43  
43. Bana Zeytin Derler 
 
 
 
Akşam namaz ından önceydi, kap ı vuruldu, açt ım: Saray'dan Bostanc ıbaşı'nın bir adam ı, temiz, güzel, gülümser, 
yak ışıklı bir genç. Elinde yüzünü ayd ınlatmaktan çok gölgelendiren bir kandil, kâ ğıt, yaz ı tahtas ı; hemen anlatt ı: 
Padişahımız buyurmu şlar, üstat nakka şlar ı aras ında en güzel at resmini bir hamlede kim çizecek diye bir yar ışma 
açm ışlar. Şimdi hemen yere çöküp, bu kâ ğıdı tahtaya, tahtay ı dizlerimin üzerine yerle ştirip, gösterilen yere, 
çerçevenin içine resmi, cihan ın en güzel at resmini h ızla çizmem buyrulmu ş. 
Misafirimi içeri ald ım. Bir ko şu gittim kedi kula ğının tüyünden en ince kalemimi, mürekkebimi getirdim. 
Yere oturdum ve bir an durdum! Bu i şin içinde kan ımla can ımla ödeyece ğim bir düzen, bir oyun olabilir mi? 
Belki! Ama, Herat' ın eski üstatlar ının bütün efsaneleri ölümle güzellik aras ındaki bu ince çizgiyle çizilmemi ş 
midir? 
İçim nakşetme hevesiyle doldu, ama büsbütün eski üstatlar gibi çizmekten de korktum sanki ve tuttum 
kendimi. 
Boş kâğıda bakarak bir an bekledim ki ruhum endi şelerden ar ınsın. Yaln ızca çizece ğim güzel at ı düşüneyim 
ve gücümü, dikkatimi toplayay ım. 
Şimdiye kadar çizdi ğim ve gördü ğüm bütün at resimleri gözümün önünden geçmeye ba şlam ışlard ı bile. 
Ama bir tanesi vard ı ki, en mükemmeliydi. Kimsenin daha yapamad ığı bu at ı ben şimdi nakşedecektim. Onu 
kararl ılıkla gözümün önüne getirdim; ba şka her şey silindi, sanki bir an kendimi, burada oturdu ğumu, resim 
yapacağımı bile unuttum. Elim kendili ğinden kalemi hokkaya sokmu ş, mürekkebi tam k ıvam ında alm ıştı. Haydi 
elim, şimdi gerçek k ıl gözümün önündeki bu harika at ı! At ve ben sanki bir olmu ş, bu âlemin içinde yerimizi 
almak üzereydik. 
Bir an, bir sezgiyle, bu yeri çerçevelenmi ş boş kâğıdın içinde arad ım. Hayalimde at ı oraya yerle ştirdim ve 
birden: Evet, daha sanki ben dü şünemeden elim kesin bir kararl ılıkla kendili ğinden at ılıp, bak ne güzel, at ın 
ayağının ucundan ba şlad ı, hemen k ıvrılarak güzelim incecik bile ğini geçip yukar ı çıktı. Ayn ı kararl ılıkla 
dizinden de k ıvrılıp h ızla yukar ı göğsünün alt ına var ınca birden ne şelendim! İşte buradan k ıvrılarak, zaferle 
yukar ı: Göğsü ne güzel oldu! Ucu incelerek boyun oldu, tam gözümün önündeki at gibi. Kalemimi hiç 
kald ırmadan yana ğından, aşağıya biraz dü şünerek aç ık yapt ığım güçlü a ğzına vard ım ve içeriye girip, buras ı 
böyle, daha aç a ğzını, at, güzel dilini ç ıkartt ım. Burnunu yava şça -karars ızlık etme- döndüm. Dümdüz yukar ı 
çıkarken, bir an hepsine bakt ım ve çizgiyi tam hayal etti ğim gibi çekti ğimi görünce resmetti ğimi unuttum da 
sanki kulaklar, ve güzelim boynunun o nefis e ğimini ben çizmedim, elim çizdi. Ezberden ve h ızla semeri 
çizerken, elim kendili ğinden durdu da hokkadan f ırçama mürekkep ald ı. Sağrısını, güçlü kuvvetli ve kalk ık kaba 
etlerini çizerken çok memnundum, resmimle dopdoluydum. Bir an kendimi çizdi ğim at ın yan ında sand ım, 
kuyruğuna neşeyle girdim, sava şçı at ı bu, sürat at ı, kuyruğunu düğüm yap ıp dolan ıp yukar ı keyifle ç ıktım: 
Kuyruk sokumunu, k ıçını çizerken sanki kendi k ıçımda ve göt deli ğimde hoş bir serinlik hissettim ve o hazla 
sağrısının güzelim yumu şakl ığını hızla ve arkaya att ığı sol arka aya ğını toynaklar ını severek geçtim. Sol ön 
ayağın, tam akl ımdaki gibi zarif duru şunu veren elime ve çizdi ğim ata ben hayran oldum. 
Elimi kald ırdım, ateşli, ama kederli gözünü, bir an karars ızlıkla burun deli ğini ve eğer örtüsünü h ızla 
çizdim; yelesini sevgiyle ok şar gibi tek tek tarad ım, üzengisini takt ım, aln ına bir ak ıtma koydum ve istekle 
ölçülü, ama tam büyüklükte ta şak ve yarak çizdim ki her şey tamam olsun. 
Harika bir at resmi çizerken o harika at olurum ben.