önce de gelmişliğim, o odada yat mışlığım vardı 
zati. " 
"Elbette," dedi Gökşin, "Hoca'nın evi aynı za­
manda oteldir de." 
Arkadaşı m, evimi dostlarıma, çocukların arka­
daşlarına, bazen de eski hastalarıma veya yatacak 
yer bulamayan hasta yakınlarına açmamdan, son 
yıllarda beni yoruyor diye pek hoşlanmaz oldu. Bu 
evi ilk gördüğünde giriş katındaki odaya göz atıp, 
"fazladan bir odan var ya, sen burayı hemen okul 
yurduna çevirirsin," demişti. 
Halime hiç aldırmadı, bana döndü, "Yolcu yo­
ltında gerek Hoca," dedi, "oğlan gelmiş, kapıda 
beni bekliyor. Otobusa yetişecez. Sana getirdiğim 
peyniri, balı afiyetle yiyesin. Bak kuş kadar kalmış­
sın. Bir dahaki gelişe, seni semirmiş göreyim." 
Gözpınarlarında yaşlar parıldıyor du. Herhalde 
biliyor bir dahaki seferin hiç olmayacağın ı. Bu son 
veda! 
"Hakkını helal et Hoca." 
"Sen de et," dedim. 
"Senin hakkın ödenmez. Sen olmasaydın beni 
çöplüğe atarlardı, bilirsin." 
"Haydi Halime haydi, o günler geçmişte kaldı. 
Geriye bakmak yok. Güle güle gidin köyünüze, yo­
lunuz açık olsun." 
Halime, Gökşin 'i başıyla selamlayıp bacaklarını 
açarak ördek gibi yürüdü, çıktı odadan. 
24