birbirimizi bir lngilizceyle mi biliyoruz ?" Sevgi telaşlanırdı: 
Aslında, Selim Beyin konuşmasından hoşlandıgını, bütün cid­
diyetiyle anlatmağa çalışırdı. Kelimelerle, cümlelerle arası iyi 
olmadığ ı için, Selim Bey onun sözünü sık sık kesince, yolunu 
kaybeder di. "Olmadı," derdi Selim Bey sonunda. "Gene ciddi­
leştin." Ceza olarak çay pişirmeye gönderilir di. 
Çaylar içilir, Selim Beyin getirmiş olduğu tuzlu, şekerli ku­
rabiyeler yenirdi. Ne olmuştu, nasıl olmuştu, nerede olmuş­
tu; uzun uzun anlatılırdı. Selim Beyin rahmetli kansı, güzel 
ve mütehakkim bir kadındı. Onu sevmişti Selim Bey. Şişman­
lığından, boğazına düşkünlüğünden, dökülmeye başlayan be­
yaz saçlanndan belli olmuyordu değil mi onun da bir zaman­
lar sevdiği? Nazlı Hanımın uzun zaman peşinden koşmuştu 
evlenmeden önce. Şimdi bu söze de inanılmazdı; iki adım 
koşarsan nefes nefese kalırsın denilirdi ona. Fakat koşmuştu 
işte. Paraya düşkün bir kadındı Nazlı Hanım. Selim Bey kan­
sının bu tarafından bahsetmemişti; başkalarından duymuş­
lardı. Selim Bey sadece, o zamanlar kazanmak için bir sebep 
kalmadığında n, kazanma arzusunun da söndüğünü söylerdi. 
Kansına, ülkenin en güzel evlerinden birini döşemişti. Üste­
lik, öyle Süleyman Turgut Beyin Berlin'de görme zevkiyle dö­
şenmiş bir ev de değildi. Sözün burasında, pardon, derdi. Sü­
leyman Turgut Beyle ilgili her sözün içinde bir 'pardon' ge­
çerdi. Kötü niyetinden değil; Süleyman burada olsa yüzüne 
karşı söylerdi . Daha şu kadarcık çocuklar olduklan günler­
den beri -elini iyice aşağı indirirdi; yirmi beş santim boyunda 
iki çocuk belirirdi elinin altında- hep Sülcyman'a takılırdı. 
Zevksizin biriydi bu Süleyman: Yoksa onları bırakıp gider 
miydi? Pek belli olmazdı ama, Süleyman da büyük şehirde 
doğup büyümüştü. En iyi mekteplere de gönderilmişti; ama, 
Selim Bey gibi zevk sahibi olmayı becerememişti. Harbi 
Umumide ikisi bir evde kalmışlardı. (Sözün burasında güler­
di Selim Bey. Neden gülerdi? Sormak gerekirdi .) Efendim, ln-
187