<<Gijkşin, ben de yazmak isterdim şu günleri ay­
rıntılarıyla; ama olmuyor. Kağıda dükülemiyor 
duygulaı' tam manasıyla.'' 
Bir başkası: 
«yazılamayan şeylerle doluyum.'' 
Ve kısacık notların, sonu getirilmemiş cümlele­
rin acısını çıkarmak istercesine, içimi şarıl şarıl dö­
kebildiği m, ilk uzun mektup. Nihayet! 
<<29 Mart, 1957 
Gükşin 'ciğim, 
Nihayet sana yazabilecek zamanı bulabildim 
galiba. Büyük kantinde, koje masada kahJJe (nohut 
tabii) bekliyor; seni düşünüyorum. 
Bilirsin tez canlıyımdır. Senin gibi hadi seleri ay­
lar sonra nakletmeye günlüm JJarmaz. Hoş bizim 
anlaşabilmemiz i,cin kısa yazışmalar da yeter ama 
ben sana her şeyi satır satır nakletmek istiyorum. 
Biz biiyük duygular, yüce aşklar bekleyen kişiler­
dik GMışin. Oysa hadiseler üylesine kendiliğinden, 
öylesine tabii gelişiyor ki, prpınmak JJeya düşünmek 
ifin JJakit kalmıyor. Bir bakıyorsun riske girmişsin 
bile! 
Aradığımın ne olduğunu ben de bilmiyorum. 
Şimdilik bulduğumla yetiniyor JJe bu iki mefhumu 
birleştirmeye gayret ediyorum. 
85