den biri müdahale etti: Bu kibar zat, Kubelik'in Lisan-ı Fren­
giyi bildiğini ama tebaa-yı şahanenin lisan-ı şahanesinden 
habersiz olduğunu söylüyordu. Onun fikrine göre, külhan­
larda yattığı sıralarda Kubelik'in ağzı kabadayı taifesi tara­
fından bozulmuş, lisanı ve lügatı murdar eylenmiş ti. Yalnız­
ca lisan-ı erazilden anladığı için "zeker" yerine "kıllı", "ha­
sen" yerine "kıyak", "hiyle" yerine "katakulli" gibi kelamla­
ra eğilimliydi. İşte böyle bir zatın yapacağı tercümeden hiç 
hayır gelir miydi? 
Heyecanlanan Kubelik başını sallayıp çelebiyi canı gönül­
den onaylıyo rdu. Fakat Arap Ihsan bu sözlere pek fazla al­
dırmadı, ama içine bir kurt düşmemiş de değildi. Sanki ce­
vabı aslında biliyormuş gibi, sınamak istercesine Kubelik'e 
kitabın ve yazarının adını sordu. Beriki ilk sayfaya baktık­
tan sonra eserin adının ZAGON ÜZERİNE ÖTTÜRME ve 
yazarının da Rendekar adında bir feylesof olduğunu söyle­
di. Bakışlarındaki şüphe hala kaybolmadığı halde Arap Ih­
san, rastgele bir sayfayı açarak Kubelik'in önüne koydu ve 
ondan birkaç satın tercüme etmesini istedi. Kendisine gös­
terilen satırları defalarca okuyan Kubelik, yeterince kara­
lama yaptıktan sonra tercümesini bir kağıda temize çekip 
Arap lhsan'a verdi. Fakat meyhanede okuma yazması olan­
lardan hiç kimse bu kağıda ne kadar baktıysa da bir şey anla­
mayı başaramadı. Elden ele dolaşan kağıt üç gün sonra mut­
fakta bulunacak ve bir dua olduğu sanılıp duvara asılacak­
tı. Bu duvarda yarım asır bekleyerek sararıp solduktan son­
ra, Kefeli'nin lspanya'ya hicret eden torunu tarafından ya­
digar olarak alınıp bir kitabın arasına konacaktı. Heyecanlı 
bir şövalye romanı olan bu eser, Sevilla'da, topraklarını kay­
betmiş bir derebeyinin kütüphanesinde okunmadan on yıl­
larca bekleyecek, bir mirasyedi tarafından getirildiği İngiliz 
ilindeki bir mezatta otuz üç sömürge altınına müşteri bula­
caktı. Basit bir şövalye romanı için bunca paraya kıyan kişi, 
34