BABA : (Kızının saçlarını okşar.) Sen bir böcek değilsin ki ... Ne 
de bir bebek ... 
KIZ : Ya neyim? Neyim ben? Söyler misin? 
BABA : Benim kızım. Karımdan doğan kızım. 
KIZ : Baba ... Yüklenme sırbma yine ... Bütün ağırlığınla ... 
Yüklenme ... (Süpürgeyi verir.) Hadi, süpür beni... 
BABA : Biliyorum ... Seni yeterince koruyamad ım... Yeterince 
de güçlü kılmadım. Belki de bu ev ... Annen. Bu ev. 
Ben ... Sen ... (Doğrulur.) Suç yalnız evde mi dersin? Bir 
ev suçlu olabilir mi? 
KIZ : Hep bunu sorarsın. Evde değilse kimde? Evlerde de­
ğilse... (Aydınlanır.) Hem burası bir ev değil... İn, in ... 
Bir in ... 
BABA : (Yenik) Burda yaşamak zorunda olduğumuza göre, yi­
ne de böceklerle baş etmek gerek. 
KIZ : (BABA' dan uzaklaşır.) Ben burada yaşamak zorunda de-
ğilim. (Kapıya yönelir.) 
BABA: (Soğukkanlı) Nereye gidebilirsin ki? 
KIZ : (Şaşkın, durur.) İlk kez soruyorsun bunu. 
BABA : Kendim gitmeyi hiç düşünmedim. Senir;se hep git­
menden korktuğum için nereye gidebileceğini düşü­
nemedim. 
KIZ : Sonnamalıydın. (Yıkkın) Bunu düşünmeden önce hep 
gidebileceğimi sanıyordum. Şu kapının dışına tek başı­
ma çıkabileceğimi ... Dışarı çıkabilmişlerle buluşabile­
ceğimi... Şimdi ise ... (Mekanik bir hareketle terliğini çıka­
rır. Duvara vurur.) Üçünü birden ezdim. (Terliğini giyer, 
aldırmadan yürür.) Ölülerin pisliği dirilerin kinden çok 
olmasa gerek. (Yerde bir şey ezer.) İşte. Her şeye alışılı­
yor. Önümüzde yapacak bir şey... Bilinen bir şey hiç 
değil... (Ezer.) Alışmak istemiyorum, baba! 
BABA: (Orda burda gezindiğini sandığımız böcekleri şimdi hiç iğ­
renmeksizin ezen kızına bir süre baktıktan sonra yürür, ka­
pıyı ardına dek açar. Dışarısı yine zifiri karanlık görünür.) 
İşte. Dışarısı günlük güneşlik. 
85