başladı. "Salim! Durup dururken neden gülüyorsun?" "Bil­
mem; gülmem tuttu işte." Sonra aceleyle ekledi: "Kapıyı bo­
yamışsın." Hikmet, ağzının içinde bir şeyler mınldandı. "Bi­
raz vaktiniz varsa annem sizinle görüşecekmiş. " Hikmet'in 
yüzüne baktı, yeniden gülmeğe başladı. "Ne yapacakmış an­
nen beni? Çok mu komik bir şey yapacakmış ?" Salim, elleri­
ni karnına bastırdı; iki büklüm oldu gülmekten. "Çok mu 
komik bir şey yapacak mış?" diyerek Hikmet'i taklit etti ve 
hemen merdivenlere doğru kaçtı. Hikmet onu kolundan ya­
kaladı, birkaç kere yerden kaldınp bıraktı; kalın ayakkabılar 
tak tak etti. "Yeni kunduraların döşemeyi delecek Salim." 
Gülmesinin arasında, "Kundura değil onlar," diye karşılık 
verdi çocuk. "Kundura daha kaba olur." Gülmekten vazgeçti, 
parmağını Hikmet'e uzattı: "Annem sana mektup yazdıracak 
galiba." "Sen yazsana." Salim, suratını astı: "Biliyorsun işte 
yazamadığımı." Ayakkabılarıyla pat pat, yere vurdu. "Beni 
kızdırmak için mahsus böyle söylüyorsun; yazamıyorum iş­
te." Patlak gözlerini açarak Hikmet'in yüzüne baktı, üzüntü­
sü geçli. "Sen neden bu kadar komiksin Hikmet Amca?" Ko­
şa koşa merdivenlerden indi: dan dan. Aşağıya varmadan ses­
lendi: "Annem gelecek sana; kağıdı vannıymış diyor." Göz­
den kayboldu. 
Hikmet, kapının önünde durdu: Neden beni görünce gülü­
yor? İnsanlardaki zavallılığı, önce çocuklar seziyor galiba. 
Delileri de önce onlar kovalar. Eğilip yerden taş alan yüzlerce 
deli birden gördü kafasında; yüz milyonlarca çocuk, on bin­
lerce deliyi kovaladı. Salim'le iyi geçinmeliyim. "Saçmalama," 
diye homurdandı, içeri girerken. Kapıyı kapamak için elini 
yuvarlak tokmağa uzattı, kolu havada kaldı: Gülünç mü, gül­
dürücü mü? Çocuklardan kendini koruyamazsın, görünüşe 
aldanmaz onlar. Yüzünü buruşturdu: Kafamda deliler dolaşı­
yor: Birbirlerini su birikintilerine itiyorlar, dillerinin ucuyla 
parmaklarını yalayarak koşuşuyorlar . Eşya insana inatçı bir 
35