çok yoruluyorduk, aradıkları mızı bulamamış ol­
maktan düş kırıklığı yaşıyorduk ama aramızdaki 
fark, ben her şeye sessizce katlanırken, onun sinir­
lerini etrafına bağırarak boşaltabilmesindey di. Ko­
camın bu kadar asabi olmasının kabahatini öncele­
ri kendimde aradım, azarlamalarına hiç ses çıkar­
madun. Zaman içinde bağırıp çağırmalarına alıştım 
ve tekrar hamile kaldım. İkinci çocuğumuzun do­
ğumuyla her şeyin yoluna gireceğine kendimi inan­
dırmaya çalışırken, içimde yaşamakta olan verem 
mikrobu omuriliğime sıçramaz mı! 
İşte o hastalıkla mücadele ettiğim bir buçuk se­
ne, hayatımın en meşakkatli devresidir. 
Çocuklarımın biri iki yaşını sürüyordu, diğeri 
yedi aylıktı teşhis konduğunda. Önceleri hastalığı 
çelik bir korse giyerek ve sürüyle ilaç alarak atlat­
maya çalıştım. Beceremedim. İkinci seçenek olan 
ameliyatı kabul etmek zorunda kaldım ki, bu, ame­
liyat öncesinde ve sonrasında hiç kalkmadan on üç 
ay boyunca yüzükoyun yatmak demekti . 
Çocukların doğumundan sonra, kayınpederi­
min bahçesindeki bir oda bir holden ibaret küçük 
eve geçmiştik. Ev, kışın pencerelerinin aralığından 
rüzgar alıyordu ve perişan vaziyettey di. Benim sağ­
lık durumunu düşünerek, Atilla'nın, Mecidiye­
köy'de ön tarafını muayenehane olarak kullanacağı 
bir daireye kiracı olarak geçtik. Hastalığım teşhis 
107