düştükten sonra şifa bulmaz bir sarsıntıya mı uğramıştı? 
Hayır, "Damdan düştüğüm iyi oldu," diyordu arkadaşlarına, 
"Belki o gece düşünmeseydim aklım yerine oturmazdı." Aklı 
yerine iyice oturmuştu. Efe Rasim’Ie birlikte matematik kita­
bı yazıyorlardı. Kimdi bu Efe Rasim? Matematik Hocau’ydı. 
Onun dersinde Mustayfendi, arkadaşlarına tahtada ders ve­
riyordu. Efe Rasim, talebenin dilinden Mustafa’nın anladığı­
nı sezmişti: "Bu meseleyi bir de Mustafa anlatsın size baka­
lım." Peki Mustafa neden iyimserdi bu kadar? Rengi solmuş 
eski asker ceketiyle ve bunca ağrı sızıyla birlikte neden iyim­
serdi? Bütün bunların önemli olmadığını seziyordu herhalde. 
Başka şeylerin, meselâ matematik gibi güzellik taşıyan şey­
lerin önemli olduğunu, parasızlığın değil Fuzuli'nin ciddiye 
alınması gerektiğini düşünüyordu belki de. İnsan ters talihi 
için olsa olsa bir ‘Şikâyetname’ yazardı, o kadar. Ciddiliği, 
öğrenci arkadaşlarım da etkiliyordu. Tahtaya kalkınca bir 
hoca gibi davranıyordu, çiinkıi öyle hissediyordu. Demek ho­
calık daha o zamanlarda bile yakışıyordu Mustafa İtıan’a. 
Evet yakışıyordu, arkadaşları da onun hocalığını hissediyor­
lardı. "Muşta Efendi, ikinci satın nasıl yazdığınızı anlaya­
madım." Sinirleniyordu kııçiik hoca: "Canım daha iki dakika 
önce tekrarladım, neden dikkat etmiyorsunuz? Neden iyi 
dinlemiyorsunuz? Muşta Efendi, Efe Rasim’in sınıfla olduğu­
nu, kürsüde oturduğunu unutmuştu. Sınıfta öğrencilerin 
dalga geçmesine kızıyordu. Bolki o sırada geç kalmış bir öğ­
renci sınıfa girmeye kalksa, almazdı onu içeri, tıpkı yıllar 
sonra Teknik Ünjversite’de Teknik Mekanik dersini verirken 
yapacağı gibi.
Bahçedeki dut ağacının altında bir açık hava okulu aç­
mıştı arkadaşlarına. Eski Yunan’da olduğu gibi, çevresinde 
hayranlan, yürüyerek anlatıyordu: ’ Okumalısınız." Neden 
okusunlar Mustafa? Sen okuduklanm onlara anlatıyorsun 
ya. Olmaz. Bakın binlerce yıl önce bu topraklarda yaşayan