"Çarşamba öğleden sonra?" 
"Senin çarşamba öğleden sonraları harika çocuğa dersin yok 
mu?" 
"Bu hafta yok!" dedi Ahmet. "Harika çocuğun matematik 
imtihanı varmış!" 
Gülüştüler. 
"İyi o zaman. Çarşamba dörtte, beşte uğrarım harika ressa­
ma!" 
Ahmet neşeli görünmeye çalışarak: "Bekliyorum!" diye ho­
murdandı. 
İlknur kapıyı açmıştı. "Ne somurtuyorsun?" dedi. Güldü. "Hâlâ 
aynı şeyleri mi düşünüyorsun? İnsaf el! Bak, ikimiz de daha çook 
yaşayacağız. Kimbilir başımızdan neler geçecek!" 
"Avusturya'ya gidiyor musun?" 
"Bilmiyorum!" 
Ahmet bir hareket yapmak istedi, yapamadı. Ellerini cebine 
soktu. Ağzından tuhaf, boğuk bir ses çıktı: "Biz evlenelim mi?" 
Sonra yüzünün çarpıldığını düşündü. 
"Tuhafsın bu akşam!" dedi ilknur, ama o da her zamanki gibi 
olamıyordu. "Bak şimdi: Eve git, fazla düşünme, bol bol çalış..." 
Apartmanın içine girdi: "Çarşambaya kadar seni özleyece­
ğim!" 
Ahmet rahat rahat: "Allah rahatlık versin!" dedi. Rahatlığına 
şaştı. 
İlknur kapıyı kapadı. Elini salladı. Merdivenlerin ışığını yaktı. 
Gözden kayboldu. 
10 
ZAMANIN AKIŞINA ÖVGÜ 
"Ne söyledim yahu?" diye düşündü Ahmet. Camiye doğru 
yürüyordu. Utancını artırmak, sonra da kendini cezalandırmak 
için: "Evlilik!" diye mırıldandı, ama beklediği kadar utanmadı. 
"Amaan! Ne olmuş biraz saçmalamışsam? İlknur anlar!" Birkaç 
adım yürüdü. "Anlar mı?" Bu akşam ona anlattıklarını düşündü. 
604