yapmak istemiş. Sadece gülünç olmuş.’ Füsun, kitabı bir ar-
kadaşından aldığını, bu sözlerin o arkadaşına yazıldığını,yazanı da tanımadığını söyledi. ‘Arkadaşınızın da böyle birarkadaşı olması sizin için kötü bir belirti. Ayrıca insan, böy-le kendine ithaf edilmiş yazılarla dolu bir kitabı başkasınavermez. Siz de onu bir başkasına veriyorsunuz. İçinden çı-kılmaz bir durum.’
“Kitaplara ithaflar yazmak, beğenilen satırların altını çiz-
mek, sayfaların kenarına düşüncelerini yazmak Selim’e,kendini elevermek, insanların ortasında çırılçıplak kalmakgibi geliyordu. İnsanların kitaplara birtakım çizgiler çizme-ye, kelimeler yazmaya hakkı yoktu. Herkesin düşünebilece-ği satırları yazmak saçmaydı. Her insanın kendine özgü dü-şünceleri gizli kalmalıydı: yalnız kendi bilmeliydi bunları.Gene de kitabı aldı masanın üstünden. Füsun, çay hazırla-maya gidince, bir koltuğa gömülüp okumaya başladı. Önce,yüzünde alaycı bir ifade vardı: beğenmemeye hazır bir ifa-de. Sonra, bu ifade kayboldu: yüzü ciddileşti; sırtı kambur-laştı, başı omuzları arasında kayboldu. Gözlerini kitaptankaldırmadan çayını içti, tabağına birkaç kere konan kurabi-yeleri hızla yedi. Okurken yemeyi çok severdi. Belki de Fü-sun’un gülümseyen gözlerini görmemek için kitaptan başı-nı kaldıramıyordu. Sonunda, kitabı almak istediğini, ilgi çe-kici yanları olduğunu, suratını asarak söyledi. Gene deokumuş olduğu bazı macera romanlarıyla karşılaştırmayakalktı. Sözleri biraz aşırı bulununca kızdı.
“Kitabı bitirdiği zaman, ateşli bir Gorki hayranı olmuştu.
Bulduğu bütün kitaplarını bir çırpıda okudu Gorki’nin.Hepsini beğendi. Fakat Benim Üniversitelerim başkaydı.
Oscar Wilde’ı unutmuştu; edebiyatın sadelikten başka birşey olmadığına karar vermişti. Kitaplardaki fotoğraflarınıbüyüttü Gorki’nin. Birkaç portre yaptı. Çini mürekkepleçizdiği portre bende durur. Benim Üniversitelerim ’i yatağı-
367