"Yaram azdı," dedi. "Havaktı . Ben bu yaradan kurtula-
mam gayri. Ölürüm. Ben öldüm gayri ... " 
Memed, ondan sonra da Horalinin yanına vardı. 
"Sen nasıl oldun Horali kardaş?" diye sordu. 
Horali ağzını açar açmaz bir küfür sağnağıdır başladı yağ­
maya: 
"Anasını avradını. .. Dandan ufağını. .. Kurşunun u, eşkıya­
sını ... Köyünü, ağacını, taşını toprağını, kayasıru, yarasını ... Ab­
di Ağanın da avradını ... Yaranın da avradıru ... Hişt d uydun mu 
sen Abdi Ağa ölmemiş be. Vay koca pezevenk vay! Üzülme be 
o koca pezevengin işini görürüz . Aldınna . Yiğeninin de avradı­
ru. O ölmüş işte ... " 
Me med: 
"Kardaş," dedi, "sizler için yakı getird im. Merhem de ge­
tirdim. Kerimoğlu verdi. Kendi eliyle yapmış. Eski adam. İki 
güne kalmaz iyi eder yaralan ... " 
Horali: 
"Merhemin de avradını ... " dedi. 
Memed : 
"Öyle deme Horali kardaş," dedi, "belki bir faydası olur." 
Horali: 
"inşall ah." 
Recep Çavuş: 
"Senin Kerimoğlu da çok atmış," dedi, doğrularak "Bir ay­
da iyi etsin yaralaruru ben razıyım." 
Memed ikisinin de yarasını açıp ilaçladıktan sonra ocağın 
yanma oturdu. 
"Ooof," dedi, "bir yorulmuşum ki ... " 
Durdu: 
"Bak Memed," dedi, "Cabbar ne diyor senin için? Diyor ki, 
Memed Kerimoğlunun çadınrun içini görünce ağzı aynk kal­
dı." 
M em ed: 
"Öyle oldu," dedi. "Böyle bir çadır içi hiç görmemişt im. 
Cennet köşkü gibi bir yer ... " 
Cabbar: 
"0, Kerimoğludur o! Ona Kerimoğlu demişler. Adıyla sa-
183