Yer Demir Gök Bakır 353 
Şimdi Hasan oradan oraya vuruyor kendini, oradan oraya. Kibritlerini sakla­
yabilecek güvenilir yer arıyordu . Önce damlarının dört bir yanını birkaç kere do­
laştı, güvenecek bir yer bulamadı. Ah, şu Meryemce ninesi ne kurnazdı! Öteberi­
lerini nereye saklamıştı' Hiç kimsenin, hiç akıl ederneyeceği bir yere saklamıştı. 
İşte kibritlerini oraya koymalıydı ki, kimse bulamasın. İşte burada, eli koynunda­
ki kibritlerin üstündeydi, yüz yıl ateş yakabilecek kibrit vardı. Bütün köyü arasan 
bu kadar kibrit çıkmazd ı. 
Ödü kopuyordu. Ya kötü bir yere saklar da bir daha kibritlerini bulamazsa, 
öldü de yandı. Deli olurdu o zaman. 
Boş evleri, evlerin arkasındaki kayalığı dolaştı. Oralarda da kibritlerine güve­
nebilecek bir yer bulamadı. Bu uzak yerlerde kibritleri gömecek, saklayacak yer­
ler çoktu ama nesine gerek, malı gözlerinin önünde olmalıydı. 
O da ninesi Meryemce gibi sabırsızlıktan geberiyordu. Hemen, şimdi gelecek­
ler, koynundaki kibritlerini allvereceklermiş gibi geliyordu. Ter içinde kalmıştı. 
Bir sıkıntıdaydı ki, tarifsiz. 
Köyü dolaşıyordu. Köy arı kovanı gibi işliyordu. Herkes bir şeyini, en değerli 
malını bulunmaz, güvenilir bir yere saklamak için var gücünü harcıyordu. 
Hasan köyde dalaşmadık yer koyrnamış, değerli malını teslim edecek hiçbir 
yer bulamamıştı. Saçları kar içinde kalmıştı. Çaresiz, geldi, sepeleyen karın al­
tında, duvarlarının dibinde boynu bükük kalakaldı. Kibritleri öylece koynuncia 
kalsa olmaz mıydı? Elini üstünden hiç çekmezdi. Ya gece yatarken ne olacaktı? 
Ya anası görür de, bu koynundaki şişkinlik ne Hasan, diye sorarsa, ne diyecekti? 
Bu kibritleri ne yapmalı? Kibritler koynuncia ateş alev olmuş, tüm bedenini 
yakıyordu. Birine mi sorsa? Kibritlerini söyleyecek, bu büyük sırrını güvenebile­
cek hiç kimsesi yoktu köyde. Ummahan? Ummahan da mı yok? O zaten biliyor. 
Elleri soğuktan morarmıştı. 
Ummahana da güvenilir mi ki? Ummahana söylemekten, kafa kafaya verip, 
bu işi onunla düşünmekten başka hiçbir çaresi yoktu. 
İçeri ye girdi. Evin içi alacakaranlıktı. Ocakta üstü küllenmiş hafif bir ateş var­
dı. Ummahan da ocağın başına oturmuş, başını göğsüne düşürmüş, uyuklar gibi 
düşünüyordu. Hasan usulca yanına yaklaştı. Omuzuna dokundu: 
"Azıcık dışarıya gelsene bacım," dedi. Sesinde bir yalvarma, bir umutsuzluk 
vardı. 
Dışarı çıktılar. Evden epeyce uzaklaştıktan sonra Hasan durdu, Urumahanın 
elini tuttu: 
"Sana bir şey diyeceğim bacım," diye kekeledi. Büyük sırrını söylemek ona 
ağır geliyordu. "Sen benim bacımsın. Bu dünyada senden başka kimsem yok. Hiç 
kimsemiz yok bizim, öyle değil mi?'' 
Hasanın halleri Ummahanı korkutuyordu zaten. Bu hali iyice korkuttu. 
"Sana bir şey söyleyeceğ im."