KAPLUMBAĞALAR
 
104
 
 
«Sade bizi değil, bütün komşuları çığırsın ki, hepimiz cem olup 
Hamdi beyi dinleyelim...
 
Hamdi beyin bağ hakkında konuşacakları 
çok hıssalı sözlerdir ki, efendime söyleyim, dinlememiz eyi olur...»
 
«Olur, olur!» dedi Kel Bektaş. «Karınlarınızı eyice doyurup gelin. 
Herkesi çığırıyorum...»
 
Akşam Kel Bektaş’ın evde toplanacaklardı.
 
Kır Abbas’ın c
anı bir şeye sıkılıyordu: Beşiğin altına koyduğu 
yaralı kaplumbağa kaçmıştı.
 
*
 
# sjs
 
Purluktan el ayak çekildi. Ortalık karardı. Yusuf, hâlâ çalışıyordu. 
Bir ara beşikteki “sıpa” ağlamaya başladı. Hemen kazmayı bırakıp 
koştu. Beşiği salladı: «Nen gülüm, ne
n palazını, neen neeen... » dedi, 
salladı beşiği. Çocuk sustu.
 
Birden aklına bir şey geldi. Beşiği kaldırdı. Kazılmış toprağın 
ortalarına doğru yürüdü. Yumuşak bir yere koydu beşiği. Üzerindeki 
peştemalı araladı: «Şuracıkta birez nefes al...»
 
Yeri 
düzlemeye başladı. Elleriyle, ayaklarıyle toprağı yanlara 
kürüyordu. Yumuşak toprağın orası, yavaş yavaş iki kişilik bir yatak 
oldu. «(Burada, işte tam burada yatacağım karıyla!)» diyordu içinden. 
«(Bileciklerinden tutacağım. Kokulu saçlarını yüzüme sürece
ğim. 
Dudaklarını alıp emeceğim. Ellerimi göyneğinin altından sokup 
göğüslerini, karnını tatlı tatlı kaşıyacağım. isterse sırtını da 
kaşıyacağım...) »
 
Toprakla oynamayı bırakıp ellerini birbirine çarptı: « (Kuru 
ellerim!)» dedi. «(Çalı gibi kaldınız, güneşt
e...)» Ellerini koltuk altlarına 
soktu, toprağını sildi. «(Gözel yatak oldu bak!)» dedi sonra. «(Taş yok, 
kesek yok.)» İçine gelişigüzel uzandı. Belini başını oynattı, döndü. 
Çımkışan vücudunu gerdi. «(Baş koyacak yerini yapmadım, gördün 
mü?)» dedi, kalktı
. Baş koyacakları yere biraz toprak yığdı. Vura vura 
toprağı sertleştirdi.
 
Peştemalı serdi başuçlarına. Köyden yana bir daha baktı: «(Gel