madan, araştırmadan söylüyor. Onun da iyi, güçlü bir ça­
bası yok da, ona kızıyoru z. Belki akılsızlığımızdan dolayı, 
hepimiz burnumuzdan kıl aldırmıyoruz. 
Ben tembelim, ben durduğum yerde pinekliyorum; 
ya sen? O da öyle. Biz, toptan biribirimize benziyoruz. 
Övüngenliğimiz de çabasızlığımızdan, daha doğrusu ca­
hilliğimizden geliyor. Gerçek yeniye ulaşamayışımız da 
buradan geliyor. Araştırma gücümüz, çabamız olmadığın­
dan ona buna öykünüp duruyoruz. Bundan da bir şey çık­
mıyor. Öykünmek, yeni sandığın bir şeye öykünmek yeni­
lik değildir. Durmuş oturmuş geriden farkı yoktur. Belki 
de biraz daha kötüdür. 
İnsanoğlu araştıran, her gün yeniyi arayan, kendini 
aşmaya çalışan bir yaratık. 
Biribirimize hep şunu söyleyelim. Durmadan, durma­
dan söyleyelim. Durmadan araştıralım. Bir şeyin yüzeyiy­
le yetinmeyelim, ondan başka gerçek olamayacağını san­
sak da araştıralım. Belki yeni bir yön, daha gerçek bir yön 
buluruz. İnsan durdu mu, bir yerde karar kıldı mı, öldü 
demektir , diyelim. 
Önümüzde örnekler var. İnsanlar hep böyle ilerle­
mişler. Böyle ilerliyorlar. Bir gerçekte karar kılsaydık da, 
bu budur, ötesi yok deseydik, bilmem nerelerde kalırdık. 
Tekerleği, yelkeni bile daha bulamamış olurduk belki. 
Binecek at varken. At bir gerçekken. Tekerleğin ne gerekli­
ği var, deseydik. 
Biz atı bulduk ya, diyoruz. Belki de demiyoruz ya, ça­
bamız yetmiyor. Bakın bu çabamız ne yüzden yetmiyor, 
diye de araştırmamız gerek. 
Bu uzun girişi bir yere varmak için yaptım. 
Bizim aydınlarımıza bir şey soralım, bakalım ne diye-
14