-Ah vaaşi (vahşi) adam! Gece yarı bir karı kapı kırı­
yor ... 
Şemi çılgınca bir öfke ve hızla karyolanın etekliğini 
kaldırıp altına baktı. Kimse yok. Komodin niyetine karyo­
lanın başucuna konmuş bulunan dolaplı büroyu açtı. Yine 
aradığını bulamadı. Aynalı dolaba koştu. Baktı, üzerinde 
anahtarı yok ... Titrek bir sesle: 
-Şu aynalı dolabın anahtarını ver ... İçinde kimse yoksa 
bu gece seni affedeceğim ... 
-Benim aynalı dolap anahtarın kimse vermez ... içerde 
kadın eşya var. Eğer bir erkek onlara bakıyor. Ayıp oluyor ... 
- O kadının kendini çırılçıplak erkeklere göstermesi 
ayıp olmuyor da eşyasını göstermesi mi ayıp oluyor? Anah­
tarı ver diyorum ... 
Anjel küçümseyen bir cüretle kaşlarını çatıp: 
-Ben anahtar vermiyorum ... 
Şemi kudurmuş bir kaplan gibi bir sıçrayışta üzerine 
atılarak Mürebbiye'nin iki elini arkasına çemreyip sımsıkı 
tuttuktan sonra kızı yan üstü yere çevirdi. Üzerine çıkıp 
hançerin ucunu iki memesinin ortasına doğru tutarak: 
-Sen anahtar vermiyorsun ama ben seni gebertiyorum. 
Anjel boğuk boğuk: 
-Ben katil var bağıracak. .. 
-Bağırdığın anda bu hançer göğsüne girecek ... 
Mürebbiye'nin "Bağıracağım" demesi öfkeli aşığını teh­
dit içindi. Yoksa bağırmak onun da hiç işine gelmiyor, ufak 
bir gürültü olup da dışarıdan biri gelecek diye kız oğlandan 
daha fazla korkuyord u. Anjel göğsü üzerinde parlayan 
hançere bakıp bir ölüm acısını, bir de anahtarı düşmanına 
teslim etmekteki tehlikeyi düşündü. Ölümü tercih eder gibi 
kadere boyun eğmiş bir ifadeyle kısık kısık dedi ki: 
-isterse beni öldürüyor . Fakat ben anahtar vermiyor ... 
Şemi öfkeden deliye dönerek olanca kuvvetiyle kızı bir 
iki tartakladı. 
Anjel düşmanının demir pençeleri altında yarı baygın bir 
hale gelerek: 
160