Orta Direk 175 
Anasının yanına vardı. Sevinçle önüne diz çöktü. Ellerini ellerinin arasına 
aldı. Meryemce başını kaldırdı. Yüzü sapsarıydı. Kırış kırıştı. Gözleri iyice çu­
kura kaçmış, kenarları kararmıştı. Burnu titrer gibiydi. İncelmişti. 
"Dövüş yok gayrı, güzel anam. Beni bağışlacim ya. Daha on dört ... " 
Durdu. Anasının elini bıraktı ayağa kalktı. Uzaktan çocuklar geldiler, yanın­
da durdular. 
Hasan: 
"Hani ya baba," dedi, "ayağın iyi olunca, benimle birlikte ormana gelip yala­
buk çıkaracaktın7 Anam da istedi yalabuktan, ebem de. Ben yedim." 
Ummahan: 
"Yalancıktan," diye söylendi. "Çalıştı çalıştı da azıcık çıkaramadı. Hiç bile 
yemedi." 
Hasan: 
"Yalancıktan olsun. Ona vermedi m de ... Gidelim mi baba? Ben köküç yap­
tım. Ucu keskin." 
Alinin yüzü asılmış, oğlana bakmıyordu bile. Yüzü de gittikçe kararıyordu. 
Ama bir cam çekiyordu ki yalabuğu. Ormanı yüreğinde duymamn deliliği ... 
Bugün akşama kadar burada kalmalı ki ... Başında ulu yeller, kanında uğultular, 
fırtınalar. Orman gibi fışkırmış. Işık gibi gür. Tüm bedeni dinlenirdi. İyice, iyice. 
"Baba, bir yedim ki, bir hoş ki ... " 
Baktı ki az önceki sevinçten babasında eser yok. Sustu. Elleri yanlarına düş­
tü. Ummahan ona yaklaştı. Karşısına geçti durdu. Hasan ona bakınadı bile. 
Meryemce de, Elif de onu yalabuğa gidecek sanıyordu. 
Ali olduğu yerde durmuş, karardıkça kararıyor, yüzü öfkeye kesiyordu . Bir­
den hızla fır döndü: 
"Ocağım hattı, avrat, ocağım söndü. Çabuk çabuk ol avrat. Çabuk ol, oca-
ğım battı." 
Gözleri dışarı uğramış, öteberiye koştu, toplamaya başladı. 
"Amanın avrat, çabuk ol. Yükü toplayalım Çocuklar siz de." 
Elif ne yapacağını şaşırmıştı. Bu adam deli mi oluyordu. Az önceki neydi, 
şimdiki ne? 
"Topla topla. Vakit geçirmemeli ... " 
Elifazıcık kendini toplayınc a, Aliyi yeninden tuttu çekti. 
"Dur hele, dur hele acelen ne? Noldu sana böyle hemencecik? Dur hele, aklı­
m mı çıvdırdın?" 
Ali bağırdı: 
"Durmak olmaz, olmaz ... Çocuklarım bu kış ... Adil Efendi de ... "