KADIN : (Acele fısıldar.) Kaçhğımdan işte canım. Sokaklar.aı l 
düştüğümden ... Olsa olsa ondandır. 1 ERKEK: (Yüksek sesle) Ama kendim niye öldüm, onu biliyo-j 
rum ... Hatırladım şimdi. Sokaklara çıkmışhm. Gecey-' 
di yine ... Hep onu arıyor.dum ... Her zaman sokaklar­
da çağırınca gelirdi... Aramıza hep soğuk girerdi. So· 
kaklar buz gibi... Ama gelirdi. Yine Çağırdım ... Çağır­
dım çağırdım, gelmedi. 
KADIN : Ölmüştüm. 
ERKEK : Çağırdım, çağırdım gelmedi ... O kadar bağırmışım ki, 
Bekçi sesimi duyup geldi ... Ben de korktum. Öldürü­
verdim kendimi. Yoksa ... zaten ölü müydüm? 
KADIN : Hayır efendim. Deli değiliz. Doğrusu neyse hep onu 
söyledik. Bildiğimiz kadarıyla hep doğruyu söyledik. 
Bu işin sonu ölüm, dedik. Bir çaresini bulun, dedik. 
Söyledik size. 
ERKEK : Hiç değilse bir pompacı gönderebilird iniz. Evimize 
hava pompalardı, biz de ölmezdik. 
KADIJ\J : (Gitgide hırçınlaşır.) Hiç bile değil! Evet efendim. Ben 
şey oldum, olmasına ... Çünkü annem hep, "Sen orospu 
olacaksın!" derdi. Babam da hep orospu olmamı ister­
di. Eh, çünkü her baba gibi kızını paralı kocaya vermek 
isterdi tabii ... Sağlıklarında yüzlerini ak edememiştim. 
Öldüklerini bilince, bari tek dilekleri yerine gelsin, de­
dim. Elbette. Evlatlık görevimdi efendim. 
ERKEK : Babam da bana hep "it" derdi. "İt olacaksın." Evet, 
haklısınız ... Nerden aklıma geldi, bilmiyorum ... Doğ­
ru, efendim. Bu nokta bence de karanlık. İşin başı hep 
havasızlıkta ... Ama niye evimiz hep havasız kalırdı, 
orasını bilemiyoruz . 
KADIN: Artık bilemeyiz de ... Çünkü biz öldük. Hem de yorul­
duk. .. 
ERKEK : Orasını artık siz bilirsiniz. İsterseniz bir komiser, iki 
polis gönderip, evimizin havasını kim çalıyormuş, bir 
tahkik ettiriverin. 
84