geçer. Sonra çanı görür ve alıp cebine koyar. Sokak kapısına 
vannca ayaklanna bakar, terliklerini giymiştir, başını sal­
lar ve yoluna devam eder, çıkar. Sokak kapısını açık bırakır. 
Arka odadan gelen dikiş makinesi sesi kesilir. Cemile'nin se-
si duyulur.) 
CEMILE'NIN SESI: llaç saatin geldi. Uyudun mu? 
(Cemile koridordan gelir. Kanepeye bakar, şaşınr.) 
CEMILE: Coşkun! (Koridora gider gelir.) Coşkun! (Sokak 
kapısının açık olduğunu görür.) Sana bir yere gidemeyece­
ğini söylemişt im Coşkun! 
(Ümit girer.) 
ÜMIT: Ne oluyor anne? 
CEMILE (Sokak kapısına bakar): Sana boşuna çabaladığını 
söylemiştim Coşkun ! 
ÜMIT: Babam nereye gitti? 
CEMILE (Duymaz): Boşuna uğraşıyorsun Coşkun! 
ÜMIT: Anne, gidelim, arayalım. Babam hasta anne. (Sokak 
kapısına yürür.) 
CEMILE (Ümit'i kolundan tutarak durdurur) : Coşkun bir ye­
re gidemez. Bunu kendisi de biliyor. Çünkü ona söylemiş­
tim: Bir yere gitmiyorsun Coşkun! demiştim. Bunu kendi­
sine çok söylemiştim. Coşkun, demiştim, bir yere gitmi­
yorsun! (Ümit korkuyla annesinin yüzüne bakar.) Gitme­
yeceğini biliyorum Coşkun ... 
(Sahne karanr. 
Emel'in evinin dış kapısı. Coşkun bavuluna oturmuş bekler. El­
lerini cebine sokmuş düşüncelidir. Emel girer. Coşkun onu 
görünce elini cebinden çıkanr ve elindeki çanı çalar.) 
104