söyle baka lım." 
"Doğru," dedi Ala T _ı:ınir, "benim göz üm' çıksın, bizim topumu­
zun gözü çıksın, bu kapının yolunu unurtuk da dimle felaketler yaka­
mıza yapışq. Böyle bir kapı hiç unutulur mu? Benim gözüm çıksın ki, 
önüme aksın da hiç görme sin. Hiç görmesin Bey ... " 
"Yazık, " dedi Derviş Bey. "Yazık değil mi senin da gözleri ne? 
Düşmanların gözü çıksın ." ' 
Ala T emir gene o ağlama klı çocuk yüzünü takın dı, dudaklarını 
sündürdü. Bey gene alay mı ediyo r, ciddi mi söylüyor anlayamam ış�ı. 
"Beyim şu yeryüz ünde . kurt kuş, börtü böcek, yeryüzü gökyüzü 
malılukatı birtekmil sayenizde sayeban oldu, bir bize düşmedi. Halbu­
ki biz dağlıysak da Sarıoğlu Beyleri bizim de Beyl erimiz. Kabaağacın 
gürlemesi dal ilen. Bana ağzı tutkun on kardeş gerek, şu Beyleri sür­
gün etsem el ilen .... Şahan kocamaylan vermez avını, ta ezelden kurt 
eniği kurt olur. Bizim oralarda yıl on iki ay dağlar kekik kokar. Bir de 
dağ nanesi olur. Bir de mantıvar olur. Sarı çiçek savran kurmuş otur­
muş. Ben senin pedene, hani o atına binip de bir daha geri dönmeye­
ne, çocukken hep kekik 'toplardım ... Paramın kökünü herkes bizim 
avrattan biliyor, halbuysem ki paramın kökü, bin rahmet içinde yat­
sın, senin dedendir. Her deste kekiğe, dağ nanesine, mantıvarı çok se­
verdi , mantıvara bir avuç para verirdi. Senin o deden gibi Beyim, 
onurlu, güzel adam şu yeryüzüne gelme di. O, Beyi m, ölümü kendine 
yakıştırm ayan dır. İnsanlar onun ölümünü görme sinler, ölüsüne bak­
masınlar diye diye başını alıp da insan ayağı basmamış dağlarda, ulu 
kartal lar gibi yitend ir. ÖlÜme karşı gelen, ölümü insan soyuna yakış­
urmayan dır." 
Gözleri yaş içinde kaldı gene, sesi karıncalan dı. 
"Ben de o paraları yemez biriktirir dim. Kökünde Beyi mizin para­
sı olmasa benim bu kadar param olabilir miydi? Bana koca Allah, 
yürü ya Ala T emir kulum der miydi? Demezdi, demezdi, ala gözlü 
ulu Beyim, demezdi. O uğurlu para olmasay dı." 
Ala Temirin coşkulu sesi gittikçe büyüy or, titrernesi duruluyor, 
arada sırada da dizlerinin üstündeki elleri bir yana kayıy or, bunları bir 
an unutan Ala Temir hemen toparlanıyor, kasılıyor, konuşan bir put 
gibi dimdik, kaskatı duruyor du. 
"Yerdeki karıncan ın yürümesi, gökteki kuşun uçması sizin ulu , , 
'.�