KAPLUMBAĞALAR
 
308
 
 
Avluda anasıyle bir şeyler fısıldaştılar.
 
Biraz sonra Cennet karı çıktı yukarı. Hayat bacasında yanan ateşin 
başma oturdu. Kocasının nasıl burnundan soluduğunu biliyordu. Ne 
sors
a, ne söylese ters karşılık alacaktı. Susmak daha çıkarlıydı bu 
durumda...
 
Senem kalkıp içeri gitti. Yeşer’le baş başa kaldılar. Epey bir süre 
oynadılar. Kır Abbas’ın içi açılır gibi oldu. Öfkesi biraz yatıştı.
 
«Yola gideceğim, bana azık hazırlayın!» dedi 
ortaya. «Çok olsun, 
üç dört gün yetsin...»
 
Ortaya söyledi, ister gelini üstüne alsın, ister karısı... Yarına azık 
istiyordu. «Sabah erken gideceğim...» dedi.
 
Cennet karı, «Nereye gideceksin?» diye sormuyordu. Sorsa kim 
karşılık verecekti?
 
Battal geldi.
 
Ayağa kalkmadı. «(Ben bu dürzülere böyüklük etmeyi bilmedim 
şimdilere kadar! Hep altlarına yattım, hep altlarına yattım! Kendilerini 
bir bok sandılar! Emme bundan sonra... bundan sonra...)»
 
«Hayrola Abbas emmi?» dedi Battal. «Bana bir şey mi 
diyeceksin?»
 
«
Otur Battal, şöyle karşıma otur! iyeceğim var: Mühürleri 
istiyorum!»
 
«Ne yapacaksın mühürleri Abbas emmi?»
 
«İlçeye gideceğim Battal! Gereğirse Ankara’ya gideceğim. Gidip 
hakkımızı soracağım. Arzuhal felân nüzüm ederse, yazdırır basarım 
mühürleri...»
 
■
 
«Kom
şular bir şey demezler mi Abbas emmi?»
 
«Konuşursun kendileriyle... Sen mühürleri ver bana...»
 
Battal kalktı, keseyi keçenin üstüne koydu:
 
«Bizim gitmemize nüzüm yok mu Abbas emmi?» dedi.
 
«Heç nüzüm yok!» dedi Kır Abbas. «Ben gider sizin yapacağınızı