bam, "bu güzel habere kar şılık dile benden ne dilersen" demez  
mi! Bezirgan da gayet pi şkin, bir zamanlar dervi ş olmaya 
özendiğini ama madem hayat onu ba şka bir istikamete savur- 
du, Rumi gibi me şhur bir âlimin kaftan ına sahip olmaktan 
memnun olaca ğını söyledi. Ve babam bunu duyar duymaz al- 
tın sırma işlemeli kadife kaftan ını çıkarıp adama verdi. 
Bezirgan gidince dayanamad ım, sordum: "Babac ım, bu 
delikanl ıyı hiç gözüm tutmad ı. Niçin kaftan ınızı ona verdi- 
niz? Yalan söyledi ği her hâlinden belliydi." 
Babam dalg ın dalgın gülümsedi. " Şems'in hayatta oldu ğu- 
nu söyledi ya. Böyle bir yalan ın bedeli bir kaftan vermi şim, 
fazla mı? Düşünsene ya do ğru olsayd ı dedikleri, ya hakika- 
ten Şems hayatta olsayd ı? O zaman de ğil kaftan, can ımı ve- 
rirdim!" » 
Rumi 
Konya, 30 Ekim 1260 
Bugün Şemsle Şekerci Han önünde kar şılaşmamızın on 
altıncı sene-i devriyesi. Her Cemâzeyelevvel ayn ı günler inzi- 
vaya çekilirim. Zaman a ğırlaşır, boynumda bir de ğirmen ta şı 
  
404 
  
405 
  
 
  
olur. Kırk gün çilede kal ır Şems'in kurallar ını düşünürüm. 
Tek tek her birini yâdeder ve ya şarım. Ruhumun güne ş al- 
mayan kuytu bir kö şesinde Şems-i Tebrizî ışık saçar, gülü şü 
fener gibi... 
Sevdiğin birini yitirince bir yan ın onunla beraber kaybolur. 
Terk edilmi ş hayaletli bir ev gibi buruk bir yaln ızlığa esir olur, 
eksik kal ırsın. İçinde bir s ır gibi, giden sevgilinin yoklu ğunu 
taşırsın. Öyle bir yara ki üzerinden ne kadar zaman geçerse 
geçsin gene de can ını yakar. Öyle bir yara ki iyile ştiğinde bile 
kanar. Bir daha gülemeyece ğini, asla hafifleyemeyece ğini sa- 
nırsın. Karanl ıkta el yordam ıyla ilerler gibi akar hayat. Önü- 
nü göremeden, yönünü bilemeden, sadece şu anı kurtararak... 
Gönlünün kandili sönmü ş, zifiri gecede kalm ışsmdır. Ama i şte 
ancak böyle durumlarda, yani iki göz birden karanl ıkta kalın- 
ca, bir üçüncü göz aç ılır insanda. Kapanmayan bir göz... Ye an- 
cak o zaman anlars ın ki bu elem sonsuza dek sürmeyecek. Ha- 
zandan sonra ba şka mevsimler, bu çölden geçince nice vadiler 
gelecek; bu ayr ılığın ardından da ebedi bir vuslat. 
Yeni kaybetti ğin kişiyi manevi gözle bak ınca her yerde 
görmeye ba şlarsın. Denize dü şen katrede, dolunayla hare- 
ketlenen med-cezirde, esen her esintide ona rastlars ın. Kuma 
çizili remilde, güne şte parlayan kristal tanesinde, yeni do ğ- 
muş bebeğin tebessümünde, bile ğinde atan nabz ında onu 
seyredersin. Her yerde, her şeyde onu görürken nas ıl derim 
ki Şems gitti? 
En zorlu günlerimde bana iki ki şi yardım etti. Büyük o ğ- 
lum ve Selahaddin Zerkubi isminde bir veli. Selahaddin de- 
miri döverken tezgâh ından yay ılan usulü ilk duydu ğumda 
evrenin yürek at ışını işittim sand ım. Ve hemen orada sema- 
ya durarak Şems'in ba şlattığı dansa son hâlini verdim. Günü 
geldi, büyük o ğlum, Selahaddin'in büyük k ızı Fatma ile ev- 
lendi. Bu son derece çal ışkan ve ak ıllı kız bana güzeller gü- 
zeli Kimya'y ı hatırlatır. Zamanla Fatma "sa ğ gözüm" oldu, 
  
kız kardeşi Hediye ise "sol gözüm". Ne zaman toplum içinde