köprü  yapımlarında  çelik malzeme  kullanma  zorunlu ğu getirilmiş ti ve bu da maliy eti yirmi 
yedi milyona  çıkartma ktayd ı. O günlerd e, devl etin, Kemal iye kazalar ı ve köyleri için bu yatır­
ımı yapmaya  ne gücü ne de niyeti vardı.  Başpınarlı lar on yıl önce  başladı kları  noktaya  geri 
dönmüşl erdi. Mücad ele y eniden başl ıyordu.
1969  yılının  Eylül  ayında,  Başpın ar ve köylerinin  muhtarlarından  oluşan  yirmi  yedi kişilik 
bir başka heyet, bir kez daha  düştü  yollara  ve bu sefer,  zamanın  Başbakan ı Demirel in karşıs­
ında divan durup el bağladı.
Başba kan şikâyetleri dinled ikten sonra,  “Köprünün  Karayollar ınca  ekonomi k bulunmaması 
heç bir şey ifade etmez beyl er,” dedi. “Hükümet imiz  sosyal devlet ilkesinden taviz veremez. 
Gereken  yapılacaktır.  Gidin  evlerin ize, gönlünüzü  ferah  tutun  ve sabırlı  olun.  Dosy anızı  tetkik 
ettirece ğim.”
Ziyare tçiler  Başpınar 'a yine sevinç  ve umut  içind e döndül er. Başbakan'd an köprü yapımı 
için söz almışlardı.  Bekleme ye başladı lar. Uzun  yıllar sabırla  bekl ediler.  O yıl doğan  çocuklar 
büyüdüler, e vlen ip gerde ğe girdiler, k endi çocukları doğdu. Başpı narlılar hâ lâ bekl iyorlardı.
Vali uzun  bir süre  dosyalan  karıştırıp yazışmaları  okuduk tan sonra,  1970  tarihli dosyayı 
seçti,  son paragrafta ki iki satırın kenarına  kırmız ı kaleml e işare t koydu.  İşaretl ediği satırları 
ezberlemek  ister gibi, yüksek sesle okudu:  “...1970 yılında  Başpınar 'a köprü yapımına  karar 
verilmiş...”
Vali bir an durdu,  çayından  bir yudum  içti, önünde ki kâğıtlar ı okumayı  ve kendi  kendine 
konuşmayı sürdürdü.  “Üste lik bir  de protokol imzalamışlar Su işleri il e... ödenek izni bile alm­
ışlar... Ee e, so nra, ned en y apılamamış bu köprü?”
Sorusunun  yanıtını bir başka  dosyada  buld u. 1971  yılının  12 Martı'nda,  verilen bir muhtır­
ayla hükümet  değişmi ş, yeni kurulan  hükümet  orada  bir köprüy e ihtiyaç olmadığı kararını 
almı ş ve Başpı nar'a k öprü ya pımını tamamen i ptal etmi şti.
ismail,  mesa i saatlerinde  Vilayette çay içilme sini yasak layan  ve tiryaki olduğu  halde  kendi 
koyduğu y asağa uyan Vali'nin zamansız çay isteme si üzer ine, H oş Ali 'ye,
“Bi derd i vaa yukarg inin,”  dedi,  başıyla üst katı işaret  edere k, “abugün  ikinci  gıtlamayı 
göttüm demi n, çay üs tüne ça y içiyi, da ğ gibim  dosy eleri gar iştirir durir, s eetlerdir.”
“Ne oldu ki? Bu sabeh,  Oksüz gili bubasın a verir gene heç gacuh  değül idi geyfi,”   dedi Hoş 
Ali.
“Oksüzg il çeyizünü aldı da ge tti, gısme tli bebe ymiş,” ded i ismail.
“iki zıbın  bir yün örti ilem gısme t mi ola?  Anas ı yohtur  garibin,”  diye itiraz  etti Hoş  Ali. 
Düşüncel iydi.  Aklı takılmış tı hani  neredeyse eline doğan bebeye,  acaba  buldukları lohusa 
hakkıyla bakacak mıyd ı Ök süz'e, se vece k miydi onu? Onlar ki ... Suda Balık, Havada Kuş Kad ar 
Çokturlar  Bayram,  Bayram,  taş evin  kapısında,  kapının tokmağın ı vurmadan  önce  bir süre 
dikilip bekledi. Dili damağı heyecandan  kupkuru  olmuştu. Başıma  bu da mı gelecekti, diye dü­
şünü yordu.  Kapıyı vurduğunda,  hiç tanımadı ğı bir karı çıkaca ktı karşıs ına ve haftas ı yeni 
çıkmış  bebesi ni bu hiç tanımadığı karıya  teslim edecek ti. Ne diyecek ti karıya?  Sütün yetecek 
midir, bol mud ur? diye soramazdı.  Bebey i sakın horl amayası n, diyemezd i. Ters bir şey söyley­
ecek olsa,  karı belk i kızar almazlık  ederdi  bebey i. Ne yapardı  o zaman  Bayram?  Bebe  elinde 
kalırsa, n ice olurdu  hali? Erzincan 'da yanma bir erza k torbası vermiş ti Val i'nin k arısı. “Çocuğu 
emzirecek  kadına verirsin  torbayı,  o şimdi  iki can birden  besle yece k. İyi gıda alması  lazım. 
Sakın kendine saklaya yım deme!”  demiş ti. “Sen genç adamsın,  bir yolunu  bulur doyurursun 
karnını. Vali bey s oruşturdu, çok y oksul in sanlarmış... emz irece k olan a ile yani.
“Veririn, hanım.”
“Ver. Ver ki, o da can-ı  gönüld en beslesin senin oğlanı.  Ay başında  bir torba  daha  yollar ım 
ben.”
Şimdi  erza k torbası  ayaklarını n dibinde,  bebe  kolları nda,  kapıyı açacak  olana  ne söyleyec­