"Sen," dedi birdenbire , "benim yıllarca birlikte yaşayabile ce­
ğim bir kadıns ın." 
Ne söyleye ceğimi bilemedim. Okyanusun ortasındaki bu kü­
çücük adada kurabileceğim hayatın belli belirsiz hayali geçti 
gözlerimin önün den. Sabahlan okyanusta yüzerek, mercanların 
arasından kabuk çıkararak, kuytu köşelerde marihuana içerek 
akıp giden bir hayat. Tropikal günbatımlannda sevişmek, şiir 
yazmak; gidere k incelen, dinçleşen, esmerle şen bedenim; her 
gece dans etmek; adalılar gibi çömelmeyi, ağaca tırmanmayı , 
dövüş meyi öğre nmek, turistlere deniz kabuğu satmak, melez 
çocuklar doğurmak ... Geçmi şimi, kökler imi, yaldızlı gelecek he­
saplarımı yitirmek. Uzun, sıcak günler boyunca unutmak . Ken­
dimi unutmak ve sonra yeniden bulmak. Şim diye kadar yaşadı -
ğım, daha doğru su, vitrinden seyrettiğim hayattan ve avuçlarım -
da tuttuğum kül renkli gelecekten belki çok daha güzel. Ama 
böyle bir serüvene atılmak, bir başkasının yaşamını ödünç alır­
casına kendiminkinden vazgeç mek için çok fazla cesarete gerek­
sinimim vardı. Sahip olabileceğimden çok daha fazlası na. 
"Sana bunu getir dim." 
Küçücük, çok zarif bir deniz kabuğuydu uzattı ğı, Tony'nin 
göğsündekilerin eşi. Bugün sadece tek bir kolye takmıştı. 
"Öbür kolyene ne oldu ?" 
"Koptu ." 
Beceriksiz bir yalan. İki kolye sinden birini bana armağan edi­
yordu ve bunu belirtmeyecek denli yüce gönüllü ydü. Beresi ve 
deniz kabuğu kolyeleri onun en çok değer verdiği, varoluş unun 
bir parçası olmuş nesnele rdi. Bir annenin çocuklarıy la, bir yaza­
rın kitaplarıyla bağı gibiyd i onlarla il işkisi. Benim için de yaşam­
sal önemi olan, kendi simgem haline getirdiğim bir nesne arı­
yordum, ona hediye etmek için. Yoktu böyle bir şey. 
"Benim sana verebileceğim hiçbir şey yok," dedim kederle . 
Bir zamanlar delicesine aşık olduğum birinin hediye ettiği 
tahta saplı Çekoslovak çakısını hatırladım. İki yıldır yanımdan 
101