balığı. Kalabalık yavaş yavaş dağıldı. Kimse beni görmedi. Bel­
ki gördüler de aldırmadılar. Mecalleri kalmamıştı. Meydana 
baktım, meydanda hiç kimse yoktu. Ölü mölü yoktu. Un ufak 
etmişlerdi Deli Durduyu, öteki eşkıyaları. Tozun içinde birkaç 
tüfek kundağı gördüm . Bir de Deli Durdunun çizmesinin teki­
ni... Başka hiçbir şey görmedim ... İşte böyle ... Aklım başıma ge­
lince kaçtım oradan." 
Ca b bar: 
"Demek böyle ha?" dedi. "Demek? .. Hiç böyle anlatmamış­
lardı." 
M em ed: 
"Olacağı buydu. O da bunu bekliyordu zaten. Biliyordu 
onu. Öyle olacağını, başına böyle bir işin geleceğini biliyordu. 
Kendisini o yüzden kapıp koyuvermi şti." 
Ca b bar: 
"Senin Kalaycı da onun bir başka türlüsü ... O da ... " 
Horali: 
"O Deli Durdu gibi değil," dedi. "Korkak, puşt, iki yüzlü 
bir adam. O kolay kolay yakayı ele vermez ." 
Ca b bar: 
"Sana kardaş öğüdü benden, o da eninde sonunda gidecek. 
Onun da akıbeti akıbet değil... Sen ondan ırak ol arkadaş. Çok 
beladan geri kalırsın. Sana yanarım." 
Memed, hiç söze kanşmıyor gibiydi. Onları diniemiyor gi-
biydi de. Döndü: 
"Horali! Sana yanarım," dedi. 
Sonra Horalinin elini tuttu: 
"Peki, neden? Ne için arayıp buldun bizi? Bir şey mi, bir 
haber mi var?" 
"Sizi Kalaycı davet etti. Görüşmek istiyor. Çok merak etmiş 
İnce Memedi. Görmek istiyor. Benden sordu. Tanırım, dedim. 
Arkada şımdır, dedim. Seni övdüm. Kardaşım dır, dedim. Gide­
rim bulurum, alır gelirim, dedim. Sizi çok aradım ." 
Memedie Cabbar , "bunun altında bir şeyler var," der gibi­
sine biribirlerini süzdüler. 
"Yaa?" dedi Memed. "Demek böyle?" 
Horali: 
338