Bu işin sonu yoktu. Bir gün nasıl olsa yakalanacak, babası 
Ahmedi öldürecekti. Bu sarayda şimdiye kadar gizli kalmış 
hiçbir şey yoktu. Dün bir, bugün iki, kız kardeşleri onda bir de­
ğişiklik olduğunu sezmişlerdi. Buluşmalarını ya birisi görür, 
yarın sabah bütün saray çalkalanırdı, ya da zindancı Memo 
korkusundan babasına haber verir, canını kurtarırdı. Memo ha­
ber verir miydi?..
Bütün bu düşünceler, korkular onu yatağında daha fazla 
tutamadı, yataktan çıktı, bir anda da kendini zindanın kapısın­
da buldu. Orada bir süre dolandı durdu. Memonun kapısına 
vardı. Bir süre de orada durdu kaldı. Cesaret edip de kapıyı 
çalamıyordu. İçinde korkuya, utanca, acıya benzer duygular bi- 
ribirleriyle çatışıyordu. İçerde Memo onun kapıda olduğunu 
sezmiş, düşünüyordu. Birden kapıyı açtı. Gülbahar onu görün­
ce hemen geriye döndü yürümeye başladı. Memo arkasından 
seyirtti, ona açkıları uzattı, odasını gösterdi.
"Burada konuşun," dedi, kısık, duyulur duyulmaz bir sesle.
Gülbahar zindanın demir kapısını var gücüyle açtı. Taş 
merdivenlerden aşağıya indi.
"Sofi, Sofi," diye seslendi.
Ahmet soluğunu tutmuş akşamdan beri onu bekliyordu. O 
gittiğinden beri her an bekliyordu. Bir çıtırtı duymasın ayakla- 
nıveriyordu. Hemen Gülbahara koştu. Eller birer yalım gibi bi- 
ribirine kavuştu.
Memo neden odasını gösterip burada konuşun demişti. 
Memo bir ermiş miydi? Bu kadar cömert, böyle bir insan bu 
yeryüzüne gelebilir miydi? Gülbaharm içine bir eziklik geldi. 
Ahmedi başka yöne, gene zindanın üstüne, zindan kulesinin 
sağma, doğuyu gören uçurumun başına götürdü. Duvarın dibi­
ne çöktüler. El ele hiç kıpırdamadan öyle kaldılar, yürek yüre­
ğe. Gecenin sessizliğinde biribirlerinin kanlarının süzülüşünü 
bile duyuyorlardı.
Gülbahar, yanık, ağıt gibi bir sesle:
"Doğru mu? " diye sordu.
Ahmet:
"Ne?" diye soruyu karşıtladı.
Gülbahar:
44