Yolda yürürken: 
"Dememeliydim bunu ona. Dememeliydim," dedi kendi 
kendine. 
Hatçe durup durup yeniden hıçkırmaya başlıyordu: 
"Ah," diyordu, "gavur Deli Durdu nasıl kıydın Memedi­
me? Adam arkadaşına kıyar mı hiç? Nasıl kıydın? .. " 
Iraz, teselli ediyord u: 
"Eşkıya olan eşkıya nın her gün ölüm haberi gelir , inanma. 
Buna alışaca ksın." 
Hatçe dinlemiyordu onun söyledikler ini: 
"Ben yaşamam," diyordu, ''Ben yaşamam Memedirnin ar­
dına ." 
Iraz kızdı: 
''Bre kız," dedi, "ne biliyorsun öldürilidüğünü oğla nın. Di­
ri adama ağlanmaz. Ben çocukluğumda, yok yok, gençliğimde 
olacak. Koca Alımedin ölüm haberini belki yirmi kez duydum. 
Daha sağmış Koca Ahmet ." 
Hatçe: 
"Aaah ! Teyzem bu öyle değil ki," diyor du. ''Bu yeni eşkıya 
daha. Ben yaşamam gayri. Ben ölürüm." 
Iraz: 
"Eşek kız" dedi "eşkıyalar bazı bazı öldü haberini, kendile­
ri mahsustan çıkanrlar. Bak, onun eşkıya olduğunu duyunca 
keçi sakal lı köyden kaçmış. Belki bu haberi keçi sakallı için çı­
kardı o. Kendisini öldü çıkaraca k. Keçi sakallı köye gelince onu 
öldürecek. Belki bir düzen ." 
Hatçe: 
"O böyle şeyler yapmaz teyzem" dedi. "Ben bundan sonra 
yaşamam. Ölürüm teyzem," dedi. 
Sonra sıtmaya tutulmuş gibi titremeye, yanmaya başladı. 
Iraz onu kucağına aldı, getirdi yatağına yatırdı. 
"Dur hele," diyordu, "dur hele akılsız kızım, gün doğma­
dan neler doğar! Dur hele! Böyle her şeye inanma ... " 
İkinci gün, yataktan ölü gibi kalkh Hatçe. Alnına kara bir 
yazmayı çeke çeke bağlamı şh. Yüzü mum rengini almışh. Do­
nuk, sapsan. 
Bu haberden sonra, Hatçe iflah olmadı. Gün günü daha sa-
225