Vakur bir ifadeye büründü Kerra’n ın suratı; sesli dü şünü- 
yormuş gibi mırıldandı: 
"Biliyor musun baban âdeta şiir konu şuyor" dedi tedirgin 
bir gülümsemeyle. "Bütün gün susuyor. Sonra konu şmaya 
başladığında ağzından dizeler dökülüyor. Şems'in yoklu ğun- 
da galiba şair oluyor." 
Gözlerini yerdeki İran halısının saçaklar ına dikti. Kirpik- 
lerinin ucunda bir ıslaklık birikti. Derin bir nefes ald ıktan 
sonra bir ç ırpıda okudu şu beyi ti: 
Gördüm yüzü o Ha şmetli Hükümran ı 
Cennetin güne şi, gözü kula ğı 
Her varl ığa yoldaş o şifacı 
Ruhlara can veren ruhtur kâinat ı 
Neler olup bitti ğinin farkmdayd ım. Kerra vicdan ının cen- 
deresine s ıkışmıştı. Şems'in gidi şine belki de en çok o sevin- 
mişti. En az ından ferahlam ıştı. Öte yandan babam ın mutlu 
olması için her şeyi yapmaya haz ırdı. Ve, gayet iyi biliyordu 
ki babam ın mutlulu ğu Şems'in varl ığına bağlıydı. Şems'in 
dönmesi ise babam ın Kerra'y ı ve bizleri yeniden ihmal etme- 
si anlam ına geliyordu. Böylece Kerra bir kad ının yaşayabile- 
ceği en çetrefil ikilemlerden birine toslam ıştı: Kocamın mut- 
suz olmak pahas ına benim yan ımda kalmas ını, gözümün 
önünde olmas ını mı isterim, yoksa benim mutsuzlu ğum pa- 
hasına özgür ve ba ğımsız olmasını mı? 
"Peki ya Şems'i bulamazsam?" dedim Kerra'y ı yoklayarak. 
  
352 
  
353 
  
 
  
Ağzımdan çıkan soru beni de şaşırmıştı ama sormu ştum işte. 
"O hâlde elden ne gelir. Yapacak bir şey yok. O gelmeden 
önce nas ılsak, gene öyle ya şar gideriz" dedi Kerra, bir umut 
kıvılcımı gözlerinde parlayarak. 
Ne ima etti ğini kavrad ım. Şems-i Tebrizî'yi aramak için 
yollara dü şmek, tâ Şam'a gitmek zorunda de ğildim. İstesem 
yarın Konya'dan ç ıkar, bir süre orda burda dolan ır, kalacak 
rahat ve temiz bir han bulur, birkaç hafta sonra döner, 
"Şems'i aramaktan ayaklar ıma kara sular indi ama ne yaz ık 
ki onu bulamad ım" der geçerdim. Babam sözüme güvenirdi. 
Böylece bu mesele kendili ğinden sona ererdi. Hem böylesi 
belki yaln ız Kerra ve Alaaddin'e de ğil, babam ın talebelerine, 
müritlerine de faydal ı olurdu; hatta bana bile. 
"Kerra" dedim usulca. "Sence ne yapmal ıyım?" 
Ve işte uzun seneler evvel din de ğiştirip Müslüman olan, 
ilk eşini kaybettikten sonra babama dul bir kad ın olarak va- 
ran, bana ve karde şime senelerdir harikulade annelik yapan. 
kocasını onun ba şkası için yazd ığı şiirleri ezberleyecek kadar 
çok seven, hayat ı boyunca hep veren, hep gözeten bu kad ın, 
ağzını açıp da tek kelime edemedi. Bir anda söylenecek söz 
kalmamıştı içinde. 
Ve ben o zaman anlad ım ki bu soruyu cevaplamak bana kal- 
mıştı. Şems'i aramaya ç ıkıp çıkmamak benim imtihammd ı. 
Rumi 
Konya, A ğustos 1246 
Bir gayya kuyusu bu dünya, Şems'in yoklu ğunda. O gitti 
gideli ruhum çorak kald ı, gün ışımaz günüme. Gece uyku gir- 
miyor gözüme, gündüzse evde duramaz oldum. Ne tam ola- 
rak buraday ım, ne ba şka bir yerde. Bir hayalet gibiyim kala-