253
“Harika!” dedi Azur, ellerini ovuşturarak. “Gördüğüm ka­
darıyla hepinizde özgüven patlaması var.”
Kemik gözlük çerçevesinin ardında ışıltılı gözleri, deli­
ce çağlayan bir deredeki çakıl taşlarını andırıyordu. Ses to­
nu, uzak ülkelerden geri dönmüş de maceralarım dostlarıyla 
paylaşan bir kâşifınki gibi, dalga dalga yükseliyordu. Bu se­
minere kaydolma cesaretini gösterdikleri için bütün öğrenci­
leri kutladı. Sonuna kadar gitmeye azmedeceklerini umduğu­
nu da söyledi. Konuşması o kadar rahat ve öyle hızlıydı ki ne 
zaman şaka yapıp, ne zaman ciddi olduğunu anlamak zordu.
“Belki saymışsmızdır, sınıfta on bir kişisiniz -  özellikle on 
bir, çünkü on, mükemmel bir rakam ve mükemmellik sıkıcı 
bir şey.” Hoşnutsuz bir ifadeyle etrafa bakındı. “Anlaşılan işi­
miz var. Ne o öyle, ısırılmaktan korkar gibi sağa sola yayıl­
mışsınız. Evet, hanımlar, beyler, zahmet olmazsa, ayağa kal­
kar mısınız lütfen?”
Şaşıran öğrenciler söyleneni yaptılar eğlenerek.
“Ne kadar itaatkârsınız! Tann’mn gözündeki en yüksek 
erdemmiş, öyle diyorlar. Şimdi sandalyelerinizi bir çember 
oluşturacak şekilde dizmenizi istiyorum. Tann hakkında ko­
nuşmak için en uygun geometrik şekil çemberdir zira.”
Farklı konuların, farklı oturma şekilleri gerektirdiğini 
açıkladı Azur. Siyaset konuşmak için dağınık ve şekilsiz; sos­
yoloji için düzgün bir üçgen; uluslararası ilişkiler içinse dik­
dörtgen prizma. Ama Tann konuşulacaksa şayet, muhakkak 
çember içre olmalıydı. Herkesin merkeze eşit uzaklıkta ola­
cağı biçimde.
“Bundan sonra her hafta sınıfa girdiğimde sizi halka şek­
linde bulmak istiyorum.”
Bu iş birkaç dakikalanna mal oldu. Sandalyelerini ve ayak- 
lannı sürterek yeniden yerleştiler. Nihayet oturduklannda, 
oluşturduktan şekil çemberden ziyade sıkılmış limonu andı­
rıyordu, ama olsun. Her ne kadar tatmin olmasa da çabala­