yor gipi sırtını bir kamış köküne dayamış, bacaklannı da upu­
zun uzatmış, gözlerini yummuştu. Kendisindeki tedirginliğin 
ona da geçtiğini bilmiyor değildi Memed. öteki hiç renk vermi­
yordu. Aldırmıyor görünmek, korkmarlığını göstermek için ya 
durmadan konuşuyor, ya da böyle gözlerini kapatıp, yüzü kı­
pırtısız öyle uzanıp kalıyordu. Sonunda içindeki ikirciğe daya­
namayan Memed: 
"Kasıın," dedi. Kasım gözlerini açtı. "Kasım, ya bizi haber 
alırlar da burada kuşatacak olurlarsa biz ne yaparız? Bu küçü­
cük büklükten nasıl çıkarız, ben de o zaman Çiçekliderelilerin 
yüzüne nasıl bakanın?" 
"Onlann yüzlerine hiç bakamazsın." 
"Benim derdim ölmek değil, keşki ölseydim de bu işler gel­
meseydi başıma. Ölümümle karşılaşsaydım da o Çiçeklidereli­
leri öyle görmesey dim. Ben ölünce benim üstüme öyle bir ağıt­
lar yakmışlar ki ... Hazreti Peygambere bile böyle bir ağıtlar ya­
kılmamış . Sen hiç o ağıtlan duydun mu?" 
"Nereden duyacağım, duymadım ya söyledil er." 
"Ben şimdi öldürülürsem, bu anda, şu bataklığın içinde, 
bana bir daha ağıt mı yakarlar, kargış mı ederler dersin? .. " 
"Onun orası hiç belli olmaz." 
"Biz köye girince gördün ya yüzlerin i. Hepsinin kanı çekil­
mişti. Her evden bir ölü çıkmış gibiyd iler." 
"Allah başa vermesin onlann düştüğü durumu . Allah bi­
zim başımıza verdi, kul olanın başına vermesin. Zor." 
Ya şimdi ölürs ek... Karnımız da aç. Gitsek de Vayvaya ... 
Seyran ... Seyran bize bir Çukurova türlüsü yapsa ... Biz de bir 
iyice karnımız ı doyursak. .. Ben de ... Ben de hiç olmazsa bir kere 
olsun Seyranın yüzünü görsem, diyecekti, diyemedi. "Ben de 
işte ... " 
"Müslüınü bekleyeceğiz. Zaten gün kavuşuncaya kadar 
buradan çıkmak olmaz. Bizi birisi görürse işte o zaman bittik. 
İşte o zaman Çiçeklidereliler öldüler, diri diri de toprağa gö­
müldüle r." 
"Gerçekten Kasım, onlann neydi o halleri öyle, yüzleri? Di­
ri diri toprağa gömülmüş gibi ydiler." 
Müslümün ıslığı taa bataklığın öbür ucundan geldiğinde 
624