99
hep. Zam anını cömertçe vakfedebilirdi böyle kişilere. Güzel  
ve kalıcı dostluklar kurabilirdi onlarla. Am a bu az sayıda in­
san dışında kimseye açılmazdı. Yabaniydi Peri, kolay kolay  
kimselere yaklaşm azdı. Sıkılıyordu hep birbirine benzeyen,  
uzaya uzaya bir yere varmayan sohbetlerden. Kaçası geliyor­
du. Bu gece, bu fiyakalı burjuva yemeğinde, can sıkıntısının  
dinmeyeceğine dair bir his vardı içinde. Kendi kendine oyun­
lar icat etmeliydi belki de, gizlice eğlenmek için.
Aceleyle yüzünü yıkadı. Ruju kırılmış, göz fan o ara sokak­
ta kaybolmuş olmasaydı makyajım tazelemek isterdi. Saçları­
nı parmaklarıyla tarayarak aynada kendisini bir kez daha göz­
den geçirdi. Hâlâ güzel sayılırdı. Am a kimi kadınlar güzelliğini  
taşımayı da, yaşamayı da beceremez nedense, o da onlardandı.  
Kapıyı açtı. Kızım karşısında görünce şaşırdı, bocaladı.  
“Babam nerde kaldığını soruyor, merak etti adamcağız.”  
“Yüzüm ü yıkadım.” Peri duraksadı. “N e anlattın babana?”  
Deniz’in gözlerinde anlık bir sempati parıltısı yandı söndü.  
Ufacık, geçici bir ışık. “Hiçbir şey.”
“Peki, sağ ol camm. Hadi içeri gidelim .”
“Dur bir dakika, bunu unuttun” dedi Deniz, elinde tuttuğu  
şeyi uzatarak.
Peri’nin sokakta aradığı, arayıp da bulamadığı Polaroid fo­
toğraftı bu. Deniz yerde bulm uş, çaktırm adan cebine atm ış  
olmalıydı.
“Anne ben neden bunu daha önce görmedim?”
Fotoğrafta dört kişi vardı. Bir profesör ile üç kız öğrenci­
si. Yarınların onlar için neler sakladığından bihaber; mutlu,  
um utlu, dünyayı değiştirmeye hazır ve nazır. Peri fotoğrafı  
çektirdikleri günü hatırladı. “Oxford Ü niversitesin in uzun  
zam andır geçirdiği en çetin kış” dem işlerdi. Hepsini hatır­
lıyordu: insanın kemiklerini donduran sabahlan, buz tutan  
borulan, koca kar yığınlannı ve tüm bedenini kaplayan he­
yecanı -  âşık olmamn heyecanım.