layan ve Çınar olmazlardı ki, işte ona dayanamaz­
dım. Çocuklarım benim hayatıma renk, ses ve an­
lam kattılar, en zor geçen günlerin sonunda, eve 
dönüp onların gülen gözleriyle ve bir sürü arkadaş­
larıyla karşılaşmak, dinlendir di beni. Hayatımın 
tüm evrelerini paylaştım oğullarımla. Onlar genç 
erkekler olana kadar hep yanımdaydılar. Çocukları­
mın gürültü patırtılarından, hastalıklarından, türlü 
çeşitli sorunlarından hele de arkadaşlarından hiç 
gocunmadım. Beni, hastanede içinde yaşadığım çi­
leli alemden alıp gençliğin neşeli dünyasına uçurur­
lardı. Bir koca tencere makarna pişirir, içine birkaç 
sosis doğrar, güle oynaya, afiyetle yerdik. Hep bir­
likte bulaşıkları toplardık. Arkadaşlarına yer yatak­
ları sererdim. Sevgililerine yüreğimi açardım. Gü­
nün siyasi olaylarını tartışırdık. Benim koyu De­
mokrat Partili, tutucu babam ve aşırı muhafazakar, 
disiplinli annemle hiç yaşayamadığım bir samimiyet 
ve hoşgörü ortamında, görüşleri mizi paylaşırdık. 
Çağlayan, arkadaşlarıyla kulağıma tuhaf gelen de­
ğişik müzikler yapardı, sabırla dinlerdim. Müzikle­
rine zaman içinde alışır, severdim. Bazen tempo bi­
le tutardım. Çocuklarım sayesinde, ayaklarım yere 
bastı, romantizmimden bir ölçüde sıyrıldım ve 
gençlerle ilişkim hiç kopmadı. Fakat babalarından 
ayrılmayı seçip, onları analı babalı büyüte memiş ol­
manın ukdesi hep içimde kaldı. Boşanmamış olay­
dık, çocuklarım okuldan okula savrulmayacaklardı, 
şehrin dört bir semtinde. Hayatlarında çok önemli 
94