daydı. Memed delikten suya süzülüverdi. Suya inerken hiç mi 
hiç bir ses, bir çıtırtı çıkarmamıştı.
Kulaksız karanlığa ver ediyordu kurşunu, keyifliydi. Me- 
medin kurtuluşu onu ta derinden sevindirmişti. Bir sevinçle 
dolup dolup taşıyordu. Ver ediyordu kurşunu.
Kulaksız, ne olur ne olmaz, diye kurşunu sabaha kadar kes­
medi. Yağmur dinmişti. Tanyerleri ışıyordu. Karardığa alaca göl­
geler düşmüştü. Yüzbaşı Faruk elinde ne kadar silah varsa, hep­
siyle değirmene saldırdı. Bombalar, kurşunlar yağdı değirmene. 
Bu, bir on dakika kadar sürdü. Değirmenden ses şada gelmiyor­
du. Beklediler, ses gelmedi. Uzun, sabırları taşıran bir bekleme ol­
du. Asım Çavuş değirmene bağırdı. Hiçbir karşılık alamadı. Me- 
medin bir oyunundan korkuyorlardı. Var güçleriyle bir daha sal- 
dırddar değirmene, kurşun, bomba yağdırddar, değirmenin ön 
duvarım baştan ayağa yıktılar. Değirmenin bir yam bir taş toprak 
yığını oldu, değirmenden çıt çıkmadı. Asım Çavuş konuştu, Yüz­
başı Faruk konuştu, taşta ses var, değirmenin içinden ses yok.
Asım Çavuş:
"Vurduk," dedi. "Çok acıdım bu delikanlıya Yüzbaşım." 
Yanaklarından boynuna iki iri damla yaş süzüldü aktı. "Yazık!"
Yüzbaşı:
"Bu kadar mı severdin onu?" diye sordu.
"Bilmem."
Gene de sabırsızdılar. Günün doğmasmı bekliyorlardı.
Gün doğdu. Asım Çavuş bağırdı. Ses gelmedi. Asım Çavuş 
ayağa kalktı. Bacakları titriyordu. Yürürken yalpalıyordu. 
Adımlarım korka korka, üzüntüyle attığı ta uzaktan belli olu­
yordu. Memedin ölüsünü görmeye dayanamayacaktı. Değir­
menden ses kesildiğinden bu yana belki on beş yaş kocalmıştı. 
Yüreğinden kan gidiyordu. Ağı gibi bir hüzün çökmüştü yüre­
ğinin başına. Değirmenin on adım ilerisinde durdu, "Memed" 
diye bir daha ona seslenmek istedi. Ağzım açamadı. Dişleri ke­
netlenmişti. Orada durmuş kalmıştı, bir adım atamıyordu ileri. 
Biliyordu, Memed yalnızdı. Kurşunlar kesildikten sonra da bir 
yere kaçabilmesinin mümkünü yoktu. Memed ölmese karşılık 
verirdi. Demek ki vurulmuştu. Asım Çavuş: "İnşallah yaralan­
mıştır," diye içinden geçirdi.
281