radarı tımarhaneye göndereyim mi? Hem de karakol karakol... 
Ulan yanan evin içinde çocukların, karın da yansaydı ya! Seni ipe 
çekmezler miydi? Ne diyorsun, niçin konuşmuyorsun? Neden 
evini yakıyorsun? Şu köylerde herkes sana öykünse de evini yak- 
sa neye varır bu hükümetin hali? De bakalım neye varır? Kötü ör­
nek oluyorsun millete, evini yakarak yakaraktan..."
Boynu yüzü kıpkırmızı kesilmiş, ter içinde kalmış Çavuş 
halsiz kalıncaya kadar Yobazoğlunu dövdü, sonra yanmda ha- 
zırol duran candarmaya sopayı uzattı:
"Kemiklerini kır şunun," dedi. "Bunlar kötü örnek oluyor­
lar. Bunlar Beye de, Allaha da, candarmaya da, Hükümete de 
bir gün olur karşı gelirler. Vur! Vur Allah aşkına! Vur şemşir aş­
kına. Vur ki vur, vur ha vur! Terbiyelerini iyi vermek gerek ki 
bunlar kendi evlerini yakıp, hem de içinde çocukları, millete 
kötü örneklik etmesinler. Vur ki vur!"
Candarma da başladı, aynı Çavuş gibi, ona tıpı tıpına öy­
künerek. Hem vuruyor, hem de konuşuyordu:
"Ulan köpek," diyordu dişlerini sıkarak, yüzü gerilmiş, 
gözlari pörtlemiş, bir Karadenizli ağzıyla, "ulan köpek, insan 
kendi evini kendi eliyle yakar mı? Hem de ahırını, hem de için­
deki geyik gibi Arap atını, hem de içindeki gül gibi çocuklarını? 
Ulan köpek oğlu köpek..."
Yobazoğlunun hiç sesi çıkmıyordu. Ölüyü döver gibi dö­
vüyorlardı. Karadenizli candarma da yoruldu. Üçüncü candar­
ma aldı sopayı. Yobazoğlu kendinden geçti. Her yanı uyuşmuş­
tu. Ağzmdan kan geliyordu. Sırtı da, elleri de, ayaklan da kana­
mıştı. Her yerinden kan sızıyordu.
Çavuş:
"Şu köpeği götürün yol ağzına atm," diye emir verdi. 
"Ölürse kaçtı da vurduk dersiniz. Silahlı çatışmada öldürüldü. 
Bey bizi kurtarır. Eğer kendine gelirse, ona söyleyin ki Vayvay 
köyünü bırakıp gitsin. Ali Safa Bey ona başka bir köyde, başka 
bir yerde ev de verdi, tarla da. Vayvay köyünde kalır da Beye 
bir daha karşı koyarsa onun bu karakoldan ölüsü çıkacak. Söy­
leyin ona delilik yapıp da evini bir daha yakmasın."
Çavuş kahvesini höpürdetiyordu.
"Yobazoğlu ayüdı," dediler. "Daha dövelim mi?"
57