yaptığı bir mantı vardı ki çok seviyordu. Bu mantının nasıl 
yapıldığını hatırlıyordu. Bütün bunları Cevdet Bey'e takındığı 
öğretmen tavrıyla, ama alçakgönüllülük ve sevgiyle anlattı. Sonra 
kaşlarını kaldırdı: 
"Senin bugün neşen yok!" 
"Ağbim çok hasta!" 
"Yaa! Nesi var?" 
"Verem. Çok kötü. Bugün yarın ölebilir." 
"Çok üzgünüm. Ağbin de onlardandı, değil mi? Paris'ten 
döndüğünü söylememiştin. Her neyse... Hastaysa kötü, ama gene 
de onlardan biri olduğu için ağbinle iftihar etmelisin!" 
Cevdet Bey ağbisinin onlardan biri olduğunu Fuat Bey'e 
söylememişti. Şüpheyle arkadaşına bakıyordu. 
"Canım korkma. Benden mi korkuyorsun? Bunu kafası işleyen 
herkes bilebilir. Paris'e gitmiş, orada on yıl kalmış, Askeri Tıbbiye 
mezunu değil mi ağbin? Üstelik hırçın, kavgacı da... Bir Jöntürk 
olmayacak da ne olacak? Aşıl sen onunla iftihar etmeyi öğ­
renmelisin!" 
Cevdet Bey: "Çok hasta. Korkuyorum!" diye yeniden söylendi. 
Arkadaşının sözlerine şaşmıştı. 
"Onun için üzüleceğine onu anla!" dedi Fuat Bey. 
Cevdet Bey şüpheyle: "Onu anlıyorum. Bugün düşündüm: 
Onu anlıyorum, ama bunu ona gösteremiyorum!" dedi. 
"Evet, çünkü yaşadığın hayat bunu ona göstermeni engelle­
yecek kadar hırçın. Halbuki ikiniz de biraz daha geniş, biraz 
daha hoşgörülü olsaydınız pek güzel anlaşırdınız. Çünkü bir­
birinizi tamamlıyorsunuz. Bakıyorum, anlamadın! Anlatayım: 
Ağbin ve onun gibiler ne istiyor? İşte, Kanun-u Esasi yürürlüğe 
konsun, meclis açılsın, istibdat sona ersin, hürriyet gelsin, ge­
rekiyorsa bunlar için Abdülhamit alaşağı edilsin. Sen bu dü­
şüncelerden çekmiyorsun! Niye? Çünkü bunlar anlaşılmaz, 
korkunç şeyler! Çünkü bunların faydasını göremiyorsun! Çünkü 
jurnalcilerden, başının derde girmesinden endişeleniyorsun!" 
Cevdet Bey: "Ben siyasetle hiç ilgilenmedim. Ben bir tüccar 
olarak siyasetin bana ne gibi bir yararı olacağını anlayamıyorum!" 
diye söylendi. 
"Tamam, tamam bunları biliyorum! Beni dinle: Onların istediği