Sizi tanımıyorum ki, diye mırıldanmakta enginlerde kanat çırparken.
"Öyle mi?" demekte kadın da derin bir ürpertiye yakalanmış.
Ama kulaklarınızdan öpmüşlüğüm var.
Ağızlarından belli belirsiz küçük birer kahkaha fırlayı-vermiştir. ikisini de derlenip  
toplanmaya çağıran iki küçük kahkaha. Zaten öyle yapmaktalar.
Kadın, parmak uçlarını adamın kalçalarında gezdiriyor:
Demek öpmüşlüğünüz var?
Adam, kulak memesini bırakmış, dilini şakağa doğru götürüyor.
Evet, ama tadı değişik. Hiç tatmadığım kadar iyi...
Filmdeki kadın, her şeyi gördüm, diyordu, anımsıyor musunuz, ben herşeyi gördüm.
Erkek de, hiçbir şeyi unutmadım, diyordu.
Öyle mi diyordu? Sanırım bunu şimdi siz söylüyorsunuz, iyi ki tanımıyorum sizi.  
Bilinmedik, ezberlenmedik bir şeylerin kalmış olması, ikili ilişkilerde demek istiyorum,  
aşınmamışlık, aşınmazlık.. aşılmazlık.. bunun tadı...
Kadının dili dolanmaktadır. Yakalandığı güzel derin iç baygınlığı onu bütün  
adlandırmalardan, tariflerden hızla uzaklaştırmakta.
Tam da böyle bir yarı baygınlığın kucağındayken adamın işittiği klavsen sesi giderek bir  
iniltiye dönüşmüyor muydu acaba? Bu bir ân onu irkiltmedi mi? Kollarındaki neredeyse  
başlayacak:
Onları yakalatmışlar, bunu nasıl bilmezden gelirsin? Arkadaşlarımızı unutup da benimle  
sevişmeye nasıl dalarsın böyle? Ben unutmadım. Unutamam da!
İşte şimdi başını hızla itecek, kendisini öpüşlerden kurtaracak, kalkıp yatağın kıyısına  
oturacak; o kadar duyarsız mıyız, diye ağlayacak.
Adam dilini şakaktan yeniden kulak memesine doğru indiriyor, ağzına alıyor, ısırmadan,  
incitmeden uzun süre ağzında tutuyor, onu dinliyor. Çünkü konuşkan bir kulakme-mesi  
bu. Ona, istediğiniz kadar tadabilirsiniz, diyor. Ben de hoşlanıyorum, diyor. Sizi  
itmeyeceğim hayır, diyor. Sonra da
soluğunu tutup adamın fısıltılarını dinliyor.
Kemanın yayı tellerde kesiksiz kaymakta, klavsen yanıtlamaktadır.
Neden sonra kadın hafifçe kayıyor, yan dönüyor; adamın başını elleri arasına alıyor, biraz  
aşağı çekiyor; yanağını göğüslerine dayıyor, dudaklarını saçlarına gömüyor.
Dinliyorlar.
Birbirlerini işitiyorlar.
Hiçbir şeyi unutmuyorsak, bizi, şimdiyi, bu zamanı da unutmayalım. Bu güzel oda  
müziğini unutmayalım; direnişini çalgıların...
"Evet," demektedir adamın sesi,
şiir tınısı veren bir "evet."
Kadın yine yumuşak geçişli bir durum değişikliği yaratmakta. Eli, yanındakinin  
kalçalarını örten külotu sıyırmaya başlamıştır. Âdâm da yassı kalçasını usulca kaldırıp  
külotun bacaklarından sıyrılmasına yardımcı olmaktadır. Kadının külotlu çorabı ise hâlâ  
bacaklarında, örtünün kıvrımları arasından seçilebiliyor; çorabın güneş yanığı bir rengi  
var. Şimdi ondan sıyrılmanın devinimi başlıyor; kadının eli çorabının bel lastiğine gidiyor.  
Fakat adam bu eli orada tutuyor, bekletiyor. Böylece kendini daha derin nazlara doğru  
sürüklerken kadını da bir kere daha sevindiriyor, denilebilir. Karşılaşıp derinlemesine  
buluştuğum bu kişi, dokunuşların gizinden, bu gizi ağır ağır çözmekten de tadlar  
derleyecek, diyen bir sevinç.