anlattığı kişilerin görünümlerinden almıyor. Tam ter­
sine.. Sezer Tansuğ, Beş Gerçekçi Türk Ressamı ad­
lı kitabında «Nuri İyem insanı ve doğayı narin ve hey­
betli, içli ve katı karşıtlar düzenine sokar» diyor. Ah­
met Harndi Tapmar da «Nuri, tabiata bağlı, yaratılı­
şından tealog doğmuş, münkirlerin inkar yoluyla da ol­
sa Allah peşinde koşmaları gibi bir yığın mücerret he­
sabın arasından daima ona gidiyor. Bazen de uzun za­
man ihanet ettiği bir sevgiliye kavuşur gibi ona atılı­
yor, onda kayboluyor. Nerde ise ey değişikliğin ezeli 
kaynağı, rüyalarımızın sonsuz pınarı. Ey gerçek ve 
cömert yaratıcı diye önünde diz çöküp yalvara�ak» 
derken de bizce aynı şeyleri söylüyor. Çünkü olguyu 
kavramak, biliyorsunuz insanın içindeki o değişken 
ama gerçek ve cömert tanrıyı tanımak demektir . Nu­
ri İyem, sadece insanın görünenini tasvir et.miyor ya­
ni, tanrı dediğimiz şeye, insanın o yaratıcılığının rle­
rinlerine koşuyor. Çelişkisini, karşıtını yakalamaya ça­
lışıyor. Nuri'nin resimlerindeki o Anadolu kadınları­
nın gözleri unutulabilir mi? Halen içinde yaşadığımız 
bu yeni toplumsal olgunun insan gözlerine yansımış 
trajiğini veriyor çünkü o gözler. Öyle ki, bu trajik gö­
rünümü, Ahmet Harndi Tanpınar'ın <<sükut musikisi» 
diye tanımladığı doğa resimlerinde de görmemek ola­
naksız. Öfkenin resmi onlar. Dingin, ama can alıcı; 
sessiz, ama içinde gizli fırtınalar saklayan .. Doğamı­
zın, insanımızın öfkesinin şairi, o. Bilinçsiz; öfkenin 
bilge şairi, bence. Resimle olguyu anlatmasını bilen ... 
Nuri İyem'le aynı zaman parçasını bölüşmekten 
gurur duyuyorum. 
156