"Her resim bir hikâye anlat ır," dedim. "Okudu ğumuz kitab ı güzelleştirmek için nakka ş, hikâyenin en güzel 
meclisini resmeder. Â şıklar ın birbirini ilk defa görü şü; kahraman Rüstem'in şeytani canavar ın kafas ını kesişi; 
öldürdüğü yabanc ının kendi o ğlu olduğunu anlayan Rüstem'in kederi; a şkından akl ını kaç ıran Mecnun ıssız ve 
vahşi tabiat ın içinde aslanlar, kaplanlar, geyikler, çakallar aras ında; İskender sava ştan önce ku şlardan gelece ği 
okumak için gitti ği ormanda kendi çullu ğunun koca bir kartal taraf ından paraland ığını görünce dertleniyor... Bu 
hikâyeleri okurken yorulan gözümüz resme bakarak dinlenir. E ğer hikâyede akl ımızın ve hayal gücümüzün 
canland ırmakta zorland ığı bir şey varsa, resim hemen imdada yeti şir. Resim hikâyenin renklerle çiçekleni şidir. 
Kimse hikâyesi olmayan bir resim dü şünemez." 
"Düşünemez san ırdım," diye ekledim sanki bir pi şmanl ıkla. "Ama bu yap ılabiliyormu ş. İki y ıl önce 
Padişahımızın elçisi olarak bir kere daha Venedik'e gitmi ştim. Hep İtalyan üstatlar ının yapt ığı yüz resimlerine 
bak ıyordum. Resmedilenin hangi hikâyenin hangi meclisi oldu ğunu bilmeden, ama anlamaya ve hikâyeyi 
çıkarmaya çal ışarak. Günün birinde, bir saray duvar ında bir resimle kar şılaşınca tutulup kald ım." 
"Resim her şeyden çok, birinin, benim gibi birinin resmiydi. Bir kâfir elbette, bizim gibi biri de ğil. Ama ona 
bakt ıkça ona benzedi ğimi hissediyordum. Üstelik, bana hiç mi hiç de benzemiyordu. Kemiksiz, yuvarlak bir yüz,