Ne kadın söyle mişti, ne Hasan, ne de Kara Bekir. Çok önceden Ha­
sanla Bekirin karısının ilişkilerini bütün köy biliyordu. Son gün de 
yunağın çalılıkları arasında, iş üstün deyken Hasanla kadını kelebek 
aviayan beş altı çocuk görmilş, kadının ödü kopmuştu. Bu sefer nasıl 
olsa Bekirin kulağına gidecekt i. Bekir sabırlıydı . Hasanı ara�aktan 
hiç yorulmuyordu. İşi gücü bırakmış uyuegezer dolanıp duruyordu or­
talıkta. Hem de gece gündüz. Dur durak bilmeden, uyku dünek gör­
meden . Hasan yok ortalarda. Başını almış gitmiş. Bir sabah çok yağ­
mur yağdi: Günün ucunun azıcığı , duman lı, çok kırmızı, bir hoş dağ­
ların üstünden görünür gibi etmişti. Yağmur taş gibi hep birden düş­
milştü yere. Dolu gibi, ağır. Kara Bekirin sırtı kamçı yemiş gibi ağrı­
yordu. Kayalık, içi ışıltılı, cam kırıklarıyla donmuş gibi ışıltılı çakmak­
taşında. Kırmızı, daha çok mor, birazcık sarı, keskin ... Her yer, her 
yan kayalıktı. Dur Hasan, dedi Kara Bekir, Hasan durdu. Gözleri ko­
caman, iri iri açıldı, yuvalarından dışarıya fırladi . Orada, kayanın yanı 
başında bütün kanı çekilmiş, elleri titreyerek kaldı . Gözlerini Bekirin 
elindeki tabancanın ağzıtıa dikmiş, durmadan pörtlek gözlerini kırpış­
tırıyordu. Bekirin elinin titrernesi geçti. Hasan Bekirip o anda taban­
eayı ateşley eceğini sanıyor du. Bekir de öyle sanıyordu. Nedense Bekir 
tetiğe çökm edi. Hasanın korkusu daha da arttı. Bir hoş, bir kusmak 
geldi içinden, bekledi . Kara Bekir gözlerini yumdu, tetiğe basac aktı, 
basmadı . Gözlerini açınca Hasanın yalvarır, donmuş gözleri ni, iki 
yana açılmış donmuş kollarını gördü. Gözleri donuk cam gibiy di. 
Kara Bekir gene tetiğe çökemedi. Hasanın yüzü apaktı. Gözleri de git­
tikçe büyüyor du. Sonra Hasanın yüzüne kan gelir gibi oldu. Yüzü 
kıpkırmızı kan içinde kaldı, sonra soluver di, bütün kanı çekildi. Bir 
kızarıy or, gözleri parlıyor; bir kanı kuruyor apak oluyordu. Bekir ölü, 
cansız bir ses duydu. Öldürme. beni. Bekir sese çok şaşırdı. Ses Hasan­
dan gelmiyordu ama, nerden geliyordu. Ses gittikçe canlanıyo r, yükse­
liyor, hızlanıyordu. Öldürme beni, öldürme beni, öldürme beni ... Be­
kir bir baktı ki Hasanın yüzü ışımış, değişmiş, sağlıklı, öyle bir yüz ol­
muş, yolda mu du mutlu yürüyen · bir insanın yüzü olmuş. Kara Bekir 
kendine geldi, davra ndı, tabancanın ucunu doğrulttu. Birden gözleri­
ni kapadı açtı ki, Hasanın yüzü solmUJ, apak ... Gözleri kirpişiyor. 
Şaşkınlık içinde. Ölü gibi. Korkunç bir ses çınlattı kayaları, koyağı, 
ormanlığı . Yankılar uzadı. Öldür beni, öldür beni, öldür beni. Ses 
'251