tavırla kendi evinin kapısından içeri giriyormuş gibi içeri girdi. 
Kapıyı açan ihtiyar kadına boş boş baktı, merdivenleri çıktı, 
küçük aydınlık bir sofada koltuklarda oturan kadınları gördü, 
kadınların kendisini gördüğünü ve bir tanesinin sevindiğini, 
kendisine iğreti, çapkın bir işaret yaptığını, ötekilerin gül­
düğünü gördü; düşünmek istemedi. Düşünmek istemeden, 
içkinin daha çabuk kanma karışmasını isteyerek birine para 
verdi, merdivenleri çıktı. Kırmızı bir lambayla aydınlatılmış, 
havasız, penceresiz kirli bir odaya girdi. Biraz beklemesi ge­
rektiğini söyleyen başka birisine gene kayıtsız, duygusuz bir 
bakışla bahşiş verip yatağın kenarındaki koltuğa oturdu. 
"Birazdan gelecek!" diye düşündü. 
Başını arkasına yaslamış, kısa kollarını bir kenardan aşağı 
koyvermiş, kalp krizi geçiren bir ihtiyar gibi kendi içini dinleyerek 
koltukta oturuyor, sıcak ve pis kokulu odanın yüksek tavanından 
sarkan kırmızı ampule bakıyordu. Ampul kırmızı kirli bir şeydi. 
Yanmasına rağmen insanda soğuk olduğu izlenimini uyandı­
rıyordu. Muhittin bir zamanlar "Kırmızı Ampul" diye bir şiire 
başlamış, ama tasarladığı şeyin açıkyüreklilik ve sonuna kadar 
gideceği bir içtenliği gerektirdiğini anlayınca yarıda bırakmıştı. 
İkiyüzlü olduğu; kendini saklamaktan hoşlandığı için değil, böyle 
bir içtenliğin sapıklık olarak algılanacağı bir ortamda yaşadığını; 
o şiirin bu ortamda bir rezalet çıkarma, ilgi çekme hevesinden 
başka türlü yorumlanamayacağını düşündüğü için yarıda bı­
raktığına karar vermişti. Ama şimdi, burada tek başına otururken, 
gene kendisine karşı acımasız olması gerektiğini seziyor, istemeye 
istemeye şiiri korkaklık ve ikiyüzlülükten bitiremediğini dü­
şünüyordu. Kendine karşı acımasızdı şimdi: Kendini otuz yaşında 
öldüremeyeceğini, ikiyüzlü olduğunu, kötü bir şair, iyi bir 
sahtekâr olduğunu, biraz, gelecek olan kadından hastalık 
kapmaktan korktuğunu düşünüyordu. Ama hastalık düşüncesini 
yumuşatabilecek zekâsı da vardı. Ne zaman bu korkuya kapılsa 
hemen Baudelaire'i hatırlıyordu. Toplumun dışında kalmış, orta 
halli o sefil Fransız'ı Baudelaire yapan iki şey vardı: Yalnızlık 
ve frengi!.. "Baudelaire gibi yalnız, karamsar, zeki, aşka susamış 
bir şairim ben!" diye düşündü. "Baudelaire gibi tek dostum 
orospular; ondan tek eksiğim frengi. Onu da kapsam tam olur! 
275