İnanç, tıpkı bir tren tarifesi gibi, özünde bir zaman­
lama meselesidir. Gar duvanndaki dairevi, heybetli, 
fildişi saat, insan ömrunun çeşitli zamanlannda 
vurur. Aynı saaderde kalkar tren. Öğleden önce tek 
bir sefer vardır, çocuk yaşta bir inancı benimseyenler 
buna biner. Öğleden sonra bir kez daha kalkar tren; 
ergenlik döneminin huzursuz yolculanrn da alıp 
götürerek. Sonra ta akşama kadar başka bir sefer 
olmaz. Akşam geldiğinde, insan ömründe ilk derin 
pişrnanlıldann baş gösterdiği, işlenen cürüm1erin 
telafisinin mümkün olın.dığının anlaşıldığı, en kavi 
yuvalann tepetaklak devrildiği, ilk ciddi sağlık 
sonınlanrnn belirdiği saatte, üçüncü kez kalkar tren. 
Yolculan nedense hep son dakikada telaşla biner 
buna. Ve nihayet gece yansına doğru, kritik ameli­
yadardan sonra ya da ölüme ramak kala, peş peşe iki 
sefer daha vardır. En kala balık trenler bunlardır. 
Hiçbir istasyonda dunnadan, şefaat ekspresiyle dos­
doğru Tannya giderler. Akşam yolculanrnn aksine, 
gece yolculan, trenlerini kaçınnanıak için, ne olur ne 
olınaz önceden alırlar gardaki yerlerini. Ve vakit gece 
yausını vurduğımda, çember tanıamlanıp akrep ile 
yelkovan başlangıç noktasına vardıklannda, gann o 
hıncahınç kalabalığından geriye tek tiik inançsız kal­
mıştır. 
BtrPALAS 
87