Bey ellerini gözlerine siper edip baktı. Aşağıdan, böğürt­
lenlikten gelen Zeyneli gördü, kararmış yüzü ışıdı.
"Gelen Zeynel," dedi. "Ata ne oldu acaba?"
"At öldü," diye zaferle söylendi Murtaza. "Öyle değil mi 
Adem?"
"Öldü ki öldü. Hem de kemikleri çatır çatır yandı. Tüyü bi­
le kalmadı."
Zeynel az sonra soluk soluğa geldi. Yüzü soluktu. Dudak­
ları sarkmıştı. Bacaklarının titrediği belli oluyordu.
Biraz bozulmuş Ali Safa Bey:
"Otur şuraya, otur da biraz dinlen oğul Zeynel, kardaş 
Zeynel." Merakla yüzüne bakıyor, sabırsızlanıyordu. Zeynelin 
eğri çenesi biraz daha eğrilmiş sağa kaçmıştı. "Murtaza bir su 
getir Zeynele. İçsin de kendine gelsin."
Zeynel oturdu, Murtaza suyu getirdi Zeynele uzattı. Zey­
nelin elleri titredi tası alırken, su yere döküldü.
"Söyle Zeynel, ne oldu?"
"Hiçbir şey olmadı," dedi Zeynel. "Hiçbir şey olmadı. Ha­
şanın evi, bir de ahırı, bir de samanlığı yandı... Hiçbir şey olma­
dı."
"Kendisi?"
"Burnu bile kanamadı."
"Ya at?"
"At yanıyordu. Ahırın da kapısı tutuşmuş. Haşan atı kur­
tardı. Az daha at uğruna kendi yanıyordu. Tutuşmuş kapıdan 
kendini kapıp koyverdi yalıma kesmiş ahırın içine. Atı çekti çı­
kardı."
"Köylü nasıldı Zeynel? Yılgın mıydı, korkulu mu?"
"Yılgın, yılgın ki ne yılgın! Kurumuş kalmıştı her birisi, 
yapraksız ağaçlar örneği. Taşa toprağa, ağaca kuşa, bir korku 
sinmişti köye, soluk aldırmaz."
"Aaaah, at ölmedi... Korkmaları çok iyi. Çok..."
"Yalnız birisi vardı. O da Koca Osman, hiç aldırmıyordu. 
Galyeni ağzmda boyuna duman püskürtüp yangının karşısın­
da geriniyor, gülüyordu."
"Gene bir oyunu mu var Koca Osmanm? Gelmeyecek mi? 
Gelip bizimlen konuşmayacak mı dersin Zeynel?"
53