Orta Direk 147 
"inat etme güzel anam, kal şurada. Sen bize ayak uyduramazsın. Otur şura­
da. Bak ayakta bile duramıyorsun." 
Meryemce çığlığı bastı: 
"Kim demiş ayakta duramıyorum. Kızım, sana söylüyorum, Elif! Siz işinize 
bakın, varın gidin, koyun gidin. Beninerim kendi kendime. Ta Çukura kadar." 
Ali kolundan tuttu: 
"Ana, inat etme! Uğraştırma beni. Ben ilerde kese yola sapacağım. Zor yol 
ama, yakın. Sen o yolu bulamazsın. Biribirimizi yitirirsek ... Etme eyleme." 
Meryemce değneğini beline dayadı, ellerini gene havaya kaldırdı. Yettiği ka­
dar göğe uzattı. 
"Allahım, sırma saçlı da kara gözlü güzel Allahım, sen kimseyi kimsenin sır­
tına muhtaç etme' Anaysa bile oğluna muhtaç eyleme! Amin!" 
Elife döndü: 
"Siz gidin, benim altın yürekli kızım. Ben usul usul gelirim. Beni bekleyip 
de bu kış çocuklarınızı aç komayın." 
Ali gene öfkelendi. Demek ki anası söylediklerinin tümünü duymuştu. 
"Kal," dedi, "istediğin yere yürü git. Çocuklarımı da senin yüzünden aç ko-
yamam 
Karısına, çocuklarına döndü. 
"Düşün önüme, düşün de yürüyün. Kalsın o. Kalsın da görsün." 
Elif Meryemceye doğru yürüyecek oldu, Ali kolundan tuttu onu ileri doğru 
fırlattı. 
"Yürü! Varsın kalsın. Günlerden beri şunun bana ettiği yeter. Anaysa ana. 
Herkesin var anası. Yürü!" 
Elif, Aliden iyice korkmuştu. Çocuklar, gözlerini kocaman kocaman açmışlar 
bir ninelerine, bir babalarına bakıyorlardı. Ali onları önüne kattı, hızla yürüdü­
ler. Meryemce arkalarında, yolun ortasında, değneğine dayanmış, öyle kaldı. 
Ali koşareasma yürüyordu. Ayağına sardığı çuval parçaları, sanki biribirleri­
ne dolanıyordu. Ayak değil, iki lastik top yuvarlanır gibiydi. Az sonra çocuklar, 
karısı onun yürüyüşüne ayak uyduramayıp gerilerde kaldılar. Ali dalmış, öyle­
sine çabuk yürüyordu ki uğunuyordu. Az sonra, Elif, Aliyi gözden yitirdi. ilerle­
miş gitmiş, koyağı aşağı inmişti. 
Ağaçlardan, çalılardan, karşı sırttaki kararmış kalmış ormandan, boz top­
raklardan, kısacık, parlak renkli dağ çiçeklerinden boz, ak bir buğu bulutçasına 
yükseliyor, dağılıyordu. 
Aliyi gözden yitirince Elifi önce bir sevinç aldı. Onun için o kadar Alinin ar­
dınca gitmemiş, bağırmamış, çağırmamış, onu uyarmamıştı. Şimdi geriye dön­
meli, Meryemce Ananın yanına varmalı, yüzünü, ellerini öpmeli, ondan Aliyi 
bağışlama sını istemeliydi. Meryemce, inatçıydı, dediğim dedik, çaldığım dü-