İlyas Çavuş yatağında doğrulmuş onların yemek yiyişleri­
ni seyrediyor du: 
"Durun," dedi, "yavaşlayın çocuklar. Herhalde birkaç gün­
dür açsınız. Aç adamın böyle çabuk yemesi insanı vuru r. Hepi­
niz hasta olursu nuz. Hepiniz de hasta olunca, o, Karafırtına mı 
ne zehir zemberek gelir de hepinizi kar kekliği gibi toplar." 
Gülümseyerek yavaşladılar. Artık çeneleri öyle değirmen-
taşı gibi işlemiyordu. ' 
Yemeği bitir diklerinde neredeyse sabah oluyor du. Ne hız­
manda bal, ne küpte peynir , ne de selede ekmek kalmı şh. Ye­
rneklerini bitirdikten sonra bir süre ateşe bakıp daldılar. İlyas 
Çavuş durmadan, sevinerek, gülerek konuşuyor, ötekile r, onun 
. \ 
ne söylediğini anlamıyorlar dı. Ilyas Çavuş konuşmasını sürdü-
rürken, onların ocaklığın yöresine kıvrılıp uyuduklarını görün­
ce kızdı: 
"Düdüklerim, düdüklerim," diye alay etti. "Bunlar da eşkı­
ya, bunlar da İnce Memed olacaklar. Şimdi bir kel onbaşı iki 
candarmayla gelse, bunların topunu bir urgana bağlar da alır 
götürür. " 
Uyumalarına kızıyor , kızdıkça da ağza alınmaz sözlerle ko­
nuklarına sövüyord u. Sövdü, sövdü, hırsı geçince de acımaya 
başladı. Kim bilir, dedi içinden, fıkaral ar, o karlı dağların başın­
da, boranın fırh nanın ortasında aç susuz, uykusuz kim bilir ne­
ler çekmişlerdir. Arkalarında da bir ordu candarma. 
Gözleri yaşardı: 
"Zor," diye inledi, "eşkıyalık zor zanaat. Can pazan. Enin­
de sonunda da ellerine hiçbir şey geçmez . Çabalan hiçbir şeye 
yaram az." Yüksek sesle, "Y aramaz," diye yineledi. "Ama eşkı­
yalık, hiçbir işe yaramasa da kıyamete kadar eşkıya insanlar bu 
dünyada ellerinde silah dolaşacaklar." Sesini gene yükseltti, 
"Dolaşacaklar. " 
Biraz sonra kendi de, İnce Memedin evine onur verdiğini, 
böyle bir mutluluğa bu dağlarda çok kişinin ulaşamadığını dü­
şünerek, zonklayan ayaklarının sızısını unutarak derin bir uy­
kuya daldı. 
Eşkıyalar uyandıklannda İlyas Çavuşu ayakta buldular. 
Şişmiş, bir bebek kundağı gibi olmuş ayaklanna nakışlı bir ço-
570