FATMA HANIM : Okullar açılmadı mı çoktan? · 
FATMA KADIN : He ya, açıldı. Siz hastanede yken söyleyim 
dedim dedim, çekindim beyden. Ne bilem ... 
FATMA HANIM : Çorba taşmasın ... 
FATMA KADIN : (Mutfağa koşar.) Taşmasın anam ... 
(Kapı zili) 
FATMA HANIM : Fatma Kadın! Kızım ... (Fatma Kadın elinde bir 
kaşıkla koşar gelir.) Kapı çalınıyor. 
FATMA KADIN : He ya, açıyım hanımım ... (Sağ kapıdan çıkar. 
Hemen de, elinde bir kesekağıdı ile önden Arif, 
arkadan Fatma Kadın girerler.) 
ARİF : Anahtarı unutmuşum. 
FATMA KADIN : Şurda buldum beyim. Unutmayalım da be­
yime verelim, dediydim. Akşam döndüğü­
nüzde hanımım yerinden �alkmasın bari. 
FATMA HANIM : Yo, kalkabiliyorum artık. İyiyim Arif. Ya. Pek 
iyiyim çok şükür. 
ARİF : Elma getirdim. 
FATMA HANIM : Al kızım beyin elinden ... İyice yıkayıp bir.ta­
bağa koy. 
FATMA KADIN : (Kesekağı dını alır.) Siz de yiyin bi nebzecik. 
Kuvvet olur. (Arif'e) A beyim, benzinde hiç 
kan kalmamış baksanıza. 
FATMA HANIM : Şükür bu günleri gösterene de ... Dolmanın 
altını yakıver. Isınsın. 
(Fatma Kadın mutfağa girer.) 
ARİF : (Paltosunu çıkarır. Bir koltuğa oturur.) Oh, yo-
rulmuşum. 
FATMA HANIM : Soğuk dışarısı değil mi? 
ARİF : Ya. Kış iyi bastırdı bu yıl. Kömür de az ... 
FATMA HANIM : Yine de iyi ettik. Yazdan alıp koyduk. Yok-
sa ... Nasıl, Fatma Kadın iyi yakabiliyor 
mu sobayı? 
136