retle tutuşturmaya çalışıyordu. 
Bir ak t<ışın üstüne oturmuşum. Anavana kayalıkları tam başı­
mın uçundan, ta göğe yükseliyor, uçsuz bucaksız. Gök yok. Hiç mi 
· hiç yok. Göğün yerinde ne var? Hiçbir şey yok. Yok, yok, yanıldım, 
unutmuşum. Gökyüzü bir boşalıyor, bomboş, ne bir renk, ne ışık, ne 
karanlık. Hiç yok. Ak taşın üstüne oturmuşum. Kayalıklar kıpkırmızı, 
yalım kırmızısı, billur kırmızısı ... Ta göğe çıkıyor. Gök hiç yok. Son-
ra göksüz yukarda bir ışık seli .... Işık selinin altında karıncalar, karın-
calar, her şey karıncalar. Anavananın dibinde, üstü yazılı, iı;i çiçek na­
kışlı, ak bir çinke taşının üstüne oturmuşum. Birden ayağırnın dibin­
de bir deniz dalgalanmaya başlamış. Üstünde sallanan, altı ışık, daha 
altta deniz, asılı kalmış gemiler ... Birderi ne d(niz, ne ışık. Deniz çe­
kilivermiş. Bir bakıyorum, başımın üstünde, kırmızı kayalıklarda çal­
kan� deniz, mavi, kırmızı, yeşil, mor, sonra. deniz siliniyor. Ben ak 
bir çakmakt<ış ının üstüne oturmuşum, kertenkeleler, dışarda dilleri, 
sırtları yarık yuruk ... Yaşlı kertenkeleler, mercan gö:ilü. Sonra gece ... 
Gecede hiç ışık yo,k, ne ay ışığı, ne yıldız, ne çıra ışığı, hiç ışık yok. Bir 
bakıyorum, ileri m de, yamaçta, yüz binlerce· kırmızı mercan, ışık, ka­
rıncalar gibi. Bir kocaman karınca bu ışıkları bir uçtan başlayıp, ina­
nılmaz, uğunan bir hızla yiyor, o yedikçe ışıklar gene bitiyor, mercan 
pırıltıları, �om kırmızı, milyonlarca, pul pul, geceye, karanlığa yayılı­
yor. Işıklar, altındaki taş, karıncalar; gemiler, şahmeranlar, boyt,ına 
gümbürdeyip, önüne gelen kayayı, tepeyi, ağacı, ormanı yutan batak­
lık, toprak, sular, her şey, gökyüzü birden silinip gidiyorlar. Boşluk, 
boşluğa benzer bir yokluk kalıyor. Ak taşın üstüne oturmuşum. Taş 
kayıyor, kayıyor ... Boşlukta al atmm üstünde Derviş. Altındaki atı 
habire tepesi üstü, boşlukta takla atıyor. Derviş sarılmış atm boynuna 
ve boyuna takla atıyor. Birden Yel Veli çıkıyor atın ayaklarının altın­
dan .. Boşluk bile yok. Yel Veli fırılfırıl dönüyor. Nerdense, Yel Veli­
nin eline bir uzun, kapkara, ince, oluldu bir bıçak gelip oturuyor, Bı­
çak Dervişin gözüne batıyor, sonra öteki gözüne. Bir gözü çıkıyor, 
sonra bıçaköteki gözde ... Bıçak gözden göze mekik dokuyor: Gözden 
göze ... Bıçak iki gözü çıkarıp qtekine varıp çıkanneaya kadar heriki 
sağalıyor. Kara bıçak mekik dokuyor. Birden bir haykırış boşl,uğu dol­
duruyor. Yeter! Yeter! Yeter! Adar kişniyor. Bo§luk sarsılıyor� .Kulakla­
rı sağır eden, geceyi, boşluğu sarsan. Boşluğu bile sarsan .... ,'At kişne-. . . ! 
292