yanınızda olsaydı canınız çok sıkılırdı, sanıyorum. Onlar da
artık sıkılsınlar kendilerinden: böyle olsun istiyorum. Ara-mızdaki duvarları yıksınlar istiyorum. Duvarları yıkmayıakıl ederlerse sıkıcı olmamayı da becerirler Olric. Yapamaz-lar, efendimiz. Alice’in dünyasında kahramanlar bir konu-nun içinden çıkamayınca, hemen başka bir konuya geçer-ler. Biz de öyle yapalım Olric. Ben de insanları ve özellikleişin içinden çıkamayan insanları seviyorum Olric. İnsanlar-la görüşmek istiyorum: acaba kabul günleri ne zaman, bili-yor musun? Sizden çekinecekler efendimiz. Olsun. Ben birkutu şeker yaptırırım giderken. Zor, oyunu bozar. Üstümü-ze başımıza çekidüzen veririz. Sabahtan beri kimseyle çatış-madık Olric. İyi bir işaret bu. Onlara anlayacakları bir bi-çimde sesleniriz. Çeşitli hileler buluruz derdimizi anlatmakiçin. Bir şey söylerken başka bir şey demek isteriz. En ol-madık şeyin içinden çıkarız. Ne bileyim, mesela, limon şe-kerlerinin içine küçük mâniler yazarız; derdimizi anlatırızusul usul. Vatandaşın hem ağzı tatlansın, hem beyni sulan-sın: öğrenmek istersen iyiyle fenayı, seyreyle bir kenardanyalan dünyayı. Olmadı. Alışacağız. Zamanla. Arıyorsan ah-laktaki manayı, muhakkak okumalısın İsa’yı. Buna da san-sür izin vermez: yabancı din propagandası. Bu yüzdenadamcağızı beyaz perdede göremiyoruz. Buldum: iki tanedüzen vardır, birini ortadan kaldır. Geleceğinizi tehlikeyeatıyorsunuz, efendimiz. Sabırlı olmalıyız. Kimseye zararlıolmayan bir mâni bulacağız sonunda. Dolaştım yedi düveldört iklim, bulamadım bir tane daha Selim. Henüz dolaş-madınız efendimiz. Anlaşıldı: incitmek istemiyorsan efendi-ni, tuzlayıp tenekeye bas kendini. Sırtını ağaca dayadı, oku-maya devam etti.
Acıkıncaya kadar okudu. Yemek vakti gelmiş Olric. Bir
kasabaya ulaşalım da “Bizim Lokanta”da karnımızı doyura-lım. Artık her şey bizim.
585