482 Yaşar Kemal -Dağın Öte Yüzü 
"Kardaş, kardaş," diyordu boyuna onu öperek, "kardaş, kardaş, ölmedin çok 
şükür. Olmedin öyle mi? Olmedin öyle mi? Olmedin ha? İyi ki ölmedin. İstersen 
hiç söyleme. Bana ne. Belki de gördün ... Taşbaşı öyle gördün. Ben günaha gir­
dim. Belki de çarpılınm. Kardaş, kardaş kusuruma kalma. Sana bir daha bir fiske 
bile vurmam. Sen yeter ki ölme." 
Memidik gözlerini kapayınca Örnerin yüreği ağzına geldi. Bu Memidik ölür­
se, onu eşek cennetine atarlar, en az, en az, bir on beş yıl verirlerdi. Bir de Taşbaş 
ermişse o zaman kuru bir ağaç gibi eli ayağı, tüm bedeni kururdu . Ermişlerin ke­
rameti çoktur. 
"Kardaş, Memidik kardaş, nalursun aç gözlerini, o güzelce gözlerini. Seni bir 
daha hiç mi hiç dövmem ki ... Nalursun ölme kardaş." 
Bekledi. Korku içinde, yürek çarpımıları içinde ... Gözlerini solmuş, kan için­
deki yüzden ayıramıyo rdu. Neden sonra, Memidik gene gözlerini açtı, inlemeye 
başladı. 
Ömer sevinçle: 
"Yaşa bre Memidik kardaş," dedi. "Sana bir daha elimi sürersem, elim kınlsın. 
Ölmeyeceksin ya ... Seni azat ettim." 
Odadan çıktı. Seferin yanına vardı. Soluk soluğaydı. 
"Öldü Memidik," dedi. "Öldü de şimdi, azıcık dirildi. İki üç tane soluk aldı." 
Bu sözlerin Muhtar üzerindeki tepkisini bekliyordu. 
Sefer gülümsedi: 
"Şuna bak," dedi, "şu koca herifeı Amma da korkmuşsun be! Nedir bu halin? 
Ben de, avur zavuruna bakardım da seni yürekli bir şey sanırdım. Sana söyleyim 
ki, oğlum Ömer, insan kısmı yeryüzündeki tekmil yaratıktan daha dayanıklıdır. 
Öyle kolay kolay ölmez. Çok mu dövdün?" 
Ömer telaşından, az önceki perişan halinden utanmış: 
"Öyle çok dövdüm ki, üç kere öldü. Ağzını açmıyor ki ... Yalvardım, ayağını 
öptüm, hiçbir şey para etmedi. Ben de dövdüm." 
Sefer gene gülümseyerek: 
"Ömerim, yavrum, sen çok acemi bir uşaksın. Çolak bucağının uzatmalı kara­
kol onbaşısı olsaydı senin yerinde, bir avuç içi kadar da adam, iki dakikada onu 
bülbül gibi öttürürdü . Ve yemin üstüne yemin ettirdi. Sen daha çok acemisin ar­
kadaş. Staj görmen gereklidir. Ve de benim yanımda kurslara gitmen gereklidir. 
Haydi, düş önüme de görelim, şu taş yürekli Memidiği ... " 
Memidiğin başucunda durdu, gülümseyerek baktı, sonra yüzü birden değişti, 
bağırmaya başladı: 
"Alçak adam, alçak adam. Oldürmüşsün çocuğu. Ben sana demedim mi kavga 
etmeyeceksiniz. Şimdi senin elini kolunu bağlatır, karakala gönderirim. Ölünceye 
kadar orada kalırsın. Yazık değil mi şu gencecik adama? Oldürmüşsün fıkarayı."