"Resim ne eliyorsa onu diyorum!" 
"Hep böyle kaçarsın!" dedi Melek. Sonra ilk hızım aldığını 
düşünüyormuş, ilk yargısını da vermek üzereymiş gibi çevresine 
gene merakla baktı ve kaşlarını çattı. "Babaannem kötü galiba..." 
dedi. 
"Evet." 
"Merak ediyorum doğrusu!" 
"Neyi?" 
"Ne bileyim ben! Üzülüyorum. Dün bütün gece vallahi onu..." 
Bir tabureye oturuyordu, birden şüpheyle irkildi. 
"Otur, otur, kuru orası, leke yapmaz!" dedi Ahmet. 
"Korktum! Burası da çok dağınık!" 
Ahmet: "Bak, bundan alındım!" dedi. "Ben burayı günaşırı 
toplarım!" 
"Öyle mi? Yerleri kim süpürüyor? Emine Hanım mı?" 
Ahmet: "Fatma geliyor onbeş günde bir," dedi sıkıntıyla. 
"Kim o? Cemil'lerinki mi? Biliyor musun bizimki kaçtı. Neden 
kaçtı, anlayamadım. Üç gün önce..." Birden sustu, Ahmet'in 
yüzüne sıkıntıyla baktı, iç çekti: "Çok üzülüyorum babaannem 
için!" 
"Evet!" 
"Sıkıyor muyum seni? Bir sigara içip gideyim bari! Seni rahatsız 
edecekse yakmayayım. Eniştene hep seni örnek gösteriyorum. 
Çocuk dört yıl önce içmeyeceğim dedi ve şıp diye kesti diyorum!" 
Çantasından çıkardığı kibriti yaktı. "O da ne diyor, biliyor 
musun? O sanatçı eliyor! Halbuki sanatçılar tütünü ve alkolü 
çok kullanır değil mi? Sahi, sen de bir sakal bıraksana!" 
"Elin yanacak!" dedi Ahmet. 
"Pardon! Çok mu konuşuyorum?" 
Melek sigarasını yaktı. Ahmet bir sandalyeye oturdu, "Evet, 
babaannem için üzülüyorum!" 
"Gördün mü onu?" 
"Tabii... Paltomu, paketlerimi oraya bıraktım..." 
"Konuştunuz mu?" 
"Benle hep konuşur ya! Konuştuk! Beni hemen tanıdı, sevindi. 
Sonra kaç yaşındasın diye sordu. Otuzüç olduğumu söyleyince 
gene işle, Cevdet Bey gitti, bir hafta sonra beni avutmaya sen 
555