Onlar köyün dışına doğru ilerlerken, Dursun Dede arkala­
nndan bağırdı: 
"Ferhat Hoca, Ferhat Hoca, biraz bekler misiniz, az daha 
unutu yordum." 
Eşkıyalar bir araya geldiler. 
Hoca: 
"Aralaşm şöyle," diye buyurd u. "Babanızın evinde de olsa­
nız, birikişrnek yok, hem de hiçbir zaman." 
Dursun Dede önde, birkaç köylü arkasında ellerinde torba­
lada koşarak geldiler: 
"Uğur taşını verdik de, asıl gerekeni unuttuk Ferhat Ho­
cam," dedi Dursun Dede boynunu kıvratarak. "Al bu torbayı, 
içindeki mermiler senin silalıma uyar." 
Torbayı Hocaya verdi. Bu merrnileri daha akşamdan hazır­
lamışlardı. 
"Biraz sonra çok gerek olacak, sağ ol Hocam." 
Onlar köyü çıkar çıkınaz, karşılanna, kayalıkların arkasın­
dan, dişlerine kadar silahlanmış, aynı boyda, hepsi de yakası 
sırmalı Maraş abası giymiş, hacaklanna şayak şalvar , dizierne 
nakışlı çorap geçirmiş, hepsi de büyük ela gözlü, kıvırcık kum­
ral saçlı, sırım gibi delikanlılardı, yedi kişi çıktı. 
Baştaki delikanlı: 
"Biz geldik Hocam," dedi. 
"Vay hoş geldiniz, safalar getirdiniz," diye hafiften alaycı 
güldü Ferhat Hoca. Delikanlıların birden karşıianna çıkışianna 
da şaşırmıştı. 
"Dün geceden beri bu köyün kapısında sizi bekliyor uz. 
Senden dileğimiz var, biz de İnce · Memed çetesine katılmaya 
geldik." 
"İyi, güzel ya, siz niye dağa çıktıniz ?" 
"İnce Memed niye dağa çıktıysa ... " 
"Hıuımmm ." Hoca dudaklannı büzdü, alnını kırıştırdı, sa­
kalını karıştırd ı. Delikanlılar onun karşısına sıralanmışlar , göz­
lerini de yüzüne dikmişler bekli yorlardı. 
"Sen niçin eşkıya çıkınışsan Hocam." 
"Hımmm ... " 
149