liği yaptığı sırada Vâlâ Nurettin'le birlikte yazmıştır. Vâlâ Nurettin şiirin 
yazılış biçimi ve gerekçesini şöyle açıklamaktadır: 
«— Nâzım, yahu! Kafiyelerin ilk mısra sonlarında olması şart mı? 
demiş bulundum. Şunları başka tarafa çeksek çekiştirsek...» 
«Bu, önerimin sonucu, klâsik dışı bir ortak dizdiri kaleme alındı.» 
(VN, S. 139). 
Şiirde her mısranın sonundaki sözcük onu izleyen mısranın ilk söz­
cüğü ile uyaklıdır. 
Nâzım Hikmet de bu şiirle ilgili anılarında şunları söylemektedir: 
«Anadolu'ya, işgal altındaki İstanbul'dan geçişimde ve bilhassa Bo-
lu'ya gelip halkla, hele köylüyle yakından temasımda ve Sovyet Rus­
ya'da olup bitenleri kulaktan duyup, Marks'ın, Lenin'in isimlerini filân 
da işitişimde, şiirle yeni şeylerin, şimdiyedek söylenmemiş şeylerin ifade 
edilmesi gerektiğini sezdim. Bu işte ilkönce beni yeni öze göre yeni bir 
şekil bulmak meselesi ilgilendirdi. Şekilde yenilikler daha kolaylıkla 
yapılır genel olarak. İşe kafiyeden başladım. Kafiyeleri mısraların so­
nunda değil de, bir sonda bir başta denedim. Misal: 
«Yıldızlarla ufka sarkan beyaz, dümdüz bir g e c e/s a a tl e r c e 
nasıl koşmak arzusunu verirse...» (EB, S. 11). 
Bu şiir 1929'da Halk dergisinde Hikmet-Nurettin imzasıyla yayım­
lanmıştır. Daha sonra VN (S. 139-140) yayınında yer almıştır. EB, KS ve 
DY yayınlarında bulunmamaktadır. [AB]. 
296