gönül hastası ihtiyara acıyorum. Kucaklamalarının, 
öpücüklerinin bana ne kadar ağır, ne kadar ıstırap 
verici geldiğini bilmiyor. Birbirimize temastan aldığı 
lezzete hissen beni de ortak zannediyor. Ben bedbaht 
oldum. Bari bu zavallı kalbimin gerçeklerini aniaya­
rak üzülmesin diye dişimi sıkıyorum. Fakat bu gayret 
bana ne kadar ömür törpüsü geliyor, tarif edemem. Bu 
köhne muhabb etin dermansız, son pırıltıları yanında 
birdenbire şimşekler çakan bir sevda volkanı püskür­
meye başladı. Bu da İhsan'ın mecnunca aşkı. Dizginle­
nemez, sınır tanımaz, çılgın, coşkun bir muhabbet. Bu 
delinin elinden her an ne tehlikeler adattığıını Allah 
bilir. Şimdi talep ettiği şu beş dakikalık görüşmeye razı 
olmasam göze almadığı cinnet kalmaz. Bu gece yattı­
ğımız odanın penceresine hariçten tırmanmak cüretine 
kadar varır. Böyle delifişek görmedim. 
On Dördüncü Sahne 
ŞAHENDE HANlM, AYŞE KADlN 
AYŞEKADlN 
(Telaşla kulisten birkaç adım ilerleyerek etrafına 
bakınıp) İhsan Bey burada mı efendim? 
ŞAHENDE HANlM 
(Hiddetle) İşte görüyorsunuz ki yok. 
AYŞEKADlN 
Acaba nerede? 
ŞAHENDE HANlM 
Cebime koymadım ya, ne bileyim! Ara da bul. 
AYŞEKADlN 
(Kendi kendine) Bu da öfkeli. İhtiyarın altına tuğla 
ısıtıp koyduk. Zavallıyı basur örseledi galiba. Çocuk 
da sanolanmış mı ne olmuş. Bağırıp duruyor. Naime 
Hanım çocuğu bırakamıyor. "Haydi git, beyi bul" 
110