gülünçlüktü) bitirmek oldu ğunu anlam ıştım. Bu kumpas ın sonunda ba şnakkaş olmay ı hayal eden (çünkü Üstat 
Osman' ın, Kelebek'i isteyece ğini herkes tahmin ediyordu) ve ikbal için her şeyi denemeye haz ır Leylek'in 
bizlerden, hatta Üstat Osman'dan kurtulmak istemesini de anl ıyordum elbette. 
Bir an kafam kar ıştı. Yağmuru dinleyerek uzun uzun dü şündüm. Sonra, at ıyla geçen hükümdar ile ba şvezire 
kalabal ığın içinden s ıyrılıp dilekçesini vermeye çal ışan biri gibi, ama derin bir ilham ile Leylek ile Kara'ya 
sokuldum. Karanl ık bir sofadan, geni ş bir kap ıdan onlar ı geçirip, bir zamanlar mutfak olan korkunç yere 
götürdüm. Y ıkıntı içinde bir şey bulup bulamad ıklar ını sordum; bulamam ışlard ı tabii. Bir zamanlar gariban ve 
yoksula yemek pi şirilirken kullan ılan kazanlardan, kap kaçaktan, körüklerden iz bile yoktu. Örümcek a ğlar ı, toz, 
çamur, kedi köpek pisli ği ve y ıkıntıyla kapl ı bu ürpertici yeri temizlemeye bile giri şmemişimdir hiç. İçerde her 
zamanki gibi kayna ğı belirsiz, ama güçlü bir rüzgâr dört dönerek lamban ın ışığını zay ıflat ıyor, gölgelerimizi de 
bir soldurup bir karart ıyordu. 
"Arad ınız, ama gizli hazinemi bulamad ınız," dedim. 
Otuz y ıl önce bir ocak olan y ıkıntının içindeki külleri elimin yan ını süpürge gibi al ışkanl ıkla kullan ıp açt ım 
ve ortaya ç ıkan f ırının demir kapa ğım kulbundan tutup g ıcırdatarak çektim. F ırının küçük a ğzına lambay ı tuttum. 
Kara'dan önce Leylek'in sald ırıp, içerdeki me şin torbalar ı kap ışını hiç unutmayaca ğım. Hemen orac ıkta f ırının 
ağzında açacakt ı onlar ı, ama ben büyük odaya geri döndü ğüm, Kara da burada yaln ız kalmaktan korkarak 
peşimden geldi ği için Leylek.ince, uzun bacaklar ıyla bizi izledi. 
Temiz yün çoraplar ım, çakşırım, k ırm ızı donum, en kibar mintan ım, ipek gömle ğim, usturam, tara ğım ve 
diğer eşyalar ımın torbadan ç ıktığını görünce bir an karars ız kald ılar. Kara'n ın açt ığı öteki ağır torbadan elli üç 
Venedik alt ını, son y ıllarda nakka şhaneden çald ığım alt ın varaklar, herkesten saklad ığım örnek defterim ve 
sayfalar ın aras ında çal ıntı alt ın varaklar, bir k ısm ını kendim yap ıp bir k ısm ını sağdan soldan toplay ıp 
biriktirdiğim edepsiz resimler, sevgili anac ığımdan yadigâr akik bir yüzükle onun bir tutam beyaz saç ı, en iyi 
kalemlerimle f ırçalar ım tek tek ç ıktı. 
"Sand ığınız gibi bir katil olsayd ım," dedim aptalca bir gururla. "Gizli hazinemden bunlar de ğil, o son resim 
çıkard ı." 
"Niye bunlar ç ıktı?" diye sordu Leylek. 
"Bostanc ıbaşı'nın adamlar ı evimi arad ıklar ında -t ıpkı senin evini arad ıklar ı gibi-, bütün ömrümce 
biriktirdiğim bu alt ınlar ın ikisini ars ızca ceplerine at ıvermişlerdi. Bu alçak katil yüzünden bizlerin ba şka seferler 
de aranaca ğımızı düşündüm, ki hakl ıym ışım da. O son resim bende olsayd ı, burada olurdu." 
Bu son cümleyi söylemem yanl ıştı, ama yine de rahatlad ıklar ını, tekkenin karanl ık bir köşesinde onlar ı 
gırtlaklar ım diye art ık benden korkmayacaklar ım seziyordum. Sizler de inand ınız m ı bana? 
Bu sefer benim içimi bir huzursuzluk kaplam ıştı ama: Tâ çocukluk y ıllar ından beri tan ıdığım nakkaş 
arkadaşlar ımın uzun zamand ır pintice para biriktirdi ğimi, alt ın al ıp saklad ığımı, dahas ı edepsiz resimlerimi ve 
defterlerimi ö ğrenip görmeleri de ğildi beni bu kadar kurtland ıran. Bütün bunlar ı nakkaş dostlar ıma bir tela ş 
anında göstermi ş olduğum için bir pi şmanl ık duyuyordum as ıl. Ancak pek geli şigüzel yaşayan birinin esrar ı bu 
kadar kolay ortaya dökülür. 
"Yine de," dedi Kara çok sonra. "Üstat Osman hiçbir şey demeden, hiçbirimizi i şaret etmeden bizi 
Bostanc ıbaşı'ya ilgisizlikle teslim ederse i şkencede ne diyece ğimize karar verelim." 
Üzerimizde bir dü şüncesizlik, bir bezginlik oldu ğunu hissediyordum. Leylek ile Kelebek lamban ın solgun 
ışığında defterimdeki edepsiz resimlere bak ıyorlard ı. Hiçbir şey umursamaz bir havadayd ılar; hatta korkutucu bir 
şekilde mutluydular. Hangisi oldu ğunu çok iyi tahmin etti ğim sayfaya bakmak için kuvvetli bir istek duydum ve