'*"~El=Riyadr——~~       " 
— Şam'da çocuklu ğumdan beri ilk defa f ırtına görüyorum, dedi. Allan ın bir 
lütfü işte... 
Sesinde, kabahatini gizlemeye çal ışan bir çocu ğun arsız, biraz da korkak 
gülümsemesi vard ı. Kimse cevap vermedi. Hepsi de içlerinden, "Birazdan 
gideriz," diyorlard ı. Sokaklar bombo ştu, insanlar evlerine kapan ıp, kenti 
kendi istekleriyle f ırtınaya teslim etmi şlerdi. 
Ragıp Bey, çakma ğını çakıp, cebinden ç ıkardığı saate tutarak bakt ı. Sanki 
gördüğünü anlam ıyormuş gibi uzun uzun bak ıyordu. Karanl ığın içinde, elinde 
vücudunun yaln ızca bir bölümünü ayd ınlatan çakma- ğıyla, vücudunun bir 
parçasını kaybetmi ş korkunç 
31 
bir yarat ığa benziyordu. Birden bir şimşek çaktı, odaya dolan ozon kokulu 
beyaz ışık üç genci de, elbiseler giymi ş üç heykel gibi dondurdu. Rag ıp Beyin 
elinde çakmak hâlâ yan ıyordu. Saatini s ıkı sıkıya tutmu ştu. Korkunç bir 
gökgürültüsüyle birlikte oda yeniden karar ınca, üçü de şöyle bir k ıpırdanıp 
yerlerine yerle ştiler. 
Bir süre sonra El-Riyad, 
—  Hadi gidelim, dedi. Vakittir... 
Üçü birden kalkt ılar. El-Riyad, elyordam ıyla aranarak, sedirin üstündeki 
tabakasıyla tabancas ını bulup ku şağına soktu. Olduklar ı gibi, üstlerine bir 
şey almadan ç ıktılar dışarı. Daha soka ğın ortasına varmadan s ırılsıklam 
oldular, ayakkab ılarının içi su doldu. Her ad ımda ayaklar ı çamura 
gömülüyordu. Zaman zaman, yollarda biriken sular bileklerine kadar 
çıkıyordu. Mahalle bekçileri de, devriyeler de sokaklardan çekilmi şlerdi. 
Ragıp Bey, 
—  Aklı olan evinden ç ıkmaz bu havada, dedi. 
Fransız Konsoloslu ğuna yakla ştıkları sırada yağmur daha da artt ı. 
Konsolosluk bahçesinin kal ın duvarına varınca, arka tarafa döndüler. 
El-Riyad öne geçmi şti. Birbirlerine sokularak duvar ın dibinden yürüdüler. 
El-Riyad, di şlerinin aras ından mırıldandı: 
—  Allah vere de herif ya ğmuru görüp s ıvışmasa. Küçük bir tahta kap ının 
önünde durdular. Kap ı, 
duvarın içine gömülüp kaybolmu ş gibiydi. Üçü birden kap ının önünde durunca, 
yol boyunca al ışıp duymaz olduklar ı yağmur sesini yeniden duydular. İri 
damlalar balç ığa dönen yola vurdukça yap ışkan bir 
32 
ses çıkartıyordu. Hüsrev Bey, iri memeli dansözlerin zil sesim hat ırladı. 
Küçük kap ı açıldı. Kısa boylu, kambur bir adam, elinde üstü mu şambayla 
kapanmış, ön taraf ı açık bir fener tutuyordu. Kamburun görüntüsü, ya ğmur 
damlalar ının arasında bir yakla şıp bir uzakla şıyordu. Kal ın, aba bir 
paltoyu pelerin gibi kafas ının üstüne atm ıştı. 
Aralık kapıdan birer birer içeri girdiler. Kambur bekçi kap ıyı kapattı, ama 
kilitlemedi. Çiçek tarhlar ının arasından dola şan, taş döşeli küçük bir 
bahçe yolundan yürümeye ba şladılar. 
Meyve ağaçlarından olu şan küçük bir korulu ğa girdiler. Bekçi durup feneri 
söndürdü. Ya ğmurun sesini duyuyorlard ı, ama ağaçlar damlalara engel 
olduğundan durduklar ı yer kupkuruydu. A ğaçlarının altına girdiklerinden 
yağmur bulutlar ının o belli belirsiz sinsi ayd ınlığı da kaybolmu ştu. 
Birbirlerini bile göre-miyorlard ı. 
Korudan ç ıkınca yağmurla kar şılaştılar. Elbiselerinin ıslaklığını pis bir 
ürpertiyle hissettiler. Şimdi az ötedeki binay ı hayal meyal