FATMA HANIM: Arif dükkanı kapayamaz. Kapasa, üç-beş 
müşteri var zaten ... 
KOMŞU : Bak sana ne diyeceğim. Şimdisi için de ge-
rekli, sonrası içinde ... Şöyle helal süt emmiş 
birini bulsak, diyorum. Bulaşığını yıkar, te­
mizliğini yapar, hiç değilse. Ev hanımı ya­
pınca, hizmetçi diye adını koymamışlar ama, 
yapılması gerekli mi, değil mi? .. 
FATMA HANIM : (Neredeyse utanmıştır.) Ah, ben hiç hizmetçi 
kullanamam. Hiç kullanmadım ki. .. 
KOMŞU : Aa, delinin zoruna bak! Kullanmadıysan 
kullanırsın! Bu yaşa gelmişsin, sen de sıcak 
bir eve kalk, kör olmayası! 
FATMA HANIM: Şimdi en işe yaramayanı iki yüz lira ister. 
Nasıl derim Arif'e bir hizmetçi tutalım di­
ye? 
KOMŞU : Bal gibi dersin. Salt kendin için değil ya. 
Onun rahatt için de. Şimdi hastanede , · 
"Amanın Arifin yemeği, amanın Arifin so­
bası" diye inle dur öyleyse ... Hadi, hadi ... Se­
ninki de hayat mı karı? 
FATMA HANIM: (Usulca güler.) Hizmetçi benim neyime a 
komşum? Yaş bulmuş elliyi. Bundan sonra 
gezmelere mi gideceğim? Sinemalara mı gi­
deceğim? 
KOMŞU : Delinin zoruna bak. Gidersin elbet! 
FATMA HANIM: Hem dur bakalım. Hastaneden sağ çıkacak 
mıyım? .. 
KOMŞU : Elinin körü! Çıkacaksın elbet. Bir kalafat 
gördün mü, tamam. Ondan sonracığıma, gi- : 
yin kuşan, keyfine bak. 
FATMA HANIM: (Hafiften hoşlanmıştır.) Giyinip kuşanacağım · 
da ne olacak? (Usulca güler.) İlahi e mi... 
KOMŞU : Sen hele bir söyle Arif kardeşçiğine, ben bir : 
hizmetçi tutacağım, de. Ben de sana helal süt 1 
1 
1 
98