İyi ki yemiştim suratıma o tokadı! Bana vuraca­
ğına, her zaman yaptığı gibi bağırıp çağırarak itir az 
etseydi, ya da kalbimi kazanmaya çalışarak beni ka­
rarımdan vazgeçirmeyi deneseydi , eminim aynı 
minvalde devam ederdik. Fakat çocukluğumda an­
nemin birkaç küçük fiskesinin dışında hiç dayak ye­
memiş olan ben, hayatımın ilk ve son tokadını, as­
la unutamayacak, sindiremeyecektim. 
O gece gittiğimiz arkadaşımızı n evinde ne ka­
dar renk vermemeye çalıştıysak da, yakın dostları­
mız, aramızda bir şeylerin geçmiş olduğunu hemen 
fark ettiler. Ben, evlilik yıldönümümüz şerefine ya­
pılan gecede neşesizdim, durgundum, Atilla ise 
dut yemiş bülbül gibiydi. Sanırım kendini tutama­
yıp yüzüme indirdiği şaplağın getireceği sonucun 
farkındaydı. Benimle konuşma ya cesareti yoktu 
ama bütün gece etrafımda dolandı durdu. Barda­
ğım boşaldıkça hiç konuşmadan şarabımı doldur­
du, bir ara sigara dumanı çıksın diye açılan pence­
renin önünde otururken, şalımı getirip sırtıma koy­
du. Ben, hislerimi belli etmemek ve elimde olma­
dan gözümden yuvarlanı verecek yaşlara mani ol­
mak için, yüzümde manasız bir gülümsemeyle otu­
ruyordum bir köşede. Dans etmiyor dum. Yemek 
davetini yapan arkadaşıma yardım etmiyor dum. 
Sohbetlere katılmıyordum. Bir ara hastanede bir­
likte çalıştığım doktor arkadaşım Özden yanıma 
geldi, 
128