yaptırıyor, imtihana girmeden geçen öğrenciler olduğu söyle­
niyor, masası emlâk komisyoncularının kartlarıyla dolu, tüc­
carın biri efendim bu hocamız, dersinden geçmek için evinin 
kapısında nöbet beklemek lâzım diyorlar. "Dur bakalım" de­
di Mustafa Hoca, "Senin derdin nedir? Üniversiteyi düzeltin 
mi demek istiyorsun bana?' Hayır, tam böyle değil niyetim. 
Tabiî düzelse iyi olur, ama biz de bu arada durmadan vizesiz 
mi kalacağız? "Dur bakalım,” dedi gene Mustafa İnan, "Sen 
batıla istinat ediyorsun, yani istiyorsun ki sen de bu haksız­
lıklar içinde hak etmeden vize alabilesin." Biraz düşündü: 
"Ne yapalım şimdi?1  diye sordu öğrenciye. Hemen bu adamla 
dekan olarak konuşun hocam. Mustafa İnan, "Peki," dedi ve 
hemen telefona sarıldı. Bir süre konuştu, sonra hiç konuşma­
dan dinledi ve birden kıpkırmız' kesildi, telefonu kapadı. 
"Gördün mü başıma geleni?" diyerek azarladı heyecanlı öğ­
rencisini, "Beni de tersledi işte. Başka hocanın işine hiç kan 
şılır mı? Telâşın yü 2ündcn beni do şaşırttın.”  1  Siz bu hocanın 
durumunu benden mi öğrendiniz efendim?" "Hayır, ben de 
biliyorum; ama bak Oğuz, sen de ötekiler gibi bu hadire’yi 
kolayca atlatsaydın, bu haksızlığın acısını çekmeseydin, bu 
mektepte olup bitenleri unutup gidecektin. Artık bu haksız­
lıklar bir daha aklından çıkm;-*.. Bunlar hafızana öyle bir yer­
leşir ki, guı.on oirınae haksızlıktan ortadan kaldırmak için 
belki harekete bile geçersin." Öğrencinin hafızası -Mustafa 
Inan’mki kadar olmasa da- kuvvetliydi ve unutmadı.
Mustafa İnan hoca arkadaşlarıyla tartışmayı sevmiyor­
du. Genellikle tartışmayı sevmiyordu: çünkü bilmediği konu­
larda konuşmayı sevmezdi; bildiği konularda tartışmayı iste­
miyordu; çünkü onları kesin olarak biliyordu, neden tartış­
sın? En basit bir konuyu bile, tartışmak için fırsat bilenler 
den de hoşlanmazdt. Heyecanlı öğrencisiyle biraz sohbet elti 
dekan Mustafa İnan, ona memleketin hâlinden bahsetti ve 
öğrenci de üzüntüsünü biraz unutur gibi oldu, bir dekan ken-
181