dan iki kişiyi pansuman hemşiresi olarak yetiştir­
dik. Bu şekilde, hastaları tekrar topluma kazandır­
mak mümkün oluyordu. 
Tüm bu projeleri gerçekleştir ebilmek için, pa­
ra kazanmamız da gerekiyord u. Lions, Rotary gibi 
derneklerin çok yardımını görüyorduk. Bir ara 
Beymen bile "Komşunu İkna Et" adıyla bir kam­
panya yapmıştı bizim için. Alman Başkonsolosluğu 
ise bize on tane dikiş makinesi vermişti . Bu maki­
nelerle bir dikiş atölyesi daha kurduk ve iş aramaya 
başladık. Hastanelere nevresimler diktik. Sonra bir 
iş alanı daha açıldı önümüz e. Duyduk ki, sigara fil­
trelerinin fazlası atılırmış. Gittik, bu lif lif ayrılan 
sentetik malzemeyi bedava alıp getirdik hastaneye, 
döktük ortaya, bütün doktorlar, hemşireler, hasta­
lar ellerimizle dittik filtreleri, kabartıp yastık yaptık. 
Bu yastıklardan çok para kazandık. Kabataş Erkek 
Lisesi'nin girişinde bir ikinci el giysi satış yeri kur­
duk, uzun süre orada satış yaptık. Sonra vazgeçtik 
çünkü akçeli işleri idare etmek zordu. 
Hastalar için de bir işletme kurmuş, bu işletme­
de çalışanları sigortalamıştık. Bazı marifetli hastalar 
için, Halk Eğitim'den el sanatları hocası istemiştik. 
Hastalar el sanatlarını öğrenip, üretiyorlar, sonra 
sergiler açıyorlar, satıştan para kazanıyorla rdı. 
Okuma yazma bilmeyenlere okuma yazma kursları 
açtığımız gibi, okur-yazar olanları İngilizce, bilgi­
sayar, dikiş kurslarına gönderiyorduk. Kısacası bi­
zim hastanede hastalar hem tedavi görüyorlar, hem 
239