ladı. Çok liapisane hikayesi dinlemişti. Bu da hpıhpına benzi­
yordu. Ağır ağır dama doğru yür üdü. 
O sinirli, Allahın belası gardiyan karşısına dikildi, sertçe 
sordu: 
"Ne istiyorsun çocuk?" 
Memed ağlamsı ağlamsı: 
"Benim bacım burada mapus da ... " 
Gardiyan: 
"Kim? Hatçe mi?" diye sertçe sordu. 
Memed boynunu bükerek: 
"Heye ... " 
Gardiyan içeri bağırdı: 
"Hatçe! Hatçe, kardeşin gelmiş." 
Kardeş lafını duyunca Hatçe şaşırdı. Şaşkın şaşkın dışan 
çıktı. Memede doğdu geldi. Memedin yüzü bembeyaz olmuştu. 
Duvann da dibine çökmüştü. 
Gardiyan: 
"İşte burada!" 
Hatçe Memedi gorur görmez, olduğu yerde kalakaldı. 
Dondu kaldı. Ağzından çıt çıkmadı. Sendeteyerek geldi, duvara 
sırtını dayayıp oturdu. Bitmişti. Uzun zaman böyle yan yana 
kaldılar. Dilsizmişler gibi. Öylecene biribirlerinin gözlerine 
baktılar. Iraz da geldi. Hatçenin bitkinliğine şaştı. Konuşmadık­
Ianna da bir anlam veremedi. Memede yaklaştı: 
"Hoş geldin oğul." 
Memed belli belirsiz ağzmda bir şeyler geveledi. Iraz bun-
dan hiçbir şey anlamıyor du. 
Öğleye doğru gardiyan geldi: 
�'Yeter artık. Haydin yerlerinize," diye bağırdı. 
Memed yine öyle ağır ağır büzülerek ayağa kalktı, cebin­
den para çıkınını çıkardı. Hatçenin kucağına attı. Arkasını dön­
dü yürüdü. Büyük taş kapıyı çıkıncaya kadar Hatçe de durdu 
orada, arkasından baktı. 
Iraz: 
"Bu ne kız?" dedi. "Bu da kim?" 
Hatçe: 
"Gel içeri Iraz teyze," diye inledi. "Gel de içeri ... " 
367