Memed hem değirmende dönüp duruyor, hem de pencere­
den ikide birde Kara Ibrahimin kayanın dibine kıvrılmış kalmış 
ölüsüne bir göz atmaktan kendisini alamıyordu. Az sonra ken­
disi de şuraya, şu örümcek ağlarıyla bezenmiş, şu isli değirme­
nin duvarınm dibine tıpkı öyle yığılıverecek, her şey bitecekti. 
Birden akima, "Abdi gitti, Hamza geldi, Abdi gitti, Hamza gel­
di," sözü düştü. İçinden ha bire bunu söylemeye başladı. Bunu 
gerçekten öğrenmek istiyordu. Neydi bu, ne demekti? Hep 
böyle mi gidecekti? Her şey boş muydu? Hiçbir çıkar yolu yok 
muydu? Bir ara elleri durdu, kurşun sıkmaz oldu. Öyle kala­
kaldı. Dalmış gitmişti. Ne acayip, o durulunca dışardakiler de 
değirmene kurşun sıkmayı kesiyorlardı. Kara Ibrahimin ölüsü­
ne bir göz attı. Üstüne gölge düşmüştü. Başı göğsündeydi, şöy­
le yana doğru savrulmuştu. Sarkık bıyıkları daha da sarkmıştı. 
Dudaklarının ucunda bir alaylı gülümseme var gibi geldi Me­
mede. Çok terlemişti, teri usul usul soğuyordu. Az sonra bede­
nini soğuk bir su gibi bir şey sardı, onu üşütmeye başladı. Be­
denini inceden de bir titreme aldı. Gözüne Kulaksız İsmail eriş­
ti. Yerinden hiç kımıldamamış, karanlık köşede bir baykuş gibi, 
gözleri yuvalarında hızla dönüyor, ışılıyor. Kulaksız İsmaile 
gülesi geldi. Birden de şu değirmende sarih olduğu, belki de az 
bir süre sonra öldürüleceği akima düştü, üşüyen bedeninden 
şimşek gibi bir ürperti geçti. Ölmek istemiyordu. "Abdi gitti, 
Hamza geldi," diye mırıldandı, pencereye giderken dehşet bir 
gürültü geldi dışardan. At kişnemeleri kurşun seslerine, kurşun 
sesi gök gürültüsüne karıştı. Değirmenin altından akan suyun 
şarıltısı büyüdü. Memed dışarda bir kayamn altma sığınmaya 
çalışan bir karartıya ateş etti. Bu karartı da, kulakları sağır eden 
bir çığlıkla top gibi havaya fırladı. Karanlık kavuşuyordu. Gök­
ler gürledi, şimşekler çaktı. Ortalık iyice karardı. Memed, Asım 
Çavuşun sesiyle birlikte bir de emir duydu:
"Şu kapıya iki bomba sallayın!"
Az sonra kapı, kapının duvarları gümbürtüyle çöktü. Ora­
da kocaman bir yarık açıldı. Memed hemen orayı ateşe aldı 
ama, pencereler, abaranın üstündeki delik boşta kalmıştı.
Asım Çavuş:
"Sen akıllı adamsm Memed. Yüzbaşım senin ölmeni iste­
277