min’in başını karenin içine yerleştirdi. “Hayır,” dedi sadece.
Konuşmak istemiyordu; düşünmek ve seyretmek istiyordu.Konuşmak için artık çok geç kaldığını hissediyordu. Birlik-te başlamamışlardı. Nermin’le tanışmadan yıllarca önce ya-şamaya başlamıştı. Önce bu boşluğu doldurmak, anlatmak,anlatmak gerekiyordu. Daha ilk tanıdığı günden başlama-lıydı anlatmaya. Ve ilk günden başlamalıydı anlamaya, ilgi-lenmeye. Nermin, belki de bu kadar köklü bir açıklamabeklemiyordu; bütün kadınların, ortak bir yaşantı sürdüre-bilmek için beklediği kadarını istiyordu. Düşünmek, hayatıne karmaşık bir biçime sokuyor. Bu telaş içinde bekleneniveremiyorum. Her gün açıklanamayanlar biraz daha artıyor.Tarifi güç bir yorgunluk geliyor üstüme. Ellerini iki yanasarkıttı. İnatçı bir yorgunluk durumu güçleştiriyordu. Bir-kaç kelimeyle geçiştirmek imkânı varken, boğazı kuruyor,kurtarıcı kelimeler bir türlü çıkmıyordu ağzından. “Nelerkonuştunuz?” diye sorulmadan söylenebilecek bir iki sözübulamıyordu. Sonra yarın, öbür gün daha çok konuşmak,hem olayı, hem de anlatmakta neden geciktiğini açıklamakzorunda kalacaktı. Şimdi bile, Günseli’den daha önce ne-den bahsetmediğini açıklamak gerekiyordu. Oysa, koltuğu-na yapışmış, boş gözlerle karısını süzüyordu. Nermin ayağakalktı; kadınlık içgüdüsüyle, çıkmazda olan konuşmayısürdürmeye çalıştı: “Bu karşılaşma senin için üzücü mü ol-du?” T urgut, birden sinirlenmeye başladığını hissetti. Neolursa olsun çocuklarının babasını korumak gerekiyordudemek. Kendimi düşünmediğim zamanlarda bile, kendim-den önemli bir şey olduğunu duyduğum bir anda bile, herşeyden önemli olduğum hatırlatılıyor bana. Ayrıca, bir iha-net kokusu var işin içinde. Nermin’e anlatamadığım birolay , onunla paylaşılmayan bir yaşantı, bugün-kimi-gör-düm-biliyor-musun-neler-konuştuk-biliyor-musun-hiç-böyle-bir-şey-beklemezdim-biliyor-musun-bütün-bu-olan-
553