FAKİR BAYKURT
 
105
 
 
gayrı kız! Ne gelmiyorsun daha? Gel işte, bekletme insanı uzun 
uzun!..)»
 
İnnettepe’nin oralardan ay doğuyordu. «(Göbek
li harman gibi bir 
ay doğsun anasını satayım! Sarı şavkını üstümüze döksün! Dışına 
değil, bağların şerefine... içine!..)»
 
Kalktı, beşiğin başına oturdu. Çocuk uyanıktı. Uslu uslu 
bakıyordu. «(Böyüdün gayrı kız, eşşek kadar olsun! Hâlâ beşikte mi 
yatacaksın
? Hele şunun gülüşüne ... Hele...)»
 
Gene köyden yana baktı: «(Yok, gelmiyor daha!)» dedi. Beşiği 
tuttu, gereksiz gereksiz salladı. «(Belki bir bebemiz da
 
ha olur. Belki oğlan, belki kız olur... Ne olursa olsun... isterse ekiz 
olsun... İçine! .. )» Beşiği s
alladı.
 
Epeyce sonra ayak sesleri duydu. Titredi. Başım çevirip baktı: Bir 
kolunda azık torbası, öteki kolunda bohça, uzun bo
-
 
yuyle görünüp 
geliyordu Senem.
 
«Anan geliyor, anan! Bak anan geliyor, ağlama! Bak şimdi altım 
paklayacak! .. Şimdi sana meme vere
cek... Ağlama, bak...»
 
Birden kalktı. koşar gibi Senem’e doğru gitti. Göğüs gö
-
 
ğüse 
geldiler.
 
«Dur!» dedi Senem. «Torbada aş var, dökülecek! Dur dedim, 
patlama, dur!»
 
Beşiğin yanma geldiler. Torbadan aş kabını çıkardılar. Oraya bir 
yere koydular. Torbayı 
da aş kabının yanına bıraktılar.
 
Kırların ortasında öpüşmek Senem’e bir hoşlak geliyordu. 
Ortalıkta gün ışığı varmış, her yer insanmış gibi bir ürperdi önce. 
Sonra kendini Yusuf’un kollarına bıraktı.
 
Yusuf’un başı dönüyordu. Dili damağı kurumuştu. Hafifçe 
öksürdü. Boğazını, gırtlağını kazıdı: «Çocuğun altı da değişecek, 
ee’sine etmiş...» dedi.
 
Senem durdu, Yusuf’a baktı:
 
«Sen de alıp buraya getirdin, öyle mi?»