verdiler, laboratu vardaki dev dedektörl erden birinin adıydı bu. 
Biz, Frederickstedt yolcuları, altı kişiydik, Maya ve onun burnu­
nun dibinden ayrılmayan vatandaşı Andreas, İngiliz Tim ve 
onun sessiz, utangaç arkadaşı Lennard, Amerikalı P,aul. Frede­
rickstedt, beyaz, ahşap kolonyel evleri, dar, iç içe geçmiş sokak­
ları ile Christia nstedt'e çok benziyordu ama daha harap ve kas­
vetliydi . Hemen hiç lokanta ya da bar, hatta dükkan bile görün­
müyordu. Sokaklarda tek tük rastladığımız insanlar da ada yer­
lisiydi ve oldukça yoksul görünüşlüyd ü. Sıcağa fazla dayanama­
yan Andreas ve Lennard, bira içebilecekleri bir yer bulmak ama­
cıyla gruptan ayrıldılar, biz de Maya'mn diretmesi üzerine kent 
plajını aramaya koyulduk. Kore Savaşı'nda ölen adalılar için ya­
pılmış bir anıtın başında, Bob Marley'in Bu ff alo Soldier adlı şar­
kısından söz ediyordum -ki, Kızılderililere karşı savaştırılan ka­
raderili askerleri anlatan bir şarkıdır bu -beni dikkatle dinleyen 
bir adalıyla göz göze geldim . Reggae ile ilgilendiğim için mi 
yoksa sömürgecilikten söz açtığımdan mı bilmiyorum, bana 
dostça gülümsedi ve herhangi bir yardıma gereksinimimizin 
olup olmadığını sordu. Karayipler'de, bir yerlinin turistlere yar­
dım önermesi pek ender bir olaydır; on yılda bir adaları yokla­
yan kasırgalardan bile daha ender. 
"Plaja giden yolu arıyo ruz," dedim grup sözcülüğünü üstle­
nerek. 
"Kıyıyı takip edin, sağa doğru. İyi şanslar !" 
Genellikle yerlilere pek güvenmeyen Maya yüzünden sola 
doğru gittik ve kaybolduk. Kavurucu güneşin altında, beyaz, 
parlak bir labirent teydik; birbirine çok benzeyen sokaklar uza -
dıkça uzuyor, ıssızlaştıkça ıssızlaşıyordu . Denize vardığımız 
noktalarda, sahil ya inilmeyecek kadar dik ya da çok kirliydi. Boş 
içki şişeleri ile dolu, pis kokular saçan bir çöplüğün hemen 
önünde denize girmiş iki yerli (kıyıdan en fazla iki metre uzak­
laştıklarına göre buralarda köpekbalığı olmalıydı) İspanyolca ba­
ğırdılar ardımızdan . 
75