KAPLUMBAĞALAR
 
252
 
 
«Pekey beyim, sağol...» dedi Battal. Sonra Rıza’nın, Kır Abbas’ın 
yüzlerini aradı: «Gidip bir yere otursak?»
 
Rıza, «olur» anlamına gözlerini yumdu.
 
«Buyrun beyim, eve gidel
im!» dedi Battal.
 
«Gidelim muhtar, gidelim gözüm...»
 
Battal şapkalı eliyle yol göstere göstere yürüdü önden.
 
Rıza, ince uzun, başı açık beyle gidiyordu.
 
«(Ulan kim acabola bunlar?)» diye düşündü Kır Abbas. Belki Rıza 
anlardı kim olduklarını. Bir yolunu bul
up sorardı.
 
Doğruca muhtarın evine vardılar.
 
Güley tarhana yapıyordu. Karmış, tekneye doldurmuştu. Bir bezle 
üstünü örtüyordu. Elleri bulaşık, kolları sıvanıktı. Başının yazmasını 
boynundan arkaya atmış, arkaya bağlamıştı. Gelenleri görünce 
kollarını 
indirecek oldu. Vakit yoktu. Hemen koştu, yan odanın 
kapısını açtı, ellerini göğsüne bağlayıp:
 
«Buyrun, kusura bakmayın!..» dedi.
 
Battal:
 
«Beyim, dışarı
-
hayata oturalım isterseniz!..» dedi. «îçeri
-
 
si birez 
kapanıktır!»
 
«Olur, daha iyi olur...» dedi yarım 
şişko bey.
 
Battal, karısına göz etti: «Kilim çıkar, yastık minder çıkar, 
çabuk!..» dedi.
 
Güley, ellerinin bulaşığını unutup koştu. Yatakları yorganları yıktı 
indirdi. Alttaki kilimleri çıkardı. Getirip hayata serdi. Güpür güpür 
koşuyordu. Minderleri, yastı
kları koydu. Düzledi.
 
Battal:
 
«Buyrun beyim! ..»
 
Yarım şişko bey, uzun bey, ötekiler, hâlâ çevreyi süzüyorlardı. 
Güley’in geliş gidişini izliyorlardı.
 
Güley, hayat sekisinin ucuna dikelip, ellerini göğsünde bağladı: