Uzun uzun çal ıştıktan sonra ne güzeldir sokaklarda yürümek! Âlem Allah taraf ından sanki daha dün 
yarat ılm ış gibi yepyeni ve şaşırtıcı gözükür. 
Bir köpek gördüm, bütün köpek resimlerinden daha manal ıydı. Bir at gördüm, usta nakka şlar ım daha 
anlaml ısını çizerler. At Meydan ı'nda bir ç ınar ağacı gördüm; az önce resminin yapraklar ına mor sürdü ğüm ç ınar 
ağacıydı. 
İki y ıldır oradan geçen alaylar ı resmettiğim At Meydan ı'na ç ıkıp yürümek insan ın kendi resmetti ği şeye 
çıkıp yürümesine benziyor. Bir soka ğı döneriz, e ğer Frenk resmindeysek çerçeveden ve resimden ç ıkar gideriz; 
eğer bizim Heratl ı üstatlar gibi yapt ığımız resimdeysek, Allah' ın bizi gördü ğü yere geliriz; e ğer Çin 
resmindeysek resimden hiç ç ıkamay ız, çünkü Çinlilerin resimleri hiç bitmeden uzar gider. 
Hazinedarba şı'yla ödenecek ücretlerden, Padi şahımız için nakka şlar ın haz ırlamakta oldu ğu hediyelerden, 
kitaplardan, nak ışlı devekuşu yumurtalar ından, nakka şlar ın s ıhhati, afiyeti ve huzurundan, gerekli boya, alt ın 
varak ve di ğer malzemenin teinin edilmesinden,-s ıradan şikâyetlerden ve dileklerden, Cihanpenah Padi şahımızın 
keyif, istek, ne şe ve iradelerinden, havadan sudan, benim gözlerimden, merceklerimden, bel a ğrılar ımdan, 
Hazinedarba şı'nın alçak damad ından ve tekir kedisinden söz etmek için bulu ştuğumuz eski Divan Odas ı'na 
götürmüyordu beni kap ı oğlan ı. Sessizce Has Bahçe'ye girdik. Bizden de sessiz a ğaçlar aras ından denize do ğru 
suç işler gibi zarifçe indik. Yal ı Köşkü'ne yakla şıyorum, demek ki Padi şahımı göreceğim, oradad ırlar diyordum 
ki kendime, yoldan ç ıktık. Üç be ş ad ım yürüdük, sandalhanelerin arkas ında, taştan bir binan ın kemerli 
kap ısından girdik. Bostanc ı fırınından bir ekmek kokusu geliyordu. K ırm ızı kıyafetli Bostanc ı hasekilerini 
görmüştüm. 
Bir odada Hazinedarba şı ve Bostanc ıbaşı. Melek ve Şeytan! 
Padişahımız için saray bahçesinde idam, i şkence eden, sorguya çeken, dayak at ıp, göz ç ıkar ıp, falakaya 
yat ıran Bostanc ıbaşı bana tatl ı tatl ı gülümsüyordu. Sanki bir han hücresini payla şmak zorunda oldu ğum ufak 
tefek bir oda arkada şı bana sevimli bir hikâye anlatacak. 
Ama Bostanc ıbaşı değil, Hazinedarba şı anlatmaya ba şlad ı: 
"Efendimiz, bundan bir y ıl önce çok gizli tutulmas ını istedikleri bir elçilik heyetinin hediyelerinden olmak 
üzere bir kitap haz ırlat ılmas ını bana buyurdular," dedi mahcup bir edayla. "Bu gizlilik yüzünden kitab ı 
Şehnameciba şı Lokman üstad ımıza yazd ırmay ı uygun bulmad ıklar ı gibi, hünerine hayran olduklar ı seni de 
kar ıştırmak istemediler. Şehzadelerin sünnetlerini anlatan Surname ile sizlerin yeterince me şgul olduğunuzu 
takdir ediyorlard ı." 
Odaya girer girmez, bir alça ğın bana iftira etti ğini, bu resimde küfür var, şu resimde sizi hicvediyor, diyerek 
Hünkâr ı etkilediğini, yaşıma bak ılmadan işkenceye yat ırılmak üzere oldu ğumu dehşetle hayal etmi ştim. Şimdi 
Padişahımız benden ba şkas ına bir kitap sipari ş ettiği için, gönlümü almaya çal ışan Hazinedarba şı'nın sözleri, 
baldan da tatl ı geliyordu bana. Kitab ın fazlas ıyla bildiğim hikâyesini dinledim, yeni bir şey de öğrenemedim. Bu 
dedikodular ı da biliyordum: Erzurumlu Nusret Hoca'y ı da, nakka şhanedeki çeki şmeleri de elbette. 
Bir soru sormu ş olmak için cevab ım bildiğim bir şeyi, kitab ı kimin haz ırlad ığını sordum. 
"Bildiğiniz gibi Eni şte Efendi," dedi Hazinedarba şı. Gözlerimin içine bak ıp ekledi. "Eceliyle ölmedi ğini, 
öldürüldü ğünü biliyor muydunuz?" 
"Bilmiyordum," dedim çocuk gibi yal ın bir şekilde, sustum. 
"Padişahımız çok çok öfkelendiler," diyordu Hazinedarba şı. 
Yar ım ak ıllıydı Enişte Efendi denen bu şaşkın. Bilgisinden çok özentisi, akl ından çok hevesi oldu ğu için 
usta nakka şlar ondan alayc ılıkla, gülümseyerek söz ederle rdi. Cenazede bir bit yeni ği hissetmi ştim zaten. Acaba 
nas ıl öldürülmü ş? 
Hazinedarba şı anlatt ı. Fecî. Ya Rabbi sen bizi koru. Kim? 
"Padişah' ın bir buyru ğu var," dedi Hazinedarba şı. "Surname gibi bu kitab ın da bir an önce bitirilmesini 
istiyor..."