kuşlara dalm ışım. Derken zikzaklar çizerek ormanın üstüne 
kadar giden kuş kümesi geri döndü, gene çocuklarda telaş, 
bu ara Metini gördüm, o da kalkmış, o da ötekilerden daha 
coşkulu, kuşları öterek çağırıyor. Kuşlar, hooooop, geldiler di­
kenlere kondular, onlar konar konmaz da üstlerine ağlar ka­
pandı. Kuşlar ağların içinde çırpındılar kaldılar. Metin, kuş­
lar ağlarda kalınca kendi yöresinde birkaç kere döndü, koşan 
çocuklar la aynı anda ağa doğru bir iki adım attı, sonra durdu, 
arkasına döndü, ağır ağır, bir iki adım attı, olduğu yere sağıldı 
sonra da ... Sonra da çocuklar ağdan kuşları toplarlarken aya­
ğa kalktı, yanına yönüne boş gözlerle bakındı , denize karşı 
durdu, ağacın tepesine baktı, gözlerini çeşmenin akar suyuna 
dikti. Vardı, bir an için elini suya soktu, soktuğu gibi de geri 
çekti. Sağına soluna döndü. Elleri yanlarına düştü. Öyle bir 
süre hiç kıpırda madan, hiçbir yere bakmadan kalakaldı. Ne 
yapacağını bilm ez bir hali vardı. Tepeden tırnağa şaşkınlık 
içinde kalmış bir hali vardı. Ayaklarını sürük leyerek, yürü­
mez gibi yürüyerek uzaklaştığını gördüm. Uzaktan onu izle­
dim. Ormanı geçti, Şenlikköye doğru yöneldi, bir ara durdu, 
sonra geri döndü. Or manın Florya yönündeki çukurda başka 
bir çocuk topluluğ unun ağları vardı. Onların az ilerilerine 
geldi durdu. Yönünü doğan güne döndü. Terle mişti. Halbu­
ki ortalık serindi. Az sonra yere sağılıverdi. Öyle oturur gibi 
değil de, yere akar gibi oturuverdi. Kıpırda madan duruyor , 
kuşlar geçerken, ya da çocuklar ağdan kuşları toplarlarken 
canlanıyor, onlara birkaç adım atıyor, duruyor, şaşkınlıkla dö­
nüyor, sonra da oradan yürümezmiş gibi ayrılıyor, başka bir 
kümeye yöneliyordu . 
Öğleye doğru bir topluluğa yaklaşırken onların yanında 
durmadan geçtiğini gördüm. Yaklaştım, çocuklar yemek yi­
yorlardı. Metin bir kere dönüp de bakmadı onlara. 
Belki bir hafta, belki on beş gün Metin hep böyleydi. Ne­
reden geliyordu, akşam olunca hangi yöne gidiyordu, bir türlü 
çıkaramadım. Belki çok uzaklardan, belki de şu yakınlardaki 
26