ler ... İnsanlar geçiyor da ... Tarlalara yani ... Az' 
bekli yelim ... 
(Kapı önünde tedirgin durdukları, arada bir fısıl­
tıyla konuştukları izlenir. I. JANDARMA iner. 
Eve doğru yürür. Merdivenlerin önünde durur. 
Evin giriş kapısına, yukarı bakar. Srı.nra yine ca-
yar. Gitmeye davranır.) 
MUNİSE : (Evin 'aralık' kısmında görünür. Kapıdan başını 
uzatır, bakar.) Haa, sen misin Cemal? .. Bi ayak 
sesi duydum da ... (I. JANDARMA, çaresiz dö­
ner, durur. MUN!SE dışarı çıkar.) Çıksana, bu-
yur .. . 
I. JANDARMA : Yoo ... Öyle geçiyordum da Munise Abla ... 
MUNİSE Buyur, bi soluk al... 
1. JANDARMA : Yoo ... Çıkmayım ... Bükten aşağı gidiyordum 
MUNİSE 
I. JANDARMA : 
MUNİSE . da .. . 
Susamışsındır ... Su getiriym ... 
Susamadım ... Bentlerde şimdi içtim ... (Merdi­
ven basamaklarından birine oturur yine de.) Öyle 
geçiyordum da yani ... 
(Dikkatle ona bakar.) İyi ettin uğradın. (Bir an) 
Babam ikinci uykusuna yattı. .. Namazını kıl-
dı, yattı ... Kalkmadı daha ... Ben de sandıkta 
sakız arayıveriyordum Seher'e ... Darıyı ele­
dim de ... (Merdiven başına çöker.) 
1. JANDARMA : Torunun nasıl? 
MUNİSE Uyuyor. (Bir an) Anan iyi mi? 
1. JANDARMA : İyi işte. N'olsun Munise Abla? Karnı ağrır 
durur hep. 
MUNİSE Elim erip bir varamadım ki. .. Bi tas çorba gö­
türemedim. 
1. JANDARMA : Sen sağ ol. Dünya işi çok. .. 
MUNİSE Eh, öyle ... (Bir an) Ayran içer misin? Karıvere­
yirn mi? 
210