Gir bakalım. Gir hele. (Fatma Hanımı holde 
sanarak usulca içeri doğru fısıldar.) Bana bak, 
bu işte bir hayır var. (Dışarı doğru) Gel ha­
tun. Gir hele. (Sağdaki kapıdan, o her yerde pek 
çok rastladığımız köyden gelme, köy-kent karışı­
mı eski giysileri içinde, yaşı belirsiz bir kadın gi­
rer.) Neredesin komşum? Gel, gel! (Komşu 
yeni gelene kapının ağzında yer gösterir.) Otur 
kız. Kız mısın, karı mısın neysen, otur da 
konuşalım. Bakalım neyin nesisin, kimin iti­
sin ... 
FATMA KADIN : He, ya gonuşalım hanımım ... 
(Fatma Hanım elinde bir süpürgeyle gelir.) 
FATMA HANIM: Elimi yıkıyordum da ... 
(Yeni geleni görür.) 
KOMŞU : Bak. Bak ki bak. Bir hayır var bu işte. Kadın 
iş arıyormuş ... Bizim kapıyı çalmış da ... (Yeni 
gelene) Adın ne kız senin? 
FATMA KADIN : Fatma, hanımım. Fatma gadın derler ... 
KOMŞU : A, vallahi bu işte bir hayır var! (Fatma Hanı-
ma gülerek) Ayol, adaşmışsınız üstelik ... 
FATMA KADIN : He ya, Fatma gadın deyi çağırırlar beni... 
KOMŞU : İyi aman, iyi. Anladık. Kör müyüz? Kadın 
olduğundan şüphe eden yok. 
FATMA HANIM : Ne istiyormuş, komşum? 
KOMŞU : İş, dedik ya .(Fatma Kadına) Nerelisin kız sen? 
FATMA KADIN : Yozgat'ın köylüğünden, hanımım. 
KOMŞU : Evli misin? 
FATMA KADIN : He ... He ... 
KOMŞU : (Fatma Hanıma) Bak, evliymiş de. Başı bağlı. 
İyidir iyi. Gözü dışarda olmaz hem. 
FATMA HANIM : Fakat komşu m... Bilmem ki nasıl olur ... 
Hem ... Arif... 
KOMŞU : Arifinden başlatma beni �dit ("Pat'ma Ka-
101