592 Yaşar Kemal -Dağın Öte Yüzü 
benim yüzümden burada. Bir daha senin sırtma yük, başına bela olmam. Giden 
yılı unut. Adam hiç Çukurovaya gitmez mil Tüm köylü gider de adam bir başına 
kalır mı burada? Olur mu yavrum? Bak, bak, anana bak!" 
Elinden değneğini de fırlatıp attı, oradan oraya koşarak gidip gelmeye başladı. 
"Maşallah deyin, maşallah! Demir gibiyim de som çelik. Kurban olduğum 
yavrularım. Bakın, hele bakın. Bakın ha, bakın!" 
Soluğu taşıyor, yıkılacak, gibi, ölecek gibi oluyor, ama Meryemce canını dişine 
takmış yaşlılığı, zayıflığı yeniyor. Hiç belli etmemek için bütün gücünü toplamış. 
"Gördünüz ya ... Gördünüz, gördünüz ya ... Ben işte böyle ... Böyle işte ... Cirit 
atı gibi inerim Çukurovaya. Geçen yıl bela oldum sana, güzel yavrum, yiğidim. 
Kocalıktan değildi yük olmam. O canavara, geberesiceye öfkemdendi. Bu yıl hiç 
yük olur muyum sana ... " 
Sallandı, soluğu kesildi, düştü düşecek. .. Göğsü körük gibi inip inip kalkıyor. 
"Sana ... yük. .. Bak. .. Bak ... Cirit ... Çukur ... ova ... " 
Bir iki adım attı. Dizleri onu taşıyamadı, büküldüler. Meryemce daha yere 
düşerken iki elini yere dayadı, doğruldu, eve yollandı, içeriye kendini attı. Yarı 
baygm yatağın üstüne düştü. 
Ali dayanamadı: 
"Ana, ana," diye bağırdı. "Yeme kendini. Burada kalmam senin yüzünden de-
ğil. Kurana el basanm, çocukların üstüne ant içerim ki senin yüzünden değil..." 
Anasına sokuldu , ona çok saklı bir sır verir gibi usul usul kulağına söyledi: 
"Ana dur, azıcık sabırlı ol. İşin içinde bir iş var. Hele dur." 
Sonra yanına yönüne kuşkuyla bakındı, ağzını anasının kulağına dayadı. 
"Beni iyi dinle ana," dedi. "Beni iyi dinle de sırrımızı kimseciklere açma. Kur-
da kuşa, hem de karıncaya ... " 
Meryemcenin soluması azıcık durdu, telaşı kesildi. Yüzünün kınşıklıklan çö­
züldü. Solmuş, bulanık gözleri ışıklandı, yanaklarına usuldan, inceden bir pem­
belik geldi. Meryemce merak kesildi. 
Ali: 
"Taşbaşı beklerim. Oturmuş burada ermiş Efendimizin yolunu gözlerim. Bel­
ki yolu buraya düşer de, şu fıkara halimizi görür de, yüreği acır da bize bir imdat 
eyler. Bir de Vurgun Ahmet kardaşımızı beklerim." 
Meryemce iki eli üstüne doğruldu, gözlerini Uzunca Alinin gözlerinin üstüne 
dikti. Bir süre hışım gibi oğluna baktı. 
"Bana bak, bana bak," diye gürledi. "Sen beni mi kandırıyorsun? Beni mi7 
Sonra sustu. Gerisin geri, halsiz yatağma yattı. Derin derin, üst üste soluk aldık­
tan sonra: 
"Aaah, aah!" dedi. "Taşbaşoğlu da senin, benim gibi beni adem. Vurgun Ah­
met, yavrum, iki gözüm, cerenim. O nerede?"