"Bu konak senin." 
"Benim. Ama onun gelip de dünya gözüyle onun için yapı-
lan konağı görmesini öyle bir istiyorum ki ... " 
"Niçin hemen gelmedi?" 
"Çok korkuyor o," dedi Sarı Ümmet. 
"Keklikoğlu mu?" 
"Kekliko ğlu." 
"N e tuha f!" 
"Yaşlanınca insan korkak olur, ejderha da olsa." 
"Bunu bilmiyordum. Bir yaşlının önünde ne kadar zaman 
kalmış ki ... " 
"Bir gün bile kalmışsa, o, bir güne bin yılmış gibi dört elle 
sarılı r. O yüzden yaşlılar kadar korkak bir yaratık gelmemiştir 
bu dünyaya. Delikli demiri görünce, bir delikli demir de kendi 
almayı akıl etmemiş, dağlardan kaçmıştır koç Köroğlu. Neden? 
Korkak lığınd an. Yaşlı olmasaydı kaçar mıydı Köroğlu?" 
"Kaçmazdı ... " 
"İşte bunun için Keklikoğlu bir daha buraya gelemez . 
Ölünce onun ölüsünü buraya ben getireceğim. Bana inanıy or." 
"Sana nedense herkes inanır. Herkes senin Keklikoğlunu 
öldürdüğünü söylüyor ya, gene de sana güvenıneden edemi­
yorlar, sana kıyamıy orlar." 
"Keklikoğlunun ölmediğini biliyorlar da ... " 
"Bir resiınci bulsan ... " 
"Konağın resmini çektirip Keklikoğluna göndersem, diyor­
sun. İyi bir akıl. Boşuna İnce Memed olmaz ki adam ... " 
"Ne yaptım da İnce Memed oldum? İşte buna da akıl sır 
ermiyor ki ... Köroğlu da benim gibiydi herhal ." 
"Tıpkı senin gibi..." 
"I. B " şe yaram az... oş yere ... 
"Bak," dedi Ümmet, "sana bir şey deyim de beni iyi dinle ... 
Bu millet sana İnce Memed demişse, bunda bir şey vardır, sen­
de bir şey bıılmuştur. Millet, insanı herkesten iyi anlar, dünya 
kurıı lduğundan bu yana insanoğlu insanoğlunu tartmıştır. İn­
sanoğlu, insanoğlunu bildiği kadar hiçbir şeyi bilm ez." 
"Benim aklım ermiy or." 
"Ers in." 
485