Orta Direk 279 
da kaşık yoktu. Hiçbir evde de bulunmazdı zaten. Kaşıkları üç taneydi. Üçü de 
yıpranmış, kenarları kırılmış, sapları yanmıştı. 
Kaşıkların birisiyle Meryemce, birisiyle Hasanla Ummahan, öteki yle de 
Aliyle Elif yiyordu. 
Ali kaşığını uzatıp pilavdan alıyor, kaşığı Elife geri uzatıyor, ötede durmuş 
kalmış Koca Halile bir göz atmadan da edemiyordu. O öyle bakarken bütün öte­
ki gözler de oraya çevriliyordu ister istemez. 
Bir yerde yemek yerken, düşman bile olsa, babayın kanlısı bile olsa yemeye 
buyur etmeden olmazdı. 
Alinin yüzü gittikçe değişiyor, ağzındaki lokmayı gönülsüz çiğniyor, elinde­
ki kaşığı bir zaman öylece tutuyor, Elif e vermeyi unutuyordu . 
Sonra Elifin verdiği kaşığı alamadı. Kaşık elinden bulgur tenceresinin içi­
ne düştü. Bir an bir sessizlik oldu. Hasan kaşığını pilava uzatmışken çekemedi. 
Meryemce de kaşığını pilava uzatamadı. 
Ali bir anasının, bir Elifin gözlerinin içine baktı. Sonra Koca Halilden yana 
bir göz attı. Sonra gene anasına ... Anasının gözlerinden gözlerini bir zaman ayır­
madı. Meryemcenin yüzü gittikçe yumuşuyordu. Artık gözlerinde o büyük öfke, 
tiksinme yoktu. Elifin gözleri de, ben karışmam, nasıl bilirsen öyle yap, diyordu. 
Ali yumuşacık, tatlı bir sesle, utanır utanır: 
"Halil Emmi bre," diye seslendi. "Ne durmuş oturmuşsun orada öylece? Gel 
de iki kaşıcık yemek ye. Gel Halil Emmi, gel! Bak neler geldi başımıza." 
Koca Halil ellerini yere dayayarak kalktı. Ağır ağır geldi sofraya oturdu. Kü­
çücük yeşil gözlerinin içinde acı bir gülümseme ... Yılgın, ürkek. 
Ali, tencerenin içindeki kaşığı aldı, ona verdi. Koca Halil, istemezcesine ek­
meği kırdı ağzına attı. Üstüne de bir kaşık pilav ... Yanına yönüne daha ürkek 
ürkek bakıyordu. 
Ali gülümseyerek bir parça soğan kırdı önündeki soğandan, eline verdi. 
Koca Halil elleri titreyerek kaşığı Aliye minnetle uzattı. Gözlerindeki ürkeklik 
sevince, minnete çevrildi. Sonra Ali kaşığı Elife aktardı. Elif Koca Hal ile. Kaşık el­
den ele gidip geliyordu . 
Meryemce hiç kimseye, hiçbir yere bakmıyordu. Gözleri kaşığından tencere­
ye, tencereden kaşığına gidip geliyordu. Sıkıntıda olduğu belliydi. 
Yemek bitince Koca Halil, Aliyi yeninden çekerek öteye, ilerdeki ulu dutun 
altına götürdü. 
"Gene Miratayın çiftliğine gittiler," diye başladı. "O gavur oğlu Sefere ben­
den başka kimse karşı koymadı köyde. O uyuz Taşbaşın oğlunu dersen, buraya 
inince Seferin has adamı oldu. Bir tek ben karşı geldim de ona, beni de öldürü­
yorlardı az daha. Ellerinden zor kurtuldum . Hep bir olup üstüme çullandılar.