"Evci, o zamanlar ağzıma gelen her şeyi söylerdim, ama inan 
ki, o şairlik ve kendimi öldürmek hakkında söylediklerim 
doğrudur!" 
Ömer: "Breh, breh, breh!" diyerek güldü. 
Muhittin ona: "İnanmak zorunda değilsin?" diyen bir bakışla 
baktı. İddiasına, kanıtlamaya kalkışmayacak kadar bağlıymış 
gibi kendinden emin bir tavırla "Sen gül bakalım!" dedi. 
Refik her şeyin yolunda gitmesinden hoşnuttu. Dolaplardan 
bardaklar çıkarıyor, şekerliği tepsiye koyuyor, çayın demine 
bakıyor, hiçbir şey eksik olmasın istiyordu. 
Ömer: "İçki de getirsene içki," dedi. 
"Bir şey yoktur ki bizde! Babamın çilek likörleri var. Bay­
ramlarda biraz içer..." 
"Neyse, boşver!" Ömer, Muhiltin'e döndü; "Sen içiyor mu­
sun?" 
"Arada bir." 
Refik: "Bir gün bana geldiydi. Eylülde galiba değil mi? İyice 
sarhoştu!" 
"İçmek lâzım canım, içmek lâzım," dedi Ömer. 
"Niye?" 
Ömer: "İçmek lâzım çünkü içki...!" diyerek Refik'e döndü: 
"Ne güzel kokuyor çay!" dedi. Yeniden Muhiltin'e döndü: "Çünkü 
bu iyi bir şeydir!" 
"Bundan sonra herkes kendi çayını kendisi alır!" dedi Re­
fik. 
"Niye iyi bir şeymiş?" 
Ömer: "Peki, söyleyeceğim!" dedi. Yüzünde, "Artık günah 
benden gitti!" diyen bir anlatım vardı. "Çünkü içki insanı günlük 
hayatın ötesine geçirir. Yüzeysel şeyleri aşmasına yardımcı olur!" 
Heyecanla ayağa kalktı. "Sıradan, bayağı hayatın korkunçluğunu 
insan anlayabilir!" 
Muhittin: "Neler varmış yahu sende!" dedi. "Otursana!" 
"Sana bayramda söylemiştim böyle olduğunu!" dedi Refik. 
"Bende çok şey var ya! Avrupa'dan çok şey öğrendim. Burada 
hımbıl bir insan olamam artık. Azla yetinemem. Avrupa'da 
öğrendim... Bir hayatım olduğunu, sonra öleceğini öğren­
dim ! " 
128