Yaşar Kemal, 29 Haziran 2009'da, Boğaziçi Üniversitesi'nde kendisine 
fahri doktorluk verilen törende yaptığı konuşmada, roman sanatı yla ilgi­
li görüşlerini şu sözlerle dile getirir: "Ben destan, masal dilin den geliyor, 
dilin ne kadar büyük bir güç olduğunu bili yordum. Bir kişi bir romanı 
yaratırken, önce dili yaratmak zorundadır. Kendine has dili olmayan bir 
roman, güçlü bir roman olamaz. Bu dil halkın dili de olamaz, destan, ma­
sal, şiir dili de olamaz. Sözlü anlatımın geleneği, olanakları başka, yazılı 
anlatımınki bambaşkadır . Yazarken bunun farkına vardım. Uzun roman­
ları yazarken de başka bir şeyin farkına vardım, dilin yapısı da romanın 
biçimini, içeriğini etkili yordu. ( ... ) Ben de kendimi yazar sayıyorsam, insan 
gerçeğine bilinçli olarak miti, düşü getird iğimdendir. İnsan nereden gelip 
nereye gittiğini buluncaya, doyumsuzluğunu alt edinceye kadar mite ve 
düşe sığınma sürecektir. Ondan sonra gene sürecektir. Çünkü insan yaşa­
ma sevincine, dünyanın güzelliğine doyamıyor." 
Fra nsız romancı Daniel Rondeau, 27 Kasım 2009'da Fra nsız Ulusal Kitaplı­
ğı'nda Yaşar Kemal üzerine yaptığı konuşmada ustanın şu sözlerini akta­
rır: "Çocukluğumun dünyası anl atılamayacak kadar zengindi. Doğada her 
yaratık, her renk, koku beni sevinçten delir tiyor, kendimden geçirtiyordu. 
Durmadan türküler söylüy ordum. Köyde adımı Deli Kemal koymuşlar­
dı." İnce Memed kitabından söz ederken de şunları ifade eder Rondeau: 
"Bu ilk roman ne anl atıyor? Kemal'in eserlerinin geçtiği Çukurova'daki 
sivri iğnelerle çevrelenmiş , yıldız gibi beş taçyapraklı çiçekleri olan deve­
dikenlerinin yetiştiği verimsiz topraklara bağlı insanları; zorba ve zalim 
bir ağayı; hayır diyen ve başı önünde yaşamayı reddeden bir çocuğu; fesli 
eşkıyaları; çam, kekik, nane kokularının sardığı bir dağdaki çatışmaları; 
geyik avcılarının kırmızı ve yeşil çadırlarını; asileri, mağlupları. 'Eski­
den Kilikya denilen Çukurova'da doğdum, orası derya kadar büyüktür. 
Troya Savaşı'nda adı geçen toprağımdan gurur duyarım. Unutmayınız ki 
Kilikyalılar atla rıyla Troya'n ın imdadına koşmuştu; Asurluların egemen­
liğinde yaşadığımız dönemde her yıl vergi olarak 360 safkan at vermişiz­
dir. Çukurova aklımda o kadar yer etmişti ki, bir kitapta Waterloo ya da 
Borodino gibi ovada yapılan bir savaşın tasvirini okuduğumda bu savaşı 
Çukurova'ya yerleştirmekten kendimi alamazdım. O zamandan beri dili 
yoğurdum ve kendi Çukurova'mı icat ettim, bir tür hayali Çukurova, ni­
hayetinde beni gerçek Çukurova'dan daha çok ilgilendiren bir Çukurova. 
Zaten bu nedenle, eminim ki, durmadan öldü denilen roman, ölmeyecek­
tir. Roman herkese hitap eder; bu, sinema ya da resmin aksi ne, okurun 
okuduk larını aklında anında canla ndırdığı bir sanat tır."' 
111