tarihi boyunca kimse tar afından döllenmemiş olan bir rahim, hem 
sahiplerin penahı, hem kimse tarafından sahiplenilemeyen.
Bunları fark etmesi çok sürmeyecekti Gail'in... aslında birkaç dakika 
sonra, Ömer duş almak için onu iç odada yalnız bıraktığında 
başlayacaktı keşfi. O banyoya gidince ayağa kalkmış, kasvetli 
perdelerden süzülen oynak ışığa doğru yürümüştü. Dalgın, neredeyse 
hülyalı açmıştı çifte kapıyı, balkona çıkıp elini gözlerine siper 
etmişti, sonra tek bildiği öylece donakaldığı, şaşkına döndüğüydü. 
Buradan böyle bakar ba kmaz şehir alabildiğine cezbedici görünmüştü 
Gail'e.
Gail ne kadar zaman bu olmadık şehir kompozisyonunu seyretti bilinmez 
ama Ömer duştan çıktığında onu bu halde buldu. O da elini gözlerine 
siper edip dalgın dalgın baktı ama onun gördüğü ol -' dukça farklı  bir 
sahneydi. Dudakları iniltiyle kabarırken yüzü buruştu. Ya resepsiyonda 
bir hata yapılmıştı ya da çalçene resepsiyon -cu onu kandırmıştı. Odayı 
tutarken kendisine vaat edilen panorama
323
bu değildi kesinlikle. Gerçi Ömer bu malumattan mahrumdu ama doğr usu 
606 yerine 607 numaralı odanın anahtarı verilmiş olsaydı, balkondan 
görecekleri manzara istediği o güzel ve uzak şehir olacaktı - dipsiz 
çivit mavisi bir deniz, resimlik camiler ve arkadaki tepelerin yosun 
yeşili önünde, uzaklara sıralanmış evlerin sevimli, kırmızı çatıları. 
606 numaralı odadan ise, karman çorman çatıların üzerinden ve 
martıların kanatları altından ve fazlasıyla yakından gördüğü şehrin en 
pis sureti, keşmekeşiydi, öyle tehditkâr bir yakınlığı vardı ki insan 
neredeyse nabzının atışını duyabiliyordu. Kirli, dar, yılankavi 
sokaklar, pencereleri ardına kadar dışarıda zonkla -yan hayata açılmış 
üst üste, iç içe, salaş evler, kimileri hayli bakımlı ve tıknaz, 
kimileri sefil sürü sepet kediler; sadece uzun zaman önce sönüp gitmiş 
hayatların izleriyle değil, daha doğmamışların işaretleriyle de kaplı 
tarih bulamacı. Buradan böyle bakar bakmaz şehir pek çirkin görünmüştü 
Ömer'e.
Aslında ikisinin de haklı olduğu söylenebilirdi. 606 numaralı odanın 
balkonundan eşit ölçüde cebzedici ve çirkin görünüyordu İstanbul. Ne de 
olsa binbir surettir; öyle ki iki bitişik evin hatta aynı odanın iki 
farklı duvarından bambaşka görünebilir. Burada rakipsiz bir ihtişamla, 
acıklı bir çürüme yan yana varolabilir, alımlı ile yaralı, görkemli ile 
pejmürde asırların basıncıyla yüksek -oktan-lı bir hayhuyda 
kaynaşabilir. Kelime "İstanbul" olunca, ne hikmettir ki eşanlamlısı da 
zıtanlamlısı da aynıdır.
Ömer'in bilmediği ve turist rehberi ruh haliyle kavrayamadığı nokta, 
Gail'i hipnotize eden şeyin tam da bu karışım olduğuydu. Gönlünü 
kaptırmıştı İstanbul'a - ama Ömer'in ona göstermeyi planladığı değil, 
aksine ondan saklamaya çalıştığı İstanbul'a.
"Hadi!" diye bağırdı Gail aniden transtan çıkarak. "Gidelim. 
Keşfedilmeyi bekleyen bir şehir var."
Keşfedilmeyi bekleyen bir şehir... ? İstanbul alayla dudak büktü. Sence 
ben keşfedilmeyi istiyor muyum?
Ama Gail bu di şil sesi duymadı. Başka sesleri duymakla meşguldü. En 
başta martıları! Her dışarlıklının İstanbul'daki ilk keşfi çatıların 
çığlık attığıdır. Martılar şaşırtıcı ölçüde karmaşık kuşlardır
324
- ya da fazlasıyla basit. Çelişkilerle doludurlar. Tek başlarına 
süzülürler ama daima bir topluluk oluştururlar; kaba bir hantallıkları 
ve çirkinlikleri vardır ama aynı zamanda kendilerine has asil bir 
zarafete sahiptirler; çöplerin arasın da mideye indirebilecekleri bir 
şey aramak için çöp kutularının yanına indiklerinde çok aptal