ondaki edebiyat sevgısının açığa çıkardığı çok önemli, temel 
özellikleri sezmiştim. Bir hafta sonra -artık her gün ofisine uğ­
ruyor ve günümün biricik mutlu dakikalarını orada geçiriyor­
dum- bana üç yıl önce, iki bardak su ve altmış tane mor renkli 
uyku hapıyla kendini öldürmeyi denediğini anlattı. Hemen ar­
dından da, yerinden fırlayıp dosyalarını toparladı ve bir toplan­
tıya yetişmek üzere çabucak çıktı; beni sandalyeme mıhlanmış, 
gözlerim yaşlarla dolu bir halde bırakarak. Ertesi akşam, ben de 
ona benzer bir deneyimden geçtiğimi söyleyince, bir daha hiç 
ayrılmamacasına kenetlendiğimizi biliyorduk; trajik bir mucize­
nin birleştirdiği Siyam ikizleri gibi. Kısa zamanda, birbirimizin 
desteği olmadan, hayatımıza katlanamaz duruma geldik; dep­
resyon kış yağmurları gibi bastırdığında, terk edildiğimizde, aşa­
ğılandığımızda, bizi kobra yılanı gibi izleyen intihar düşüncesi 
kafasını kaldırdığında, hep birbirimizi kurtarıyorduk. Bir yandan 
cezaevi ya da askerlik arkadaşlıklarına benziyordu ilişkimiz, an­
cak bu tür dostluklarda görülebilecek fedakarlıkları içeriyordu, 
ama aynı zamanda ortak geçmişlerin, ortak acıların, ortak ruh­
ların kesişmesiydi. Bazen birbirimizi yansıtan iki ayna oluyor­
duk, bazen birbirimizi bütünlüyor, bazen de kendi gücümüzün 
son kırıntılarını ötekine aktararak sağ kalmayı başarıyorduk. "İç­
tikleri su ayrı gitmeyen Türk ile Yunan"ın ünü laboratuvara ya­
yılmıştı; eminim ki, o erkek-egemen bilim dünyasının maço fi­
zikçileri, bizi lezbiyen sanıyorlardı. 
Karayipler'de, St. Croix adındaki küçük adada -Amerika'ya 
ait Virgin (Bakire) Adaları'ndan biridir bu- yapılacak Yüksek 
Enerji Fiziği seminerlerine, Maya kabul edilmemiş olsaydı baş­
vurmazdım herhalde. NATO'nun finanse ettiği bu yaz okulun­
da, fizik dünyasının önde gelenlerinin ders vermesi umrumda 
bile değildi. Karayipler'e bedava uçak bileti ve bedava otele tav 
olmuştum daha çok; benim gibi yoksul bir Türk'ün eline, böy-
6