FAKİR BAYKURT
 
335
 
 
Sırrı bey...» diye diye uğurlardı kocasını.
 
Sırrı bey sokağa, katı, kaskatı adımlarla ütülenmiş, kolalanmış, dik 
bir «tahriratçı» olarak çıkardı. Sol elini kıçına kordu. Sağ eliyle fötrünü 
kaldıra kaldıra, dükkânları çoktan aç
mış olan çarşı halkını selâmlaya 
selâmlaya hükümet konağına varırdı. Gelen kaymakamların, türlü 
nedenlerden, uzun süre kalmadığı o yüksek tavanlı, geniş, bir duvarı 
boydan boya dosyalarla dolaplarla kaplı kaymakam odasına girer, üstü 
camlı «makam»a kendi m
alı gibi otururdu.
 
Sırrı bey, o gün de her günkü gibi, süzüldü girdi bahçe 
kapısından. Karısı, tıkırtısına koştu. Cevizin altında, şapkasını, ceketini 
çıkarttı. Kuyudan su çekti, elini yüzünü yudurdu. Pi
-
 
camalarını, 
şıpıdık terliklerini getirdi, giydirdi 
güzelce.
 
«Ah hanımın!.. Bugün âsabım' çok bozuldu! Kahrımdan terim 
çıktı şu ufacık yokuşu tırmanırken...»
 
«Aman Sırrı beeey!.. Anlat allah aşkına, birileriylen mi takıştın? Bir 
suç ardan mı oldu üstüne? Kızların bir lâfını filân mı duydun?..»
 
«Yok iki gözü
m, kiminle takışacağım? Kim suç ardacak? 
Kızlarımın ne lâfını duyacağım çok şükür? Altın parçası benim 
yavrularım...»
 
Kahvesini içip bitirdi:
 
«Efendim, bir köylü dayıcık! .. Ama nasıl yaşlı, nasıl yaşlı! .. 
ilâveten, nasıl bir pas içinde, sefil!.. Yamalar,
 
yırtıklar... aman
 
ne kadar eski!.. Titrer allah titrer bu köylü dayıcık. Konuş dersin 
konuşmaz. Konuşmaya başlar, bu sefer de susmaz. Bir «tip» adam 
hâsılı... Efendim bu adam, şu yanlardan, şose üstü köylerden birinden. 
Tozak diye bir köy... Bilirim, teze
k toprak bir köydür. Efendim, 
konuşmaya başladı bu dayıcık. Bir bağ dertleri varmış. Böyle bir konu 
ilçe Yönetim Kuruluna gelmişti, hatırlıyorum. Birkaç gün önce 
malmüdürü gidip bildirimi yapınca tutuşmuşlar... Yaşlı dayıcık çıkıp 
benim oraya gelmiş...»
 
«A
man Sırrı beeey! .. Bu muydu anlatacağın? Yüreğimi oynattın 
vallahi! Ben de sandım o dayıcığa bir şey olmuş! Hani olur ya, dağa 
filân mı kaldırmışlar diye merak ettim!.. Eeeee?»