seçimi, bir bakıma adaşı sayılan FREE'ye bile parası yetmiyordu 
artık. 
Her kuruşun hesabını yapmak ağır geliyordu ona; "parasız­
lık" denilen o illetle, dünyanın onda dokuzunun çektiği sıra­
dan, basit, bayağı durumla baş edemiyordu. Sorunu kişiselleş­
tirmeyen, kendini maddi dünyanın üzerinde gören entelektüel 
tavrı özgüvenini ayakta tutamıyordu ne yazık ki. Durup durur­
ken eski takılarını gözden geçirmiş, tutarlar, şapkalar, koca ko­
ca tahta kolyeler takmaya başlamıştı. "Aç adamın havası fazla 
olur," der ya Atrikalılar ... Ne zaman parası bitmeye yüz tutsa, 
onu daha müsrifçe harcıyor, küçük hovardal ıklara, kaprislere, 
egosunu pohpohla yacak armağanlara çarçur ediyordu. Kilosu 
on iki dolara ithal şeftaliler alıp sularını akıta akıta, parmakları­
nı erne erne yiyordu sözgelimi. Sinematekiere dadanıyor, soğuk 
iklimlerde geçen, sessizliğin hüküm sürdüğü filmleri art arda 
izliyor, bazen bir işportacının tezgahındaki bütün İngilizce ro­
manları topluyor du. Elinde avcunda kalanı, kızara bozara bir 
sokak çocuğuna verdiği de oluyordu. Parasını "özel bir şey" 
için harcamak, hayatla ateşkes imzalamak gibiydi. Küçük küçük 
zevk yudumları, acıyı da küçük küçük kadehlerde içmesini sağ­
Iardı belki. 
((Para bir haston gibidir, insanın dik durmasını sağlar.)) Yıl­
lar önce İstanbul'da bir taksi fOforünden duyup i,cerdiği bilgeliği 
ancak Rio)da kavradığı bu cümleyi her Allahıngünü anımsıyor­
du. Her eğilip bükülüJünde, yağ ,cekiJinde, alttan alıp nda ... ((İyi 
yetiftirilmi/' insanların en temel ilkelerini ,ciğneyifinde ... 
Bir cuma ak1amı, Flamengo)da bir döviz bürosundaydı. Koca 
bir hafta sonu i,cin yalnızca on doları kalmı,stı. Akıllara durgun­
luk veren Brezilya bürokrasisi paranoya derecesindeki güvenlik 
önlemleri yüzünden , imzadan imzaya, elden ele dola,san paralar­
da bir karıJıklık olmuftU. Üzerindeki tutumdan prak olduğunu 
37