"Bana bir borcun yok" dedi omuz silkerek. "Tek borcumuz 
Allah'a. Hâlbuki O Kuran'da ne der bilir misin? 'Bana güzel 
bir boç verin!' Hiç dü şündün mü koskoca Rab kullar ından ne- 
den borç ister?" 
 
Boş boş baktım. 
"İman etmek, O'na güzel bir borç vermek demektir. E ğer 
kalpten verirsen, O da sana katbekat geri öder." 
Bunları söyledikten sonra dervi ş kendini tan ıttı. Tebrizli 
Şems imiş adı. O kara gözlerini yüzüme dikip, hayat ımda 
duyduğum en acayip laf ı etti. 
"Kimi insan vard ır, hayata muhte şem bir hâleyle ba şlar. 
Etrafında hareler ışıl ışıl parlar. Ama zamanla renkleri solar, 
kararır. Sen de onlardans ın. Bir zamanlar hâlen simli sihirli 
bir beyazm ış. Aralarda sar ılar ve pembeler benek benekmi ş. 
Oysa şimdi soluk kahverengi bir şerit var vücudunun etrafm- 
  
2 75 
da, o kadar. Yaz ık değil mi? Özlemedin mi hakiki renklerini? 
Özünle birle şmek istemez misin?" 
Ağzım açık bakakald ım. Söylediklerinde kaybolmu ştum. 
"Hâlen par ıltısını yitirmi ş, çünkü kendini kötü ve kirli ol- 
duğuna inand ırmışsın." 
Dudaklar ımı ısırdım. "Ama öyleyim... kirliyim..." dedim 
usulca. "Yoksa söylemediler mi kim oldu ğumu? Neyle geçini- 
rim bilmez misin?" 
Şems cevap vermek yerine, uzaklara dikti gözlerini. "Mü- 
saadenle sana bir hikâye anlatmak isterim" dedi. 
Ve işte şu hikâyeyi anlatt ı: 
[Vaktiyle bir fahi şe yolda yürürken bir sokak köpe ğine rast- 
lamış. Hayvanca ğız güneşin altında o kadar susuz kalm ış ki 
dili dama ğına yapışmış. Fahişe anında ayakkab ısını çıkart- 
mış, bir eşarba bağlayıp en yak ındaki kuyudan köpe ğe su çek- 
miş. Sonra yoluna devam etmi ş. 
Ertesi gün ilmi derin bir Sufi'ye denk gelmi ş. Sufi kad ını 
görür görmez eline yap ışıp, hürmetle öpmü ş. Fahişe şaşırmış, 
utanmış. Hayatında kimse elini öpmemi ş ki! Ned ın böyle 
yaptığını sorunca Sufi demi ş ki, 'dün sen o susuz köpekçi ğe 
samimiyetle şefkat gösterdin ya, Rab tüm günahlar ını oracık- 
ta affetti. Kardan paks ın şimdi...'' j 
Derin bir iç çektim. Şems-i Tebrizî'nin ne demek istedi ğini 
anlamıştım anlamas ına ama bir türlü inanas ım gelmiyordu. 
"Hikâyen güzelmi ş ama seni temin ederim ki Konya'daki tüm 
sokak köpeklerini doyursam gene de yetmez kefaretime." 
"Onu sen bilemezsin" dedi Şems. "Oras ını ancak Allah bi- 
lir. Dahas ı, bugün seni camiden atan adamlar ın O'na senden 
daha yak ın olduğunu nereden biliyorsun?" 
"Öyle olsa bile gel de bunu o adamlara anlat" dedim b ık- 
kınlıkla. 
  
176 
  
177 
  
 
  
Ama dervi ş kafasını salladı. "Hayır, öyle dönmez bu dün- 
yanın çarkı. Onlara bunu anlatacak biri varsa, o da sensin." 
"Nasıl yani? Sanki beni dinlerler! Adamlar benden nefret 
ediyor. Az kals ın öldürüyorlard ı görmedin mi?" 
"Dinlerler!" dedi Şems kararl ılıkla. "Zira 'onlar* diye ayr ı