yordu Sevgi. Edebiyat dersinde okunması gereken romanlar 
vardı, o kadar. "Onlar da İngilizce ," dedi Süleyman Bey ya­
vaşça. Ertesi gün Süleyman Turgut Bey, Almanca kursuna ya­
zıldı. Elli iki yaşındaydı. 
Leyla Nezihi Hanım çalışmağa başladı. Süleyman Turgut 
Beyin mektep arkadaşı Selim Bey onları ziyarete gelinceye 
kadar anne kız, yüksek tavanlı büyük evde yalnız yaşadılar. 
Bir gün şişman, gür beyaz saçlı bir adam kapılarını çaldı ve 
yıllarca önce bir yolculuk sırasında adresini almış olduğu ar­
kadaşı Süleyman Turgut Beyi aradı. Sevgi, adama cevap ver­
meden önce yabancı ziyaretçi, "Sen Süleyman'ın kızı olacak­
sın," dedi. "Yüzün, bilhassa çenen ona çok benziyor." Sevgi 
durakladı. "Beni içeri almayacak mısın kızım?" diye sordu 
Selim Bey. Sevgi, yabancıya yol vermek için, kenara çekildi. 
Annesiyle da tanıştı beyaz saçlı şişman adam. Kendisine, Sü­
leyman Beyle aralarındaki hukuki durum hemen anlatılama­
dı. Evet, burası Süleyman Turgut Beyin eviydi. Evet, adres 
doğruydu. Bütün bunlar gerçekti. "Benden hoşlanmadınız 
galiba," dedi Selim Bey, gülerek. "Doğrusu aceleden o gün 
Süleyman'a evli olup olmadığını bile sormayı unutmuştum. 
Ben bekarım da. Malumu aliniz, bekar erkekler hediye getir­
mesini bilmezler. Fakat Süleyman'ın evlendiğini duysaydı m, 
muhakkak bir şeyler getirirdim: Bir halı filan. Burada yerler 
hep taş." Sonra birden ayağa kalktı, "Pasta filan getireyim hiç 
olmazsa," dedi. Anne kız cevap verecek vakit bulamadan ka­
pıya yöneldi: "Sen de çayları koyar mısın kızım bu arada ?" 
Anne kız, bakışıp gülümsediler. Sevgi, mutfağa gitti. Ger­
çekten biraz sonra Selim Bey nefes nefese, çenesine kadar pa­
ketler arasında kaybolmuş bir durumda göründü. Çaylarını 
içtiler birlikte. Selim Bey evi dolaştı: "Ne kadar zevksizdir bu 
Süleym an," dedi. "Kendini beğenmişin de biridir." Ona evi 
dolaştıran Leyla Hanıma döndü birden: "Bilir misiniz ," dedi. 
"Mektepte de pek sevişmezdik. Şakadan anlamazdı ." Leyla 
183