farkederek geri döndü, giyinmeye başladı. 
Kazağını çıkarırken, "Niye aklıma Kerim Bey geldi?" diye 
düşündü. "Ondan hoşlanmıyorum! Şu Türkiye'de hoşlanmadığım 
ne varsa sanki o yapıyor. Ondan, o gururlu bakışlarından iğ­
reniyorum..." Kazağı çıkardı. Pijamasının düğmelerini çözmeye 
başladı. "Onlara ne söylerim? Bana orada ne yaptığımı sorarlar... 
Teyzem sorar! İyi ki onlara mektup yazdım... Onlara gene 
mektupta yazdığım şeyleri söylerim: Orada kalan bazı makineleri 
satmak uzun sürdü... Nazlı'ya da bunu yazacağım... O ne dü­
şünüyordur?.. Daha cevap gelmedi... Ama, burayı satın alırsam 
ne derim?.. Hep bana inandıkları, beni zeki ve aklıbaşında 
buldukları için bir bildiğim olduğunu düşünürler. Bir bildiğim 
var mı?" Hacı'nın karısının yıkadığı temiz bir gömleği giydiği 
için kendini daha diri hissederek: "Tabii var," dedi. "Buradaki 
bu bozulmamış dünyanın değerini anladığımı söylerim... Bunu 
anlamazlar. Üstelik buna ben de inanmıyorum... Niye buradayım 
o zaman? Çünkü hırsımın yıpranmasından korkuyorum!" Birden 
durdu. "Doğru mu? Hayır, değil, çünkü o kadar kolay yıpran-
mayacak kadar güçlü bir hırsım var... Peki, neden?" Yatağın 
kenarına oturup pijamasının altını çıkardı. Bacakları üşüyünce 
acele acele pantolonu giydi ve her pantolon giyişinde içinde 
uyanan koşma, sıçrama, yaşama heyecanına kapılarak: "Çünkü-
oradaki bayağı, sıradan hayat yaşanılacak gibi gelmiyor bana... 
Burada doğanın içinde her şey saf ve gerçek... Burada sahtelik 
yok, işte bunun için!.." Heyecanlanarak koştu, kokusunu al­
mamak için yatmadan önce odanın bir ucuna bıraktığı çizmelerini 
aldı, giymeye başladı. "Burada bir ortaçağ şövalyesi, bir tımarlı 
sipahi, bir büyük toprak sahibi, gerçek bir insan gibi hissedi­
yorum. Şu çizmeler ne güzel... Artık kimse giymiyor!" Erzin­
can'dan aldığı çizmeleri ayağına geçirdi. Pantolonunun paçalarını 
çizmenin içine soktu, ayağa kalktı. 
"işte, işte!" diye mırıldandı. "Bu, gerçek insan bu!" Çizme­
leriyle ahşap döşemeleri döverek yürüdü. "Aşağıdan duyarlar, 
kahvaltımı hazırlarlar! Evet!" Odanın ortasında durdu. "Belki 
biraz şaşırdım, ama doğrusu bu: Emir vermek için yaratılmışım 
ben! Bunu her zaman içimde hissettim." Birden Muhittin'i 
hatırladı. "Ne yapıyor acaba? Vah, zavallı bücür! Bütün dost-
472