KADERIN CILVESI 297 
— Bu sorularımdan şifa umarken tersine şimdi büsbütün 
bir cehennem azabı duyarım. 
Sevgilinize ayrılmış bir evin boşluğu ne acıdır, bilir misi­
niz? Dünya insanın gözüne zindan olur. Semiha'yı kollarımın 
arasında sıkmak ihtiyacıyle divaneye dönerim. Kendisi evde 
yoksa terlikleri, iskarpinleri, kirli çamaşırları, çorapları da yok 
değil ya... Onun kokusu, sinmiş eşyalardan bulabildiklerimi top. 
larım. Oda kapısını içeriden kilitlerim. Kutsal şeylere edilen hür­
metle önlerinde dize gelerek onları öper, koklar, ağlarım. Bu 
tapınışla ateşim sönmez, artar. Onun küçük, pumuk, pamuk 
ayaklarına mahfaza olmuş zarif isparkinlerinin aşkımı nasıl 
coşturduğunu, içimdeki ateşi nasıl arttırdığını of anlatamam ki.. 
Vah vah zavallı Şadi Bey, Bu Semiha fettanına tutulma­
dan önce nasıl terbiyeli, hoş sohbet, akıllı, vekarlı bir adamdı. 
Şimdi aşk sahnesinin jönprömiyesine dönmüş. Büyük söyleme-
yeyim, ama bu ne aşk Allahım, nasıl bir sevda bu? Mevsimsiz 
âşıklık, kalbten, ağızdan saçılan ateşlere rağmen ne kadar so­
ğuk oluyor. Ocak ayı güneşinde yetişmeye uğraşan kabak gibi... 
Tatsız, tuzsuz bir sevda. İnsan bir gencin gönül dramml dinler­
ken anlatanın akıttığı sıcak yaşlara katılmaktan belki kendisi­
ni alamaz. Fakat bu ihtiyara acırken güleceğim geliyor. Komed­
yalar, kendilerini zorla böyle gülünç hallere sokanlardan ibret 
aldırmak için icat olmuştur. 
Bin Molyer yetişse, insanlığın tuhaflığını yazmakla bitire-
remez. Tabiat böyle komik tipler yetiştirmekte bu dâhilerin di­
mağlarından daha zengin, daha alaycı, daha insafsız. Fakat 
dünya her gün ibret alanlardan ziyade bu komedyalara konu 
olacak insanlarla doluyor. Biz böylelerine ağlayarak gülelim. 
Şu elemli hayatta bu kasvetli kahkaha da bir kârdır. Behey 
ihtiyar, katılaşmış kalbinle sev... Fakat karşılık bir sevgi, vefa 
bekleme. Sonra işte böyle bir komedi kahramanı olursun. 
Şadi Bey gözlerini yumarak ıstırap içinde yanan kafasını 
avuçlarının içinde bir süre sıktı. Sonra beyninin ağrılı dolgunlu­
ğunu yine dökmeğe başladı: 
— Semiha'nm evden bu kayboluşları güya yıllarca onu gör­
memişim gibi yüreğimde dayamlmaz bir hasret uyandırarak 
beni çıldırtır. Ne taraftan gelecek diye pencereden kapıya, ka-