Ayşe gene içinden sevgi geçtiğini anladı, ama bu sefer dikkatle 
karşılık verdi: "Sana ne için kızmamı bekliyorsun?" 
"Bütün bu aptal sözlerim için. Ailen hakkında söylediklerim 
için. Ailenin davranışları ne olursa olsun, ailene saygı duyduğumu 
söylemek isterim. Belki çok zengin oldukları için, sen de onlardan 
olduğun için seni iğneliyorum, ama sanma ki..." diyordu Cezmi. 
"Çünkü benim inandığım şeyler var... Değer verdiğim şeyler 
var... Ama sen beni dinlemiyorsun?" 
"Dinliyorum!" dedi Ayşe. Gözleriyle caddeyi taramaya başladı. 
Köşede gazete satan bîr tütüncü vardı. Önünde bir araba du­
ruyordu. 
"Ben yazın Trabzon'a gitmeyeceğim!" diye kekeledi Cezmi. 
"Ben o anlayışsız, cahil insanların arasında bunalıyorum. Bir 
otelde iş buldum. Ben yazın, Ayşe dinliyor musun? Seni sıkıyor 
muyum? Ben bu yaz senin..." 
"Ağbim o!" diye düşündü Ayşe. "Bizim araba! Vişne çürüğü 
rengindeki yeni araba!.. Demin nasıl farketmedim?" Bir felâkete 
tanık olup da korkudan, heyecandan donup öyle hiç kıpırda­
madan bakanlar gibi arabaya, bir arabadan çıkan o adama, 
ağabeyine bakıyordu. 
"Ağbim ordaki!" diye mırıldandı. 
"Hangisi? Elinde gazete olan mı?" 
Aralarında yirmi adım ya var ya yoktu. Ayşe bu kadar kor­
kacağını, şaşıracağını, sanmıyordu. Bu tarafa saptıklarında, 
korktuğu şeyin saçma, Cezmi'nin haklı olduğuna inanmaya 
çalışıyordu. * 
"Eli gazeteli olan mı?" dedi gene Cezmi. Sonra Ayşe'nin yü­
zünden, o olduğunu anladı. Hakkında o kadar hikâye dinlediği, 
aile hayatını ayrıntılarıyla öğrendiği bu adamı merakla incelemeye 
koyuldu. 
Ayşe bu meraka öfkelenerek: "Hadi git sen, git sen, git, git!" 
dedi. 
"Niye? Ben kimseden korkmam. Gitmiyorum. Onun gibi bir 
insan kız erkek ilişkilerini artık..." 
Osman da görmüştü onları. Tam arabaya girerken başını 
kaldırıp şöyle bir çevresine bakmış ve görmüştü. Arabaya binmeye 
karar veremiyormuş gibi öyle duruyordu. Sonra birkaç saniyede 
293