karşısına  geçip durdu.  Hala y başı  gür sesiyle bağırdı:  “Haydaaa!”  Halaycılar  ağırda n başlay ıp 
giderek hızland ılar.  Müzik  coştu... şimdi  topu klar davulla  aynı tempoda  yeri dövüyor, gözün 
takip edeme yece ği bir süratle  on kişi aynı anda  aynı ayak figürleri yle yerden  havalan ıp yine 
yere iniyorlardı.  Tekrar  yavaşladıl ar...  ve sanki yerçekimi nin etkisiyle, göze  görülmek sizin, 
sezdirmed en, hafif  hafif,  sağa doğru  kaykılmaya  başladılar.  Yan yana dizilmiş  adamların  sağa 
doğru meyl edere k yan yatmaları  o kadar  yavaş  ve o kadar  ustal ıkla gerç ekleşiyordu  ki, bu 
oyunu  defalarca  seyretmiş olan Vali bile, sıran ın en sonunda ki adam  yere paral el uzandı ğında, 
“Yahu  ne zaman  yattınız böyle, bravo,  bravo,  helal  olsun  size!”  diye bağırmak tan kendin i 
alamad ı. Oyuncular aynı t empoyla, a yak figürlerini yapmaya d evam  ederek, yine gözün hemen 
algılayamayacağ ı bir yava şlıkta dikilm eye başladılar,  bir kez de öte yana yatmak  üzere.  Daha 
oynak  bir oyuna  geçildiğind e, genç  Gürc ü dayanama yıp yerind en fırlad ı, omuz  omuza  tek sıra 
olmuş ad amların aras ına g irdi. Baba da peşinde n yürüdü.  Kol ko la horan t epiyorlardı hep birl­
ikte...
“Haydi hayırlı olsun,” diye bağırdı Dok tor, “köprümüz  için kadeh kald ırıyorum.  Katılan yok 
mu?”  Gürcüler  acele masay a dönü p rakıları nı bir nefest e içtiler alkışlar arasınd a. Ay, sarı-
sıcak  ışığıyla dağın arkasında  belirdi ğind e, kurutulmuş  reyhan ın kokusunu,  taze pişmiş 
böre ğin kokusu  bastırdı.  Şerafe ttin Bey,  karısının getirdiği böreği keserken,  bu kez Vali ayağa 
kalktı, “Bugün  köprümüz ün yerini saptad ık. Bu bir ilk adımdır,  arkadaşlar,”  dedi, “bir sonra ki 
adımı da h ep birl ikte ataca ğız, y eter ki  azimli olalım.”
Saatler sonra,  Faik  Bey'in konukları,  yorgun  ve mutlu  dağılırl arken,  ay da dağlardan 
kurtulup  iyice yükselmiş,  ufalmış, sarı-s ıcak  ışığının yerini beyaz,  donuk,  dingin  bir aydınlığ a 
bırakmışt ı.
Kemaliy e'deki sazlı sözlü,  neşeli kutlamanın  ardınd an memle ketlerine dönen  Gürcüler,  iki 
hafta sonra s özleşme lerin i fakslad ılar V ali'ye.
Vali hiç geciktirmeden  hem Kara yolları  hem de Köy Hizmetl eri Genel Müdürlükl erine birer 
yazı gönderdi.  Köprünün  masrafın ı üçe bölmey i teklif ediyordu.  Miktarın  üçte birin i varlı klı 
Kemaliy elilerden t opla yacakt ı.
“Kemaliy e'de kims e o p arayı ödey emez,” demi şti Kemali ye B eled iye Başkan ı.
“Ben bu parayı İstanbul’daki h emşehri lerden topla yacağ ım,”  demişt i Val i. 
“Erzincan' ın zenginleri  büyük  şehirl ere dağılmışlar.  Hepsinin işi gücü var. Buradaki  garib­
anların n eyin i alaca ğım, canını mı?”
“Nas ıl ulaşaca ksın ız başka şehirlerde yaşayan o nca adama?”
“Her birin e ulaşacağ ım tek tek. Kimin e mek tup yazacağım,  kimine  telefon  edeceğim.  Ger­
ekirse kalkıp evlerin e gideceğ im. Kimler  hangi  şehird eler,  hang i adres teler, uzun  bir liste haz­
ırlanıyor. Ayrıca t oplanacak bu parayla yapılacaklar ı anla tan bir broşür hazırl ıyor çocuklar.”
“Bize de iş buyurun,  yardımımız  dokun sun,”  demiş ti Erzincan  Beled iye Başk anı, “Ahmet 
var k alemimde, hem g irgin hem becer ikli çocuktur, iş inize yarar.”
“O zaman  bir iş bölü mü toplant ısı yapa lım,  Başk an,”  diye yanıtl amışt ı Vali, “Ahmet  de 
gelsin.”
“Bu hafta n e zaman boşsunuz ef endim?”
“Akşam,  mesaid en sonra.”
“Yaa!”
“Ne o, çabuk mu oldu?  Bir an evve l toplanal ım ki işler yürümeye  başla sın. Ben Hüdai  ile de 
konuştum.  Haftaya  dinamiti  patlataca ğız. Sağdan soldan  para  istiyoruz  madem,  bir ucundan 
başla yalım i şe, herk ese gayret ve heves gelsin.” 
“Haklısınız,”  dedi Başkan.  Vali'nin  hızı ve coşkusu,  yanındak ilere de bulaşıcı bir hastalık 
gibi sirayet ediyordu.  Başpınar 'a bağlı  köylerin  tümü  çağrılı ydı şenliğe. Köylül erin  bazılar ı 
üşenmemiş, uzaklardan gelmi şlerdi. Yak ın köylerin kad ınları bebeleri ni sırtları na bağlamış lar, 
çocukların ı ellerind en tutmuşlar  seyir yerine gider  gibi,  en yeni en renkl i giysiler ini giyip