KAPLUMBAĞALAR
 
370
 
 
yaparım diyorum, emme şimdi yaptık daha eyi oldu. Bir cuvap verin 
bana ki, efendime söyleyim.
 
ben de ona göre hazırlığa bakayım...»
 
Başını yere eğdi. Konuşmayı kesti. Sesi bir hoş olmuştu.
 
Rıza boğulur gibi bir sesle, bir şeyler söylemek istedi, yapamadı: 
«Suçukuyorum! Karşınızda çok suçukuyorum komşular...» dedi, kaldı.
 
Beş on kişi ağlamaya başla
dı kalabalıktan. Kadınlar göz yaşlarını 
sildiler. Hıçkırıklarla, boğulmalarla bir süre geçti.
 
Rıza biraz açılır gibi oldu:
 
«Ben hep eyi olsun deye cahtettim, hiç böyle olmasını istemedim 
komşular! Muhtarımızdan, üyelerimizden, Bektaş’tan hoşnuduz. 
Heralda 
içimizden kimsenin taksiratı yok bu işte. Abbas emmi 
kocalığıyla kalktı gitti. İzin verirseniz torbamı ta
-
 
kmıp bir de ben gideyim. 
Ö
nce Sarıkızlı’ya varıp Hamdi beyi bulayım. 
İzniniz olursa köyün mühürlerini alayım. Gereğirse Ankara’ya 
gideyim. Olur ki ka
nunların bir maddeciği bizim bağlardan yanadır. 
Yani ufacık bir umut... Eğer bağları batırırsak, gayrı ben buralarda 
duramam. Ya gider bir dağda eşkıya olurum, yada atarım kendimi 
Buğra köyünün kayasından Kızılırmağa, yuvarlanır giderim...»
 
«Eşkıyalığın nü
zümü yok Irıza!» diye bağırdı Battal. «Kendini 
Kızılırmağa atmak da bir şeyi düzeltmez! Bizim önümüz sıra bu lâfları 
etme. Elimizden geleni yapalım. 
Ö
tesinden onlar utansınlar! Köylü 
deyip geçme. Bir gün bizim elimize de bir fırsat geçer. Köylü kömeli 
Irıza... Kömeli emme, sırt yamalı. .. Komşuların izniyle ben mühürleri 
vereyim, torbanı takın, Sa
-
 
rıkızlı’ya var. Gereğirse Hamdi beyi al, 
Ankara’ya git. Ekinin. orağın için gamlanma. Çokaşır biçeriz. ..»
 
Komşular başlarını salladılar: «Ekin kolay...» ded
iler. «Ekin bizim 
işimiz. Siz ötekini düşünün...» dediler.
 
Battal mühürleri verdi.
 
Aldı koynuna soktu Rıza. Boş gözlerle köylülerine baktı. Kadınlar 
hâlâ ağlıyorlardı. Erkeklerin başları eğikti tüm.
 
Battal:
 
«Haydin komşular, kesin hıçkırmayı, ağlamayı!» de
di. «Ağlamakla