pembe ışıkların uçağında gezmekten yorulup da bitkin düş­
müş gibi-yatanAnjel'in dört köşe bir yastığa dayadığı nazlı 
başından aydınlığa karanlık atıldığını gösterir bir güzellikle 
omuzlarından aşağı dağılan saçlarını, gömleğin dantelleri 
içinde kabarmış göğsünü, hayal gözüne peri masallarından 
bir tablo gösterir gibi aydınlatmıştı. 
Biçare Şemi odaya attığı ilk adımda aklını başından alan 
bu manzarayla karşılaşınca sihirli bir rüzgarla bütün zihin 
ve beden gücü felce uğramış gibi ikinci adımını atamayıp 
orada kaldı. 
Anjel okumakla meşgul, pek dalgın görünmekle berabeı; 
göz ucuyla çocuğun her hareketini incelemekten geri dur­
muyordu. O manzarayı gören aşığında uyanacak sevdanın 
son dereceyi bulması için Mürebbiye gözlerini kitaptan ayır­
mıyoı; Şemi de seyre dalmış öylece duruyordu. 
Sekiz on dakika kadar bu durum devam etti ... Şemi bir­
denbire elektrik çarpmış gibi durduğu yerde titredi. Onun 
etkisiyle bir iki adım daha atıp odanın ortasına geldi. Bu 
defa artık Mürebbiye'nin görmemezlikten gelmesi imkanı 
yoktu. Yastıktan hafifçe başını kaldırıp güya birinin geldi­
ğinden kesinlikle haberi yokmuş gibi önce dalgınca etrafa 
bir göz gezdirdi. Sonra gözü Şemi'nin parıl parıl parlayan 
gözlerine rastlayınca sahte bir telaşla elden kitabı atıp iki 
avucuyla yüzünü kapayarak: 
-"Mon Diyö! Kes kö jö vua?"l [Aman Yarabbi ne 
görüyorum ?] 
diye bir şaşkınlık çığlığı attıktan sonra: 
-"Kel foli! Va tan, va tan!''2 [Ne çılgınlık! Haydi git! .. 
Haydi!] 
diye hafif hafif haykırmaya başladı. 
Şemi bu kelimelerle kovulduğunu aniayacak kadar Fran­
sızca biliyordu. Fakat zavallı o aralık Fransızcayı değil a, ana­
dilini bile unutmuştu. Kelimelerin manası zihnine girmiyoı; 
ı (Fr.) "Mon Dieu! Qu'est-<:e que je vois?" 
ı (Ft) "QueUe folie! Va-t'en! Va-t'en!" 
so