istediği olamadığım için bana kızıyor... Haklı... Aına hepimiz 
öleceğiz!" 
Osman kolay kolay neşelenmeyeceğini gösteren öfkeli bir yüzle 
kapıları açtı. Ötekilerin oturmalarını beklemeden motoru ça­
lıştırdı. Nermin'in onu yatıştırmak için yaptığı şakalara yüz 
vermedi. Isınmasını fazla beklemeden vişne çürüğü rengindeki 
arabayı parke yoldan Nişantaşı'na doğru sürdü. 
Motorun homurtusundan başka bir şey duyulmuyordu. Refik 
arkada pencereye iyice sokulmuş, başını cama bükmüş, otu­
ruyordu. Pencerelerden akıp giden görüntülere, Mühendis 
Mektebi yıllarında her gün geçtiği tramvay yolunun çevresindeki 
hiç değişmeyen yapılara, duvarlara, ağaçlara, duraklara bakı­
yordu. "Maça gittim. Şimdi eve dönüyoruz. Pazar öğleden sonra. 
Martın ondokuzu 1939. Yarın her zamanki gibi yazıhaneye 
gideceğim. Tramayların arkasına asılan çocuklar... Annem evde 
grip... Hava soğuk... Evde bir çay içerim, aşağıda biraz otururum, 
sonra yukarı çıkarım. Konuşuruz... Perihan ile?.. Ne?.. Şimdi 
niye konuşmuyoruz?.. Osman'ın bir metresi var, Nermin bil­
miyor... Biliyor mu? Nermin'in bir adamla ilişkisi var... Bunu 
Osman'a söylemedim!.. Hepimiz öleceğiz... Şu adam orada ne 
bekliyor?.. Mezarlıklar, mezar taşları, Hıristiyanlar... Herr Ru­
dolph... Ona ne yazayım? Hölderlin. Saat kaç? Beşbuçuk. Annem 
merak etmiştir. Melek ne yapıyor? Hepsi düzelecek... Bütün 
hayalım bir düzene girecek. Yapılması gereken şeyi bulacağım... 
Üyelik ödeneği? Nasıl yaşamalı bunu bulacağım... Sonra, ama 
sonra... Evet, şu büyük tasarıyı, hayatımı düzene sokacak şu 
büyük programı bitirdikten sonra bütün hayatım düzene girecek. 
Şimdi ne yapıyorum? Bekliyorum, pencereden dışarı bakıyorum. 
Arabanın içinde hiç konuşmuyorum. Ama biz Perihan ile 
odamızda konuşuyoruz. Ankara'dan döneli bir ay oldu... Perihan 
bana kızmıyor... Kitaplar... Yaşıyorum..." 
447