192 yazarın da hikâyeleri çok basmakalıp ve modası geçmiş bulduğunu söylemişti. 
Yağmur çiseliyordu, sepetteki hikâyelerin dış sayfaları ıslanıyordu. Sonbahardı. 
İnce ve her tarafı sö külmüş eski kazağımın içinde titriyor dum. Bu şartlarda daha iyi 
ne yazabilirdim? Birden genç yataklı vagon yolcusuna sinirlenerek buz gibi bir 
sesle, isterse niz geri verin hikâyeleri, paranızı da alın demiştim. Aslında yalan 
söylüyordum: Cebimde meteliğ im yoktu.  
 Bunları düşünerek dalmış gitmiştim. Çevremin farkında değildim. Tren 
uzaklaşmıştı. Birden kollarımın arasın da genç kadını gördüm. Bana sokulmuş, 
başını göğsüme da yamıştı. Onu öptüm. Hikâye sepetlerimizi koluma taktım, 
uzaktan ışıkları görünen istasyonumuza doğru yürüdüm. O gece genç kadınla, 
ümitsizliğin ve yalnızlığın verdiği karışık duygular içinde seviştik. Şimdi bu 
satırları yazarken, öteki satıcıların, asık suratlı istasyon şefinin ve rayları n arasında 
sıkışıp kalmış kulübemde yazmış olduğum bir günlük hikâ yelerimin ucuz 
duyarlığına kapılmış olmaktan korkuyorum. Evet genç kadını seviyordum, sık sık 
onun kulübesine gidi yordum. Genç Yahudi'nin odası ortada olduğu için genç ka -
dına giderken Yahudi'nin evinin önünden geçmek zorunda kalıyordum ve bu 
durumdan sıkılıyordum. Genç Yahudi'nin de hastalığı ilerlemişti. Artık her gece, 
eskisi gibi hikâye sat maya çıkamıyordu; hikâyelerinin sayısı da gittikçe azalıyor du. 
Son günlerde onun hikâyelerini de ben yazmaya başla mıştım. O kadar halsizdi ki 
bu yardıma bile itiraz edemi yordu. Kendini iyi hissettiği zamanlar masasının başına 
geçiyor çok kısa hikâyeler yazıyordu. İstasyon şefi bunla rı az buluyor ve şimdi 
hatırlayamadığım bir yönetmelik maddesi ne göre, kulübelerimizin kirasını 
çıkarmamız için daha çok yazmamız gerektiğini ileri sürüyordu. Yazdığımız 
konulara, hatta yazış biçimimize bile karışır olmuştu.  
 Ben o sıralarda aşk hikâyeleri yazmaya başlamıştım. İstasyon şefi, dedikodulara 
yol açacağını ileri sürerek bunlara da engel olmak istedi. On un bütün hareketlerine 
ister iste mez boyun eğiyorduk. Buradan atılırsak, böyle içinde hikâ ye yazma 
kulübeleri olan başka bir tren istasyonunu nere den bulacaktık? Sevgilim, istasyon 
şefinin yemeklerini pi şirip söküklerini dikiyordu, mesele çıkmasın diye . İstasyon 
şefi bizi küçümsüyordu, yanılmıyorsam aslında her zaman küçümsemişti. Şimdi de 
demiryollarının sayesinde ekmek yediğimizi ileri sürerek sadece bu konuda 
hikâyeler yazma mızı istiyordu. Kendisini örnek veriyordu: Hiç istasyon şefi 
demiryollarının  dışında bir iş yapıyor muydu? Ona boş yere her gün demiryolları 
ile ilgili yeni konular bulmanın zorlu ğunu anlatmaya çalıştım. Aslında bizim bu işe 
yanaşmayacağımızı biliyordu. Güç şartlar altında sürdürmeye çalıştığımız 
yaşayışımızda yeni bir endişe kaynağı yaratmak için üst ma kamlara aleyhimize