onu. Birkaç gün denedim; sonra canım sıkıldı. Sonunda Ni-
hat’ın sevgilisinin de başka bir çocukla seviştiği anlaşıldı veNihat da aptallar sınıfına atıldı. Kırmızı gülleriyle aptalcaşiirlerinden de bıkılmıştı zaten. Fakat Yıldırım’a sevgilisiihanet edince, kimse gülmedi ona.
Yıldırım’ın evinde toplanıyorduk. Yıldırım dalgın ve
ümitsiz âşık rolünde daha da sevimli görünüyordu. Kulağıçok zayıf olduğu halde, beceriksiz dokunuşlarla piyanoda,aldatan sevgili’nin şarkısını çıkarmaya çalışıyordu. Sonraaynı şarkıyı plaktan dinliyorduk gece yarısına kadar. Buarada ben de aynı problemi defalarca anlatıyordum ona.Dalgın ve mahzun beni dinliyordu. Böyle dertleri olmayanbir Selim’i kıskanıyormuş gibi yapıyordu. Kaderini boğmakiçin içiyordu; oysa, içkiye dayanıksızdı. Bir iki kadehtensonra şişeyi bırakıyordu; bütün şişeyi ben bitiriyordum. İç-kinin etkisiyle çocuklar garip hareketler yapıyorlar, başları-nı halılara filan vuruyorlardı. İçkiye dayanıklılığımın birazolsun hayranlık uyandırdığını görüyordum. Bu arada, aptalolmadığım anlaşılmıştı; fakat itiraf edilmiyordu.
Ben de göründüğüm kadar masum değildim. Sınıfın ça-
lışkanları yanımda kötülenince, sesimi çıkarmıyordum. Se-simi çıkarmamak ne demek; ben de bazı örnekler vererekkatılıyordum onlara. Çalışkanlarla birlikte de Yıldırım’ı çe-kiştiriyorduk. Çalışkanlar sınıfı da benim Yıldırım’a gitme-me göz yumuyordu. Küçük hesaplarım vardı. Bu hesaplarıbir yana bıraksaydım yapayalnız kalacaktım sınıfta. Nihat’ıbir kenara itmişlerdi işte. Bütün mesele zayıf bir tarafınızıyakalamamalarıydı: ondan sonra kurtuluş yoktu. Birbirleri-ne de aynı davranışlarda bulunmaktan, gizlice birbirlerininarkasından alay etmekten çekinmiyorlardı. Arkadaşının gü-lünç bir yanını yakalayan biri hayranlıkla dinleniyordu.Belki bir çeşit yaratıcılık vardı bunda.
Okulda oynanan bir piyeste rol almam yorumlara yol aç-
639