"Nasıl yani? Yürüyen yastık mı olayım?" diye homurdandı Abed, henüz 
okumaya başladığı mektuptaki bir cümle gözüne ta -kılmasaydı daha da 
homurdanacaktı. Gözlerini o satır üzerine sabit -leyip, kırık bir sesle 
mırıldandı: "Annemden geliyor. Beni görmek istiyormuş."
"Ay yapma gitmek zorunda mısın?" diye sordu Alegre, sanki yürüyen 
yastık fikri pek hoşuna gitmişti de bu kadar çabuk yürüyüp gitmesine 
şaşıyordu.
"Hayır, o gelecekmiş." Abed koyu gözleri endişeyle bulutlanmış 
vaziyette başını kaldırdı. "Geliyor!"
"Ne güzel haber, öyle değ il mi?" dedi birisi yüksek sesle.
"Tabii..." dedi Abed ama yüzü gözle görülür ölçüde bulu şmuştu. 
"Mesele... nas ıl geleceği. Hayatında hiç... hiç uçağa binmedi. Amerika 
hakkında en ufak bir fikri bile yok."
"Olsun, gelince öğrenir, neden endişeleniyorsun ki?" dedi Piyu aynı 
anda hem arkadaşını teskin etmeye, hem köpeğini kontrol etmeye, hem de 
sarımsaklı ekmek yemeye çalışıp her birinde başarısız olarak.
Ama Abed artık onu işitmiyordu. Konuşmuyordu. Nefes almıyordu. 
Gamzesiyle birlikte çenesini yukarı kaldırarak, düşmana esir düştüğü 
halde gururunu yitirrnemiş bir asker gibi başı dik, uygun adım yürümeye 
başladı, sonra yürümeyi bırakıp koşuya geçti. Gene burnu akmaya 
başlamıştı. Ömer onun nereye gittiğinin ve bunun olası sonuçlarının 
farkına varamadan Abed çoktan yukarı çıkıp dosdoğru banyoya atılmış 
ancak kilitli kapı tarafından püskürtül -müştü bile. O orada şaşkın 
şaşkın dikilirken kapı ardına kadar açıldı ve gördüğü en parlak kömür 
karası gözlere ve en geniş gülümsemeye sahip genç, uzun boylu, siyahi 
bir kız dışarı çıktı.
Mahcup mahcup gülerek "Kusura bakma, banyoda ben vardı m," dedi 
cerbezeli bir sesle. "Adım Vinessa. Sen de... Abdül olmalısın?"
Abed dramatik bir biçimde ba şını çevirdi ama banyo kapısında bakacak 
öyle fazla bir yer olmadığından bir -iki saniye içinde tekrar
156
kıza bakmak zorunda kaldı. "Doğrusu Abed," diye düzeltti, burnunu çeke 
çeke harfleri tek tek sıraladı.
Nihayet kendini banyoya atan Abed'in burun kaygısı -sonrası sükûne tinde 
zihnini üç düşünce işgal etti. Birincisi kızın adı Vinessa mıydı yoksa 
Vanessa mı? İkincisi Lynn'e ne olmuştu, daha diş fırçası hurdaydı!
Üçüncüsü... Zehra geliyordu!
Burnu tekrar akmaya ba şladı.
"Zavallı Arroz'u tek başına bırakmamalıydık. Nasıl mel ül melül 
bakıyordu görmedin mi? Pobrecitol" diye mızıldandı Piyu.
"Ama yanımıza alsaydık da girişte bırakmamız gerekecekti," dedi Alegre, 
neredeyse iç çeker gibi nefesini bırakarak.
"Biliyorum, biliyorum!" dedi Piyu şikâyetçi bir sesle.
Söyleyemediği bir şey varsa o da kendisine köpekle eşit muamele talep 
ettiğiydi. Hastane kapısında onun içeri girmesini kesinlikle yasaklayan 
bir yazı hayal etti: Ni perros o piyus!* Böyle bir tabela olsa bu 
bahanenin rahatlatıcı meşruiyetine sığınıp, Alegre'nin hasta ziyare ti 
yapmasını mutlu mutlu dışarıda beklerdi. Ama fırsat eşitliği gerçek 
hayatta olduğu gibi gündüz düşlerinde de pek akla yatkın değildi. 
Kendini ne kadar zorlarsa zorlasın gözünün önüne getirebildiği yegâne 
görüntü, Arroz'un içeri alınmak için yalvararak k üskün küskün ona 
baktığı, Piyu'nun da dışarıda kalabilmek için yalvararak küskün küskün 
Arroz'a baktığı, her ikisinin de birbirinin yerinde olmayı arzuladığı 
bir "hastane sahnesiydi".
"Önce çiçekçiye gidelim. La Tia Piedad geçen seferki şarabi güllen çok 
sevmişti."
"Alegre por favor, i şleri zorlaştırma," diye mızıldandı Piyu, son