Konağın içinde, al ışılmamış, durgun, k ıpırtısız, loş bir sessizlik vard ı, 
bahçenin s ıcak ve güven veren ayd ınlığından sonra içerisi oldu ğundan daha 
soğuk ve karanl ık gözüküyordu. Bildik seslerin hiçbiri duyul- 
122 
muyordu, ne bir f ısıltı, ne bir ayak sesi, ne de salondan her zaman gelen 
mırıltılı konuşmalar; konak terk edilmi ş gibiydi. Y ıllarca sonra 
düşündüğünde, kötü bir şey olduğunu daha eve girer girmez hissetti ğini 
anımsardı. Salonun kap ısından içeri bakt ı, köşedeki koltukta oturan büyük 
teyzesi Nermin'i görünce öfkeyle ba şını öbür yana çevirdi. Nermin evin 
sessizli ğinin fark ına varmadan uyarak, yava ş adımlarla merdivenleri ç ıkıp 
odasına girdi. Okul üniformas ını çıkardı, üniformas ını çıkarıp soyunmak, 
eve girdi ği zaman duydu ğu sıkıntıyı unutturdu ona, arkada şlarıyla bulu şmak 
için hızla giyinip, ko şarak indi merdivenlerden. Kap ıyı arkasından çarparak 
mutfağa girdi. Yorgun bir halde mutfaktaki küçük masan ın çevresinde oturan 
hizmetçiler, isteksizce kalkt ılar yerlerinden, hiçbiri Nermin'in yüzüne 
bakmıyordu, hepsinin ba şı öne eğilmişti. Bir bardak limonata istedi. Her 
zaman buzdolab ında hazır duran so ğuktan bu ğulanmış limonata sürahisini 
çıkarıp, sessizce bir bardak doldurarak Nermin'e verdiler. İçine limon 
kabuğu rendelenmi ş limonatay ı bir diki şte içen Nermin, bo ş bardağı masanın 
üstüne b ıraktı. 
Seke seke, z ıplayarak evden ç ıktı. Sıcakla birlikte yo ğun bir gül kokusu 
çarptı yüzüne. Birden geri dönerek içeri girdi, merdivenleri ko şarak 
tırmanıp annesiyle babas ının odasına gitti, kap ı kilitliydi, kap ıyı 
kurcalad ı, ama kimse açmad ı. Yeniden ama bu kez korkuyla ko şarak aşağıya 
inip salona girdi, büyük teyzesi hâlâ önceki yerinde oturuyordu. Nermin 
salona girince, ipek h ışırtıları çoğaldı. 
—  Annemler nerede? 
Müberran ım, başım öbür yana çevirmi şti. 
—  Babana sor. 
123 
—  Babam nerede? Müberran ım azarlar gibi konu ştu: 
—  Odasındadır. 
—  Odalar ına baktım, kapı kilitli, içerde kimse yok. 
İpek hışırtıları gittikçe art ıyordu. 
— Bilmiyorum. 
Nermin, büyük teyzesinin bir şeyler daha söylemesi için bir süre bekledi ama 
Müberran ım başka bir şey söylemedi, Nermin'i unutmu ş gibi pencereden 
dışarısını seyrediyordu. 
Yeniden bahçeye ç ıkıp bir ağacın altına oturdu, evin ve Müberran ımın 
sessizli ği ürkütmü ştü onu, bahçenin s ıcaklığında kendini daha güvende 
hissediyordu, arkada şlarıyla bulu şacağını da unutmu ştu. Büyüdü ğünde, ne 
zaman çocuklu ğunu ammsasa, akl ına bir a ğacın altına oturmu ş, ince 
parmaklar ıyla topra ğa anlams ız şekiller çizen küçük bir k ız gelirdi 
gözlerinin önüne, a ğlamak isteyen ama neye a ğlayacağını kestiremedi ği için 
ağlayamayan, korkmu ş küçük bir k ız görürdü. Orada ne kadar oturdu ğunu 
bilmiyordu, ama birden babas ını görmüştü çiçek tarhlar ının arasında, 
dalgınlıkla sarı lâleleri ezen babas ının saçlar ı dağılmıştı, ceketsizdi. 
Yerinden sevinçle f ırlayıp babasına sarıldı. Nermin'i her zamankinden daha 
sıkı kucaklayan babas ı, küçük k ızın başını göğsüne bast ırdı, birbirlerine 
sarılmış bir halde eve do ğru yürüdüler. Eve yakla ştıklarında Nermin 
ağlamaya ba şladı. 
—  Annem nerede?