küçümseyerek bakarlardı. Bu züppeydi. Her gün en şık kravat 
ceketle gelir, pipo içerdi. Öteki cüce hastalıklı bir şeydi. Göz­
lüklerinin arkasından bir bakışı vardı, şeytandan farksız... Biz 
-birinci sınıftaydık. Hatırlıyorum bu ukalâ takımını... Ileı şeyi 
küçümserlerdi. Gene en iyisi şu Refik'ti, önün iyınıyetli bir hali 
vardı, ama anladım şimdi: Alıklıktan, hödüklükten öyleymiş!" 
"Yetek artık, yeter!" diye Ömer bağırdı. Sonra birden şöyle 
düşündü: "Birazdan Refik gelecek. Duymasın bu çirkinlikleri, 
ona göre değil böyle şeyler!" 
"Bak, bak, arkadaşına toz kondurtmuyor! O alık, hödük 
Nişantaşlı sosyetiğe toz kondurtmuyor. Herif o lokum gibi karıyı 
bırakmış, buraya gelmiş. Niye gelmiş? Ağlamak için... Kürtlere, 
açlara, memleketin sefaletine bakmak için... Köyü kalkındırmak 
için yazılar yazıyor, ağlıyor. O karı kılıklı Alman'a gidiyor, ağlıyor. 
Oğlum, madem tüccarsın İstanbul'da paşa paşa otur, işlerini 
yürüt, o lokum gibi karının yatağını boş koyma! Hayır, olmaz! 
Buraya gelip ağlayacak!" 
Ömer: "Sus, ulan, sus!" diye bağırdı. 
Enver gözünün ucuyla Ömer'e bakıp aceleyle ekledi: "Hödük 
herif, canım. Bir de defter tutuyor biliyor musun? Hâtıra defteri... 
Masasının üzerine koymuş. Geçenlerde açtım baktım. Gülmekten 
ölürsün!.. Herif nereye baksa ağlıyor. Vah sefelat, vah bu 
memleket, yazmış!.. Arada sevgili karıcığım da yazmış! Gül­
mekten donuma ediyordum! Karının adı da Perihan. Peri gibi 
bir lokum! Yatağı da boş değildir canım. Bu sosyetikleri bilirsin. 
Birini çağırmış, demiştir ki: 'Ben gidiyorum, ama sen bizim 
Periyi...'" 
Birden Ömer sandalyeden fırladı. Enver'e doğru yürüdü. 
Yürürken gözünün önünde bazı kavga sahneleri canlandı. 
Kavgacılar, kavgadan önce birbirlerinin gözlerinin içine bakarlar, 
ağır ağır yürürlerdi. Enver de ayağa kalkmıştı. Ömer: "Sarhoş 
olduğu için onu belki yere yıkabilirim!" diye düşündü. Sonra: 
"Salih ayırır!" diye mırıldandı. Hiç kavga etmediğini aklından 
geçirdi ve Enver'in de dövüşmek istemediğini anladı. "Dövüşmek 
çok aptalca bir şey olur!" diye düşündü. "Tekmeleşiriz... İkimiz 
de birbirimize vururuz... Kimin kazandığı anlaşılmaz... Şişeler, 
bardaklar kırılır... Refik de onun yüzünden kavga ettiğimi..." 
353