"Malum, malum, tarafımızdan malumdur efend im. Gençli­
ğimizde tetebbuda kusur etmedik efen dim." 
Bu konuşma böyle uzadı gitti . Şakir Bey sevincinden yere 
basamıyor, Kaymakarnsa gözlerini halıdan alamadan, bir aptal 
oğlan gibi gülüp duruyordu. 
O gün kaymakamlıktan çıkan Şakir Bey, doğru Mal Müdü­
rüne gitti, Kaymakam Beyefendinin gönderdiğini söylemeyi ih­
mal etmedi . Mal Müdürünün odasında birkaç kişi vardı. Onlar 
çıktıktan sonra ona da iki avuç altın kösteği olan, ama başka 
marka alhn bir İsviçre saatı hediye etti. Mal Müdürü saatı eline 
alınca gözlerine inanamadı, dili tutulmuş gibi, bir şeyler keke­
lemeye çalıştı, beceremedi, sanki bir tansık karşısındaydı. Öyle 
kalak aldı. Şimdiye kadar ona elli liradan fazla bir rüşveti kimse 
vermemi şti. Elindeki saat düpedüz bir servetti. 
Şakir Bey, onu akşama evine çağırdı. İzin isteyerek ayağa 
kalktı, o, kapıdan çıkarken öteki de elinde saatı, saattan gözleri­
ni alamadan arkasına düştü. Şakir Bey, arkasına düşen adama, 
akşama buyuracaksınız, diyeme di. Müdür Bey, elinde saat, sa­
attan gözlerini alamayarak dışanya çıktı. 
Şakir Bey, onu kolundan tuttu: 
"Beyefendi," dedi, "saahnızı cebinize koysanız iyi olacak. 
Hani kilükali mucip olur, diye düşündüm de ... Evde hanıme­
fendiyle birlikte bakarsınız ." 
Mal Müdürü gözlerini faltaşı gibi açarak, şaşkınlıkla bir 
ona, bir saata baktı. Gözleri fıldır fıldır ederek bir Şakir Beye, 
bir saata gidip gidip geliyordu. 
"Yani bütün bu saat, hepsi benim mi, bana mı verdiniz 
efendim?" 
"Sizin bu saat efendim, böyle küçük bir hediye size layık 
değil ya ... " 
Müdür az daha küçük dilini yutuyordu: 
"Bana layık değil mi, bana, bana, bana layık değil mi? Bu 
saat benim mi?" 
Hemen, elinden alacaklarmışçasına saatı yan cebine koydu. 
Oraya gönlü razı gelmedi, o cepten aldı ötekine koydu, o cep­
ten aldı ötekine, sonunda iç cebinde karar kıldı, cebin düğmesi­
ni de ilikledi.