kadar da söylüyorum buraları karıştırmayın diye.
Divana uzandım sırtüstü. Ölmedim. Güneşin bütün ci-
simleri ışıttığı bir sırada miskin bir durumum var. Tabiatlada iyi geçinmesini bilemedim. Gene de anlayışla kabul ederbeni belki. Galsworthy’nin hikâyesindeki gibi, elma ağacı-nın altına da gömmezler ki insanı. Rüzgârlı, yeşil bir bayı-rın manzarasına karışamaz ki insan. Neresinden baksamuygunsuz bir görünüş. Eskiden belediye yokmuş herhalde.Herkese uygun bir köşe bulunuyormuş. Medeniyetin de biryararını görmedim ayrıca. Tabiata dönemezsin, binalarınboyunu aşan bir taş da diktiremezsin kendine. Zencilere ya-pıldığı gibi cenazende şarkı da söylemezler. Sıcak bir gün-de, kara gözlükler takmış, ceketlerini kollarına almış insan-lar, beyaz gömlekli adamlar, başörtülü kadınlar... Hiç ol-mazsa gazoz içsinler de bir serinlik kalsın içlerinde son gü-nümden hatıra. Yalnız sıcağı ve tozu hatırlamasınlar. Havada ne sıcak, demesinler. Öğle namazında güneş yakmasınonları. İmamın kara cüppesini görünce bunalmasınlar.Evet, gazoz içmelerine izin verilmeli. Bir de, trafik sıkıştı;arabaların içinde piştik, demesinler. Belediye, elma ağacınınaltına gömülmeme engel olacağına, asıl bunlara engel ol-sun. Yakalarını gevşetip, mendilleriyle boyunlarını silme-sinler. Soğuk bir günde ölürsem de kimse gelmeyecek. Bir-kaç kişi bulunacak cenazede. Işık ailesinin kaderi: gürültü-ye gelmek. Soğuktan kimse gözünü açamayacak: gözyaşlarıdonup kalacak yanaklarında. Baharda ölmek istiyorum.
Akşam üzeri biraz kendime geldim. Daha yatmalıyım, de-
dim; kendimi divanda tuttum sıkı sıkı. İyi olduğumu sandı-ğım anda hemen kalkmamalıyım ayağa. Beni bu acelecilikbitirdi. Kalkabileceğimi hissettiğim bir anda da yatarak, ge-rekmediği halde yatmanın zevkini yaşamalıyım, diye dü-şündüm. Hayır, düşünmedim, düşünemiyorum. Çevremebakarak, yaşayışımı bir an daha sürdürebilmek için, içgü-
622