67 
  
66 
altında o yerle ilgili yorumlar vard ı. Ella yorumlar ı okurken 
üç nokta dikkatini çekti: Birincisi, A. Z. Zahara ad ındaki A., 
Aziz demekti; ikincisi Aziz mesle ği fotoğrafçılık olan bir Su- 
fiydi; üçüncüsü de şu anda Guatemala'da bir yerlerde seya- 
hat etmekteydi. En son bir gün evvel oradan bir resim ve 
yazı koymuştu web sitesine. 
Sayfadaki bir köprüyü t ıklayınca Aziz'in çekti ği fotoğrafla- 
ra ulaştı. Bu foto ğrafların çoğu her renkten, ya ştan, kültür- 
den ve kesimden insan portreleriydi. Derin farkl ılıklarına 
karşın, bir noktada birbirine benziyordu tüm bu insanlar: 
Her portrede illâ ki eksik olan bir yan vard ı. Bazılarının ek- 
siği basit bir şeydi: bir küpe, bir ayakkab ı topuğu ya da bir 
düğme. Diğerlerininkiyse daha vahimdi: kiminin parma ğı 
yoktu, kiminin baca ğı ya da kolu. Şöyle ya da böyle noksan 
bir şeyler dikkat çekiyordu her birinde. Ella merak etti. Ne 
demeye bu insanlar ın fotoğraflarını çekiyordu Aziz? Arad ığı 
cevabı fotoğrafların altındaki yaz ıda buldu. 
"Kim olursak olal ım, dünyan ın hangi yerinde ya şarsak ya- 
şayalım, tâ derinlerde bir yerde hepimiz bir eksiklik duygusu 
taşımaktayız. Sanki temel bir şeyimizi kaybetmi şiz de geri 
alamamaktan korkuyoruz. Neyin eksik oldu ğunu bilenimiz 
ise hakikaten çok az." 
Ella web sayfas ını aşağıdan yukar ıya, yukar ıdan aşağıya 
defalarca tarad ı; her bir kartpostal ın üstüne t ıklayarak 
Aziz'in yorumlar ını okudu. Sayfa sonunda bir e-posta adresi 
buldu: azizZzahara@gmail.com . Bu adresi bir kenara not et- 
ti. Altında bir şiir yer almaktayd ı. 
Ey, kendisinde kaybolmu ş kişi 
Bilmezsin, bedenin sana mezar olmu ş, 
Nefsini tan ımadıkça, nefsin seni gömer olmu ş. 
  
Bu şiiri okurken bir an için de olsa tuhaf m ı tuhaf bir his- 
se kapıldı Ella. Sanki Aziz Z. Zahara'n ıh kişisel blog'undaki 
her şey, yani tüm bu foto ğraflar, yorumlar, al ıntılar, şiirler... 
kısacası tek tek her ayr ıntı sırf kendisi için haz ırlanmıştı. 
Okuduğu ve gördü ğü her şeyi üstüne al ındı. İnsanı irkilten, 
belki kısmen kibire kadar götüren bir fikirdi bu ama, böyle 
hissetmeye engel olamad ı. 
*     *     * 
Akşama doğru pencerenin kenar ında yorgun, durgun otur- 
 
du. Batan güne ş sırtına vururken, f ırında pişen çikolatal ı ke- 
kin kokusu yay ılmıştı ortalığa. Aşk Şeriatı önünde aç ık duru- 
yor, okunmay ı bekliyordu ama zihni o kadar kar ışıktı ki, ro- 
mana geri dönmekte zorland ı. Ne kadar çok şey vardı aklın- 
da. Sürekli bir sonraki günü, haftay ı, seneyi dü şünüp, plan- 
lar programlar yapmaktan; renkli yap ışkan kâğıtlara notlar 
yazıp oraya buraya asmaktan, bir türlü içinde bulundu ğu 
ana veremiyordu kendini. "Belki ben de kendi kurallar bütü- 
nümü olu şturup, kâ ğıda dökmeliyim" diye m ırıldandı. HEP 
AYNI YERE KÖK SALMI Ş, HAYATINDAN BIKMI Ş EV- 
Lİ BARKLI KADINLARIN KIRK KURALI. 
"Birinci Kural" dedi k ısık bir sesle "Sen sen ol, a şkı 
arama! A şktan daha mühim şeyler var hayatta." 
Ne var ki latife diye söyledi ği sözler, yüzünü güldürmek 
bir yana, iyiden iyiye keyfinin kaçmas ına sebep oldu. Telefo- 
nu aldı eline. K ısa bir tereddütten sonra nihayet sabahtan 
beri kafas ını kurcalayan görü şmeyi yapmaya karar verdi.