bir kadın; himayesine sığınmış, korkak ve dik başlı bir kız ço­
cuğu. 
Hiçbir şey söylemeden geriye doğru yürümeye başladık. İki­
mizin de konuşacak gücü kalmamıştı. Artık aramızdaki ilişki 
bamba şka bir boyut kazanmıştı, henüz tanımlanmamış ve baş 
etmeye hazır olmadığımız bir boyut. Benim için ölüm korkusu, 
bir itiraftan sonra kesinkes bitmişti, ama yerine dayanılmaz bir 
duygusal yük bırakmıştı . 
Gece ağırlaşmış, yaşlanmış gibiydi. Rüzgann okyanustan ta­
şıdığı tuz kokusu, ıslak toprağın ve karanlıkta görünmez olmuş 
yüzlerce tropik çiçeğin kokusuna karışıyordu . Yağmur her an 
yeniden başlayacaktı. 
Karanlığın içinden bir ok gibi fırlayıp üzerime gelen arabayı 
fark edince bağırdı m. 
"Tony, dikkat et!" 
Cevabı kısa ve açıktı: 
"Ben gettoda büyüdüm." 
Araba yirmi metre kadar ötemizde ani bir frenle durdu ve 
geri gelmeye başladı. Tony'nin arkasına sindim. Dövüşmek için 
sadece iki deniz kabuğu vardı! 
Büyük, eski model bir Chevrolet idi, içinde karanlık görü­
nüşlü, gece olmasına karşın güneş gözlükleri takmış iki siyah 
vardı. Bana hiç bakmadan, Tony ile uzun uzun konuştular. Ya­
sadı,şı bir şeyler döndüğünü kolay anladığımdan, konuşmaları 
duyamayacağım bir uzaklıkta durmayı, hatta onlardan yana bir 
kez bile başımı çevirmemeyi daha akıllıca buldum . 
"Kim bunla r?" diye sordum, araba uzaklaştıktan sonra. 
"Arkadaşlar ım," diye yanıtladı kısaca, kim olduklarına ve ne 
konuştuklarına ilişkin bir tek söz bile etmedi. 
Gece yarısından az önce otelin kumsalına inmiştik. Bu saat­
te, fizikçiler çoktan odalarına çekilmiş, dev hızlandırıcılarla do­
lu rüyalarını görüyorl ardı. Yorgun olduğumu ve az sonra yat­
mak istediğimi söyledim. 
63