Soluk bile almıyorlar, şafağın içinde aydınlık bir su damla­
sı gibi duran, üstlerine inecek kılıcı bekliyorlardı. Memo üç ke­
re var gücüyle kılıcım sevgililerin üstüne kaldırdı, geri çekti. 
Bir türlü eli varıp da kılıcı onların üstüne indiremedi. Onların 
kendisini gördüğünü ve biraz daha biribirlerine sarılıp kenet­
lendiklerini, böylece ölümü beklediklerini görüyordu.
Gene sarayın kapısına, ata gitti, gene kılıcını çekti. Nöbetçi­
ler nöbet değişiyorlardı. Memo delicene bir hızla yalınkılıç, 
gözleri dönmüş, bir attan zindana, bir zindandan ata uğunarak 
gidip geliyor, iri kılıcından şimşek pırıltıları savruluyordu.
Sonunda kılıcı zindanın mavi çinke taşma vurdu, kılıçtan 
çıkan çınlamayı bütün saray, bütün Beyazıt duydu. Kılıç tuz 
buz olup her parçası bir yana saçıldı.
Eski nöbetçi kulübesine geldi. Biraz daha hayran baktı on­
lara. Şimdi iyice yumuşamış, eski ermiş haline ulaşmıştı.
Bitkin bir sesle:
"Sabah oldu, daha ne uyuyorsunuz?" diye onları uyardı. 
Onlar biribirlerine sokulmuşlar, daha gelecek felaketi bekliyor­
lardı.
"Sabah oldu, haydin kalkın, birisi görecek... Çabuk olun," 
dedi, çıktı gitti.
Sevgililer de altın sevgi bulutunun altından çıktılar. Gülba- 
har sarayın kapısına koştu. At orada, öylecene rahat duruyor­
du. Günün ilk ışıklarıyla takımlarının gümüşü, sırması, altını 
bir parıltı cümbüşünde yanıyordu.
Gülbahar doğan güne olanca mutluluğuyla uzun uzun ge­
rindi.
Bu at geldi, artık Ahmet gidecekti. Bir daha hiç hiç Ahmedi 
göremeyecek, bütün bir ömrün mutluluğu bu kadar az süren 
bir sevgide kalacaktı. Bütün bir ömür dönüp dönüp bu gecenin 
tadını yaşayacaktı.
Gülbahar:
"Çok şükür şu doğan güne, çok şükür şu parlayan dağa, 
çok şükür Yaradana," dedi. 'Bu da yeter. Çok şükür..."
Gün doğmuş, bir minare boyu kalkmıştı. Kürt beyleri se­
vinçli, ağır, dik, bellerinde uzun, kaba kılıçları saraya birer iki­
şer geliyorlardı. Her gelen sarayın kapısındaki atm çevresinde
65