Azdan çoktan bir şey alacaksın. Olmaz. O zaman tarlanı iste­
mem. Bir şey alacaksın azdan çoktan."
Haşan hep utangaç utangaç önüne bakıyor, bir karşılık ver­
miyordu.
"Olmaz Haşan, istemem tarlanı. Söyle ne istiyorsan. Önce 
sen iste, sonra ben kendim değerini veririm. Bir kuruş iste, bir 
öküz iste, bir keçi, bir koyun iste... Bir at iste..."
Haşan başım yerden kaldıramıyor, iyi ya da kötü bir söze 
varamıyordu.
Ali Safa Bey içinden geçiriyor, kız gibi kalmış Yobazoğlu, 
kız gibi, diyordu. Başını kaldırıp da yüzümüze bakamıyor. Bu 
yaşa gelmiş daha genç kızlar gibi kızarıp bozarıyor. Tarla için 
para almamakta direniyor. Türkmen göreneği, bir büyüğünün 
önünde söze varamamak, hem de onunla pazarlık edememek. 
Ama zorla kabul ettirmeliyim ona. Sonra kilükali mucip olur.
Bu on yedi dönümlük tarlamn altmda çok şeyler yatıyor­
du. Bir şey vermeden tarlayı almak olmazdı.
"Söyle Yobazoğlu," diye en sıcak sesiyle söyledi Ali Safa 
Bey. "Söyle iki gözüm kardaşım. Söyle, insanların hası karda- 
şım. Ben de senin bu yiğitliğini hiçbir vakit unutmam. Mezar 
taşıma bile bunu söyler, bunu yazdırırım. Söyle şimdi."
Yobazoğlu başmı kaldırdı, gözleri ışıltı içindeydi. Küçücük 
yüzü yaramaz, bıçkın bir çocuğun yüzüne benziyordu. Suç işle­
meye hazırlanmış, atacağım sana kazığı diyen bir bıçkın yüze... 
Yobazoğlu başmı kaldırınca Ali Safa Bey sevindi. Yola geldi ço­
cuk diye içinden geçirdi. Yüzü yedi yaşmda bir çocuğun yüzü­
ne benziyordu. Benim bildiğim Haşan çok yaşlı. Nerdeyse aynı 
yaştayız. Haşan daha utangaç utangaç gülümsüyor, gözlerini 
Safa Beyin gözlerinden hiç ayırmıyordu:
"Beyim mademki çok direniyorsun..."
"Çok direniyorum Haşan. Karşılığını istemezsen alimallah 
kabul etmem. Toprak değil, altın olsa gene kabul etmem."
"Mademki aslan Beyim..."
Bey derin bir soluk aldı, sırtından ağır bir yük kalkmışçası- 
na konuştu:
"Söyle Haşan, söyle canım. Dile benden ne dilersen."
"Senin yağız ah diliyorum Beyim. Ya at, ya da hiç. Ah bana
47