karakola gideceği z, orada öğrenmeye çalışacağız, 
bir vaka olup olmadığ ını. Tam kapıdan çıkmak 
üzereydik, telefon çaldı. Benim rengim uçtu, tele­
fona gidemiyor um. Cevdet ahizeyi kaldırdı, biraz 
dinledi, telefonu, bana uzattı. 
Telefondaki ses, Bakırköy Karakolu'ndan arıyor 
ve karşısında oturan şüpheli delikanlının oğlum 
olup olmadığını öğrenmek istiyordu. 
"Yaralı mı?" diye sordum, "Bir kaza mı oldu?" 
"Hayır," dedi, polis. 
"Niye karakolda?" 
"Sokaklarda serserilik yapıyordu, içeri aldık." 
"İyi," dedim, "otursun orada sabaha kadar, aklı 
başına gelsin." Çat diye kapattım telefonu. 
Güleyim mi ağlayayım mı bilemiyordum. Elim 
ayağım boşalmış, duvarın kenarına çöküp, kalakal­
mışım. Mutfaktan bana su getirdi Cevdet. İçtim. 
Biraz kendime geldim. 
"Çocuğu karakolda bırakamayı z, Türkan," dedi. 
"Bırakırız! Çeksin cezasını. Bıktım ben bunun 
haylazlıklar ından. Küçükken de böyleydi bu çocuk. 
Nerdeyse gestapo disiplini uygulayan anneme bıra­
kırdım yazları, annem Çubuklu'da eski bir yalıda 
otururdu. Çaktığı dersleri çalışması için, onu bir iki 
saatliğine eve kilitlermiş. Pencereden denize atlayıp 
Çubuklu sahilinde balık tutmaya gider, annemi gö­
rünce Kanlıca'ya doğru kaçardı. Zavallı annem on­
ca kilosuyla badi badi peşinden koşardı, nefes nefe­
se... Kalsın sa baha kadar, aklı başına gelsin." 
187