hadisesinde  de farklı  davranmamıştı.  Artık  her sabah  ilk iş merdi-
veni dayayıp  çuvalı  kontrol  ediyor,  her seferinde  hüsranla  aşağı  ini-
yordu.  Gündüz  yapamadıklarını  rüyalarına  sakladığından,  uykula-
rında  sabahlara  kadar  kova  kova,  kürek  kürek  toprak  taşıyarak  çu-
val üstüne  çuval  dolduruyordu.  Bu esnada  dişlerini  eskisinden  da-
ha da beter  gıcırdattığından,  gece  denilen  zaman  dilimi  bir tek ona 
mübah,  onun  dışındaki  tüm  ev ahalisine  haram  olmuştu.  Anneanne-
sinin  annesi  pişman,  anneannesi  şaşkın,  annesi  kızgındı.  Üçü  de 
Eyüp  denen  bir peygamberden  bahsediyordu  mütemadiyen. 
Bir gün  dayanamayıp,  "iyi  de ne zamana  kadar?"  diye  ciyak  ci-
yak bağırmıştı  Meryem.  "Dolana  kadar,"  demişti  anneannesinin  an-
nesi;  "olana  kadar,"  demişti  anneannesi;  "insanlar  olana,  çuvallar 
dolana  kadar  beklemeyi  bilmek  gerek,"  diye  toparlamıştı  annesi... 
Ne kadar  bekleyeceğini  bilmeden  beklemek...  Bu öğütten  pek  bir 
şey anlamayan,  anladığı  kadarından  da hazzetmeyen  Meryem,  bur-
nunun  dikinden  başka  hiçbir  şeyi  rehber  bellememeye  karar  vermiş-
ti içinden.  Bu arada,  bir türlü  bir yere  varamayan  bu çuval  muhab-
beti yüzünden  sinirleri  tel tel tarazlanan  ve evdeki  dört  kuşak  dişi-
den de yaka  silken  babasının  bir öfke  nöbeti  esnasında  bağıra  çağı-
ra tahta  merdiveni  parçalaması  bile  büyüklerine  itaat,  hadiselere  te-
vekkül  göstermeye  teşvik  edememişti  Meryem'i.  Epi  topu  iki hafta 
dayanabilmişti  kömürlüğün  üzerine  tırmanıp  çuvala  bakmadan  ve 
aşağı  inip  çuvalın  ne zaman  dolacağını  sormadan.  İki hafta  sonra, 
evde  kimsenin  olmadığı  bir esnada,  mutfak  masasını  bahçeye  taşı-
yıp, üzerine  bir sandalye  koyarak,  mucize  eseri  bir yerini  kırmadan 
kömürlüğün  üzerine  zıplayıvermiş,  koşa  koşa  kafasını  sokmuştu  çu-
valın  içine.  Ve işte  o zaman  sabretmenin  sonucunu  görmüştü:  kuru 
yapraklar,  dikenli  çalılar,  kırık  dal parçalan  ve iki kelebek  ölüsü... 
Buydu  sabredenlerin  mükâfatı.  Ya bir avuç  çer çöp  ya da Eyüp'ün 
cılk yaraları... 
Buraya  kadar.  O günden  sonra  çuvalı  gözetlemeyi  bırakmış  ve 
zamanla  tamamen  aklından  çıkarmıştı.  Beklemek  ona  göre  değildi; 
hem de ne kadar  bekleyeceğini  bilmeden  beklemek  mizacına  tama-
men tersti.  Öyle  olmasa  Musa  ile evlenmez,  talipleri  içinde  en be-
ğendiği  İsa'nın  İstanbul'dan  dönmesini  beklerdi.  Ama  İsa'nın  İstan-
bul'dan  dönmesini  beklemek  yerine,  bizzat  kendisi  gelip  İstanbul'u 
188