FAKİR BAYKURT
 
151
 
 
seviyor, okşuyor, sonra:
 
«Hişt! Adı Musa, boyu kısa!Hörü, birez çabuk yörü! Ne kattı 
analarınız torbalarınıza? Tatlı katıklarınız var mı?» diye soruyord
u.
 
Çocuklar da torbalarından kuru ekmek, haşlanık yumurta, yada 
bir kaşık kadar süzme yoğurt çıkarıp, «Bunlar var Abbas emmi, 
analarımız bunları kattı torbalarımıza!» diyorlardı.
 
«Eee, yiyin! Öğlen oldu. görmüyor musunuz?» diyordu.
 
Çocuklar da utanıyorlar:
 
«Buyur Abbas emmi birlik yiyelim!» diye onu da çağırıyorlardı.
 
Hiç çaktırmadan: «Yok! Benim azık torbam kuyunun başında... 
Siz yiyin... Emme isterseniz birer lokma da sizinkilerden alayım!» 
diyor, bir lokma Musa’nınkinden, bir lokma Hö
-
 
rü’nünkinden... 
ka
rnını doyuruyordu.
 
*
 
**
 
Tarlalarda ekinler olmuş, orak başlamıştı.
 
Kır Abbas ekine, orağa gitmiyordu. Hep bağların içinde 
geziyordu. Gelingüvey otlarının, kuşekmeklerinin, çobançanta
-
 
larının, koyungözlerinin kurumuş tohumlarından; ufacık ufacık 
böceklerde
n topluyor, çocukların arasına dalıyor, «Buna ne denir? 
Şuna ne denir?» onları sınava çekiyor, bir bir bütün otların, bütün 
böceklerin adını belletiyordu. Adını bellettiği otu atıyor, böceği 
uçuruyor, her güne yeni bir oyun, yeni bir eğlence buluyordu.
 
Bir
 
gün kuyunun başında bir talvar kurmayı düşündü:
 
«Hemen şuraya, şuraya!» dedi. Yataklarımı getireyim! Bir ırbık, bir 
iki çanak getireyim! Yatağımı sereyim üstüne. Yatıp uyuyayım. Ne 
işim var boklu Cennet’in yanında? Zibidi Yusuf’un yüzüne mi âşığım? 
Göde S
enem’i görmesem ne çıkar? Torunlarımsa, eh, onlar gelip beni 
görsünler... Gece gündüz burada, bir kuş gibi yaşarım, öterim. 
Horlayıp, ossurup kimseyi ırâtsız etmeden, «çok yidin, çok içtin, az 
işledin! ..» gibisine kimsenin gözüne batmadan, kendi başıma, g
elen 
olursa «Hoş geldin, sefa geldin!», giden olursa «Uğurola! ..» asmaların