kere kerhaneye gitmiş, sonra pişmanlık buhranları geçirmişti. 
Zaten daha çok Hıristiyan'a benzer. Ama iyi yüreklidir de:.. Benim 
kaç yıllık arkadaşım..." 
"Nasıl bakıyorsun yahu bana?" 
"Nasıl bakıyorum?" 
"Böyle!" Refik, gözlerini kısıp boynunu ileri doğru uzatarak, 
Muhittin'i taklit etti. 
Perihan ilk defa bir kahkaha attı. Muhittin alınmamış, ne-
şelenmişti. Başkaları tarafından nasıl görüldüğünü öğreniyor­
du. 
"Gözlerin ilerliyor mu?" 
"Hayır!" 
Refik Perihan'a döndü. "Biliyor musun, Muhittin okuldayken 
'Ben beş yıl sonra kör olacağım' diye tutturmuştu. Bu ona bazı 
haklar sağlardı. 'Sen şu benim çizimi bitiriver de, ben biraz 
dünyayı seyredeyim' derdi." 
"Miyobum çok hızlı ilerliyordu da..." dedi Muhittin. "O za­
manki soytarılıklarım şimdi neşeyle karşılanıyor! " diye düşündü. 
Kendisine öfkelendi. Perihan'ın gözlüklerinin kalın camlarına 
baktığını görünce: "Ama şimdi iyiyim!" dedi. Gözlerinin sağlığını 
kanıtlamak istedi, çevresine bakındı. 
Kabak kafalı adam hâlâ aynı gazeteyi okuyordu. Muhittin 
uzaktan başlıkları okumaya başladı: "Hatay Suriye esaretine 
bırakılamaz... Cumlıurreisi Atatürk dün akşam Perapalas'a... 
Madrid bombardımanının... Şair Nazım Hikmet ve oniki ar­
kadaşı... Artvin'de kar birbuçuk metre... Fenerbahçe (B): 5 -
Güneş (B): 2." 
"Aferin yahu, ben okuyamıyorum!" dedi Refik. 
Gazetesinin okunduğunu kabak kafalı adam sonunda anladı, 
onlara bakarak gülümsedi, yeniden okumasına döndü. 
Refik: "Acaba maç ne oldu?" dedi ve esnedi. 
Kabak kafalı adam gazetesini indirerek: "Fenet-kazanır, Fener 
kazanır!" dedi. 
Dostluğun, yakınlığın, tatil havasının rahatlığıyla gülüştüler. 
Refik, Muhittin'e çekirdek verdi. 
Muhittin çekirdekleri masanın üzerine koydu. "Onlar böyle 
rahat, sakin ve huzurlular, çünkü öleceklerini bilmiyorlar!" diye 
159