lere benzeme yen yerli yürüyü şü ile kayarcasına, dimdik, gururla 
geçiyor du. Hafifçe içe dönük, esnek adımları, kumları okşarca­
sına sessiz ve yumuşak tı. Krallığına gereksinim duymayan bir 
kral kadar görkemliydi ; bir balerin değil, bir kaplan, pike yapan 
bir kartal kadar da zarif. Bu kumsalın, adanın, okyanusun asıl sa­
hibinin kendisi olduğunu biliyordu. 
Başını benden yana hiç çevirmemesine karşın, beni gördüğü­
nün farkınday dım. Yeni yıkanmış, fönlü saçlarım, akşam yemeği 
için çekidüzen verilmiş giysilerimle, saat altıdaki kozmoloji se­
minerine gidiyor dum. Toplantı salonuna doğru akın akın yürü­
yen fizikçilerden ayrıldım, bir bahçe duvarının üzerine çabucak 
tırmanıp ona el salladım. Hemen durdu, sakınımlı, çekingen, 
kendine özgü bir işaretle yanıtladı beni. Hiç düşünmeden ona 
doğru yürüdüm. 
"Sürüyle insanın o tarafa doğru gittiğini gördüm," eliyle 
toplantı salonunu gösterdi, "anladım ki, seni bulmamın tam za­
manı." 
Yaz okulu için adaya gelmiş dev gruptan biri olduğumu bil-
diğine göre, beni bir süredir izliyordu. 
"Getirdim ." 
"Neyi? Ha evet. Teşekkür ler." 
Hiç istemediğim şu "malı" bir an önce alıp konferansa yeti­
şebilirdim. 
"Ama burada veremem. Çok tehlikeli. Başka bir yere gitme­
liyiz." 
Gözucuyla salona baktım, son grup da içeri girmek üzerey-
di. Kozmoloji semineri az sonra başlayacaktı . 
"Tamam. Nereye gideceğ iz?" 
Eliyle, koyun şimdiye dek hiç gitmediğim ucunu, gettonun 
ve şehrin bulunduğu yönün tam tersini gösterdi. Çok uzaklar­
daki palmiyeleri seçtim. Görebildiğim kadarıyla iskan edilme ­
miş, ıssız bir yerdi. Oteller zincirinin bitiminden birkaç kilomet­
re ötedeydi . 
33