"Ben öğrenirim ama, benden kimseye, Arif Saim kardeşi­
me de bir söz çıkmaz. Ama sen de bundan sonra bana sorma­
dan bir iş yapayım deme." 
"Söz!" 
Kol kola girip konuşa konuşa köprüye kadar gittiler. 
Yüzbaşıysa, candarma komutanlığındaki odasına zor yeti-
şip, Arif Saim Beyin getirdiklerini masasının üstüne yaydı, te­
ker teker okumaya başla dı. Okudukça bir tuhaf oluyor, kendin­
den geçiyordu. İkindiye kadar her mektubu, telgrafı birkaç ke­
re döne döne okudu. Sonra da avazı çıkhğı kadar bağırdı. Asım 
Çavuş, Kertiş Ali Onbaşı hemen koşup odasının kapısında ha­
zır ola geçtiler . 
"Buyur Yüzbaşım ." 
Yüzbaşı kendinden geçmiş, gözü hiçbir şeyi görmüyor, ba­
ğırıyordu: 
"Şimdi şimdi, arhk bundan sonra benim kim olduğumu 
öğrenecekler o ikiyüzlü sümüklüböcekler! Benim istik balimle 
oynar, beni bu hale koyarlar mı, beni mahvederler mi? Ben 
bundan sonra insan içine nasıl çıkar, komutanlarımın, büyükle­
rimin yüzüne nasıl bakarım ?" 
Kapıdaki astiarını hazır olda görünce azıcık yahştı: 
"Ben gidiyorum. Okuyun şunları ... " 
Yalpalayarak, sarhoş gibi odadan çıkh, evine gitti, bütün 
bedeni havanda dövülmüş gibi acıyordu, soyunmadan yatağı­
nın üstüne uzandı, az sonra da uyudu. 
Sabahleyin erkenden komutanlığa gelen Yüzbaşı, Asım Ça­
vuşu, Kertiş Ali Onbaşıyı, öteki çavuşları, onbaşılan yazıcıların 
odasında önlerindeki masada mektuplar, telgraflar, toplanmış­
lar, tarhşır buldu . Onların yüzlerine bile bakmadan, çok sert bir 
suratla gitti masasına oturdu. Bu sabah hraş bile olmamış, saçı 
başı dağınık, ayakkabılan tozlu, komutanlığa böyle perişan gel­
mişti. Gözleri de çukura kaçmışh. Bir süre kendi kendine masa­
sında uğraşhktan, bir şeyler yazıp karaladıktan, kağıtları karış­
hrdıktan sonra Asım Çavuşu çağırdı. 
"Kim bu Çankazık köyü muhtarı Kenan?" diye sordu . 
. "Ben onu tanıyor muy um?" 
"Tanıyorsunuz kumandanım ." 
361