de köye getird im. Sonra yiğenimi öldürdüler. Beni de yaraladı­
lar. Az daha ölüyordu m. Şu benim yaplığım iyiliğe bakın. 
Onun kötülüğüne ... " 
Ka dm: 
"Vay Abdi Ağa, vay," dedi. "Bu insanlara iyilik yapılmaz. 
Bizim Safa Bey hiç mi hiç kimseye iyilik yapmaz." 
Abdi Ağa: 
"Yapmamalı, iyilik yapmamalı imişiz ama geçti. Beni vur­
duktan sonra o nankör, o ekmek bilmez, o yediği sofraya bıçak 
sokan, kaçtı eşkıyalara karıştı. Varsın gitsin dedim Allah belası­
nı versin. Eşkıya mı olur, kaçak mı, ne olursa olsun. Bir gün bir 
haber geldi ki beni öldürmeye ahdetmiş. Köye doğru çetesiyle 
geliyor. Yaa hatun kızım, çetesiyle geliyor muş. Benim için di­
yormuş ki, onun kanını şerbet gibi içeceğim diyormuş. Bak be­
nim ettiğim insaniyetliğe, bak onun yaplığı melunluğu ! Ne is­
ter bilmem ki benim gibi ihtiyar dan? Zaten ayağırnın biri çu­
kurda. Namazımda, ibadetimdeyim. Ben ne kanşırım dünya iş­
lerine. Baklım ki köye gelecek, o melun, beni öldürecek. O me­
lundan her şey umulur. Kaçlım köyden. Evimi, yurdumu yuva­
mı bırakhm, kaçtım oradan. Aktozlu köyünden Hüseyin Ağa, 
bizim akraba olur, geldim onun evine sığınd ım. Keşki sığınma­
saymışım. Yüzümden koca bir köy yandı kül oldu." 
Kadın: 
"Keşki," dedi, "keşki bizim eve geleymiş sin. Bu işler ol­
mazdı." 
"Ne bilirim kızım. Böyle yapacağı o melunun aklımdan bi­
le geçmez di. Aklımın köşeciğinden. Keşki ii... Kızıma deyim, 
koca köy yandı kül oldu. Fakir fıkara çınlçıplak açıklarda kaldı. 
O sersefil çocuklara adamın yüreği parça parça olur. Yiyecek 
ekmekleri yok. Giyecekleri yok. Aç kalacaklar bu kış. Öküzleri, 
hayvanlan da yandı çoğunun. Benim yüreğim, hiç kimseye de­
ğil de sabi çocuklara yanıyor. Yanıyor işte. O çocuktan, o fıkara 
köylüleri gördüm de kendi durumumu unuttum . TopaJ Aliyi 
köye gönderdim. Bu fıkaralara yiyecek buğday getirsin, diye. 
Bir yanıyor ki yüreğim, bu fıkaralara . Benim yüreğim hep fıka­
ralara yanar. Yanar işte! O gavur bizim köyü de yakar diye kor­
kuyorum. Alıştı bir sefer. Yakar rm yakar. Yakar da kül bile 
298