seviyesiz korkular panayırı. Oysa, bu kadar aşağılık olmadı-
ğımı da seziyorum.
Aklıma takılan bir cümle daha: benden ne istiyorlar bil-
miyorum. Bu cümle daha anlamlı gibi. Yakında bir iki cüm-leden ibaret kalacağım: adam tabancasını çıkardı ve ateş et-ti, benden ne istiyorlar bilmiyorum. T urgut’un cevap kartla-rı vardı: konuşmak istemediği zaman onları çıkarıp göste-rirdi karşısındakine. Ben de bu kartlara döndüm.
Kendime soruyorum: ne hissediyorsunuz? Korkuyorum.
Beni rahat bırakmıyorlar. Sizi neden rahat bırakmıyorlar?Benden ne istiyorlar bilmiyorum. Gözlerinizde kötü hayal-ler gören insanların rahatsızlığı var. Ne görüyorsunuz?Adam tabancasını çıkardı ve ateş etti. Korkuyorum. Ateşediyor. Ateş ediyorlar. Neden ateş ediyorlar? Benden ne isti-yorlar, bilmiyorum. Korkuyorum. Korkuyorum.
Siliniyorum. Mürekkebim az geliyor. Çok hafifledim. Ar-
tık ancak ölünce ağırlaşabilirim. Günseli’nin dizinde saat-lerce yatıyorum ve ne Günseli’yi dinliyorum, ne Günseli’yihissediyorum. Yalnız, kalbimin atışlarını izliyorum. Yavaşlı-yor, sıklaşıyor. Durmasından endişe ediyorum. Bedenimde-ki ısının değişmesini izliyorum. Yıllardır terler dururdum.Terleme ve zayıflama, dörtnala gidiyor artık. Bir kelime ku-lağımda çınlıyor: lösemi. Yerimden fırlıyorum. Evet, gizli vekronik hastalığımın nedenini buldum. Ben ortaokula gider-ken alt katta zengin yaşlı bir bekâr otururdu: Asaf Bey . Lö-semiden ölmüştü. Adam bir iki ayda eridi demişlerdi. Bende eriyorum. Ateş düşmezmiş. Bende de düşmüyor. Günse-li’den dereceyi istedim. Otuz yedi bir. İçimden acı acı gülü-yorum. Bütün korktuklarım başıma geliyor: ben de Metingibi acı acı gülümsüyorum. Allah’tan henüz içimden. Gün-seli ilaç vermek istiyor. Eve gidip yatmalıyım, diyorum. Yat-malıyım ve yeni hastalığımı düşünmeliyim uzun uzun.Günseli’nin yanında olmuyor. Acı acı gülümserim ve düşü-
634