"Arnman ha, az daha yavuz İsmeti unutuyorduk. Arnman 
ha, unutma onu." 
Arkasına dönünce, ilerde akasya ağacının altında dimdik, 
utkulu bir kahraman gibi duran, yüzünden gözünden, giyitle­
rinden, tırnak uçlarından bile sevinç fışkıran Aliyi gördü. Onu 
küçümseyerek, dudaklarını büzüp aşağılayarak baştan ayağa 
süzdü. Sonra da tükürür gibi başıyla yürü, diye bir işaret çaktı. 
Bu işaret altında çok şey yatıyordu ya, Alinin umurunda değil­
di. Onun derdi İnce Memed öldürülmüş müydü, değil miydi. 
Tazı Tahsine bakarsan öldürülmemişti, anlattığı kişilerin hiçbi­
risinin kıbalı İnce Memede benzemiyordu. Ya kadıniann ağıt 
yakmalan, ya yaşlı adamlarm onu tanımalan? Çiçeklideresinin 
insanlan İnce Memedi tanırlardı. Ya onlann tanıklıklan? İkircik 
içinde kıvranıyor, kahroluyordu. 
Doğruca, koşareasma yürüyerek eve geldiler. Avluya girin­
ce Murtaza Ağa öfkeli, küçümseyen, onu aşağılayan bir yüz ve 
sesle: 
"Topal oğlan, sen burada azıcık bekle bakalım," dedi. 
Ali avlu duvannın dibine çömelip cebinden bir sigara aldı 
yaktı. Başka zamanlarda sigara içmek aklına gelmezdi. Böyle 
ikircikli zamanlarda sigara içmese deli olurdu. Sigaranın birini 
söndürup birini yakıyordu. 
Biraz sonra onu bir yanaşma halkona çıkıp çağırdı. 
Ali ağır ağır merdivenleri çıktı. Yukarda beş tane iri adam 
ayakta durmuş, bekliyorlardı. Murtaza Ağaysa bir aşağı, bir 
yukan gidip geliyordu. Bir süre öfkeyle böyle gidip geldi. Yüzü 
de gittikçe azgınlaşıyordu. Hüsne Hatun odanın kapısında dur­
muş, kocasının gidip gelişini endişeli bir yüzle izliyor, bir eli 
başındaki ak başörtüsünde sinirli sinirli oynuyordu. 
Murtaza Ağa geldi, adamlarm biraz ilerisinde dikilmiş kal­
mış Topal Alini n karşısında durdu: 
"Eeee Topal Ağa, söyle bakalım, İnce Memedin geberdiği-
ne çok sevindin öyle mi?" diye sordu. 
Ali usulca: 
"Ağam bilir," dedi. 
"Ağan bilir ya, yukardan baktım ağzın kulaklanna vanyor­
du. Demek bu kadar sevindin. Canın kurtuldu, değil mi?" 
141