Gönül! Bu inilti senden mi geldi?. 
Hayır, işte o ses yine yükseldi, 
Yine yalvarıyor, yine ağlıyor. 
Gözümü dumandan eli bağlıyor 
İçimde yakılan bir buhurdanın... 
Vuruşu duruyor kalbimde kanın. 
Bir hayalet oldu yanan benliğim: 
Bu kuvvetli ruh kim? Bu zikreden kim? 
Kim bu varlığımı kendine çeken?.. 
Şimdi bir zulmette gölge gibi ben 
O yalvaran sese ilerliyorum, 
«Benliğim ölmeden öldü!» diyorum... 
Böyle yürüyerek geçtikçe her an, 
Gitgide geliyor sesi yakından 
Gitgide sinerken ben gölgelere 
Yorgun ayaklarım çarptı bir yere. 
Titredim bir taşa anî temasla, 
Ömrümde bu kadar korkmadım asla: 
Sanki ta kalbimi bir bıçak yardı.. 
Önümde bir küme karanlık vardı. 
Bütün varlığımı bir an unuttum, 
Yavaşça eğilip o yeri tuttum. 
Dergâh kuyusunun duvarıydı bu.. 
Yeniden benzimi sararttı korku. 
Burdan geliyordu o iniltiler! 
Gönülde titrerken şüpheli bir yer 
Allaha yalvaran Allahın adı 
Beynimin içinde bir uğuldadı. 
Sanki bir dakika çarpmadı kalbim... 
Ey ulu Allahım, ey ulu Rabbim! 
Kuyuda zikreden, ağlayan kimdi? 
İçine eğildim... Anladım şimdi: 
İsm-i Celâlini candan andıkça, 
Yer yer yükselerek çalkalandıkça, 
Kuyunun zulmette parlayan suyu... 
Kuyu zikrediyor, ağlıyor kuyu!.. 
108