146 Yaşar Kemal -Dağın Öte Yüzü 
"Gördün mü ettiğini, adam!" diye hışımla bağırdı. 
Ali derin derin bir ah çekti. 
"Kendimi öldüreyim mi şuracıkta? İşte şurada." 
Gözlerini dimdik Elifin gözlerine dikti. Sonra başparma ğını ağzına aldı ısır-
dı. Kemirdi. Ceketinin kolundaki yamayı çekti, söktü attı: 
"Öldüreyim mi? Öldüreyim, öldüreyim, öldüreyim mi?" 
E lif kocasının öfkesine bakakaldı. Sonunda: 
"Yok Ali," dedi, "yok kurban olayım. Çocukların önünde." 
Ali ayağa kalktı, çalılığa gitti. Anasını küçük bir ağaca dayanmış, ağlar buldu. 
Usulca anasına yaklaştı. Elini tuttu öptü. Sonra geri döndü. 
"Var da, anaını al gel Elif," dedi. "Vakit geçti. Vakit geçti! Şu ayaklarımı ne 
yapsam? Yere basamıy orum." 
Gözleri kan çanağına dönmüştü. 
Elif Meryemceyi kolundan tuttu, çalılıklarda n aldı getirdi. 
"Bu ayaklan mümkünü yok yürünm ez. Altı kabardı. Şişti. Kıpkırmızı oldu. 
Aklıma bir şey geldi, Elif..." 
Öfkesinden gene zerrece eser kalmamıştı. 
"Ne geldi?" 
"Şu çuval var ya, var. Onu ikiye ayırsak. Ayırsak da birini bir ayağıma, öte-
kini öbür ayağıma bağlasak." 
Elif yanına vardı, kulağına eğildi: 
"Şu atın gönünden iki çarıklık kesip alsaydın ya." 
Ali öfkeyle: 
"At gönünden çarık olur mu, deli?" dedi. "Adamın ayağını sıkar, berbat eder." 
Elif telis çuvalı getirdi. Ali belinden bıçağını çıkardı, telisi dörde böldü. Bir 
parçasını aldı, sağ ayağına sardı. Kınnapla çeke çeke bağladı. Kırık ayakları al­
çıyla sararlar ya, ayak öyle oldu. Sonra da sol ayağını aynı titizlikle sardı. Ayağa 
kalktı. Bir acayipti ama yumuşaktı. Vardı yükü iyice bağladı. Sırtladı. 
"Düş önüme Elif," dedi. "Çocuklar, siz de düşün, haydi. Ana sen şu sıcak 
ocağın başında kal, ben ikincline döner seni alırım. Allahını seversen dönüp kö­
ye gitme bir daha." 
Meryemce duymamı şlığa vurdu. Ocağın kıyısındaki değneğini aldı yola çık­
tı. Sonra yolun ortasında durdu: 
"Allah kul olanı kimsenin sırtına muhtaç etmesin," dedi. Ellerini havaya açtı, 
sonra yüzüne getirdi, sıvazladı. "Amin, amin!" 
Ali arkasından vardı: