Eniştemin soka ğı -b ırak ın "benim soka ğım" demeyi, Şeküre'nin soka ğı bile diyemiyordum hâlâ- iki günlük 
aradan sonra, daha da yabanc ı ve uzak bir yer gibi gözüktü bana. Ama sa ğ salim Şeküreme kavu şmam ın sevinci 
ve katil bulunmu ş say ılabileceğine göre, bu gece canan ımın yatağına girebilece ğim mant ığı, beni bütün âleme 
öylesine yakla ştırıyordu ki nar a ğacını ve tamir edilmi ş kapal ı kepengi görünce derenin öte yan ına seslenen bir 
çiftçi gibi ba ğırmamak için kendimi tuttum. Şeküre'yi görünce "Melun katilin kim oldu ğu anlaşıldı," diye söze 
başlamak istiyordum çünkü.. 
Avlu kap ısını açt ım. Kap ının g ıcırtısından m ı, kuyunun kovas ından su içen serçenin gams ızlığından m ı, evin 
karanl ık halinden mi bilmiyorum, ama on iki y ıldır yapayaln ız yaşayan bir adam ın kurt sezgisiyle evde kimsenin 
olmad ığını anlad ım hemen. İnsan yapayaln ız kald ığını ac ıyla anlar da yine de bütün kap ılar ı, dolaplar ı, hatta 
tencere kapaklar ım bile bir açar kapar ya. Öyle yapt ım. Sand ıklara bile aç ıp bakt ım. 
Bütün bu sessizlik boyunca tek i şittiğim şey, h ızla atan kalbimin gümbürtüsüydü. Ununu elemi ş, eleğini 
asm ış bir ihtiyar gibi en uzak sand ığın dibinde saklad ığım k ılıcımı çıkar ıp kuşanınca bir an huzur buldum.