gerilmiş, bütün yüzler Safter’in elinden çıkacak zarlara di-
kilmiş. Mustafa, uzun boylu müşteri, bıyıklarını kaşıyor.Kısa boylu arkadaşı da, kumarda kişiliğini bulmuş: önün-deki paraya bakıyor, hesaplıyor, çevresini inceliyor, eliniuzatıyor, elinin tersiyle zarları itiyor: “Gene kesik.” Safter’inyorgun yüzünde hiçbir çizgi kımıldamıyor; uzanıyor, zarlarıalıyor, zarın atılmasını uzatıyor, T urgut’a dönüyor: “Bunlaracemi,” diyor. “Zardan korkuyorlar.” Ey zavallı ruh! Talihi-ni dene bakalım. Alnına konan bir sineği kovdu. Sineklerihiç sevmezdi rahmetli. En çok mavi sineklerden nefretederdi. Ortaokuldayken, bir gün, gene böyle sıcak bir yazgecesi, gene bu şehirde, Vahit Beylerin ortanca oğlu tıp tale-besi ve sonra fakülteyi bitiremeyerek radyo acentesi olan veküçükken tutulduğu kuşpalazından kurtulmak için yarılanboğazında uzun bir yara izi taşıyan Esat ve daha sonrakiyıllarda yaşadığı sefih hayatın kefaretini veremden ölereködeyen Jak ve Saffet Ağabey arasında yapılan bir sinek yarı-şını anlatmıştı. Mavi sineklerin kanatları koparılıyor, kırmı-zı elişi kâğıtlarıyla kaplanmış tavla zarı büyüklüğündekikarton arabacıklara ipliklerle bağlanıyordu. Zavallı hayvan-lar. Sonra, bu küçük atlı küçük arabalar, yeşil çuha kumarmasasının bir ucuna sıralanıyor. Süpürgeden koparılmış in-ce sarı kamçılarla kanatsız sinekler dürtülüyor: hayvancık-lar, şaşkın, telaş içinde arabacıkları çekiyorlar. “Dubara.Kaybettin.” Ufak müşteri sevinçle zıpladı: “Zar hâkimiyeti-ni kaybettin.”
T urgut, kızlardan birine yaklaştı. Ne kızı? Anasının kızı.
Bir sokak fotoğrafçısının çektiği resim gibi soluktu bu kız.Balmumu kaplı bir ten, düz göğüsler. Meslekte pek makbulsayılmamalı. Ufak tefek bir şey. Acaba Selim, Metin’i bekler-ken böyle birinin yanına mı oturdu? Ürkütücü bir yanıyok. Oturmuş olsaydı. Çıplak ayaklarına plastik terliklergiymiş. Deri olmaz tabii: her şey sahte olmalı. Selim bir ki-
280