olduğuna gelince, Gail bunu söylediğimi duysa dilimi koparmaya kalk ar 
ama ben yine de söyleyeceğim: Cherchez la femme! Eminim bir kadının 
fikridir. Muhtemelen patronun kırmızı yanaklı karısının. 'Bitanem,' 
demiştir günün birinde, 'açacağımız bara isim buldum! Gülen SaksağanV 
Adamcağız muhtemelen o esnada masrafların nasıl  olup da gelirleri 
aştığını anlamak için ciddi bir aritmetik faaliyeti içindedir. Sırf bir 
şey söylemiş olmak için 'Ne güzel isim nonoşum,' der, 'ama sence bar 
için gerçekten de uygun mu?' 'Tabii,' der kadın, 'buraya neşeli bir 
hava ve-
13
rir!' Adam onun nasıl olsa bu fikri kısa sürede unutacağını umarak 
sesini çıkartmaz. Vahim hata! Unutur mu kadın, barı Gülen Saksağan 
olarak vaftiz etmiştir bile."
Böylesi anlarda Abed'in ya şını kestirmek zordu. Esasen genç bir adamdı, 
anketlerde "20-30 ya ş arası" kutusuna karşılık gelecek kadar genç. Ne 
var ki karman çorman monologlarını yarım saatten fazla dinleyenlerin 
gözünde bu kategori bulanıklaşmaya başlar, "40 -45 yaş arası" veya "60 
ve üzeri" ile "reşit olmamış" arasında savrulurdu. Kâh derisi hiçbi r 
kışkırtma tufanının işleyemeyeceği kadar kalınlaşmış inatçı bir 
ihtiyara dönüşürdü, kâh en kıytırık saçmalık esintisinden ateşlenen 
ince derili bir ergene. Yine de konuşmamayı başardığı nadir durumlarda, 
konuştuğu zamanlardakinden çok daha genç görünürdü. Tenkide bir başladı 
mı düşünceleri bütün alternatif rotaları ve gizli geçitleri bir kenara 
bırakıp, dosdoğru onun gördüğü şekliyle meselenin özüne yönelirdi. 
Böylesi bir "dosdoğru doğruculuğun" iki etkisi olduğu söylenebilir. 
Birincisi, nice insanın aksi ne Abed daima dürüsttü, ruhunun bodrum 
katında söy -lenmese-daha-iyi- olacak sözleri çüriiyüp kokmaya başlayana 
kadar depoladığı memnuniyetsizlik kutuları yoktu. Hem kelimenin ikinci 
anlamıyla da doğrucuydu; mantığı dümdüz ilerleyip tam hedefe 
kilitlendiğinden yaklaşımları fazlasıyla çizgisel, mantık -merkezci ya 
da Gail'in ara sıra hatırlattığı gibi fazla fallagosantrik oluverirdi.
Gene Gail'i dü şünmesiyle Ömer'in yüzünün kararıp, ayaklarının dolanması 
bir oldu. Şu anda evde kedilerle yalnız başına ne yapıyor du acaba? 
Yeniden içmeye başladığını görünce ne tepki verecekti? Onu özlemiş 
miydi, özlemişse bile bunu söyleyecek miydi, hiçbir şey söylemezse bu 
onu hiç özlemediği anlamına mı gelecekti? Her soru bir yenisine yol 
açarken Ömer yüksek sesle de ifade edebil mek isterdi aklından geçen 
kuruntuları, tabii eğer Abed'in lafını kesmek mümkün olabilseydi.
"Derken ta-ta- ta... açılış günü gelir. Yeni bir bar ya da dükkânın ilk 
olarak halka açılmasına İngilizcede ne denir?" "Bilmiyorum," dedi Ömer 
kızgınlıkla. Ne vakit bir yabancı bir başka yabancı ile ikisine de 
yabancı
14
olan bir ortak dilde sohbet etmeye kalksa, konu şmalarının en iyi tarafı 
budur işte. İçlerinden biri bir keiimeyi bulamadığında, öteki de 
bulamaz nasıl olsa.
"Bilmesen de anladın ama neden bahsettiğim i," diyerek kendinden emin 
konuşmayı sürdürdü Abed.
Ne vakit bir yabancı bir başka yabancı ile ikisine de yabancı olan bir 
ortak dilde sohbet etmeye kalksa, konuşmalarının ikinci en iyi tarafı 
da budur işte. Ne biri ne de öteki bulabilse de belli bir kelim eyi, 
gene de kabildirler birbirlerini anlamaya.
Etiyle kanıyla burada olmasa da dünya işlerine müdahale eden bir 
hayalet gibi o asla-bulunamayan kelime bizzat sahnede boy göstermeden 
anlamını ifade etmenin bir yolunu bulur. Ortak bir yabancı dilde 
konuşan insanlar arasında kelimeler, sessizliklerde konuşmak, 
yokluklarıyla varolmak gibi muğlak bir yetenek geliştirirler. Bir nevi