177 30. FÜSUN ARTIK YOK 
Koşar ad ımlarla evlerine gidiyordum. Daha Alaaddin'in dükkân ının 
köşesine gelmeden, az sonra onu görünce hissedece ğim şeyler içimde 
şimdiden aş ırı bir mutluluk olarak h ızla yükselmeye ba şlam ıştı. 
Temmuz s ıcağında gölgelik bir köş ede uyuklayan bir kediye 
gülümserken, do ğrudan evlerine gitmeyi daha önce neden 
düşünmediğimi sordum kendime. Karn ım ın sol üst yan ındaki a ğrı 
şimdiden yumu şam ış, bacaklar ımdaki isteksizlik, sırt ımdaki yorgunluk 
hissi kaybolmu ştu. Eve yakla ştıkça içimde onu orada bulamama 
korkusu yükseliyor, kalbim bu yüzden h ızlan ıyordu: Ne diyecektim 
ona, karşıma annesi ç ıkarsa ne diyecektim? Bir ara eve dönüp çocukluk 
bisikletimizi almay ı düşündüm. Ama birbirimizi görür görmez bir 
bahane bulmaya gerek olmad ığını ikimiz de anlayacakt ık. Kuyulu 
Bostan Sokaktaki küçük apartmanın serinli ğine bir hayalet gibi girdim 
ve uykuda gezer gibi ikinci kata ç ıkıp zile bast ım. Merakl ı müzegezer 
de önündeki dü ğmeye lütfen bass ın ve o y ıllarda Türkiye'de çok moda 
olan, kuş cıvıltısı sesi çıkaran bu kap ı zilini benim de iş ittiğimi ve ayn ı 
anda yüre ğimin de g ırtlağımla ağ zım aras ına s ıkışmış bir kuş gibi 
çırp ınd ığını düş ünsün. 
Kap ıyı annesi açtı ve apartman karanl ığındaki yorgun yabanc ıya, 
davetsiz bir sat ıcıya bakar gibi bir an burun k ıvırd ı. Sonra beni tan ıdı, 
yüzü ayd ınland ı. Bundan umutlanınca, karn ımdaki a ğrı hafifçe azald ı. 
"Ah Kemal Bey, buyrun!" 
"Geçiyordum, bir u ğrad ım Nesibe Hala," dedim radyo tiyat- . 
rolar ındaki mahalleden harbi ve mert delikanl ı gibi. "Geçen gün fark 
ettim. Füsun dükkândaki i şi b ırakmış . Merak ettim, hiç aramad ı beni, 
nas ıl geçti k ızım ızın üniversite imtihan ı?" 
"Ah Kemal Bey, yavrucu ğum, gel içeri de dertle şelim." 
Bu dertle şme sözündeki imay ı bile kavrayamadan, annemin o kadar 
terzilik ahbaplı ğı ve akrabal ık hukukuna ra ğmen bir