KADERİN CtDVESl 229 
Dışarıya vuran lambanın aydınlığıyle kapının önündeki gü­
rültücüyü iyice gördüm. Bu, başına şal örtmüş, buruşuk, dol­
gun şimali, yuvarlak, ihtiyar bir kadındı. Arkasında zebellah 
gibi iri yarı bir herif duruyordu. 
Dışarıdan bana bakan bu dört gözde hiç de iyi bir mana 
okumayarak sordum: 
— Ne istiyorsunuz? 
— Bu evde baş pezevenk sen misin ? Onu istiyorum. 
Şimdi ölür müsün, öldürür müsün? öfke kalbimden beyni­
me doğru bir alev gibi kabardı. Son derecede hiddetlendim. Fa­
kat yine de beynim bu acı sorunun cevabını aramağa uğraşı- • 
yordu. 
İlkönce soru çok ıstırap vericiydi. Ama gerçekte kadın 
büsbütün de haksız değildi. O, evin baş pezevengini arıyordu. 
Evimde bu kirli adı taşıyan kaç kişi vardı? 
Ben Şemi'nin ikincisi miydim? içimden kaynayan bir isyan 
ve nefretle cevap verdim: 
— Hayır. Bu evde ne birinci pezevenk vardır, ne de ikinci... 
— A yanlış mı geldim? 
— Evet, muhakkak. 
— Sokak bu sokak. Evin numarası işte otuz sekiz... Bu 
numara. 
— Bu ad altında bu evi kimden salık aldınız? 
— Yine bu evden. 
— Anlayamadım. 
— Şimdi bana bu evden telefon edildi. 
— Tuhaf şey... 
— Hiç tuhaf değil. Aziz Edip Bey burada değil mi? 
— Bilmiyorum. 
Merdivenin üst başından Aziz Edip Bey kendisini şöyle 
İlân etti: 
— Buradayım Hanımefendi, buradayım. Buyurunuz. 
— Kocam nerede? 
— Aşağıdaki odaların birinde saklı. 
Yalanım derhal meydana çıktı. Ona mı kızayım? Kendi 
i'viymiş gibi kadını buraya çağıran Aziz Edip'e mi tutulayım?