FATMA KADIN : Patates yiyin bari ... 
FATMA HANIM : Sonra ... Sonra ... Toplayıver sofrayı. Hem sen 
de yemeğini ye artık. Acıkmışsındır. 
FATMA KADIN : Yerim hanımım. Ne olacak? .. Ölm�yiz ya acı­
mızdan ... 
(Sofrayı toplamaya koyulur.) 
FATMA HANIM : Fatma Kadın ... 
FATMA KADIN : Buyur hanımım? 
FATMA HANIM : Küçük mü çocukların? 
FATMA KADIN : He ya. Gızın biri güccük daha. Oğlanların 
biri ilkokulun dördündeydi. Geçen yıl gide­
medi. Bu yıl gideceğidi emme ... 
FATMA HANIM : Büyük kızın peki? 
FATMA KADIN : Oncağızı da Yozgat' tayken verdiydim okula 
ya ... Kardaşlarına kim baksın? Çektim aldım 
geri ... 
FATMA HANIM : Almasaydın keşke. Yine gönder. Bir ortaoku­
lu bitirsin hiç değilse. 
FATMA KADIN : Hay ağzını seveyim hanımım ... Ben de iste­
dim ne kadar ... Eli bir kalem neyi tutsun de­
diydim ... Emme işte ... Geçen yıl babası has­
talanıverdiydi ... Çalışama dı... Şinci çalışır ... 
Çalışır emme ... İş nerde? 
FATMA HANIM : Musluk tamircisi miydi seninki? 
FATMA KADIN : Ya hanımım ... Öyle eder di... Hani mahalle 
aralarında neyi dolaşırdı... Emme gayri do­
laşmıyor. Ne deyim? Dolaşmıyor işte ... Aklı­
na ne taktı bilmem ... Bu can bana lazım, di­
yor da başka bir şey demiyor ... Kör olmaya­
sı. .. Ah hanımım, kurbanın oluyum ... Beyi­
min bir tanıdığı neyi vardır. Soksa şunu bir 
dükkana, eline üç-beş kuruş geçer. Bize de 
bir dayanak olur... Cığara parası çıkar hiç 
değilse. 
144