ziine, şu suna boyuna, şu ala gözlerine bile bakmıyor, şu giyim 
kuşamım bile görmüyor o. Yaprak gibi karşısında titriyorsun, 
onun bile farkında değil... Yanakların al al olmuş, domur do­
mur terlemişsin, onun bile farkında değil... Kadersizim, Seyra­
nım, gene yanacaksın. Ben böyle olduğunu bilmiyordum ki... 
Onun haberi var sanıyordum. Aaah, kınalı kızım aaah! Aaah, 
gün görmemiş aaah! Şimdi ne yapacaksın sen? Köse Halil bile 
farkına varmış da, o farkında bile değil, gül kızım, kadersizim," 
diye geçiriyordu.
Seyransa onun farkına varıp varmadığını düşünmüyordu 
bile. Büyülenmiş, gözlerini Memedin yüzünden ayırmıyordu, 
hayran. Konuşmuyor, duymuyor, başka hiçbir şeyi görmeden 
yalnızca ona bakıyordu.
İkindiye kadar söğütlerin serininde oturdular. Memed 
azıcık kendine gelmişti ama, gene konuşmuyor hep düşünü­
yordu. Korkutucu bir dalgınlıkta. Kamer Ana, insan böyle de­
likanlı olur, genç olur, bekar olur, Seyran gibi bir güzeli, giyin­
miş kuşanmış, gözlerinin içine bakar bulur da, hiç yüzüne 
bakmaz mı, farkında o lm a z  o lu r mu? Bu a d a m ı  periler çalmış, 
cin çarpmış, diye düşünüyordu. Aklı başında bir adam, yanı 
başında Seyran gibi bir kız durur da hiç farkında olmaz mı? 
Vay Memedime vay! Vay da aslanıma vay! Dağlar beller, aç­
lıklar yokluklar, dinsiz ağalar, imansız candarmalar fıkarada 
hal bırakmamışlar ki...
Seyrana bir acıyor, bir acıyor, yüreği parçalanıyordu. Allah 
bir inşam ondurmazsa ondurmaz. Önce Aziz sevdası, onma­
mış, başa kadar gitmemiş bir sevda. Sonra Memed sevdası... 
Yanacak kız, ölene kadar yamp tutuşacak, bomboş. Fıkara Sey­
ran, nasıl da bakıyor yüzüne! Hayran, deli, kendinden geçmiş. 
Nasıl da görmüyor öteki...
Memed birden başmı kaldırdı, gözlerini Kamer Ananın 
gözlerine dikti:
"Ana," dedi heyecanlı, titrek bir sesle, "sen akıllı, gün gör­
müş bir anasm. Sana bir şey soracağım."
Başından geçenleri, anasmı, Hatçeyi, çocuğunu, şu aşağıda 
Akçasazm batağında yatan Recep Çavuşu, Cabban, Topal Aliyi, 
Koca Süleymanı, Durmuş Aliyi, Hürü Anayı, Hamzayı, köyün