230 KADERİN CIL.VESÎ 
Nâtık Beyin karısı yarı içeride yarı dışarıda bağırmağa 
başladı: 
— Bu namussuz evin birinci direktörünü görmek isterim. 
Nerede o herif? Karşıma çıkan bu ihtiyar o mu? 
Aziz Edip: 
— Hayır. Bu ihtiyar adam ikinci direktördür. 
Bu sözle ben tanımlanıyordum. Artık kendimi tutamadım. 
Üst perdeden ben de ağzımı açtım: 
— Bu namussuz evde senin gibi namuslu bir hanımın ne 
işi var? Direktörü ne yapacaksın? 
— 'Gelsin, karşıma gelsin. 
— Kendini sermaye yazdıracaksan senin vaktin geçmiş ha­
nım. 
Kadının göğsüne bir tabanca sıkmış olsaydım kadınlık 
onurunu böylesine zedelemiş olmazdım. 
Birden parladı. Vücudundan et koparıyorlar gibi boğuk 
haykırarak: 
— Rezil herif. Aşağılık mahlûk. Bu gece çatıyı başınıza 
indireceğim. Polisi ile Jandarması ile bütün < istanbul'u ayağa 
kaldıracağın. Sizi karakoldan karakola süründüreceğim. 
Alevjn saçağı sarma istidadı aldığını gören direktör derhal 
meydana çıkarak bana: 
— Ne yapıyorsun? Böyle hiddeti üst tetiğe çıkmış bir 
kadını bütün bütün körüklemek, çileden çıkarmak olur mu? 
Onu yatıştıracak sözler bulup söyleyeceğine tersine fitilliyor­
sun. 
— Ben bu sanatın ustası değilim. Kendin git de meram 
anlat. 
Bilmem nasıl oldu? O analık kaynanam ortaya çıktı. Şemi, 
onu kendi maksadına uydurmak için mutlaka para ile kandır 
mış olacak, ikisi de köpekler gibi yılışarak dalkavuklukları 
ile yangım söndürmek için ateşli kadının karşısına çıktılar. 
Kaynanam nabzına göre en riyah bir ses tonu ile: 
— Hanımefendimiz, iki gözüm kadınım, boşuna üzülme 
yiniz. Ne arzu ediyorsanız emir buyurunuz. Derhal yapmağn 
hazırız.