yandan da ba ğırıyordu. 
— Kaçmay ın, bakın, bakın, ben bakireyim, bana erkek eli de ğmedi. Ben 
namusluyum, kaçmay ın gafiller, bak ın, ben cennete gidece ğim, hiç gerde ğe 
girmedim, bana bak ın, bana bak ın... 
222 
OTUZ SEK İZ 
Müberran ım'ın hastaneye kald ırıldığı akşam eve bir yaln ızlık çöktü. Hüsrev 
Bey'le Nermin, Müberran ım'ın hayatlar ında çok önemli bir yeri oldu ğunu ilk 
kez o gün anlad ılar. Eve canl ılığı ve hareketi, o y ıllarca delili ğin 
eşiğinde dola şan, sonunda da deli ren kad ının verdiğini, torun ile dedenin 
ise evin canl ılığına hiçbir katk ısı olmadığını o ilk gece biraz da şaşırarak 
gördüler. 
Geceleyin salonda kar şı karşıya oturduklar ında, ışıklar daha sönük gibiydi, 
evde de terk edilmi ş bir hal vard ı. 
Hüsrev Bey, içini çekti. 
— Zavall ı Müberran ım... 
—  Doktor iyile şmez diyor... Ama belki iyile şir. Hüsrev Bey, alayc ı alaycı 
güldü. 
—  İyileşip de ne yapacak k ızım, gene delirecek olduktan sonra... Bin defa 
iyileştir getir, bin defa delirecek. 
Nermin d ışarıya baktı. Hava kararm ıştı. Rüzgâr esiyordu. 
—  Teyzemin kargas ı ne oldu acaba? 
— Ne kargas ı? 
Bu sefer de Nermin güldü. 
—  Hani, bu benim gençli ğimden beri burada dedi ği karga vard ı ya... 
223 
Hüsrev Bey, ba şını salladı, yalnızca bir "haaa, evet" dedi ama ba şka bir 
şey söylemedi. 
Sustular. Salon bo şaltılmış, halıları kaldırılmış, çıplaklaşmış, soğumuş 
gibiydi. Sustuklar ı anda so ğukluk ve ç ıplaklık daha da art ıyordu. Nermin, 
sanki arad ığı sırrın cevabını orada bulacakm ış gibi defalarca sordu ğu 
soruyu gene sordu: 
— Size â şıktı değil mi dede? 
Sessizlik ikisini de korkutuyordu. İkisi de birbirlerine söylemiyorlard ı 
ama delirmekten korkuyorlard ı, Müberran ım'ın birdenbire delirmesi, 
delirmeyi gerçek bir olas ılık haline getirmi şti. 
—  Öyle derlerdi... Bana bir dü şkünlüğü vardı gerçi... Ama, â şık olduğunu 
sanmam, Müberran ım pek kimseye â şık olmazd ı... Zavall ı kadın, nasıl 
söyleyeyim, yok gibi ya şıyordu, hiç evlenmedi, bu konakta do ğdu, burada 
büyüdü, burada delirdi i şte... Hiç kimseyi sevmedi, birisini sevmeye 
ihtiyacı vardı bence, çünkü insan bir yere gölgesi dü şsün ister... 
Hüsrev Bey, koltu ğun arkas ına yasland ı. Yorgun ihtiyar adam hali, 
Müberran ım'ın cankurtaranla götürülmesinden beri daha da belirginle şmiş 
gibiydi. Belki de Nermin'in dedesiyle ilgili korkulan yeniden artt ığından, 
Hüsrev Bey'in ya şlılığı ve yorgunlu ğu daha çok dikkatini çekiyordu. 
— Ben çok h ızlı koştum gençli ğimde... Ben, böyle şeylerin ehemmiyetli 
olduğunu hiç fark etmedim k ızım, uzun y ıllar fark etmedim... Sonra bir gün 
bu konakta kendimi yapayaln ız buldum i şte... Bir gün yapayaln ız olduğumu 
anlayıverdim... Sizinle yabanc ı gibiydik, ilk o zaman akl ıma takıldı, 
hayatımda bir- şeylerin eksik oldu ğunu düşündüm, hiç hayat ımda 
224 
pişmanlık duymam ıştım ben, bir gün bir pi şmanlık hissettim.