Dünyaya tepeden bakan, bir büyük sır biliyor da söylemeyen... 
Evinden, köyün en ucundaki Selver Gelinin evine kadar böyle 
kurumlu, mutlu, gerilmiş, yarı gülen, küçük dağları yaratan be­
nim ey köylü diyen bir tavırla gitti. Herkes Selver Gelinin evine 
gidecek, onunla konuşacak diye düşündü. Ama o, gene o ku­
rumlu haliyle Selver Gelinin kapısmm önünden geriye döndü. 
Onun döndüğünü gören Selver dışarıya fırladı:
"Osman Ağam, Osman Ağam adam tam kapıya gelir de 
eşikten geriye döner mi?"
Selver Gelin de Koca Osmanm yaşındaydı. Kocası, çocuk­
ları hep askerliğe gitmişler, bir daha dönmemişlerdi. Kimsiz 
kimsesizdi, köyün ucundaki bu huğda tek başına yaşıyordu. 
Uzakta, öteki köyde yalnız bir tek torunu vardı.
"Bir kahvemizi iç de öyle git Osman Ağam."
Koca Osman durdu, gülümsedi, neden sonra:
"Selver Gelin," dedi o kurumlu, sır bilir de gizler haliyle, 
"kahve içecek zaman değil, sağ olasın sen anam."
Daha da dikleşerek yürüdü. Ağzı kulaklarına varıyordu.
Koca Osmanın bu halini, bayram giyinişini, sevinçli yüzü­
nü görenler onda bir hal olduğunu anladılar. Kadınlar, çocuk­
lar, hastalar sayrılar, yaşlüar kapüarm eşikliğine oturup köyün 
ortasında piposunu tüttürerek, bu iki dirhem bir çekirdek gidip 
gelen Koca Osmana baktılar. Ne olabilirdi ki Koca Osman böy- 
leydi? Köyde hiçbir olağanüstülük yoktu.
Koca Osman tam öğleye kadar böyle gitti geldi, gitti geldi. 
Kimse ona bir şey soramıyordu. Sormaya yanaşanlar da, tepe­
den, kurumlu, gözleri ışıklı, tatlı bir gülümsemeyle karşılaşı­
yorlardı. Elleri arkasmda hem yürüyor, hem durmadan pipo­
sundan duman savuruyordu.
Koca Osmanm en büyük oğlu Hüsam hemen babasmm 
evine, anasına koştu:
"Ana," dedi, "ne oluyor babama, ne var ana?"
Kamer Ana:
"Bilmem," dedi. "Ne bileyim ben o deli bozuğun ne yaptı­
ğını. Tutalgası tuttu, öyle gezinip durur işte. Osuruğu cinli."
Kamer Ananın hah de bir başkaydı. Hüsamı bu da çok kuş­
kulandırdı.
33