tan sonra  ıkı yana  açılan  otomatik  kapıdan  geçerek,  dışarıda  onlan 
bekleyen  yakınlarına  kavuşuyorlardı.  Ufaklık,  anne-babasının  elle-
rinden  sıkı  sıkı  tutarak  o insan  kalabalığının  içinde  beklerken  oto-
matik  kapıdan  her geçene  dikkatle  bakmıştı.  Hacdan  gelen  tüm  bu 
yaşlı  adamlar  şaşırtıcı  biçimde  birbirlerinin  kopyasıydılar.  Sadece 
aynı renklerde  giyinmeleri,  aynı  boyda,  aynı  yaşlarda  olmaları  ve 
hepsinin  de aynı  değirmi,  yer yer ağarmış  sakala  sahip  olması  de-
ğildi  bu benzerliğe  sebep.  Hepsi  de kapıdan  geçer  geçmez,  şaşmaz 
bir biçimde  aynı  hareketleri  aynı  sırayla  tekrar  ediyorlardı  Otoma-
tik kapı  açılınca  aniden  bir ışık  huzmesiyle  karşılaşmış  gibi  kama-
şan gözlerim  kısarak  kalabalığa  bakıyor,  bu vaziyette  iki-üç  adım 
atıyor,  derken  birini  ya da birilerini  görüp  o tarafa  seğirtiyor  ve el-
lerindeki  bavulları  bırakıp  kendilerine  doğru  gelen  tanıdıklarına 
coşkuyla  sarılıyorlardı,  içeri  giren  yaşlılar  birbirini  kopyaladıkça 
otomatik  kapılardan  bir uçak  dolusu  adam  değil  de, durup  durup  ay-
nı adam  geçiyordu  adeta. 
Derken,  kapı  bir kez daha  açılmış  ve içeriye,  annesiyle  babası-
nın tepkilerinden,  dedesi  olduğunu  tahmin  ettiği  kişi  girmişti  Ne 
var kı bu adam,  tıpkı  öteki  hacılar  gibi  giyinmiş  olmasına  rağmen 
aralarına  yanlışlıkla  karışmış  bir yabancıyı  andırıyordu.  Yaşlı  bile 
değildi  sanki;  son  anda  soyunma  odasına  dalıp  ötekilerin  kıyafetle-
rinden  birini  üzerine  geçirmiş  başarılı  bir taklit  gibiydi.  Başarılıydı-
işte neredeyse  onlara  benzemişti.  Ama  taklitti;  çünkü  bir şey eksik-
ti. Ufaklık,  yosun  yeşili  gözlerini  kırpıştırarak  bir daha  baktığında 
eksikliğin  nereden  kaynaklandığını  anladı:  bu yaşlı  adamın  sakalı 
yoktu.  Sakalının  olması  gereken  yerde,  çiğ beyaz  bir hilal  yukarıya 
doğru  kıvrılarak  ışıldıyordu.  Hilalin  içinde  kalan  bölge  ise güneş-
ten nasibini  bolca  almış  olduğundan,  yüzünün  kuzeyi  zifiri  gecey-
ken, güneyi  bulutsuz  gündüze  dönmüştü. 
Noksan  yüzlü  adam,  hasretle  sarılmıştı  ilk defa  gördüğü  torunu-
na. Ardından  sırayla,  önce  oğluna,  gene  torununa,  sonra  gelinine 
gene  torununa,  tekrar  oğluna,  tekrar  ve tekrar  torununa  sarılmıştı  O 
esnada  sadece  onlar  değil,  etraftaki  tüm  fertler  birilerine  sarılmak-
ta olduğundan,  havaalanının  yolcu  bekleme  kısmı  silme  ağlaşan 
koklaşan  kucaklaşan  çarpışan  insan  kümeleriyle  dolmuştu.  Hacdan 
donen  yaşlılar  yakınlarıyla  bir nebze  olsun  hasret  giderdiklerinde 
128