‘Zırrr’ı silme işini kesin bir duyarlıkla yapamıyoruz. Benim
adım da Selim.” T urgut hemen daha yakına sokuldu.
Can sıkıntısı, Selim’in önemli bir derdiydi. Bir işi yapma-
dan önce geçirilmesi zorunlu olan zaman onu müthiş sıkar-dı. T urgut’un da bu konuda, kendisine yakınlık duyduğunuanlayınca hemen ‘metotlarını’ açıklamıştı: “Otobüste, evleokul arasında geçen zamanın bana nasıl bir yük olduğunubilemezsin. Böyle zamanları, yaşanmamış zaman haline ge-tirmemek için olmadık oyunlar icat ederim. Kendimi kap-tırmadan, belirli bir süreyi atlatabileceğimi sanmıyorum.‘Duraklar arası maç oyunu’ da bunlardan biridir.” “Nasıl?”demişti T urgut: “Anlat.”
“Oynanırken pek tatlı değildir ama, anlatırken ben bile
sanki bir şey yapıyormuşum gibi heyecanlanıyorum. Çünkü,neden? Çünkü oyunun, oynanırken verdiği ve gene de hiç-bir şey yapmamak kadar ağır olmayan sıkıntısını hafifletmekistiyorum; kendimle biraz olsun alay etmeden, kendi kendi-me yarattığım boşluğa dayanamıyorum. Bunun için, dinler-ken, beğensen de, beğenmesen de bana haksızlık etmiş ola-caksın. Olayın yalnız hafif yönünü öğrendiğin için, beni birbakıma istismar etmiş olacaksın. Hiçbir şeye benzetemezseno daha kötü. Neyse, bu kısa ve son tahlilde gene bizi incitengirişi bir yana bırakalım. Her resmi Türk genci gibi, yani,sporla ilişkisi hiçbir zaman maç seyretmekten öteye gitme-yen her namuslu ve bunalmış vatandaş gibi siz de ayrı birduhuliye ödemeden bu oyuna katılabilirsiniz. Ben de, birçok vatandaşım gibi, soyutlama gücünden yoksun olduğumiçin ve özellikle zaman kavramını soyut olarak, yani ele gel-mez bir kavram olarak düşünemediğim için süreye, ancakiki nokta arasında bir cismin hareketi olarak katılabiliyorum.Bu açıklamanın, değil dinleyenler için, benim için bile fazlasoyut olduğunun farkındayım. Belki bizler, yani bu toprakla-rın yetiştirdiği şu ya da bu çeşit değerler, soyutlaşmaya başla-
41