dım. Kapıyı açmadım: lçkiden hastalandığımı söyledim. 
Çekingen bir sesle, 'Geçmiş olsun,' dedi. Yolculuğun sonu­
na kadar da Monika'nın yanına yaklaşmadı m. Vapurdan çı­
karken soğuk ve öfkeli bir selam verdi bana. Bir ay sonra ti­
yatroda gördüm onu. Kocasının bir arkadaşıyla gelmişti. 
Gülümseyerek yanındaki erkekle tanıştırdı beni. Çok yal­
nızdım. Hemen ümitlendim. Onunla yalnız kaldığım bir sı­
rada, arkadaşını atlatıp benimle çıkmasını söyledim. Titri­
yordum, bayılmak üzereydim. Ümitsiz gözlerle yüzüme 
baktı, başını önüne eğerek kabul etti. Tiyatronun kapısında 
onu yarım saat bekledim. Kaç kere kaçıp uzaklaşmayı ... 
Hüsamellin Albay, "Hikmet!" dedi. 
Hikmet, "Şimdi, albayım, geliyor albayım . Neredeyse top­
lar atılacak," diye acele karşılık verdi. "Austerlitz'in nasıl so­
nuçlandığını biliyoruz albayım, fakat tiyatroda olanlardan 
haberimiz yok henüz. Bu daha heyecanlı değil mi?" 
"Fakat benim bildiğim, insanın bütün trajedisi, tarihi bir 
olayla birlikte, olayın gürültüsü ve haşmeti içinde verilir." 
"Peki albay ım." 
(Uzaktan top sesleri duyulur. Gökyüzü, yer yer aydınlanır. 
Hafif bir kar yağmaya başlar. Nal sesleri, bağırmalar.) 
(Sahne kararır. Tekrar aydınlandığ ı zaman Avusturya Ge­
nel Kurmayının bir çadırı görünür.) 
Hikmet, "General Schlick'in çadırı albayım," dedi. "Moni­
ka'nın kocası." 
Albay Hüsamettin, "Senin canlandırman doğru olmayacak 
bu adamı: Heine'nin tesirinde kalacaksın ," diye itiraz etti. 
"Hem de binbaşıdan yukarıdakileri anlayamazsın sen." 
Hikmet, kalem tutan elini yukarı kaldırdı: "Siz de tarih 
adına araya girin albayım. Tarihin heybetini duyurun biz e." 
"Yazacak mısın?" diye sordu Hüsamettin Bey. Hikmet kağı­
dın üstüne eğildi: "Parantez açayım mı albayım?" 
270