sonra insanı bırakırmış; bir külçe gibi kalırmış insan. Eşya-
lara çarpıyorum yürürken. Karanlıkta yönümü tayin ede-miyorum. Birden kendimi bir duvarın karşısında buluyo-rum: soğuk ve sert bir duvarın. Başımı çarparak dağılaca-ğım korkusuyla duruyorum. Annemin çok değer verdiği birsigara tablasını kırdım: robdöşambrımın eteğiyle. Başka za-man olsa çok kızardı. O kadar aldırışsız olmuşum ki robdö-şambr diyorum. Ne bileyim ne demeli? Uzun hırka desey-dim... Oblomov’un hırkası gibi. Sizlerle uğraşacak halimyok. Kimsenin okumayacağı bir günlük için bu zahmete gi-remem. Oda giysisi diye yazarım dünyaya ikinci gelişimde.Ne aptalmışım bir zamanlar: var olmayan kişileri alırdımkarşıma; onların beni eleştirmelerine karşılık vermeye çalı-şırdım. Bunu yapıyorum çünkü... derdim. Öyle diyorsunuzama... derdim. Benim asıl niyetimin ne olduğunu biliyormusunuz bakalım? diye azarlardım onları. Şimdi, bu kü-çüklüklerin üstüne çıktım. Kimseyle alışverişim yok. Yal-nız, size iyilik olsun diye robe-de-chambre yazacağım. Biraz“sense of humour” kaldığını anlayın diye bende.
Tolstoy , düşündüklerinizi yazmaya değer bulmuyorsanız
yazmayın, diyor. Siz öyle bulamazsanız, gerçekten yazmayadeğmezmiş. Tolstoy’a karşıyım. Yazıyorum. Bu, ancak beniilgilendirir. Bu, beni ilgilendirir ancak. Hepsini birden din-ledik zamanında ve hiçbirine yaranamadık. Eksik olsunlarartık.
İlaçlara güvenerek iyileşme savaşına girmek, beni ken-
dimden iğrendiriyor. Bir yandan, yaşamak istemediğimi dü-şünürken, bir yandan da günde üç kere gargara yapışım,aşağılık bir korkuyu belirtiyor. İlaçlarımı alıp banyoya ka-panıyorum; bu iğrenç durumumu kimse görmesin diye ka-pıyı kilitliyorum. Doktorlarla alışverişi kestiğim için eczacı-ların tavsiyelerine uyuyorum. Onlar, insanın suratına kuş-kuyla bakmıyorlar ve yakınmalarınızı sabırla dinliyorlar,
618