Mutfak kap ısından merdivenlerin aç ıldığı taşlığa doğru yürüyordu. Benimle Hayriye'den uzak kal ıp 
konuşmak istedi ğini anlay ıp onu izledim. 
"Zarif Efendi'nin babama bir dü şmanl ığı yoktu. Biz cenazesi günü onlara helvam ızı yap ıp yollad ık. Ne 
oluyor, bilmek istiyorum," dedi Şeküre. 
"Ben şimdi gider, sorar, anlar ım," dedim Şeküre'nin dü şündüğünü anlayarak. 
Laf ı ona uzatt ırmad ığım için beni öptü. Avlunun so ğuğu içimize i şlerken birbirimize sar ılıp hiç 
kıpırdamadan öylece durduk. Sonra saçlar ını okşadım güzel Şeküremin. "Ester korkuyorum," dedi. 
"Can ım, korkma," dedim. "Her i şte bir hay ır da vard ır. Bak nas ıl evlendin sonunda." 
"Ama doğru mu yapt ım, onu bilmiyorum," dedi. "Bunu bildi ğim için onu yakla ştırmad ım kendime. Geceyi 
zavall ı babam ın yan ında geçirdim." 
Gözlerini kocaman kocaman aç ıp gözlerimin içine "anl ıyor musun?" der gibi bakt ı. 
''Hasan nikâh ınızın kad ı gözünde hiçbir de ğeri olmad ığını söylüyor," dedim. "Sana bunu yollad ı." 
"Olmaz art ık," dediyse de Şeküre. küçük kâ ğıdı hemen aç ıp okudu, ama bu sefer ne okudu ğunu bana 
söylemedi. 
Hakl ıydı, çünkü birbirimize sar ılarak durdu ğumuz avluda yaln ız değildik hiç: Yukar ıda, sabah bilinmez bir 
nedenden dü şüp k ırılan sofa penceresinin kepengini takan y ılışık bir marangoz hem bizi, hem de içerde a ğlayan 
kar ılar ı dikizliyor, ayn ı anda evden ç ıkan Hayriye, avlu kap ısını vurup "Helva geldi," diye seslenen vefal ı 
komşunun oğluna kap ıyı açmaya ko şuyordu. 
"Gömüleli epey olmu ştur," dedi Şeküre. "Şimdi zavall ı babac ığımın ruhu cesedinden son kere ve geri 
dönmemecesine ayr ılıp gökyüzüne yükseliyor, hissediyorum." 
Kollar ımdan ç ıktı, pırıl pırıl göğe bakarak uzun uzun dua okudu. 
Birden öyle uzak ve yabanc ı hissettim ki kendimi ona, Şeküre'nin bakt ığı gökteki bulut olsayd ım 
şaşmazd ım. Duas ını bitirir bitirmez güzel Şeküre beni gözlerimden sevgiyle öptü. 
"Ester," dedi. "Babam ın katili ya şadıkça bana da o ğullar ıma da bu dünyada huzur yok." 
Kocas ının ad ım anmamas ı hoşuma gitti. 
"Zarif Efendi'nin evine git, kar ısının ağzını ara ve neden bize helva yollamad ıklar ım öğren. Haberi hemen 
yetiştir bana." 
"Hasan'a bir sözün var m ı?" dedim. 
Bunu sordu ğum için de ğil, sorarken yüzüne bakamad ığım için utanç duydum. Utanc ım anlaşılmas ın diye 
Hayriye'yi durdurdum sahan ın kapağını açt ım. "Ohh, f ıstıklı irmik helvas ı," dedim bir küçük parça att ım ağzıma: 
"Turunç da koymu şlar." 
Bir an, sanki her şey yolundaym ış gibi Şeküre'nin bana tatl ı tatl ı gülümsedi ğini görmek mutlu etti beni. 
Bohçam ı ald ım, ç ıktım, iki ad ım gittim gitmedim, bakt ım sokağın ucunda Kara. Kay ınpederini yeni 
gömmüş, yeni damat, kibirinden anl ıyordum, çok memnundu hayat ından. Neşesini kaç ırmamak için yoldan ç ıkıp 
bostana girdim, me şhur Yahudi Hekim Mo şe Hamon'un sevgilisinin as ılm ış kardeşinin evinin bahçesinden 
geçtim. Her geçi şimde öyle hüzün verir ki bu ölüm kokan bahçe bana, buraya mü şteri bulup birine satmam 
gerektiğini unuturum. 
O bahçedeki ölüm kokusu Zarif Efendi'nin evinde de vard ı, ama hüzün yoktu hiç. Binlerce eve girip ç ıkıp 
yüzlerce dul kar ı tan ımış bir Ester olarak kocas ını erken kaybeden kad ınlar ın ya yenilgi ve hüzünle ya da öfke ve 
isyan ile efsunland ıklar ını bilirim (Şeküreciğim ikisinden de alm ıştır nasibini). Kalbiye Han ım öfkenin zehrini 
içmişti ve bunun i şimi çabukla ştıracağım gördüm hemen. 
Hayat ın kendilerine zalim davrand ığı gururlu kad ınlar ın yapt ığı gibi, Kalbiye Han ım, kötü gününde evinin 
kap ısını çalan herkesin, kendisine ac ımaya ya da daha da fenas ı, ac ıklı haline bak ıp gizliden gizliye kendi halleri 
için sevinmeye geldi ğinden hakl ı olarak ku şkuland ığı için, misafirlerine tatl ı söz söylemeye hiç giri şmiyor, gönül 
almakt ı, laf k ıtlığında asmalar budayarak ho şbeş etmekti gibi zaaflara kap ılmadan hemen konuya giriveriyordu. 
Bu öğle üstü Kalbiye kederiyle bir şekerleme yapacakken bu Ester kap ıyı niye çalm ıştı acaba? Çin'den gelen