Gulyabani kükreyerek: 
-Devierin padişahına emir vermeyi ben sana şimdi gös­
teririm ... 
Akabinde bir ikinci kurşun vızlayarak Ahu Baba'mn sol 
omzuna saplandı. O koca heyula, can acısıyla inleyerek: 
-Of!.. Aman!.. diye acı acı feryat etti. 
Ufak bir kurşun yarasından bu azınan devin inlemesine, 
sızlanarak bağırmasına hayret ettim. 
Fakat yerinden ayrılmadı. inatçı bir kumandan cesaretiyle 
yanındakilere şu emri verdi: 
-Kurşunlar soldan, kavakların arasından geliyor. Evvela 
ateş, sonra hücum! 
Tüylüler o tarafa doğru gırıl gırıl tüfek boşalttılaı: Sonra 
hücum ettiler. 
Karşıdan mukabele olarak bir iki yaylım ateş edildi. Tüylü­
lerden birkaçının sapır sapır yere döküldüklerini gördüm. Asıl 
hayret ettiğim husus bu çarpışmanın adeta bir insan muhare­
besi şeklinde cereyan etmesiydi. Bu cinler neden görürımeyen 
düşmanlarının maksadını, mahiyetini, gizlendikleri yeri ken­
dilerine has olan gaipten haber alma gücüyle anlayamayarak 
yön tayinine uğraşıyorlardı? Özellikle, her ne tarafındansa, 
kendilerine karşı bu gece böyle bir pusu tertip edildiğini neden 
evvelce hissedemernişler? Burılara cayır cayır kurşun işlediğini 
görmek de hayretimden çok memnuniyetime sebep oldu. 
Tüylülerden birkaçı yaralamp, kim bilir belki de ölünce 
ötekilerde hücum cesareti kırıldı. Hep şaşaladılar . 
Bu aralıkçatır çatır bahçe kapıları kırıldı. "Allah Allah!" 
naralarıyla dışarıdan bir hücurn oldu. Ellerinde tüfekleı; me­
şalelerle büyük bir kalabalık bahçeye doldu. Burılar hep köylü 
kıyafetindeydil er. Aralarında zaptiyeler de vardı. Bir saldırışta 
tüylüleri birer birer tutarak, ellerini arkalarından iplerle sıkı 
sıkı bağladılar . 
Bu bağlı cin esirlerini ablukaya alarak meşalelerle eteafla­
rında bir daire oluşturdular . 
Gulyabani cenapları yaralı omzunu bir tarafa sarkıtarak, 
titrernekten ayakta durmaya mecali kalmadığını gösterir 
118