muslu, iyi oluncaya kadar kimse pencereyi açmasın..." Birden 
gene öksürük buhranına yakalanarak titremeye başladı. 
Cevdet Bey bir şey yapmış olmak için, ağbisinin arkasındaki 
yastığı vurarak düzeltti. Çarşafın yere düşen ucunu kaldırdı. Bu 
sırada Mari'nin telâşla başmı kendisine yaklaştırdığını gördü. 
"Bir doktor... Lütfen siz bir doktor bulun!" dedi Ermeni kadın. 
"Ben bunu yapamıyorum. İstemiyor!" 
Cevdet Bey: "Evet!" diye mırıldandı. Sonra, hâlâ öksüren 
ağbisiyle gözgöze gelmekten korkarak, aceleyle dışan çıktı. Kapıyı 
kapar kapamaz, ağbisinin arkasından bağırdığını duydu: 
"Nereye gitti o? Doktora mı? Doktor bu durumda ne yapabilir 
ki?.. Doktora gerek yok!" 
4 
ECZANE 
Cevdet Bey sokağa çıkar çıkmaz, "Ölecek! " diye düşündü. "Bugün 
olmazsa yarın, ama mutlaka birkaç gün içinde ölecek!" Dü­
şüncelerinden korkarak kendini yatıştırmak istedi: "Belki de 
bir şey olmaz. Anneme de böyle olmaz mıydı?" Arabacı gene 
sigara içerek ve bir arabacı gibi bakarak kendisini süzüyordu. 
"Ama ağbim öleceğini biliyor. Öleceğini bildiği için de öyle 
korkunç şeyler söylüyor!" Odanın içindeki utanç verici sahneyi 
hatırlamak istemediği için, "Evet, şimdi bir doktor bulmalıyım!" 
diye düşündü. Ara sokaktan ana caddeye çıktı. "En yakın eczane 
nerede? Kanzuk Eczanesi var. Şurada Klonaridis var!" 
Tünel'den Taksim'e uzanan ünlü cadde sıcağa rağmen kala­
balıktı. Cevdet Bey geç kalırsa ağbisi ölecekmiş ve bu ölümden 
de kendisi sorumlu tutulacakmış gibi korkarak hızla yürüyordu. 
İçinden koşmak geliyor, bu kadar acele etmesinin saçma ol­
duğunu düşünüyor, insanlara çarpa çarpa ilerliyordu. Her za­
manki sakin ve düzenli hayatlarını yaşayan insanlar ise, bu sıcakta 
böyle koşturan, sağa sola omuz atan kaba adama dokunmamak 
için kenara çekiliyorlar, uyuşuk bir merakla Cevdet Bey'in yüzüne 
bakıyorlardı. 
29