«27 Aralık, 1954 
... Ve kızıyorum başkaları yorulurken benim boş 
kalmama. Hoş pek de boş sayılmam, dikiş dikiyo­
rum, fanta v.s yapıyorum, ev işleri filan ... Epey ha­
marat oldum... Sabah ders falışmadım. Kendime 
etek ve fantamla bir örnek kapişon yaptım. Gri, ke­
narlarına kırmızı biye gefirdim ... " 
Dikişle bu kadar içli dışlı olan biri, delik deşik 
kolunu iğne yastığına benzetm ez de neye benzetir? 
İğne yastığı olmanın dışında, başka işlere de yaradı 
kollarım, Allah'a bin şükür! Hastalarını ve öğrenci­
lerini hep sevgiyle kucakladı bu kollar. Onlar da 
benim kıymetimi bildiler, doğrusu . Yolun sonuna 
geldiğim şu günlerde beni yalnız bırakmıyorlar. 
Hemşirenin elindeki tüpe akmakta olan kanım­
da, eğer değerler iyi düzeylerde çıkarsa, yarın has­
taneye gideceği m, kemoterapi için. Yine bir başka 
iğneyi elimin üzerine saplayacak ve ilaç aktaracak­
lar damarıma. Aldırdığım yoktu bunlara. Aklım fik­
rim derneğin birkaç hafta sonra kutlanacak yirmin­
ci yılında. Fazıl Say' dan o gece konser vermesini ri­
ca etmiştik. Dernektekiler henüz yanıt alamamışlar. 
Programı elbette çok yüklüdür ünlü piyanistin. Üs­
telik daha önce de derneğin yararına bir konser 
vermişliği vardı, kabul etmeyebilir. Ne yapacaklar 
bizimkiler, o zaman? Kimi bulabilirler bir konser 
290