Orta Direk 257 
Eliyle babalarını gösterirken birden eli kalakaldı. Sonra yanına düştü. Ayak­
ta duramadı, yere çöküverdi. Şu arkada görünen yokuş Süleymanimm yokuşu 
değil miydi? 
"Beş günlük yol iki günde alınır amma, Süleymanimm yokuşu çıkılmaz. Bo­
zuk bahçeye ulaşınalı ki... Yılanın, arının ... " 
Çocuklar da analarının yanına çöktüler. Süzülmüş gitmişler, kararmışlar­
dı. Gözleri kocamandı ikisinin de. Yüzleri kadar. 
Az sonra gözlerini açan Elif gene yokuşa baktı. Bir duman içindeki yokuş gö­
ğe doğru, bulutlara doğru ağıp gitmişti. Şimdiye kadar nasıl çıkınışiardı bunu' 
Köylü pamuktan dönünce bunları hasta hasta burada, yokuşun altında bulacak, 
gerisin geri alıp götürecekti . Meryemcenin de ölüsünü götürürler miydi ola? 
Yoksa burada, gurbet elde mi koyariardı fıkaranın cesedini? Meryemce hiç ıssız­
lığı, yalnızlığı sevmez. Gurbet elde deli olur. Kemikleri sızılar. "Ben," dedi, "ben 
sırtıma alır da götürürüro ölüsünü, kemiklerini. Şu ıssız dağda kornam onu." 
Bir bu yana, bir o yana baktı. Akarsuyun çakıllan düzlüğü doldurm uştu. Il­
gınların kökleri yumuşak kum içindeydi. Su püreninin kokusu geliyordu. 
"Yavrularım, yavrularım," dedi en tatlı sesiyle. "Yavrularım." 
Hasanı kolundan tuttu kaldırdı. Hasanın sırtında sarılı kiraz çubuklarının 
ucu bir köke takıldı. Hasan doğrulamadı, yere düştü. 
"Yavrum," dedi, çubuklan kökten kurtarırken, "şunları atmadın gitti. Biz ca­
nımızı götüremiyoruz zaten. At şunları!" 
Çubuklan çocuğun sırtından çözdü, kaldırdı öteye attı. Hasan hiç ses çıkar-
madı ama gözlerini de anasının gözlerine dikti kaldı. Elif başını çevirdi. 
"Haydi yürüyün ... Ne kaldı ki ... İşte babanız oracıkta." 
Yürüdüler. 
Hasan dönüp dönüp çubuklara bakıyordu. Bir adım atıyor, duruyor bir çu­
buklara bakıyor, bir anasının gözlerinin içine gözlerini dikiyordu. 
Elif tıkandı. Çocukların yanında, karşısında ağlayabilseydi. .. Koşarak gitti, 
geride kalmış çubukları aldı, getirdi. 
Bacaklarını çemreyip suyu geçtiler. Suyu geçerken Ummahanın ayağı kaydı 
yuvarlandı. Ipıslak oldu. Elif elinden tuttu, sudan çıkardı onu. 
Yükün yanına gelirierken Ali gözlerini açtı onları gördü. Gözlerini bile kır­
pamıyordu . 
Çocuğun çubuklarını küt diye yere atan Elif vardı kocasının elini tuttu. Eli 
soğuktu. İçi ürperdi. Oldum olası soğuk elden korkardı. 
Yerdeki çubuklara sevgiyle bakan Hasanın yorgun yüzünde bir sevinç belirdi. 
E lif: 
"Nasılsın Ali?" diye zayıflamış kederli sesiyle sordu.