rüklüyordum; bedenim, güneşten ve uykusuzluktan tükenmiş­
ti, sabolarını demirden yapılmışçasına ağırdı. Geceye çok az kal­
masına karşın, sıcaklık hiç azalmamıştı. Artık her soluk alışım­
da, suyun altındaki boğulma duygusunu yeniden yaşıyordum. 
Bu adadan, hiç azalmayan sıcaklık ve hiç dinmeyen rüzgardan, 
boğucu nemden, ikinci bir deri gibi taşıdığım ter ve güneş los­
yonu karışımı vıcık vıcık sıvıdan, omuzlarım ve boynumdaki gü­
neş yanıkları ve alerjik yaralardan, kumlu sabolardan öylesine 
bıkmıştım ki. Hepsinden çok, bitmek bilmeyen, makineli tüfek 
mermileri gibi art arda gelen seminerlerden; küçük, bomboş bir 
otelin kumsalına hapsolmaktan ve bir toplama kampı mahkumu 
gibi yaşamımın hep öteki fızikçilerinkine yapışmasından, birlik­
te yenen yemeklerden, toplu gezintiler, saçma sapan konuşma­
larla geçen kahve molaları ve partilerden. O günlerde iklimin de 
etkisiyle düşünmeyi, daha doğrusu bir düşünceyi sonuna kadar 
götürmeyi ve çıkarımlar yapm ayı bırakmıştım; yoksa durumu­
ma katlanamazdım. Hapishane, savaş gibi deneyimlerden ge­
çenlerin iyi bildiği bir savunmadır bu, gerçeği bütünüyle kavra -
maktan, gelecekten isteklerde bulunmaktan vazgeçmek, yalnız­
ca bir sonraki saati hedefleyerek yaşamak. Tropikal iklim de, bu 
tür bir gerçeklikten geriye çekilme, kendini rölantiye alma işle­
mi için çok uygundu; eşi bulunmaz bir umursamazlık ve aldı­
rışsızlık kazandırmıştı bana; hamağında siesta yapan Meksikalı 
bir çoban rehaveti içindeydim. Geç kaldığım, gündelik tartışma 
seansı yerine kendi ameliyatım bile olsaydı, telaşa kapılacak ha­
lim yoktu. 
Ansızın gördüm onu, havuza giden dar, beton yolda, palmi­
yelerin gölgesinde karşılaştık. Elinde iki büyük deniz kabuğu ta -
şıyan, kısa boylu, zayıf, çıplak ayaklı bir yerli, gözlerini hiç ayır­
madan bana bakıyordu. Bu dimdik cüretkar bakışı, beni onunla 
konuşmaya itti sanırım, daha en başından, açıklanamaz bir ege­
menliği vardı üzerimde. 
"İyi akşamlar. Bunları satıyor musun?" 
22