de bir melek gibi görüyor olmalı. Öyle göremediği zamanlarda 
da bir evimiz ve eşyalarımız olması gerektiğini hatırlıyor!" 
Düşüncelerinden ve kendinden iğrenerek ayağa kalktı. Odanın 
içinde gezinmeye başladı. Sinirli, küçük ve hızlı adımlarının 
Nazlı'yı rahatsız ettiğini anladı. Nazlı yeniden mutfağa gitti. Az 
sonra ızgaranın cızırtısı kesildi ve elinde bir tabak köfteyle sofraya 
oturdu. 
Ömer otururken: "Ben öğleden sonra içtim biliyor musun?" 
dedi. 
"Biliyorum, ağzının kokusundan anlamıştım!" 
"Samim'lere gittim. Yani gitmedim. Sokağın ortasından geri 
döndüm." 
"Köfteyi nasıl buldun? Daha alsana." 
"Alıyorum. Niye sokaktan geri döndüğümü sormayacak 
mısın?" 
Nazlı neşelenmeden: "Niye geri döndün?" dedi. 
"Çünkü Samim'lerde çirkin bir şey olduğuna karar verdim. 
Oradaki o bayağı aile havası, onların iyi insanlarla tanışma, iyi 
bir çevreye girme, mutlu olma biçimleri ve istekleri iğrenç..." 
Ömer tabağına bakan Nazlı'nın yüzüne bir an baktı, sonra yerinde 
duramayarak: "Ben daha içmek isliyorum," dedi ve ayağa kalktı. 
"Babanın şaraplarından var mı? Daha hemen dönmez, değil 
mi?" 
"Mutfakta lel dolabın üstünde! Dönmez..." 
Ömer koşup şarabı getirdi, açtı. 
Nazlı: "Ben de içmek istiyorum," dedi. 
"Ama sana iyi gehnıyor, biliyorsun! Ağlıyorsun!" 
"Hayır, şimdi istiyorum..." dedi Nazlı. Sinirli bir hareketle şişeyi 
aldı. "Demek Samimlerin bayağı olduğunu düşünüyorsun. Ama 
onun iyi bir çocuk okluğunu söylüyordun... Şu aile havası sözüyle 
ne anlatmak istiyorsun?" 
Ömer şarabını acele acele içerek: "O sözle mi?" dedi. "O aile 
havası sözüyle mi?.. Aa, sen nasıl içiyorsun. Dur, dur! Öyle içilir 
mi?" 
"Sen o sözle ne anlatmak istediğini söyle..." 
Ömer az önce dilinin ucuna gelen sözü yutmak istedi, ama kendini 
tutamayarak: "O aile havası sözüyle işle, 'Köfteyi nasıl buldun?' 
4.3.5