fokurdayan aracı yüklenip oturma odasına çıktı. Muhittin, Cevdet 
Bey'in her zaman oturduğu koltuğa oturmuştu. 
Ömer eşyayı inceleyerek odalarda geziniyordu. Elinde bir 
sigarayla sedef eşyaların ve piyanonun durduğu odadan çıkarken: 
"Bu evde hiçbir şey değişmiyor!" dedi. Semaveri görerek he­
yecanlandı. "Sakın, ama sana şey ettiğimi sanma!" 
Refik semaverin bir türlü ısınmayan sohbeti birdenbire ve 
istediği gibi fokurdatmaya başladığını anlayarak gülümsedi: 
"Demek, öyle düşünüyorsun?" dedi. Sonra Muhittin'i de bu 
havaya sokmak için: "Sen ne düşünüyorsun?" diye sordu. 
Muhittin: "Bu evden de fazla hoşlanmadığımı biliyorsun!" 
dedi. 
Refik her şeyin istediği gibi başladığını kesinlikle anladı. 
Gülümseyerek: "Evet, bu evden hoşlanmadığını biliyorum!" 
dedi. Başka bir şey söylemiş olmak için de: "Sen zaten şiirden 
başka neden hoşlanırsın ki?" diye ekledi. 
Muhittin: "Kadınlardan, eğlenceden, zekâdan..." dedi. 
Ömer onun karşısına oturdu: "Zekânı da göstermekten. Kitabın 
ne zaman yayınlanıyor?" 
"Sen de hep bunu soruyorsun! Yakında... Bekliyorum!" 
"Peki, başka ne yapıyorsun?" 
"Mühendislik. Büro çok vaktimi alıyor! Yorgun, eve dönü­
yorum. Bazan Beyoğlu'na çıkıyorum. Beşiktaş meyhanelerinde 
de tanıdıklarım var! Evde şiir yazıyorum. Yetiyor bunlar!" 
Ömer birden: "Bakalım, bana yetecek bir şey bulabilecek 
miyim?" dedi. 
Refik: "İşte Muhittin şair ve mühendis!" dedi. "Hatırlıyor 
musun, sen bir zamanlar kendini Dostoyevski'ye benzetirdin. 
O da mühendis olduğu için..." 
Ömer: "Hayır, aslında, o da onun gibi biraz şeytansı olduğu 
için benzetirdi galiba!" dedi. 
Muhittin güldü. Kendisinden sözedilmesinden, özelliklerinin 
tartışılmasından hoşlanırdı. 
Refik onu sevindirmek isteyerek: "Sonra, Muhittin, sen bir 
zamanlar kör olacağını da söylerdin!" dedi. "Tabii, en önemlisi, 
otuz yaşında iyi bir şair olamamışsan kendini öldüreceğini 
söylemen!" 
127