karımın o gece oyun olduğunu bana hatırlatması ve o ısra­
rı ... İşte hep bunlar bile bile lades demekti. Üzüntüm arttıkça 
ben komikleşiyordum. Karımda taşkın bir galibiyet neşesi 
peyda oluyordu. 
xvın 
İstanbul'a indim. Fakat derin derin düşünüyorum. Ak­
şam eve mi döneyim, Cevher Hanım'ın davetine mi icabet 
edeyim? Düşündükçe sinirleniyordum. Eve dönsem mutlaka 
kanınla bir gürültü çıkaracaktık. Cevher'in yanına gitsem 
bu da Allarn e' ye karşı, "Ben sizdeyim. Sen de bize git ... " de­
mek olacaktı. İnsafla düşünülürse ben haksızdım. Hürrem 
Bey'in karımın yanına gitmemesi şartıyla ben gidip Cev­
her'le eğlenmeyi pek zevkli buluyordum. 
İnsan bazı noktalarda haksızlığını itiraf edecek kadar in­
saflı olsa da bu insafını fiilen gösterebilecek derecede cömert 
olamıyor. 
Fakat ne olursa olsun bu kötü durumdan çıkmak lazım­
dı. Nasıl çıkacaktım Yarabbim? Allame ile aramızda geçen 
macerayı hiç olmamış hükmünde tutmak mümkün değildi. 
Ben onun karısıyla olmuştum, o da benimkiyle ... Bu kar­
şılıklılık başka bir hususta olsa insan, "fit olduk" der, işin 
içinden çıkar. Ama nikahlı kadın hususunda bu değiştokuşu 
bir türlü zihnim kabul etmiyordu. 
Değil bir hal yolu bulmak, düşündükçe, mesele aklım­
la beraber büsbütün karışıyordu. Güç bela akşamı ettim. 
Nereye döneceğimi hala belirleyemedim. Cevher Hanım'ın 
yanına gitmeye de karar versem artık Beşiktaş'tan dönüp 
dolaşarak gizli yollar takip etmek külfetine hacet yoktu. 
Hürrem'in köşkünde hizmetçiler uyurluktan sonra küçük 
kapıdan oraya gidebilirdim. 
Allame bizim eve nasıl giriyordu? Ev kalabalıktı. Bunu 
pek merak ettim. Kimseye bir şey sezdirmeksizin karım bu 
sakallı zamparasını ne yolla içeri alıyor? Bu merakımı gider-
216