cektir. Duyası nız," diyor du. 
Yabanıl ses gün atıncaya kadar yeniden yeniden duyuldu. Göç­
menler hem titriyorlar, hem de gittikçe birbi rlerine sokuluyorlar dı. 
Onla ra uzaktan bakan, yanmış köyün alanında birbirine sokulmuş bir 
koyun sürüsü sanırdı. Bütün gün hiç konuşmadılar. Birbirlerine soku­
luştular durdular. Ne su içtiler, ne bir lokma yemek yediler ... Ne is­
tek vardı içlerinde, ne de su, ne de yemek vardı yanmış köyde. Çarır­
dayan sıcağın alnında öylece kaldılar. 
Ve akşam olup gün kararınca yola düştüler. Ne yöne gittiklerini 
bilmiyorlar. Birbirlerine sokulmuşlar var güçlerini harcayıp bir yana 
koşuyorlar. Yanık köy yerinde orta yaşlı bir incir ağacı yılak bir duva­
ra yaslanmış öyle durur ... Bundan başka köy yerinde bir zarİıanlar ev­
ler oldu� orada insanlar y�adığı üstüne hiçbir iz yoktur. 
Kimse yanık köyün insanlarının nereye gittiğini, ne yaptığını bi­
lemedi. Kimse onlarla ilgilenmedi. Öldüler mi, kaldılar mı, kaçtılar 
· mı? Ne olduklarını ne kimse sordu, ne de öğrendi. 
Bir koca köyün insanları iki üç ay içinde bir varmış bir yokmuş 
oldu. 
Yalnız, o da birkaç ay için Aleyo lluoğlu soylu Mus tafa Beye "Köy 
Göçür en Mus�afa Bey" dediler. Onun bu ünü bütün Çukur ovaya ya­
yıldı. Bütün Çukurova halkı, genci yaşlısı, akıllısı akılsızı, zengini fıka­
rası : 
"Yaşa sın Mustafa Bey," dediler. "İşte adam dediğin böyle olur. 
Toprağında oturtınadı elin gavurunu," dediler. 
Must afa Bey de bununla övündü. 
137