48 
Bir metnin uzun tutulması iki nedenden olabilir: Birincisi an­
laşılır olmak kaygısı, ikincisi ise güzellik kaygısı, yani süsleme. 
Doğru ve tam aniaşılmak için, bazen sözler tekrar edilir, 
açıklamalar eklenir , gereksiz örnekler verilir. Bu tavır, me­
tinde bir güvensizlik duygusu oluşmasına neden olur. Böy­
le bir metin okurken, yazarın bize güveomediğini hissede­
riz. Aslında bu durum, aynı zamanda yazann kendisine , ifa­
de gücüne güvenmeyişi nden kaynak lamyordur. 
Okura güvenıneden nitelikli bir yapıt üretilemez. 
Gerçi söyleyecek sözü olmadığı halde yazaniann anlaşılır 
olmak gibi kaygıları yoktur; onlann derdi "edebiyat yapmak" 
olabilir ancak. Ama her yazann mutlaka güzellik yaratmak 
amacı vardır. 
Bu konudaki farklı yaklaşımlar, elbette "güzellik" kavra­
mının tanımından kaynaklanıyor. Yüzyıllardır filozoflan, sa­
nat kuramcılarını uğraştıran bir mesel e bu. Aynca, kültüre, 
döneme ve bölgeye göre de farklılık gösteriyor. 
Hayattaki pek çok konu gibi "süslemek" de tek başına "iyi" 
veya "kötü" olarak ele alınırsa, herhalde yanıltıcı olur. Önem­
li olan, "ne zaman", "nerede" ve "ne kadar'' yapıldığıdır. 
Sanırım, insana makyaj yapılmasıyla karşılaş tırabiliriz 
edebiyattaki süslemeyi. Fazla veya eksik yapmak gibi, asıl 
amacı da bu şekilde sorgulamakta yarar var. Amaç makya j 
yapanın kendi işini sergilernesi mi, yoksa makyaj yapılanı 
güzelleştitmek mi? 
Ilk gençlik çağlarımda okuduğum Nurullah Ataç'ın bir 
cümlesi beni çok etkilemişti: "Süssüzlükten safi süs olmuş 
Japon vazolan" diyordu. 
Öyledir gerçekten. Süssüzlük büyük bir süstür. Heming­
way'in hikayelerindeki, doğrudan aniatmayan ama sezdiren 
üslup bu ustalığa örnek olarak gösteril meli. Mesela Ihtiyar 
Adam ve Deniz romanında, tek bir gereksiz söz, tek bir süsle­
me ve abartma bulamazsınız.