FATMA KADIN : Aa, hanımım! Yüzünüz bembeyaz gine ... Ka­
at gibi... 
ARİF : (Kardeşine) Yatıralım istersen? 
FATMA KADIN : He ya. Yatıralım. Çorbanızı da oraya veri­
rim. 
ARİF : Yatar mısın? 
(Fatma Hanım başını sallar.) 
FATMA KADIN : Hadi. Hadi beyim yatıralım ... 
(İkisi de yeniden Fatma Hanımın iki yanına ge­
çer, hastayı divana götürürler .) 
FATMA KADIN : (Fatma Hanımın terliklerin i çıkarırken) Ah, keş­
ke hiç kalkmasaydınız ... 
FATMA HANIM : (Gözlerin i kapar.) Hadi Arif, hadi kardeşim ... 
Sen yemeğini ye. 
(Arif masaya döner.) 
ARİF : Şimdi düzelirsin. Biraz da bir şeyler ye. 
FATMA KADIN : He ya. Yimeniz lazım. Anca kuvvetlenir siniz. 
(Bir kaseye çorba doldurur. Bir kaşıkla Fatma 
Hanıma getirir.) 
ARİF : Bir tepsiye koy onları. 
FATMA KADIN : Koyum ya beyim. 
(Mutfağa gider.) 
ARİF : (Yemeğe koyulur.) Hiç fena değil. İster misin 
biraz? (Fatma Kadın, elinde bir tepsiyle gelir. 
Üstüne kaseyi, kaşığı koyar. Fatma Hanıma gö­
türür.) Dolma güzel olmuş Fatma Kadın. 
FATMA KADIN : (Sevinir.) Ne bilem ... Yaptım emme işte be­
yim ... 
FATMA HANIM : (Yattığı yerden) Sen tepsiyi bırak şuraya ... 
FATMA KADIN : Acık da patates haşladıydım. İçinizi tutar ne 
olsa. Onları soyuveriym . (Mutfağa gider.) 
ARİF : Dolma güzel. Ama, dedim ya, kendi dalka­
vuk. Pek dalkavuk. .. 
140