"Mahmut," dedi, ''baksana şuna, şu kız çocuğuna, onun 
yanına gidelim ." 
Kızın yanına indiler, sürünün genç köpeği hışımla onları 
karşıladı. Küçük kız hemen köpeğin önüne geçti. 
"Benim küçücük kızım," diye eşekten indi Hürü, "sırma 
saçlı da çimeni yeşil gözlüm. Benim bu güzel, kırk örgülü saçlı 
da elma yanaklım Sarıkeçili oymağından olur, öyle mi?" 
Utangaç kız, pespembe yanakları kızararak 
"Biz Sarıkeçiliyiz," dedi. 
"Kurban olam senin güzel dillerine, ne güzel de konuşuyor 
benim gül kızım. Sen kimin kızı olursun, benim sürmelic em?" 
"Aslanoğlanın kızıy ım." 
"Ben bilirim Aslanoğlanı ." 
"Sen gördün mü babamı?" 
"Görmez olur muyum hiç, bizim evimize gelir, bana Ana 
der. Kocaman, çimeni yeşil gözlü bir adam." 
"Sen şakacıktan söylüyorsun, değil mi teyze, benim babam 
küçüc ük." Kısacık Mahmudu gösterdi. "İşte bunun kadar." 
Hürü hemen toparlandı: 
''Ya, ya, şakacıktan söylüyo rum." 
Utangaç kız sıkılmış, yüzü ter içinde kalmıştı. 
"Ben de kızıma neler getirdim, Aslanoğlanın kızına . Senin 
adın neydi hele?" 
"Fatma lı." 
''Y aaa, ben de güzel Fatmalıma nar getirdim ki, bal akıyor 
içinden ... İncir getirdim ki, kendi elimlen kuruttum. Mahmut!" 
Mahmut eşekten bir kocaman narla, bir avuç incir almış 
getiriyordu . 
"Al kızım al!" 
Kız utanıyor, zırıl zırıl da terliyordu. Sonra birden gülmeye 
başladı, gülerek 
"Ben de seni tanıyorum teyze," dedi. 
"Teyzen sırma saçiarına kurban olsun," diye onun saçlarını 
usul usul okşadı Hürü. ''Ye, ye bakalım incirle ri." 
Kız bir ona, bir Malımuda baktı, sonra da sırtını onlara dö­
nüp ağzına bir incir attı. Döndüğünde gözleri ışılıyordu. 
Az öteye çekilip düzlüğün yamacına yan yana otur dular. 
259