"Akşam oluyor." 
İsmet: 
"Ne yapalım?" 
Mustafa ayağa kalktı, ötekiler de onunla birlikte ayağa 
kalktılar. 
"Ne yapalım, biliyor musunuz," diye konuştu Mustafa gü-
vensiz bir sesle. Sonra daldı. 
"Ne yapalım?" diye sabırsıziandı Cemal. 
"Şu koyun damını görüyor musun uz?" 
Hep birden, kireç ocaklarının biraz aşağısındaki dama bak­
tılar. 
"Ölüyü oradan şimdi alabilsek, oraya götüre bilsek. .. " 
"Allooooş," diye hep birden bağırarak oraya koştular. Önce 
Mustafa, ardından Veysi, onların ardından da ötekiler ocağın 
dibine indiler, kelebeklerin arasından zorla ölüyü seçebildiler. 
"Çıkarabilir miyiz ?" 
"Benim belimde bir kocaman kıl örme var," dedi Cemal. 
"Belki on kulaç. Benim anam ... " Ağzına bumuna kelebekler do­
luyordu. Eliyle kelebekleri kovdu. "Benim anam beni ipsiz hiç­
bir yere göndermez. Şimdi anladım." Beline dolanmış ipi döne­
rek açtı, Mustafaya verdi: "Ölüyü bağla," dedi, ''biz de dışarıya 
·çıkalım, oradan çeker çıkarırız ." 
O kadar heyecanlıydılar ki, burunları bu korkunç kokuyu 
bile duymuyor du. 
Ölüyü sürüyerek koyun darnma getirdiklerinde gün bat­
mış, karanlık kavuştu kavuşacaktı. Kapıyı bir iyice orada bul­
dukları telle muhkem bağlad ılar. Akba baları bırakan iri, azgın 
köpekler gelmişler, kıçlarının üstüne oturup gözlerini koyun 
damının kapısına dikmişle rdi. Çocuklar onlara aldırmadılar, is­
tedikleri kadar beklesinler . Gece iyice bastırmadan, bir koşu ev­
lerini buldular. O akşam hiçbirisi ne bir lokma yemek yiyebildi, 
ne de bir damla uyud u. 
Daha tanyerleri ışımadan koyun damının altındaki sakızlık 
ağacında toplandılar. İlk önce Veysi, kucağında sakız gibi, sa­
bun kokan iki apak patiska çarşafla gelmişti. Çarşafları, telgraf­
çının dul karısı Kadriye Hanımdan çalmak o kadar kolay olma­
mıştı. Veysi çarşafların yerini, kadının uyuduğu odayı, evlatlık 
214