578 Yaşar Kemal -Dağın Öte Yüzü 
Karartı uzaklaştıktan çok sonradır ki Memidik kendine gelebildi. 
Hep böyle oluyordu. Her zaman böyle oluyor, elleri ayaklan bedeni Memidiği 
dinlemiyorlar, Memidik de Seferi öldüremiyordu . Salt bu yüzden öldüremiyordu. 
Karlı bir kış gününü ansıdı. Avdan dönmüş Seferi kapısının önündeki dut 
ağacının altında beklemişti. Beklemiş beklemiş, avuçlan yanmış delicene geril­
miş, Sefer dışarı çıkınca da çözülüvermişti. Gene böyle tepeden tımağa tere bat­
mış, su içinde kalmıştı. 
Çalının içine yumulmuş daha titriyordu. Hem titriyor, hem de söğüt yaprağı 
bıçağının sapını var gücüyle sıkıyordu. 
"Bu gece öldürmeliyim şunu. Bu gece bu gece ... Bu gece son ... Bu adam öl­
mezse ben iflah olmam." 
Tabanları, hayaları, dizleri sızlar gibi oldu. Bir de içi bulandı kusacağı geldi. 
Yediği dayak hiç aklından çıkmıyordu. Hiç mi hiç ... Arkasına takılmış yedi 
kavak boyunda yedi top ışığı olan, geceleri gündüz eden, aydınlık su yüzlü var­
mış yitmiş de Kırklara karışmış ermiş Taşbaşoğ lu yüzünden yemişti bu dayağı. 
Seferin adamı, zebella boylu Ömerden yemişti dayağı. Dayaktan sonra üç ay ya­
taktan çıkamamış, kan işemişti. Bir adam da böylesine dövülür mü? O canavar 
Örnerin bile eli varmazdı bu kadarlığına ... Taşbaşoğlunun can bir düşmanı Sefer 
yaptınınıştı bunu. 
Komşuları başına birikmiş: 
"Bu dert iflah etmez Memidiği öldürür," demişlerdi "Gavur Sefer" 
Anası hep ağlamıştı. 
Memidik ölmedi, ölmedi ama iflah da olmadı. Yataktan çıktıktan sonra köyün 
içine çıkamadı, kimsenin yüzüne bakamadı. Hep dağlarda , koyaklar da, bozkırda 
dolaşıyordu . Bereket versin avcıydı da dağlarda tek başına av avlıyordu da insan içi­
ne çıkmak gereğini duymuyordu. Anasının da yüzüne bakamıyordu , utancından. 
"Sefer ölmeyince ben bu dertten kurt ulamam. Onu öldürmeliyim ki insan içi­
ne çıkabilmeli, insan yüzüne bakabilm eliyim." 
Söğüt yaprağı bıçağını günlerce bileyledi. Bıçak değer değmez kılı keser oldu. 
Karlı kış gecelerinde sabahlara kadar Seferin kapısını bekledi. Avucunun içine 
kan oturdu Sedef bıçağı elinde buz tuttu. Seferle karlı gecelerde çok karşılaştı, 
çok burun buruna geldi. Titredi, çözüldü , bıçağı elinden karlann üstüne düştü. 
Sefere bir şey yapamadı. İçindeki öfke de azdıkça azdı. 
Sonunda: 
"Bu kışta kıyamette, bu donda soğukta, insan beklemekten çözülü yor," dedi. 
"Çukurovaya indiğimiz gün, onu Çukurova toprağına serrnek boynurnun borcu 
olsun." 
Çukurovaya inince, elinin ayağının çözülmeyeceğine inanıyordu. İşte gene 
çözüldü .