"Hayrola, yine ne var!" diyen bir bak ış gördüm yüzünde. "Eni şte Efendi bu sabah öldü." 
"Allah rahmet eylesin, mekân ı Cennet olsun!" dedi iyilikle. Bu sabah' ı sözüme niye eklemi ştim de kendimi 
boş yere şüphe alt ına b ırakacak bir laf demi ştim? Dün ona verdi ğim alt ınlardan bir tane daha tutu şturdum eline. 
Ezandan önce sala vermesini, karde şini tellal edip vefat ı bütün mahalleye hemen duyurmas ını söyledim. 
"Kardeşimin yar ı kör bir can yolda şı vard ır, çok iyi ölü y ıkar ız biz onunla," dedi. 
Enişte Efendi'yi bir kör ile yar ı budalaya y ıkatmaktan elveri şli ne olabilirdi? Cenaze namaz ının öğleyin 
kılınacağını, saraydaki nakka şhaneden, medreselerden, çok yüksek yerlerden kalabal ık, lam ı geleceğini 
söyledim. Eni şte Efendi'nin yüzünün, kafas ını parçalanm ış halini aç ıklayacak hiçbir şey eklemedim. Meseleyi 
ancak yüksek yerden çözebilece ğime çoktan karar vermi ştim çünkü. 
Padişahımız, Enişteme sipari ş ettikleri kitab ın paras ının takibini Hazinedarba şı'na b ırakt ıklar ı için ölüm 
haberini ona yeti ştirmeliydim önce. Bu amaçla saraya girebilmek için, So ğukçeşme kap ısının karşısındaki