Nermin, dedesinin ne dü şündüğünü tam anlayamad ı. 
—  ilk defa birisi bana böyle bir şey soruyor, hiç kimse daha önce böyle 
bir soru sormad ı... Kızdığım zaman anla şılırdı çünkü, anla şılınca da... 
Hüsrev Bey gene gülümsedi. Nermin merakla sordu: 
—  Kızınca da... 
Hüsrev Bey sesini ç ıkarmadı. Nermin üsteledi. Birden çok merak etmi şti 
cümlenin devam ını. 
Hüsrev Bey, söyledi ğinden pi şman olup, laf ı geçiştirmeye çal ıştı: 
—  Biraz mesele ç ıkardı işte, gençken öfkeliydim, çabuk parlard ım. 
—  Kaç adam öldürdünüz dede? 
Hüsrev Bey, yeniden uzak ve so ğuk bir adam oldu. 
—  Tuhaf şeyler soruyorsun k ızım. 
—  Tuhaf muhaf, öldürdünüz ama, de ğil mi? Hüsrev Beyin gözleri k ısıldı, 
yüzüne gene dü şmanca bir ifade geldi. 
—  Eeee, ne olacak? 
—  Hiç... Öyle sordum... Asl ında saçmalad ığımı biliyorum ama bir tuhafl ık 
var üstümde, yorguna m belki ondan, can ım sıkılıyor işte... 
—  Senin ya şındaki bir kad ın için yaln ızlık zor... 
— Yalnız olmamak da zor... Ben kimseyi sevemiyorum. Size benziyorum galiba, 
siz de kimseyi sevemiyorsunuz. 
Yalnızlığın Özel Tarihi                                                
177/12 
—  Sevmeden de ya şanır. İnsanlar bu sevgi i şini fazla mübala ğa ediyorlar. 
İki lafın başı sevmek, hiç anlam ıyorum onlar ı. Sevmek ba şa belâ k ızım, kaç 
arkadaşım sevmek yüzünden mahvoldu, hicrana dü ştü; gülünç ettiler 
kendilerini. 
Nermin, dedesinin dizinin dibine oturdu yava şça. 
—  Sevmek önemli de ğil mi sizce? 
—  Hiç de de ğil... Bo ş şeyler bunlar. Sonu hüsrand ır, gülünç mevkie dü şer 
insan. 
— Niye hep ayn ı şeyi söylüyorsunuz, gülünç olur diyorsunuz, niye sevmek 
gülünç olsun? 
Hüsrev Bey, ellerini ovu şturdu. 
—  Kızım, sevince ba ğlanırsın, kendini unutursun, i şini unutursun, esir 
olursun, esarettir sevgi, ba şka bir şey değil, esaret gülünçtür, esir dü şene 
acırım... İnsan tek do ğar, tek ölür... 
Nermin, vücudunu dedesinin baca ğına dayay ıp Hüsrev Beyin yüzüne bakt ı. 
—  Bir kere birini sevdi ğinizi söylemi ştiniz... 
—  Evet, bir kere, az kald ı ben de kendimi kaybediyordum... Ama sonra olmad ı 
zaten... Bir daha da ba şıma gelmedi. 
—  Babam ı da sevmediniz mi? 
Hüsrev Bey, elini Nermin'in ba şına koydu. 
—  Baban büyürken ben uzaklardayd ım, büyüdü ğünü görmedim, ben büyütmedim 
onu. Ben büyümü ş bir çocukla kar şılaştım, sevdim tabii, ne de olsa evlat, 
ama öbür babalar gibi de sevmedim do ğrusunu istersen, öldü ğünde çok içim 
yandı gerçi, asl ında sand ığımdan fazla seviyormu şum, kaybedince anlad ım, 
eee, ben de tümden ta ş kalpli de ğilim, seviyorum elbet... 
178 
Bir süre sustular. Pencerelere vuran ya ğmurun sesi ço ğaldı yeniden. Ya ğmur 
tıpırtılarını dinlediler. Nermin, garip bir şefkat açl ığıyla çoktand ır 
sormak istedi ği soruyu sordu: 
—  Ben ölürsem üzülür müsünüz peki? Hüsrev Bey, Nermin'in saçlar ını okşadı