vardığımızda,  onunla  kalmak  gelmedi  içimden.  Yatağına  yatırdım 
Başını  yastığa  koyar  koymaz  sızdı  zaten.  Aşağıda  bekledi  taksi.  Dö 
nüşte  öne oturdum.  Baktım  taksimetre  iyice  kabarmış.  Boşandığım 
dan beri  maaşımın  yarısı  kiraya  gidiyor,  yarısı  da içki  akşamlarına 
Sigara  tuttum  şoföre,  aldı.  Önce  benimkini,  sonra  da kendininkin 
yaktı.  Arabadaki  sarhoş  kadın  inince,  dostane  bir sessizlik  çınlad 
geride  bıraktığı  boşlukta. 
"Kusura  bakma,"  dedim  "senin  de başını  ağrıttık." 
"Yok  abi,"  dedi  "keşke  sade  bunlarla  ağrısa  insanın  başı." 
Kavşakta  kırmızı  ışıkta  beklerken,  içime  bir sıkıntı  çöreklendi 
birden.  Bir  polis  arabası  hızla  geçti  yanımızdan.  İleride,  ağır  ağıı 
seyreden  bir çöp kamyonunun  arkasına  tek elleriyle  tutunmuş,  açık-
ta kalan  kalın  eldivenli  ellerini  boşluğa  sarkıtarak  yüz yüze  dönmüş 
uzun  boylu  iki çöpçüye  takıldı  gözüm.  Bir sokak  lambasının  altın-
dan geçerken  solgun  yüzleri  aydınlandı.  Hiç  konuşmadan  birbirle-
rine bakarak  gülümsüyorlardı  sanki,  ya da bana  öyle  geldi.  Başka 
araç yoktu  etrafta.  Işık  yeşile  dönünce,  sıkıntımla  baş edemeyece-
ğimi  anladım.  Tam  ters  istikamete  dönmesini  söyledim  şoföre.  On 
dakika  sonra  Ayşin'in  evinin  önündeydik.  Arabayı  durdurdum.  İn-
medim  aşağı.  Perdeler  çekilmiş,  ışıklar  kapalı.  Ben  eski  evimi  sey-
rederken,  köse  şoför  tek kelime  etmeden  sabırla  bekledi. 
Dönüş  yolunda  radyoyu  açtık.  Çalan  her şarkı  hoşuma  gitti.  Ni-
hayet  taksimetreye  yeni  bir sıfır  eklenirken  varabildim  Bonbon  Pa-
las'a.  Farların  ışığında,  arabanın  camlarından  sağlı  sollu  kafalarımı-
zı uzatıp,  nedense  bir kez daha  bakma  gereği  duyduk  duvardaki  ya-
zıya. 
"Abi  ya, sen şimdi  bu yazıyı  yazdın  da, ya bir inanan  çıkarsa?" 
dedi şoför  para  üstünü  çıkarırken. 
"Yok  daha  neler,"  dedim  gülerek.  "Hem  daha  iyi ya. Keşke  inan-
salar.  İnansınlar  da dökmesinler  çöplerini." 
"Ya tamam  da,"  dedi  görünmeyen  bıyıklarını  çekiştiriyormuş  gi-
bi parmaklarını  sinirli  sinirli  dudaklarının  üzerinde  gezdirip.  "Bizim 
millet  bir tuhaftır.  Hele  kadınlar,  hepten  tuhaf  abi, görüyorsun  işte. 
Yani  demem  o ki...  Hani,  ya biri çıkıp  da hakikaten  inanırsa." 
274