"Su vurdum işte !" dedi. 
Cennet Kan: · 
"Hiçbir şey kalmadı mı?" diye hayretle sordu. 
Döne: 
"Olanımız ocakta," dedi. 
Cennet Kan: 
"Ya nedeceksi n?" diye acıyarak sordu. 
Döne: 
"Bilmem," dedi. 
Cennet: 
"Gidip Mustuludan bir daha istesen ?" 
Döne: 
"İsterim ya," dedi. "Onda da kalmamış ... " 
Tıpi, yukardan beri, alabildiğine savuruyor. Tipi, göz açtır­
mıyor günlerdir. Ev aralarında köpekler bile yok. Köy , bir dağ 
başı gibi ıpıssız. Herkes, kapısını hacasım örtmüş içeri çekilm iş. 
ineği olanın evinde samanı da var. Kimsenin kimseyle bir ilişiği 
yok. 
Döne de gitmedik ev, başvurmadık kapı komadı. Belki bir 
hafta . Belki de on gün: "Ölürüm de Abdi Ağaya yalvarmam," 
dedi. "Ölürüm de ... " 
Her yıl böyle olur du. Köyün yandan çoğu aç kalır dökü­
lürdü kapısına Abdi Ağanın. 
Döne edemedi. Bir başma olsa neyse ne! Oğlan var. Gün­
lerden beridir ki oğlanın ağzını bıçaklar açmıyor. Yüzünde, du­
daklarında bir damla kan eseri kalmamış. Dudaklan incelmiş, 
aynen kağıt gibi. Bütün yüz, bütün beden durgun. Ölü gibi. Bir 
yere oturdu muydu, akşama kadar oradan kalkmıyor. Başını iki 
eli arasına alıyor , dalıp gidiyor. Bütün canı, hayatiyeti, kini, 
sevgisi, korkusu, gücü kocaman gözlerine toplanmış. Gözlerin­
de arada bir, iğne ucu gibi bir pırıltı yanar söner. Keskin, batan 
bir pırıltıdır bu! Bu pırıltıdan korkulur. Korkunçtur. Parçalama­
ya, atılmaya hazırlanmış kaplanın gözlerinde de aynı pınltı ya­
nar söner mutlak. Bu nereden gelir? Belki yaratılıştadır. En doğ­
rusu, çekilen işkencede, dertte, beladadır. Memedin gözlerine 
bu pırıltı, son bir yıl içinde gelip yerleşmiştir. Ondan önce Me­
medin çocuk gözleri bir hayranlık, bir sevinç içinde parlar dı. 
57