Refik gülümsemeye çalıştı: "İyiyim! İyiyim canım!" dedi. "Biraz 
sıkıntılıyım... Düşünmek istiyorum, anlatabiliyorum, değil mi? 
Ne yapayım, diyorum. Bilmiyorum. Dalgınım. Sıcak çok fena!" 
Sustu. 
Perihan dikkatle: "Sen iyi ol. Bu çok önemli!" dedi. 
Refik: "Beni seviyor!" diye düşündü. İçinden Perihan'a sarılmak 
geldi, ama kendini tuttu. Bunun özür dilemek anlamına geleceği 
duygusuna kapılmıştı. "Beni seviyor, odada oturuyoruz... Bir 
de kızımız oldu şimdi! Üstelik biraz canım sıkılınca çocukluğunu 
yüzüne vuruyorum... Yeter artık, düşünmemeli." 
"Ben kütüphaneye iniyorum. Belki annem çıkmıştır." 
Perihan: "Ben de bunu uyutacağım," dedi. 
Refik kapıya doğru yürürken kapı açıldı. Nermin'di. Refik'i 
görünce şaşırmadı. 
"Hah, buradasın değil mi?" dedi. "Osman telefon etti. İyi 
değilmişsin. Merak etmiş! Nasılsın?" 
Refik ezilip büzülerek: "İyiyim, iyiyim, aşağıya iniyorum!" 
dedi. 
20 
BİZ NİYE BÖYLEYİZ? 
"Babanız!" dedi Sait Nedim Bey. "Babanız!.. Babanız... Eğer bunu 
söylememi küstahlık saymazsanız." 
"Rica ederim!" 
"Evet, bunu söylememi küstahlık saymazsanız ve biraz da şu 
içtiğim içkinin etkisini gözönünde tutarsanız izin verin lütfen' 
babanızı çok takdir ederim. Bunu söylemek istiyordum. İsti­
yordum ki rahmetli babanızdan biraz sözedelim, geçmişi ha­
tırlayalım, kendimizi düşünelim. Bunları yapalım." 
Bunlan yapıyorlardı. Hem bunları yapıyorlar, hem de Sait Nedim 
Bey'in paşa babasından kalan Nişantaşı'ndaki konakta, sofrada, 
ağır akşam yemeğinin üstüne, meyvelerini yiyorlardı. Cevdet Bey 
ile Nigân Hanimin düğününün yapıldığı konaktı bu. 
Sait Bey son bir gayretle: "Bunu söylemek istiyordum," dedi. 
221