KAPLUMBAĞALAR
 
66
 
 
Karısının yanına çöktü. Onunla birlikte üflemeye başladı. 
Üflerken üflerken ateş tutuştu. Elini karısının omuzlarına attı. 
Omuzlarını, kollarını az önce tasarladığı gibi okşamaya başladı. 
Okşuyor, öpüyordu. Bir ara, başını elleri arasına aldı, ayna tutar gibi 
tutup gözlerine baktı.
 
Döndü, Rıza’nın gözlerine uzun uzun bakamazdı. Rıza'nın 
gözlerinde ölmüş kocasının gözlerini bul
ur, bozulurdu. Hemen indirdi 
gözlerini. Kendini Rıza’nın kollarına bıraktı.
 
Aslında uysal bir kadındı. İçinde her vakit bir eziklik olurdu. Rıza 
başını eğmesin isterdi. Kendinde bir istek duysa da, duymasa da, 
Rıza’nın isteğine bırakırdı kendini. Rıza ne v
akit
 
gelse, sürtünse, itmezdi. Olmaz demezdi. İstekli isteksiz, onun 
götürdüğü yöne giderdi. Her seferinde Rıza işini bitireceğine yakın, bu 
işten tat almaya başlardı.
 
Belki sırf bu yüzden çok çocukları oluyordu. T'ozak’taki tütün 
kadınlar gibi Döndü de bu
 
işin “hile”sini bilmiyordu. Bazı bilgili 
kocakarılardan duyduğu yöntemlere de güvenci gelmiyordu. Rısa ise, 
kessen, öldürsen, bu işe hile karıştırmak istemezdi. Asıl bu yüzden 
çok çocukları oluyordu...
 
Döndü çok çocuk istemiyordu. Bir alay çocuğu nereye 
o
turtacağını, karınlarını her gün üç öğün nasıl doyuracağını, her 
düğün, her bayram hepsini nasıl giydireceğini bilemiyordu. «Çok 
olacağına az olsun, eyi olsun!» diyordu. Her yeni çocuktan sonra Rıza 
da çok çocuk yaptığına pişman oluyordu. Ama onun pişmanlı
kları, 
Döndü’nün doğumlarına engel olamıyordu.
 
Şimdi de Döndü’yü yatağına çekiyordu.
 
Gözleriyle, <^ene mi?» diye sordu Döndü.
 
Rıza kendini tutmak istedi: «Yok...» dedi gözleriyle.
 
Döndü, gözleriyle: «Sen bilirsin... Eğer istiyorsan...» dedi.
 
«Çok değil! ..
» dedi Rıza duyulur duyulmaz bir sesle.
 
«Pekey öyleyse...» dedi Döndü. «Akşama olsun haa?»
 
«Çok değil, çok değil! ..»