KOMŞU 
SADIK böyle edecekse, artık hiç yalvarma bana ... 
Sana başka kapı bulsun. 
(Fatma Kadın dipten çıkar.) 
: Aa, tadını kaçırma şimdi! Ne varmış bu kadar 
büyütecek? (Sadık'a) E kardeş. Pes doğrusu si­
ze de ... Bir kırk lira için mi bu kadar patırtı? 
: Madem o kadar mühim değilmiş, öyleyse 
niye ... 
FATMA HANIM : Oh, komşum, üsteleme artık.. 
SADIK : Eh işte. Ben gidiyorum. Aybaşında iki yüz-
den bir kuruş aşağı kabul etmem. 
KOMŞU : Aa, ne. biçim adamsın sen ayol? 
FATMA HANIM : Aman bana biraz su ... Ölecek gibi oluyorum ... 
KOMŞU : Ay kadın hasta ayol... Ay hiç bilemedik ha-
linden ... Fatma Kadın, çabuk bir bardak su ... 
SADIK : (Hemen yumuşur, içten) Neyi •:ar hanım abla-
nın? 
KOMŞU : Bir de durmuş, neyi var diyorsun ... Hasta iş-
te. Kör müsün? (Fatma Kadın şaşkın, mutfak 
kapısında görünür.) Kız deli karı, bakma öyle 
salak salak!.. Çabuk su getir!.. 
FATMA KADIN : Uy n'oldu hanımıma? 
SADIK : (Fatma Kadının üstüne yürür.) Bak hala duru-
yor. Su getir dediler sana!.. (Fatma Kadın acele 
çıkar.) 
KOMŞU : Uzan şöyle ... Uzan komşum :·· 
FATMA HANIM : Ay ölsem de kurtulsam ... 
KOMŞU : (Fatma Hanımı divana yatırır. Yakasını çözer.) 
Sancı mı? 
FATMA HANIM : Sancı mı ... Bilmem ki ... ne ... 
(Fatma Kadın bir bardak suyla gelir.) 
KOMŞU : Ver şunu çabuk. Al komşum ... Al kardeşim ... 
iç ... iç. 
127