(Zile basar.) Sizi arabayla göndereyim. 
ÜMIT: Saadet Hanım, sizi yaverin arabasıyla götüreceğim. 
KOMISER (Biraz duygulu): Bir daha paşanın sözünden çık­
ma, olur mu teyzeceğim? 
SAADET NINE: Kimse inanmıyordu ama, ben biliyordum, 
Cemil Paşanın beni götüreceğ ini biliyordum. 
(Sahne karanr. 
Coşkun'un evi, yan karanlık. Sehpanın üstünde bir iki mum 
yanar. Cemile kanapede dikiş diker, ara sıra hıçkınr. Sokak 
kapısı açılır. Coşkun girer.) 
COŞKUN (Sarhoştur) : Cemile seninle konuşmak istiyorum 
artık. .. (Yemek masasına çarpar.) Hayallah! Bu ev neden 
karanlık böyle? (Cemile karşılık vermez, hıçkırmaya devam 
eder.) Seninle konuşmak. .. (Cemi/e'ye bakar.) Ne var, ne­
den ağlıyorsun? 
CEMILE: Sen bu evin dışında nelerle uğraşıyorsun Coşkun? 
COŞKUN (Çekingen): Oyun provası yapıyordum. 
(Mumlara bakar.) Elektrik neden yanmıyor? 
CEMILE (Kuşkuyla Coşkun'un yüzüne bakar): Bugün ne yap­
tın? Elektrik parasını yatıracaktın hani? 
COŞKUN (Elini alnına vurur): Ah nasıl unuttum? 
CEMILE (Mahzun): Bugünlerde neden her şeyi unutuyor­
sun Coşkun? 
COŞKUN: Bunun için mi ağlıyorsun? 
CEMILE (Bağırar ak): Hayır! Annem evden kaçmış ve Ümit 
de peşinden aramaya gitmiş. Kim bilir kadına gene ne yap­
tın? (Ağlar.) 
COŞKUN: Bir şey yaptığımı hatırlamıyorum. 
77