çok özlüyor."  
Bu daveti duyunca beynimden binbir dü şünce geçti. 
Nicedir içimde uyumakta olan nefs aniden parlad ı, istenme- 
diğim bir yere dönmemem gerekti ğini tembihledi. 
Sultan Veled'i sak ın dinleme. Vazifeni tamamlad ın sen. 
Konya'ya dönmen şart değil. Baba Zaman ne dedi, unutma. 
Yolun bundan sonras ı tehlikeli. Gidersen dönemezsin... 
Nefs yaşamak ister. Habire daha fazlas ını talep eder. Benim 
nefsim de dünyay ı dolaşmaya devam etmek, yeni insanlarla 
tanışmak, yeni şehirler görmek istiyordu. Üstelik Şam'ı sev- 
miştim, gelecek k ışa kadar burada rahat rahat ikamet edebi- 
lirdim. Daha henüz bir yere ısınmışken yeniden yollara dü ş- 
mek insan ın ruhunda korkunç bir yaln ızlık hissi olu ştururdu. 
Gayet iyi biliyordum ki kalbim Konya'da kalm ıştı. Rumi'yi 
öyle çok özlemi ştim ki ismini anmak bile içimi da ğlıyordu. O 
yanımda olmad ıkça hangi şehirde kald ığımın ne önemi vard ı 
ki? O neredeyse, k ıblem o taraftayd ı. 
Satranç masas ına döndüm, şahımı oynadım. Fransis'in 
gözleri fal ta şı gibi çald ı. Zira bile bile kendimi yenilgiye sü- 
rüklediğimi anlam ıştı. 
Hayat da t ıpkı satranç gibi. Baz ı hamleleri kazanmak için 
yaparsın, bazı hamleleri de s ırf oyunun ak ışı bunu gerektir- 
  
diği, doğrusu bu oldu ğu için yapar ve yenilirsin. 
"Lütfen benimle gel" dedi Sultan Veled. "Dedikodunu ya- 
panlar, sana kötü davrananlar bile o kadar pi şman ki. Söz ve- 
riyorum, bu sefer her şey iyi olacak." 
"Ah evlat, böyle iddial ı sözler veremezsin" demek istedim. 
"Kimse böyle bir taahhütte bulunamaz!" 
Ama dilimi tuttum. Usulca ba şımı salladım. "Bir kez daha 
Şam'da gün bat ımı izleyeyim. Yar ın sabah erkenden beraber 
yola çıkarız." 
Sultan Veled içi rahatlam ış bir hâlde tebessüm etti. " İşte bu 
harika! Sa ğ ol! Var ol! Babam ne kadar sevinecek bilemezsin." 
Fransis'e döndüm. O da yeniden oyuna bakmam ı bekliyordu 
sabırla. Dikkatimi ona verdi ğimi anlay ınca, kaşlarını kaldırdı. 
"Dikkat et dostum" dedi muzaffer bir edayla. " Şah mat!" 
Kimya 
Konya, May ıs 1247 
Bambaşka bir adam olmu ş. Ne kadar de ğişmiş. Saçlar ı 
gözüne dü şecek kadar uzam ış, teni Şam güneşi altında yan- 
mış; daha genç, daha yak ışıklı olmuş. Ama bir ba şka yenilik 
daha var üstünde; tam olarak ne oldu ğunu bilemiyorum. 
Kara gözleri her zamanki gibi ışıl ışıl fütursuzca bak ıyor 
ama gözlerinin derinlerinde bir ba şka kıvılcım var. Gözleri, 
görmüş geçirmi ş, ununu eleyip ele ğini duvara asm ış, müca- 
deleden geçmi ş ve bütün h ırslardan ar ınmış bir adam ın göz- 
leri... 
Şems değişmiş. Ama belki de en büyük de ğişim Mevlâ- 
na'da. Şems gelince bütün dertlerinden tasalar ından arınır, 
yüzünde güller açar sanm ıştım. Ama öyle olmad ı. Şems'in 
  
360 
geldiği gün Rumi onu şehrin kap ısında, ellerinde papatya- 
larla kar şıladı. Fakat hemen akabinde yeniden bir hüzün ve 
endişe çukuruna yuvarland ı. Şimdilerde eskisinden daha te- 
dirgin, hatta daha mutsuz ve münzevi. Galiba nedenini an- 
lıyorum. Şems'i bir kere kaybetti ya, bir daha kaybetmekten 
korkuyor. Ayr ılık acısını bir kez tatt ı ya, şimdi yüre ği ağzın- 
da yaşıyor. Benden ba şkası bunu hissedemiyor ama ben yü- 
reğimde hissediyorum. Zira t ıpkı onun gibi ben de Şems'i