Yer Demir Gök Bakır 487 
çoğalıyor. Bereket ki sesi sadası kesildi, uzun bir süre ağzını kolay kolay açamaz 
Memidik. Yoksa, Allah göstermesin, her gün Taşbaşın ardındaki ışık çağala çoğa­
la, yer gök ışığa keserdi. 
Ulan ne olurdu yani, ne olurdu Memidik, bir söyleseydin, ben, ben yalan 
söyledim deseydin! İşte o zaman Taşbaşın ayağı suya ermişti. 
Memidik belki de söylerdi. Bir yolu bulunmadı. Karakolun uzatmalı onba­
şısının eline geçseydi o, su gibi söyletirdi. Memidik de köyün ortasına gelir, ya­
lan, yalan söyledim diye bas bas bağırırdı. 
Ne talihsiz başı vardı şu Seferin. Bu işte her şey onun kötülüğü için çalışıyor­
du. Adil, köylü, akrabalan bile, yerdeki karınca, gökteki kuş, sudaki balık bile 
söz birliği etmişler Taşbaş karşısında yenilsin, beş paralık olsun diye onunla uğ­
raşıyorlardı. Bu kadar gücün karşısına bir insan akılda Eflatunu zaman, güçte Za­
loğlu Rüstem, kurnazlıkta İsmet Paşa bile olsa çıkamazdı. Çıksa bile işte böylece 
rezil olurdu. 
Şu Memi diğin ne suçu vardı da oğlanı bu hale, yarı ölü bir hale getirmişti. O 
deli Örnerin eline verip de çocukcağızı, çont ettirmişti. Şimdi Kır ismailin kızı, 
aşağıdaki odada oğlana tabiplik yapıyordu . 
Memidiğ in bulunduğu odaya girdi. Kır İsmailin kızı çocuğun başucuna otur-
muş, onun başına ıslak bez koyuyordu. 
Sefer sordu: 
"Gözünü hiç açtı mı avrat?" dedi. 
Kır İsmailin kızı: 
"Açtı," dedi üzüntüyle . "Konuştu da ... Ama çok yanıyor. Su istedi, su da ver­
dim. Ölmeyecek ." 
Sefer: 
"Ne yapalım ," diye oradan uzaklaştı. "Kendi yaptı, kendi gördü cezasını. 
Ölürse ölür." 
Bu hikayeyi Memidik uydurmasa, sanki başkası uydurmayacak mıydı? Böy­
le hikayeterin öylesine talibi çoktu ki ... insan böyle hikayeler uydurmaya, uy­
durdukları hikayelere inanmaya, inandıktan sonra büyük bir esriklik içinde baş­
kalarına anlatmaya, onları da inandırmaya can atarlardı. Neylersin ki böyle bir 
uydurukçuluk insanoğlunun huyunda var. Çıkasıca, kuruyasıca huyunda var. 
Yazık oldu çocuğa, çok yazık etti. Ama, o da söyleseydi. Bir köy, bir insanı 
kurtarmak için o da bir insaniyedik yapsaydı. İki dudağının arasındaydı, söyleyi­
verseydi, ne yitirmiş olurdu ki, hiç. 
it oğlu it, ölsün ve de bir iyice gebersin. 
Bugün hava açık. Belki kasabadakiler gelirler. Günlerden beri şu hava na­
sıl gitti! İki adım öteni göremezsin. Her şey, hava bile ona karşı. Taşbaşla birlik. 
"Ulan herif gerçekten ermiş mi ne 7"