"Çok solgun görünüyorsun kızım," dedi siyahlı dul. "Ken­
din için dilekte bulunmak istemez misin ?" Sevgi'nin yüzün­
deki bütün çizgiler aşağı sarktı, elleri parmaklıklara dokun­
du. Çimenlerin içinden yükselen parmaklıklı duvarın delik­
leri, yüzyılların izlerini taşıyordu; taşlara ölümcül düşünceler 
sinmişti. Sevgi kendi ayaklarını gördü: Çimenler, tozlu ayak­
kabılarını yer yer temizlemişti. Mum alevinden kararmış 
pencere boşluğuna haktı sonra: "Bütün dilekler gerçekleşiyor 
mu?" diye sordu, gözlerini kaldırmadan. Dağılmış, erimiş, 
birbirine karışmış dilek mumlarını ve mumlara bağlı dilekleri 
yutuyordu sanki bu demirli pencere. Siyahlı kadın. yanan 
mumların üzerine uzattı ellerini: "Çok istiyorsan gerçekleşi­
yor. Yalnız ve yalnız bunu istersen, bütün aklınla ve duygula­
rınla tek bir dileğe yönelirsen oluyor ancak. Neden isteğini 
düşünmezsen, dileğinin yaratacağı sarsıntıya dayanabilecek­
sen isteğine kavuşuyorsun. Yalnız; yaşayabi leceğin her şeyi 
bir yana itmelisin: Dişlerini ve yumruklarını sıkarak bütün 
şiddetinle sarılmalısın bu dileğe." Ellerini mumların üstün­
den çekti, gözlerine götürdü. 
Sevgi, kollarını kavuşturarak bir süre düşündü. Sonra, din­
lediği sözlerden birini seçti: "Düşünürsem ne oluyor? Dü­
şünmemeli miyim?" Dul kadın, Sevgi'nin son yaktığı mumu 
üfleyerek söndürdü; çantasından bir kutu kibrit çıkararak 
uzattı: "İstemekte zorluk çekiyorsun: Başkalarının dileklerini 
yerine getiren kuvvetlerden korkuyorsun. Bilmeden birbirine 
saldıran dileklerin karışık dünyasına girmekten çekiniyor­
sun." Kibrit kutusunu Sevgi'nin avucuna koydu, "Kendin 
için bir şey dile," dedi, esrarlı bir sesle. "Senin de bu aydınlık 
içinde küçük bir ışığın olsun." Sevgi, kadının gözlerine baktı: 
"Başka mumlardan yakılması gerekmez mi?" Kadın, fısıltıyla 
karşılık verdi: "Senin yaktığın bir mum olsun: Dileğin, baş­
kalarınınkine karışmasın . Başkalarının ihtirasları, senin mum 
ışığını kirletmesin. Bir şey düşünme, bir şey isteme. Sadece 
215