fark etti. Göğ üsleri kocamandı, omuzlarının ve boynunun çevresinde teni 
yumuşacıktı ve tuhaf ve yabancı bir ş ey gibi kokuyordu. Dış arıdan gelen kar 
ışığında onu seyretti ve arada bir parlayan gözlerinden korktu. Kendinden çok 
emindi gözleri; ipek'in yeterince kırılgan olmadığ ını öğrenmekten de korkuyordu 
Ka. Saçlarını acıtarak bu yüzden çekti, bundan zevk alınca inatla daha da çok 
çekti, kafasındaki pornografik görüntülere uygun ş eylere zorladı onu ve 
beklemediğ i bir içgüdünün müziğ iyle sert davrandı. Onun da bundan hoş landığını 
sezince içindeki zafer duygusu bir kardeş liğe dönüştü. Kars ş ehrinin 
zavallılığ ından yalnız kendisini değ il, İpek'i de korumak ister gibi bütün 
gücüyle sarıldı ona. Ama yeterince tepki alamadığ ına karar vererek uzaklaş tı 
ondan. Bu arada aklının bir yanıyla da cinsel akrobatiğ in ahengini ve gidiş ini 
kendinden hiç ummadığ ı bir dengeyle denetliyordu. Böylece İ pek'ten iyice 
uzaklaştığı bir akılcılık ânında kadına ş iddetle yaklaş tı ve onun canını yakmak 
istedi. Ka'nın tuttuğ u ve okurlarıma aktarmam gerektiğine inandığ ım bu seviş me 
hakkındaki birkaç nota göre, bundan sonra birbirlerine ş iddetle yaklaş mışlar ve 
dünyanın geri kalanı artık iyice dış arıda kalmış tı. Yine Ka'nın notlarına göre 
sevişmelerinin sonuna doğ ru İpek pes bir sesle bağ ırmış, Ka da aklının paranoya 
ve korkuya iyice açılmış  yanıyla, otelin en ücra köş esindeki bu odanın ta baş - 
248 tan bu yüzden kendisine verildiğ ini düşünmüş, birbirlerine verdikleri acıdan 
karşılıklı zevk aldıklarını bir yalnızlık duygusuyla hissetmiş ti. Derken otelin 
bu ücra koridoru ve odası aklında otelden kopmuş  ve boş Kars şehrinin ücra bir 
mahallesine yerleş mişti. Kıyamet sonrasının sessizliğ ini hatırlatan o boş  
şehirde de kar yağ ıyordu. 
Uzun bir süre birlikte yatakta yatıp dış arıda yağ an kara hiç konuş madan 
baktılar. Ka bazan yağ an kan İ pek'in gözlerinde de görüyordu. 
249 
29 
Bendeki eksiklik FRANKFURT'TA Ka'nın Frankfurt'ta hayatının son sekiz yılını geçirdiğ i küçük daireye Kars'a 
gelişinden dört yıl, ölümünden kırk iki gün sonra gittim. Ş ubat ayında karlı, 
yağmurlu, rüzgârlı bir gündü. Sabah İ stanbul'dan uçakla gittiğ im Frankfurt, 
Ka'nın bana on altı yıldır yolladığ ı kartpostallarda göründüğ ünden de tatsız bir 
şehirdi. Hızlı hızlı geçen karanlık arabalarla, hayalet gibi bir belirip bir yok 
olan tramvaylar ve ellerinde ş emsiyeler, aceleyle yürüyen ev kadınları dış ında 
sokaklar bomboş tu. Hava o kadar kapalı ve karanlıktı ki öğ le vakti sokak 
lambalarının ölü sarı ış ıklan yanıyordu. 
Gene de yakındaki merkez istasyonu çevresinde, döner kebapçıların, seyahat bürolarının, dondurmacıların ve seks dükkânlarının olduğ u kaldırımlarda büyük 
şehirleri ayakta tutan o ölümsüz enerjinin izlerine rastlamak beni sevindirdi. 
Otelime yerleş tikten, beni kendi isteğ im üzerine halkevinde bir konuş ma yapmam 
için davet eden edebiyatsever Türk-Alman genciyle telefonda konuş tuktan sonra 
istasyondaki İ talyan kahvesinde Tarkut Ölçün ile buluş tum. Telefonunu 
İstanbul'da, Ka'nın kızkardeş inden almış tım. Altmış  yaşlarındaki bu iyi niyetli 
ve yorgun adam, Frankfurt yıllarında Ka'yı en yakından tanıyan kiş iydi. 
Ölümünden sonraki soruş turma sırasında polise bilgi vermiş , istanbul'a telefon 
edip ailesiyle iliş ki kurmuş , cenazenin Türkiye'ye yollanmasına yardım 
250                       ORHAN KEMAL İL HALK KÜTÜPHANESİ  
etmişti. O günlerde ben Ka'nın Kars'tan döndükten ancak dört yıl sonra 
bitirdiğ ini söylediğ i şiir kitabının müsvettelerinin Alman-ya'daki eş yaları 
arasında olduğ unu düşünüyor, babasına ve kız-kardeş ine ondan geri kalan ş eylere 
ne olduğ unu soruyordum. Onlar o ara Almanya'ya gidebilecek kadar güçlü 
olmadıklarından, Ka'dan kalan eş yaları toparlamak, dairesini boş altmak iş ini 
benden rica ettiler. Tarkut Ölçün Frankfurt'a altmış ların baş ında gelen ilk göçmenlerdendi. Türk 
derneklerinde, hayır kurumlarında yıllarca öğ retmenlik ve danış manlık yapmış tı. 
Almanya'da doğ muş ve üniversiteye yollamakla gururlandığ ı ve bana hemen