odamız olamadı. Büyüyüp de yuvamızdan teker te­
ker uçmaya başlayın caya kadar, yıllarca aynı odayı 
paylaştık ve eşyalarımızı yatakları mızın altındaki 
kocaman çekmeceleri mizde sakladık. Ama o ev sa­
yesindedir ki, her zaman temiz havada, kuşlarla, çi­
çeklerle, doğayla iç içe yaşadık, babamm bahçeye 
elleriyle diktiği ağaçlarla birlikte boy attık, birlikte 
büyüdük. İnanılmaz bir hasretle, işte o eve dönme­
ye başladım ben, hem de sık sık. Üst bahçede, ba­
baannemin gölgesinde sigarasını tüttürdüğü, salın­
cağımızın asılı olduğu iki büyük ceviz ağacının ara­
sında duruyorum ve çocukluğumu yeni baştan ya­
şıyorum. Çınarlardan birinin korunaklı dallarına 
kardeşlerimle yastıklar, tahtalar koyarak bir ağaç-ev 
kurmuştuk. Okuldan döner dönmez ilk işimiz ağaç 
evimize tırmanmak olurdu. İyi havalarda ödevleri­
mizi bile orada yapardık. Babamın eve dönüşleri ni 
de oradan gözlerdik, eğer onu karşılamak ve elin­
deki paketleri taşımak üzere çoluk çocuk Kandilli 
Vapur İskclesi'ııe gitmemişsek. 
Annem her sabah mor jarse sabahlığı ve özenle 
taranmış bukleli saçlarıyla, pırıl pırıl giyinmiş baba­
mı evimizin kapısında işine yoku ederdi. Biz ço­
cuklar da kapı önüne doluşurduk, babam, annem­
den sonra, yaş sıramıza göre yanaklarımıza birer 
öpücük kondursun diye. Babamla annemin yakın­
laşmalarına tek şahit olduğumuz anlar işte bu kapı 
önündek i veda fasıllarıydı. Bunun dışında biz an-
3