FAKİR BAYKURT
 
213
 
 
«Battal!»
 
«Buyur Abbas emmi!»
 
«Bana “emmi” demek yok! Bana “paşam” diyeceksin!..»
 
Battal: «Buyur paşam!» dedi, güldü.
 
«Şu 
gelinin elindeki gözel kızı kaldır bana, öpeceğim!»
 
Koluyla Yeşer’i gösteriyordu.
 
Battal, Yeşer’i tuttu, kaldırdı.
 
Aldı, öptü öptü öptü:
 
«Kız gözel kız, sen ne datlısın?» dedi. «Sen kimin kızısın?»
 
Yeşer, paşanın sakalını tuttu: «Ben biymedim mi şanki, şen
 
dedemşin...» dedi.
 
«Hele böcüye« Hele boncuğa, hele!» Bir daha öptü, «Verin 
anasına!. . Güllere çiçeklere belesin! .. »
 
Battal, «Pekey paşam!» dedi, Yeşer’i anasına verdi.
 
Kağnıların önüne vardılar.
 
Hörü ebe:
 
«Yavrularım, yavrularım! Bu kim? Nerden çıktı?
 
Hele şunun 
halına!..» diye vızlıyordu. «Bir deyiverin, kim bu yavrularım?..»
 
Kırmızı yelekli, dalı tüfekli delikanlılar, musallanın yanında alayı 
durdurdu. Paşa öne geçti. Rıza ile Battal da iki yanına durdular. 
Delikanlılar Rıza’nın, Battal’ın sağında so
lunda yerlerini aldılar. Çıt 
çıkmıyordu kalabalıktan.
 
Süslü atın üstünde süslü paşa, kılıcını salladı:
 
«Yörüyün! ..»
 
Kağnılar ince ince gıcırdıyordu.
 
Purluğa, bağların kapısına vardılar.
 
Birden, bağrışarak, ellerindeki tüfekleri sallayarak boynuzlu 
boynuzl
u delikanlılar çıkıverdiler. Bağın kapısını sımsıkı tuttular.
 
Karılar, gelinler şaşırdı: