Güneş nekadar yükselmiş. Yine de üstünde sabahın serinli­
ği var; ışınlar ılık dokunuşlarla dizlerini, parmak uçlarını okşu­
yor. Kalkması, markete kadar yürümesi gerek, ama kendisinde 
kımıldama isteği duymuyor. Evet, çok hoş bu ışınların dizleri­
ni, çıplak ayaklarını okşayışı. Daha ilk günden, Clea'nın öpüş­
leri gibi. Öpülmeyi unutmuş dudaklarını ısıhşı, ayaklarını sev­
meyi öğretişi gibi ... 
Dün değil miydi? Yunus buraya gelmeden önce Clea'yla 
dolaşhkları sokakları dolaşh yine. Birlikte oturdukları kahve­
lerde oturdu. Gözleri her tarafta gümüşe yakın kırlıktaki saçları 
kısa kesilmiş, bir tutamı hep yüzüne düşen gri-yeşil gözlü, ince 
boyunlu kadını arandı. Bedenlerinin her yanıyla tanıştıktan 
sonra, bir ilişkinin öylece bitmesini, ortadan silinip gitmesini 
içine sindiremiyor. Oysa, ilişkinin böyle sonuçlanmasına yola­
çan kendisi. Hangi kendisi ama? Buraya kadar, bir kadının elini 
tutmuşsa ona gülümsemişse, o kadına karşı ömürboyu sorum­
luluk duymuştu. Karşı cinsten o kadar uzak bir ömür sürmesi, 
belki de bundan. 
"Kendimi tanıyorum," diye yazacak daha sonra küçücük 
defterine. Clea'yla birlikteyken daha iyi tanıyorum. Anto­
nia'nın muzu soyup içini yedikten sonra kabuğunu önüne ge­
len yere fırlatışına, o muzu birinin karşısında suratına baka ba­
ka yerken, kişiyi de, muzu da unutuşuna yabancıyım. Beni alı­
yor, bir çiklet çiğner gibi çiğnemek istiyor. Ona, neden evlen­
mediğimi, Nesrin ile ilişkimin otuz yıla yakın neden öylece sü­
rebildiğini anlatmam olanaksız. Antonia' dan korktum . Çok 
korktum. Fakat Clea. Onunla buluşmuştum. Tende buluşmuş­
tuk, sürmeliy di. 
Deftere, Hem N., hem C., diye yazarken ayrı ayrı ürper­
mişti. "Kendimi tanıyorum" dan öte hiçbir şeyi açıkça satırlara 
dökmeye yüreklenemedi. Clea' dan özür de dileyemedi. O olsa, 
belki açılabilirdi. Gitgide üstüne daha çok bastıran ağırlıklar­
dan kurtulabilirdi, Yunus'tan ... Yunus'u karşılamak, zamanının 
tümünü ona ayırmak, kimbilir belki de ondan gizli bir kadınla 
buluşmamak için Clea' dan uzaklaşmadı mı? Ya Yunus' un bu 
ilişkiden haberi olursa, diye korkuların en büyüğünü yaşadı. 
127