Yeni Roman Ülkelerinde ... 
Mutlu yazar, azdır. Belki de yoktur. Ama mutlu okur vardır. O mut­
lu okurlardan birisi olduğumu duyumsarım zaman zaman. "Don 
Quijote"yi okumak, yeniden okumak, kimi mutlu kılmaz? "Bugün ne­
ye inandığı" sorulunca, Milan Kundera "Cervantes'e" mi demişti, "Don 
Quijote'ye" mi demişti? 
Kemal Tahir'in çalışma masasında bir Faulkner görünce heyecanlan­
mıştım. 
Şimdi bir gıdım Almancam varsa, "Şato"nun, "Amerika"nın, "Gün­
lükler"in Türkçeye bir hayli geç çevrilmesinden ötürüdür. iki gıdım lngi­
lizcem ise, Faulkner gölgesiyle, Woolf gölgesiyle, Joyce korkusuyla da. 
Günün birinde Ihsan Oktay Anar'ı tanıdım. Önce "Tamu"yu, sonra 
"Puslu Kıtalar Atlası" ile "Kitab-ül Hiyel"i okudum. Dosya olarak. 
"Puslu Kıtalar Atlası" üzerine yazmadan önce, romanın bilgisayar 
çıktısını yeniden okudum. Kimbilir kaçıncı kez aynı duyguyu yaşıyor­
dum: Metnin elyazısıyla başka, daktiloyla başka, düzelti aşamasında 
başka, kitaplaştığında yine başka, hatta bambaşka duruşlarını, Anar'ın 
kitabını benim bir kitabımmış gibi izledim, algıladım. Roman gittikçe 
haberleşiyordu. 
Anar, önceleri bir "içerikçi yazar" gibi göründü bana. Yeni bir dil ge­
tirmek istemez gibiydi. Sonraları, tarihlerden yeni tarihler, ülkelerden 
yeni ülkeler, kentlerden yeni kentler, kişilerden de yeni kişiler üreten bir 
9