Sırtımı bir akçaa ğaca verip cami giri şinin tam kar şısına 
oturdum. Ya ğmurun tertemiz kokusu uzaktaki bostanlardan 
gelen tatl ı ekşi rayihaya kar ışıyordu. Ke şkülümü önüme koy- 
dum. Diğer dilencilerin aksine ba ğıra çağıra, yalvar yakar di- 
lenmem ben. Konu şmaya bile lüzum duymam. Koyar ım önü- 
me dilenci kâsemi, sab ırla beklerim. Cüzaml ı olmanın iyi bir 
yanı varsa, bu olsa gerek. İnim inim inlemene, yalvar ıp göz- 
yaşları dökmene, ne kadar bedbaht ya da peri şan olduğunu 
anlatmana gerek yok. Yüzümü aç ıp bir kere göstermem, on- 
larca kelimeye bedel. 
Bugün de öyle yapt ım. 
Çok geçmeden kâseme birkaç mang ır düştü. Hepsi de çen- 
tikli bak ırdan. Ke şke bir alt ın sikke olayd ı aralarında. Tuğ- 
rası güneş, aslan veya hilal fark etmez. Alâeddin Keykubad 
tedavüldeki kanunlar ını gevşeteli beri Halep Beyleri'nin sik- 
keleri, Fat ımi dinar ı, Bağdat Halifesi'nin mang ırı, hatta İtal- 
yan florini dahi geçer akçe k ılındı. Konya'n ın yöneticileri 
bunları kabul eder de dilencileri kabul etmez olur mu? 
Paralarla beraber birkaç kuru yaprak dü ştü kucağıma. Al- 
tında oturdu ğum akçaa ğaç kızıl-sarı yapraklar ını döküyor- 
du. Her rüzgârda ulam ulam yaprak kâseme dü ştükçe dü- 
şündüm ki akçaa ğaçla pek çok ortak yan ımız var! Sonbahar- 
da yapraklar ını döken bir a ğaç, her gün bedeninden bir şey- 
ler eksilen bir cüzaml ıya benzemiyor mu? 
  
140 
141 
  
Çırılçıplak bir a ğacım ben de. Derim, uzuvlar ım, yüzüm 
dağılıp dökülüyor. Her gün bedenimin bir ba şka parças ı beni 
terk ediyor. Ne var ki a ğacın aksine, ben kaybettiklerimi ge- 
ri alamayaca ğım. Tomurcuklanacak bir ilkbahar yok benim 
için. Bugün yitirdi ğim her şeyi sonsuza dek yitiriyorum. 
Ne zaman birisi ke şkülüme para atsa, h ızla, tela şla, kaçar- 
casma; gözlerini gözlerime de ğdirmeden yapar bunu. Niçin 
insanlar para verirken dilencilerin yüzlerine bakmazlar? San- 
ki gözlerimize bakarlarsa nazar ımızdan bir illet ya da u ğur- 
suzluk bula şmasından korkarlar. Cemiyetin nezdinde bizler 
hırsızlardan, sab ıkalılardan, hatta katillerden bile beteriz. Bu 
tür vahim yanl ışlara sapan insanlar ı tasvip etmeseler de, en 
azından onlara görünmez adam muamelesi yapmazlar. Hâl- 
buki sıra bana, benim gibilere geldi mi, bizleri görmezler bile. 
Bize bak ınca tek gördükleri ölüm olur. Ve ölümün bu kadar 
yakın ve çirkin olabilece ğine inanmak istemezler. Bu yüzden 
kaçırırlar gözlerini gözlerimizden. Bu yüzdendir ki yan ımıza 
gelip para verirken bile yokmu şuz muamelesi yaparlar. 
Ben böyle dü şüncelere dalm ış otururken bir anda arkalar- 
da bir yerlerde şiddetli bir vaveyla koptu. Birisinin hayk ırdı- 
ğını duydum: "Geliyor! Geliyor!" 
Elbette gelen Rumi'ydi. Hem de ne geli ş! Altında süt gibi 
apak bir at vard ı. Kehribar renkli kaftan ına altın varaklar, 
inci mercanlar i şliydi. Ard ında mürşidleri, hayranlar ı, taraf- 
tarları izdiham olu ştururken o önde ma ğrur, bilge ve asil 
ilerliyordu. Cazibe, özgüven ve feraset saça saça geli şine ba- 
kılırsa bir âlimden çok bir hükümdara benziyordu: Rüzgâr ın, 
ateşin, suyun ve topra ğın sultan ıydı! Atı dahi dimdik ve va- 
kurdu, ta şıdığı adamın saygınlığını bilir gibi. 
Keşkülümdeki sikkeleri hemen cebime att ım. Yüzümün yan- 
sı açıkta kalacak şekilde serpu şumu sıkıca bağladım ve camiye 
daldım. İçerisi o kadar kalabal ık, saflar öyle s ıkışıktı, yer bul- 
mak bir yana, nefes almaya bile imkân yoktu. Ama i şte cüzâm-