leriyle karşılaşmaktan çekindim; tavana baktım. Sonra... o
korkunç terleme geldi. Hastalanmaya başladığımı ve hemengidip yatmam gerektiğini söyleyerek kaçtım. Bizim aşk sonaerdi anlaşılan. Gözlerindeki endişeyi görmemek için yüzü-ne bakmadım. Beni ilgi de yoruyor.
Üç gündür evden ve yataktan çıkmıyorum. Böylece an-
nemden başka kimseyi görmek zorunda kalmıyorum. Öl-sem kimsenin haberi olmayacak; bize bildirmedi diyecek-ler. Buna da razıyım. Yaşamamak ve dolayısıyla yorulma-mak için tedbirler alıyorum gene; bu nedenle günlük tut-maya da üç günlük bir ara verdim. Düşüncelerimin bir izbırakmadan dağılmasını bekliyordum. Ortalığı bir dumankaplamıştı. Düşünceler, anılar, istekler birbirine karışıyor-du. Şimdi bir durgunluk var.
Dün sabah annem, eskiden nasıl uslu bir çocuk olduğu-
mu anlattı ve sonunda, şimdi de eski durumuma döndüğü-mü söyledi. Korkunç bir bakışla susturdum onu. BilmedenOswald meselesine dokundu; ben de unutmaya çalışıyor-dum. Ölürsem daha da uslu olacağımı söyleyerek yerimdenkalktım, yatağıma döndüm. Kimseye, kimsenin varlığınadayanamıyorum artık.
12 Mart
Beni hayata bağlayan tek şey bu günlük. Onun için yazıyo-
rum. Yazdıklarımı da okumuyorum. Annem okur korku-suyla defteri yatağımın altına koyuyorum. Çok düzgün biryazıyla yazmaya çalışıyorum: buhranlı bir gencin karalama-larına benzememesi için. Fakat olmuyor. Sayfanın ortasınadoğru yazım bozuluyor, titrekleşiyor. Ellerimin titremesineengel olamıyorum. Kendimden utanıyorum. Hiçbir işi so-nuna getiremedim istediğim gibi.
616