“Ben biraz dışarı çıkacağım,” dedi. “Selim’in annesine gidip
başsağlığı dilemeliyim. Cenaze kalkalı neredeyse on günolacak; hiç uğramadım. Gücenir sonra.” “Kahvaltı etmedenmi gidiyorsun?” diye sordu karısı. “Döndüğümde bir ‘Bü-yük Kahvaltı’ ederiz. Şimdi canım bir şey istemiyor.” “Senbilirsin. Sonra acıkacaksın.” Ben bu filmi daha önce gör-müştüm, diye düşündü T urgut.
Kapının zilini çalarken, birden yaptığı işin anlamsızlığını
hissetti. Fakat kapı açıldı ve Müzeyyen Hanımın yorgun vesarı yüzü göründü. Hiçbir şey söylemeden Turgut’u içeri al-dı. Oturma odasına geçtiler. Radyonun yanındaki koltuktagenç bir adam oturuyordu. Zayıf, uzun boylu, solgun yüzlüve gözlüklü biriydi bu. Acı bir surat takınmış bir adam,T urgut’un daha önce görmediği biri... Orada kimseyi bula-cağını düşünmeyen T urgut’a, tavırları sahte gelen biri. Se-lim’in annesinden başka bir insanı görmeye hazırlıklı olma-dığı için, ona yabancı ve iğreti gelen bir “arkadaş”. Ben, herne pahasına olursa olsun buraya geldikten sonra, bendenönce nasıl birisi aynı durumda olabilir? Üzülme canım,rastlantı; resmî bir ziyaret olmalı. “Burhan Bey de eksik ol-masın aramış beni. Selimciğimin çok iyi bir arkadaşıydı.”İnsan, hiç olmazsa, sizden iyi olmasın, der. Büyük fedakâr-lıklarla getirmiş olduğumuz T urgut Özben, tam sahneyeçıkmak üzereyken... “Tanışıyor muydunuz?” Her zaman,birisi sizden önce davranır. Oysa, gelip geçici biridir bu. Si-nemada, sizden önce, son boş koltuğu alan kör bir yabancı.“Hayır,” dedi. “Yalnız... Selim bahsederdi. Şimdi, Ankara’dabulunuyorsunuz, zannedersem.” Demek, Burhan buydu.Selim’in onlara tanıştırmaktan kaçındığı “esaslı” arkadaşla-rından biri. Selim, farklı çevrelerdeki arkadaşlarını birbirinetanıştırmayı sevmezdi. “Hoşlanmazsın,” diye kestirip atar-dı. “Yüksek” arkadaş çevrelerinde üniversite arkadaşların-dan utanırdı Selim. “Seni elevermemizden korkuyorsun,”
87