Yer Demir Gök Bakır 363 
Haydi diyelim Adil köyün bu kadar yoksul olduğuna inandı. Böyle bir köye 
bir daha güvenir deveresiye bir çöp verir mi? 
Öğleye kadar konuşarak, eğlenerek, bağırıp çağırarak beklediler. Öğleden 
sonra onları usanç bastı. Mutlulukları usul usul dağıldı. Köylüler de mutlulukla­
rıyla birlikte bekleme yerini bırakarak, birer ikişer evlerine dağıldılar. 
Akşama doğru, yolun ucunda, gözlerini aşağılara dikmiş, boynunu uzatmış 
bir tek Meryemce kaldı. Meryemce gün batıncaya kadar, sonra karanlık kavuşun­
caya kadar orada kaldı. 
Umudunu iyice kesince yerinden kalktı, değneğine çöke çöke eve döndü. 
"Öyleyse bugün neden gelmedi Adil Efendi?" Kendi kendine gülümsedi "Bu­
gün gelmesi gerekli değil ya ... Malları bugün sakladık diye, bugün gelecek değil 
ya. Belki yarın gelir. Yarın gelmezs e, öbür gün gelir." 
Meryemce bugünkü beklemeyi sevmişti. 
Bu gece köylü sakin uyudu. Öyle fazla gürültü, patırtı eden olmadı. Evden 
eve gidip gelmeler, toplantılar da olmadı. 
Sabah erkenden gene uyandılar. Bugün mutlaka gelecek diyorlardı. Birkaç 
kadın, önlerinde Meryemc e, gidip köyün dışına, kasaba yolunun ucuna oturdu­
lar. Gene akşama doğru Meryemce tek başına orada kaldı. Sonra akşam olup gün 
kararınca değneğine çöke çöke evine döndü. 
Gene: 
"Bugün dedik diye, bugün gelecek değil ya, yarın gelir," dedi içinden. 
O gece de sakin uyudular. 
Sabah oldu. Güneşli, aydınlık bir sabahtı. Gök dup duruydu , lekesiz. Mer­
yemce, yanında çocuklar, yaşlı kadınlar köyün dışına gitti, kasaba yolunun ucu­
na oturdu.