35  
35. Ben, At 
 
 
 
Şimdi huzurlu ve sakin durdu ğuma bakmay ın, asl ında as ırlard ır koşuyorum. Ovalar ı geçiyor, sava şlara giriyor, 
şahlar ın kederli k ızlar ını taşıyıp evlendiriyor, hikâyeden tarihe, tarihten efsaneye, kitaptan kitaba sayfa sayfa 
koşturuyorum. Onca hikâyenin, masal ın, onca kitab ın ve sava şın içinde yer al ıp, y ıkılmaz kahramanlara, efsane 
âşıklara, rüyalardan ç ıkma ordulara e şlik ettiğim, muzaffer padi şahlar ımızla seferden sefere ko ştuğum için 
elbette çok, çok fazla resmim yap ıldı. 
Bu kadar çok resmedilmek nas ıl bir duygu? 
Gurur duyuyorum tabii, ama o hep resmedilen ben miyim diye de soruyorum. Bu resimlerden de anla şılıyor, 
herkesin kafas ında suretim bir ba şka türlü. Yine de resimler aras ında bir ortak özellik, bir birlik oldu ğunu da 
kuvvetle hissediyorum. 
Geçenlerde, nakka ş arkadaşlar hikâye ettiler de şunu öğrendim. Frenk kâfirinin kral ı, Venedik Doçu'nun 
kızıyla evlenmeyi dü şünüyor. Evlenecek, ama ya Venedikli fakir, k ızı da çirkin ise? En usta nakka şına diyor ki, 
git Venedik Doçu'nun k ızını, mal ını, mülkünü, e şyas ını resmet. Venediklidir, namahrem nedir bilmezler: 
Ressama yaln ız k ızlar ını değil, k ısraklar ını, saraylar ını aç ıyorlar. Hünerbaz ressam da öyle bir resmediyor ki o 
kızı, o at ı, görsen tan ırsın. Frenk kral ı, al ıp evleneyim mi, ne yapay ım diye Venedik'ten gelen resimleri saray ının 
avlusunda seyrederken, kendi beygiri birden a şka gelip resimdeki güzel k ısrağın üzerine ç ıkmaya çal ışıyor da 
seyisler koca aletiyle resmi çerçevesiyle parçalayan azg ın hayvan ı zor zaptediyorlar. 
Derler ki: Frenk ayg ırını o kadar azd ıran şey Venedik k ısrağının güzelliği değil, -güzelmi ş güzel olmas ına- 
belirli bir di şi at örnek al ınarak, t ıpkı o belirli atm ış gibi resmedilmesindedir. Şimdi o k ısrak gibi, sanki gerçek 
bir k ısrağın resmi gibi resmedilmesi günah m ı? Şimdiki halde, gördü ğünüz gibi, di ğer at resimlerinden pek az 
fark ım vard ır. 
Asl ında, belimin güzelli ğine, bacaklar ımın uzunluğuna, duru şumdaki gurura dikkat edenler benim farkl ı 
olduğumu anlarlar Ama bu güzellikler benim bir at olarak farkl ılığıma değil, beni resmeden nakka şın 
hünerindeki farkl ılığa işaret eder. Hepiniz biliyorsunuz ki t ıpat ıp benim gibi bir at yok asl ında. Ben yaln ızca 
nakkaşın içindeki bir at hayalinin resmiyim. 
Aman ne güzel at bu! derler bana bak ıp. Beni de ğil, nakkaşı överler asl ında. Oysa bütün atlar birbirinden 
farkl ıdır ve herkesten önce bunu nakka ş farketmelidir. 
Gelin bak ın, hiçbir ayg ırın aleti bile, bir di ğerinkine benzemez. Korkmay ın, iyice yak ından bakabilir, hatta 
elinize alabilirsiniz. Benim ma şallahl ık da, kendine özgü biçimi, k ıvrımlar ı olan bir ma şallahl ıktır. 
Bütün atlar, her birimiz en büyük musavvir ulu Allah' ın elinden bir di ğerinden farkl ı olarak ç ıktığımız halde, 
nakkaşlar tak ımı bizleri niye ezberden çizer? Ni ye bizlere hiç bakmadan, binl erce, on binlerce at resmi 
çizivermekle övünürler? Çünkü kendi gözleriyle gördükleri âlemi de ğil, Allah' ın gördüğü âlemi resmetmeye 
çal ışıyorlar da ondan. Bu şirk koşmak, -hâşa- Allah' ın yapabildi ğini ben de yapabilirim demek de ğil midir? 
Kendi gözünün gördü ğü ile yetinmeyip, hayallerindeki ayn ı at ı -bu Allah' ın gördüğü at- diye binlerce kere 
çizenler, en iyi at ı ezberden kör nakka şlar ın çizebilece ğini iddia edenler as ıl Allah'la yar ışıp dinsizlik etmiyorlar 
mı? 
Frenk üstatlar ının yeni resim usûlleri dinsizlik de ğil, tam tersi dinimize en uygun şeydir. Aman Erzurumi 
kardeşlerim beni yanl ış anlamas ınlar: Ben Frenk gâvurunun kad ınlar ı mahremiyet bilmeden ulu orta yar ı çıplak 
gezdirmelerinden, kahveyle güzel o ğlanlar ın tad ından anlamamalar ından, erkeklerinin sakals ız b ıyıksız dolaşıp, 
tam tersi, saçlar ını kar ılar gibi uzatmalar ından, Hazreti Isa ayn ı zamanda Allah't ır hâşa!- demelerinden hiç 
hoşlanmad ım. Hatta onlara çok k ızıyorum, bir tanesi önüme gelse de s ıkı bir çifte atsam diyorum. 
Ama hiç sava şa ç ıkmadan evde kad ınlar gibi oturan nakka şlara yanl ış gösterilmekten de b ıktım. Koşarken