iki avucu içine alıp kötü kötü düşünmeye başladı. Üstlerinde 
bir kartal dönüyordu. Kanatlannı germiş ... 
Memed öfkeliydi: 
"Siz kalın," dedi, mağaradan aşağı inmeye başladı. Deli gi­
bi, koşarak iniyor du. 
Iraz Hatçeye çıkışıyord u: 
"Kör olası," diyordu, "ne istiyorsun oğlandan? Oğlan zaten 
başı kayısı olmuş. Bir de senin derdin. Candarmalar aman ver­
mez. Bir de senin derdin ... " 
Hatçe ağzım açrnıyordu. 
Öğle sonu Iraz dışan çıktı. Çıktı ki, ne görsün ! Memedin 
bir top kara çalısı dışarda durup durur. Delicesine aşağılara, 
karlı ovaya, avazı çıktığı kadar bağır dı. Memed çoktan gitmişti. 
Bağırdı bağırdı, Iraz içeri girdi, kendisini yere attı. 
"Bir felaket," dedi, ''bir felaket geliyor. Korkuyorum ki bir 
felaket geliyor. Çalıyı unutm uş. Tipi de yok ki izini örtsün. Ha­
va dupduru. Tipi de yok. Gideyim desem, izini kapatayım de­
sem, ben onun geçtiği yerlerden geçernem ki ... " 
İkinci günün gecesi Memed geri geld i. Renk menk kalma­
mıştı. Getirdiği yükün altında ezilmişti . 
"Çok korktum," dedi. "Çalıyı unutmuşum, bir aşağı indim 
ki ... Geri dönüp izin üstünden çalı çeksem, karanlık kavuştu 
kavuşacak. .. Sizi merak ettim, hemen döndüm. TopalAlinin ya­
kasını candarmalar bir türlü bırakmıyorl ar, iz sürdürüyorlar­
mış, benim izimi. Bundan korkuyorum. Bir iz görürse dayana­
maz. Alır getirir. Bana, aman kardaş çalı çek, dedi. Anladım ki 
dayanamayacak Korkuyorum. Hele şu zamanda ... İş kötü." 
Iraz: 
"Bu gavurluğu yapmaz gayri Topal Ali. Korkma canım. To­
pal senin için canını verir. " 
M em ed: 
"Biliyorum verir ama, gene de iz görürse dayanamaz . Bu 
Topalı daha ilk günden vurmalıymışım ama ... " 
414