kılmıştı." Ja le Oğan o gece uyuyamamış. Gitmiş annesine 
danışmış. "Biz, Mustafa için kimseye, nasıl bir insandır diye 
sormayız," demiş annesi, "İsteyen gelsin, Mustafa’nın nasıl 
bir insan olduğunu bizden öğrensin." Ja le  Hanım Alman­
ya’da okurken, Erenköy'deki evde herkes Mustafa İran'ın 
‘tiryakisi’ olmuştu. "Ben de artık kaçamak yolu kalmadığını 
anlamıştım." Ertesi gün gene Ege Bahçesinde buluştular. 
"Mustafa gene ordan burdan konuştu, mevzuya girmedi. 
Sonra birden sigara paketinin arkasına bir şeyler karaladı 
ve önüme uzattı; "leh werde mich riesig freuen wenn ich von 
Dir höre, dass Du mich als Dienen verlobten ansiehst (‘Beni 
nişanlın olarak kabul ettiğini senden duyarsam, son derece 
mutlu hissedeceğim kendimi’). Altında kesin bir soru vardı: 
J a  oder nein?’ (‘Evet mi hayır mı?’)." Anadolu’nun sıkılgan 
çocuğu Mustafa İnan, Almancaya sığınmıştı. Biliyorsunuz 
kadınlar evet demezmiş; fakat artık kaçamak yolu kalma­
mıştı Paketi aldım ve Mustafa'nın karaladığı satırların altı­
na yazdım; ‘J a  oder nein, das weiss ich nicht. Doch weiss 
Eins dass ich Dich lieb habe' (‘Evet mi hayır mı bilmiyorum. 
Bildiğim bir şey varsa o da seni beğendiğimdir’). Mustafa bu­
nu ‘evet’ kabul etti. Oradan Kadıköy Iskelesi’ne indik hemen. 
Koşarak geldik âdeta iskeleye. Sevinç içindeydik. İkimiz de 
sanki uzun ve ağır bir yükten kurtulmuş gibiydik.'
Belki Ja le Oğan, Mustafa İnan'ı, Almanya’ya gitmeden 
önce de beğeniyordu, daha doğrusu seviyordu. Yalnız, bu ko­
nuda, bugün bile kesin konuşmaktan çekiniyor, ya da sıkılı­
yor olmalı ki, Mustafa Bey’e verdiği ‘ich hahe Dich lieb’ sözü 
nü, ‘seni seviyorum’ diye değil de, ‘seni beğeniyorum' diye çe­
viriyor Turkçeye. Belki de Jale Oğan, ilk ders aldığı günler­
den itibaren Adanalı öğrenciyi sevmeğe başlam.ştı: batta, 
anlaşıldığına göre, birlikte ders aldıkları kız arkadaşı da, 
Mustafa İnan'a âşık olmuştu. Yoksa, neden Mustafa’nın si­
gara paketini alarak bahçeye kaçıyordu? Ja le Hanım da aca-
111