dı, acaba ne isteyeceğim diye. Dedim ki, "Benim istediğim 
hediye öyle paraya pula dayanmıyor, bilâkis.’ Tekrar şaşırdı, 
‘Ne istiyorsun?’ dedi. 'Söz venyor musun?* 'Veriyorum.' 'Siga­
rayı bırakacaksın,’ dedim. Durdu, 'Peki,’ dedi. Ben oğlan do­
ğurdum. Gözümü açar açmaz, 'Sigarayı bırakacaksın,' değil 
mi?, dedim; 'Evet,’ dedi.”
Durumları çok sıkışıktı. Hastane parası bile borç alına­
rak ödenmişti. Mustafa İnan çok sıkılıyordu. Kimseye de 
derdini açamıyordu. "Annem bu durumu görünce, sıkıntısı­
nın sigarayı bırakmaktan olduğunu sanmış. ‘Oğlum,’ demiş. 
‘Bu kadar da sıkma canını, gel bir tane iç.’ Mustafa da içmiş. 
Annemden cesaret almış. Bir müddet benden gizli içti. Ben 
de, ‘Mustafa,* dedim, ‘Mesele senin sigara içmemen. İçtikten 
sonra benden gizli olmasının ne yararı var?1  Benden de izin 
koparınca başladı içmeye. ’Kızmaz mısın bana?’ dedi. ‘Yok,1  
dedim, ‘Şimdi gerçekten durumumuz öyle sıkıntılı ki’." Sonra 
birkaç kere nikotin zehirlenmesi geçirmiş. "Bir kere gene 
hastalanmıştı, soğuk algınlığı. Zaten böyle hastalanınca si­
garayı içmezdi. Bir hafta sigara içmedi. Ateşi de düşmedi. 
’Bak,1  diyordum ona, ‘Bir gün geçti içmedin, ika gün geçti iç­
medin; sen bu sigarayı bırakabilirsin.’ Bir pazar günü, ‘Ben 
iyileştim,’ dedi. ‘Bu akşam sizi dışarda yemeğe götüreyim.’  
Hüseyin de bizimle ilk defa yemeğe çıkacağı için sevinçliy­
di. Ben yolda giderken, ’İçmeyeceksin değil mi?’ diye soru­
yordum durmadan. Sesini çıkarmıyordu. Hissediyordum ki 
o gece başlarsa bir daha bırakamaz. Lokantaya geldik, 
Mustafa paltosunu çıkarırken baktım koca bir sigara, ceke­
tinin üst cebinden yukarıya bakıyor. Zaten son zamanlarda 
çeşitli şeyler deniyordu kendini avutmak için. B ir süre pipo 
içti, sonra puro dedi, sigara dedi, sonra gene pipo içti, yok si- 
garillos dedi. Ben sigara görünce şaşırdım. ‘Ru gecenin şere­
fine canım,’ dedi, ‘Şöyle bir tellendiririm.’ Ben yalvarmaya, 
acıklı şeyler söylemeye başladım. Hüseyin de sesimin acıklı
142