dostuyla karşılaştı. Ona sarıldı ve Cevdet Bey'in İtalyanca ol­
duğunu sandığı bir dilde ateşli ateşli konuşmaya başladı. Cevdet 
Bey saatine baktı: Üçü çeyrek geçiyordu. 
Az sonra, pansiyondan içeri girdiler. Doktor sıcaktan yakı­
nırken odanın kapısını Mari açtı. 
Nusret: "Doktor istemiyorum, kapayın kapıyı... İçeri karanlık 
girmesin!" dedi. 
Doktor, Mari'nin arkasından içeri girdi. Gözünün ucuyla, 
söylenip duran hastaya bir baktı. Çantasını yere bırakırken 
Mari'ye döndü, onu dikkatle inceledi ve duygulu bir sesle: "Je 
vous reconnais Mademoiselle Çuhacıyan!" dedi. Beklenmedik 
bir hareketle kadının elini öptü, başını ağır ağır yukarı kaldı­
rırken, bu sefer nedense Türkçe söyledi: "Saadetli Familya'daki 
rolünüze hayranım!" 
Nusret: "Kim bu? Ne oluyor?" diye söylendi. Sonra doktorun 
gülümseyerek kendisine yaklaştığını görünce: "Bana doktor değil 
soytarı getirmişsin!" dedi. 
Ama doktor aldırmamış gülümsüyordu: "Neniz var efen­
dim?" 
"Ölüyorum, veremim!" 
Doktor: "Öyle olduğu ne malûm?" diyerek Nusret'in yanma 
oturdu. 
"Malûm çünkü ben de doktorum!" dedi Nusret. "Üstelik, 
muayeneye de lüzum yok. Bu aşamadaki veremi, hastayı ilk 
görüşünde her doktor anlar. Baksana şu surata. Yanaklarım 
kayboldu. Sen mülki tıbbiyeden misin?" 
Doktor gene hoşgörülü bir suratla gülümseyerek: "Demek 
meslektaş oluyoruz!" dedi. 
"Mülki tıbbiyeden de, askeri tıbbiyeden de çıkanların akıllısı 
ihtilâlci, aptalı doktor olur!" diye bağırdı Nusret. 
Doktor gene aynı hoşgörüyle: "Ben akıllı olduğumu hiçbir 
zaman iddia etmedim!" dedi. Sonra galiba hoşgörüsünü de­
ğerlendirecek tek insan olarak gördüğü Mari'ye gülümsedi. 
Nusret: "Sen nesin, Yahudi misin?" dedi. 
Doktor: "İtalyanım!" dedi. Sonra başını Nusret'in gövdesine 
yaklaştırarak gömleğinin düğmelerini tuttu: "Müsaade eder 
misiniz?" 
32