pan at, süzüldü geldi Hürü Ananın evinin önünde durur gibi 
etti, sonra da gündoğudaki kayalıklara doğru doludizgin, kuy­
ruğu havada çekildi gitti. 
Atı görür görmez Hürü Ananın nutku tutulmuş, olduğu 
yere damın üstüne dizlerinin bağı çözülerek oturmuştu. Yüre­
ği, korkusundan, şaşkınlığından hızlı hızlı atıyordu. 
"Komşular," diye kısılmış, ürkmüş bir sesle aşağıdakileri 
çağırdı, "gelin de beni buradan indirin, bu at benim halimi bı­
rakmad ı." 
İki delikanlı merdivenleri ikişer ikişer çıkıp onu alıp aşağı­
ya indirdiler. 
"Amanın komşular, amanın köylüler, amanın kardaşlar, 
bacılar, amanın bu atın işi de nasıl bir iş, hiç dünyada böyle bir 
şey görülmüş mü, şu dünya dünya olalı beri?" 
Yorulmuş, yüzü gerilmiş, dudakları kağıt gibi olmuş, ter 
içinde kalmıştı. 
"Ana azıcık yomuğunu al!" 
Onu içeriye götürdüler, yere döşek serip, sırtına yastıklar 
koyup oturttula r. Hürü Ana gözlerini kapatıp bir süre öyle kal­
dı. Biraz kendine gelince, gözlerini açıp sordu: 
"Dışarıya bakın bakalım, o at kapıda duruyor mu?" 
Baktılar, içeriye dönüp: 
"O at görünürlerde yok," dediler. 
"O domuz, kafir nereye gitti ?" 
"Abdi Ağanın evine indi," dediler. 
"insin bakalım," diye Hürü Ana gülümsedi. Ardından da 
gene eski sevincini buldu, yanındakilerle şakataşmaya başladı. 
Onlar evlerine dağılıp giderlerken de arkalarından seslendi: 
"Amanın millet, ben bu İnce Memedin atından korktum," 
dedi. 
Topal Aliyi unutmuş gitmişti. Kafası hep İnce Memedin 
atıyla uğraşıyordu. Bu at cin miydi, peri miydi, bu yaşa gelmiş 
böyle bir işle karşılaşmamıştı. Belki de Köroğlunun don değiş­
tirmiş ölümsüz Kıratı buydu. Kıyamete kadar sırtında çok Kö­
roğlu, çok İnce Memed taşıyacaktı ... 
Dişlerini sıkar ak: 
"Öldür Topal Aliyi öldür !" dedi hırsla . 
390