Hançerini, dürbününü, tabancasını, fişeldiklerini aldı Bat­
tal Ağanın önüne koy du. 
"Bunlar obada kalsın, belki bir gün bir İnce Memed daha 
düşer bu obaya. Bunlar öteki yitip gitmiş, imi timi belirsiz ol­
muş İnce Memedindir diyerekten ona verirsiniz ." 
Dün akşamdan bu yana oldukları yerde duran obanın ona 
armağan ettiği filintayı gördü, vardı onu da fişekliklerle, taban­
cayla, hançerlerle birlikte yerinden aldı, getirdi Battal Ağanın 
önüne koy du. 
"Bu da ondan sonra gelecek İnce Memedin olsun," dedi 
gülümseyerek. Öteberilerini, armağanlarını heybesine tıka basa 
doldurup omuzuna attı, dışarıya çıktı. Dışarda bütün oba çadı­
rın önüne birikmiş onu bekli yorlardı. 
"Hakkınızı helal edin," dedi İnce Memed onlara minnetle, 
sevgiyle bakarak, yürü dü. Başta Battal Ağa, yanında Kasımla 
Temir, obanın öteki ileri gelenleri, kadınlar, çocuklar, yaşhlar, 
bütün oba onu buldukları, keven dikenlerinin pespembe tüttü­
ğü yere kadar uğurladılar. 
İnce Memed ormana kadar, arkasına bakmadan geldi, ora­
daki, vurolduğu yerdeki kayalığın arkasını döndü, derede bir 
taşın üstüne oturdu, hey besinden Hürü Ananın ona getirdiği 
Delice koyağın narından bir tanesini çıkardı, nan okşadı, kokla­
dı. Pembe narın kabukları incelmiş, biraz da kurumuştu. Dişle­
riyle kabuktan bir parça ayırıp yere tükürdü, yavaş yavaş soya­
rak mayhoş, iri, ışıltılı taneli narın bir tanesini bile yere düşür­
meden yedi. Elini derenin suyunda yıkadıktan sonra, geldi eski 
yerine oturdu, düşüncelere daldı. Nereye gideceğini, ne yapa­
cağını bilmiyordu. Nereye gitse, bu eli kolu uzun Mustafa Ke­
mal Paşa onu bulamaz mıydı, bulup da asmaz mıyd ı? Bir de 
· Battal Ağanın o söylediği söz hiç aklından çıkmıyor du. O sözle­
rin etkisine kendisini o kadar kaptırmı ştı ki, neredeyse geriye 
dönecek, gece yarısı Battal Ağayı uyandıracak, ''bir İnce Me­
med giderse bini gelir," diyecek, tüfeğini alıp yürüyecekti. Bu 
söz onu cana getirmiş, daha şimdiden bambaşka bir insan et­
mişti. Acaba, bu söze Ferhat Hoca ne derdi, diye düşündü. Fer­
hat Hoca da mı Battal Ağa gibi düşünürdü? Hürü Anaya da gi­
dip hakkını helal ettirecekti. Acaba onun eşkıyalığı bırakıp git-
398