arkadad ır. Hiçbir at, sefer resimlerinde gösterildi ği gibi, ön aya ğının biri bütünüyle yerdeyken ötekini merakl ı bir 
köpek gibi ileri uzatmaz. Birbirinin gölgesi misali, ayn ı kal ıbın üzerinden arka arkaya yirmi kere geçip 
resmedildi ği gibi, hiçbir sipahi bölü ğünün atlar ı ayn ı anda ayn ı ayağını atamaz. Kimse bize bakmazken, 
önümüzdeki ye şil otlar ı eşeleyip yeriz; resmedildi ğimiz gibi dimdik dikilip zarafetle beklemeyiz hiç. Niye 
yememizden, içmemizden, s ıçmam ızdan ve uyumam ızdan bu kadar utan ılıyor? Niye şu benim ma şallah ı var 
âletimi resmetmekten korkuyorlar? Özellikle çocuklarla kad ınlar, kimse yokken gözlerini doyura doyura 
seyretmeye bay ılırlar, ne zarar ı var? Erzurumlu Hoca buna da m ı karşı? 
Anlat ırlar: Bir zamanlar Şiraz'da pimpirikli, vesveseli bir şah varm ış. Düşmanlar ının kendisini indirip 
oğlunu tahta oturtmalar ından ödü koptu ğu için şehzadesini İsfahan'a vali yollamam ış; saray ının en ücra odas ına 
hapsetmiş. Avlu bahçe görmez bir odada, otuz bir y ıl mahpus ya şayıp, kitaplarla büyüyen şehzade, vadesi dolan 
babas ı ölünce tahta oturur oturmaz demi ş ki: "Aman bana bir at getirin, kitaplarda hep resmim gördüm, nas ıl şey 
çok merak ediyorum." Saray ın en güzel k ır at ını getirmişler de yeni şah at ın baca gibi burun delikleri, edepsiz bir 
götü, resimlerdeki gibi hiç parlamayan tüyleri, kaba bir sa ğrısı olduğunu görünce hayal k ırıklığına uğray ıp 
memleketin bütün atlar ını öldürtmü ş. K ırk gün süren bu zalimane k ıyam sonunda, memleketin dereleri kederle 
ve kan rengiyle akm ış. Allah' ın adaleti sonucu, bu yeni şah, düşman ı Karakoyunlu Türkmen Beyinin ordular ı 
karşısında süvarisiz kald ığı için yenilip parça parça edilerek öldürülmü ştür, kimse kitaplarda oldu ğu gibi atlar ın 
kan ı yerde kald ı diye dertlenmesin.