VII. 
öte/yan 
Yazar da, nesli tükenmeye yüztutmuş bir okurun ince ilgi­
sinden esrikleşmişti, deniyor. 
Bu okur, umudunu yitirdiği, artık hiç beklemediği bir an­
da belirmiş; gecelerboyu sayfalar, kargacık burgacık yazılar 
arasında uğuldarken çatılara, bacalara, kalın duvarlara çarp­
maktan aldığı yaralarını berelerini sarmış, örselenmiş ruhunu 
kekik yağı, ardıç katranıyla ovmuş, ondan özenini esirgeme­
mişti. Üstelik kendisine yüreğini açmış, kaybını, bu kayıptan 
duyduğu derin kederini, tedirginliklerini dile getirmiş, yok 
olanın ardından avunabilmek için ona başvurmuştu; herkesin 
kaldırımlara atmaya kalkıştığı bir sırada onu adam yerine 
koymuştu. 
Geceyarısından sonra, Doktor Asafın evinden hafif salla­
narak çıkmış. Hani sanki, alacağını almış, yükünü tutmuş bir 
doygunlukla karanlıklara dalmış. Rüzgar kulaklarına artık gi­
zemler değil, giziller fısıldıyormuş; dudaklarına ise ıslıklar do­
lanmış. Yaprak hışırtıları ortasında üzüm bağlarının yamaçla­
rından aşağı inerken, ıslıkla çaldığı havanın: 
His var mı bu alemde nekahet gibi tatlı? 
dizeleri üstüne kendisinin öylece, adımlarının ahengine uyarak 
çıkarttığı bir beste olduğu sanılıyor. Hatta: İşte, Bach oldum, It­
ri oldum! İşte Schubert oldum, Haydn, Dede Efendi, Kul Mus­
tafa oldum! İşte, ha Vivaldiiii, ha been, diyesi... 
190