Hiç Gelmi yorsunuz Art ık Kemal Be y 
yorsun, bu dünyaya, bu âl eme ait. Sizinle ilgili bir şey değil!" 
"Sizinle" kelimesi, a ğzımdan kendili ğinden ç ıkmış tı. Bir an Zaim'in
bana çok uzaklardan bakt ığını, benden çoktan vazgeçti ğini hissettim.  
Benimle art ık yaln ız kalam ıyordu. Beni dinlerken bana de ğil, 
arkadaşlara ne diyece ğine dikkat ediyordu. Bunu yüzünden  
okuyordum art ık. Oysa Zaim ak ıllı adamd ı, böyle şeylere dikkat ederdi,
demek ki bir de bana kız gınl ığı vard ı. Bunu da hissettim. Onun benden
uzaklaşan bak ışıyla birlikte, ben de bir anda kendi gözümde, kendi
geçmişimden ve Zaim'den uzakla ştım. 
"Çok duygusals ın," dedi Zaim. "Seni bunun için çok seviyorum." 
"Mehmet ne diyor bütün bunlara?" 
"Seni çok sever bili yorsun. Ama Nurcihan  ile, senin benim  
anlayamayaca ğım ız kadar mutlu. Mutluluktan uçuyor ve herhan gi bir  
şey, hiçbir dert bu mutlulu ğu lekelemesin istiyor." 
"Anlad ım," dedim ve konuyu kapatmaya karar verdim. 
Zaim bunu hemen anlad ı. "Duygusal olma, makul ol!" dedi. 
"Tamam, makulüm," dedim ve yeme ğin sonuna kadar da ba şka dişe 
dokunur hiçbir şeyden söz etmedik. 
Zaim bir-iki kere beni ne şelendirmek için sosyete dedikodusu  
anlatma yı denedi, kalk ıp ç ıkarlarken masamıza sokulan Piç Hilmi ve  
Neslihan'la şakalaş arak havayı yumu şatmaya çal ıştı, ama olmad ı. 
Hilmi'nin ve karıs ının şıklıkları şimdi çok özenti, hatta sahte  
gözükü yordu bana. Bütün çevreden, arkada şlardan kopmu ştum. Buna  
üzülüyordum belki, ama içimde daha derin bir h ınç ve öfke vard ı. 
Hesab ı ben ödedim. Fuaye'nin kap ısında Zaim ile tam ayr ılıyorduk  
ki, uzun bir seyahat yüzünden y ıllarca birbiriyle görü şmeyeceklerini  
bilen iki eski iyi dost gibi sar ılıp içtenlikle öpü ştük. Sonra a yrı yönlere  
yürüdük. 
iki hafta sonra Mehmet Satsat'a telefon etti, Hilton'a dü ğüne beni  
çağıramad ığı için çok özür diledi ve bana Zaim ile Sibel'in 
 
461