"Evlenme!" dedi Refik. "Evlenme, evlenme iyi edersin." Şa­
rabını hızlı hızlı içiyordu. 
"Hayır, onunla evleneceğim. Senin kız mutlaka çok güzel 
olacaktır. Bundan kuşkum yok." Bir şey daha söyleyecekti ki 
sustu. "Az daha Perihan'ı çok güzel bulduğumu söyleyecektim!" 
diye düşündü. 
"Hayır!" dedi Refik. "Benim kızım sana göre değil. Kocaman, 
iri yarı bir şey olacak o. Şimdiden bu kadar oldu." 
Muhittin şaşırdı, "Utanmasa bana bücür diyecek!" diye dü­
şündü. Sonra, "Canım, o kadar da kısa boylu muyum ben?" dedi. 
Hemen bunu söylediğine pişman oldu, askeri öğrencilere 
bakmaya çekindi. • 
"Yok canım!" dedi Refik. "Sana kim kısa boylu olduğunu 
söylüyor?" 
Muhittin sözün daha da uzamasına öfkelendi. Saatine baktı. 
Askerlere döndü: 
"Çocuklar, siz geç kalmıyor musunuz?" 
"Daha vakit var, yetişiriz," dedi Turgay. 
Barbaros: "Ama kalksak iyi olur galiba!" diye homurdandı. 
"Yokuşu koşa koşa çıkmak iyi olmuyor." 
Muhittin cevap vermedi. Askerler kalktılar. Askeri elbiselerini 
emanet ettikleri fotoğrafçının evinde giyeceklerdi. Muhittin onların 
gönlünü alacak birkaç söz söyledi. Çarşamba günü gene burada 
buluşacaklarını ekledi. Çıkarlarken arkalarından seslendi: 
"Geç kalmayın. Yoksa kumandanlarınız kulaklarınızı çeker. 
Derslerinizi de iyi çalışın. Annenize babanıza mektup yazın. İyi 
asker, iyi evlât, iyi vatandaş olun!" Her zaman söylediği sözlerdi 
bunlar: Çocuklar gene biraz ezildiler, gülümsediler, süklüm 
püklüm çıktılar. 
Muhittin, Refik'e: "Nasıl buldun onları?" diye sordu. 
"Daha oturmak istiyorlardı galiba!" 
"Daha oturamazlardı!" dedi Muhittin sıkıntıyla. "Geç kalı­
yorlardı." Sonra eliyle bir hareket yaptı: "Amaan, boşver yahu! 
Sen kendini anlat. Biraz daha şarap isteyelim mi?" 
Refik başım salladı. Şarapları istediler, sonra sustular. Uzun 
bir sessizlik oldu. 
Şarap gelince Muhittin: "Sende bir şey var!" dedi. 
2.32