Ses edip geceye beyaz taşından 
kışlarun saati çaldı ikiyi. 
Ne çabuk, lahzada bitti yaşamak. 
Kimisi altı aylık, 
kiminin sakalı ak, 
kimi on üç, on dört yaşında; 
kimi yola gidecek, 
kimisi mektup bekler 
yan yana sırtüstü yatan ölüler ... 
Yayıkta ya� vardı, dövüleme di, 
ak peynir torbaya koyulamadı, 
hasret gitti ölüler 
dünyaya doyuJamadı. .. 
Uyanıp kaçamadılar, 
kuş olup uçamadılar, 
açıldı kuyular kimse inemez. 
Erzincan beygiri ralıvandır amma 
ölüler ata binemez 
yan yana sırtti8tü yatan ölüler .. 
Nazım Hikmet. ı 939 Erzincan depremi 
(Bütün Şiir/eri, Yapı Kredi Yayınları, 2007) 
HASANKALE YERLE BlR 69 
Kurnuç, Serçe boA-azı, Sins, Kalyolaz köyleri dümdüz, yer­
le bir ... Yıkılmış evleri bir bir dolaşıyorum. Kocaman, bir insan 
kalınlığında, topraktan fırlamış kalaslar ... Damlann üstünde­
ki toprak, tam bir metre kalınlığın da. Ve bu topraklar donmuş. 
Öylesine donmuş ki ... İki adam çalıştı çalıştı da kazma ile bu 
toprağı parçalayamadı.