riyordu. Benim Cevher Hanım'la olan macerama dair onun 
bildiği, hissettiği birçok şey vardı. Kaynımla zıtlaşırsam ka­
rımın huzurunda belki de reddetmekten ve çürütmekten aciz 
kalacağım bazı sırları zorla söyletmiş olacaktım. Açıktan 
açığa saldırı görmedikçe karşılık vermemek üzere sustum. 
Kaynım kahramanlığını piyazlamada şöyle devam edi­
yordu: 
-Uğursuz kapı açıldı. Ben duvar arkasının müsait bir 
noktasından gözetliyordum. Meçhul herif dışarı çıktı. Bir­
kaç adım yürüdükten sonra yine döndü. Yarı içeride, yarı 
dışarıda biriyle konuşuyordu. Ne dediklerini ne yazık ki 
işitemiyordum. Siz diyorsunuz ki Hürrem Bey gibi memle­
ketimizin medarıiftiharı bir ilim adarnma hürmet lazımdır. 
İşte bu hürmetimi ispat için onun bu büyük düşmanına karşı 
silah boşaltmaya karar verdim. Bu herifin adi bir hırsız ol­
ması zavallı Allame için daha hafif bir felaketti. Zannederim 
ki uğursuz kapının önünde uzunca bir veda kucaklaşması 
oldu. Sonra adam bahçenin karanlığı içine gömülerek yü­
rüdü. Bu bir hırsızsa üzerinde hiçbir şey götürmüyord u. Bir 
zamparaysa gönül avcılığında avare gezen gençlerin bu ka­
dar çok olduğu bir zamanda böyle bir vahşiyi tercih eden ka­
dının gönül muamması pek merak edilecek bir şeydi. Herif 
defolup giderken ben ne yapacağımı tayine uğraşıyord um. 
Bırakayım da gitsin mi? Takip mi edeyim? Arkasından silah 
mı boşaltayım ? O aralık boğazıma bir gıcık geldi. Elimde 
olmadan hafifçe öksürdüm. Haydut beni orada hissetti. Geri 
döndü. Üzerime saldırırken nişan aldım. Ateş ettim ... "Ah" 
dedi. Oraya yuvarlandı. Canavar avında muvaffak olanla­
rın gururoyla göğsürn kabardı. Ölmeden haydudu sorguya 
çekmek için duvardan atladım. Üzerine gittim. Fakat melun 
davrandı. Ateşle karşılık verdi. Hakk'ın korumasıyla vurul­
madım. Ateşine karşılık verdim. Tekrar o da bana ... Karan­
lıkta karşılıklı bu ateşler edildikçe köşkten bir kadın iniltisi 
geliyordu. O esnada iki karaltı daha peyda oldu. Üçü birden 
üzerime ateş açtılar. Üç silaha karşı nefsimi müdafaa ederek 
geri geri kaçıp kurtuldum. 
176