108 Duvara, Avrupalılar ın duvara resim asmas ı gibi bir kilim "as ılm ıştı". 
Maltepe'nin de ğişik tadından olsa gerek, hayat hakk ında "derin" bir  
şeyler dü şündüğüm yan ılsamas ına -san ırım-kapıldım. Ha yatta, esas
mesele mutluluktur. Bazılar ı mutludur, bazdan mutlu olamaz. Tabii
çoğunluk ikisi arasında bir yerdedir. Çok mutlu ydum o günlerde, ama
fark etmek istemiyordum. Şimdi yıllar sonra, fark etmemenin belki de
mutluluğu koruman ın en i yi yolu oldu ğunu düş ünüyorum. Ama ben
mutluluğ umu, onu korumak için de ğil, derinden derine yakla şmakta  
olan bir mutsuzluktan, Füsun'u kaybetmekten korktu ğum için fark  
etmi yordum. Beni o günlerde hem sessizle ştiren hem de hassasla ştıran
bu muydu? 
Küçük, yoksul ama tertemiz odadaki e şyalara bakarken (1950'leri n
moda ev e şyalarından güzel bir barometre ve "Bismillah" levhas ı vard ı
duvarda) bir an Rahmi Efendi'nin kar ısıyla birlikte ben de a ğlayacağım
sand ım. Televiz yonun üzerinde eli şi bir örtü, örtünün üzerinde de
uyumakta olan bir köpek biblosu vard ı. Köpek de a ğlayacakt ı sanki.
Nedense o köpe ğe bakarken kendimi iyi hissetti ğimi, önce bunu sonra  
Füsun'u dü şündüğ ümü hat ırlıyorum. 
 
 
23. SESSİZL İK 
 
Nişan günü yakla ştıkça Füsun ile aramı zdaki sessizlikler uzu yor, 
büyüyor, her gün en azı ndan iki saat süren bulu şmalarım ız ve şiddeti  
her gün artan sevi şmelerimiz bu sessizlikle zehirleniyordu. 
"Niş an için daveti ye gelmiş anneme," dedi bir keresinde. "Annem  
çok sevindi, babam da gitmemiz gerekti ğini söylü yor, benim de  
gelmemi istiyorlar. Allahtan ertesi gün üniversite sınav ı var da, evde  
hasta numaras ı yapmak zorunda kalmayaca ğım."