Cemil, Ahmet'e dönerek: "Arabayı çocuklar aldı! Bilmem o 
kadını kim götürür?" dedi. "Beklesin!" Sonra babasına dön­
dü. 
Osman: "İlanlara da dikkat et!" diye fısıldadı. "Geçen sefer, 
yani babammkinde bütün adları yanlış yazmışlardı." 
"Tabii, tabii!" dedi Cemil. Sigarasını babasına doğru üflememek 
için başını yana çevirdi. 
Ahmet birden yukarı çıkmasının yakışıksız olduğunu dü­
şünerek oturmaya karar verdi. Tam otururken Ayşe ondan bir 
bardak su rica etti. Mutfağa gitti, ağlayan Emine Hanım'ı avutmak 
için birşeyler mırıldandı, bir bardağa su doldurup Ayşe'ye gö­
türdü. Sonra Nigân Hanım'a değil, başka yere bakmak istediği 
için eşyalara, Cevdet Bey'in resimlerine, porselen fincanlara, 
büfeye bakmaya başladı. Büfenin camekânındaki pahalı por­
selenleri görünce Hasan'ı ve dergiyi hatırladı. Yukarı çıkıp ça­
lışmaya karar vererek oturduğu yerden kalktı. 
Merdivenleri sessizce çıktı, odasına girince hemen çalışa­
mayacağını anladı, balkona çıktı. Korkuluğa yaslanarak Ni­
şantaşı'na bakmaya başladı. 
Alan tenhaydı. Bir köpek caddenin ortasında yürüyordu. 
Gazeteciye bir araba yanaşmış, kapısı açık, bekliyordu. Caddenin 
ucuna doğru bir yerde bir reklam ışığı titriyordu. Gürültüyle 
bir taksi geçti. Müzikli kornası apartman pencerelerinde çınladı. 
Sonra gazetecinin önündeki arabanın kapısı kapandı, araç hareket 
etti. Bir sessizlik başladı. Ahmet, taa çatı katından köşedeki bir 
ışıklı reklamın cızırtısını duyuyordu. Birden bir gürültü olunca 
uzanıp baktı: Bir çöp tenekesinin kapağı kaldırıma yuvarlandı. 
Tenekeden kediler fırlayıp köşelere sindiler. Hemen sonra da, 
her şeyin her zamanki gibi yolunda olduğunu anlayarak, tenekeye 
sokulmaya başladılar. Ahmet neşelenir gibi oldu, başını kaldırdı: 
Yukarıda özelliksiz bir gök vardı. Çalışmak için içeri girdi. 
1974-78 
610