erkek oğlu erkek geçinen kabaday ılarda." 
Bir genç k ız gibi k ıkırdamak üzereydim ki dudaklar ımı 
ısırdım, kendimi tuttum. Şems bu kadar yakm ımdayken kal- 
bim daha h ızlı atıyordu. Tuhaf bir adamd ı, sesinde müthi ş bir 
ahenk vard ı, elleri ince ve zarifti; bak ışları güneşten fışkıran 
bir huzme misali de ğdiği yeri canland ırıyordu. Yan ındayken 
hem gençli ğimi hissediyor, hem anaç duygularla doluyordum. 
Onu korumak, kollamak istiyordum. Gerçi bunu nas ıl yapa- 
cak, onu neden koruyacakt ım, kestiremiyordum. 
Şems elini omzuma koydu, yüzü yüzüme öyle yak ındı ki 
nefesinin ılıklığı tenimi ok şuyordu. Bak ışlarında şimdi yep- 
yeni, rüyada gibi bir hâl vard ı. Usulca dokundu yana ğıma. 
Tenimdeki parmak uçlar ı yanan bir kandil gibi s ıcacıktı. Şaş- 
kınlıktan küçük dilimi yutacakt ım. Derken parmaklar ı yü- 
zümde aşağılara kayd ı, alt duda ğıma uzand ı. Başım döndü, 
gözlerimi kapad ım, heyecandan titriyordum. Ama Şems du- 
dağıma değer değmez elini çekti. 
"Artık gitsen iyi olur can Kimya" dedi k ısık bir sesle. İsmi- 
mi hüzünlü bir kelime gibi telaffuz etmi şti. 
Koşarcasına dışarı fırladım. Başım hâlâ dönüyor, yanakla- 
rım yanıyordu. 
Ancak odama dönüp dö şeğe sırtımı dayadığımda, gözleri- 
mi tavana 'dikip, acaba Şems beni öpseydi nas ıl olurdu diye 
heyecan içinde dü şünürken şafak att ı. Aklım o kadar ba şım- 
dan gitmi şti ki, ırmaktaki dördüncü ak ıntıya, Kuran'm daha 
derin katman ına nasıl varaca ğımı sormayı unutmuştum. 
Sahi neydi o katman? İnsan öylesi bir derinli ğe nasıl ererdi? 
  
248 
  
249 
  
 
  
Ve o kadar derinlere dalanlara ne olurdu? Bir daha geri gele- 
bilirler miydi? 
Sultan Veled 
Konya, 4 Eylül 1245 
Biraderimin hâllerinden endi şe etmeye ba şladım. Gerçi 
Alaaddin hep böyleydi, böyle tezcanl ı, delişmen ve al ıngan. 
Çocukken de tepesi çabuk atard ı. Ne var ki son zamanlarda 
hep gergin, hep diken üstünde. An ında öfkeleniyor. Adeta ça- 
tacak yer, kavga edecek has ım arıyor. En ufak bir meselede 
heyheyleri geliyor. O kadar asabi ki sokaktaki çocuklar bile 
uzaktan onu görünce kaç ışıyorlar. Ya şı daha on yedi ama sü- 
rekli ka şlarını çatmaktan yüzünde ya şlı insanlar gibi çizgiler 
oluştu. Daha bu sabah a ğzının yanında yeni bir k ırışıklık 
fark ettim, sürekli duda ğını büzdüğünden olacak. 
Bugün tam kendimi çal ışmaya vermi ş, babamın yazılarım 
temize çekiyordum ki arkamda belli belirsiz bir ses i şittim. Ala- 
addin'di. Alt duda ğını ısırmış, göz ucuyla yazd ıklarıma bakı- 
yordu Kim bilir ne zamand ır ses etmeden arkamda durup be- 
ni izliyordu. Gözlerinde s ıkıntılı bir bak ışla ne yapt ığımı sordu. 
"Babamın eski bir risalesinin suretini ç ıkarıyorum" dedim. 
"Tüm sohbetlerini temize çekip kopyalamak niyetindeyim." 
Alaaddin yar ı alaylı baktı. "Ne faydas ı olacak ki?" diye sor- 
du. "Anlam ıyor musun? Babam ız ders vermeyi de, vaazlar ı 
da bıraktı. Artık medresede müderrislik de etmiyor. Tüm me- 
suliyetlerini bir kenara att ı. Boş yere uğraşıyorsun." 
"Geçici bir durum bu" diye sözünü kestim. "Zaman ı gelin- 
ce eminim yeniden ders vermeye ba şlar."