254 KADERİN CİLVESİ 
dırıcı bir çekicilik veriyor. Hasılı Semiha'yı ilk bakışta' arzu edi­
lecek bir mahlûk buldum. 
İnce bir zincirle boynuna taktığı küçük, çapkın, mutlu ma­
dalyonun yerinde keşke ben bulunsaydım. 
— Sokağa mı çıkıyorsun yavrum? Hazırlanmışsın. 
— Süleymaniye'de bir ziyaret yapacağım anne. Aşağıdaki 
işlerimi bitirdim. Her şey hazırdır. 
— Efendi ile senin geleceğin üzerine konuşuyorduk. 
Semiha bana dönerek: 
— Son sözlerinizi tesadüf eseri işittim. Teşekkür ederim 
efendim. Çok lûtufkârsmız. . 
Görgü kuralları, alaylı da olsa bir teşekkürle mukabeleyi 
emreder. Tatsız kavuna toz şeker eker gibi mukabeleye bir tu­
tam istihza eki vermeğe izin vardır. 
B" kınız, ben Şemi'den neler öğrenmişim. Oysaki memurluk 
hayatım, kalemdeki hokka ile evimdeki canlı hokka arasında, 
gidip gelmekle geçti. Başımda yorgunluktan başka hiç bir iz 
bırakmadı. O bile yaşamakmış. Kadro dışı bırakılınca insanlık 
dışına çıkmış gibi oldum. Doymak için yoruldum. Yoruldukça, 
daha çok acıktım. 
Bizce hayat dimdik bir yokuşa tırmanmaktı. Çoluk çocuk 
ellerimiz, dizlerimiz parçalanarak her adımda yuvarlanma teh­
likeleri atlatarak yularca baş yukarı süründükten soma günün, 
birinde ailemle beraber kendimi yalçın bir dağın doruğunda 
buldum. Geriye dönmek kabil değildi. İleriye doğru adım atacak 
yer kalmamıştı. Aşağıya baktım, başım döndü. Gözlerim ka­
rardı. Aman Allahım, o ne dibi görünmez bir uçurumdu. Nere­
den geldiğim bilmediğim bir ses kulağıma: «Yürü, durma yürü» 
diye haykırıyordu. 
Evet, ey tabiat, sen yerden göğe kadar haklısın. Yaşama­
nın hareket demek olduğunu, bir kimsenin gebermedikçe dur­
ma dönemine girmeyeceğini ben de biliyorum. Yürümek, yürü­
mek istiyorum. Ama nereye? 
«Yürü Baba Salâh, sürünerek, sendeleyerek, düşüp kalka­
rak daima yürü.» 
Baş üstüne, yürüyeyim. İşte sağ ayağımı attım. Boşlukta, 
sallanıyor. Ne olur, yol versene. O zaman bilinmeyen bir el be-