KADERIN CILVESI 159 
tan bir otomobil homurtusu geldi. Biraz sonra bizim kapının 
zili çalındı. Pencereden baktım. Erkek dişi bir çift genç... De­
likanlının elinde büyükçe bir çanta var. Kadının göğsü o kadar 
açık ki, iki memesinin arasındaki elifi görünüyor. 
Sordum: 
— Kimdi o? 
—• Şemi Beyefendinin kiraladığı ev burası değil mi? 
— Evet civanım. 
— Kapıyı açınız. Hem evi gezeceğiz. Hem de biraz dinle­
neceğiz. Yarın öbürgün taşınıyoruz. 
—- Biz de sizi bekliyorduk. Buyurunuz, başımızın üstünde 
yeriniz var. 
Kapıyı açtık. Genç karı o kadar fıkırdak ki, alimallah mı-
zıkasız oynuyor. Alt beli üstüne sanki yapışık değilmiş gibi 
yukarısı sağa bıngıldarken aşağısı sola çalkanıyor. Erkeğe 
böyle şeyi ballandırması iyi değildir ama damadım, şimdiki 
karıların vücutları mengeneye benziyor. Öyle de püften giyin­
miş ki, bedenin içinde aşık kemiğinin oynadığı seçiliyor. A bı­
rak kuzum, ben erkeklere kabahat bulmam. Karının her yam 
bir tabak elmasiye gibi titriyor. 
A içtir bu, elbette çeker. Karı merdivenlerden çıkmıyor, 
sekiyor. Biz arkalarından baka kaldık. Rıdvan karının oynak­
lığına, Şükran da tuvaletine yutkundular, durdular. 
Ben: — Hanımnine. fazla tafsilâta yekûn çek... Böyle bir 
konuya çocuklarımın adlarını da karıştırma. 
Kaynanam: — Benim karıştırdığım yok. Kuzum onlar 
kendileri karışıyorlar. Fazla sözü ben de sevmem. Şimdi kah­
ve pişirerek yanlarına çıkıp da «Efendim, sefa geldiniz. Uğur­
lar kademler getirdiniz.» diyelim mi, demeyelim mi? Zaman 
değişti. Bizim bildiğimiz o eski yollar, erkânlar kalmadı. Fa­
kat evlâdım, bunlar kiracılarımız olmakla beraber bugün her­
halde misafirlerimiz sayılırlar. 
Kiracılar üst katı şöyle bir gezdikten sonra bahçe üstün­
deki yeşil odaya çekildiler. Ne terbiyeli insanlar diyoruz. 
Yukarıda çıt yok. Uzak yoldan gelmiş olmalılar. Biz vazifemi­
zi yapalım da. onlar ne derlerse desinler.