FAKİR BAYKURT
 
371
 
 
boğaz yidiğinden, sırt geydiğinden kalmıyor! Biz ağlamakla hökümetin 
yüreği yumuşamıyor. Boş verin. oraklarınızın sapım öpüp «Tû!» deyin 
avuçlarınıza, ekinlerinizi biçin. Âdem Baba’dan beri, orağı sabanı 
alacak çıkmadı elimizden! Hiç olmazsa
 
bunlar sağlam...»
 
Bir ölü ölmüş gibi açılıydılar. Kıpırdamıyorlardı. Sıcak güneşin 
altında kızgın toprağa etlerinden yapışmış gibiydiler. Böyle bir işin 
başka bir köyün başına gelebileceğini sanmıyorlardı. Hiç ummadıkları, 
beklemedikleri bir durumdu bu. K
anunların, kanuncuların işi gücü 
bırakıp sade kendilerine, kendi köylerine bu kötülüğü yaptıkları gibi 
bir duygu içlerini dolduruyordu. Soluk almadan öyle bakıyorlar, 
düşünüyorlardı. Düşünüp taşınıp bir çıkar yol bulamıyorlardı...
 
Battal kalktı:
 
«Ben bir A
bbas emmiye varayım!» dedi. «Ne düşünüyor, ne 
ediyor... Dişlerini sıka sıka kendi kendini nasıl yiyip tüketiyor, bir 
göreyim...»
 
Gözlerini tepip çıkan yaşları sildi. Sallana sallana gitti.
 
Köylüler hâlâ oturuyorlardı.
 
Rıza; Döndü’yü, Naciye’yi, Hüseyin’i k
aldırdı:
 
«Yarın yolculuk var madem, şu eğneli kurtaralım!» dedi.
 
Battal, Kır Abbas’ın yanındaydı. Bıdır bıdır anlatıyordu. Kır 
Abbas dinlemiyordu hiç. Konuşmuyordu da. Elinde bir taş; taşla 
oynuyor, Yeşer’i okşuyor, ara sıra da uzaktaki dağlara bakıyordu. 
«(Ah 
Kır dürzü!)» diyordu kendi kendine. «(Çok değil, yirmi yaş genç 
olacaktın şimdi! O dağlar, hemi de bilumum köyler bir eşkıya 
göreceklerdi!. . Bir eşkıya ki, durdurup şu ters giden dünyayı, yönüne 
döndürecekti!..)» Bakıyordu uzak dağlara...
 
NE OLACAK B
UNUN SONU?
 
Rıza’nın azık torbasını akşamdan hazır etti karısı Döndü. 
Yumurta, soğan, ekmek kattı sadece. Katmer filân etmedi. Süzme 
yoğurt koydu azıcık da...
 
«Kim yiyecek?» dedi Rıza. «Sade tuz ekmek koy, yeter...»
 
Gün doğmadan yola çıktı. Sarıkızlı uzaaak
, çok uzak bir köydü.