zamandan beri çok ilerlemiştim. Hatta mimar bir arkadaş,
bana, birlikte çalışmayı teklif etmişti. (Bu doğru değildi: fa-kat onu kandırabilmek için bu kadar yalan söyleyebilirdim.Aslında mimar arkadaşa teklifte bulunan bendim. Meseleortada kalmıştı. Fakat profesörün iyiliği vardı işin ucunda.Ona yardım edebilmem için önce beni beğenmesi gereki-yordu.) Kitaptaki harf karakterlerinin seçimi de önemliydi.Birçok kitap, bu nedenle, öğrencinin gözüne sevimsiz görü-nüyordu. Kapak düzeni için de çok çalışacaktım. Bütüngrafik kitaplarını, dergilerini karıştıracaktım. Kuşe kartonkullanmamız şarttı.
Bütün içimden geçenleri nasıl anlayabilirdi? Durgun ve
dalgın bir tavırla sözlerini dinliyordum. Arada birkaçönemsiz söz mırıldanıyordum. İnsanlar arasında alışılmışyollar dışında bir anlaşma aracı bulunamaz mıydı? Buluna-mazdı. O zaman, daima kaybedeceklerdi. Hele beni bütü-nüyle kaybediyorlardı. Kitapları, kötü kapaklar içinde, ace-mice çizilmiş resimlerle dolu kâğıt yığınları olarak kalmayamahkûmdu. Benden gerektiği gibi yararlanmasını bilmiyor-lardı. Bir başka yol bulunabilseydi, beni konuşturmayı bil-selerdi...
Neron da anlaşılmadan ölmüş. Başkalarına karşı insafsız-
mışım: ya kendime? Başkalarına da en az kendime gösterdi-ğim saygıyı duymak... bunun için mi suçluyorsunuz beni?Hiç olmazsa, bütün bunların bana da çok zararı dokundu-ğunu kabul etseniz. Kendimi de ihmal ettiğime inansanız.Hayır, öyle yapmıyorlar: karşıma geçip aptalca sırıtıyorlar.Özür dilerim: gülümsüyorlar. Kendimi boşuna da olsa, on-lar için harcadığımı söyleseler; bu çırpınışların, kendimikorumak için olduğunu insafsızca ileri sürmeseler. Küçüm-seyici gülümsemelerinin beni gece yarısı uykumdan uyan-dırdığını, sabaha kadar yatakta kıvrandırdığını bilseler.
Bunu kendin istedin; sonuçlarına katlanmalısın, diyorlar.
691