47 
 Bir de 1961 anayasası çıktıktan son ra bu şeyde, yeni anayasadan sonra örgütlenme 
sendikalaşma hareketleri serbest bırakılmasından dolayı bir Saraçhane Mitingi yapıldı, yüz 
binlerin katıldığı… Müthiş bir şeydir. Biz de böyle otururken ya bunun çekilmesi lazım belgesel 
olarak falan diye düşün üyorduk. Tamam dediler. Nasıl? Para da yok pul da yok falan. Kemal 
dedi ki, asistanlık yapıyordu ben film de alırım kamera da. 5 kutu film aldı, kamerayı da 
ayarladı. Dedik ya bunun içine kadın, erkek bir şey ilave edelim. Bir aşk hikayesi olsun. Kemal 
dedi ki, onu da dedi sen oyna dedi. Bir de kız bulalım dedi bir de kız bulduk. Ben de oynadım 
o şeyde. Onu sonra kaybettik bulamadık. 2 sene önce bulabildik ancak. Bir arkadaş bulmuş. Bir 
yerden getirdiler. Sen misin bu diye baktım benim. Dedim ki benim gençl ik halim tabii. Böylece 
bir başlamışlığım vardır sinemaya.  
Bir de askerden geldikten sonra Yılmaz’la birlikte çalıştım. 8 ay falan sonra ben 
askerden döndükten sonra. Ondan sonra da ayrıldım. Kardeşimi Yılmaz’ın yanına verdim. İşte 
onunla 7 sene falan çal ıştılar. Bu Cannes festivali ile ilgili, valizleri hazırladık kardeşimle. 
Filmler geldi koyduk. Yılmaz dedi ki, şu 3000 lirayı al lazım olur falan dedi. Peki dedik, aldık. 
Gittik kardeşimle. Havaalanına gidiyoruz. Dedi ki abi Yeşilköy’e bir uğrayalım Yılma z Abiye 
Allaha ısmarladık diyelim dedi. Ayrıldık geldik havaalanına. Havaalanında bir hamal geldi. 
Tabii ağır valizler. Makaralar böyle böyle. Adam aldı kardeşimle gitti. İçeriye girdik dedim ki, 
geçişini göreyim içeriye dedim. Ben evrakları yaptırırken se n geç dedim. Onu hallet sana 500 
kağıt dedim hamala. Tamam abi merak etme dedi. Bilmem hangi cesaretse bendeki de. Girdim, 
ben burada işimi yaparken bir baktım bizim araca gitti. Yürüdüm. Geldi 500 lirayı verdim 
hamala. Dedim ki sana 1000 lira daha vereceğ im dedim. Nasıl yani abi dedi. Ben dedim şimdi 
aşağıya iniyorum. Eski Yeşilköy Havaalanı… Orada valizlerin gittiğini göreyim sana 1000 lira 
daha vereceğim dedim. Gel paranı al. Tamam, abi dedi. Yarım saat sonra falan çağırdılar. Sonra 
birdenbire o şeyler a çıldı, camlar açıldı. Herkes yürüyor uçağa doğru. Hamal gitti yanımdan. 
Abi dedi senin valizler en üstte bak dedi. Önden geçen şeyin üstünde, arabanın. Baktım 
hakikaten uçak taşıtında valizler. Cebimden 1000 lirayı da verdim. Ben en son uçağa doğru 
yürüyen  adamım. Sonra Arif diye bir ses duydum. Döndüm arkama baktım. Onun üstünde terası 
vardı. Eski filmlerde falan görürsünüz el sallarlar falan… Bir baktım bütün ekip orada, Yılmaz 
da başında olmak üzere. Setçisi metçisi, herkes toplanmışlar. Ben böyle el sal lıyorum. Filmi 
aldım götürdüm. Paris’te Cannes Festivali komitesine teslim ettim. Sonra da Cannes Festivaline 
gittim. Tuncel Kurtiz geldi. Cannes Festivaline o da geldi filmde oynuyor. Tam o gün film 
seyredilecek öğlende bir adam geldi. Bardayız oturuyoruz . Burada Türk var mı? dedi. Var 
dedim, ne oldu? Dedi ki, bir film var dedi bağlayamıyorum. Kısımlar karışmış dedi. Allah 
Allah, Tuncay’a dedim ne yapacağız ya? dedim. 5 saatte bağladık. O 7 tane kutuyu 5 saatte 
birbirine bağlayabildik. Bilmediğimiz bir şey i… Fakat sinemacılıkta bir şey var. Festivallerde 
1 filme giriyorsunuz, 3 -5 dakika seyrediyorsunuz. Sonra bir bakıyorsunuz beğenmiyorsun yani. 
Sarmıyorsa seni çıkıyorsun. Yandaki salonda başka bir filme giriyorsunuz festival sırasında. 
Tuncay’a dedim ki se n aşağıya bak. Ben yukarıyı tutayım. Kaç kişi çıkacak acaba falan diye. 
Film başladı 2 kişi ya çıktı ya çıkmadı. Film başladı ve bitti. Bir alkış bir alkış durmuyor 
alkışlar. Biz Tuncay ile birbirimize sarılmış hüngür hüngür ağlıyoruz. O günden sonra sinem acı 
olmaya karar verdim. Yani ben umut yüzünden sinemacı oldum.  
Döndüğümde hemen bir şirket kurdum. Sonra bir deneysel film yaptım. Yani örnek 
olarak. Sonra da sinemacılığım devam etti. Arkasından işte otobüs filmiyle ilgili Tunç Okan 
gelmişti İsviçre’den . Dedi ki abi Türkiye yapımcısı olur musun? Ben böyle bir şey çekeceğim