du. Sokağa çıkamıyordu. Zaten oturmaktan başka bir iş bil­
mezdin, diye takılıyordu ona Selim Bey. Sonra, somurtarak 
ekliyordu. Artık şakalarıma kimse gülmüyor. Pek gülünemi­
yordu artık. Ölüm gibi, tatsız ve bir türlü söylenemeyen bir 
kelime havada dolaşıyor ve onların diledikleri gibi yaşamala­
rını engelliyordu. Günlük konuşmalar da rahatça söylenilen 
ve anlamı bilinmeyen bu kelimenin kullanılamaması bile du­
rumu değiştiriyordu. Tam bu acı kelime dillerinin ucuna gel­
diği sırada kendilerini tutmaları, kelimeyi söylemekten de 
kötü bir etki yapıyordu. Konuşulmaktan korkuluyordu; san­
ki, en basit bir söz bile sonunda, söylenmesi yasak o kelime­
ye gelip dayanacaktı. 
Sevgi, günün birinde, bilimle alışverişini bütünüyle kesti: 
Haçlardan büyük bir kısmını ortadan kaldırdı, koridorlarda 
koşuşmaktan vazgeçti. Bu ilaçlar daha kötü etkiliyordu anne­
sini; karşı konulması imkansız bir kadere boşuna isyan edili­
yordu. Selim Beyin itirazlarına da aldırmadı: Bir zamanlar Na­
zım Beyin bile korktuğu Sevgi olmuştu artık. Evin mutlak ha­
kimiydi; Selim Bey de çekiniyordu ondan. Leyla Hanım da, 
eskisi kadar şikayet edemiyordu. Hastalık, sözü edilmesi ya­
sak bir günah olmuştu. Bazı şeyleri bizden iyi bilen, bizden 
yüksek kuvvetler vardı. Istırap, hastalık, ölüm gibi, insan ka­
derine hükmeden büyük kavramları, günlük yaşantı içinde 
olur olmaz kullanmanın cezası çekiliyordu: lşte ölüm, işte 
hastalık, işte ıstırap deni liyordu insana. Bu on sekiz yaşında, 
bu küçük, bu güçsüz kız, gizli bir kuvvetin yeryüzü temsilcisi 
gibi titretiyordu çevresini: Yakın akrabalar, onun korkusun­
dan, ziyaretlerini kısa kesiyorlar dı. Leyla Hanım bile, yatağı­
nın ucuna ilişenlerle alçak sesle konuşuy or, Sevgi'nin kızması 
ihtimali olan sözleri, kızı odadan çıktıktan sonra söyleyebili­
yordu. Herkes, Sevgi'nin gözlerine baktıkça, Leyla Hanımın 
eriyip gitmesinden kendini sorumlu tutuyordu. Bir iki yıldır 
görmedikleri yakınlan, kapıyı çaldıkları zaman Sevgi'nin acı 
202