den çok  daha  hiddetli  çıktı.  Kapadım. 
Zihnimi  toparlayıp,  sakin  kafayla  düşünmeye  çalıştım.  Her  şeye 
rağmen  hâlâ  bir umut  vardı.  Onu  aramış  olmam,  konuştuğumuz  an-
lamına  gelmiyordu  illa da. Belki  de hiç açılmamıştı  telefon.  Eğer 
dün gece  Ayşin  telefonu  açmış  olsaydı,  açıp  da konuşmuş,  iyi ya da 
kötü birkaç  laf sarfetmiş  olsaydı,  ben  de bu sabah  uyandığımda  hiç 
değilse  bölük  pörçük  bir şeyler  hatırlıyor  olurdum  söylenenlerden. 
Tek bir kelime  bile  hatırlamadığıma  göre,  hatırlayacak  bir şey ce-
reyan  etmemişti  muhtemelen.  Ama  bu kemter  ihtimalin  bağrında  te-
selli aramak,  yağmurdan  kaçarken  doluya  şükretmek  gibi  bir şeydi. 
Ayşin'in  dün  gece  telefonu  açmamış  olmasının  akla  en yatkın  me-
ali, o esnada  evde  bulunmamasıydı.  O saatte,  dışarılarda...  Dışarı-
larda,  o saatte... 
Banyoda  yerde,  yarımşar  metre  arayla  iki hamamböceği  ölüsü 
yatıyor.  Dün  geceki  marifetlerimden  ikisi  de bunlar  olmalı;  ama  ha-
fızamın  şaibeli  tutanaklarında  bu konuda  da bir açıklamaya  rastla-
yamadım.  Gömleğimi  çıkardım.  Keskin  bir koku  sinmiş  üzerine. 
Yediğim  kalkan  tavanın  ve onca  çeşit  mezenin,  içtiğim  rakıların  ve 
birinci  kalite  puroların  birbirine  girmiş,  üstüne  bir de mide  asidince 
delik  deşik  taranıp,  tanınmaz  hale  getirilmiş  kokularının  elbirliğiy-
le oluşturduğu  tahammülfersa  bir esans...  Çamaşır  makinesi  Ethel'in 
boşanma  hediyesi.  Pratik  kadındır  Ethel,  pratik  ve cömert.  Lacivert 
keten  pantolonumu  da attım  makineye.  Artık  öğrendim,  40 derece 
ısı, en kısa  ikinci  program  yeterli  ketenlere.  Ama  dün  gecenin  na-
hoş tortularından  arınmayı  başarsam  bile,  apartmanı  saran  şu iğrenç 
çöp kokusundan  kurtulamayacağım  besbelli.  Boşanma  işlemleri  de-
vam ederken,  ev arama  işini  aceleye  getirdiğime  bin pişmanım.  Bir 
an önce  uzaklaşma  gayesiyle  doğru  dürüst  ölçüp  biçmeden,  bulabil-
diğim  ilk ve yeterince  uzak  ve mümkün  mertebe  ucuz  daireye  ka-
pağı atmaya  kalkmasaydım  o zaman,  aynı  paraya  çok  daha  düzgün 
bir yerde  yaşıyor  olabilirdim  şimdi.  Eski  evimdeki  rahatı  arıyorum. 
Sadece  yitip  giden  konforun  ya da kendi  düşüşümü  hazırladığım  ka-
yıp cennetin  hasretini  çekmekten  ibaret  değil  mesele.  Ev aslında  Ay-
şin'e aitti;  daha  doğrusu,  Ayşin'in  ailesine.  Ama  üç buçuk  senelik 
ikametin  ardından  donlarımı,  kitaplarımı,  ders  notlarımı,  traş  bıçak-
larımı  topladıktan  sonra  bir şey unutup  unutmadığımı  kontrol  etmek 
136