Ya da kendisi yanlış görmüştü, İnce Memed diye onu göster­
mişler de, o zebella gibi adamı anlamıştı. 
Köye gün kavuşurken girdi. Köyden çıt çıkmıyor du. Ne bir 
kedi miyavlıyor, ne bir köpek ürüyor, ne de bir kuş ötüyordu . 
Doğru muhtar boynu uzun Seyfalinin evine gitti: 
"Duydun mu Seyfali Emmi başımıza gelenleri? İnce Me­
medin ölüsünü dağlardan bugün getirdiler," diye kara haberi 
ona ulaştırdı. 
Boynu uzun Seyfali boynunu uzatarak: 
"Suu usss!" dedi. "Sus Muslu Çavuş, sus ki ocağımız battı. 
Sus ki Koca Osman bunu bilmiyor, duyarsa ölüverir. Seyran da 
bilmiyor, yoksam bütün köy biliyor. Bir yas çökmüş köyün üs­
tüne ... Sus oğlum sus! Koca Osman duyarsa ölüverir. Nasıl 
ederiz de ona bu kara haberi duyurmayabiliriz? Seyran da peri­
şan olur ya, o genç, sağlam." 
"Mümkünü yok," dedi Muslu Çavuş, "bir gün nasıl olsa 
duyacak Osman Emmi." 
"Duyacak, duyar duymaz da canı oracıkta çıkıverecek. Vay 
Koca Osman Emmi vay. Vay ki vay, akıbeti bu mu olacaktı, 
dağlar gibi Koca Osmanın, başına böylesi işler de mi gelecekti? 
Allah düşman başına vermesin böyle bir felaketi ... " 
Muhtar boynu uzun Seyfa liyle Muslu Çavuş o gece uyuma­
dılar, sabaha kadar konuştular. Köydense çıt çıkmıyordu. Sabah 
oldu, gün kavuştu, gene köyde çıt yok. Bütün ova da öylesine bir 
sessizliğe bürünmüşili ki, ortalık çın çın ötüyordu. Sanki köyde­
ki, bütün ovadaki canlıların üstünü bir ölüm uykusu örtmüştü. 
Toprağın altında bir tohum çatiasa sesi duyulacaktı. 
Gün kuşluk olunca Muslu Çavuş, Seyfalinin evinin kapı­
sından dışanya bir iki adım atıp hemencecik de geriye döndü. 
Köyün sokaklannda hiçbir canlı yoktu. Böylesine bir sessizlik­
ten ürkmüştü . 
Gene karşı karşıya geçip oturdular, sabaha kadar her şeyi 
konuşmuşlar yorulmu şlardı. Ellerinde birer çöp, önlerindeki 
ocağın. küllerini kanştırıyorlard ı. Uzun, bu yoğun sessizliği yır­
tan bir çığlıkla irkilip ayağa fırladılar. Çığlıköylesine uzun, us­
tura gibi keskin bir çığlıktı ki, sanki göğü ikiye biçmiş, geriye 
dönüp susmuştu. 
162