“Ben  Kürdüm, ” demişt i Halit. “Soyum  sopum  Şeyh'in peşine düşmüş  yürüyor ken,  bural­
arda  kalamam  ağam.  Bize  babalık  ettin, Allah  razı olsun.  Ama  izin ver de gideyim. Belki sana 
da hayrım do kunur  ilerd e.”
“Hal it,” d emişt i Zilan, “Sait, Nakş i'dir oğlum. Allah ad ına yürüdüğünü s öylüyor ama,  yüre ğ­
inde Allah  sevgisi değil, Allah  korkusu  taşır. Katı yasaklarla  doludur  Hak yolu  onun.  Nakşiler 
kendi leri gibi eylemey en, düşünmeye n, ibad et etmeyen kimse lere iyi gözle bakmazlar.  Kendil­
erinden  olmay anlara,  o da Allah ın bir kuludur  demezl er. Bugün  kullanır  seni, yarın  işi bitince 
Alevisi n diye dışlar.  Bir şey daha  var Hali t oğlum...  bugün  Şeyh'in arkasında  duran  İngiliz'in 
gâvuru,  yarın  işini bitirince,  Müslüman’dır  diye, o da Şeyh'e sırt çevirir.  Ben bunları  tecrü b­
eyle öğrenmiş imdir,  Hoşabe  beyimden  de öğre nmişimdir.  Sel gider kum kalır. Etme,  eyleme, 
karışma bu kavgaya. O tur o turduğun  yerd e.”
Hiç yan ıt vermemişt i Hal it, babalığ ına.
“Hurş it, sen n e diyorsun bu iş e?” di ye sormuştu Zilan.
“Bido'd a gördüğü va hşetten ürkmüştür. O lanları unut amıyor. O  zaten sava ş sevmez,”  
demişt i Hal it.
Hurşit h iç kar ışmıyordu k onuşmaya. Günlerce, gec elerce konuşmuş tu karde şiyle, o. 
Gitm emesi  için yalvarmış,  yakarmışt ı, elini ayağını öpmüş tü, çare siz kalınca  yumruk yumr­
uğa dövüşmüş tü ikiziyle. İkna edem emişt i Halit'i. Söyleyece ğini söyled ikten sonra  susmuştu 
artık.
“Sen de sevme  savaş ı. Gitme.  Baban  olarak  söylüyorum,  sana iznim  yoktur.  Bu kapıdan 
çıkar da isyana gidersen  bir daha  geri gelme  kapıma,”  demiş ti Zilan.  Konuşmasın ı bitirince, 
fırla yıp Hoşabe' nin yanına  varmıştı.  Hoşabe  ne de olsa ondan  daha akıllı bir adamdı.  Halit'i 
kendi  ikna edememişt i, belki o ederdi.  Hoşabe  yatağında  yatıyordu  ağrılar  içinde.  Yine de, 
“Söyle gelsin yanıma oğlan,” d emişt i.
Evlat  yerine koydu ğu bu yeniyetme gencin  ölüme  doğru  koşmasına  çok üzülece ğini biliy­
ordu  kâhya sının.  Evlat  acısını bilirdi  çünkü.  Hoşabe 'ye yedi çocuk  doğurmuştu  karısı. Üç oğl­
anda n biri do ğumda,  diğerleri yaşlarına varmadan H akka kavuşmuşlardı. K ızlar dimdi k ayakt­
aydı oysa. Hoşabe'n in de erkek evlat hasre ti çektiğini bilirdi  çiftliğind e yaşa yanlar.  Üç Kürt 
çocuğun  evler ine getirildiği gün,  köylerind e şenlik yapılmı ştı. Kim  bilebil irdi sevincin  topu 
topu bir y ıl sür eceğ ini!
Hoşabe  yattığı yerd e doğrulmuş,  kendini yastıkların  üstün e çekmiş ti. Şimd i, gözler i kapal ı, 
gönlü  yaral ı, Zilan 'ın evlatl ığını beklerken, binlerce  anı geçiyordu  gözlerini n önünden.  Deli k­
anlılığa er işeme yen öz oğullar ını düşünü yor, yanıyordu yür eği. Hali t, inc e uzun  solgun yüzüyl e 
bitmi şti k apıda. Ell erini sa ygıyla önünde k avuşturmuş, bakıyordu. Hoşabe, y aşamın ölme kten, 
öldürme kten  çok daha  değerli oldu ğunu  anlatma ya başlamış tı oğlana.  Çocuklu ğundan  beri, 
görmediğ i vahş et ve ihanet kalmamış tı bu topraklarda,  insan  ömrü  zaten altmış,  yetmiş  yılda 
tükeniyordu.  Hiçbir şeye değiniyordu,  ne acı çekmek  ne de acı vermek.  Konuşurke n birden 
susmuştu.  Söyled iklerini  dinlemi yordu  Halit. Oğlana  işaret etmiş ti yakla şması  için. Yatağına 
yanaşan  Halit'i alnından  öpmüş,  bir dua okuyup  üstün e üflemi ş, istavroz  çıkartmış  ve, “Mel­
ekler korusun  seni, oğlum,”  demi şti, “madem  Zilan' ın koruy amıyor,  melekler korusun  seni.” 
Ertesi sabah,  yatağ ında  yatark en Zilan'ın ayak seslerini duymuş tu merdiven lerde...  Sürükl en­
ircesine, zorla  yürür müşçe sine  basamakl ardaki  isteksiz, yorgun  adımların ı. Bembeyaz yüzüyle 
yatağının yanında ha yalet gibi dikilmişt i kâhyas ı, “Gitt i,” demişti, s esi titreyerek, “ gitti!”
“Durduramadın mı?”
“Kürtl er göğsüne  çifte  mavzer,  omz una  rütbe  taktılar,  cebin e iki altın koydular...  Çok 
gençt ir... Gitti!”
Halit'in gitme sind en kısa bir süre sonra,  kâhyasını çağırmışt ı Hoşabe,  “Bir  karara  vardım, 
Zilan,”  demişt i, “Muş'u,  Varto' yu, Elaz ığ'ı kuşat tığı gibi Mard in'e de yüklenmiş  Sait. Öte