"Oğlum, otuzuna yaklaştın, hâlâ onsekiz yaşındaki devrimci 
gibi parkalar, postallar giyiyor, bıyık buruyorsun. Bir Galata­
saraylıca yakışır mı bunlar?" 
"Ben Galatasaraylı'yım, ama halk çocuğuyum!" dedi Hasan. 
"Senin gibi..." Bir süre sustu. "Şu Nişantaşı'na her gelişimde kinim 
bileniyor!" dedi. "Şu dükkânları, butikleri, karıları görünce 
burjuvaziye olan kinim bileniyor!" 
"Eh, o zaman sık sık gel, yararlı olur!" dedi Ahmet. 
"Benim böyle bir şeye ihtiyacım yok! Senin var herhalde, ama 
senin ele yüreğin nasır tutmuş!" 
Gülüştüler. Ahmet: "İyi, her zamanki gibiyiz!" diye düşündü. 
"Beni yeterince hareketli bulmuyor, ama gene de seviyor! Eskiden 
ele öyleydik... Eskiden!" Hüzünlenir gibi oldu. Hasan'ı Gala­
tasaray'dan tanıyordu, ama elostlukları daha sonra, Ahmet 
Fransa'dan döndükten sonra ilerlemişti. Hasan, Ahmet'ten üç 
yaş küçüktü. Ahmet, "Ne yıllardı o yıllar!" diye tam düşünmeye 
başlamıştı ki, kendine kızdı. Doya doya Hasan'a bir baktı. 
"Parkayla, postallar beni yanıltmıyor, o da yaşlanmış!" diye 
düşündü. 
"Ece, sen ne yapıyorsun şimdi?" dedi Ahmet. 
"Bizim ihtiyarla evde oturuyorum. Altı ay önce, biliyorsun, 
annem öldü." 
"Biliyorum! Çeviri yapıyorsun?" 
"Evet, idare ediyoruz." 
"Okulu bitiriyor musun?" 
"Uğramıyorum! Bilmiyorum biter mi, bitmez ini!" 
"Atmıyorlar mı?" 
"Benim sonsuz hakkım var. Ha, tabii! Sen üniversiteyi Paris'te 
okuduğun için buranın âdetlerini bilmiyorsun!" 
Ahmet bozulmuş gibi yaptı, ama bozulmadı. Alınsa alınsa resim 
okuduğu için alınırdı, resmi Paris'te okuduğu için değil. Bir 
sandalye çekip Hasaıiın karşısına oturdu, yüzüne bakmaya 
başladı. Hasan onun baktığını hissetti galiba, ama gözünü re­
simlerden çekmedi. Ciddi ciddi, bir şey okuyormuş gibi dikkatle 
resimlere bakıyordu. Sonra dönüp Ahmet'e gülümsedi. 
"Nasıl buldun?" dedi Ahmet. 
"Valla ben resimden anlamam," dedi Hasan.