Arabadan inince, yine sandalyeme oturdum, bi­
naya girdik. 
"Herkes salonda yerini aldı, sizi bekliyorlar," 
dedi Rana. 
Holü geçtik, sahnenin arka kapısından tekerlek­
li sandalyemi sahnenin üzerine sürdü Çınar. 
Aman Allahım! Aman Allahım! Bu ne kalabalık! 
Böylesine tıklım tıkış, tepeleme dolu bir salon, da­
ha önce gördüm mü ben ömrüm boyunca? Bütün 
koltuklar dolmuş, belli ki yer yetmemiş, koridorlar 
dolmuş. Yine yer yetmemiş, sahnenin sağ tarafına 
sıra sıra sandalyeler dizmişler, onlar da dolu. Sah­
nenin bana göre sol tarafında, Anadolu'nun çeşitli 
okullarından gelen Kardclenler'i oturtmuşlar. Üst­
lerinde beyaz göm lekleriyle, karda açan narin çi­
çeklerim benim. Sahnenin önü firdolayı bembeyaz 
çiçeklerle süslenmiş. Saf, temiz, beyaz çiçeklerle. 
Ortada Fazıl Say ve arkadaşları duruyorlar. Benim 
içeri girişimle birlikte, alkış koptu. 
Herkes ayakta. Alkış dinmiyor. Dinmiyor. Beni 
mi alkışlıyorlar? Dönüp oğluma bakıyoru m, 
Çınar'ın gözleri yaşlı. Salonda ön sırada görebil­
diklerimin de gözlerinde yaşlar var. Hep alkışlıyor­
lar. Hiç durmadan alkışlıyorlar. 
Görüyorum ki, bir ömrü boşa harcamamışı m! 
376