elmac ık kemikleri hiç yok, buna kar şılık, benim masallard ık çeneden onda hiç iz yok. Bana hiç benzemiyor, ama 
nedense bakt ıkça sanki benim resmimmi ş gibi yüre ğimi oynat ıyor." 
"Bana saray ını gezdiren Venedikli beyden, duvardaki resmin bir dostunun, kendi gibi bir soylu beyin resmi 
olduğunu öğrendim. Hayat ında kendi için önemli ne varsa, hepsini kendi resmine koydurtmu ştu: Arkadaki aç ık 
pencereden gözüken manzaradaki çiftlik, köy ve renkleri birbirine kar ışarak hakiki gibi gözüken orman. 
Önündeki masada, saat, kitaplar, zaman, kötülük, hayat, kalem, harita, pusula, kutular, içlerinde alt ın paralar, 
başka şeyler, ıvır z ıvır, kimbilir pek çok resimde oldu ğu gibi anlamad ığım ve sezdi ğim şeyler... Cinin, Şeytan' ın 
gölgesi ve sonra babas ının yan ında güzeller güzeli rüya gibi k ızı." 
"Hangi hikâyeyi süslemek ve tamamlamak için bu resim yap ılm ıştı? Resme bakarken anl ıyordum ki bu 
resmin hikâyesi kendisiydi. Bir hikâyenin uzant ısı değildi de resim, kendisi için bir şeydi." 
"Karşısında öyle şaşakald ığım resim hiç akl ımdan ç ıkmad ı. Saraydan ç ıktım, misafir kald ığım eve döndüm 
ve bütün gece o resmi dü şündüm. Ben de öyle resmedilebilmek isterdim. Hay ır, benim haddim de ğil, 
Padişahımız öyle resmedilmeli! Padi şahımızı sahip oldu ğu şeylerle, âlemini gösteren ve ku şatan her şeyle 
birlikte resmetmeli. Bu fikirle bir kitap resmedilebilir, diye dü şündüm." 
"Venedikli beyin resmini öyle bir şekilde yapm ıştı ki İtalyan üstad ı, o resmin o beyin resmi oldu ğunu hemen 
anl ıyordun. O adam ı hiç görmemi şsen ve kalabal ık içinde o adam ı bul deseler, binlerce adam içinden o resim 
sayesinde onu bulup ç ıkarabilirdin, İtalyan üstatlar ı herhangi bir adam ı, bir diğerinden k ıyafetleri ve ni şanlar ıyla 
değil, yüzünün şekliyle ay ırabilecek gibi resmetmenin us ûllerini ve hünerini bulmu şlar. Portre dedikleri şey bu." 
"Yüzün bir kere olsun böyle resmedilmi şse art ık hiç kimse unutturamaz seni. Sen çok uzaklardayken bile, 
resmine bir bakan, seni yak ınındaym ış gibi içinde hisseder. Ya şarken seni hiç görmemi ş olanlar bile, senin 
ölümünden y ıllar sonra, sanki sen kar şılar ındaym ışsın gibi seninle göz göze gelebilirler." 
Uzun bir süre sustuk. Sofadan soka ğa bakan ve a şağı kısm ındaki kepenklerini hiç açmad ığımız küçük 
pencerenin balmumlu kuma şla yeni kaplad ığım üst k ısm ından içeriye d ışarının soğuğu renginde ürpertici bir ışık 
geliyordu. 
"Bir nakka şım vard ı," dedim. "Padi şahımın bu gizli kitab ı için, öteki nakka şlar gibi, gizlice bana gelir, 
sabahlara kadar çal ışırdık. En iyi tezhibi o yapard ı. Zavall ı Zarif Efendi bir gece buradan ç ıktı, ama evine hiç 
dönmemi ş. Öldürmü şlerdir usta müzehhibimi diye korkuyorum."