Yer Demir Gök Bakır 551 
her zaman ak bir bulut yürür, o bulutun gölgesi altında gider nereye giderse, adı 
güzel... Öyleyse bir ermişin evinin üstüne, o da geceleri, neden ışık yağmasın? 
Ulu ceviz neden gelmesin evine? 
Bu dünyaya çok iyi insan gelmiş, çok iyi insan ermişlik mertebesine çıkmıştır. 
Ermişler gökten inmezler ki ... Onlar da bir anadan doğarlar. 
Peki, kendinin neyi vardı? Şimdiye kadar hiçbir kötülük yapmamış, Seferden 
başka hiçbir insanın yüreğini kırmamış, kimseye kötü bir söz bile söylememiş­
ri. Elinden geldikçe de herkese iyilik etmişti. İşte yıllardır da Seferin karşısında 
köylünün yenen hakkı için uğraşıyordu. Böyle temiz, böyle karıncay:ı bile incit­
memiş, Allah yolundan ayrılmamış bir adam neden ermişlik mertebesine yük­
selmesin? Üstelik de bu kadar köylü yalan mı söylüyordu? Karısı onunla artık 
yatmıyordu. Akılsız mı karı? Onun canı istemez mi? Cümle alem onun keramet­
Ierini görmüştü. Boyuna da görüyorlard ı. 
Öyleyse o neden kabullen miyordu ermişliği? Bir kere Yüzbaşıya söz vermiş­
ti. Üstelik de bunun sonucundan çok korkuyordu. Ermişlik iyiydi, hoştu, ele 
geçmez bir şeydi ama sonu kötü geliyordu. Şimdiye kadar duyduğu bütün er­
mişlerin sonu ya darağacı ya zindandı. Kiminin de derisini yüzüyorlardı. Dine 
aykırı diye. 
"Ben," dedi, "bir ermiş olsam, ne derimi yüzdürürüm, ne de darağacına gide­
rim. Köylü beni ele vermez ki ... Hak, adalet üzere yürümel erini isterim. Çoğun 
aza eklenmesini isterim. Kimse kimseyi ezmesin, soymasın, hak yerini bulsun is­
terim." 
Bütün ermişler bunu istememişler miydi? İşte kelleleri de bu yüzden gitmişti 
ya ... Zenginden alıp fakire vermek istemeseler, kim onların derisini yüzerdi, kim 
onların tüylerine dokunurdu? 
Kimse onların tüylerine dokunamazdı ama ermiş diye de hiçbir fıkara onla­
rın yüzlerine bakmazdı. Ermişi ermiş yapan fıkaradır. Fıkaralar ermişlerden tüm 
dertlerine, hastalıklarına, sayrılıklarına, yoksulluklarına derman ararlar. Zulümle­
re, öldürmelere, harplere karşı koysunlar isterler. Ermişlere bu yüzden sarılırlar. 
Bir ermiş de dediklerini yapmazsa eteğini bırakırlar. Dediklerini yapınca da kelle 
gider. Hükümetin işine gelmez. 
"Korkuyorsun Taşbaş, korkuyorsun oğlum," dedi kendi kendine. "Korku­
yorsun da geceler gecesi eviyin üstünde ışık görmeye çıkıyorsun . Sen ermiş ol­
muşsun oğlum, hem de Allahın bir güzelce ermişi. Sen, sana verilen cenne­
tin kadrini bilmiyors un, yavrum. Bu dünyada da, o dünyada da ... Varsın kel­
len gitsin, derini yüzsünler. Ne çıkar! Her ermişin başına gelen budur. Ama 
bu insanlar seni kıyamete kadar yüreklerinin içinde saklarlar. Türbe yaparlar 
ki, her gün gelip eteğini öperler. Korkma Taşbaş, ermişler sonsuza, ölümsüze 
Yarmışlar, ölümden korkmazlar. Varsın Yüzbaşı da ... Keşki Yüzbaşıya söz ver­
meseydin ... "