7 & 8 NUMARA:  BEN  VE  MAVİ  METRES 
Akşam  mutfakta,  bir gün  önceden  kalma  makarnayı  ısıtırken,  para-
lanırcasına  çaldı  kapının  zili.  Açtım.  Onu  hiç böyle  görmemiştim. 
"Belamı  buldum,"  diye  inledi.  Gözaltlarında,  çiğ et kırmızısına 
çalan  şişkin  torbalar  toplanmış;  gözlerinin  feri  ve cildinin  canlılı-
ğıyla  beraber,  genç  yüzünün  ışıltısı  da kaybolmuştu.  Burnunun  ke-
narları  siline  siline  tahriş  olmuş,  pul pul soyuluyordu.  Başka  bir 
yüzdü  bu. Ve Mavi  Metres,  tüm  benliğiyle  yüzünde  ve yüzüyle  var 
olduğu  için,  o da başka  biri  olmuştu.  Makarnanın  ısınmasını  bek-
lerken  ufak  ufak  takıldığım  kadehi  uzattım.  Tiksintiyle  buruşturdu 
suratını.  Kendi  tek yudum  bile  içmedi  rakımdan  ama  konuşmaya 
başlamadan  önce,  bardağı  yarılamamı  bekledi. 
"Akşam  gelecekti,"  dedi  çabuk  çabuk.  "Haber  göndermişti  cep 
telefonuyla.  Patlıcan  ezmesi  yaptım.  Çerkeş  tavuğu  yapacaktım  esas 
ama içimden  gelmedi.  Kırgındım  bir parça.  On gündür  uğramıyor-
du. O yüzden  patlıcan  ezmesi  yaptım.  Onu  da sever.  Çerkeş  tavuğu 
kadar  değil  ama  sever  gene  de. Bütün  gün  patlıcan  közledim." 
Hayretle  baktım  yüzüne.  Ama  o sözlerini  yadırgadığımı  görme-
di bile.  Her  an birileri  çıkıp  da konuşma  süresinin  dolduğunu  söy-
leyecekmiş  gibi  aceleyle,  birbirinden  manasız  onlarca  ayrıntıyı  di-
dikleye  didikleye  önüme  yığdı  tepeleme.  Müdahale  etmedim. 
"Kalp  krizi  geçirmiş.  Yolda  gelirken  kalp  krizi  geçirmiş,"  dedi 
sofra  ayrıntıları  anlatmaya  son  verebildiğinde.  "Hastaneden  aradı-
lar. Cep  telefonunda  görünen  en son  numara  benimki  diye,  karısı 
zannetmişlerdir  herhalde." 
"Üzüldüm..." 
Epeydir  ümitle  beklenen  bir kararın  menfi  olduğunu  açıklamı-
şım gibi  katıla  katıla  ağlamaya  başladı  ben böyle  deyince.  Belki  de 
yeterince  içten  söylemediğimi  düşündü.  Haksız  sayılmaz.  Hiç  yüz 
344