Bütün dünya sakinleri Halley'in bağışlamasına ermiş 
olsalar da kendisi bu gelin şeklindeki güzel yıldızın galiba 
hışmından kurtulamayacaktı. İrfan'a öyle geliyordu. Gelin 
odasının düzenienişinde doğru bir düşüncenin zarifçe yol 
gösterdiği göze çarpıyordu. Burada yorgancı çarşısının 
birkaç türlü kumaş ve renk renk örneklerinden oluşmuş 
sıradan insanlara hoş gelecek acayip eşya görülmediği gibi 
bizde çok zaman büyük zevk güzelliğine ve servete delil 
sayılan yaldızlı kanepeler, konsollar, kornişler de yoktu. 
Burası gelin odası olmak için alelacele beş on gün içinde ele 
geçen şeylerle döşenmemiş belki sanat zevkine sahip birinin 
usanmak bilmeyen ve seneler süren titiz seçimleriyle vücut 
bulmuştu. Takımların çoğu maun, kumaşlar Hereke'nin en 
sade renklerinden seçilmişti. Havagazı lambaları odayı saf 
bir ışıkla doldurmuştu. 
Bu bekleyiş gece yarısından iki buçuk saat sonraya kadar 
sürecek miydi? İrfan bu saatleri nasıl geçirecekti? Bu sıradan 
bekleyiş de değildi. Neticenin nasıl bir şekil alacağını merak 
konusu da zavallı delikaniıyı öldürüyordu. 
Arada bir Emeti Hanım kenan işlemeli namaz beziyle 
örtülü başını oda kapısından uzatarak: 
-Vay İrfanım!.. Vah yavrum! Kendi kendine için 
sıkılıyor galiba? .. Kocasının yanına gelmek için böyle eşref 
saatl bekleyen gelin de hiç görmedim ... Zararı yok. Bekle 
eviadım bekle... Çarşambadan güveyi· girilir mi ya?.. O 
kız bu işi seni üzmek için yapıyor. Asıl gerdek yarın gece­
dir. Fakat merak etme nasıl olsa artık onu nikahın altına 
aldın. Bundan sonra o ne densizlik ederse etsin yine senin 
elinde demektir . Bir kere kapana girdi. O iş bitti ... Fakat 
eviadım ortalıkta bir kuyruklu telaşıdır gidiyor. Birtakım 
halk parayla Binbirdirek'e 2 girmişler . Evlerinde mahzenleri, 
Eşref saat ya da eşref-i saat, bir işin yapılması, yolunda gitmesi için en 
uygun zaman ya da bir kişinin iyilik ve uysallığının üzerinde olduğu 
zaman. 
2 İstanbul'un Sultanahmet semtinde bulunan ve Yerebatansaray'ından sonra 
İstanbul'un ikinci büyük su haznesi olan Bizans döneminden kalma samıç. 
139