TOPAÇ 
Kia, köpeğin yanından geçip mağaraya girmeye kalkı­
şınca iri dişlerle karşılaşmış, korkmuştu. 
"Benim Bekçi, ben Kia, beni tanımadın mı?" diye ke­
kelemişti. Köpek, hırlayarak yanıtlamış, Kia'ya, içeri gir­
mekte ısrar ederse iyi olmayacağını anlatmıştı. Çocuk, 
birkaç adım geri çekilince köpek hırlamasını kesmişti. Ar­
kadaşları Kia 'ya biraz da şaşkınlıkla bakmışlar ; 
"Kia büyümüş dün gece," demişlerdi birbirlerine. 
Kia, umutsuzca yalvarıyordu köpeğe: 
"Ne olur bekçi, bir kez daha, son bir kez daha vurayım 
topaca. Hem, beni bugün almayacağını dün söyleseydin, 
doya doya vurur, seyrederd im onu. Daha deneyeceğim vu­
ruşlar vardı; dün gece hep düşündüm nasıl vurmam gerek­
tiğini. Bugün beni son bir kez içeri al yalvarırım sana. Öy­
le bir vuracağım ki, ayak parmaklarıma kadar ışık olaca­
ğım," diyordu gözyaşları arasında. 
Köpek yalnızca dimdik duruyor , Kia bir adım bile iler­
lese hırlayıp dişlerini gösteriyordu. Bütün bu yalvarm ala­
rın hiçbir işe yaramayacağını biliyordu Kia. Daha geçen 
ay, aynı şey arkadaşı Maru'nun da başına gelmişti. Maru, 
Bekçi'nin önünde yaşlı gözlerle kalakalmış, arkadaşları 
biraz üzgün, onu yalnız bırakarak içeri girmişlerdi. 
Arkadaşları girerken Kia, onlara seslendi : 
"Akşam çıkınca köy meydanında buluşuruz, gelin de 
orada konuşal ım, oynayalım." 
Çocuklar başlarını sallayar ak mağaranın içinde göz­
den kaybolmuşlardı. 
Kia, bir gecede nasıl büyümüş olabileceğine akıl erdi­
rememişti. Köye doğru yürürken ağlıyor, yerdeki taşlara 
tekmeler atıyordu. Vurduğu taşlardan biri, kendisine doğ­
ru yaklaşmak ta olan, köyün yaşlılarından Naku'nun san­
daletli ayaklarının dibinde durdu. Naku'yu görünce, Ki­
a'nın ağlaması daha da arttı. Nahı, bastonuna dayana-