"Ben Türkan'ın özel misafir sofralarını da bili­
rim," dedi Cevdet. 
Sofraya yerleştik. Bu kötü başlangıçtan sonra, 
sohbet bir türlü koyulaşamıyord u. Zaten hangi ko­
nuyu açsak, Cevdet ne yapıp edip sözü hep benim 
mutfaktaki beceriksizliğime getiriyordu. 
"Biliyor musunuz bizim Türkan sadece iki tas 
yemek pişirmeyi bilir, bir pilaki bir de makarna!" 
"Ben pilakiye ba yılırım yavrum," diyordu 
annesi, "pek güzel yapar Türkan'cığım." 
"Ama her gün yerseniz bayılmazsımz efendim. 
Ne demişler, papaz her gün pilav yemez!" 
Ben kendimle dalga geçmeye çalışıyor dum, 
"Omletimle ızgara etimin üzerine yoktur ama, öy­
le değil mi Cevdet?" 
"Elbette yoktur. Başka bir şey pişiremediğin 
için, onları yapa yapa ustası oldun!" 
"Eh, ustanın elinden zehir olsa yenir!" diye be­
ni kollamaya çalışıyordu Gökşin. 
"Yenmiyor efendim, yenmiyor! Her öğün 
önümde kayış gibi bir et! Çekilmiyor ." 
"Eve döndüğümü zde bana bir liste ver, ya da 
en iyisi bir saatli maarif takvimi edineyim, orada 
günün menüsü ne yazıyorsa, onu pişiririm artık!" 
"Pişire bilmen için evinde olman gerekir. Sen 
koğuş koğuş gezerken, nasıl pişir eceksin takvim 
menüler ini?" 
Ben yüzümde aptal bir gülümsemeyle, her lafı 
şakaya vurmaya çalışırken, Gökşin 'le annesinin göz-
203