şarak matbaaya gittim. Efendi'nin orada bulunmadığını, 
kendisiyle Galata'da Sıhhiye Dairesi'nde görüşebileceğimi 
söylediler.1 
Karantina Dairesi'nde büyük bir heyecanla Hazretin 
huzuruna çıknm. Gür kaşlı, kara sakallı, iriyarı, heybetli bir 
zat ... Beni görünce ilk sorusu şu oldu: 
-Kimsin sen çocuğum?
-Şık yazan Hüseyin Rahmi ...
Ah, korktuğuma uğradım. Efendi'nin yüzünde derhal bir
itimatsızlık tebessümü belirdi. Dediği hiç aklımdan çıkmaz. 
Bana pek alaycı gelen bir sesle: 
-Oğlum senin ağzın daha süt kokuyor. Bu roman
usta işi. Senin ne kalemin, ne yazma becerin, ne tecrüben 
ve ne de görgün henüz bunu yazmaya yeterli ... Bu hakikat 
görünüyor. Sen böyle bir şey anlatmaya özenebilirsin. Fakat 
bu işi yalnız başına başaramazsın. Sana bir yardım eden 
var. Pederin midir? Ağabeyin midir? Arkadaşın mıdır? O 
kimdir? Söyle ... 
O yazılarda bana hiçbir ferdin tek kalem yardımı yoktu. O 
tarihte Yanya'da bulunan pederim Sait Paşa'ya her hafta mek­
tup yazardım. Epeyce diller dökerdim. Pederim, mektupları 
görüştüğü bazı kişilere okuttuktan sonra fotoğrafımı göstere­
rek, "İşte bu satırları yazan bu çocukcağızdır" dermiş. O kişiler 
de mektuplar ile fotoğrafı karşılaştırdıktan sonra, "Hayır! İhti­
mali yok. Bu çocuk şu satırları yazamaz. Seni aldatıyor Paşa!" 
cevabını verirlermiş. Pederim onların bu iddialarına sonunda 
inanarak bana şu nasihatleri yazmıştı: 
"Oğlum Rahmi, bana yazdığın mektup larda bir usta 
katip becerisi var., Başkasının yazdığı satırların altına imza 
koymak münasebetsizliğine alışmanı istemem. Cümlelerin 
hatalı, pürüzlü olsun; zararı yok. Bence istenen, senin sami­
mi ifadendir. .. " 
Bu yönden zaten yüreğim yaralı ... Koca Ahmet Mithat 
Efendi'nin aynı ithamı karşısında küçüldüm, büzüldüm. 
ı Ahmet Mithat, yazarlığının yanı sıra Karantina İdaresi'nin Sıhhiye 
Dairesi'nde "başkatip" unvanıyla memurluk da yapmaktadır: 
XV