da ölen öğrencilerin cenazeleri sokaklardan geçiri­
liyor, öğrenciler bu cenaze yürüyüşlerine katılmaya 
m�cbur ediliyor, katılmayanl ara zor kullanılıyordu. 
Üniversitelerde ders vermek ve ders görmek, im­
kansız hale gelmişti. Artık ne eğitim yapılabiliyor­
du ne de can güvenliği sağlanıyor du. 
Çok daha ağır darbelere maruz kalanlar vardı 
ama bizim küçük ailemiz de terörden nasibini alı­
yordu. Çınar örneğin, okula giderken yol boyunca 
sık sık ülkücüler tarafından çevrilip, tehdit ediliyor­
du. Devrimcilerin tehditleri de cabasıyd ı! Bir öğ­
rencinin siyasi tutumlardan bağımsız kalabilmesi 
bile tehlikeliydi çünkü tarafsız olmanın da cezası 
ağırdı. Çınar'a dersleri zaten zor geliyor, nereden 
seçtim bu fakülteyi diye söylenip duruyordu. Bir de 
ortam böyle olunca, oğlumun tahsili yarım bırak­
masından ödüm patlama ya başlamıştı . 
Çağlayan'ın da durumu değişik değildi. Tam 
12 Eylül öncesi, Çağlayan'a okuldan Ihlamur'dan 
Beşiktaş'a giden yolda fotoğrafl ar çekmesi ni gerek­
tiren bir ödev vermişlerdi. Çocuk, bir iki arkadaşıy­
la birlikte fotoğraf çekerken, polisler gelmiş, hepsi­
ni dertop edip karakola götürmüşlerdi. Polisi onla­
rın öğrenci olduklarına, gizli film çekmedikler ine, 
bir art niyetleri olmadığına ikna etmek için akla ka­
rayı seçmiştik. 
Bir başka sefer de, çocuklarla birlikte, benim 
arabaya tıkışmış, Bomonti'nin arka sokaklarında 
244