rnetik denklemi olgunluğundaki kurgusuyla yazar ger­
çekten başarısının doruğuna çıkıyor. Ne var ki, hika­
yenin kahramanı Veysel Çavuş'u, kentlerimizin yeni 
gerçeği kapı ..::ı olarak, kapıcıların bir prototipi olarak 
düşimmernek gerek. Veysel Çavuş, kesinlikle kapıcı 
değil. Topraksızlık yüzünden köyünden zorla kopmuş, 
bir kır ernekçisi. Kent geriliası olayına da, olsa olsa 
duyguyla, (biraz da mistik bir inançla) yaklaşıyor. 
Ancak, böylesine usta bir hikayeci, tadına doyul­
rnaz bir dille anlattığı, hemen hemen hepsi de sağlam 
kurgulu bu hikayelerinde, doğrusu kolay kolay bağış­
lanamayacak bir yanılgıya da düşüyor. 
Bizce, bu yanılgılar iki noktada toplanabilir. Bi­
rincisi, hemen hemen bütün hikayelerde var olan, ya­
ma gibi eklenmiş son'lar. Sanki bir kalıba uydurulrnak 
istenirmiş gibi, (sadece son hikaye belki bunların dı­
şında) geri kalan beş hikayede de bu hata işlenmiş. 
Orneğin birinci hikaye, aslında, Kernal'in, sevgilisini 
elinden kaçırdıklarını öğrenince, kamyonetini öfkeyle 
tarlalara doğru sürmesiyle sonuçla nmış. Ama, yazar 
yetinrnerniş bu sonia. Tutmuş, Kernal'e gereksiz bir 
söylev çektirrniş. «Bu Amerikalılar, bugün bana yap­
tıklarını yarın sizlere de yapacak lardır» diye bar bar 
bağırıyor. 
İkinci hikayede de aynı son var. Veysel Çavuş, 
kentteki bu pislikleri gördükten sonra doğal olarak 
köye döneceği yerde, öyle yapmıyor. Topkapı'dan sur­
dışına çıkıyor, kentlerarası otobüs terminalinin yanın­
dan teğet geçip, kırlarda, aynı biçimde bar bar bağır­
mağa başlıyor. 
Yazarın gereksiz öğretici olma çabası, öteki hika­
yelerde de buna benzer ekleme (yama) sonlar uydur-
164