27  
27. Benim Ad ım Kara 
 
 
 
As ılm ış Yahudi'nin evinde karanl ığın içinde güzel ka şlar ını çat ıp beni azarlayan Şeküre'ye göre elimde tuttu ğum 
alameti Tiflis'te rastlad ığım Çerkez k ızlar ının, K ıpçak aşiftelerinin, hanlarda sat ılan fakir gelinlerin, Türkmen ve 
Acem dullar ının, İstanbul'a gittikçe yay ılan s ıradan orospular ın, Mingeryal ı iffetsizlerin, f ıkırdak Abazalar ın ve 
Ermeni acuzelerin, Cenevizli ve Süryani cad ılar ın, iki tarafl ı zennelerin, gözü doymaz o ğlanlar ın ağızlar ına 
kolayca sokabilirdim belki, ama Şeküreninkine de ğil. Arabistan'daki küçük s ıcak kentlerin ara sokaklar ından 
Hazar Denizi k ıyılar ına, Acem ülkesinden Ba ğdat'a her çe şit ucuz, sefil, orta mal ıyla düşe kalka, ben, Şeküre'nin 
öfkeyle hayal edip söylediklerine göre belli ki bütün ölçüleri kaybetmi ştim de baz ı kad ınlar ın şerefleri oldu ğunu 
unutmuştum. Demek ki a şk laflar ım da hiç samimi de ğildi. 
Sevgilimin elimdeki suç aletinin rengini kaç ıran rengârenk sözlerini sayg ıyla dinliyor, durumumdan, 
uğrad ığım bozgundan utan ıyordum utanmas ına, ama iki şey de vard ı ki beni memnun ediyordu: 1. Ço ğu zaman 
bu durumlarda ba şka kad ınlara hayvanca yapt ığım gibi Şeküre'nin öfkesine ve sözlerine, ayn ı renkte bir öfke ve 
söz buhran ıyla cevap vermeye hiç kalk ışmam ıştım. 2. Şeküre'nin yolculuklar ımın fazlas ıyla fark ında olduğunu, 
demek ki beni sand ığımdan fazla dü şündüğünü anl ıyordum. İsteğim gerçekle şmediği için mahzunla ştığımı gören 
Şeküre, şimdiden benim için kederlenmeye ba şlam ıştı bile. 
"Beni gerçekten kara sevdayla seviyorsan," dedi kendini affettirmek ister gibi. " Şerefli bir erkek gibi 
kendine hakim olur da ciddi niyetler besledi ğin kad ının haysiyetini k ırmaya çal ışmazd ın Benimle evlenmek için 
hileler yapan bir sen de ğilsin. Buraya geldi ğini kimse gördü mü?" 
"Hay ır." 
On iki y ıldır hat ırlayamad ığım tatl ı yüzünü, sanki karl ı karanl ık bahçede yürüyen biri varm ış gibi kap ıya 
çevirdi ve onu yandan görme zevkini de bana verdi. Bir an bir t ıkırtı olunca ikimiz de susup bekledik, ama kimse 
girmedi kap ıdan. Tâ on iki ya şındayken bile, benden daha fazla bildi ği için Şeküre'nin bir tekinsizlik duygusu 
uyand ırdığını hat ırlıyordum şimdi. 
"As ılm ış Yahudi'nin hayaleti gezer burada." dedi. 
"Buraya geliyor musun hiç?" 
"Cinler, cangolozlar, hortlaklar... Bunlar rüzgârla gelir, e şyalar ın içine girer, sessizlikten ses verirler. Her 
şey konuşur. Buraya gelmeye lüzum yok. İşitiyorum." 
"Şevket beni buraya ölü kediyi göstermeye getirdi, ama yoktu." 
"Ona babas ını öldürdüğünü söylemi şsin." 
"Tam öyle demedim. Laf oraya m ı gelmiş? Onun babas ını öldürmek de ğil, babas ı olmak isterdim." 
"Niye babas ını öldürdüğünü söyledin?" 
"Önce, sen hiç adam öldürdün mü?," diye sordu. Ona do ğruyu, iki adam ı öldürdüğümü söyledim. 
"Övünmek için mi?" 
"Hem övünmek, hem de annesini sevdi ğim çocuğun gözüne girmek için. Çünkü annesinin o haydutçuklara 
evdeki ganimetleri gösterip, babalar ının savaş kahramanl ıklar ını balland ırıp anlatarak avuttu ğunu anlad ım." 
"Övün o zaman! Çünkü seni sevmiyorlar." 
"Şevket sevmiyor, ama Orhan seviyor," dedim sevgilimin bir yanl ışını yakalaman ın gururuyla. "Ama 
ikisinin de babas ı olacağım ben."