320 Yaşar Kemal -Dağın Öte Yüzü 
Koca Halil kartalının oğlu değil de, sanki onun belinden düşmüş değil de Lapa­
cının belinden düşmüş. 
Koca Halil uyandıktan az sonra da Fatma gelin uyanırdı. O pasaklı, boynu 
uyuz Yelicenin kızı. Sonra da çocuklar, sonra da sümüklü Hacı. Sümüklü Hacı 
gelinle bir iyice dövüş ederdi. Ama her sabah. Koca Halil de bundan hoşlanırdı . 
Alışkanlık kudurgunluktan beter. 
Koca Halil bekledi, bugün kavga yok. Sabahın son horozu öttü, gün doğdu, 
kavga yok. Allah Allah, ne oldu bunlara? Olacak iş değil, kavga yok. Bekledi, sa­
bırsızlandı. Çıt yok. 
"Fatrİıa, Fatma gelin," diye seslendi. Bekledi. Ses yok. "Hacı yavTUm," dedi. 
"Ne oldu bu geline, nereye gitti?" 
"İşi varmış, erkenden çıktı gitti. Çok büyük bir işi varmış. Bir şey mi diyecek-
ün baba?" 
Koca Halil: 
"Hani diyecektim ki ... " dedi, sustu. 
"Ne diyecektin baba?" 
"Hani ... " 
Hacı: 
"Ooof, sen de! Söyle, ne diyecektin?" 
Koca Halil yatağından şöyle bir dikeldi, sakalını tutamladı. 
"Sümüklü Hacı, sümüklü Hacı, adam mı oldun da bana çemkiriyorsun? Daha 
sen dünkü çocuksun, düdüğüm. Hani diyecektim ki, bir hal mi var başın ızda?" 
"Yok baba, ne hal olsun? Neden olsun? Tüm köyün başındaki hal bizim de 
başımızda ." 
"Hani diyecektim ki ... " 
"Vallahi ne dediğini anlamıyorum baba." 
Koca Halil için için gülerek: 
"Hacım, yavrum," dedi, bir süre durdu. "Hani dedim ki ... " Bir süre daha dur­
du. Sonra birden söyledi: "Hani bugün gelinlen dövüşmediniz de, başınızcia bü­
yük bir hal mi var dedim, meraklan dım." 
Hacı güldü: 
"Yok baba," dedi. "Fırsat bulamadık. Daha gün doğmadan çekmiş de gitmiş." 
Birden Koca Halil bir çığlık attı: 
"Kapı, kapı! Kapıyı kapat." 
Hacı mahsustan: 
"Kapı kapalı baba," dedi. 
"Yok, yok. Işık geliyor. O ışık nereden geliyor?"