Yaşadıkça düzelıniyordu hayat, tıpkı yaşlanmakla 
büyümediği gibi kişinin. 
MAHREM 
Çizginin öbür yam intihardır. Öyleyse yaşamak inti­
hann kıyısında, belki de tam eşiğinde durup Zlpla­
mak, zaman zaman ayaklanm boşluğa sarkıtmak 
pahasına oynamak, oynamak, hiç yanmayacakmış 
gibi oynamaktır. 
SİYAHSÜT 
Zaten hayatta hiçbir konuda sabit fikirli ve katı 
ohnanın gereği yoktu; zira yaşamak demek ha bire 
değişrnek deınekti. 
AŞK 
Hayat dediğin bittikçe başlardı; kah arşa düşüp kah 
yere yükselirken molalarda so\ııklamr, kendi külle­
tinden doğardı. Hep bir arayış içinde ohnak demekti 
yaşamak, cevabını beğenmeyen girift bir bihnece gibi 
kona göçe. Hal böyle iken, illa ki hayatta kalmalıydı 
insan. Kısa ya da uzun olması fark etmezdi ikameti­
nin, çünkü zaman değildi aslolan. 
MAHREM 
67