kadar akıllı, yürekli bir adamı görmedim, diye düşündü. Bu 
Çavuş böyle candarma olup sürüneceğine eşkıya olmuş olsaydı 
eğer şu dağlarda İnce Memedden de daha çok nam verirr adı 
dillere destan olur, bütün Türkiye Cumhuriyetinin candarma­
ları bir araya gelseler onu yakalayamazlar, vurama zlardı. 
"İnce Memed sana çok kötülük etti mi?" 
"Etmedi. O beni öldürece k. O bana kötülük etmez. Molla 
Duran Efendiyi, din adamıdır ya, saydı da beni öldürmedi." 
"Kimler bu kasabayı kurşunlayanlar, hiçbir fikrin var mı?" 
"Bence küçücük, genç çocuklar bunlar. Aklı başında kimse­
ler bunu yapmazlar." 
"İnce Memedin parmağı var mı bu işte?" 
"Var. O, Ferhat Hocayı kurtarmak için candarmayı kasaba 
dışına çıkarmak istedi... Bunların da kasabayı kurşunlamak hoş­
larına gitti. Durmadan kurşunluyorlar her gece. Çocuk dedim 
ya ... Nam için. Yakında kim olduklarını dünyaya ilanat verirler ." 
"Eğer bu gece biz onları yakalamazsak ... Bu gece gelirler 
"?" mı. 
"Eğer öteki çeteler onların önüne geçmezlerse ... " 
"Kasabamız için yüzkarası ." 
"Öyledir Yüzba şım." 
"Sen ne diyorsun, geliderse yakalayabilir miyiz?" 
"Asım Çavuş geliyor mu?" 
"Geliyor ." 
Ali gülümsedi: 
"Öyleyse yakalarız. Ben de bir silah alabilir miyim?" 
"Ala bilirsin. Hem de kendi silahını ... " 
"Baş üstüne Yüzba şım." 
"Ben kasahada kahyorum bu gece. Siz istediğiniz kadar 
candarma alın yanın ıza." 
Ali sevindi. 
O gece Domuz tepeye gizlice çıktılar, çalıların arasına yer­
leştiler, sabaha kadar beklediler, kimseler gelmedi. 
Gün doğunca Ali eşkıyaların izlerini sürdü bir süre. 
"Bunlar altı kişiler," dedi. "Altısı da acemi çaylak. Bugün 
de gelmelilerdi, niçin gelmediler? Öteki eşkıyalar ya onları vur­
muş, ya da kulaklarını çekmiş olacakl ar." 
510