ZİLA N'IN EVİND E
(25 MAR T 1925)
“Söyle oğlum, başka ne y azıyormuş  gaze teler?”
“Diyarbakır' ı geri almı ş Cumhuri yetin askerleri.  Elaziz 'de halk  önce  Şeyh'in  peşinden 
gitmi ş... sonra Şeyh'in adamları ş ehri yağmalayınca, a skerlerin tarafına g eçmişler.
“Baş ka?”
“Kanun çıkmış âsiler yakaland ıkları nda as ıla, di ye.”
“Baş ka?”
“Seferberli k yapmışlar.”
“Ner elerde?”
“Çok yerlerde...”
“Ezber etm edin mi?”
“Ettim ama, he psi kalmadı aklımda.”
“Akl ında k alanları say.”
“Mu ş, Ergani, Genç, Diyarbak ır... sonraa şey... haa, Mardin.”
“Van, Erzuru m yo k mu?”
“Var. Bitlis, Ha kkâr i de var.”
“Bir da haki sefer e daha i yi ezber e t. Sana k ahved e ne dedil erse, ne duydunsa g elip bana an l­
atacaks ın.”
“Emreder sin, Zil an Baba.”
Köy kahve sind e, kasabadan  dönen ler, radyodan  duyduk larını  ya da bulup  buluş turup,  eski 
gazetelerd e okudukl arını  anlatırl ardı.  Zilan,  kendi inemedi ği günler,  havadisler i alması  için 
Hurşit'i yolluyordu  kahv eye. Birkaç  gün sonra,  çardağın  altında  oturmuş,  cıgara  sarıyordu 
Zilan; hayvanlar ı beslemiş  dönen karısına,  “Paşanı n askerler i gemiyle Trabzon'a  çıkmış,  Erz­
urum'a  ve Erzincan'a  doğru gidiyorlarmış  derler, öyle duymuş  Hurşit, Sait geriliyormuş,”  de­
mişti, “yanar ım eğer boşuna gi ttiyse Hoşabe bey im.”  Nisan orta sıydı, Hurşi t, suratı kı pkırmızı, 
koşmakt an nefe s nefe se, “Zi lan Baba!”  diye bağırara k avluya girdiğinde.
“Ne var oğlum, ne bu halin?” demi şti Zilan.
“Sait'i yakalamı şlar baba!  Şeyh Sait'i yakalamı şlar!”
“Doğru mu bu?”
“Doğru baba... kahv ede du ydum.  Radyo da sö ylemişmi ş.”
“Yaa!”
“Ezber  ettimdi  sana  deme k için...  daha  bir sürü şeyh vardı.  Şeyh Abdullah,  Şeyh Ali...  sonr­
aa, işte baş ka aş iret ağalar ı da y akala nmış.”
“Yaa!”
“Şimdi n' aparlar onlara?”
“Asarlar, herhal.”
“Baba...  Zilan  Baba...  Halit de yakalanmış  mıdır? Onu da asarlar  mı?”  diye sormuştu 
Hurşit. Göz p ınarlarınd a yaşlar ti treşiyordu.
(Ağus tos 1938)
“Kapıda  bir kadın  dikiliyor,  kucağı nda bebe siyle birlik te. Seni görme k istermiş,”  demi şti 
Hurşit'in taze  karısı Cemo.  Zilan sıcaktan kaçıp kuzey e bakan odanın  serinliğine sığınmış, 
uyukluyordu k eçeni n üstünd e.
“Kimmiş?” dedi, uykulu u ykulu. “Adını demedi. Dilind en anlamı yorum.  “ 
 “Kamer Ana' ya haber e t. “ 
“Seni istiyor.”
“Dilenciy se verelim  bir-i ki kuruş,  gitsin.” “Dile nmiyor  ki. Yiyecek  içecek  verdi k, istemed i. 
Ağa, di yor bir de H oşabe,  diyor. Başka da bir söz s öylemez.
“Gels in bakal ım,”  dedi Z ilan. Ho şabe adı nı duyunca h eyecanlanmış tı.
65