"Kim var orada?" diye korkulu bir sesle sordu gelen insan. 
"Ben varım," dedi Veysi, "Bir de Gülbahar ." 
"Buraya gelin, getiremiyorum, yoruld um." 
Veysi: 
"Cemal, sen misin?" diye sordu. "Sen burada kal," dedi 
Gülbaha ra. Aşağıya indi. 
Cemal, bir hasın ucundan tutmuş sürüklüyo rdu. Bir elinde 
de bir kazma vardı. 
Az sonra da Fevzinin sesi duyul du. Onlar hasın ağacın al­
bna getirmişlerdi ki İsmetle Mustafa da geldiler. Ardından da 
Fevzi gözüktü. Fevzinin elinde de kocaman bir sabun kalıbı 
vard ı. İsmet de bir kürek bulmuş getirmişti. Mustafa da bir 
orak taşıyorrlu elinde, bir kürekle birlikte. 
Tanyerleri ışırken çocuklar, önce kireç ocaklannın oraya 
gittiler. Bütün kireç ocakları ağızlarına kadar, menekşe menek­
şe, ışılayan, sırtları ıslak kelebeklerle dolmuştu. Oradan aşağıya 
koyun darnma indiler. Akbabalar, kartaUar koyun damının üs­
tüne konmuşlar, kanatlarını düşürmüşler, kartaUar bir yanda, 
akbabalar öbür yanda karşı karşıya durmuşlar bekleşiyorl ardı. 
Köpeklerse koyun damını çevirmişler, yan yana kıçlarının üs­
tüne oturmuşlar, gözlerini de damın duvarlarına dikmişlerd i. 
Mustafa: 
"Buraya boş yere geldik. Önce mezarı kazmalıydık ." 
"Ölüyü götürelim de mezarlığa öyle kazarız," dedi Fevzi. 
"Hem mezarlığın yanında su da var. Ölüyü yıkarız da. Ben bir 
kalıp sabun getir dim." 
"Bir gören olursa ya ... " 
"Görsünler," dedi İsmet. "Mezarlıkta ölü olur. Görseler ne 
derler ki ... " 
Uzun tartıştılar, Mustafa sonunda ötekilerin isteklerine uy­
du, koyun damının kapısını açar açmaz öylesine bir koku çarpb 
ki onlara, hepsi birden sersemlediler. Gülbahar hemen yetişip 
ölünün üstüne çeyizlik kolonyanın yarısını hoca etti. Ölüyü bir 
anda dışarıya çıkardı lar. Kolonyanın, açık havanın etkisiyle ko­
ku azıcık eski gücünü yitird i. Akbabalar, kartallar, köpekler ölü­
yü gördükleri halde yerlerinden kıpırdamadılar. Oysa çocuklar, 
ellerinde taş, sopa onlara karşı tetikte ve hazırlıklıydıl ar. 
217