kadar sürdü çocukların Metine kuş getirmeleri. Sonra Met in 
ayağa kalktı, Florya düzlüğüne, aşağılara bir göz attı: 
"Kimse kalmamış," ded i. 
"Ne bu yahu?" ded im. 
"İşte görüyor sun, bu da bu," dedi. 
Her şey i anlamıştım. 
Sirkecide bir sürü çocuğun elinde kafesler kafesler ... Küçücük, 
biçim biçim kafesler. Yemin eder im ki bugünlerde bir kafesçi 
dükkanı yağmaya uğramıştır. Belki de birkaç kafesçi dükkanı. 
"Azat buzat, bizi cennet kapısında gözet..." 
Üstleri yırtık pırtık, gün görmüş ömür geçirm i ş çocuklar 
kartalmış sesleriyle bağırıyor lardı, "azat buzat, bi zi cennet ka­
pısında gözet..." 
Kuşlar havalanıyordu boyuna Sirkeci garının önünden 
havaya. Durmadan durmadan ... Ve Met i n bir köşede kuşların 
uçuşunu seyreyl iyor, arada bir de elindeki paraları şıngırdatı­
yordu, ben i görmezl ikten gelerek. 
Bir sürü çocuğun bir arada Sirkeci garının önünde kuş sa­
tışları ne kadar sürdü bilm iyorum. Bir gün baktım ki, Florya­
dan el ayak çekilmiş, gökten öyle öbek öbek kuşlar geçm i yor. 
Keskin kasım sonu yelleri başlamış. Bıçak gi bi kesen. 
Sel im, ben, bir de Ali , bir de Met i n dördümüz Ahırkapıd aki de­
nize inen merd ivene oturmuş konuşuyor uz. Konuşuyor, gelmiş­
ten gelecekten söz ediyoruz. Birden Metinin ayağa fırladığını 
gördüm, bir adama doğru koştu. Adam, kir yağ içindeydi. Saçı 
başı biribirine karışmıştı. İki büklüm kıvranır gi biydi. Yanağı 
yarılmış, yanağından çenes ine kadar bir kan izi kurumuştu. 
Meti n adamın elini tuttu avucuna bir sürü bozuk para bıraktı, 
sonra utanarak bize geldi, yerine oturdu. Nedense terlemişti. 
Bu işi, bu adamı hi ç konuşmadık. Söz döndü dolaştı, Ali ­
nin deni z dibindeki altın gömütüne geldi. Nasıl çıkaracaktı 
Ali kısmetini denizin altından, gerçekten böyle bir gömütün 
aslı var mıydı? Yoksa Ali ? .. 
91