mantik! Bir çamaşır tozunun temizleyici kolları arasında 
hissediyorum kendimi. Içimi şimdiden bir beyazlık kap­
ladı. (Birden sesini yükseltir.) On yılda onyüzmilyon lira 
yarattık her boydan ! Yanm saat içinde böyle değişik ki­
şiliklere bürünmek bir sanatçı için ölüm demektir. (1çi­
ni çeker.) 
SERVET: Tiyatro kutsal amaçlanndan gittikçe uzaklaşıyor. 
EMEL (Bir şey hatırlamış gibi güler): Bu sanatı ciddiye alanlar 
da var. Saffet'in bir arkadaşıyla tanıştım ... (Birden susar.) 
SERVET: Ne oldu? 
EMEL: Hiç. Iyi bir insan. (Durur.) Oyunlar yazıyor. 
SERVET: Oyun mu yazıyor? Neden bana haber vermediniz? 
Nasıl yerli oyun sıkıntısı çektiğimi bilmiyor musun? 
EMEL (Çekiner ek): Canım kısa denemeler yapıyor henüz. 
(Kendi kendine) Nerden başladım bu söze? 
SERVET: Denemeler mi yazıyor? Sanki ötekiler başka bir şey 
mi yapıyor? (Kararlı) Bu genç adamla tanışmak isterim. 
EMEL (Gülümser): Çok genç sayılmaz. 
SERVET: Daha iyi. Çünkü şimdi bütün gençler sanata kar­
şı. (Durur.) Kendini genç sanan ihtiyarlar da sanata karşı. 
Herkes sanata karşı. Önce şiirden anlamı kaldırdılar, son­
ra müzik te melodiyi öldürdüler. Ya resim? Çizgi çizmesini 
bilmeyenler hemen meşhur oluyorlar. Sanatı öldürdüler! 
EMEL: Onun da pek yaşamaya niyeti yokmuş demek ki. 
SERVET: Geçen gün bir genç adam yollamışlar bana. Oyun 
yazanymış. Nerde oyununuz dedim. Yokmuş. Artık oyun­
lardan konuşma kaldırılmış, öyle söyledi. 
EMEL: Pandomim ! 
23