12 
Çam ağacıyla kabuğu arasında incecik, kağıt gibi ak bir zar vardır. Kabuğu 
soyunca bu zar kabukla birlikte gelir. Sonra o da kabuktan soyulur yenir. İşte 
buna yalabuk denir. Çarndan başka sedirden, köknardan da çıkarılır. 
Çiğnerken, kocaman, kekikli, naneli, sakızlı, pınarlı, çiçekli, yarpuzlu bir 
ormanı kendindeymiş sanırsın. Bütün tadıyla, kokusu rüzgarıyla orman sende 
uğuldar. 
Bu uğultuyu Meryemce bilir, Elif de, çocuklar da bilirler. Yirmi yıl önce Ali 
Torosun Çukurovaya bakan bu yüzünde, belki de ta buralarda bir yalabuk soy­
muştu. 
Buralarda iki gün mü, üç gün mü kalmışlardı. O günleri ansıdıkça, daha o 
ormanı rüzgarıyla, kokusu, nanesi, yaban gülü, yani it burnu, salep çiçeğiyle, 
peryavşanı, püreni , yarpuzu, sarı sarı mantıvarı, arı kekiğiyle, çürümüş topra­
ğıyla etinde duyar. Tadı damağında ballanır. Ormana karışır gider. Sarhoş olur, 
başı döner. Kanında yeşil bir orman uğultusu akar. 
Bir lokma yalabuk yesin, kirden pastan arınır. Taptaze, anadan yeni doğmuş 
gibi olur. Ormanlığı duyar. Yepyeni bir dünyaya, uğultulu, kokulu, yıldız yıldız 
yellere esip gelir. 
Erkendi. Gün bir kavak boyu yekinmişti. Aşağılar, orman buğulanıyordu. 
Yarı uykuluydu. Yataktan doğruldu. Yorganın üstüne yukardaki çam dalların­
dan azıcık çiy inmişti. Gözlerini yumrukları yla ovdu. Sonra sağ ayağını kuca­
ğına çekti, sargısını ağır ağır, korkarak açtı. Sonra da sol ayağını. Topuklarına 
basarak kalktı. Döşeğin üstünde bir iki adım attı. Şaştı, sevindi. Ayakları hiç 
ağrımadı. Döşekten toprağa indi. Gene ayakları acımadı. Şişi inmiş, hiçbir şe­
yi kalmamıştı. Yataktan oluğa kadar yürüdü. Önce ayaklarını bir iyice yıkadı. 
Sonra yüzünü, saçlarını yıkadı. Üç gündür yürüyeme mişti. Elif ötede durmuş 
onun yürüyüşüne bakıyordu . Meryemce gene yumulmuştu. Bir yerlere bakıyor 
mu, uyuyor mu, ne zaman yataktan çıkmış da buraya yumulmuş? Düşünüyor 
mu? Öfkeli mi? Halinden hiç belli değil. Yırtık bir bez yığını. 
Ali sevinçle bağırdı: 
"Elif, şu anaının ellerine sağlık. Merhemi ayağıma bir geldi ki ... Kurşun ya­
rasını bile bir günde iyi eder. Şu ayaklarıma bak hele!" 
Ayaklarını bir iki kere vurdu, birkaç adım yürüdü. 
"Anadan yeni doğmuş gibi. Kaya gibi maşallah. Anaının elleri dert görme­
sin. Şimdi bu ayaklan, alimallah, sırtıma şu dağı da yükleseler, cirit atı gibi tozu 
duruana katıp inerim. Alimallah ortalığı alaboz duman ederim."