raz sonra öteki yam da eski serinliğini kazanır. Allahım! Ben 
bu düşüncelerle nereye ... 
NACİYE HANIM: Geçen gelişinde Hamit Beyefendiden 
yüz lira borç isteyecek oldum ... 
HİKMET: Seni dinlemiyorum işte; başka şeyler düşünüyo­
rum. Duyuyorsun. Bir kelimesini bile kaçırmadın. Peki nasıl 
oluyor? Duymak istediğim sözleri de hep kaçırırım. Bu cadıya 
öyle bir şey yapmalı ki utancından ... (Düşünür.) Hemen kalk 
ve cebindeki elli lirayı yüzüne fırlat. Olmaz. Suçlusun öyleyse. 
Biliyorum. Üstelik, pısırık bir suçluyum. Hayır, siz "pısırık" 
dersiniz bana. Miskin bir suçluyum. Evet, bu deyim daha iyi. 
Ne iyisi? Cahil bir cadıya, senin gibi kültürsüz bir cadıya bo­
yun eğiyorum. Peki ben bilgili miyim? Öğreneceğim! (Yorgam 
tekmeler.) Yavaş! Peki, soğukkanlı olacağım. Yarın sabah he­
pinizden önce kalkıp ... hayır, sonra kalkarım. Hiçbirinizin su­
ratını görecek halim yok. (Kapıya bakar.) Peki neden bir türlü 
susmuyorlar? Bir gürültü çıkarsam? Uyumadığımı belli et­
sem? (Bütün gücüyle bağırır.) Sen benim bilgimi ölçemezsin! 
(Durur dinler.) Sesimi duyuramıyorum galiba. Çok geç kal­
dım. (Yavaşça yataktan doğrulur, oturur.) Kendimi kötülesem 
mi? Bir yaran dokunur mu? Senin söylediklerinden de kötü 
şeyler düşüneceğim! (Bağırır.) Vedat'a kopya vermedim fizik, 
imtihanında! (Düşünür.) Hayır, onda kabahatim yoktu. Yer­
den yanlış kağıt almış. (Tekrar bağırarak konuşmağa başlar.) 
Vedat öyle düşünmedi ama. Mahmut'la bir oldular; neredeyse 
dövüyorlardı beni. Yere attığım kağıdı da bulamadılar. Bana 
'ulan' dediler. İnanın bana, dedim. Yukarıda Allah var, dedim. 
Var mı? Var tabii. İnandılar mı? Allaha mı? Hayır sana. İnan­
madılar. Ben de onlara göstereceğim! Atom bombasının tepe­
mizde patladığı gün çıkacak karışıklıktan yararlanarak hepsi­
ni öldüreceğim! Büyük gürültünün içinde küçük bir çakıyla 
işlerini bitireceğim! Başkalarından da hesap soracağım! Karşı­
lığını bulamadığım bütün sözleri söyleyenlerin hepsi ölmeden 
16