öztürkçeleşen isimlerini, adlarını çakıyla kazımışlar. Duvar-
larda, her yeni müdürün yeni zevksizliğini gösteren renklibadanalar üstüste: son müdür Behçet Beyin sidik sarısı ba-danasının altında yer yer eski müdür Muhterem Beyin tür-be yeşili ve merhum Sami Beyin çingene pembesi renklerisırıtıyor. Kara tahtanın karalığı, sözde kalmış. Öğretmenkürsüsünün ön tahtasında, kadın öğretmenlerin bacakları-na, kalem düşürmek bahanesiyle bakabilmek için açılmışkoca birdelik. Perdesiz büyük pencereler, yaldız boyası dö-külmüş bir soba, kirli ellerimizden leke olmasın diye tok-mağının çevresi siyaha boyanmış kül rengi kapı ve hepsininvarlığını ve neden öyle var olduğunu açıklayan beylik cüm-le: bu fakir millet bu kadarını verebiliyor.
“Hela yahut apteshane veya yüznumara ya da ayakyolu;
en moderni: tuvalet. Ve hepsinin kapısında bütün bunlar-dan ayrı bir yazı: 00. Bütün bu isimler içimi karartırdı. Buisimleri hatırladıkça, keskin bir koku duyar gibi olurdum.Sınıfın koridoruna kadar yayılan keskin koku. Kokununpeşine takılıp giderseniz, girişte kovalar, yer bezi yapılmışçuval parçaları ve süpürgeler karşılardı sizi. Tokmağı kopukkapılar, kapanmayan kapılar, kapısına bozuk bir yazıyla‘bozuk’ yazılmış helalar, duvarlara sürülmüş pislikler... Ala-turka helalar, alafranga helalar; alaturka musiki, alafrangamüzik... Penceresiz helalar, muslukları kırık helalar... Hela-lara, esas işimizi değil de çok daha başka marifetler yapmakiçin girerdik: sınıfın gediklileri sigara içer, tembeller tahta-dan tebeşir yürütüp hemen ağızlarına atarlar ve üstünemusluktan su içerler -böylece ateşleri yükselirmiş- kadınöğretmenin dersinde kalem düşürmeyi becerip yeterli hayalsermayesi biriktirenler de kilidi bozuk olmayan helalarda,‘suistimal’ yaparlardı. Kadın öğretmenin hayali, sonuca var-madan kaybolsa bile, duvardaki resimler yardımcı olurduhelalarda.
79