altı yüz seksen iki sayfa, bir çekmecenin gözünde, kimse gör­
meden (bu söz yerine, 'göz göre göre' diyebilmeyi ne kadar 
isterdim) çürüyordu. Bu kötü sayfalar basılsaydı kitap kurdu­
nun hatırasına saygısızlık olurdu. Basılmadığı için, daha bü­
yük saygısızlık oluyordu. Bu yüzden, elbette ben de, demok­
rasiye ve insan haklarına karşıydım. Ben de demir yumruk is­
tiyordum. Çünkü, kitap kurdunun bu gerçek dışı durumu 
beni rahatsız etmiyordu; çünkü, ben de kendimle çelişkiye 
düştüğüm için, başka çelişkiler vız geliyordu bana. Çünkü 
kendimi kaybetmiştim; bu demir yumruk, beni kendime ge­
tirmeliydi. Bütün ülkeyi kapsayan bir anayasa olmalıydı. Bu 
anayasanın ilk maddesine de şöyle yazılmalıydı: Kitap kurdu­
nun yazmış olduğu ve benzeri ikibinaltıy üzsekseniki sayfalar 
muhakkak basılır. Ve kimse evet kimse, bu yazılardan bir ke­
lime, evet bir kelime bile çıkaramaz; bir kelimesine evet bir 
kelimesine hile dudak bükemez, bir kelimesini bile eleştire­
mez. Merhumun hatırasına hiçbir biçimde saygısızlık ede­
mez. Evet, ilk maddede bunlar açıkça yazılmalıydı. Yazıla­
mazsa, ben de demokrasiye bu bakımdan karşı çıkıyordum. 
Eğer farelerin ve kurtların bilmem kaç bin sayfası da kö­
tüyse, bu kötülük de açıkça söylenecekse, işte o zaman her 
şey kötü olmalıydı ki eşitlik olsun, demokrasi olsun. O za­
man kimsenin iyi bir şey yapmaya hakkı yoktu. Demokrasiye 
göre bile, haklar elbette başkalarına zararlı olduğu oranda kı­
sıtlanabilirdi. Bütün kötü niyetli kimseler de, kurtlara ve fa­
relere dil uzatmak cüretinde bulunan bütün ahlak düşkünü 
cinsi sapıklar da acımasızca öldürülmeliydi. Bu ahlak düş­
künlerinin ve sapıkların, kimseye, 4 km. uzaktan ikinci dere­
cede görünmez kuvvetlerle işkence ederek onların kafalarına 
vurmağa ve akıllarını sakatlamağa hakkı yoktu, anlıyor mu­
sunuz? Kimse onlara dil uzatamazdı. Bunlara hadleri bildiril­
meli ve tımarhaneler e asıl onlar atılarak, masum olduğu hal­
de orada yatanlar çıkarılmalıydı. 
363