ıs 
Kara çalılık o zamanlar çiftliğin ağılından başlar, uzakta, Akçasa­
zın ucunda, Hacılar yolunda biterdi. Geniş, kaplan giremez, sık bir 
karaçaltiıktı burası. 
Karaçal ılık her bahar baktınlı bir bahçe gibi, sapsarı, güneş rengi 
çiçeklerle donanır, güze kadar ortalık kataç alılıktan gelen keski n, bir 
qoş kokularla kokard i. Güz gelip de: karaçal ılık yapra klarını dökünce, 
işte o zaman karaçalılığın ne olduğu, asıl yüzü ortaya çıkar dı. O eski, 
çiçekli, kokulu bahçeyi koyd unsa bul, imi timi belirsiz olurdu. 
En yüksek karaçalı bir insan boyunu aşmaz. Bir karaçalı kökün­
den de yüzlerce dal çıkar, her dalın üstünde de kartal çırnağı gibi, bü­
yük iğneler gibi sert, binlerce diken bulunur. Dikenler öyles ine serttir 
ki, uçları çelik ucu gibi parlar. Karaçalı ormanı güz günlerinin öğle sı­
cağında milyonlarca ufacık ufacık ipiltiyle kaynaş ır. 
Karaçal ılık öylesine sık, öyles ine dikenlidi r ki içine yılan giremez, 
dalına kuş konamaz. Kara çalılığın çiçekli günlerinde bütün Çukurova­
nın arıları gelir de çalılığa doluşur ve çalılıktan kulakları sağır eden 
uğultular gelir. 
Derviş Bey salt öfkeye kesm işti. Doru atının üstündeydi. Elinde 
boğa aletinden uzun kamçısı vardı. Karnili ahırdan çıkarıp getirdiler. 
Yakısı bağrı açılmış, saçı başı karmakarış olmuş, giyideri tüm yırtılmış 
bir paçavra yığını haline gelmişti. Alnından da sağ duluğuna doğru bir 
kan sızıyordu. 
Sarı saçlı, yeşil gözlü, geniş alınlı, iriyarı, çok yakışıklı bir adamdı 
Kamil ... Kam ili karaçalılığın ucuna bıraktılar. Derviş Bey atı uzaktan 
doldurdu Karnilin üstüne sürdü. At, Karnili azıcık ya nladı, atın yeliyle 
Karnil yere düştü, sonra hemen geri ayağa kalktı , dimdik dikildi. Der­
viş Bey çavan atının başını epeyi uzaktan çevicebildi ve aynı _hızla Ka­
milin üstüne geldi, yanından geçerken kırbacını Kamilin sırtında şak-