bir insanın içinden gelen bir sır. Değerli bir parça. Zarfı
özenerek açtı. Metin’in düzgün bir yazısı vardı: dolgun vedik harflerle okunaklı bir yazı. Yazarken, kâğıdı ikiye katla-madan kullanmış. Ben öyle yazmam. Satırlar, birbirine pa-ralel olsun endişesiyle kâğıdın altına çizgili bir kâğıt koy-muş anlaşılan. Eli, resim yapmaya yatkın olacak: yazı çokdüzenli değil çünkü, hafif bir sanatçı düzensizliği var. İyibir eğitim görseydi, başka bir insan olabilirdi belki. Nokta-lamaya dikkat ediyor. Biraz fazla virgül kullanıyor yalnız;benim gibi. Bazı kelimelerde imla yanlışları yapmış: bazıyerine bağzı yazmış. Birçok insan uzatmayı “yumuşak ge”ile yapar. Dur bakalım! Önüne konan, çok sevdiği bir pas-tayı yemekte acele etmeyen bir çocuk gibiydi: kenarına kı-yısına parmağını sürerek yavaş yavaş tadını çıkarıyordu.Şantiye odasındaki, yayları çıkmış eski maroken koltuğagömüldü, sigarasını yaktı ve telaşsız, okumaya başladı:
Sevgili T urgut kardeşim,
Acı haberi aldığım günden beri kendime gelemedim. Bu
ölümün içimde yaptığı çöküntüyü sana nasıl anlatsam?Günlerin nasıl geçtiğininin farkında değilim. Kalbimde ağırbir yük taşıyorum. Ben artık hiç gülemeyeceğim dostum.Her nefes alışımda kalbim ağrıyor. Yıllar geçtikçe kalbiminderinliklerinde biriken keder tortuları, içimi ağırlaştırıyor,nefes alamıyorum. Üzerime çöken karanlık, ruhumu ezi-yor, acı hatıraların izleri hafızama bütün keskinliğiyle kazı-nıyor. Dostumun ölümü de karanlık gölgeli harflerle orayayazıldı. Benim kaderim de bu acı hayatın içinde yaşamak.Kaderime isyan etmek istiyorum; ne yazık ki, bütün uğraş-malarıma rağmen bu karanlık havayı üstümden atamıyo-rum, silkinip doğrulamıyorum. Benim de herkes gibi kaygı-sız, sevinç dolu bir yaşantıya hakkım yok mu? diye soruyo-rum. Ben de herkes gibi günlük sevinçlerin, heyecanların
414