Cabbar çabuk çabuk heyecanla sordu: 
"Ne düşünüyorsun Memed ?" dedi. "Çok efkarlısın ." 
M em ed: 
"Yandı mola o gavur? O azılı? Onu düşünüyorum. Bir de 
Aktozlu köyünün iıkarasına kadirlik oldu. Ne yapayım, diye 
düşünüyor um." 
Ca b bar: 
"Düşünme," dedi. "Olan oldu bir kere ." 
Memed : 
"Olan oldu:" 
Ca b bar: 
"San Ümmete kadar gidelim. Bu gece orada kalalım. Yann 
dağlara çekiliri z." 
Memed, gözleri parlayarak: 
"Bir de ne düşündüm biliyor musun Cabbar?" 
Ca b bar: 
''Yok." 
Memed : 
"Varacağım Dikenlidüzüne. Beş köyün yaşlılarını toplaya­
cağım başıma . Diyeceğim ki, Abdi Ağa yok artık. Elinizdeki 
öküzler sizindir. Ortakçılık, mortakçılık yok. Tarlalar da sizin­
dir. Ekin ekeb ildiğiniz kadar. Ben dağda oldukça, bu böyle sü­
rüp gidecek. Vurolursam başınızın çaresine bakarsınız. Sonra 
köylüyü başıma toplayıp, çakırdikenliği yakhra cağım. Çakırdi­
kenliği yakmadan kimse çift koşmayaca k." 
Cabbar, gözleri yaşararak 
"İşte bu iyi," dedi. "Ağasız köy! Herkesin kazandığı, her-
kesin olacak." 
Memed: 
"Herkesin kazandığı ... " diye gülümse di. 
Ca b bar: 
"Elimizde silah, toprakları bekler iz." 
Memed: 
"Bir şey daha yapmalıyı z." 
Cabbar: 
"Ne yapmalıyız?" diye merakla, heyecanla sordu . "Ne 
yapmalıyız ?" 
304