KADIN : Mahalle muhtarından. 
ERKEK : Geceleri evden kaçtığımızı, sokaklarda dolaştığımızı 
söyledik ama, mahalle muhtarı, mahalle bekçisinden 
sormuş. O da nikahlıdırlar, kimseye zararları yoktur, 
deyince , bize bu kağıdı verdi. Bakın "Zararsız, bina­
enaleyh iyi insanlardır" diye yazıyor kağıtta. Belki de 
geceleri ayak seslerimiz sokak üstünde oturanları ra­
hatsız ediyordur, diye düşünmüştük, ama rahatsız et­
sa de, nikahlı olduğumuzdan kanunen bir cezası yok­
muş dolaşmamızın. Gerçi bu noktayı pek iyi anlaya­
madım, ama önemli olan doğruluk kağıdında yazı­
lanlardır, değil mi efendim? 
KADIN : Hiç bile aptal değil! Kocam hiç bile aptal değildir, 
efendim! Size doğrusu neyse onu söylüyor. Anladığı­
na anladım, anlamadığına anlamadım. 
(Yargıcın tokmağının sesi) 
ERKEK : Niye kaçtığını anlattım ya efendim. Kendim de kaçı­
yorum üstelik. Hı? (Karısına eğilir, usulca) Hakim Bey, 
başka bir sevdiğin var mı, diye soruyor. 
KADIN : (Aynı şekilde) Bilmem ki. Belki de vardır. Hiç düşün­
medik ki. Bak şimdi aklımıza geliyor. 
ERKEK : (Yüksek sesle) Bilmiyoruz, efendim. Belki de öyledir. 
Belki de siz isabet buyuruyorsunuz Hakim Bey. Ba­
kın, bizim aklımıza gelmeyen, sizin aklınıza geldi. 
KADIN: Boşuna dememiş atalarımız, "akıl akıldan üstündür" 
diye ... Efendim? (Kocasına eğilir, usulca) Senin başka 
bir sevdiğin var mı acaba? 
ERKEK : Bilmem ki. Hiç düşünmedim. Seni seviyorum. Başka 
bir sevdiğim olup olmadığını düşünmek hiç aklıma 
gelmedi. 
KADIN: (Yüksek sesle) Bilmiyorum Hakim Bey. Başka bir sev­
diği vardır belki. Belki de yoktur. Vakit olup da dü­
şünmemişiz. 
ERKEK : Bankada memurum efendim. Zaten kağıtta da yazı­
yor ... Eh, geçinip gidiyorduk işte. Karım da arada bir 
22