ocağı onun imdadına yetişmiş, o da çalışarak, bihakkın vazife 
görerek bu mertebeye erişmiş, uzatmalı onbaşı olmuştu. Ama 
gel gör ki bu vazifesine düşkün kişi, bir canavar halkın içine 
düşmüş, gece gündüz durmadan, ölürcesine dayak atmak zo­
runda kalmıştı . Onun yaşamı çekilir bir yaşam değildi. Şimdi 
az sonra dereden bitkin, yarı ölü bir durumda, perperişan ken­
disini buradaki sıcak ocağına atacak, günlerce de kendisine ge­
lemeyecekti . insanlarla uğraşmak hiç de kolay değildi. Bir de 
bu fedakar, saygılı, vazifesi için kelle koymuş adamın adını 
cellat koym uşlardı! Eşkıyalarla savaşırken görmelilerdi Ali On­
başıyı ... Bir orduya bedel bir askerdi o. Kertiş ne demek, diye 
düşündü bir ara, kertişin kertenkelenin büyüğü olduğunu sor­
muş öğrenmişti ya, Ali Onbaşının neresi kertişe benziyordu? 
Sonra da her şeyi, bütün dertlerini unutup güldü, gerçekten 
Ali Onbaşı kocaman, mavi damarlı acayip burnuyla, hep kafa­
sını aşağı yukarı indirip kaldırmasıyla bir kertişe benzemiyor 
muydu? 
"Ali Onbaşıdan ne haber Asım Çavuş?" 
"Daha hiçbir haber yok. Şimdi gelir o. işini gün ışığına 
koymaz o." 
"Konuşturmuş mudur?" 
"Kon uşturmuştur ." 
"Kim olabilir bu mektupları yazdıranlar?" 
"Hiç beklemediğimiz birisi." 
"Mesela ?" 
"Mesela Molla Duran Efend i." 
"Sen ondan mı şüphe ediyorsun?" 
"Hayır ." 
"Kimden?" 
"Bence bu kasabada iki kişi var, birisi Zülfü, birisi de Mur­
taza Ağa." 
"Nasıl olur? Birisi Arif Saim Beyin en yakın arkadaşı, öte-
kisi de benim ... Olamaz." 
"Ben ikisinden başkasını düşünemiyorum ." 
"Bunu bana niçin yapsınlar?" 
"Onun orasını ben bilemem artık. Zatınız düşününüz ." 
"Bizim Ali Onbaşıya kertiş diyorlar, biliyor musun?" diye 
366