yasıya çarpışıyordu. Hatta bazı atlılar, kuru dallardan sepet 
gibi örülüp içi taşla doldurulan palanka duvarlarım aşmayı 
başarmış, yaya yeniçerilerin başlarına bela olmuşlardı. Du­
rum son derece vahimdi. Gel gör ki bütünüyle kıstırılmış 
değillerdi. Yere kazılan derin hendeklerden ve sıçan yolla­
rından kaçabilirlerdi. Fakat tam bu anda üzerlerine yağmur 
gibi arkebüz kurşunu yağmaya başladı. Gerçekten de zayıf 
ama şiş göbekli biri olan Zülfiyar adlı casus, kurşun yağ­
muru kesildikten kısa bir süre sonra yeniden ateş açılaca­
ğını biliyordu . Çünkü bu silahlarla dakikada ancak iki kez 
ateş edilebilirdi . Bulunduk ları metrisin düşmek üzere oldu­
ğunu gören yeniçerilerle birlikte kaçmaya başladılar. Hesa­
ba göre, tüfenk ateşinden korunmak amacıyla emin bir ye­
re sığınmaları için yarım dakikaları vardı. Fakat yanlış bir 
tahmindi bu. Çünkü kendilerine ateş açan arkebüz bölüğü, 
genellikle olduğu gibi iki değil, dört sıra halinde dizilmiş 
ve atış hızı dakikada dört yaylım ateşine çıkmıştı. Bünya­
min ve casusla birlikte metrislerden kaçan yeniçeriler daha 
açık arazideyken üzerlerine yine yağmur gibi kurşun yağdı 
ve çoğu düştü. Bünyamin korkuya kapılmıştı. Bacağından 
vurulan Zülfiyar arkadan ona bağırdı: "Al şunu! Al ve pa­
şaya ver. Haydi! Yakala!" Bünyamin casusun kendisine fır­
lattığı nesneyi yakalamaya çalıştı ama bu kaygan nesne elle­
rinin arasından kurtulup zırh gömleğine yapıştı. Delikanlı, 
zırhına yapışan garip şeyi güçlükle çekip aldığında, bunun 
kapkara bir mıknatıslı para olduğunu gördü. Bir yandan ge­
rideki metrislere doğru vargücüyle koşarken, bir yandan 
da, paşaya verilmesi gerektiği için değerli bir şey olduğuna 
hükmettiği bu garip parayı koynundaki kitabın arasına el 
yordamıyla yerleştirmeye çalışıyordu. Ne var ki peşlerinde­
ki süvariler, metrislere varmadan onlara yetişecek gibi gö­
rünüyorlardı. Bununla birlikte yeniçerilerin tüfenk menzil­
lerine girmişlerdi ve açılan bir ateşle süvarilerin çoğu telef 
82