kesesine daldırırd ım... Bu zamanda herkes 
başını kurtarsın, ona da amin. 
FATMA HANIM : (Halsiz, pek de inanmayarak) Kanunlar var 
şimdi komşum ... Nafakalar var ... Dul, yetim 
maaşları var ... Devlet düşünüyor her bir şe-
KOMŞU yi ... 
: E, devlet bilir işini. Kaz gelecek yerden ta-
vuk esirgemez elbet. Harcını, vergisini boy­
nu incelerden katbekat alacak kadar düşü­
nür her bir şeyi. Neyleyim ki, pul yalamakla 
karın doymuy or. Çocuk desen hiç büyümü­
yor. Ah, ah!.. Diyorum sana, en iyisi orospu­
luk diye ... Ne vergisi.,var, ne pulu! Aa! Söy­
letme beni işte! (Fatma Kadın maden suyu şişe­
siyle gelir.) Getirdin mi kız? Ne cehennemde 
kaldın? 
FATMA KADIN : He ya, getirdim hanımım ... Kapıcın:n karısı­
nı gördüm. İki gözü iki çeşme ağlayıp durur. 
KOMŞU : Oho, biz neye gönderdik, o nerelerde ... Hani 
şişe açacağı? Dur aman, ben alırım. İşine bak 
sen. (Mutfağa gider) 
FATMA HANIM : Kız kardeşi ne olmuş, sordun mu? 
FATMA KADIN : Amanın hanımım ... Aklım durdu benim de. 
Zati kadın kendi yakalahsıymış ... Öyle di­
yor. Ben hayrını görmedim, o da görmez in­
şallah, diyor ... İl'enip duruyor ... İrezillik ki 
tam irezillik hanımım ... 
FATMA HANIM : Yemeğini yedin mi sen? 
FATMA KADIN : Yerim hanımım. Dert etme ... (!kide bir sağdaki 
kapıya bakar.) 
FATMAHANIM : Ne o? Pek bir dertlenmiş gibisin? Kapıcının 
kansına mı? Sizde olmaz mı böyle şeyler? 
FATMA KADIN : Olmaz olur mu hanımcığım. Olmaz olur 
mu? Her gün bir hikaye ... Her akşam bir hi­
kaye ... Görseniz bir ... (Kapı zili hızla çalar , ye-
150