Armanuş'un can ı sıkkın olsa da, anla şılan tavla kabiliyeti ruh 
halinden etkilenmemi şti. Alt ı alt ıyla Asya'n ın üç pulunu birden 
kırdı. 
On birinci madde, Asya dişlerine kalemine iyice gömdü. Ah 
bir sigara yakabilseydi şimdi, tak ır tak ır oynard ı elbet. Onuncu 
Madde'yi unutacak kadar al ıştığın bir arkada ş bulsan dahi, haya-
tın başka başka alanlar ında seni hezimete u ğratabilece ği gerçe-
ğini asla gözden kaç ırma. En iyi arkada ş dahi zor durumda b ıra-
kabilir seni. Do ğumda ve ölümde oldu ğu gibi tavlada da yaln ızız. 
Toplam üç k ırığa ve konacak ancak iki aç ık kap ıya sahip olan 
Asya, ya be ş beş ya da üç üç atmak zorundayd ı. Yenilgiden kur-
taracak ba şka zar yoktu. Şans getirsin diye av cuna tükür dü, göz-
bebeklerinde siyah-beyaz zarlar dönen bir mahluk şeklinde tasav-
vur ettiği tavla cinine dua etti. Sonra zan att ı: üç iki. Kahretsin! 
Ellerini ç ırpıp homurdand ı. 
"Ay yaz ık sana!" dedi Armanu ş hınzır bir edayla.  
Asya geri kalan iki siyah pulu ortadaki ç ıtan ın üzerine koydu 
ve d ışarıdan geçerken avaz avaz ba ğıran seyyar sat ıcıya kulak ka-
bartt ı: "Kuru üzüm, san san kuru üzüm var. Çocuklara, di şsiz ni-
nelere, derman niyetine, herkese kuru üzüm geldi han ıııuım." 
"Eminim annen iyidir," dedi Asya, sat ıcının feryad ını bast ıra-
bilmek için sesini yükselterek. "Dü şünsene, iyi olmasa ta Arizo-
na'dan İstanbul'a nas ıl gelirdi?"  
"Onda hakl ısın," dedi Armanu ş başını sallayarak ve zan tek-
rar att ı. Yine alt ı alt ı! 
"Otomatiğe bağlad ın alt ı alt ıyı bak ıyorum. Yoksa zar m ı tutu-
yorsun?" dedi Asya şüpheyle.  
Armanuş kıkırdad ı. "Nas ıl tutulduğunu bilseydim!"  
Ama tam iki pulunu aç ık kap ıya yerleştirmek üzereyken, ani-
den rengi atarak duraklad ı. 
"Tannm, nas ıl oldu da anlamad ım?" dedi endi şeyle. "Annem 
değil ki mesele, babam! Ancak babam ın başına kötü bir şey gel-  
 misse böyle davranabilir annem... Tannm babama bir şey oldu!" 
"Evham yap ıyorsun," dedi Asya. "Babanla en son ne zaman  
konuştun?"  
"İki gün önce," dedi Armanu ş. "Arizona'dan arad ım, iyiydi,  
her şey yolundayd ı." 
"Nas ıl yani? Ne demek Arizona'dan arad ım?" 
Armanuş kızard ı. "Yalan söyledim..." 'Sonra bir kez olsun 
yanl ış bir şey yapmaktan memnunmu ş gibi omzunu silkti. "Bu se-
yahati yapabilmek için ailemdeki herkese yalan söyledim. Kendi 
başıma İstanbul'a gidece ğimi söylesem, öyle tela şlan ırlard ı ki, 
hiçbir yere k ıpırdayamazd ım. O kadar bask ı kuruyorlar ki üze-
rimde başka türlü yapamazd ım. Ben de önce İstanbul'a gideyim, 
sonra dönünce hakikati itiraf ederim diye dü şündüm. Böylece ba-
bam Arizona'da annemin yan ında olduğumu, annem de San Fran-
cisco'da babam ın yan ında olduğumu zannediyor. Yani zannedi-
yordu... düne kadar..."  
Asya, iri iri aç ılmış inanmaz gözlerle bakt ı ama çok geçme- . 
den hayretin yerini hürmet ald ı. Belki de Annanu ş sand ığı kadar 
kusursuz ve han ım han ımc ık bir k ız değildi. Belki o ışıltılı evre-
ninde karanl ıklara, kir ve sapmalara yer vard ı. İşittiği itiraf As-
ya'n ın can ını sıkmak yerine, tam tersine Armanu ş'a duyduğu ya-
kınlığın katmerlenmesine yaram ıştı. Tavlay ı kapat ıp koltuğunun 
altına ald ı. Yenilgiyi kabul etti ğinin göstergesi. Ne yaz ık ki Arma-
nuş bu kültürel jestten bihaberdi.  
"Dur bakal ım. Hemen kapt ırma kendini. Babana kötü bir şey 
olduğunu sanm ıyorum... ama madem için rahat etmedi, neden 
aram ıyorsun?" diye sordu Asya.  
Armanuş harekete geçebilmek için bu sözleri duymaya muh-
taçm ış gibi an ında canland ı, telefona uzand ı. Zaman fark ı hesap-
lan ırsa San Francisco'da sabah ın erken saatleri olmal ıydı. 
Telefon ilk çal ışta aç ıldı ama her zamanki gibi Şuşan Nine ta-
raf ından değil, babas ı taraf ından.  
"Can ım k ızım... nihayet arad ın," Barsam Çakmakç ıyan Ar-
manuş'un sesini duyar duymaz, yo ğun bir muhabbetle içini çekti.