masına izin verilmemesi onu üzüyordu. Anlıyordu tabii.
Ona daha iyi davranılamazdı. Onu beğeniyorlardı, geleceğiparlak bir genç olarak görüyorlardı. Yalnız Metin değil, bir-çok insan, onu hayatın gerçeklerinden koruyordu. Selim’inilgi duyduğu başka kızlar da vardı. Hepsi Selim’i beğeniyor-lardı: onun sözlerini ciddi bir tavırla ve başlarını sallayarakdinliyorlardı. Çok doğru söylüyordu. Ne güzel ifade ediyor-du. Ona hak vermemek imkânsızdı. Bu yaşta bir gencinböyle esaslı sözler etmesi ne güzeldi. Böyle ciddi ve ağırbaş-lı bir insana ancak hayranlık duyulabilirdi. Başka bir şeyduyulamazdı. Bu nedenle bütün kızlar, bu ciddiyet ve ağır-başlılığa kendilerini layık görmedikleri için, daha hafif gençerkeklerin koluna girerek uzaklaşıyorlardı.
Selim, her zaman oyunun kurallarına tam uymaya çalıştı-
ğı için, bu üçlü oyunda da üstüne düşeni fazlasıyla yaptı.Genç sevgililer, olur olmaz zamanlarda ayılıp bayıldıkların-da ilk yardım ekibi gibi, olay yerine ilk yetişen Selim oldu.Gerekli ilk müdahaleyi hemen yaptı: yakaları gevşetti, pen-cereleri açtı, itirafları dinledi, buhrandan buhrana sürükle-nenlere elini uzattı, özür diledi, acıklı suratlar takındı. So-nunda, meslekte yeni olduğu için, daha fazla duramadı,odadan kaçtı. Bu yüzden kendini suçlayarak, oyunun aslınauygun olmasını sağladı. Bu büyük davranışlar içinde aşkı-nın küçüklüğünden utandı. Sözünün eri olduğu için utançdevrini sonuna kadar yaşadı.
Metin, bu kadar yalanla uzun süre yaşamadı. Bir gün ger-
çekten hastalandı ve yatağa düştü. Yalanlar, yavaş yavaşbünyesini çürütmüş: doktor öyle söyledi. Uyuşturucu mad-denin miktarı fazla gelmiş; zehir etkisi yapmaya başlamış.Hastalığı sırasında bir süre, kendini gene yalanla avutmayaçalıştı. Durumu gittikçe kötüleşti. Sonunda doktor, yalanıyasak etti. Metin, artık gerçekten öleceğini sanıyordu. İyi-leşmek için, son bir ümit olarak kendini kötülemeye baş-
436