miyor. "Tapunun size ait olduğunu ileri sürüyorsanız o gün 
olay yerinde bulunduğunuzu da itiraf ediyorsunuz demektir. " 
Aptal Behçe t! Gördün mü? Kapana kısıldın işte. "Ben buraya 
dinleyici olarak gelmiştim. Salona almadılar. Hikmet Bey beni 
içeri aldıracağına söz vermişti. Oysa, görevliler beni iterek dı­
şarı çıkarmağa çalışıyorlar." "Bu meseleyi yemekten sonra in­
celeriz. Arabaya buyurun Hikmet Bey." Yemeğin sonuna kadar 
zaman kazandık demektir. Siyah arabaya bindi. "Sizin de işi­
niz çok zor, efen dim." Eve geldiler. Hayır, daha arabadayı z. Te­
lefonla soruyor. Arabada telsiz telefon varmış. Siyah arabalar­
da bulunması normal. "Hanım, bizim için yiyecek bir şeyler 
var mı?" "Şimdi hazırlanın." "Uzun sürer; sen ekmeğin içine 
biraz peynir koy. Arabada yeriz. Hemen dönmeliy iz." Yemeğe 
kalabilseydik, öğleden sonraki duruşmayı atlatabilirdim. On­
ların da yararına olurdu. Oysa onlar durumu anlamıyorlardı: 
Duruşma salonunun parmaklıklarına yığılmışlar, konuşmak 
için birbirlerini itiyorlardı. Hikmet'in siyah arabayla dönmesi 
iyi bir etki yapmamıştı. Bununla birlikte, hakimden çekindik­
leri için seslerini çıkarmıyorlardı. Behçet, bir kenarda duru­
yordu; esmer yüzü ve kemikli elleri, salonun loşluğunda daha 
iyi belli oluyordu. Açık renk bir elbise giymişti; hemen dikkati 
çekiyordu. Eve dönünce hepsi birden canıma okuyacak, diye 
düşündü Hikmet. Kerim, sallanarak kapıdan girdi: Sarhoştu. 
Bakalım merhaba diyecek mi? Neyse, elini uzattı. Burası apart­
manın koridoruydu. lki Hikmet olması durumu kurtarıyordu: 
Kendini seyrediyordu böylece. Aynca, evde ve duruşmada, ay­
nı anda bulunabiliyordu . lskender meselesinin ne durumda 
olduğu soruldu. Savcı, salonda arama yapılacağını bildirdi. 
Behçet, elindeki tapuyu cebine sokabilseydi hiç olmazsa. En 
büyük delil buydu çünkü. Savcı sordu: Arsa caddeye yakın 
mıydı? Hikmet, böyle bir arsanın varlığından haberi olmadığı­
nı söyledi. Onun sözlerine inanıyorlardı. lskender'in generali 
çağrılsın, denildi. Herkes kapıya baktı: Uzun bir hayvan sürü-
309