yakın devl et hastan esine kaldırmışlar,  çare  bulamayınca  ilaçlarını  yazıp iki aylık izinle evine 
yollamışlard ı Erdal'ı.  Doktorlar  sinirsel  demişlerdi  derdin e, ailesinin  yanınd a dinlenir, 
bozulan as abı düzelir, i yileşebilirdi.
Erdal  evine vardığ ında,  kendini  kız karde şiyle babasının  kavgasının  tam ortas ında  bulm­
uştu. Elmas,  sevdiğ i adam  askerd en sağ döndüğü  takd irde  onunla  evlenmeyi  kafas ına koym­
uştu. Babası  da, “Bu evden  çıkıp o herife  gidersen,  benim kızım olduğunu unut,”  demi ş, 
kestirip atmı ştı.
“Hurş it Aga, ayağının altını öpem,  bak oğlunun  ölüsünü  beklerken,  kendini buldun  karş­
ında,  bu sana  Allah' ın bir işare ti olsun.  Ver gitsin kıza  olurunu,  bu ölümlü  dünyada  insanları 
zora k oşma,” di ye yalvarı p duruyordu gec e gündüz, H acer.
“Hurş it benim  oğluma  kızını vermiyor  ama  ben Kızılbaş  gelini hepten kabul  etmi yorum, 
haber i ola,” di ye haber salmı ştı Mevlu t'un babası.
Büsbütün  küplere binmişt i Hurş it. Elmas  bir-iki kilo daha  vermişt i. Beti benzi  atmış,  iskel­
ete dönmüştü.  Erdal  günler geceler boyunca  derdi ni dinlemiş ti gözyaş ları dinmeyen ikizinin. 
Sonunda h er şeyi göze a lıp dikilmişt i babasının karş ısına.
“Baba,”  demiş ti, “may ına çarp tığımızda ben na sıl kurtuldum  biliyor musun?”
“Vad en dolmamış. Öldürmey en Allah öldürmez.”
“Sapancalı  Ömer  üzer ime düşme seyd i, parçalan ıp sağa sola  saçılan  ben olacaktım. Benim 
yerime  o öldü.  Ben  bir kenara  savrulup  bayılmış ım. Çalılar ın aras ında  çavuş  bulmuş  beni. 
Hiçbir  tarafım  tutmuyormuş.  Ayağa kalkamı yormuşum.  Nefes  aldığımı  görünce,  sırtına vurup 
may ınların arasında seke seke taşımı ş karakola k adar...”
“Allah o ndan razı o lsun.”
“Ben im yerime ölen Ömer  de, beni üç saat sırtında  taşıyan  çavuş  da onlardand ı, baba.  Hay­
atımı onlara borçlu olduğumu düşün, g el vazgeç bu boş i nattan.”
“Sen i nançlarımıza boş i nat mı ders in oğul?”  demiş ti Hur şit. D erin bir ac ı vardı g özlerinde.
“Elmas'1 s evdi ğine ver, baba.”
“Alır ım şimdi s eni aya ğımın a ltına. Yıkıl g it karş ımdan.”
Şu Allah 'ın işine bak,  diye düşünüyordu  Hurşi t, oğlu haya tını Ömer adlı birine borçlu  old­
uğunu s öylü yordu  karş ısına geçmi ş!
“Uta nmasa,  oğlumun  adını Ömer  koyacağım  diyece k, hergele,”  demiş ti karısına,  “Ne günl­
ere kaldık.”
“Zaman de ğişiyor,” d emekl e yetinmişt i Hacer.
Aleviler,  Hazr eti Ali'nin hakkını  yiyerek halife olduğuna  inand ıkları  Ömer'in  adını asla 
koymazlardı  çocuklar ına. Hurş it'in içind en, kendin e baş kaldıran  oğlunu  ölesiye dövmek  geç­
iyordu ama e l kald ıramıyordu ona. Erdal'ın da yak atılacak hal i yoktu. S abah  ezan ından y atsıya 
kadar  öğürüp  duruyordu  bir köşede.  Durup  dururk en ağzından bir şeyler tükürmey e başlıy­
ordu.
“Ne yedin de tükürürsün  oğul?”  diye soru yordu  anası.  “Dür ümü  pişirmede n mi attın ağzına 
yoksa?”
“Yok ana.”
“Ne t ükürürsün öy leyse, a şeren kar ılar gib i?”
Yanıtlamı yordu  oğlu.  'Ana,  mayı na vurduğumuzda  Ömer üstümde  parçalandı  ya, etleri ağz­
ıma doluşmuştu.  O gün bugündür  onun  kanlı parçaların ı tükürür  dururum,'  diyemiyordu 
anasına.
Hurşit gün boyu  öğüren,  beti benzi  solmuş  oğluna,  sabahlara  kadar  ağlayan  hayal ete 
dönmüş  kızma,  durmaks ızın dır-dırlan an karısına bakı yor, dar atıyordu  kendini  evden dışarı. 
Salih'le karşılaşmamak  için kahve ye de gidemed iğind en, akşama  kadar  dolanıp duruyordu 
sokak larda  aylak  aylak.  Sigara  üstüne  sigara  içiyordu.  Eve döndüğünde  başına toplana n cinl­
erini,  kızını  döverek  çıkarıyordu  içind en. Bası yordu  sopayı, basıyordu  sopayı,  anası ya da 
kardeş i kurtarana  kadar dövüyordu,  çocukluğu  boyunca  hiç el kaldırmadı ğı kızını. Beti berek­
eti kalmamış tı evlerin in. Hacer  bile karşı gelmişt i sonunda  kocasın a, “Görgüye  vard ığımızda, 
seni şikâyet edece ğim Dede'ye,” demiş ti, “bu daya klan  hep anlatacağ ım, var hesabını  onunla 
gör.”
“Anlat  da yedi düvel e irezil  olalım hepten,” demişt i Hurşi t, “kızımıza  söz  geçiremediğimizi,