XVII 
Hanımefendinin Nefesi 
O gece geçirdiğim azabın zerresini belki cehennemin en 
dayanılmaz, en şiddetli cezalarına uğrayacaklar çekmeye­
ceklerdir. Hasan'ın bir tabut gibi beş hunhar cinin intİkarncı 
kolları üzerinde ölüm çukuruna götürülmesinin feci man­
zarası, ömrümün bu en siyah matem sahnesi, gözlerimin 
önünden gitmiyordu. 
Döşeğime giremedim. Kendimi yerden yere, duvardan 
duvara çarparak kalbimin durmayıp kanayan bu ebedi ya­
rasını, bu can yakan ıstırabtm gerçek acılarla bastırmaya uğ­
raşıyordum. Boğazı yarı kesilerek henüz ölememiş bir koyu­
nun son debelenmelerini andırır çırpınışlarla oradan oraya 
kendimi vurdum, yerlerde süründüm: 
Şafak attı. En kara günüm yaklaşıyordu. Yarın akşam 
katiedilme sırasının bana geleceğini biliyordum. Evet, beni 
de öldüreceklerdi. Öldürsünler. Hakkımda büyük bir lütuf 
yapmış olurlar. Fakat Hasan'ımın o acı veren ayrılığıyla ta 
can evimde yanan ateşin şiddetine koca bir gün nasıl daya­
nacaktım? Öldüreceklerse bu sevabı o anda işlesinleri 
Cinlerin hayalleri ateş dişli zebaniler gibi gözlerimin 
önünde dolaşmaya başladı. Bunlar peri oldukları halde Ha­
san'la bir müddet niye baş edemedil er. Mazlum Hasancığım 
ile Şevki Bey'in perisi arasında geçen konuşma cin kavgasın­
dan ziyade adeta insan tartışmasına benziyor, Hasan hasmını 
Allah'ın azabıyla, mahkemeyle tehdide uğraşıyor, iki aslan 
kardeşinin bu intikarnı onlarda bırakmayacağım, her türlü 
tedbire başvurduğunu söylüyordu. Bu sözler pek mühim sır­
lara işaret ediyor olabilir ... Bu lakırdıların ben burada canlı 
şahidi oldum. Şevki Bey'in perisi elbette beni sağ bırakmaz. 
Kalbirnde uyanan bu şüphe üzerine yükü açtım. İçinde 
ne varsa boşalttım. Var kuvvetirole her tarafını tekmelemeye 
başladım. Hiçbir yerinden bir kıymık bile oynamadı. Bu altı 
kişinin rüzgara dönüştükleri farz edilse bile buradan dışarı 
geçmelerine imkan düşünülemezdi. 
100