"Ooo, sen gideli Nişantaşı daha çok gelişti!" dedi Muhittin. 
Çıngırak duyuldu. Az sonra Refik kapıyı açıp içeri girdi. El­
lerinde paketler vardı, heyecanlı gözüküyordu. 
"Eee, ne konuşuyordunuz, ne konuştunuz?" 
"Hiç!" dedi Muhittin. 
Refik: "Şimdi geliyorum, şimdi!" diyerek mutfağa koştu. Aşağı 
inerken seslenerek ne aldığını, ne bulamadığını anlattı. Sonra 
elinde tabaklar, çatal bıçaklarla geldi. "Masaya oturmayalım, 
şurada, şu sehpanın üzerinde yiyelim!" dedi. 
"Sehpa lekelenmesin sakın!" dedi Muhittin. 
"Yok, lekelenmez!" dedi Refik. Sonra dönüp Muhittin'e baktı 
ve alay ettiğini anladı, ama kızmadı. Birbirlerine alay edecek 
kadar yakın oklukları için sevinmişti herhalde. Koşarak gidip 
rakı şişesiyle bardakları getirdi. 
Önler: "Bak sana ne getirmiş Muhittin!" dedi. 
"Ben içmeyeceğim... Zaten öğleden sonra bir yere gideceğim!" 
dedi Muhittin. 
"Yapma yahu, ne güzel oturup konuşacaktık!" dedi Refik. 
"Ne konuşacaksak iki saatte konuşabiliriz!" 
"Evet, başlayalım o zaman, efendiler!" dedi Ömer. Rakı şişesini 
açtı. Aceleyle bardağa doldurdu ve ayağa kalktı. "Büyük sorgu 
günü geldi çattı işte. Omuzlarımızın üstünde bütün yaptıklarımızı 
deftere işleyen o melekler... Melekler miydi?.. Her neyse... Hayatta 
kim ne yaptı, hayatta kim haklı, şimdi hepsi ortaya çıkacak." 
Birden bardağını su doldurmadan dikti. "Niye böyle yapıyorum? 
Bunlara gerek yok!" diye düşündü. 
Refik: "Dur yahu, yanacaksın!" dedi. 
Muhittin ses çıkarmıyor, dikkatle olup bitene bakıyordu. 
Kendini dışarı çekmek istiyormuş gibiydi. 
"Evet, başladık!" dedi Ömer. "Neyiz biz? Biz... Haa, evet! 
Ankara'da Samim'i gördüm. Bana bizden korktuğunu söyledi. 
Dinliyor musun Muhittin? Kendi halinde, sessiz bir çocuk. 
Mühendis Mektebi'nde bizden korkarmış... Neden acaba?" 
"Senin kıyafetinden çekiniyordu harhalde!" dedi Muhittin. 
"Hep şık gelirdin sen okula... Piponla, o züppe kıyafetinle o 
yoksul çocukta eziklik uyandırman kadar doğal bir şey ola­
maz!" 
489