12 Her gün kapımın önü mahşer gibi kalabalık oluyor, ta-
nıyan tanımayan, belki birşeyler koparabilirim ümi-diyle gece yarısından sonra evin önünde nöbet tutma-ya başlıyordu. Hatta bir takım açıkgözler, benden birşey alamayacaklarını bildikleri halde, gene de sırayagiriyor ve kapının açılmasına yakın, maddi menfaatmukabilinde yerlerini başkalarına terkediyorlardı. Buhercümerce son vermek için, yalnız salı ve cuma gün-leri saat iki ilâ dört buçuk arasında ihsanda bulunaca-ğımı ilân ettim ve adamlarım vasıtasıyla sıraya girenle-re duhuliye vesikası tevzi ettirerek erbab-ı ihtiyaç ol-mayanların yağmadan istifadesine mâni olmaya çalış-tım. Fakat kimse hakkına razı olmuyor ve bu vaziyet,adamlarımla halk arasında lüzumsuz münakaşalara se-bebiyyet veriyordu. Taksimle bizzat meşgul olmadığımhalde gürültü yüzünden odamda İlmihal okuyamıyor,okusam da, “Ona ipek şalvar verdiğim halde, bana iş-lemeli bir cepkeni çok mu görüyorsun?” sesleri arasın-da, okuduğumdan bir şey anlamıyordum.
13 Bir gün gene, Orkan Yalvaç’ın, dünya nimetlerinin nâ-
fileliği hakkındaki vaazını okumaya gayret ederkengürültü son haddine vardı ve ben daha, yahu ne olu-yor, demeye vakit bulamadan, odanın kapısı olanca hı-zıyla açılarak içeriye birkaç zevat yuvarlandı. Bir tane-si, ayağına geçirdiği çizmenin öbür tekini başka bir za-tın elinden çekmeye çalışıyor, diğer zat da tek çizmeli-nin elini ısırırken bir yandan da onun belindeki kuşağıçözmeye uğraşıyordu. Rezaletin son perdesi oynanı-yordu. Ben ise, yeni itikadımın sebebiyle kuvvete mü-racaat edemediğim için onlardan yüz çevirdim ve göz-lerimi eflâke kaldurdum: “Mucize, ya Orkan Yalvaç,mucize!” diye bütün gücümle bağırdım. “Gökten birmusibet insin. Lâkin bu gavgaa dinsin.” Yalvarıyor-
213