di başına bir apartman yaptırmak istiyordu. Gece geç vakit-
lere kadar oturuyor, süslü bina cepheleri, kesitleri çiziyor-du. Yeğeni, bazen onu ziyaret eder ve masanın başında, ko-nuşmadan saatlerce çalışmasını hayretle seyrederdi. Artıkyaşlandığı için elleri titriyor, şekilleri çinilerken, her tarafı-na mürekkep damlatıyordu. Şömineler, süslü konsollar, ka-bartma süsler, projenin her tarafını dolduruyordu. Fakat,yaptığı değişiklikler yüzünden projeyi bitirmek mümkünolmuyordu. Yeğenini yanına oturtur, perspektif kuralların-dan uzun uzun bahsederek çizer dururdu. Yeğeninin mü-hendis mektebine gitmesiyle gurur duyuyor, ona sık sıkpergel takımları, T cetvelleri hediye ediyordu. Şişman ve bi-raz aptal görünüşlü bir gençti bu yeğen. Bir akşam HüseyinBeyin evine gittiği zaman uzun uzun çaldığı halde kapı açıl-madı. Mutfak kapısının anahtarı onda dururdu. Anahtarlakapıyı açıp mutfağa girdi. Amcası onun için buzdolabındadaima yiyecek birşeyler bulundururdu. Biraz yiyip içtiktensonra salon-salamanjeye girdiği zaman amcasını çalışmamasasının başında bir projenin üstüne yaslanmış bir du-rumda ölü buldu. Koca bir şişe çini mürekkebi projenin üs-tüne dökülmüştü. Çok şaşırmadı. Kapıyı kapatıp çıktı.
İçimden geçenleri bilselerdi beni dünyanın bir numaralı
vatandaşı sayarlardı. İnsanları dinlerken sıkıntılı bir görü-nüşüm vardı: sanki, her zaman onların sözlerini bitirmeleri-ni ve konuşma sırasının bana gelmesini sabırsızlıkla bekler-dim. Bana kalırsa, bu görünüş çok aldatıcıydı. Bana kalırsa,bana kalırsa... ne yazık hiç kalmadı bana. Benden önce dav-ranıp ne olduğumu, aslında ne kadar bencillik ettiğimi su-ratıma haykırdılar. Oysa, hepsiyle tek tek ne kadar ilgiliy-dim. İnsanlar benim için soyut kavramlar değildi. Birliktebulunduğum sırada onlar için ayrı ayrı birşeyler yapmak is-teği ve bunun imkânsızlığı beni sarıyordu. Hangi birine ye-
687