Elbette biliyorum, ama onu anlayamıyord um. 
"Ben sahte bir peygamberim," diye tekrarladı, daha gizemli, 
daha buruk bir tonla. 
"Üç yıl önceki kasırgada bu adada mıydın?" 
"Hayır, Miami' deydim ." 
Kokain işinde olduğunu tahmin ettim ama çenemi tuttum. 
"Buradan gitmeyi düşünüyor musun? Başka bir adaya ya da 
Amerika'ya� Belki Jamaika'ya dönersin �" 
/ 
"Jamaika'ya dönemem, asla. Ama yakında, çok yakında bu­
radan gideceğimi hissediy orum. 
Ona Karadeni z'den, hırçın ve tehlikeli, tanıdığım denizler 
içinde okyanusa en çok benzeyen Karadeniz'den bahsett im. Ya­
şamını Karade niz'e borçlu bir arkadaşım vardı. Annesi hamiley­
ken, bir fırtınada mahsur kalmış ve sağ kurtulursa çocuğu doğu­
racağına ant içmişti. 
"Türkiye 'ye gelirsen dalgıçlığa devam edebilirsin. Sünger fi­
lan çıkarılıyor sanırım. Hem oralarda hiç siyahi yok, bütün kız­
lar peşinden koşar." 
Gülümsedi, hoşuna gitmişti bu. Gene de, gülümseyişini bir 
yağmur bulutu gibi karartan mutsuzluğunu görebiliyor dum. 
Demir parmaklıkların ardında kalmışçasına, çok uzak, hüzünlü 
gözlerle bakıyordu bana. 
Karayipler'deki ikinci ve son cuma gecemdi ve ben gene, ka­
labalık bir fizikçi grubuyla Kalabaş'taydım. Adını bir Afrika 
çömleğinden alan, denizden esen sıcak rüzgarlara açık bir teras­
ta bulunan gece kulübü tıklım tıklım doluydu. Herkes alabildi­
ğine şık ve neşeliydi o gece. Adalı kadınlar parlak renkli, tropi­
kal motifli gece elbiseleri giymişler, bol bol makyaj yapmışlardı . 
Daracık etekleri, samba ve kalipso ritimleriyle ustaca sallanan, 
yalnızca zenci kadınlara özgü zengin kalçalarını bütün görke­
miyle açığa çıkarıyor du. Hemen hepsi de uzun saçlı, sakallı ve 
88