TOPAÇ 
"Biliyorum ," dedi omuzlarını kaldırarak Kia. "Dün 
arkası yırtılmıştı, ben onardım. Biraz önce de burnu pat­
ladı, taşa vurunca ." 
"İyi ki parmağın kırılmamış," dedi yaşlı adam. "Nasıl, 
sen mi onardın ayakkabını ?" 
"Evet ben onardım," dedi Kia. 
Gülmeye başladı Naku; 
"Bir de büyümedim diyorsun evlat, bak gördün mü?" 
"Aman Naku, ayakkabı onarmak da iş mi; sanki bil-
miyorsun çocukların ne kadar çok iş yaptığın ı. Odunu 
kim taşıyor, hayvanların yiyeceğini kim veriyor, kim onla­
rı otlatmaya götürüyor ?" 
"A benim Kia'm" dedi ona sarılarak Naku, "çocuklar 
birçok iş yaparlar; ama onların asıl işi oyundur; oyunların 
da en güzeli topaç çevirme ktir; hele mağaradaki topacı ... " 
sonra birden sordu: 
"Nasıl büyük topaç, yine öyle parlak mı? Işıkları yine 
şimşekleniyor mu?" 
"Evet Naku," diye heyecanla atıldı Kia; "hem öyle 
parlak ki ... Dün görecektin hele. Öyle ışıklar çıkarıyordu 
ki vurdukça! Işıklar üzerimde nereye kadar ilerledi bil ba­
kalım." 
Naku gülümsedi; 
"Tam bacaklarının arasına kadar." 
"Nereden biliyorsun ?" diye sordu Kia, şaşkınlıkla. 
Güçsüz bir kahkaha attı Naku; 
"Benim de öyle olmuştu evlat," dedi, "hemen herkesin 
öyle olur. Bir gün öyle bir şaklatmıştım ki kınnabı, topa­
cın üzerinden yıldırımlar fırlamıştı elime koluma, renga­
renk yürüyüp karnımdan kasıklarım a inmişlerdi; bacakla­
rımın arasında ateşler yakmışla rdı. Sanki bir balık çırpın­
mıştı oramda; sonra ertesi gün Bekçi kapıdan içeri sokma­
mıştı beni; ne üzülmüştüm sorma. Anımsadığım; o gün 
rr9