FAKİR BAYKURT
 
65
 
 
Avluya indi. Hem iniyor, hem poçusunu bağlıyordu.
 
«İneğin südü nasıl gıı?»
 
Cennet karı elindeki çömleği gösterdi:
 
«Aha ineğin südü! Yüz direm gelir...»
 
Kır Abbas kara ineğin başına vardı
. Buzağı, anasını emi
 
yordu. Tokmaklaya tokmaklaya bitiriyordu ineği. Memelerde buzağıyı 
kandıracak süt kalmamıştı. Elini ineğin sırtına koydu. Gezdirdi 
gezdirdi, bir yerde tuttu:
 
«İşte!» dedi. «İşte derisi, işte kemiği! Kuru, kupkuru bir inek! 
Kıracın kap
lumbağaları gibi, kuru bir tekne! Bunun verdiği sütten ne 
olur?»
 
İneği bıraktı, ırbığı aldı. Ahıra, ayakyoluna gitti. Bir yandan da 
kaplumbağaları düşünüyordu.
 
*
 
**
 
Rıza, evine doğru yel gibi yürüdü. Kapıyı açarken karısın; 
düşündü. Uyuyorsa Döndü’nün sıca
klığına yüzünü sürecekti. 
Döndü’yü öpe öpe uyandıracaktı. Omuzlarını, kalçalarını okşayacaktı.
 
Girdi içeri. Ekşi bir koku doldu burnuna. «(Dışarının havası ne 
temiz! Kapıyı açık bırakayım...)» Kapıyı açık bıraktı. «Ohhooo! ..» diye 
bağırdı. Döndü, ocağın b
aşında ateş yakacağım diye uğraşıp 
duruyordu. Çocuklar uyuyorlardı ama. Kimisi açılmıştı. Kimisi 
terlemişti. Kimisi kıvrılmış, kimisi yüz aşağı yatmıştı. Öyle de bir sidik 
kokusu duyuluyordu ki!..
 
«Kolay gelsin, Döndü!» dedi.
 
Döndü, kapının açılmasından. g
eldiğini anlamıştı:
 
«Nerdeydin?» dedi usulca.
 
«Purluğa kadar varıp geldim!»
 
«Ne var Purlukta sabah sabah?»
 
«Gezdim, dolaştım birez!»