Kadının belli belirsiz bir iç çekişini yakalıyoruz. Sonra kulak kabartıp beklediğini.
Garsonun durum değiştirmesinden yararlanıp hemen yazıyla resimlendirilmiş aynada  
adamın bir süredir göremediği yüz, omuz parçalarını aramaya başlıyor sonra:
Saçlarındaki kırlara bakarsan yaşlı, ama hiç de öyle değil, duyargalarını içine çekmiş,  
anlayamazsın; belki de evlidir ve asistan bir kızıyla lisede bir oğlu vardır. Yine de tuhaf  
işte, insanda sevilmeyi, okşanmayı bekleyen bir oğlan çocuk duygusu uyandırabiliyor. Bir  
ân, o da zeytini dudaklarında dolaştırırken kösnülüğe yakın bir erkeksilik edindiğini,  
açlık belirtileri gösterdiğini, bunun da beni ürperttiğini gizleyemem. Apaçık öpmesini  
istedim, tenime dokunmasını, bende gezinmesini. Üstüme çıkmasını değil hayır,  
dokunmasını... Yoksa elimi ansızın eli üstüne koyuverdiğim zaman mıydı?
İşte bak, üstündeyim, diyordu mimarlık profesörü, kırçıl kıvırcık sakalıyla gülerek. Hem  
de öğrenciliğinden beri, üstelik şuranı da hiç ikinci sınıf görmüyorum, birinci sınıf  
görüyorum, diyordu karısının küçük poposuna şıp şıp vurarak. Sonra da memelerini  
keyifle dişleyerek: Bu mallar birinci sınıf mal! demişti.
Öteki de ancak o zaman ayağa fırlayıp:
Mal sensin, muz parçası! diye patlayıvermesin mi?
işte nicedir gerilip duran ince tel nihayet kopmuştur. Tanıştıklarından o yana hiç bukadar  
alçalmışlar mıydı acaba? -Söylentilere bakarsanız yerküre çekirdeği soğuyor, istatistiklere  
bakarsanız boşanmalar artıyormuş.- Hiç böyle çirkinleştiler mi? ikisinin de başları, elleri,  
kolları asla, asla! diye sallanıp duruyordu. Hayır, hiç böyle olmamışlardır. Birbirlerine  
karşı, arada ne geçerse geçsin, hep saygılı davranmışlardır. Diş ağrıları tuttuysa,  
seviniyormuş gibi gülü gülüvermemişlerdir yani, gerçekten üzülmüşlerdir; tren gittiyse  
de. ne yapalım sağlık olsun, onlar beklemiş, ummuş, sabır göstermişlerdir; Tann'nın  
gecesi bu değil ya, diyerek gamlı la-civerdî gecelerin sayısını çoğaltmışlardır.
demiş.
Yatağa girdiklerinde karisi:
Sularda sürüklenen çocukların resmini gördün mü,
Kocası da:
Konuşmadan sevişemez misin? demiş.
Artık konuşmayacaktı, ilk at beni altmış defa teptiğinde ben daha üstünde bıyıklı kedi  
işlemeleri bulunan hırkalar giyiyordum, demeyecekti. Fakat koca üstüne çıkmış, orasını  
burasını dişliyor, bunlar birinci sınıf mal, diyordu. Kadın da anlatmaya çalışıyordu ki,  
sular çekilmiştir, duyarlıklar eskimiştir.
Artık bunları konuşmayalım. Çok konuştuk. Sonuç yok.
Sonuç var. işte valizim.
Bunca yılı nasıl tepersin? Bunca yıl beni nasıl teptiyse, öyle.
Kadın yol çantasına bu sefer de ayağını şöyle bir değdirip çekiyor:
Hafif bir valiz. Biraz kol, biraz bacak, birazcık bacak arası, sağlam ne kadarı kaldıysa artık.  
Memelerimi bile istemiyorum bak, çantamda hiç yer tutmayacakları halde onları sana  
bırakıyorum. Üstelik ikisi de sağlam durumdadır. Seni emzirdiğim, iki de çocuk  
emzirdiğim halde daha sarkmadılar, öyle inek memesine dönmediler, hâlâ işe  
yaramaktadırlar, zaten sen kendin de birinci sınıf mal olduklarını söylemiştin ya, iyi işte,  
madem seviyor, beğeniyorsun, onları sana bırakıyorum. Onca yılmış!.. Pekâlâ, onca  
sıkıdenetimli yıl karşılığı, armağan olarak...
Bu sefer erkek:
Sensiz memeleri ben ne yapayım, diye inlemeye başlamasın mı?