mi açılışından bir gün önce burada başlar; Nelson Mandela'nın, 
tarihin ilk siyahi cumhuriyetini kuran efsanevi direniş önderi 
Zumbi'nin doğum günleri, yalnızca burada kutlanırdı . "Acının 
çocuğu, mutluluğun babası" sambanın usta yorumcuları, Santa 
Teresa'nın salaş barlarında çalarlardı. (Karanlık bastıktan sonra 
"zenci mekanları"na girecek denli babayiğit turistler, çürük diş­
li, berduş kılıklı adamların, adları plak kapaklarında kuzey ya­
rımküreye varmış müzisyenler olduğuna bir türlü inanamazlar­
dı.) Tahta tabureleri, kırık dökük masaları her zaman tıklım tı­
kış; yalnızca t1çı birası ve cachaça satan; musluksuz tuvalederinin 
önünde upuzun kuyruklar ve sidik birikintileri bulunan bu bar­
larda, kesinlikle orta-sınıf in gözbebeği, sade suya tirit bassa-no­
va çalmazdı. Samba pagôde'ye, pagôde maracute'ye, maracute 
saf Afrika ritimlerine dönüşür ken, gringo'lar dışındaki bütün 
müşteriler, davullarla, marimbalarla, kibrit kutularıyla ritim tu­
tarak, avaz avaz şarkı söyleyerek, dans ederek çalgıolara eşlik 
ederlerdi . 
Sürekli karnavalda yaşayan Santa Teresa'da, büyükelçiler­
den, politikacılardan, gözden uzak kalmak isteyen mafYa baba­
larından, küpünü doldurmuş eski polis şeflerinden oluşan bir 
azınlık, yüksek duvarlı villalarda, korumaları ve dobermanlarıy­
la yaşar, sokaklarda asla boy göstermezdi. Özgür'ün ev sahibi 
Prof Botelho da bu kasta dahildi; İngiltere tarihinin en büyük 
tren soygununu gerçekleştirip kapağı Brezilya'ya atan gangster­
ler de ... 
Cam kırıklarıyla, elektrikli teller le korunan villalardan biri­
nin, Mavi Konak'ın duvarının bitişinde, Özgür'ün "İstanbul 
Noktası" yer alırdı. Göçmenlik yaşamının her gelip geçici dura­
ğında, okyanus kıyısındaki kasabalardan, Alpler'deki Orta Avru­
pa kentlerine dek, sığındığı her !imanda, kendine bir İstanbul 
noktası bulur ya da yaratırdı. Doğru açıdan, doğru ışıkta ve kuş­
kusuz doğru ruh haliyle bakıldığında, İstanbul'u andıran bir gö­
rünüm sunan yerler ... Karta! tepesi uçurumlada birbirinden ay-
41