“Evin iz böyühmüş,  maşell eh.”
“Ev bizim d eğil. Biz burada  bekçil ik yaparız kışın. Evi n bir odas ında k alırız.”
“Buralı d eğelsiz?”
“Tunceli 'den g eldik...”
“Hoş gelmişs iniz.”
“Sağıl asın.”
Bayram  kollarınd a öksüzüyle  ne diyece ğini bilemed en durdu.  Onun  konuşmadı ğını  gör­
ünce, yine Mevlut g irdi s öze.
“Gir iç eri d e bir ta s bulama mızı iç.”
Evin üç basamaklı merd iveni ni çı kıp kapıyı araladı. Bayram pe şind en g itti adamın. Mutfağa 
girdil er.
“Aha  şu emen eti veren  hele,” dedi  Bayram,  “Val i'nin  hanumi  yolledi.  Ay başın a bir torbe 
dehe y ollice h. Efiye tle y eyin.”
Mevlut a ldı torbay ı konuğunun el inden, masanın ü stüne koydu.
“Beben in ana sını kaybetmiş sin. Baş ın sağ ol sun,”  dedi.
Boğazına bir ş ey tıkandı Bayram'ın. Y utkundu.
“Doğ irirk ene öld i,” ded i, “dohtura y etiştiremedi h. Motor bozuh im iş. Geçemedüh garşu ya.”
“Eceli yle ölmüş, Allah rahmet ey leye,” dedi M evlut. “Allah vermiş, Allah almış ca nını. Bizim 
oralarda eceli gelmeden vuruyorlar adamı, i şte o h epten isyan ettirir y a.
“Ekşiya çoh siz in orel erde. Aha o yüzd en mi bu taraflara düş tünüz?”
“Eh, biraz da öyle...” dedi Mevlu t.
“Buralerd e pek yaramazlıh olmi ye. Bi keç Alevi k ovu vaa civarda e mme onlardan h eç bi g ot­
ülüh g elmez. Ç elebi insanlardır,” ded i Bayram.
“Bilirim,”  dedi Mevlu t.
“Biz de aşağıdan ıh. Mareş' ten. Gan  davası... gal ktih geld ih yugarlara.  Zati heç hayri galmadi 
oralar ın. Boşald ı köyler. S en de mi gan dava sına gaçirs in?”
“Eh,  öyle gibi. Kız kaçırdım.  Düştük yollara. Niyetimiz  İstanbul'a varmak tı ama doğum  bur­
aya denk geldi.  Buralarda  biraz  eğlenelim,  kışı geçirelim,  dedik.  Ele gelsin hele bebe,  buzlar 
çözülsün, g ideriz yine Alla h kısmet eder se.”
“Allah be nim uşaha g ısmet edece ymiş s izi,” d edi Ba yram,  “Adı neydü yengenin?”
“Elmas.”
Elinde a yran ta şıyla, başı beyaz y emen ili, k apkara gözlü g enç bir k adın g irdi içeri.
“Hoş geldin ağam,”  dedi, “buyuraydın  şöyle, niye ayaktasın? Bebey i bana  ver de bulamanı 
iç sen.” K olların ı uzatı p kunda ğı ald ı elinden, sevecen s esler çı kartt ı. “Adı n e bunun?”
“Öksüz.”
“Adı Ö ksüz mü? ”
“He.”
“Yaa! Erke k mi?”
“Erk ek.”
“Ben imki d e. Ona kard eşimin adın ı koyduk... Erdal. Y eni uyudu da, g österirdim yo ksa.”
“Güle gü le böyütün,” d edi Ba yram.
“Birl ikte büyürl er, Allah  kısme t eders e. Bizde  kard eşlik çok önemlidir.  Bunlar  süt kardeş 
olaca k. Kollarlar haya t boyu birbirlerin i.”
Bayram,  dudağ ının  ucuna  gelen soruyu  soramadı,  “Ben  gidiyem,”  dedi  usulca,  “Ara  sıra 
uşahımı g örmeye gelirem...” Yalvaran gözlerle bak tı.
“Elbet te,” d edi M evlut.
“Kırkı çıksın, düzen e girer bebe,  sonra  alır gidersin, istersen,”  dedi  kadın.  Ama  daha  çok 
küçük, ağlad ıkça meme ister. Ka lsın burda.”
“Galsı n hel e.”
Tuhaf  bir sessizlik  çöktü mutfağa.  Birbirler ini hiç tanımayan  bu insanlar,  garip bir bağla 
bağla nmış  gibiyd i birbirlerin e. Yine de konu şacak  laf bulmakta  zorlanıyorlardı.  Sessizliği 
Bayram  bozdu.
“Aha ben gelirem y ine yenge. Bi iş tut tum  midi, öd erim  borcumu  size.”
“Acel esi yok,” dedi Mevlut,  “ne masrafı  olacak  el kadar  bebenin...  daha sonra  belki...”  Bayr­
am'la  birli kte çıktılar mutfak tan.  Konuğunu  geçirip geri döndüğünde  gülümsüyordu.  “Val i 
erzak  da yollamı ş,” dedi,  masanın  üzerinde ki torbayı  işare t ederek, “sen emzird iğin süre,  her 
14