Kap ıyı çalma gere ği duymadan ba şını içeri uzatan Banu Tey-
ze'ydi. Bu sabah k ırm ızısı öyle göz al ıcı bir eşarp bağlam ıştı ki 
kafas ı uzaktan kocaman, olgun bir domatese benziyordu. "Krali-
çe Hazretlerini beklerken bir semaver çay ı bitirdik. Hadi kalk ba-
kal ım! K ızaran sucu ğun kokusunu alm ıyor musun? Ac ıkmad ın 
mı ya?" Cevab ı beklemeden kap ıyı kapatt ı. 
Dördüncü Madde, diye m ırıldand ı Asya, yorgan ı burnuna çe-
kip öteki tarafa dönerek. Cevaplar ıyla ilgilenmedi ğin sorular sor-  
ma. 
Yorgan ın alt ında büzülmü şken, kahvalt ı masas ını resmetti 
zihninde. Hafta sonu kahvalt ısının bildik şamatas ı esnas ında se-
maverin minnac ık musluğundan damlayan suyun sesini, yumurta 
tenceresinde fokur fokur kaynayan yedi yumurtay ı, tavada c ızır-
dayan baharatl ı sucuk dilimlerini ve sürekli bir kanaldan di ğerine 
atlayan televizyonun sesini duyabiliyordu. İçeri bakmaya gerek 
duymadan semaverin ba şında Gülsüm Nine'nin durdu ğunu bili-
yordu; sucuklar ı kızartamn k ırk günlük Suf ı perhizi ba şarıyla bi-
tip de kendini falc ı ilan ettikten sonra i ştah ına yeniden kavu şan 
Banu Teyze oldu ğunu bildi ği gibi. Hangi kanal ı seçeceğine karar 
veremeden birinden di ğerine atlayan ın Feride Teyze oldu ğuna 
emindi; ayn ı anda hem çizgi film, hem pop müzik hem de haber-
leri emmeye kabil. 
Beşinci Madde: Hayatta ba şarmak için yetene ğin ya da sebe-
bin yoksa, u ğraşma boşuna, bir şey olmakla yetin. Sahip olma, 
sadece ol!  
Alt ıncı Madde: Bir şey olmak için yetene ğin ya da sebebin 
yoksa, sadece varolmakla yetin. Bir şey olma, sadece varol!  
"Asya!!!" Kap ı ard ına kadar aç ıldı ve Zeliha Teyze h ışımla 
içeri dald ı. "Kalk dedik ya! Ha şmetmeap bize kat ılman ız için da-
ha kaç elçi göndermemiz laz ım?" 
Yedinci Madde: Varolmak için yetene ğin ya da geçerli bir se-
behin yoksa, sadece tahammül et hayata.  
 "Asya dedim!" 
"Ne var ya!" Asya'n ın kafas ı yorgan ın alt ından k ıvırcık, kuz-
guni bir öfke topu olarak ç ıktı. Ayağa f ırlad ığı gibi yata ğın yan ın-
da duran lavanta rengi terliklere bir tekme savurdu; birini ıskala-
dı ama diğerini dosdo ğru şifoniyerin üzerine göndermeyi ba şard ı. 
Terlik aynaya çarpt ıktan sonra yere yumu şak iniş yapt ı. 
"Allahaşkına, bir pazar sabah ı az ıcık rahat veremez misiniz?" 
"Maalesef saatler süren bir azıcık yok," dedi Zeliha Teyze, 
terliğin sinir bozucu rotas ını takip ettikten sonra. "Neden sinirle-
rimi bozmaya çal ışıyorsun? Ergenlik isyanlar ına kalk ışıyorsan 
geç kald ın küçük han ım; o işi en az ından beş yıl önce halledecek-
tin. On dokuzuna girdi ğini hat ırlat ırım." 
"Bilmez miyim," dedi Asya gözlerinde ürkütücü bir bak ışla. 
"Tam da bana hamile kal ıp evlilik d ışı dünyaya getirdi ğin yaşta-
yım." 
Kap ıda dikilen Zeliha Teyze, bütün gece içip içip yaratt ığı 
büstü ertesi sabah ay ık kafayla görünce derin hayal k ırıklığına 
uğrayan bir heykelt ıraşın bezginli ğiyle bakt ı Asya'ya. Bir dakika 
boyunca hiç sesini ç ıkarmad ı. Sonra bakt ığı yüzün aynadaki kendi 
yans ımas ı olduğunu fark etmi ş gibi dudaklar ı kederli bir gülü şle 
büküldü. K ızı kendine ne çok benziyordu. Ne kadar da ayn ı nas ıl 
da uzakt ılar. 
Zeliha Teyze o ya şlardaki hallerini hat ırlad ı; şüpheciliğini, 
asiliğini, öfkesini aynen k ızına geçirmi ş gibiydi. Nas ıl olduğunu 
anlamadan Kazanc ı ailesinin kara koyunlar ı ikiye ç ıkm ıştı. Neyse 
ki Asya henüz çok genç oldu ğundan dünyadan bezmi ş görün-
müyordu henüz. Ama kendini yok etmeye muktedirdi. İnşa ettik-
lerini kendi elleriyle yerle bir etme e ğilimi herkese has bir özellik 
değildir bu hayatta. Bu çat ı alt ında bu özellikten nasibini alm ış iki 
kişiden biriydi Asya. Gözlerinde usul usul parl ıyordu kendi ken-
dini yok etmenin o a ğulu cazibesi. 
Kişilikleri ne kadar benziyorsa görünü ş aç ısından da o kadar 
farkl ıydılar. Zeliha Teyze, Asya'n ın ona çekmedi ğini aç ıkça göre-
biliyordu. Güzel de ğildi, muhtemelen de asla olmayacakt ı. Vücu-