Koca Osman, ne yapıyor, ediyor, onu kapının eşiğinden 
ayıramıyordu.
"Varma üstüme Osman Ağa, ben zaten canımdan bezmi­
şim, hem de diriyken ölmüşüm, ya öleceğim bir iyice, ya da 
onu göreceğim."
"Göremeyeceksin," diye bağırıyordu Koca Osman. "O  bu­
rada yok."
Bir gece çamura batmış Deli Muslu geldi Koca Osmana. 
Ferhat Hocayı da çağırdılar. Ferhat Hoca sarılıp Musluyu iki 
gözlerinden öptü. Süleymanı, Ahmedi de öptü:
"İyi yaptınız çocuklar," dedi. "Allah yanında mübareksi­
niz."
Zeyneli sordu. Onlar Zeynel üstüne hiçbir şey söylemedi­
ler. Zeynelin ortadan silinişine köyde herkes, Zeynelin karısı bi­
le sevinmişti.
"Zeynel şahinin Çukurovaya indiğini Ali Safaya, Hüküme­
te söylerdi," dedi Koca Osman. "Bugün söylemez, yarın söyle­
mez, dayanamaz öbürsü gün söylerdi."
Muslu, Memedi görmek istediğini söyledi. Ferhat Hoca:
"Onun hali kötü Muslu," dedi. "Köyünü perişan görmek 
onu yıkmış. Hiç kendinde değil, sayıklayıp duruyor. Ne söyle­
diğini, ne düşündüğünü kendi de bilmiyor. Onu görmeseniz 
daha iyi olur."
Muslu:
"Onu mutlaka görmeliyim. Görmesem olmaz. Neden böy­
le olmuş, görmeliyim," diye dayattı.
Koca Osman:
"Görsün," dedi. "Belki bir soracağı var Muslunun ona. 
Musluya el veren şahinim değil mi? El verip de Ali Safanm üs­
tüne bir yıldırım yalımı gibi süren?"
Sabaha kadar tartıştılar. Bu yüzden, o gece yarısı Ali Safa 
Beyin konağı kurşunlanmadı.
Sonunda Ferhat Hoca:
"Beş altı gün sonra gel, Kamer Anayla Seyran seni ona götür­
sünler. Onlar bakıyorlar şahine. Yarasım üaçhyorlar," diye yumu­
şadı. "Belki beş altı gün içinde yarası iyileşir de çocuk kendine ge­
lir. Ama ben onun halinden ürküyorum. Onu iyi görmüyorum."