yüzden en büyük üstatt ı. Alçakgönüllülü ğü, Allah'a hizmet olarak gördü ğü nak ış işine bütünüyle ba ğlılığı, onu 
çal ıştığı bütün nakka şhanelerin içerisindeki kavgalardan ve ya şı uygun olmas ına rağmen başnakkaş olma 
heveslerinden uzak tuttu hep. Bütün nak ış hayat ı boyunca, yüz on y ıl kenarda kö şede kalm ış ayr ıntılar ı, sayfan ın 
köşesini doldurmak için çizilen otlar ı, ağaçlar ın binlerce yapra ğını, bulutlar ın k ıvrımlar ını, atlar ın tek tek 
taranmas ı gereken yelelerini, tu ğla duvarlar ı ve birbirini hep tekrar eden say ısız duvar süsünü ve çekik gözlü, 
ince çeneli, hepsi birbirinin ayn ı on binlerce yüzü sab ırla nakşetti. Çok mesuttu ve çok sessizdi. Kendini hiç 
ortaya ç ıkarmaya, üslup ve ki şilik taleplerinde bulunmaya kalkmad ı. O ara hangi han ın ya da şehzadenin 
nakkaşhanesi için çal ışıyorsa, oray ı bir ev, kendini de o evin bir e şyas ı olarak gördü. Hanlar, şahlar birbirlerini 
boğazlay ıp, nakkaşlar da harem kad ınlar ı gibi şehirden şehire yeni efendilere gidince, yeni nakka şhanenin 
üslubu, onun çizdi ği yapraklarda, çimende, e şyalar ın k ıvrımında, onun sabr ının gizli k ıvrımlar ında belirirdi ilk. 
Seksen ya şındayken onun ölümlü oldu ğu unutuldu da, resmetti ği efsaneler içinde ya şadığına inan ılmaya 
başland ı. Belki de bu yüzden, onun zaman ın d ışında varoldu ğunu, bu yüzden ya şlan ıp da ölmeyece ğini söylerdi 
baz ılar ı. Evsiz, yurtsuz hayat ını nakkaşhane odalar ında, çad ırlar ında geceleyerek ve vaktinin ço ğunu kâğıda 
bakarak geçirmesine ra ğmen, sonunda kör olmamas ını da, onun için zaman ın durduğu mucizesiyle aç ıklayanlar