-----■--------------------------------------  Başka Bir Dün yaya Yolculuk -------------------------------------------------------  
cik, bal ren gi kollar ında, ipek teninin üzerin deki benlerde ve kumral  
küçük tüylerde, kalçalar ının yuvarlakl ığında ve her zaman yan ında 
olmak istedi ğim ruhunda hiçbir hasar yoktu. 
 
 
80. KAZADAN SONRA 
 
Ondan sonra geçen yirmi küsur y ılı, hiç uzatmadan anlat ıp hikâ yemi 
bitirmek isterim. Kazadan, Chevro let'yi sürerken Füsun ile rahat  
konuşabilmek için pencereyi açt ığım ve çarp ışmadan önce kolumu  
içgüdüyle d ışarı ç ıkard ığım için kurtulmu şum. Çarpman ın etkisi yle 
beynimin içinde küçük kanamalar, dokusunda yırtılmalar olmuş , 
koma ya girmişim. Bir ambulans beni İ stanbul'a Çapa T ıp Fakültesi'nin  
solunum cihazına yeti ştirmiş. 
Hastanenin yoğun bak ım k ısm ında, ilk a y hiç konu şamadan yattım.  
Kelimeler akl ıma gelmiyordu, dünya donmu ştu. Ağzımda boru  
yatarken, Berrin ile annemin ya şlı gözlerle beni zi yaret ettiklerini hiç  
unutamam. Osman bile şefkatliydi, ama gene de yüzünde, arada bir  
"ben dememi ş miydim" anlam ında bir ifade beliriyordu. 
Zaim, Tayfun, Mehmet gibi di ğer arkada şlar ım ın da beni, t ıpk ı 
Osman gibi biraz a yıplayan, biraz da kederlenen ifadelerle süzmelerini,  
trafik polisinin tuttu ğu raporda kaza nedeninin sürücünün alkollü  
olmas ına bağlanmas ına (köpe ğin rolü fark edilmemi şti), gazetelerin de  
bu habere biraz rezalet ekleyip süslemelerine borçlu ydum. Satsat  
çal ışanlar ı gene de çok sayg ılı, hatta duyguluydular. 
Alt ı hafta sonra bana yürüyüş terapisi yapt ırdılar. Yürüme yi yeniden  
öğrenmek, hayata yeniden ba şlamak gibi bir duyguydu. Bu yeni 
hayat ımda Füsun'u her zaman dü şünüyordum. Ama Füsun'u  
düşünmek, gelecekle, eskiden oldu ğu içimdeki istekle il gili bir şey 
değildi; Füsun yavaş  yavaş art ık geçmişle ve 
 
537