FAKİR BAYKURT
 
373
 
 
«K
ır Abbas aramış emme, Ankara’daydım. Anlat?»
 
Rıza’nın dili tutulmuş gibiydi. Ayakta durmaya dermanı yoktu 
yorgunluktan.
 
«Bu yanımdaki arkadaş, Sarıkızlı’nın muhtarıdır, çekinmeden 
konuş...»
 
«Hocam bizim bağlar gidiyor!»
 
«Nere gidiyormuş sizin bağlar?»
 
«Alı
yorlar bağları elimizden hocam!»
 
Oraya bir taşın başına çöküverdi. Bir zaman öyle sessiz kaldı. 
«(Her iş aklıma gelirdi de bu gelmezdi. Kancıklık bu ulan! Daha altın 
madalya verin bu köylülere ki toplanıp gözel bir iş başardılar! Altmış 
evi bağ sahibi etti
ler. Sepetlerle, kalburlarla şoseye inip saçı kıldılar. 
Dedelerinin gözel geleneklerini dirilttiler. Siz ne yaptınız bunca yıldır? 
Vay suyunuz ısına!.. Vay adınız bata!..)»
 
Sarıkızlı muhtarı, «Beyim kalkın eve gidelim.» dedi.
 
«Ne yapacaksın eve gidip?» ded
i Hamdi bey.
 
Çok oturdular orada. Ortalık karardı. Dereden suyun sesi gelmeye 
başladı. Neden sonra kalkıp muhtar Üyas’ın evine gittiler. Hayata, 
yelin bağrına oturdular.
 
İ
lyas, hazır yemekleri getirtti ortaya.
 
«Aç karnım tomtok oldu!» dedi Hamdi bey.
 
Zorla
 
bir iki lokma yuttu: «Başka geçmiyor boğazımdan!» dedi. 
Koydu kaşığı sofranın kıyısına.
 
Rıza da yemedi doğru dürüst.
 
Sofra kalkarken birkaç kişi geldi, ertesi günün işlerini konuştular.
 
«Benim atı yeygileyin İlyas!» dedi Hamdi bey. «Sabaha hazır olsun. 
Bi
r gidip bakayım Tozak’a. Hallarını göreyim. Yüreklerine su serpecek 
iki lâf edeyim. Buradaki işleri de ben varım deye yapmıyordunuz zati. 
Devam edin, bitirin. Kendi okulunuz arkadaş...»
 
«Okul işi kolay Hamdi bey!» dedi Dyas. «Biz onu yetiştiririz. Asıl