FAKİR BAYKURT
 
399
 
 
sahabı oldu, görüyor musun şu fe
leğin işini?»
 
Küçücük gözlerini kırpıyor, kırmızı sakallarını elliyordu:
 
«Onun masalı da bitecektir...» diyordu.
 
Hepsi bu kadardı. Başka sözü yoktu.
 
Harmanlar kalkmış, yerler yurtlar süpürülmüştü. Bekçinin, 
çobanın, muhtarın, berber Sefer’in «hak»ları veri
lmişti. Kuşun kurdun 
hak’ı da damların başına saçılmıştı.
 
Birden Kır Abbas değişti.
 
Bir sabah erkenden, çok erkenden, daha gün doğmadan kalktı. 
Torunu Yeşer’i alıp sokağa çıktı. Değneğini taşlara vura vura evleri 
dolaştı. Kadın erkek kimi gördüyse kapılara
 
seslenip bir şeyler 
konuştu. «Elinizi çabuk tutun, çabuk çabuk çabuk tutun! Dün 
erkendi, yarın geç! Bu gece tam zamanı! Elinizi çabuk tutun! Bu gece 
ay aydınlık...»
 
Uykulu gözlerini ova ova Yeşer de «Şabuk şabuk! Yayın geç...» 
diyordu.
 
Kır Abbas köyü bir 
başından bir başına dolaştıktan sonra evine 
geldi.
 
Karısına: «Cennet!»
 
Oğluna: «Yusuf!»
 
Gelinine: «Senem!»
 
Torunlarına:«Haydar! Fatma!. .» dedi. «Yanıma gelin!»
 
Yeşer de «Şabuk!» dedi.
 
«Akşama kadar bekmez tavasını, kazanları, şıralığı yuyun paklayın! 
Köfe
, sepet, ne varsa çıkarın! Çabuk!..»
 
«Şabuk...»
 
Cennet karı Yeşer’i tepeden tırnağa bir süzdü:
 
«Sana ne oluyor gııı?» dedi.
 
«Şabuk, şabuk!»