maz anında  sürgüne  gönderildiği  ve zaten  öteden  beri  merkezine  da-
hil olmakta  güçlük  çektiği  kızlar  dünyasını,  büsbütün  terk  etmişti 
saçlannı  kısacık  kestirdiği  gün.  Bir tek beden  derslerinden  önce  ve 
sonra,  soyunma  odalarında  düşüyorlardı  yan  yana.  Yoklarmış  gibi 
davranıyordu  onlara.  Karşılığında  tek istediği,  yokmuş  gibi  davra-
nılmasıydı  kendisine.  Oysa  onlar  tam  tersine,  on koldan  deodoran-
ta boğarak  leş gibi  çiçek  kokuttuklan  daracık  soyunma  odasının 
banklarına  yan  yana  dizildiklerinde,  bir yandan  külotlu  çoraplarını 
giyerken,  bir yandan  da aralarında  anlamlı  anlamlı  bakışıp,  şifreli 
konuşmak  suretiyle,  sevilmediğini  illa ki hissettirmek  istiyorlardı 
Su'ya.  Oğlanlar  böyle  değildi  ama.  Bit de, bitlenmek  de, vaka-ı  adi-
yeden  sayılıyordu  oğlanlar  arasında. 
Camdan  yarı  beline  kadar  çıkıp,  nanik  yaptı  geride  kalan  Terri-
er'e. Fakat  tam  yerine  oturacakken,  iki-üç  metre  ileride  çöp  varilini 
kurcalayan,  saçı  sakalı  birbirine  karışmış  bir adama  takıldı  gözü. 
Beriki,  çevik  hareketlerle  varilin  içindeki  torbalardan  çıkardığı  te-
neke  kutuları,  omuzundan  sarkıttığı  heybelere  dolduruyor;  arada 
durup,  sanki  varilin  içinden  bir ses,  cevabı  müşkül  sorular  yönelti-
yormuşçasına  kendisine,  kafasını  kaşıyarak  düşünceli  düşünceli 
eğiliyordu  çöplerin  üzerine.  Lime  lime  dökülen  petrol  yeşili  bir tu-
lum giymiş;  başına  da vişneçürüğü  bir bere  geçirmişti.  Tulumun  diz 
kısmındaki  yırtıklardan,  kir içindeki  dizkapakları  seçilebiliyordu. 
"Serseriye!  Serseriye!"  diye  bağırdı  Su. 
Pencere  kenarındaki  nöbeti  devralan  oğlan,  leblebileri  yerleşti-
rip, vargücüyle  üfledi  kâğıt  ruloya.  Fakat  aynı  anda  hedef  tahtasın-
daki adam,  yaptığı  işi bırakıp,  yabani  bir sezgiyle  önüne  döndü  ve 
kurşunlanmadan  önce  katillerinin  yüzüne  gülen  kurbanlar  gibi  ağ-
zını kocaman  açarak,  üzerine  doğru  uçmakta  olan  leblebiyi  havada 
kapmasıyla,  çiğnemeden  yutması  bir oldu.  Teşekkür  edercesine  eli-
ni kalbinin  üzerine  bastırıp,  hafifçe  kırdı  boynunu  ve minibüs  tam 
önünden  geçerken,  ikinci  kurşun  için  yeniden  açtı  ağzını.  Sararmış 
dişlerini  sabırsızlıkla  takırdattı  leblebisinin  geciktiğini  görünce. 
Cam  kenarındaki  oğlan  dehşetle  geri  çekilip  saklarken  tabancasını, 
pencereye  yapışan  Su da, hayretten  büyümüş  gözlerle  bakakaldı 
şimdiye  değin  gördüğü,  tanıdığı  insanlara  hiç mi hiç benzemeyen 
bu serapa  acayip  adama. 
317