böyle bir yazıyı ben yazamam... Onu öven, ama yaşlandığını, 
işinin bittiğini gösteren bir yazı yazmalı biri. Ona karşı tavrımız 
bir cenazeye duyulan saygıdan..." Bütün gözlerin kendisini 
izlediğinden emin, susuyormuş gibi yürüyordu. 
Muhittin ona bakmak istemedi. Önündeki dosyayı açtı. Dergiye 
gelen bütün şiirleri okuyor, iğreniyordu. Hepsinde aynı kah­
ramanlık, mertlik, cesaret kelimeleri, aynı savaşma isteği, des­
tanlardan alınmış aynı adlar vardı. Şiirlerdeki kelimelerin onda 
biri birbirinin aynısıydı. Mahir Altaylı gençleri coşturmak, teşvik 
etmek, dergiye bağlamak için bol bol şiir yayımlanmasını isti­
yordu. Muhittin bunlar arasından bazılarını seçmişti. Beşiktaş'ta 
. meyhanede buluştuğu askerlerden birinin bir şiirini de koymuştu 
dosyaya... Üç ayda onları Türkçülüğe bağlamıştı. "Onlar da benim 
çömezlerim!" diye düşündü. Mahir Altaylı'nm sesine dikkat 
etmemek için bu şiirlerden birini okumak istedi, dosyanın en 
üstünde duran kendi şiirini gördü... Birden her zaman kapıldığı 
ve Türkçülüğe kendini vermesine engel olan meraka kapılarak: 
"Nasıl öyle oluyorlar? Nasıl o şiirleri yazıyorlar? İçlerinde ne 
var? Neler hissediyorlar?" diye düşünmeye başladı. Sonra Mahir 
Altaylı'nm kendisine seslendiğini farketti. 
"Sen yazabilirsin belki böyle bir yazıyı, Muhittin!" 
"Ama ben onu fazla tanımıyorum ki..." ı 
"Böyle birisinin övgü yazması daha iyi olur. Üstadın eserlerini 
hiç mi okumadın?" 
"Türk Tarihine Başlangıcı ve Türkistan Folkloru'nu oku­
muştum..." dedi Muhittin. 
"Yeter o kadarı... Zaten kendini tanıtmaya meraklıdır üstad. 
O kitaplarında hayat hikâyesini vermiştir... Onlardan yararlan, 
istersen bana sor! İki sayfalık bir şey olsun..." 
Muhittin bu işi yapmak istemediğini belirtecek sözler aradı, 
ama birden herkesin kendisine baktığını, kendisi hakkındal>ir 
şey düşündüğünü sezerek ve bir zamanlar yalnızlık ve ölüm 
şiirleri yazdığını hatırlayarak: "İki sayfalık, çabuk yazıveririm! " 
dedi. 
"Ama dikkatli yaz!" dedi Mahir Altaylı. Sanki denetiminden 
kaçan bir şey varmış gibi titizleşmişti. 
"Dikkatli yazarım!" diye homurdandı Muhittin, ama sözlerinin 
417