bulamıyor, rolümüzü unuttuğumuz endişesiyle şaşkın şaş-
kın dolaşıyorduk. Kimsenin sahneye çıkacak cesareti yok-tu. Ne yapacağımızı bilmemekten birbirimize çatıyorduk.Sonunda Zeliha’ya fenalık geldi; pencerenin yanına oturt-tuk. Yarı baygın orada kaldı. Perde açıldı. Benim rolüm he-men başladığı için sahneye koştum, Selim odada kaldı.Döndüğümde Selim’i, Zeliha’nın yanında, hiçbir şey söyle-meden onu seyrederken buldum. Beni görmedi. İçinden ne-ler geçtiğini bilmiyorum; fakat onu sevdiği, hem de çılgıngibi sevdiği bakışlarından okunuyordu. Zeliha, gözleri ka-palı, başını koltuğa dayamış, kıpırdanmadan duruyordu.Selim’in yüzünde, yumuşak ve ümitsiz bir ifade vardı: şim-diye kadar onda görmediğim bir ifade. Ümitsiz, fakat mut-suz olmayan bir ifade. Dudakları, sanki konuşacakmış gibi,belli belirsiz kımıldıyor, büyük bir gerginlik içinde olduğuanlaşılıyordu. Belki de içinden onunla konuşuyordu. Geldi-ğim gibi yavaşça geri döndüm.
Oyunun sonuna doğru ben de kendimi iyi hissetmiyor-
dum. Yüzüm yanıyordu, fenalaşıyordum. Boğazıma bir şeytıkanıyordu, nefes alamıyordum. Birden olduğum yere yı-ğıldım. Çocuklar divana taşıdılar. Selim, büyük bir telaşakapıldı, yanıma oturdu, yakamı gevşetti, kolonyayla şakak-larımı ovdu. Titrek bir sesle beni teselli ediyor, başımı ok-şuyordu. Kimsenin, o güne kadar benimle böyle ilgilendiği-ni görmemiştim. Hıçkırarak ondan af dilemeye başladım.Göğsüm sıkışıyor, gözlerim kararıyordu; öleceğimi sanıyor-dum. Selim’den özür dilemeden ölmek istemiyordum. Se-lim de şaşırmış benden özür diliyordu. Gözyaşları içinde el-lerine sarıldım. Utanarak odadan kaçtı. Üçümüzün yaşadığıbu acıklı macera boyunca, bana bir kere olsun sitem etme-di. Ben de onun duygularına saygı gösterdiğimi sanıyorum.Şimdi yanımda olsaydı, gene ondan özür dilerdim; beni af-fet Selim, kaderimizi değiştirmek elimizde değildi, derdim.
428