698 Yaşar Kemal -Dağın Öte Yüzü 
Umut içindeydi. Periler koyağına geldiğinde ikinciiyi geçiyordu . Her zaman­
ki oturduğu kayanın dibine oturdu, belini kayaya dayadı, gözlerini yumdu, ta 
aşağılarda çatlayarak akan suyun sesini dinledi. Koyak çam, sedir, yarpuz, per­
yavşan, orman kokuyordu. Orman kokusuna hafif de bir toprak kokusu karışı­
yordu. Meryemce dünyada en çok bu kokuyu seviyor, ormancia yaşayan perilere 
salt bu yüzden gıpta ediyor, onları kıskanıyordu. Bir süre dinlenciikten sonra 
gözlerini açtı, ayağa kalktı koyağa aşağı bağırdı. Her gün böyle bağırırdı. 
"Vurgun Ahmedim, yavrum beni köyde bir başıma bıraktılar gittiler, gel kö­
ye ... Meryemce Anan seni bekliyor. Sana muhtaçlığım var. Gel, Ahmedim, gel! 
Gel de beni kayınbabanın sarayına götür. Periler sarayına götür. Seni utandır­
mam, yüzünü kara çıkarmam, öteki insanoğulları gibi değilim ben. Değilim 
ben. Köylü, Çukurun düzünden dönünceye kadar çocuklarına bakanın. Kork­
ma, ben perilerlen iyi geçinirim. Öteki insanlara hiç benzemem. Peri padişahı 
da duysun bu sözlerimi. O da bellesin ki Meryemce Ana başka insanlara benze­
mez. Ses ver Ahmedim, ses ver. Ahmet, Ahmet, Ahmeeet. .. " 
Kulak verdi, dinledi. Birkaç kere yankılandı koyak, sonra eski sessizliğine 
döndü. Suyun şarıltısından, yaprakların hışırtısından başka bir ses duyulmadı. 
Meryemce sesini indirdi, kurnaz, gülümsedi: 
"Bak oğlum, Ahmedim, sen bana gelmek istiyorsun da seni periler mi gön­
dermiyorlar, gizli gel bana, bir gece onlar uyuyunca gizli gel bana. Seni çok gö­
resim geldi Ahmedim. Bil ki çok göresim geldi." 
Kulak verdi, uzun bir süre dinledi baktı Ahmetten ses seda yok, değneğine 
çöke çöke koyağın yokuşunu tırmandı. Akşam sisi ağır ağır koyağın dibine çö­
küyordu. Gün battı batacak.