oğlunu. Kurtboğanın oğlu İsviçrede okuyo rmuş. Hem okuyor, hem 
de Allah yok diyormuş. Hakkı var. Allah olsaydı , babası o kadar pislik 
yapabilir miydi ?" 
"Sus, dinden imandan çıkıp da kafir olma, " diye bağırdı Must afa 
Bey. lik olarak da usulca güldü. "Yel Yeliye ne oldu? Hani o bize sağ­
lam haberi getirece kti?" 
Mestan öfkeyle : 
"Öld ü," dedi, "deyyus öldü. Korkak deyyus. Bir de herkes onu, 
bütün Çukurova, düny anın en yürekli adamı sanıyor. Derviş Beyi 
gözlemeye giderken kendisi gitmedi, ölüsü gitti. O mu Derv işi, evini 
gözetleyec ek!" 
Hamdi : 
"O işini yapar ," dedi. "Hem ölüsü gider, hem de işini görür. Ya­
kında görürsünü z." 
Mestan daha Çok öfkelenerek : 
"Bey, " dedi, "şu köpeğe söyle de sussun. Ulan," dedi, "ulan men­
debur, ben olmasam Kurtboğan ın oğlunu öldürüy ordun. Öldürey<;fin 
de o zaman göreydin gününü. Kurtboğa seni nasıl havada kebap eder­
di." 
Mustaf a Bey öfkeli : 
"Susun," dedi. "Susalım ve dikkatli olalım. Bir daha başkalarını 
öldürmeye r�ak kalma sın." 
"Kalmaz," dedi Mestan, "benim gözlerim bir günlük yoldalci arı-
" nın ... 
"Gene başla dı," diye güldü Hamdi. "Duyduk, duyduk! Sen de 
Yel Veli gibisin. Bir günlük yoldan o bir göz açıp kapayıncaya gelir, 
sen de arının kanadındalci damarı görürsün. Damarlar kırmızı mı, ye-
il . lt 1 . ş mı... · 
"Sus, köpe k," dedi Mestan. "Kurtboğanıo oğlunu kim gördü?" 
"Sağ ol," dedi Mustafa Bey. "Sen olmasay dın, şimdi Kurtboğa­
nın oğlunu şu Akçasaz bataklığına gömüyor olurduk. Kötü de olmaz- . 
dı." 
"Şimdi döner, aynı yoldan geçer," dedi Hamdi. "İstersen öldüre;. ı. Bey" ım . 
"İsviçre li," dedi. "Solcuymuş da ... " 
"Hemen öldüre lim," dedi Hamdi .