"Allah hayatımızı güzel eyledi ama koca konu­
sunda ikimize de cömer t davranmadı, Türkan," 
dedi Gökşin. 
Gökşin'e, benim hayatım buydu, iyileştirdi­
ğim, kurtardığım, hayata kattığım insanlardı; bel­
ki de ben hep bunu istedim diyemediğim için, 
uzun bir süre sustuk. Ben şimdi ona hastalarımdan 
hangi birinin öyküsünü nakledeyim ki? O ki be­
nim en yakm arkadaşım, altmış üç yıllık dostum 
ama ben, sırf o üzülmesin diye, pek çok şeyi sak­
ladım ondan. Sadece zavallı cüzam lıların kendile­
rinin değil, hasta olmayan çornkları nm, akrabala­
rının dahi mahallelerinden, sokakları ndan dışlan­
malarını, hayatlarını ancak başka yerlere göçerek 
kurabildik lerini Gökşin'e ayrıntıbrıyla hiç anlat­
madım. Çok hassastır, kaldıramaz diye düşün­
düm. Tıp fakültesinde okurken, mektuplarımda 
beni çok etkileyen kadavra derslerini, ilk kez şahit 
olduğum doğuınları, ölmek üzere olan hastaları , 
hastane nin türlü türlü lullerini anlattığımda, 
"i,ci1n fena oluyor, anlattı/darın geceleri rüyaları­
ma giriyor, lütfen bana biiylc şeyleri yazma, ,, diye 
beni uyarmıştı . Atilla'dan asıl ayrılma nedenimi de 
sakladım arkadaşımdan, uzun, süren hastalıklarım 
sırasında çektiğiın sıkıntıla rı, acıları da. Yarısı, sev­
diğiın insanlara acılarıınla yük olmamak için, yarı­
sı da gunı nımdan, çok şeyi içime attım. Gökşin de 
benim üzülmemem için hep dikkat ederdi. Şimdi 
düşünüyonım da hata etmişiz. Anlatabilirıııişiz, 
68