KADERİN CİLVESİ 153 
— Biliyorum. Saymakla yorulmayınız. 
— Bu pazarlık kesildi bitti. Artık ben yarın gelip evi ge­
zerim. Gereğine göre mobilye göndereceğim. Bir salon takımı, 
bir piyano... • 
— Bir piyano? 
— Evet. 
— Sizinkiler çalgıyla mı kumar oynarlar? 
— Arada sırada ufak danslar olur. 
Ben hem herifle konuşuyorum, hem de zihnimden paranın 
harcama biçimi hakkında birkaç haneli bir defter düzenliyo­
rum. Ne olursa olsun bu üç aylık kira karşılığı parayı hak ede­
ceğim. Üç yüz lirayı artık geri vermek niyetinde olmadığım 
için bu kumarların, ufak dansların içinde kadın da var mı, 
yok mu, işin bu yönünü eşelemeyi öyle pek uygun bulmuyorum. 
O da bir şey söylemiyor... 
2 
BANKADAN çekin karşılığını aldım. Koynumda paralar, 
kalbimde kuruntu koşa koşa eve döndüm. Suçlu bir çocuk gibi 
süklüm püklüm bir köşeye çekildim. Düşünüyorum. Odaya ka­
rım girdi. Halimdeki tuhaflığa pek dikkat etmeyerek: 
— Yine bu akşam yemeğimiz yetişmeyecek'ten başladı... 
Bu yorgunluğunun boşuna olduğunu bile bile eve lâzım olan 
şeylerin alışıldığı gibi uzun bir listesini yaptı. Hiç bir karşılık 
alamayınca birdenbire bendeki durgunluğun farkına vararak: 
— Ne o Efendi, hiç sesin çıkmıyor? 
Gözlerini kırpmadan korkunç bir durgunlukla yüzüme 
bakma öyle... Emekli AH Bey yoksulluktan işte böyle çıldırdı. 
Her şeyimiz elimizden gitti. Tamımın birliğine emanet, kala 
' ala bir evimiz, bir de aklımız kaldı. Ah Efendi, aklını başına 
topla. Sen de bozarsan çoluk çocuk biz ne yaparız? Halimize 
köpekler güler vallahi... Açlığa, çıplaklığa, soğuğa, sıcağa her 
türlüsüne alıştık. Göz bebeklerini oynat, kımılda, konuş... Gü!, 
söyle. Öyle karasevda getirmiş gibi durma karşımda Ynv "¿mì