Gezintiler (dalgalı, yumuşak:)
Olgun pırıltılı Ekim ışığı gitgide gölgelenip incelmekte, kıvrımlar, çizgiler gri bir mavilikte  
erimektedir. Değişken pırıltı.
Kadın, odanın kapısını açıyor; giriyorlar.
Kapıyı adam kapatıyor.
Değişken ışın titreşimleri onları peşine takmış götürmekte, sesleri istendiği kılığa  
sokmakta, yer yer büsbütün silmekte, sözleri bile pek ender seçilir kılmaktadır. Örnekse,  
camdan dışarı bakarken kadının "Bu benim en sevdiğim aydınlık," dediğini yanındaki bile  
işitmemiştir. Ancak, deniz kestaneleri dikenli duyargalarını tümüyle dışa uzatmış; suyun  
okşadığı pürtüklü esmer kabuklarda titreşimler; böyle işte, o kabuklardan beklenmedik  
canlılık belirtileri boygöstermiştir.
Camın aynasında dalgalanışlar.
Yırtıcı, saldırgan olmayan aydınlık, otel odasının büz-güleri de, etekucu süsleri de hiç  
abartılmamış gümüşsü mavilikteki perdelerinden içeri süzülmekte.
Geniş bir oda. Okşayan hoş bir serinlik.
Kadın, yatağı geçip pencereye doğru birkaç adım atıyor.
Tertemiz perdeler. Üstlerinde en küçük bir yağmur lekesi, tek sigara yanığı bulunmaması  
ona beklediğinden öte bir rahatlama duygusu veriyor.
Belki de adamın verdiği bir rahatlık bu. Çünkü o da ardından birkaç adım atmış, keşke  
daha uygun bir zamanda karşılaşsaydık, hay Allah! dememiş olması biryana, şu ân  
ensesine ılık bir esintiye benzer öpücükler kondurmaktadır. Sesi de nefesi gibi ılık bir  
esinti.
"Bu benim en sevdiğim ışık; sütmavisi aydınlık..."
Kadın, bunu işitmiş olmaktan hem şaşkın, hem çok hoşnut, başını çevirmeden  
gülümsüyor. Bedeninde ürpertiler.
Adam, ellerini onun hiçbir yerine dokundurmaksızın, hep aynı, herhangi bir saldırganlığı  
bulunmayan yumuşacık öpüşlerle öpüyor ensesinden:
Biliyor musunuz, aynı yerdeyiz.
Kadın, öpüşleri arasında adamın böyle bir şey fısıldadığını işitir gibi oluyor; gözlerini  
usulca kapatıyor. Ekim ışığı üstüne aynı duyguyu paylaşıyor olmalarını yeterince  
sevindirici bulduğundan belki, aynı otelde oda ayırtmış olmaları üstüne herhangi bir şey  
söylememeyi seçiyor. Işığın perdelerden süzülüşü biraz daha hoşuna gidiyor. Ensesine  
varla yok arası değen dudakların öpüşleri de. Bununla birlikte adamdan uzaklaşıyor;  
yatağın ayakucuna gidip orada duruyor; yüzü yine pencereden yana dönük, bedenin  
gergin tellerinde titreşimlerle:
"Gece olmaması daha iyi..." diyor sadece.
Cama yansımalarını seçilebilir belirginlikle kılansa, dışarda, kartondan oyuncak bir  
kenttir.
Odaya yayılan okşayıcı mavi ışığın onlara düşsel bir ortam hazırladığı söylenebilir. Böyle  
bir ortam, özlemlerini kışkırtıyor olabilir.
Kadın, şimdi karşısında, aynı aydınlık içinde, fakat kendi kendisinin gölgesinde duran  
adamın yüzüne, bakışlarına yayılmış eski fotoğraflar solgunluğunu görüyor; bu yüzün  
gitgide silikleşip yok olacağı ürküntüsüne kapılıyor; karşısındakinin gerçekliğinden bile  
kuşkuya düşüyor, ona dokunma duygusuna yakalanıyor. Parmakları eli üstündeki seyrek  
kumral kıllara değmiş miydi?