anlaman beni öldürür, evimi yurdumu yuvamı yıkar. Var ol, sa- 
ğ ol Bey, ellerinden öperim."
Gitti rahatça yerine oturdu. İçinden bir daha böyle öfkeli 
devlet adamlarıyla konuşmamaya antlar içiyordu. Bunlar hep 
kazı koz anlarlar, diyordu kendi kendine. Ah, bu Ali Safa dey­
yusu yok mu, nasıl da çevirdi sözü!
Arif Saim Bey, kasaba ileri gelenlerini bir şaşkınlık içinde 
bırakıp gitti. O gidince, berikilerin telaşlan, korkuları arttıkça 
arttı. Niçin gelmişti kasabaya Arif Saim Bey? Elbet bir sebebi 
olacaktı, elbeet!
Dağdan inmiş, günlerdir kasabada dolaşan Hamza Ağamn 
da hali yürekler acısıydı. Girecek bir delik, camm kurtaracak 
bir sığınma anyor, kasabada dört dönüyordu. Davavekili Siya­
setçiden, Kozanoğlu Fethi Beye, ondan Deli Fahriye dolaşıp 
duruyor, her gün Ankaraya tel üstüne tel çekiyor, avuç avuç 
para döküyordu kasaba çarşısına. Arkasmda Topal Ali, posta­
nenin önünden bütün gün ayrılmıyor, önüne gelene:
"O beni öldürecek, o kafir. O benim için ininden çıkıp da 
dağlara geri geldi. Ne yapayım?" diyordu. "Bir akıl verin bana 
din kardeşleri. Ben ne yapayım?"
Ve içini, ayaküstü, bir çırpıda döküveriyordu:
"Ben ne yaptım, ben ne yaptım köylülerime, başsız kalmış­
lardı, baş oldum onlara. Gözünüz üstünde kaşınız, omuzunuz 
üstünde başınız var demedim. Beni bir sevdi köylü, bir sevdi, 
deme gitsin. O da, o karnı yemez kıskanç adam da bunu duy­
muş, köylülerin beni baba gibi, can gibi, çocukları gibi sevdiği­
ni duymuş, saklandığı delikten çıkmış, gelmiş. O köylüyü hiç 
sevmez. Köylümüzün can bir düşmanı. Aman Allah ağalarımı­
za da düşman. Hele Hükümetimize! Ben, diyormuş, o Hükü­
mete yapacağımı bilirim. O, köylüyü de hiç sevmez, köylü bir 
iyi gün görsün istemez. İşte bu sebepten de beni öldürür. Çün- 
küleyim ben köylüye gün gösteririm. Benim ağalığımda köylü­
nün bir eli yağda, hem de bir eh baldadır. İşte bu sebepten, 
köylüye düşmanlığından o beni öldürecek..."
Arkasındaki Topal Ali de ağlamsı ağlamsı onu onaylıyor: 
"Öldürecek," diyordu, "aah, o kafir Ağamızı öldürecek. Be­
ni de..."
337