118 oluyordum? İki kutu ucuz boya ile ki me kafa tutuyordum? Bir 
yılda kazandığım bütün parayı bi riktirsem, evinizin bir 
kapısını bile satın alamazdım. Elimde pahalı ağaçtan bir 
kapıyla büyük ve boş bir arsada gördüm kendimi; belki de 
rüya gördüm. Hemen evde n çıkıp bir da ha dönmemek istedim. 
Ne yazık ki temiz gömleğim yoktu; ayağımda pantolonum, 
üstümde atletim, hırsla bir süre do laştım evde ve sonra atletin 
üstüne, elime geçirdiğim bir yün kazağı giyerek sokağa 
fırladım. Bilmem o gün bu garip kılı ğımın fa rkına vardınız 
mı? Üstelik yün, derimi yakar efen dim, bütün gün iğneli fıçıya 
düşmüş gibi kıvrandım dur dum. Boya kutulan ve kadının 
suratı aklıma geldikçe ürpe riyordum. Eve dönmek 
istem iyordum. İşten çıkınca s okaklarda dolaştım durdum. 
Lokantaya gitmek b ile içimden gel miyordu. Hava kararmıştı. 
Bir sokağın ortasında durdum. Artık bu sokağı bile bitirmek 
isteği kalmamıştı bende. Ye ni bir sokak, yeni bir karanlık 
başlayacaktı. Kaldırımın üs tünde öylece duruyordum. Birden 
yıkık bir duva rın üstün de küçük bir köpek gördüm, çok küçük 
bir köpek. Onu da doğru dürüst görmüyordum herhalde. 
Neden sonra bir köpek yavrusu olduğunu anladım. Benden 
kaçmadı. Sanıyo rum, kaçmak istese bile inmekten korktuğu 
için kımıldamıyordu. Onu elime aldım, küçük pençeleriyle 
kazağıma tu tunmaya çalıştı. Bir süre de ikimiz, nereye 
gideceğimizi bilemeden dolaştık sokaklarda. Sonra bir otele 
gitmeye karar verdim. Eve dönmeyi aklıma  getirdikçe hafif 
midem bulanı yordu çünkü. İki gazete aldım ve köpek 
yavrusunu içine sar dım. Otel kâti bi, elinde gazete kâğıdından 
küçük bir paket olan bu kazaklı adama biraz garip baktı, ama 
Allahtan köpek o sırada o ince sesiyle havlamadı ve ben de bir 
gecelik yatak parasını acele ödeyerek hemen odama çıktım. 
Onu gazete nin ortasına bıraktım ve gece lambasını yaktım, ne 
olur hav lamasın yarabbim diye düşünerek beklemeye 
başladım. Ve ilk ses çıkardığı anda köpeği kaptığım gibi