“Kendil eri talep etmi şlerdi  işi,” diyordu  Vali ve Hüda i'nin  yüzünde ki ifadeyi görünce  de, 
“Aman sa kın h a, içme su yu göl etini y apanlar ı salık vermey e kal kma Hüdai,” d iye ekliyordu.
“Valla siz bilirs iniz ama  benim iş ilerliyor.  Ben Gürc üler gelsin gelme sin, dolgumu  zaman­
ında bit ireceğ im. İstihka kımı d a alır ım.”
“Ödemeni yapma yız di yen oldu mu?”  Vali'nin s esinde k ırgınlık seziliyordu.
“Zat en dolgu bitmedi kçe, Gürcülere  iş düşme yece k ki,” diye ortalığı yatıştırma  gayreti içine 
giriyordu  Kaymak am.
“Biliyorum  ama  ben işin ilkesind eyim. Anlaş tık, el sıkıştık. Adam  olan sözünde  durur ya da 
mazer et be yan ed er. Böyl e ortal ıktan ka ybolmaz.”
“Siz fazla  tez canl ısınız, efendim.”  Kaymak am, Anadolu  insa nının  zaman  kavramına  ve ağır 
temposuna  alışık kişilerin edası içinde,  yerinde  duramayan  enerjik Vali'ye sabır  tavsiye ediy­
ordu, zaman zaman.
Dinamitlenm e sonra sında,  dolgu çalışmalar ı başladı ğından  beri,  Vali ve Kayma kam  hiç 
üşenmeden sık sık Ba şpınar 'a gider olmuşlard ı işin na sıl yürüdüğünü  görmek için.
Bir gidişler inde  yanları nda Bayındırlı k Bakan lığı'ndan  emekli olmuş  bir mühend is baba 
dostu vardı.  O da macera sını ezbere  bildiğ i köprünün  niha yet başlamış  olan ön çalışmalarını 
mera k etm iş, onl arla birli kte gelmi şti.
“Yahu çoc uklar,” demiş ti, “işiniz e karışmak gibi olma sın ama, Ankara'da genç bir mühend is 
var, bizim üst geçitleri yapmı ştı. İngilizlerl e ortak çalışıyor,  çelik köprü işinden  çok iyi anlar. 
Biliyorsunuz, bu İn gilizl er de çelik kö prü uzmanı zat en...”
“Aman,  adın ı alalım sizden Tevfik  Bey,  Gürcülerden  bir ses çıkmazsa,  onunla  temas 
kurar ız,” demiş ti Vali.
“Ben im size tavsiye ettiğim adamlar  hemen  şuracı kta,”  diye söze  girmişt i Hüdai,  eliyle ötel­
eri gösterere k, “Ankara'd a değiller. Burnu muzun hemen dibinde ler.”
Ters ters bakmı ştı Vali.  Hüdai,  arac ı olmamaya  tembihli  oldu ğu halde  dilin i tutamadığına 
utanmış,  lafı değiştirmek  için,  “Sizin tavsiye ettiğiniz şu Bayram  çok çalışkan  çıktı, efendim,” 
demişt i, “keşke bütün işçilerim onun g ibi ol salar.”
“Öteki çocuklardan  da memnun  musun,  Hüdai?  Tavsiy e ettimdi  ama,  diğer ikisini 
tanımam.”
“Sadece  bir kişi getirdi  yanında.  Aynı köyde oturuyorlarmış,  şu ilerde  Avcı'da...  buralı değ­
iller, h epsi de terörd en k açıp g elmiş zati, Tunceli'd en, Bin göl'den.”
“Üç k işi değiller mi? Bana i ki kişi daha getireceği ni sö ylemi şti de.”
“Yok, ge tirmed i. Bu Bayram çalı şkand ır ama pe k surats ız. Hiç y üzü gülmez.”
“Bu yörenin  yoksul insanları  neye sevinip de gülec ekler,  ilahi Hüdai?  Bayram,  karısını 
doktora  yetiştiremedi ği için, doğumda  kaybe tmiş.  Nasıl bakaca ğını bilemedi ği bir bebesi  var. 
Paras ı yok, kimse si yok. Nasıl gülsün yüzü?”  demi şti Vali, sonra  misafirine  dönmüştü,  “Aman 
unutmadan, ben şu Ankara’da ki mühendis in telefonunu  ve adre sini alayım  sizd en, Tevfik Bey.
”
“Yan ımda yo k ama, ben s ize fakslarım An kara'ya dönünce,” demi şti Tevfik B ey. 
Bu g enç mühendi s, bence sizin iş için, biçi lmiş k aftan.”
“Gürc ülerd en haber  çıksa  bile,  biz bir de bu mühendi sten  bir teklif alalım, ne dersiniz 
efendim?” di ye sorm uştu Kayma kam.
“Alın  alın,” demişt i Hüdai,  “Allah'ın  Gürcüsü,  kim bilir  neyin  nesidir? Herifçioğlu  yüzme 
şampiyonu ymuş.  Cidd i bir insan olmadı ğı oradan  belli.  Yüzüc ü müsün  mühend is mi, be 
adam?”
“insanın  spor  yapmas ı kabaha t mi oluyor?”  diye sormuştu  Vali. “Ben de su kayağı 
yapıyorum  diye mes ela, val i olma hak kım y ok mu?”
“Siz başk a!” demiş ti Hüda i. Hüdai 'ye takılmak  Vali'nin  hoşuna  gidiyordu.  “Ned en ben 
başka oluyor muşum?” di ye sormuştu.
“Bir k ere siz inki eğlence için s por. S u ka yağı şamp iyonu d eğilsiniz ki?”
“Ner eden bil iyorsun o lmadığımı?”
“Eee, he p düşüp duruyorsunuz kal kark en.”
Kaymakam güldü ğünü  göstermeme k için penc erey e doğru dö nmüştü.
“Öyle gözler ini kaçırma  Kaymakam,”  demiş ti Vali. “için için güldüğünü  biliyorum,  sıkma 
kendi ni, k oyver g itsin.”