dar kısa ve oyuncuydu . Gizli yerimize geri dönmektense, otel­
den çıkıp asfalt yolda yürüdük. Saçlarım, üstüm başım sırılsık­
lamdı, sabolarımın içindeki ayaklarım bile çamurlanmı ştı. Tony, 
kumsala, çalıların arasına gizlediği iki büyük deniz kabuğunu 
eline almıştı. Çocuklarından birazcık uzaklaşmaya gönlü elver­
meyen bir anne gibi, sürekli taşıyordu onları. 
"Bu deniz kabukları çok ağır değil mi? Hep yanında taşıyor­
sun da." 
"Bu adada, geceleri dolaşırken yanında mutlaka bir şeyler 
bulundur malısın. Deniz kabuğu çok iyi bir silahtır, bıçaktan bi­
le daha iyidir. Sana bıçakla saldıran birini rahatlıkla alt edebilir­
sin bununla. Bak böyle tutacaksın ." 
Elini deniz kabuğunun içine geçirdi, sert, pürtüklü yönünü 
bir kalkan gibi kullanarak, havayı yumruklamaya başladı. 
"Anladın mı? Sen de dene." 
Gösterdiği gibi yaptım. Kabuk, elime bir eldiven gibi uymuş­
tu. Gerçekten de mükemmel bir silahtı, ama çok ağırdı, en azın­
dan beş-altı kilo kadar. 
"Sana bıçağı savurdukça bununla durdurac aksın. Burnuna 
bir tane indirdin mi de, işi tamam. Ama kabuk kırılabilir o za­
man." 
"Öyle güzel ki,'' dedim, "bunu kırmaya dayanamam ." 
Aslında bir insana vurmaya dayanamaya cağımı düşünüyor­
dum, ama açık vermedim. 
"Hangisi daha güzel?" diye sordu, iki kabuktan birini seçme­
mi isteyerek. Bir tanesi ince, pembemsiydi, daha zarif kıvrımlı ve 
gösterişliydi, öteki ise san-turuncuydu . Büyük ve kaba olmasına 
karşın alçakgönüllü bir ağırbaşlılığı vardı. İkinciyi seçtim. 
"Sence hangisi?" 
"Senin seçtiğin daha güzeldir benim için," diye yanıtladı 
Tony, her zamanki inceliğiy le. 
Hindistancevizi ağaçlarının bulunduğu buruna doğru yürü­
yorduk. Bir kez daha aynı yere gidiyord uk. Eski asfalt yol ça-
60