538 Yaşar Kemal -Dağın Öte Yüzü 
yalan söylesinler? Bir mecburiyerleri mi var? En küçük de olsa bir bildikleri, gör­
dükleri olmalı bunlann. Ateş olmayan yerden duman çıkmaz. Bu hoşuna gitti. 
Habire söyleniyo rdu: 
"Ateş olmayan yerden duman çıkmaz, duman çıkmaz. Çıkmaz da çıkmaz." 
Evin üstüne akşamdan sabahlara kadar ışık sağılıyor. Gelip de evin üstünde 
dönüp duran ziyaret cevizini, ondan başka köyde bunu görmeyen tek kişi kalma­
mış. Karı da görmüş, çocuklar da. Bütün köylü yalan, uyduruk, diyelim. Bu da 
mı yalan? 
Bir gece dışarda kalıp evin üstüne ışık sağıldığını görmek gerek. Beklemek 
gerek. Sağılıyor mu, sağılınıyor mu? Sağılıyor sa, tamam. Sağılmıyorsa, işte o za­
man ... Başının çaresine bakarsın. Sağılmıyorsa bu dirilen hastalar ne7 Sağılan ışık 
önemli, çok önemli, o zaman işte hiç kimseden korkmazsın. 
Işık sağılıyor, ona hiç şüphe yok. Ama beklemek, görmek de güzel değil mi? 
Bir adam evinin üstüne sağılan ışığı görse kötü mü olur7 Sağılıyor, inandı, iman 
etti. Salt sağılıyor, çok mu parlak, bekleyip onu görmek gerek. Yoksa mümkünü 
mü var, ışık sağılmaz olur mu7 
Bir an geliyor içinde ermişliğini bir iyice ilan ediyor. Çıkıp köyün ortasına, 
köylüyü başına toplayacak, onlara dünya üstüne, yaşamak, sevda, toprak, ışık üs­
tüne altın sözler söyleyece k. Bu düşünce kafasına takılınca kendini zor tutuyor. 
Köyün ortasına çıkmamak, bu işten kendisini caydırma k, kanatlı sözler söyleme­
mek için de kendisini zor tutuyor, öylesine bir güç harcıyor ki, her yanı acıyor. Bu 
nöbetten sonra da kan ter içinde kalıyor. Bütün bedeni dövülmüş, ezilmiş gibi. 
Kendini, kendi haline bırakıyor. Bir saat, iki saat ağzı yukarı yatıp, gözlerini isli 
tavana dikiyor. Bedeni gittikçe yumuşuyor. Gerginliği geçince de içindeki sevinç 
büyüyor. Bu onun hiçbir zaman tatmadığı, sarhoş eden, deli eden bir sevinçtir. 
Ona öyle geliyor ki, elini uzatsa Tekeç dağının doruğunu okşayacak. lşıklı, 
karlı doruğunu ... Tanyerleri ışıyıp gelirken, elini kaldırıp , dur ya kutlu gün, bu­
rada, olduğun yerde dur, bugün dünyanın üstüne gitme dese, gitmeyecek Tan­
yeri orada öylece, tatlı, ışıltılı, alaca, sisli, kokulu, toprak kokulu, çiğ kokulu ka­
lıverecek. Kıyamete kadar kal dese, gene kalacak. 
Şu kış kıyamet günü, şu karda boranda, varsa gitse ötedeki ormana: "Ey or­
man, yapraklan," dese, orman yapraklanacak Göz açıp kapayıncaya kadar yap­
raklanacak "Güneş ılısın," dese, ortalık günlük güneşlik, bir mayıs günü olacak. 
Varsa gitse, şu uzayan, şu kar altındaki bozkıra, elini karlann üstüne koysa ... 
Kapatsa gözlerini. "Karlar erisin. Erisin de bozkır toprağı tepeden tımağa çiçekle 
donansın, güneşler açsın, kuşlar uçsun," dese, gözünü açınca görüverecek ki de­
dikleri hep olmuş. 
Birden kendini yokladı. "Deliriyorum, deliriyorum," diye söylendi. Hızlı hızlı 
soluk almaya başladı. Boğazına bir şeyler tıkandı, sonra geçti.