1 5
nim arabam!!!  Ne nahoş laf. İnsanın çocuğuna -hatta her­
hangi birin e- söyleyeceği şey miydi bu! Gözlerini para pul 
hırsı bürümüş, mal mülk düşkünü o berbat tiplerden birine 
mi dönüşmüştü yoksa? Dudaklarını ısırdı kaygıyla. Utandı 
kendinden.
Deniz ise umursamadı. Sıska omuzlarım silkip camdan dı­
şarı baktı. Bir yandan da tırnaklarım yolmaya devam etti.
Az biraz hareketlendi trafik. Altlarındaki Range Rover’ın 
bir heves ileri atılmasıyla lastiklerini inleterek tekrar dur­
ması bir oldu. Bayideki kataloga göre Monte Carlo Mavisi  idi
araç. Broşürde başka renk seçenekleri de mevcuttu: Davos
Beyazı , Venedik Leylağı, Uzakdoğu Ejderha Kırmızısı, Suudi
Çöl Pembesi, Gana Polis Timi Hakisi  veya Endonezya Ordu
Taburu Yeşili.  Kim bilir kim veriyordu bu isimleri renklere?
Hangi akla hizmetle? Merak etti Peri, acaba etraftaki sürü­
cüler hava attıkları pahalı ve fiyakalı arabalarının Gana’da 
polis üniformaları ya da Sahra’da çöl fırtınalarıyla ilişkilen- 
dirildiğinin farkında mıydılar?
Hangi renkten olursa olsun, lüks otomobiller cirit atıyor­
du İstanbul’da. Cins köpekleri andırıyorlardı. Hani kolay ve 
konforlu hayatlar için dünyaya gelmiş ama bir şekilde yolu­
nu kaybedip kendini yaban ortamda bulmuş asil, safkan kö­
pekler gibi abes duruyordu araçların çoğu. Hızlanacak yer 
bulamamanın sıkıntısıyla kıvranan yanş arabaları, en ma­
hir manevralarla bile ufacık park yerlerine sığamayan arazi 
cipleri, sadece uzak ülkelerde ya da televizyon reklamların­
da görülen geniş ve açık yollar için tasarlanmış pahalı sedan- 
lar... Bunca lüks araba ve katiyen ilerlemeyen bir trafik. Üs­
tü cilalı, altyapısı eksik bir şehir.
“Bir yerde okudum, dünyanın en kötüsü seçilmişiz” dedi 
Peri.
“N e?”
“Trafik diyorum. Dünya birincisiym işiz. Kahire’den bi­