KAPLUMBAĞALAR
 
54
 
 
Kır Abbas, eğitmenin kolunu bıraktı:
 
«Irıza, bak emmim!» dedi. «Sen o yaşlı kaplumbağayı bırak da 
benim böyük derdimi sor. Bu dürzü satıcı beni maf
-
 
fetti! îçim kıyım 
kıyım kıyıldı, o dürzü b
ağırırken...»
 
Rıza,' Kır Abbas’ı uzun uzun süzdü:
 
«O dürzü satıcı asıl beni maffetti, Abbas emmi!» dedi. «Lâkin ne 
gelir elden? Bir kere, üzüm deye bir şeyin cismi yok köyde! Bir tek 
asma, bir tek omca yok! Olmayınca... öyle ya... bunlara katlanmak 
kalıyor
 
bize!..»
 
Kır Abbas, Rıza’ya bir karşılık veremedi...
 
GÖKKAY ANIN DİBİNDE
 
Gökkaya’nın bağrından aşağılaa, Ankara yoluna doğru 
bakıyorlardı. Gün iyice ikindiye devrilmişti. “Otopos’iarın, “mi
-
 
nipos”]arın gölgeleri doğuya doğru uzanıyordu. Gölgeleri, ta 
Gökkaya’nın yanından görünüyordu.
 
Bir zaman sustular.
 
Rıza, yanıbaşında oturan Kır Abbas’ın kırmızı sakallarına baktı. 
Kır Abbas küçücük kaplumbağa gözlerini iyice kısmıştı. Başını da 
eğmişti. Sanki dünyaya bakmak istemiyordu. Sanki Rıza ile göz göze 
gelir
im diye korkuyordu.
 
Oysa Rıza, başka 
■
 
iklimlerde dola
şı
yordu:
 
«(Aynı... heç farkı yok... her şey aynı...)» diyordu içinden. Birden: 
«Aynı! Heç farkı yok Abbas emmi!» diye bağırdı.
 
Kır Abbas bir şey anlamadı. Ama sormak gereğini de duymadı. 
Başka bir sebep
ten de olsa Rıza'yı sıkıştırırsa, “ölmüş kaplumbağa” 
üstüne yeni bir tartışma açıvereceğinden korkuyordu.
 
Rıza:
 
«Gevenler aynı... dikenler aynı ...» dedi. «Dikenli gevenler aynı... 
Toprağın yüzünde böyücek kirpiler gibi. ..»
 
Sanki kendine konuşuyordu. Sank
i yanında Kır Abbas yoktu, ona 
söylemiyordu.