370
leksiyoncuydu; hüzünlü anıların, kapanmayan yaraların bel- 
geçişiydi. B iriktirdikleri, yüreğinde ağırlık yapsa da.
Ç ocukken b ir keresinde evlerin in  önünde, yol kenarında 
araba çarpm ış b ir kirpi ölüsü bulm uştu. Annesi, hastalık fi­
lan bulaşm asın diye, ayağıyla itelem işti hayvanın cansız be­
denini. Oysa Peri cenaze töreni düzenlem ek istem işti talihsiz 
kirpiye, o da “cennete” gitsin diye. Kaşlarını kaldırm ıştı Sel­
ma. Cennet sınırlı, ayrıcalıklı b ir diyardı, ancak seçilm işlerin 
alınacağı. H ayvanların oraya gidem eyeceğini anlatmışta. 
“Başka kim ler gidem ez peki anne?” diye sormuştu Peri. 
“Günahkârlar, dinim ize m ensup olm ayanlar... Allah’ın  ver­
diği cana kıyarak intihar edenler.”
O akşam  Peri dayanam ayıp gizlice d ışa n  süzülm üştü; el­
leriyle çukur kazıp kirpiyi göm m üş, dili döndüğünce dua et­
m işti. Ç ıplak parm aklarıyla dokununca hayvanın ölüsüne, 
ürperm işti; sanki ondan bir şey geçm işti bedenine, benliğine. 
Gene de devam  etm işti cenaze törenine. Böyleydi işte oldum  
olası, cennete gidem eyenler de arka kapıdan cennete alınsın 
isteyen duygusal b ir kız...