kapının çalındığını duymuş ve yabancılara karşı hep dikkatli olduğu 
halde nedense hiç tereddüt etmeden gidip kapıyı açmış.
Kapıda yırtık pırtık giysili ama gördüğü en güzel siyah gözlere sahip 
bir kadın duruyormuş. Elindeki çanak dilenci olduğunu gösters e de hiç 
öyle durmuyormuş. "İyi günler," demiş kadın mırıl mırıl. "Çok açım ve 
çok susuzum. Üç uzun gün üç uzun gecedir ağzıma bir lokma girmedi."
Zehra kendisinden isteneni gayet iyi duymu ş olmakla beraber mıhlanıp 
kalmış olduğu y^erde, o siyah mücevher g özlerdeki gececi girdaplardan 
hipnotize olmuşçasına. O zaman dilenci, talebini tekrarlamak için belki 
de iki elini birden ağzına -ya da bir ağzı olsa bulunacağı yere -
kaldırmış.
Zalimce mükemmel bir burun ve sivri bir çenenin arasında ne ağız varmış 
ne de ağza benzer bir şey. Ne üst dudak ne alt dudak, ne hiç olmazsa 
pembemsi bir çizgi, sadece koyu kızıl bir boşluk -
195
yutmaya hazır haris bir oyuk. Bunca sene soma dönüp kadını düşündüğünde 
Abed onun ya korkunç bir kaza ya da cüzzam gibi ölümcül bir hastal ık 
geçirdiğini tahmin ediyordu. Sebep her neyse kadının ağzını koparıp 
atmıştı.
"Şu biçareye bir dilim ekmek verirsen hayır duamı alırsın," diye 
yankılanmış kızıl boşluk. Sonra mutfaktan süzülen şurupsu kokuyu 
yakalamak ister gibi başını kaldırmış. "O ekmeğin üzerine tatlı bir 
şey, mesela şu kaynattığın böğürtlen reçelinden sürersen, gebe olduğun 
erkek evladın hayır duamı alır."
İçeri girmeye çalışır gibi eşiğe hamle etmiş. İşte tam o anda genç, toy 
bir kız olan Zehra panikleyerek refleksle kapıyı tutmuş, sertçe kadının 
yüzüne çarpmış. Korku ve pişmanlık içinde donmuş vaziyette, dışarıdan 
gelen en küçük sesleri bile dinleyerek kim bilir ne kadar durmu ş orada. 
Nihayet kap ıyı tekrar açacak cesareti bulduğunda, artık dışarıda kimse 
yokmuş, dar, çamurlu yolda yavaş yavaş eriyen buz dışında. Mutfağa 
döndüğünde böğürtlen reçelinin taşıp ateşi söndürdüğünü görmüş.
Yine de bu hadiseyi aklından savmış çabucak ve Abed doğana kadar da bir 
daha düşünmemiş. Ne var ki Abed göbeğinde, irkiltici bir biçimde ağıza 
benzeyen ko yu kızıl bir lekeyle doğmuş.
"Vay, ne acayip. Karnında hâlâ duruyor mu o dövme, seni seksi şey 
seni," diye kıkırdadı Gail alayla, siyah yelesini bir yandan bir yana 
savurarak.
"Bahsettiğimiz bir dövme değil," dedi Abed ters ters, ama bugün Gail'e 
sinirlenm emeye karar vererek derin bir nefes aldı. "Zehra o dilencinin 
aslında cin olduğuna inanıyor. Ama esas mesele bu değil. Mesele cin 
olsa da olmasa da yaptığı şeyin yanlış olması. Zira Tanrı'nın yarattığı 
hiçbir mahluktan bir dilim ekmekle bir bardak suyu esirgememelisin. 
Ahlak dersi bir yana cin bizi lanetlemiş, özellikle beni. Doğacak erkek 
evladı. Zehra benim tehlikede olduğumu düşünüyor."
"Haa! Şu kâbuslarındaki kadın da o mu?" diye sordu Ömer yüzü merakla 
aydınlanarak. "Afet -i devran cin hanım! Femmefatal eV
"Bana bak oturup fantezi kurasın diye anlatmadım bunları, sa -
196
pik şey! Türkiye'de cin yok mu? Bu tür inanışların ne manaya geldiğini 
biliyor olman lazım!"
Neyse ki Gail'le Piyu'nun korktukları başlarına gelmedi de bir nevi cin 
milliyetçiliğine kaptırmadılar kendilerini. Onun yerine Abed huzursuz 
sesi sonlara doğru iyice alçalarak, Zehra'nın cinin şimdiye kadar 
Abed'e gönlünden geçen zararı verememiş olmasının geçmişte verdikleri 
sadakalardan ve kestikleri kurbanlardan kaynaklandığına inandığım 
anlattı. Bunlar cinin gücünü gözle görülür ölçüde azaltmış, 
yaşlanmasını engellemiş (ne de olsa yaşlı cinler gençlerden daha