"Hadi, oturalım şuraya," dedi Ömer. Sesinin perdesinden 
korktu. "Şu içkiyi içmeyccektin. Her şey ondan. Sana dokunuyor, 
biliyorsun." 
Aceleyle gidip az önce oturdukları yerlere oturdular. Kori­
dordan neşeli sesler geliyordu. 
Az sonra Refet Bey içeri girdi: "Âlem adam şu baban!" dedi. 
Sonra Ömer'e baktı ve aralarında tatsız bir şey geçtiğini galiba 
anladı, ama yüzündeki neşeyi olduğu yerde tutmayı başardı. 
Sonra Muhtar Bey geldi. Üzerinde temiz ve parlak bir frak 
vardı. Nazlıya gülümseyerek: "Nasılım, ha, nasılım?" dedi. 
Birden Nazlı oturduğu yerden kalktı. Birkaç hızlı adım attı: 
"Çok iyisiniz baba!" dedi ve babasına sarıldı. 
Muhtar Bey de duygulanarak kızına sarıldı. Sonra sırtına birkaç 
şaplak vurdu. Sonra galiba Nazlı'nın titrediğini hissemv 
omuzlarından tutarak kızının suratına baktı: "Aaa, ağlıyorsun 
sen!" dedi. "Ne var ağlanacak şimdi?" 
Nazlı: "Ne bileyim ben, ağlıyorum işte!" dedi ve bu sefer 
herkese duyurarak ağlamaya başladı. 
Birden bir şaşkınlık oldu. Muhtar Bey kızma daha sıkı sarıldı. 
Saçlarını okşadı. Sonra bir şey hatırlayarak güldü: "Ah, lamam, 
şaraptan. Annesi de böyleydi kızımın. Tabii... Ben derdim ki ona: 
Bir kadeh şarap, bir kaşık gözyaşı..." Gülmeye başladı: "Anasının 
kızı. Rahmetli de olacaktı burada. Onbeşinci yılı görecekti." Sonra 
Nazlı'yı yanaklarından öptü. Bir ara Ömer ile gözgöze geldi ve 
neşesi kaçar gibi oldu. 
Ömer bu suçlayıcı bakıştan kurtulmaya çalıştı, ama kurtu­
lamadı. Kendisini suçlu, kötü ve aşağılık biri olarak görüyor, 
kendinden iğrenmemek için başka şeyler düşünmeye, olup biteni 
olağan karşılamaya, neşeli olmaya çalışıyordu. 
Muhtar Bey kızını bir daha yanaklarından öptü ve gülümsedi: 
"Bugün bayram, neşeli olmak lâzım!" dedi. Nazlı'nın gülüm­
sediğini görünce de sevinerek: "Sahi, nasıl buldun kıyafetimi?" 
diye sordu. Sonra kapının zilinin çaldığını işitince: "İşte genç 
inkılâpçı arkadaşımız da geldi!" dedi. "Beni görünce bakalım, 
ne diyecek? inkılâpçı nesil dimdik ayakta diyecektir! Evet, böyle 
diyecektir!" 
MI