altından girip üstünden çıkmak, her şeyi ele geçirmek... Bir sigara 
versene... Anlatabiliyor muyum?" 
Refik arkadaşının heyecanına katılarak, "Çok iyi anlıyorum i" 
dedi. 
Ömer pencerenin önünde durdu: "Şu bahçeye bak. Değişmiyor. 
Şu kestane ağacı, ıhlamurlar dört yıl önce nasılsa öyle. Ben ise 
her şeyin gürül gürül, çatır çatır değişmesini, her şeyin dönmesini 
istiyorum. Hayır, istediğim tam bunlar da değil. İstediğim, bunlar 
benim olsun. Bunlara izimi vurayım, bunları altüst edeyim..." 
Gene odanın içinde yürümeye başlamıştı. 
Refik heyecanla onu dinliyor, içinde endişe verici bir hareketin 
uyandığını hissediyor, arada bir, "Evet, evet!" diyordu. 
Birden kapı açıldı. Hizmetçi elinde çay tepsisiyle içeri girdi. 
"Delikanlılar size çay getirdim," dedi. "Ömer Bey sizi görür 
görmez tanıdım. Hiç değişmemişsiniz. Çayınıza da limon 
koydum. Yaa nasıl hatırlıyorum!" 
"Aşkolsun, doğrusu!" 
"Bak gene bana gülüyorsun!" dedi kadın. "Hiç değişmemiş­
siniz! Biz dé böyleyiz işle..." Elinde boş tepsiyle odadan çıkıyordu. 
Refik'e baktı. "Bir tek küçük bey evlendi... Size küçük böreklerden 
getireyim mi?" 
Refik: "istemez!" dedi. Sonra utanarak Ömer'e baklı. Kapı 
kapandıktan sonra: "Bu evlilik konusunda sana şunu söyleyeyim," 
dedi. "Perihan'ı çok... çok beğeniyorum. Sana da evlen diye­
cektim. Vazgeçtim. Ne evlen diyorum, ne de evlenme!" 
"Niye o?" 
Refik acele acele: "Bilmiyorum, bilmiyorum!" diye söylendi. 
Şikâyetçi gözükmekten korkarak: "İşte sana söyledim, ama 
bilmiyorum," dedi. "Nasıl olmalı? Evet... Bunları daha iyi ko­
nuşabilirdik... Ama bugün olmaz öyle değil mi? Bu gürültünün 
içinde bir şey konuşamazsın... Bayram böyledir! Yemeğe kalsaydın 
gece konuşurduk. Biliyorum, kalamazsın!" Sinirli hareketlerle 
ellerini çıllatmaya başlamıştı. 
Ömer gülümseyerek: "Seni anlıyorum!" dedi. "Sen de beni 
anlıyor musun?" 
"Tabii, tabii... Bunları sonra konuşuruz. Aşağıya eskiden 
yaptığımız gibi semaver koyarız. Muhittin de gelir. Sabahlara 
116