da kullanılacaktı; fakat yiyecekleri, oyun biter bitmez hemen 
kapışıyordu k. Tabii sahnede yiyeceklerle pek ilgilenmiyor­
duk ya da ilgileniyorduk da yiyormuş gibi yaparak yemiyor­
duk. Ben, son perde kapandıktan sonra da herkes kadar ye­
mek, içmek istediğim halde, belki de bu isteğimi çok belli et­
tiğim için, ancak yanın dilim ekmek filan koparabiliyordu m. 
Herkes de benim kadar yemek içmek istediği halde, galiba bu 
isteklerini pek belli etmedikleri için, benden fazla şeyler elde 
ediyorlardı. Ben duruma pek aldırmıyordum galiba; çünkü, 
galiba aşıktım. Galiba, başroldeki pudralı saçlı ihtiyar genç 
kızı seviyordum. Onun ihtiyarlığını da seviyordum. Tabii ba­
na aldırmıyordu; on yedi yaşındaki ihtiyar kocasıyla birlikte 
sahneye çıkınca çatlak sesler çıkarmağa çalışıyor ve önce rol 
icabı (sonra gerçekten) beni ve bütün küçük çocukları gör­
meden konuşuyo rdu. Çünkü biz rol icabı, karanlıkta duru­
yorduk. ihtiyarlar çok konuşuyordu. Ben, onların konuşması 
bitince ilk söz alan çocuk da değildim; üstelik sözlerim, bir 
cümlenin ortası, başı, sonu gibi bir şeydi. Tam bir cümle ku­
ramıyordu m; mesela, "Makinelerle birlikte ... " gibi bir söz ya 
da " ... aydınlıklar a çıkarak. .. " gibi bir şeyler. Belki de benden 
önceki çocuğun sözünü tamamlıyordu m, ya da benden sonra 
cümlemi bitiriyorlardı. lsim tamamlaması gibi bir roldeydim. 
Herkes gibi ben de bir adım öne çıkarak bağırıyordum; " ... 
ülkemizin ilerleme si..." Sanıyorum, ülkemizin eskisi, yenisi, 
gençler, ilerlemek, ileri gitmek gibi bir şeyler oynuyorduk. 
Yıllarca sonra, gene aynı sahnede bir iki role daha çıktım. 
lki piyes birden oynuyorduk. (lki piyes birden nasıl oynanır 
bilmem ki. Olur mu dersin?) Bir tanesinde uşak rolündey­
dim. Ben ve bir tepsinin içindeki bardaklar ... birlikte sahneye 
giriyorduk. Birkaç kelime de söylüyordum galiba. Bana pek 
aldınlmıyordu. Kahramanlar arasında, benden daha önemli 
meseleler vardı. Tehlikeye düşen aşklar, tartışmalar ve bütün 
bunların önemini seyirciden gizliyormuş gibi yapmak için 
61