Kasım getirdi küpü sedirin üstüne koydu. 
"Ağzını sökün." 
Hoca hançeriyle çamurlan söktü. 
"Şimdi şuraya kilimin üstüne dökün bakalım Hocam şunu ." 
Hoca küpü çevirince altınlar, değerli taşlı gerdanlıklar , bile-
zikler , yüzükler büyücek bir yığın oluşturdu kilimin üstünde. 
Hiçbirisi bu kadar çok allını bir arada g?>rmemişti. Gözleri fal­
taşı gibi açılarak lalü ebkem bakakaldılar. 
Sonunda gene Hoca konuştu: 
"Hepsini bize mi veriyorsun?" 
"Hepsi sizin ." 
"Olmaz," dedi Ferhat Hoca. \.' 
Olurdu olmazdı, diye aralannda sert bir tarhşmaya girişti­
ler. Hoca baktı ki olmayacak, yığından yakut bir yüzük aldı ona 
uzattı: 
"Bari bunu al!" 
"Olmaz." 
"Bunlann bu kadar bekçiliğini yaph n. Bu da bekçilik hakkı." 
"Olm az." 
"Olur ," diye kızdı Ferhat Hoca, "ne inatçı bir adammışsın 
sen." Memede döndü. "Haydi biz gidelim . O, bu yüzüğü al­
mazsa, biz de bu altınlan almayız . Haydi kalkın gidiyor uz." 
Önce Memed, sonra ötekiler ayağa kalktılar. 
Arnher Bey güldü: 
"Oturun," dedi, "alıyorum, alıyor, Ferhat Hocaya bunu tes­
lim ediyorum . Babası Sarıkamışta kalmış bir kıza versin." 
"Sen, kendi elinle ver öyleyse ." 
"Peki, ver yüzüğü, iyi akıl, ben kendi elimle vereceğim, 
Davut Çavuşun kızına." 
Arnher Bey aldı, yüzüğü cebine koydu. 
Kahveler geldi, höpürdeterek içtiler. 
Arnher Beyi derin bir düşünce almış, hiç konuşmuyord u. 
"Çok düşünüyorsun Bey, yoksa bir derdin mi var?" 
"Bir adamın evine İnce Memed gibi birisi gelmişse onun ne 
derdi olur hey oğul! Ama bir derdim var." 
"Söyle, elimizden gelirse her dileğini yerine getirelim. İs­
tersen kardeşini soyal ım." 
380