ilk kez bir silah sokmuştu  evin e Kaymakam.  Yatağın ın başucunda  duran  çekmecenin içine 
atmışt ı.
“Orad a bırakma  silahı,”  demi şti karısı, “evde  küçük  çocuk var, karıştırır marı ştırır, Allah 
korusun...”
Bu kez elbise  dolabın ın üst rafına  saklamı ştı tabancayı.  Üç yaşınd aki kızı iskemle ye çıksa 
bile, ulaşamazdı oraya.
Dere yata ğından  çakıl taşlarını  toplatt ığı günün  gecesiydi, ev halk ı mışıl mışı l uyurken 
gümbür  gümbür  vurulmuştu  evin in kapısı. Kasabanın  uzak  bir semtind e, bahçe  içinde iki katlı 
bir evin üst katında  oturuyorlardı.  Yatağından  fırlamış,  gidip açmışt ı kapıyı. Üç kişi anid en 
üstüne  saldırmışl ardı kapıyı açması yla. Bir yandan  yumrukluyor bir yand an ağız dolusu  küfür 
ediyorlard ı Kaymakam'a.  Küfürlerin  arasında  duyduğu  sözlerden,  bu gözdağın ın sabah ki 
olayla ilintili oldu ğunu  anlar gibiyd i. İçlerinden biriyle alt alta üst üste boğuşurlark en, birbirl­
erine dolanmış o larak merd ivenl erden yuvarlanmı şlardı.
Yumak  halinde  toprağa  düştü kleri  anda  bir silah sesi yırtınıştı karanlı ğı. Kurşun  vınlay arak 
gidip bahçed eki ağaçlardan  birine  saplanmış tı. Afallamıştı  hepsi. Kaymakam  ve adamlar  çöz­
ülmüşlerd i birbirlerind en, a yağa kalkmışlardı.
“Buraya  bakın,  buraya,  yukardayım...  pencered e!” diyordu  bir kadın sesi. Kayma kam  karıs­
ının s esini du yunca,  donup k almışt ı.
Karısı saçları  diken diken, elinde silah la, yatak odasın ın pencer esindeyd i. Karanlı kta bile, 
karısının kızgınl ıktan kedi gözü gibi büsb ütün  yeşermi ş gözler inde  çakan  kararlılığı görebil iy­
ordu Ka ymakam.
“Çabuk  çekil penc ereden,  o silahı da hemen  bırak  elinden,”  diye bağırmışt ı karısına.  Hiç 
oralı olmamışt ı genç kad ın.
“Kocamı  hemen  bırakıp gitmezs eniz  hepiniz i teker teker vururu m. Ben  yukarda yım,  kuş 
gibi avlar ım hepinizi. Şimdi... hemen savuşun!”
Kimse k ımıldamamış tı yerind en.
“O da Karad enizlid ir, gi tmezs eniz vurur,” di ye fı sıldamış tı Kaymakam.
Bir anda  tırısa  kalkmış  atlar gibi fırlamış,  gecenin  içinde  kaybolm uştu adamlar.  Kaymakam 
ertesi gün silahı mak amına  götürüp  saklamış  ve hayatı boyunca  bir daha  evine  bir av tüfeği 
dahi sokmamıştı.
Kalkand ere'n in ikinci cadd esi, haya tı pahasın a da olsa yapılmış tı ama,  AP ilçe Başkanı ile 
ters düşünce,  hizme t süres i dolmadan,  Adana,  Bahçe  Kaymakamlığ ında  bulmuştu  kendini.  .. 
ve yerine vardığ ının h emen i lk haftasında girmi şti başı y ine belaya.
Silah ruhsatlar ı her yıl kayma kamlar  tarafından  yenileniyordu  o yıllarda.  Son seçimlerde 
yeni mille tvek ili çı kan bir C HP'li, gelip dikilmişt i kar şısına, ruhsa t için.
“Beyefend i siz çiftlik sahibi  değilsiniz ki, efendim.  Ben incel ettim, yüz metr ekar e bir arsan ız 
var. Ç iftlik de ğil, dü kkân ar sası. Bu  duru mda ben nası l ruhsat hazırla yabilirim siz e?
“Efendim, ben rica ed iyorum,  ruhsat kapsamını biraz geniş tutalım.”
“Kanun  ne diyorsa,  ben onu yaparım.  Kanunu  değiştirme  yetkim yok, ancak  kanunları uyg­
ulama y etkim var.”
“Efendim,  Kayma kam  bey...  siz burada  bakın,  yenisiniz...  ben  kiml erden  olduğumu 
söyled im size... bu  ruhsat i şini hall edel im.”
Ayağa kalkmı ştı Kaymakam,  “Bakın beyefendi,”  demiş ti, “beni  buraya,  AP iktidardayken, 
AP ilçe Başkanı'n a silah ruhsa tı vermed iğim için, görev  süremin  orta  yerinde  Kalk andere 'den 
postalad ılar.  Şimdi  iktidar  değişti ama  anla şılan  kafalar  aynı tas, aynı hamam.  Ben  bu işi 
yapmam  beyim,  siz de beni  şikâyet eder,  buradan  Çem işgezek 'e sürdürü rsünüz.  Buyrun, 
yapın! Hayd i size uğurlar ola...”
Velha sıl, zor günlerin,  zor işlerin  adamı ydı o, ve saka lını değirmend e ağartmamış tı. Bir 
oradan  bir buradan  kopup  gelen anıların  gözler inin  önünden  akışını durdurmak  için gayre t 
sarf etti Vali. Geçmişte  dola şmanın  anlamı  yoktu. Şimdi  burada,  önünd e kurtarılma sı gereken 
bir başka  iş duruyordu,  Ergeneko n'dan  çıkış! Kemali ydiler dağları aşarak,  düşl erinde ki köpr­