seni tan ımıyoruz!" 
Derviş sükunetle yan ıt vermiş. "Ben kendimi tan ıyorum ya, 
önemli olan o. inan olsun, şayet öbür türlü olsayd ı, yani siz 
beni bilseydiniz ama ben kendimi bilmeseydim, çok daha fe- 
na olurdu." 
Varsın Konya halk ı beni tan ımasın. Ben kendimi tan ıdığı- 
ma göre her şey yolundayd ı. Nefsini bilen, O'nu bilirdi. 
Yirmi Üçüncü Kural: Ya şadığımız hayat elimize tu- 
tuşturulmuş rengârenk ve emanet bir oyuncaktan iba- 
ret. Kimisi oyunca ğı o kadar ciddiye al ır ki ağlar, peri- 
şan olur onun için. Kimisi eline al ır almaz şöyle bir 
kurcalar oyunca ğı, kırar ve atar. Ya a şırı kıymet verir, 
ya kıymet bilmeyiz. 
Aşırılıklardan uzak dur. Sufi ne ifrattad ır ne tefrit- 
te. Sufi daima orta yerde... 
Yarın sabah ben de herkesle beraber büyük camiye gidip 
Rumi'yi dinleyece ğim. Dedikleri kadar mahir bir hatip olabi- 
lir ama eninde sonunda her hatibin sözlerinin derinli ği, onu 
dinleyenlerin ne anlad ığıyla ölçülür. Vaaz dinlerken duymak 
  
197 
istediğini duyar insan. Hâlbuki esas kula ğa hoş gelmeyen 
sözlerde keramet vard ır. Kanımca Mevlâna’n ın vaazlar ı, ısır- 
gan otlar ı, devedikenleri, fundal ıklarla süslü bir yabani bah- 
çe gibidir. Oraya giren her misafir gözüne ho ş görünen çiçek- 
leri derer, geri kalan otlara bakmaz bile. Dikenli, kaba görü- 
nümlü bitkilere meyledenlerin say ısı pek azd ır. Oysa şu 
âlemde nice derdin devas ı işte bu tür bitkilerden elde edilir. 
Aşkın bahçesi de böyle de ğil mi? Şayet yaln ız hoşlukları, 
kolaylıkları toplayıp, zorluklar ı bırakırsak buna "a şk" dene- 
bilir mi? Güzeli sevip çirkini elinin tersiyle itmek en kolay ı. 
Esas mesele iyiyi de kötüyü de sevebilmek; ayr ım yapmadan. 
Sadece ho şumuza giden şeylere şükretmekte ne var? O kada- 
rını Belh'in köpekleri de yap ıyor zaten. Kemik verirsen sevi- 
niyor, şükranla kuyruklar ını sallıyorlar. İnsan şüphesiz ki 
bundan fazlas ını yapabilir. İyinin ve kötünün ötesine geçmek 
mümkün! Bir yer daha var: Tüm s ıfatların mânâsını yitirdi- 
ği bir ba şka boyut! 
Yarın Rumi'yi görece ğim. 
Ey Mevlâna! Kelimelerin, harflerin, mânâ âleminin efen- 
disi! Ey dünyan ın sarraf ı! 
Bakınca yüzüme görecek misin beni? 
Gör beni! 
Gör beni! 
Rumi 
Konya, 30 Ekim 1244 
Bu can tende durdukça Tebrizli Şems ile tan ıştığım günü 
unutmayaca ğım. Cemâzeyilevvel'in son günleriydi. Havada 
ayaza yak ın taze bir esinti vard ı. Rüzgâr sonbahar ın tüm 
azametiyle ilerlemekte oldu ğunu muştuluyor, u ğulduyordu. 
  
198 
  
199 
  
 
  
Cami her zamanki gibi h ıncahınç kalabal ık, saflar s ıkışık- 
tı. Ne zaman bu kadar çok insana seslenmem gerekse, cema- 
atimi ne dü şünür, ne dü şünmemezlik ederim. Arada incecik 
bir çizgide konumlan ırım. Bunun tek yolu var: Dinleyicileri