Bakalım yarın akşam yine pencereden pencereye hiçbir ek­
randa benzerine tesadüf edilemeyecek nasıl bir sinema izle­
yeceğiz? Gel Şadan, gel... Meseleyi onlardan evvel biz kendi 
lehimize halletmeye uğraşalım. 
Cevher Hanım yürüdü. Ben orada taş gibi donup kal­
dım. Kendi karımı ona terk etmek şartıyla alimin karısına 
sahip olmak, ananemize sığmayan bu trampa, Şarklı ruhu­
mu eziyordu. 
Ertesi gün sabahleyin yine çarçabuk savuşurken karım: 
-Şadan, böyle erkenden nereye? 
-Mühim birişim var, Köprü'de birini göreceğim. 
-Gazetede okudum. Yine bu akşam opera var. 
-Biliyorum. 
-Gitmeyecek misin? 
-Bakalım ... 
-Bakalıma bırakma, mutlaka git. 
-Niçin zorluyorsun? 
-Senin eğlenmen için. 
-Teşekkür ederim, fakat ya giderim ya gitmem ... 
-Rica ederim git! 
-Israrını biraz tuhaf buluyorum. 
-Bunda hiç tuhaflık yok. Geçen defa kendi arzunla git-
tİn. Bu sefer de benim hatının için git! 
-Sabiha, o kadar üstüme varmal Zorlamak arzuyu öl-
dürür. 
-Senin arzun zorlamayla ölecek türden değildir. 
-Demek gitmemi çok istiyorsun? 
-Çok ... 
-Öyleyse seni memnun etmek için gideceğim. 
-Çok teşekkürler . 
Yürüdüm. Çehremin çok bozulduğ unu, asabi hareketle­
rimle gülünç tavırlar aldığımı hissediyordum. Karım arkam­
dan birbiri arkasına kandilli kahkahalar salıverdi. 
Evet ... Doğru düşünülürse ben artık haline gülünür bir 
koca olmuştum. Allame'nin güya İstanbul'a gitmek için 
opera akşamını seçmesi, belki farkında olmam korkusuyla 
215