63
“Gidelim hadi” dedi Deniz sabırsızca.
“Bir saniye.” Peri gözleriyle etrafı taradı. Polaroid’i arıyor­
du ama sırra kadem basmıştı sanki. Huzursuz oldu. Nasıl bı­
rakabilirdi sevgili profesörünün fotoğrafını?
“Ya anne hadisene!” diye bağırdı Deniz. “Neyin var senin?” 
Ara sokaktan çıkıp hızla arabalarına döndüler. Yolun geri 
kalanı sessizlik içinde geçti; kızı tırnaklarını yemeye devam 
ederken annesi gözlerini yoldan ayırmıyordu. Nice sonra fark 
edecekti Peri, cep telefonunu orada bıraktıklarını. O ara so­
kağın bir yerinde, gecenin karanlığında sessizce çalıyor ol­
malıydı; İstanbul’da kimselerin duymadığı yakanlara bir ye­
nisini eklercesine.