210 
içinde bir kavramın eskisine ve yenisine yer vermekten çe­
kinmemekti. 
Bu bakımdan şimdi, "medeniyet" de derim "uygarlık" da. 
"Fakir" de derim "yoksul" da. 
Yazdığım cüm leye ahenk olarak hangisi yakışıyor sa, han­
gisi istediğim nüansı duyurabiliyorsa onu seçmekte sakınca 
görmem. (Bakın burada "mahzur" da diyebi lirdim, ama "sa­
kınca" demenin bir mahzur unu gönnedim .) 
Kendi elimizle kendi dilimizi yoksunaştırma çabasını hiç­
bir zaman anla yamadım demiştim. (Burada da "çaba" keli­
mesi iyi gitti ama hemen sonraki cümlede "gayretkeş" de­
mem gerekirse hiç çekinmeden kullan ınm.) 
Bugün ne yazık ki Türkçe çok yoksullaştı. Sadece sokakta 
konuşulan iki yüz kelimelik dilden söz etmiyorum, gazeteler­
de de sınırlı sayıda kelime kullanılıyor. Dolayısıyla genç ku­
şaklar, kısır bir dille, sınırlı bir keli me haznesiyle yetişiyorlar. 
Mesela "kıskançlık" sözünü düşüne lim. Eğer "gıpta, haset, 
çekememezlik, özenrnek vs." gibi kelimeleri kul1anma7.Rıı m:r., 
bu duygunun nüa nslarını nasıl anlatacaksın ız? 
"Kaba" kelimesini, "hoyrat, nobran, nadan" gibi farklılık­
larla süslem ezseniz nasıl güzel bir metin yazacaks1mz? 
Dili bu derece yoksullaştırmanın sonucu, "muhatap" keli­
mesini ekran altyazılarında ya da haber sitelerinde "muat­
tap"' diye yazan bir nesil yetiştirmektir ki "biz o nesle aşina 
değiliz". 
Yoksa "Biz o kuşağa tanış değiliz!" mi demeliydim?