lar.) Ben de annenin öldüğü gün üzülmedim mi? Komşuların 
yolladığı çorbayı ağlayarak içmedim mi? Çok sevdiğim pilav­
dan bile sadece iki kaşık almadım mı? Bir yıl muamelelerin 
tamamlanmasını beklemedim mi? Bütün dini törenleri yap­
tırmadım mı? 
HİKMET I: Bilmiyor um. Cenazenin nasıl kaldınldığını ha­
tırlamıyorum. Törenler ve dilekçelere dayanarak bir insanın 
öldüğüne nasıl inanırsınız? 
SAFİYE HANIM: Onunla münakaşa etmeyin Hamit Bey: 
Tansiyonunuz yükselirler. Doktor ne dedi unuttunuz mu? 
(Kalkar pencereyi kapar.) Babana doktoru ben buluverdim. 
HiKMET 1: lyi yapıverdiniz. 
SAFlYE HANIM: Saat ona geliyor Hamit Bey; tıraş olma 
vaktiniz yaklaştı. (Masanın altından berberçantasını çıkarır, 
içini açar, tıraş kutusunu çıkararak masanın üstüne koyar.) 
Kutuyu gene kilitlemişsiniz. Anahtarı nerede? (Hikmet l'e 
döner.) babanız çok unutkan oldu artık. Hiçbir şeyi nereye 
koyduklannı hatırlamıyorlar. 
HAMİT BEY (Kızar): Biliyorsun tıraş makinesi Sultan Ab­
dülahmet'in bana bizzat hediyesi. (Yeleğinin cebinden küçük 
bir anahtar çıkarır.) 
SAFİYE HANIM: Cebiniz sökülmüşler Hamit Bey (Hik­
met'e döner.) Babanızın sökükleri artık hemen dikiliyorlar. 
HAMİT BEY (utangaç, gülüms er): Safiye'nin elinden dikiş 
de geliyor. 
HİKMET l: Su böreği de geliyor. 
HAMİT BEY (başını sallar): Su böreği de geliyor. 
HİKMET 1: Her şey geliyor. 
HAMİT BEY: Her şey geliyor. (Kutuyu itina ile açar.) Kırk 
iki senedir kullanıyoru m. Sen olsan şimdiye kadar çöp tene­
kesine atardın. 
HİKMET 1: Safiye Hanım da çöp tenekesini kapının önüne 
koyuverirdi. Çöpçü de kapıdan alıverirdi. Kamyon da, gece-
367