125 olmalı ki, onu yere bıraktığım zaman şoför, "Hayvan binemez 
bu arabaya," dedi. "Kokusu bir sindi mi günlerce çıkmıyor." 
Fakat, affedersiniz, bu do muz herif, muhterem efendim, 
köpekten de kötü kokuyor du. Burnum hassastır biliyorsunuz. 
Hani plajda giyilsin di ye piyasaya çıkarılan o biçimsiz 
terlikler var ya plastikten; onlardan giymişti, iyi giyimli bey 
bu kokuya nasıl dayanı yordu bilmiyorum. "Köpek temizdir," 
dedim hırsla. (Fakat onu sık sık yıkamadığımı da i tiraf 
etmeliyim.) Birden fren yaptı bu pis şoför, efendim; köpek de 
korkuyla havladı. "Bir adım gitmez bu araba," dedi en kötü 
sesiyle plastik terlikli. Öndeki bey, "Mesele çıkarmayın rica 
ederim," dedi, "Ace lem var." Sonra anlamsız bir tartışma 
başladı. "Moralim bo zuldu," diyordu cahil herif; öyle plastik 
terlik giyen birinin morali olurmuş gibi. Sonra burada 'moral' 
sözünün ne anla mı vardı sanki? İyi giyimli beyin de benden 
yana olduğunu gördüğüm için dayatıyordum. Fakat, nasıl oldu 
bilmiyorum, tartışm anın yönü değişmediği halde, durum bana 
karşı ge lişmeye başladı. Öndeki beyin, herhalde acelesi 
olduğu için, hafifçe siniri bozulmaya başladı ve bana bir iyilik 
yaptığını, oysa artık onu güç durumda bıraktığımı söyleyerek 
üzerime düşen hareketi yerine get irmemi istedi. Ben artık 
üzerime ne düştüğünün filan farkı nda değildim. Bütün 
gücümle ba ğırıyordum, köpek havlıyordu. Yavaş yavaş 
çevremize birik meye başladılar. Ben o kadar kendimden 
geçmiştim ki, hak lı olduğumdan hiç şüphe etmiyordum. Bütün 
bu çılgınlı ğım elbette benim esas özelliğim değildi, sakallı 
"Üçüncü Şey"in verdiği bir sarhoşluktu. Durumun o kadar 
farkında değildim ki, arabanın çevresini kuşatan kalabalığın 
bana düşmanca bakan gözlerini fark etmiyor, onlardan birine 
derdimi an latmaya çabalıyord um. Heyecandan adamın 
yakasına sarıl mış olmalıyım ki, birden elimin itildiğini 
hissettim. "Utan mıyor musun?" gibi sözler duydum. Artık ne 
yaptığımı bil miyordum. Ora dan oraya koşarak önüme gelene