18  
18.Katil Diyecekler Bana 
 
 
 
Zavall ı Zarif Efendi'nin parça parça olmu ş cesedinin üzerine çamurlu so ğuk toprak at ılırken herkesten çok ben 
ağlad ım. Ölenle birlikte ben de öleyim, b ırak ın ben de onunla birlikte  mezara gömüleyim, diye ba ğırıyordum, 
mezara dü şmeyeyim diye belimden tuttular. Bo ğulur gibi olunca avuçlar ını aln ıma bast ırıp başımı arkaya do ğru 
da çektiler ki nefes alabileyim. H ıçkırık ve gözya şlar ımı aşırıya vard ırm ış olabilece ğimi, merhumun 
akrabalar ının bak ışlar ından da anlad ım ve toparlad ım kendimi. Nakka şhanedeki dedikoducular, bu kadar 
ağlad ığıma göre Zarif Efendi ile aram ızı da bir gönül ba ğı olduğunu sanmaya da ba şlayabilirlerdi. 
Daha fazla dikkat çekmemek için cenazenin sonuna kadar bir ç ınar ağacının arkas ına gizlendim. 
Cehennem'e yollad ığım budalan ın daha da budala bir akrabas ı beni ç ınar ın arkas ında k ıstırdı çok manal ı sand ığı 
bir bak ışla gözlerini gözlerimin içine dikti Uzun uzun sar ıldı bana. Sonra şöyle dedi ahmak: "Sen Cumartersi 
miydin, Çar şamba m ı?" "Çarşamba bir zamanlar rahmetlinin ad ıydı," dedim de şaştı. 
Bizi birbirimize hâlâ bir s ır gibi ba ğlayan bu lakaplar ımızın hikâyesi basittir. Ç ırakl ık y ıllar ımızda, o 
zamanlar kalfal ıktan ustal ığa yeni geçmi ş olan Nakka ş Osman'a hepimizin sayg ısı, hayranl ığı, aşkı çok büyüktü. 
Büyük nakka ştı, her şeyi bize o ö ğretti, Allah' ın hem sihirli bir hüner, hem de cin gibi bir ak ıl verdiklerinden. 
Her sabah ç ıraklar ın yapmas ı gerektiği gibi, aram ızdan birinin sabah üstad ın evine gitmesi, kalem kutusunu, 
çantas ını, içi kâğıt dolu ciltbendini ta şıyarak arkas ından nakka şhaneye kadar yürüyerek ona e şlik etmesi 
gerekirdi. Ona yak ın olmak için o kadar ç ırpınırdık ki, bugün ben gidece ğim, diye aram ızda kavga ederdik. 
Üstat Osman' ın bir gözdesi vard ı, ama her sabah da onun gelmesi nakka şlar bölüğünde zaten hi ç bitmeyen 
dedikodular ı ve edepsiz şakalar ı iyice alevlendirece ği için, büyük üstat her birimizin haftan ın bir günü gelmesine 
karar vermi şti. Büyük üstat cumalar ı çal ışır, nakkaşhaneye cumartesileri gitmezdi. Çok sevdi ği ve bizler gibi 
çırakl ık eden ve sonraki y ıllarda ona ve hepimize ihanetle sanat ı bırakan oğlu, babas ına s ıradan bir ç ırak gibi 
pazartesi günleri e şlik ederdi. Bir de hepimizden yetenekli, ince ve uzun bir Per şembe karde şimiz vard ı ki 
bilinmez bir hastal ıktan ateşler içinde genç ya şta ölmüştü. Rahmetli Zarif Efendi çar şambalar ı gelirdi, bu yüzden 
Çarşamba'yd ı, ama sonra büyük üstad ımız adlar ımızı Sal ı'dan Zeytine, Cuma'dan Leylek'e, Pazar'dan Kelebek'e 
değiştirdiği aşk ve manayla, tezhibinin inceli ğine telmihle ona Zarif demi şti. Büyük üstat hepimize yapt ığı gibi 
ona da bir dönem her sabah: 
"Hoşgeldin Çar şamba, nas ılsın bakal ım," demiş olmal ıydı. 
Bana da nas ıl seslendiğini hat ırlay ınca gözlerim ya şaracak sand ım: Ç ırakken, bütün dayaklara ra ğmen, Üstat 
Osman bizi sevdi ği, nakşımızın güzelliğinden gözleri sulan ıp bizi ellerimizden kollar ımızdan öptü ğü, o bizi 
öptükçe hünerimiz de a şkla çiçeklendi ği için Cennet'te gibiydik. Bu mutlu y ıllar ı gölgelendiren k ıskançl ığın 
rengi bile ba şkayd ı o zamanlar. 
Kafas ını ve ellerini bir üstad ın, gövdesi ve k ıyafetlerini ba şka bir ustan ın çizip boyad ığı o insanlar gibi 
kendimi iyice ikiye bölünmü ş gibi hissetti ğimi görüyorsunuz. Benim gibi Allah'tan korkan biri hiç hesapta 
yokken katil olunca hemen al ışam ıyor. Eski hayat ım sanki sürüyormu ş gibi davranabilmek için katilli ğe uygun 
bir ikinci ses edindim. Eski hayat ıma hiç kar ıştırmad ığım bu alayc ı ve hain ikinci sesle konu şuyorum şimdi. 
Katil olmasayd ım konuşacağım o bildik tan ıdık eski sesimi de zaman zaman dinleyeceksiniz tabii, ama "ben 
katil" diye de ğil de lakab ımla. Bu ikisini birle ştirmeye kalkmas ın kimse, çünkü beni ele verecek ki şisel üslubum 
ve kusurum yoktur benim. Üslubun, bir nakka şı bir diğerinden ay ıracak herhangi bir şeyin kusur oldu ğuna 
inan ırım, baz ılar ının övünerek söyledi ği gibi, kişilik değil.