(Coşkun telaş la gider, kapıyı açar. Cemile görünür. Elinde pa­
ketler, torbalar vardır. Herkes biraz sıkıntıyla Cemile'ye gü­
lÜmser. Cemile yorgun ve durgun görünür.) 
SAFFET (Biraz telaşlı): Sizleri tanıştırayım. Coşkun Bey'in 
hanımı Cemile. Emel Sevinir Hanım. Büyüyünce aktris 
olacak. 
EMEL (Yavaşça): Sersem. 
SAFFET: Son oyunda bana bu kelimeyle hitap ediyordu da. 
Bilirsiniz kötü oyuncular bir süre rollerinin etkisinden 
kurtulamazlar. (Servet'e döner.) Patronumuz ve dolayısıy­
la baş oyuncumuz Servet Duygulu. 
SERVET (Yavaşça): Allah beliinı versin. (Biraz sıkılarak Ce­
mile'ye) Kusura bakmayı n, biz her zaman böyle gördüğü­
nüz gibi değilizdir. 
COŞKUN (Atılır): Düşün Cemile, gerçek bir tiyatrolan var. 
(Gözlerini kapar.) Gerçek bir tiyatro: Perdesi var, koltuk­
lan var... her kahraman için ayn bir aktör bile var. 
CEMILE: Çok yoruldum. (Ellerine bakar.) Şunlan alır mı­
sın Coşkun? 
(Coşkun, biraz bezginlikle Cemile'nin elindekile ri alır. Korido­
run başında Saadet Nine görünür. ) 
SAADET NINE: Şey ... Bir gürültü duydum da. Cemil Paşa 
geldi sanmıştım. 
CEMILE: Rica ederim anne. (Coşkun' un elinden torbayı ve 
paketleri alır.) Annem biraz rahatsız da, müsaadeniz le. 
(Annesine bakar.) Hadi anne. 
(Saadet Nine içini çekerek salondakilere bakar ve Cemile ile 
birlikte koridorda kaybolur.) 
COŞKUN: Özür dilerim, evin durumu biraz ... 
43