tırmanma şanslar ı vard ı. Çoğunlukla tayyör giyerlerdi; kahveren-
gi, siyah ya da gri - iffetin, tevazuun ve partizanl ığın renkleri. 
Saçlar k ısa, makyaj yok, tak ı yok, abart ı yok. Cinsiyetsizle ştiril-
miş, dişiliksizleştirilmiş vücutlar. Ev kad ınlar ı ne zaman o sinir 
bozucu kad ınsı kıkırtılann ı koyverseler, meslek sahipleri koltuk 
altlar ındaki düz deri. çantalar ı sıkıca kavrarlard ı; her an ç ıkıp gi-
decek, beriki kad ın tipinden kaçacak gibi. Onlar ın aksine ev ka-
dınlar ı bu davetlere kat kat tüllü saten gece elbiseleriyle gelirler-
di; beyaz, pastel pembe ya da mavi - han ım han ımc ıklığın, masu-
miyetin ve k ırılganl ığın renkleri. Kad ından ziyade "militan" gibi 
gördükleri meslek sahiplerinden pek hazzetmezlerdi; meslek sa-
hipleri de kad ından ziyade "odal ık" gibi gördükleri ev kad ınlar ın-
dan hazzetmezlerdi. Neticede kimse kimseyi yeterince "kad ın" 
bulmazd ı. 
Ne zaman militanlarla odal ıklar aras ında gerilim t ırmansa, 
kendini iki gruba da ait görmeyen Cicianne, kristal bardaklarda 
nane likörü ve gümü ş tabaklarda badem ezmesi ikram etmesi için 
hizmetçiye gizlice i şaret ederdi. Likör-badem ikilisinin, hangi ta-
raftan olursa olsun, odadaki bütün kad ınlar ın sinirlerini yat ıştıran 
yegâne şey olduğunu keşfetmişti. 
Partinin sonlar ına doğru R ıza Selim Kazanc ı kar ısını çağırır 
ve muhterem misafirleri için piyano çalmas ını rica ederdi. Cici-
anne asla ikiletmezdi. Bat ılı bestecilere ilaveten vatanperverlik 
yayan milli mar şlar da çalard ı. Misafirlerin be ğenisini kazan ırdı 
her seferinde. Özellikle 1933'te Onuncu Y ıl Marşı bestelendi ğin-
de tekrar tekrar çalmas ı gerekmişti. Marş her yerdeydi; uykuday-
ken bile insanlar ın kulaklar ında yank ılan ırdı. Beşiklerindeki be-
beklerin bile onun co şkun ritmiyle uyutulduktan bir dönemdi. 
Cicianne'nin piyanoya olan ilgisi hiç azalmad ığı halde yeni 
bir meşgaleler listesi bulmas ı uzun sürmedi. İlerki y ıllarda Fran-
sızca öğrenecek, asla yay ımlanmayacak hikâyeler kaleme alacak, 
cam boya ve ya ğlıboya teknikleri üzerinde uzmanla şacak, parlak 
ayakkab ılar ve saten balo tuvaletlerine bürünecek, kocas ını dans-
lara sürükleyecek, ç ılgın partiler verecek ve tek bir gün olsun ev işi yapmayacakt ı. Havai kans ı her ne isterse yerine getirirdi R ıza 
Selim Kazanc ı. Genelde ba şkalar ına sayg ı gösteren, derin bir ada-
let duygusu olan, akl ı başında bir adamd ı. Ancak tek bir konu vard ı 
ki huylann ın tümüyle de ğişmesine, içindeki garezin aç ığa ç ık-
mas ına sebep olurdu: ilk kans ı. 
Seneler sonra bile Cicianne ne zaman ona ilk kar ısıyla ilgili 
bir şey soracak olsa R ıza Selim Kazanc ı sessizliğe bürünürdü. 
"Ana değil taş imiş meğer. Bir ana nas ıl evlad ını bırak ıp gider?" 
derdi yüzünü nefretle buru şturarak. Tekinsiz bir gamla gölgele-
nirdi gözbebekleri. 
"Ama ona ne oldu ğunu merak etmiyor musun? Ak ıbetini 
araştırmak istemez misin?" demi şti bir keresinde Cicianne koca-
sına; iyice sokulup kuca ğına oturmu ş, usul usul çenesini ok şaya-
rak adeta onu bu soruyla yüzle şmeye ikna etmeye çal ışmıştı. 
"O kaltağın ak ıbeti umrumda de ğil," demişti R ıza Selim Ka-
zanc ı sertleşerek. Levent'in annesinin kötülendi ğini duymamas ı 
için sesini alçaltmay ı dahi ak ıl edememi şti. 
"Yoksa birisiyle mi kaçt ı?" diye üstelemi şti Cicianne, haddi-
ni aşmakta oldu ğunu bildi ği halde, a şmad ığı takdirde haddinin ne 
olduğunu anlayamayaca ğına inan ırdı. 
"Neden üzerine vazife olmayan konulara burnunu sokuyor-
sun?" diye ç ıkışmıştı Rıza Selim Kazanc ı, "Yoksa sen de mi ayn ı 
yolun yolcususun?" 
Bu laf ı işiten Cicianne nihayet anlam ıştı haddinin ne oldu ğu-
nu. İlk eş mevzuunun aç ıldığı nadir anlar hariç, senelerce dingin-
likle ak ıp gitti evlilikleri. Sevecen, sayg ılı, huzurlu. Etraflannda-
ki ailelerin hiç de böyle olmad ığı düşünülürse tuhaf bir durumdu 
onlann bu uyumu. Memnuniyetleri, daimi haset kayna ğıydı. Et-
raftakilerin çemkirmeyi en sevdikleri konu çiftin çocuklann ın ol-
mamas ıydı. Herkes Cicianne'nin k ısır olduğuna kanaat getirmi ş-
ti. Pek çoklar ı Rıza Selim'i çok geç olmadan ba şka bir kad ınla ev-