"Estağfurullah," dedi ama lavaboya girip elimi 
yıkamama mani olmadı. Kapının önünde elini sık­
tıın, "Her zaman beklerim," dedim, "komşu sayı­
lırız. Bir derdiniz olursa hiç çekinmeden gelin." 
İmam teşekkür edip gitti. Onu etkileyip etkile­
mediğimi anlayamamıştım. On gün sonra haber 
yollattı, cuma vaazından sonra, istediklerini söyle­
yeceğim diye. Gerçekten de İmam 'ın konuşması­
nın ardından çok yardım yağdı hastanemize. Ye­
mek getirenler bile oldu. Bizim hastalar da imama 
teşekkür için, bir hırka., bir de tığ işi takke örüp 
yolladılar. 
Böylece, Bakanlık'tan hiçbir şey talep etmeden 
kendi yağımızla kavrulmaya başlamıştık ama her 
yaptığımız işten, Bakanlığı mutlaka haberdar edi­
yorduk. Böylece onlar da Dünya Sağlık Örgütü 'ne 
rapor veriyorlard ı. İlk kez, Ulusal Lepra Progra­
mı'nı hastanede yürütm eye baş lamıştık. Dr. 
Mustafa Sütlaş bir bilgisayar programıyla donanım­
lı bir dokümant asyon hazırladı. Bize başvuran has­
talarımızı ilk geldikler i günden itibaren takibe alı­
yorduk. Hastalığın seyrini ve neler başarmış oldu­
ğumuzu bir düğmeye basarak ekranda görebiliyor­
duk. Oysa eskiden hastalar kendileri gelir, yerlerine 
yerleşirler di. Sabah bir de bakardık, gece üç hasta 
gelmiş, bir yatağa girmiş yatıyorlar. "Siz nereden 
çıktınız?" diye sorardık, "Kış geldi, biz de sokaklar­
da kalmamak için kalmaya geldik," derlerdi. Kış ay-
236