Ölmez Otu 591 
Yataktan kalktı, dışarıya çıktı. Parlak, gündüz gibi bir ay su gibi tepenin di­
bine kadar parlayan yola baktı. Üst baştaki sivri tepe gölgesini yolun üstüne ser­
mişti. İşte orada, giden göçten kalan ince bir toz bul u tu ağır ağır yola iniyordu. 
Şafağın yeli inceden yüzünü yaladı. Kendine gelir gibi oldu. Bir taşın üstüne 
çöktü, başını elleri arasına aldı. Gün ışıyıncaya kadar orada öylecene kaldı. 
Elif yatağından kımıldamamış, gün ışıyıncaya kadar Meryemcenin homurtu­
lannı, iniltilerini dişlerini sıkarak dinlemişti. 
Dışarı çıktığında kocasını taşın üstüne çökmüş, oracığa yumulmuş gördü. 
Onu dürttü: 
"Ali, Ali! Kalk hele !" 
Ali ellerini başından çekti, karısından yana döndü: 
"Ne diyorsun Elifl" diye sordu. Sesinde hiçbir anlam yoktu. Bomboş, sabah 
sessizliğinde çınladı. 
E lif: 
"Anan," dedi, "sabaha kadar inledi durdu. Kulak kabarttım, boyuna fıkara oğ­
lan deyip duruyordu . Benim yüzümden borcunu veremedi. Dünyaya rezil oldu. 
Bu yıl da benim yüzümden Çukura pamuğa gidemiyor. Çocuklan benim yüzüm­
den aç, çıplak kalacak. Öldüreyim de kendimi kurtulayım. Ne diyorsun, onurlu 
kadındır, kendini öldürür, öldürür. Ha, Ali?" 
"Bilmem ." 
"Gitmezsek Çukura anan kendini öldürecek ." 
Az sonra değneğine basa basa içerden Meryemce çıktı. Konuşmalan yanda 
kaldı. Meryemcenin yüzü çiçek gibi açılmış, gencecik olmuştu . Yüzü tam yirmi 
beş yıl önceki yüzüydü. Yüzünden sevinç taşıyordu. Beli de doğrulm uş, Meryem­
ce dimdik olmuştu. Elindeki değnek bir alışkanlık gibi eğreti duruyordu . 
Geldi, Alinin karşısında durdu. 
"Alim," dedi, "kurban olduğum yavrum, bak bak' Baksana bana! Nasılım ha? 
Dimdik, ceren gibi değil mi anan?" 
Ali neye uğradığını bilememişti. Şu dimdik, gelin gibi, ceylan gibi kadın anası 
mıydı gerçekten? O muydu? Bir türlü gözlerine inanamıyor, gözlerini ovuşturup 
ovuşturup bakıyordu. 
Se\incinden ne yapacağını bilemedi, bir ara kekeledi, bir şeyler söylemek is­
tedi, söylemedi. Sonra çabuk çabuk: 
"Ceren gibisin, ceren ... Şaştım. Hayat suyu mu içtin anam7 Köroğlunun Kıratı 
gibi? Ceren, ceren gibisin, anam, dimdik." 
Meryemce avluda oradan oraya koşareasma yürüyor, koşuyor, atlıyor, zıplıyordu . 
"Alim, yavrum, sen ne sandın ananı. İşte senin garip anacığın böyledir. Ben 
Çukura kadar da, Akçadeniz gölüne kadar da işte böyle böyle yürürüm. Kalma