tış yapacaksınız da, yüzde yirmi karla para kazana­
caksınız. Gülerler adama. O da, -can pahasına ... 
Dükkfı.ndaşım yiğit Osman arkadaş, bir pazartesi 
günü. «A.ğbi, demişti, sana söyleyip söylememek i..e çok 
ikircikli davrandım ya, galiba söylememek olmaz. Bi­
zim dükkanın camına üç haftadır her pazar günü ki­
reçle kocaman bir çapraz işareti çiziyorlar.» «Ü da ne­
si bre?» demiştim şöyle yürekten . 
«Vallahi ağbi, iki hafta sana söylemedim. Ama, 
keratalar işi ileri götürdüler. Dükkana bir iyilik dü­
şünürler sanırım. Utanmasalar, vitrin camına kuru 
kafa resmi çizecekler. Korsan işareti gibi.» 
Günlerce kara kara düşündük durduk, arpacı kum­
rusu gibi. Hani, ananı şapan kadı, kimi kime şikayet 
edeceksin. Gene ne varsa hemşerilikte varmış. Be­
nim bir Hakkı Gülmen arkadaşım vardır. Ad&nalı. 
Ağabeysi, Emniyet İkinci Şube Müdürüymüş. Ona söy­
ledi. dlemşerim düşünmesin» demiş o da. Bizim dük­
kanın işaretlenmesi o günden sonra şıp diye kesildi. 
Lakin, bizim yürek hep Selanik. Şöyle akşam telaşla­
rının o tenha saatlerinde, yüzü birazcık karanlıkca bir 
adam girmeyiversin dükkfı.ndan içeri. Elim, kendiliğin­
den tezgihın altındaki sopaya giderdi, n'olur n'olmaz 
diyerekten. Tezgahtarlık yapacak hal mi kalır adam­
da ... 
Kitapçılık da, kitap okurluğu gibi bir başka tür 
tutku olsa gerek. Doğrusu, başka türlü açıklayamıyo­
rum. Biraz tutku, biraz mecburiyet ... 
Galiba, mimarlığı öyle pek de gönlümle, isteyerek 
bıraktığımı söyleyemem. Üniversitede mimarlık oku­
dum. Yıllarca da geçimimi mimarlıktan sağladım. Ya­
ni, devlet dairelerinde mimar olarak çalıştım. Bir ara 
serbest ça!ışmışlığım, binalar yapmışl ığım filan da 
vardır. Üstelik, kulaklarımza da fısıldamak isterim ; 
140