dedi. Gece harerne nasıl girebileceğini düşündü. Bunun için 
bin türlü yol buldu. Şimdi Anjel'in kilitli kapısını açma 
meselesi kalmıştı. Bunun için uzun düşünmek gerekiyordu. 
Odasına çekildi, pencerenin önüne oturdu, düşünmeye 
başladı. Önce pencereden girmeyi uygun gördü. Odanın 
yüksekliği fazla olduğu için bu yolla girmeyi çok zor gördü. 
Kamayı yanına alıp gündüzden Anjel odada yokken kar­
yolasının altına girip saklanmayı, intikam zamanına kadar 
orada beklemeyi düşündü. Bu ikinci yolu da zor buldu. 
Bunu yaptığı takdirde gündüzden yakayı ele verip amacına 
ulaşamadıktan başka babası tarafından şiddetle cezalandı­
rılmak ihtimali vardı. 
Bu korkunç düşüncelerle pencereden dışarı bakmaktay­
ken Mürebbiye'nin çocuklarla beraber bahçede gezindiğini 
gördü. Göz göze geliderse zihninde dolaşan bu korkunç 
kararları belki anlar korkusuyla pencereden çekilip kendini 
Mürebbiye'ye göstermedi. 
Kapının kilidini gece istediği dakikada açabilmek mese­
lesini olanca zihin gücü ve dolap çevirme becerisiyle düşün­
dü. Sonunda kendi kendine: 
-Önce gidip şu kapının kilidini dikkatle inceleyeyim. 
Ona göre belki bir karar verebilirim. 
dedi. Fakat harerne nasıl girecekti? Oraya girmek ken­
disi için kesin olarak yasaktı. Sadri'nin kalemde olması, 
Amca Bey'in yanında bulunmaması, Mürebbiye'nin bahçe­
de gezinmesi, işini kolaylaştıracak tesadüflerdendi. Selam­
lıktaki uşaklar, haremdeki cariyeler gündüz o vakit hep alt 
katlarda bulunduklarından, yukarı katta bir kendisi, bir de 
Efendibabası vardı. Selamlıktan harerne geçilen koridorun 
kapısı geceleri kilitli, gündüzleri açık bulunduruluyordu. 
Fakat o koridordan harerne girmek için mutlak babasının 
kütüphanesi önünden geçmek gerekiyordu. Şemi yine kendi 
kendine: 
-Efendibabam bu günlerde "Antelmıntı ka"yı yazmak­
la meşgul... Böyle meşgul bir zamanında kapısının önünden 
geçmek değil a odasına bile girilmiş olsa çoğu zaman farkın-
152