ki Bey: insanlar yüzünüze bakınca, sizden bir şey koparabi-
leceklerini düşünmemeli. Ticaretin ilk şartı. T urgut, demiş-ti, bakışlarınla insanların cesaretini kıracaksın. Ya da bunabenzer bir söz. Sayın patronum: ayakta, fenerin dibinde du-ruyordum, adres arıyordum. Yaklaştığını görmedim. Ol-maz: duruşun da umut kırıcı olmalı. Hava karardı HulkiBey; mesai bitti. Özel işlerimle meşgulüm: beni rahat bırak.Selim Işık’ın intiharı meselesi üzerinde duruyorum. Bu söz-leri duyan bir Hulki Beyin suratını görmek isterdim. Bul-dum: Metin. Evet Metin ve keman. Daha önce neden akıledemedim?
Bana haksızlık ettin Selim; açıklamalara Metin’i bile koy-
dun. Kim bilir neden? İşte karşımda yarım saattir oturuyorbu şerefin farkında olmadan. Kaba ve melankolik bakışlıbir genç. Romantik buldu onu da kendisi gibi. Kantindearamıza alsaydık şimdiye kadar çoktan foyasını çıkarmıştıkortaya. Burhan gibi onu da yerin dibine geçirmiştik. Günerve Kenan da oldu mu, elimizden kurtulamazdı. Güner’leKenan’ı da koymadın şarkılara. Çünkü neden? Çünkü on-lar konuşurken ağızlarının kenarında böyle acı ve çarpıkbir gülümseme belirmez de ondan. Bu kazma dişli, güreşçisuratlı Metin gibi ikinci sınıf milli Türk romanı kahramanı-na benzemezler de ondan. Seni dinlerken gözlerini boşluğadikmezler de ondan. Babasını ve ağabeyini kaybetmiş iki ayarayla. Ondanmış bu elem. Talihleri vardır bu gibilerin: herzaman bir acı bulurlar çekecek. Senin de her işin iyi gideraksi gibi. “Selim nasıl, T urgut Bey?” “İyi, iyi,” dedi T urgutaceleyle. Bu acıyı da kendimize saklayalım Metin Bey. “Sizimuhakkak aramamı söyledi, Metin Bey. Çok severmiş sizi.”Haksızlık etmeyelim: Metin’i ara, demezdi Selim. Hiç ol-mazsa çekinirdi. Acaba Metin de tutunamayanlara giriyormu? Bir bakıma girer. Hepsi de sevimli olmaz ya. Belki ço-ğu değildir. “Acı şeyler anlatıp sizi üzdüm galiba T urgut
247