Öldürecek beni derken teker teker Asım Çavuşun da, Yüz­
başının da gözlerinin içine bakıyor, onlardan bir imdat, bir çare, 
bir umut ışığı sözü bekliyordu.
Asım Çavuşun da, Yüzbaşının da yüzlerindeki gülümseme 
silinmiş, yüzleri duvar gibi olmuştu. Onlar, Memedin Hamzayı 
öldürmek için dağlara geri döndüğünü daha Memedin geldiği­
ni duydukları gün aralarında konuşmuşlardı. Asım Çavuş:
"Hiç çaresi yok, Memed onu öldürecek," demişti. "Hamza- 
yı öldürmeden Memed yakalanmaz."
Çarpışmada da Memed, işim var Çavuşum, diye yalvarır­
ken, işinin ne olabüeceğini herkes anlamışta. Memed işini mut­
laka görecekti.
"Beni öldürecek değü mi Çavuşum? Bunun önüne hiç kim­
se, sen de, Arif Saim Bey de, Mustafa Kemal Paşa da, koca Al­
lah da geçemez öyle mi?"
Çavuş karşılık vermiyordu.
"Öyle mi Yüzbaşım?"
Yüzbaşı duymamış gibi onun yüzüne boş gözlerle bön bön 
bakıyordu.
"Öldürecek, öldürecek Yüzbaşım. Diliniz varmıyor değü 
mi?"
Karşılıklı büyük kütüklerin yandığı ocağm ötesine otur­
muşlar, çatırdayan ateşe gözlerini dikmişler, bir söze varamı- 
yorlardı.
Hamza birkaç kez:
"Of, ooof, of!" dedi ayağa kalktı, yıldızsız gecenin içine, 
dereye aşağı yürüdü.
'Tanrım şu taşa bir can ver. Ölmüşe bir can ver. Ocaktaki 
kıpkırmızı kesilmiş demire bir can ver. Kurumuş ağaca yaprak, 
kör göze ışık ver. Işık ver..."
Bin pişmandı. İt gibi pişmandı. Şu Pıtarakoğlu, aah şu Pıta- 
rakoğlu! Kocamış köpek! O aldı, o aldı tath canımı elimden.
"Ölmeden o Pıtırakoğlunu öldüreceğim," diye bağırdı ge­
ceye.
Ölümü düşündükçe Pıtarakoğluna öfkesi artıyordu.
"Ulan namussuz, nereden aklına geldim? Gitmiş Çukuro- 
vada kendi kendime iyi kötü yaşayıp gidiyordum. İki dönüm
325