orada da iki ablas ının heyecanla ertesi günden bahsederek deli gi-
bi temizlik yapt ıklar ını görünce fikrini de ğiştirmişti. 
Odas ına geri döndü ğünde kap ısını kapat ıp bir sigara yakm ış 
ve böyle amans ız günler için yata ğının alt ındaki zulada saklad ığı 
yoldaşını çıkartm ıştı: bir şişe votka-limonlu Smirnoff. O andan 
itibaren hiç tela şsız ama gayet istikrarl ı durmadan içmi ş ve şişe-
nin çoğunu bitirmi şti. On sigara ve yedi duble votkadan sonra 
şimdi kayg ının esamesi kalmam ıştı içinde. Donmu ştu ruhu. As-
lında açl ık d ışında hiçbir şey hissetmiyordu. Odas ında at ıştırabi-
leceği yegâne şey akşamleyin evin önünde ba ğıran s ıska m ı sıska 
seyyar sat ıcıdan ald ığı bir paket kuru üzümdü.  
Geriye bir avuç kuru üzümü kald ığında, cep telefonu çald ı. 
Aram ar ıyordu.  
"Bu gece o evde kalman ı istemiyorum..." dedi kar şıdaki ses 
telefon aç ılır aç ılmaz. "Yar ın da, öbür gün de. Asl ında hayat ının 
geri kalan ında benden bir gün bile uzak kalman ı istemiyorum."  
Buna cevaben Zeliha Teyze inançs ız ve itimats ız k ıkırdad ı. 
"Lütfen sevgilim, gel benimle kal. O evi hemen terk et. Bak 
sana diş fırças ı ald ım. Temiz havlum bile var!" Aram kendi şaka-
sına ac ıyıp laf ını yanda kesti. "Onlar gidene kadar benimle kal."  
"Olmazzzz," dedi Zeliha Teyze sarho ş kesinliğiyle. "Hem 
böyle aniden ortadan kaybolu şumu sevgili aileme nas ıl aç ıklanz 
o zaman?"  
"Hiçbir şey aç ıklamak zorunda de ğilsin, lütfen," dedi Aram 
yalvanrcas ına. "Geleneksel bir ailedeki kara koyun olman ın böy-
le bir faydas ı vard ır en az ından. Ne yaparsan yap, eminim kimse 
hayret etmez. Delidir-ne-yapsa-yeridir kontenjan ından faydala-
nırsın. Hadi. Lütfen gel benimle kal."  
"Asya'ya ne derim?"  
"Hiçbir şey, hiçbir şey söylemek zorunda de ğilsin... Biliyor-
sun."  
Telefonu s ıkı sıkı tutan Zeliha Teyze etraf ına ördüğü kasvetin 
içinde ana rahminde bebek gibi k ıvrılıp dertop oldu. A ğırlaşan 
gözkapaklann ı kapad ı ama hemen sonra enerjisini toplay ıp sor-  
 du: "Aram ne zaman bitecek bu haf ızas ızlık? Bu zorunlu bellek 
kayb ı. Bu daimi unutkanl ık. Hiçbir şey söyleme, hiçbir şey hat ır-
lama, hiçbir şey aç ıklama, ne onlara ne kendine... Bunun bir sonu 
yok mu?"  
 "Şimdi düşünme bunu," diyerek onu rahatlatmaya çal ıştı 
Aram. "Vicdan ını rahat b ırak biraz. Kendine çok yükleniyorsun. 
Yann sabah uyan ır uyanmaz buraya gel. İstersen ben gelir al ırım." 
"Aşkım... keşke gelebilseydim..." diye m ınldand ı Zeliha Tey-
ze, Aram onu telefondan görebilecekmi ş gibi ac ılı yüzünü Öteki 
tarafa çevirdi. "Havaalan ında onlan kar şılamam gerekiyor. Bu ai-
lede araba kullanabilen bir ben var ım, unuttun mu?"  
Aram bunu dü şünerek sessiz kald ı. 
"Endişelenme," diye f ısıldad ı Zeliha Teyze. "Seni seviyo-
rum... seni çok seviyorum... hadi art ık uyuyal ım." 
Telefonu kapat ır kapatmaz derin bir uykuya dald ı Zeliha Tey-
ze. Telefonu nas ıl kapatt ı, votka şişesini nas ıl kenara kald ırdı, si-
garas ını nas ıl söndürdü, ışığı nas ıl kapad ı, yorgan ın alt ına nas ıl 
girdi hiç hat ırlamayacakt ı, ertesi sabah korkunç bir ba ş ağnsı ve 
eksik bir battaniyeyle uyand ığında. 
"İstanbul so ğuk mudur? Daha kal ın bir şeyler alsa m ıydım?" diye 
sordu Rose, sormamas ı için üç geçerli sebep olmas ına rağmen: 
Birincisi bu soruyu daha önce de sormu ştu, ikincisi bavulunu çok-
tan haz ırlam ış ve kapatm ıştı, üçüncüsü Tucson Havaalan ına doğ-
ru yola ç ıkm ışlard ı ve art ık bunlan dert edinmek için çok geçti.  
Kans ına bu üç sebebi tek tek hat ırlatmak içinden gelse de 
Mustafa Kazanc ı gözlerini yoldan ay ırmadan ba şını iki yana sal-
lad ı. 
Yola ç ıkacaklan gün, Rose'la Mustafa havaalan ına gitmek 
için evden ö ğleden sonra dörtte ç ıkm ışlard ı. İki uçak yolculu ğu 
bekliyordu onlar ı: biri uzun, di ğeri daha da uzun. Önce San Fran-