MUNİSE 
EROL 
MUNİSE 
KIZ 
MUNİSE 
EROL 
MUNİSE 
KIZ 
EROL 
MUNİSE 
EROL 
MUNİSE 
EROL 
EROL 
KIZ iki kez urur. EROL tüfeğini doğrultur. Kapının 
kolunu kaldırır. MUNİSE iter, girerken) Çabuk 
girin ... (Kapıyı hemen örter.) 
Yatak getirdim ... (Yatağı yere serer.) Ekmek 
de ... 
Sağ olun ... 
Suyunuz var mı? 
Pek az. 
Bu gece idare edin. Yarın getiririm ... Kuyu­
dan çekerim ... (Bir an) Yakmamışsınız lamba­
yı? .. 
Erkendi. .. 
(Gider. Bir kucak ot-sap alır. Ayağıyla tahta san­
dığı deliğin dibine iter. Deliği tıkcr.) Ben çıkınca 
kapının altını da tıkarsınız. (Kapıya yüriir.) 
(Peşinden bir adım atat:} Kalsanıza biraz ... 
(Dipçikle dürter onu.) Çekil... (MUNİSE'ye) Si­
zinle konuşmak isterdim ... 
Konuşacak bir şeyim yok benim. İşte kız. Ko­
nuşmak istiyorsan onunla konuşursun ... (Ya­
tağı gösterir.) İster konuş, ister ... (DGiler, önce­
den kalan sahanı alır.) 
Dinleyin ama ... 
Vaktim yok. (Kapının önünde .durur.) Halil ge­
lirse, uğramasın yanıma. Cötüre-:ekse sizi, 
alıp götürsün... Görünmesin bana. (Bir an) 
Sab ah uğrarım. Hala burdaysanız, suyunuzu 
getiririm. Süt de getiririm ... 
Her şeyimizi düşünüyorsunuz ama. Neden? 
(MUNİSE ona bakar, çıkar.) 
(Ezilmiştir. Başı önünde gider, kapının mandalını 
indirir. Bir an. KIZ'a) Getir samanları! .. (Kapı­
nın altını tıkarlar. KIZ acele feneri yakar.) 
(Feneri kaldırıp samanlık direğinde bir çiviye 
259