Üçümüzü de büyük bir korku ve dehşet aldı. Kadın nere­
ye kaybolmuş? Demek periler bu evden istediklerini alıp gö­
türüyorlar? Dairenin içini üçümüz birden bir daha dolaştık: 
Zavallı yok. Ortadan yok olmuş. Yarı can korkusu, yarı da 
hanıma acımanın tesiriyle hepimiz ağlamaya başladık. Çeş­
mifelek çırpma çırpma: 
-Oldu mu bize olanlar! Hanımımı götürmüşle r. 
Gözyaşlarıını entarimin yenlerine silerek dedim ki: 
-Zavallı hatunun yüzünü görmedim ama bu felaketine 
sizden fazla acıyorum. Aklını bozmuş bir kadın, bu perili 
konakta, seksen kilit altında hiç böyle günlerce saatlerce bir 
başına bırakılır mı? İnsanın çıldırmayacağı varsa da çıldırır. 
Artık olan olmuş, bin ağiasan para etmez. Bu günahın yarısı 
da sizindir. 
-Ne yapalım, biz de emir kuluyuz. 
Ben -Hanımefendinin ara sıra böyle kaybolup da yine 
döndüğü hiç oldu muydu? 
Kalfa-Hayır, kaybolmaya ne lüzum var? Zaten daima 
perilerle beraber oturuyor. Onu buradan başka bir yere niçin 
götürsünler? 
Ruşen -A, olur ya, olur ya ... Belki gezmeye götürdül er. 
Kaf Dağı'nın arkasına seyrana çıkardılar . Kadının burada içi 
sıkılıp duruyordu. 
Ben-Yok yok ... Ahu Baba'yla aralarında geçen konuş­
maya bakılırsa "yabani" zavallı hanımı gezmeye değil, adeta 
yemeye götürdü zannederim. 
Ruşen -Öyle de olabilir ... Biz onlar için daima kafeste 
keklik! Yiyecek başka bir şey bulamazlarsa aç duracak de­
ğiller ya, elbette bizimle karınlarını doyuracaklar. 
Ben -Bunlar götürdükleri insanların cesetlerinden hiç­
bir tarafta bir iz bırakmazlar mı? 
Ruşen -Öldürdükleri hizmetçilerden birinin kemikleri 
bulundu. Allah rahmet eylesin! Pek semiz, yağlı bir kadındı. 
Testi kebabı yapmışlar . 
Ben-Pişirip de mi yiyorlar? 
Ruşen -Am an her şeyi sorma öyle! 
45