Yer Demir Gök Bakır 469 
Memidik buna bir gün, iki gün inanır, sonra şöyle tepeden tırnağa kendisini 
bir süzer, "yok yok" der, "uzasaydı şimdiye kadar bu boy uzardı. Ne yapalım, bi­
zim boyumuz da kısaysa, sansar avcılığında insanın bir işine yarıyar ki! Bir yere 
kıvrılıyorsun, ne sansar görüyor, ne de kuş ... " 
İş hiç de öyle değildi. Kızların takılınalan deli ediyordu onu. Yıllar geçiyordu 
da, boyu bir parmak değil, yarım parmak bile büyümüyordu. Memidik insan içi­
ne gittikçe daha az çıkıyor. Kendisini gittikçe dağına, avına daha çok veriyordu . 
Peki, bu karda kıyamette, bu adamın derdi ne? Evden eve kendisini atıyor? 
İlkönce gözleri fal taşı gibi açılmış, korkmuş , eve geldi. Anasına hemen, ayak­
ta anlatmaya başladı. Eli ayağı buz kesilmişti. İçine çekilmiş boynu sanki orada 
donmuş kalmıştı. Memidik üşümekten bir topaktı. 
"Gördüm," diyordu . "İşte öyle." Gözleri pörtleyip dışarı uğruyor, dudaklan 
uzuyordu . 
Anası: 
"Memidik, yavrum," diyordu , "şu üstüyün başıyın karını silk, ocağın başına 
otur da öyle anlat. Bu kıyamet boranda sabaha kadar üşümekten nasıl öldün, 
kim bilir?" 
Memidik anasının belki on kere döndürüp çevirip söylediği bu sözleri duy-
muyordu bile. 
"Gördüm," diyordu. "İşte öyle. Hilafım varsa iki gözüro önüme aksın." 
Parmaklarını gözlerinin üstüne bastınyor: 
"İşte bu gözle gördüm. Bunlarla, bunlarla gördüm. Kim inanır ki, kimse inan­
maz ama, işte ben gördüm. Bir gördüm ki, görme derim sana. Nasıl da gördüm. 
Bir ben gördüm, bir de ... Kim gördü, hiç kimse görmedi. Bir ben gördüm. Şu iki 
gözüro çıksın ki, önüme aksm ki gördüm. Ben gördüm. Bu gece ... Akşam olur­
ken, göğün bir yanı patladı. Şak dedi, parladı. Göğün bir yanı. Vay anam vay, 
dedim. Bunda bir iş var, dedim. İçime korku düştü ... Ama bu gece tuzağı kura­
cağım. Bu koca, yeşile çalan balkıma çok sansar geleceğine işarettir, dedim. Dört 
yere, dört sansar deliği ağzına dört tuzak kurdum. Bir fırtına başladı. Ben çekil­
dim Periler mağarasma, yaktım ateşi, verdim odunu, yaktım ateşi. Öyle bir fırtına 
var ki dağda, yer gök biribirine karışıyor. Gece mi gündüz mü belli değildi. Onu 
gördüm ki, gözlerime inanamadım. Bir iyice açtım gözlerimi, bir daha baktım, 
gözlerime inanamadım. Bir de ayaz vardı, bir de ayaz ki, ayaz öylesine ayaz işte. 
Kayalar donmuş, soğuktan kayalar çatır çatır ediyor. Karın aklığı, deliren geceye 
vurmuştu. Tam sansar günü. Dört sarısar yakaladın, Memidik, diyordum içim­
den. İşte tam bu gözlerle gördüm. Söylerim, herkese, yere göğe, kurda kuşa söy­
lerim. Kellemi kesseler söylerim. Çarpılıp da çont olsam söylerim. İşte bu göz­
lerlerı gördüm. Bir baktım topraktan bir inilti geliyor. Toprağa bakıp korkt um. 
İnsan yalnız olunca toprak inler, inler ama, böylesini görmemiş, duymamıştım.