Yer Demir Gök Bakır 473 
Beklerken, Memidiğin incecik boynu, dalgın gözleri, çelimsiz bedeni gözü­
nün önüne gelince öfkesi geçiveriyordu. 
Ama onun nesine gerek bu işlere girmek! Bu işlere girip de beni mahveyle­
mek. Sonuç ağır ağır yaklaşıyordu ama, belki birkaç gün daha sürüklenirdi. Me­
midik olmasaydı. Öyle değil mi? 
"Sıçtın ocağıma, mahveyledin beni Memidik. Yaktın Memidik. Bitirdin beni, 
kül eyledin, Memidik. Boynun ince de olsa, bir deri bir kemik de kalmış bulun­
san, cezanı çekeceksin ... " 
Memidiğin kendisine yaptığı kötülüğü düşündükçe öfkesi artıyor, artıyordu. 
Ellerini yumruk yapıp, yumruklarını ısırmaya başladı. Öfkesi işte o hale gelmişti. 
Tam bu sırada önde Memidik, arkada bekçiyle Ömer kapıyı açıp geldiler. Se­
fer onu görür görmez ayağa fırladı, Memidiğe gitti. Memidik, Seferin pörtlemiş 
gözlerini, kararmış yüzünü, öfkeden titreyen dudaklarını, öldürüreesine üstüne 
yürümesini görünce hemencecik evin köşesine sığındı, oraya büzüldü . 
Sefer tam onun yanına varınca kendisine geldi. Eğer yumruğunu indirecek 
olsaydı, Memidik ölüverirdi. Ya da bir daha kendisine gelemeyecek kadar sakat­
lanırdı. Kendi kendine: "Aman, aman, ne yapıyorsun Sefer? Bir çuval ineiri bok 
ediyorsun," diye söylendi. 
Memidiğ in yanına varır varmaz, bir an durdu. 
"Yavrum, Memidiğim, hoş geldin evime, kardaşım," dedi. "Adam bütün evleri 
dolaşır da, Sefer amcasının evine gelmez mi, dedim? Ben de seni çağırdım ki, şu 
gördüğünü bana bir iyice anlatasın ." 
Memidik şaşkınlık içinde kalmıştı, ne yapacağını, nasıl davranacağ ını bir tür­
lü kestiremiyo rdu. Üstüne hışım gibi gelen adam, bir anda nasıl değişip yumuşa­
cık olmuştu? Korkusundan hala ürpertiler geçiriyordu. 
"Ne oldu sana yavrum, ne büzüldün öyle köşeciklere? Gel yavrum gel. Gel de 
bana şu gördüklerini anlatıver." 
Memidik yavaş yavaş kendine geliyor, içine bir güven havası doluyordu. Sefe-
rin de yüzü, gözleri gittikçe düzeliyordu. 
Onu elinden tuttu, ocağın yanına götürdü: 
"Avrat," diye bağırdı. "Kır İsmailin kızı, Memidik oğlumuza bir çay ... " 
Kadın ocaktaki çaydanlıktan bir bardağa çay döktü, içine de iki şeker atıp 
kırılmış bir kaşık sapıyla kanşurarak Memidiğe verdi. 
Sefer şimdi gülüyor, sevgiyle karşısında çay içmekte olan Memidiğ e bakıyordu. 
Memidik de ona bakıp bakıp gülüyordu. Ve Memidik içinden geçiriyordu: "Hep 
de yalan. Bu köylü tüm yalan söylüyor zaten. Şimdi şu Sefer amca kötü adam 
mı? Adamın ondan iyisi can sağlığı... Sefer amca can adam be. ilkin, şöyle uzak­
tan bakınca insanı korkutuyor, ürkütüyor, ama yanına yaklaşınca görüyorsun, can