tık bıçak ona hükmediyor du. Ne pahasına olursa olsun, havada 
ufak daireler çizmeye başlamış bu korkunç nesneden gözümü 
ayırmalıydı m. Yoksa ... 
Beynim makineli tüfek hızıyla kaçış yollan arıyordu . Sprey? 
Yirmi beş kişiye karşı gülünç bir silahtı . John varana dek işimi 
çoktan bitirirlerdi , zaten geleceğinden bile emin değild im. Ok­
yanus ! Suya hemen hemen üç- dört metre mesafe vardı ve hiçbir 
engellemeyle karşıl aşmasam bile, bu titreyen bacaklarla o kadar 
yürüye mezd im. Yapabileceğim, beni kur tarabilecek tek bir şey 
vardı, yalnızca bir şey, konuş mak. Hiç susmadan konuşmak, 
derdimi anlatmak. Niyetimin kavga olmadığını göstermek için 
spreyi cebime koydum ve konuşmaya devam ettim. 
"Tony'yi mutlaka bilirsi niz. Benim arkadaşım o. Zayıf , çok 
zayıf , kısa boy lu! Sol kulağında altın bir küpe var. Bu civarlarda 
dalar, deniz kabuğu çıkar ır." 
Ayakta duran adam beni hala dinliyordu ve o beni dinledi­
ği sürece yaşama şansım vardı . Öbürünün hiç umrunda değildi 
anlattıklar ım. Beni tanımıyo rdu, tanımak da iste miyordu . Be­
nim de bir insan olduğumu kabullenemezdi o anda. Sonuçta 
ben bir beyazdım ve bu da benden öldüresiye nefret etmesi için 
yeterliydi . Böylesine bir ırkçılık ve kinle ilk kez karşılaşıyor­
dum. Korkunç bir haksızlıktı bu. Türkiye 'de doğup büy ümüş­
tüm, köleci, sömürgeci Avrupalılarla hiç ilgim olmadığı gibi, 
son iki yıldır milliyetim yüzünden sürekli dışlanmış, aşağılan­
mıştım. Avrupalıların gözünde "renkli" idim, beyaz bile sayıl­
mıyordum yani. Irkçılı ğa, ayrımcılığın ve sömürünün her tür­
lüsüne karşı koymayı varoluş nedenlerimden biri sayard ım. 
Yeryüzünde, öleceğimi ve bunun hiçbir işe yaramayacağını bi­
le bile katılacağım bir ayakl anma varsa, o da ancak Soweto 'da 
olabilirdi . Yakın arkad aşlarım işkence gördüğü , hapsedildiği, 
öldürüldüğü için, Güney Afrika'da olsun, Şili'de olsun, atılan 
her işkence çığlığını yüreğimde duyard ım. Kişisel tarihim, ken­
dimi hep acı çekenler le özdeşleştirmeme neden olmuştu; Kızıl-
131