oluşuna kapılıp ağlamaya başladı, ben de ağlıyordum. Gar­
son gelmiş bekliyor, biz böyle aile faciası gibi bir durumun 
içinde, adam şaşkın bakıyor bize. Bu durum epey sürdü. Biz 
yalvarıyoruz, ‘Söz ver,’ diyoruz. Hüseyin, ‘Ne olursun babacı­
ğım, ne olursun babacığım,’ diye bağırıyor. Mustafa baktı 
olacak gibi değil, ‘Peki söz veriyorum, söz veriyorum,' dedi ve 
ondan sonra gerçekten bir daha sigara içmedi. Hüseyin do­
kuz yaşındaydı."
Sağlığına çok dikkat ediyordu, düzenli yaşıyordu. "Fakat 
geceleri bazen, oturduğu yerde uyuklardı. ‘Mustafa’, diyor­
dum ona, ‘Neden böyle çabuk yoruluyorsun? Evdeki işlerle 
de uğraşmadığın halde, neden böyle bitkinsin?’ Gerçekten 
Mustafa’yı bu işlerle yormazdım; taşınma, boya, badana, ta­
mir gibi işleri ona sezdirmeden yapardım. Böyle işler için, 
onun geziye gittiği zamanlan kollardım."
Acaba çok çeşitli konularla uğraştığı için mi yoruluyor­
du? 'Gece ne kadar geç yatarsa yatsın, sabahlan erken kal­
kardı. Üniversiteye de çoğu zaman yürüyerek giderdi. Yolda 
sevdiği şiirleri ezberlermiş. Ne sabah, ne de akşam, evdeki iş 
telaşını ona hissettirmezdik. Akşam eve dönmeden tanıdık- 
lanndan birine uğrardı. Kapıdan girince de, yemek hazır mı 
diye sorardı hemen, evet demek gerekirdi ona. Sonra çalışma 
masasına oturur ve okumaya dalardı. Aradan bazen bir saat 
geçerdi ve yemek ne oldu diye sormak aklına gelmezdi.”
Mustafa İnan, koşuşmak kadar düşünmek de yorucu bir 
iştir, diye düşünüyordu. Düşünmek ve özellikle sağlıklı dü­
şünmek konusunda çok düşünüyordu. B u konuda verdiği bir 
konferansta şöyle diyordu:
"Düşünmek, ilmi araştırmalar sonunda sabit olmuştur 
ki, en çok enerji (kalori) sarfedilmesi icap eden fiziki bir olay­
dır. Bu enerjiyi bulamadığı için veya sarf etmek külfetine do­
ğuştan istekli olmayan insan yavrusu ise, böyle bir işe karşı 
daima tembellik içindedir. Her fırsatta ondan kaçmak yolu­
143