îskete
Oxford, 2001
Profesör Azur’u nerede bulacağını kestiremeyen Peri, onun 
izini İlahiyat Bölümü’nde sürebileceğini tahmin etti. Madem 
Tanrı üzerine bir ders veriyordu, orada olması gerekirdi her­
halde. Böylece yola koyuldu.
Ortaçağdan kalma bu görkemli bina, Oxford’daki en eski 
yapılardan biriydi. Birleşik kemerleri, oymalı ahşap kapılan 
ve payandalanyla, uzaktan bakıldığında bir mimarlık şahe­
serinden ziyade hülyalı bir ressamın fırçasından çıkmış zarif 
bir suluboya tabloyu andınyordu. Sanki o kadim taşlar yüz­
yıllarca süren rehavetten sıkılmıştı da, sıra dışı bir şeyler ol­
masını diliyordu. Bir beklenti asılıydı havada. Adeta.
Peri içeri girdi usulca. On beşinci yüzyıldan kalma tonoz­
lu tavan göz kamaştıncıydı. Dikey pencerelerin aydınlattığı 
uzun koridorda, yerde bağdaş kurmuş, okuduğu kitaba dalmış 
bir öğrenci dışında kimsecikler yoktu. Peri’nin ayak seslerini 
duyunca başını kaldırıp baktı bu oğlan. Yüz hatlan pencere­
den vuran eğimli ışıkta bir an silinir gibi olduysa da hızla net­
leşti -  kepçe kulaklar, kızılımsı saçlar, çilli yanaklar. Troldü. 
“Tanrı Tartışm asının kapısında Peri’yi durduran, sonra da 
içeri girip, Azur’a laf sokmaya kalkan görevli öğrenci.
“Hey, merhaba” dedi Peri ihtiyatla.
“Aa, n’aber?” Oğlan, Peri’yi hemen tanımıştı.
“Geçen gün müzedeydin. Orada mı çalışıyorsun?” diye sor­
du Peri.