Yer Demir Gök Bakır 553 
Örenden atladı, eve doğru yürüdü, evin dön bir yanını üç dön kere dolandı. 
Hışıltı büyüyerek geliyordu. Vardı kapının önünde durdu. Eşikliğin kuyusunu da­
ha doldurmam ıştı. Kuyu aklına geldi. içeriye girerken telaşla kuyuya düşmemeliydi . 
Bir süre bekledi, hışıltı geliyordu ama ışık görünürlerde yoktu. 
"Eyvah!" dedi, "kaçırdık. Işık buradan evin altından görünür mü ki!" 
Koşarak örene gitti, gözlerini evin üstünün karanlığına dikti. Hışıltı bir ara 
kesilir gibi oldu. 
"Allah bin belasını versin," diye söylendi. "Tuh, ışığı kaçırdık. Kim bilir bir 
daha ne zaman gelir!" 
Soğuk, kar, boran gittikçe bastınyordu. Üstündeki kepenek bir yazma gibi in­
celmişti sanki. Üşüyor, eli ayağı yavaş yavaş donuyordu. Artık dayanamay acaktı. 
Keskin soğuk ciğerine işliyordu . Bugün de ateş yaksa, ateş bu korkunç boranda 
yanmazdı ki ... Yansa bile ısıtmazdı ki.. 
Hafif bir hışıltı duydu ... İşte geliyordu. Sevindi. Sonra hışıltı kesildi. 
"Bu ışık da batsın. Gelecekse gelsin. Amma da nazlanıyo r!" 
Birden bütün umudunu kesti: 
"Ben ermiş olsaydım, bu kadar yalvardım Allaha, değil ışığı, güneyi, ayı, yıl­
dızları bile gönderirdi," dedi usulca. "Varayım gideyim de sıcacık yatağıma yata­
yım. Ben, hiç hiç ermiş değilim. Ermiş olanlar böylesine donarlar mı? Üşümek ­
ten geberirler mi?" Dişleri biribirine çarprnaya başladı. Dişlerini sıkıyor, sıkıyor, 
bir türlü önüne geçemiyordu titremesinin. "Ermiş olanlar da böyle titrerler mi?" 
Kepeneğe iyicene sanlıp, sırtını örenin duvarına dayadı. Ölse de donsa da, 
ışığı görüneeye kadar, gün ışıyıncaya kadar burada bekleyecekti . "Buradan bir 
yere aynianın Allah bin belasını versin?" 
Dişlerinin tıkırtısı, titrernesi gittikçe azalıyor, bedeni çözülüyordu. Tatlı da bir 
uyku, ılık bir buğu gibi usul usul dört bir yanından yükseliyor, onu sanyordu. 
Bir şeyler, bir leylek sürüsü, katan hayalliyordu. Gökyüzünü ılık tatlı leylek­
ler almışlar. Gök, Çukurova göğüdür. Leylekler tüm kapamışlar maviyi. Koca­
man. Toros dağı kadar bir top hışıltı ışık içinde yüzüyor leylekler. Kınalı gagaları, 
ayakları ... 
Bozkırdan gene bir hışıltı geldi kulakları na. Taşbaş azıcık canlandı. Evin üstü­
nü şöyle bir araştırdı, bir şey göremeyince gene hışıltılı, leylekli, ışıklı hayallerine 
daldı. O gökteki Toros dağı kadar kocaman bir top ışığın içine tumalar giriyor, 
leylekler çıkıyor. Uçaklar gidiyor, pamuk tarlaları çıkıyor. Bir ara o top ışığının 
içine Torosun kırmızı gövdeli çam ormanı girdi. Sonra ışık, orman, leylekler, her 
şey silindi. Bir karanlığa gömüldü Taşbaş. 
Bir süre böyle karanlıkta kaldı. Bedeni uyuştukça uyuşuyordu. 
"Kalkayım da gideyim, sıcak yatağıma gireyim. Bu ışığın gelip geleceği yok," 
dedi. Ama yerinden doğrulamadı bile.