"Ermenilerin arzusu kayb ımızın ve çektiğimiz derin ac ının ta-
nınmas ıdır. Hakiki insani ili şkilerin geli şebilmesi için en temel ge-
reklilik bu. Türklere şunu diyoruz: 'Bak ın biz yas tutuyoruz, nere-
deyse bir as ırdır yas tutuyoruz çünkü sevdiklerimizi kaybettik, ev-
lerimizden ç ıkar ıldık, toprağımızdan kovulduk, e şyalar ımızdan 
olduk, hayvan muamelesi gördük, koyun gibi kesildik. Do ğru düz-
gün haysiyetli bir ölüm bile esirgendi bizden. Dedelerimize nine-
lerimize çektirdi ğiniz ac ı bile onu takip eden sistematik inkârdan 
daha çok yaralamad ı bizleri... Söylesene, bunlar ı dillendirirsen 
Türkler sana nas ıl tepki verir? Olumsuz! Türklerle arkada ş olma-
nın tek bir yolu var: onlar kadar bilgisiz ve unutkan olmak. Velha-
sıl, onlar geçmi şin hat ırlanmas ında bize kat ılmad ıklar ına göre bi-
zim geçmişin göz ard ı edilmesinde onlara kat ılmam ız bekleniyor."  
Aniden kap ı hafifçe t ıklat ıldı, sonra ısrarla tekrar ve tekrar. 
Yüreği ağzına gelen Armanu ş sandalyesinde dikildi. Gayri ihtiya-
rı bilgisayar ekran ını indirdi. "Evet," diye f ısıldad ı. 
Kap ı usulca aç ıldı ve Banu Teyze belirdi. Ba şında pembe, 
gevşek bağlanm ış bir eşarp, üzerinde de uzun, aç ık renk bir gece-
lik vard ı. Namaz k ılmak için kalk ınca k ızlar ın odas ından s ızan 
ışığı fark edip meraklanm ıştı. 
Banu Teyze İngilizceden yana eksikli ğini hissetti ği bütün ke-
limelerin rahats ızlığı yüzüne kaz ınm ış vaziyette, sessiz sinema 
oynuyormu ş gibi bir dizi hareket yapt ı. Başını .sallad ı, kaşlarını 
çatt ı sonra gülerek parma ğını önce bilgisayara sonra ona do ğru 
sallad ı. Armanuş bütün bunlar ı şöyle yorumlad ı: "Çok ders çal ı-
şıyorsun evlad ım. Kendini bu kadar yorma."  
Ard ından Banu Teyze bir tabakla ç ıkageldi. Gülümseyerek 
Armanuş'un omzunu s ıvazlad ı ve kap ıyı yavaşça kapatarak ç ıkıp 
gitti. Getirdi ği tabağın içinde iki portakal yardf, soyulmu ş ve di-
limlenmiş. 
Tekrar ekran ı kald ıran Armanu ş, bir yandan portakal dilimle-
rini yerken, bir yandan da Baron Baghdassarian'a ne cevap yaza-
cağını düşünmeye koyuldu.  
 Onuncu Bölüm  
BADEM  
M 
isafirliğinin beşinci günü itiba-
rıyla Armanu ş, Kazanc ı konağının gündelik sabah rutinini ke şfet-
mişti art ık. Her sabah saat alt ı civar ında kahvalt ı haz ır ediliyor ve 
dokuz buçu ğa kadar masada kal ıyordu. Bu süre zarf ında semaver 
sürekli kayn ıyor ve her saat ba şı yeniden demleniyordu. Herkesin 
ayn ı anda masaya oturmas ı hayal oldu ğundan ailenin farkl ı üye-
leri işlerine ya da ruh hallerine göre farkl ı zamanlarda kat ılıyordu 
kahvalt ıya. Böylece tümüyle e şzamanl ı bir olay olan ak şam ye-
meğinin aksine kahvalt ı muhtelif istasyonlarda duran, yolcu indi-
rip yolcu alan sabah trenlerine benziyordu.  
Sofray ı genellikle Banu Teyze kurard ı, sabah namaz ına kalk-
tığı için ilk uyanan o olurdu. "Namaz uykudan hay ırlıdır," diye 
mr ıldanarak kalkard ı yatağından, en yak ın caminin müezzininin 
sesi duyulur duyulmaz. Sonra abdest almak için banyoya giderdi 
Banu Teyze. Su bazen so ğuk olurdu ama umursamazd ı. Ruhun 
uyanmak için titremesi laz ım, derdi kendine, ruhun titremesi la-
zım. Ailenin geri kalan ının fosur fosur uyumas ını da umursamaz-
dı. Onlar da ba ğışlans ın diye iki kat fazla dua ederdi.  
Bu yüzden de bu sabah müezzin "Allahü ekber" diye seslen-
diğinde Banu Teyze yata ğında çoktan gözlerini açm ış, sabahl ı-
ğıyla eşarb ına uzan ıyordu. Ne var ki di ğer günlerin aksine bu sa-