•f)8 KADERİN CİLVESİ 
pıdan balkona koşarım. Bu bir komedya mıdır? Dram mı? Me­
lodram mı? Bilmem. Benim bu telâşımı gören, kapalı odada 
kirli çamaşırlara tapındığımı sezen hizmetçiler kıs kıs gülerler. 
O derin üzüntü ve ümitsizlik içinde nemli gözlerimle ben de 
kendime gülerim. Ben kimden vefa bekliyorum? Ne zorlu, ne 
sonsuz bir akıntıya kürek çekiyorum? Benim aşkımla bir sakar 
çocuk gibi oynayan bu genç kadınla maceramız ne olacak? Bu 
öldürücü gönül fırtınaları içinde çalkana çalkana. bir gün dibe 
kaynayacağım. Bu acı gerçeği anlamak için kehanet istemez. 
Ah ne yapayım ki, kendimi alamıyorum. Bir kere alev sa­
çağı sardı. Çıralı, katranlı bir meşale gibi yanıyorum. 
Şemi, bu yanık hikâyenin karşısında o kadar kendinden 
geçti ki, elinde şakşağı eksik bir pişekâr gibi: «Hay bre me­
det... Hay bre medet. Aman şu yangından kasanın anahtarını 
kurtaralım.» pozunda. 
Bu ateş yığının kül olup savruluşu herifin umurunda mı? 
Onun aklı hep kasanın anahtarında. 
Tutuşmuş âşık devam etti: 
«— Nihayet kapımızın önünde duran bir otomobil homur-
tosu duyulur. Hah işte o geliyor. Üzüntümü, heyecanımı belli 
etmemek için türlü tedbirler, vaziyetler alırım. Elimde bir kitap 
kayıtsız hattâ biraz gülümser bir tavırla şezlonga uzanırım. Fa­
kat yüreğim gümbür gümbür atar. Alnımdan soğuk soğuk ecel 
terleri sızar. Sinirlerim kızgın saçlara değmiş gibi azaptan 
kıvrım kıvrım kıvrılırken oynadığım bu kayıtsızlık rolü ne da-
yanümaz bir işkencedir bilir misiniz? Sırıtarak can vermeyi an­
dırır haller geçiririm. 
Beş dakika beklerim. On dakika, bir çeyrek geçer. Hâlâ 
gelen giden yok. Nihayet tahammülüm kalmaz. Ne yaptığını 
bilmez bir yürek acısıyle yerimden fırlar, oda kapısını açar, hiz­
metçilerden sorarım: «Hanım gelmedi mî?» 
«— Hayır.» 
«— Ya o kapıda duran otomobilden kim çıktı?» 
«— Kapıda otomobil durmadı Beyefendi.» 
«— Yanlış mı duymuşum?» 
«— öyle olmalı.»