"Bir baş kası olmaktan o kadar fazla korkmuyorum," dedi Hande. "Ş imdiki halime 
hiç dönememek, hatta onu unutmak korkutuyor beni. insan asıl bu yüzden intihar 
edebilir." Ka'ya döndü. "Hiç intihar etmek istediniz mi?" dedi kırıştıran bir 
havayla. "Hayır, ama insan Kars'taki kadınlardan sonra bu konuyu düş ünmeye baş lıyor." 
"Bizim durumumuzdaki pek çok kız için intihar isteğ i, kendi vücudumuza sahip 
olmak anlamına gelir. Aldatılıp bekâretini kaybeden kızlar, istemedi ği adamla 
evlendirilecek bakireler hep bu yüzden intihar eder. İ ntiharı bir masumiyet ve 
saflık isteğ i olarak görürler. İ ntihar üzerine hiç ş iir yazdınız mı?" Bir 
içgüdüyle 125 -----------------Akş am Yemeğ inde Aşk, Örtünmek ve İ ntihar Üzerine---------------
--- Ipek'e döndü. "Misafirinizi çok mu sıktım? Peki, Kars'ta 'gelen' ş iirlerin 
nereden geldiğ ini söylesin, onu rahat bırakacağ ım." 
"Şiirin gelmekte olduğ unu hissettiğ im zaman onu gönderene ş ükranla doluyor içim, 
çünkü çok mutlu oluyorum." 
"Sizi şiire yoğ unlaştıran da o mu? Kim o?" 
"Şiiri inanmadığ ım halde bana onun gönderdiğ ini hissediyorum." 
"Allah'a mı inanmıyorsunuz, yoksa ş iiri size onun yolladığ ına mı?" 
"Şiiri bana Allah yolluyor," dedi Ka bir ilhamla. 
"Burada dinci hareketin nasıl yükseldiğ ini gördü," dedi Turgut Bey. "Belki 
tehdit de ettiler onu... Korkup Allah'a inanmaya baş ladı." 
"Hayır, içimden geliyor," dedi Ka. "Burada herkes gibi olmak istiyorum." 
"Korktunuz, sizi kınıyorum." "Evet, korkuyorum," diye bağ ırdı aynı anda Ka. "Çok korkuyorum hem de." 
Kendisine yöneltilmiş  bir tabanca varmış  gibi ayağ a kalktı. Sof-radakileri de 
bir telaş a sürükledi bu. "Nerede?" diye bağ ırdı Turgut Bey sanki kendilerine 
yöneltilen bir silahı sezmiş  gibi. "Korkmuyorum, hiçbir ş eye aldırmıyorum," dedi 
Hande kendi kendine. Ama o da ötekiler gibi tehlikenin yönünü kestirebilmek için Ka'nın yüzüne bakıyordu. Yıllar sonra gazeteci Serdar Bey bana, o an Ka'nın yüzünün kireç gibi olduğunu, ama korkudan ya da baş -dönmesinden fenalık geçiren birinin ifadesi 
yerine yüzünde derin bir mutluluk belirdiğ ini söyleyecekti. Hizmetçi kadın daha 
da ileri giderek odaya bir ış ık doğduğunu, her ş eyin nura battığ ını bana ısrarla 
anlattı. Ka onun gözünde, daha o günden bir aziz mertebe-sindeydi. Odadakilerden birisi o anda, "Ş iir geldi," demiş , herkes bunu kendilerine yöneltilmiş  bir 
silahtan daha da heyecan ve korkuyla karş ılamıştı. 
Daha sonra tuttuğ u bir defterde olup bitenleri değerlendirirken Ka, odadaki 
bekleyiş  gerginliğ ini çocukluğ umuzda tanık olduğ umuz ruh çağ ırma seanslarında 
görülen o korkulu bekleyiş  anlarına benzetecekti. Yirmi beş  yıl önce, 
Nişantaşı'nın bir arka sokağ ındaki evinde bir arkadaş ımızın genç yaş ta dul 
kalmış iyice ş işman annesinin düzenlediğ i bu gecelere diğ er mutsuz ev kadınları, 
par- 126 VtJlIHl ICIV   VC   IIIIIIICM    U£CIIIIC   * inakları felç olmuş  bir piyanist, bizim, "o da geliyor mu?" diye sorduğ umuz orta 
yaşlı ve asabi bir film yıldızı ve onun ikide bir bayılan kızkardeş i, geçkin 
film yıldızına "kur yapan" emekli bir paş a ve bizi arka odadan sessizce salona 
alan arkadaş ımızla birlikte Ka ile ben de katılırdık. Gerilimli bekleyiş  
anlarında, "ey ruh geldiysen ses ver!" derdi birisi ve uzun bir sessizlik olur, sonra belli belirsiz bir tıkırtı, sandalye gıcırtısı, bir inilti ya da bazan masanın bacağ ına atılan kaba bir tekme duyulur ve birisi "ruh geldi" derdi 
korkuyla. Ama Ka ruhla karş ılaşan biri gibi değ ildi, mutfak kapısına doğ ru 
yürüyordu. Yüzünde mutlu bir ifade vardı. "Çok içti," dedi Turgut Bey. "Evet, yardım edin ona." Ka'nın yanına koş an lpek'i sanki kendi yolluyormuş  gibi yapmak için söylemiş ti 
bunu. Ka mutfak kapısının yanındaki bir sandalyeye çöktü. Cebinden defterini, 
kalemini çıkardı. 
"Böyle, hepiniz ayağ a kalkmış  beni seyrederken yazamıyorum," dedi. 
"İçeride bir odaya götüreyim seni," dedi ipek.