Ölmez Otu 579 
Memidik ucu bucağı bulunmaz bir karanlık duvarına geldi dayandı. Umut-
suzluğun son ucundaydı. 
"Kendi kendimi öldürmeliyim," dedi. "Öldüreceğim ." 
Ya kendini öldürürken de eli ayağı kesilirse? 
Karartının gittiği yöne doğru yürüdü. İki yüz, üç yüz adım gidince bir karaça­
lılığa düştü. Dikenler bacaklarını daladı, şalvarını azıcık yırttı. Ortalık acı pıtırak 
kokuyordu . Bir yerlerden birnane kokusu, bataklık kokusuna karışmış geliyor­
du. Geceyi kurumuş ekin sapı, sığır kuyruğu çiçeği kokusu almıştı. Kokular, ge­
ce, ay ışığı ıpıslaktı. 
Memidiğin bedeninden bir an yıldırımla vurulmuşçasına bir ürperti geçti. 
Bir süre olduğu yerde irkildi kaldı. Sonra yürüdü. Yürüdükçe, kurumuş ekin 
kokusunu içine çektikçe, ağır ağır kendine geliyor, bedeni de yeniden gerili­
yordu. 
Top dutların yanına vardığında iyice kendine gelmiş, tüm bedeni de gerilmiş , 
dopdolu olmuştu . Alttaki incecik yoldan dereye indi, sonra da tepeyi çıktı. Tepe­
nin öte yüzü bir eski mezarlıktı, gözlerini yumup oradan uzaklaştı. Başını kaldır­
dığında gene dereye, derenin apak çakıltaşl arıyla döşenmiş büyük düz bir alan 
kadar yayılmış geçiciine geldiğini gördü, hiç şaşırmadı. Burada su ancak insanın 
ayak bileklerine kadar çıkıyor, yanardöner karınlan parlayarak yukanlara giden 
balık sürüleri suyun yüzünden fırlayacakmış gibi oluyordu. 
Karartı geçitte büyük bir çakıltaşının üstüne oturmuş, ayaklarını suyun içine 
sokmuştu . Arkası Memidiğe dönüktü . Omuzlan amma da genişti! Dev bir ada­
mm omuzlarına benziyordu. 
"Muhtar Sefer bu kadar iri değildir," dedi Memidik kendi kendine. "Allalem 
ay ışığında böyle gözüküyor, karanlıkta insanlar gittikçe büyük, dört misli, beş 
misli olurmuş. Şimdi belki ben de on misli büyümüşüm dür." 
Bunu üst üste, seslice birkaç kere tekrar etti. Güven geldi. 
Karartının üst başmda bir oylum ağınağacı vardı. Ayaklarının ucuna basa ba­
sa ağınağacının arkasma kaydı. Bıçağının sapını kavradı, karartının üstüne atıla­
cakken gene çözüldü , bir titreme sıtmasma tutulup yere çöküverdi. 
Karartının önünde büyük bir pullu balık gümüş karnı ay ışığında parlayarak 
üç kere suyun yüzüne atladı. Karartı başını kaldırdı balığa baktı. Sonra balığın 
fırladığı yere bir çakıltaşı attı. 
Memidiğ in öfkesi arttıkça artıyor, kendine lanetler yağdırıyordu. Aaah, şimdi 
eli ayağı bir tutsaydı, içi böylesine üşümese , titremeseydi! Şimdi varsaydı, elinde­
ki bıçağını köküne kadar onun sırtına, tam yüreğinin üstüne saplasaydı. .. Kanı 
suyun içine akardı. Akan su kızıl kana keserdi. 
Karartıysa hiç kıpırdamıyordu. Ayaklannın ucuna basa basa ... Hiç çıtırtı çı­
karmadan ...