duyguya kap ılıyorum," demi şti. 
Arabanın içinde ne kadar oturdu ğumu kestiremiyorum,  ama indi ğimde  ya ğmur  
dinmişti,  kendimi 
51 
çok yorgun hissediyordum. Eve girdi ğimde dedem salonda kitap okuyordu, bir 
şey söylemeden şöyle bir bakt ı bana, ne nas ıl olduğumu, ne de nereden 
geldiğimi sordu, s ıkıntılarımın da acılarımın da fark ında bile de ğil, ölsem 
bile umurunda olmayacak, zaten hiçbir şey onun umurunda de ğil, kendisinden 
başka hiçbir şeyle ilgilenmiyor, babam öldü ğünde de ald ırmamıştı, "Ben 
biraz yürüyece ğim," deyip ç ıkmıştı evden. Bütün bunlar ı bildiğim halde gene 
de onun uzak ve ald ırmaz hali üzdü beni, belki de böyle zamanlarda çok 
duyarlı oluyorum, her şeyden al ınıp, yaralan ıyorum. 
Hiçbir şey söylemeden odama ç ıkıp yattım ben de, uyuyamayaca ğımı sanmıştım 
ama hemen dalm ışım. Geceyar ısı uyandım, ışıkları yakmadan evin içinde 
dolaştım. Yağmur yeniden ba şlamıştı. Yağmuru seviyorum, beni insanlardan 
saklıyor, yağmurun içine saklanabiliyorum. Bir süre karanl ıkta yağmuru 
seyrettikten sonra yeniden yatt ım. Ama ondan sonras ı huzursuz bir uykuydu. 
Düşümde hep birilerinin beni kovalad ığım gördüm, onlar yakalayamad ı, ama 
ben de kurtulamad ım. 
Sabah uyand ığımda böyle gecelerin sabah ında oldu ğu gibi gene çok bitkindim, 
böyle gecelerin sabah ında hep oldu ğu gibi gene kendi hakk ımda bir gerçe ği 
biliyormu şum, kendimle ilgili gizli bir gerçe ği keşfetmişim duygusu vard ı 
içimde. Ama bu gerçe ğin ne oldu ğunu bir türlü ç ıkartamad ım. Zaten hep böyle 
oluyor, uyurken dü şlerimde kendi hakk ımda bildi ğim bir şeyi hatırlıyorum, 
rüzgârda uçu şan bir kâ ğıdın üstünde kendi yüzümü görüyorum, o kâ ğıda 
dikkatle bak ınca uyan ıyorum ve neyi gördü ğümü, kendi hakk ımda ne bildi ğimi 
unutuyorum, ama gene de bir şey var, kendi ya şamımla ilgili bir şey bu, ne 
olduğu- 
52 
nu tam olarak yakalayam ıyorum, yaln ızca bu bilginin içimde b ıraktığı 
sıkışıklığı ve rahats ızlığı hissediyorum. Belki de bilmek istemedi ğim bir 
gerçek bu, gene de biliyorum i şte, bari neyi bildi ğimi anlasam. Acaba beni 
bu kadar tedirgin eden şey, geceleri dü şlerimde anlay ıverdiğim kendimle 
ilgili o gerçek mi, yoksa o gerçe ği uyanıkken kavrayamamak m ı? Bunu bile 
tam bilemiyorum. Belki de böyle bir gerçek yok, belki de ben uyduruyorum. 
Peki öyleyse bu huzursuzluk, bu nedensiz, ne zaman ortaya ç ıkacağı belli 
olmayan, ne oldu ğunu bir türlü sökemedi ğim bu ad ını koyamad ığım duygu, o 
beni parçalayan bo şluk ne? S ıkışıklığa, sıkıntıya, bitkinli ğe benzeyen, ama 
aslında hiçbiri olmayan, bende içi bo ş kalın bir plastik torbaym ışım 
izlenimi b ırakan bu duygunun kayna ğı ne, uyduruyor muyum bunlar ı? 
Bir gün yüzüme do ğru eğilen bir ba şka yüzün -bu yüz gene kendi yüzüm olacak- 
bana bir şey söyleyece ğini ve bu s ırrın çözülece ğini hissediyorum. Kendi 
hakkımda bildi ğim ama neyi bildi ğimi bir türlü anlayamad ığım bu garip 
karmaşanın kaynağını gerçekten ö ğrenmek isteyip istemedi ğimden pek emin 
değilim. Birdenbire ö ğreniversem belki de ö ğrendiğime pişman olurum. Belki 
de çok önemsiz, küçük bir şeydir bu. Evden ç ıkarken tedirgin oldu ğum 
sabahlar vard ır, bir türlü anlayamam nedenini, yol boyu bu tedirginlikle 
gider, bunun ne oldu ğunu anlamaya çal ışır, sonra birden o sabah ruj sürmeden 
evden çıktığımı hatırlar, tedirginli ğimin buradan kaynakland ığım, anlar, 
ruj sürüp rahatlar ım. Bunun gibi önemsiz bir şey mi acaba bu da? Yapmam 
gerektiği halde yapmay ı unuttuğum; unutman ın yaratt ığı rahatsızlığın, o 
rahatsızlığın kaynağından daha büyük oldu ğu o küçük unutkanl ıklardan biri