FATMA HANIM: (Utanarak) Şey... Ben ... Ne kadar isterdim ... 
Fakat... 
HALE : Unutmayınız ki sizler, bu sıcak, bu rahat yu-
valarda oturan, yarınına güvenle bakan ka­
dınlarsınız ... oysa ... 
FATMA HANIM : (Plastik vazodan acele bir on liralık getirir.) Ku­
sura bakmayınız. Buyurun ... Acelem var 
da ... Ağabeyim dükkanda bekliyor. 
HALE : Bir dükkanınız var demek? 
FATMA HAı'\JIM: Evet efendim, ağabeyimin ... 
KOMŞU : Ben gideyim komşum. Çocuklar kudurmuş-
tur yine. (Hale'ye) Özür dilerim, hanımefen­
di ... Ben hurda oturmam da .... inanın. (Kibar 
kibar) Memnun oldum. Hadi komşum, sen 
de gecikme bari ... (Acele sağda n çıkar.) 
HALE : İnanın hep böyle oluyor. Çoğu kadınlarımız 
"yardım'' deyince sıvışıyor. Aslını sorarsa­
nız, ben de şaşırdım ne yapacağımı. .. 
FATMA HANIM : Hoş görün. Ne yapsın o da? Çocuklarını an­
cak geçindiriyor ... 
HALE : (Makbuz defterini açar, gülümseyerek) Hiç de-
ğilse bir yirmi beş liralık kesseydik size ... 
FATMA HANIM : İsterdim ... İsterdim ama ... 
HALE : Bakın efendim, bugün yurdumuzda öyle ça-
resiz, yarınının ne olacağı öyle belirsiz ka­
dınlarımız var ki, onlara sizler yardım elinizi 
uzatmazsanız kim uzatır? Derneğimiz ancak 
sizlerin sayesinde amaona uluşabilecek, an­
cak sizin gibi hamiyetli vatandaşlar onların 
yaralarını sarmamızı mümkün kılacaktı r. 
FATMA HANIM: Yaa, öyle mi? Eh, kesin bari ... (Plastik vazo ya 
doğru yürür.) 
(Işıklar söner.) 
113