arasından süzülürcesine inen zarif merdivenlerle donatmıştı. 
Stüdyo dairderin döşenişi de yaldız kaplama kişiliğinin bir baş­
ka somutlaşmasıydı. Özgür'ün salonuna kocaman, çirkin, be­
ton sertliğinde bir yatak, alüminyum kitaplıklar, belediye mec­
lis binasından aşırılmış izlenimi veren suni deri bir koltuk-kane­
pe kırması yığılmış; bütün bu süprüntülerin ortasına ağır, ağdalı 
bir maun masa ile haddinden fazla yer kaplayan sekiz sandalye 
konmuştu . Bir de Rio evlerinin olmazsa olmazı bir hamak seril­
miştİ balkona; kapıdaki ipiere dizili deniz kabukları en ufak 
esintide çın çın öterdi. (Afrika kökenli bir Brezilya inanışına gö­
re, deniz kabukları uğur getirir.) Hastane ya da adiiye koridor­
ları gibi tatsız çağrışımlar uyandıran gri duvarlarda, Prof. Batel­
ho'nun New York Metropolitan'dan satın alıp özene bezene 
çerçevelettiği siyah beyaz bir afış asılıydı. Öpüşen bir çiflin ya­
kın çekim, hafifçe yağlı gibi duran, aralık dudakları ... Fotoğra­
fın donuk, puslu, neredeyse resmi erotizmini bir zamanlar uya­
rıcı bulurdu. Özellikle yalnızlığını, evin yüksek basınçlı, boğu­
cu atmosferinde, kendisinden bağımsız bir varlık, cıva gibi ağır, 
köpük köpük büyüyen, denetimden çıkan, patlama noktasına 
yaklaşan bir varlık gibi algıladığı gecelerde, dudaklarını, fotoğ­
raftaki kravatlı adamın dudaklarına bastırmak isterdi. Öpüşmek 
için değil de, sanki daha çok, annesinin gagasına uzanan aç bir 
yavru kuş gibi. 
Bu yarı-vahfi topraklarda, yepyeni bir özgürlük ve kuJatılmıJ­
lık duygusu içinde tek bapmayım. (Yalnız, tek baJına, sahipsiz, 
baJıbOJ, kimsesiz ... Türkçe'deki birçok sıfatı art arda dizebilirim 
ama sözcükler le gerçeklik arasında bir köprü olufturamam.) Ba­
na gereksinim duyan tek bir kiJiden, hatta bir gözlemciden bile 
yoksun olmanın mutlak, dört baJı mamur, cehennemsi özgürlü­
ğü ... İstediğim yalanı savurabi lir, kendime canımın çektiği geç­
miJi biçebilir, en günahkar fantezilerimin peJinde kofabilirim. 
lO