Nigân Hanım'dı bu.seslenen. Torunlarla birlikte yürüyüşe 
çıkacaklardı, ama o her zamanki gibi geç kalmıştı. Merdivenleri 
inen torunların sesi duyuluyordu. 
Cevdet Bey aynaya baktı. Kamburunun daha da çıktığını, 
boyunun daha da kısaldığını düşündü. Aynanın karşısında hep 
bunları farkediyordu artık. İnatla, "Beni sevimsiz bir ihtiyar olarak 
görsünler istemiyorum!" diye düşündü. Şapkasını başına geçirdi. 
Son bir kere daha aynaya baktı: Bu şapkalı ve ihtiyar yüze alışalı 
yıllar oluyordu, fesli genç yüzü çoktan unutmuştu. Ama her 
zamanki gibi gene bir eziklik duymadan edemedi. 
Dışarda gevşeyen bir kar vardı. Şubatın sonuydu. Üzerinden 
üç gün geçmişti, ama kurban bayramında yağan kar hâlâ eri-
memişti. Cevdet Bey çıngıraklı bahçe kapısıyla eve çıkan mer­
divenler arasındaki taşlıkta aşağı yukarı yürümeye başladı. 
"Onca yıldan sonra insan, ihtiyar amcasını korkutup para 
sızdırmaya kalkışacak cesareti kendinde nasıl bulur?" diye 
düşünüyordu. "Diyelim ki, tutulduğu o genç kadın aklını ba­
şından aldı. Onun için her şeyi yapacak kadar çılgmlaştı. Peki, 
para bulmak için niye bu yolu seçti? Benden para sızdıracağına 
onu inandıran şey nedir?" Bahçenin ortasında durdu. Son za­
manlarda sık sık yaptığı gibi, unuttuğu bir adı, ya da kelimeyi 
hatırlamaya çalışıyormuş gibi kendini zorlayarak düşünmeye 
çalıştı. "Kendimi zorluyorum, ama hiçbir şey bulamıyorum!" 
diye söylendi. "Ama niye bu yolu seçti?.. Aa, geldiler işte!" 
Nigân Hanım merdivenlerden bahçeye iniyordu. Üzerinde 
deve tüyü renginde bir palto, başında küçük siyah bir şapka vardı. 
Torunlarının ellerinden tutuyordu. Bulaşıcı hastalık görüldüğü 
için anneleri onları iki gündür okula yollamıyordu. Bu yıl ilkokula 
yeni başlayan Cemil, merdivenlerden indikten sonra babaan­
nesinin elinden kurtularak bahçede koşmaya başladı. 
Nigân Hanım: "Dur, koşma! Dur koşma, diyorum, düşeceksin!" 
diye bağırdı. 
Cevdet Bey karısının sesini renksiz ve ölü buldu. Sonra kapıya 
bağlı çıngırak şmgırdadı. Maçka'ya doğru yürüyeceklerdi. 
"Ona borçluluk duyacağımı sanıyor. Neden buna inanıyor? 
Çünkü onu başımdan savmışım, yeterince yardım etmemişim!" 
Nigân Hanım koluna girdi. Cevdet Bey ağbisinin ölümünü, 
177