Nermin birden gülüverdi. 
—  Gelecek ay k ırkı bitirece ğim. 
—  Gelecek ay k ırkı bitireceksin... K ırk ha... Be; nim gençli ğimde senin 
yaşındaki kad ınlar büyükanne olurlard ı, sen anne bile olamad ın. 
Nermin'in yüzü buru ştu, biraz darg ın baktı dedesine... Hüsrev Bey, 
torununun bak ışlarını görmemi ş gibi devam etti: 
105 
— Bir çocuk do ğurmuştun değil mi... Do ğumda mı ölmüştü? 
—  Evet. 
—  Bir daha do ğuracak m ısın? Bak art ık geç kal ıyorsun. 
—  Bilmiyorum... Do ğurmayaca ğım herhalde... Çocuklar ı sevdiğimi 
sanmıyorum, çocuk sahibi olmak istemiyorum. Annelik bana göre de ğil. 
Hüsrev Bey, ba şını salladı. 
—  Annelik sana göre de ğil... De ğil, evet hakl ısın... Babal ık da bana göre 
değildi, ama oldum... Olmamal ıydım aslında... Pek de baba olamad ım ya, baban 
sağ olsaydı sana söylerdi, benim babam iyi bir baba de ğil, derdi, bak ben 
ne iyi babay ım, derdi, senin baban iyi bir adamd ı, ama onunla hiç birbirimizi 
anlayamad ık, kim kimi anl ıyor ki zaten, ama çok erken öldü, do ğrusu 
babasından önce ölmesini hiçbir zaman do ğru bulmad ım. 
Hüsrev Bey, Nermin'in o güne kadar hiç görmedi ği bir şey yaptı, torununa 
göz kırptı gülerek. 
—  Ben de yak ında ölece ğim, bunu hissediyorum. Nermin, so ğukkanlı bir 
merakla sordu: 
—  Korkuyor musunuz? 
—  Korkuyor muyum? Yoo... Niye korkay ım? Ben kaç ya şındayım biliyor musun? 
—  Hayır. 
—  Doksan dört ya şındayım... Dedem yüz otuz be ş yaşında ölmü ştü. Bu ya şta 
insan ölümden korkar-sa ay ıp olur... İnsan doksan ya şında ölmezse ne zaman 
ölür, dünyaya kaz ık çakacak de ğilim ya... Ben ölümden hiç korkmad ım, şimdi 
de korkmuyorum... Ben çok ölü gördüm, insanlar bu ölüm meselesini biraz 
mübalağa ediyorlar... Zor bir şey değil ölmek, 
106 
adam şöyle derin bir nefes al ıyor, sonra da yava şça veriyor, bir daha da 
nefes alm ıyor... O kadar... Tahmin etti ğinden çok daha basit ölüm. 
Nermin, sanki kendine söylüyormu ş gibi, yava ş bir sesle konu ştu: 
—  Ben ölümden korkuyorum. 
—  Ölümün ne oldu ğunu bilmiyorsun da ondan k ızım... Hem senin ya şında insan 
ölümünden daha çok korkar, benim ya şıma gelince sen de korkmazs ın. 
Nermin, birden akl ına gelen soruyla güldü, sonra da, ak şam yemeğindeki 
içkilerin etkisiyle olsa gerek, soruverdi: 
—  Dede, büyükteyzem size â şık mı? Hüsrev Bey, Nermin'e şöyle dik dik bakt ı. 
—  Artık insanlar birbirleriyle böyle mi konu şuyorlar? Böyle sualler mi 
soruyorlar? 
Nermin, ya şamında ilk kez dedesine şımardı, biraz da dedesinin 
yakınlığından etkilenmi ş, bir torun gibi davran ıvermişti. 
—  Aşık mı gerçekten? N'olur, çok merak ediyorum. 
Hüsrev Bey, önüne bakt ı. 
—  Böyle şeyler konu şulmaz kızım... Hele kad ınlar hakk ında böyle şeyler 
söylemek çok ay ıptır, erkekler böyle laflar konu şmazlar... Tabii benim 
bildiğim erkekler, belki şimdikiler konu şuyorlard ır, belki balland ıra 
ballandıra anlat ıyorlardır kimlerin kendilerine â şık olduğunu... Bizim 
zamanımızda öyle de ğildi, bence de öylesi daha iyiydi.