dolaşıyordu. Yemek bittikten sonra kahveler geldi . Kahve ko­
kusu da ortalığı aldı, limon çiçekleri kokusuna karışh. 
Kahveyi içtikten sonra : 
"Her yer, taş toprak, ulu deniz, insan, ağaç, yaprak, çiçek 
hep limon kokuyor, Hocam," dedi Memed, biraz sıkılgan. 
"Ben de şaşırdım buraya ilk geldiğimde, her an bir yerler­
den güzel, keskin bir koku gelir insanın burnuna ... Bir bakmış­
sın, ay dolunayken, ortalık deniz kokuyor. Bir bakmışsın, akşa­
müstü dağlardan kekik, yarpuz kokularına karışmış çam koku­
su geliyor. Balıarda limon, yazın sapsarı buğday kokar Çukuro­
va, çok acı ekin kokar ortalık ekinler biçilirken. Bir de yağmur 
sonları toprak kokar Çukurova, insam deli divane eden. Bu 
toprakta doğan, buraya yerleşen, bir daha dünyanın başka hiç­
bir yerinde yaşayamaz, yaşamaya mecbur kalırsa da ölür," diye 
karşılık verdi Hoca. 
"Ben şimdi limon çiçeği kokuyorum Hocam. O kadar yı­
kandım daha kokuyorum. Buraya gelirken portakalların için­
deydik." 
"Ben de tepeden lımağa limon kokuyorum," dedi Müs­
lüm. 
"İlk gelişte hep böyle olur. Haydi siz şimdi yalın, çok yor­
gunsunuz, yarın uzun uzun konuşuruz ." 
Memed: 
"Sağ ol Hocam, ellerinden öperim. Ama ne kadar çok Fer­
hcıt Hocaya benziyorsun sen. Şu uzun parmakların olmasa, ben 
bile seni Ferha t Hocadan ayıramazdım," diyerek ona hayretle 
bakıyordu. 
Abdülselam Hoca sakalım sıvazlayarak güldü. 
"Siz kardaş mısınız?" 
Hoca karşılık vermedi. Gene güldü. Oda kapısını açh. "Ya­
rın konuşuruz," dedi, "bol bol vaktimiz var, çok konuş uruz . 
Işıkta uyuya mazsan başucundaki lambayı üfle. Allah rahatlık 
versin." 
"Sağ ol Hocam." 
Memed, şimdiye kadar böyle sakız gibi, mis kokulu bir ya­
tağa da girmemi şti. 
"Müslüm ... " 
110