değil, bir düşünce sistemi, bir bilgi araştırma ve üret 
me yöntemi değil. 
Gerçekten, edebiyat siyasadan soyutlandığı, ba­
ğımsızlaştığı, onun buyruğundan ç;ıktığı an, çağdışı bir 
niteliğe mi bürünüyor? Edebiyata, bu siyasal köleliği 
bir yazgı gibi benimseten acaba hangi etkenlerdir? Ve, 
acaba gerçekten, edebiyat mı siyasaya gereksinlidir, 
yoksa siyasa mı edebiyata? 
Hani, siyasa matematikten de yararlanır, tarihten, 
sosyolojiden, iktisattan vb. den de yararlanır, ama bu 
uğraşlar siyasanın bir tamamlayıcı parçaları, bir kö­
lesi değillerdir. Başlı başlarına bir bilimsel uğraş dal­
larıdır. Edebiyat niçin öyle kabul edilmemi ş? 
Bu yargı, sanırım biraz edebiyatın yapısından (ya­
ni edebiyatın yasa getiri ci bir uğraş olmamasında n), 
biraz tek kişilik bir uğraş olmasından kolayca geçer­
lik kazanmış. Biraz da siyasacı ların zorbalığından kö­
lelik kolayca benimseniimiş gibi... Dolayısıyla da, her 
köle gibi küçümsenmiş. Bugün, siyasac ıların edebiyatı 
küçümsediklerini, onu bir araç olarak değ;erlendirdik­
lerini saklamanın olanağı kalmamıştır. Ama ne yazık 
ki edebiyatçıların bile gereken titizlikle üzerinde dur­
madıkları bu noktanın gerisindeki gerçek, aslında baş­
kadır. Küçümsenen, bizce edebiyat değil, siyasacıların 
tanımladıkları başka tür bir yazı işidir. Magazİn diye­
biliriz ona. Bence yalnız ucuz aşk öyküleri anlatan şey­
ler magazin değildir, bir politik mesajı, bir sosyal tezi 
anlatan yapıtlar da bir anlamda magazindir. Çünkü te­
meline baktığımız zaman, her ikisinde de ucuz bir duy­
gu sömürüsü buluruz. Oysa, bir edebiyat yapıtını de­
�erli kılan içindeki duygululuk filan kesinlikle değil­
dir. 
Yirminci yüzyılda edebiyatın son derece önemli 
bir bunalım geçirmiş olmasını ve bu bunalımın gerçek 
61