Ella. Ama Allah şahidimdir.  Baba Samed'in bana 
Tebrizli Şems'i ilk defa anlatt ığı akşam odada 
bizden ba şka biri daha vard ı. Cismani olmayan bir 
beden, füsunkâr bir ışık huzmesi... Birinin ne- 
fes alış verişini duydum, duvarda bir gölge seç- 
tim. Akşam melteminin nazenin esintisi ya da bir 
meleğin kanatlar ının ipeğimsi titre şimi... sebe- 
bi her ne ise, havada bir efsun vard ı. Birdenbi- 
re bir şeyi anlad ım: Benim ba şka bir şehre git- 
meme gerek yoktu ki. Tüm hayat ım boyunca hep ba ş- 
  
ka yerlere, bulundu ğum mekândan ötelere gitme ar- 
zusu duymu ş, kendi tela şımdan, hırsımdan, kendim- 
le savaşmaktan yorulmu ş, bunalm ıştım. 
Şimdiyse zaten olmak istedi ğim yerdeydim. Tek 
yapmam gereken burada kalmak ve dürüstçe içime 
bakmaktı. Ben de öyle yapt ım. Zaviyeden ayr ılma- 
dım. Yıllar geçti. Orada pi ştim. Tüm zaman ımı 
ibadet ve meditasyonla geçirdim. Orada Müslüman 
olup, Aziz Zekeriya Zahara ismini ald ım. 
Günün birinde Baba Samed bana bavulumu geri 
verdi ve dedi ki: "Art ık gitme vaktin geldin. 
Alıcı kuş gibi uçacaks ın bu yuvadan. Sen madem ki 
kendi içindeki âlemi dola ştın ve nefsini a ştın, 
şimdi git dünyay ı dolaş. Senin gibi insanlar tüm 
ömrünü bir dergâhta kapal ı geçiremez. Senin an- 
latacak hikâyelerin var..." 
Böylece Craig olarak girdi ğim yerden Zahara 
olarak ayr ıldım. Hayat ımın bu yeni ve gezgin saf- 
hasına Sufi kelimesinin "f" harfiyle tan ıştığım 
mevsim diyorum. 
Baki aşkla, 
Aziz 
Şems 
Konya, Şubat 1246 
Biteviye tespih çekiyor parmaklar ı; tefekkürle k ırışmış al- 
nı, pencerenin yan ında, bir ba şına oturuyor sevgili Mevlâna. 
Güneş batmış. Vakti kerahat olmu ş. Meleklerin insanlara 
karıştığı saat bu. Hayal ile hakikat aras ındaki tüm s ınırlar 
bulanmış. 
  
292 
  
293 
  
 
  
Ayakta dikilmi ş sessiz sedas ız onu izlerken öteki âleme çe- 
kiliverdim birden, ke şfe çıktım. Mevlâna’n ın bundan seneler 
sonraki hâlini gördüm. Daha ya şlı, daha zay ıf, daha hüzünlü 
ama daha bir heybetli ve vakur oturacakt ı gene ayn ı nokta- 
da, aynı bal sar ısı ışığın altında. Koyu ye şil bir cüppe olacak- 
tı omuzlar ında; âlicenap bir nazarla bakacakt ı etrafına ama 
kalbinde dinmeyen bir s ızı olacakt ı daima. Benim yoklu ğu- 
mu bir yara izi gibi üzerinde ta şıyacaktı. O an iki şeyi anla- 
dım: Birincisi, Mevlâna bu evde ya şlanacak ve ömrünün son 
demlerini gene bu şehirde geçirecekti. Ve ikincisi, ben gittik- 
ten sonra yoklu ğumla açılan yara kapanmayacakt ı. Gözlerim 
doldu. 
Öte âlemden onun sesiyle s ıyrıldım. "Şems iyi misin? 
Ayakta durma, gel otur. Solgun gözüküyorsun" dedi Mevlâna.