Orta Direk 129 
yün delikanlıları ... Ha dedik, bir kerecik de biz. inat için. Avrat Osmanlı, hayır 
sahibi. Deli Bekirin gözünün önünde bile donunu indirir. indirir de gelin yiğit­
lerim, der. Valiahi der. Şu Çukura erken bir günde inersem, ahdim olsun aslan 
Allahım, sana bir kurban keserim. Bir koca horoz. Hemi de kırmızı. Tez günde 
ulaştır beni Çukura. Sen beni tez günde Çukura ulaştırırsan, ben de bu yıl De­
lice Bekir irinin karısına dokunmam. Mademki bu işe rızan yok, Allahım, ala­
metler öyle gösterdi. Ben de parmağından bile rutınarn o avradm. Ha dedim ki 
inat için. Köylüye bunca zulüm edenin avradmı ... Madem istemezsin, ben de ... 
Koşuyor, yorulunca yürüyor, dinleniyor, yeniden koşmaya başlıyordu . Ziya­
ret cevizinin doruğu görününce, anamla ha şimdiye karşılaşırım, ha biraz sonra 
karşılaşırım, diye yavaşladı. 
Ziyaret cevizinin yanına ikinciiyi az geçe geldi. Anasını orada, önünde ateş, 
kendini bekler bulacağını sanıyordu. Bulamayınca şaşkına döndü. Korktu. Du­
daktan kuş kanatları gibi titriyordu. 
Cevizin altmda epey bir zaman düşünerek kaldı: Esen serin yel terini kuru­
tunca kendine geldi. Anam geride, geldiğim yolda kalmıştır, dedi. Ben önünden 
geçerken de ses çıkarmamıştır. Ben de sağıma soluma bakınarn ki! Anaının ne 
suçu var? Cümle suçlar bende. Ne olurdu. Koca Halili ata bindirmeseydim. Bel­
ki de at ölmezdi. Gözlerindeki acılığa dayanamadım. Gözleri çıksın koca düm­
büğün. Eliten birlikte o da beni şu yüce, ıssız ıpıssız dağın başmda kodu da git­
ti. Suç bende. Suçun hepiciği, tümü bende. Anam bir tek laf etmese de, ağzıma 
sıçsa da yerden göğe kadar hakkı var. Ama ben önünden geçerken gördü beni. 
Mademki konuşmuyor, haydi konuşmasın diyelim, bir öksürüverseydi. Öksür­
mez. Allah onun öksürüğünü ağzından alıverse de, ben de elinden kurtulsam. 
Tövbe, tövbe Allahım, bin kere tövbe! Kimsenin ölümü istenmez. Neden beni 
buralara kadar yordu7 Sırtıma binrnek istemiyor, varsın binmesin. Beni buralara 
kadar yormak, süründürrnek insanlığa sığar mı? Varsm binmesin. Sonra, belki 
buralardadır, şu çalıların içindedir. Belki uyumuş kalmıştır şuralarda. Belki yol­
da uyumuş kalmıştır, diye düşündü . Bağırmaya başladı. Var gücüyle bağırıyor, 
sesi dağdan dağa yankılanıyordu. 
"Anaaa! Anaaaa! Ana! Ana! Ses ver bana! Seni almaya geldim. Ses ver hatun 
anam. Ses ver güzel anam. Ses ver de bana, konuşma. Şu yanındaki ağaca, arkan­
daki kayaya, ayağıyın altındaki toprağa, çürümüş dökülmüş yapraklara, dallara 
konuş. Tek konuş da, ses ver de. Ses ver anam. El yarın değilse, öbürsü gün pa­
muğa girecek. Beni üzme, ana! Bir boktur yedim, atını öldürdüm. Tüm suç ben­
de, güzel anaıni Kusurum u bağışla. Allah huzurunda söylüyorum ki suç bende. 
Ses ver, ana! Anaaa! .. " 
Epey zaman bağırdı. Durdu, dinledi, gene bağırdı. Hiçbir yerden bir çıtırdı 
çıkmadı. 
"Burada olsa, bu kadar bağırmaya dayanamaz, ses verirdi," dedi kendi ken­
dine. "Gavur değil ya. Onda da insan yüreği var."