kadar konuşuruz!" 
"Nerede kaldı sahi o?" 
Birden kapı açıldı. Osman gülümseyerek içeri girdi. "Merhaba, 
gençler, merhaba!" dedi. Onlardan birkaç yaş büyüktü, ama bu 
babacan tavırları takınmaktan çok hoşlanırdı. "Gene, birbirinizi 
bulmuş, köşeye çekilmişsiniz. Poker var mı, poker?" Ellerini 
bir iskambil destesini dağıtıyormuş gibi döndürüyordu. 
Refik ağbisine: "O dört yıl önceydi!" dedi. 
Osman bu çok gülünç bir sözmüş gibi bir kahkaha attı. "Niye 
dört yıl önce olan şimdi olmasın?" 
"Tabii ya!" dedi Ömer. "Gene oynarız belki!" Eski bir şakayı 
hatırlatmak için, "Biz dört yıl burada poker oynadık, anneniz 
aşağıda oturdu," dedi. "Biz mühendis olduk, o hiçbir şey!" 
Osman bir kahkaha attı. Bu Nigân Hanım'ın durmadan tek­
rarlanan eski bir şakasıydı, ama Osman ilk defa duyuyormuş 
gibi kahkaha atıyordu. Sonra Ömer'in sırtına bir şaplak indirdi. 
Beklenmedik bir şey olmasına rağmen, ölçülü bir hareket olmuştu 
bu. 
"Evet, dört yıl poker... Yedilileri çıkarır üç kişi oynardınız! 
Ha üçüncü nerede peki?" 
"Muhittin geleceğini söylemiş!" dedi Ömer. "Ben de onu daha 
bir kere görebildim!" 
"Yemeğe kalıyorsunuz tabii," dedi Osman. "Nasıl? Ama olur 
mu? Peki, peki, bari biraz daha anlat bakalım. Londra'da ne 
yaptın? Bizden çok ileriler değil mi?" 
"Çok ileriler!" , 
"Evet, ama, bizde de birşeyler yapılıyor. Nasıl buldun her şeyi? 
ilerleme gördün mü ilerleme?" 
Kapı açıldı, içeri her zamanki sert, sinirli hareketleriyle 
Muhittin girdi. Osman'ı tanıyamamış gibi şöyle bir süzdü. 
"Ah, işte üçüncü geldi!" dedi Osman. "Şimdi tam senden 
sözediyorduk." 
Osman'a fazla bir yakınlığı olmadığı için, galiba Muhittin bu 
heyecana şaşmıştı. Alaycı bir gülümsemeyle: "Ne diyordunuz?" 
dedi. 
"Senden bahsediyorduk," dedi Refik. "Eskiden nasıl poker 
oynadığımızı anlatıyorduk!"