Ölmez Otu 637 
korkak ki, ödü kopuyor. Öteki de kocaman. Muhtar Sefer gibi. Bana benzeyen 
adam bir gece Muhtar Seferi öldürdü. Ben gördüm ." 
"Suuus, kimseye söyleme. Başına iş açma." 
"Gördüm. Küçük adam, bana benzeyen, ölüyü sırtına aldı, götürüyo r. Sakla­
yacak. Ne yapsın?" 
"Gömsün." 
"Gömdü ama içi götürmedi, bulurlar diye çıkardı oradan. Bulurlarsa ölüyü 
küçük adamı asacaklar. Bana benzeyen adamı ... " 
Durmuş: 
"Asarlar," diye bağırdı. "Hiç de dinlemezler. Ölüyü ne yaptı şimdi?" 
"Ölü hep sırtında küçücük adamın." 
"Nasıl taşıyor o kadar kocaman ölüyü." 
"Taşıyor. Ne yapsın fıkara?" 
Durmuş iç geçirdi: 
"Ne yapsın! Onun işi zor. Ne yapsın? Yaaa ... Ölünceye kadar da sırtında taşı­
yamaz ya ... Birisi görür en sonunda ... " 
Durmuş düşündü. Küçücük adamın hali ona dokunmuştu . 
Memidik durmadan konuşuyor, küçük adamın sırtındaki kocaman adamın 
ağırlığını anlatıyor, ölüyü nerelere saklayıp çıkardığını, hiçbir yere, iki gözüne bi­
le güwnemediğini sayıp döküyordu. 
"Nerede şimdi bu adam?" 
Memidik: 
"Kuyunun başındala r," dedi, kuyuy a eğilmiş üç adamı anlattı. "Kim ola ki 
adamlar Durmuş7" diye sordu. 
Durmuş: 
"Onlar öldürülen adamın kardaşları ," dedi. "Ölüyü kuyuda bekliyorlar. Onlar 
biliyorlar ki, küçücük adam gelecek, ölüsünü alacak. Onlar biliyorlar ki küçücük 
adam ölüsünü iki gözüne bile güvenemez. Bekliyorlar. .. Küçücük adam gele, on­
lar yakalayalar, sonra da asa lar." 
Memidik: 
"Aaaah," dedi. "Sonra da asalar ... Yüreğim bir yanıyar ki ufak adama ... Parça 
parça oluyor yüreğim." 
Durmuş ayağa kalktı: 
"Haydi gidelim kuyuya," dedi. "Gidelim de küçücük adama söyleyelim ki on­
lar gidinceye kadar kuyuya yanaşmasın ." 
Ceyhan ırmağı safi yıldızdı. Sarı bir ışık gibi kıvrılıyordu. Köprüden geçti­
ler. Bir kayalığa vardılar. Geçtikleri toprak çok yar ılmıştı. Kayalıklar, köz gibi.