Eski ciltleri aç ıp kapayarak, harikalar kar şısında kederlenip (çünkü art ık kimse böyle resmedemiyordu) 
beceriksizlikler kar şısında neşelenerek (çünkü asl ında bütün nakka şlar kardeştik!) nakka şın hat ırlad ığı şeyi, eski 
ağaç resimlerini, melekleri, şemsiyeleri, kaplanlar ı, çad ırlar ı, ejderhalar ı ve kederli şehzadeleri göstererek şunu 
ima ediyordu: Bir zamanlar Allah dünyay ı en eşsiz haliyle görmü ş ve gördü ğü şeyin güzelli ğine inanarak onu 
kullar ına b ırakm ıştı. Biz nakka şlar ın ve nakşı severek ona bakanlar ın işi, Allah' ın görüp de bizlere b ırakt ığı bu 
harika manzaray ı hat ırlamakt ı. Her kuşak nakka şın en büyük ustalar ı, bütün hayatlar ım koyup gözlerini kör 
edene kadar çal ışarak, bir büyük gayret ve ilham ile Allah' ın görün dedi ği bu harika hayale ula şmaya, onu 
nakşetmeye çal ışıyorlard ı. Yapt ıklar ı iş, insan ın alt ından yap ılm ış kendi hat ıralar ını hat ırlamas ına benziyordu. 
Ama ne yaz ık ki, en büyük üstatlar bile, t ıpkı yorgun ihtiyarlar ve çal ışmaktan kör olmu ş büyük nakka şlar gibi, o 
harika resmin ancak şuras ını buras ını belli belirsiz hat ırlayabiliyorlard ı. Birbirlerinin eserlerini hiç 
görmemelerine ve üstelik aralar ında yüzlerce y ıl olmas ına rağmen, eski üstatlar ın bir ağacı, bir kuşu, hamamda 
yıkanan bir şehzadeyle kederli bir genç k ızın pencerede duru şunu, zaman zaman, bir mu cize gibi birbirleriyle 
tıpat ıp ayn ı çizmelerinin nedeni buydu. 
Çok sonra, Hazine odas ının k ızıl ışığı hafifçe karard ıktan ve dolapta Şah Tahmasp' ın Padişahımızın dedesine 
yollad ığı hediye kitaplar ın hiçbirinin olmad ığı anlaşıldıktan sonra Üstat Osman, ayn ı mant ığı hat ırlad ı: 
"Bazen bir ku şun kanad ı, yaprağın ağaca tutunu şu, saçağın kenar ının k ıvrılışı, bir bulutun havada duru şu, bir 
kad ının gülüşü ustadan ç ırağa, kuşaklar boyunca gösterilerek, ö ğretilerek, ezberlenerek as ırlarca saklan ır. Üstat 
nakkaş, kendi üstad ından öğrendiği ve bir kal ıp olduğuna inand ığı için değişmezliğine Kuran- ı Kerim'in 
değişmezliğine inand ığı gibi kalben inan ıp Kuran- ı Kerim ezberler gibi haf ızas ına nakşettiği bu ayr ıntıyı hiç 
unutmaz, ama unutmamas ı, usta nakka şın bu ayr ıntıyı hep kullanaca ğı anlam ına hiç gelmez. Nakka şın içinde göz 
nuru döktü ğü nakkaşhanenin, yan ında resmetti ği huysuz ustan ın al ışkanl ıklar ı, renk zevki ve padi şahın keyifleri, 
bazen nakka şın bu ayr ıntıyı resmetmesine izin vermez de bir ku şun kanad ını, ya da kad ının gülüşünü..." 
"Ya da bir at ın burnunu," deyiverdim ben. 
"Ya da at ın burnunu.." dedi Üstat Osman hiç gülümsemeden, "ruhunun derinliklerine sindi ği gibi nak şetmez 
de o büyük üstat, o ara çal ıştığı nakkaşhanenin al ışkanl ıklar ı içersinde, herkesin yapt ığı bir şekilde çiziverir. 
Anl ıyor musun?" 
Şimdiye kadar pek çok nüshas ını elden geçirdi ğimiz Nizami'nin Hüsrev ile Şirin'inin, Şirin'i tahtta gösterir 
resimli bir sayfas ında saray duvar ının üstünde ta şa kaz ınm ış bir yaz ıtı okudu: Yüce Allah ım, soylu 
Padişahımızın, Adil Hakan ımızın, Muzaffer Timur Han' ın oğlunun gücünü, hükümdarl ığını, ülkesini koru ki, 
hem mutlu olsun (sol ta şa yaz ılm ış), hem de zengin (sa ğ taşa yaz ılm ış) . 
"Nakkaşın at ın burnunu haf ızas ına kaz ındığı gibi yapt ığı resimleri nerede bulaca ğız biz?" diye sordum daha 
sonra. 
"Şah Tahmasp' ın hediye yollad ığı efsane Şehname cildini bulmam ız laz ım," dedi Üstat Osman. "Nak şın 
yap ılışına Allah' ın kat ıldığı o güzel, eski, efsane zamanlara gitmemiz laz ım. Daha pek çok kitaba bakaca ğız." 
Üstat Osman' ın as ıl amac ının tuhaf burunlu atlar ı bulmak de ğil de, y ıllard ır bu Hazine odas ında bütün 
gözlerden uzak uyumakta olan bu harika resimlere elden geldi ğince çok bakabilmek oldu ğunu akl ımdan 
geçirdim. Evde beni bekleyen Şeküre'ye beni kavu şturacak ipuçlar ını bulmak için o kadar sab ırsızlan ıyordum ki, 
büyük üstad ın buz gibi Hazine odas ında mümkün oldu ğu kadar Çok kalmak isteyebilece ğine inanmak 
istemiyordum. 
Böylece, ihtiyar cücenin göstermesiyle ba şka dolaplar, ba şka sand ıklar aç ıp, resimlere bakmaya devam ettik.