çekiniyorsa,  evet, belk i de bitmiş ti bu ilişki. O hiç farkına varmadan  tükenmi şti aralar ındak i 
çok özel,  çok renkli, çok derin  sandı ğı dostluk.  Yine de, kendini  alamayı p, “Nede n?” diye 
sorm uştu.
“Böyl e şeylerin n eden i olmaz.”
“Her şe yin bir ned eni vard ır.”
“Seni sevd iğimi söylediğimde, h iç sormadındı ama bana ned enin i.”
“Şimdi soru yorum  işte. Ned en se vdin ben i ve n eden şimdi sevmi yorsun art ık?”
“Seni s evdim çünkü  bana he yecan veri yordun. Değişik v e hoş şeyler ilham ed iyordun. Coşk­
uluydun, umutluydun,  farklı ydın.”
“Ne d eğişti?”
“Her şey. Düny aya çelik parçaların ın arasından  bakmaya  başlad ığını biliyor  musun?  Üst 
geçit,  alt geçit, demir,  çelik, fabrika, monta j... başka  lafın  yok. Coşkun  söndü...  ne bileyim, 
farkl ılığın kalmadı. H er er kek gibisin s en d e. H erkes gibi oldun.”
Herkes gibiymiş!  Kıpırdanmış tı yerinde.  Yüzünde  hiçbir ifade  yoktu,  sesi sakin ve soğuktu, 
yüreğindek i fırtınayı  dışar ı vurmamak  için çaba sarf ediyordu,  içind e kırılan yemy eşil dalın 
sesini s adece kend isi duymuştu.
“Her insan,  ama  her insan zaman  içinde,  diğerinin gözünde  gizini kaybeder,”  diyebilmi şti 
Müh endi s, “evli likler de öyledir.”
“O halde evlil ik bana göre değil, ben t ek başıma y aşamalı yım.”
“Olabilir. Ama iy i düşün, ilişkimiz i boş y ere yıpratma. Pişman olabilirs in.”
“Ben ne y aptığımı bili yorum.  Pişman olmayacağ ım.”
“Baş ka biri mi var yo ksa?”
Karısı gözler ini y ere ind irmiş, y anıtlamamı ştı.
“Bilirsin, sükût ikrardan gelir... Bana y anıt vermi yorsun.”
Sessizlik uzay ınca,  bir demir penç e yüre ğini avucuna  alıp sı kmışt ı Müh endis in. içinden kar­
ısını saçları ndan  sürükl eyerek  yerlere çalma k, surat ına tokat üstüne  toka t indirmek  geliyordu, 
bu kez. Avaz  avaz  bağırmak  ve ağlamak  da istiyordu  ayrıca.  “Bunu  neden yaptın? Neyin eks­
ikti?” diye hesap  sormak,  gitmem esi için yalvarmak,  onu sevdi ğini,  onsuz  yaşay amayacağın ı 
haykırmak  istiyordu.  Bunların  hiçbirini  yapmamışt ı oysa. Sımsı kı sıktığı yumrukları nı panto l­
onunun  ceplerine sokmuş,  buz gibi bir sesle, “Müs aade  eder misin?”  diyerek, karısının  day­
andığı kapın ın yanından  geçmiş ti ona değmemey e çalışarak.  Koridordaki  dolabın  üst rafından 
bir çanta çıkartmış,  yata k odasına  yürümüş,  çekmecel eri dola pları  açmı ş kapamış,  çantanın 
içine p antolonl arını, g ömlek lerin i, iç çamaşırl arını, t ıraş takımlarını koymuş tu.
“Aaa, g idiyor musun?” di ye sorm uştu karısı. “H iç konuşma yacak mı sın ben imle? 
Sevgimi y itirmemi n ned enler ini tartışmayacak mı sın? Bu mu se nin e vlilik an layışın?”
Gülümsemiş ti Müh endi s. Kadı nlara  özgü  tutars ızlık  içinde ydi karısı. Hem artık onu sevm­
ediğini, ayrılmanın  şart olduğunu  söylüyor,  hem  de kocas ından  gidişine mani  olmasın ı istiy­
ordu.  Onu  terk eden birine yalvaramay acak  kadar  onurluydu  Mühend is. Ya da büyük  bir yan­
ılgı içind e, 'gitme' deme yi onursuzluk sanıyordu. “Neden konuşmuyorsun? Ner eye gidiyor sun?
” diye sordu k arısı.
“Her erkeğin  evini terk ettiğinde  gittiği yere. Bir otele.  Senin biliyor olman  lazımdı.  Herkes 
gibi d eğil miyim ben, her e rkek gibi?”
Çıkmış tı kapıdan,  nereye gidece ğini bilemed en yollarda  yürümüştü  uzun  uzun.  Gerçekten 
nerey e giderd i evini terk eden erkekler? Annel erini n veya eski sevgililerin in evlerine mi, yoksa 
bir otele mi? Onun ne annes i ne de eski sevgilisi vardı.  Sabaha  karşı bir otele kapak  attığında, 
otel odasının kişiliksiz ve soğuk  beyazl ığına,  üstü  kırışıksız  gergin çarşafların a bırakmış tı 
kendi ni ve düşünmüştü.  Her kes gibi olmamak için verdiğ i bunca  çabadan  sonra, saçıyla sakal­
ıyla, küpesi, giysi seçimi ve hatta  mesleğinde  uyguladı ğı aykırı tekniklere rağmen,  sırad anlık la 
suçlanma yı bağışl ayamıyordu  bir türlü.  Karısı ona sadece,  “Seni sevmiyorum,  başka birine 
âşık oldum,”  diyem ez miydi?  Onu  bir de sıradanlı kla suçlamas ı, herke se benz etmes i şart 
mıydı? Bir sapla ntı hal inde sevm ezdi herk es gib i olma yı Mühend is. Birbiri gibi düşün en, davr­