"Paşam, bu Girid dağında biz bundan sonra bin yıl adam 
arasak da bulamayız. Bu dağlılar saklandıkları zaman öyle bir 
saklanırlar ki onları şeytan bile bulamaz. Toprak benim başı­
ma/' dedi.
Paşa gözlerindeki sonsuz kederle onun yüzüne baktı ama, 
hiçbir şey söylemedi.
Ağrıdağım aramaya devam ettiler. Paşa içinden diyordu 
ki, bir tek adam göreyim şu dağlılardan, şu koca Sofiden gayri, 
başka bir şey istemem.
En sonunda beyler aralarında toplandılar. Bu iş böyle nere­
ye varacaktı, dolaş dolaş ne olacaktı? Paşa da hiçbir şey anlamı­
yor, köyleri boş gördükçe deliye dönüyordu. Bu böyle sürüp 
gidemezdi. Daha uzun bir süre de dolaşamazlardı Ağrıda. Bir 
bora fırtına, bir çığ hepsini toptan yok edebilirdi. Bunu da Pa­
şaya söylemişler, Paşa duymamıştı bile. Uzun konuştular, Pa­
şaya bir teklifte bulunmayı uygun buldular.
Molla Kerim Paşanın karşısına çıkıp el pençe divan durdu 
ve vardıkları sonucu söyledi:
"Paşam," dedi, "biz toplandık, karar verdik. Üç dört aya 
varmadan, yaz bahar ayları demeden atı da, Ahmedi de bulup 
sana teslim edeceğiz."
Paşa:
"Benim derdim Ahmet değil. At da değil. Bu kadar dağlı 
nereye çekilip gitti? Sofiden başka kimseyi bulamadık bu kadar 
dağ köyünde. Bir karınca bile göremedik. Köylüleri de isterim 
bahar gelmeden, karlar erimeden," diye konuştu.
Beyler gene toplandılar, uzun uzun konuştular, Molla Ke­
rim gene geldi Paşaya:
"Olur Beyim," dedi. "Bahar daha doğmadan sana köylüleri 
de göstereceğiz. Dünyanın neresine kaçmışlarsa bulacağız."
Beyazıda, saraya döndüler. Paşa beyleri divana topladı, 
her birisini teker teker armağanladı. Beyler Paşanın bu davranı­
şından sonsuz kıvanç duydular. Ama Ahmedi nasıl bulacaklar­
dı? Bu dağlılar isteseler kıyamete kadar ele geçmezlerdi.
Paşa çok okumuş bir adamdı. Osmanlıya, Osmanlmm ününe 
şamna çok bağlıydı. Onun dedesi, dedesinin dedesi de bu dağlar­
dan olurdu. Ne zaman dağdan aşağı indiklerini bilmiyordu. Bil-