Bizimkisi ise, gün atarken artık Lugeck' dedir. Fırından bir 
ekmek çaldığı için asılan adamların idam sehpasında sallanışla­
rına bakıp, dili dışarda güler gibi duruşları, korkudan ödü bo­
kuna karışmanın örtülmesi sayacak: "Korkma, kurtulacaksın. 
Seni kurtaracağım ... " diye haykıracaktır. 
Son defa onu orada gördüm. Gerçi o gün ve saatte Lu­
geck'in bilmem kaç asırlık darağacında asılmış kimse görün­
müyordu, ama herhalde, ne olur ne olmaz, diye, Peygamber, 
görevi başında bulunmaktaydı. Bir an bana, yine ötekiymiş gibi 
geldi. Sakın, artık hayaleti yakalamış mıydım? 
Gerçekten de, bu sefer silinip gitmiyor . Gitmiyor ya, ben 
kesinlikle oyum, diyen bir yanı da yok. Zaten onu o, bunu bu 
sanmam çok saçma. Şurada burada üstlerine 'Hiçkimse' lev­
hası asılı tonla insan var; bukadar 'Hiçkimse' arasında bana 
hayal meyal görünüp duran o kimseyi nasıl bulacaksınız ki? 
İsterseniz artık karşınızda duvar da olmasın, önünüzde kapalı 
kapı. 
Bir kente özel bir hikaye uydurulamayacak tarih parçasın­
da yaşıyordum. 
Hava hep ağır. Günlerdir yağmur yağmıyor. 
'Heurigen'lerde fıçı fıçı taze mevsim şarabı tüketiliyordu. 
Kiliselerin ayin-konserleri her zaman dolup taşıyordu. Kilise iç­
leri serin oluyordu. Pazar dualarının her yaş, her konumdaki 
müdavimleri, yorgun yüzlü küçük orospular dahil, rahiplerin 
önünde sıraya dizilip ağızlarına kutsanmış ekmek içi konması­
nı bekliyorlar ... Ama sanki, hepsi tarihsiz. 
Her şey tarihsiz. 
Ezsen de, ezmesen de, hangi kokunun peşine takılacaksın? 
Onu nasıl bulacaksın, hayır canım yani, Viyana'yı nasıl kuşata­
cak, dil yurdunun bayrağını kalelerde, kulelerde nasıl dalgalan­
dıracaksın? 
Dönüp bakıyordum: Güzel eğimli tepelerin yamaçlarında 
üzüm bağları mavimsi yaz sisinin altında bana belli belirsiz 
Uyuyan Güzel şatosunun kulesini sunmaktadır. Tepelerin ince 
uğultulu rüzgarı ise kulaklara sürekli şu soruyu fısıldamakta: 
N erdesin, nerdesin, nerdesin? 
32