Hürü Ana yatışıyordu usul usul. Hakkı da vardı ya, neden 
bu kadar öfkelenmişti. O, gözlerinin bağlanmasını bir türlü yu­
tamıyor, diye gülümsedi kendi kendine Memed. 
"Ana taşkala etme nolursun, sana geldik ki. .. " Boynun u 
büktü. O böyle öksüz çocuk gibi boynunu bükünce Hürü Ana­
nın yüreğind en kan gitti. 
"Ben sana ulaştırırım Seyranı. Sen onu bana bırak. Sen da-
ha hemen gitmiyorsun ya ... " 
"Hemen gidiyorum Ana." 
"Oğlum, sana hemen nasıl yetiştireyim Seyranı?" 
"Nasıl yetiştirirsen yetişt ir." 
"Dur şimdi, sabah olsun. Ben Kısacık Mahmudu bulurum. 
O da Seyranı bulur ... Sen de onu bir yerde beklers in." 
"Ben nereye gideyim o zamana kadar, ben artık eşkıya de-
ğilim ki ... " 
"Sen Cehennemin dibine git, olur mu?" 
"Olur Ana!" 
"Şimdi ben Kısacık Muhmudu yarın sabah bulurum ... Sen 
de ... Sen de ... " Hürü Ana düşünüyor du. "Gözü kör olmayası 
Memed," diye onun omuzuna vurdu . "Sen de Kırkgözün Ana­
cık Sultanına gitsene." Gözleri parladı. "Hem onun, seni cana 
kavuşturduğurrdan dolayı elini öper, hem de ondan bir tılsım 
alırsın da bir daha kurşun değmez. Oraya gider onun elini 
öpersen sana bir tılsım verir, belki de seni afsunlar ... Sen de 
Genç Osman gibi kesik kellen kucağına düşse ölmezsin ." 
"Bana ne gerek tılsım Ana, bundan sonra?" 
"Her insana, her zaman gerektir Kırkgöz Ocağının tılsımı . 
Bu dünyada da, öteki dünyada da ... " 
"Olur Ana, bugün tanyerleri ışımadan yola çıkayı m." 
"Olam az. Yarın gece, ilk akşamdan. Karanlık kavuşunca ... " 
Sabaha kadar oradan buradan, İnce Memed İbrahim olun-
ca neler edeceğinden konuştul ar. Tatlı düşler kurdular. Hürü 
Ana onun çocuğu olunca, ne edip eyleyecek, onları bulacak, 
ölünceye kadar çocuklarına bakacak, büyütecekti. 
"Çok seviniyorum Memed," dedi Hürü Ana. "Cenazemi 
sen, bir de Seyran, bir de çocukların siz kaldıracaksınız, gör­
kemli. Ben senin evinde ölürsem, evin neredeyse de, buraya ge-
411