M em ed: 
"Onlar da ... " 
Kadın, Memedin ellerini bırakıp, duvarın karaniıkça yerine 
çekildi. Hıçkıra hıçkıra ağlamaya başladı. Ağladıkça ağlıyor du. 
Durmuş Ali dışarı çıktı. Yüreği ikircikli ydi. Geri girdi. Me-
mede baktı. Yüzü, ona kaya gibi sert geldi: 
"Kimleri çağırmalıyım oğul?" diye sordu. 
Memed, başını kaldırma dan: 
"Kimin aklı yeter olduğunu sanıyorsan ... " 
Durmuş Ali: 
"Olur ... " 
Pancar Hösüğün evine gitti. Meseleyi ona açtı. Pancar, 
Durmuş Aliye hiçbir şey söyleme di. O da ikirciklendi. Sonra 
köyde ne kadar adam varsa teker teker dolaşıp, meseleyi anlat­
tılar. Kimi sevindi birdenbire, sonra düşündü. Bütün köy ikir­
cikliydi. Köylülerin bu olmaz işe inanası gelmiyordu . 
Evlerin önünde çocuklu, kadınlı erkekli insanlar birikiyor­
du. İnsanlar, birikiyorlar , konuşmuyorlardı. Yalnız, korka korka 
biribirlerinin gözlerinin içine bakıyorlardı. Telaşlı insan kalaba­
lığı, büyük bir sessizlik içinde, o evden o eve umutla taşınıyor­
du. 
Kalabalık bir zaman, sessiz sessiz köyün içinde çalkandı 
durdu. Sonra Durmuş Alilerin kapısına geldi dayandı. Kıpırda­
madan beklediler. Süt çocukları bile seslerini kesmişlerdi. 
Memed, dışardan bir sürü ayak sesi duydu. Durmuş Alinin 
karısına sordu: 
"Dışarda ne oluyor ana?" 
Kadın gözyaşlarını silerek: 
"Köylü hep toplanmış, kapıya gözlerini dikmişler. Bil­
mem." 
Sonra dışarı çıktı. Bütün gözler onun üstüne dikildi. Bakış-
ların altında ezildi. Kıvrand ı. Sinirlen di: 
"Ne istiyorsunuz?" diye bağırdı. "Ne toplandınız böyle?" 
Kalabalıktan ses çıkmadı. 
"Ne susuyorsunuz ?" 
En ufak bir kıpırtı bile olmadı. 
"İnce Memedi görmek istiyorsanız, içerde." 
24