keditaşağı açmıştı. Bir de uzun çiriş çiçekleri. Çiçeklere arılar 
çokuşmuştu. Taze kekik de kokuyordu ortalık. Ovaların, dağla­
rın, tarlaların, pınar başlarının, sel yataklarının, ormanların 
kendilerine göre ayrı bitkileri, ayrı kokuları vardır. Kayalıkların 
çok ayrı bitkileri, çok ayrı bir kokuları vardır. Kayalıklarda ba­
har nennileniyordu. Kayalık kokulan renkleri insanı sevince 
boğar. Hele baharları. Hele aydınlık, sıcaksa gün, hele inceden 
seher yeline benzer bir yel esiyorsa. Hele ılgıt ılgıt bir koku ge­
liyorsa, keskin. İncecik, belli belirsiz bir buğu kayalıkların üstü­
nü sarmışsa... Hele bahar böylesine nennilenmişse...
Gür otların çeşitli çirişlerin, çiçeklerin, renklerin arasmda ka­
yalıklar bir başka türlü güzelleşiyordu. Bir de kaya püreni koku­
yor, koku esen yelle bir geliyor sonra gidiyordu. Çiçeklerin altın­
da tuhaf renkli, küçücük kuşların yuvalan vardı. Bir de çiçekten 
çiçeğe, çiçekli çiriş sapmdan çiriş sapma küçücük, mavi, kırmızı, 
parlak bir yeşilde örümcekler, binlerce el kadar ağlarını kurmuş­
lar, bahar güneşine, ağın bir köşesine serilmişlerdi.
Küçücük, ak kaya mantarları bulgur gibi kaya toprağmm 
bir yanını yararak dışarı çıkmışlardı.
Topal Ali korkuyordu, çok kaygılıydı. Şu köpoğlusu Yel 
Musa dehşet iz sürüyordu. Hiç sapıtmadan. Memedin izini 
bulmuş alıp götürüyordu. Böyle giderse bu izler Koca Süley- 
manın kapısının önünde son bulacaktı.
Bir iki kez onu yanıltmaya, izi alıp başka yöne götürmeye 
çalıştı, Yel Musa ona öyle bir bakış fırlattı ki, öyle küçümseyen, 
taş olsa erirdi. Ali sustu. Başka bir çareye başvurdu. Hiç umut 
kalmamıştı. Bü namussuz herif Memedi bulacaktı. Yüzbaşı Fa­
ruk, Asım Çavuş, Hamza Ağa, candarmalar, aşağıdan bir keçi 
yolundan ilerliyorlardı.
Topal Ali bu güzel bahar gününde, kokular, güneşler için­
de durmadan terliyordu. Ömründe böylesine müşkül bir du­
rumda kalmamıştı. Bir tek yolu vardı, o da Koca Süleymanm 
evindeki Memede bir haber ulaştırmaktı. Orta bir izci olsaydı 
Yel Musa, onu yamltmak, başka bir yöne çekmek, geceyi bul­
mak, gece olup onlar uyuyunca da varıp Memedi Koca Süley­
manm evinden almak... Artık bu mümkün değildi. Yel Musanın 
gözünden hiçbir iz kaçmıyordu.
210