öğrettiler. Başka türlü bir itinayla tutmalıydılar beni. Daha
fazla değil, farklı. Normal bir insan olmaya zorladılar, banaboş yere vakit kaybettirdiler. Olmayınca da, anormal dedi-ler. Ben de kendimi anlamadım: bütün hayatım boyuncanormal bir adam olmaya çalıştım. Arkadaşlarla genelevegittim, müstehcen romanlar okudum ve sokakta genç kızla-rın peşinden gittim. Hiçbirinde tutarlılık gösteremedim.Bunun üzerine anormal olduğuma karar verdiler. Onlarabiraz olsun benzeyebildiğim ölçüde kendimi mutlu sayıyor-dum. Kendimi onlardan ayırmasını beceremedim. Hitler,genel yatakhanelerde işçilerle kalırken bile onlardan ayrıolduğunu hisseder, onlara yaklaşmazmış. Bende böyle biriçgüdü yoktu. Sınıfta toplanıp müstehcen resimleri seyret-tikleri zaman, onlardan uzaklaşmak gerektiğini bilemedim.Oysa, onlar gibi hissetmiyordum. Duyduğum bu yabancılı-ğı, onlardan geri kalmak diye nitelendirdim ve nefes nefeseonlara yetişmeye çalıştım. Bu bakımdan yakınmaya hakkımyok. Onlar gibiydim.
Bu kıskanç korku gelinceye kadar, yaptıklarım bakımın-
dan değilse de, aklımdan geçenler bakımından aşağılık birhayat yaşadım. Büyük ve güzel şeyler yerine, aşağılık şeylerdüşündüm. Şimdi de durum düzelmiş değil: hiçbir şey dü-şünemiyorum. Çok bayağı bir olay . Neresinden tutulsa in-sanın elinde kalıyor: dağınık ve çürük bir örgü. Evet, hak-lıydı akrabalar. Ben, normal olmadığım için anormal olanbir çocuktum. Allah beni kahretsin ve ediyor da. Montaig-ne, kötü davranışlardan, istemediğiniz için kaçının, diyor:beceremediğiniz için değil. Beni ne güzel açıklıyor. Ben dediyorum ki: Sayın Montaigne ve sizin gibiler! Canınız ce-henneme! Sizin haklı olmanız bana hiçbir şey kazandırmı-yor. Köşemde kıvrılıp ölüyorum işte. Siz de sevimli akraba-larım kadar yabancısınız bana. Adınız Marki bilmem ne deolsa... Tabii siz gurur duyuyorsunuz düşüncelerinizden.
612