Şunu bilesiniz ki bu yaln ız benim fikrim de ğildir. Rumi  
genç bir adamken o koca Sufi, o e şsiz eczac ı, o meşhur attar 
ile tanıştığında, Feriddüdin-i Attar hazretleri şöyle demi şti: 
  
98 
"Çok geçmeyecek, bu o ğlan âlemin yüre ği yanıklarının yürek- 
lerine ate şler salacak." Muteber feylesof, muharrir ve muta- 
savvıf İbn-i Arabi Hazretleri ise bir gün genç Rumi'yi babas ı- 
nın peşi sıra yürür görünce şöyle buyurmu ştu: "Fesuphanal- 
lah! Bir okyanus, bir gölün ard ında gidiyor." 
Daha yirmi dört ya şındayken Rumi şeyhlik makam ına er- 
di. Bundan tam on üç sene sonra bugün Konya halk ı onu ken- 
dilerine örnek almakta. Her Cuma dört yandan insan, s ııf 
Mevlâna'n ın Cuma hutbelerini dinlemeye şehre üşüşür. Zât- ı 
alileri f ıkıhta, felsefede, ilm-i heyet'te, kimyada ve dahi cebir- 
de emsalsizdir. Denir ki daha şimdiden on bin müridi vard ır. 
Müritleri a ğzından çıkan her kelimeye k ıymet atfeder. Ve onu 
sadece îslam tarihinde de ğil, dünya tarihinde müspet bir de- 
ğişime yol verecek, yüce bir münevver addeder. 
Bundan bir müddet evvel Kayseri'ye ta şındım. Uzak da ol- 
sak Rumi'yi her zaman evlad ım sayarım. Müteveffa babas ına 
onu bir an bile dualar ımdan eksik etmeyece ğime dair söz ver- 
dim. Lâkin benim vadem dolmak üzere, bir aya ğım çukurda. 
Rumi her ne kadar kâmil ve ilmine vak ıf bir kimse olsa da, 
kimsenin çözemedi ği bir bo şluk taşımakta içinde. Ne ailesi- 
nin ne müritlerinin doldurabildi ği bir bo şluk bu. Birkaç kez 
bana içini döktü ğünde kendisi de buna yak ın bir tespitte bu- 
lundu. " Şüphesiz ki haml ıktan uzak ve ar ınmışsın ama aşk 
odunda pi şmedin. Kadehin a ğzına dek badeyle dolu olsa da 
ruhuna öyle bir kap ı açmalı ki dolan sular ta şsın" dedim. Ne 
yapmalı diye sual edince, "sana bir yolda ş gerek" dedim ve 
Kuranı Kerim'de yazan bir hükmü hat ırlattım: "Mümin mü- 
minin aynas ıdır." 
Mesele bir daha aç ılmasaydı, belki de tümden unutacak- 
tım ama ben Konya'dan ayr ılmadan evvel Rumi bana bir 
rüyadan bahsetti. Uzak bir diyarda ar ı kovanı gibi bir şehir- 
de birini ar ıyormuş. Arapça kelimeler yaz ılıymış etrafta. İn- 
sanın nefesini kesen bir günbat ımıymış. Dut ağaçlarında ke- 
  
99 
tum kozalarda vakitlerinin gelmesini bekleyen ipekböcekleri 
varmış. Sonra kendisini evinin avlusunda, kuyunun ba şında 
bir elinde fenerle beklerken görmü ş. Birinin ard ından ağlı- 
yormuş. 
İlk başta bu rüyan ın neye delalet etti ğini kestiremedim. 
Anlattıklarında aşina gelen bir şey yoktu. Derken bir gün, "te- 
sadüfen" bir ipek mendil hediye al ınca, bilmeceyi çözdüm. 
İpekböceklerine ne kadar dü şkün oldu ğunuz hat ırıma geldi. 
Zaviyenize dair duyduklar ımı hatırladım. Rumi'nin rüyala- 
rında gördü ğü yerin sizin dergâh olabilece ğini düşünmeye 
başladım. Hulasas ı biraderim, Rumi'nin arad ığı yoldaşın ça- 
tınızın altında olabilece ğine kaniyim. İşte bu mektubu yaz ış 
nedenim budur. 
Böylesi bir kimse zaviyenizde mevcut mudur bilemem ama 
eğer öyleyse kendisini bekleyen yazg ıya dair malumat ı ona 
bildirip bildirmemek size kalm ış. Şayet bu co şkun ırmakları 
birbirine kavu şturup, ilahi A şk ummanına tek nehirde ak ıt- 
maya, iki Hak dostunu tan ıştırmaya bir nebze olsun fayda- 
mız olursa, ne mutlu ikimize. 
Lâkin, hesaba katmam ız gereken bir husus daha var. Rumi 
her ne kadar nüfuzlu, itibarl ı, çok sevilen bir zat olsa da san-