Diğer efendilerin işe gelme vakti geldi. Herkes yazıhanesi­
nin başında boy gösterdi ... Daire her zamanki gibi çalışma 
sırasındaki gürültülü halini aldı. Gelen giden çoğaldı ... 
Lakin o kadın gelmiyordu. İrfan utanmasa bir tarafa 
çekilip ağlayacak kadar can dayanmaz bir kederli bekleyiş 
içinde kaldı. Kadının her zamanki geliş vakti olan zamanın 
üstünden de iki saat kadar geçti. 
Zavallı çocuk elinde saat, bet beniz uçuk, çok sıkıntılı 
bir halde saatlerce koridorlarda esir oldu, kaldı. "El intizar 
eşeddü minennar "l sözünün hükmünü ömründe işte o 
gün yanarak tecrübe etti. Ne bir işe bakabildi, ne yemek 
yedi. Beş dakika oralardan ayrılsa kadın gelecek, kendini 
görerneden gidecek zannediyordu. O günün kalem işleri de 
sona erdi. Herkes birer ikişer çekilmeye başladı. Bir müddet 
sonra kimse kalmadı. Odacı adayı süpürmeye hazırlanıyor­
du. İrfan hala oradaydı. Kalemden ayrılsa o günü kadının 
gelmesinden tamamıyla ümit kesrnek lazım geliyordu ki işte 
zavallı delikanlı bir türlü buna tahammül getiremiyor, pek 
sıkıcı olmakla beraber bu ümidin devamını bir çeşit teselli 
sayıyordu. 
Saat on biri geçince2 bu boş teselliden vazgeçmek lüzu­
mu kesinlik kazandı. Nihayet odacıların şaşkın ve şüpheci 
bakışları altında tam bir keder içinde çekildi. Gitti. Nereye 
gidecekti? Bu müthiş kederden kurtulmasını sağlayacak yer 
neresi olabilirdi ? Kaç zamandır gördüğü tatlı rüyalardan, 
kurduğu cana can katan hülyalardan bir gece içinde vaz­
geçivermek pek güç olacak, pek acı gelecekti. Fakat kadın 
nerede kaldı? Cevap niye gelmedi? Aşk denilen şey meğer 
ne şiddetli bir ruh fırtınasıymış! Görmeden sevilen bir afetin 
görünmeyen sevgisi böyle aklı çileden çıkaracak dereceyi 
bulursa karşılıklı ateş alanların hali acaba ne derece huzur 
bozucu olacak? Sevilen bir hayal insanı bu hale getiriyor, bir 
hakikatin yakmasına nasıl yürek dayanaca k? 
Beklemek ateşte yanmaktan daha beterdir. 
2 Alaturka saat söz konusu. Hava kararmaya başlarken. 
105