Belki de adamın verdiği bir rahatlık bu. Çünkü o da ardın­
dan birkaç adım atmış, keşke daha uygun bir zamanda karşılaş­
saydık, hay Allah! dememiş olması biryana, şu an ensesine ılık 
bir esintiye benzer öpücükler kondurm aktadır. Sesi de nefesi gi­
bi ılık bir esinti. 
"Bu benim en sevdiğim ışık; sütmavisi aydınlık. .. " 
Kadın, bunu işitmiş olmaktan hem şaşkın, hem çok hoşnut, 
başını çevirmeden gülümsü yor. Bedeninde ürpertil er. 
Adam, ellerini onun hiçbir yerine dokund urmaksızın, hep 
aynı, herhangi bir saldırganlığı bulunmayan yumuşacık öpüş­
lerle öpüyor ensesinden: 
Biliyor musunu z, aynı yerdeyiz. 
Kadın, öpüşleri arasında adamın böyle bir şey fısıldadığını 
işitir gibi oluyor; gözlerini usulca kapatıyor. Ekim ışığı üstüne 
aynı duyguyu paylaşıyor olmalarını yeterince sevindi rici bul­
duğundan belki, aynı otelde oda ayırtmış olmaları üstüne her­
hangi bir şey söylememeyi seçiyor. Işığın perdelerden süzülüşü 
biraz daha hoşuna gidiyor. Ensesine varla yok arası değen du­
dakların öpüşleri de. Bununla birlikte adamdan uzaklaşıyor; 
yatağın ayakucuna gidip orada duruyor; yüzü yine pencereden 
yana dönük, bedenin gergin tellerinde titreşimlerle: 
"Gece olmaması daha iyi ... " diyor sadece. 
Cama yansımalarını seçilebilir belirginlikle kılansa, dışarda, 
kartondan oyuncak bir kenttir. 
Odaya yayılan okşayıcı mavi ışığın onlara düşsel bir ortam 
hazırladığı söylenebilir . Böyle bir ortam, özlemlerini kışkırtıyor 
olabilir. 
Kadın, şimdi karşısında, aynı aydınlık içinde, fakat kendi 
kendisinin gölgesinde duran adamın yüzüne , bakışlar ına yayıl­
mış eski fotoğraflar solgunluğunu görüyor; bu yüzün gitgide si­
likleşip yok olacağı ürküntüsüne kapılıyor; karşısındakinin ger­
çekliğinden bile kuşkuya düşüyor , ona dokunma duygusuna 
yakalanıyor. Parmakları eli üstündeki seyrek kumral kıllara 
değmiş miydi? 
47