ÖNSÖZ 
Gezegen kız kardeşleri içinde yeryuvarlağımız tam gençlik çağın-
dadır. Her gezegenin anası, sonu yok uzayın karanlıkları ve güneşin 
nurları arasında şenlikle yuvarlanarak ulaştığı ömrü çok şükür 
bugüne kadar sağlık ve esenlikle geçirdi. Şimdi bazı kuruntular ağır 
bir hastalık — daha iyimser düşünenler — hemen sezilir sezilmez 
hafif bir nezle geçireceğini haber veriyorlar. 
Bundan dolayı * niçin telaşlanma!) efendim? Anamız, yaratılış 
çağından beri uzaydaki o nazlı salınışında bu peçemli, bu oynak, bu 
yoldan çıkmaya istidatlı kız kardeşlerinin böyle yaklaşma cilvelerine 
kim bilir kaç defa daha uğramıştır. Ama, üzerinde bundan doğan bir^ 
felaket izi görmüyoruz. İnanırı ki bu sefer de yine öyle olacaktır. Ne 
baş ağrısı, ne nezle, hemen hiç bir şey duymayacağız. Sözlerimin ne 
kadar doğru olduğunu 5 Mayıs'ın ertesi günü yine şu satırlara baktı­
ğınız zaman görecek, benim şimdi yaptığım gibi siz de o zaman bol 
bol güleceksiniz. 
«Gerçek böyledir de bu telaşlar, bu söylentiler, bu heyecanlar, 
hele tanınmış, büyük imzalar altındaki o ürkütücü makaleler ne 
oluyor?» diyeceksiniz. Ah, efendim... insanların gerçekleri kabul 
etmek için nasıl ayak dirediklerini bilirsiniz. Bu konuda size, haddim 
olmayarak küçük bir öğüt vereyim mi? insanoğullarının korktukla­
rından ziyade korkmadıkları şeylerden çekininiz. Ta vaaz verenlerden 
tutunuz da teknik bilgi sahiplerine kadar insanların bilginleri de, 
filozofları da öbür kardeşlerini korkutma düşkünlüğünden kendile­
rini alamıyorlar. Bir gerçekçi olarak böyie söylüyorum. Ama bir 
romancı olarak öyle demeyeceğim. Öbür meslektekiler gibi sözün 
yalan veya doğru olma ihtimalinden söz edeceğim ki bu da benim 
sanatımın hakkıdır. 
Hilesini önceden meydana koyan bir hokkabaz gibi size gerçeği 
böyle açıkça söyledikten sonra yine korkarsanız artık kabahat bende 
değildir. 
7 nisan, 1910 Hüseyin Rahmi I