123
“E vet...” dedi Peri, gözlerini annesinin bakışlarından kaçı­
rarak.
B ekâret... Bir türlü açıkça söylenm eyen am a sürekli im a  
edilen o m alum  konu. A nnelerle k ızları, teyzelerle yeğen­
leri, öğretm enlerle kız öğrencileri arasındaki nice sohbetin  
üstü kapalı sebebi. Odanın orta yerinde uyuyan, kim senin  
uyandırm aya cesaret edemediği aksi ve huysuz biri gibiydi  
bekâret; dikkatlice etrafından dolanılması gereken bir gölge.
“Ben kızım a güveniyorum ...” diyerek lafa k an ştı M ensur;  
şarabın çoğunu tek başına içtiği için çakırkeyif çıkıyordu sesi.
“Ben de” diyerek onun sözünü kesti Selm a. “Güvenm edi­
ğim başkaları.”
“Aptalca bir laf” dedi Mensur. “Kızına güveniyorsan, diğer­
lerinden sana ne? Milyarlarca insan var dünyada, hangi biri­
ni denetleyeceksin?”
Selm a dudaklarım büzdü. “Bana aptal demeden evvel ken­
di hatalarına baksan keşke. Sirozdan öleceksin bu gidişle.”
Yeniden atışm aya başladılar. Hiç dinmiyordu karşılıklı öf­
keleri. O nlan dinlerken, pencereden dışanya, seneler boyun­
ca okulu, sığınağı ve bir anlamda yuvası olacak şehrin kalbi­
ne bakmaktan başka bir şey gelmedi Peri’nin elinden.
N e annesi biliyordu bunu, ne babası. Endişeden midesine  
ağn lar giriyordu. Kendine güveni o kadar çorak, endişeleri  
öylesine bereketliydi ki. Burada yapam am aktan, başaram a-  
m aktan, çuvallamaktan korkuyordu. Ya düş kırıklığına uğra­
tırsa babasını?