bunlardan biri okul müdürünü yaralamış. Tabiî Mustafa 
İnan'ın kaması filân yoktu: "Onun gibi sakin ve efendi biri 
böyle bir ortamda daha çok dikkati çekiyordu. Mustafandi, 
Senihanım diye hitap ederdik birbirimize."
Soluk yüzlü Mustafa İnan'ın canı sıkılıyordu. Seyhan’ın 
suları azaldığı zaman yüzen mandaları seyretmek için arka­
daşlarıyla birlikte ırmağın kıyısına inerken düşünüyordu: 
Böyle de yaşanır mı? Mustafa İnan’ın okulu bugün Kız Lisesi 
olmuş. Lisenin müdürü de Mustafa ile aynı yıllarda okumuş 
Adana Lisesi’nde. "Bazı günler de ırmağın karşı yakasında, 
gün batımından sonra sivrisinek bulutlarını görmek ayn bir 
yaşantıydı," diyor Kız Lisesi'nin bugünkü müdürü Sacit 
İpekçioğlu, "Sinek bol olduğu için, ilkbahar kuşlan kırlangıç­
lardı." Sabahlan kalkınca mavi kinin yutarmış öğrenciler. 
"Okulun yukansındaki Şafak Gazinosu’na gidecek kadar pa­
ramız yoktu; ırmağın kıyısındaki çaycıda otururduk genellik­
le: ‘süvari’ denilen ayaklı çay bardaklarıyla çay içmekti en bü­
yük zevkimiz. Fakat çay da pahalıydı, bardağı bir kuruştu. 
‘Gönder bir süvari!’ diye seslenince fakir çaycı özer Ağa çok 
sevinirdi. Kış günlerinde 'Siptilli' denilen sebze çarşısında ça­
mur kalınlığı beş santime düşünce, burası rahatlıkla gezile­
cek bir yer haline gelirdi. Hepimiz burada zevkle gezerdik.
"İlkbaharda Seyhan Irmağı taşar ve okulu sel basardı. 
Tedbir olarak okulun bahçesinde iki kayık dururdu; ulaşım 
bunlarla sağlanırdı. Okul binası o zamanların en güzel yapı­
larından biriydi. Öğretmenleri de profesör çapındaydı. Bu li­
seden mezun olmak çok zordu. Mezunları istedikleri yere gi­
rerlerdi. Bölgenin (Gaziantep, Mardin, Maraş, Silifke, Mer­
sin vs.) tek yatılı lisesiydi. Yüz yirmi lira ücreti vardı; bu üc­
ret üç taksitte alınırdı. Okulun yemekleri çok iyiydi. Aydın­
latma da iyi sayılırdı. Akşamlan sınıflarda lüks yanardı. 
Lüks lambaları makarayla tavana çekilirdi. Şehirde köşe 
başlannda el yakması fenerler bulunurdu."
41