arasında bir birlik bulunmaması beni yoruyor. Hiç olmazsa
önsözleri yazanlar, yılda bir kere toplanmalı ve aralarındaortak esaslar tespit etmeli. Bugünkü durum esef verici. Ba-kıyorsun bir yazar, çok zor birleştiriyor kelimeleri. Bir türlücümleleri kuramıyor. Öyle diyor önsöz amca. Geçer karatahtanın başına diyor, yazar bozar, uğraşır. Bütün bunlarıda yarı karanlıkta yapar. İstediği cümleyi bulunca da koşar,bütün ışıkları yakar. Ben de tam bu üstadın huylarını be-nimsemek üzereyken, bir önsöz daha geçiyor elime. Bu ön-söz de yazarın coşkun bir ırmak gibi yazdığını anlatıyor.Kendisini tutamıyor adam: bıraksan günde yüz sayfa yaza-cak. Bazısının ilk eseri çıkınca kapışılıyor, bazısı on tane bi-le satamıyor ilk kitabından. Kime hizmet edeceğimi şaşırı-yorum. Onlara uşaklık etmekte zorluk çekiyorum. Biri in-sanlardan kaçıyor, öteki bir dakika yalnız kalmıyor. Sonun-da hükümet el koyacak bu işe. Hepsine haddini bildirecek.Bizi zehirlemeye ne hakları var?’
“Sonunda iyice sapıtırdı. Bir ‘önsöz yazarı’ olacağını, yal-
nız önsözler yazacağını, bunu daha kimse düşünmediği içinböylece meşhur olacağını söylerdi. Neden bunu daha öncedüşünmemişti? Belki onun gibi, önsöz okumaya meraklıyüz binlerce insan vardı. Bu insanların istekleri uygun birbiçimde karşılanırsa, insan bu işten zengin bile olabilirdi.Yüz binlerce insanın arzusuna cevap vermek gerekiyordu.‘Ne gibi önsözler yazacaksın Selim?’ dedim.
“Kendi önsözümü yazacağım. Olmayan romanların yaza-
rı Selim Işık için önsözler yazacağım. Her önsözde, okuyu-cunun karşısına değişik bir kişilikle çıkacağım. Bin yazarkadar, on bin yazar kadar güçlü olacağım böylece. Bazı ön-sözlerde başarısız bir yazar olacağım: ilk eserimin ilgi gör-memesi üzerine ümitsizliğe kapılarak intihar edeceğim. Ba-zen de, o kadar meşhur olduğum halde anlaşılmamış olma-nın ıstırabını duyacağım gene: insanlardan kaçacağım.
394