FAKİR BAYKURT
 
93
 
 
Kır Abbas koştu. Baktı, birkaç kişi daha koşuyor, onları 
durdurd
u:
 
«Ne nüzümü var? Ben yetemem mi?»
 
Adamlar döndüler.
 
Kır Abbas, elinin çapasıyle çocukların arasına girdi.
 
Bu gözüdür, bu kaşıdır demeden vuruşuyorlardı.
 
«Neyi bölüşemediniz. ulan döller! Ne bu savaş?»
 
Savaş, Sellikte buldukları üç kaplumbağa yüzünden çık
mıştı: «Şu 
senin, bu benim...» derken kapışmışlardı. O öfkeyle kaplumbağanın 
birini, ötekinin üstüne çarpıvermişler! Teknesi kırılmış! Çökük 
teknesiyle sürünür giderdi artık Tozak kırında. Güneşten daha çok 
yanardı, soğuktan daha çok donardı...
 
Kır Abbas, 
çocukları ayırıp ettikten sonra yaralı hayvanı aldı. 
Teknesinin kırılan parçalarını eklemeye çalıştı. Hayvanın derin acılar 
içinde kıvrandığı belli oluyordu.
 
«
İ
t dölleri! ..» diye topuna birden bağırdı. «Hayvanlara eziyet 
etmeyin deye akıl veren olmadı mı 
size? Gözel gözel oynasanız 
olmuyor mu? Bir daha böyle yaptığınızı görürsem çapayı başınızda 
parçalarım!..»
 
Yaralı kaplumbağayı aldı, yürüdü gitti.
 
Çocuklar basılıp kaldılar.
 
Az sonra öteki kaplumbağalar mezarlığa doğru açıldılar.
 
Kır Abbas, su tuluğunun y
anına koydu yaralı kaplumbağayı. 
Orada torununun beşiği vardı. Kaplumbağayı beşiğin altına sürdü: 
«Burdan hiçbir yere kıprama!» dedi. «Ben sana bakayım! Dişsiz 
ağzımla gevişler yapıp yaracığına basayım. Ka
-
 
panıncaya kadar yemini 
suyunu vereyim... Dur bura
da... Kıp
-
 
rama...» dedi.
 
Sonra gelini Senem’e bağırdı:
 
«Sakın korkayım morkayım deme, beşiğin altına yaralı 
kaplumbağayı koydum... Dursun hurda! ..»
 
Sokurdana sokurdana işin başına vardı.