KAPLUMBAĞALAR
 
276
 
 
gün, ya bir öğün yemek veri
rdi. Ya konuklar yemeğin verildiği eve 
giderdi, ya yemek konukların bulunduğu odaya taşınırdı sinilerle.
 
Bu sefer de öyle yaptılar. Sabah, öğle, akşam... Sırayla her ev birer 
gün yemek hazırlayacaktı. Et yoktu. Sebze yoktu. Bulgur, bulamaç... 
yanına biraz 
süt, pekmez, yoğurt... Yumurta, tavuk... Muhtar, konak 
sahiplerine sık sık söylüyordu ki, Demir bey denen «uzun herif» 
kessen tavuk, yumurta yemez. Ötekilere tavuk yada yumurta pişirildiği 
zaman Demir beye ayrı yemekler hazırlanacak...
 
Biraz zor oluyordu. 
Ama yüksünmeden yapıyorlardı.
 
Kır Abbas tarla tarla geziyordu. Birer acayip adamdı bu ölçüm 
yazım memurları. Emin bey, yürüyemez, koşamaz, şu kadar bir yokuş 
gelse çıkamaz, tıs tıs bir adam. Ama yolluk almak, biraz «para 
yapmak» için katlanıyordu bu sefill
iklere... Uzun boylu Demir beyin 
de hiç aklı yoktu. Konak sahipleri, Battal’ın sözlerini dikkate almadan, 
sırf alay olsun diye tavuk kesiyorlar, yumurta haşlıyorlar, başka da bir 
şey getirmiyorlardı. Biraz ekmek yiyip «nefsini» susturuyordu. Boyuna 
su içiy
ordu. Suyu da üfleye üfleye içiyordu... Ötekiler ücretle 
çalışıyorlardı. Onların da kendilerine göre bir takılacak yerleri vardı. 
Hepsi de öğle uykusuna yatıyorlardı. Hiçbiri köylüyü,
 
köyü beğenmiyordu. Dilden, «Aferim, eyisiniz, hoşsunuz!» deseler 
bile, y
ürekten tutmuyorlardı köylüyü...
 
«Hayat şimdi kentlerde!» diyordu Emin bey. «Evlerin içinde 
akarsu, ışık, yol, sıcak sulu banyo, sıcak sulu mutfak. .. Tabiî ona göre 
de gelirin olacak. Gelirin yolu da malûm, kafayı çalıştırmak! Kafayı 
çalıştırdın mı çok iş
 
var yapılacak! Oluk gibi para! .. Köyle öyle değil 
ama! Taş devrinden kalma yemekler, tunç devrinden kalma yataklar, 
fitilli lambalar, kağnı, karasa
-
 
pan, kuyu suyu, tuluk... Geçmiştir 
bunların çağı! Boşuna beklemeyin buraları! Vakitken bir yolunu bulup 
k
entlere sokulun. Dünya kırk kulplu kazan, bir kulpundan da tut sen 
kazan ... Kadınlarınız görgüsüzlükten, erkekleriniz bilgisizlikten, 
imanınız gevriyor be gözüm!»
 
Kır Abbas da sözünü sakınmıyordu hiç:
 
«Ne hayatı varmış kentlerde? Varsa bile size var! Ne g
eçiyor eline