"Terliklerinden bahsetmemi istiyor. Parlak turuncu ipekten 
yapma, üstünde ufac ık al çiçekler i şli. Çok güzeller." 
Mevlâna’n ın  gözleri doldu. "O terlikleri Gevhere Şam'dan 
almıştım. Pek severdi rahmetli..." 
Bunları söyledikten sonra koca âlim sessizli ğe büründü. 
Vakur, dalg ın, mesafeli bir ifadesi vard ı. Ama yeniden konu ş- 
maya başladığında tavr ı nazik ve dostaneydi, sesinde keder- 
den eser yoktu. 
"Şimdi anl ıyorum neden herkesin k ızınızı kabiliyetli bul- 
duğunu" dedi Mevlâna babama. "Haydi, burada dikilmeye- 
lim. Evime gidelim. Beraber yemek yer, Kimya'n ın istikbali- 
ni konuşuruz. Eminim çok iyi bir talebe olacak; hem de pek 
çok oğlanı geride b ırakacak." 
Yola koyulmadan evvel Mevlâna usulca sordu. "Bunlar ı 
Gevher'e de iletir misin evlad ım?" 
"Gerek yok ki efendim. O sizi duydu bile" dedim. "Bana de- 
  
di ki şimdi gitmesi gerekiyormu ş. Ama gitti ği yerden daima 
muhabbetle sizi izliyormu ş." 
Mevlâna candan gülümsedi. Babam da öyle. Az evvel ara- 
mıza giren gerginlikten eser kalmam ıştı. O an bildim ki Mev- 
lâna'yla tan ışmamın etkileri çok ötelere uzanacak. Annemle 
aramız hiçbir zaman yak ın olmamıştı ama şimdi Allah sanki 
anamın gönlümdeki bo şluğunu doldurmak için bana iki baba 
birden veriyordu: gerçek babam ve cici babam. 
Sekiz sene önce Mevlâna’n ın  evine var ışımın hikâyesi i şte 
böyle. İlme aç, içine kapan ık, çekingen bir çocuktum buraya 
geldiğimde. Ama yeni aileme çabuk ısındım. Zamanla Kerra 
kendi anamdan ileri oldu; her zaman mü şfik ve sevecendi. 
Mevlâna’n ın  oğulları bana kucak açt ı, özellikle büyük o ğlu 
gerçek bir a ğabey oldu. Aladdin beni ba şka türlü sever, bir 
şey demese de hissediyorum. Ama ben ona sadece bir a ğabey 
gözüyle bak ıyorum. 
Sonunda köyümüze u ğrayan o bilge hakl ı çıktı. Babamı ve 
kardeşimi ne kadar özlesem de, Konya'ya gelip Mevlâna’n ın  
ailesine kat ılmaktan bir kez bile pi şmanlık duymad ım. Bir 
kez bile bu çat ının altında huzursuzluk ya şamadım. 
Tâ ki Şems-i Tebrizî gelene kadar. O geldikten sonra bir 
daha hiçbir şey eskisi gibi olmad ı, olamad ı. 
Ella 
Boston, 9 Haziran 2008 
Bir başına kalmaktan ho şlanan biri olmam ıştı hiç. Oysa son 
zamanlarda hayat ında belki de ilk defa, evde yaln ız olmak için 
fırsat kolluyordu. Her f ırsatta A şk Şeriatı'yla uğraşıyor; roman 
hakkında yazd ığı yayın raporunun son rötu şlarını tamamlı- 
yordu. Michelle'e telefon aç ıp bir hafta daha ek süre talep et- 
  
222 
  
223 
  
 
  
misti. Asl ında biraz di şini sıksa raporu zaman ında bitirebilir- 
di ama bunu istememi şti. Zahara’n ın  roman ı kendi zihnine çe- 
kilmeye bahane oluyor, bu sayede hem ailevi yükümlülükler- 
den hem de uzun süredir bekleyen kar ı koca çat ışmalarından 
kaçıyordu. Bu hafta ilk defa Füzyon Yemek Kulübü'nü aksat- 
mıştı. Yaşadığı hayatla ne yapaca ğını bilemez bir duruma dü ş- 
müşken, benzer hayatlar süren on be ş kadınla yan yana dizi- 
lip yemek pi şirmek zoruna gitmeye ba şlamıştı.