lerine uygun hareket ediyordu, birbirine ters düşen ilâçları 
alıyordu. B ir akrabası da yeni bir doktor getirmişti. "Aman 
Jale," dedi Mustafa İnan, "Ûteki doktor arkadaşlar sakın 
duymasın. Sonra bize güvenmiyor musun diye gücenirler." 
Fakat ne birbirine karşı olan doktorlar, ne de birleşip yaptık­
ları konsültasyonlar bir sonuç vermiyordu. Bununla birlikte 
lösemi teşhisi koyanlar artıyordu. Arkeolog Nezih Fıratlı, 
Mustafa Hoca’yı son olarak bir hastanede görmüş: "Gureba 
Hastanesine gitmiştim. Mustafa'İnan’ın yakın arkadaşı Sadi 
Berger’i görecektim. Odaya gireceğim sırada doktor Sadi 
Berger ile rahmetli'Profesör Mustafa İnan konuşarak çıktı­
lar. Beni görünce Mustafa İnan, her zamanki nezaketi ile 
‘Nasılstn Nezihi! diye elini uzattı; fakat başka bir şey söyle­
medi. Korkmuş, yılmış bir hâli var gibiydi. Bana, âdeta baş­
ka bir dünyada yaşıyor ve dünyamız ile alâkasını kesmiş gibi 
göründü.”
Hazırlıklar bir iki günde tamamlandı ve Mustafa İnan, 
rektörle görüştüğü geceden dört gün sonra kendisini Alman­
ya'nın Freiburg şehrinde buldu. Daha önce doktor Heilma- 
yerden randevu da alınmtştı. Ja le Hanım'la birlikte hasta­
neye gittiler. Yanlarında Türkiye’den aldıktan raporlar var­
dı. Mustafa İnan’ın doktor arkadaşları raporlarında lösemi 
teşhisinden sözetmemişler, bunu Almanya'daki doktorlara 
Jale Hanım’ın söylemesini daha uygun görmüşlerdi. Ja le Ha­
nım, Mustafa İnan’a belli etmeden, doktorun sekreterinden 
rica etti: "Ne olur lösemi teşhisinden kocama sözetmeyin." 
Yeniden testler yapıldı, kanlar alındı, tahliller... ve Mustafa 
İnan'ın hastaneye yatırılmasına karar verildi. Ertesi gün 
hastaneye geldiler; ateş yoktu, halsizlik yoktu, durum sanki 
düzelmiş gibiydi. Sizi iki üç haftada iyileştiririz dediler. Me­
rak etmeyin. Mustafa İnan hiçbir şeyin farkında değildi. 
Elinde bavulu, odasına girince hemşireye döndü, "Yani şimdi 
soyunup yatacak mıyım?" diye sordu. "Hasta olmadan, halsiz