binada, şeyde...” “Şantiyede....” dedi T urgut. “Evet, şantiye-
de. Yoksa sen de okudun mu bu romanı?” “Hayır, okuma-dım. Şantiyede bulundum.” “Sonra, sular barajı yıkıyor ta-bii.” “Tabii.” dedi T urgut. “Bundan tabii ne olabilir?” “Sularher yeri, şantiyeyi işgal ediyor. Binaları, makineleri, müte-ahhidi, her şeyi ve herkesi sürükleyip götürüyor. Sularda,müteahhidin betona koyduğu tahta parçaları da yüzüyor.”“Olur şey değil,” dedi: “Nasıl da çıktılar betonun içindenbu tahta parçaları.” “Evet, olur şey değil. Bir kadına duyu-lan ihtiras insanı nerelere getiriyor.” Doğru, kadınlardan ya-na olmasaydım sana hak verirdim dostum. “Hele bir sonkısmı var romanın: boyalı tahta parçalarına tutunan adam,inşaatı müteahhit adına yürüten şey...” T urgut: “Kalfa,” de-di. “Evet kalfa. Müteahhidin güvendiği mert bir adam. İştebu adam, nasılsa suda yüzen tahta parçalarından birine tu-tunuyor ve başını geriye çevirip kalıntılara bakıyor ve ken-dini tutamayıp söyleniyor: ‘Ah Cahide Hanım, yaktın bizi.’”T urgut da kendini tutamadı: “Vay namussuz karı.” Metin,derin bir nefes aldı: “Ne realist bir roman değil mi?” T urgutiçini çekti: “Anlattığın kadarı bile bana çok tesir etti. Belkibir mühendis olarak itiraz edeceğim noktalar olabilir. Ör-nek olarak, tahtaya putrel şekli verilip boyanması ve beto-nun içine konulması doğrusu bana pek realist gelmedi.”Metin, dişlerini gıcırdatarak: “Olur, olur,” dedi. “İnsanın birkere gözü dönerse her şeyi yapar. Hele böyle bir kadın insa-na her şeyi yaptırır.” T urgut: “Alçak karı,” diye söylendi.“Doğrusu ben Burhan Cahit’in bu kadar kuvvetli bir mu-harrir olduğunu bilmiyordum.” Canım Selim! Nereden bu-lursun böylelerini: “Zaten, bu milletin gerçek değerlerinitanımıyoruz. Kendi öz değerlerimizi ihmal ediyoruz.” “Se-ninle düşüncelerimiz çok uyuyor,” diye atıldı Metin. Bendeherkese uygun gelen düşünceler vardır, değil mi Selim?Metin kendini kaptırmıştı: “Müzikte de Avrupa’dan aşağı
258