yabildiği  için,  onun  neye  benzediğini  kestiremiyordu.  Ama  olsa  ol-
sa şu geçici  güzellerden  olduğunu  tahmin  ediyordu;  güzelliği  saman 
alevi  gibi  çarçabuk  söneceklerden.  Belki  şimdi  gençliğin  verdiği  bir 
tazelikle  ışıldıyordu  ama  çok değil,  en fazla  beş sene  sonra  bu ışıl-
tıyı tamamen  yitirecekti.  O gün  geldiğinde,  o da kendine  çekidüzen 
vermek  zorunda  kalacak,  ellerini  evli  erkeklerin  yakasından  çeke-
cekti.  Ama  beş sene  oldukça  uzun  bir zamandı  ve Kansı  Nadya  bu 
zaman  zarfında  neler  olup  bitebileceğim  düşündükçe,  eni konu  en-
dişeleniyordu. 
Loretta'nın  sesinin  varlığından,  bundan  üç ay evvel  haberdar  ol-
muştu;  tamamen  bir tesadüf  sonucu.  O uğursuz  günün  sabahında, 
gene  aşure  pişirmek  için  mutfaktaydı.  Türkiye'ye  geldiğinden  beri 
ahçılığmı  ilerletip,  burada  makbul  sayılan  yemekleri  pişirmesini 
hızla  öğrendiği  halde  aşureyi  hâlâ  istediği  gibi  yapamıyordu,  daha 
doğrusu  Metin  Çetin'in  istediği  gibi.  Sayısız  aşure  denemesi  hep ay-
nı sonucu  vermişti.  Ya şekerini  ayarlayamıyor,  ya malzemelerden 
birinin  ölçüsünü  kaçırıyor,  ya da her şeyi  tam  kararınca  koymuş  ol-
sa bile,  pişirme  aşamasında  bir yanlışlık  yapıp  kıvamı  tutturamıyor-
du. Yeterince  piştiğine  inandığı  anda  aşureyi  ateşten  alıp,  buzlu 
camdan  pembe  kâselere  taksim  ediyor;  soğuduğunda,  nar taneleriy-
le ve bari  bu sefer  bu işi kotarabilmiş  olma  ümidiyle  tek tek her kâ-
senin  üzerini  uzun  uzun,  ince  ince  süslüyordu.  İlk başlarda  bu süs-
leme  faslını  abarttıkça  abartır;  rendelenmiş  hindistancevizi,  kavrul-
muş fındık,  pudra  şekeri  gibi  bilinen  süslemelerle  de yetinmeyip, 
kâselerin  üzerine  birkaç  damla  kanyak  gezdirir  ya da romda  bekle-
tilmiş  vişneler  yerleştirirdi.  Zira  o zamanlar  aşurenin  Türkler  tara-
fından  nasıl  tüketildiğinden  ziyade,  efsanesiyle  ilgiliydi. 
Efsanedeki  aşure,  imkânsızın  başanlmasıydı.  Tanıklık  ettikleri 
felaketten  kaçabilmek  için  Nuh'un  gemisine  çifter  çifter  binen  can-
lılar,  dirençlerinin  tükendiği  anda,  dört  bir yanları  suyla  çevrili,  ki-
lerleri  tamtakırken  pişirmişlerdi  aşureyi.  Her  bir canlı  türü,  elinde 
kalan  erzak  kırıntılarını  vermiş  ve yan  yana  gelmez  zannedilen  bü-
tün bu öteberinin  karman  çorman  kullanımından  işte bu müthiş  ka-
rışım  çıkmıştı  ortaya.  Nasıl  pişirileceği  belli  olmakla  birlikte,  belir-
gin bir tarifi  yok  gibiydi.  Her  an bir şeyler  daha  eklenebilirdi  içine. 
Bu yüzden  böylesine  farklıydı  öteki  tatlılardan;  onlarınki  gibi  sınır-
171