296 Yaşar Kemal -Dağın Öte Yüzü 
"Allahım ," dedi, "koca Allahım, kurtar beni. Kurtar da sana bir tellice horoz 
kurban edeyim. Bir dinsize senin güzel adamıyın, elçiyin, Muhammediyin mev­
lüdünü okutuyorlar. Şu Kel Aşığın dilini ağzında durduruversene. Gücün yetmez 
mi bir Kel Aşığın diline, güzelcem?" 
Alnını bir iki kere toprağa dayadı, kaldırdı. Terli alnına toz sıvandı. 
"Anamız toprak, şu Kel Aşık günahların büyüğünü işliyor. Dilini ağzında 
oduna döndürüversene. Güzel Allahımıza kötülük ediyor. Ak sakallıma da, ışık 
yüzlüme çoook, çooook kötülük ediyor. Anamız toprak, nasıl üstünde bann­
dınrsın bunları? Sen ki her varlığı kabul edersin, etme bunları ... Nolursun ana­
mız toprak! Bildim, iyisi de, kötüsü de senin çocuğun. Beş parmağın beşi bir mi 
ki, kimi uzun, kimi kısa. Senin için kısası da bir uzunu da ... " 
Ses geliyor, geliyor ... 
Kalktı. Kulaklarına parmaklarını sokmuş koşuyordu. 
Karabucağın büyük büküne gelince kulaklarından parmaklarını çekti. Ses ge­
liyordu ya, o kadar değil, azalmış. Şu ağaçlığı geçince, şu çukura inince ... Çukura 
ses inmez. Bir umut ışığı belirmişti. 
Parmakları nı kulağına yeniden soktu. Gözleri kararıyo r, başı uğulduyordu . 
Ağaçlığı dolanır, çukura inerken parmaklarını çekti. Karanlık bir yağmurdan 
sonra, gün açılır, ışıltı doldurur dünyayı, ıslak yankılı bir ışıltı, işte öyle oldu. Ses 
durmuştu. 
Birden dünya bomboş, ıpıssız geldi ona. Keşki Kel Aşığın sesi hiç bitmesey­
di. Bu mevlüt Koca Halile değil de, o murtada, o dört kitap sürgününe değil de, 
Allahın başka bir kuluna okunsaydı, doyasıya dinlerdi. Dirisi bırakmadı ardım, 
ölüsü de bırakmıyo r. Meryemce kendisine acıdı. Toprağa çöktü, başı uğulduyor­
du. Şu Meryemce boşluğu, ıssızlığı hiç mi hiç sevmezdi. Ölümden de işte bun­
dan dolayı korkardı. 
İncecik, bir çağıltı gibi bir ses, yanıkça, bir de kalabalığın uğultusu gelir gibi 
oldu kulaklarına. Bu sefer kulaklarını kapatmadı. Ayağa kalktı, el çırptı. İki par­
mak şakırdatıp, göbek çalkaladı. Sonra da yanına yönüne bakındı. isterse görsün­
ler, dedi içinden. Varsın bir iyice görsünler. Bir dinsize de mevlüt okunur mu? 
Öğleye doğru obaya döndü. Mevlüt bitmişti. Kel Aşıkla karşılaştı. Kel Aşık 
ona takılmak istedi. Aşığa öylesine bir bakış baktı ki, Kel Aşık ona söz söylediği­
ne söyleyeceğine bin pişman oldu. 
Kalabalığın ortasına geldi, ortada dimdik durdu. Bir öfke, bir hışım gibiydi. 
Boynunun damarlan şişmişti. Köylü, Meryemce ne yapacak diye, ona bakıyordu. 
Sağ elini kaldırdı, indirecek, söze başlayacakken, ayakları titredi, yere çöktü. Sağ 
elini toprağa vura vura: 
"Güzelim kara toprak, varımız yoğumuz ışıklı toprak, buradaki hiç kimse­
ye demiyorum, sana diyorum. Bu köylünün hiçbirisinin yüzüne bakmamak,