Bir an ihtiyar akl ım kendi içindeki derin sessizli ğin büyüsüyle sustu. Onlarla birlikte bir zamanlar her şeyi 
unutur aşkla naklederdik. 
"Padişahımızın en usta nakka şlar ı onlar," dedim. "K ıymay ın onlara." 
Hazinedarba şı memnun yerinden kalkt ı, odan ın öbür ucundaki bir rahleden bir tomar kâ ğıt al ıp getirdi, 
önüme koydu ve sanki oda karanl ıkm ış gibi, tombul mumlar ının alevleri dalgalanarak yanan iki büyük şamdan 
yerleştirdi yan ı başıma. O resimlerdi bunlar. 
Mercekleri üzerlerinde gezdirirken gördüklerimi nas ıl anlatabilirim ki size. Gülmek geliyordu içimden, ama 
gülünç olduklar ı için değil. Öfke duyuyordum, ama ciddiye al ınacak şeyler oldu ğu için de de ğil. Sanki Eni şte 
Efendi, benim usta nakka şlar ıma kendiniz gibi de ğil de, başka biriymi şsiniz gibi resmedin demi şti Sanki onlar ı 
var olmayan hat ıralar ını hat ırlamaya, hiçbir zaman ya şamak istemeyecekleri bir gelece ği düşleyip resmetmeye 
zorlam ıştı. Daha da inan ılmaz ı, bu saçmal ıklar için birbirlerini öldürmeleriydi. 
"Bu resimlere bakarak hangi nakka şın kalemini hangi resimlere dokundurdu ğunu söyleyebilir misiniz?" dedi 
Hazinedarba şı. 
"Evet," dedim öfkeyle. "Bu resimleri nereden buldunuz?" 
"Kara kendi getirdi, teslim etti onlar ı," dedi Hazinedarba şı. "Kendisini ve rahmetli Eni ştesini temize 
çıkarmaya çal ışıyor." 
"Ona sorgusunda i şkence edin," dedim. "Rahmetli Eni ştemizin ba şka ne gizlisi var ö ğrenelim." 
"Bir adamla ça ğırdık," dedi Bostanc ıbaşı hevesle. "Arkas ından bütün evini de arayaca ğız yeni damad ın." 
Sonra ikisinin de yüzlerinde tuhaf bir ayd ınlanma, bir korku ve hayranl ık ışığı belirdi, aya ğa fırlad ılar. 
Arkam ı dönmeden anlad ım ki içeriye Cihanpenah Padi şahımız Hazretleri girmi şlerdir.