58 
BİR PAZAR 
"Aman Osmancığım yavaş sür!" dedi Nigân Hanım. 
"Daha nasıl gideyim anneciğim, elliyi geçmiyorum!" dedi 
Osman. 
"Bana değil, bana değil, yola bak!" dedi Nigân Hanım. 
"Yola bakıyorum, ama siz beni..." diye söylendi Osman. Öf­
keden sözünü bitirememiş gibi bir tavır takındı, ama sinirli 
değildi. "Keriman! Öğleden sonra Kerimani göreceğim!" diye 
düşünerek kendini yatıştırdı. Pazar öğleden sonraları Osman'ın 
ona tuttuğu dairede buluşuyorlardı. 
"Aa, bırakın canım bu oyunu oynamayı. Etrafı seyredin!" dedi 
Nigân Hanım. 
Cemil ile Lâle gene bütün araba gezintilerinde yaptıkları gibi 
"gözkapamaca" oynuyorlardı. Osman oyunun kurallarını bil­
miyordu, ama çocukların gözlerini yumduklarını, pencereden 
dışarı bakmadıklarını biliyordu. 
"Çocuklar hadi bırakın oyunu, bakın vapur gidiyor!" dedi 
Nermin. "Babaannenizi kızdırıyorsunuz. Bu geziye sizin için 
çıkılıyor, siz gözlerinizi kapıyorsunuz!" 
"Giderken görmüştük hepsini!" dedi Cemil. 
Nigân Hanım bir kahkaha koyverdi. Nermin de güldü. Pazar 
sabahı yapılan araba gezintisinden dönüyorlardı. Eylülün başıydı, 
ama hava sıcaktı. Bu yıl adadan erken dönmüşlerdi. Savaş çıkınca 
Nigân Hanım evinde olmak istediğini, hep evi merak ettiğini 
söylemişti. Bizim savaşa girmeyeceğimizi, girsek de adada 
oturmanın daha güvenilir olduğunu söyleyenlere yüzünü bu­
ruşturmuş, Ayşe'nin nişanı için hazırlık yapmak istediğini de 
söylemişti. Ayşe'nin nişanlanmasına en azından üç ay vardı, savaş 
çok uzaktaydı, ama Nigân Hanimin asık suratı hepsinden önemli 
olduğu için Nişantaşı'na taşınılmıştı. Osman: "İşte bir yeni yıl 
daha!" diye düşündü. "Gene pazar sabahları arabayla Boğaz'a 
gideceğiz, gene balık alacağız, gene şirketin!..." Birden savaşın 
Almanya ile ticareti engelleyeceğini düşünerek son günlerde sık 
sık kapıldığı bir telâşa kapıldı.