da doğa, yaşama dönüktü, çığırtkandı. Öylesine canlıydı ki so­
luk alıp verdiği görülebiliyordu sanki. İnsan elinden çıkma bir 
resim için paz kesmiyor du. Henüz ne tüketilmiş, ne de tanrıça­
laştırılmıştı. Herhangi bir kurulu düzenin parçası olmamıştı. Sa­
hipsiz ve başına buyruktu; sürekli başkaldırıyor, uzlaşmayı red­
dediyor, özünü tüketirse sönecek bir orman yangını gibi hep 
ileri atılıyordu. 
"Bütün bu görünümleri simgelere dönüştürmeden bilinci­
me alabilsem keşke. Aslında hiçbir duygu taşımayan doğaya 
kendi duygularımı yüklemesem." Ürkütücü bir ıslık sesiyle sıç­
radı, sanki dev bir tropikal kuş tam arkasında kanatlarını açmış­
tı. Çekine çekine döndü. Eriyikmişcesine akıp giden yokuşta in 
cin top oynuyor du. Bir jaca ağacının altındaydı; rugby topu bü­
yüklüğündeki çelik kabuklu meyvelerden böyle bir ses çıkması 
olanaksızdı. Bir kez tadına bakınıştı jaca'nın. Dile değdiği anda 
mürdüm eriğini andıran bir tat bırakıyor; ama ilk diş darbesin­
de acı, keskin, sidik kokulu bir özsuyu salıyordu .. Birçok şeyin 
simgesi olmaya dört dörtlük bir adaydı bu meyve: Aşkın, yaşa­
mın, gerçekliğin ... 
"Pıst, pıst. Bana bak!" 
Yüreği ağzına gelmişti. O ana dek fark etmediği, sık çalılık­
ların berisindeki duvarda beş-altı yaşlarında zenci bir kız çocu­
ğu oturuyordu. Senegalliler kadar koyu tenli, ufak tefek ve pek 
şirindi. Saçları Afrika tarzı örülmüş; isyankir, kıpır kıpır bukle­
leri yüzlerce incecik örgüye sığdırılmıştı . Makyajlıydı; taşıra ta­
şıra sürdüğü kiremir rengi ruju, dudaklarını açık bir yaraya ben­
zetmişti. 
"Bak, bak! Ben kaleciyim." 
Neredeyse yarı boyundaki siyah meşin eldivenleri neşeyle sal­
ladı. Özgür, ne diyeceğini bilemedi bir süre. 
"Bunlar kaleci eldiveni değil ki. Boksör cldiveni." 
Küçük kız yüzünü buruşturdu, altdudağını sarkıttı. Öyle ko­
lay kolay pes etmezdi. 
85