lü becerilere şaşarak bu akrobatik performans ı hayranl ıkla sey-
retti. 
On beş dakika sonra Kafe Kundera'n ın tahta kap ısı şıngırda-
yarak aç ıldı ve leylak rengi bir hipi elbisesi giymi ş olan Asya Ka-
zanc ı, kot pantolon ve sade bir süveter giymi ş olan misafiriyle 
birlikte içeri dald ı. Her zamanki grubu, her zamanki yerinde, her 
zamanki ruh haliyle otururken buldular.  
"Herkese merhaba," dedi Asya ne şeli bir sesle. "Bu Amy, 
Amerika'dan arkada şım." 
"Merhaba Amy," dediler hep bir a ğızdan. "İstanbul'a ho ş gel-
din!"  
"Buraya ilk geli şin mi?" diye sordu birisi. Sonra ba şlad ı di-
ğerleri: "Şehri sevdin mi? Yemekleri sevdin mi? Ne kadar kala-
caks ın? Tekrar gelecek misin?.."  
Onu s ıcak bir biçimde kar şılasalar da her zamanki y ılgın hal-
lerine dönmeleri uzun sürmedi. Zira hiçbir şey Kafe Kundera'ya 
hâkim olan bezgin ritmi bozamaz. H ız ve çeşitlilik ihtiyac ı du-
yanlar ç ıkıp gidebilirler çünkü sokaklarda bunlar dan bol bol var. 
Buras ı ise mecburi miskinliklerin ve ebedi tekerrürlerin penah ı-
dır. Saplant ıların, yinelemelerin, tak ıntıların ve boşvermişliklerin 
mecras ı. 
Sorular aras ındaki anl ık sessizliklerde Armanu ş ortam ı ve in-
sanlar ı incelemeye ancak f ırsat bulabildi. Duvarlardaki çerçeveli 
yol resimlerinin ezici ço ğunluğunun ya geli şmiş Bat ı şehirlerine 
ya da büsbütün egzotik diyarlara ait oldu ğunu fark etti; iki uç ara-
sında pek bir yer yok gibiydi. Armanu ş yavaş yavaş kafenin ad ı-
nın nereden geldi ğine dair bir teori geli ştirmeye ba şlad ı. Belki de 
gerçeklerin vasatl ığından kaç ıyordu buradakiler. Ama bunu ya-
parken hayal dünyas ına s ığınmak yerine içsel bir huzursuzlu ğun 
içine yuvarlan ıyorlard ı. Adeta havaya sinmi ş bir kasvet vard ı; dı-
şarıdaki insanlar'dan kendilerini kesinkes ay ırma gayretindeydi 
içerideki insanlar. Tüm bu bölünme ve mekân ın rüyadan ç ıkm ış 
gibi oluşu... birde en nihayetinde, peri şan aşklar ın ağırlığını taşı-
mak ile daha da hafifle şmek aras ında bir seçim yapabilmek için  
 umutsuzca kafa patlat ıyormuş gibi görünen mü şterilerin yüzlerin-
deki o somurtkan ifade... her şey bir Kundera roman ı sahnesini 
hat ırlat ıyordu. Ama onlar bunu bilmiyorlard ı, bilemezlerdi. Der-
ya içre yüzüp de deryay ı kavrayamayan bal ıklar gibiydiler, orta-
mın bir parças ı halini alm ışlard ı. 
Kafeyi bir Kundera sahnesine benzetmek Armanu ş'un ilgisini 
bir kat daha art ırm ıştı. Masadaki herkesin, aksanla ve gramer 
kusurlar ıyla da olsa İngilizce konu ştuğu gerçeği de dahil, pek çok 
şey fark etti. Genelde Türkçeden İngilizceye geçmekte hiç zorlan-
mıyor gibiydiler. Armanu ş ilk başta bu rahatl ığı özgüvene ba ğla-
mıştı ama akşama doğru bunun sebebinin İngilizcelerine duyduk-
ları güvenden ziyade, muhtemelen dil denilen ileti şim arac ına hep-
ten güvensizlik duymalar ı olduğu sonucuna varacakt ı. Ne söyler-
se söylesin, nas ıl söylerse söylesin beyhude, insan gerçek iç ben-
liğini tam manâs ıyla ifade edemez varsay ımından hareket ediyor-
lard ı. Çoktan içi geçmi ş boş kelimelerin koku şmuş art ığıydı dil. 
Kara kuru bir seyyar sat ıcı, garsonlardan saklanarak içeri sü-
züldü. Koca bir tepsinin içinde, buz kal ıplan üzerine dizilmi ş, so-
yulmuş, san bademler ta şıyordu.  
"Badem!" diye ba ğırdı, yana yak ıla arad ığı birinin ismini 
hayk ırır gibi.  
"Burda!" diye ba ğırdı Alkolik Karikatürist söylenen kendi 
adıym ış gibi. O s ırada içtiği birayla çok iyi gidecekti badem. Ar-
tık Ads ız Alkolikler toplant ılarını aç ıktan aç ığa terk etmi şti. Kendi 
denetmeni olmaya karar vermi şti. Mesela bugün sadece üç bira 
içecekti. Birinciyi mideye indirdi ğinden geriye iki tane kalm ıştı. 
Ondan sonra duracak, ba şka içmeyecekti. Kimsenin profesyonel 
kılavuzluğu olmadan kendini disipline sokmay ı başarabilirdi. Bu 
kararl ılıkla dört kepçe badem ald ı ve herkes kolayca uzanabilsin 
diye masan ın ortas ına y ığdı. 
Armanuş'un zihni me şguldü o s ırada. Uzun boylu, dalg ın gö-
rünüşlü garsonun sipari ş alışını seyretti, ço ğunluğun ya bira ya da 
şarap içtiğini görünce hayret etti. Geçen gece Müslümanlar ve al-