kafasını  gürültüyle  çarptı.  Sinirden  eli ayağı  titreye  titreye  elektrik 
düğmesini  bulduğunda,  arkasına  dönüp  öfkeyle  baktı  Gaba'ya.  Ama 
o alacağını  almış,  cebindeki  yarım  simidi  kapmış,  mutlu  mesut  ke-
miriyordu. 
Kafasını  oğuştura  oğuştura  kanapeye  uzandı.  Aynı  anda  hem  ya-
tak, hem  yemek,  hem  de çalışma  odası  vazifesi  gören  salonun  tam 
ortasından  geçerek  kazan  dairesine  doğru  yol alan  ve üzerinden  tit-
rek örümcek  ağlan  sallanan  kirli  san boru,  kulaklarıyla  aynı  hizada 
olduğundan,  ikide  bir kafasını  çarpıyordu  aşağı  yukarı  aynı  nokta-
dan. Daha  bu sabah  alelacele  evden  çıkmaya  çalışırken  tekrarlan-
mıştı  aynı  hadise  ve orada  küçük  bir yumru  oluşacaktı  bu gidişle. 
Ama  kanapeye  uzanır  uzanmaz  hırçınlığı  dindi,  gerginliği  geçti. 
Evinde  olmayı  seviyordu.  İstanbul'un  her köşesini  delik  deşik  eden 
keşmekeşten  böylesine  ırak  durabildiği,  kıskıvrak  koşuşturmacanın 
ortasında  som  bir durgunluk  kesilip,  tıpkı  Gaba'nın  karnı  tıkabasa 
doyduğunda  yaptığı  gibi,  kendi  dışındaki  dünyaya  karşı  kayıtsız  ve 
kıpırtısız  kalabildiği  için  seviyordu  evini. 
Bilhassa  akşam  üzerleri,  büsbütün  açığa  çıkardı  2 numaralı  da-
irenin  yalıtılmışlığı.  Günün  bu saatlerinde  tahammülfersa  bir dağ-
dağa  tek lokmada  yutuverirdi  Bonbon  Palas'ı.  Trafikte  sıkışan  ara-
baların  hayasız  kornaları,  yayaların  patırtısına,  parkta  oynayan  ço-
cukların  yaygaraları,  seyyar  satıcıların  bağnşlarına  karışıp,  bir pa-
nayır  curnatasına  bürünürken  ortalık,  zehirli  bir gaz  gibi  pencere-
lerden,  kapı  altlarından,  duvardaki  çatlaklardan  içeri  sızarak  tüm 
daireleri  bir bir pençesine  alan  gürültü,  bir tek buraya  el sürmezdi. 
Üstelik  sadece  sesler  değil,  dışarıdan  akın  eden  sıcaklar  da uğra-
mazdı  2 numaraya.  Ev hemen  hemen  hiç güneş  almadığından,  Bon-
bon Palas'ın  diğer  daireleri  yaz  boyunca  cayır  cayır  yanarken  bile 
burası  mahzen  gibi  serindi.  Keza,  kaç  zamandır  apartman  sakinle-
rine illallah  dedirten  çöp  kokusunun  nispeten  en az hissedildiği  yer 
de gene  burasıydı. 
İşin aslı,  Bonbon  Palas  inşa  edilirken,  2 numaralı  daire  ev değil, 
depo  olarak  tasarlanmış  ve yıllar  boyunca  da bu şekilde  kullanılmış-
tı. Ancak  10 numarada  oturan  yaşlı  adamın  ölümünden  sonra  apart-
man,  her işi uzaktan  halletmeye  kalkan  kızının  denetimine  geçince, 
art arda  patlak  veren  türlü  türlü  sorunlardan  burası  da nasibini  al-
197