21  
21.Ben Eni ştenizim 
 
 
 
Böylece, cuma sabah ı ona Padi şahımızın Frenk üstatlar ı tarz ında resminin yer alaca ğı kitap nas ıl bir şey olacak 
anlatmaya ba şlad ım. Başlang ıç noktam, ayn ı hikâyeyi Padi şahımıza nas ıl anlatt ığım ve onu kitab ı yapmaya nas ıl 
kand ırdığımd ı. Ama gizli amac ım, resimlerin kar şısındaki, hâlâ yazmaya ba şlayamad ığım hikayeleri Kara'ya 
yazd ırabilmekti. 
Kitab ın resimlerinin ço ğunu bitirdi ğimi, son resmin sonuçlanmak üzere oldu ğunu söyledim. "Ölümün resmi 
var," dedim, "kitab ımda, Padi şahımızın âlemi nas ıl huzurlu bir yerdir göstere diye, ak ıllı nakkaş Leylek'e 
yapt ırdığım ağacın resmi var, Şahmeran' ın resmi var, bizleri tâ uzaklara götüren at ın resmi var; her zaman sinsi 
ve bilgiç köpek var, para var... Bunlar ı nakkaşhanenin usta nakka şlar ına öylesine güzel resmettirdim ki," dedim 
Kara "bir kere görsen, yaz ısı ne olmal ıdır hemen söyleyeceksin. Şiir ve resim, renk ve kelime, karde ştir bunlar, 
bilirsin." 
Kızımı ona verebilece ğimi söyleyeyim mi ona, diye dü şündüm bir ara. Bu evde bizimle birlikte oturur mu? 
Şimdi seni pür dikkatle dinlemesine, yüzündeki çocuksulu ğa kanma, dedim sonra kendime, Şeküreni al ıp 
kaçmay ı umuyor. Ama kitab ımı bitirebilecek Kara'dan ba şka kimsem de yoktu. 
Cuma namaz ından dönerken, İtalyan üstatlar ının resimdeki; büyük bulu şu gölgelerden de söz ettim. "E ğer," 
dedim, "sanki sokakta yürüyor, duruyor, gevezelik edip dünyaya bak ıyormuş, o an soka ğın içinden yap ıyorsak 
resmimizi, Frenk üstatlar ının resmi gibi, sokaklarda en çok görülen şeyi, gölgeyi de resmimizin içine sokmay ı 
öğrenmeliyiz." 
"Gölge nas ıl resmedilebilir ki?" diye sordu Kara. 
Beni dinlerken bazen ye ğenimde bir sab ırsızlık görürdüm. Kendi getirdi ği Moğol hokkas ıyla oynard ı bazen. 
Bazen de eline oca ğın demirini al ır, ocağı kar ıştırırdı. Bazen o demiri kafama indirip beni öldürmek istedi ğini 
hayal ederdim. Nak şı, Allah' ın bak ışından uzakla ştıracağım diye. Heratl ı üstatlar ın rüyalardan ç ıkma resimlerine 
ve bütün bir nak ış geleneğine ihanet edece ğim diye. Padi şahımızı da buna kand ırdım diye. Bazen hiç 
kıpırdamadan uzun uzun oturur, gözünü gözümün içinden ay ırmazd ı. K ızım elde edene kadar senin kölen de 
olurum, diye dü şündüğünü san ırdım. Bir kere t ıpkı çocukluğunda yapt ığım gibi, onu bahçeye ç ıkard ım, ağaçlar ı, 
güneşin yapraklara vuru şunu, erimekte olan kar ı, sokağımızın evlerinin uzakla ştıkça daha küçük gözükmesinde-
ki mant ığı bir baba gibi anlatmay ı denedim. Ama yanl ıştı bu yapt ığım: Bu kadar ı bile, aram ızda eskiden 
kurulmuş olan bir çe şit baba-oğul ilişkisinin çoktan tükendi ğini bana göstermeye yetti. Çocuklu ğundaki merak ın 
ve öğrenme tutkusunun yerini k ızıma göz koydu ğu bir buna ğın saçmal ıklar ına karşı gösterilen sab ır alm ıştı. On 
iki y ıl boyunca gezindi ği ülkelerin, şehirlerin a ğırlığı, tozu, bütün gücüyle ye ğenimin ruhuna sinmi şti. Benden de 
yorgundu, ona ac ıdım. Yaln ızca on iki y ıl önce Şeküre'yi ona vermedi ğim için de ğil, -bu imkâns ızdı- ama 
Müslüman nakka şlar ın, Heratl ı efsane üstatlar ın usûlleri d ışında resimler dü şlediğim ve bu saçmal ıklar ı ısrarla 
anlatt ığım için de öfke duydu ğunu düşünüyordum. Ölümümün onun elinden gelece ğini de işte böyle hayal ettim. 
Ama korkmuyordum ondan: Tam tersi onu korkutmay ı denedim. Korkunun ondan yazmas ını istediğim 
yaz ıya uygun dü şeceğini hissediyordum çünkü. O resimlerdeki gibi, insan kendini dünyan ın merkezine 
koyabilmeli, dedim, ekledim: "Nakka şlar ımdan biri, bana çok güzel bir şekilde ölümü resmetti. Şuna bir bakar 
mısın?" 
Bir y ıl boyunca usta nakka şlara gizlice yapt ırdığım resimlerimi ona göstermeye böyle ba şlad ım işte. İlk 
başta çekiniyordu hatta korkuyordu. Ölümün, pek çok Şehname yazmas ında olabilecek ölüm meclislerinden, 
Efrasiyab' ın, Siyavu ş'un başlar ını kesmesi ya da Rüstem'in, Suhrab' ı, oğlu olduğunu bilmeden öldürmesinden 
ilhamla resmedildi ğini görünce konuya hemen girebildi. Rahmetli Sultan Süleyman' ın cenazesini gösterir