vard ı. Baz ılar ı da asl ında kör oldu ğunu, ama her şeyi ezberden çizdi ği için nak şetmek için art ık görmesine gerek 
kalmad ığını söylerdi. Hayat ında hiç evlenmemi ş, hiç sevi şmemiş bu efsane üstat, yüz y ıl çizdiği çekik gözlü, 
sivri çeneli ve ay yüzlü güzel erkek örne ğine, Çinli ve H ırvat k ırmas ı kanl ı canl ı on alt ı yaşında bir ç ırak olarak 
Şah Tahmasp' ın nakkaşhanesinde yüz on dokuz ya şında rastlay ınca, hakl ı olarak hemen ona â şık oldu ve 
inan ılmaz güzellikteki o ğlan ç ırağı elde etmek için, gerçek bir â şığın yapacağı gibi nakka şlar aras ında iktidar 
kavgalar ına, dolap çevirmeye giri şip, yalana, dolana, hileye verdi kendini. Yüz y ıl boyunca uzak kalmay ı 
başard ığı gününün taleplerine yeti şmeğe çal ışmak, Horasanl ı üstat nakka şı önce canland ırdıysa da, eski efsane 
zamanlar ın sonsuzlu ğundan da kopard ı. Güzelim ç ırağı seyre dald ığı bir ikindi vakti, aç ık pencere önünde 
Tebriz'in so ğuk rüzgâr ıyla üşüttü, ertesi gün hap şırırken kör oldu ve iki gün sonra nakka şhanenin yüksek ta ş 
merdivenlerinden dü şüp öldü. 
 
"Horasanl ı Uzun Mehmet'in ad ım duymu ştum, ama bu hikâyeyi bilmiyordum," dedi Kara. 
Hikâyenin bitti ğini anlad ığını, kafas ının anlatt ıklar ımla dolu oldu ğunu belirtmek için incelikle söylemi şti bu 
sözleri. Biraz sustum ki beni doya doya seyretsin. Çünkü ellerimin bo ş durmas ı beni huzursuz etti ği için, ikinci 
hikâyeyi anlatmaya ba şlad ıktan hemen sonra, kap ı vurduğunda kald ığım yerden nak şetmeye devam etmi ştim. 
Her zaman dizimin dibinde oturup boyalar ımı kar ıştıran kalemlerimi yontup, kimi zaman hatalar ımı silen güzel 
çırağım Mahmut, yan ı başımda beni hem dinleyip hem seyreder ek sessizce oturuyor, içeriden kar ımın ç ıkard ığı 
tıkırtılar geliyordu. 
"Aa," dedi Kara, "Padi şah ayağa kalkm ış." 
Resme hayretle bakarken, ben onun hayret nedeni önemsizmi ş gibi davrand ım, ama size do ğrudan 
söyleyivereyim: Surname kitab ında tasvir etti ğimiz sünnet dü ğünü törenleri s ıras ında, kuruldu ğu şehnişinin 
penceresi dibinden, esnaf ın, loncalar ın, ahalinin, askerlerin ve haydutlar ın geçişini elli iki gün boyunca izleyen 
yüce Padi şahımız, iki yüz resmin hepsinde oturur gözükür. Bir tek bu yapt ığım resimde, meydandaki kalabal ığa 
florin dolu keselerden para atarken, onu ayakta çizdim. Paralar ı kap ışmak için birbirlerini bo ğazlayan, yumruk 
yumruğa dövüşen, tekmele şen, yerden para toplarken götleri gö ğe kalkan kalabal ığın hayret ve ne şesini 
resmedebilmek için yapt ım bunu. 
"Bir resmin konusunda a şk varsa, resim de a şkla çizilmelidir," dedim. "Ac ı varsa resimden de ac ı akmal ıdır. 
Ama ac ı, resimdeki ki şilerden ya da onlar ın gözyaşlar ından değil, resmin ilk anda gözükmez, ama hissedilir iç 
ahenginden ç ıkmal ıdır. Ben as ırlard ır hayretin resmini çizen yüzlerce üstat nakka ş gibi işaret parma ğını ağzının 
yuvarlağına sokan birini çizmedim de, bütün resmi hayret ettirdim. Bu da hünkâr ı ayağa kald ırmakla olur." 
Bir iz arayarak e şyalar ıma ve nak ış malzememe, asl ında bütün hayat ıma bak ışına akl ım tak ıldı da, onun 
gözünden kendi evimi gördüm. 
Hani bir dönem Tebriz'de, Şiraz'da yap ılm ış saray, hamam, kale resimleri vard ır; her şeyi gören ve anlayan 
ulu Allah' ın dikkatine resim de ko şut olsun diye, nakka ş, resmettiği saray ı, sanki orta yerinden bir büyük mucize 
ustura ile kesivermi şçesine, içindeki kap kaca ğa bardaklara, d ışarıdan hiç görülmez duvar i şlemelerine 
perdelerine, kafesteki papa ğana ve en mahrem kö şelerine, yast ıklar ına ve yast ığa oturan güne ş yüzü görmemi ş 
güzeller güzeline kadar nak şeder. O resme hayranl ıkla bakan merakl ı olduğu gibi, boyalar ımı, kâğıtlar ımı, 
kitaplar ımı, güzel ç ırağımı, Freni gezginleri için yapt ığım k ıyafetname ve murakka sayfalar ını, bir paşa için 
gizlice ç ırpıştırdığım sikiş resimlerini ve edepsiz sayfalar ı camdan, tunçtan, topraktan renk renk hokkalar ımı, 
fildişinden kalemt ıraşlar ımı, alt ın sapl ı kalemlerimi ve güzel ç ırağımın bak ışını seyrediyordu.