hafifler, ar şın yedinci katma süzülürüm. Sonra a ğırlaşarak 
arzın en derin çukurlar ına iner; me şelerin, kestane a ğaçları- 
nın, kayınların altına gömülü kayalar ın sırlandığı toprağa sı- 
zarım. Kâh orada kâh buraday ım. Ara ara i ştahım toptan ke- 
silir, günlerce bir lokma yiyemem. Konu şmayı unuturum. 
Kelimeler silinir zihnimden. Sonra, göç eden ku şlar gibi bir 
anda geri dönerler. Bunlar ın hiçbiri korkutmaz beni. Ne var 
ki insanlara tuhaf geldi ğini bilirim. Zamanla ö ğrendim ki, 
vecd hâllerinden ba şkalarına pek bahsetmemeli. insano ğlu 
nedense anlayamad ığını kötülemeye meyilli. Kaç kez bizzat 
  
61 
tecrübe ettim bu şaşmaz kaideyi. 
Öteki âleme gidip gelmemi yad ırgayan, ke şiflerimden ür- 
ken ve bana bu konuda pe şin hükümle yakla şan ilk ki şi öz 
babamdı. Takriben on ya şındaydım. O zamanlar koruyucu 
meleğimi hemen her gün görmeye ba şlamıştım. Herkesin be- 
nim gördüklerimi gördü ğünü düşünecek kadar da saft ım. Ba- 
bamsa kendisi gibi marangoz olmam ı isterdi. Bir gün bana 
sedir ağacından sand ık yapmay ı öğretirken, dilimi tutama- 
yıp ona koruyucu mele ğimden bahsettim. 
"Bana bak, hayal gücün fazla çal ışıyor senin" dedi babam. 
"Bu saçmal ıklardan kimseye söz etmezsen iyi olur. Elalemin 
canını sıkma yine." 
Birkaç gün evvel birkaç kom şu gelip, beni anama babama 
şikâyet etmi şti. Tuhaf davran ışlarımla çocuklar ını korkutu- 
yormuşum. 
"Bak evlat! Armut dibine, dü şer. Her çocuk ebeveynine çe- 
ker, anlad ın mı? Sen de öylesin" dedi babam. "Bizler gibi s ı- 
radan bir insan oldu ğunu neden bir türlü kabullenmezsin?" 
İşte o an, annemi ve babam ı sevmeme, hatta sevgilerine aç 
ve muhtaç oldu ğumu sanmama kar şın, ikisinin de benim için 
birer yabanc ı olduklar ını anladım. 
"Babacım bilesin, bu o ğlun karde şlerinden farkl ı bir yu- 
murtadan ç ıktı. Dilersen beni tavuklar taraf ından büyütülen 
bir ördek yavrusu say. Emin ol şu ömrümü kümeste geçirme- 
yeceğini. Sizin içine girmeye korktu ğunuz suda ben can bulu- 
yorum. Zira sizin aksinize ben yüzebiliyorum. Benim meske- 
nim ummanlar. Benimleyseniz, siz de ummana dal ın. Yok de- 
ğilseniz, kar ışmayın ve kümesinizde kal ın." 
Babamın gözleri önce fal ta şı gibi büyüdü; sonra ufald ı, do- 
nuklaştı. "Öz babanla bugün böyle konu şuyorsan" dedi kes- 
kin bir sesle, "kim bilir büyüyünce dü şmanlarınla nasıl konu- 
şacaksın?" 
Anne babam ın beklentilerinin aksine, büyüyüp serpildikçe 
  
63 
  
62 
kaybolmad ı keşiflerim. Tam tersine daha yo ğun, daha cezbe- 
li oldular. Büyüklerim sinirlenirdi, bilirdim. Onlar ı üzdüğüm 
için kendimi suçlu hissederdim. Ama öteki âleme yapt ığım ke- 
şifleri nas ıl durduraca ğımı bilmiyordum. Ho ş, işin aslı, bilsey- 
dim bile durdurmak istemezdim ki. 
Çok geçmedi, evden ayr ıldım. Bir daha da geri dönmedim. 
Hazreti Lût'un kar ısı tuzdan bir heykel kesilmi şti durup terk 
ettiği şehre bak ınca. Bense bir kez olsun dönüp bakmad ım Teb- 
riz'e. O gün bugündür do ğduğum yerin ismi kekremsi bir keli- 
medir yüre ğimde; öyle narin, öyle hassas ki telaffuz eder etmez 
çiy tanesi gibi erir dilimde. Ne zaman ansam Tebriz'i, üç keskin 
rayiha sarar sarmalar beni: Taia ş, haşhaşlı yassı ekmek ve ye-