bir kocaya bunu nasıl anlatabilirim?" Gözünün ucuyla yanında 
oturan Perihan'a baktı. 
"Niye matrak olacak sahi?" 
Beşiktaş'ta, iskelenin yanında bir kahvede çay içiyorlardı. 
1937'nin ilk pazarıydı. Hava güneşli olduğu için kahveci dışarıya 
masa çıkarmıştı. Hemen yanlanndaki masada kabak kafalı bir adam 
gazete okuyordu. Kahvede orta halli birkaç aile daha vardı. 
"Bilmem ki," dedi Muhittin. "Öyle aklıma geliverdi!" 
"Yok, yok, sen birşeyler söylemek istiyorsun." 
Hem denize bakıyorlar, hem de konuşuyorlardı. Denize bakıp 
gevezelik edilecek, gelip geçenler seyredilecek, çekirdek yenecek 
bir pazardı. Yukarıda pırıl pırıl bir gök ve güneş de vardı. 
"Ne bileyim, bu evlilik denen şey bana tuhaf geliyor!" 
Refik suratını astı. Sözün tatsız yerlere varmasından korku­
yordu galiba. Perihan'ın yanında da böyle şeylerden sözetmekten 
hiç hoşlanmazdı. Perihan Üsküdar'dan gelen kayıklara, ka­
yıklardan inen yolculara bakıyordu. 
"Anlıyorum seni, ama her şeyi biraz büyütmüyor musun?" 
dedi Refik. 
"Belki... Ama şu mühendislik okulundaki yılları düşünün­
ce..." 
"Evet?" 
"O zaman bana hiç evlenmeyecekmişiz gibi gelirdi." 
"Sahi mi?" 
Muhittin yolcularını boşaltan bir sandala bakarak, "Yok, yok, 
ona anlatamam bunu!" diye düşündü. "Üstelik o tam evlenecek, 
bir ailenin içinde kaybolacak biriydi. Bunu niye hiç düşün­
memiştim?" Birden Refik'in canını biraz sıkmak istedi. Bunun 
kötü ve gereksiz bir şey olduğunu hissetti, kendini tutamadı. 
—"Zaten sen Ömer'le benim gibi değildin. Daha çok aile ve 
günlük hayat çekiyordu seni. Şimdi düşünüyorum da, bizimle 
arkadaşlığın sadece..." Birden utanarak sustu. Sonra aceleyle: 
"Boş ver, boş ver!" dedi. 
"Sen de evlen, hayata karış, bitsin bu iş," dedi Refik. 
"Ben bu işi kolay bitirmeyeceğim!" 
"Şiir kitabın ne durumda?" 
"Tamam, artık basılıyor." 
156