"Üşümüşsünüz siz," diyordu. 
Sonra da ekledi: 
"Nekadar biçimli ayakların ız. var. Onları öpmek istiyo­
rum." 
Aman nasıl olur? Hızla doğrulmuş, battaniyeye sarınarak 
yatağın bir ucuna kaçıp oraya büzüşmüştü. Bir kere, ayakları­
nın ne olur ne olmaz, kokması, ömrünü kaplamış en büyük 
korkularından biri, başlıcası. Nekadar çok şey var korkulacak. 
Galiba Clea bu kaçışı, bu telaşı da sevdi. 
"Siz çok incesiniz, hem de çok," diyordu. "Büyükannemin 
bayıldığım ipek dantel giysileri, ipek eldivenleri gibisiniz ." 
Çocuk değildi ya, iç dünyasına çekilmiş, şehvette dene­
yimsiz biri de olsa, bukadarını anlayabiliyordu: Clea'nınki de­
ğişiklik özlemi. Doğulu, ince efendi ve 'sorun çıkarmayacak' 
bir adamda bir çeşit güven arıyor da olabilirdi. Tatilini ya da 
yaz 'tetebbu' larını kruvaze ceket, ütülü pantalon, boyalı iskar­
pinlerle geçiren kim kalmıştı ki ortalıkta? Kaldırımda biri ya­
nından geçerken hafifçe kıyıya çekilen, kapıları açıp yanındaki 
önden geçsin diye bekleyen, ardındaki için de kanadı elinde tu­
tan? 
Bunlardan ötürü seçilmiş olduğunu düşünmek hoşuna git­
medi değil. Ama asıl, ipek yerine konulmak, ömrünün sonla­
rında hayalden somuta, omurgalı bir sevişmenin kucağına atıl­
maya yetip de artmıştı bile. Nesrin, bu türden sözler bilmez, 
bukadar uyandırıcı dokunuşların acemisi. Hiç, "Sevgilim," di­
yemez mesela, kulağına bir iki çıplak söz fısıldayamaz. Olsa ol­
sa, "Canım," der, "canım, canım ... " Hoş o, sevgisi kabarınca da, 
öfkesi ayaklanınca da 'canım' der. Nesrin'i bütün çıplaklığıyla 
bir kere bile görmedi. Hep belden aşağılarını yorgan altında 
birbirlerinden gizleyerek seviştiler. Ah dostum Benn, üstadım 
Necafigil, bizim okumuş yazmışlarımız yatakta da öyleydiler; 
alt yanları insansa, üst yanları hayvan; üst yanları insansa, alt 
yanları hayvan ... 
Clea, odanın içinde anadan doğma geziniyor, sevişirken 
yere düşen küpesini aranıyor, sonra boşverip duşa gidiyor, ora­
dan sesleniyordu: 
"Sen de gelmez misin?" 
150