AZİZ NESİN 
Ders programının ağırlığından yakınıyordu: 
-Ben liseyi bitirdim. Böyleyken, ilkokula giden çocu­
ğumun sorduğu şeyi bilmezsem, doğru olur mu? Küçük 
yavrularımız, bu kadar ağır ders progra mını kaldıramazlar . 
Bu baya bir anne cevap verdi. Ama o tam tersine ço­
cuklara çokaz şey öğretildiğini söylüyor , az bilgi verilme­
sinden yakınıyordu. 
-Çocuğuma ne sorsa m bilmiyor. Bizim zamanımızda 
ders programları daha doluydu. Mesela benim kızım, bi­
gün lokantada dişlerini kürdanla karıştıran birini görün­
ce, "Bu adam geviş mi getiriyo r?" diye sordu. Rica ede­
rim, dördüncü sınıfta bir çocuk, insanların işkembel i ol­
madığını, geviş getirmediğini bilmelid ir. 
Müdür Bey o kadını da yatıştırdı. Ders programlarının 
okulda değil. Eğitim Bakanlığında düzenlendiğini , bu işin 
bakanlığı ilgilendirdiğini anlattı. 
Ama kadın kolay kolay yatışmıyordu. 
-Biz herşeyi hükümetten bekliyor uz, dedi, insanlarda 
işkembe olmadığını öğretmek herhalde hükümetin, kos­
koca bakanlığın işi olmasa gerek ... 
Bana, ordakiler , sanki komiklik olsun diye böyle konu­
şuyorlarmış gibi geldi. Oysa konuşurlarken yüzleri çok 
ciddiydi. 
Bizim sınıfta Murat adında bir arkadaşımız var. Öğret-
men ona ne zaman, 
-Kalk! dese, öğretmene sorar: 
-Kim? 
-Sen. 
-Ben mi efendim? 
-Sen, sen oğlum, sana söylüyorum ... 
-Bana mı efendim? 
Öğretmen adını söylese, ikisi karşı karşıya olsalar, Mu­
rat yine böyledir . Sonunda öğretmen çileden çıkar, 
106