bir dağ elması kokusuyla sabun kokusu çarpb. Ya Allah, dedi 
kendi kendine, şu Kel Eşkıya senin bir iyi, ermiş kulunsa turun cu 
gül, mavi menekşe işlemeli, ha, kelebeklerin her birisi mavi, mor 
birer menekşeye benziyordu, çarşaflardan geçsin elime. Ve elini 
uzabr uzatmaz, eli koskocaman bir gülün üstüne geldi. O çarşafı 
çekti aldı. Bir kedi gibi sessiz, rahatlıkla merdivenin korkuluğun­
dan kayarak indi, avlu kapısının albnda, her zaman yatarak geçti­
ği bir açıklık vardı, oradan, elindeki çarşafı yere değdirip kirlet­
meden kaydı, sakızlık ağacının albna geldi. Çarşaftaki öteki işle­
rneyi araşhrdı alacakaranlıkta el yordamıyla, onlar da mor me­
nekşey di. Her şey iyiydi ya, burada tek başına ödü kopuyor, ko­
yun damın dan yana da hiç bakamıyordu . Şu çocuklardan bir ta­
nesi gelseydi, her şey o zaman daha kolay olur, iki kişi olunca da­
ha az korkarlar, belki de hiç korkmazlardı. Gittikçe korkusu arb­
yordu. Neredeyse, bir çıhrh duysa tabanları yağlayaca kh. 
Arkasında bir patırtı duyunca, hemen kulaklan dikildi, ka­
çacaktı ki, gelen karartının Gülbahar olduğunu anladı. Onu 
yolda karşıladı. Kız soluk soluğa kalmı şh. Elinde kocaman, ki­
loluk bir kolonya şişesi tutuyo rdu. Ağacın albna geld iler. Orta­
lık ışıdı ışıyacakb. Yakından bakınca , her bir şeyleri çocuk göz­
leri seçebil irdi. 
"Ne o elindeki Gülbahar?" 
"Hiç," dedi Gülbahar, "kolonya ." 
"Nereden kaldır dın?" 
"Nazlı Abianın çeyiz inden. Onda böyle on beş tane kolon-
ya daha var. Kokuyor, üstüne serper iz." 
"Ben de ona kefenlik buldum, yolda gelirken ... " 
"Güzel mi?" 
"Çok güzel," dedi Veysi, "işlemeli . İyi ki düşünnüşler. Ben 
de yolda gelirken ... " 
"Ben hiç bulamadım, ben hırsızladım," diye üzüntülü bir 
sesle konuştu Gülbahar. 
"Olsun. Böyle hırsızlık hırsızlıktan sayılmaz, kıymeti yok," 
dedi Vey si. "Bütün ölülere kolonya dökerler, bizim eşkıyamız 
nederi kolonyasız kalsın." 
Bu sırada birisi oflayarak poflayarak yokuşu çıkmaya uğ­
raşıyord u. 
216