nrn ardından geliyor, Memedin sesine benziyordu. Ama nasıl 
olurdu?
"Hürü Ana, Hürü Ana!"
Hele bir çıkayım da kapıya, bakayım. Ayağa kalktı, yan 
uykulu, yan uyanık, eline yanmakta olan çam çırasını aldı, ka­
pıya vardı, ikircikli bir sesle:
"Kimdir o?" diye seslendi.
Memed, usulca, duyulur duyulmaz:
"Benim ana, İnce Memed, Dönenin oğlu. Aç kapıyı."
Hürü Ana kapının ardındaki sürmeyi çekti, kapı açıldı. 
Eşikte dikilmiş kalmış İnce Memeddi. Ağzı dili kurudu, bir tek 
söz söyleyemedi. Bir süre karşı karşıya öyle durdular kaldılar. 
Sonra Memed Hürü Ananın koluna girdi evin içine götürdü. 
Elindeki çam çırasmı duvara soktu, Hürüyü yandaki döşeğin 
üstüne oturttu. Uzun bir süre karşılıklı sustular. Neden sonra 
kendine gelen Hürü Ana, çok ciddi:
"Hoş geldin yavrum, Memedim," dedi. "İyi ki geldin. Biz 
de seni yitmiş gitmiş, kayıplara karışmış samyorduk. Hoş gel­
din safalar getirdin yavrum. Köy candarma dolu."
Memed:
"Biliyorum," dedi.
"Seni gelirken kimse görmedi ya?"
"Bir çocuk gördü."
Tam bu sırada da Uzun kayanın dibinin oralardan kurşun 
sesleri gelmeye başladı.
"Candarmalar kurşunu bana sıkıyorlar, ana. Çocuk beni 
Uzun kayanın orada gördü de..."
Hürü Ana gülümsedi:
"Sıksınlar dursunlar, şu gavur hükümetin, şu ağaların kur­
şunlarım boşa yaksınlar, yaksınlar bakalım!"
Memed de gülümsedi.
Hürü Anaya bir şeyler sormak istiyor ama, bir türlü dili 
varıp da soramıyordu. Durmuş Ali Emmi nerde, diye soracaktı. 
Nereye gitmişti acaba? Acaba ölmüş müydü? Ölmüşse Hürü 
Anamn başında neden kara çatkı yoktu? Çakırdikenliği yak­
mışlar mıydı her yıl? Kimse karışmadan topraklan ekip biçi­
yorlar mıydı, o gün bugündür. Sorulamazdı. Bir kötülük olmuş
148