YAZIL I KAYA 
lada kucaklaşıp yüzükoyun kapandı. Hiçbir şey duymak 
istemedi, hiçbir şey görmek istemedi. Duydu ama. Zöhre, 
gerçek bebeğine ninni söylüyordu, onu duydu. Çakır di­
kenlerin, harman yerlerinin, bütün tanıdıklarının, bütün 
ölülerinin, mavi tırtılların, yaşlı dağların, göçlerin, katar 
katar göçlerin, baskınların, yıkılışların, yeniden kuruluş­
ların sesini duydu. Sonu gelmeyen bir bozlak yayılıp da­
ğıldı her yana. Duydu Aslı. 
45 Yazılı Kaya, 
Can Yayınları, 
2006, İstanbul, s. 81