KADERIN CILVESI 309 
iki cebi delikten birine nasıl bırakayım? Meselenin olumlu, olum­
suz iki yönü de uygunsuz. 
Zihnimin düğümünü bir türlü çözemeyerek dalgın, şaşkın 
duruyordum. 
Benim bu çatık, put gibi susuşum önünde Semiha sinirle­
nerek ufak tepinişlerle sorusunu tekrar etti: 
«— Söylesenize Beybaba, hangisine daha ziyade lâyıkım?» 
Başım döndü. Gözlerim karardı. Ağzımdan çıkanı kulakla­
rım işitmiyerek: 
«— Ev benim... Masraf benim boynumda. Mukavele ile sen 
benim metresimsin. İki tarafın uzlaşmasıyle akortlanan bu mu­
kavele yine ikimizin isteğiyle fesholunmadıkça sen başka kim­
senin olamazsın.» 
Etrafımda üç ağızdan birden kaynayan bir ka'ık&ha fışkı» . 
yesi arasında kaldım. 
Semiha: «— Beybaba, anlamadınız. Anlayamadınız. Bu­
güne kadar bana sahip olduğunuz şekilde ben daima sizinim.» 
Ben: «— O şekli tarif et bakalım kızım.» 
Semiha: «— A bilmiyor musunuz?» 
Ben: «— Hayır.» 
Semiha: «— Gönlümü, sevdamı bu delikanlılar idare* ede­
cekler. Evimin masrafını, keyfimin israflarını siz... işte görü­
yorsunuz ki, bana onlar kadar siz de gereksiniz.» 
Fehmi: «— Biz de bu gerekliliği onaylarız.» 
Ferruh: «— Hay hay ben de onaylarım. Hem de beybabayı 
sevgilimden hiç de kıskanmayarak.» 
Fehmi: «— Kıskananm Allah belâsını versin. O, velinime-
timdir. Hiç akla öyle şey gelir mi? Sonra adamın gözleri kör 
olur.» 
Ne diyeyim İnsaflı çocuklar... Kadirbilirliklerine doğrusu 
hiç söz yok. 
Şahsımın onlara olan şiddetli gerekliliğini onaylamayacak 
kadar ben de avanak bir adam değildim. Ama aralarında bana 
verdikleri yerin sevinmeğe değer, kıvanılır bir makam olmadı­
ğını da açıklamaya hacet yok. Aralarında beni hiç yadırgama­
dılar. Çünkü az vakit sonra ben yalnız Semiha'nın harcamalar 
müdürü değil âşıkları, beyefendilerin de her masraflarını ce-