İHSAN BEY 
(/ki elini alnına vurup haykırar ak) Aaa evet, anladun. 
Şimdi anladım. Baba katili melun, rezil karı! 
NAİME HANIM 
Aman namuslu, masum damat bey. 
ŞAHENDE HANlM 
(Evvela olan biteni kavrayamamış perişan bir zihinle 
cesedin önünde durur. Sonra düşer gibi çöker. Dalgın 
dalgın bakar ak) O ne? Kocam kürküyle, hattaniye­
siyle yerde yatıyor. (Dikkat le bakmaya uğraşara k) 
Benzi ne kadar sararmış! Hiç kunıldamıyor . 
NAİME HANIM 
Kocan öldü. Sevda felaketinden kurtuldun. Sevin. 
ŞAHENDE HANlM 
(Hala dalg ın) Döşeğinde mışıl mışıl uyur bırakmış­
tım. Nasıl ölür? 
NAİME HANIM 
Karısım damadının şehvet kucağında görüp de kim 
ölmez? 
ŞAHENDE HANlM 
Ah, kocama kim kıydı? 
NAİME HANIM 
Sen kıydın kaltak! 
ŞAHENDE HANlM 
(Akl ını başına toplayar ak) Ah anladun. Ne kara gün 
Yarabbim! 
NAİME HANIM 
Kara gün mü? Senin için bayram. 
ŞAHENDE HANlM 
(Ağlayar ak) Zavallı ihtiyar, sen öldün fakat beni de 
sağ bırakınadın. Hakikatte asıl ölen benim. İffetim, 
vicdanunın vediatullahı, ı namusum, geleceğim ... 
NAİME HANIM 
Çekiliniz cesedin başından, riyakar gözyaşlarımzı 
üzerine saçmayıruz. Ölüsünü olsun rahat bırakımz. 
ı (Ar.) T ann emaneti. 
172