COŞKUN: Kaderim sesleniyor Horatio . Kimse durduramaz 
artık beni. (Kapıya yürür.) 
(Sahne karan r. 
Emel'in evi. Bir iki sandalye, bir koltuk, bir divan. Emel divan­
da kitap okur. Kapı çalınır. Emel biraz şaşırarak kapıya ba­
kar, sonra kapıyı açar. Coşkun görünür.) 
COŞKUN (Yorgun bir sesle): Hayatın toplu igne kadar dege­
ri yok gözümde ... 
EMEL (Telaşla): Seni çok merak ediyordum. (Coşkun' a ba­
kar.) Yorgun görünüyorsun. Belki evde kalıp dinlenme­
liydin. 
COŞKUN (Koltuğa çöker): Kendileriyle alay ettigimi sanı­
yorlar. Beni anlamıyorlar. 
EMEL: Kimler? Neyi anlamıyorlar? 
COŞKUN (Sakin): Saadet Nineyi bizim bahçeye gömmek is­
tedigimi. 
EMEL: Neler söylüyorsun? 
COŞKUN: Sakın sen de şaşırma. Saadet Nineyi kiraz aga­
cının altına gömmek istedigime gerçekten ina na cak bir 
kadın arıyordum. Bunun için evden kaçtım. Ve kendimi 
burada buldum. (Çevresine bakar.) Acaba yanlış mı gel­
dim? (Emel güler.) Biliyor musun, biraz önce, yani ev­
de uzanmış bir durumda, yani Saadet Ninenin iki oda 
ötede ölü bir durumlarda yattıgını bilerek bu dehşe­
te katlanmaya çalıştıgım sırada beni görseydin ... ölüm­
le alayeden birini taklit ediyordum. Onlar geçici bir de­
lilik nöbetine tutuldugumu düşünüyor lardı herhalde. 
(Başını önüne eğer.) Bana gelince ... ben de ürkütücü bir 
oyun seyrettigimi düşünüyordum, hatta bu oyunu yaşı­
yordum. (Dalgın) Sonra ... nasıloluyor bilmiyorum, bir-
96