haberin var mı Seyran, senin yüzün gülüyor. Yüzün gülünce de 
sen ne kadar güzel olurmuşsun meğer! Seyran yüzün gülüyor 
kızım."
Uzun kirpikleri, gözleri, yüzü pırıl pırıldı.
"Abooov, ne güzelmişsin meğer Seyran."
Seyran onun da omuzlarına sarıldı, boynundan öptü, sıca­
cık. Seyramn içinden öpmek geliyordu. Taşıyor, coşuyordu. 
Önüne gelen insanı, dostu düşmanı, ağacı, böceği, arıyı öpmek 
istiyordu. Bütün dünyayı öpse doymayacaktı. Yıllar yılı coş­
kun, sıcacık sevgisini içine tepmiş, çıkaramamıştı. Şimdi içinde­
ki sevgi bendini yıkmış taşıp gidiyordu. Onu görenler, onun 
elini tutanlar ılık ılık bir sevginin onun elinden ellerine, gözle­
rinden gözlerine aktığım duyuyorlardı. Duyuyor, bir sevgi ha­
vasında rahatlıyorlardı.
Seyran gülüyor, okşuyor, öpüyordu.
Bir ara yüzünü inceden bir keder örttü. Bir anda da Seyran 
yüzündeki kederi silkti attı. Köyün öteki mahallesindeki anası­
rım, kardeşlerinin evlerine yürüdü. Anası onun eve doğru gel­
diğini duymuş dışarıya, onu karşılamaya çıkmıştı. Kardeşleri, 
kardeşlerinin kanlan, akrabaları, çocuklar, katimlar, kim varsa 
Seyranı karşılamaya yola dökülmüşlerdi. Seyran gülerek geldi 
anasma sarıldı, sonra da aldı elini öptü. Anası durmadan ağlı­
yor, kızının saçlarım, yüzünü durmadan öpüyor, onu kokluyor- 
du.
"Demek bizi bağışladın, Seyranım," diyor, ağlamaktan bo­
ğuluyordu. "Keşki baban sağ olaydı da bu günümüzü göreydi. 
Baban son soluğuna kadar senin hasretini çeke çeke öldü. Şim­
di babanm kemikleri mezarmda rahatladı. Biz sana çok ettik kı­
zım. Sen gene insanlık edip bizi bağışladın."
Ana durmadan yağmur gibi döküyordu.
Kardeşler, çocuklar, akrabalar Seyranla kucaklaştılar. İçle­
rindeki büyük dert bugün onmuştu. Bunun sebebi neydi, Sey­
rana ne olmuştu? Gülmeyen yüzü, gözleri yaş dökerken bile, 
neden durmadan gülüyordu? Bunu soracak, düşünecek sıra 
değildi.
Ana, kardeşler, gelinler bayram ediyorlardı. Seyranın yüzü 
gülmediği sürece onlar da pek öyle ahım şahım gülmemişlerdi.
359