189 sayılamazdı. Siz esnaf hikayecilersiniz diyordu istas yon şefi bize. Aslında ben 
memur ya da esnaf olarak nitelen dirilmek istemiyordum; biz sanatçıydık. Ayrıcalı 
bir durum da olmalıydık. Ne var ki ayran, elma ve sucuk -ekmek satı cılarının uyanık 
olduğu gecelerde birbirimizi iterek yolcula ra mallarımızı beğendirmeye çalışırken 
'ayrıcalı bir durum da' olduğumuz söylenemez di. B iz de öteki satıcılar kadar 
bağırıyorduk malımızı satmak için. Tabii genç Yahudi'nin pek sesi çıkmıyordu; 
genç kadın da yiyecek satıcılarıyla perona inen yolcular arasında sıkışıp kalıyordu. 
Zaten satacak çok malımız da yoktu. İstasyon şefinin köhne daktilosunda her 
hikâyeden ancak bir iki kopya çıkarabiliyorduk. Son kopya lar da oldukça silikti, 
bunlara pek alıcı bulamıyorduk. Hikâ yeler bir iki kere satılmadı mı, eskiyor; onlara 
müşteri bul mak güçleşiyordu. Çünkü güncel konuları işleyen hikâyeler ya zıyorduk 
ve bir iki günlük modası geçmiş hikâyeleri uzat tığımız zaman yolcular, yüzlerini 
buruşturarak, "Bunları bi liyoruz, yeni şeyler yok mu?" diyerek bayat 
hikâyelerimizi suratımıza fırlatıyorlardı. O zaman da elma ve ayran satıcıla rına 
kaptırıyorduk  sıramızı.  
 Başka güçlüklerimiz de vardı: Tren her zaman bizim ku lübelerin önünde 
durmuyordu. Birinci perona çoğu zaman yük vagonlarım yanaştı rıyordu istasyon 
şefi. Bu yüzden eks pres, ikinci hatta üçüncü perona (bunlara 'peron' denilirse) 
yanaşmak zorunda kalıyordu. Yiyecek satıcıları bu durumu daha önce öğrendikleri 
için, treni oralarda bekliyorlardı. Biz hep son dakikada uyandığımız için, uyku 
sersemi çoğu ke re önce yük vagonlarına çarpıyorduk telaşla. Sonra vagonla rın 
çevresini dolaşmak, raylar ın arasından gece karanlığın da dikkatle geçmek 
gerekiyordu. Trenin durduğu yer de iyi aydınlatılmıyordu. Özellikle bu, bizim için 
çok önemliydi: Küçük hasır sepetler içinde tomarlar halinde duran hikâye lerimiz, 
hemen satılmıyordu. Her yolcu, tomarları (g enellikle hırpalayarak) açıyor, hiç 
olmazsa sayfalara bir göz atı yordu. Karanlık işimizi zorlaştırıyordu. Satırları iyi 
görme dikleri için baştan savma bir göz gezdirdikten sonra geri ve riyorlardı.  
 Satışlar iyi gitmiyordu. Savaş yıllarıydı. Ekmek bile p ahalıydı. Ayrıca sık sık 
karartma yapılıyor, istasyonun ölgün ışıkları eserlerimizi büsbütün aydınlatmaz 
oluyordu. Böy le gecelerde çalışmak da anlamsızlaşıyordu. Kara perdele rini sıkı 
sıkı örttüğümüz pencerelerimizin gerisinde, mavi kâğıtlara sardığımız  lambaların 
donuk ışığında, satılıp satıl mayacağı belirsiz kısa hikâyelerimizi yazmaya 
çalışıyorduk. Allahtan, aldıkları malı doğru dürüst incelemeden, üstelik iki misli 
para vererek kapışan yataklı vagon yolcuları var dı. Bunlar yemeklerini yemekli 
vagon da yedikleri için bi zim pis ayrancılara, elmacılara ve sucuk -ekmekçilere 
(özel likle onlara) aldırmazlardı. Ülkede taze olarak hikâye satı lan tek istasyon