Sonra, sinemalara gittiler sıcak yaz günlerinde: Sevgi uyu­
du, Hikmet terledi. Geceleri, abajursuz ve avizesiz ve çıplak 
elektriklerin altında, konuşmadan uyku vaktini beklediler . 
Hikmet, gittikçe artan bir isteksizlikle, "Neyin var karıcı­
ğım?" diye sordu. Sevgi de, gittikçe artan bir halsizlikle, 
"Hiç," diye karşılık verdi. Bazı zamanlar da sessizce ağladı: 
Hikmet, ne söyleyeceğini şaşırdı, neden olduğunu bilmeden 
bir suçluluk duygusu kapladı içini. Evin düzensizliğinden, 
dağınıklığından kendini sorumlu saydı; Sevgi'nin bir şeyler 
beklediğini, bir şeyler istediğini sezdi. Onu kucağına oturttu, 
saçlarını okşadı. Sevgi, ağlamasını kesti bir süre sonra. Ko­
nuşmadan öylece oturdular; bir süre sonra Hikmet'in kolla­
rından sıyrıldı Sevgi, yatak odasına yürüdü. Hikmet koltukta 
düşündü, Sevgi'nin son günlerde biraz huysuzlaştığını dü­
şündü, işini sevmediğini düşündü , arada dostların hatırı ol­
masa patronun belki de kendisini işten çıkaracağını düşün­
dü, evli bir erkek diye düşündü, sorumluluklar diye düşün­
dü. Kalktı, yatak odasına gitti: Sevgi'nin uyumuş olduğunu 
gördü. Yatak odası takımına ait bitirilmiş tek parça eşya olan 
yatağın bir köşesine kıvrılmıştı Sevgi, yerde küçük defteri 
duruyordu . Hikmet, def teri aldı ve açık duran sayfayı okudu: 
BlR TAKIM lNSANLAR 
Onlar mutlulu klara düşmandır. Karanlıkta gözleri daha iyi 
gören yarasalar gibi, mutlak bir gecenin olmasını beklerler . 
Bizi de şaşırtmak istiyorlar. Yorgunum, fakat her şeyi sezi­
yorum. Artık bir roman yazacak kadar yaşantım var. Otu­
rup yazmak için sadece, 
Hikmet, salona, koltuğuna döndü. 
Başkaları gibi yaşamasını bilmeyenler , başkalarını taklit et­
meliydi. Onlar da ellerinden geleni yapıyorlardı: Deniz kıyı­
sında bir kahveye oturuyo rlar, ah ne kadar güzel! diyorlardı. 
248