82 
ki terc ih ise, herhalde hikayenin çağnştırdıta şeylerle ilgili. 
Belki kullanmak istenen olanaklarla ilgili. 
Belki şiir bestelemekle romanı sinemaya uyarlamak. işle­
rinin birbirine benzer yönleri olduğu düşünülebilir. Ama pek 
ilgisi yok. Bir şiiri hissettikt en, iç ritmini ve ezgisini duyduk­
tan sonra, o içinizde geliş iyor. Melodi leşi yor. Sonra içinizdeki 
o şeyi alıp müzik tekniklerine göre geliştiriy orsunuz. Özü bu 
şekilde ortaya çıktıktan sonra, teknik bir çalışm ayla parçayı 
işliyorsun uz. 
Galiba en güzel besteler , bestelerneyi düşü nmeden okunan 
şiiriere yapılıyor. Şür sevmekle ilgili bu. Sadece şiir için, sev­
di�niz için oku yunca, daha güzel oluyor. O zaman bazı şiir­
ler, insanın içinde müziğe dönüş üyor. Şiirin müzi� kendili­
ğinden ortaya çıkıyor. 
Roman-sinema iliş kisi böyle de�l. Aslında oldukça riskli 
bir iştir romandan film çekmek. Bir sanat ürününde anlatıla­
nı başka bir dalda yeniden anlatmaya kalkınca, çok olumsuz 
sonuçlar çıkabilir. Kolayca kitsch olabilir. Şürin bestelenme­
sindeki gibi bir "kendiliğindenlik" dunımu olmadığı için, ro­
man uyarlamalanmn sonucu daha belirsiz oluy or. 
Romanın filmini çekmek şiirin bestesini yapmaya benze­
miyor ama , belki çeviri yapmaya benzetilebilir. Bir dilden 
başka bir dile çeviri . Ama romanın tamamını eksiksiz şekilde 
değil de, temalardan birini seçip diğer lerinin atarlığını azal­
tarak yapılmalı bu çeviri . 
Çünkü roman, konuyu çok kapsamlı işleyen bir tür. Belki 
de hikaye veya uzun hikaye, sinemaya uyarl anmak için da­
ha uygundur. 
Roman uyarl amalar ında, film ekibini tedirgin eden bir 
gerçek var: Filmi, çoğunlukla romanı okuyan insaniann izle­
yecek olmaları. Aslında o film her okurun kafasında daha ön­
ce birer kez filme çekilmiş oluyor. 
Bir roman aslında her okur taraf ından, biraz da olsa fark-