Yer Demir Gök Bakır 423 
Zalaca gecede en az iki kere Taşbaşoğ lu üstüne düş görüyordu . Taşbaş üstüne 
gördüğü düşleri bir iki kere Muhtara anlatacak, hayra yarduracak olmuş, Muhtar 
tarifsiz kızaraktan onu yanından kovmuş: 
"Bir daha Taşbaş üstüne düş görürsen bana gelme. Evime, köyüme bu ada­
mın düşleri uğursuzluk getiriyo r," demişti . 
O da dayanamamış, düşlerini önüne gelene anlatmaya başlamıştı. Köylüler 
onun Taşbaş üstüne gördüğü düşleri can kulağıyla dinliyorlardı. Zalaca bundan 
büyük bir kıvanç duyu yordu. Muhtar Sefer gibi kimse düşünü yoramıyordu ama 
olsun. Dinlemeleri, böyle candan dinlemeleri çok güzeldi. 
"Üstümde bir çadır. Karanlık çadır. Yanımı yönümü bir su gibi bir karanlık 
sarmış. Karanlık dört bir yanımı sarıyor. Karanlık gökten aşağı inip başıma ba­
şıma geçiyor. Ben yumuluyor, yatıyorum, yere upuzun uzanıyor um, karanlık ini­
yar. indi, indi yerle bir oldu. Öyle ağır bir karanlık ki soluk alamıyorum. Boğula­
cağım, elim ayağım kesiliyor, derken karanlık ortadan kılıç gibi kesildi, çat diye 
iki parçaya bölündü. O aralıktan ben soluk aldım. Kendime gelince, ne göreyim? 
Karanlığın o kesilen yerinde bir el. Güzelcene bir el. Karanlığı kesen ışık, oradan 
süzülüp gelir. Amanın bu el kimin eli, bu elin arkasındaki yüz kimin yüzü? Git­
tikçe yaklaşıyorum, ama yüze bakamıyorum, gözlerim kamaşı yor. Tüm yeşilışığa 
kesmiş bir yüz. Saçından tanıyoru m. Bu yüz kimin yüzü7 Taşbaşoğlunu n! Ayak­
larına kapanıyorum. Karanlık üstümden bir sel gibi akıp gidiyor, çekiliyor. Sonra 
dauyanıyorum dışarı çıkıp Taşbaşın evine geliyorum ki, ne görem ... " 
"Ne gördün?" 
İşte Zalaca burasını kimseye söylemiyor, kendine büyük bir sır olarak sak­
lıyor. Köylü de burada bir iş olduğunu anlıyor. Kuşkuları da gittikçe büyüyor. 
Taşbaşın evinde gece vakti ne görülür ki? Zalacayı sıkıştırıyorlar ama ağzın­
dan bir tek söz alamıyorlar. 
Zalaca: 
"Susun, susun kurbanınız olayım. Bana söyletmeyin. Sonra ağzım eğrilir. El­
lerim kollanm, ayaklarım kuru ağaçlar gibi kuruyup suyu çekilir. Amanın arasını 
bana söyletmeyi.n," diyordu. 
İşte burası üstüne, Zalaca söylemedikçe her köylünün kafasında bir düş, yarı 
gerçek, yarı hayal bir dünya hikayel eniyordu . Ve hiç kimse kafasındaki hikayeyi, 
düşü kimseye söylemiyordu. Günler geçdikçe Taşbaş sağlamlaşıyor, uzaklaşı yor, 
büyüleşiyor, düşleşiyor. 
"Ne dedi? Taşbaş ne dedi? Bir gece bakmışsın ki üstümüzde karanlık yok. 
Yıldızlar, ay yok. Üstüroüzden çekip alıp götürmüşler. Taşbaş ne dedi? Bir sabah 
kalkmış bakmışız ki üstümüzde mavi gökyüzü yok, çekip almış götürmüşler. Bir 
gün bakmışız ki şu Torosun arnıanı yok, çekip almış götürmüşler. Adile gelince, 
ya gelir, ya gelmez, dedi." 
"Nereden bildi?"