FAKİR BAYKURT
 
199
 
 
sepetlerin ikisini aldı, bir daha tarttı. «(Vazgeç, vazgeç, heç adını 
boklama! Nene gerek? En şuradan aşşaya. Çık hendeğin başına. 
“Ulaaan Irıza, ulaaan Battal!..” Çağır dürzüleri. Ver el
lerine ikişer 
ikişer. Sen de yörü ortalarından. Olsun bitsin. Ne yoruyorsun 
kendini?)»
 
Hemen gitti. Hendeğin başına çıktı. Ellerini ağzında boru yaptı:
 
«Irı ...» dedi, kaldı. «(Şimdi hepsi koşar gelir? Ne dürzü dür onlar! 
İşlerine öyle gelir! Ne cinfikirdi
r onlar! ..)»
 
Atladı hendeği geçti. Mezarlığa girdi. Mezarların arasından, 
başlarından, ayaklarından geçti. Sel çukurlarından, tarla
 
lardan harman yerine vardı. Rıza tınazlarını süpürüp bitirmişti. Rüzgâr 
bekliyordu. Kağnının gölgesinde oturuyordu. Döndü d
e Hüseyin’le, 
öteki çocuklarla tohumluk dövüyordu.
 
Seslendi:
 
«Irızaaaa! »
 
«Buyur Abbas emmi!»
 
«Irıza yeğenim, gel benimle!»
 
Hemen Battal’ın harmana doğruldu.
 
Rıza ardı sıra geliyordu. Yetişti:
 
«Ne var Abbas emmi? Bir şey mi oldu gene?»
 
«Gel sen... şimdi an
larsın.»
 
Battal’ın daha işi vardı. Alime düven dövüyordu, Battal’la Güley 
de sürülmüşleri yığıyorlardı.
 
«Battal, hey Battal! Az gel benimle...»
 
Battal geldi:
 
«Hayrola Abbas emmi? Ne var?»
 
«Gel benimle!»
 
Bağlara doğru yürüdü.
 
«Yavu Abbas emmi, neye insanı 
patlatırsın?»