"Gitti!" 
"Yazık! Annesine, babasına hürmetlerimi söyleyecektim. Niye 
uğramadı buraya?" Osman'a döndü: "Nermin nereye gittiy-
di?" 
"Bir arkadaşına!" 
"Kime?" 
"Bilmiyorum vallahi anneciğim, siz benim söylediğime cevap 
verir inisiniz lütfen?" 
Nigân Hanım, "Söyleyecek bir şeyim yok artık!" diyormuş 
gibi yüzünü ekşitti. Refik'e döndü: "Otursana sen!" 
Osman oturan Refik'ten anlayış bekleyerek: "Şu apartman 
işinden sözediyoruıu!" dedi. "Biliyorsun yandaki arsayı ölçü­
yorlar... Yılmaz sormuş, ben de sordurdum, apartman yapa­
caklar... Tacettin Bey'ler de karşıya yaptırıyorlar. Biz de bu yıl 
olmazsa gelecek yıl..." 
"Ne gelecek yıl, ne başka yıl..." dedi Nigân Hanım, "Babanızın 
vasiyeti var, bu ev yıkılmayacak..." 
"Ama bu saçma!" dedi Osman. "Üstelik babam bize öyle bir 
isteği olduğunu hiç söylemedi..." 
"Bana söylemişti diyorum ya..." dedi Nigân Hanım. "Onun 
düşüncesini, kendi düşüncemi kaç kere söyleyeceğim... Bir evde 
hep birlikte oturulup, hep birlikte yaşanır, herkes birbiriyle 
ilgilenir... Benim ailem büyük evlerde oturmuştur... Üstüste 
kutularda değil. Herkes birbiriyle ilgilenmeli, herkes birbirini 
sevmeli, kimsenin hayatı ötekinden gizlenmemek... Doğrusu 
budur! Eğer, Allah korusun, bir gün birbirimizden koparsak, 
o zaman ben ayrı kutulara taşınmak değil, birbirimizle ilgi­
lenmemizi isteyeceğim. Doğru olan budur!" 
Osman, bu sırada elinde bir kova ve maşayla gelip büyük sobayı 
karıştıran Yılmaz'ı gösterdi: "Ama bu ev ısınmıyor... Sizin gribiniz 
de bundan işte." 
"Ben kendime dikkat etmediğim için üşüttüm," dedi Nigân 
Elamın. "Çok rica ediyorum oğlum, bu konuyu da bir daha 
açına..." 
Bir sessizlik oldu. Bir an birbirlerine söyleyecek bir laf bula­
madıkları, ama bir şey yapmak isteyecek kadar sinirleri de uyarılmış 
olduğu için karşılarında soba karıştıran delikanlıya dikkatle 
45<S