22  
22. Benim Ad ım Kara 
 
 
 
Gece, eve döndükten sonra kendini h ızla kendini annem sanmaya ba şlayan ev sahibemden kurtulup hemen odaya 
kapand ım ve döşeğe uzan ıp Şeküremi dü şündüm. 
Bir oyun zevkiyle dikkat kesildi ğim t ıkırtılar ından başlayay ım: On iki y ıl sonra evlerine ikinci gidi şimde hiç 
gözükmedi bana. Öte yandan öyle sihirli bir şekilde beni ku şatmay ı başarm ıştı ki, onun beni sürekli bir şekilde 
gördüğünden, müstakbel bir koca olarak beni ölçüp biçti ğinden, bundan mant ıklı bir oyun zevki ald ığından 
emindim. Bu yüzden sürekli ben de onu görüyorum san ıyordum. İbni Arabi'nin a şktan görülmeyeni görülür 
kılma yetene ği, gözükmeyeni sürekli yan ında hissetme iste ği olarak söz etmesini böylece daha iyi anlam ış 
oldum. 
Şeküre'nin beni sürekli izledi ğini, evin iç seslerine, tahtalar ın g ıcırtılar ına kulak kesildi ğim için 
çıkartabiliyordum. Bir ara, çocuklar ıyla birlikte sofaya aç ılan yan odada olduklar ını kesinlikle anlad ım: Çünkü 
çocuklar ın aralar ında itişip kavga ettiklerini, ama annelerinin tehditkâr bak ışlar ı ve kaş çat ışlar ı yüzünden 
seslerini k ısmaya çal ıştıklar ını işittim. Arada bir, do ğal olmayan bir şekilde, namaz k ılan birinin dikkatini 
dağıtmamak için yap ıldığı gibi değil de, gösteri şli bir şekilde f ısıldaştıklar ını, sonra k ıkır k ıkır gülüştüklerini 
işittim. 
Bir başka sefer, dedeleri bana ışığın ve gölgenin harikalar ından söz ederken iki çocuk, Şevket ile Orhan içeri 
girdiler ve daha önceden ayr ıntılar ıyla tasarland ığı belli olan dikkatli ve özenli hareketlerle tepsiyi tutarak bize 
kahve sundular. Hayriye'nin yapmas ı gereken bu i şi, annelerinin, belki de ileride çocuklar ına babal ık edecek 
adam ı daha yak ından görmelerine f ırsat vermek ve onlarla bu adam hakk ında konu şabilmek için ayarlad ığını 
düşünerek "Ne güzel gözlerin var senin," dedim Şevket'e ve hemen küçük karde ş Orhan' ın k ıskanacağını sezip 
"senin de öyleymi ş," diye söyledim ve birden cebimden ç ıkard ığım solgun bir karanfil çiçe ğinin yapra ğını 
tepsiye b ırakt ıktan sonra, iki çocu ğu da yanaklar ından öptüm. Daha sonra, evin içinden gülü şmeler ve 
kıkırdaşmalar geldi. 
Bazen beni seyreden gözün duvarlar ın, kapal ı kap ılar ın, hatta tavan ın neresindeki hangi deli ğe yerleştiğini, 
beni hangi aç ıdan seyretti ğini merak eder, baz ı çatlaklara, budaklara ya da yanl ış noktalara bakarak tahminlerde 
bulunur, o çatla ğın arkas ına Şeküre'nin nas ıl yerleştiğini hayal eder, derken bir ba şka karanl ık noktadan bo şu 
boşuna şüphelenir, şüphelendi ğim şeyin gerçek olup olmad ığını anlamak için hiç durmadan anlatmaya devam 
eden Enişteme sayg ısızlık etmek pahas ına oturdu ğum yerden kalkar, kula ğımın Eniştemin anlatt ığı hikâyede 
olduğunu kan ıtlayacak pek me şgul, pek şaşkın ve düşünceli bir havayla odan ın içinde a şağı yukar ı dalg ın dalg ın 
yürüyor gibi yaparken, duvar ın içinde şüphelenmekte oldu ğum o noktaya, oradaki karalt ıya yaklaşırdım. 
Orada, dikiz deli ği sand ığım şeyin arkas ında Şeküre'nin gözüyle kar şılaşamamak hayal k ırıklığına uğrat ırdı 
beni. Bir an korkunç bir yaln ızlık duygusuna kap ılır, hayatta ne yapaca ğını bilmeyen biri gibi sab ırsızlan ırdım. 
Bazen, Şeküre'nin beni seyretmekte oldu ğunu birden öyle bir içimde hisseder ve onun bak ışı alt ında 
olduğuma öyle kuvvetli inan ırdım ki, sevdi ği k ızı etkilemek için kendini oldu ğundan daha derin, güçlü ve 
kudretli göstermek isteyen biri gibi, kendi türlü havalar vermeye ba şlard ım. Daha sonra, Şeküre'nin ve 
çocuklar ın savaştan bir türlü geri dönmeyen o kocayla, o kay ıp babayla beni kar şılaştırmakta olduklar ı da akl ıma 
gelirdi ve o s ırada. Eniştemin nas ıl resmedildiklerini anlatt ığı Venedik'in yeni çehre me şhurlar ı tak ılırdı akl ıma. 
Ünlerini azizler gibi çile odas ındaki ac ılar yüzünden, ya da kay ıp koca gibi bile ğinin gücü, k ılıcınının ucuyla 
uçurduğu kafalar yüzünden de ğil, yazd ıklar ı mektup ya da nak şedip resimledikleri bi r sayfa yüzünden kazanm ış