FATMA KADIN : Bana mı incindi ki hanımım? Heç bi yüzüme 
bakmayı verdi. 
(Komşu dik dik ikisine de bakar: Kollarını kavuş­
turur, oturur.) 
SADIK : Gittim ki karakola, bu namussuz, iki herifin 
ortasında oturup durur. 
FATMA KADIN : Aha bak, namıssız diyemezsin. Neyime na­
mıssız diyon sen benim? Heriflerin ortasın­
da oturuyorsam n'apıyom? Gendimi mi elle­
tiyom? 
SADIK : (Fatma Kadına bir sumsuk atar.) Sus kız, sus ... 
Sus diyorum sana!.. Hiçbir karşılık verecek 
halin yok. Sokak ortasında etmedim amma ... 
FATMA KADIN : N'idecekmişin? N'idecekmişin daha? Ettik­
lerin yetmiyo mu? Bi canımı almadığın gal­
dı. Onu da alıver gayrı ... (Salıncağa gider. Ço­
cuğu kuca::,'1-ına alır. Emzirmeye başlar.) Şu ma-
SADIK 
KOMŞU 
SADIK 
KOMŞU sumlar olmasa ben bilirdim yapacağımı y<ı ... 
. : Ben sana kaç kez tembihlemedim mi kız? 
Vazgeç bu huyundan demedim mi? Çocuk­
ları koyup koyup nereye kaçıyorsun sen ha? 
Kiminen gidiyorsun ikide bir -ikide bir ... 
(Kııfasına bir yumruk vurur.) 
: (Bağırır.) Ee, yetti artık ha! Defolun burdan 
hadi!.. Buldunuz Fatma Hanım gibi yumu­
şak kadını, çöreklen diniz başına. O hakkı­
nızdan gelemed i ama, ben gelirim. Ben Fat­
ma Hanım değilim!.. 
: Hesap soracağım elbet. Sormayacağım mı? 
: Git ne soracaksan evinde sor. 
FATMA KADIN : Yapma hanımım. Kurban oluyrn. Nireye 
gönderiyon beni şuncacık çocukla. 
SADIK : Al, topla hadi çocuğunun her bir şeyini. 
Kalk, yer buldum sana, ecnebilerin yanın­
da ... 
183