tor olduğumu unutmuşa benziyorlar. Allah'ın işine 
karışılmaz ama nerdeyse dakikasına kadar biliyo­
rum ben, geminin limandan ayrılış zamanını. Evet, 
daha var! Daha işlerim tamamlanmadı. 
Televizyoncuları odama almadan önce, banda­
namı başıma takıyor hemşire. Şimdi odaya doluşa­
caklar ve ısrarla tekrar tekrar soracaklar, bir gün 
önceki baskın sırasında neler yaşadığımı. Nasıl ıstı­
rap çektiğimi anlatmamı isteyecekler. Ben, kötü bir 
şey olmadı, polisler çok nazikti, dedikçe, bana tam 
tersini söyletmeye çalışacaklar. Duygu sömürüle­
riyle besleniyor televizyonlar, çünkü. Hangi tele­
vizyon var aşağıda diyor um. Söylüyorlar. Hükümet 
yanlısı televizyonlar gelmediler, çünkü onlar da o 
gün yaşananları, yana yakıla ve abartarak anlataca­
ğımı sanıyorlar. Gerçekten, hiç tanımıyorlar beni. 
"Ayna ister misiniz?" diye soruyor hemşire. 
"Asla!" kendimi görmeyeyim daha iyi. Beni gü­
zelleştiremeyeceği için, üzerimdeki pikeyi düzelti­
yor. 
"Ben hazırım, çağırın gelsinler." 
Bir bıkkınlık çöküyor içime aniden. Neden ko­
nuşuyorum? Ben konuşacağım da ne değişecek? 
Niçin aynı soruları tekrar tekrar soruyorlar? Keşke 
dinleseydim doktorumu. Ama artık çok geç. Ken­
dimi yukarı doğru çekiyorum yatağın içinde. İçeri 
doluşmaya başlayan genç insanlara, "Hoşgeldiniz 
çocuklar," diyorum, gayrete gelerek. Çünkü ne de­
miş Nazım ve ne kadar haklı! 
369