FAKİR BAYKURT
 
375
 
 
«Eğer ki bu iş senin dediğin gibiyse bu millet ölmüştür Hamdi 
beyim, ne dersin?»
 
«Yooook!» dedi Hamdi bey. «Milleti bu işten tenzih ederim. 
Ö
lmemiştir, hemi de ölmeyecektir. Şu damların üstünde, şu yaz gelince 
yıldızların altında yatanlar öyle bin canlı ki, kimse bunu bilmiyor. Bu 
gelinler, bu çilekeş analar ki her kıtlıktan, her kurak
tan, her savaştan, 
askerlikten sonra milleti yeni baştan fışkırtıyorlar. Çok mutlu bize ki 
ayrık otu gibiyiz, eşşekler kemirdikçe yeniden bitiyoruz. Neden? Hep 
bu insanların gücünden, onların canlı suyundan...»
 
«
Ö
yleyse neye böyle oluyor? Millet fışkırıyor
, diriliyor da, neye 
orda o valiler, bakanlar, heç durmadan dans oyunları oynayıp bardak 
şarabı içiyorlar? Haa?»
 
«Haha! Haha!..» güldü Hamdi bey:
 
«Ulan çakal İlyas, senin karın yok mu? Gidip yatsana sen! Benim 
derdimi deşmesene! Benim içim dert dolu oğlum!
 
Bırak da ben içimi 
ırmaklara dökeyim, ırmaklar bulansın anasını satayım!»
 
«Emme Hamdi beyim, anlat bana aklım ersin!»
 
«Bak Dyas, sana anlatayım. O dediklerin var ya senin... Onlar bu 
milletin «yandan sürme»leri. Mahallebi çocukları. Gülerin, tüllerin 
için
de pış pış büyümüş onlar. Çoğu anasının südüyle değil, emzikle, 
inek südüyle büyümüş. Korkak, pısırık, nazik! “Pardon mösyö”, “Vıy 
madam”... Okumuşlar, Londra, Paris, Atina, gezip tozmuşlar. Ama 
bilmezler senin Sarıkızlı’ nı, Tozak’ını; halkı, milleti. Bil
mezler dört 
mevsimin ayrı ayn çilesini. Yazın susuz tarlalarda, kurakta; kışın çamur 
yollarda, suların böldüğü köprülerden düşe uça; yarlardan 
yamaçlardan
 
yuvarlanarak; kanadı kırılıp yollarda kalarak; iki çuval buğdayın nasıl 
ekilip biçildiğini, nasıl kas
abaya ulaştığını, nasıl fırınlarda ekmek 
olduğunu bilmezler. Karıları kızları, hemi de kendileri sanırlar ki, biz 
aylık alıyoruz, fırıncılar da para kazanmak için hamurları yoğurup, 
pişirip camekânlara diziyorlar. Onun için böyle dans oyunlarıyle, 
bordo şa
raplarıyle vakit geçiriyorlar...»
 
Komşuları, «Gidelim!» dediler Üyas’a.