Evet, burada duruyor işte. Yanımda. Beni bekliyor . Şarabı­
mı içmemi bekliyor . Ben istediğim kadar da bekleyecek. Sırtım­
dan itmeyecek, kolumdan dürtmeyecek, hadi kalk, elin adamı 
sana bakıyor, demeyecek; hadi gidelim yatalım demeyecek. 
İkinci sınıfta öylece bekleyecek, ben birinci sınıfta, burada ola­
cağım. Burada olmam büyük başlangıç. Tek bir adım. Hayatı 
hayat yapan adım. 
Başını birdenbire karşısındakine çevirmiştir , fakat bakışları 
masanın orasında burasında dolanmakta. Garson tarafından 
uyarıldıklarından beri ikisinin de gözleri, ortak bir suç işlemiş­
ler gibi, birbirine rastlamaktan kaçınmaktadır . 
Siz gidiyor musunu z, geliyor musunuz? 
Başını çevirdiği kimseye böyle bir soru sormaya kalkışma­
sının nedenini hiçbir zaman bulamayacak. 
Siz hiç tavuk kıçına benzeyen bir fil kıçı gördünüz mü? 
Kızım acelecidir , durduğu yerde duramaz, herkesin derdi 
ondan sorulur, başı da dertten kurtulmaz; aceleciliğinden daha 
kurbağa, civciv desenli nevresimlerin içinden çıkar çıkmaz ev­
lenmiştir , tabii yürümemiştir falan ... Ama oğlum da durup du­
rurken böyle sorular sorar. Sonra da bu gariplikler insan�n içine 
takılıp kalır. Bir tınıyı karşı bir tınıyla sürdürüyorsunuz, öyle 
sanki kendiliğinden. Haydn derken Dede Efendi'ye, Hacı Arif 
Bey derken veremli Chopin'e atlayabiliyorsunuz. Çünkü oğlum 
on dördünden beri tutturmuş sormaktadır: 
Siz hiç tavuk kıçına benzeyen fil kıçı gördünüz mü? 
Kadın başını birden çevirdiğine ve adama bir şey soracak­
mış gibi yaptığına göre artık sorması gerekmiyor mu? İşte, o da 
ister istemez sormaktadır: 
"Yemeğinize engel olmadım ya?" 
Karşısındaki uzun güzel bir sevişmeni n sonrasında sanki, 
hoş bir kendini bırakmışlıkla duruyor: 
"Hayır, neden? Bu çalan nedir?" 
Sorusuna yanıt olarak iki sorunun birden gelmesi kadını 
beklediğinden öte şaşırtmışt ır. Şarabın birazı bardağına boşaltı­
lırken kulak veriyor: Chopin'in Prelüd'lerinden 'biri olabilir. 2.si 
112