yi de benim gözüm hiç tutmuyor. Hiç suçu olmayan bir ada­
mı benim karşıma nasıl, nasıl getirirler deliller uydurarak, şa­
hitler göstererek? Kederimden kalıroluyorum Halil Bey ... Bili­
yorum, memleket yeni kuruluyor, çok hatalar oluyor, ama 
adalet fikri, insan vicdanı çok eskidir. Ben onların arzularını 
maalesef yerine getiremey eceğim. Ferhat Hoca, benim önüme 
getirilen delillerle mahkum edilecekse edilecek, heraat ede­
cekse edecektir." 
Yargıç o kadar sert, kesin, inanınış konuşmuştu ki bir anda 
ter içinde kalmıştı. İkide birde de mendiliyle alnını siliyordu. 
Karısı: 
"Bu kadar öfkelenme Bey, kendini öldürüyorsun," diye 
ona bir bardak su getirdi, sevecenlikle onun omuzuna okşarca­
sına dokundu. 
"Kahroluyorum Hanım, şu memleketin haline kahroluyo­
rum. Biliyorum, bu günleri de atlatacağız ama ... Çok zor ola­
cak. .. Karşıma gelen, suç işlemiş köylüleri bir görseniz, kendim­
den, insanlığımdan utanıy orum." 
"Zor meslek sizinki," dedi Halil Bey. "Çok zor. Allah yar­
dımcıniZ olsun." 
"Zor," dedi kipkırmızı kesilmiş Yargıç. "Şimdi ben önüme 
getirilen deliliere bakarak Ferhat Hocayı cezalandırsaydım, ne 
olacaktı? Şimdi de aynı adamlar karşıma gelmişler, suçu yok, 
diyorlar. Ben ne yapayım ben? Ben kanun adamıyım. Biz mes­
leğimizde babamızdan, dedemizden böyle gördük. Kalıroluyo­
rum Halil Bey ... Beni anlıyor musunuz? İnsanın içindeki adalet 
duygusunu köreltirsek, insanın insana saygısı kalm az. İnsanın 
insana itimadı, hürmeti kalmayınca da bir yerde insanlık çok 
şey kaybeder, hayat çirkin leşir." 
Yargıç coşmuş konuştukça konuşuy ordu. 
"Biz yeni bir memleket kurarken çok adil olmalıy dık." 
Başını kaldırdı, bir tuhaf Taşkın Halil Beye baktı. 
"Şimdi bu Ferhat Hoca eşkıya mı olacak?" 
"Belki de," dedi Halil Bey. Çok utanmıştı, elini koyacak yer 
bulamıyordu, yanına, koltukla hacağının arasına sakladı elini. 
"Şimdi adam eşkıya olur da bizden görmediği adaleti ken­
disi dağıtmaya çalışırsa, köylüler de İnce Memed gibi onu evli-
514