109
m ayı istiyor muyum diye. Kendi cehennemimde huzur içinde  
yanarım  daha iyi.”
Kaygılandı Peri. “Ah babacım, sakın böyle uluorta konuş*  
m a başkalarının yanında. Başına iş alırsın.9
“M erak etm e canım, yalnız seninleyken düşüyor çenem.  
Bir de birkaç tek atınca. O bahsettiğin sofu tipler rakı m a­
sam a oturmayacağına göre beni duymazlar. Güvende sayılı­
n ın .” Hüzünle gülümsedi.
K ısa süre sonra Dolmabahçe Sarayı’nın yanından geçtiler.
“Buradaki balıkların hikâyesini bilir m isin?9 diye sordu  
Mensur.
Sultan Dördüncü M urad, fırtınalı bir gecede, bulunduk­
tan  yerden pek de uzak olmayan bir yerde oturmuş. Elinde,  
N e fî’nin hiciv şiirlerini topladığı Sihâm-ı Kaza  adlı divam  
varm ış. Daha okumaya başlar başlam az, saray bahçesindeki  
ağaçlardan birine yıldınm  düşmüş. Tedirgin olan sultan, kita­
bı denize atm akla kalm am ış, aynı gece, N efî’nin, kadim düş-  
m anlannca cezalandınlm asına izin veren bir de mektup im ­
zalam ış. Birkaç gün sonra, şairin cesedini çıkarmışlar sular­
dan, kementle boğulmuş halde.
“Cehaletin eline kudret geçmeyegörsün, bak işte o zaman  
korkacaksın9 dedi Mensur. “Dünya m uktedir cahillerden ve  
cahil muktedirlerden neler çekti.9 Ardından başını sallaya­
rak, “Boğaz’m  bu kısmında balıklar bu yüzden siyahtır işte9  
diye ekledi. “Mürekkep yuttukları için. Şiirlerden kelimeler,  
şairlerden et kopardılar.9
Peri camdan dışarıya, güneşte parıldayan güm üşi sulara  
baktı. N e o balıklan, ne de şairin başına gelenleri asla unu­
tam ayacaktı. Küçüklüğünden beri böyleydi. H ayatın oraya  
buraya saçtığı hüzün parçalannı bulur, özenle saklardı. Baş-  
k alan  nasıl pul, peçete, madeni para koleksiyonu yaparsa, o  
da “hüzünler koleksiyonu9 yapardı.
Peri, babasının hikâyelerine bayılırdı. Onlarla büyümüştü.