774 Yaşar Kem al-Dağın Öte Yüzü 
Hemen ayağa fırladı, koşmaya başladı. Yara aşağı indi, kıyıdan koştu. Uzun 
bir süre böyle koştu, arkasına baktı, Zeliha yoktu. Zeliha yarpuzluğun içine öy­
le çırılçıplak uzanmış, ağzı yukarı. Soluyordu. Bedeni yalıma kesmiş, Memidiği 
bekliyordu. Ürpermeler, seyirmeler içinde. 
"Memidik, sev beni," diyor, inliyordu. "Memidik sev beni." 
Yardan yukarı çıktı, yola düştü, karşıdan doludizgin gelen üç atlıyı gördü. 
Gecede atlarda, atlılar da uzamış, irileşmiş birer dev olmuşlardı. Atlılar yanına 
gelince atların başını çektiler atlardan indiler. 
Memidik gülümsedi: 
"Buldunuz mu7" 
Atlılar: 
"Bulamadık ama bulacağız." 
Memidik: 
"Suya aşağı aktı gitti," dedi. "Ay ışığında, kocaman. Çelikten dondurulmuş 
yirmi altı tane yeşil sinek üstünde." 
"Bulunmalı," dedi birincisi. 
"Çukurova yanıyor," dedi üçüncüsü. 
"Atlar soluyor, atların kantarmaları köpük içinde," dedi birincisi. 
"Bu atlarla şu suyu geçmeliyiz," dedi üçüncüsü, "doludizgin." 
"Gene yağmur yağacak," dedi birincisi. "Şevket Bey de gelmedi ki ... Kim bilir 
nerede şimdi?" 
Atlarına bindiler, Ceyhan ırmağının karanlık sularına sürdüler. Bulutun 
içinde yittiler. 
Ceyhan ırmağı boz bulanık aktı. Gün ışıdı. Irmak boyunca, ırmağın üstüne 
ak bulutlar konmuş tu, akıyordu. Salınmış ak bulutlar ırmağın üstüne konmuşlar 
Akdenize gidiyorlardı, düş içinde, sabah aydınlığı nda. Akıyor, hiç bilmiyorlar. 
Ova boyunca ırgatların sabah ateşlerinin dumanı tüttü. Uzun, ince, süzülen, 
çok yükseğe kadar çıkan. 
Kel Aşık gecede büyüktü. Bir dağ gibi oturmuştu gecenin ortasına, dimdik, 
kıpırdamıyordu. Yüzü uzamıştı, acı içinde kırışıklar içindeydi. 
Çiçek zamanı çiçek biraz daha irileşti, turunculadı. 
Gece pul pul ışıklıydı. Her adımını kaldırdıkça izinde bir ışık gölü kalıyor­
du. Her yanın ışıktandı. Yağmur yağdı, ışıktandı, ıslatmadı. Bir ışık böldü ge­
ceyi, ortasından. Dağları, geceyi ikiye biçti. Alnın kırışmıştı. Derin düşünüyor­
dun. Köylüler geldiler başına birikiştiler. Bizi kurtar dediler. Bin yıldır köleyiz.