Füsun'un Ehli yeti 
leti titreterek sars ınca, ayn ı aşağılay ıcı havayla onu hemen sürücü  
koltuğundan indirmi şlerdi. 
Arzuhalcisinden çayc ısına, emekli polisinden ehliyet aday ına, 
Füsunun imtihan ını benimle birlikte uzaktan merakla seyreden erkek  
kalabal ığından biri, dönü şte şoför koltu ğunda gene gözlüklü jüri 
üyesinin oturdu ğunu görünce, "Kar ıyı çakt ırdılar," demiş , bir-iki ki şi de 
gülmüş tü. 
Eve dönerken, Füsun'un a ğzını b ıçak açmad ı. Ona sormadan araba yı 
Ortaköy'de park ettim. Çar şı içinde küçük bir meyhane ye oturduk ve  
birer kadeh buzlu rak ı istedim. 
"Hayat k ısa ve çok güzel asl ında Füsun," dedim birkaç yudum  
rak ıdan sonra. "Kendini art ık bu zalimlere h ırpalatma." 
"Niye bu kadar iğ rençler?" 
"Para istiyorlar. Paralar ını verelim." 
"Sence kad ınlar iyi araba kullanamaz m ı?" 
"Bu benim de ğil, onlar ın fikri..." 
"Herkesin fikri..." 
"Can ım, sakın bunu da inada bindirme." 
Bu son sözümü, Füsun hiç fark etmesin isterdim. 
"Benim hayatta inada bindirdiğ im hiçbir şey yok Kemal," dedi.  
"Yaln ızca onuru, gururu ayaklar alt ına al ınırken, insan ın başını 
eğmemesi lazım. Şimdi senden bir şey isteyece ğim, lütfen beni  
ciddi yetle dinle. Çünkü çok kararl ıyım. Ben ehli yetimi rü şvet 
vermeden alacağ ım Kemal, sakın buna kar ışma. Arkamdan gizlice  
rüşvet de verme, torpil de yapt ırma, anlar ım, çok kır ılırım." 
"Peki," dedim önüme bakarak. 
Çok konuş madan birer kadeh rak ı daha içtik. Ak şamüstü çar şı 
içindeki meyhane bo ştu. Midye tavalar ın, kekikli kimyonlu küçük  
köftelerin üzerine, sab ırs ız ve karars ız sinekler konu yordu. Benim için  
hat ıras ı çok de ğerli olan o sala ş meyhane yi yeniden görebilmek için  
yıllar sonra Ortaköy'e gittim; ama bütün bina yıkılm ış, yerine ve  
çevresine hediyelik turistik e şyalar ve incik-boncuk satan dükkânlar  
açılm ıştı... 
 
479