Orta Direk 231 
Muhtar eğildi, elini omuzuna koydu. Kır İsmail kalkmaya davrandı, kalka­
madı. Sonra ellerini yere dayadı, kalktı. 
Muhtar gözlerini gözlerinin içine dikti: 
"Kızı nasıl ellerinden alıp getirdiys em, onları da öyle bir perişan, perperişan 
edeceğim ki alem de şaşacak. Cümle alemin parmağı ağzında kalıp Muhtar 
olunca böyle olmalı, böyle köyün babası, hısımına, akrabasına böyle sadıkana, 
böyle bağlı insan olmalı. Böyle insan oğlu insan olmalı, diyecekler. Kızın söy­
lediklerini duydun ya, bundan sonra var da git, başkalarıyla birlik ol. Bırak da 
beni, el içinde yalnız koy da öz teyzenin oğlunu." 
Sertçe elini yeniden omuzuna koydu çekti. Kır İsmail bir söze varamadan 
oradan ayrıldı. 
Kadınsa ayağa fırlamış, ayakta kalakalmış kocasının yanına gelmişti: 
"Sen var da," diyordu, "Taşbaşın oğluyla git. Ben çocuklarımlan Sefer Efen­
dinin yanında kalacağım. Bak, senin alamadığın öcümüzü o alacak." 
Bağırdı: 
"Onun bana yaptığı iyilikten sonra kellemi bile kesseler, kanım Muhtarımız­
dan yana akar. Duydun mu İsmail?" 
Bunu Muhtar duydu, sevindi. Yakınlarındaki köylüler de duydular. 
Muhtar doğruca Uyuzoğlanın evine gitti. Uyuzoğlan göçünü her zaman 
abanın dışında, köylünün uzağına kurardı. Gündüz böyle abadan uzaktakileri 
gezmeliydi. Gece de ötekileri. Daha dişlileri. 
Uzaktan seslendi: 
"Heeey Mahmut, orada mısın? Yanına geliyorum." 
Mahmut ayağa kalktı, sevindi. Köyün koca bir Muhtarı evine, ayağına kadar 
geliyordu. 
"Buradayım Emmi, buyur," diye onu yolda karşılad ı. 
Mahmudun sevinci Muhtarın gözünden kaçmadı. 
"Eeee söyle bakalım, nasılsın Mahmut oğlum? Sen de gittin mi Taşbaşın top­
lantısına?" 
Mahmut heyecanlandı: 
"Yoook! Tövbe tövbe! Ben Muhtar Emmimle bileyim. O nerde, ben ordayım. 
Öl dediği yerde ölür, kal dediği yerde kalırım. Avradım da öyle. Çocuklarım da 
öyle." 
Hart han kaşınıyordu. 
Uyuz Mahmut tamamdı, tamamdı ama varıp evine azıcık oturmalıydı. 
Hoşuna giderdi fıkaranın. Fıkara kısmına bir parça güleç yüz göster, onlara 
dünyayı bağışlarsın.