yaşlarmdayd ım, sonra bir daha hiç konu şmadık bunu, öyle bir cümle 
13 
söylendi ve geçti, ama ben hiçbir zaman o cümleyi unutmad ım. Delili ği ne 
çekici ne de güzel buluyorum zaten, delirmeye niyetim de yok, ama böyle bir 
korkunun tam kenar ında durmak, bu korkuya hiçbir zaman tamamen teslim 
olmayaca ğımı bilerek, bir kuyuya bakan biri gibi, derinlere bakmak belki 
de hoşuma gidiyordur, hay ır, hoşuma gitmedi ğine eminim, sevmiyorum bu 
duyguyu, hiç duymamay ı yeğlerim. Ya bir gün ç ıldırırsam peki, yapayaln ız, 
kimselerle konu şmadan duvarlara bakarsam, yüzüme delili ğin çirkinli ği 
yerleşirse, o zaman hiçbir erkek yan ıma yakla şmaz, hiçbir erkek be ğenmez 
beni. 
Erkeklerin beni be ğenmesinden ho şlanıyorum, güzel bir kad ınım, güzelden de 
öte etkileyiciyim, bir yere girdi ğim zaman, benim oraya girdi ğimi, daha beni 
görmeden fark eder erkekler. Onlar ı, onlara dokunmadan, hiçbir şey 
söylemeden, hatta onlara bakmadan ele geçiririm, bunu biliyorum, bunu 
bildiğim için, erkeklerin bana hayran olaca ğını bildiğim için erkekler bana 
hayran oluyor. 
Erkeklerin bana hayran olmas ını istiyorum, bana dokunan erkeklerin elleri 
yansın istiyorum, bir yan ık izi, bir s ızı kalsın bana dokunan ellerinde, 
beni hiç unutmas ınlar, yan ık yerleri hep s ızlasın, hep daha fazla yanmak 
istesinler. Bunu onlara sezdiriyorum, her halimle "bak ın yanars ınız" 
diyorum, ben böyle yapt ıkça onlar daha da yanmak istiyorlar, canlar ım 
yakıyorum, daha çok, daha çok yanmak istiyorlar, bana dokunmaktan 
vazgeçemiyorlar. Ac ıdan hoşlanmalar ını budalaca, ayn ı zamanda çok da çekici 
buluyorum. Hiçbiri bende hiçbir iz b ırakmıyor, yanlar ından bir su gibi ak ıp 
geçiyorum, yorulana kadar pe şimden ko şuyorlar, sonra bir daha hiç unutmamak 
üzere ayr ılıyorlar benden. 
14 
üç 
Alt katı kagir, üst kat ı ahşap olan bu villayla konak kar ışımı altıgen 
binayı, cumhuriyetin ilk y ıllarında genç bir tüccar yapt ırmış, sonra da o 
yıllarda İstanbul tüccarlar ı arasında çok moda olan bir şımarıklıkla içinde 
bir kez bile oturmadan Cemal Pa şaya satm ıştı. Değişik mimari anlay ışların 
en zevksiz yanlar ını birleştirmiş olan evin her yan ı gibi merdivenleri de 
bir tuhaft ı, tırabzanlar ı eski konaklarda rastlanan oymal ı ahşaptan 
yapılmıştı, basamaklar ı ise ucuz kasaba apartmanlar ındaki gibi ta ştandı. 
Nermin, merdivenlerden inerken bu evin özentili zevksizli ğinin, içinde 
oturanlar ın yaşamlarına da aynen yans ıdığım, ailede ku şaktan ku şağa geçen, 
neredeyse köklü bir gelene ğe dönüşen görgüsüzlükle, küçük zevkler için 
azıcık parayı harcamay ı bile günah sayarken hiç olmad ık işlerde avuç dolusu 
para harcayan tuhaf cimrili ğin hep bu evin yap ısından kaynakland ığını 
düşünüyordu. Sanki Cemal Pa şa, başka bir ev alm ış olsaydı, bu ailenin uzun 
macerası çok daha ba şka olacak, büyük teyzesi Müberran ım da, annesi de, 
kendisi de ya şamış olduklar ından çok daha ba şka hayatlar ya şayacaklard ı. 
Bu ailenin bütün kad ınlarında görülen o ac ıklı yalnızlık, hayata ve 
insanlara kar şı duyulan o yabanc ılık, mesafeli bir nezaketin alt ında 
saklanmaya çal ışılan acemilik, bu evin d ışında yaşayan herkesi küçümsemeye 
15 
yatkın duran gizli küstahl ık ve her türlü e ğlenceyle zevki suç belleyip, 
yaşanılan her sevinçte duyulan suçluluk, sanki bu kad ınların ruhuna, bu evin 
duvarlar ından, merdiven alt ındaki rutubet kokulu sand ık odasından, her 
zaman kabak kalya ve dereotu kokan mutfaktan, salondaki sönük lambalardan,