Ölmez Otu 729 
ğıncia gene yağmur yağıyordu. Ceyhanın kırmızı, üstü kap kacak, sepet, kabuk, 
sap saman, kökleri havada ağaçlarla dolmuş suları biraz daha kabarmış, ovaya 
yayılmıştı. Sonsuz bir deniz gibi gözüküyor du. 
Su kıyısınca o gün akşama kadar da yürüdü. Akşama doğruydu ki yağmur 
dindi, güneş açıldı. Gavur dağlarından Gülek boğazı üstüne yedi rengini de 
apaçık gösteren bir gökkuşağı gerildi. Ovayı çeviren dağlar, burnunun ucuna 
geldi, elini uzatsan tutulur. Çukurova az sonra bir bulut dumanı içinde kaldı. 
Memidik dizlerine kadar çamura batıyordu . Çamur su gibi yumuşaktı bereket 
versin, Memidik kolaylıkla yürüyebiliyordu . 
Bir kilometre ötesindeki köye girdi. Orada da yiyecek buldu, yedi, ateş yaktı. 
İki katlı, sağlam, çimentodan yapılmış bir ev seçmişti kendine. Evin bir metre 
kadar yeri suyun içinde kalmıştı. Memidik, yağmur durdu, bu sel de bu evi yı­
kamaz, dedi. Tarhana pişirdi, sıcak sıcak tüten, içti. Giyiderini çıkardı, ocakta­
ki ateşte kuruttu . Yataklıktan kalın bir döşek, bir de güllü yorgan, bir de güllü 
yastık seçti, serdi, hava serindi. İçinde onu lmaz, durulmaz, insanı hoplatan bir 
boşlukta uyudu. 
Sabahleyin gün ışırken uyandı, uyanır uyanmaz da içindeki dayanılmaz 
boşluğu duydu, yola düştü. Su azıcık çekilmişti. Düz ova kırmızı çamurla kap­
lanmış, ışılıyordu. Yönünü yukarı döndü. Belki ölü bir yere takılıp kalmıştır, 
diye. İçindeki boşluk büyüye büyüye ... Kızgın bir gün doğdu. Cıvık, çamurlu , 
yapış yapış, tüten, insanın elini ayağını kesen, kusturan bir yağmur sonu vıcık 
vıcık Çukurova havası. 
Bulanık sis gibi yoğun havanın içine düşmüş yürüyordu . Yorgundu. Sanc 
ki bedeni kendinde değildi. Yarı düş. Yarı hayal içindeydi. Gene Taşbaşoğlunu 
görmüştü. Gene arkasında yedi kavak büyüklüğünde yedi top ışık vardı. Bü­
tün ovayı basmış aydınlık Ceyhan suyunun üstünde yürüyordu. Arkasında ışığı 
batmış binlerce güzel gözlü ceren, üstünde uçuşan binlerce ak güvercin, leylek­
ler, kanallar, yağmurcuk kuşları, sığırcıklar, üveyikler, daha nice nice kuşlar... 
Cerenlerin yanında kurtlar, çakallar, ayılar, geyikler, parslar, daha nice nice 
hayvanlar, güzel atlar, Arap atları, al, doru, yağız, demirkır. .. Binicisiz, güzel... 
Hepsi de ışık içinde. Sırtları yanardöner böcekler, binbir renkte bir insan bo­
yunda kocaman kelebekler ulu kanatlarını göğe germişler. Sarı, yeşil, mavi, tu­
runcu, kırmızı, ak. .. Gökyüzü nü binbir pırıltıya, renge boğuyorlar. Taşbaşoğlu 
Efendimiz bu kaynaşan kalabalık içinde Çukurova düzünde yürüyor. Işık gi­
bi gülüyor. Düş değil gerçek. .. Geliyor Memidiğin karşısında duruyor, ışık gibi, 
balkıyan bir ışık gibi gülüyor. 
"Memidik!" 
"Buyur efendimiz ." 
"Köylüden memnunuın. Onunla konuşmadılar. Var söyle köylüye. Ölü gitti 
Akdenize, balıklar yedi onu. Şe\·ket Beyin ölmesi gerekti. Uykuda yaşayan insa­
nın ölüden ne farkı var? Sen ona hiç üzülme."