16 Şubat
Daha yataktan kalkamadım. Güner yüzünden hastalandığı-
mı düşünüyordum bu sabah. Bana hasta olduğumu söyle-meseydi yatmayacaktım belki de. Büyük bir yorgunluk du-yuyorum: yılların yorgunluğu. Okuyamıyorum, düşünemi-yorum.
Dün Burhan uğradı; onunla bir mektup gönderdim Gün-
seli’ye. Merak etmemesi için. Burhan’la bir soğukluk vararamızda; ya da ben öyle sanıyorum. Gene bir gazetedenayrılmış, başka bir gazeteye girmek üzere. Ona, duygusal,saçma sapan sözler söyledim. Hasta olduğum için hoşgördübeni herhalde. Sonumun yaklaştığını anladı galiba.
Ben de sonumun yaklaştığını düşünüyorum. Yıllarca bek-
ledikten sonra, günlük tutmak gibi sevimsiz bir işe bir önse-ziyle girişmiş olmalıyım. Her zaman kendimi kendime açık-lamaktan korkmuşumdur. Artık korkacak bir Selim kalmadıgeriye. Tükendi. Yalnız kaldığım zaman kendimi kötüleme-den edemezdim. Yeteri kadar yapamadım bu işi. Daha cesa-retli olmalıydım. Şimdi kötülesem de neye yarayacak?
Bugün annem dayanamadı; ne yazdığımı sordu. Ona na-
sıl anlatsam? Bütün hayatımı birlikte geçirdiğim ve benigerçekten seven bu insana hiçbir şey anlatamamak ne kötü.Ondan farklı gelişmeye ne zaman başladım? Bu ayrılık nasıldoğdu? Hiç anlamıyorum. Bir gün baktım, iki yabancı ola-rak yaşıyoruz aynı evde. Aslında kimseye bahsetmedimkendimden. İstemiyorum da.
Yatağımın karşısında bir pencere var. Odanın duvarları
bomboş. Nasıl yaşadım on yıl bu evde? Bir gün duvara birresim asmak gelmedi mi içimden? Ben ne yaptım? Kimsede uyarmadı beni. İşte sonunda anlamsız biri oldum. İştesonum geldi. Kötü bir resim asarım korkusuyla hiç resimasmadım; kötü yaşarım korkusuyla hiç yaşamadım. Bana
594