Dudaktan Öpü şmek 
53ralar ımda canlanan bütün Füsunlarla kar ışarak gitgide büyü- yordu. Bu  
ilk ve uzun öpüş melerden, aramızda yavaş  yavaş gelişecek ola n 
sevişme tören ve ayrınt ılar ından, yeni bir bilginin ve benim için de yeni 
olan bir mutluluk çe şidinin ilk ipuçlar ını v e  b u  d ü n yada pek se yrek
kavuşulan bir cennetin kap ısının aralan ışını sezi yordum. Öpü şmemizle
birlikte, sanki önümüzde yaln ızca tensel bir zevkin ve gittikçe arta n
cinsel bir arzunun kap ılar ı değil, bizi yaşamakta oldu ğumuz bahar
öğleden sonras ının d ışına çeken bü yük, geniş, kocaman bir Zaman da
açılıyordu. 
Ona âş ık olabilir mi ydim? Derin bir mutluluk hissedi yor ve  
endiş eleni yordum. Bu mutlulu ğu ciddi ye alman ın tehlikeleri yle hafife  
alman ın baya ğılığı aras ında ruhumun s ıkışabileceğim, kafam ın 
karış ıkl ığından ç ıkarıyordum. O ak şam, Osman, karı sı Berrin ve  
çocuklar ı, annemle babam ı görme ye, bize ak şam yemeğine geldi.  
Yemekte Füsunu, öpü şmelerimizi akl ımdan geçirdi ğimi hat ırlıyorum. 
Ertesi gün, öğ le vakti tek ba şıma sinema ya gittim. Akl ımda film  
seyretmek hiç yoktu, ama ö ğle tatilinde her zamanki gibi Satsat'm yaşlı 
muhasebecileri ve çocuklu ğumda ne şeker oldu ğumu bana  
hat ırlatmaktan ho şlanan şefkatli ve ş işman sekreterleri yle birlikte  
Pangalt ı daki esnaf lokantas ında yemek yiyeme yeceğimi hissedi yor, 
yaln ız kalmak isti yordum. Aralar ında hem arkada ş hem de  
"alçak gönüllü müdür" rolünü o ynama ya çal ıştığım memurlar ımla 
gürültü yle şakalaş arak yemek yerken, Füsun'u, öpü şmelerimizi  
düşünmek, saatin bir an önce iki olmas ını beklemek bana a ğır gelecekti.  
Osmanbe y'de Cumhuri yet Caddesinde vitrinlere bakarak dal gın 
dalg ın yürürken Hitchcock haftas ı ilan ına kan ıp girdiğim filmde de,  
Grace Kell y'nin bir öpü şme sahnesi vard ı. Beş dakika arada içti ğim 
sigara, ö ğle matinesine gelen ev kad ınlar ıyla okulu asan tembel  
öğrencileri hat ırlats ın di ye yıllar sonra bulup müzeme ko yduğum 
buzlu "Alaska Frigo", yer gösterici-