gürültüsünü dinliyor, sallanıyordu. "Dört yıldır Türkiye'ye 
adımımı atmadım. Avrupa'ya kaçtım. Doktora yapacaktım, yüksek 
mühendis diplomasıyla yetindim, gezdim, tozdum, biraz kendimi 
düşündüm, annemle babamdan kalanlan yedim, yaşadım... Şimdi 
dönüyorum... Şimdi, 1936 Şubat'ında dönüyor ve teyzemin 
beklediği gibi hayata atılıyoruz." 
"O baktığınız resim, çocuk bir yaşındayken çekildi. Teşvi­
kiye'deki eve fotoğrafçı çağırmıştık!" 
Bu resimde çocuk annesinin kucağındaydı. Atiye Hanım'ın 
omuzunu tutan Sait Bey gövdesini hafifçe öne bükmüştü, ama 
bir kocadan çok kızkardeşini koruyan bir ağbiye benziyordu. 
Üçüncü resim bir fotoğraf stüdyosunda çekilmiş olmalıydı. Karı 
kocanın yüzünde donuk bir gülümseme vardı. Mutlu muydular, 
yoksa böyle olmaları gerektiğini mi düşünüyorlardı, anlaşıl­
mıyordu. Kucaktaki çocuksa ağlayacak gibiydi. 
Ömer bir şey söylemesi gerektiğini anlayarak: "Çocuk sevimli" 
dedi. 
"Herkes öyle diyor," dedi Atiye Hanım heyecanla. Sonra 
Ömer'den aldığı resimleri neşeyle gözden geçirmeye başladı. 
Sait Bey de başını karısına doğru yaklaştırıp baktı. Karı koca 
galiba Ömer'e "sevimli" dedirten şeyi resimlerde arıyorlardı. 
Ömer, "Ne için dönüyorum İstanbul'a?" diye düşündü. "Bir 
kadın, bir çocuk, mutlu bir aile, daha çok kazanılması gereken 
para... Bunlar için mi?" Daha Türkiye'ye girmemişlerdi, ama 
şimdiden hüznün ve küçük aile mutluluklarının kokusunu alır 
gibi oluyordu. Birden bardağını dikti: "Ben daha içeceğim," de­
di. 
"İçeceksiniz, içeceksiniz!" diyerek güldü Sait Bey. "Gençsiniz, 
şimdi içmezseniz ne zaman içeceksiniz?" 
Yıllık Avrupa gezisinden dönen bir kocaydı. Genç karısıyla 
gururlanıyor, çocuğunun resmine mutlulukla bakıyor, ithalatçılık 
yapıyor, arada bir de bir paşa oğlu olduğunu hatırlayıp hü-
zünleniyordu. Ömer, "Ben başka şeyler yapacağım!" diye dü­
şündü. "Bütün bunların ötesine geçeceğim. Bütün bunları 
aşacağım!.. Her şeyi sarsarak, kırıp dökerek ele geçireceğim!" 
Gene bir sessizlik başlamıştı. Güler: "Avrupa'yı anlatıyordun, 
ağbi," dedi. 
93