ŞEKER KUTUSU 
öpmedi mi, kendisin i okul yüzü görmemiş bir mahalle kı­
zı sayardı. Elini yüzünü yıkadı, taradı saçlarını ... 
"Anneciğim!" dedi, "Gidiyorum Melahat Hanım'a. 
Para ver de, bir kutu yaptırayım!" 
Bayramlaşmak güzeldi ya, işin bu masraflı yanı hoşu­
na gitmiyordu annesinin: 
"Ne parası!" dedi, "Al götür şu kutuyu!" 
Öyle ya!.. Şeker, her yerde aynı şekerdi. Ne farkı vardı 
kutuların birbirinden ! 
"Olur mu anneciğim!" diyecek oldu Sevgi ... 
"Hadiii!" dedi annesi, "Çok konuşma! Al götür, para­
yı sokaktan toplamıyoruz !" 
İster istemez, şeker kutusunu sıkıştırdı koltuğunun al­
tına. Tütüncüden bir Bayram gazetesi aldı, sardı sarmala­
dı. Tam kapısının önünde yakaladı Melahat Hanım'ı. 
"Ooo! .. Sen misin Sevgiciği m?" dedi, "Tanıyamaya­
caktım az daha. Büyümüşsün maşallah, koskocaman bir 
kız olmuşsun !.." 
Sevgi, eski öğretmeninin elini öperken, o da yanakla­
rından öptü. Düşünceli kızdı Sevgi: 
"Herhalde bir yere gidiyorsunuz !" dedi, "Başka bir 
gün rahatsız ederim sizi!" 
Kutuyu, üzerindeki gazeteyle birlikte, uzattı Melahat 
Hanım'a: 
"Buyrun efendim !" 
Üstelemedi Melaha t Hanım: 
"Mersi!" dedi, "Beklerim kızım, başka bir gün! " 
Müfettiş Cemal Beyler'e gidiyordu. Ankara' dan her 
bayram üç beş günlüğüne gelirdi annesine. Terfi senesiydi 
Melahat Hanım'ın, bu bayram mutlaka görmesi gerekirdi 
müfettişi. 
"Hazır şeker de geldi işte!" dedi, "Şekercinin önünde 
kuyruğa girmektense ... "