Düzgen’in günlüğünden:
Kaç gündür yazmayı unuttum gene. Oysa, o günden beri
neler oldu. Günlükbetik çıkarmayı ilk ben ortaya attığımısanıyordum. Orkan, bu onuru da elimden aldı. Gökçin’letartışırken koynundan bir dergi taslağı çıkardı birdenbire:(Bana bundan hiç söz etmemişti.) Biçimini Kanton’da çıkanbir aylıkbetikten almış. Beni hep bir yana iter. Neyse, bengene eski biçimde yazayım. Ben anlatıyormuşum gibi ya-pınca olmuyor.
Gökçin köpürdü: “Peki ne olacak Bilig-Tenüz ilkeleri?
Oldu olacak, tenimizi sarıya boyayalım, bir de saçımıza ör-gü yapalım da Çinlilere benzemeyen yanımız kalmasın.”
Düzgen sözü bağladı: “Bize yer göster de yatalım Gökçin;
yorgunuz. Yarın ben arkadaşları toplar getiririm.” Ayak işle-rine hep Düzgen koşardı.
Ertesi günbatımı, yedi arkadaş aynı çadırda toplandı.
Gökçin, olağanüstü bir şölen düzenlemişti. Sofrada kedi sü-tünden başka yok yoktu. Salgan, tartışma başlamadan çokönce esrik olmuş, Gökçin’le birlikte türküler söylemeyebaşlamıştı. Bir süre sonra Kutbay da onlara katıldı. Orkan,hepsine içerlemekle birlikte, belki Salgan kendisini tartış-mada destekler umuduyla sesini çıkarmıyordu. Kutbay’ınoturduğu köşeye baktı: koca Çalık durmadan yiyordu. Düz-gen, onu toplantıya çağırdığı sırada, Kutbay çadırında birkızla oturuyordu. Toplantıyı öğrenince, kızı da birlikte ge-tirmek için tutturmuştu:
“Kendi elimle yetiştirdim bu kızı Düzgenciğim,” diye
söyleniyordu. Sesi çatallı çıkıyordu, esrikti.
Düzgen: “Olmaz,” dedi. “Orkan, gökyüzünü başımıza ge-
çirir sonra.”
Kutbay: “Ben de onun bir yumrukta canını çıkarırım.
Kim karşı gelirse bana, döverim. Dövemez miyim?” diyerek
193