nuçlanmamıştı. Bilge, birden utanmış mıydı? Yani, Bilge mi 
sürüklemişti o karanlık sokağa onları? Belki de Bilge, gere­
ken cesareti veremediğini düşünmüştü Hikınet'e. Ya da Hik­
met, birden Bilge'nin utandığını ve sokaktan çıkmak istediği­
ni anlamıştı. Evden çıkarken yarım kalan öfkesine sığınmak­
la, bütün olup bitenleri anlamazlıktan gelmişti. Herhalde, 
Bilge'nin bu kadar yakınında olmasını yorumlamaktan daha 
kolay bir işti öfkelenmek. Öfkelenip de binalara hemen saldı­
racak değildi ya. Oysa bu yakınlık, hemen çözümlenmesi ge­
reken bir meseleydi. Ah bir bilebilseydi bütün bunları! 
lkisi de ellerini yana sarkıtmış yürüyorlardı. Ara sokaktan 
çıkarken, sağ elini -Bilge'ye dokunmak isteyen elini-bütün 
gücüyle yumruk yaptığını hatırladı sonradan. Mermer kapla­
malı zemin kat duvarına da aynı eliyle vurmuştu. Allah kah­
retsin! Bu davranış da çok çok kolaydı. İşte o zaman Bilge'yi 
istediğini ve bütün bunları, korkusundan yaptığını sezmişti 
herhalde; anlamasa da sezmişti. 
Sonra, olaylar birden hızla gelişti. 
"Bütün hepsini yıkmak istiyorum," diye söylendi Hikmet. 
"Yıkabilir miyim dersin?" 
"Gerçekten yıkmak istiyor musun?" 
"İstiyorum," dedi. "Çok istiyorum." 
"Çok istersen olur," dedi Bilge. "İstersen yaparsın." 
Sen istersen yaparsın. Sen istersen her şeyi yaparsın. Ka­
ranlık sokağın başına gelmişlerdi gene. Köşeyi yavaşça döne­
rek sokağa girdiler. Bilge çok yakındı Hikmet'e; köşeyi döner­
ken kolları birbirine çarptı. Sen istersen her şeyi yaparsın. 
Kısa bir sokaktı; öteki ucu yaklaşıyor du. Yürüyorlar dı. 
Hikmet, boğuk bir sesle, "Koluma girer misin lütfen?" dedi. 
Bilge hemen sokuldu, başını Hikmet'in omzuna dayadı. Hik­
met hafifçe eğilerek onu saçlarından öptü. 
Birbirl�rine sarılarak yürüdüler. Hikmet durdu; eğildi ve 
Bilge'yi ağzından öptü. Bilge, vücudunu ona doğru bastırdı. 
162