onlara, öfkeden çok, boyun eğme taşıdığım hissederek sinirlendi. 
"Ben de bir çömezim... Beni de avucunun içine aldığını düşü­
nüyordur. Arada bir, bir zamanlar Baudelaire etkisinde kalarak 
şiirler yazdığımı da hatırlatır! Hayır, bunlar çirkin düşünceler. 
Ben yapılması gereken şeyleri yapıyorum. Burada bir hareketi 
canlandırmaya çalışıyoruz..." Kendini zorlayarak dikkatle dü­
şündü: "Türkçü hareket dört yıldır uykudaydı... Ötüken dergisiyle 
canlanmaya, toparlanmaya başladı... Gıyasettin Kağan bir tehlike 
olarak belirdi... Bölünmemek için..." 
"Evet, şöyle ölçülü bir övgü... En çok da üstadın kendisi şa­
şacaktır buna. Hah, ha! Anlayamaz! Zaten hasta... Grip geçi­
riyormuş... Başına da bir âcil şifalar dileği koyarız... 'Ben ölüyor 
muyum?' diye düşünür. Evet, dosyalara bakalım..." Mahir Altaylı 
masaya oturdu, Muhittin'in önünde duran dosyaya uzandı. 
Muhittin dosyayı tutan bir tombul parmağı görünce, "Beni 
kandırdı!".diye düşündü. Sonra irkildi: "Hayır, kimse kandıramaz 
beni!" Mahir Altaylı'yı meyhanede gördüğü günü hatırladı: "O 
zaman halim selim bir ihtiyarcığa benziyordu... Şimdiyse şeytan!" 
Annesini, okul arkadaşlarını hatırladı. "Hiçbir zaman yoldan 
çıkarılan kurban rolüne girmeyeceğim. Her zaman yoldan çıkaran 
ben olacağım... Şeytanım ben! Kurbanlarımın şiirleri de elimin 
altındaki dosyada... Ama dosya orada..." 
Mahir Altaylı şiir dosyasını açmış, en üstteki şiiri görmüştü. 
Muhittin onun yüzüne dikkatli baktı, ama karşısındaki ne de 
olsa bir öğretmendi; yüzü kendini ele vermiyor, öteki şiirlere 
bakıyordu. Muhittin yayımlanabilecek olanları işaretlemişti. 
Mahir Altaylı gene, Muhittin onu meyhanede gördüğü zaman 
baktığı gibi, sanki, "Ben senin içinden geçenleri okuyorum!" 
diye düşünerek bakıyordu şiirlere. Birden sordu: 
"Bu Barbaros imzası nereden çıktı?" 
"Bir asker!" dedi Muhittin. "Milliyetçi duyguları gittikçe 
güçleniyor! Soyadını yazmamasını söyledim!" 
"Oo, demek tanıyorsun!" dedi Mahir Altaylı. "Milliyetçi bir 
asker... Dergimizi izliyor mu? Tanışmak isterdik onunla!" 
Muhittin elinden bir şey kaptırmak istemiyormuş gibi aceleyle: 
"Daha çok genç!" diye söylendi. 
"Hepimiz genciz!" diye gülümsedi Mahir Altaylı, ama Mu-
418