FAKİR BAYKURT
 
295
 
 
Dum istiyor musun?..»
 
Yeşer başını salladı: «îştiyom!»
 
Kır Abbas kalktı, su içirdi. «Haydi yat birez...» dedi.
 
«Yat
-
mee
-
ceeem! ..»
 
«Eyi kızım, kalk öyleyse... Kalk, hemen kalk
! ..»
 
Yeşer ayağa kalktı. Birden:
 
«Didee, dideee!..» diye bağırdı.
 
«Söyle kısım?»
 
«Dide e’em vaaay!»
 
«E’en mi var kızım? Dur öyleyse seni götüreyim!..»
 
Kucakladı çocuğu. Hayatın saçağına götürdü. Gübreliğin üstüne 
tuttu:
 
«Haydi piş piş piş! ..» dedi.
 
Rahat
 
rahat e’esini yaptı Yeşer.
 
Kır Abbas eğilip baktı aşağıya:
 
«Eferim kızıma! Maşşallah kızıma!..» dedi. «Çok şükür, ne güzel 
katılaşmış, şuna bak! ..» 
Ö
ptü Yeşer’i: «Al
-
lâl
-
lâââ!..»
 
Sonra dede torun, hayat sekisindeki keçeye oturdular.
 
Köy içi gelen gidenle
rle doluydu. Dolu tulukları sırtlayıp geçen 
gelinler, dana buzağı kovalayan çocuklar, önülcekle ottan gelen 
kadınlar, çapalarla bostandan gelen erkekler...
 
Karısıyle, kızıyle Pat Ali geçti.
 
Eğitmen Rıza, muhtar Battal’ın eve doğru yürüdü.
 
Hörü ebe büküle 
büküle Kel Bektaş’ın evin önünden geçti, 
yokuşa doğruldu.
 
Hakkı Çavuş, uzaktan Kel Bektaş’a lâf attı.
 
Avluda, Cennet karı, sunak taşında buzağıya tuz verdi. Senem 
kümesin ağzını kapattı. Fatma, ninesinin isteği üzerine, çömleği alıp 
aşağıya indi. Koca ineğ
in memelerini çeke çeke uzattı Cennet karı.