film,  fotoğraf  çeksin istemiyor.  Küfür  edip duruyor.  Bunlar ı kızdırmanı n hiç sırası değil şimdi.
”
“Ben konuşurum onunla.”
Vali feribota  doğru  yürüdü,  içerde  bir karga şa vardı,  kıpkırmız ıydı Osman  Ustan ın yüzü. 
Müh endi s onu görünce,  feribottan  sahi le atladı,  yanına  geldi, “Bu kam eralı  adamları  uzaklaş t­
ırın buradan, hidrol iklerden biri bozuld u,” ded i Valiye. 
“Aman Allahım! Ne olacak ş imdi?”
“Hidrolik tamir e dilec ek.”
“Ne k adar sür er.”
“Hiçbir fi krim yo k. Uğra şıyoruz  işte.”
“Yapabilece ğim bir ş ey var mı? Şe hird en is tediğiniz h erhangi bir şe y?”
“Şu anda  Osman  Usta bakı yor.  Birazdan  gerekenleri  söylerim  size. Cebinizi  açık  tutun 
lütfe n,” dedi Mühend is, yüzü  allak  bullakt ı, “ve Allah rızası  için şu adamları  uzak laştırın baş­
ımdan.”
Vali, Ba şkanı n kal eminden Ahmet' e işaret etti eliyle, yakla şması iç in. Ko şarak g eldi Ahmet.
“Bu işi en iyi sen becerir sin Ahmet,”  dedi  Vali, “bir arıza  olmuş  hidrol ikte, bizim  Müh endi s 
çok sinirli. M edyayı nasıl uzaklaş tırırız sah ilden?”
“ikramı  bir saat öne alalım efendim.  Saat zaten on bire geliyor. Ayran ve lahmacun  getirtm­
iştik, onlar ı dağ ıtırız.
“Onları  hemen  dağıt ve feribot tan iyice uzak  bir yere kur sofranı,”  dedi Vali. “Hazır  olunca 
beni de çağır,  bir konuşma  filan  yapal ım, dikka tlerini başka  yere çekelim.  Aman,  arıza  oldu ğ­
unu çak tırmayal ım kims elere.”
Öğleden  Sonra  “Yahu,  olamaz  böyle  bir şey. Dört  saattir arıza  giderilece k diye bekliyoruz 
burada...  Her ne olduysa  bilmiyorum,  hidroli ği söktül er yeni baştan yapıyorlar...  Yok, yok dü­
zelece kmiş...  olduk  tabii,  rezile  yakın  bir şey olduk...  Anladılar  elbette...  Basından  ne kadar 
saklanabil ir böyl e bir durum,  yirmi  daki ka, bilemed in yarım saat. Allahtan  hidrol iklerden  biz 
sorumlu  değiliz, Valilik olara k... Yok,  yok, çoktan  gittiler.  Medya güneşin  altında  dört  saat 
bekleyece k değil ya, yavaş  yavaş  dağıldı. Ney se, Müh endi s de rahat etti. Şimd i sabaha göre çok 
daha  az insan kald ı sahillerd e. Tamira t sürü yor. Osman  Usta  az kald ı dedi ydi, demin.  Bekliy­
oruz  işte. O tarafta  işler nasıl gitti sabah?  Komi syondan  şu konu t işine cevap  geldi mi?...  iyi, 
iyi... gelince bakar ım.”
Vali kapattı cebini.  Miğferini  çıkartmış tı. Şantiye binası ndaydı  şimdi,  çay içiyordu.  Öğlen 
saatlerinde  yüre klerin i ağızlarına  getiren  rüzgâr  hafiflemi şti. Sabah  gerginliğ i, uzun  bekl eyişin 
ardından,  yerini tam bir gevşekliğe bırakmı ştı. Hemen  hemen  herkes, ne olacaksa  olsun  hav­
asına  girmiş ti. Vali bu işin yarına  sarkaca ğına  kani olduğu  için, artık sormuyordu  bile 
tamiratın bitip bitmedi ğini. Sa at dörde doğru Ha kan g irdi içeri, heyecanlı ydı.
“Efendim,  hidrolik teki arıza  giderild i,” dedi,  “şimdi  dozer itmeye başlı yor köprü yü. Gör mek 
istersen iz buyurun.”
Vali ve yanındak iler kalktılar,  dışarı  çıkıp sahile indil er. Kuşbak ışı görüntü yü tercih  ettiği 
için, Val i yine sabahki kayalıklara tı rmandı.
Dozer, ark adan gelip kö prünün  ucuna dayanınca, Va li oturduğu kay ada ayağa k alktı. Şimdi, 
dozer arkadan  itip de köprüyü  iskeleye bindir ince,  yani  feribot  yükünü  tam alınca...  ya kald­
ırmazs a ağırlığı? Vali bir yay gibi gerild iğini hissediyordu...  ya batarsa...  ya çok ağır gelirse... 
Dozer  itme ye başladı köprüyü...  az daha itti... az daha  itti... “Allahım,”  dedi Vali, “Allahım  bizi 
mahcup  etme...”  Hafifçe  sallandı  feribot..  . “Hayır,  hayır...”  Biraz daha  itti dozer...  “Ah tamam! 
Tamam!”  Köprünün  boşluk ta duran  ucu,  oturdu  iskeleye. “Olamaz  böyl e bir şey!” diye bağırdı 
Vali. Tüm  ağırlığıyla oturdu  köprü.  Müh endi s aşağıdan  el sallıyordu  Valiye. Vali parmağı yla 
zafer i şare ti yapar ken, c ebinde çalan telefonunu  açtı.
“Biri nci fasıl başarıyla  tamamlandı,”  diyordu  Kaymakamın  sevinçli  sesi. Orada,  feribotun 
yanında, el sallıyordu  o da Müh endi sle beraber.
“Eve t,” dedi Vali, “birinci fası l... dört s aat s onra bit ti. Buna da şükür.”