Ayaklan onu aldı, dosdoğru Anavarza köyündeki askerlik 
arkadaşı Kürt Seferin evine götürdü. Birden başını kaldırdı ki 
Seferin evinin kapısında.
Sefer onu görmüş, çardağın merdiveninden aşağı iniyor.
"Hoş geldin Adem kardaş, ben de seni bizi unuttun sanı­
yordum. Bak çocuklar ne kadar büyüdüler!"
Ademin kanadının ucundan tutup sürükleyerek getirdiği 
kartalı gördü.
"Ne o? Bu ne? Bize kartal mı getirdin?"
Adem sürükleyerek getirdiği kartala şöyle bir göz attı, he­
men elindeki kartalm kanadını bıraktı.
"Yolda gelirken vurdum da, çocuklar oynasmlar diye," de­
di.
"Gel hele çardağa yukarı. Yorgun görünüyorsun."
Karısına seslendi:
"Çabuk bir ibrik getir. Doldur da bir iyice yüzünü yusun 
Adem. Bak kim gelmiş!"
Adem bir iyice ellerini, yüzünü yıkadı, kuruladı. Çardağa 
çıktı. Toga çorbası vardı, yarpuz doğranmış. Adem günlerdir sı­
cak yemeğe hasretti, çorbayı sümürdü. Sonra yastığa kösgelip, 
olanı biteni, yağız atla arasındaki dövüşü, kartalları Sefere 
uzun uzadıya anlattı.
"Ne diyorsun Sefer? Bana bir akıl ver," diye de sözünü 
bağladı.
Sefer düşünüyordu. Adem bir soru daha sordu Sefere:
"Öldürdüğüm yağız at mıydı dersin?"
Sefer:
"Bilemem," diyordu. "Kimse de bilemez. Kır at sağsa onu, 
yağız at sağsa onu arayacak, birisinden birisini göreceksin. 
Böyle eli boş Ali Safa Beye gidilmez. Rahatm bozulur. Elalemin 
de oyuncağı olursun. Atı kartalların yediğini, bu yüzden atı gö­
remediğini de kimseciklere, avradına bile söyleme. Elalem seni 
düdüğe koyar da öttürür."
Adem o gece çardakta sabaha kadar uyumadı, kurdu dur­
du. Daha gün ışımadan çardaktan indi, yola düştü. Bereket Se­
ferin karısı azığını geceden hazırlamıştı da, onu aldı. Yoksa azık 
düşünecek hali yoktu.
174