şar, bütün ışıkları yakar. Ben de tam bu üstadın huylarını benimsemek
üzereyken, bir önsöz daha geçiyor elime. Bu önsöz de yazarın coşkunbir ırmak gibi yazdığını anlatıyor. Kendisini tutamıyor bu adam: bırak-san günde yüz sayfa yazacak. (...) Kime hizmet edeceğimi şaşırıyo-rum. Onlara uşaklık etmekte zorluk çekiyorum. Biri İnsanlardan kaçı-yor, öteki bir dakika yalnız kalamıyor. Sonunda hükümet el koyacakbu işe. Hepsine haddini bildirecek. Bizi zehirlemeye ne hakları var.”
Herhalde bana katılıyorsunuz artık, Oğuz Atay’a önsöz yazmak, ba-
şa çıkılacak gibi bir iş değil. Öte yandan, insanın imzasının OğuzAtay’ın kitabında yer almasının vereceği hoşluk duygusu ve bir de‘ben bu işin altından kalkarım nasıl olsa’ düşüncesiyle (ya da düşünce-sizliğiyle) ön sayfalar için önceden yer ayırtmış olmanın verdiği kaçınıl-mazlık var.
Oğuz Atay ölümünden önceki yedi yıl süresince âdeta hummalı bir
tempoda çalışarak birbiri ardından çeşitli dallarda birçok eser verdiysede, sağlığında yeterince tanınmıştı denemez. Hatta, ölümünden altıyıl sonra günışığına çıkarılan o eşsiz günlüğünde kendisinin daha “ya-şarken unutulduğu”nu söylüyor. Bunun sebebi şu olabilir:
Aydın “sınıfı” içinde yer alıyordu Oğuz Atay ve o sınıfın derinlemesi-
ne tahlilini yapıyordu. Biraz karamsar, biraz acı, çokça güldürücü... ay-dınsı bir tahlil işte. Tüm romanlarının, öykülerinin ve oyununun anakonusunu bu meselenin oluşturduğu söylenebilir. Öylesine bir irdele-medir ki bu, sonunda ortaya hiç de küçümsenmeyecek boyutta bir“aydınlar destanı” çıkmıştır. Hatta bir “aydınlar marşı” değilse bile, tut-muş, “Şarkılar”ı yazmıştır Oğuz Atay. Durum bu noktada çatallaşmak-tadır işte. Bütün bunları okuyan “aydın”lar, birdenbire billur bir boy ay-nasında çırılçıplak buluverirler kendilerini. Korkunç bir durum canım,utanç verici. Üstüne üstlük, sahnenin ortalık yerine öyle durup durur-ken pat diye düşüveren bu mühendis bozması çok da iyi yazmıyormuydu size. Alın bakalım.
Kötü bir rüya gibi bir şeydi bu. Bir karabasan bile sayılabilirdi. Göz-
lerimizi derhal yeniden yumup, rüyasız, deliksiz, hasetsiz, yeniden uyu-maktan başka çare yoktu. Allah hepimize rahatlık versin.
10