Mutluluk
"Hikâyenizi kitapta siz 'ben' diyerek anlat ıyorsunuz, Kemal Be y. Ben
sizin ağzın ızdan konu şuyorum. Şu günlerde kendimi sizin yerinize
koymak, siz olmak için çok u ğraşıyorum." 
"Anl ıyorum," dedim. "Peki siz hiç bö yle bir aşk yaşad ınız m ı Orhan  
Bey?" 
"Hmmmmm... Konumuz ben de ğilim," dedi, sustu. 
Uzun bir süre çal ıştıktan sonra, müzenin çat ı aras ında rak ı içtik. Ona  
Füsun'u ve yaşad ıklarım ı anlatmaktan yorgundum. O gittikten sonra  
bir zamanlar (çe yrek yüzyıldan çok) Füsun ile sevi ştiğimiz yatağa 
uzand ım ve hikâyeyi benim a ğzımdan anlatmasında, bana tuhaf gelen 
yan ı düşündüm. 
Hikâyemin benim hikâyem olaca ğından, ona sayg ı duyaca ğından  
şüphem yoktu da, benim sesimi onun ç ıkarmas ını yad ırgıyordum. Bir  
çeşit güçsüzlük, za yıflıkt ı bu. Kendi hikâ yemi zi yaretçilere eş yalar ı
göstere göstere kendim anlatmak artık bana ola ğan geliyordu, hatta s ık 
sık müzemin bitip aç ılacağını ve bunu yapt ığım ı ha yal edi yordum.
Ama Orhan Be yin kendini benim yerime ko ymas ına, benim sesim
yerine onun sesinin i şitilmesine sinirleniyordum. 
Bu duyguyla, iki gün sonra ona Füsun u sordum. Gece gene 
müzemizin çat ı aras ında bulu şmuş , birer kadeh rak ıyı çoktan  
yuvarlam ıştık. 
"Orhan Bey, o gece benim ni şan ımda Füsun ile dans etmenizi bana  
anlatabilir misiniz lütfen." 
Bir süre direndi, san ırım utanmış tı. Ama birer kadeh daha  içince,  
Orhan Bey çeyrek yüzyıl önce Füsun ile nas ıl dans ettiklerini ö yle bir  
içtenlikle anlatt ı ki, ona hemen güvendim, hikâ yemi benim a ğzımdan
müzeseverlere en iyi onun anlatabilece ğini anladım. 
Kendi sesimin çok ç ıkt ığını, hikâyemi bitirme i şini art ık ona  
bırakmamın daha yerinde olaca ğına da hemen o s ırada karar verdim.  
Bundan sonraki paragraftan kitab ın sonuna kadar, hikâ yemi anlatan  
art ık Orhan Beydir. Füsuna o dans s ıras ında