KADERIN CILVESI 263 
— Rıdvan, emin ol ki, para yerine nasihat vermeğe kalk­
anım sebebi parasızlığımdır. Olsa esirger miyim hiç? Kiraları, 
lemeden aldık yedik. Aylık defterini sarrafa yatırdık. Boğa-
ımıza kadar da borca battık. 
— Şimdi baba, ileride senden miras yediğim vakit ödemek 
üzere, bana ödünç verecek beş papeün yok mu? 
— Vallah bülah yok. 
—- O halde işte ben de gidiyorum. Bir daha evine ayak 
basarsam senden beter olayım. . 
Bu hareketi topuz gibi başıma vurdu. Odadan fırladı. Ana­
sı, ninesi, halası yaygaraya başladı. Oğlan haklı,, ben haksız. 
Oğlan mazlum, ben zalim idim. Etrafını almışlar, öpe okşaya 
yalvarıyorlardı. Nihayet kocakarı: «Dişimden tırnağımdan beş 
on para arttırmıştım. Gidip bakayım da hayırsız baban aşır-
madıysa getireyim yavrum» dedi. Beş on dakika ses seda ke­
sildi. Sonra asi çocuğu bin türlü şaklabanlıklarla uğurladılar. 
Gidiş hâlâ o gidiş... 
Hadise gözümü açmış olacak ki, ey halkına birer birer dik­
kat ediyorum. Hepsinde çileyi kırmak isteyen bir derviş sabır-
sızjığı var. Hazmedemediğim iftirası için kaynanama çatmak 
istedim. Dedim ki: 
— Rıdvan'ın karşısında beni hırsızlıkla suçlarken Allahtan 
korkmadın mı valide? , 
Gümüş gözlü acuze parmağıyle yukarı katları göstererek 
şu saçmaları yumurtladı: — Püf, böyle bir dolabı döndüren ada­
ma hırsızlık vız geür. 
— Dolabı döndüren ben değüdim. Onun da ne suyu kaldı 
ne seli. İşte rüzgârsız bir değirmen gibi örümceklenip duruyor. 
Manah manalı göz süzerek: 
— Ne belli? , 
Bu iğne en son haysiyet damarımı kanattı. İçime bir şüp-
ho düştü. Sakın benim dışarıda bulunduğum saatlarde gündüz 
misafirleri gelip gitmesin diye düşünmeğe başladım. 
Karımın ağzı kilit gibiydi. Kocakarı beceriksizliğimle eğlen­
mekten başka bir şey yapmıyordu. Randevu meselelerine dair 
bilgisine baş vurarak kız kardeşimle yüzgöz olmak da benim 
İşime gelmiyor. Ne yapmalı?