öpemiyordu? Y�la nmıştı da ondan mı, yoksa alçak gönüllülüğünü mü 
yitirmişti? 
Babasına sormadan büyük oğlu bir Mc;rsedes satın aldı. Uzun bir 
süre AlaTemire bunu duyurmad ılar. Halbuki Temir otomobilin alın­
dığı gün her şeyi, otomobilin fiyatını, parayı nereden bulup verdikleri­
ni, otomobilin modelini, her şeyini, her şeyini öğr enmişti. Hiç oralL 
görünmedi, haberi bile yokmuş gibi davra ndı. Otomobil yarı yıkık ev­
lerinin kapısında arada sırada gelip duruyo r, Temir Ağa görmezlikten 
geliyo rdu. 
Büyük oğlan babasının her şeyi öğrendiğini, sustuğunu anlamak­
ta gecikmedi. Bir gün otomobili yudu, temizledi, evin önüne çekti : 
"Bunu aldım baba," dedi. · · 
T emir Ağa uzun uzun otomobilin yöres ini dolandı , tekerlerine, 
direksiy onuna, amblemine, aynalarına, en çok aynal arına baktı, bir 
çocuk gibi otomobille oynadı, çalıştırıp yeşil ışığını gördü. Yeşil, kır-.· 
mızı, sarı... Koltuğa çöktü, ön koltuğa geçti. Oğlu onu merakla izli-
yordu. . 
"Kasahada bu aradahadan b�ka kimde var?" diye sordu. 
"Kimsede yok," dedi oğul övünerek. Sonra ansıdı. "Kunbo ğada 
var ariıa bundan değil, bu son. mode l." 
"Demek böylesi şu kasahada hiç kimsede yok?" 
"Yok, " dedi oğul. 
Otomobilden çıktı, az ötede · dUrdu, göğe göğün derinliğine 
uzunca baktı, sonra içini çekti : 
"Demek kasahada bundan hiç kimsede bir tane bile yok? " 
"Yok," dedi oğlu. 
"Çağır kardeşl erini." 
Oğul hemen koştu. Toz toprak içindeki üç delikanlıyla birlikte 
geldi . 
Ala Temir kabardı, birkaç kere elini çırptı. Ağzı oynadı ama ses 
çıkmadı. Kendi yöresinde döndü. Güldü, yüzü acıl�tı. Ağlayan bir 
hal aldı, dudakları sarkarak. Gene güldü, yüzündeki o ağlamsı hal si­
linmeden ... 
"Ağanız diyor ki bu otomobilden kasahada bir tane bile hiç kim­
sede yoğumuş ." 
"Yok," dedi onanca oğul.