Ona kaç kere, kadınlar matinesine gitme, dedim! diyesi.
Kadın, dudaklarını şimdi adamın kulak arkasında gezdiriyor. Sıcacık nefesiyle ardarda  
öpüyor oradan:
Demek kulak arkanızdan öpülmek sizi gıdıklatıyor?
Öpüşleri arasında, adamın küçük haz çığlıklarını ço-ğalta çoğalta sürdürüyor:
Haklısınız, ben de vitrinlerde, dergilerde, her tür reklam işlerinde ve büyük mağazaların  
iççamaşın satan kısımlarında uğur böcekli,"çiçekli, puanlı, kalp desenli ve I love you'lu  
donlar gördükçe dayanamam; böyle dinmez gülmelere tutulurum. Evet, evet, işte tam  
böyle, bayılacak kadar; kuşlulan da vardır sonra, tavşanlıları, zincirlileri, kilit ve  
anahtarlıları... Ayrıca orasından burasından açılmış pencerelileri; hepsi de beni  
kahkahadan deli eder,- hele puanlar pembe ise, hele hele zincirlere altın rengi verilmişse...  
Prangalar altından oluyormuş, demek prangalar altındayken de olunuyormuş,  
diyebilelim yeter ki! Sonra, nal desenlileri vardır. Mesela, nalların çevresinde dört  
yapraklı yoncalarla uğur böcekleri uçuşur, hiç görmediniz mi? Uçuşur dururlar... Nal  
sesleri arasında.
Birlikte gülüyor, gülüyorlar. Bedenlerinde ansızın hızlanan bir devingenlik.
Uğultular daha yakın şimdi. Sütmavisi aydınlık bir ton daha gölgelenmiş.
Galiba artık aynı dengeyi koruyamayacaklar. Aynı dingin sularda zerafetie  
yüzemeyecekler; kanat çırpışları birbirini kollayan aynı uyumu gösteremeyecek...
Kadının ağzı adamın boynuna iniyor; küçük küçük dişliyor onun boyun derisini,  
tırnaklarını oyluklarına batırıyor.
(Ah şekerim, şu kedileri de nerden aklıma getirdin!)
Karnı aşağı inip çıkıyor, meme uçlarını adamın meme uçlarında gezindiriyor ve küçük  
yosunlu tepeciğin altına doğru kayıp gelen dişsiz timsahın başını hissediyor. Canavar,  
kendi gibi nemli, ayrıca karanlık kuytulukları aranıyor.
Uygar insanlar kendilerini denetleyebilirler pekâlâ, haz veren dakikaların uzamasını  
sağlayabilirler, diye yazmaktadır haftalık siyaset-kültür dergisi. Adam bu öğütleri  
dinlemeyecek olabilir, ama şimdi iki meme arasından burnuna dolan hafif tarçıniı bir  
koku, bu kokuyu taşıyan esintisel ses de ona acele etmemek gerektiğini, böyle işte, evet  
böyle çok iyi olduklarını fısıldamaktadır.
ikisi de hem haz, hem acıda yuvarlanıyorlar.
Dayanamıyorum, bekleyemeyeceğim! Koca saldırıyor, karısı da yeryatağmda tahtaların  
üstüne atıyormuş kendisini. Tahtalar her zamankinden fazla gıcırdıyormuş:
Sana acele etme, demiştim! Üstelik her seferinde üste çıkan ve önde giden olmak zorunda  
değilsin! Bırakma! Kahraman istemiyorum, sevgili istiyorum!
Adam kadının kalçalarına tutunuyor. Timsahın başı hâlâ saldıracak kuytuluklar  
aranmakta.
Gitmeyin, kalın...
Sesi, puslu perdeli.
"Ne dediniz?."
"Hayır, hiç..."
Sanırım, gitmeyin, dediniz. Nasıl gidebilirim ki? Hem neden? diyor kadın boğuk boğuk.
(Bununla birlikte boynumu hafif hafif dişlemekten caymış, dağınık saçlar arasında yüzü  
terden yaldızlı, burun kanatlan çırpıntılı, boş kalan ağzı çılgın, bir göz yan kapalı, ötekiyle  
bana bakıyor: Nasıl gidebilirim ki? Hem neden?)
Kendini denetliyor, yatışıyor; bu kez dümdüz bakıyor adama: