bakışları yüzünden, orada fazla kalamadılar; vedalaşmadan 
ayrılarak kendi yollarına devam ettiler. Demek ki, yolda dur­
mak mümkün olmuyordu; böyle bir hürriyet yoktu. Sadece 
sürüklenm e, kalabalığın akışına kapılma hürriyeti vardı. 
Durmazsam düşünemem. Durdu, gökyüzüne baktı; hava ka­
raracaktı. Yoksa yağmur mu gelecek? Saatine baktı: Hayır, ka­
rarma zamanıdır. Bakındı: Gönüllü hiçbir bekçi yoktu orta­
lıkta. Üçüncü katlara bakanları denetleyen de gitti mi? Onun 
bölgesi burada sona eriyor belki. Kime devretti acaba? Biri 
gözlüyordur beni. Yağmur mu yağacak diye bakmıştım da. 
Onun için durdum. Hesap vermeğe mecbur muyum? Neden 
bakıyorsunuz öyle? Bakanın göze yasak mı var? Ne bayağı 
bir deyim; siz, cahilin biri olmalısınız. Hemşerim sözüne dik­
kat et. Ben senin hemşerin değilim doğma büyüme buralı­
yım. Ukalalık etme. Terbiyesiz. Yumruklarını sıktı. Saçmala­
ma Hikmet. Peki albayım. Sizin hatırınız için. Bu arada yürü­
düm mü acaba? Başını kaldırdı, bir tahta perde gördü karşı­
sında. Yürümüşüm. lyi. Yürümek bana iyi geliyor; çatışmala­
rı tatlıya bağlıyorum hemen. Tahtaperde de benimle birilkte 
yürüyor. Aynı afişten dört tane: Hülya Hülya Hülya Hülya. 
Sonuncusuna bıyık takılmış. Bilge Bilge Bilge Bilge. Tahtaper­
de bitmiş. Yeni afişler. Oluklu saç üstüne yapıştırılmış. Bun­
lar da Hülya. Üçüncüsüne parmağını soktu: Pat! delindi. 
Meyhane. Binalar başladı demek ki. Kirkor beni görmedi. 
Kendiliğimden girmem. Saatçi. Önce Kirkor beni görsün. Sa­
atçinin vitrinine baktı. Bütün dünya saatleri birleşiniz, aynı 
zamanı gösteriniz. (Bunu bir yerde kullanır ım.) "Merhaba 
Hikmet." Beni gördü. "Merhaba Kirkor." Öpüştüler. 
"Pardesünü çıkarsana." Giymişim demek. "Çoktandır uğ­
ramıyorsu n." Bunu düşünmemiştim. Yolda bir cevap hazır­
lardım yoksa; buraya gelmek aklımda yoktu, üstelik gönüllü 
bekçi bırakmadı çok düşünmem için. Yuvarlak masanın başı­
na çöktü. Tartışmaya hazırım. "Bugün kimseler yok." "At ya-
122