deyse gelir. (Koridor a doğru seslenir.) Ümit! 
(Ümit koşarak gelir.) 
ÜMlT (Heyecan la): Ne oldu baba? Bizimkiler bir gol mü at­
tı? 
COŞKUN: Saçmalama. (Ümifin gözlerine dikkatle bakar.) Bi­
liyorsun değil mi, müzik hocası gelince hemen ona sezdir­
meden gidip Saffet ağabeyine haber vereceksin. 
ÜMlT (Mahzun): Bana da bir rol vermeyecek misiniz baba? 
COŞKUN: Uzatma. Işte senin rolün de haberci. 
(Ümit, başı önünde koridorda kaybolur. Coşkun çalışma masa­
sının başına oturur yeniden, yazmaya başlar. Arada bir ma­
sanın üzerinden bir kitap ya da bazı kağıtlar alır, okur, başı­
nı sallar. Sıkıntıyla odanın duvarlarına bakar, aynaya gözle­
ri takılır; kitabı okuyormuş gibi yapar, yan gözle de aynada 
kendini seyreder, suratını buruşturur. Ayağa kalkar, port­
mantodan keman kutusunu alır, bir an durur, sonra kutudan 
kemanı çıkarır; bir süre elinde kemanla odanın ortasında 
durur, sonra boyaynasının önüne gider ve kendini seyreder: 
Gerçek bir ciddiliği vardır. Aynada kendini beğenmez. Ke­
manı yerine koyar. Sonra masaya bakar, tekrar yerine otu­
rur, yazıyormuş gibi yapar ve gene yan gözle aynada kendi­
ni seyreder; beğenmez, içini çeker, yazmaya devam eder. So­
kak kapısı çalınır.) 
COŞKUN (Yazmaya devam ederek): Kapı çalınır. Napolyon: 
Giriniz! (Kapı tekrar çalınır.) Napolyon: Valdieu sen misin? 
MÜZIK HOCASI'NIN SESI: Ben müzik hocasıyım Coşkun 
Bey! 
COŞKUN (Başını kaldırmadan): Napolyon -Müzik Hocası 
mı? Şimdi meşgulüm Valdieu. (Kapı tekrar çalınır. Ümit 
gelir, kapıya koşar.) 
27