7 NUMARA:  BEN 
Akşam  balkonda  oturmuş  demlenirken,  "niye  şunlan  durdurmak 
için bir çare  düşünmüyorsun?"  dedi  Ethel,  bugün  kayısı  kurusuna 
boyadığı  tırnaklarını  demirlerin  üzerinden  aşırarak.  Bahçe  duvarı-
nın kenarına  çöplerini  fırlatan  kadını  gördüm  işaret  ettiği  yere  ba-
kınca. 
Omuzlarımı  silktim.  Pencereleri  açsam  da kapasam  da kâr etmi-
yor artık.  Her  geçen  gün,  sıcaklarla  birlikte,  çöp  kokusu  da arsızla-
şıyor.  İnsan  böyle  bir kokuya  sokakta  maruz  kalsa  adımlarını  sık-
laştırır,  arabadaysa  camlan  kapatır.  Ama  oturduğunuz  ev böyle  ko-
kuyorsa,  uyandığınız  sabah,  uykuya  yattığınız  gece,  duvar  kapı  pen-
cere,  başınızı  çevirdiğiniz  her yön  böyle  kokuyorsa,  kapana  kısıl-
mışsınız  demektir.  Kokunun  menzilinden  çıkamazsınız.  Ne bir ça-
re var,  ne de çare  bulunacağı.  Her  akşam  eve  dönerken,  apartman 
duvannın  kenarında  yamru  yumru  bir çöp  tepeciğiyle  karşılaşıyo-
rum.  Civardaki  marketlerin,  bakkalların  amblemlerini  taşıyan,  ağız-
lan sımsıkı  bağlanmış  ama  nedense  dipleri  hep  delik,  boy  boy,  tıka 
basa  çöp  torbalarından,  rasgele  fırlatılmış  mukavva  kutulardan, 
kimbilir  vaktiyle  hangi  eve ait olan  çoğu  döküntü,  tekeş  tükeş  eşya-
lardan  ve sızan  karpuz  sulanna,  saçılan  artıklara  konup  kalkan  kap-
kara,  vızıltılı,  mide  bulandırıcı  sinek  bulutlanndan  mürekkep  yep-
yeni bir çöp tepeciği  beni  bekliyor  her akşam.  Bir de kediler...  Gün 
boyu  çöp  torbalannın  üstünde,  içinde,  altında,  yanında  uyuklayan, 
sayılan  günbegün  artan,  sıska  besili,  gelip  geçene  ilgisiz,  cenabet 
kokulu  krallıklarında  yatalak  onlarca  kedi... 
Günün  muhtelif  saatlerinde  balkonumdan  kaygıyla  seyrediyo-
rum çöp  tepesindeki  gelişmeleri.  Öğlene  varmadan  aşağısı  dolmuş 
oluyor;  çöp  üstüne  çöp  ekleniyor  akşama  kadar.  Havanın  kararma-
sına yakın,  biri  genç  diğeri  yaşlı  iki Çingene  el arabalarıyla  gelip, 
239