Ağaçlann, büyük taşların arkasına siperlenmiş candarmalar 
apaçık ortadaydılar. Ne tuhaf, bir tek sivil kişi yoktu ortalıkta. 
Yüzbaşı, sol elinde kırbacı, sağ elinde tabaneası ortada dönüp 
duruyordu. 
Gün kuşluğa kadar, ne candarmalar, ne deMemed çıt çı­
karmadan beklediler. Sonunda Yüzbaşı, kalkın komutu ver­
di. Candarmalar birer ikişer ağaçların, taşların ardından çık­
tılar, tek sıra olup koyağın içinden aşağıya yürüdüler, çekti­
ler gittiler. 
Onlar çekilip gidince Memed: 
"Köye gidelim. Belki Mahmut Ağadan da bir haber alırız." 
İkindi olurken köye geldiler. Açtılar, yorgunluktan bitmiş-
tiler. Onlar köye girerken Hıdır Ağa onları gedikte karşıladı. 
"Ferhat Hoca yaralandı, durumu da hiç iyi değil. Aşağıdan da 
iki bölük candarma köye doğru geliyormu ş," diye haber verdi. 
Memed hemen Ferhat Hocanın yanına koştu. Hoca ak çar­
şaflar içindeki sabun kokan bir yatakta rahat yatıyor, arada sı­
rada acıdan yüzünü buruşturuyordu. 
"Geçmiş olsun Hoca m." 
"Sağ ol Memed, hemen kalkıp bu köyden uzaklaşmalıyız. 
Bizi burada bir daha kıstırırlarsa bizim için artık kurtuluş yok. 
Önüne gelen, aşağıdan buraya doğru yürüyen candannalara 
bizi haber veriyor. Sabahtan bu yana belki on beş kişi geldi ." 
''Yaran nasıl?" 
"Kolu mda. O kadar önemi yok. Silah bile sıkabiiirim sıkı-
şırsam. Hemen gitmeliyiz. Benim için bir at bulun ." 
"Sefil Alinin atı var." 
"Kim bu Sefil Ali?" 
"Benim eski arkadaşım. Bir ara birlikte dolaştık, yiğit oğ­
landır. Bizim sarıldığımızı duyunca ... " 
Memed Ferhat Hocayı kendi eliyle giydirdi, Sefil Alinin atı 
kapıda bekliyordu. Binektaşına çıkabilen Hoca ata kolaylıkla 
bindi. Köylüler onları köyün dışına kadar uğurladılar. Ferhat 
Hocaya, onun kurşun sıkışma, yiğitliğine, kurnazlığına hayran 
kalmışlardı. İnce Memedin adını bile etmiyor lardı. 
Köyü dışarı çıkıp bir sigara içimliği yol gidince durdular. 
"Nereye gidiyoruz ?" 
581