Kemoterapi lerimden kalkıp hastalarıma, kon­
grelerime, dernek toplantıl arıma koştum. Hayatı­
mı hiç değiştirmeden yaşamaya devam ettim. 
Dolu dolu, doya doya yaşadım. Üstelik bu kez 
ölümün nefesini biraz da ensemde hissettiğim 
için, daha hızlı, daha çok çalışt ım. Daha fazla in­
sana el uzatayım diye, hem kendimi hem çevremi 
zorladım. 
Yedi sene müsaade etti bana. Sonra geri döndü. 
En az benim kadar ısrarcı ve kararlı çıktı, son geli­
şinde. Ben onu iki kez yendim, şimdi zafer sırası 
onda, heyhat! 
Uykum var ama mektuplar beni bırakmıyor. 
Onları okudukça, baştan yaşıyor gibi oldum haya­
tımı. Tarihimin derinliklerine yolculuk, sabaha ka­
dar devam edecek, böyle giderse. Yüzümü aldığını 
mektuplara gömdüm, kokladım kağıtları. Çocuk­
luğumu, gençliğimi ve özgürlüğe kavuştuktan son­
raki ilk yılları mı özledim. Burnuma bastırıp teker 
teker koklasam mektupları, annemin çamaşırların­
da tüten lavanta çiçeği kokusunu, babaannemin pi­
şirdiği mısır ekmeğinin, bindiğim Boğaz vapurları­
nın kömür, deniz, tuz ve demlenmiş çay kokusu­
mı, fakü ltenin laboratuvarlarındaki kimya kokusu­
mı, gençliğimin ve umutlarımın kokusunu burnum 
ayrıştırabilir mi, satır aralarında ... 
282