"Yıllarca eşkıyalık yapmış, Deli Durdu gibi it oğlu it bir eş­
kıya kolay kolay burada çarpışma kabul etmez. Hiç olmazsa or­
manın kuytuluğuna çekilir. Ormarun en ağaçsız yeri ... Bunda 
mutlak bir iş var. Tetik duralı m." 
Onb aşı: 
"Etme gediklim," dedi, "o çok güvenir kendine. Saralım 
şunu da bitirelim işini. Daraltalım çemberi. Bir kaşık suda bo­
ğanz." 
Çavuş: 
"Duralım durduğumuz yerde," diye Onbaşıya çıkışt ı. 
Horaliyle Cabbarın ateşi yeniden başlayınca, Çavuş bunu 
bir türlü anlayam adı. Ne oluyo rdu? 
Durd u: 
"Arkadaşlar," dedi, ''birib irimizden ayrılmak yok. Hepi­
miz bir yerden ateş edeceğiz . Üstüroüze gelip, tüfeği kafamıza 
sıksalar bile yerimizden kımıldamak yok. Söz mü?" 
Hep bir ağızdan: 
"Söz," dediler. 
Dur du: 
"Öyleyse iyi bir yer bulun. Siperlenecek iyi bir yer ... " 
M em ed: 
"Ben bulayım mı?" 
"Sen bul." 
Memed bu sırada: 
"Yahn yahn," diye bağır dı. O hızla attı kendisini. Ötekiler 
de yattılar. Kulaklarının dibinden vınlayarak kurşunlar geçi­
yordu. 
Dur du: 
"Gördül er," dedi. "Rahat vermezler burada." 
Uzun zaman yattıklan yerden kalkmadılar. Kurşunlar sağlı 
sollu pat pat diye yanlarına düşüyordu. Vızıldıyordu kurşun­
lar. 
Zalarun oğlu daha titriyo rdu. 
"Vay! Vay !" dedi. "Memed vurulm uş." Gözleri de fal taşı 
gibi açıldı. 
Durd u: 
"Gerçek mi?" dedi. 
ı