se sekiz yüzy ıl sonra bile, Şems'in ve Mevlâna Celaleddin Ru - 
mi'nin ruhlar ı bugün hâlâ diri ve hercai, sema etmekteler 
aramızda... 
  
Katil 
İskenderiye, Kas ım 1252 
Bugün art ık yaşamıyor. Çoktand ır ölü. Ama nereye gider- 
sem gideyim, gözleri benimle; semada as ılı iki meşum, kap- 
kara yıldız taşı gibi parlak, beni takip etmekte. Konya'dan 
uzaklaşırsam, yeterince uza ğa kaçarsam, zihnimi burgu gibi 
delen bu hat ıradan kurtulurum diye ummu ştum. Beynimin 
içinde yank ılanıyor hâlâ feryad ı. Yüzünden kan çekilmezden, 
gözleri yuvalar ından fırlamazdan, a ğzı yarım bir dem çekip 
kapanmazdan evvel ç ıkardığı o ses, tuza ğa düşmüş bir kur- 
dun ulumas ı gibi, hançerlenmi ş bir insan ın elvedas ı. 
Birini öldürdü ğün zaman, muhakkak ki ondan bir şeyler bu- 
laşır sana: Bir resim, bir koku, bir nefes... Bir ah, bir lanet, bir 
ses... "Maktulün bedduas ı" derim ben buna. Bedenine yap ışır 
kalır. Başlar oymaya, tenini delip geçercesine. Tâ ki yüre ğinin 
derinliklerine s ızana değin. Orada tutunur, yeniden sende ya- 
şam bulur. Rüyalar ına girer, uykular ını delik de şik böler. Gün- 
düzleri bir şekilde idare edersin ama gece olup yaln ız kaldığın- 
da, döşeğinde soğuk soğuk terlersin. Her maktul katilinde ya- 
şamaya devam eder. Kabil Habil'i öldürdükten kelli, hiçbir ka- 
til kurtulamam ıştır kurban ının emanetini yüklenmekten. 
Sokakta rastlad ığım insanlar bunu asla tahmin edemese- 
ler de, bugüne de ğin canını aldığım her ki şiden bir ni şan ta- 
şıyorum üzerimde. Görünmez kolyeler misali as ılı dururlar 
boynumda, s ıkı sıkıya, olanca a ğırlıklarıyla. Kolay de ğildir 
bu yükle ya şamak. Nefes bile alamazs ın bazen. Böyledir bu. 
  
40 
  
41 
  
 
  
Adam öldürmenin kahr ı başka şeye benzemez. Çekilir azap 
değildir ama al ıştım sayarım: Varlığımın bir parças ı kabul- 
lendim bu durumu. Kaç ırmıyor huzurumu. Ya da öyle zanne- 
derdim bir zamanlar. Peki ama bu son cinayet nas ıl oldu da 
bu kadar sarst ı, silkeledi beni? 
Tâ başından beri her şey farkl ıydı bu defa. Mesela i şi na- 
sıl bulduğum... ya da, i şin beni nas ıl bulduğu mu demeli? Se- 
ne 1247," güz mevsiminin sonlar ıydı. Konya'da kerhane i şle- 
ten, gazab ı ile nâm salm ış bir hünsanm fedaili ğini yapmak- 
taydım. Görevim fahi şeleri hizaya dizmek, hadlerini bilme- 
yen müşterilerin ak ıllarını başlarına getirmek, kabakuvvet 
kullanarak onun bunun gözünü korkutmakt ı. 
O günü daha dün gibi hat ırlıyorum. Bir kaça ğın peşindey- 
dim, kerhaneden kaçm ış bir orospunun. Durup dururken bu 
yollara tövbe edip kendini dine adamaya kalkm ıştı haspa. 
Ona ne oluyorsa! Güzel k ızdı, yazık. İçimi sızlatıyordu az bi- 
raz. Zira onu buldu ğumda yüzünü öyle fena da ğıtacaktım ki, 
bir daha hiçbir erkek bakmak istemeyecekti ondan yana. La- 
kabı "Çöl Gülü" olan o şapşal kızcağızı yakalamama ramak 
kala, esrarengiz bir mektup ald ım; dikkatimi ba şka yöne çe- 
kerek akl ımı meşgul eden beklenmedik bir mektup. 
Altında bir imza: " İmanın Bekçileri..." 
"Bizler senin kim oldu ğunu gayet iyi biliyoruz" diyordu 
mektup. "Eskiden Ha şhaşi fedaisiydin. Hasan Sabbah' ın ölü-