115 Bana hiç yardım etmiyordu; bir de pantolon giymişti, sanki 
gereği varmış gibi. Biraz şişman olduğu için onu kollarım la 
sarmaya yetişemiyordum. Bununla birlikte terlemem geçti v e 
duygularımın uyanmaya başladığını sezdim. (İki erkek olarak 
konuştuğumuz için bu kadar ayrıntıya girmemi ba ğışlarsınız 
herhalde.) Fakat, birinci yalnız kalışımızda yeteri kadar ileri 
gittiğimi düşünmüş olmalı ki, "Hayır," diyerek it ti beni. 
Birden sönd üğümü hissettim. Bütün çabama rağmen ben de 
bir yerde kalmıştım. Artık ileri gidemezdim. Bu du rumdan 
onu suçlayarak geri çekildim.  
Muhterem efendim, acaba bir gün, bu acıklı şeyleri yüz yüze 
konuşabilecek duruma gelebilecek miyiz -insanlı ğın durumu 
geleb ilecek mi ?- demek istedim. Daha iyi ola bilecek miyim? 
demeye dilim varmıyor, buna cesaret ede miyorum. Çünkü, 
denedim efendim, olmadı. Sözünü etti ğim mutsuz sevişme 
gününden sonra bu kadına karşı ken dimi alçaltmayı denedim. 
Her gün aradım onu -  ne yazık ki, başkala rı gibi durmadan 
yeni şeylerle uğraşacak bir dü zenim yok. Yani, demek 
istiyorum ki, bu kadını hiç olmaz sa bir hafta filan aramayacak 
kadar küçük bir uğraşım olsaydı. Çünkü, efendim, anladı 
sonunda kendisinden başka il gilenecek bir şeyim olma dığını. 
(O sıralarda köpeğim bile yoktu, biliyorsunuz.) Onun da yoktu 
tabii. Sanki böyle biri ni isteyerek seçmiştim. Elbette içimde, 
bilmediğim bir yer de, bana ancak bu kadın gibi 
bağlanabilecek zavallıları seç meye beni iten bir küçük 
hesaplılık var. Bu nu inkâr etmiyorum. Fakat muhterem 
efendim, sorarım size: Ebedi aşk ne dir? İkimizin de 'y apacak 
hiçbir şeyi olmamak'tan başka or tak özelliklerimizin 
bulunması mıdır? Anlıyorum, yıllarca s üren zorunlu bir 
yalnızlıktan sonra nasıl olur da bu kadar titiz da vranabilirsin? 
diyeceksiniz. Fakat muhterem efen dim, şurasını iyi biliniz ki 
bazı şeyler sorulamaz insana; bu nu soran siz bile olsanız, gene 
aynı sözü söylerim çekinme den. Ne demek oluyor yani?