dikkatli okumak istedi. Gazeteye bakarken birdenbire, "Perihan 
bana bakıyor!" diye düşündü. Bunu nasıl anladığını çıkaramı-
yordu, ama Perihan'ın Nigân Hanım ile konuşurken, başkalarıyla 
konuşurken arada bir gözucuyla kendine baktığını, sanki orada 
olup olmadığını denetliyormuş gibi koltukta oturan kocasının 
gölgesini süzdüğünü biliyordu. Son günlerde neşelenir gibi 
olduğu, sakalını kestiği, yazıhaneye gittiği için Perihan'ın se­
vindiğini seziyordu. Ama şimdi, üzerinde gezindiğinijıişşettiği 
bakışın, bu sevinçten çok, tedirginlik taşıdığını da anlıyordu. 
Birden gazetesini topladı ve Perihan'ı önceden hissettiği gibi 
kendisine bakarken yakaladı. Perihan gülümsemeye çalıştı. Refik 
tekrar gazeteyi açtı, ama bu sefer dikkatini hiç toplayamach. 
Annesi ile Nermin konuşuyorlardı. 
Nigân Hanım: "Rüzgâr hızlanıyor!" diyordu. 
Nermin de: "Ya, ya, lodos çıkıyor," diyordu. 
Gazetedeki Almanya ve Avusturya hakkındaki bir yazıyı birkaç 
kere okuyarak onları dinledi. Yazı ^Almanya Avusturya'ya boyun 
eğecek mi?" diye soruyor, dışardaki rüzgâr hızlanıyordu. Refik, 
"Delireceğim galiba!" diye düşündü. Gazeteleri alıp odadan çıktı. 
Merdivenleri çıkarken, "Olmuyor, eskisi gibi olmuyor. Ne 
yapmalıyım? Hiçbir şey yapamıyorum. İğrenç bu!" diye düşündü. 
Yatak odasına girdi. Komodinin küçük ışığı yanıyordu. Küçük 
kız yatağında uyuyordu. On gün önce Refik'in hastalığının 
geçtiğine herkes inanınca onu yatağıyla beraber Ayşe'nin oda­
sından buraya getirmişlerdi. Refik elinde gazetelerle yatağın 
kenarında dikilip uyuyan kızını seyretti: Kız uykusunda kı­
pırdandı, birşeyler mırıldanır gibi yaptı, yüzünü buruşturdu, 
sonra rahatladı ve gene eski dertsiz uykusuna döndü. Refik 
yalağın başında oturup gazeteleri okumaya koyuldu. Biraz sonra 
merdivenleri çıkan ayak seslerini duydu. Terliğin kendine özgü 
yumuşak ve kararlı sesini tanıdı: Perihan geliyordu. Refik bütün 
bu gün, aylar sonra yazıhaneye gittiği, sinir bozucu dul kadına 
aklı takıldığı, derinden elerine hayalını düşündüğü bütün bu 
gün arkada kalsın, bitsin istiyordu, ama Perihan'ın ayak sesle­
rinden böyle olmayacağını anladı: Önünde daha vakit vardı. 
Perihan odaya girdi. Refik gene gazeteleri okumaya çalıştı, ama 
odanın içinde gezinen, perdeleri çeken, çekmeceleri açan, do-
254