sinde alhndan san halkalar çizdi. San güneş kıvılcımlandı, ka­
fasının içinde savruldu, o çelik ışık geldi gözbebeğine oturdu 
ve Abdülselam Hoca Memeddeki bu değişikliğin farkına vardı, 
içinden, "Demek İnce Memed dedikleri de buymuş," diye ge­
çirdi. 
Kahveler içildikten sonra kadın içeriye gitti. Memed : 
"Hocam, ne duruyoruz," dedi telaşla. 
"Şimdi gideceğiz ." 
"Gidip ... " 
"Öyle işte." 
Memed, birden dondu kaldı. Avlunun, onlar girdiklerinde 
açık kalmış kapısının ortasında o adam dikilmiş duruyordu, 
meyd an okurcana. 
"Hocam gördün mü, onu, onu, işte onu?" 
Yüzü kül kesilmiş, öfkeden tir tir titriyordu. 
"Gördün mü?" 
Sesi bıçak gibiydi. 
"Gördüm, ne olacak?" 
"Orada, kapının ortasında dikilmiş duruyor, onu, onu gör­
dün mü?" 
"Onu gördüm ." 
"Ben onu tanıyorum, tanıyorum ama bir türlü çıkaramıyo­
' rum. Hep karşıma çıkıyor , sonra da alıp başını yitiriyor." 
Memed çabuk çabuk konuşuyor , bir çırpıda olanı biteni an­
Jatmaya çalışıyor du. 
"Tabancam olsaydı şimdi üstümde onu vururd um. Bu ada­
mın gözü göz değil, bu adam beni kancık layacak." 
Sözünü bitirmesiyle adama doğru ahiması bir oldu. Abdül­
selam Hocayla, kapıdan çıkmakta olan kadın durmuşlar , şaş­
lonlıkla onun atılmasına, avlu kapısının ortasındaki adamın da 
hemen o anda gözden yitişine bakıyor lardı. 
Memed fırladı gitti ya adam ortalarda yoktu. Bir kerpiç 
bahçe duvarı aştı. Karşısına dikenli kaktüslerden sık, geçit 
vermez bir ağıl çıkh. Kaktüsler kan kırmızısı yalım yalım iri 
çiçeklerini açmışlardı. Kaktüslerin aralığından adaını gören 
Memed aşağı doğru koştu . O koştukça karşıdaki adam da, 
Memede bağlıymış gibi aşağıya koşuyor du. Kaktüs ağılı tü-
159