lim ki, bizce devrimi gerçekleştiren insanları bütün kar­
maşalarıyla ve Rus romanının o sağlam yapısı içinde, 
sosyalist yarın perspektifini de içererek verdiğinden 
Durgun Don gerçekten yüce bir yapıttır.) Ehren­
burg'un «Paris'in Düşüşü� ve <Fırtına:& İkinci Dünya 
Savaşıyla ilgilidir. Simonov'un, Yuri Bondar ev'in, Sol­
zenitsin'in, Pasternak'ın, daha nicelerinin tek konusu 
hemen hemen dünya savaşlarıdır. 
Savaş olayı içindeki dramatik anların ve trajik iliş­
kilerin çokluğu, kuşkusuz edebiyatçının ilgisini kendi­
liğinden çekmiştir. 
Ne var ki, dünya savaşlannın böylesine yaygın ve 
yoğun bir biçimde konu edinilmesi, edebiyatın savaşı 
bütün bağlamlığı ve bağlantılarıyla kavrayıp gerçek­
liğin bütünlüğü içine doğru olarak oturtduğuna bir ka­
nıt olarak gösterilebilir mi? 
Ne gezer ... Galiba, yüzyılımız edebiyatının savaş 
konusunu bunca işlemesini, yarın perspektifinden yok­
sun kalış yüzünden kaçınılmaz biçimde fakirleş eceğini, 
bilincine vararnasa da sezgiyle kavradığının kanıtı ola­
rak yorumlamak daha doğru. 
Çünkü, kimi savaş edebiyatının sadece savaşın 
parçalanmış gerçekliğiyle, savaşın yıkımı içindeki bi­
reysel bunalımla ilgilenmesine karşılık, kimi savaş ede­
biyatının da güzel olan güocelin yıkımını vurgulaya­
bilmek için yurt savunmasının kutsal güzelliğinden ya­
rarlandıklarını söylemekte bir haksızlık olmaz. 
Sanki, yüzyılımız edebiyatı, kendisini özellikle 
«dünya savaşları» ile sınır la mıştır. 
Aynı edebiyatın, yüzyılımızın bir başka simgeseli 
diyebileceğimiz «büyük kentleşmelen olayıyla böyle 
ilgilenmemesi, doğrusu savımızı kuvvetlendirici bir 
noktadır. 
İtalyan yazarı Oriana Fallaci'nin gerçekten ilginç