geldi; sesini duyduklarından kuşkuluydu. Cebinden bir kâ-
ğıt parçası çıkarmaya çalışan adama doğru atıldı. Ayağı ta-buta takıldı, yere düştü. Tabut, bu çarpmayla yerinden oy-nadı ve hemen yanındaki çukura yuvarlandı. Demek çukurvarmış. Demek, T urgut’un düşündüğünün, bilmeden istedi-ğinin tersine, hep dışarda, güneşin altında ve papatyalarınarasında kalamayacaktı Selim. “Tabut ne kadar hafifmiş,”diye düşündü. “Yalancı herifler. Boş yere yarım bırakıp git-tiler işi.” Ayağa kalktı. Küçük adamlar da kaybolmuştu. Çu-kura baktı: derin, karanlık ve biçimi belirsiz bir çukurdubu. Tabut görünmüyordu. Bu karanlık kuyunun çevresindedolandı. Yeni kazılmış toprağın çimenlerle birleştiği yere birtaş dikilmişti. Taşın üstünde kabartma bir yazıt vardı. “Hiçolmazsa yazıt koymayı düşünmüşler bu çarpık taşın üstü-ne. Düzgün bir yazı olsa.” Taşa yaklaştı, okumaya çalıştı.Kargacık burgacık harfleri zorlukla söktü: “TURgUT Öz-BEn 1933-1962.” Geriye sıçradı: “Hayır! Olamaz!” İçininboşaldığını hissetti birdenbire: göğsünden midesine, oradanda bacaklarına doğru bir kayıp gitme. “Hayır! Selim olmalı!Ben, Nermin’le buluşacaktım.” Birden yanında Selim’i gör-dü, tarifsiz bir korkuya kapıldı: acaba? Bütün gücüyle çene-sini oynatmaya çalıştı: “Doğru mu bu, Selim? Nasıl olur?Sen de biliyorsun ölmediğimi, değil mi? Yoksa ikimiz de öl-dük mü?” Selim başını salladı. Nasıl anlamamıştı. “Demektabut bunun için hafifmiş. Ama ben o kara adamları gör-düm, konuştum onlarla.” Selim gene başını salladı: “Onlarseni görmediler ki.” “Parayı az bulduklarını söyledilerama...” “O sözler sana değildi. Cenaze memuruyla konuşu-yorlardı.” Kendi ölümüne üzülmekle birlikte, Selim’i gör-düğüne sevinmişti. “Belki o da ölmemiştir,” diye düşündü.“Peki, hüküm neydi Selim? Kimin hakkındaydı? Benim mi,senin mi?” “Bilmiyorum.” dedi Selim: “Her zaman söyle-mezler. Zaten, bilinen, beylik sözlerdir. Her hükümden bir-
34