kurtarmaya çalıştınız. Sizlere ne kadar minnettardık. Buna
karşılık biz de elimizden geleni yapmaya çalıştık: kıtlık yıl-larında, sizler bu dünyanın gelişmesi ve daha iyi yarınlaragitmesi için vazgeçilmez olduğunuzdan, durumu kurtar-mak için açlıktan öldük; yeni bir düzen kurulduğu zaman,bu düzenin yerleşmesi için, eski düzene bağlı kütleler ola-rak biz tasfiye edildik (sizler yeni düzenin kurulması içingerekliydiniz, bizse bir şey bilmiyorduk); savaşlarda bizimöldüğümüze dair o kadar çok şey söylendi ki bu konuyudaha fazla istismar etmek istemiyoruz; bir işe, bir okulamüracaat edildiği zaman fazla yer yoksa, onlar kazansın,onlar adam olsun diye biz açıkta kaldık; yani özetle, herkesbirşeyler yapabilsin diye biz, bir şey yapmamak suretiyle,hep sizler için birşeyler yapmaya çalıştık. Bütün bunlarolurken birtakım adamlar da anlayamadığımız sebeplerleanlayamadığımız davalar uğruna yalnız başlarına ölüp gitti-ler. Böylece bugüne kadar iyi (siz) kötü (biz) geldik. Bize,sizleri, yargılamak gibi zor ve beklenmeyen bir görev ilk de-fa verildi; heyecanımızı mazur görün.
Aramızda hukukçu olmadığı için söz uzatılmadı, sanıkla-
rın kendilerini savunmalarına izin verilmedi. Gereği düşü-nüldü. Sanıkların ellerinden başarılarının alınmasına oybir-liğiyle karar verildi.
Mısra 463: Yıl bin dokuz yüz kırk dokuz
Yıl bin dokuz yüz kırk dokuz. Artık kara renkli ekmek
yenmiyor. Girmeden girdiğimiz savaştan çıktık. Şekerucuzladı. Babası Selim’e yeni bir kat elbise yaptırdı. De-mokrasi diye bir söz çıktı. Saffet tıbbiyeyi bitirdi. Zengin birkıza âşık oldu. Yalansız her gün mektup yazıyorlar birbirle-rine. Ecmel Beyler taşındılar. Selim on bire geçti. Herkes,
226