Elif:  Resim akl ın gördüğünü gözün şenliği için canland ırmakt ır. 
Lam:  Gözün dünyada gördü ğü akla hizmet etti ği kadar girer resme. 
Mim:  Demek ki güzellik, akl ın kendinden bildi ğini, gözün dünyada yeniden ke şfetmesidir. 
 
" Ani bir ilhamla kendi ruhumun derinliklerinden çekti ğim bu mant ığı yirmilik medreseden ç ıkma beyimiz 
anlad ı m ı? Hay ır. Çünkü kenar mahalle medresesinde günde yirmi akçeye ders veren -bugün yirmi ekmek 
alm ıyor bununla- hocan ın dizinin dibinde üç y ıl oturuyorsun da hâlâ Behzat kim bilmiyorsun. Belli ki yirmilik 
Hoca Efendi de bilmiyordu Behzat kim. Peki, anlatay ım. Dedim ki: 
"Her şeyi resmettim ben, her şeyi. Peygamberimizin camide, ye şil mihrab ın önünde, dört halifesiyle birlikte 
oturuşlar ını; sonra ba şka bir kitapta Resulullah' ın Burak adl ı at ının üstünde yedi kat Cennet'e Miraç gecesi 
çıkışlar ını; Çin yolunda denizi f ırtınalarla dalgaland ıran canavar ı korkutmak için k ıyıdaki tapma ğın davulunu 
çalan İskender'i; havuzunda ç ırılçıplak yüzen hareminin güzellerini ud dinleyerek dikizleyen otuz birci padi şahı; 
ustam ı yeneceğim, bütün oyunlar ını biliyorum diyen genç güre şçinin, ustas ının saklay ıp ona öğretmediği son bir 
oyunla yenilip Padi şah' ın huzurunda pes edi şini; çocuk Leyla ile Mecnun'un duvarlar ı ince ince i şlenmiş bir 
okulda diz çöküp Kuran- ı Kerim'i okurken birbirlerine â şık oluşunu; en utangac ından en edepsiz; ne, â şıklar ın 
birbirlerinin gözlerinin içine bir türlü bakamay ışlar ını; saraylar ın taş taş yap ılışını, suçlular ın işkenceyle 
cezalan ışını, kartallar ın uçuşunu, şakac ı tavşanlar ı, hain kaplanlar ı, servi ve ç ınar ağaçlar ını ve tepelerine hep 
koyduğum saksa ğanlar ı ölümü, yar ışan şairleri, zafer sofralar ını ve senin gibi sofrada çorbadan ba şka bir şey 
görmeyenleri." 
İhtiyatl ı kâtip art ık korkmuyordu, hatta beni e ğlenceli bulmu ştu da gülümsüyordu. 
"Hoca efendin sana okutmu ştur, bilirsin," dedim. "Sadi'nin Bostan' ında çok sevdi ğim bir hikâye vard ır. Hani 
Kral Dara bir av s ıras ında kalabal ıktan ayr ılm ış da tepelerde gezintiye ç ıkm ış. Derken kim oldu ğu belirsiz, 
tehlikeli bir adam ç ıkm ış karşısına. Kral tela şa kap ılmış, at ının üzerinde yay ına hemen davranm ış ki, keçi sakall ı 
adam, kral ım, diye yakarm ış, durun okunuzu atmay ın, nas ıl tan ımad ınız beni! Ben sizin yüzlerce at ınızı, tay ınızı 
emanet etti ğiniz sad ık seyisiniz de ğil miyim? Ne kadar da çok görmü şlüğünüz vard ır beni? Ben sizin yüz at ınızın 
yüzünün her birini, huyuyla suyuyla, renkleriyle tan ıyorum. Peki, nas ıl oluyor siz yönetti ğiniz biz kullar ınızdan o 
kadar s ık karşılaştığınız benim gibisine bile hiç dikkat etmiyorsunuz?" 
Bu meclisi resmederken seyisin şefkatle bakt ığı kara, doru ve beyaz atlar ını renk renk çiçeklerle kapl ı cennet 
yeşili bir çay ırda öyle mutlu ve huzurlu resmederim ki, en al ık okur bile şair Sadi'nin k ıssas ından ç ıkart ılacak 
hisseyi anlar: Bu dünyan ın güzelliği ve s ırrı ancak ona sevgiyle gösterilen dikkat, ilgi ve şefkatle ç ıkar ortaya. 
Mutlu k ısraklar ın, atlar ın yaşadığı o Cennet'te ya şamak istiyorsan ız gözünüzü dört aç ın da renklerine, 
ayr ıntılar ına ve şakalar ına dikkat kesilerek bu dünyay ı görün. • 
Yirmi akçelik müderrisin yeti ştirmesi hem e ğleniyordu hem de korkmu ştu benden. Ka şığını at ıp kaçmak 
istiyordu, ama rahat b ırakmad ım. 
"O resimde kral ı, seyisini, atlar ı öyle bir resmetmi ştir ki üstatlar üstad ı Behzat," dedim. "Yüz y ıl oldu onun 
yapt ığı o atlar ı taklit ede ede bitiremediler. Onun hayalinden ve kalbinden gelerek çiziverdi ği o atlar ın her biri 
art ık bir kal ıp oldu. Yüzlerce nakka ş -ben de dahil- ezberden çizeriz o atlar ı. Sen hiç at resmi gördün mü?" 
"Âlimler âlimi bir büyük hocan ın, bir gün benim rahmetli hocama verdi ği bir sihirli kitapta kanatl ı bir at ın 
resmini görmü ştüm." 
Hocas ıyla birlikte Acaip-ül Mahlukat' ı ciddiye alan şu sersemi şurac ıkta kafas ını çorba kâsesine sokup 
boğayım m ı, yoksa b ırakay ım m ı hayat ında gördü ğü tek at resmini -kimbilir ne de kötü bir nüshad ır- bana