113 rahatsız etmesin diye. Başını kapının camına vurup duruyor 
-ben öğretmedim - sinirimi bozuyor) 
Size, başka şeylerden de bahsetmek isterim - bunların, bu 
önemsiz ayrıntıların dışında, demek istiyorum. Aslında, sö ze 
nereden başlayacağımı bilemediğim için sözü uzatıyorum. 
Sizin gibi saygıdeğer bir kimseye anlatmak istiyorum 
durumumu. Başka kims eye anlatmak istemiyorum. Çünkü, 
boş yere konuştuğumu anladım, talihsiz birkaç denemeden 
sonra. Uzun çabalardan sonra, beni dinlemesini sağladığım bir 
kadın... Sözü kadınlara getirmekte biraz acele mi ettim acaba? 
Tabii benim sözünü ettiğim kadın, sizin düşündüğünüz 
anlamda, cahilin biriydi. Ne yapalım ki ben.! (her şeyi 
anlatmaya kararlı olduğuma göre, böyle anlamsız noktalama 
işaretlerine sığınmamalıyım, değil mi?) evet ben, kadınlar dan 
pek anlamam muhterem efendim. Daha doğrusu, onla rı 
tanımak konusunda fazla denemeden geçme fırsatını elde 
edemedim denebilir. Onların dilinden anlamam; sadece göz -
lerine kuşku ve endişeyle bakmasını bilirim. Fakat bu kadı nı 
-tabii istemeden - bazı arkadaşlarıma tanıtmak durumun da 
kaldığım zaman, onların gözünden, doğru bir iş yapma dığımı 
sezdim. O zamanlar daha köpeğim yoktu. (Bir karşı laştırma 
değil bu -  yalnızlığımın şiddetini ifade etmek isti yorum 
efendim.) Bunun için, bu kadının gözlerinde beni an layan bir 
ifade görmediğim halde -  bu sezgimde, daha önce söylediği m 
gibi, arkadaşlarımın da payı vardı - onunla dur madan 
konuştum - yani ben anlattım. Allah kahretsin. (Çok özür 
dilerim.) Şu da var ki, muhterem efendim, onu kendime 
bağlamak için, başlangıçta çok yaltaklandım bu kadı na. 
Düşündükçe utanç içinde kıvranıyor um, kafama binler ce iğne 
saplanıyormuş gibi oluyor. Ona kendisini sevdiğimi söyledim; 
oysa, ilk görüşümde ne güzel ne de akıllı bulmuş tum onu. 
Kadınlar da insanı alçaltıyo r, efendim. Ba ştan çok 
direniyorlar; ya da benim gibilere karşı böyle davranıyorlar .