Çanta
İstanbul, 2016
Sıradan bir sonbahar günüydü İstanbul’da, birini öldüre­
bileceğini anladığında. Bu hikâye, diğerlerinden pek de far­
kı olmayan, kurşun gibi ağır ve fazlasıyla sakin bir akşa­
müstü başladı. Şu dünyada en munis ve en cici bici kadın­
ların bile zorda kaldıklarında küplere binip, fırtınalar esti- 
rebileceklerini tecrübeyle öğrenmişti. Hiç kimse, en aklıse­
lim görünenler dahi, delilikten muaf değildi. Kendini ne mu­
nis, ne de cici bici saydığından, kontrolden çıkma potansiyeli­
nin o tür kadınlara nazaran katbekat fazla olduğunun bilin­
cindeydi. Ama doğrusu tuhaf kelimeydi şu “potansiyel.” Bir 
zamanlar, “Müslüman coğrafyanın en Batılılaşmış, demokrat 
ve laik ülke modeli” olacağı zannedilen Türkiye, en nihaye­
tinde, gerçekleşmemiş potansiyeller diyan değil miydi? Kim 
bilir belki onun da delilik ihtimali, aynen öyle, gerçekleşme­
den tavsar giderdi.
Neyse ki hayat -y a  da kimilerine göre kader, hani tüm ol­
muş ve olacakların önceden yazıldığı söylenen o levhimah- 
fu z- onu vahim hatalar işlemekten esirgemişti. Bunca yıl­
dır dürüst ve düzgün yaşamıştı. Ara sıra yaptığı dedikodu­
lar ve başkalarını mutlu etmek için söylediği beyaz yalanlar 
hariç, kimseye zararının dokunduğunu sanmıyordu. Zaten 
şu dedikodu müessesesini günahtan saymasalar isabet olur­
du. Ne de olsa o kadarcığını herkes yapıyordu -  şayet minik 
dedikodular ciddi ciddi günah sayılacaksa, cehennemin çu­