12 
Muhtar köy kurulunu üç gündür toplamış, konuşuyordu. Bundan başka De­
lice Bekirle, Gömleksizle , Öksüz Duranla, Uzunca Aliyle de konuşmu ştu. Kork­
masa, kendisiyle konuşaca ğını bilse Taşbaşoğluyla da konuşacaktı. Önemli bir 
karar vermesi gerekti. Bu öyle bir karardı ki, bir Muhtar, Cumhurbaşkanı bile 
olsa tek başına böyle bir karar alamazdı. 
Hangi köylüye düşüncesini açsa: 
"Ne diyelim Muhtar, sen bilirsin Muhtar," diyorlardı. "Yeter ki gelsin de Adil 
Efendi, ne yaparsa yapsın. Yeter ki onu getirmenin bir yolunu bul." 
Yolu yardamı yok. Bir tek yolu var. Onu da yapmaktan başka çare yok. 
Hemen hemen bütün köyün, Taşbaşoğlunun bile, düşüncesini öğrendikten 
sonra önemli, kesin kararını verdi. Taşbaşoğluna, birinci üye Zekeriyayı gön­
dermişti. Z�keriya Taşbaşın teyzesi oğlu olurdu . Onunla da yerinmemiş Zalacayı 
göndermişti. Zalaca Taşbaşın karısının teyzesi olurdu . 
Bir sabah,· gün atarken Muhtar Sefer en güzel elbisesini, kasaba ya giderken 
giydiği pantolonu ceketi giydi. Kravatını da bağladı. Bir iyice de tıraş oldu. Bekçi­
yi çağırdı. 
Bekçi karşısında hazır ol durumuna geçip durdu: 
"Buyur efendim ." 
Sefer: 
"Sen var olasın bekçibaşı," diye onu okşadı. "Şu Toros köylüklerinde senin 
üstüne bir bekçibaşı varsa, ben de kellemi keserim. Ve de bir iyice keserim. Şim­
di çok önemli bir çağırma yapacaksın köylüye ki, kimse evinde kalmasın. Herkes 
bizim kapıya doluşsun. Çoluk çocuk, genç yaşlı. Öyle bir çağırma çağıracaksın ki 
köyün itleri bile ne var, ne yok, diye bizim eve gelecek. Anladın mı7" 
"Anladım Muhtanm ." 
Bekçi asker gibi rap diye bir selam verdi ve asker gibi dönüş yaparak, köyün 
içine koştu . Sesi Kel Aşığın sesi gibi yanıktı. Ve bekçi çok güzel bir çağırma ya­
pıyordu . 
Bir anda Muhtarın evinin önü doldu. Taşbaşoğlu bile andını bozup gelmişti. 
Bütün köylüler kulak kesilmişl er. Muhtarın konuşmasını bekliyorlardı. İçlerin­
de güzel bir umut belirtisiyle kanşık merak vardı. Koca kalabalıktan çıt bile çık­
mıyordu. 
Köyün üstünü sanki bir toz bulutu örtmüş. Gök duru, dünya aydınlık, kar­
lara güneş vurmuş. Bir tek leke yok ortalıkta. Her şey, insanların bedenleri, hi-