188 KADERİN CİLVESİ 
Tavan süpürgesini kapıp üzerlerine yürümek istemiş. Düşün­
müş, taşınmış. Nihayet öfkesini lahavlelerle geçiştirmiş. Ker­
hane hizmetçilerinden ırz, namus, ar, utanma istemeğe kendi 
mantığına uygun bulmamış. Kaynanamın bu tahammülüne baş­
ka bir sebep de var. Eleni bazen ona baş vurarak: «Boyuk ha­
nım, verezeksin bana geniş bir tencere, içerde koyazayım et, 
türlü zerzevatla beraber. Nasü diyorlar buna? Diyaforo.» Gi­
bilerden sözlerle kaynanamdan öteberi, kap kaçak falan ister. 
Ve tencereyi geri verdiği zaman da boş vermez. Pişen yemek­
ten içinde bir miktar şey bırakır. 
Bizim kocakarı da eydekilere bir şey sezdirmeden mutfa­
ğın bir köşesine çekiür. Birkaç dilim-ekmekle yemeği haklar, 
işte bundan dolayı kaynanam Eleni'ye karşı yumuşak durum­
dadır. 
Bununla birükte tahammülü birkaç defa sınırı aşarak Ele-
ni'yi bir köşeye çekip demiş ki: «Kızım bir rezalettir yapıyor­
sunuz, bari bir tarafa kapanıp da bunu gizü kapaklı yapsanız. 
Bu bizde çok ayıptır,» demiş. 
. Eleni de: «— Nerde kapanazayım? Bu bizde hiç ayıp de­
ğil.» karşılığını vermiş. Bunun üzerine ikisi arasında şöyle bir 
konuşma geçmiş: 
«— Ben kendim için söylemiyorum, öyle şeyleri çoktandır 
benim aklıma bile getirdiğim yok. Ama bu evde iki genç to­
runum var. Onların gözlerine ilişmesinden korkuyorum.» 
«• —Ne var korkazak? Yarın öbürüsü gün sizin Küçük bey 
evlenezek. Küçük hanım kocada gidezek, o da böyle olazak. 
Bizim evde çok gençler geliyorlar. Hiç utanmıyorlar.» 
• 
Herifin hayvanlaşmak felsefesinin ne demeğe geldiğini 
şimdi anlıyorum. Biliyorum, bizim evin üst katından utanıp 
sıkılma perdeleri kalktı. Rezalet sükûnetle fakat çok koyu gi­
diyor. Bu namussuzluk saçaklardan boşanan yağmur gibi alt 
kata inecek. Kesif ve tahminime kalırsa bulaşmaya başladı bi­
le. Hem de aüemizin en yaşlı başlı muhterem bir üyesinden, 
kaynanam Halise Hanımdan...