18 
Gece yarıyı geçerken ta uzaklardan, kuzeyden, bozkırın üstünden bir gök 
gürültüsü geldi. Ardından da bir şimşek çaktı. Şimşek o kadar uzaklardaydı ki 
ancak ipiledi. 
Az sonra soğuk, ürpertici bir yel esti. Toprak kokusu, çürümüş ağaç koku-
su, su kokusu getirdi. 
Yağmur yeli gittikçe sertleşti, büyüdü, buz gibi oldu. 
Ali ayaklarının, bedeninin sızısından duramıyor, uyuyamıyordu. 
Güneyde bir iki yıldız parlıyor, üstündeki sakızağacı zar zor seçilebiliyordu. 
Güneydeki yıldızlar silindi. Üstündeki ağacın dallan da karanlığa karıştı. 
Göz gözü görmez oldu. Duvar gibi, kurşun geçmez bir karanlık çöktü. 
İçine sevinçle kanşık ağır bir korku düştü. Şu yele bakarsan, şu kara bir çul 
gibi dünyayı örten karanlığa bakarsan zorlu bir yağmur geliyordu. 
Bu gece yarısı sığınacak bir kovuk, bir delik de yok. Netmeli, nişlemeli? 
"Elif," diye dürttü. 
Elifona doğru döndü. 
"Hııh!" dedi. 
"Duyuyor musun geleni7" 
Elif büzüldü: 
"Bir yağmur geliyor ki ... Gök yarılmış dersin. Bir hafta, on gün yağacak. Keş­
ki azıcık daha yürüseydik de Çukurovaya varsaydık Varsaydık da bu yağmuru 
yemeseydik. Ben yağacağını biliyordum ama ... " 
Fırladı ayağa kalktı. 
"Aman Ali," dedi, "ağzından yel alsın yağmuru. Bu yağmur iki gün bile sürse 
çocuklar, hepimiz bir satlıcan oluruz ki, kırfacan oluruz. Hiçbirimiz sağ ulaşa­
maz Çukurovaya. Aman Ali doğru konuş." 
Ali: 
"Bir hafta, on gün ... Güz yağmurlan beter olur Çukurovanın. Beter, beter, 
beter olur. Çok şükür, kurtulduk avrat. Bu yağmur on gün sürerse, yornuğu­
muz da çıkar on günde. Ötekilerden, köylüden çok pamuk toplarız." 
Yağmur yelleri gittikçe sertleşiyor, sakızağacı dallarını kırareasma çatırdatı­
yordu. Yel, yorganları savuruyordu. Cocuklar da, neye uğradıklarını bilerneden 
uyandılar. Hasanın başı dönüyor, Ummahan ağlıyordu.