bir varl ık yok, t ıpkı 'ben' diye bir şey olmad ığı gibi. Akl ından 
şunu çıkarma: Kâinatta ne varsa birbirine ba ğlı. İnsan, hay- 
van, nebat, cemad... Yüzlerce, binlerce farkl ı ve ayrı mahlûk 
değiliz. Hepimiz Tek'iz." 
Ne demek istedi ğini anlamam ıştım. Açıklamasını bekle- 
dim. Ama o co şkuyla konu şmaya devam etti. 
"Bu da kurallardan biri. On Dokuzuncu KurakBa şka- 
larından sayg ı, ilgi ya da sevgi bekliyorsan, önce s ıra- 
sıyla kendine borçlusun bunlar ı. Kendini sevmeyen bi- 
rinin sevilmesi mümkün de ğildir. Sen kendini sevdi- 
ğin hâlde dünya sana diken yollad ı mı, sevin. Yak ında 
gül yollayacak demektir." 
Hiçbir şey diyemeden öylece durdum. Bir yan ım bu laflan 
anlamakta güçlük çekedursun, bir yan ım dinledikçe rahatl ı- 
yor, âdeta bu maddi âlemden kay ıp gidiyordu. 
"Sen kendini güzel muameleye lây ık görmezsen, sanajyi mu- 
amele etmediler diye ba şkalanna k ızabilir misin?" dedi Şems. 
Bugüne de ğin beraber oldu ğum erkekleri dü şündüm: Ko- 
kuları, nefesleri, nas ırlı elleri, bo şalırken hayk ırışları... Öyle 
tuhaf dönü şümlere şahitlik etmi ştim ki hayatta: Temiz aile 
çocuklar ının yatakta canavarla ştığını da görmü ştüm, cana- 
var gibi görünen adamlar ın içlerinin me ğer ne kadar yumu- 
şak ve şefkatli oldu ğunu da! 
Vaktiyle kabaday ı, kavgac ı bir müşterim vard ı. Sevişirken 
suratıma tükürmeyi huy edinmi şti: "Pislik" diye ba ğırırdı 
her seferinde. "Seni pis kaltak!" 
  
Oysa şimdi karalar giymi ş dervişin teki kar şıma dikilmi ş, 
dağ pınarları gibi tertemiz oldu ğumu söylüyordu. Şaka gibiy- 
di. Ama gülmeye kalkt ığımda bir yumru oturdu bo ğazıma; 
değil gülmek, yutkunamad ım bile. 
Şems aklımdan geçenleri okumu ş gibi usulca tebessüm et- 
ti. "Mazi bir girdapt ır. Farkettirmeden içine çeker" dedi. 
"Hâlbuki sana lâz ım olan bir tek şu andır. Şu anın hakikati- 
ni yaşamaktır aslolan." 
Bunu dedikten sonra cüppesinin iç cebinden ipek bir men- 
dil çekti, bana uzatt ı. 
"Al bunu" dedi. "Ba ğdat'ta mübarek bir zat vermi şti, me- 
ğer sana nasipmi ş. Temiz tut bu mendili. Ne zaman şüpheye 
düşsen, sana kendi içinin temizli ğini hatırlatır." 
Bunları söyledikten sonra Şems asas ını kaptı, gitmeye ha- 
zırlandı. "Bir an evvel o kerhaneden ç ık. Bir daha da oraya 
dönme! Sen Anka's ın, mezbelede i şin ne? Yürü git. Ard ına 
bakma sak ın." 
"Ama nereye gidebilirim ki? Kalacak yerim yok. Zaten beni 
hemen bulurlar. Kerhaneden kaçan k ızların sonu vahim olur." 
"Sonumuzu biz bilemeyiz" dedi Şems. 'Yolun ucunun ne- 
reye varaca ğını düşünmek beyhude bir çabadan iba- 
rettir. Sen sadece ataca ğın ilk ad ımı düşünmekle yü- 
kümlüsün. Gerisi zaten kendili ğinden gelir." 
Başımı salladım. Sormama gerek yoktu, belli ki bu da 
Şems'in kurallar ından biriydi. 
Sarhoş Süleyman 
Konya, 18 Ekim 1244 
Badeden kalan ne varsa bir diki şte kafama dikip, gece ya- 
rısına doğru meyhaneden ayr ıldım. Hıristos kap ıya kadar ge- 
  
178 
  
179