Orta Direk 137 
Bu yıl pamukta, şafak vakti. Toprak, yanan harlı ocak gibi tüterken ... Dön­
dülü gelin. Ahdim olsun. Ama şu Meryemce Karı başımdayken, böyle yitip du­
rurken, ne pamuk, ne de senin yuvarlak. .. 
"Ana! Anaooooo! diye bağırdı. "Anaooooo'" 
Karşı kayalarda sesi yankılandı. 
Ziyaret cevizinin koyu gölgesi geceye düşüyordu . 
"Ana! Anaooooo! Nerdesin? Azıcık ses ver." 
Bir Elif bağınyor, o durup, Ali alıyordu. Ziyaret cevizinin altına gelinceye 
kadar bağırdılar, yoldaki çalı diplerine, her gördükleri karartıya baktılar. 
Gün ışıdı. 
Yorgun, cevizin dibine çöktüler. Sırtlarını da ağaca dayadılar. Habire solu-
yorlardı. 
Ali, Elifin sararmış domur domur terlemiş yüzüne baktı: 
"Ne oldu? Nereye gitti anam dersin, Elif?" 
E lif: 
"Konaktan buraya kadar çağırdık Buralarda olsa bir ses verirdi." 
Ali: 
"Kim bilir? Verir miydi dersin?" 
Elif: 
"Bu gece yansı koşturmazdı bizi oradan oraya. Nereye gitti ola? Bu yakınlar -
da köy möy de yok. Öyle mi?" 
Ali içini çekerek: 
"Yok," dedi. 
Sabah aydınlığında yüzü yarı apaydınlık, yarı karanlık içindeydi. Yakınla­
rındaki bir çalının tek yaprağı sabah yelinde pır pır ediyordu. Uzaktan, apak bir 
güvercin sürüsü kalktı. Bir top köpük gibi göğe savruldu, kayalıklara indi. Ali, 
güvercin dedikleri yaratığı severdi. Aklığını, gökte sürünün açılıp kapanması­
nı severdi. Şu anasının derdi olmasaydı, düşüncesi bir zaman şu güvercinlerin 
ardınca gider, su başlarına, yumuşacık sıcak tarlalara, portakal bahçelerine, gö­
ğün mavisi altında tatlı, güzel ne varsa oraya inerdi. 
Elif gözlerini Alinin gözlerinin içine dikti baktı. Bir şeyler soruyordu . Ali 
gözlerini indirdi. Sonra gözlerini kaldırın ca, Elifin ağladığını gördü. 
"Başına bir hal mi geldi dersin?" 
E lif: 
"Şu yolda başka nereye gider ki?" 
Ali: 
"Nereye gider ki?"