46
Daha günün doğmasına çok vardı ama ortalık ağarmış gi­
biydi. Cığıl cığıl akan Savrun suyunun çamurlu kıvrımının kı­
yısında bitmiş mavi çiçekle sıvanmış yarpuzların yaprakları 
terlemişti. Çiçeklerdeki bal arılan, öteki anlar kanatlarım sırtla­
rına yatırmışlar uyuyorlardı. Arada sırada da anlar şöyle bir 
ürperiyorlar, titrer gibi yapıyorlardı.
Bostan çardağının dibi, yöresi karpuz kabuklanyla doluy­
du. Kesilmiş, kemirilmiş, parçalanıp hiç dokunulmamış karpuz 
kabuklan... Çürümüş karpuzlann kokusu bütün bostana, yöre­
ye sinmişti.
Memed çoktan uyanmış bostamn içini dolaşıyor, düşünü­
yordu. Şu başıma gelenler diyordu kendi kendine. Bütün başın­
dan geçenler teker teker gözlerinin önünden geçiyordu. Nere­
den başlamış, nereye varmıştı. Koskoca Hükümet, Çukurova 
ağalan canlarım dişlerine takmışlar, onu anyorlardı. Bölük bö­
lük candarmalannı üstüne yolluyorlardı. Bir de eşkıya gibi eş­
kıya olsa kim bilir ne olacaktı! Ne istiyorlar benden, diye için­
den geçiriyordu.
Koca Osman birkaç gün önce bir mutluluk halinde bostana 
düşmüş:
"Şahinim," demişti, "bu işin üstesinden geldik artık, Ah 
Safarun belini kırdık. Senin admı duyan köylüler, kaçmışlar da 
korkmuşlar, senin burada olduğunu duyar duymaz yüreklerine 
bir yiğitlik ateşi düşmüş, duramamışlar, koşmuşlar köye geldi­
ler. Yobazoğlu da geldi. Sen burada, şu durduğun yerde dur-
387