yayımlamayacaklar: Bugün demeçler çokmuş. Yedinci sayfa­
nın en görünen yerine koyacaklar . llan gibi görünmeyeceği 
için etkisi daha büyük olur dediler. n 
Albay Hüsamettin güldü, "Hepimizi rezil ettin," dedi. "İn­
sanın bu uydurmalara inanacağı geliyor. Biraz düşünmese, 
neredeyse böyle yaşamak isteyecek insan." 
Hikmet, elindeki kağıdı uzattı: "Kendinizi bu akışa bırakın 
albayım. Zaten kaç kişi kaldık şurada: Bakın insanlık da öldü." 
"Bence bir perdelik dram şeklinde yazmalıydın: 'İnsanlığın 
Ölümü!"' 
"Haber şeklinde daha inandırıcı değil mi albayım? İnsanlık 
Öldü!" 
Hikmet'in odasında oturuyorlar dı. Kahvelerini içiyorlardı. 
llkbahar gelmişti: Pencerenin önündeki ağaç, daha koyu bir 
gölge veriyordu. İnsanlık üzerine uzun bir tartışmaya girişti­
ler. "Parçayı oyun biçimine getirirsek, aynca yalnızlığa da bir 
rol vermek gerekecek albay ım." Hüsamettin Bey de konuyu 
dağıttığını söyledi Hikmet'e. "İnsanlığın yalnızlıkla birlikte 
anlatılması güçtür oğlum." Hikmet, hararetle karşı çıktı: "Siz 
bilmezsiniz albayım: İnsanlık tek başına kollanmda can ver­
di. Yanında kimseler yoktu." 
"Ben derim ki insanlık böyle oyunlara gelmez." 
Hikmet durgunlaştı: "Elimden başka türlüsü gelmiyor al­
bayım; ortaya rezillikten başka bir şey çıkaramıy orum." 
Hüsamettin Bey sözü değiştirmek istedi: "Şimdi bırakalım 
bunları. Hanım kızımızdan ne haber?" 
Hikmet biraz sıkıldı: "Birbirimizi seviyoruz albayım." 
"Allah belanı vermesin," dedi Hüsamettin Bey. "Onunla da 
mı böyle konuşuyor sun?" 
"Her zaman değil albayım. Siz yabancı değilsiniz; bazı duy­
gulu anlar geçirdiğimi itiraf edebilirim size. Fakat göz göze 
gelerek el ele tutuşmak da tehlikeli oluyor. Bu yaştan sonra 
deli derler adama: Çocuklar peşimize takılır sonra." 
257