münden ve tarikat ın önde gelenlerinin tutuklan ıp zindanlara  
atılmasından sonra bir daha toparlanamad ınız, eskisi gibi 
olamadınız. Yakalanmamak için Konya'ya kaçt ın. Burada 
saklandın, sırlandın. Kendine ba şka bir me şgale, bamba şka 
bir isim buldun. Şimdi tam sana göre bir i şimiz var." 
Mektupta, son derece mühim bir konuda hizmetime ihti- 
yaç duyuldu ğu yazıyordu. Mükâfat ın tatminkâr olaca ğına 
  
dair teminat veriliyordu. Şayet teklif ilgimi çekiyorsa ak şam 
ezan okunduktan sonra me şhur bir meyhaneye gidecektim. 
Buluşma yerimiz oras ıydı. Pencereye en yak ın masaya, s ırtı- 
mı kapıya verecek şekilde oturacak; ba şımı önüme e ğip, göz- 
lerimi kald ırmadan toprak zemine bakacakt ım. Çok geçme- 
den, beni kiralayacak ki şi veya ki şiler masama gelecekti. Lâ- 
zım olan her malumat ı bu adamlar vereceklerdi. Ne geldikle- 
rinde, ne giderlerken, yahut ne de sohbetimiz esnas ında ba- 
şımı kaldırıp yüzlerine bakmama müsaade vard ı. 
Tuhaf bir mektuptu ya, umursamad ım. Müşterilerin türlü 
huyunu çekmeye al ışıktım nicedir. Bunca sene, gel zaman git 
zaman, her çe şit adam taraf ından kiralanm ıştım. Hemen 
hepsi de isimlerinin gizli kalmas ını istemişti. Tecrübeyle sa- 
bitti: Mü şteri kimli ğini saklamak konusunda ne kadar ısrar- 
cı davranırsa, ekseriyetle maktule o kadar yak ın demekti. Bi- 
liyordum bu şaşmaz kural ı. Ama beni alâkadar etmezdi. Be- 
nim işim belliydi: Öldürmek. Üzümü yer, ba ğım sormazd ım. 
Alamut Kalesi'nden ç ıkalı beri kendime seçti ğim hayat bu 
minvaldeydi. 
Zaten nadiren soru soran biriydim. Ne diye soracakt ım ki? 
Benim bildi ğim, bu dünyada hemen herkesin defterini dür- 
mek istedi ği en az bir ki şi vardı. Tutup da cinayet i şlememe- 
leri, asla bir cana kast edemeyecekleri anlam ına gelmiyordu. 
Amel defterlerine bu zehir z ıkkım günahı yazdırmamış olabi- 
lirlerdi, kabul. Ama bu demek de ğildi ki, gönüllerinden dahi 
geçirmiyorlard ı böyle bir heva ve hevesi. 
işin aslı, istisnas ız herkes, bir an gelir, birini öldürebilir. 
Ama bunu bilmez ço ğu kimse. Kabullenmek istemez. Tâ ki 
beklenmedik bir hadiseyle gözleri dönene kadar. Ellerini as- 
la kana bulamayacaklar ından, kimsenin can ını almayacakla- 
rından ne kadar da emindirler. Oysa bir rastlant ıya bakar 
her şey. Bazen s ırf birinin ka şı gözü oynad ı diye atar bir ba ş- 
kasının tepesinin tas ı. Pireyi deve yapar, buluttan nem ka- 
  
42 
par, yok yere kavgaya tutu şurlar. Do ğrusu, yanl ış zamanda 
yanlış mekânda olmak bile yeter, alt ın gibi kalbi olan, temiz, 
namuslu, nezih insanlar ın içindeki cenabetin birdenbire or- 
taya çıkmasına. Herkes adam öldürebilir. Ama şu hayatta 
çok az kimse hiç tan ımadığı birini so ğukkanlılıkla öldürebi- 
lir. İşte orada devreye ben girerim. Vazifeyi ben ifa ederim. 
Başkalarının kirli i şlerini yapar ım. Benim gibilerine de lü- 
zum var şu hayatta. Allahüteala bile mukaddes nizam ını ku- 
rarken, can alma i şinde Azrail'i kendine naip tayin etmemi ş 
mi? Böylece insanlar her ne felaket gelirse ba şlarına Azra- 
il'den bilmi şler. Ecel mele ğini lanetlemi ş, ondan çekinmi şler. 
Bu sayede O'nun ismine zeval gelmemi ş. Diyebilirsiniz ki 
adil midir, reva m ıdır Azrail'e? Ama zaten bu dünya pek de 
öyle adaletli bir yer say ılmaz, öyle de ğil mi? 
Her neyse, karanl ık çökünce mektupta bahsi geçen mey- 
haneye gittim. Ama içeri girdi ğimde pencere kenar ındaki 
masayı dolu buldum. Yüzünde k ırbaç yaras ı olan bir adam 
sızmış kalmıştı masada. Herifi uyand ırıp yaylanmas ını söy-