KAPLUMBAĞALAR
 
330
 
 
«Dilekçe yazdır dedin
iz bana?»
 
«Tahriratçı bey çıktııı! ..»
 
«Ne olacak şimdi?»
 
«Yarın vereceksin!»
 
Kır Abbas, kendi kendine: «(Dur!)» dedi. «(Belki yolda yakalarım! 
Koşayım! ..) »
 
Merdivenleri uçar gibi indi gene. Sokaklar...
 
Tahriratçı bey, camiyi geçmiş, kasap dükkânının önü
nden, 
fötrünü kaldıra kaldıra, çarşı pazarı selâmlaya selâmlaya, evine 
gidiyordu. Adımları dikti, kaskatıydı.
 
Koştu Kır Abbas. Dallarına bebelerin çullandığı bir dut ağacının 
denginde yetişti tahriratçı beye:
 
«Beyim dilekçeyi yazdırdım!» dedi. «Damga pulu 
beyim, aynen!. . 
Aynen dediğin gibi yazdırdım...»
 
Tahriratçı bey başını çevirip baktı usulca; gördü Kır Ab
-
 
bas’ı; sol 
elini salladı havada:
 
«Paydos oldu baba! Yarın getir! Yallah!..» dedi.
 
«Aha getirdim, alıver beyim?»
 
Tahriratçının fincan gözleri parladı
:
 
«Yallah dedik sana, duymuyor musun?»
 
Kır Abbas’ın başı bir döndü, dili bir dolaştı:
 
«Pe... pekey efen... dim!» dedi, kekeledi.
 
BİR DÜNYA: DÖRT KİŞİLİK
 
Tahriratçı Sırrı bey, dik, kaskatı adımlarla, ana caddeyi bitirdi, 
kendi sokağına saptı. Evine doğru ta
tlı bir yokuş vardı. Her gün bu 
yokuşu ağır ağır çıkardı bu saatta.
 
Avlu kapılarına oturmuş kadınlar Sırrı beyi görünce eteklerini 
topladılar, açık yerlerini örttüler. Sırrı beyin yaşı ilerlemişti. Eski 
çapkınlığı yoktu artık. Ama kadınlarınki eski 
alışkanlıktı. 
Toparlanıyorlardı.