mekle. Gecekondudakileri çıplak bir ışığın altında görünce 
ne yapacaktı Hikmet? Onlar da, yazmağa çalıştığı oyunların 
kahramanları gibi, güneşe çıkınca toz olmayacaklar mıydı? 
Hüsameuin Bey bütün bunları, düşünmeden, bir anda hisset­
ti; Bilge de, bilmediği bir akışın içinde, uygun olmayan bir 
yerde bulunduğunu sezdi. Bir süre, konuşmadan oturdular. 
Albayın durumu sarsılmıştı: Aylardır, Hikmet'in yaşantısı 
üzerinde, bir soyut problemden bahseder gibi konuşmuşlar­
dı. Hikayenin kahramanlarını, birer satranç taşı gibi oradan 
oraya sürmüşlerdi. Demek bütün bu taşlar , gerçek bir oyu­
nun kahramanlarıydı. Demek taşlan oynatma hürriyeti anık 
kısıtlanmıştı. Yani, diye düşündü albay, şimdi kapı açılıp da 
Sevgi içeri girebilir miydi? Evet, girebilirdi. Nursel Hanım da 
yaşıyordu o halde, Ne zanneuin yani? diye payladı kendini 
albay. Hikmet'e baku: Bir şeyler yapmalısın oğlum, diye ge­
çirdi içinden; bizleri bu durumda bırakamazsın, mesuliye ıini 
idrak etmelisin. ister misin benim eski kanın da girsin içeriye 
oğlum? Allah allah, diye düşündü albay, allah allah. 
Hüsameuin Bey, aşırı bir kibarlık gösterdi Bilge'ye: Kılığın­
dan dolayı özür diledi. Hikmet, durumu biraz anladı o za­
man: Albayın sahte ve alaycı gülüşünden anladı. Albay, duru­
mu kurtarmak istiyordu , kendine bir gerçeklik kazandırma 
çabasınday dı. Gerçekten önemli ya da gerçek bir kişi olarak 
görünme telaşına düşmüştü albay. Bir hikaye ya da oyun kah­
ramanı olmadığını, üç yıl öncesine kadar kanlı canlı ve ger­
çek bir albay olduğunu ileri sürüyordu bir bakıma. Omuzla­
rında şu kadar yıldız taşıdığını, paşaya nasıl esaslı bir cevap 
verdiğini, bir zamanlar evli olduğunu anlatıyordu. Hatta kan­
sının sağ olduğunu, karısının bir adı bile olduğunu ve bu 
adın da filan olduğunu belirtti. Eski evinde nasıl çiçek yetiş­
tirdiğini; emekli olduğunu bilmeyen arkadaşlarının onu yol­
da gördükleri zaman bu kadar genç yaşta neden emekliye ay­
rıldığını sorduklarını anlatmağa çalıştı. Fakat her sözüyle 
295