332 KADERİN CİLVESİ 
mükâfatlarını vermekte acele etmeyip de ceza hususunda ne­
den bu kadar çabuk bir sertlik gösterdiğini anlayamıyorum. 
Eğer her günahı böyle çarçabuk bir ceza karşılasaydı dünyada 
bir tek günahlı insan kalmazdı. Hatta isyanda ben biraz daha 
ileri varacağım. Allanın mükâfatına lâyık bulduklarını en zi­
yade günah işlemiş olanların arasında buluyorum. 
Allaha, her şeye karşı bu isyan, cahiî kadınlarımızın, ma­
sum çocuklarımızın ruhlarına kadar nereden girdi? 
Nefsinin ihtiyacı insana başka kederleri çabuk unutturu­
yor. Yine kendi yağımızla kavrulmaya başladık. Gide gide ya­
ğımız, suyumuz da kalmadı. Artık kıkırdıyorduk. 
Şemî'nin zamanında şenlikle, bollukla, deyimimi hoş görün, 
hatta bereketle işleyen kapımızın zili artık çok seyrek olarak 
çmgırdıyordu. 
Bir gün acı acı öttü. Eski istekle onu açmaya koşan yoktu. 
Kendim gittim. Kanadı aralayınca kadın erkek iki yabancı si-
' ma ile karşı karşıya geldim. 
Solmuş fulya demeti rengini almış sarışın, pembe fakat 
buruşukça, yanak kemikleri çıkık bir Rus veya Leh karısı. 
Türkçesi kıt olduğunu anlatır bir şive ile: 
— Babam Selâhlı Efendim buğda otuğuğ? 
Sorusu çetrefil ama anlaşılmayacak gibi de değil. Baba 
Salâh Efendi burada mı oturur, demek istiyor. Beni soruyor. 
Silmem neden bu tuhaf şiveli sonda bir uğursuzluk hissettim, 
kalbimin cızladığını duydum. 
— Burası, dedim. 
Kadın: - • Kigiyoguz içegde vağ söyleyecek çok lâkığdı. 
ikisini de içeri aldım. Yorguna benziyorlar. Kahve, sigara 
her neyse âdetimiz gereğince ikramda bulunduk. 
Rus delikanlısı hiç Türkçe bilmiyoır. Biz'mle konuşabilmek 
için bu Lehli kE.dmı yanına tercüman almış. Meğerse bunlar 
insanlık adına bize büyük bir kara haber vermeğe gelmişler. 
(Şahtım pahtım) ların eski sermayelerine benzeyen bu kadının 
uğursuz ağzından işittiğim ilk haber şu oldu: 
— Senin kız, evladlağ ikisi de öldü. 
Kadının çetrefil dilinden dinlediğim mutsuz çocuklarımın 
acıklı maceralarının özeti işte şu: