"Ben size demedim mi?" diyor du. 
Kimi görse, tanıdık, tanınıa dık: 
"Demedim mi?" diyor , geçiyor du. 
Sonra vardı Tevfiğin kahvesine, başını bir masanın üstüne 
koydu, orada hareketsiz, öylece kaldı. Öğle yemeğini unutmuş­
tu. O öyle uyuklarken bir yanaşma geldi. 
"Ağam seni istiyor," dedi. 
Abdi Ağa ağır ağır başını kaldır dı. 
"Nee?" diye bezgin bezgin sordu. 
"Ağam, bize buyursun, diyor." 
Kalkh. Başı çatlayacakmış gibi ağnyordu. 
Ali Safa Bey onu kapıda karşıladı, koluna girdi: 
"Gel Ağam, gel bakalım. Bizi unuttun gitti." 
Başını kaldırdı. Gözleri kan çanağına dönmüştü . Uzun 
uzun Ali Safa Beyin gözlerinin içine bakh, sonun da: 
"Demedim mi?" dedi. 
Ali Safa Bey gülümse di: 
"Gir hele içeri gir! Konuşuruz ." 
"Demedim miydi?" 
Merdivenleri dura dura, soluk ala ala çıkhlar. Abdi Ağa 
"of, off!" çekerek, bitmişçesine kendisini sedire ath. 
"Demedim mi?" 
Kahve geldi. Fincan elinden düşüp kırılacakmış gibiydi. 
Kahve dudaklanndan dökülür gibi ... 
Ali Safa Bey geldi yanına oturdu. Sakalım okşadı: 
"Aman Abdi Ağam sen bu kasabayı yakhracaksın. O arzu­
haller ne öyle? Hükümet bir ordu gönderecek. Günah değil mi 
bizim kasabamıza? Yazık değil mi? İki sütsüz dağa çıkmış diye 
adı kötüye mi çıksın?" 
Abdi Ağa derinden derinden içini çekerek inledi, başını 
salladı: 
"Abdi ne yaphğını biliyor mu Ali Safa Bey oğlum? Ne yaph­
ğını biliyor mu? O beni öldürecek. Yaşatmaz beni o! Ne yapacağı­
mı şaşırdım. Elim ayağım tutmuyor. Zoruma giden ölümüm de­
ğil. Zoruma giden, bir el kadar çocuğa kocaman hükümetin gücü 
yetmiyor. Zoruma giden bu da değil. Sorma derdimi Ali Safa Bey! 
Sorma halimi. Zoruma giden bunlann hiçbirisi değil. Gitmiş kö-
387