la birlikte ayağa kalktı. Karartı Halili gördü. Halile doğru bir­
kaç adım attı, sonra nedense durdu, sonra da arkasına dönüp 
geldiği yöne doğru aldı yatırdı.
Halil:
"Ağam, Memed Ağam," dedi, "adam kaçıyor, ne yapa­
yım?"
Memed kamışlıktan çıktı, koşarak Halilin yamna geldi. Ka­
rartı bir sel çukuruna girmiş, gözükmez olmuştu.
Ay Anavarza kayalıklarının üstüne iniyordu. Anavarza ka­
yalıkları uzaktan, ay ışığında gümüşten, donatılmış pırıltılı bir 
büyük gemiye benziyordu. Duman içinde ağır ağır ilerliyor, al­
fandaki Akçasaz bataklığı da bükleri, kamışlıkları, sazlarıyla 
kapkara, dumanlı, dalgalı bir denize benziyordu.
Az sonra ay batacak, uzaktaki Anavarza kayalıkları karan­
lığın içine gömülecek, belli belirsiz bir gölge gibi akıp gidecekti.
Memed:
"Hiçbir şey yapma," dedi. "Gördün mü kurşunu nereye sı­
kıyordu?"
Halil:
"Gördüm," dedi. "Alfan güpürtülerinin geldiği yöne dön­
dü, sıkta."
Memed:
"Atın binicisi var mıydı?" diye sordu. "Ben göremedim."
Halil:
"Ben de göremedim," dedi.
"At hangi yöne gitti? Bizim at olmasın?"
Halil kesinlikle:
"Bizim at," dedi.
Gece sıcaktı. Zor soluk alıyorlardı. Bir tuhaf bir kuş sık sık 
ötüyordu. İnsanın tüylerini ürperten uğursuz bir sesle. Gece ci- 
kiliyordu. Sivrisineklerin sesinden gece ötüyordu. Bulut bulut 
çullanıyorlardı Memedle Halilin üstüne.
Memed:
"Şaştım," dedi. "Bu Çukurova bir hoş bir yer. Gecenin ka­
ranlığında bir adam bir ovaya düşmüş bir atı kurşunluyor. Ola­
cak iş mi? Üstelik de avı vuramıyor, olacak iş mi?"
Halil gene kesinlikle:
397