da, yedi-yedi hece bölümlü sekiz mısralık kıtalar -ya da Se-
lim’in yarım Batı etkisiyle kullanmak isteyeceği deyimle,stanzalar- olarak görünen ilk biçim, İkinci Şarkıdan başla-yarak hem her kıtadaki mısra ve hem de her mısradaki he-ce sayısı bakımından belirsiz ve düzensiz bir yapıya ulaşı-yor. Selim’i ilk gençlik yıllarında etkileyen Cyrano De Berge-
rac’ın, aşırı bir gurur yüzünden her zaman duygularını ke-
sin kalıplar içinde ifade etmesine benzetilebilecek bir tutu-munun yanında, Christian’ın sevgilisine: “Ah Roxane, Ro-xane! İç çekmelerimi hecelerin sayısına uyduramıyorum,”dediği mısrada olduğu gibi, karmaşık ve acemi düzensizlik-ler yer alıyor. Buna karşılık, Birinci Şarkıda hece vezni vekafiye düzeninin getirdiği manzume havası, sonraki şarkı-larda dağılmakta ve kalıplara uygun duygular yerine duy-gulara uygun kalıpların yer almasıyla şarkılarda belirli birrahatlığa varılmaktadır. Ya da Selim, böyle bir rahatlığaulaştığını sanmıştır. Ne var ki, bu bölümlerde de aruz vekoşmaların etkisiyle bazı zorlamalar yapıldığı gözden kaç-mıyor. Böylece şarkılar, organik bir bütünlükten yoksunkalıyor. Bunları kendisine anlattığım zaman, sinirli bir ace-lecilikle: “Daha iyi, daha iyi,” diye karşılık verdi ki bu söz-leri de durumunu, benim ifade edemeyeceğim bir açıklıklaortaya koymaktadır.
Biçimdeki kusurların yanısıra, bilgi eksiklikleri de şarkı-
ların bilimsel gerçekliğine gölge düşürüyor. Daha mukaddi-me kısmında “Tek ve Türk” sözüyle tarihî ihmalciliğinin ilkörneğini veriyor. Tarihin akışı içinde Türk, bir bakıma tekkalmışsa da, her zaman topluluk bilincinin verdiği akıl al-maz dayanışma ve bütünlükle, bu iki kelimenin (Tek veTürk) yan yana duramayacağını göstermiştir. Şarkılarda adıgeçen ünlü matematikçi Hipyos’un da “Geometrik ve Ana-tomik Analojiler” adlı eserinde...
Selim, bu açıklamaların yazılışında, sabırsız ve amansız
157