yatmış, tertemiz tüyleri yıldırdıyordu. Yağız atm donu ışıktan 
ışığa değişiyor, bazı gümüş gibi oluyor, bazı da kapkara kesili­
yordu. Işığına göre. Gergin derisinde, üstüne sinekler konmadı­
ğından dolayı, seğirmeler olmuyordu.
Şimdi az sonra, güneş kızdırırken yağız at kımıldayacak, 
başmı bir sağa bir sola güçlüce sallayacak, sonra upuzun, belki 
boyunun iki misli uzayacak, bostanm üstünden bir bulut gibi 
akacak, uzayacak, genişleyecek, büyüyecek, Akçasazm üstüne 
ağacak, donu ağır ağır gümüş rengine dönecek, gittikçe açıla­
cak, açılacak gözden silinecek, havaya, büke, suya, ağaçlara ka­
rışıp gidecekti.
Memed bu her sabah gördüğü atı Köseye söylememişti. Ha 
şimdi, ha birazdan Köseyi uyandırayım da atı ona göstereyim 
derken unutuyor, bu arada at da akıp gidiyor, Akçasazda bir 
anda ortadan siliniyor, sazlara karışıyor gidiyordu.
Koşarak çardağa vardı, kısık bir sesle, heyecanlı:
"Halil, Halil," dedi, "uyan!"
Halil hemen ayağa fırladı, iki yumruğunu gözlerine götür­
dü, uykusundan uyandırılmış, dudaklarını sündürüp ağlama­
ya hazırlanmış bir çocuk gibiydi. Sonra donunu çekiştirmeye 
başladı.
Memed:
"Gel Halil," diye onu kolundan tutup ardınca sürükledi. 
"Burada duralım."
Azıcık kendine gelen Halil:
"Ne var, ne oldu?" diye uykulu sordu.
Memed parmağıyla atı gösterdi:
"At," dedi, "orada..."
Beklediler. Kendine iyice gelen Halil, gözleri karanlığa alı­
şınca:
"Biliyorum," dedi, "bu atı. Çok yakından tanıyorum."
Sustu sustu. Bir daha konuşmadı. Yan yana ab seyretmeye 
başladılar. İkisi de ne olup biteceğini biliyordu.
Günün ucu gözüktü. Yağız at bütün güzelliğiyle ortaya çık­
tı, kııruldadı, uçacakmış gibi ön ayaklarını iki üç kez havaya 
kaldırıp şahlandı, sonra da söğütlerin altından Akçasaz üstüne 
süzüldü, aktı, büklüğe karışh.
393