NURiBEY 
Estağfurullah, bu sözü kabul etmem. Size böyle 
iğrenç bir sıfat yakıştırabilmek için Şahende Hanım'la 
benim mevkiimizin nasıl rezike bir dereceye ineceğini 
düşününüz. Halbuki bizim muhabbetimizin, müna­
sebetimizin, emelimizin ne kadar iffetli olduğunu 
herkesten evvel siz tasdik edersiniz. 
ARİFEHANIM 
Aa, ona şüphe yok evladım. İki elim yanıma gelecek, 
ben her şeyin doğrusunu söylerim. Her ne zaman 
ikinizi böyle gizli bir yere görüştürmeye getirdimse, el 
ele dokunduğunuzu görmedim. Biliyorum ikinizin de 
içi birbirinizi pek fazla çekiyor ama ... Allah şeytana 
uydurmasın. (Yakasına tükürerek) Tü ... tü ... tü. 
NURi BEY 
Siz bizim iffet ve namusumuza kefil olmaz mısınız? 
ARiFEHANlM 
Aa, nasıl olmam? Boyumca kefilim. Fakat gençsiniz 
evladım. Atalardan kalma sözdür, ateşle barut bir 
arada durmaz. Sizi böyle bir yerde buluşturduğum 
zaman, ne yalan söyleyeyim, gözümün önünden ayır­
mak istemem. Allah kazasından saklasın. 
NURi BEY 
(Parayı tekrar uzatarak) Şu küçük ikramımı kabul 
etmezseniz pek mahcup kalacağım. İşte alimallah 
terlerneye başladım. 
ARiFEHANlM 
Üzülme, mahcup olma oğlum. Getir ver. Gönlün hoş 
olsun. (Parayı alır) 
NURi BEY 
Teşekkür ederim Arife Hanım. 
ARİFEHANIM 
Böyle bir iş için sizden para alınam ama benim de 
büyük sıkıntım var. Torunuro hasta. Hekime, hacaya 
para yetiştirem iyorum. İnsanlar başından ırak. Dağ­
lara taşlara, fena bir illetten yatıyor. Artık ondan bize 
hayır yok a, ee işte ümit dünyası. 
45