KAPLUMBAĞALAR
 
296
 
 
Buzağı direkte bağlıydı, bekliyordu.
 
Sonra hayvanlara ayrı ayrı ot verdiler.
 
Gün şaşırmadan, gene akşam oldu.
 
HAZİNE
 
Hiç kadınsız bir Çankırı otobüsü, Yüzbir’in orda durdu. Yağlar 
kirler içindeki yamak, arka kapı
yı açtı.
 
Tel gözlüklü, saçları ağarmaya yüz tutmuş, meşin kıravatlı 
malmüdürü, çantasını alıp atladı.
 
Yağlar kirler içindeki yamak, «Tamaaaam! ..» diye bağırdı.
 
Kadınsız Çankırı otobüsü yürüdü.
 
Bir yandan toz, bir yandan arka boru dumanı, ince yapılı 
malmü
dürünü boğayazdı. Dar attı kendini tarlaların içine. 
Ü
st üste 
dört beş kere tükürdü, boğazını temizledi. 
Ü
stünü başını çırptı biraz 
da.
 
Şu çantayı taşıyacak biri olsa çok iyiydi şimdi? Ufacık ya
-
 
pılarıyle 
karşıda basılıp duran Tozak köyü «uzak»tı. Kasabad
an at araba 
bulmak olanaksızdı artık. Köylere çıkmak gerekince, otobüs, kamyon, 
ne rastlarsa binip bir yere kadar gidiyor, sonra düşüyordu bozuk 
patikalara; köye varıyordu. Dönüşte at eşek alıyordu köylülerden, 
böylece şoseye kadar geliyor, bir taşıt bekli
yordu. Bu işler böyleydi. 
Gençliğini gömmüştü köy yollarına! Gençlik ki geçip gitmişti, bir daha 
gelmeyecekti...
 
Zordu köylere çıkmak, ama bir değişiklikti. Dairede kapan kapan 
kapan!.. Çay, kahve, sigara!.. Kambur tahriratçı adam yerine geçmişti. 
Dört ayd
ır kaymakam yoktu ilçede. «Kızları güzel dürzü» başlarının 
etini yiyordu: Mını mını da mını mını!..
 
«Muhtarın evi neresi kızım, güzel kızım?»
 
«Muhtarın evi burası!» dedi Alime. «Ben kızıyım!»
 
Saçlarının örgüsü beline inen kızı ince ince süzdü müdür:
 
«Sen o
nun kızı mısın? (Ama kimlerin olacaksın?)»
 
«Onun kızıyım...»