BEŞ NUM ARA YA TAŞIN ANLAR: AYŞE 
bilemiyordu. Soluk soluğa Par-Ta bakkaliyesinin köşesini 
dönünce, az ötede, apartmanın kapısının önünde anasını 
gördü. Güzel bağırdı: 
"Ha işte geldi! Hele la, ben sana ne edeyim şimdi. He­
le gel eve, hele gir içeri, ben bildim sana ne yapacağımı. 
Sen beni öldürdün. Gel çabuk burya ... " 
Ali, birden, öyle şaşırdı ki, zınk diye durdu. İşte o sı­
rada, beş numaranın balkonundan sarkan Ayşe, kikikirt 
diye, ince bir gülüşle güldü. Ali, Ayşe'yi ilk böyle gördü, 
incecik bacaklı, esmer, saçları yüzünün çevresinde parla­
yarak uçuşan, kendi yaşına yakın bir kız. Ayşe balkon­
dan sarkarak bağırdı: 
"Güzeeeel! Güzel Abla, senin oğlun hu mu?" 
"Bu. Bu ölesice. Aklımı kaçırayazdım la ... Bu vakit ne 
vakit? Nerlerdesin sen?" 
Ayşe gene seslendi: 
"Oğlunun adı ne?" 
"Ali! Alilenesice ... " 
Ayşe uzun bir "Aaa ! " çektikten sonra, gene kikikirt 
diye gülüve rdi. Ali neye uğradığını şaşırmış, gözlerini in­
cecik bir çizgi biçimi alıncaya değin kısmıştı. Çevresinde­
ki, ne olduğunu tam anlayama dığı, o, gizlerle dolu hava 
dağılıyord u. Renkler, sesler, şarkılar azalıyordu. Şimdi, 
yalnız, anasının yaklaşan kara gözleri vardı. Birden hır­
çınlaştı. Ayağını hızla yere vurarak tısladı: 
"Bubam nerde gız!" 
Sonra hırsla, kızgın bir bakışla, ters ters Ayşe'ye bak­
tı. Ayşe doğruldu. Şaşırmıştı. Gülmesi ağzının kenarında 
kalakalmış tı. Telaşla seslendi: 
"Aliii! Sakın darılma e mi? Ben seninle alay etmedim 
ki! Küsme olur mu!" 
Eh, bu kadarı fazlaydı. Ali'nin duygulu yüreği, böyle­
sine üst üste gelen değişikliğe, duygu baskınına dayana-
99