202 Füsunlara telefon ettim. Birkaç gündür telefonu uzun uzun çald ırmama 
rağmen kimse açmad ığı için huzursuzdum. Bu sefer kesilmi ş hatlara 
özgü kesintili sesi i şitince, karn ımdaki a ğrı bütün gövdemi ve akl ım ı ele 
geçirdi. 
On iki dakika sonra bi r süredir uzak durmay ı baş ard ığım ha yatım ın 
turuncuyla i şaretli yasak sokaklar ına ç ıkm ış, öğle güneşinde gölge gibi 
Füsunlar ın Ku yulu Bostan Sokak'taki evine yaklaşıyordum. Uzakta n
pencerelerine bak ınca, perdelerin yerinde olmadı ğını gördüm. Kap ıyı
çaldım, kimse açmad ı. Kap ıyı vurdum, yumruklad ım, gene kimse
açmay ınca öleceğ im sand ım. "Kim o?" di ye seslendi yaşlı kapıc ı kad ın
yeralt ındaki karanl ık dairesinden. uHaa, onlar, üç numaralar, ta şınd ılar,
gittiler onlar." 
"Yeni kirac ı ada yı olduğum" yalan ını attım. Eline yirmi lira  
sıkıştırd ığım kad ına yedek anahtar ıyla kap ıyı açt ırıp içeri girdim.  
Allah ım! O bo ş odalar ın ac ıkl ı yaln ızl ığından, yıpranm ış, ezilmiş 
mutfak fayansların ın döküntü halinden, kay ıp sevgilimin bütün ha yatı 
boyunca yıkand ığı k ırık dökük küvetle, onu korkutan şofbenin  
büyüsünden, duvarlara çak ılı çivilerle, onlara as ılı aynalar ın ve  
çerçevelerin yirmi y ıllık gölgelerinden nas ıl söz ede yim? Füsunun  
odalardaki kokusunu, bir kö şeye sinmi ş gölgesini, onu Füsun yapan ve  
bütün ha yatını geçirdiği bu evin plan ını, duvarlar ını ve pul pul dökülen  
derisini a şkla hafızama  kaz ıyordum. Bir duvar kâ ğıdı vard ı, kenardan  
kocaman bir parça yı yırtarak kopard ım ve yan ıma ald ım. Füsun'un  
olduğunu sand ığım küçük odan ın kapıs ının kulpunu da, onun bu  
kulpu on sekiz yıl ellediğ ini düşünerek cebime indirdim. Ban yodaki  
rezervuar ın zincirinin ucundaki porsel en çekecek, ben dokununca  
elimde kald ı. 
Bir köşeye at ılm ış kâğıtlar, çerçöp içinden, Füsun'un k ırık bir  
bebeğinin kol parças ını, iri bir mika bilyeyi ve onun oldu ğundan  
şüphem olmayan firketeleri cebime att ım ve yaln ız kal ınca onlarla biraz  
teselli bulaca ğım ı düşünüp rahatlayarak kap ıcı ka-