Halis'i sofada beş aşağı beş yukarı piyasa ederken bul-
dum. Yüzümedikkatle bakarak: 
-Enişte Bey! 
-Efendim. 
-Basurunuz mu var? 
-Nereden bildin? 
-Çünkü çıktığınız yerde başka bir sebeple bu kadar 
uzun oturulmaz. 
-Evet, biraz örseliyor ... 
-Fakat yüzünüzde bu hastalıktan eser verecek bir sol-
gunluk, zaaf yok. 
-Tuhafsın Halis! Hastalığıma seni inandırmak için 
maddi manevi emareler göstermeye mecbur tutulacağıını 
bilmiyord um. 
-Bu maraza tutulanlar sık sık dışarı çıkarlar. Cevher Ha­
nım burada bulunduğu müddetçe hiç yanından ayrılmadınız. 
-Birader, beni şimdi çirkin çirkin söyleteceksin. Sana 
hastayım dedimse kırk yıllık müzmin bir dizanteriyle mosta­
ribirn demedim ya ... 
Sofanın iki yanındaki koridorlarda iki hayalet geziniyor­
du. Servinaz ile Nevres ... Bunların da Cevher Hanım'ın ziya­
retiyle artan kıskançlıklarını teskine, uyanan şüphelerini bir 
bir gidermeye mecburdum . Şimdi iki kızın her biri bir kapı 
arkasından Halis'le olan konuşmamızı dinliyorlardı. Sözü 
kısa kesrnek için odama doğru yürürken kaynım arkarndan 
seslendi: 
-Enişte Bey, bir parça durunuz. Rica ederim. 
-Ne var? 
-Sizinle özel olarak biraz konuşmak isterim. 
Bu özel olarak sözü içimi gıcıkladı. Durdum. Koltuğuma 
girdi. Beni yavaş yavaş kendi odasına doğru yürütmeye baş­
ladı. Biraz heyecanlı bir telaffuzla: 
-Hissiyatımı size dökmeye müsaade eder misiniz? 
-Hayhay ... 
-Ben bu kadına karşı kendimde pek tuhaf şeyler duyu-
yorum ... 
142