Profesör hemen dersten çıkarak mektep müdürüne fitm iş ve 
bir istifa dilekçesi yazarak hemen o anda istifa etmiş. Profe­
sörün istifa sebebi sorulmuş ise de verdiği cevapta, sınıfta 
bir talebe vardır; o talebe sınıfta oldukça ben ders veremem 
demiştir.
Mustafa İnan, Evliya Çelebi anlayışını ve üslûbunu çok 
sevmekle birlikte, bu tarzın bilime karışmasını istemiyordu. 
Masal ile gerçeğin ayrılmasından yanaydı. Kendisi hakkında 
arılatılan masallara karşıydı. Gerçeğe yakın Mustafa İnan 
masallarını bile, "Yakıştırmadır canım," diyerek reddediyor­
du. Bu milletin artık masal dünyasından, çocukluk dönemin­
den kurtulmasını istiyordu. Bu milletin gerçek, inanılır bilim 
adamlarına ihtiyacı vardı.
Ne var ki bu millet gerçek bilim adamlarım efsaneleştir­
meden yapamıyordu: Adanalı Mustafa hiç ders çalışmadan 
koca Mühendis Mektebi'ni bitirebiliyordu, hem de her ders­
ten tam yirmi not alarak, yani tam not alarak bitiriyordu. 
Bu yüzden profesörler, birbiri arkasından mektebi terketme- 
ye kalkıyordu. Mustafa'yı iktisattan imtihan eden Yetiminde 
Tevfik Bey, "Kürsümü hemen bu çocuğa terke hazırım," de­
mişti. İşte İngiliz de gitmişti; bu gidişle mektepte hoca kal­
mayacaktı. Hocalar Mustafa'ya sorulan ‘usulen’ soruyor ve 
ne karşılık alırlarsa alsınlar, tam numara veriyorlardı. Böyle 
olunca Mustafa neden çalışsın? Neden bir şeyler öğrensin? 
Hayır, yalandı; Mustafa İnan çalışıyordu. Sınıf arkadaşı İb­
rahim (Batukan) anlaşılan, efsaneden yana değildi: "Mustafa 
İnan, sabah zili çalmadan yanm saat önce kalkar, duş-banyo 
alırken traşını da beraber olur. Daha kimse yokken yemek­
haneye dalar, kahvaltısını yapar. Daha önce, kalk zili çalar­
ken bornozla, bizlerin uyuduğu yatakhaneden geçerek giyin­
miştir. Sıhhati, teraveti ve sabahın zihin açıklığı ile bir, bir 
buçuk saat derslere gözatardı. Bu metodik çalışması kendisi­
ne çok şeyler kazandırmıştır. B ir kere; daha talebe iken ar-
77