KAPLUMBAĞALAR
 
42
 
 
Osman. “Yağsam ok
ka hesabı mı, tereziynen?”
 
Köfe var, köfecik var... Salım hesabını da heç anlamam. Onun 
için dedim ki, “Okka hesabı yapalım.”
 
Al aşağı, fur yukarı, elli beşe sulf olduk. Birbirimizin elini tutup 
gözel bir de toka yaptık. Başladık üzümleri kırmaya... Dört t
ane köfe 
alıp geldik Çatal dürzünün evinden, bir de kantar. Düştük köfelerin 
darasını. Dolduruyoruz üzümleri. Dolduruyoruz Abbas ağa, evet... 
Evet, ne olduysa tam o sırada oldu... Öyle salkımlar ki Abbas ağam, 
deli oluyorum baktıkça. “Vay bubam vaaay!Ulan 
ne hoş şarabı olur 
bunların!.. " dedim. Demez olaydım! Hay dilimi eşek arısı sokaydı!
 
“Nee? Sen bunu şarap mı yapacaksın arkadaş?”
 
“Ne sandın ya? Helbet şarap yapacağım...”
 
Ne bileyim ben onun kana kızdığını?
 
Ellerini kartal kanadı gibi açıp göğsümden itti
 
beni: “Haydiii! 
Haydi çek arabanı! Şarap yapacak adama üzüm veremem ben! 
Okkasına yüz kuruş versen veremem! Ben essah bir Müslümanım. 
Haydi çek arabanı!. . ”
 
Baktım herif ciddi. Dedim buna:
 
“Yapma ulan Osman arkadaş, oğlan evereceğim, birez şarap 
nüzüm 
ediyor. Bizde töre böyledir. Düğünde cana yarana şarap 
sunarız. Gel, bozma şu işi! Hem senin neyine gerek? Sen alacağın 
paraya bak...”
 
«Ik! ..» dedi, başka demedi: Kafayı kanırdı. Yalvarma, yakarma kâr 
etmedi. “Bir kızılbaş şarap yapsın deye, kendi bağımda
n, kendi elimle 
dört köfe üzüm verip dört ton günaha giremem! Söyledim sana: Ben 
essah bir Müslümanım! Boş yere uğraşma!..” dedi.
 
Çıktım Çatal Osman’ın bağından. Çıktım emme, o salkımlarda 
gözüm kaldı. Öfkem de burnumdan çıkıyor. Kendi kendime buğuz 
ediyor
um: “Ulan ne nüzümü vardı o boşboğazlık
-
 
larm? Yumuversen ağzını olmuyor muydu?” Neyse. tam Evci
-
 
Ier’e 
giriyorum, bizim Avşarlı Mustafa’yı görmeyim mi? Anlattım başıma 
geleni. Dedim: “Git o dürzünün üzümlerini alıver bana!”