Kamer Ana durmadan:
"Ye yavrum, ye yavru," diyordu. "Uzak yerden geldin, ulu 
dağlardan hem de..."
Memed:
"Çük şükür ana, çok şükür patlayacağım. Kamım davul gi­
bi oldu, baksana," diye gülüyordu.
Memedi bir anda bir sevinç dalgası sardı. Koca Osmanm 
evinde böyle sıcakcana karşılanışı ona bütün çektiklerini unut­
turdu, çocuklaştırdı.
"Kuş gibi yeynidim Osman Emmi senin evinde."
Kamer Ana hemen sofrayı kaldırdı, çok eski zamanlardan 
kalma, sapı kırdan bakır Türkmen cezvesini ocağa sürdü:
"Nasıl olsun kahven yavru?" diye sordu.
Memed şaşırdı. Ömründe çok az kahve içmişti, utandı, kı­
zardı. Sonra sağ elini havaya kaldırdı:
"Nasd olursa olsun ana," dedi.
Koca Osman:
"Benimki gibi olsun," diye söze karıştı. "İkisini bir pişir 
kahvelerin."
Kahveler pişinceye kadar hiç konuşmadan beklediler. Ko­
caman açılmış gözleriyle Memed hep gülümsüyordu. Kamer 
Ana kahveleri fincanlara boşaltırken taze kahve güzel koktu. 
Memedin, kahve kokusu çok hoşuna gitti. Fincanın kulpunu 
tutarken eli titredi, tabağın içine azıcık kahve döküldü. Memed, 
nasd fincanı tutacak, nasd içecek diye Koca Osmana bakıyordu. 
Onun da elleri titredi ama kahve tabağa dökülmedi. Üstelik 
Memedin ellerinden daha çok titriyordu, titremekten uçuyordu 
elleri. Elleri titreyerek birden fincanı dudaklarına götürdü, bü­
yük bir gürültüyle sümürüp höpürdetti kahveyi. Memed de 
öyle yaptı ama, höpürdetemedi, bir de ağzı yandı. Bir tuhaf acı 
tadı vardı kahvenin. Kahve azıcık soğuduktan sonra Koca Os­
man gibi azar azar içti. Bir daha ömrü boyunca bu tatta bir kah­
ve içmeyecekti. Her kahve içişte Kamer Ananm kahvesi gele­
cekti akima, ama ne o erişilmez tadı, ne o erişilmez kokuyu bir 
daha tadamayacaktı. Ömrü boyunca bu kahvenin tadım duya­
caktı, her kahve içişinde bu kahveyi arayacaktı. Her kahveyi bu 
tada varmak için içecekti.
25