Nüzhet Ulvi teşekkür etmek için zabıta memurunun elini 
öpmek istedi. Fakat komiser el vermedi. Delikanlı minnettar 
bir sesle: 
-Şimdi bendenize müsaade buyurunuz. Akşam beşte 
gelir zatıalinizi buradan alırım. 
-Gideceğimiz yer uzak mı? 
-Hayır, buraya on dakika sürmez. 
Komiser gülerek: 
-Aradığım keklik bu kadar yakınımdaymış da haberim 
yok. 
-O keklik artık vicdanınızın kapanına düşmüştür. İste­
diğiniz anda onu adalet kafesine tıkabilirsiniz. 
*** 
O gece Selimpaşa yokuşunda, dört beş odalı bir evceğiz­
de, fakir lakin temiz ve güzelce düzenlenmiş bir meze sof­
rasının başında, Komiser Şinasi Bey'le Nüzhet Ulvi, karşı 
karşıya yalnız, samimi bir sohbet meclisi kurmuşlardı. 
İlk bira kadehlerini ellerine alınca Nüzhet Ulvi misafiriy-
le toka ederek: 
-İnsanlığın kurtuluşu şerefine ... 
Komiser gülerek: 
-Öyle olsun ... 
Bardakları yarımşar diktikten sonra ev sahibi: 
-Sözüme güldünüz? 
-İnsanların hangi şeyden kurtulmalarını diliyorsunuz? 
-Yine insanlardan ... 
-Güçlü zayıf meselesi ... 
-Evet. 
-Fakat bu, tabiatta var. Bütün hayvanlar arasında şid-
detle geçerli bir kanun. 
-Öyle ama hayvanların dinleri, peygamberleri, mukad­
des kitapları, koyulmuş kanunları, adalet namına mahke­
meleri, meşrutiyetleri, müsavat, hürriyet iddiaları yok. Güç­
lü zayıfa rastlayınca parçalayıp karnını doyuruyor. Bu tabiat 
kanununu düzeltmeye uğraşmak budalalığı hiçbir hayvanda 
görülmüyor. İnsan toplulukları ortaya çıktığı zamandan beri 
101