gözüne ilk çarpan cümle şuydu: "Dilencilerin arasına girip 
kaderini beklemeye başladı." 
Bünyamin bu karmakanşık durumdan nasıl kurtulması 
gerektiğini kestiremiyordu . Ne var ki yapılması gereken ilk 
şeyden son derece emindi. Bir yolunu bulup babasını dilen­
cilerin arasından kurtannak zorundaydı. Fakat bu koskoca 
şehirde şüpheyi çekmeden onu bulması hiç de kolay değil­
di. Zaten geçtiği her mahallede yüzündeki yaralar nedeniy­
le dikkat çekmişti. Bu zorluğu gidermenin yollarını uzun 
uzun düşündü. Aklına, kendisini yolcu eden babasının söz­
leri geldi. Uzun İhsan Efendi ona tekrar tekrar, maceranın 
bir ibadet olduğunu söylemişti. Oysa kendisini içinde bu­
luverdiği bu macera kötülükler ve belirsizliklerle doluydu . 
Kışın ortasında, sefer mevsimi değilken, o kaleyi niçin ku� 
şatmışlardı? Eğer bu işi Zülfiyar'ı kurtarmak için yaptılar­
sa, bu adam kaleden neden çok değerli bir belge değil de, 
o uğursuz parayı getirmişti? Üzerinde bir tek yazı ve tuğra 
görünmeyen bu zifiri siyah para neden bu kadar değerliy­
di?. Bütün bu sorular onun hiç mi hiç merakını uyandırmı­
yor, cevapları da onu zerre kadar ilgilendirmi yordu. İstedi­
ği şey, eski güzel, rahat, endişesiz ve tekdüze günlere dön­
mekti. İnsanların Dünya karşısındaki kayıtsızlığını da işte 
tam bu anda kendi zihninde yakaladı ve babasının sözleri­
ne bir anlam vermeyi başardı: Bu dünyada insanların kork­
tuğu tek şey öğrenmekti. Acıyı, susuzluğu , açlığı ve üzün­
tüyü öğrenmek onların uykularını kaçırıyor, bu yüzden 
daha rahat döşeklere, daha leziz yemeklere ve daha neşe­
li dostlara sığınıyorlardı . Dünyaya olan kayıtsızlıkları ba-1 
zan o kerteye varıyordu ki, kendilerine altın ve gümüşten , 
zevk ve safadan, lezzet ve şehvetten bir alem kurup, ke­
der ve ızdırap fikirlerinin kafalarına girmesine izin vermi­
yorlardı. Oysa Uzun İhsan Efendi, Dünya'nın şahidi olma­
nın gerçek bir ibadet olduğunu sık sık söylerdi . Her insan 
90