KOMŞU : Gördün mü sen şu olan işi? O dükkanda se-
nin de o kadar emeğin vardı. 
FATMA HANIM : Unut dükkanı. (Zorla gülümsemeye çalışır.) Yi­
ne tel-duvak takamadın bana, gördün mü? 
KOMŞU : (O da zorla gülümsemeye çalışır.) Bekleriz, ace-
lesi ne? Bir gün takarım elbet. Nedir o elin­
deki? 
FATMA HANIM : Bilmem ki. Hastanenin kapısında tutuştur­
dular. Atmamışım da baksana ... 
FATMA KADIN : (Mutfak kapısından gelir. Lambanın düğmesini 
çevirir.) Karanlık oldu da hanımım ... 
KOMŞU : (Kağıda bakar, okur:) "Efe boykot. Gönlümüz 
sizinledir. Kadınları Kalkındırma Derneği" 
(Kağıdı buruşturup sobaya atarken:) Gördün 
mü bak. Gönüller bir olsun. 
FATMA KADIN : Neymiş hanımım? Et mi dağıtıyorlarmış? 
KOMŞU : Yok canım. Et yemeyeceksin ... Gönlünü ge-
niş tutacaksın. 
SADIK : (Elinde gazete kağıdına sarılmış paketlerle mut-
fak kapısından girer.) Hadi kız, hazır mısın? 
FATMA KADIN : Dur hele, domuzun oğlu, acelen ne? Hanı­
mımın bir hatırını bile soramadım ... 
KOMŞU : Gene gelir sorarsın. Hadi. Şimdi komşumun 
işi var. 
FATMA KADIN : Hakkını helal et hanımım. 
FATMA HANIM : Sen de sağ ol. Kusura da bakma. Gönder-
mek istemezdim ama ... 
SADIK : Bey ağbiye de geçmiş olsun. 
FATMA KADIN : He ya. Tez iyileşir inşallah. 
FATMA HANIM : İnşallah. 
FATMA KADIN : Kalayım hanımım. Para pul istemem. Sen 
kal dersen, kalıyım. 
FATMA HANIM : İsterim ama, elimden ne gelir Fatma Kadın? 
(Yanına gider, çocuğun yüzünü açar, bakar.) 
191