216 K A D E Rİ N CİLVESİ 
— Asla .. Bu gece yukarıda misafirlerim çok. Boş odam 
yok. 
Yüreğim oynayarak sordum: 
— Alt katta, bizim odalarda bir şube mi açmak istersin? 
— Canım sen de işi öyle büyültme. Dinle. Misafirlerimin 
bir kısmı saat on birde gidecekler. 
— Cehennemin dibine kadar. 
— Öyle nezaketsizlik istemez. 
— Affedersin, bazı bazı vahşiliğime yeniliyorum. 
— Saat dokuzda yaşlı bir adamı eve kabul etmeğe söz ver­
miştim. 
— Yaşlı bir adamın bu vakit senin evinde ne işi var? 
— Bazı kimselerin vücutları ihtiyarlar ama gönülleri ko-
camaz. 
— Allah ıslah eyleye. 
— Yukarısı boşalıncaya kadar bu adamı aşağıda senin 
odanda oyalar mısın?. 
— Bir kadınla beraber mi gelecek? 
— Hayır, hayır, tek: başına bir adam. Yalnız... Bir kahve 
ile sigara ikram edersin. Biraz konuşursun. İşte bu kadar... 
Bu hizmetine karşılık sana helâlından beş lira var. 
Ben ne cevap vereceğimi düşünürken kapının arkasından 
kaynanam: 
— «Buyursun, buyursun... Ben kahvesini pişiririm.» 
Diye haykırmaz mı? 
Meğerse hatun bizi dışarıdan dinlermiş. 
Şemi yukarıya çıktı. Ben kaynanama çıkışmağa başladım: 
— İki erkek konuşurken oda kapısından dinlemek olur mu? 
Bir de sonra lafa karışıp kapıyı dinlediğini belli etmek... Olur 
rezalet değil... Düpedüz kepazelik. 
— A benim yüreğimde kötülük yok. Ben kapıyı gizli ka­
paklı dinlemedim. Benim orada olduğumu anlayasımz diye sözt 
karıştım. 
— Hay karışmaz olaydın. Ben böyle şeyleri sevmem. Yaş­
landıkça akıllanacağına çocuklaşıyorsun. 
— Çocuklaşan ben değilim, sensin. Bu evde ben karışma-
sam hiç bir iş dönmez. Nasıl karışmayayım? Herif sana bir