KAPLUMBAĞALAR
 
116
 
 
ortalarda...
 
*
 
«Vaayy Kır Abbas, vay babam, iki gözüm!..»
 
Hamdi bey, Kır Abbas’ı coşkunlu
kla karşıladı.
 
Merdivenlerde koluna girdi. Karısını bir yana itti. Yaşlı köylüyü 
gürültüyle alıp yukarı çıkardı.
 
«Sen ha? Sen geldin ha? Babam, iki gözüm!..»
 
Döşemesi orta halli bir salona girdiler. Bir uçta, kasabanın 
bahçelerine bakan geniş bir pencere v
ardı. Sandalyeleri çekip oraya 
oturdular.
 
«Kııız, çabuk çay yap, gayfa yap! ..» Bağırdı Hamdi bey. Hemen 
sigara tuttu.
 
«Kullanmıyorum, bilmiyor musun?» dedi Kır Abbas.
 
«Haa öyle mi? Yaksaydın yavu...»
 
«Yoook, israf haram... Sağal...»
 
Sandalyeye saygılıca 
oturuyordu. Değneği elindeydi. Kalıbı
 
gitmiş eski fötrünü de çıkarıp eline almıştı. Uzun uzun Hamdi beye 
bakıyordu.
 
«Hasiredik sana Hamdi beyim... Bir daha uğramayıverdin! 
Komşular hep eyidirler. Battal olsun, Irıza olsun, hepsi sağlığına 
doacıdırlar...»
 
«
Sağolsunlar, varolsunlar...» dedi Hamdi bey. «Gelemedim, emme 
bir gün çıkar gelirim ...»
 
«Beklerim Hamdi beyim. Hepimiz çok seviniriz. Böyük küçük 
bütün komşular seni çok derinden severiz!»
 
«Eksik olmayın, daim olun...»
 
«Bizim bağ işinden soracak olursan..
. Toprağı belimize kadar 
kazıp bitirdik, yani aktardık ... Mahlıç gibi kabardı toprak. İnsanın eşip 
yatası geliyor içine. Komşular da birlik halindedir. Anca barabar, 
kanca barabar olduklarına dair karar verdiler. Gayrı bağları bölüşmek