Çocukların en dikçesi atıldı: 
"O çoktan ölmüş. Ben yokmuşum daha ... " 
"Ya İnce Memedin?" 
Dikçe çocuk: 
"Ohhooo bre emmi sen de!.." 
Koca Osman kızıp gürledi: 
"Noolmuş, bre oğlum, bana?" 
Çocuk: 
"İnce Memed eşkıya oldu. Duymadın mı?" 
Koca Osman: 
"Ben, ne bileyim yavru! Ben Çukurovalıyım. İnce Memedin 
hiç akrabası, anası babası yok mu?" 
Çocuk bir "cık" yaptı. 
Koca Osman: 
"Kime misafir iner köye indiğinde?" 
Çocuk: 
"Durmuş Ali Emmime." 
Koca Osman: 
"Demek eşkıya oldu İnce Memed?" 
Çocuk: 
"Eşkıya oldu ya. Ağamızı öldürdüm diye, geldi köye, ba­
basının malını dağıtırmış gibi de Ağamızın tarlasını köylüye 
dağıttı. Yaa emmi! Çakırdikenliği de yaktırdı. Ağamız onu öl­
dürtecek . Onu hiç kimse sevmez bu köyde. Bir Durmuş Ali 
Bmminin avradı sever. Ağamız, onu da köyden kovacak." 
"Durmuş Alinin evi nerede oğul?" 
Çocuk başıyla işaret etti: 
"İşte o!" 
Koca Osman atımn başını çekti, Durmuş Alinin evinin önü­
ne gelince: 
"Tanrı misafiri," diye bağırdı. 
Don gömlek, yaka bağır açık Durmuş Ali, beli iki büklüm, 
dışarı çıktı. Sütbeyaz sakalı dizlerine değer gibiydi: 
'Tanrı misafiri hoş geldi," dedi. "Başım üstünde yeri var." 
Atının başını tuttu, ahıra çekti. 
içerde büyük bir ateş yamyordu . İçerisi saman, hamur, te­
zek kokuyordu. 
346