Orta Direk 155 
Korku dört bir yandan bastınyor. Meryemceyi habire, belki de dakika başında 
bir ürpertiyordu. 
Hava serinliyordu gittikçe. Korkunçtu ürpermeler. Öyle geliyordu ki, ölme­
yip kurtulsa da bu korku onu iflah etmeyecektir. İçinden bu karanlık korkuyu 
kim söküp atabilirdi. Korku yüreğinden başına, boynuna, ellerine, karnına, sır­
tına, ayaklarına titremelerle, ürperme lerle yayılıyor, korku yayıldıkça o büzülü­
yordu. Büzülmekten kemikleri çatırdıyordu. Başını, göğsüne çekip yapıştırdığı 
dizlerinin arasına koymuş, saklamıştı. Ortalıkta çıt yoktu. Gecenin cikiltisi bile 
yoktu. Çakal sesi, kuş sesi yoktu. Bomboştu. Soğuktu. Ürperiyordu. Tir tir tit­
riyordu. Bir ara iyice umudun u kesti. Ayağa kalkıp, namaza durmak istedi. Kal­
kamadı. Sonra ağır ağır, güney sandığı, kıble sandığı yöne döndü. Ellerini ha­
vaya kaldırmak istedi, elleri uçar gibi titriyordu. Azıcık olsun havada tutamadı. 
Birkaç tane dua bilirdi. Daha çok öğrenem emişti. Onlar da aklına gelmiyordu. 
Allahım, güzel güzel Allahım, canını sevdiğim, kurbanlar olduğum, tırnağına, 
kesip attığın tımağına kurban olduğum, gökgözlü m, kara gözlüm, sevdiğim, şu 
duadan birini aklıma düşür de ınırdar gitmeyim öteki dünyaya. 
Allah geldi gözlerinin önüne. Saçı sakalı ışıklı, ak sakalı ışık içinde yanan, 
pırıl pırıl bir kocaydı. Hemen de o duayı hatırladı. Başladı çabuk çabuk okuma­
ya. Duaya, duadaki sese kapıldı. Hem titriyor, ürperiyor, hem de sallanıyordu . 
Birden her şey gözlerinden silindi. Ortalık bomboş kaldı. Duayla yalnız başına, 
bir düş içinde kaldı. Hiçbir şeyi, korkuyu, ölümü, hiçbir şeyi hatırlamı yordu. 
Küçüldükçe küçülüyor, bir topak oluyordu. Bir avuç. Dili damağı kuru­
muştu duayı tekrarlamaktan ama, artık dua mua tekrarladığını da bilmiyordu. 
Tanyerleri ışıyıncaya kadar böyle kaldı. Böyle bir topak. Sonra kulağına çok 
uzaklardan bir ses gelir gibi oldu. Önce bir erkek sesi uzaklardan, dağların ar­
kasından, ta ötelerden parladı, söndü. Sonra onun tıpkısı bir kadın sesi duydu. 
Sonra gene ortalık ıssızlığa gömüldü. Sesi bir daha duyunca, yüreği hop et­
ti. Kurumuş kalmış ağzındaki dualar dondu kaldı. Üşümüş, kaskatı kesilmişti. 
Kulak kesildi. Kendisini azıcık toparlayabilse, sese doğru atılacaktı. Kuş olup 
oraya doğru uzanacaktı. Hiç olmazsa sese karşılık vermeli, dedi kendi kendi­
ne. Ağzını açtı ama, sesi çıkmadı. Kendini zorladı, gene sesi çıkmadı. Ses git­
tikçe yaklaşıyordu. Yaklaştıkça da Meryemcenin yüreğine ılık ılık, usul usul 
bir kurtuluş, bir yeniden dünyaya geliş sevinci dökülüyordu . Az sonra sesi iyi­
ce duydu: 
"Ana! Anaoooı Neredesin7 Ses ver. Ses ver de seni bulalım." 
Sonra Elif alıyordu : 
"Kurban olduğum, güzel anam ses ver," diye yalvarıyordu. Boyuna yalvarı­
yordu. Sesinde bir utanç vardı. Belki de yoktu ama Meryemce öyle sezinliyordu. 
Kurban olduğum kızım, diye geçirdi içinden, beni mi ararsın, düştün şu ya­
zıya yabana da?