tiriyor, yüreğini dinlemeye alışık olmadığı için böyle olduğunu 
anlıyordu, ama bu sıkıntılardan nasıl kurtulacağını bilmiyordu. 
"Tepeden tırnağa değişmem gerekiyor demek!" diye düşündü. 
Gözünün önünde eski hali canlandı. Gene bu odada, bu masada 
oturur, şiir yazmaya çalışır, düşünür, sonra sıkıntıyla kendini 
sokağa atar, eğlence arardı. Birden her şeyden, herkesten nefret 
eden, o eski mutsuz haline özlem duyar gibi oldu. "O zaman 
her şey aklımın önünde apaçık durur, bana bir düşünmek ka­
lırdı!" diye söylendi. "Ama düşünmekten başka bir şey de 
yapmadım ki!" diye ekledi. "Peki şimdi ne yapıyorum? Şimdi 
başka bir insan oluyorum!" Şüpheyle odanın ortasında durdu. 
"Gerçekten başka bir insan mı oluyorum, yoksa bir serüvene 
mi atılıyorum?" 
"Bir serüven!" Eğlenceli bir kelimeydi bu. Yazıhane, meyhane 
ve uyku arasında geçen, genç yaşta küflenen hayatını parlatı­
yordu. Meyhanede Mahir Altaylı'ya rastladıktan üç gün sonra 
Ötüken dergisine gitmiş, onu görmüştü. Mahir Altaylı onu 
sevgiyle karşılamış, kendisine hayranlık ve saygıyla bakan birkaç 
kişiye tanıtmış, sonra Hatay davasından sözedilmişti. Muhittin 
dergiye Türkçü olma düşüncesiyle değil, meraktan ve o günlerde 
aklını kurcalayan şeylerden kurtulmak için gitmişti. O insanlarla 
karşılaşır karşılaşmaz kendini koruması, ölçülü olması, sözlerine 
dikkat etmesi gerektiğini de anlamıştı. Burada insanları ince­
lemek, onları öğrenmek ve ruhlarını avucunun içine almak gibi, 
oynamaya yatkın olduğu bir oyunu oynamaya, ya da bu oyunda 
oynatılmaya gönüllüler olduğunu sezinlemişti. Hatay davasından 
sözediliyordu, ama Muhittin başka şeylerden sözedildiğini, 
herkesin kendi yetenek, zekâ ve kurnazlığını sergileyip, derinden 
derine başka bir kavgaya hazırlandığını düşünmüştü. Bu "kavga" 
kelimesi aklından geçince gülümsedi. "Gene her zamanki 
Muhittin'im işte!" diye düşündü. "At koşturacağım bir alan 
buldum!" Sonra masanın üzerindeki dergilerFğördü ve bütün 
bu düşüncelerinden utandı. Mahir Altaylı'nın sesi: "Hatay'da 
ırkdaşlarımızın canına okuyorlar, sizse burada neler düşünü­
yorsunuz!" diyordu. "Ben kötü bir insandım. Bu çirkin, kendini 
beğenen halimden kurtulmam, yüreğimi coşturmam lâzım!" 
diye düşündü ve masaya oturdu. 
317