M em ed: 
"Abdi Ağa evde mi?" diye hışımla sordu. 
Kadın: 
"Yok,'' dedi. "O gayri eve gelmiyor lımağına kurban oldu­
ğum Memedim. Abdi Ağa olmaz olsun ." 
Bu sırada evdekilerin hepsi de uyanmış titreyerek eşkıyala­
ra bakıyorlard ı. Abdi Ağanın iki kansı, iki oğlu, misafir bulu­
nan başka köyden kadınlar ... 
Memed, Çavuşa emir verdi: 
"Önüne düşsünler de evi ara. Abdiyi gördüğün yerde kafa­
sına sık!" 
Çavuş : 
"Beş kurşunun beşini de kafasına boşalhnm. Parça parça 
ederim ." 
Kadını tüfeğinin dipçiğiyle dürttü: 
"Bir ışık yak da düş önüm e." 
Kadın, hiç ses çıkarmadan bir çıralık daha yakh. Çavuşun 
önüne düştü. 
Memed, ortada dimdik, bir hışım gibi duruyordu. Küçü­
cük gövdesi büyümüş, dev kesilm işti. Korkun çlaşmışh. Evdeki 
kadınlar ağlaşıyorla rdı. İki çocuk rüzgardaki dal gibi titreşiyor­
du. 
Ne kadar geçti belli değil. Çavuş geldi . Umutsuz umutsuz : 
"Her köşe bucağı aradım, yok," dedi. 
Ka dm: 
"Bir ay önce Çukurovaya gitti. Senin geleceğini biliyor , 
gözlerine uyku girmiyo rdu," dedi. "Başını aldı da gitti ." 
M em ed: 
"Çavuş," dedi. 
Çavuş: 
"Buyur," dedi. 
Memed, çocuklan gösterdi. 
"Bunlann ikisini de dışan çıkann. Gerekeni yapın." 
İki kadın birden Memedin ayaklanna atıldı: 
"Kurbanlar olduğum Memedim, benim sahilerimin ne gü­
nahı var? Yoluna öldüğüm Memedim. O gavur diniiyi bul da 
onu da öldür. Benim yavrularıının ne günahı var?" 
242