"Bu çizmelerimi nasıl buluyorsun?" 
"Yeni mi?" 
"Evet! Enişten getirdi..." 
"Dışarda mıydı?" 
"Ne unutkansın sen Ahmetciğim!" dedi Melek. Arkasını 
Ahmet'e dönmüş resimlere bakıyordu. "Sana boya getirecekti 
de istemedin ya..." 
"Sahi ne çabuk gitmiş gelmiş!" dedi Ahmet. 
"Sen daha burada pinekle... Aaa, ne güzel şey bu!" 
Ahmet merakla baktı: Hiç önemsemediği, kazıyıp üzerine bir 
başka resim yapmayı düşündüğü bir resimdi. "Bunun nesini 
beğendi?" diye düşündü, ama böyle düşünmeye alışık olduğu 
için üzerinde durmadı. 
"Ne güzel renkler bulmuşsun! Biraz da o tuhaf resimlerden 
yapsana... Türkçesi nedir? Şekilsiz: resim gibi değil de..." 
"Soyut!" dedi Ahmet. 
"Hah, soyut! Ben yeni kelimeleri, kusura bakma, öğrenemedim! 
Hostes: konuksever gökavral." Kıkırdadı. "Soyut! Sahi biraz da 
soyut yapsana! Enişten, artık Avrupa'da herkes soyut yapıyor 
diyor... Başka ne yapıyorsun?.. Şimdi bunu mu yapıyorsun?.." 
"Evet!" 
Melek, eşyalara hiç kimseden çekinmeden dokunabilme 
alışkanlığıyla, resmi masadan kaldırdı, yüzüne yaklaştırdı, sonra 
her seferinde yaptığı gibi kokladı, ağırlığını ölçmek istiyormuş 
gibi eliyle bir tarttı, sağa sola çevirdi, ışığa doğru tuttu. 
Ahmet bazan resmin bir nesne olduğunu içgüdüleriyle her­
kesten çok ablasının anladığını düşünürdü. Ablasının korkutucu 
denecek kadar iri gövdesine bakıyordu. 
"Evet!" dedi Melek. "Tam anlayamadım ben bunu. Soyul değil, 
ama gene de anlayamadım.Y'ani ne demek istiyorsun bununla?" 
"Daha bitmedi!" 
"Bitince nasıl olacak, bilmem!" 
Melek akıllı bir babayla bilmece çözen şımarık çocuk gibi 
gülerek: "Amaaan!" dedi. Sonra heyecanla başka bir resmi 
gösterdi: "Peki, bu bitmiş. Bununla ne demek istiyorsun, söy­
lesene! Kravatlı, şık bir adamla gözlüklü bir kadın oturuyor... 
Bunun anlamı ne? Ne demek istiyorsun?" 
554