KOMŞU : Aa, dur ayol. Ağlama ... Kör oluym bir şey 
var sende bugün. Aa, deli karı! Yapma böy-
le ... Beni de ağlataca ksın şimdi... · 
FATMA HANIM : Kim anlar derdimi? Kim bilir? .. 
KOMŞU : Sen söylemezsen kim bilecek? Hep at ·içine, 
hep at içine. Valla bir gün hüt dağı gibi şişer 
şişer de, yığılır kalırsın ... 
FATMA HANIM : Kaldım bile. Ne beklerim ben bu yaşamak­
tan? De komşum, neyime yaşamak benim? 
KOMŞU : Hadi ordan çılgın Ayşee!.. Yaşamak neyiney-
miş? Bunun bir yolu var elbet, ama sen bil­
miyorsun. Niye topladın başına bu piç kuru­
larını? Sana mı düştü insanlık? 
FATMA HANIM : Bilmez gibi söylüyorsun. Göre göre, bile bile 
yapma istersen. Hadi, koy şu tırnak kadar 
şeyi kapı önüne, elinden gelirse. 
KOMŞU : Hay dilim tutulsaydı da şu Fatma karısını 
başına getirmez olaydım! E ama, oldu bir ke­
re. Senin de böylesine yufka yürekli olduğu­
nu bilemedim. Neyse ama, karı bulundu iş­
te. Şimdi o Sadık olacak it alır getirir. Çocu­
ğu da sarar sarmalar , veririz kollarına, hadi 
yallah. O Ziya olacak haydutu da boşu boşu­
na getirdin buraya ... 
FATMA HANIM : Ne bileyim. Durdan oturdan anlar sandım. 
KOMŞU Terbiye olur sandım. Yine de Ziya bir şey de­
ğil. ·Ne olacak işte, yarı gün okulda; okur 
adam olursa ben de sevinirim. O da kendini 
kurtarır. Dert o değil ki sade ... 
: Ya neymiş? Acık da derdi sen kendin aranı-
yorsun. 
FATMA HANIM: (İçini çeker.) Ne olacak? İşte ... 
KOMŞU : Ne iştesi? 
FATMA HANIM : Hiç. 
KOMŞU : Bana bak. Sana bir şey söyleyeceğim ama 
176