varsa, un, buğday, yağ, at, inek, eşek, hepsini hepsini aldı gö­
türdü, yığdı Abdinin ambarına. Köylü o yıl aç kaldı. Aç kurt­
lar gibi sızılaştılar. Yakın köyler duydular da halimizi bize bi­
rer ikişer ekmek getirdiler. Köylünün çoğu yakın köylere git­
ti... O kış acından on beş kişi şişti şişti öldü. Dışarda hiç köy­
lü görebildin mi gelirken? Göremezsin yavru, hepsi yarı çıp­
lak... Dışarı çıkamıyorlar."
"Topal Ali?" diye sordu Memed. Sesi yok gibiydi.
"O, Hamzanın iti oldu. Köylünün malmı o taşıdı ambara... 
Ben sana onu öldür demedim mi? Şu koca hançeri kanuna sok 
da öldür demedim mi?"
Memed, sallanarak, ölü gibi ayağa kalktı. Ayakta dura­
madı, direğe yapıştı. Yalpalayarak dışarı çıktı. Sarhoşlar gibi 
Dikenlidüzüne aşağı yürüdü. Dişleri kenetlenmişti. Tir tir tit­
riyordu.
Sabahın ilk ışıkları onu Dikenlidüzünün ortasında, dimdik 
dikilmiş, donmuş, hiç kıpırdamaz buldu. Yüzü bembeyazdı ve 
donmuştu. Gölgesi upuzundu.
Öğle oldu Memed kıpırdamadı, gölgesi toplandı, ayağının 
dibine geldi bir kara yuvarlak oldu. İkindi geldi geçti.
Hürü Ana gittikten sonra ardından çıkmış, koşarak onu 
aramaya başlamıştı. Sabaha kadar aramadığı bir yeri bırakmadı 
ovada. Gün doğduktan sonra da aradı. İkindiye doğru düzlüğe 
bakmayı akıl etti. Baktı ki, ne görsün, Memed düzlüğün ortası­
na dikilmiş durur.
Düşe kalka, koşa yürüye yamna vardı. Baktı ki Memed bi­
tik, dişleri kenetlenmiş.
"Öldürdüm yavrum seni. Haydi çabuk, candarmalar göre­
cek, birisi görecek."
Koluna girdi, yakındaki dereye doğru onu sürükledi, bir 
hayıt çalısının içine yatırdı. Yüzüne su serpti, ona diller döktü, 
sevindi, oynadı güldü. Neden sonra Memed kendine geldi:
"Anam," dedi, "güzel anam, anaların en yiğidi. Size çok 
kötülük ettim."
Uzandı Hürünün elini aldı dudağına bastırdı, öptü. Sonra 
gülümsedi.
"Ana," dedi, "Topal Aliye söyle de gelsin."
154