eski bir fikir ve üslup ayr ılığıdır aslında. Ama bu ikilem yal - 
nızca İslam tarihine özgü de ğil; İbrahimî dinlerin hepsinde 
mevcuttur. Ulema ile Sufilerin, ak ıl ile yüre ğin, kural-temel- 
li-din ile a şk-temellf-dmin at ışmasıdır bu. Seçim sizin!" 
Kelimelerin a ğırlığını sindirmemizi beklercesine bir müd- 
det durdu Şems. Gözlerini üzerimde hissettim, sanki bir s ır- 
rı paylaşıyorduk. Derken devam etti: "En nihayetinde ne ho- 
canız, ne ben bilebilece ğimizden fazlas ını biliriz. İkimiz de 
üstümüze dü şeni yapıyoruz. Belki o da kör, ben de körüm. 
Önemli olan şu: Bakan ın kör olmas ı güneşin ışığına halel ge- 
tirmez ki! Keza insanlar aras ındaki tart ışmadan Allah etki- 
lenmez." 
Şems-i Tebrizî bunu der demez sa ğ elini yüre ğine koyup 
  
322 
hepimize, hatta bir kö şede tepkisiz duran Şeyh Yasin'e bile 
selâm durdu. Sonra kap ıyı açtı ve çıktı gitti. Arkas ında derin 
bir sessizlik b ıraktı. 
İrşad'm dürtüklemesiyle kendime geldim. "Ne o, bak ıyo- 
rum çok etkilendin" dedi gayet alayl ı. "Demek sende sufi yü- 
reği varmış!" 
Cevap yeti ştirme gere ği duymad ım. Sustum. Di ğerlerini 
bilmem ama ben bugün Tebrizli Şems ile tan ıştığıma mem- 
nundum. 
Cengâver Baybars 
Konya, Mart 1246 
Bozguncu! Ars ız! Terbiyesiz! Hiç edep yok bu adamda! 
Tebrizli Şems'in medreseye bask ın yapıp talebelerinin 
karşısında amcama meydan okudu ğunu duyunca kulakla- 
rıma inanamad ım. Keşke ben de orada olayd ım. O zehirli 
ağzını açmaya f ırsat bulamadan ensesinden tuttu ğum gibi 
kapı dışarı ederdim. Maalesef amcam bunu yapamam ış. 
Aralarında nasıl bir at ışma geçmi şse o günden beri ö ğren- 
ciler orada burada, bire bin katarak anlat ıp duruyor. Söy- 
lediklerinin ço ğu katıksız yalan. O yoz dervi şe fazla paye 
veriyorlar. 
Bu gece asab ım bozuk. Hep o fahi şenin yüzünden. Bir tür- 
lü aklımdan çıkmıyor kaltak. Çöl Gülü gizli çekmeceleri olan 
bir ziynet kutusu gibi. Sana ait oldu ğunu, elinde tuttu ğunu 
sandığın anda bile ula şılmaz ve kilitli. 
İçime dert olan esas şey gösterdi ği teslimiyet. Ben ona da- 
yak atarken neden direnmedi? Neden yumruklar ıma karşı 
koymadı? Ayağımın dibinde paspas gibi dirençsiz yat ışı du- 
rup durup gözümün önüne geliyor. Bana vursa, ba ğırıp çağır- 
  
323 
sa ya da yard ım istese hemen dururdum. Ama öylece yerde 
yattı; ağzını bile açmad ı, attığım her tokad ı kabullenerek. 
Ölüp ölmemek bile umurunda de ğildi sanki. 
Günlerdir bunu dü şünüyordum. Sonunda dayanamad ım, 
gene kerhaneye gittim. Yolda akl ıma geldi, acaba Çöl Gülü 
beni görünce ne yapacakt ı? Şikâyet etmeye kalkarsa ya da 
beni görmek istemezse, hünsa patronun eline üç be ş kuruş sı- 
kıştıracaktım artık. Her şeyi kafamda hesaplam ıştım. Her 
ihtimale haz ırdım. Hazır olmadığım tek ihtimal onu orada 
bulamamakt ı. Meğer Çöl Gülü kaçm ıştı. 
"Ne demek Çöl Gülü burada de ğil?" diye patlad ım. "Ya ne- 
rede?" 
Kerhaneci hünsa a ğzına bir lokum at ıp sinirli sinirli çi ğne- 
di. "Boş versene o kalta ğı" dedi şapırdatarak. "Sana di ğer 
kızlarımızı gösterelim Baybarsc ığım, olmaz m ı?"