küçük defteri açıp şöyle şeyler hecelemeye başlamışken: Son 
aşk. Yabancı-yaşıt. Yerli-genç. N. ile konuş. Y.yi çok severdim. 
Krizantemler ezilirse, diye ... 
Sonra, daha çarpıcı bir cümle: O kahveye giderken yolda 
Viyanalı ölüme rastladım. 
"Harry Lime!" 
Bu sefer de doktor Asaf bir çığlık atmıştı. Anita'nın koluna 
usulca dokunarak beklemesini istedi, ekledi: 
"Bakın, bakın, filmden yalnızca Miss Srnidt'i not etmemiş. 
Harry Lime'ı da!." 
İyi de, bütün bunlar adamacağızın ortadan kayboluşunu 
açıklamıyor ki. Şu, 'yolda Viyanalı ölüme rastladım,' sözü biraz 
ürpertiyor , emekli tarih öğretmeninin kirnbilir belki de kendini 
ünlü Viyana kanalizasyonunda yokettiği duygusunu veriyor, o 
kadar. Ama, hayatında en huzurlu parantez açılmışken bunu 
niye yapsın? 
"Sağol Anita," diyordu doktor, "bakayım bize neler getir­
din. Hımın, güzeeel. Buranın rozbifi ünlüdür. Geyik eti sotesi 
de çok gevrektir. " 
Tabii bunların yanında bir tabak da kızarmış patates vardı, 
kıtır kıtır. 
Etleri görünce susuzluğum arth; şarap bardağımı bir dikiş­
te sonuna kadar boşalttım. 
"İsterseniz size gazozlu şarap vereyim," dedi Anita. /1 Ama 
şimdi, sıcak yemeklerinizle ... Kırmızı getireceğim, itirazınız yok 
ya? Yemek üstüne, belki şöyle hafif bir şampanya, hazım olsun 
diye ... " 
Bana bütün bu özen, yazarlığım için gösterilmiyordu, dok­
tor Asafın konuğu olduğum için ... Ne yaparsınız? Hiç değilse 
ruh doktoruna konukluğum yazarlığım nedeniyleydi ya! .. 
Tam düşündüğüm gibi, bahçeye yeniden tek tük insanlar 
geliyordu. Çoğu bu saatte gazozlu pembe şarap içer, en geç de 
saat on buçuk dolaylarında kalkıp giderler. On birde uyumala­
rı, ortalığı büsbütün ormandan esen rüzgarın fısıltılarına bırak­
maları gerekir. Wiltschko'lar da zaten lokantalarını o saatlerde 
kapatacaklardır. 
"Buyrun, soğumasın," diyordu doktor Asaf. 
106