"K ılıçla m ı?" 
"K ılıçla." 
"Ruhlar ı geziyor mu?" 
"Bilmiyorum. Kitaplar a göre gezmesi laz ım." 
"Hasan Amca'n ın bir k ızıl k ılıcı var, dokundu ğunu keser. Bir de hançeri var sap ı yakutlu. Babam ı sen mi 
öldürdün?" 
Başımla ne evet, ne hay ır anlam ına gelecek bir hareket yapt ım. "Baban ın öldüğünü sen ne biliyorsun?" 
"Annem dün öyle dedi. Art ık dönmeyecekmi ş. Rüyas ında görmü ş." 
Kendi sefil ç ıkarlar ımız, alev alev yanan şehvet duygular ımız ve bizi k ırık kalpli bir adama çeviren a şkımız 
için yapmaya haz ırland ığımız berbat i şleri, f ırsat ç ıkarsa daha yüce bir amaç için yapabilmek isteriz ya hep, ben 
de, bu yetimlerin babas ı olmaya o anda bir kere daha karar verdim i şte ve eve dönünce yaz ısını ve resimlerini 
tamamlamam gereken kitab ı anlatan dedesini bu yüzden daha da dikkatle dinledim. 
Eniştemin bana gösterdi ği resimlerden ba şlayay ım, meselâ attan: Bu resimde insan olmamas ına, at ın 
çevresinin bo şaltılm ış olmas ına rağmen, bu yaln ızca bir at resmi, o kadar, diyemiyordum. O oradayd ı, ama 
besbelli binicisi de bir kenara gitmi şti, ya da kimbilir arkalarda Kazvin usulünce çizilmi ş bir çal ının içinden 
çıkacakt ı. Bunu da, ister istemez at ın üzerindeki semerden ve üzeri i şlenmiş beylik nak ışlardan anl ıyordun. Belki 
de, at ın hemen yan ında k ılıçlı birileri belirmek üzereydi. 
Belli ki Eni şte, nakkaşhaneden gizlice ça ğırdığı usta nakka ştan bir at resmi yapmas ını istemişti. Gece gelen 
nakkaş, akl ının içinde t ıpkı bir kal ıp gibi gömülü olan at resmini ancak bir hikâyenin parças ıym ış gibi ezberden 
çizmeye ba şlayarak kâ ğıda geçirebildi ği için, resmi öyle yapmaya ba şlıyordu. Nakka şın pek çok benzerini 
binlerce kere gördü ğü, savaş durumlar ından, aşk meclislerinden ç ıkma at resminin bir yerinde, Eni ştem Frenk 
üstatlar ının yöntemlerinden ilhamla, nakka şa kar ışıyor olmal ıydı: Mesela, "Biniciyi çizme," diyordu, "Oraya da 
bir ağaç yap. Ama arkada ve küçük olsun." 
Gece gelen nakka ş, piştahtan ın başına Eniştemle birlikte oturuyor, al ıştığı, ezberledi ği meclislerin, hiçbirine 
benzemeyen bu tuhaf, kurald ışı resmi Eni ştem ona her biri için iyi paralar verdi ği ve aç ıkças ı, bu tuhaf nak ış 
çekici oldu ğu için, mum ışığında, hevesle yap ıyordu. Ama, t ıpkı Eniştem gibi, bu nakka ş da, at resminin hangi 
hikâyeyi süsleyip resimledi ğini bir noktadan sonra ç ıkaram ıyordu. Eni ştemin benden bekledi ği şey, bu yar ı 
Venedik, yar ı Acem tarz ında resimlere bak ıp, onlara uygun bir hikâyeyi, kar şısındaki sayfaya yaz ıvermekti. 
Şeküre'yi elde edebilmek için bu hikâyeleri mutlaka yazmam gerekiyordu, ama meddah ın kahvehanede 
anlatt ıklar ından başka hiçbir şey gelmiyordu akl ıma.