Hemen hemen bir irkilişle ayırdına vardığı kimsenin nereden kaynaklandığı bilinemeyen  
bir çekiciliği var. Oysa kadınlığı haykırmıyor. Pastel. Şu ân ise, hatta biraz ileri yaşta.  
Bundan olabilir mi? Hart, diye koparıp alan değil, hafif gezgin, biraz okşayıcı, usul usul  
yumuşak bir kucağa isteklen-dirircesine çağırgan. Çekici evet, bunu görebiliyor, dahası  
duyuyor. Gördüğü ve duyduğu bakışlarındaki incecik incecik ışık çakışlarıyla beliriyor.
O zaman, -başka ne olsun ki?- sağ el aşağı iniyor, çabucak tabağın yanına saklanıyor. Dil  
içeri çekiliyor. Gözkapaklan utan-gaçlaşıyor; belki bir karşıkoyuşun ağırlığı altında aşağı  
kayıyor; içteki ıssızlığı ister istemez dışa, tâ adamın gözbebeklerine sızdırmış bulunan  
gözler örtülüyor ya da sürekli ürperen ruhuna bir günışığı dilencisi olmaktan ürküyor.  
Ancak ses...
Fakat o bile, artık gizemli ataklığından hiçbir şey kalmamış bir ses:
"Özür dilerim, öyle ya, siz belki acıyı seversiniz..."
Çok üşümüş bir ses bu.
Öylesi üşüyor olmalı ki benim huysuz sevgilim, öylesi üşüyor olmalı ki, son atılganlığı  
ardından o da içerlerde bir yere kaçıp sıkı sıkıya örtünüyor.
Kimin aklına gelirdi?
Fakat, uzun zaman beklemeden de genişçe bir soluk alınabilir: Pamuk Prenses ya da  
Külkedisi değil bu kadın; takma kirpikleri yok.
Adam bakıp duruyor. Şimdi artık elsiz, dilsiz, bakışsız ve sessiz olana.
Ne acı, ne tatlı; ne sıcak, ne soğuk; ne ıssızlık ne de başka bir şey. Sol eldeki çatalın küçük  
bir tık sesiyle tabağın kıyısına bırakılışını izleyen büyük sessizlik. İçe çekiliş.
içte çırpınan küçük kız yüreği: Onu tanımıyorum, hayır tanıyorum onu. Şimdi kaç  
yaşında, nerede bilemiyorum, ama tanıyorum! Bana yanıldığımı söylemeyin öğretmenim,  
yanılmış olmak istemiyorum. Tenimden içeri, hiçbir yanımı dağıtıp yırtmadan sızabilecek  
kimse o, bilmelisiniz!
Adamın bakışında küçük bir değişim. Suyun deniz kestanesi üstünde salınışı; kabuktaki  
gelgitlerin nereye ait olduğunun belirsizliği. Suya mı, kendisine mi? Bu belirsizlik canını  
mı sıkıyor, tedirgin mi ediyor? Değil galiba. Yoksa, toplanıp masadan kalkmak, sokağa  
çıkmak aklına bile gelmez-
ken, -gelmediği için- sevinçli mi? Sanılmaz. Şaşkın? Belki, ama hangi anlamda? Henüz  
bilinemiyor.
Şu da var: O ilk atak uyarısına dek kadın da adamla ilgilenmiş değildir. Bir hoşnutsuzluk  
duygusuyla bile! Çünkü, rica ederim, böyle bir kalabalıkta kimseye masada tek başına  
oturma ayrıcalığı tanınmayacaktı nasıl olsa. Dolayısiyle bu masa da önünde sonunda  
kendisiyle kendinden sonra gelen müşterilerden biri, ikisi arasında bölüştürülecekti.
Öğlenin geç saatlerinde de gazeteciler, reklamcılar, genç işadamları, yayıncılar, hatta  
yayıncı-yazarlar ve firma -yazarlarla dolup taştığından, birbirine yabancı bulunanların da  
-bu sayılıp dökülenler birbirlerine nekadar yabancı sayılırlarsa artık- aynı masada  
oturtulabildikleri bir lokanta burası, içeri girildiğinde sizi takdire değer kapsamda bir  
uğultuyla kapı önünde bitivermesindeki dikkatini yabana atamayacağınız başgarson  
karşılayacaktır.
Bilir misiniz, atak ve tatlı masa arkadaşım, ben küçükken şefgarson olmak istermişim. Ah,  
ben tam tersi, güzellik kraliçesi! Buz pateni kraliçesi de olmak istemiştim, hatırlıyorum;  
yani, kraliçelik olsun da, inanın falcılar, dilenciler, sürtükler kraliçeliklerinden birine de  
razıydım bayım! Ben de şefgarson olmak istedimse, şefliğinden ötürü; aynı şey işte, hiç de  
tam tersi değil, tam tamına ayni; hepimiz şef olmak is-temişizdir çünkü; en üst ve tek.