"Çoban çocuk sence doğru mu, Asım Çavuş?" 
"Bilemem," dedi Asım Çavuş. "Bunlar hiç belli olmazlar. 
Belki de bizi İnce Memedden uzaklaştırmak için ... " 
"Peki ya, o kadar dayağı niçin yedi?" 
"Bizi inandırmak için." 
"Az daha ölüyordu ... " 
"Ölürdü de ... Dedim ya Yüzbaşım, bu sefer İnce Memedi 
elimizden kaçırırsak işimiz zor." 
"Kaçırmamalıyız," dedi Yüzbaşı. 
"Kara İbrahimi de bulmalı yız." 
"Onun köyünden geçelim mi?" 
"Adam gönderip onu köyün dışına çağıralım bu gece. O 
bilir İnce Memedin yerini." 
"Bilir," dedi Asım Çavuş. 
"Bakın Yüzbaşım," diye onların konuşmalarını kesti Kertiş 
Aliünbaşı. 
Yüzbaşı başını çevirip onun gösterdiği yere baktı, yağız at 
orada bal rengi, pul pul ipiltili çakmaktaşı kayalığın sivrisinde 
duruyor, kuyruğunu da usul usul sallıyordu. Yüzbaşı onu gö­
rür görmez: 
"Ali ver mavzerini," dedi, onun elinden mavzeri kapar 
kapmaz da atını üzengileyip yokuş yukarı kepir taşlık yamaca 
sürdü. Kayanın dibine gelir gelmez de tüfeği doğrultup tetiğe 
çökmesi, onun tetiğe çökmesiyle de atın yitip gitmesi bir oldu. 
Yüzbaşı bal rengi kayalığın dibinde bir süre bekledikten 
sonra aşağıdaki candarmaların yanına ağır ağır atını sürdü. 
"Ne oldu, bu sefer vurabildim mi?" 
Kertiş Ali Onbaşı başı yerde susuyordu. 
"Al şu tüfeğini. Bu at bizimle alay ediyor ... " 
Gün batarken Üçoluklara geldiler. Üçoluklar mor kayalıklı, 
kayalıklarda üst üste kevenler bitmiş, her keven de şıkırdım gi­
bi çiçeğe durmuş, sarp bir yamaçtan kaynıy ordu. Oluklardaki 
sular üç yerden bu kayalığın dibinden köpürerek fışkırır, mor 
bir. topraktan geçer, ardından da kırmızı çizgili ak bir gediği üç 
yerinden aşar, büyük çam ağaçlarından oyulmuş oluklara dö­
külürd ü. Olukların altı, yöresi yarpuzlu bir gölcüktü. Gölcüğün 
dümdüz kıyılarını çok yeşil çimenler kaplamıştı. Yılın on iki 
90