Osman' ın yüzü bir an kül reng ine büründü. Üzeri i şlemeli ağır ahşap kap ının tek kanad ı aç ılınca bu yüze, sanki 
çok eski zamanlardan kalma bir kara ışık vurdu. 
"Yaz ıcı ağalar ı, eşya kay ıt defterlerini tutan kâtipleri bo şu boşuna istemedi Padi şahım," dedi Hazinedarba şı. 
"Haf ızıkütüp öldü, yerine kitaplara bakan yok. Padi şahım bu yüzden sizinle birlikte içeri yaln ızca Cezmi A ğa'n ın 
girmesini buyurdular."  
En az ından yetmi ş yaşında gösteren, gözleri p ırıl p ırıl bir cüceydi bu. Ba şındaki yelkene benzer serpu ş 
kendinden de tuhaft ı. 
"Cezmi A ğa, içerisini kendi evi bellemi ştir. Kitaplar ın, her şeyin yerini herkesten çok o bilir." 
İhtiyar cüce gururlanmad ı. Hazine odas ının acemi o ğlanlar ının taşımakta oldu ğu gümüşten ayakl ı bir 
mangal ı, sap ı sedef kakmal ı bir oturağı, kandil ve şamdanlar ı gözden geçiriyordu.