süre sustu, sandalyesine oturdu ve bağırdı: "Ben de bir sosyete 
karısı tavlayacağım ulan! Bir sosyete kızı tavlayacağım... Şöyle 
ilik gibi bir karı tavlayacağım... Şu Danimarkalı mühendislerin 
karıları gibi bir karı tavlayacağım, Salih. Ne karıydı o değil mi? 
Ortak, sen bilirsin, bu sosyete karıları nasıl tavlanır söylesene? 
Ne yapmak lâzım yani? Söylesene, neden hoşlanırlar? Her gün 
sinemaya götürürüm vallahi!" Birden elini Salih'in omuzuna 
koydu: "Bak Salih, paramız var, İstanbul'a gidince birer sosyete 
kızı tavlayalım. Paramız var. Diplomamız var, mühendisiz. Sen 
yakışıklısın. Ben nasılım? Ben zekiyimdir!" 
"Sen, kızma ama, fıçı gibisin be kardeşim!" dedi Salih. 
Enver inançlı ve kesin bir sesle: "Önemli değil!" dedi. "Önemli 
olan ruh güzelliği." Bir kahkaha attı. "Ruh güzelliği!" diye bağırdı. 
Gene bir kahkaha attı. Sonra birden ciddileşti: "Aslına bakarsan, 
şu çingenelere de razıyım ben!" dedi. "Ama sosyete kızları da..." 
Birden Ömer'e seslendi: "Ama sen de söylemiyorsun. Haa, Salih, 
asıl kime sormalı bunu biliyor musun? Bunun şu arkadaşına... 
Refik'e. O bu işlerden çakar!" 
Ömer: "Refik!" diye düşündü. Kendim hatırladı. Az önce 
birlikte orada, o işçilerin yamndaydılar. "Dostum, en yakın 
arkadaşım o benim!" diye düşündü. "Benim kim olduğumu, 
ne olduğumu o bilir." 
"O bu işlerden çakar, çünkü bir kere önceki kış Nişantaşı'nda 
görmüştüm. Yanında lokum gibi bir şey vardı!" 
Ömer: "Refik'in düşünceleriyle alay ettim," diye düşündü. 
"Bu düşünceleri küçümsedim. Oysa görüyorum ki o her zaman 
benden daha ahlaklı, daha namuslu, daha iyi olmuştur." 
"Böyle lokum gibi gencecik bir şeydi," diye Enver anlatıyordu. 
"Nişantaşı'nda, o kibar sosyete semtinde bunları kolkola gör­
müştüm. Ben de İstanbul'a gidince Nişantaşlı bir sosyete kızı 
tavlayacağım. Bunu şu Refik'e soralım. O Nişantaşlı, iyi bilir 
bu yolları..." 
"Ee uzattın ama!" dedi Ömer. 
"Ne o, bozuldun mu? Şuna bak. Salih, arkadaşına toz kon­
duramıyor... Ulan, biz senin de, arkadaşının da kim olduğunu 
biliyoruz, be... Okuldan hatırlıyorsun değil mi bunları... Bir bu, 
bir şu Refik, bir de cüce gibi biri vardı yanlarında. Herkese şöyle 
.352