caksın? İlacı var, içiriyorsun, tem izliğine dikkat et­
tiriyorsun, iyileşiyor. Hatta evlenip, iş güç sahibi 
olup, çoluk çocuğa da karışıyor." 
Eliyle masanın kenarına vurdu, "Allah koru­
sun," dedi, "siz ta İstanbul'dan kalkıp oralara cü­
zamla uğraşmaya gittinizse, cennetlik siniz vallahi!" 
"Cennetlik miyim, değil miyim, pek yakında 
göreceği m!" dedim. 
Yine tahtaya vurdu, "Allah gecinden versin, Al­
lah'tan ümit kesilmez." Bana bakışından hem hali­
me acıdığını hem de hakkımda iyi şeyler düşünme­
ye başladığını anladım. Bahçesaray'a birkaç kez git­
miş olmam aramızda bir yakınlaşma doğmasına se­
bep olmuştu. Memleketini bilen birine rastlayınca 
bizim toprağın çocuklar ının içi erir nedense . Genç 
polisin V::ın'ı biliyor olın::ımın karşısındaki sevincini 
görünce, aklıma öğrencilerimden birinin y::ışadığı 
olay geldi; on::ı da anlatsam mı diye düşündü m. 
1984 yılında, Bahçesaray'a cüzam taramasına 
götürdüğüm ilk ekipte, Talat Kırış adında bir öğ­
renci vardı. Bahçesaray'ın eski adının Müküs oldu­
ğunu bu gezi sayesinde, haliyle öğrenmişti. Tara­
madan yıllar sonra başına gelen bir olayı anlatmış­
tı, bana. Bir akşam, Çapa 'da nöbetteyke n, ta Erzu­
rum 'da inş::ıattan düşen genç bir işçi getirmişler 
hastaneye. Bel omurlarından biri kırılmış, sinirlere 
baskı yapıyormuş. İlk bakışta umutsuz bir vaka gi­
bi duruyormuş ama Talat'ın da aralarında bulun-
296