mış ve büyüklerden  bir şey isteyeceği  zaman  bürünüverdiği  şeker 
şerbet  edayla  şöyle  demişti:  "Hadi  dedecim,  biz de çadır  yapalım!" 
Erkek  torunlarının  ilgisizliğinden  bu kadar  bunalmış  olmasaydı 
muhtemelen  bu fikrin  üzerine  atlamadan  önce  tereddüt  ederdi  Hacı 
Hacı.  Ama  o, diğer  iki çocuğu  cezalandırabilmek  için  tüm  sevgisi-
ni el çabukluğuyla  en küçük  torununa  aktardığından,  birkaç  dakika 
içinde  kendini  salonun  ortasında  yastık  ve çarşaf  öbekleri  arasında 
çadır  yaparken  bulmuştu.  Tıpkı  Osmanoğullan  gibi  onlann  da ça-
dırı olacaktı. 
Yaptıkları  bu ilk çadır,  sonrakilerle  kıyaslandığında  son derece 
ilkel kalıyordu.  Dede  ile en küçük  torun,  bir kare  oluşturacak  şekil-
de dizdikleri  dört  sandalyenin  üzerinden  birkaç  çarşafı  aşırmak  su-
retiyle  küçük,  kapalı  bir alan  elde  etmiş;  sonra  da bu alanın  içini 
yastıklarla  doldurmuşlardı.  Ancak  bu basit  haliyle  bile  çadır,  o ana 
kadar  olan  biteni  kenardan  şüpheyle  seyredip  oyuna  katılmayan  di-
ğer iki çocuğun  ilgisini  çekmeyi  başarmıştı.  Bir müddet  sonra  on-
lar da dayanamayıp,  salonun  ortasında  kurulan  bu saklı,  basık  dün-
yayı görebilmek  için  kapı  niyetine  asılan  çarşafı  aralamışlar  ve içe-
ri girip,  dedeleriyle  beraber  yastıkların  üzerinde  bağdaş  kurmuşlar-
dı. İşte  o zaman  Hacı  Hacı,  nicedir  özlemini  çektiği  katışıksız  kı-
vancın  içinde  kat kat kabardığını  duyumsamış  ve o gün  bütün  gün, 
sayesinde  torunlarına  söz geçirebildiği  bu oyuna  dört  elle  sarılmış-
tı. Ne var ki yaşlı  adamın  bu vesileyle  evde  kurduğu  hâkimiyetin  ne 
denli  sallantılı  temeller  üzerine  oturduğu,  çok  değil,  bir gün  sonra 
ortaya  çıkacaktı. 
Ertesi  gün  aynı  saatlerde,  5,5-Yaşındaki  gene  aynı  edayla  kuru-
luvermişti  dedesinin  kucağına:  "Hadi  dedecim,  Osman  yapalım!" 
Daha  bir önceki  çadır  jimnastiğinin  yorgunluğunu  hamlamış  bacak-
larından,  tutulmuş  belinden  atamamış  yaşlı  adamın  tüyleri  diken  di-
ken olmuştu  Osman  ismini  duyunca.  Ancak  ne tatlı  tatlı  ikaz  etme-
si, ne de kızıp  köpürmesi  bir işe yaramıştı.  5,5-Yaşındaki'nin  huyu 
da böyleydi  işte.  Bir kez bir kelimeyi  bir başka  kelimeyle  eşleştir-
meyegörsün,  hayatta  hiçbir  kuvvet  zihnindeki  bu dilsel  bağı  kopa-
ramıyordu.  Hayaletler,  ruhlar,  boşluklar,  zebaniler,  rahmetliler,  Se-
menderler...  nasıl  CİN  ise, çadır  da OSMAN  idi. 
O gün  bugündür  Osman  yaşamlarının  ayrılmaz  bir parçası  ol-
125