BİR SORU 
Nasıl demeli .. nasıl demeli, bilemiyorum. Avcumda 
küçük eli, çıkıyoruz anayola, yürüyor uz. Yağmur yaş yok 
neyse ki ... 
"Almanya'da tramvay var mı?" diyor. 
"Çook, hem üç arabalı ... " 
Seviniyor. 
"Olmaz mı? .. Sevim'e dedim, inanmıyo r." 
"Kim Sevim?" 
"Arkadaşım. İnatçı. Ben 'var' derim, o 'yok' der." 
"Sana bir resim göndere yim, gösterirsin. 'Bak, Alman-
ya'da tramvay varmış .. .' dersin." 
"İnanmaz." 
Geldi sokuldu yanıma. Kazağımın kaçmış ipiyle oyna­
maya koyuldu. Çocuk gözlerini bir sis bürümüştü. Saçla­
rını okşadım. Kazağın kaçmışlığı, ceketimin düğmeleri 
-ve artık büyümüş sayılırdı, mendil cebine el sokmuy or, 
"Bunda ne vaa? .. " demiyordu- ve kol saatimin kayışı ve 
sonra bıyıklarım onu uzun süre oyalamaya yetmedi. 
"Dayı, babam ne zaman gelecek?" dedi. 
Yüreğimde bir kan tortusu. 
Annesiyle bakıştık. Tutamadı hıçkırdı. 
Ne denirdi? 
"Öldü." denir miydi? 
Duvara, duvarın boşluğuna baktım durdum. Başını 
yasladım göğsüme, çenesinin altını sevdim. 
125