gözlerini kaçırmak ile ona karşılık vermek arasında bocalıyordu. 
"Biliyorsun, şimdiye kadar benim için tek bir kadın vardı. Safıye'yi 
beklemeyi tercih ediyordum. Onun da aynı şeyi yapacağını 
düşünüyordum..."
"Neden geçmi ş zamanda konuşuyorsun?"
"Dün annem aradı . Safiye evleniyo rmuş. Bil bakalım damat kim: kuzenim! 
Önümüzdeki yaz muhtemelen evlerine gidip onları tebrik edeceğim. 
Atasözünün dediği gibi: 'göz görmeyince gönül katlanılmış'."
"Ama o zaman bu atasözü yanlış ..."
"Evet..." Abed'in sesi alçaldı. "Bazen yanılıyorlar..."
297
Kendi tüylerini yolmak
Ebedi Ka şık Sağlayıcısı
"Neden ta şındığınızı hâlâ anlamıyorum," diye sızlandı Piyu, azami 
süratle çalışan mavi üniformalı iki Lübnanlı hamala, bu işin sorumlusu 
onlarmış gibi aksi aksi bakarak.
"Çocuk filan yapmayı düşünmüyorsunuz değil mi?" diye sordu Abed 
şüpheyle.
"Çocuk mu? Daha neler," dedi Ömer yüksek sesle, belki gerektiğ inden 
yüksek sesle gülerek. Ne de olsa yalan söylüyordu, sadece onlara değil 
kendine de, bu yüzden sesi iki kat yüksek çıkmıştı. Son birkaç haftadır 
çocuk sahibi olmanın nasıl bir şey olacağını düşünürken yakalamıştı 
kendini defalarca. İstemiyordu da, sadece merak ediyordu.
Bir çocuğun, sevgi, bağlılık ve ihtiyaç ipleriyle Gail'i hayata 
bağlayıp bağlayamayacağını merak ediyordu; başka bağlamda bu karışı mdan 
hoşlanmazdı muhtemelen ama çocuğundan gelirse pekâlâ hoşuna 
gidebilirdi. Huzurlu anlarında hokka burunlu, minicik elli, sevimli 
kafasında devasa bir siyah saç çalısı olan bir kız bebek getiriyordu 
Ömer gözlerinin önüne. O bebek kendisinin yapmayı başaramadığı şeyi 
yapabilir, Gail'in içindeki ölüm dürtüsüne hayat üfleyebilirdi. 
İçindeki nihilist, kendini birden kalıbına büründürdüğü gözü 
yükseklerdeki burjuva babayla inceden inceye dalga geçerken, Ömer bu 
yüz krzartıcı ölçüde evrensel ve sıradan özlemi kendine saklıyor, hiç 
kimseyle konuşmuyordu, özellikle de Gail'le.
"Eee, sarımsak testi yapmaya başladınız mı?" diye sordu Ömer konuyu 
değiştirmek için ama daha sorar sormaz cevaptan korktu. CD'lerini 
paketlememiş olsaydı, aslında bir şarkıyı: Don Allison'ın You Can Be 
Replaced {Yerin Doldurulabilir) şarkısını dinlemek isterdi.
301
"Evet, bu sefer internete de ba şvuru formu koyduk," dedi Piyu. 
"Cevaplar gelmeye başladı  bile."
"Ya?" Ömer'in sesi ne şesizleşmişti. "İyi bir aday var mı bari?" "Sadece 
manyaklar, " dedi Abed. "Tırlatmışların bizimle ev arkadaşı olmak için 
yarışması raslantı mı acaba yoksa Boston'da doktora yapan bütün 
öğrenciler delilik sınırında mı dolaşıyor?"
"İçlerinden biri hoşuma gitti ama. Bir kadın, çok güzel. Yoga öğretmeni 
ve bacaklarını bükerek kendini çörek şekline sokabiliyor." Piyu bu son 
kelimeyi söylerken somon rengi olduğundan, herkes "çörek" kelimesinin 
bilmedikleri müstehcen bir anlamı olup olmadığını merak etmişti.
Öğle yemeğinde sarımsaklı tavuk ve kuskus yediler. Alegre son 
zamanlarda gittikçe daha az yemek pişirir olmuştu. Zamanının çoğunu 
Debra Ellen Thompson'la geçiriyordu. Piyu onun da nebato- bur olmasından 
korkmaya başlamıştı, şimdi de bu korkusunu hatırlayınca inlemekten 
kendini alamadı. Arroz hemen yanında bitip başını Piy u'nun dizine 
dayadı, insanoğlunu teselli etmenin en iyi yolu buydu: onlara hem 
sevildiklerini hem de patron olduklarını hissettirmek. Hem ne de olsa 
Arroz bugün gani gani sevgi temin edebilirdi. Harika bir gün değil