420 Yaşar Kemal -Dağın Öte Yüzü 
Uzun Ali, Zalaca Karı, Ökkeş Dağkurdu , Uyuz Mahmut, Durduman, bir de Kel 
Aşık oturmuşlar konuşuyorlardı. 
Taşbaş köşede, duvara sırtını dayamış, öylecene duruyordu. 
Vurgunu görünce , bir hoş oldular. Vurgun Taşbaşa ne söyleyecekti? Muhtara, 
ötekilere neler söylediğini, hepsini teker teker nasıl giydirdiğini biliyorlardı. 
Vurgun, ağır ağır, gözleri yerde, geldi, bir an Taşbaşın karşısında durdu. Başı 
yerde: 
"Kar altında kaldılar, sevdalılar dondular!" dedi. Sesi bir inleme, bir ağıt gibi 
acılı çıktı. Taşbaşın bu sese, gözleri doldu. 
Vurgun gözlerini yerden kaldırdı. Taşbaşın gözlerine dikti: 
"Bu köye bahar inmeyecek. Ekinler bitmeyecek. A vıatlar kısır kalacak. Bu kö­
yü seller, zelzeleler alıp götürecek. Lanetler, yılanlar yağacak. Bu köy şimdiye ka­
dar ölüp yitmediy se, eey Taşbaşoğlu , senin yüzünden, senin yüzün suyu hürme­
tine!" 
Birden eğildi, üç kere toprağı şapırtıyla öptü, hemen sıçradı, bir anda kapıdan 
çıktı. Kapıyı kapamadı. Kapıdan içeriye kar, boran, fırtına doldu. Ta ocağa kadar 
geldi. Ocağın içine kadar düşen kar parçaları cızırdadı. 
Uzun bir dalgınlıktan uyanan Taşbaşoğlu , gözleri dolu dolu mırıldandı: 
"Ahmedim, yavrum, delim, ennişim, garibim." 
Köyü ev ev dolaşıp söven Vurgunun, Taşbaşın evine gelince üç kere Taşbaşın 
huzurunda yer öptüğü ve söylediği sözler, hemen az sonra bütün köye yayıldı. 
O gece köylüler uyumadan, sabaha kadar Taşbaşoğlunu , Vurgunu konuştular.