88
duvara fırlattı, sepet lastik bir top gibi sekerken kırıntılar et­
rafa saçıldı. “Bir alkoliğin ekmeğini kim ister zaten?”
Bu kelime daha önce hiç telaffuz edilmemişti, öy le laflar 
vardır ki telafisi neredeyse olanaksızdır. Evin reisine “alko­
lik” demek sının aşmaktı, ama olmuştu işte. Sonrasında çö­
ken sessizliğin ağırlığını kaldıramayan Hakan bir hışımla çı­
kıp gitti.
Selma ağlamaya başladı. Hıçkırıklar arasında, yükselip 
alçalıyordu sesi. “Çarpıldık kesin, bütün aile. Günahlanmı- 
zm bedeli bunlar.”
Selma büyük oğlunun kadersizliğini, Allah’ın ceza ve uya- 
n sı olarak görüyordu. Bu ilahi mesajı dikkate almadıktan 
için daha çok bela yaşayacaklanndan emindi.
“Hayatımda duyduğum en aptalca şeyi” dedi Mensur. “Kos­
koca Tann neden Nalbantoğullanm ortadan kaldırmaya uğ­
raşsın ki? Başka işi mi yokmuş?”
“Çünkü bize... sana... ders vermek istiyor.”
“Neymiş peki o ders?”
“H atalannı gör istiyor” dedi Selma. “Sen bunu anlayana 
kadar hiçbirimiz huzur bulmayacağız.”
“Eğer Umut’un başına gelenlerin ilahi bir intikam olduğu­
nu samyorsan, O’nun bize ders vermek için hapishaneleri, iş­
kencecileri kullandığını düşünüyorsan, sende bir sorun var 
demektir kadın; ya sende ya da senin Tanrında.”
“Tövbe tövbe...” diye mırıldandı Selma.
Allah’ın gazabı olarak algıladığı durumu kendince telafi 
etmek için Selma günler, bazen haftalarca doğru dürüst bir 
şey yemiyor; yalnızca ekmek, yoğurt, su ve varsa hurmay­
la yetiniyordu. Adaklar; Yaradan’la yapılan duygusal pazar­
lıklar... Geceleri çok az uyuyor, zihnini sakinleştiren iki şeye 
adıyordu vaktini: dua etmek ve temizlik yapmak. Yattığı yer­
den, mobilyaların üstünü kaplayan incecik toz tabakaları ta­
hayyül ediyor; ahşap dolapları kemiren tahtakurulannı din­