"Doğru," dedim ben. "Ama bu y ıllarca düşünerek, üzerinde durularak, kafa yorulup çal ışarak elde edilmi ş 
bir ezberdir. Hayatlar boyunca yeterli say ıda at resmi ve at gördükleri için, kar şılar ındaki kanl ı canl ı en son at ın 
kafalar ındaki mükemmel at fikrini zedeleyece ğini çok iyi bilirler. Bütün hayat ı boyunca on binlerce kere at resmi 
çizen üstat nakka şın kalemi, en sonunda Allah' ın tasarlad ığı At resmine iyice yakla şır ve bunu kendi ruhundan ve 
tecrübesinden bilir. Elin ezberden bir anda çizdi ği at, hüner, çile ve bilgiyle çizilmi ştir ve Allah' ın at ına yak ın bir 
attır. Ama elin hiçbir bilgi biriktirmeden, ne yapt ığım bilip dü şünmeden ve padi şahın k ızının kulağına da dikkat 
etmeden çizdi ği kulak bir kusur olur hep. Kusur oldu ğu için de her nakka şta farkl ı olur. Yani bir çe şit imza." 
Bir gürültü ve hareket oldu. Bostanc ıbaşı'nın adamlar ı eski nakka şhane odas ına hattatlardan ve 
nakkaşlar ımın evlerinden toplay ıp getirdikleri sayfalar ı bırak ıyorlard ı. 
"Asl ında zaten kulak, insan ın bir kusurudur," dedim Kara'n ın gülümsemesini isteyerek. "Herkeste farkl ı ve 
herkeste de ayn ı bir şey: Tam bir çirkinlik." 
"Kulağın imzas ından yakay ı ele veren nakka şın başına ne gelmi ş?"