Ölmez Otu 725 
şimdi. Hiç kimsenin ağzını bıçaklar açmıyordu. Hiç kimsenin kıpırdamak ak­
Imdan geçmiyordu. Bir akarsuya girip çıkınışiardı sanki. Bir anda öyle ıslan­
mışlardı. 
Koca karta! olduğu yerde ıslak, kocaman kanatlarıyla süzülüp duruyordu. 
Sel gibi yağan yağınura aldırmıyordu bile. 
Az bir sürede yağmur yere göllendi. Her pamuk fidanının altı bir küçük gö­
lek oldu. 
İkinciiye doğruydu ki hendekler, çukurlar, göl yerleri, su yataklan ağızları­
na kadar suyla doldular. Koskoca ovayı seller kapladı. Seller küçük hüyüklerin, 
ağaçların yarısına kadar yükseldi. Tepelerin, Anavarza, Hemite kayalığının üst­
lerinden bile seller akıyordu. İkindiüstü azıcık bir kara parçasını göremezdin 
artık. Yağmur da gittikçe hızlanıyor, göz açtırmıyordu. Uzun hacaklı güz yağ­
murlannın tıpkısıydı. 
Uzunca Ali iki uzun kollarını gererek, kemiklerini çatırdattı. Donmuş, ken­
dinden geçmiş bedenini çalıştırmak, şu yağmurdan faydalanıp, kaçıp kurtul­
mak istedi. Bu yağmurun, yağmurdan sonraki işsiz günlerin yaratacağı boşlu­
ğun hep kendi başında patiayacağını seziyordu. 
Karanlık gölgeler düşmüştü yağmura. Ortalık kararmaya başlamıştı. Herke­
sin başı önündeydi. Ali biliyordu ki şu anda herkes kendini düşünüyordu. Dü­
şünüp ona öfkeleniyor lardı. Bu suskun öfkenin korkunçluğun u biliyordu Ali. 
İnsanı bu öfke bir yakalarsa, ister haklı, ister haksız olsun un ufak ederdi. 
Koca Halilin ödü koptu. Aliyi öyle kollarını açmış gerinir görünce. 
"Amanın," dedi kendi kendine, "amanın, indir kollarını! İnşallah görmemiş­
tir bir tanesi. Zaten bir kıpırdamanı bekliyorlar yüklenmek için ... Azıcık kımıl­
damanı." 
Ali tam bu sırada ayağa kalktı, Ceyhana doğru yürüdü. Birden bir ses duyuldu : 
"Tutun kaçıyor!" 
Zembereklerine basılmış gibi sesi duyan köylüler birden fırladılar. Ali de 
koştu Ceyhana doğru. Bir anda Alinin önünü aldılar, üstüne çullandılar. Bir 
top, kapkara, bir tepe gibi kalabalık, bir süre orada bir yumak gibi açıldı kapan­
dı, açıldı kapandı. Yağmurun sesinden başka ortalıkta hiçbir ses yoktu. Sonra 
bir anda kalabalık dağıldı, ortada çamurdan, upuzun serilmiş insan karartısı 
kaldı. Bu kadar kalabalık ne oldu bir anda, nereye gittiler, Koca Halil de şaşırdı. 
Hemen Alinin üstüne eğildi, kulağını göğsüne dayadı, sevinçle Elifin kulağına 
fısıldadı: 
"Öldürememişler, yaşıyor," dedi. 
Hasanla Ummahan ağlamayı, korkınayı unutmuşlar, öyle kurumuşlar, ça­
mura bulanmış, çamurdan adam olmuş, upuzun Çukurova toprağına serilmiş 
babalarına bakıyorlardı.