794 Yaşar Kemal -Dağın Öte Yüzü 
öptü. "Bir çare bul da, bir dua et de onu öldürmeye gittiğimde bedenim çözül­
mesin." 
Taşbaşoğlu onu elinden tuttu kaldırdı, sağ elini başına koydu, uzun bir süre 
tuttu, sonra arkasını döndü, onu beklemekte olan Uzunca Aliye doğru yürüdü. 
Ali onu bir pamuk öbeğinin üstüne oturmuş bekliyordu, geldiğini görünce aya­
ğa kalktı. Şaşırmıştı. Taşbaş erimiş bitmiş, küçük bir çocuk kadar kalmıştı. Ge­
cede bile belli oluyordu. Elinden tuttu. 
"Haydin dereye aşağı inelim," dedi. "Orada daha rahat konuşuruz." 
Ceyhanın yarına indiler, bir hayıt çalısının sekisine yan yana oturdular. 
Ali: 
"Hoş geldin kardaş," dedi. 
Öteki: 
"Hoş bulduk." 
"Başından geçenleri sonra anlatırsın. Çocuğun ölümünden sonra senden da­
ha çok korkacaklar. Ödleri patlamış. Senin alaçıktan yana köylü başını çevirip 
bakamıyor, korkudan. Bir daha senin ermişliğine de dönemezler. Gerçek bir er­
miş de değilsin, uydurma." 
Taşbaş, sert: 
"Gerçek bir ermişim. Uydurma değil. Çok denedim. Anladım ki uydurma 
değil." 
"Bizim Hasan dedi de inanmadım. Demek sen ermiş oldun, Memet kardaş?" 
"Oldum Ali." 
"İyi," dedi Ali. "İyi ama, bu sefer de köylü senin errnişliğini kabul etmiyor. 
Taşbaşoğ lunu kabul ediyor da seni etmiyor. Keşki gelmeseydin. Şimdi ne yapa­
caksın? Halin kötü." 
"Halim kötü." 
"Buradan gitmelisin. Köylü başına iş açacak. Kudurmuşlar." 
"Bir yere gidemem," diye iniedi Taşbaş. "Görüyorsun halimi. Çok kötü bir 
durumdayım. Bir adım atacak halim yok. Çok hastalık çektim. Yoksa Vicikvicik 
yanıma yaklaşabilir miydi?" 
"Çok korkuyorlar senden kardaş. Bu korku onlara her şeyi yaptırır." 
"Yaptırır," dedi Taşbaş 
"Öldürseler iyi ama hakaret ederler. Dayanamazsın." 
"Dayanamam, " dedi Taşbaş.