Orta Direk 127 
Elif uzun zaman orada durdu. Arkasından baktı: 
"Netsin neylesin fıkara," dedi. "Netse neylese faydasız. Biz bu gidişle Çukura 
inineeye kadar el pamuğu toplar da, bitirir de ... Belki de köye dönerken karşı­
mızdan gelirler. Bu kış Çukurda kalsak mı?" 
Konak yerine döndü. Suya tarhana ısladı. Ali kim bilir ne zaman gelirdi? 
Belki gece yarısı, belki de gün ışırken ... Ocağın yanına oturdu. Başını dizleri 
üstüne koydu. Çocuklar yanında habire konuşuyorlardı ama o hiÇbir şey anla­
mıyordu. 
Hasan: 
"Ana kele," dedi, "ebem dağda tek başına korkmaz mı?" 
Ummahan: 
"Korkmaz işte," dedi. "Korksaydı biz yanında kalırdık." 
Hasan: 
"Sus bre," dedi. "Sana demiyoru m. Ana, korkmaz mı?" 
Elif duymuyordu . Hasan dürttü: 
"Korkmaz mı? Hışt, hışt ana! Korkmaz mı? Korkmaz mı diyorum sana, ana7" 
Kız: 
"Korkmaz, korkmaz," diye karşılık veriyordu ona boyuna. 
"Ana kele, sana diyorum, korkmaz mı?" 
Sert dürtmüştü. Elif başını kaldırdı, apak, donuk gözlerle, ne dediğini bil-
meden: 
"Korkmaz," dedi, başını dizlerine koydu. 
Hasan somurttu: 
"Yah! Korkmazmış. Bir korkar ki. Ödü düşer." 
Ummahan: 
"Kormaz işte," diye üsteleyince, Hasan saçlarına yapıştı. Kavgaya başladılar. 
Elif yeniden başını kaldırdı, ölgün bir sesle: 
"Ne istiyorsunuz batasıcalar ? Bizim derdimiz bize yetmiyor mu ki?" dedi, 
başını geri koydu. 
Analarının bitkin sesi çocukları ürküttü. Orada, mahzun, kederli gözleri 
yerde durdular kaldılar. 
Ali hem yürüyor, hem de boyuna kendi kendine söyleniyordu. 
"Yarın değilse öbürsü gün, yarın değilse öbürsü ... Yarın değilse ... Pamuğa gi­
rerler. Bir de bereketliyse pamuk. Vay anam vay! Herkes bir etek parayla döner. 
Vay kara başım vay. Vay ocacığı batasıca kem talihim vay! Satılmazsm ki sata­
lım, atılmazsın ki atalım. Bu gidişle bir yolu üç kere yürürsen, varılır mı Çuku-