3 Mart
Daireye ait bir inşaatın gerekli olduğunu savunmak için be-
lediye mimarının karşısında öğleye kadar ter döktüm. Tar-tışma uzadıkça, nezlem şiddetlendi, boğazımın ağrısı arttı.Durumumun anlamsızlığını seziyordum; gene de alışkanlı-ğın verdiği bir inatla, anlayamadığım yorucu bir inatla dire-niyordum. Benim bu odada ne işim vardı? Üstelik bütünsözleri de duymuyordum. Estetik gibi bir söz duyuyordumyarım yamalak; kelimeyi alıp biçimlendirmeye çalışıyor-dum. Kafam boşalıyor ve soyut kavramlar üzerine konuşu-yoruz. Karşıma ölçüler konuluyor. Bu mimarları sevmiyo-rum. Sarsılmaz ölçüleri var. Herkes bu ölçüleri anlamak vegerçekleşmeleri için mimarlara yardım etmekle görevli. Hiçkuşkuya düşmüyorlar. Ben hamamböceğinin bana verdiğidehşetten bahsetmek istiyorum. Onun yerine, ağzımı açtı-ğım zaman, teknik zorunluluklardan söz ediyorum. Beniküçümsüyor. Önüme planlar, kesitler, perspektifler yığıyor.Kalın kalemlerle yumuşak kâğıtlara sonsuz çizgiler çiziyor.Bulutlarla ağaçlarla ve dört köşe insanlarla çevrili binalargösteriyor: gururla gülümsüyor. Kalemi elinden alıp sakalıuzamış bir dilenci resmi çizmek istiyorum. Prizmalar çizi-yor: yan yana, üst üste prizmalar. Düşüncelerini çizgiyle ifa-de ediyorlarmış. Ben yazıyla bile anlatamıyorum. Bir korkuresmi çizmek istiyorum. “Onu” çizmek istiyorum. Boyan-mış süngerler, tutkallanmış kumlarla dolu bir maketin yanı-na götürüyor beni. Bakıyoruz: bakıyormuş gibi yapıyorum.Gözlerine bakıyorum: yumuşamasını bekliyorum. Terliyo-rum, nefessiz kalıyorum. Ağrıdan gözlerim kapanacak sanı-yorum. Tekliflerini aptalca buluyorum hiçbir sebebe dayan-madan. İnsan gibi konuşsana, mimar gibi konuşmayı bıra-kıp. Silüet diyor. Bizim bina o silüet dediği şeyi bozacakmış.Yer çizgileri, kütleler. Gözkapaklarım ağırlaşıyor. Ona içi-
605