ti beni. Konuşmadan, düşünmeden, hareket etmeden dur-
makla koruyabilirdim gücümü ancak. Onun da benden is-tediği buydu. Hava aydınlanırken uykumun geldiğini his-settim. İçeriye, yatağa gitmeye korkuyordum. Biraz dahabekle, biraz daha. Ona karşı koyabilecek kadar kuvvetlen-meliydim. Bir kitap aldım kendimi denemek için. Bir ikisayfa okudum: bir şey olmadı. Ondan neden korkuyorsun?dedim kendime. Bilmiyordum. Benim için istediği huzurunpek istenecek bir şey olmadığını seziyordum. Odama gittimve hemen uyudum. Uyandığım zaman gene korkuyordum:tekrar nasıl uyuyacaktım gece?
Şimdi, bu satırları yazarken de korkuyorum: acaba bun-
ları yazmak doğru mu?
27 Şubat
Bu sabah Hilmi geldi. Ona günlüğümden bahsetmedim.
Kimseye hiçbir şeyden bahsetmiyorum. Ben de düşünmü-yorum. Ne olduğumun farkında değilim. Yirmi gündürhasta olduğumu söyleyince şaşırdı. Benim ortadan kaybol-mama alışıktır. Onu, istediğim zaman aradığımı bilir. Yata-ğın yanındaki sehpanın üstünde duran kâğıda baktı. Hersabah ve akşam ateşime bakıyor, bu kâğıda yazıyordum.Doktor istemişti. Kızdı: kâğıdı alıp yırttı. Verem geçirdiğin-den beri doktorlara kızar. Onlara kalsaydı, şimdi ölmüş-tüm, der. Benim de böyle belirsiz bir hastalık yüzünden buacıklı duruma düşmeme kızdı. İlaçları da bırakmamı söyle-di. İlaçların kötü etkilerinden kurtulmak için ilaç aldığımısöyledim. Antihistaminik diyorlar ya: işte ondan. Kalkıpgiyinmemi istedi. Kalktım, giyindim. Artık iyi bir insan ol-dum: itiraz edecek gücüm kalmadı. Öğleye kadar bir işivarmış. Birlikte çıktık. Ben daireye gittim. Bütün işleri bı-
601