"Yazık," dedi, inler gibi, "aah yazık." 
Sonunu getiremedi. 
"Onu bir gece almalıyız. Aladağa doğru çekilmeliyiz. Öyle değil 
mi İbrahim İbo?" 
İbrahim İbo hemen toparlandı . 
"Öyledir Bey. " 
"Aladağ bizim dağımız değild ir. Kimseler bilmez bizim Dervişi, o 
kafıri oraya götürdüğümüzü ." 
İbrahim İbo o anda : 
"Kims eler bilmez," dedi irkildi. 
"İ -d " şte ora a ... 
Harndi kısacık yarı cüce bir adamdı. Eski bir eşkıya ydı. Eşkıyaba­
şı Kırkayağın kasabı diye anılırdı. 
Harndi ayağa kalktı, geri ndi, dudaklarını lezzetle yaladı : 
"İşte orada ... İşte o zaman ... Gel ulan buraya Derviş Ef endi. 
Gel, gel, gel. .. Gel buraya, korkm a, iki gözümün bir çiçeği! Korkma, 
çavdar sapının ışığı, çingen köyünün yakışığı. .. Hiç korkma ... " 
Topağaçların altına gittiler. Her biri sırtını bir ağaca verdi, otur-
dular. · ' 
"Gel hele gel, gel kardaş gel... Amma da sarardı yüzün! Yalvar­
ma. Yalvarmak yok. Hiç yok. Bak, yüreğim yufkadır, dayanama m." 
Öyles ine bir konuşuyor, taklit yapıyordu ki, karşıda Derviş yardır der­
sin. Derviş ağlıyor, gülüyo r, acı çekiyor, yalvarıyo rdu. "Geldin değil 
mi, geldin. Bu iyi işte, beni zora koşma dın. Soyun, soyun bakal ım. 
Soyun ulan. U tanıyor musun? Haydaaa ... Ulan sen anadan doğdun 
dağalı hiç soyunınadın mı? Soyun ulan, it soyu. Burada senin Beyli- ' 
ğin para etmez. Soyunınuyar musun, öyleyse al, işte ... " 
Mestan : 
"Bu da yeni," diye güldü. "Bu mendebur cüce şimdi bakalım ne 
yapacak, o kafır giyiclerini çıkarınıyar işte ... " 
Hamdi : 
"Çıkarma sın," diye kuruldu. "Varsın çıkarmasın. Çıkarmas ın 
daha jyi ... Bir teneke pekmezi alırım. Cıvık pekmez tabii ... Tepesin­
den döker im, tımağına kadar onu pekmeze bularım. Yakınlardaki arı 
kov,an larını açarım. Arilar doğru Dervişin üstüne sıvanırlar. Bir de 
dağların sinekleri yaman olur. Onlar da sıvanırlar. Üstü başı arı oğul 
155