Hazinedarba şı kap ının üzerimize Yavuz Sultan Selim'in yetmi ş y ıllık mührüyle yine kilitlenip 
mühürlenece ğini, akşam namaz ından sonra, burada haz ır bulunan a ğalar ın kalabal ığı ve tan ıklığında, mührün 
yine y ırtılıp aç ılacağım, üstümüze ba şımıza, k ıyafetlerimize, ceplerimize, ku şaklar ımızın içine "yanl ışlıkla" bir 
şey girmesin diye dikkat etmemizi, çünkü ç ıkışta donumuza kadar aranaca ğımızı söyledi. 
Dizilmiş ağalar ın aras ından içeri girdik. Buz gibiydi. Kap ı kapan ınca bir an, her yer kapkaranl ık oldu ve 
genzime kadar i şleyen bir küf, toz ve nem kokusu hissettim. Her yer t ıkış tıkıştı; eşyalar, sand ıklar, miğferler, her 
şey içice girmi ş bir kalabal ık olmuştu. Bir büyük sava şa çok yak ından tan ık olduğum duygusu uyand ı içimde. 
Yukar ıdaki pencerelerin kal ın parmakl ıklar ı ve yüksek duvarlar boyunca asma kata ç ıkan merdivenlerin ve 
ikinci kat ı dolanan ah şap gezi yerlerinin korkuluklar ı aras ından bütün mekâna vuran tuhaf ışığa gözlerim al ıştı. 
Duvarlardaki kadife kuma şlar ın, hal ılar ın ve kilimlerin rengi yüzünden k ırm ızıydı bu oda. Bütün bu zenginli ğin 
ve eşyan ın birikebilmesi için ç ıkılan seferlerin, yap ılan savaşlar ın, ak ıtılan kanlar ın, yağmalanan şehirlerin ve 
hazinelerin sonunu hu şu içinde hissettim. 
"Korktunuz mu?" diye sordu ihtiyar cüce içimdeki duyguyu seslendirerek. " İlk giren herkes korkar. Geceleri 
bu eşyalar ın ruhu f ısıltıyla konuşur." 
Korkutucu olan şey bütün bu inan ılmaz eşya çokluğunun içine gömüldü ğü sessizlikti. Arkam ızdaki kap ının 
kilidine vurulan mührün t ıkırtısını işitiyor, hiç k ıpırdamadan hayranl ıkla seyrediyorduk. 
Kılıçlar, fildi şleri, kaftanlar, gümü ş şamdanlar, atlastan bayraklar gördüm. Sedeften kutular, demirden 
sand ıklar, Çin i şi vazolar kemerler, sazlar, z ırhlar, ipekten yast ıklar, dünyay ı gösterir küreler, çizmeler, kürkler, 
gergedan boynuzlar ı, nak ışlı devekuşu yumurtalar ı, tüfekler, oklar, topuzlar, dolaplar, dolaplar, dolaplar gördüm. 
Her yer kuma ş, hal ı ve atlas doluydu ve bunlar ah şap kapl ı yukar ı katlardan, korkuluklardan, gömme 
dolaplardan, duvarlara aç ılm ış küçük hücrelerden top top ve a ğır ağır aşağıya üzerime, sanki ak ıyorlard ı. 
Kumaşlar ın, kutular ın, padişah kaftanlar ının, k ılıçlar ın, pembe ve büyük mumlar ın, sar ıklar ın, incilerle kapl ı 
yast ıklar ın, alt ınla işlenmiş eyerlerin, kabzas ı elmasl ı palalar ın, sap ı yakutlu topuzlar ın, kavuklar ın, sorguçlar ın, 
tuhaf saatlerin, Aklisinden at ve fil heykellerinin, ba şlıklar ı elmasl ı nargilelerin, sedeften çekmecelerin, at 
sorguçlar ının, iri tespihlerin, yakut ve firuzelerle süslenmi ş miğferlerin, ibriklerin, hançerlerin üzerine benzerini 
hiçbir yerde görmedi ğim tuhaf bir ışık vuruyordu. Yukar ıdaki pencerelerden belli belirsiz s ızan bu ışık, t ıpkı bir 
yaz günü bir caminin kubbesinin üstündeki fenerden içeri giren güne ş ışığı gibi, yar ı karanl ık odan ın içinde toz 
tanelerini ayd ınlat ıyordu, ama güne ş ışığı değildi bu. Bu tuhaf ışık sayesinde, burada hava sanki elle dokunulur 
bir şey olmuştu ve bütün e şyalar bu ışık yüzünden, sanki ayn ı malzemeden yap ılmış gibi gözüküyordu, Odan ın 
sessizliğine bir süre daha hep birlikte korkuyla tan ık olduktan sonra, so ğuk odadaki hakim k ırm ızı rengi 
soldurarak bütün e şyalar ı ayn ı esrarengiz dokuya kavu şturan şeyin, ışık kadar her yeri kaplayan toz oldu ğunu da 
farkettim. Bütün bu e şya kalabal ığını daha da korkutucu yapan şey, gözün ikinci, üçüncü bak ışta bile ne 
olduğunu ç ıkaramad ığı tuhaf ve belirsiz e şyalarla kayna şmas ıydı. Sand ık zannetti ğim bir eşyay ı sonra rahle 
san ıyor, sonra da bunun tuhaf bir Frenk aleti oldu ğuna hükmediyordum. Sand ıklardan ç ıkart ılıp alelacele 
atılıvermiş kaftanlar ve sorguçlar aras ındaki sedeften sand ığın, asl ında Moskova Çar ı'nın yollad ığı tuhaf bir 
çekmece oldu ğunu anl ıyordum. 
Cezmi Ağa mangal ı duvara aç ılm ış ocağa al ışkanl ıkla yerleştirdi. 
"Kitaplar nerede?" diye f ısıldad ı Üstat Osman. 
"Hangi kitaplar?" dedi cüce. "Arabistan'dan gelenler mi, kufi Kuranlar m ı, Cennetmekân Yavuz Sultan