"Ben korkuyorum, ben ölüden çok korkarım, dönelim, ka­
çalım," diye telaşlandı Vey si. 
"Olm az," diye kesin konuştu Aşık Mustafa. "Olmaz. Hepi­
miz hep birlikte oraya gidece ğiz." 
"Korkma Veysi," dedi Fevz i. "Biliyorsun, sen kendi gözle­
rinle görmedin mi, benim babamın tabaneası var, hem de koca­
man, hem de karnının üstünde asılı." 
"Korkacak ne var," diye çıkıştı Mustafa, "sen erkek değil 
misin?" 
"Haydi gidelim," diye kireç kuyularına yürüdü Gülbahar. 
"Dur sen kız!" diye bağırdı Mustafa . "Böyle işlerde hep er­
kekler önde gider." 
Önde Mustafa, arkada ötekiler, burunlarını tutarak kireç 
kuyularına kadar koştular. Bir kuyunun başında durup baktı­
lar. 
"Burada değil," dedi Mustafa. "Arayalım." 
Karşıda kuyuların üstündeki çıplak düzlükte bir sürü kö­
pekle, bir sürü akbaba karşı karşıya durmuşlar bekleşiyorl ardı. 
Köpekler kocaman çoban köpekleriydiler, akbabalarsa yaşlı, 
uzun kanatlıydılar. Köpekler yerlerinden hiç kıpırdamıyor, 
gözlerini akbabalara dikmişler tetikte duruyor lardı. Akbaba ka­
labalığına arada bir, birkaç akbaba, büyük kanatlarını sallama­
dan yere iniyor, sekerek geliyor, akbaba topluluğuna karışıyor­
lardı. 
"Burada," diye bağırdı Veysi. "Bu ocakta. Burası çok koku­
yor. Ölü görünmüyor ya, burası çok kokuyor, burada." 
Çocuklar o kuyunun üstüne toplandılar. Kuyudan çok ko­
ku geliyordu ya, kireç ocağını ağzına kadar, silme mavi kele­
bekler doldurmuşla rdı. 
Aşık Mustafa: 
"Kel Eşkıyanın ölüsü burada," dedi bilgiç bilgiç. "Kelebek­
ler, bir güzel çiçeklere, bir de iyi kimselerin ölülerine çokuşur­
lar." 
Ocaktaki yüz binlerce, üst üste yığılmış uçan mavi kelebek­
lerden dışarıya, yukarıya bir ışık yayılıyor, bütün yöreyi bir 
mavi duman gibi aydınlığa boğuyordu. 
Bir ara, bir horturnda yükselircesine kelebekler burgulana-
212