lı)nın üst katında, 1935 yılının bir kış günü bir be­
bek doğmuştu. Bebeğe annesiyle babası Türkan adı­
nı koymuşlardı. Türkan, dört-beş yaşına kadar o ev­
de yaşamış, konuşmayı, yürümeyi hep o evde ögren­
mişti ama hayatı boyunca özlemini rektiği, rüya la­
rında gördüğü evi, i,cinde doğduğu ev değil de, ba­
basının ailesi ifin bizzat yaptığı, Kandilli)deki dört 
katlı ahşap konaktı,') diye devam ederdim. 
Torunlarım, "Bu Türkan sen olmayasın babaan­
ne?" diye soracak olurl arsa, gerçeği saklamazdım. 
"Aferin size, bildiniz işte!" der ve dikkatleri da­
ğılmadan arkasını getirmek isterdim masalımın. Bir 
süredir çocukların aile öykülerini bilmelerinde fay­
da olduğuna inanmaya başladım. Gençliğimde hiç 
düşünmezd im böyle şeyleri. Çınar'ın Almanya'da 
doğan ve orada büyüyen çocuklarına ailemizle ilgili 
hiç bilgi vermemişti m. Oysa ölüler hatırlandıkları 
sürece yaşarlar. Şimdi sanki Timur ile Tamer benim 
yanımdaymışlar gibi bir oyun kurmam ve onlarla 
konuşuyormuş gibi yapmam hep bu açığımı kapat­
mak için. Torunlarıma masal anlatır gibi anlatmak 
istiyorum aile bireylerini ki, benden sonra onların 
belleklerinde yaşayadursunlar. Bu nedenle beni 
duyduklarını hayal ederek, Kandilli'deki evi, hali­
mizi anlatıp duruyorum. 
Evimiz dört katlıydı ama biz sadece iki katında 
otururduk. Kalabalık bir aile olduğumuzdan, kar­
deşlerimle benim hiçbir zaman tek başımıza birer 
2