Osman mutfaktan çıktı. "Bir, iki, üç, dört ve altı!" diye sayarak, 
son basamağı küçüklüğünde yaptığı gibi atlayarak merdivenleri 
aceleyle tırmandı, salona girdi. "Ben çocuktum... Burada doğ­
dum!" diye mırıldandı. "Otuzüç yıl önce!" Otuzüç yıldır bu 
merdivenleri çıktığını, birkaç kısa iş seyahatinin ve askerliğinin 
dışında evden hiç ayrılmadığını düşündü. Köşede oturan Nermin 
ile Ayşe'yi görünce gene insanları suçüstü yakalama alışkanlığına 
kapılarak: "Ne konuşuyordunuz? Ne var? Söyleyin bakalım, 
söyleyin!" diye bağırdı, ama hemen neden neşeli olduğunu 
hatırlayarak şaşırdı ve kolluğa oturup açtığı bir gazetenin arkasına 
yüzünü gizledi. 
"Ayşe'nin nişanından sözediyorduk!" dedi Nermin. 
Ayşe: "Ne giysem diyorduk," dedi. 
"Daha çok vakit var ama..." diyerek Nermin güldü. 
Osman gazeteyi yüzünden indirerek gülümsedi. Gülümse­
yişinin islediği gibi, "Bir yandan sizi dinliyor, bir yandan gazeteyi 
okuyor, bir yandan da yaşıyorum işte!" anlamına geldiğini 
anlayınca sevindi. Sonra, ama duvarda babasının resmini görünce 
neşe gölgelendi. "Bir metresim var, bu çok çirkin!" diye düşündü. 
"Ama ne yapayım, o da olmasaydı nasıl yaşardım, neyi bekleyerek 
yaşardım, bilmem!" Gazetenin magazin sayfasına bakıyordu: 
"Johnny Weissmüller karısından ayrılıyor!" Kendisi böyle bir 
şeyi hiç düşünmemişti. "Bir ev kadını olarak, çocuklarımın annesi 
olarak Nermin eşsizdir!" diye mırıldandı, ama içinden ona öf­
kelenmek geldiği için, "Anlayışsızdır!" diye düzeltti. Odadaki 
konuşma da hâlâ sürüyordu. Gazetenin sayfasını çevirdi. "Peki 
babam ile annem nasıldılar? Babam bütün ömrü boyunca ondan 
başka kadın tanımadı! Evet, çünkü annem anlayışlıdır! Şimdi 
sinirli, ama eskiden anlayışlıydı!" Bu açıklamayı yeterli bulmadığı 
için, "Onlar eski tür insanlar!" dedi kendine. Bununla ne elemek 
istediğini düşünmek içinden gelmedi. "Ee, nerede kaldı şu 
yemek?" diye söylenerek gazeteyi attı, ayağa kalktı ve içindeki 
huzursuzluğu yatıştırmak için: "Selahatlin'in de var, Demirci 
Mustafa'nın da var, hatta Fuat Bey'in bile bir zamanlar varmış!" 
diye mırıldandı. "Üstelik Mustafa'mnkini karısı, bilir, ses ct-
mezmiş!" 
Birdenbire Nermin: "Ne düşünüyorsun?" dedi. 
506