"Pele, Roma rio, Ayrton Sen na.)) 
"En iyi özelliğin?)' 
"Sokakta yafayan kızları korurum. Onları dövmem. ') 
"En kiitü özelliğin?)' 
"... (Duraksıyor) ... Sanırım ... Hırsızlık." 
"Kime benzemek isterdin ?" 
"Benzemek isteyebileceğim denli ... iyi birini tanımad ım." 
Hava raporu, Rio'nun 37°, açık ve güneşli olduğunu yazı­
yordu. İstanbul ise iki dereceymiş ve kar yağıyormuş. "Orada 
olsaydım, canım salep çekerdi," diye düşündü Özgür. Limonlu 
suyu henüz bitirmişti; ama ağzındaki pas tadı yok olmamıştı. 
Kasımın sonlarına doğru, İngilizce dersi verdiği kurs yaz ta­
tiline girmişti. Bir mumyayı dağılıp çözülmekten koruyan sargı­
lar gibi Özgür'ün boşlukta asılı kalan günlerini derleyip topar­
layan azıcık düzen ve görev duygusu da gitmişti böylece. Artık 
zorunlu durumlar dışında evden hemen hiç çıkmıyordu. Hafta­
da iki günü özel derslerine ayırmıştı. Sabahın köründen gece ya­
rısına dek, ikide bir kaytaran, haber vermeden ders iptal eden, 
ya da düpedüz ortadan kaybolan öğrencilerinin peşinden koşu­
yar; çoğunlukla da birikmiş alacakları için, tehditten yaltaklan­
maya, kişiliğine hiç uymayan yöntemler kullanarak uğraşıp didi­
niyordu. Öteki günler ise öğleye doğru güçbela uyanırdı. Fo­
kurdayan bir bataklıkta can çekişmeyi andıran, karabasanlada 
sürekli bölünen, huzursuz bir uykudan sonra, terden sırılsıklam, 
yatağa girdiğinden daha bitkin bulurdu kendini; gözkapakları 
açılmayı reddediyormuşcasına birbirine yapışmış olurdu. Rüya­
larını ha tırlamaz dı, ama her gece -hem de her gece- uykusunda 
sessiz hıçkırıklarla, usul usul ağladığını biliyordu. En gerçek, en 
içten gözyaşlarıydı döktüğü. Dakikalarca nerede olduğunu, hat­
ta kim olduğunu çıkaramaz, keskin öğle ışığında kamaşan göz­
lerini ovuşturarak gerçekliğe geri dönmeye çalışırdı . Belki de ça­
lışmazdı, çünkü sonuçta, en korkunç kabustan bile korkunç ger-
18