya koydu ğu iki meşgalesi 
vard ı: elektrik kablolar ını kemirmek ve pe şlerinden ko şturamaya-
cak kadar tembel oldu ğundan, ku şlarla kelebekleri gözlemlemek-
le yetinmek. İkinci uğraşından b ıkabilirdi ama birinciden asla. 
Evdeki hemen hemen bütün elektrik kablolar ı iki-üç kere ısınl- 
 mış, soyulmu ş, dişlenmiş, tahrip edilmi şti. Ne kadar ya şlı olduğu 
düşünülürse, Üçüncü Pa şa'n ın epeyce bir elektrik çarpmas ını ga-
yet iyi atlatt ığı anlaşılıyordu. 
"Paşa, oğlum... gel bakal ım, bak ne var burda!" Zeliha bir di-
lim kaşar peyniri uzatt ı. Kediye ka şar yedirdi ğini görse köpürür-
dü annesi. Gizli bir keyifle biraz daha ka şar verdi kediye. 
Sonra önlü ğünü tak ıp lavaboyu köpüklü suyla doldurdu ve 
başlad ı tabaklar, bardaklar, tencereler y ığınını ova ova y ıkamaya.-
Nihayet bula şıklar ı bitirip sakinle ştiğinde, ayaklar ını sürüyerek 
geri döndü yemek odas ına. Orada "piç" kelimesini hâlâ havada 
asılı buldu, annesi de hâlâ somurtuyordu. 
Birisi tatl ıyı getirmeyi hat ırlayana kadar i ğreti bir sessizlik 
hüküm sürdü odada. Neyse ki çok geçmeden ayakland ı Çevriye. 
Kocaman bir tencereyle ç ıkageldi. Küçük kâselere dökülmü ş süt-
lac ı ikram ederken tatl ıms ı, yat ıştırıcı bir koku doldurdu oday ı. 
Belli ki yeni yap ılm ıştı sütlaç, so ğumas ını beklemeyeceklerdi. 
Çevriye talimli bir rahatl ıkla sütlac ı bölüştürmeye devam eder-
ken, Feride de onun pe şinden bütün kâselere hindistan cevizi 
serpmeye koyuldu. 
"Tarç ın olsa daha iyi olurdu," diye m ızıldand ı Banu birden. 
Tarç ını unutmayacakt ın..." 
Zeliha usulca yasland ı sandalyesine, görünmez bir sigaray ı rmuş 
gibi derin bir nefes çekti. Yorgunlu ğunu, b ıkk ınlığını, korkular ını 
nefesiyle beraber azar azar sal ıverirken, günboyu yakas ını 
bırakmayan o kay ıtsızlık yoyosunun yeniden inip ç ıktığını hissetti. 
Temmuz ay ının bu ilk cumas ı, bu uzun lanetli gün boyunca 
yaşananlar (ve ya şanmayanlar) asla unutulmayacakt ı. 
Hindistan ceviziyle kapl ı sütlaç kâselerine dikti bak ışlar ını, 
istemediği şeylere sebep olacakt ı, istemedi ği bir şeye gebe... Nice 
sonra, bak ışlar ı hâlâ tarç ınsız sütlaca odakl ı halde ve hiç de