Acaba biraz fazla ağır mı suçluyorum, kendimizi? 
Hani, bu kavramlarla ilgili bilgileri , sistemleri, bilgi 
geliştirme disiplinlerini en küçük bir kuşku duymadan 
ve bir damla alın teri dökmeden Batıdan aktardığımız, 
benimseyiverdiğimiz doğru. Lakin buna rağmen, gene 
de kendimizi biraz fazla ağır suçluyormuşuro gibi. Çün­
kü, galiba Batılı mimarlar, Batılı edebiyatçılar da bu­
gün bu anlamda bir çıkınazın içindeler. Yani insanla 
ilgili bütün uğraşlarda böylesine bir durum var. Bu, 
yirminci yüzyıl insanının ortak dramı olsa gerek di­
yorum. Yirminci yüzyıl insanı, özellikle şu son elli yıl­
da tahmin edemediği bir hızla gelişen analitik bilgi 
karşısında öyle bir duruma düşmüş ki, bir çeşit ana­
litik bilgi köleliği diyebiliriz buna. Bence bu analitik 
bilgiler, bugün bizi tutsak etmiş durumdalar. Ürettiği­
miz, ama bugün dışımızdaki bu bilgiler. Elimizde de­
ğil, bütün bilinmeyenleri, dışımızdaki bu analitik bil­
gilerle çözebik �eğimizden hiç kuşku duymaz olmuşuz. 
Ve artık, insanla ilgili uğraşları, disiplinleri de, bu ana­
litik bilgi köleliğimiz içinde, bir çeşit belit (aksiyo m), 
bir çeşit konut (postula) olarak benimsemiş gitmişiz. 
Oysa, bugün ne yazık ki, gene en az bildiğimiz şey, 
kendimiz. İnsanoğlunu bilmiyoruz. Gerçekten hüzün ve­
rici bir şey ama, kendimizi nasıl bilebileceğimizi bile 
kestirmekten, yöntem bilgisinden bile yoksunuz. Yani 
mevcut bilgimiz, kendimizi kavramamıza, tanımamıza 
yetmiyo r. Örneğin, bir toplumu istatistiki oranlama­
lada tanımanın galiba olanağı yok. Bir toplumun pro­
tein tüketimi şu kadardır, ya da kağıt tüket imi, çimen­
to tüketimi şu kadardır demek, bence gerçekte hiç 
bir şey demekmiş gibi bir şey. Son günlerde kendi ken­
dime sorup duruyo ruro; hayvan cılıkla uğraşan bir top­
lumun et yememes inin, etle ilgili bir mutfağının olma­
masının sadece ekonomiyle (yani bir anlamda bir ana-