(Bir an. Sonra üçü birden derin birer nefes alarak baş­
larını yatağın altından çıkarırlar.) 
il. KADIN : Neyse, oldu. 
1. KADIN : Pek iyi hkayamadık ama ... 
111. KADIN: Çorap küçük geldi de ondan ... 
(Kalkarlar.) 
1. KADIN : (Odada bakınırken birden haykınr.) Kanaryam yok! 
(Il. ve III.KA.DINLAR kafese bakarlar. ) 
111. KADIN: Gerçek! Kanarya yok. .. Uçmuş ... 
iL KADIN : Gitmiş!.. 
1. KADIN : Nereye gidebilir ama? Kafesin içinden nasıl? .. 
(Üst üste aksırır.) 
111. KADIN : Kocaman çocuklar fare deliğinden çıktılarsa, kü­
çücük bir kanarya hadi hadi ... 
1. KADIN : En cins kanaryaydı o. 
il. KADIN : Allah vere de· benim saksıların başına bir iş gel­
memiş olsa .. 
111. KADIN: İyi ki bizim ne kuşumuz var, ne çiçeğimiz ... Azı-
cık aşımız, kaygısız baş1mız ... (Kürküne sarınır.) 
il. KADIN : Ama senin kürkün var. 
111. KADIN: Evet ama, üstümde o. Yüzüklerim de ... 
il. KADIN : (Düşünceli) Öyle ... Belki de hepimiz her şeyimizi 
sakız gibi burnumuzun ucunda taşıyabilmeli­
yiz ... 
1. KADIN : Deliği hkamakta yardım ettiğiniz için teşekkür ... 
111. KADIN: (Kurumlu) Rica ederim. Bir şey değil. 
1. KADIN : (Hüzünlü) Kanaryam geri gelir mi acaba? 
il. KADIN : Bilinmez ki. Kuşu altın kafese koymuşlar .. . 
1. KADIN : Ya çocuklarım? .. (İçli ağlar.) Çocuklarım ... Besle-
dim, büyüttüm. Bütün kötülüklerden sakındım ... 
(İç çeker.) Aklıma gelir miydi, evde kalmış tek de­
likten çıkacakları ... 
64