aramızda. Orada kaldığımız sürece, bizim çocuklar 
cüzam taraması yapmanın yanı sıra, her Allah'ın 
günü birilerine dikiş attılar, pansuman yaptılar. 
Çünkü her gün, bir köşede bir çatışma oluyordu. 
Yine cami imamını araya soktuğu muz halde, 
Bahçesara y'da olduğu gibi, kolayca çözememiştik 
Çaldıranlıları. İlk gün direndiler. Saatler ilerledik­
çe, yavaş yavaş iyi niyetimizi anlamaya, bize yaklaş­
maya, evlerine girmemize ve onları muayene etme­
mize izin vermeye başladılar. Tercüman aracılığıy­
la, hem her türlü dertlerine çare buluyor hem de 
cüzam hakkında bilgi veriyor, tarama yapıyorduk. 
Kat kat giysilerin altına sakladıkları vücutlarını bize 
göstermek istemeyen kadınlara soruyorduk, acaba 
beyaz lekeleri var mıydı? Varsa nerelerinde ve ne 
zamandan beri? His kaybı var mıydı? Soru cevapla, 
cüzamın varlığını tespit ettiğimiz çok oldu. O za­
man, tedavinin kalıcı ve mümkün olduğunu anlatı­
yorduk. Tedavi görmeye çoğunu ikna etmiştik. Be­
nim, tedavi kadar önemle üzerinde durduğum bir 
başka nokta, cüzamlıla rın toplumun dışına itilme­
sine mani olmaktı. Bu yüzden cüzam vakası bulu­
nan evlere girdiğimde, iskemleleri veya minderleri 
kapının önüne çıkartıyor, cüzam hastası kişiyle ner­
deyse sarmaş dolaş oturuyor, ona dokunuyor, o ev­
de pişirilmiş çayımı diğer köylülerin gözü önünde 
içiyordum. Böylece, cüzamdan korkulmaması, cü­
zamlının dışlanmaması için bir mesaj vermiş olu-
321