başka bir iş yapıyordu. (Içini çeker.) Son günlerde herkesi 
birbirine kanştınyorum zaten. 
SAFFET (Aldınşsız): Oyun yazmaktan olmuştur. 
COŞKUN (Duymamış gibi): Belki de kanştırmıyorum. Belki 
de insanlar aynı oyunlan oynuyorlar, hayatlanm birbirine 
benzer oyunlarla geçiriyorlar. 
SAFFET: Ama biz başkayız, degil mi? 
COŞKUN (Heyecan la): Evet, evet biz herkesten başkayız , 
öyle olmak zorundayız. (Sıkılarak güler.) Belki size gü­
lünç gelecek, ama son günlerde garip bir kuruntuya kapıl­
dım. (Durur.) Hayır anlatamayacagım. 
EMEL (Coşkun' u ilgiyle dinlemektedir): Ne olur anlat. 
COŞKUN: Ne bileyim, sanki kendi istegimle emekliye aynl­
mamışım. Sanki emekliye bile aynlmamışım, sadece bana 
yeni bir görev verilmiş. (Heyecan lanır.) Peki neden bana 
verilmiş bu görev? Çok akıllı oldugum için mi? Çok bilgi­
li oldugum için mi? 
SAFFET (Anlamadan): Ne görevi? 
COŞKUN: Sesler duyuyorum yeniden. (Uzaktan bir alaturka 
müzik duyulur. Fasıl heyeti. Coşkun gözlerini kapar, müzi­
ği dinler.) Sanki benden başka kimse anlamıyor bu sesleri. 
SAFFET: Ama alaturka sesler bunlar. 
COŞKUN : Evet, ama onu dinlerken samyorum ki bu ses­
leri kimse benim gibi hissetmiyor. (Alaturka müzik tek­
rar duyulur: "Ben seni sevdim seveli kaynayıp coştum.") Bu 
sesi yıllarca duymuşum da farkına varamamışım. Ne ga­
rip. Ya da başka şeyler hissettigimi sanmışım. (Gülüm­
ser.) Eskiden bir arkadaş vardı. Ne zaman bu şarkıyı duy­
sa, "Aman şu adamın altını söndürun !" diye çırpımrdı. Biz 
46