"Ölmemiş.  Senin  benim  gibi  değil  ki o, boş yere  evliya  olmamış 
herhalde."  Az evvel  ettiği  tövbelerin  hatırına  sesini  yumuşattı  yeni-
den. "Fırlatmışlar  dervişi.  O hızla  gitmiş  surların  üstüne,  yapışıver-
miş. Düşmemiş  yani.  Ellerini  ayaklarını  iyice  açmış,  böyle  örüm-
cek gibi  tutunuvermiş  o kalın  duvarlara.  Surların  üstü  kum  gibi  Bi-
zans askeri  kaynıyormuş.  Dervişi  görünce  zehirli  oklar  atmışlar.  Bir 
tanesi  bile  isabet  etmemiş.  Ateşli  oklar  yağdırmışlar  bu sefer.  Oklar 
nereye  düşse,  orada  yangın  çıkmış.  Otlan  tutuşturmuşlar,  ağaçları 
yakmışlar,  kıyamet  gibi  cayır  cayır  yanmış  ortalık  ama  bir şeycik 
olmamış  dervişe.  Saçının  teli bile  tutuşmamış.  Semender  gibi  dur-
muş alevlerin  içinde.  Uzaktan  bakıp  bakıp,  Fatih'in  askerlerine  gü-
lümsemiş.  Akşama  kadar  dualar  etmiş.  Akşam  güneş  batarken,  na-
mazını  da kılmış." 
"Duvara  yapışmışsa  nasıl  namaz  kılıyor  ki?"  diye  cırladı  7,5-Ya-
şındaki. 
"Gözleriyle  kılmış  namazını,"  dedi  Hacı  Hacı  dik dik bakarak. 
"Anneanneniz  rahmetli  de gözleriyle  kılardı  namazını.  Eğilip  kal-
kamayanlar  öyle  .yapar.  Sonra  namaz  bitince  demiş  ki 'Allahım  al 
şu canımı,  beni  boşluğa  çevir!'  Allah  duasını  kabul  etmiş,  hemen  bir 
şimşek  çakmış  gökyüzünde.  Hani  Bizans'ın  yağmur  gibi  okları,  o 
kadar  yakın  mesafeden  üstüne  üstüne  fırlatılmıştı  da, bir tanesi  bi-
le isabet  etmemişti.  Ama  şimdi  ta nerdeki  şimşek,  gökyüzünden  gel-
miş, tam isabet  etmiş  üstüne.  Kül  olmuş  derviş.  O zaman,  onun  dur-
duğu  yerde  böyle  kocaman  bir oyuk  oluşmuş  duvarda.  Fatih'in  cen-
gâverleri  gözlerine  inanamamışlar.  Günlerdir  açamadıklan  delik, 
dervişin  sayesinde  böyle  birdenbire  açılıvermiş  surların  üzerinde. 
Hemen  o boşluktan  içeri  dalmışlar;  kâfirlerin  kumandanını  kılıçtan 
geçirip,  şehri  almışlar.  Kadınlara,  çocuklara,  ak sakallı  papazlara 
dokunmamışlar.  Sonra  Fatih  Sultan  Mehmet  hazretleri  İstanbul'a 
yerleştikten  sonra  işte bu dervişin  fedakârlığını  unutmamış.  Ona  bir 
türbe  yaptırmak  istemiş.  Lakin  dervişin  cesedi  yokmuş.  'Cesedi  ol-
mayınca  mezarı  nasıl  olacak,  neyi  gömeceğiz?'  diye  homurdanmış 
askerler." 
Evdeki  tek kız ve en küçük  çocuk  olmanın  kendisine  sağladığı 
ayncalıklan  en son  damlasına  kadar  emmeyi  huy  edinmiş  5,5-Ya-
şındaki,  korkudan  camlaşmış  gözlerle  dedesine  bakıyordu.  Her  gün 
121