"Zehirlenmişsin sen. Kültürle zehirlenmiş bir... bir... bir... 
denizanasısın anladın mı?" diye bağırdı Muhittin. 
"Niye denizanası?" dedi Ömer. "Şairliğin mi tuttu?1' 
Refik: "Aaa, ben de hiç hoşlanmam denizanasından!" dedi. 
Muhittin birden güldü: "Ne bileyim, dilimin ucuna geliverdi 
işte!" dedi. 
"Yaşaa!" diye Ömer bağırarak ayağa kaJktı. "Bak, şimdi ne 
yapacağım... Seni öpeceğim... Daha sarhoş olmadığıma göre 
kimse, sarhoş oldu da öptü diyemez." Kararlı hareketlerle geldi. 
Muhittin'e yaklaştı ve eğilip yanaklarından öptü onu. 
"Tamam, şimdi artık soğukluk yok, değil mi?" dedi Refik. 
Muhittin kapana kısılmış gibi hissediyordu, ama fazla da 
aldırmıyordu. "Biraz değişik şeyler geçsin canım başımdan!" 
diye düşünerek kendini yatıştırdı. Ömer'in doldurduğu bardaktan 
bir yudum aldı. Sonra bir yudum daha aldı ve "Artık içtikten 
sonra bir yudum da bir fıçı da bir!" diye düşünerek bütün bardağı 
içti. 
"İşle, asıl şimdi başlıyoruz!" dedi Ömer keyifle. "Sen de iç 
Refik... Ama zaten senin içmene gerek yok..." 
Muhittin: "Evet, o zaten her zaman iyidir... Ya da her şeyi 
olduğu gibi görebilir..." dedi. "Mutludur, demek istiyorum!.." 
"Arkadaşlar beni çok mutlu sanmayın..." dedi Refik. 
Ömer: "Anlat o zaman derdini, dinleyelim!" dedi. 
"Anlattım, anlatıyorum... Ben bu evin içinde huzursuzum... 
Sonra işimden de memnun değilim... Yeni bir hayat..." 
"Arıyor ve onu bulamıyorsun," diye Muhittin araya girdi. 
Öfkelenerek: "Bunlara inanmıyorum Refik, inanmıyorum!" dedi. 
"Bu arama denen şey senin eski hayatını sürdürmenden başka 
bir sonuç vermiyor... Bu arada dediğin şeyi, evet, "arama," ke­
limesini ben kullandım... Her neyse onu sen, vicdanını rahat­
latmak için yapıyorsun! Ne sıkıntın var ki arayacaksın!" 
"Her şey bayağı geliyor! Eskiden yaptığım şeyleri yapamı­
yorum!" 
"Yahu, bunları bana kaç kere söyledin sen!" 
"Evet, öyle!" dedi Refik. Suçlu bir tavırla boynunu büktü. 
"Olmuyor arkadaşlar, başlayamıyoruz!" dedi Ömer. "Aynı 
şeyleri tekrarlıyoruz. Ben sıkıldım!"