Asıl uzatan sensin. Yataklar ve çarşaflar da uyumak ve se-
vişmek içindir. 
Aynı zamanda ölmek için. 
Memelerin nekadar düz. Dümdüz. Ölü. 
Ne dedin? 
Yorgunum. Uyumak istiyorum. 
İyi ya, uyu. Ama hiç değilse horlama! Sen horlayınca ben 
uyuyamıyorum, memelerim dümdüz kalıyor. 
Yarın arkadaşlarla gideceğim. 
Nereye gideceksin? 
İçeceğiz. 
Kadına mı gideceksin? 
İçeceğiz, dedim. 
İçin bakalım. Biz de kadınlar matinesine gideriz. 
(Böyle yelkenli melkenli çarşafları 
nereden bul ursun bilmem ki. 
Dalgalar köpüre köpüre üstümden geçiyor, 
uğultulu deniz mağaralarına doğru 
sürükleniyorum. Boğulu yorum, gecenin bir saatinde 
sular altında kalıyor üşüyorum. 
Ahhh çok üşüyorum, üşüye üşüye boğuluyorum !) 
Şişşşt, uyan uyan! Yoksa kabus mu görüyorsun? 
(Kedile r miyavlıyor. Susturun şunları, 
bırakın uyuyay ım!) 
İçim donuyor, ayaklarım buz, başımda gurbet yelleri... 
Derdi ıstırabı ben mi yarattım? 
Gecelerboyu şarkılar dinlemişl er. Sular mağaralarda uğul­
damış; erkek, dostunu bıçaklamadan önce: 
Ona kaç kere, kadınlar matinesine gitme, dedim! diyesi. 
Kadın, dudaklarını şimdi adamın kulak arkasında gezdiri­
yor. Sıcacık n�fesiyle ardarda öpüyor oradan: 
Demek kulak arkanızdan öpülmek sizi gıdıklatıyor? 
82