KADIN : Ben de bilirdim ... Beni istediğini ... Beni aradığını bi­
lirdim ... 
ERKEK : O kadar diledik birbirimizi ... o kadar sevdik. .. Evimiz 
havasız kalmasaydı. .. Neden hep havasız kalıyordu 
sanki? 
KADIN : Tam bir evimiz olmuştu ... Birbirimizi ilk _ıiefa görebi­
leceğimiz bir evimiz ... Ellerini de görebilecektim. Ba­
bamın sözünü tutuyordum ... Nikah memurunun da ... 
Onu seviyordum ... Hep sevdim. Ondan kaçmıyor­
dum ki ... Ondan kaçmıyord um. Havasızlıktan ... Bo­
ğulmamak için ... 
ERKEK : Ona yaklaşmak istiyordum... Kaçmak istemiyor­
dum ... Tam tersine ... Onu bulmak istiyordum .. Birbi­
rimizi bulamadan öldük. Şimdi aldırmıyoruz artık 
Hakim Bey... Boşayın demiştik... Ölürüz demiştik. .. 
Boşamadınız ... Biz de öldük. İyi ki öldük. 
KADIN : Ellerini ilk defa görüyorum. 
ERKEK : (Ellerine bakarken) Bilmem ... Bakın, bunu da bilemiyo­
rum işte. Niye yaptım? (Kadın'a döner, usulca) Seni ne­
den öldürmüşüm sahi? 
KADIN : (Aynı şekilde) Bilmem ki. Neden öldürmüşsün? (Yük­
sek sesle) Şey ... Hakim Bey. .. hep kaçıyordum ya ... Bel­
ki de ondandır . (Erkeğe) Bak iyi aklıma geldi. Herhal­
de ondan. 
ERKEK : Sanmam. "Öldürdü" dedil er. Öldürdüğümü ordan 
biliyorum ... Bekçiye sorsak efendim. Belki o bilir. Gel­
medi mi? 
KADIN: Neden ama? Tanığımızdı bizim. 
ERKEK : (Usulca Kadın'a eğilir.) Sus, gene kızdıracaksın. Söyle­
di ya: Şu an görev başındaymış. 
KADIN: Ama biz de söyledik. Ölürüz dedik. Boşayın dedik. 
Bekçi'ye sorun dedik. .. 
ERKEK : Tabii efendim, tabii... Görev her şeyden üstündür. 
Kusuruna bakmayın ... Ne olsa kadındır efendim ... 
Resmi işlerin önemini anlayamaz. 
82