bir parmağını bükerek soruyor, her seferinde Muhittin'in boş 
bakışlarını görerek cevabı kendi veriyordu: "Bir kıza mı? Hayır! 
Zevke eğlenceye mi? Hayır! Bazı yaşıtlarınız gibi inkılâplara 
mı? O da hayır! Peki şiire mi? Evet buna hayır demiyorsunuz, 
ama ötekiler olmadan şiirin ne değeri kalır ki? Ötekileri belki 
küçümsemekte haklısınız... Ama bir şey var. Bir şey. Bir Türk-
sünüz siz!" Parmağını gene masanın üzerine, aynı noktaya 
bastırdı. 
Muhittin gene, etli ve tombul parmağına baktı. Sonra, "Peki 
benden ne istiyor?" diye düşündü. "Herhalde benim doğru yola 
gelmemi, onun inançlarını benimsememi istiyor... Beni bu 
meyhanede gördü, biraz acıdı, yanıma geldi. Demek başkalarına 
acınacak biri olarak gözüküyorum!" 
"Bir Türk olmak! Bunu düşünün. Bir Türk olarak, bütün 
Türklerin ortak ülküsü için savaşarak toplumun içinde erimek. 
Toplumun, öteki bütün ırkdaşlarımızın arasına katılmak, onların 
hep birlikte mutlu olmaları için kendimizi unutmak... Sizin 
inandığınız tek şey şiir ve kendiniz. Şiir diye beğendiğiniz şeyler 
de, kitabınızdan anladım, orada Avrupalılar tarafından yazılan 
çirkin şeyler... Baudelaire değil mi? Çürümüş, esrarkeş bir 
Fransız! Oysa siz bir Türksünüz. Fransızlar Hatay'da ırkdaş­
larımıza neler yapıyorlar biliyor musunuz?" Birden heyecanlandı, 
öfkeyle neredeyse bağırarak söylendi: "Fransızlar Hatay'da 
ırkdaşlarımızın canına okuyor, siz Fransız şairlerine özenerek 
yeteneğinizi boşa harcıyorsunuz. Ah, Türk milleti! Ah, milletim 
ne zaman uyanacaksın?" 
Muhittin birden endişelendi. Az önce düşüncelerine katıl­
madığı adama söylemeye hazırlanıyordu, ama şimdi bunu kolay 
yapamazdı. Adamın hoşuna gideceğini düşünerek utangaç ve 
suçlu bir tavır takındı. İçinden adamı yatıştıracak birşeyler 
söylemek geliyor, ama alay etmekten, ya da böyle bir izlenim 
uyandırmaktan korkuyordu. 
İkinci rakı kadehini bitirirken: "Evet siz galiba haklısınız. 
Benim durumum hoş değil. Ama ne yapayım, başka türlü ola­
mıyorum!" diye mırıldandı. 
Mahir Altaylı bir cevap vermedi. Az önceki sözlerinin heye­
canını yatıştırmaya çalışıyordu galiba. Bir sessizlik başladı. 
299