dikten sonra çırpınıyor, üzülüyor, dokunsan ağlayacak, ikinci 
gün oluyor, gene bir dolu bilyeyle geliyor, gene aynı ... 
Bilyecilik iyi, hoş. Ama büyüyünce, büyük bir çocukla 
kimse oynamıyor ki... Çocuklar hep taydaşlarıyla bilye oy­
narlarmış. Biraz kabaca bir çocukla bir küçük çocuk kessen 
bilye oynamazmış. 
Bir büyük oyunu olsaymış misket 
"En çok hayatında Oğuz, misketten mi, hırsızlıktan mı, çalış­
maktan mı kazandın?" 
"Misketten, bilyeden ... İşte misket yalnız çocuk oyunu ol­
masaydı, ben ölünceye kadar hayatımı kazanmış gitmiştim. 
Şimdiye arabalarım, apartmanlarım olurdu belkim de ... " 
Aaaaaaah, ah, fıkara Oğuz. İnsanın yüreğ i yanmaz mı, 
yaşı büyüyünce bu güzel hüneri biten Oğuza ... 
Ya büyüklerin de oynadıkları bir oyun olsaymış bilye 
oyunu, ya da Oğuz böyle büyükler i n oynadıkları bir oyuna 
böyle tutkuyla sarılaymış, değme o zaman işin keyfi ne. Ger­
çekten Oğuz böyle mi olurdu, bu büyük hüneriyle, böylesi la­
net bir dünyada? Bunu Oğuza söyledim, çok üzüldü, aaaaaah, 
ah, dedi de başka bir şey demedi. 
"Ben misket yüzünden sınıfta kaldım. Misketten başka 
bir şey düşünmezdim. Gözümü kapasam, açsam gözlerimin 
önünde misketler uçuşurdu. Dünyada o zamanlar beni m için 
her şey misketti." 
"Şimdi, şimdi düşünüyor musun misketi gene?" 
"Düşünm üyorum. Bıçak gibi kesildi. Arada sırada bir nö­
bet gib i de gelmiyor değ il. Birden bir misket tutkusu sarıyor 
beni ... Bir misket tutkusu. Her şeyi unutup misket oynuyorum 
kendi kend i me. Kendimi unutup ... " 
Kendini unutup düşe dalıyor Oğuz. Bunu bir tuhaf, ke­
sik kesi k anlatıyor. O anda gene misket tutkusu içine girmiş 
gibi. 
11