derdes t edivermişl erdi.
“Ne bu? Bomba  mı var burada?”  diye sordu  Vali, gözleri yle çıkını işare t ederek  ve sakin 
olmay a çalışara k. Çıkınd an yükselen tuhaf  koku tüm  odayı tutmuştu.  Vali'ye yanıt verme k ist­
ermişçes ine, inc e, keskin bir se s yükseldi bezler in arasında n. Herkes susup ku lak ke sildi. Önce 
bir hayvan  iniltisini andıran  çığlık, gidere k çok ince  bir insan  sesine dönüştü  ve doldurdu 
odayı.
“Ned ir bu?” diye sordu Val i.
“Bebedür,” d edi k öylü.
Odadak iler ferahlad ılar ve yava şça, masanın  üzerinde  duran  bohçaya  yakla ştılar,  ismail 
uzak  durmaya  çalışarak,  elini uzatı p bohçay ı kurcaladı.  Aralanan  bezlerin  içinden,  yeni 
doğmuş  bir bebenin kurabiye büyüklüğünde ki yüzü gözük tü.
“Ned ir bu?” diye tekrarladı V ali, gözler ine i nanamayara k.
“Dedüh y a, ben im bebedür.  Vali sensin mi?”
“Ben im.”
“Mad em ok süzliği hökümet in yüzünd endir, s en d e höküme tin ad amiys in, al s en bah!”
“Ben sadec e hükümet e değil, halka da hizme t ederim.”
“Nessen ne! B en annamam. Se nin patron değel mi, k orpi yi yaptır miy en...”
“Ne d iyorsun karde şim? Ne k öprüsü?”
“Sulara gömülivir en kor pi.”
“Ner eden g elirsin?”
“Baş pınar'dan.”
“Haa,  şu köprüden  söz ediyorsun,”  dedi Vali. “Hak lısın, orada ki köprü su altında  kal­
dığında n beri... ulaşım zorluğu  var... evet...” Masan ın üzeri ndek i bebenin çığl ıkları dayan ılmaz 
bir ha l almış tı.
“Bak sana, ana sı nered e bu  bebenin? Bu açlı ktan bağırı yor herha lde,” ded i Vali.
“Anas ının can i suyin orda k aldı.”
“Han gi suyun?”
“Kara suyun.”
Vali ya klaştı, çığl ıkların g eldiği bezler i araladı. Paçavraların arasınd a çıplak tı bebek. Göbeğ­
inin taşla kesilmiş  olduğu  belliydi,  kanı  yeni kurumuştu  göbeğ inden  sallanan  bir parmak  boy­
unda ki kordon  parças ının  ucunda.  Sıska buruşuk  bedeni açık  yeşil, vıcık vıcık bir yağla  kapl­
ıydı. Gözleri bir çift çizgi gibiydi. Yapış yapış, simsi yah saçları vardı. Vali'nin, yüzünde  dolaşan 
işare tparmağı nı küçücük  ağzı, mini k bedeninden  bekl enmey en bir güçle  sıms ıkı kavradı  ve 
emme ye baş ladı. V ali zor k urtardı p armağın ı. Yine a ğlamaya baş ladı bebe.
“Amma  da gür s esi varmış!” d edi V ali. “Adı ne bunun?” 
“Öksüz.” 
“Anlaş ıldı,”  dedi Vali, yanındak ilere döndü.  “Ne dikilip duruyor sunuz  karşımda!  Bohçada 
bomba  filan yokmuş  işte. Hemen  haber  salın Sağlık Ocağı'na,  ya ebeyi ya da baş hemşire yi 
çabuk  yolla sınlar  buraya.  Vali çağırıyor,  çok acil deyin. Al bu bebeyi de bizim  Semih a Hanım'a 
ver. ismail,  bir emzik memzik  bulsun  ebe gelene kadar,  oyalasın bebeyi.  Adın  ne hemşer im, 
senin?”
“Bayram.”
“Bayram A ğaya da bir demli çay sö yle. Hayd i durmayın, h erkes işinin başın a!”
Oda boşaldı. Köylü v e Val i karşı k arşıya kaldılar.
“Otur hel e Bayram,” d edi V ali, “otur da anlat bakalım başı na ge lenleri.”
Bayram,  Güllü'nün,  doğumu  köydeki birkaç  kadın ın yardımı yla yapamayacağın ı anla­
dığında,  taş arabasın ı öküze  koşmuş,  suyun kenarı na getirmişt i karısını.  Onları  karşı yakaya 
ulaştırmas ı gereken feribot,  aşağıda  terk edilmiş,  geçkin bir kadı n gibi melül  melül  duruyordu 
öylece,  sahil e yaslanmı ş, yapayaln ız. Kaptanı meydanda  yoktu. Feribotun  çalışamadı ğı zam­
anlarda devrey e gir en kayığın motorcusu da gözükmüyordu ortalarda. Kası lmaları artık dakik­
ada bire inen kadın ı, fırtına  sonras ı ölü dalgaya  tutulmuş  deniz gibi bir yandan  öte yana sür­
ekli oyna şan kocaman  karnıyla arabada  çığlık çığlığa bırakıp kaptanın  evin i aramaya  koşm­
uştu Bayram.  Evi bulmuştu  ama  kaptan yoktu  evind e. Mala tya'ya gitmi şti bozulan  motorun 
onar ımı için, kayıkçı yla birlikte. Güllü'yü  atar kayığa, kendim geçiririm  karşı yakaya,  diye dü­
şünmüş tü. Kürek çekme yi bilmiyordu  ama  kolların ı suya sokar, iteleye iteleye yol alabilirdi. 
Karşı sahile ulaşabil irse,  kolaylar-  di işi. Gelen-g eçen  arabalardan  birini  durdurur, 
8