konağın kapıları açılıyor, onlar gittikten sonra da bir iyice kilitleniyor­
du. Sarıoğlu Süleyman büyük Beylik çadırını konağın geniş avlusuna 
kurdurmuş gene onun içinde oturuyordu. Nedense bu konağa bir tür­
lü ısınamamıştı. Konağını çok seviyor, onunla övünüyordu ama, o ka­
dar. Konak oturmak için değil, ağır misafirler içindi. 
Bu çadır da konak kadar, konaktan daha da ünlüydü. Yedi direk­
liydi. Her bir direği bir türlü işlenmişti. Her bir· direğine bir başka 
türlü değerli taşlar çakılmıştı. İçi kaplan postlarıyla döşeliydi. Çadırın 
içini öyle güzel kilimler süslüyordu ki, bu. kilimieri aşiret Horasandan 
gelirken birlikte getirmiş diyorlardı. Öylesine eski ve güzel. Horasanlı 
kilim ustaları öylesine renk, nakış vurmuşlar ki bu kilimiere Horasan 
toprağının tekmil renkleri, kökleri, y�rakları, çiçekleri, kokuları bü­
tün ışıltılarıyla birlikte gelmişti. 
Süleyman Bey bu kilimiere bakıyor bakıyor da : 
"Şu dünyada 'renk, ışık komamışlar da bu kilimiere vurmuşlar," 
diyordu. "Şu kilimiere bakıp da anlayalııu'. Horasan toprağı ne ulu bir 
topraktır. Bir ne erenler, bir ne ışıklar · toprağıdır. Ne kutsal bir top­
raktır. Bakıp da anlayalım." 
Süleyman Bey ölünceye kadar 'konak ta kimse oturmadı. Konak· 
kız oğlan kız ve kapalı kaldı. Konakta kimse oturmadığı sürece de tek­
mil Anavarza yöresi aşiretleri bu konağı kendilerinin saydılar. Ve ko­
nak onların· gözünde büyülü bir Peri Padişahı sarayı gibi her sabah, 
her akşam balkıdı durdu. 
Savrun suyunun öte geçesini, Küp tepeyi yurt tutmuş Akyollular 
da kendi tepelerine Sarıoğlu konağı gibi öyle güzel, öyle ince, öyle 
parlayan bir konak oturtamadılar Çukurun düzüne. Akyolluların ko­
nakları da büyüklüğüne büyüktü ama, belki de Sarıoğlu konağından 
daha da büyüktü ama, olmuyordu. Otelcisi gibi tutmamıştı. Öyle göz 
kamaştırıcı değildi. Bir de konak biter bitmez Akyollu Beyleri konağa 
girip oturuvermişlerdi. İşte aşiretler bunu yutamamışlar. 
"Görmemişin bir çocuğu olmuş da onu tutup hacaklarından iki­
ye ayırmış," demişlerdi. 
Sarıoğlulada Akyollu Beyleri can düşmanıydılar. Aralarında kan 
gütme vardı. Kim kimi nerede görürse vuruveriyordu. Bu kan gütme 
ne zaman, nerede, niçin başlamış kimse bir şey bilmiyordu. Böyle gör-
müşler, böyle sürüp gidiyordu. · 
104