FAKİR BAYKURT
 
185
 
 
Vallaha düşüncemeli adamsın! Kimselerin aklına gelmeyen işleri 
yapıyorsu
n...»
 
«Senem!»
 
«Buyur buba!»
 
«Kandili tut, kandili...»
 
Kuşağındaki liralardan birini çıkardı:
 
«Bunun da bir yerinden bir ip geçir, Yeşer’in beşiğine as, uğur 
olsun... Hastalık uğramasın...» dedi.
 
Senem, «Aman buba, aman buba!..» diye diye bir kaldı. Cennet
 
karı 
şaşırmıştı:
 
«Oturun, oturun gayrı da Yusuf’un ekmeğini yollayalım... Haydar, 
aaa Haydar!..»
 
Haydar, kapının yanında, gözlerini dört açarak dikeliyordu. 
Dedesinin esip tozmalarına bakıyordu.
 
Cennet karı, dışarıya doğru bağırdı:
 
«Haydar! Ninem! Nerdesi
n Haydar?..»
 
«Burdayım nine, hurdayım ben ...» dedi Haydar.
 
Daha bulgur inmemişti ocaktan. Cennet karı tutacakları aldı, 
indirdi.
 
Senem, işlenecek işlere boşvermiş olduğunu fark etti bir an. Ama 
olsundu. Fark etmemiş gibi davrandı:
 
«Haydar bak, deden neler
 
getirdi kardaşına!» dedi. «Bak, bir yavru 
teknesi!» Kokladı: «Mis gibi, tertemiz! Bir de para! İresimli...»
 
Haydar, yavru teknesini aldı, baktı:
 
«İçi boş...» dedi.
 
«Boş...» dedi Kır Abbas.
 
«Nasıl boşalttın bunun içini dede?»
 
Kır Abbas düşündü:
 
«Bunun içi,
 
olduğundan boş olur!» dedi. «Yani böyle boş çıkar.