Güner’i severim. Bizim Ayı Güner’le karışmasın diye, Kö-
pek Güner deriz ona. T urgut takmıştı bu adı. Yüksek mate-matik notlarını T urgut’a vermemişti Güner. İnsafsızdır şuT urgut. Ben de öyle bilinirim üniversitede. Aşağılık oldu-ğum buradan belli. Ortaokulda çektiğim bunca sıkıntıdansonra ben de bu vahşete katıldım. Bana ad takılınca olmu-yor da Güner’e takılınca oluyor. Ben ne biçim yaratığım?Güner’le otururken Kenan geldi: Alaman Japonu Kenan.Almanca bilmediği için, Güner’e yazdırır Almanya’ya gön-derdiği iş isteyen mektuplarını. Bütün isteği Almanya’dabir iş bulmak: tertemiz caddelerde dolaşmak, birbirini al-datmayan insanların arasında yaşamak. Kenan’a çok saldı-rırım bu Alamancılığı yüzünden. Ufak tefek olduğu içinAlaman Japonu diyoruz ona: iki millet de çalışkan ya! Ke-nan’a gene yüklendim: “Üniversitede okurken ders çalış-maktan fırsat bulup da bir türlü öğrenemediğin mühendis-liğin de ne olduğunu kavrarsın orada,” dedim. Bu sefer ar-tık tamammış. Bütün işleri düzene girmiş. Yakında gidiyor-muş. Ben de böyle bir hevesle avunmak isterdim. Sen degel, dediler. Yollarda kalacağımı söyledim: bütün hastalık-larımı sayıp döktüm. Beni gerçekten zayıf ve yorgun bul-dular. Biraz oturduk. Bildiğimiz anıları yüz kere tekrarladıkbirbirimize. Önce, sıkıntıdan bunaldığımı sanıyordum. Fa-kat güçsüzlüğüm artıyordu. Hastalandığımı hissediyor-dum. Eve gidip yatacağımı söyleyerek kalktım. Beni hiçböyle görmemişlerdi. Dinlenmemi tavsiye ettiler. Üniversi-tenin kapısında bir otomobile binerek hemen eve gittim.Anneme hasta olduğumu söyledim. Soyunup yatağa gir-dim. Uyumağa çalıştım. Akşama doğru ateşim yükseldi.Göğsümde bir sıkışma hissediyordum. Uykusuz ve rahatsızbir gece geçirdim.
593