Ölmez Otu 793 
yaşındaydı. Bacaklarını karnma çekmiş, yumulmuş, uçarcana titriyordu. Titri­
yor, dişleri biribirine vuruyordu. 
Bir yaşlı: 
"Bir semer bulun da çocuğu semerin içine yatırın, belki geçer," dedi. "Oğlan-
lık tutmuş." 
Hemen öyle yaptılar. Çocuğu semerin içine yatırdılar. 
"Bir doktor, bir doktor," diye inliyordu Kel. "Bir doktor..." 
Gerçekten bir doktor olsaydı çocuk kurtulacaktı. Önceki yıllarda, Adana 
yakınında, Karşıyakada pamuk topladıklarında on dört çocuk böyle titreme­
ye tutulmuş, doktorlar çocukları bir iğnede kurtarmışlar, hastalığın adına da 
zehirli sıtma demişlerdi. 
Köylülerin hepsi de işi bırakmışlar, çocuğun başına toplanmışlar, elleri koy­
nunda, çaresiz, çatır çatır, terleyen sıcağın alnında bekleşiyorlardı. Çocuk öğ­
lene kadar titredi, titredi semerin içinde, sonra durdu, kasıldı, az daha türedi, 
gene kasıldı, bir daha kıpırdamadı, öldü. 
Kadınlar çocuğun yöresine halkalandılar, çığlık çığlık seslerle ağıda başla­
dılar. 
İkindiüstü çocuğu yıkadılar. Karşıdaki köyden bir imam geldi. Cenaze na­
mazını sıcağın altında kıldılar. Çocuğu bir yorgan yüzüne sarmışlardı. 
Ceyhan yannın az ötesinde bir tümseğe gömdüler. Kel Osman küçücük 
mezarın etrafını büyücek çakıltaşları yla çevirdi. Yalak köylüsünün yarısının 
ölüsü böyle Çukurova tümseklerine gömülüydü . Alıştıkları bir şeydi bu, o 
kadar çok üzülmediler. 
Vakit gece yarıyı çoktan geçmişti. Taşbaşoğlu alaçığın önünde pamuk yığınının 
duldasmda Memidiği dinliyor du. Memidik onun önüne diz çökmüş, elpençe divan 
durmuştu. 
"Ermişim, Efendimiz ," diyordu, "bana akıl ver. İşte seni taneyledi de ne oldu. 
Kelin başına geleni herkes gördü. O Vicikvicik iti de görecek. Haşa huzurdan. 
Ben sana inandım iman ettim. Arkasında yedi ışıklan gördüğüm senin iki üç 
misli irilikteydi ama, o sendin. Yüzü de ışık içinde yalp yalp yanıyordu ama, o 
sendin. İnandım, iman ettim." 
Taşbaşoğlu hiçbir söze varmıyor, öyle dimdik ayakta duruyor, tepede Memi­
diğe bakıyordu. Ay ışığı gölgesini doğuya götürmüş, ötelere uzatmıştı. 
"Efendimiz, bıçağıını alıyor, yolunu gözlüyorum. Sefer geliyor, o gelince elim 
ayağım çözülüyor, azıcık gücüm bile kalmıyor, yere yığılıyorum. Belki on kere 
smadım, olmadı. Ya dondum, ya çözüldüm. Bu adamı öldürmezsem bu dünya 
bana haram. Yaşayamıy orum. O adamı gördükçe ağı yiyip ağı içiyorum. Keşki 
ölebilsem. Yaşamak ağrıma gidiyor. Seni inkar edeyim diye, biliyorsun, kemik­
lerimi kırdı. Öldürmeliyim onu, ermişler ermişi Efendimiz." Dizlerine sarıldı,