mıydı? Huygens'in bu varsayımı, fotoelastisite olayın açıkla 
maya yeterli oldu.
"Huygens’in varsayımına göre bir ışık kaynağından çıkan 
ışık her doğrultuda rastgcle titreşim yapar, bu titreşimler 
düzenli bir duruma getirilebilirse, bu yeni düzenli ışığa ‘pola­
rize ışık' denir. Işık kaynağının önüne konulan süzgeç bir 
levha bu düzeni sağlar ve bu levhaya da ‘polarizer’ denir. 
1930 yıllarında düzgün olarak polarize ışık verebilen büyük 
Polaroid levhaların bulunuşu, fbtoclastisitenin de gelişimini 
sağladı. Bir ışık kaynağının önüne birbirine dik iki polaroid 
levha konuluyordu; ‘polarizer’ ve ‘analizer’ denilen bu levha­
larla ışık kaynağı, polariskop adı verilen ölçme âletini mey­
dana getiriyordu. Polariskopla, üzerinde yük bulunan cam 
bir levhaya bakılınca renkli çizgiler görülür. Yüklü olmayan 
bir camı ışınlar aynı hızla geçerler; camın üstüne bir yük ko­
nulunca, camın içinde meydana gelen ‘gerilmeler’ yüzünden 
ışık her noktadan aynı hızla geçmez ve dolayısıyla çizgiler 
ortaya çıkar. Yani camdan geçen ışıkla gerilmeler arasında 
bir ilişki vardır.
"Camın dış kuvvetlerle yüklenmesi zor oluyordu; çünkü 
cam bu bakımdan çok duyarlı bir cisim değildi. Camdan da­
ha duyarlı ve daha kolay işlenebilen ‘sellüloid' bulununca iş­
ler biraz kolaylaştı. Fakat sellüloidin üstündeki yük kaldırı­
lınca 'gerilme çizgileri’ kayboluyordu. 1936’da Oppel, ‘ gerilme 
donması’ metodunu buldu. Oppel, plastikten üç boyutlu bir 
model yaptı ve bunu yavaş yavaş 100 dereceye kadar ısıttı. 
Bundan sonra cismi dış kuvvetlerle yükledi. Oda sıcaklığına 
kadar soğutulan modelde 'şekil değiştirme' ve ‘gerilme’ çizgi­
leri kaybolmadı. Artık bu modele istenildiği zaman polaris­
kopla bakmak ve cismin hangi bölgeleri daha fazla zorlanı­
yor, her zaman görmek mümkündü. Model testere ile kesili­
yor ve elde edilen dilimlerde, cismin her noktasındaki ‘geril­
me durumu’ bulunabiliyordu.1 ’
1S3