olduğum kız günah iş ledi ve kendini öldürdü' diye düşünüyor. Ama Teslime aslında 
gizli bir ateistse, hikâyedeki gibi, ateist olduğ unu bilmeyen bahtsız bir 
ateistse ve ateist olduğ u için intihar etmiş se, işte bu Fazıl için bir yıkım 
olur. Çünkü o zaman bir ateiste âş ık olmuş  oluyor. İ çimizdeki bu büyük kuş kunun 
cevabını da ancak siz verebilir, Fazıl'ı siz rahatlatabilirsiniz. Anladınız mı 
ne düşündüğümüzü? " 
"Siz bir ateist misiniz?" diye sordu Fazıl yakaran gözlerle. "Ate-istseniz 
kendinizi öldürmek istiyor musunuz?" 
"Ateist olduğ umdan en emin olduğ um günlerde bile intihar dürtüsü duymuyorum 
hiç," dedi Ka. "Bize dürüst cevap verdiğ iniz için çok teş ekkür ediyorum," dedi Fazıl, 
rahatlayarak. "Kalbiniz iyilik dolu, ama Allah'a inanmaktan korkuyorsunuz." 
Ka, Mesut'un düş manca baktığ ını görüyor, uzaklaş mak istiyordu. Aklı sanki 
uzaklarda bir yere takılmış tı. İçinde derin bir isteğ in ve ona bağ lı bir hayalin 
kıpırdandığ ını hissediyor, ama etrafındaki hareket yüzünden bu hayale 
yoğunlaşamıyordu. Daha sonra bu dakikalar üzerinde çok düş ünecek, aklındaki 
hayalin ölmek ve Allah'a inanamamak kadar İ pek'in özlemiyle de beslendiğ ini 
anlayacaktı. Bunlara son anda Mesut bir baş kasını ekledi. 
"Lütfen yanlış  anlamayın bizi," demiş ti Necip. "Bizim bir insanın ateist 
olmasına hiçbir itirazımız yok. İ slam toplumunda ateistlerin yeri hep vardı." 
"Yalnızca mezarlıklar ayrı olmalıdır," dedi Mesut. "Bir Allahsızla aynı 
mezarlıkta yatmak müminlerin ruhunu taciz eder. Allah'a inanamadığ ı halde 
durumunu bütün hayatı boyunca baş arıyla saklayan bazı ateistler yalnız bu 
dünyada değ il, inananları mezarlarında bile huzursuz etmeyi kendilerine iş  
edinmişlerdir. Kıyamete kadar aynı mezarlıkta yatmanın azabı yetmiyormuş  gibi, 
kıyamet gü- 88 
—---------------------ı\enaını uıaurmeK istemeyen bir inançsız------------------
------- nü mezarlarımızdan kalktığ ımızda karş ımızda uğ ursuz bir ateist görmenin 
dehşetiyle baş edeceğiz... Şair Ka Bey, siz bir zamanlar ateist olduğ unuzu artık 
saklamıyorsunuz. Belki hâlâ öylesiniz. Söyleyin o zaman bu kan yağ dıran kim, bu 
karın sun ne?" 
Hep birlikte bir an boş  istasyon binasından dış arıya, neon lambalarının ış ığında 
boş raylara yağ an kara baktılar. 
Bu dünyada ne yapıyorum? diye düş ündü Ka. Kar taneleri uzaktan ne kadar zavallı 
gözüküyor, ne kadar zavallı benim hayatım. İ nsan yaş ıyor, yıpranıyor, yok 
oluyor. Bir yandan yok olduğ unu, bir yandan var olduğ unu düşündü: Kendisini 
seviyordu, bir kar tanesi gibi hayatının aldığ ı yolu sevgi ve kederle izliyordu. 
Babasının bir tıraş  kokusu vardı, onu hatırladı. O kokuyu koklarken mutfakta 
kahvaltı hazırlayan annesinin terliklerinin içindeki soğ uk ayaklarını, bir saç 
fırçasını, gece öksüre öksüre uyandıktan sonra kendisine içirilen pembe renkli 
şekerli öksürük ş urubunu, ağ zındaki kaş ığı, hayatı yapan bütün o küçük ş eyleri, 
hepsinin birliğ ini, kar tanesini... 
Böylece Ka hayatta ancak ilham anlarında mutlu olabilen gerçek ş airlerin duyduğ u 
o derin çağ rıyı duydu. Dört yıldan sonra ilk defa aklına bir ş iir gelmiş ti: 
Şiirin varlığ ından, havasından, edasından ve gücünden o kadar emindi ki içi 
mutlulukla doldu. Üç gence acelesi olduğ unu söyleyerek boş  ve yarı karanlık 
istasyon binasından çıktı. Yağ an kar altında yazacağ ı şiiri düş ünerek hızlı 
hızlı oteline döndü. 89 10 Bu şiir neden güzel? 
KAR VE MUTLULUK Otel odasına girer girmez Ka paltosunu çıkardı. Frankfurt'tan aldığı yeş il kaplı 
kareli bir defteri açtı ve aklına kelime kelime gelmekte olan ş iiri yazmaya 
başladı. Bir baş kasının kulağ ına fısıldadığ ı bir şiiri yazar gibi rahat 
hissediyordu kendini ama yazdığ ı şeye kendini bütün dikkatiyle vermiş ti de. Daha 
önce böylesine bir ilhamla ve hiç duraklamadan ş iir yazmadığ ı için yazdığ ı şeyin 
değerinden aklının bir köş esiyle kuş ku duyuyordu. Ama mısraları yazdıkça ş iirin 
her şeyiyle mükemmel olduğ unu mantığ ıyla da görüyor, bu da içindeki heyecanı ve