yordu, hiç belli etmeden kapıdan kahveye süzüldü, kapının 
öteki ucunda köşede kendine bir yer bulup sandalyaya tünedi. 
Yırtık giyitleri bedenine yapışmış, kemikleri olduğu gibi dışa­
rıya fırlamıştı. Böyle yağmurlu, fırtınalı, olağanüstü günlerde 
kahveler hep tıklım tıklım dolar. Bizim kahve de dolmuştu. 
Kahvec i Rüstem hem ocakta çay demliyor hem de taze, tüten 
çayını masalar a beşer onar dağıtıyordu . 
Giyitleri daha kurumamıştı Muhterem in, kahvecinin çay 
terazisi elindeydi. Yıldırım gibi, masaların arasından süzülerek 
çay dağıtıyord u. Gidiyor, geliyor, çay söyl üyor, "şekerli biiir," 
diye usta bir kahveci gi bi birleri uzatarak kahve söylüyordu. 
Azi z Usta, yan i Kaptan Aziz biraz sonra ayaktaydı, telaş 
içindeydi. Ardında da Muhterem Yoğuntaş. Muhterem, dur­
madan: 
"Olur Ustam, yaparız Ustam, sen aldırma Ustam, ne kıy­
meti var," diyordu, Azizin yöresinde dönüyordu. Az i z önde, 
Muhterem arkada, yüz yıllık eski dost gibi kahveden çıktılar 
gittiler. Yağmur azıtmıştı. Den izin yüzü gittikçe daha deri n 
çaparlaşıyordu . 
Az iz Ustanın motoruna bi nip denize açıldılar. Bütün ba­
lıkçılar dışarıya uğradılar, bu bir deli likti. Aziz Kaptan deli 
miydi, lodos azalmışsa bile daha sürüyordu, dalgalar adam 
boyuydu. Yağmur indi riyordu. 
Bir iki saat sonra cıcıkları çıkmış Azizle Muhterem ken­
dilerini dar attılar kahveye. Muhterem Yoğuntaş hemen ocağa 
koştu, Ustaya, kendisine birer çay yaptı, tüttüre tüttüre ma­
saya get i rd i. Muhterem bir hamlede çayını götürdü. Sonra 
terazisi elinde masaların arasında dolaşmaya, para toplama­
ya, ocakta çay kahve yapmaya başladı. Candan yürekten ça­
lışıyordu. Kahvec i ötede oturmuş, kırmızı mendilini boynuna 
atmış, bacaklarını iyice uzatmış germiş, sarı yüzüyle yorgun­
luğunu çıkarıyor, dostlukla, minnetle Muhterem Yoğuntaşa 
bakıyordu. Burada ona hemen bu anda bütün kahvedekiler 
tek başına Muhterem değil de, Muhterem Yoğuntaş diyorlardı. 
93