içeriye dönünce: 
"Mahmudum," dedi, "biliyor musun, bu İnce Memed öl­
medi, daha sağ. Sağ ama başında da bir hal olduğu besbelli. 
Onun başında bir hal olmasaydı, bu at böyle başıboş dolaşmaz­
dı bural arda. Vurulmuş olsaydı gene dolaşamaz dı." 
"Doğrusun Ana ." 
"Şimdi ben onun nerelerde olduğunu biliyorum. Bu at bize 
haberci geldi. Keşki ben de ona o kadar sövüp, kargış etmesey­
dim. İnce Memed beni istiyor . Benimle gider misin?" 
"Giderim Ana. Giderim ya, ben senin için cehenneme de-
sen de giderim ya, İnce Memedin yeri uzak mı yakın mı?" 
"Epeyce uzak," dedi Hürü Ana. 
"O zaman bu kadar yolu sen nasıl gidersin?" 
"Ben giderim," diye dikleşti Hürü Ana. "Yeter ki sen yo­
rulma." 
"Bizim eşeği de alının yanı ma. Semerini de daha yeni yap­
mıştım. Üstüne de bir minder atarım, yorulursak bineriz . Be­
nim eşek at gibidir, Ana. Şu İnce Memedin atı bile onun kadar 
yürü yemez." 
"Olur," diye güldü Hürü Ana. Ardından da ekledi: ''Yürü­
yemez. Yarın gece yarısı yola çıkarız, kimse bilmesin nereye, ne 
yana gittiğimizi. Sen de karına kasahaya gittiğimizi söyle, olur 
mu?" 
"Olur," dedi Kısacık Mahmut. 
Kısacık Mahmut tam gece yarısı Hürü Ananın kapısının 
önündey di. Hürü Ana da bütün gece uyumamış onu bekliyor­
du. Elinde büyücek bir bohça ve bir sepetle dışarıya çıktı. 
"İnce Memedime de incir kuruttuydum, Delice koyağın 
narından da ona nar sakladıyd ım. İnce Memedim taa çocukluk­
tan bu yana Delice koyağın narlarını sever. O narların her birisi 
pespembe olur da, insanın yüzüne gülen, adam kafası büyük­
lüğünde her birisi ... İşte bu bohçada da ona don gömlek, bir de 
mintan, birkaç tane de dizierne çorap götürüy orum. Bu gece 
şimdiye kadar oturup ördüm de mavi çiçekli çorabı bitirdim . 
Dönünce sana da yaparım yavru, bu çoraplardan, üstüne de ce­
renler işlerim." 
"Sağ ol Ana. Eşeğe binsene ." 
252