Ka acele ettiğ ini hissediyordu. Kars'ta pek az kalabileceğ ini, kısa bir süre 
sonra burada nefes alamayacağ ını, acele etmekten baş ka çaresi olmadığ ını da 
hissediyordu. İ çeriden belli belirsiz gelen konuş ma seslerine ve karı ezerek 
pencerenin önünden geçen bir faytona kulak verdiler. İ pek kapı eş iğinde ayakta 
duruyor, dalgın dalgın elindeki saç fırçasına takılmış  saçları ayıklıyordu. 
"Burada her ş ey o kadar yoksul ve umutsuz ki insan senin gibi bir ş ey istemeyi 
bile unutabilir," dedi Ka. İ nsan burada, yaş amayı değ il, ölmeyi düş leyebilir 
yalnızca... Benimle gelecek misin?.." ipek cevap vermedi. "Kötü bir cevap 
vereceksen söyleme hiçbir ş ey," dedi Ka. 
"Bilmiyorum," dedi İ pek gözü fırçada. "İ çeride bizi bekliyorlar." 
"İçeride bir dolaplar dönüyor, seziyorum ama ne olup bittiğ ini anlayamıyorum," 
dedi Ka. "Sen anlat bana." 
Elektrikler kesildi. İ pek hiç kıpırdamayınca Ka ona sarılmak istedi, ama 
Almanya'ya yapayalnız döneceğ i korkusu her yerini sarmış tı; kıpırdayamadı. 
"Şiir yazamazsın bu karanlıkta," dedi İ pek. "Gidelim." 
"Beni sevmek için en çok ne yapmamı istersin?" 
"Kendin ol," dedi İ pek. Kalkıp odadan çıktı. 
Ka orada oturmaktan öylesine mutluydu ki güçlükle kalktı. Mutfaktan önceki so ğuk 
odada bir anda oturdu ve oradaki titrek mumun ış ığında aklındaki "Çikolata 
Kutusu" adlı ş iiri yeş il defterine yazdı. 
Ayağa kalktığ ında lpek'in arkasındaydı, ona sarılmak, baş ını 
129 
-----------------Akş am Yemeğ inde Aşk, urtunmeK ve ıntınar uzenne ¦ 
saçlarına gömmek için bir hamle yapınca birden kafasının içinde her şey 
karanlıkta olduğ u gibi birbirine girdi. 
Mutfaktaki mumun ış ığında Ka, ipek ile Kadife'nin birbirlerine sarıldıklarını 
görüyordu. Kollarını birbirlerinin boyunlarına dolamış , birbirlerine sevgililer 
gibi sarılmış lardı. "Babam size bakmamı istemiş ti," dedi Kadife. "Peki canım." 
"Şiir yazmadı mı?" 
"Yazdım," dedi Ka karanlıktan çıkarak. "Ama ş imdi size yardım etmek isterdim." 
Titreyen mumun ış ığında girdiğ i mutfakta kimseyi göremedi. Kaş la göz arasında 
bir bardağ a rakı doldurup su koymadan içti. Gözlerinden yaş lar akınca aceleyle 
bir bardak su doldurdu kendine. Mutfaktan çıkınca bir an tekinsiz bir zifiri karanlıkta buldu kendini. Bir mumla aydınlanan yemek masasını görüp yürüdü. 
Sofra-dakilerle birlikte, duvarlardaki iri gölgeler de Ka'ya döndüler. "Şiiri yazabildiniz mi?" dedi Turgut Bey. Önce birkaç saniye sessiz kalıp Ka'yı 
önemsemiyormuş  gibi yapmak istemiş ti. "Evet." 
"Tebrik ederim." Ka'nın eline bir rakı bardağ ı tutuşturdu, doldurdu. "Ne 
hakkında?" "Burada kiminle görüş ür konuş ursam ona hak veriyorum. Almanya'dayken dış arıda 
sokaklarda gezen korku, ş imdi içime girdi." "Sizi çok iyi anlıyorum," dedi Hande 
bilmiş bir havayla. Ka minnetle gülümsedi ona. "Baş ını açma güzelim" demek geldi 
içinden. 
"Kiminle görüş ürseniz ona inandığ ınız için Ş eyh Efendi'nin yanında da Allah'a 
inandığınızı söylediyseniz bunu düzeltmek isterim. Kars'ta Allah'ı Ş eyh Efendi 
temsil etmiyor!" dedi Turgut Bey. "Kim temsil ediyor Allah'ı burada?" diye 
diklendi Hande. Ama Turgut Bey öfkelenmedi ona. İ natçı ve kavgacıydı, ama taviz 
vermez bir ateist olamayacak kadar yumuş ak kalpliydi. Ka Turgut Bey'in 
kızlarının mutsuzluğ undan endiş elendiği kadar, kendi dünyasının 
alışkanlıklarının yıkılıp gitmesinden korktuğ unu da hissetti. Bu siyasal bir 
telaş değil, hayatının tek eğ lencesi her akş am kızları ve misafirleriyle 
birlikte saatlerce siyasetten ve 130 
Allah'ın varlığ ından ve yokluğ undan söz ederek didiş mek olan bir adamın masanın 
merkezindeki yerini kaybetme telaş ıydı. 
Elektrikler geldi, oda birden aydınlandı. Ş ehirde elektriğ in gidip gelmesine o 
kadar alış ılmıştı ki, Ka'nın çocukluğ unda İstanbul'da olduğ u gibi elektrik 
gelince neş eli çığlıklar atılmıyor, aman çamaş ır makinesine bak bozulmasın, ya 
da mumları ben üfleyece-ğ im gibilerinden mutlu bir telaş  da olmuyor, insanlar 
hiçbir ş ey olmamış  gibi davranıyordu. Turgut Bey televizyonu çalış tırıp kumanda