Ölmez Otu 599 
Döndü, yeniden karartıya doğru koşmaya başladı. Köylüler de, önde çocuk­
lar, arkadan genç kızlar, erkekler, yaşlılar karartıya doğru koşmaya başladılar. 
Her gelen bir irkiliyor, sonra el kavuşturup saygıyla duruyordu. Karartı kü­
çüldükçe küçülüyor, büzülüp duruyordu. Hem de titriyordu. Gözleri gene öyle 
ışılışıl, her gelenin üstüne bir an dikiliyor, sonra ötekine geçiyordu. Çelik gibi 
iki pırıltı. Kıpırtısız, dimdik. 
Böyle böyle tekmil köylüler geldiler karartının yöresine halka oldular. Uzun 
bir süre, gün kızdırıncaya kadar böylece sessiz beklediler. 
ilk kendine gelen Gömleksizoğlu oldu: 
"Allah Allah! Allah Allah! Halil Emmi ölmemiş," dedi, ona doğru yürüdü arn­
zundan tuttu. Yumulmu ş, bir topak olmuş Koca Halili kaldırdı, koluna girdi ala­
çıklar yönüne yürüdü. 
"Yahu Halil Emmi, sen ne biçim adamsın böyle, ödümüzü kopardın. Tekmil 
köylü sabaha kadar gözünü kırpmadı. Çok şükür ölmedin ya, köylüyü de çok 
korkuttun. Ne biçim göz öyle, eski kurt gözü!" 
Köylüler ağır ağır arkasından geliyordu. Sonra kalabalık konuşmaya başlayın­
ca sabahın ıssızlığında ovada birden bir gürültü patladı.