okunmuş bir lokma ekmek, bir yudum şarapla ömrü nasıl geçi­
rebildikleri en büyük meselem, pardon sorunum olup çıkıyor. 
Kraliçe Elizabet, der demez mesela, yanımdan biri ipek etekli­
ğinin hışırtıları ve hatta birazcık koltukaltlarının ter kokusuyla 
geçiveriyor. 
"Tarih arkadaşlar ... 
"İşte zil. Hep bu. En çabuk da dersin en tatlı anlarında ça-
lar. 
"Ha, Asaf, dostum, okul çıkışı boşsan bana yardıma gelir 
misin? Kütahya'da bize kabaktan bir yerküre armağan ettiğin­
den beri, ben de haritaları daha özenle çizip boyamaya heves 
ettim. Bu yıl kitaplardaki haritalar daha silik, baskılar daha kö­
tü. Resimlerden hiçbir şey anlaşılm ıyor, büyüklerimiz duyma­
sın. Biz yaza yaza usandık, Bakanlık, "Y akında gönderilecek­
tir," cevabı vermekten usanmadı. 
"Asaf cığım, sen bize yeni bir yerküre armağan edinceye 
kadar, benim komik haritalarla idare edeceğiz, zaten bitmek 
üzere, ama boya için yardım edersen .... 
"Serbestsiniz arkadaşl ar. Çıkabilirsiniz. 
"Lütfen baylar, siz önden ... " 
Beş Ay Sonr a 
(Konya) 
" ... şiirle, şairlerle ilgili sorularınızı bana değil, çok değerli 
edebiyat öğretmeninize sorunuz. Nesrin Hanım, inanın, bu ko­
nularda benden daha bilgili. Laf aramızda çocuklar , liselerimiz­
de böyle bir edebiyat sevdalısına kolay kolay rastlanmaz. Hele 
şimdilerde herkes ya çok biçimci şiiri yüceltiyor ya da fazla 
gümbürtülü, yumruğu her zaman sıkılı, haykıran slogan şiire 
çeviriyor yüzünü. İyi şiir büyük oranda arada kaynayıp gidi­
yor. Ben mi? Benim şiirlerim? Canım efendim, benim şiirlerim 
öyle sesi yüksek şiirlerden değil. Yoo, yo, alanlarda, müsamere­
lerinizde okuyamazsınız. E tabii, duyguları, düşünceleri derin­
lemesine verebilmek için dili oya gibi işlemek gerekir. Bakın, 
57