Hayatımın En Mutlu An ı
1. HAYATIMIN EN MUTLU ANI 
Hayat ım ın en mutlu anıymış , bilmiyordum. Bilseydim, bu mutlulu ğu 
koru yabilir, her ş ey de bamba şka gelişebilir mi ydi? Evet, bunun
hayat ım ın en mutlu an ı olduğunu anla yabilse ydim, asla kaç ırmazd ım o
mutluluğu. Derin bir huzurla her yerimi saran o harika alt ın an belki
birkaç sani ye sürmü ştü, ama mutluluk bana saatlerce, yıllarca gibi
gelmişti. 26 Ma yıs 1975 Pazartesi günü, saat üçe çe yrek kala civar ında
bir an, sanki bizim suçtan, günahtan, cezadan ve pi şmanl ıktan
kurtuldu ğumuz gibi, dün ya da yerçekimi ve zaman ın kurallar ından
kurtulmuş  gibiydi. Füsun'un s ıcaktan ve sevi şmekten ter içinde kalm ış
omzunu öpmü ş, onu arkadan yavaşça sarm ış, içine girmiş ve sol
kulağını hafifçe ıs ırm ıştım ki, kula ğına tak ılı küpe uzunca bir an sanki  
havada durdu ve sonra da kendili ğinden dü ştü. O kadar mutlu yduk ki,
o gün şekline hiç dikkat etmedi ğim bu küpe yi sanki hiç fark etmedik ve
öpüşmeye devam ettik. 
Dışarıda, İstanbul’da bahar günlerine öz gü o p ırıl p ırıl gök vard ı.
Sıcak, k ış alışkanl ıklarından kurtulamam ış İstanbullula- 
  
7