Yenikapıda durdu: 
"Artık bundan sonra denizin dibi gözükmez, gün yük­
seld i," dedi , dışarıya çıktı. İy ice soyundu, oradan bir gazete 
kağıdı alıp önüne tuttu, giyitlerin i çakıllara serdi , geldi kıyıya 
oturdu. Ben de yanına oturdum. 
"Çok sevindin Ali," dedim. "Buldukların çok mu değerli 
şeylerd i , bakabilir miyim?" 
Ali , benim bakabilir miyim sorum a karşılık verm ed i. 
Göstermek istemediğini anladım. 
"Ben bir şey bulursa m , hep böyle sev inirim. Denizdir bu, 
ya hiçbir şey vermeseydi ? Ya el i boş dönseyd im? Sen eli boş 
dönm en i n ne bela bir iş olduğunu biliyor musun?" 
"Biliyorum," dedim. 
"Bir gün akşa m a kadar böyle ara ara da el in boş dön ba­
kalım , kahrından ölür insan." 
"Ölür," dedim. 
"Bu dem ekt i r ki, deniz bir gün de çok değerli bir şey gön­
derecekt ir." 
"Öyle, gönderecekt ir." 
"Alay edilmez insanın kısmetiyle böyle abi," ded i birden 
Ali. 
"Alay etmiyorum ki ... " 
Ali nedense bir anda bozulmuştu. Sebebini bir türlü an­
layamadım. 
"Neden böyle birden bozuldun be Ali?" 
"Bugün, bugün çok şey bekliyordum, bugün kurmuştum , 
bugün bir şey çıkar diyordum. Halbuk i çık madı be abi. Olur 
mu? Bir ömür böyle bekle bekle ... Benim de sabrım bitecek, tü­
kenecek, ben de denizden kısmetimi alamayacağım. Bana öyle 
geliyor ki bunun sonu hiç... Bir kere iş ed inmişiz be abi. İyi 
kötü karnımız doyuyor. Karın tokluğuna çek i lir mi bu kadar ... 
Yazın, güzün neysem ne, ya kışın, ya lodoslarda, ya ayazda 
karda kışta ... Çekilmez çekilmez be abi ama, gözü çıksın bir 
kere meslek edinmişiz bu zanaatı. Bir şey bula mayınca çok 
61