harlatmak şöyle dursun, giderek benliğimi ele geçiren korkuyu 
daha da artırıyord u. O hiç konuşmuyordu, suskun, soğukkanlı 
ve çok esrarengizdi. Bir maske kadar donuk yüzünden hiçbir şey 
okuyamıyo rdum; kaldı ki, kendi korkunç düşüncelerimin doğ­
rulamasını bulmak kaygısıyla gözlerine bakmaya cesaret edemi­
yord um. Açık seçik, hiçbir kuşkuya yer bırakmayacak bir şekilde 
biliyordum ki, Tony bana tecavüz etmek istese -bu durumda 
beni öldürürdü mutlaka- onu engelleyebilecek hiç ama hiçbir 
şey yoktu. Birden, dehşet içinde, yıllardır bir kadınla beraber ol­
madığını söylediğini anımsadı m. 
Issız kumsalda, hiç konuşmadan yürüyor, yürüyord uk. Her 
adımda, geri dönüş şansım azalıyor du. Ne kadar uğraşsam da 
uyanamadığım bir karabasanda ydım. Geri dönmeyi öneremi­
yordum, dahası buna karar vermeyi bile bir türlü beceremiyor­
dum. Özel bitkilerle uyuşturu lup, Maya tapınaklarına götürülen 
kurbanlar gibiydim. Evet, her şey aynı bir karabasandaki gibiy­
di; hem hiç beklemediğim, hem de kaçınılmaz olduğunu bildi­
ğim bir son yaklaşıyor du. 
"Çantanda ne var Tony?" 
Engellemeye uğraştımsa da, sesim fark edilir biçimde titre­
mişti. 
"Giysilerim." 
Çantasına iri bir bıçak rahatlıkla sığabilirdi. İskeleye vurmuş 
cesedim geldi gözlerimin önüne, şişmiş, gırtlağı kesilmiş. Bıçak­
la öldürülmek ne kadar acı verirdi acaba? Nasıl olup da böylesi­
ne ölümcül bir tehlikeye atıldığımı aklım almıyord u. Beyazlarla 
siyahların, yoksul yerWerle zengin turistlerin birbirinden nefret 
ettiği, bu şiddet dolu adada, bu bomboş kumsallarda, hiç tanı -
madığım biriyle yürüyordum . Yıllardır hiçbir kadınla olmamış, 
göğsü derin izlerle kaplı, ağzı dehşet verici bir yarayı andıran ka­
ranlık bir adamla. Daha geçen cuma, altı-yedi kişilik bir fizikçi 
grubuna kentin orta yerinde bıçak çekmişlerdi. İntihardı yaptı­
ğım, üstelik bunu, seçimimin farkında bile olmaksızın seçmiş-
36