"Gelin bura ya." Sesi çok serili . "Siz kimin ölüsunü istiyor­
sunuz?" 
"Kardeşimiz Kara Osmanın ... İşte orada, aşağıda, don 
gömlek. .. " 
"Olamaz," diye bağırdı Yüzbaşı. 
"Olur," dedi kardeşlerden büyüğü, "çünkü o bizim karde­
şimiz Kara Osmand ır." 
"Ola maz! Onun Kara Osman olduğu ne malum? O İnce 
Memeddi r." 
"Nasıl olamaz Yüzbaşım? Hiç insan kardeşini tanımaz mı? 
Biz İnce Memedin ölüsünü alıp da ne yapalım, ne tanırız, ne de 
onu biliriz." 
"Belli olmaz," diye gene bağırdı Yüzbaşı. "Sizler hangi 
köyden olursun uz?" 
"Çok uzaklardan," dedi büyük kardeş. "Düldül dağının di­
binden, Meryemçil belinden." 
"Bu işte bir iş var Asım Çavuş. İnce Memedi Kara Osman 
diye alacaklar, dağlarda bir şeyler çevirecekler. Bütün köyler ve 
bütün kasaba halkı, onu tanıya nlar, görenler, bilenler, bu İnce 
Memeddir demediler mi?" 
"Dediler Yüzba şım." 
"Kadınlar ağıt bile söylemediler mi, ah İnce Memed, vah 
İnce Memed diye?" 
"Söylediler ." 
"Bunda bir oyun var!" Yüzbaşı alh kardeşe dönüp ayağını 
yere vurarak, sert çıkışh: "Sizin hepinizi hapsederim, yalancı­
lıktan, hileb azlıktan ." 
"Yüzbaşı öyle deme. Bir hançer de sen vurma yaramızın 
üstüne. Bir tuz da sen ekme yaramıza. Zaten dağ gibi kardeşi­
mizi yitirmi şiz, zaten bok yoluna gitm iş." 
"Bu kişi sizin kardeşiniz olamaz. İnce Memeddir o." 
"Nasıl olur Yüzbaşım, biz yedi kardeşiz, bütün Toroslarda, 
Maraşta, Göksunda, Andırında herkes bizi tanır, bizim yedimiz 
de biribirimiz e benze riz. Şöyle baksana alıcı gözle bize. Bize 
bütün Toroslarda yedi kardeşler derler. İnelim aşağıya istersen, 
Osmanın ölüsünün başında yan yana dizileıim, bakalım onu 
ölü olduğu halde birimizden ayırabilir misin?"