me. Üniversitedeki  çalışma  saatlerimin  düzenli  olmayışı  bulunmaz 
bir nimetti.  Gündüzleri  karşıma  çıkan  fırsatları  kaçırmıyor  ve hep 
içkili  dolaşıyor;  akşam  eve  gider  gitmez  bir kova  dolusu  buzlu  su 
yemişçesine  ayılıyordum.  Geceleri  sabrediyor,  sabah  Ayşin  işe gi-
der gitmez,  kahvaltıdan  içmeye  başlıyordum.  Gündüz  ya da gece  o 
kadar  da fark  etmiyordu  son tahlilde:  birinden  birini  lâyıkıyla  kota-
rabilmek  için,  berikini  bozmaya  ya da hiç olmazsa,  bozabileceği-
min güvencesine  ihtiyacım  vardı.  Korktuğumun  aksine  ne mideme, 
ne de başıma  ağır  geldi  bu nizam.  Belki  de daha  iyisinin  olmadığı-
na inandığı  müddetçe,  her şeye  alışabiliyor  insan. 
Ne var ki bu yeni  düzeni  kurarken  ben,  her şeyin  kendine  has bir 
tabiatı  olduğunu  gözardı  etmiştim.  Babamın  bir bildiği  vardı  onca 
sene.  Gündüz  saatleri,  ne gizlenmeye  uygundu  ne de giz biriktirme-
ye. Kuzuyu  kurda  çevirmek,  yaz  güneşinden  serinlik  beklemek  ya 
da bir çocuğa  öğrendiği  küfürleri  unutturmak  kadar  imkânsızdı  gün-
düze  gecenin  sırlarını  yüklemek.  Gün  boyu  başkalarıyla  haşır  neşir 
ya da birilerinin  başına  tebelleş  ve sürekli  birtakım  görevlerden  so-
rumlu  ya da göz  önünde  olduğumuz  için  değil  sadece;  başka,  daha 
başka  bir meymenetsizlik  vardı  gündüzlerde.  Geceleri  değil,  gün-
düzleri  uğultulu  bir kara  ormana  dönüşüveriyordu  şehir.  Kimseye 
görünmeden  bir ağaç  kovuğuna  birkaç  sır kırıntısı  koyuyor  ve ar-
kamı  döner  dönmez,  nereden  çıktıklarını,  nereye  kaçıştıklarını  an-
layamadığım  birtakım  sessiz  ve sinsi  orman  yaratıklarına  kaptınve-
riyordum  onları.  Başımı  ne yöne  çevirirsem  çevireyim,  güneş  ışın-
larıyla  kamaşan  yüzlerce  göz  görüyordum  etrafımı  çevreleyen  dal-
ların  arasında;  kimin  nereden  nasıl  bir nazarla  bakmakta  olduğunu 
anlamayı  imkânsız  kılan  çiğ bir ışık  huzmesi  cirit  atıyordu  dört  bir 
yanda.  O bunaltıcı  aydınlıkta,  gözlüğünü  kaybetmiş  ileri  derece  .mi-
yop biri  gibi  sarsak  adımlar  atıyor,  sürekli  birtakım  fısıltılar  duy-
makla  birlikte  konuşanların  yüzlerini  bir türlü  seçemiyordum.  İçki 
koktuğumun,  zaman  zaman  dilimin  sürçtüğünün  ya da dikkatimin 
dağıldığının  başkaları  tarafından  anlaşıldığını  hissedebiliyor  ama 
kimin,  neyi  ne kadar  fark  ettiğini  kestiremiyordum. 
İşte böyle  bir zamanda,  olanca  ağırlığıyla  geldi  çöktü  Ethel  gün-
düzlerimin  ortasına.  İki senedir  görmüyorduk  birbirimizi.  Neyzeni 
yitirdikten,  Ayşin  ile evlendiğimi  görüp,  uzun  müddet  idare  edecek 
232