ğa ne olduğunu merak etmemek mümkün de ğildi. Öyle mi do ğ-
muştu, çocuklu ğunda hastal ık m ı geçirmişti, yoksa sonradan m ı 
kopmuşlard ı acaba? Kaza m ıydı yoksa kas ıt m ı? Hikâyesi her ne 
olursa olsun, bütün bu kad ınlar ın kendilerini imam ın yan ında bu 
kadar rahat hissetmelerinin bir sebebi de, adam ın vücudundaki bu 
eksiklikti belki.  
Mükemmelli ğinin anahtar ı namükemmel olu şundayd ı. Pü-
rüzsüz kutsiyetinin esran bizzat dünyevi kisvesindeki ar ızayd ı. 
Yar ım adamd ı. Hem erkekti, şüphesiz, hem de öylesine kutsald ı 
ki, insan ona erkek gözüyle bakamazd ı. Din adam ıydı, şüphesiz, 
ama sakatl ığı yüzünden ne kadar fani oldu ğunu görmezden gel-
mek imkâns ızdı. Eşiklerin adam ıydı. Ve eşiklerdeki bütün ruhlar 
gibi arada s ıkışmış bir havas ı vard ı. Her halükârda sakat imam ın, 
zihninde Kuran' ın sayfalar ını çevirmek için ne parma ğa ihtiyac ı 
vard ı ne de ele. Hepsini belle ğine kaz ımıştı, her suresini, harfi 
harfine.  
Elif, lâm, vav... harf-i illeti de bilirdi harf-i mucizeviyi de. 
Parmağa, hatta göze dahi, ne hacet.  
Sure aralar ında imam, anl ık molalar verip, o mübarek kelime-
lerden ağzında kalan tada varmak istercesine a ğzını şaplat ıyordu. 
Alabildiğine ç ıkık adem elmas ı hızla inip kalk ıyordu. Derken tek-
rar başlıyordu okumaya. Tek kelime Arapça bilmeyen ve nerde ne 
dendiğini mümkünü yok sezemeyen kadmlann gene de yürekle-
rinin tellerinin titremesinin sebebi hikmeti i şte bu inişli ç ıkışlı ri-
timdi. Gözya şlarını tutamasalar da, imam ın sesini bast ıracak ka-
dar yüksek sesle a ğlamamaya gayret ederlerdi daima. Fazla alçak 
sesle de a ğlamazlard ı gerçi; akordu topluca yap ılmış bir enstrü-
man gibiydi yas tutan kad ınlar korosu.    .  
İmam ın yan ında, en itibarl ı ikinci' mevkide, Cicianne oturu-
yordu; minnac ık vücudu güne şe serilmiş, buruşmuş erik kurusu 
gibiydi. Öylesine susuz, öylesine buru ş buruş. Her yeni gelen eli-
ni öpüp taziyelerini dile getiriyordu ama Cicianne'nin onlar ı du-
yup duymad ığını anlamak zordu. Genelde elini her öpene şöyle 
bir bak ıyordu ahc ı gözle. Ama zaman zaman misafirlerden birine  
 soruyla kar şılık verdiği de oluyordu. "Sen kimsin can ım?" diye 
soruyordu akrabalar ına ya da ahir ömürlük arkada şlarına, ya da 
"Bunca zaman nerelerdeydin, sak ın bir daha aray ı böyle açma ha-
yırsız!" diye azarl ıyordu hiç tan ımad ığı insanlar ı. Al ışılagelmiş 
sessizlikleri ile herk esi susturacak  kadar beklenmedik cümleleri 
aras ında baz ı baz ı duruyor, belirgin bir panikle gözlerini k ırpıştı-
rırken, yüzünde bombo ş bir ifade peydahlan ıyordu. Böyle anlar-
da bütün bu insanlar ın neden oturma odas ına doluştuklar ına ve 
neden bu kadar a ğlay ıp s ızlad ıklar ına ak ıl sır erdiremiyordu. Ya-
naklar ı neredeyse tümüyle içeri çökmü ş, kına k ızılı saçlar ı eşar-
bının alt ından taşmış, saniyeden saniyeye de ğişen günbat ımı gibi 
esrarengiz oturuyordu öylece.  
Divan hareketsizdi, kad ınlarsa sürekli hareket halinde. Divan 
beyazlara bürünmü ştü, kad ınlar ın çoğu karalara. Divan sessizdi, 
kad ınlar saf ı ses - ölülerin tam aksini yapmak, ya şam ın gereği ve 
yaşadığının göstergesiymi ş gibi.  
Nice sonra bütün kad ınlar ayağa kalk ıp başlarını eğdiler. Yüz-
leri keder, hürmet, ayn ı zamanda merakla tetikte, imam ın odadan 
çıkışını seyrettiler. Onu kap ıya kadar u ğurlad ıktan sonra tutup 
parmaklan eksik ellerini öptü Banu Teyze. Defalarca te şekkür et-
ti ve bol bol bah şiş verdi.  
İmam ın ç ıkmas ıyla havay ı keskin bir ç ığlığın deşmesi bir ol-
du. Kimsenin daha evvel gördü ğünü hat ırlamad ığı tıknaz bir ka-
dındı sesin müsebbibi. Ç ığlığı kulak zarlann ı delen desibellere 
çıktı, bir anda yüzü k ıpkırm ızı kesildi, sesi h ınltıland ı, bütün vü-
cudu zang ır zang ır titremeye ba şlad ı. Öyle feci bir haldeydi ki, 
öyle ac ılı ve yasl ı, diğerleri susup hu şu içinde seyrettiler. Feryad ı 
öyle dokunakl ıydı ki, rol yapt ığını bilmekle beraber, çok geçme-
den diğer kad ınlar da ona e şlik edip, kendilerini b ırak ıverdiler.  
-ci ya da -c ı tak ısı ekleyerek her şeye, yeni yeni meslekler icat 
edebilirsin Türkçede.