2 
Osman annesinin yanma girer girmez: "Nasılsınız anneciğim?" 
diye bağırdı. Annesi kadar kendi kulakları da ağır işitiyordu. 
"Neredeydin?" dedi Nigân Hanım. 
"Fabrikadaydım!" dedi Osman, annesinin işitmediğini anladı: 
"Fabrikadaydım, diyorum. Cemil'le fabrikaya gittik bugün!.." 
Nigân Hanım yüzünü buruşturdu. Sonra kendisine yaklaşan 
Nermin'e endişeyle baktı. 
"Benim, efendim, benim," dedi Nermin. "Tanıyamadınız 
mı?" 
Nigân Hanım, Ahmet'e dönerek: "Kim bu?" dedi. 
"Nermin Yenge, babaanne, Nermin Yenge!" dedi Alımcı. 
"Gene tanıyamadı!" dedi Nermin. Nigân Hanını hastalığının 
ilerlediği şu onbir haftada, bazı insanları çıkaramaz olmuştu. 
Tanınamayan insanlar arasında olmak Nermin'de haksızlığa 
uğramış gibi bir duygu uyandırıyordu galiba. 
"Perihan mı?" diye mırıldandı Nigân Hanım şüpheyle. 
Nermin: "Perihan başkasıyla evlendi ya! Gelininiz benim. Beni 
tanıyamadınız mı, elendim?" diye bağırdı. Osman'a dönerek 
öfkcylc-ekledi: "Vallahi mahsus yapıyor!" 
"Camın, niye mahsus yapsın!" dedi Osman. "Tanıyamıyor işle 
seni. Hasta, ne yapalım!" 
Nermin söylenerek bir kenara oturdu. Ahmet amcasıyla 
yengesinin gene kavgaya tutuşmalarından korktu. Osman bir 
sigara yaktı. Nermin ona içmemesini söyledi. Osman homur­
dandı. Bir sessizlik oldu. 
Nigân Hanım birden: "Ne yaptınız fabrikada?" dedi. 
Osman sinirli sinirli: "Ne yapılır fabrikada? Baktık işte!" diye 
bağırdı. "İşler iyi mi, diye baktık! Bir şey yok, bir şey yok, her 
şey iyi. Çalışıyorlar. Güzel güzel çalışıyorlar!" 
"Ne yapıyorlar?" < 
"Ampul yapıyorlar ya, anneciğim! Ampuller!" 
'•'Ah, biz böyle mi olacaktık!" diye mırıldandı Nigân Hanım. 
Aklında gene, galiba, fabrikada iki yıl önce yapılan grev vardı. 
548 NİŞANTAŞI'NDA APARTMAN