Hey Allahım, ne kadar çok düşünür oldum ölü­
mü! Oysa şu son günlere kadar ne dostlarım, ne 
çocuklarım ne de doktorları mla hiç söz etmedik 
ölümden. Ben ağzıma almam bu kelimeyi ve hasta­
lık son aşamada bile olsa, hiç kondurmam da, ne 
kendime ne başkasına. Ayşe, beni görmeye geldi­
ğinde, emekli olunca bir dağ evinde oturmak iste­
diğini söylüyord u, beni de zaman zaman yanına 
alarak. Baktım bir ara, ciddi ciddi konuşuyoruz bu­
mı, benim onun emekliliğini görmeye ömrüm ye­
tecekmiş gibi. Özellikle son teşhisten beri, sonsuza 
kadar bu dünyaya kazık kakacakmışım gibi davranı­
yordum, etrafimdakiler de bana uyuyorlar dı. 
Ölüm, yasak kelime oluvermiş aramızda. Oysa, 
'Ne ölümden korkmak ayıp ne de düşünmek ölümü!' 
ve her birimiz, dillendir mesek de biliyoruz ki, bir­
kaç haftam ya var ya yok. Bu birkaç hafta içinde 
yapmam gereken birkaç iş var. Önce Çağdaş Ya­
şam'ın yıldönümü kutlaması tamamlanacak, hayır 
lısıyla. Polisler evimi darmaduman ettiler ama her 
şeyde bir hayır vardır derler ya, bir şeye yarayacık 
bu baskın! Fazıl Say, mert çocuktur, baskını du 
yunca, iki eli kanda olsa gelir! Sonra, Çağdaş Ya 
şam 'ın başına benden sonra kimin geçeceği mese 
lesi var. Onun için bir toplantı yapmam gerekece k. 
Cüzamla Savaş Derneği için endişelen miyorum . 
Benim Ayşe Yüksel'im o işi tıkır tıkır yürütür. Kut 
lama için İstanbul'a gelecek nasılsa, o vakit konıı 
şurum onunla. Bir de, Ayşe Kulin'le görüşmeliyi ııı, 
350