bütün dış dünya, her şey senin resimlerin için mi?" 
"Benim için öyle. Benim için öyle olmasına inanamazsam resim 
yapamam!" 
İlknur biraz utangaç, ama kararlı bir tavırla: "Çok bireyci, 
her şeyin merkezine kendini yerleştiren bir kuram bu!" dedi. 
"Doğrusu şaşırdım! Sen böyle şeyler de söylemezdin!" 
"Biliyorum! Kötü olduğunu da biliyorum," dedi Ahmet! "Ama 
rica ediyorum. Lütfen bu akşam kitaplardan okuduklarınla 
yargılama beni. İçinden gelenlerle değerlendir. İkisinin birlikte 
olduğunu haklı olarak söyleyeceksin. Ama bu akşamlık ayırmaya 
çalış! Kitaplarda yazılanları, ben de biliyorum, okudum. Onları 
doğru da buluyorum. Bu söylediklerimin yanlış olduğunu da 
biliyorum." 
"Peki, peki!" dedi İlknur. Ahmet'e endişeyle bakıyordu. Sonra 
çocuksu bir tavır takındır 
"Okumayayım mı şimdi bunları? Peki! Ne yapalım? Olayları 
anlatayım sana. Evet, defterden anlaşıldığına göre, baban bu 
apartmanın yerindeki evde herkes gibi yaşarken, birden herkes 
gibi yaşayamaz oluyor. Ve Kemah'a gidiyor. Bunları sen de bi­
liyorsun. Orada Ömer diye bir arkadaşı var. Kim bu Ömer?" 
"Amma meraklısın yahu!" dedi Ahmet. "Ömer, ya da kü­
çüklüğümün Ömer Amca'sı iri yarı, yakışıklı biri. Sınıf arkadaşı 
oluyor galiba babamın. İri yarı. Hâlâ yaşıyor olmalı. Bizim eve 
Cihangir'e gider gelirdi. Her gelişinde daha irileşmiş ve şiş­
manlamış olarak. Kemah'ta bir toprağı var galiba... Başka? Yü­
zünde, alnında bıçak yarası gibi iki iz vardı. Küçükken korkardım. 
Erzincan depreminde olmuş." 
"Peki, evli iniydi? Ne iş yapardı?" 
"Evli, evli! Karısı da gelirdi, bize. Karısının çok aptal olduğunu 
biliyorum. Zenginlerdi de galiba. Aptallık kadar, çünkü, annem, 
kadının taktığı inci gerdanlıktan, ya da yüzüğünden de söze-
derdi." 
"Annen de çok küçük burjuvaymış!" 
"Doktor kızıdır. Ee, dinleyecek misin beni?" 
"Anlamıyorum!" dedi İlknur dalgın bir tavırla. 
"Neyi anlamak istiyorsun?" 
"Ne yapmışlar? Hayatı belki. Niye öyle? O Ömer Kemah'a 
594