bep oy, diyormuş, sebep evin yıkılsın, sebep gözün kör olsun, diyor­
muş. Geceye karışmış, gece den, uzaklardan uzun bir ağıt sesi, bir çığ­
rışma durmadan Anavarzada yankılanıyorm uş. Mahmudun sesinden 
köylüler sabaha kadar uyuyama mışlar." 
Must afa Bey Hüseyini önce durgun, hiç oralı olmuyormuşç asına 
dinliy ordu. Sonra yüzü yavaş yavaş sararmaya başladı. Sonra yüzü ka­
�ıt gibi oldu. Elleri tirredi sonra da ... Birden : 
"Kes!" diye bağırdı bıçak gibi. "Kes, Hüsey in!.. Kes, yeter! " 
Bir süre ortalıkta çıt çıkmadı. 
Must afa Bey uzun bir aradan sonra hiçbir şey olmamışça sına, 
durgun bir sesle : 
"Onu, onu, onu ne yapaca ğız?" diye sordu. 
Hüsey in: 
"Derviş Beye gelince, evden hiç çıkmıy or." 
"Onu evden çıkarmanın bir yolu?" · 
"Hiç yolu yok. Dünya yıkılsa o bir daha konağından dışarıya adı-
mını atma z." 
"Konağı da yıkamayız ya ... " 
Hamdi : 
"Yıkarız," dedi. "Başka hiçbir yolu kalmamışsa ... " 
"Öyleyse biz Dervişi nasıl öldürürüz? Heıri de bu hafta içinde öl­
dUrmemiz gerek. " 
"Beni tanırlar," dedi Hüseyi n. "Ben bir daha o çiftliğin yakınıqa 
bile ayak basamam ." · 
"Kurdu ininden na5ıl çıkar malı? Bütün iş bunda. Bu hafta içinde 
olacak bu. Bir hafta vaktimiz var. İş uzarsa hiçbir şeye yaramaz. Ettiği­
miz hayır ürküttüğümüz kurbağayı karşılamaz. Ne.d iyorsunuz, ne dü­
fUnU yorsunuz?" 
Dllşündüler, hemen karşılık vermediler. 
"Nasıl çıkarmalı?" 
Harndi başparmağını ağzına soktu, sornurmaya başladı. Sıkışınca 
hep böyle yapardı : . 
. 
"Öldürme li," dedi. "Onu çok öldürme li." Çok öfkelenmişti. Bü� 
rün bedeni zangır zangır ti�riyordu. "Öldürme li." 
"Nasıl öldürme li?" 
"Bcyimiz bilir," dedi Hamdi. "O nasıl emrederse, biz düşmanı-