tu, son derece iyi şartlarda çalışıyordum bir süreden 
beri. Dekanımız Cemalettin Öner Hoca, nazik ve 
iyimser bir insandı. Dekanlığı sırasında, ondan ma­
nevi destek görmek bana çok iyi gelmişti. Yapmak 
istediklerimi olumlu karşılamasının, beni dinlemeye 
vakit ayırmasının, önerilerimi geliştirmemde çok 
katkısı olmuştu. Zaten bizim hastane protokolünü 
de fakülte dekanı olarak o imzalamış tı. 
1981 yılında bir gün odama geldi, masamın 
karşısındaki koltuğa oturdu ve "Dermatoloji Ana­
bilim Dalı Başkanlığı'nı size veriyorum," deyiverdi. 
"Aman Hocam, beni onurlandırdın ız, çok te­
şekkür ederim ama ben çok fazla yerde çalışıyo­
rum, hem merkez müdürüyüm, hem hastanenin 
başhekimiyim. Siz de biliyorsunuz, projeler üret­
mek zorundayım ve ayrıca bir sürü hastam var. 
Bunların hepsinin altından nasıl kalkarım1 Bu bana 
çok fazla gelir," diye itiraz ettim. 
Cemalettin Hoca, ayağa kalktı, kapının yanına 
gidip durdu, "Yaparsın ız, yaparsınız!" dedi, "İtiraz 
kabul etmiyorum, efendim!" Fırladı gitti. Arkasın­
dan ağzım açık bakakaldım. Beş yıldır yapmakta ol­
duklarımın yanı sıra, bir de Anabi lim Dalı Başkan­
lığı yapacaktı m, bundan böyle. 
241