143 
 öğrenci, diğer dünya görüşleriyle de diyalog kuracaktır. Ek İslamiyet dersleri ile her zaman 
gündemde olan o eski ayrıştırma konusu elbette çözülemez. Verilen bu ek derslerle, öğrenciler 
arasındaki yabancı lık ve mezhepsel farklılık bariyerleri daha da kapsayıcı ve yaygın bir biçimde 
güçlendirilmektedir sadece. Öğrenciler burada sadece kendi öğretilerini sürdürmeyi 
öğrenmektedirler. Oysa, rastlantısal olarak içine doğdukları inançları hakkında konuşarak, 
dinlerin kaynağı, çoğulculuğu ve özleri ile ilgili bir bilinç geliştirerek, din ve mezheplerin 
tarihsel ve bölgesel göreceliliğini anlayabilirler. Öyle görünüyor ki, çocukların ruh sağlığından 
çok, dinsel hiyerarşik, erk yada örneğin şu sıralarda yasal ve eği tim politikaları açısından yol 
gösterici olan Berlin Tarafsızlık Yasası’nı  yeniden gündeme taşımak isteyenler, romantik bir 
şekilde somut gerçeklikten oldukça uzak duruyorlar (bkz. 27.01.2005 tarihli Alman 
Anayasası’nın 29. maddesinin G fıkrası ve GVBI, 92 ). Tarihsel bilgi ile görelileştirme, vahye 
dayalı dinlerin mutlak hakikat savını/talebini sorgular. Berlinli düşünür Markus Tiedemann: 
“Uyum Bilimi Olarak Felsefe ” adlı bir gazete ( Die Zeit  25, 09.06.2016: 52) yazısında: 
“(Felsefe) Kant anlamında, kastetm ek, inanmak ve bilmek arasında ayrım yapmamızı öğretir. 
Dogmatizme karşı en iyi korunma yöntemi budur. Batıda da, sözde ‚normatif bir proje ” 
(Heinrich August Winkler) olan saldırgan -reaksiyoner uluslararasıcı politikalarını tam da 
Avrupa’da daha güçlü bir biçimde artarak uygulamak isteyen, kışkırtıcı ve yeterli sayıda 
otokratik siyasal önder yok mudur? Koalisyon sözleşmesi de, mülteci kriziyle kalıcı bir şekilde 
baş edebilmek için, “Kaçış Nedenleri ”nin yerinde çözülmesi gerektiğini tekrar vurguluyor. 
Afrika  kökenli mültecilerin Akdeniz’deki kitlesel ölümlerinden sonra ve İtalya’daki seçim 
sonuçları göz önünde tutulduğunda (İtalya’da yeni bir sağ ve sol popülist çoğunluk koalisyon 
hükümeti kurulmuştur), sorunun önemi artık en son kişi tarafından bile kavranmı ş olmalı ki, 
“Afrika için Marshall Planı” oluşturulması düşünülüyor. İlk başta bu düşünce yayılmacı bir 
eğilimi çağrıştırdığı için, hızla “için” ilgeci “ile” bağlacı ile yer değiştirmiştir. Böylece söz 
konusu plan “Afrika ile Marshall Planı” adını almıştır . Yetkili kurum olarak Almanya Federal 
Ekonomik İşbirliği ve Kalkınma Bakanlığı’nın (BMZ) ilgili web sayfaları incelendiğinde, 
grafik, tablo ve sarsıcı videolardan oluşan “Sığınmacılar Konusunda Özel Sayfalar”a 
rastlanacaktır. Sayfaların içinde dolaştıkça,  ilkin tartışmalı 60 milyon sayısının servis edildiği 
görülmektedir. Bu sayı tüm dünyada kaçak/mülteci durumunda olanların toplamını ifade 
etmekle birlikte, tartışma programlarında açıklamalarda bulunan politikacılarımızın “Hepsini 
alacak değiliz ya” dediğ ine de tanıklık etmekteyiz. İlgili sayfalar yeterince incelendiğinde, 
arkalarda bir yerlerde sığınmacıların çoğunluğunun hemen yanı başımızdaki komşu ülkelere 
kabul edildiği, sığınmacı kabul eden ülkelerin yüzde 86’sının kendilerinin gelişmekte olan 
ülkele r konumunda olduğu belirtilmektedir. Üstte anılan yetkili Bakanlık sayfasında, daha 
sonra 36 sayfada ilgili Bakanın çok sayıdaki başarıları anlatılmakta, örneğin A harfi 
tıklandığında Mali’deki atık su arıtımından Z harfi tıklandığındaysa, elbette kaçış pl anlarını 
belirgin biçimde önleyemeyen, Pakistan kökenli meslek lisesi öğretmenlerinin 
sertifikalandırılmasından söz edilmektedir.  
Tam da Afrika kökenli ekonomistler haklı olarak soruyorlar şimdilerde: Son 50 yıldır 
Afrika’ya akıtılan 600 milyar Avro tutar ındaki kalkınma yardımları, kıtanın 
yokluk/yoksunluk/yoksulluk durumunda neden herhangi bir değişiklik yaratmamıştır? (Moyo 
2009 yılında 1 Trilyon Dolardan söz etmektedir). Yapılan yardımlara rağmen, durum tersini 
göstermektedir. Birleşmiş Milletler Güvenl ik Konseyi Acil Yardım Koordinatörü Stephen 
O’Brien alarm zilini 2017 yılının Şubat ayında çalmıştır: Öncelikle Somali, Kenya, Nijerya, 
Yemen, Güney Sudan olmak üzere, 20 milyondan fazla insan ani olarak açlıktan ölme tehlikesi