Öğleye doğru Alinin çakılların üstündek i serili giyitleri 
kurudu. Ali sev inçli kıvançlı bir de türkü mırıldanarak gi­
yitlerini giyd i , Samatyadan Sarayburnuna doğru kıyı boyun­
ca yürüdük, Yedikuleyi geçtik. Sarayburnuna geldik. Sonra 
geriye döndük. Yol boyunca durmadan Ali konuşuyordu ... 
Trene bindik. Definecilerden, kaçakçılardan, Kapalıçarşıda ki 
heykellerden, nasıl heykel kaçırdıklarından söz ediyorduk. 
Merak sarmıştı bu işe ve hakkından erinde geçinde gelecekt i. 
Ataköye varırken bir lokantaya girdik. 
Yemeği yedik, surlara vurduk, surlara gelince o kovuğu-
na yöneldi. Ayrılırken durdu, bana baktı. 
"Ne var?" ded im. 
"Bir şey soracağım." 
Boynunu büktü. 
"Sor," ded im. 
"Ferzende," dedi , "o altınları bir yerlerden, denizin oralar­
dan bir yerlerden kopartıp almıyor, değil mi?" 
Güldüm: 
"Almıyor," dedim. "Denizin içinde öyle altın kaynağı fa­
lan olsa, ohhooooo, herkes denizi yağma eder." 
"Ben de biliyordum ama, bir umut işte," ded i ayrıldı. Ge­
riye döndü: "Demek ki, koyuncuyu öldürdüğü, kızını aldığı 
doğruymuş Ferzenden in." 
"Olabilir Ali," ded im. 
67