FAKİR BAYKURT
 
289
 
 
Az sonra çocuk sayıkladı:
 
«Dide dum! Nine dum!.. Dum, dum! ..» diye uyandı.
 
«Senem, su ver kızım, su ver gelinim...»
 
Senem su getirdi.
 
Gene sol eliyle başını tutup kaldırdı, suyunu içirdi. Bir tülbent 
aldı, boynunu, kulağını sildi. «Dum dedikçe 
su verin buna! Eşitiyor 
musun Senem? Dum dedikçe su ver gülüme...»
 
Kalktı, hayata çıktı.
 
«Keçeyi getir Senem!» diye bağırdı.
 
Senem koştu, keçeyi serdi hayat sekisine. Yastık koydu.
 
Duvarın dibine uzandı Kır Abbas.
 
Sıcak bir rüzgâr esiyordu inceden.
 
Haydar,
 
malları sürüp geldi kırdan.
 
Hayatın ocağında koca bulgur pişiyordu.
 
Köyün içinde tatlı bir yağ kokusu savruluyordu.
 
«Haydar, buraya gel!..»
 
Haydar koştu geldi.
 
«Evden bir filcan al! Doğru eğitmen Irıza’ya git! “Dedemin 
çooook selamı var.” de!“Dedem sana 
olan bütün borçlarını kafasında 
tutuyor.” de! Bu filcana çay doldursun. Yel gibi git, ye] gibi gel, 
anlıyor musun? Bir takkanın içinde çay dolu filcanı istiyorum senden. 
Haydi, marş!..»
 
Haydar, fincanı aldı, koşa koşa Rıza’ya gitti.
 
«Çay kaynatın gülüme! İ
çine şeker koymadan, kaşık kaşık içirin! 
Senem, sana söylüyorum: Tatlı bir şey vermek yok buna... Yağlı bir 
şey vermek yok! Süt içirirseniz kaymaksız olacak. Yoğurt yidirirseniz 
yağsız olacak. Güneşe çıkarmak yok... Tarlaya, 
-
 
bostana götürmek 
yok... Bunla
rı hep sana söyledim Senem, eyi belle, eyi aklına koy...»
 
Cennet karı hayatın ocağından toprak tencereyi aldı, indirdi. 
Kapağını kapattı üstüne... «Eyi olur gayrı... Gözel olur... Hiç aklınız