diye saldırırlardı Selim’e kantinde. Hepimiz, tanımadan, se-
vimsizliklerine inanırdık bu adamların. Bu yüksek arkadaş-ların da bizi tanımadan sevimsiz bulduklarını bilmeseydi,tanıştırmaktan kaçınır mıydı? Ben bile zorlukla barınabili-yorum aralarında; sizi hemen yutarlar, demek isterdi kan-tindeki arkadaşlarına. T urgut da, bu eski ve tatsız hatırla-manın verdiği soğuklukla, “Ankara’da bulunuyorsunuz” gi-bi, ilk görünüşte masum, fakat hiçbir kantin arkadaşının,gerisinde gizlenen istihzayı kaçırmayacağı sahte bir incelik-le yere vurmuştu Burhan’ı. Burhan da kantincilerin bu du-rumda ifade etmekten çekinmeyecekleri bir deyimle “yerindibine geçmişti”. Kimleri yerin dibine geçirmedik kantinde,kendilerinin haberi olmadan. Güner döverdi muhakkak buadamı hiçbir nedene dayanmadan. Hiç nedeni yok da dene-mez bir bakıma; Selim’e, “arkadaşlarının”, Güner’e tanıştır-maktan utandığı arkadaşlarının, ne kadar zayıf olduğunugöstermek gibi bir bahane bulunabilirdi. Sen, benden, ger-çekten çok gerisin Burhan. Bana bakarken bu kadar çeşitlive çelişik duygularla kendini yiyebilir misin? Sen, sadecesoğuk bir kayıtsızlık gösterebilirsin. Sonra da kendine, be-nim anlayamayacağım derin bir pay çıkarırsın bundan. Neçıkardığın da pek belli olmaz. Kalın camlı gözlüklerinin ge-risinde ne düşündüğünü kimse anlayamaz. Selim olsa çırpı-nırdı: “Daha elini sıkmadan mahkum ediyorsunuz adamı.”Kayhan da olsa cevabı kaçırmazdı: “Tarih de bizi.” Sonundasen kaybediyorsun T urgut. Olsun. Demek Burhan bu. Se-lim’in bahsettiği Burhan. Neden beklemedim? Belki de o:“Selim sizden bahsederdi,” diye atılırdı. Hayır. Atılmazdı.Benimle ilgisi sınırlı. İşte gene kaybettim. Neden acele et-tim? Burhan kendini tuttu, konuşmadı. Böyle bir meselesiyok aslında. O zaman da kendi kaybeder. Kaybeder ama, şuBurhan da neden ağırlık taslar, mollalar gibi? Bu Selim de,insandan hiç anlamazdı. “Sigara kullanıyor musunuz Bur-
88