ra ... "Her işin bir sonrası olmasaydı ne iyi olurdu," diye mı­
rıldandı Selim Bey. Sonra, bazı hareketlere karıştığı iddia edi­
len Sami Celal tevkif edilmişti. Dairede, gazete havadislerinin 
tesiriyle, okuyup yazanlar hakkında bir şüphe ve en garibi 
bir küçümseme havası belirmişti. Selim Hayati de, gazete 
okuyan gözler tarafından, gazetelerin gerisinden, meraklı ve 
soğuk bakışlarla tetkik edilmeğe başlamıştı. Yakalananlar 
aleyhinde herkes gibi konuşmağa dili varmadığı için, bu va­
ziyetiyle daire arkadaşlarının şüphesini celbediyordu . En kö­
tüsü, Selim Hayati bile bu havanın tesirine kapılarak yaptık­
larından utanır bir duruma düşmüştü. Bir gün daire müdürü, 
o soğuk ve ifadesiz gözlerini Selim Beyin üstüne dikerek, 
"Duyduğuma göre, siz hikaye gibi bazı yazılar yazıyormuşsu­
nuz," demişti, hafifçe yüzünü buruşturarak. Sonra da, başka 
bir söz etmeden uzaklaşmıştı. Onu, sakallı Sami ile dolaşır­
ken görenler de vardı. Selim Hayati de, yazılarını işte bu çek­
meceye atmış ve bir daha bu işle uğraşmam ıştı. Bir evden ta­
şınırken evdekilerden biri, 'Bu çekmecede bazı yazılar var,' 
sözünü ettikçe Selim Bey, müdürün yüzünü hatırlar, içi bur­
kulurdu; bu olayı unutmağa çalışırdı. Sonunda unuttu. 
Eski Türkçe yazılmış sayfaları kucağına aldı, sallanır koltu­
ğa oturdu. Satırların üstündeki tozlan üfledi hafifçe. "Baka­
lım antika tozların altından neler çıkacak?" diye mırıldandı. 
Koltukla birlikte sallanmağa başladı; kelimelerini, sallanışına 
uydurdu: "Birza-manlar-bende-yazar -mışım." Bir sayfayı kal­
dırdı, ışığa tuttu; satırlara göz gezdirdi: "Aman yarabbim! Ne 
felaket şeyler." Bir süre dudaklarını oynatarak anlaşılmaz 
sözler mırıldandı sonra bir kahkaha attı: "Ne ağır kelimeler: 
Kimse yerinden oynatamaz ." Gözlerini tavana dikti; aklında 
bir şeyler aradı: "Evet, güngörmemiş sultanın sessiz iççekme­
leri, diyebiliriz bunun yerine." Leyla Hanım gülümsedi: "Bizi, 
arzu ettiğiniz kadar merakta bıraktınız ." Selim Bey, koltuğu­
nu öne eğdi: "Ah! Sizler de burada mıydınız?" 
192