2 
Çakırdikeni en pis, en kıraç toprakta biter. Bir toprak ki 
bembeyaz, peynir gibidir. Ot bitmez, ağaç bitmez, eşek ineiri bi­
le bitmez, işte orada çakırdikeni keyifle serile serpile biter, bü­
yür, gelişir. 
En iyi toprakta bir tek çakırdikenine rastgelinmez. Bunun 
sebebi, bir kere iyi toprak boş kalmaz, her zaman sürülür ekilir. 
Bir de, öyle geliyor ki, çakırdikeni iyi toprağı sevmez. 
Ne iyi, ne kötü boş bırakılmış orta halli toprakta da biter 
çakırdikeni. Çakırdikenini söker, yerini ekerler. Toros etekleri­
nin doruklara yakın düzlükleri bu minval üzeredir. 
En uzun çakırdikeninin yüksekliği bir metre kadar olur. Bir 
sürü de dalları vardır. Dallar dikensi çiçeklerle donanır. Bu çi­
çekler beş perli, yıldız gibi, uçları sert, sivri iğnelerin ortasında­
dır. Her çakırdikeninde bunlardan yüzlerce bulunur. 
Çakırdikeni bittiği yerde bir iki, üç dört tane bitmez. Öyle 
üst üste, öyle sık biter ki arasından yılan geçem ez. İğne atsan 
çakırdikeninden yere düşmez. 
Balıarda zayıf, açık yeşildir. Hafif bir yel esse, toprağa de­
ğecekmiş gibi yatar. Yaz ortalarında, dikende, önce mavi da­
marlar peyda olur. Sonra yavaş yavaş dikenin dalları, gövdesi 
mavileşir. Açıkça bir mavidir bu ... Sonra mavi gittikçe koyula­
şır. Bu en güzel bir mavidir. Bir tarla, uçsuz bucaksız bir ova 
tüm maviye keser. Gün batarken eğer bir yel eserse mavi dalga­
lanır , hışı rdar , aynen deniz gibi. Gün batarken sular nasıl kıza­
rır, çakırdikeni tarlası da öyle kızarır. 
12