Metindir bu, bir daha o bıyıklı adam da hiç gelmemiş. O bı­
yıklı adam da gelmeyince Selimin de korkusu günler geçtikçe 
azalmış. Metin de ona bakmak zorunda kalmış. Korkmayınca 
çalışamıyor ki Selim. Fıkara Metin ne yapsın, kime baksın, bu 
kadar gariban, bu kadar boğaz onun eline bakıyor. 
Epeydir Metini yitirdim. Ali de yok ortalarda. Ne oldu bu ço­
cuklara, merak ediyorum. Başlarına bir iş mi geldi acaba? O 
Gestapo suratlının oraya mı düştüler yoksa, ya da hapishane­
ye mi? Ya da, ya, aman Allah esirgesin, yok yok, bu yaştan 
sonra onlara kötü bir şey olmaz. Hele Metine ... Derken, Metin­
den umudu kesmişken ... 
Bir sabahtı, ormanın kıyısından Florya asfaltına yürüyor­
dum. Kuşçu çocuklar ağlarını düzlüğe kurmuşlardı. Bugün 
çok kalabalıktılar. Orada, çukurun başında, çınar ağaçlarının 
altında Metini gördüm. Sevinçle: 
"Merhaba Metin," dedim. 
Başını kaldırdı boş gözlerle bana baktı, hiçbir şey söyle­
medi. Yanına vardım, "Ne o, Metin?" dedim. "Ne oldu sana? 
Bir şey mi var? Aramızda bir şey mi geçti, ne bu halin?" 
Hiç başını kaldırmıyordu. 
"Yahu ne oldu Metin?" 
Başını kaldırmadan: 
"Hiçbir şey olmadı." 
"Bir derdin mi var?" 
"Yok." 
"Peki niye konuşmuy orsun?" 
Başını kaldırdı sert: 
"Konuşacak ne var yani?" dedi. 
Oraya, az ilerisine oturdum. 
Oturmama çok kızmış olacak ki, soğuk, sert öldürürcesine 
baktı. Ben de kızdım, hemen ayağa fırladım, yürüdüm gittim. 
Kızmıştım. Oradan kampinglere, kampinglerden Yeşilkö­
ye vurdum, gene öfkeyle geriye döndüm. Şu serserinin ettiği-
89