FAKİR BAYKURT
 
11
 
 
yüz metre «yol» almışlardı. Biri kesilip kalmıştı sonunda. 
Ö
teki geçip 
gitmişti.
 
Hâlâ gidiyordu.
 
Dayanıklı, gayretli, yaşlı bir kaplumbağaydı. Kurumuş 
teknesinden boynunu uzata uzata yürüyordu. Altında yanan toprağ
a, 
güneşe, ateşe dayanarak yürüyordu. Sanki kıracın köşesine sıkışıp 
kalmış bir parça serinliği bulmaya gidiyordu. Ya bulacak, ya Tozak 
kırını bırakacaktı. Ucunda ölüm olsa yürüyecek, bu kuraktan, bu 
sıcaktan kurtulacaktı. Dünyanın bol otlu, gölgeli bir ye
rini bulacaktı. 
Ö
yle bir yere varacaktı.
 
Sabırla yürüyordu.
 
Koca zaman dört yanım sarmıştı. Ayakları harlı bir ateşe basmış 
gibi yanıyordu. Ama kararlıydı. Yürüyüp kıracı geçecek, başladığı işi 
bitirecekti. Bitiremezse, ölecekti.
 
Küçük, oluk gibi bir iz 
bırakıyordu ardında, yürüdükçe... 
Dokunduğu ot kırılıp düşüyordu. Yürüdükçe ince bir çıtırtı kalıyordu 
gerilerde. Yaşlı kaplumbağa bu çıtırtıyı kurumuş otlara dokunarak 
değil, sanki insanlığın ilk çağlarından kalma bir çalgının buzağı 
derisinden gerilmiş t
ellerine dokunarak çıkarıyordu. Sanki bu, şöyle 
böyle bir çıtırtı değil, güneşe, ateşe, zamana, dost düşman ne varsa, 
kim varsa, hepsine karşı düzülmüş bir direnç türküsüydü. Yıllarca, 
çağlarca önce, yaşlı kaplumbağanın dedesinin kız kardeşi yakmıştı. o 
ka
dar eski, o kadar dokunaklıydı. Kır Abbas biliyordu.
 
*
 
Kır Abbas...
 
Göğsü bağrı açıktı. Elinde ufacık, aşı bıçağı kadar bir orak vardı. 
Ekin biçiyordu. Bükülmüştü. Yüzünü toprağa, sırtını güneşe vermişti. 
Tarladaki ekini kurtarmaya çalışıyordu. Tozak
 
köyün
den yaşlı bir adamdı. Yılların, uzun yılların Kır Ab
-
 
bas’ıydı. 
Gücü vardı, kuvveti vardı. Parası yoktu. Sırtında kaput bezinden bir iç 
gömleği vardı. Dışlığı yoktu. İç gömleği kirden meşine dönmüştü. 
Ayağındaki ak don da meşine dönmüştü. Belinde eski bir 
yün kuşak 
sarılıydı. Gömleğini donunun üstüne sarkıtmıştı. Etekleri dizlerine