min sonu yoktur. Ukalalık etme Kenan. Garson, bu ne bi-
çim Kenan?
Gerçekten, evinde birşeyler bulabilir miyim? Sıkı bir ara-
ma yaptığım söylenemez ilk gidişimde. Birden, orada ol-mak istedi. Bir an önce dönmeliyim. Daha öleli bir ay bileolmadı. Belki de ölmedi. Onu göremiyorum; o kadar. Diye-lim ki Afrika’ya gitti. Uzak bir ülkeye. Ülkede bir iç savaşvar; bütün haber alma imkânları ortadan kalkmış. Yollarkapanmış. Bütün bunları hayatın cilvesi diye kabul edeceği-mi sananlar aldanıyorlar. Ben, giydiğim karaları bir daha çı-karmayacağım. Metin’in yanında hissettiğim aşağılık duy-gulara bir daha kapılmayacağım. En önemsiz belirtilerdenyararlanacağım. Sonunda ceheneme bile gitmek olsa, dur-mayacağım. Sağlığında erkek olan biri. İhtiyatlı davranaca-ğım. Esrarını kapatmış, beni dışarda bırakmış. Yurdumuzunsemalarında ağır bir hava esiyor. Olric. Bu lanet hepimizebulaşacak. Bunu hissediyorum. Elini alnına götürdü: biri-ken terler eline bulaştı. Başı ağrımaya başladı: “Hayallerleboğuşuyorum,” diye söylendi. “Gün ışığına çıkarıp toz ede-ceğim onları.”
Gömleğinin üst iki düğmesini çözdü, kravatını gevşetti.
Bir sigara yaktı. Dumanları burnundan çıkardı. Yüksek ma-tematik imtihanından önce de böyle olmuştum. Bu sıcaktavaktimi nasıl geçirdiğimi söylesem... inanmazlar. Bu ikincisınıf pastanede oturmuş boş hayaller kuruyorum: ikinci sı-nıf hayaller. Daha, nasıl düşünüleceğini bilmiyorum. Se-lim’in Fransa’da uzun yıllar kalmış bir arkadaşı vardı. Mem-lekete dönünce bir de ne görsün: kimse düşünmesini bilmi-yor, düşündüğünü sanıyor. Orada felsefe tahsil etmiş de. İkiçeşit düşünmekten bahsediyordu. İnsanın aklına birtakımkelimeler gelmesi başka... düşünmek başka. Sayıları notas-yonları bilmekle matematikçi geçinebilir misin? Biz de fel-sefe okuduk lisede. Ranke tarihi buldu, Wundt da psikolo-
317