94 Yaşar Kemal- Dağın Öte Yüzü 
Meryemce öfkesinden patlayacaktı neredeyse. Alinin her sözünde bir öfkesi 
artıyordu. Bir, bir kat daha. 
Kalk da düş yola. Kalk, benim kanlım. Sen oğul değil, benim öz kanlımsın. 
Ben ölürsem, senden sorulsun. Uzunca anasını. .. Önceden, atını, sonradan ana­
sını öldürdü desinler. Sana bir alkış ederim ki, Uzunca Alicik, bir alkış ... Toza 
duruana kanşırsın. Amma, analık batsın. Sana alkış etmeye, ellerimi açıp da gü­
zel Allahım şu Uzunca Ali yi atım. gibi eyle, üleşi kuşlara yem olsun demeye dilim 
varmıyor. Var git, cehennem yolun olsun. 
Ali kocaman, uzun, kamış gibi uzun parmaklı ellerini yere dayadı. Epeyce 
elleri üstünde yaylandı. Önlerindeki ateş de sönmüş, közleri kül bağlamıştı. 
Zorla ayağa kalktı. Anasını doğrulttu. Çevirdi. 
"Haydi çocuklar," dedi. "Düşün yola." 
Çocuklar uyukluyor lardı. Zıpladılar. 
Anasının önüne oturdu. Kalkama yacağından korkuyordu. Ellerinden tuttu, 
üstüne iyice çekti, davrandı ama ilk davranışta kalkamadı. Bir daha davrandı. 
Üçüncüsünde kalktı ama, az daha anasıyla birlikte yere kapaklanacaktı. Ana­
sı bir kurşun külçesi gibi geliyordu ona. Öylesine ağırlaşmıştı. İçine bir korku 
düştü. Bu korku iflah etmez adamı, diye düşündü . Korku adamın elini ayağı­
nı keser. Ya düşüverirsem şuraya? Düşer de şuracıkta kalırsam? Bayılırsam ... O 
zaman benimle varsın konuşmasın karıcık, diye düşündü. Varsın konuşmasın. 
O zaman konuşmayanı bir göreyim. 
Gittikçe kızışıyordu. Kızıştıkça da gücü artıyor, Meryemce yeyniliyordu. 
Çocuklar önde, onlar arkada konuşmadan uzun zaman yürüdüler. Meryem­
ce öyle bir açlık duydu ki içinde, yüreği kazınıyordu. Aklına geldi ki çoktandır 
bir şey yememişti. Gelinin pişirdiği tarhana geldi gözünün önüne. Sıcak sıcak, 
tüt babam tüt ediyordu, kalaylı, parıl parıl bir tasın içinde. 
Artık elleri, oğlunun omuzunu tutamaz olmuştu. Eli bir açılsa da omuzu bı­
raksa, bir daha tutamayacaktı. O yüzden ellerini kenetlemişti. 
Ali bir duruyor, soluk alıyor, sonra birazcık yürüyordu. ikide birde de "Am­
ma da ırağa götürmüşüm yükü o sevincilen," diyordu. 
Ayağını bir taşa vurup, anayı fırlatırcasına toprağa attığı zaman ay batıyor­
du. Hemen yere oturdu, çarığını çıkardı. Sırtından yolun kıyısına hızla düşen, 
toprağa çarpan Meryemce of bile dememişti. Sağ dirseğinin üstüne abanmış, 
gözlerini yummuştu. Kulakları uğulduyordu. Çocuklar başına dikilmişler, ora­
da korka korka duruyorl ardı. Önlerindeki yusyuvarlak karartı, nineleri, donar 
gibiydi. Tir tir titriyordu . 
Ayağının taşa gelen başparmağını yokladı, ovuşturdu, acılı ayağına sert çarığı 
giydi. Sonra da, çabuk çabuk bağladı bağlarını, hemen ayağa kalktı, anasının elin­
den tuttu, kendine doğru çekti, önüne çömeldi, var gücüyle üstüne çekti. Çek­
mesiyle ayağa kalkması bir oldu. Koşuyordu. Çocuklar ta gerilerde kalmışlardı.