268 Yaşar Kem al-Dağın Öte Yüzü 
Ali ilk olarak bu kadar yeyni yükle yola çıkıyordu. Durmak olmazdı. Şu yo­
kuş da ne. kadarcık bi.r yokuştu ... Anasına baktı. Anası yukarda, ikiye bükül­
müş tırmamyordu . Ardmda da çocuk lar. Çubukl ar gene Has anın omu zunO.ayO.ı . 
Gene biribirlerinin koluna girmişler, uzaktan bir tekmişler gibi gözüküyo rlardı. 
Az sonra Ali yanlanndan hızlı hızlı, soluyarak gelip geçti. Hasan çubuklar gene 
gidecek diye pustu. Ali onları görmedi bile. Ayağı kayıyor, düşüyor, kalkıyor, aynı 
hızla yoluna gidiyordu . 
Kendini yokuşun başındaki ulu sakızlık ağacının altına attığında gün aşağı­
lara iniyordu . Esen garbi yeli bedenini yumuşattı. Terden gözleri yanıyordu. Yü­
kü attı hemen geriye döndü. Kuzeydeki kararıp gelen buluta bir göz atmayı da 
unutmadı. Az aşağı inince karşısından Elif geldi. 
"Çabuk git," dedi. "Anan yola yıkılmış, şu aşağıda inildeyip durur. Emekler, 
toprağı cırtar gördüm onu. Sürünüyordu. İlle de çıkacak ... " 
Soluğu tıkanıyordu . 
"Yetiş! inatçı karı. Dur bekle Aliyi dedim, daha çok uğraşmaya başladı yolla." 
Alinin dizleri düşüp kalka kalka gene kan içinde kalmıştı. Kayarak, elleri 
yırtılarak anasına erişti. Meryemcenin elleri, yüzü gözü gene toprağa belen­
mişti. Kirpikleri, kınalı saçları çarnma batmıştı. 
Ali hemen onu tuttu kaldırdı. Önüne çöktü, sırtına aldı. Hızla çıkmaya ko­
yuldu. Bir düze gitti. Sonra kaydı. Boylu boyunca yola serildi. Aşağıda da biraz 
yuvarlandı. Hemencecik kalktı. Bu sefer anasını sırtına bindirmeyi gözü kesme­
di. Koluna girdi, öteki eline değneğini verdi. 
"Az kaldı. Az kaldı güzel anam. Yağmur da geliyor." 
Çocuklara yetiştiler. Yanlarından geçerlerken, çocuklar durup onlara boş 
gözlerle baktılar. Sonra Hasanın sırtındaki çubuklar geldi aklına. Babası görme­
sin diye pustu, Urumahanın arkasına gizlenmeye çalıştı. 
Ummahan: 
"Korkma ," dedi. "Görmez. O kendi derdinde ." 
Ana oğul yukarı çıktıklarında gün batıyordu. Karınları bir acıkmıştı ki, zil 
çalıyor, kazınıyordu. 
Elifi, sakızağacının dibine ateş yakmış, çorbayı pişirir gördüler. Ekşi ayran 
kokusu ortalığı almıştı. 
Gün batımı kızarmıştı. Aşağılarda kabaran, buğulanan Çukurova toprağının 
bir yanı kızarmış gibiydi. 
ElifAliye sordu: 
"Gün kavuştu. Siz geldiniz. Ya çocuklar nerede kaldı7" 
"Geliyorlar."