bir şey diyeceğim bekliyordu. Hürü Ana gene oralı olmadı. 
"Benim de Abdi Ağaya, Ali Safa Beye yüreğim yanıyo r." 
Hürü Ana: 
"Sus köpek," diye gözlerini belertti. "Benim Abdi Ağaya 
yüreğim yamyor demedim. O, Abdi de, Ali Safa da Allahın 
yaptığı yapı değil, şeytanın yaptığı yapıdır. Şeytamn yapısını 
da insan bozar, hem de insanoğlu insan ... " 
"İşte ben de Ana, şimdi buradan aşağıya, Çukurovaya ine­
ceğim, Seyram alıp yanıma gideceğim, o adı bilinmedik diyara, 
Sefil İbrahim olacağım ." 
"Dünya Sefil İbrahimle ağzına dopdolu oğlum, ondan ko­
lay da, Sefil İbrahim olmaktan kolay da bu dünyada hiçbir şey 
yok yavrum ." 
"Biliyorum Ana, yok." 
Hürünün sözleri onu taa yüreğinden kavramış, allak bul­
lak etmişti. Gerçekten de dünya babası Sefil İbrahim gibi etiiye 
sütlüye karışmayanlarla dopdoluydu. 
"Sana bir şey deyim mi oğlum, Memedim, bir şey deyim 
de bana gücenme, olur mu, ben seni doğurmadım ama, sende 
anandan da, o baban Sefil İbrahimden de emeğim çok, onun 
için bana küsme, bir İnce Memedin ölüsünün tımağına yüz bin, 
yüz bin yüz Sefil İbrahimi değişmem." 
"Öyleyse sen bana eşkıyalığı bırakma diyorsun Ana." 
"Öyle bir şey demedim," diye öfkelendi Hürü. "Can senin 
oğlum." Elleri titriyor, yüzü seğiriyordu. "Var git yolun açık ol­
sun." 
"Çukurovada ... " 
"Anladım, sen bir kızla evlenmişsin, öyle mi? Topal söyle­
miş komşu lara. Çok güzel bir kızmış. Babası, kardeşleri de kap­
lan gibi kişilerm iş." 
"Evlendim Ana." 
"Allah hayırlı kademli etsin. Ne zaman ineceğim, ne za-
man ineceğim, dedin Çukura?" 
"Yarın öbür gün Ana." 
Hürü sustu, tüyleri diken diken oldu, sesi sertleşti: 
"Ne zaman, ne zaman?" 
Dudakları kıvrıldı, çarpıldı . Memed onun bu huyunu bilir-
408