saatlik bir yolculuğun sonunda, varabilmiştik. Bu­
lunduğumuz tepeden aşağı bakmış, çanağın dibin­
de ortasından billur bir dere akan, bir avuç yeşillik 
görmüştük. Tepede, arabalardan indik, çantaları­
mızı taşıyarak döne döne yokuş aşağı giden yolda 
bin bir eziyetle, bir taraftan da doğanın inanılmaz 
güzelliğine hayran kalarak, köylülerin Müküs 
dediği Bahçesaray'a ulaştık. 
Bahçesaray'ın tek caddesinin üzerinde bir cami, 
bir otel, birkaç dükkan, bir Sümerbank satış mağa­
zası, jandarma komutanlığı, karakol ve yolun so­
nunda da kalacağımız sağlık ocağı vardı. Karakol, 
sağlık ocağı ve caminin dışındaki binaların hepsi 
tek katlı, toprak damlı, kerpiç yapılardı. Ama hepi­
mize tokat gibi çarpan çevre değil, oranın halkıyla 
aramızdaki kültür uçunımu olmuştu. Van'da halk 
bizleri turist sanmış, çocuklar Türkçe sorularımıza 
"yes" "no" gibi İngilizce yanıtlar vermişlerdi ama 
burada bize turist bile değil, aydan gelmiş uzaylılar 
gibi bakıyorlardı. 
Sağlık ocağının bir lojmanına, Uludağ Üniversi­
tesi Tıp Fakültesi Halk Sağlığı'ndan Hamdi Ayte­
kin Hoca ile erkek öğrenciler yerleşti. Lepra Hasta­
nesi'nden dermatolog Bahar'ı, hayatım boyunca 
sağ kolum olacak, kızım yerine koyduğum Ayşe 
Yüksel ve Tülay Çakıner hemşireler le, kız öğrenci­
leri diğer lojmana yerleştirdik. Yakındaki askeri bir­
likten tedarik edilmiş yatakları mızı yerlere serdik. 
Yerleştikten sonra, bir plan yaptık. Çocukları deği-
306