7 & 8 NUMARA:  BEN  VE  MAVİ  METRES 
Dersten  sonra  eve döndüğümde,  Mavi  Metres  hâlâ  gitmemişti.  Git-
mediği  gibi,  baktım,  buraya  taşındığım  günden  beri  açılmayı  bek-
leyen  kolilerden  birkaçını  yerleştirip,  ortalığa  çekidüzen  vermiş. 
Evine  gidip,  zeytinyağı  tüccan  için  yemek  hazırlayacaktı  oysa.  Kur-
calamadım.  Son  zamanlarda  aralannın  iyi olmadığının  farkındayım. 
"Söyle  bakalım,  ne yemek  istersin?" 
"Makarna,"  dedim.  Önce  karşı  çıkar  gibi  oldu.  Ama  sonra  onun 
da kolayına  geldi  bu fikir.  Ben  makarnaları  haşlarken,  o da evdeki 
kısıtlı  malzemeyle  kekikli-domatesli  bir sos hazırlamaya  koyuldu. 
Bence  beni  bu yüzden  seviyor.  Hayatına  giren  diğer  erkeklerin  ak-
sine ben,  verebileceğinden  çok daha  azını  talep  ediyorum  ondan.  İs-
tediğimden  çok  daha  fazlasını  alıyorum  karşılığında. 
Tam  masaya  oturmuştuk  ki, kapı  çaldı.  Ne kadar  tuhaf  bir çocuk 
şu Su. Elinde  kitabı,  hafta  sonu  için  ödev  vermeyi  unuttuğumu  söy-
ledi. Onu  da sofraya  davet  etti Mavi  Metres.  Gelmek  istemedi.  Se-
viyesinin  epey  üstünde  dört-beş  alıştırma  seçtim  onlar  konuşurken. 
Madem  haftasonu  sıkıntısı  anyor  kendine,  tam  olsun  bari. 
"Demek  gülcemalinize  abayı  yakan  tek komşunuz  ben  değilmi-
şim beyfendi,"  dedi  Mavi  Metres  tekrar  yemeğe  oturabildiğimizde. 
"Saçmalama,  o daha  çocuk." 
"Ne olmuş  yani?  Çocuklar  âşık  olamaz  mı?  Valla  ben  o yaşlar-
da sınlsıklam  âşık  olduğumu  biliyorum.  Yoksa  sen çocukken  kim-
seye âşık  olmamış  miydin?" 
Birden  tuhafıma  gitti.  Mavi  Metres,  ırak  bir geçmişten  söz eder-
mişçesine  konuşsa  da, o dediği  yıllardan  bu yana,  topu  topu  on-on 
iki sene  yaşamıştı.  Su ile Mavi  Metres  arasında  sadece  on bir yaş 
fark vardı. 
324