Nedir Bu?  
yordu, kimseler yoktu kald ırımlarda, ileride bir zamanlar nerede yse, 
bizim bütün lise üç s ınıfın ın zi yaret ettiği ve Mehmet'in pek çok k ızı 
tan ıdığı ünlü randevuevi Altm ış Ahi'nin ( yap ının sokak numaras ı 
buydu) bütün pencereleri karanlıkt ı. 
"Kimin bu alet?" dedi askerlerden biri. 
"Benim..." "Nedir bu?" 
Bir an onun ayva rendesi oldu ğunu söyleyemeyece ğimi hisselimi.
 
Söylersem sanki Füsuna olan tak ınt ımı, yıllard ır evli bir kad ını görmek
için haftada dört-be ş kere ailesi yle yaşad ığı eve gidişimi, durumun
rezaletini ve umutsuzlu ğunu, asl ında tuhaf ve kötü bir insan oldu ğumu
hemen anlayacaklar zannediyordum. Kafam Tar ık Be y ile kadehlerimizi
tokuş turarak içti ğimiz rak ıyla dumanl ıydı; ama bu yüzden yanl ış
değerlendirme yapt ığım ı, şimdi yıllar sonra hiç dü şünmü yorum. A yva
rendesinin, az önce Füsunlar ın mutfa ğında duran bir e şyan ın şimdi
Trabzonlu -olduğ unu sand ığım- ve i yi niyetli bir astsuba yın elinde
oluşunu yad ırg ıyordum, ama daha derindeydi mesele, bu dün yada 
yaşamak ve insan olmakla ilgiliydi. 
"Beyefendi, bu eş ya sizin mi?" 
"Evet." 
"Nedir bu karde şim?" 
Gene bir sessizli ğe gömüldüm. Yerinden kalkamamak benzeri bir  
teslimiyet ve çaresizlik duygusu şimdi yava ş yavaş her yerimi sarı yor, 
ben suçumu söylemeden, asker karde şim beni anlas ın isti yordum, ama  
olmuyordu. 
İlkokulda çok tuhaf  ve biraz da ak ılsız bir s ınıf arkada şım ız vard ı. 
Öğretmen onu tahta ya kaldır ıp matematik ödevini yap ıp yapmad ığını 
sorduğunda, o da benim büründü ğüm sessizli ğe bürünür, ne evet ne  
hayır der, ö ylece bir suçluluk ve yetersizlik dur gusuyla, ağırlığını bir  
sağ bacağına, bir sol baca ğına verip duru şunu değiştirerek kar şım ızda  
öğretmeni öfkeden ç ıld ırtana kadar dikilirdi.  Bir kere sessizli ğe 
büründükten sonra insan ın 
 
420