ancak bir bebe ği kurtarabildi. Erkek karde şim işte böyle do ğdu. 
Babam bütün suçu ondan bilirmi şçesine do ğduğu günden beri 
kardeşime ters davrand ı. Hatta vaftiz törenine dahi kat ılmadı. 
Annem ölüp, babam as ık suratl ı, haşin bir adama dönü- 
şünce hayat ın tadı tuzu kalmad ı. Fırında işler çarçabuk kö- 
 
tüye gitti. Günün birinde f ırına gelen dilenciler gibi olaca ğı- 
mızdan korkuyordum. Yata ğımın altına ekmek somunlar ı 
saklamaya ba şladım; orada kuruyup bayatlarlard ı. Ama esas 
sıkıntıyı benden çok karde şim çekti. En az ından ben bir za- 
manlar sevgi, alâka görmü ştüm. Karde şim bunlar ı hiç tat- 
madı. Bu kadar fena muamele görmesi beni kahrediyordu. 
Ama doğrusu, babam ın gazabına uğrayan ben olmad ığım için 
kendimi şanslı sayıyordum. Ke şke karde şimi kollasaym ışım. 
O zaman her şey farkl ı olurdu. Ben de bugün Konya'da bir 
kerhanede olmazd ım. Hayat ne tuhaf! 
Bir sene sonra babam yeniden evlendi. Karde şimin hayat ın- 
da tek de ğişen şey şu oldu: Eskiden s ırf babamdan kötü muame- 
le görürken, şimdi hem babamdan hem üvey annemden kötü 
muamele görüyordu. Art ık her fırsatta evden kaç ıyordu. Geri 
döndüğünde beter arkada şlar ve daha beter huylar edinmi ş ola- 
rak geliyordu. Bir keresinde babam onu öyle feci dövdü ki, ya şa- 
ması mucizeydi. O günden sonra karde şim hızla değişti. Gözbe- 
beklerine zalim bir bak ış oturdu. Akl ından bir şeyler geçirdi ğim 
seziyordum ama ne fena ameller besledi ğinden haberim yoktu. 
Keşke bilseydim. Ke şke bu trajediyi önleyebilseydim. 
  
156 
Çok geçmedi, babamla üvey annemi ölü bulduk. Birisi ye- 
dikleri ekme ğin ununa fare zehiri kar ıştırmıştı. Haber duyu- 
lur duyulmaz herkes karde şimden şüphelendi. Muhaf ızlar 
sorguya ba şlayınca, o da korkup kaçt ı. Kardeşimi bir daha 
görmedim. Birdenbire bu dünyada yapayaln ız kalmıştım. 
Anamın kokusu sinmi ş evde duramad ım. Fırında hiç kala- 
madım. Sonunda hayatta kalan tek yak ın akrabam olan ha- 
lama gitmeye karar verdim. Evlenmemi ş kız kuruşuydu. 
Konstantinopol'da ya şardı. Evi ve f ırını öylece b ırakıp onun 
yanma gitmek için yola ç ıktım. On üç ya şındaydım. 
Konstantinopol'a giden bir yolcu arabas ına atlad ım. At 
arabasındaki en genç yolcu bendim. Yola ç ıkalı birkaç saat ol- 
muştu ki eşkıyalar önümüzü kesti. Her şeyimizi ald ılar; çan- 
talar, bavullar, şapkalar, çizmeler, kemerler, mücevherler, 
hatta arabac ının sosislerini bile. Verecek bir şeyim olmad ı- 
ğından sessiz sedas ız bir kö şede durdum; bana zarar vere- 
ceklerini sanm ıyordum. 
Ama tam gitmek üzereyken çetenin ba şı bana dönüp ses- 
lendi: "Güzel k ız, bana bak k ızoğlankız mısın?" 
Utançtan k ızardım. Böyle münasebetsiz bir suale cevap 
vermeyi reddettim. Me ğer benim k ızarmam adam ın bekledi- 
ği cevap imi ş. 
Çete reisi, "Haydi gidelim" diye gürledi. "Bütün atlar ı alın. 
Şu kızı da alın!" 
Ben ağlaya sızlaya direnirken di ğer yolcular ın hiçbiri yar- 
dımıma koşmadı. Haydutlar beni büyük bir ormana götürdü- 
ler. Meğer orman ın ortasında kendilerine ait bir köy varm ış. 
Bir sürü kad ın vardı ortalıkta ve bir o kadar çocuk. Her yer- 
de ördekler, kazlar, keçiler, domuzlar tembel tembel e şiniyor, 
dolaşıyordu. İçinde haydutlar ya şıyor olmasa san ırsın ki 
dünyanın en şirin köyü buras ı. 
Çok geçmeden çete reisinin bana neden bakire olup olma- 
dığımı sorduğunu anlayacakt ım. Meğer haydutlar ın bir lide-