mendil uzatt ı, sonra da bütün kutuyu. Masas ında daima fazladan 
bir kutu kâ ğıt mendil bulundururdu. Bu mendilleri ilaç firmalar ı 
eşantiyon olarak da ğıtıyordu. Kalemler, defterler ve şirket ad ını 
taşıyan diğer şeylerin yan ı sıra ağlamay ı kesemeyen kad ın müş-
teriler için kâ ğıt mendil de imal ediyorlard ı. 
"İncir... Sütlü incir... Olgun incir!" 
Acaba bu deminki sat ıcı mıydı yoksa bir ba şkas ı mı? Müşte-
rileri ona ne diyorlard ı...? İncirci mi...?! diye geçirdi içinden Ze-
liha, som beyazl ığı ve pür temizli ğiyJe sinir bozan muayene ma-
sas ında k ıpırdamadan yatarken. Ne şu karmaşık cihazlar ne de et-
raf ındaki ne şterler onu bu mutlak beyazl ık kadar ürkütüyordu. 
Beyaz da t ıpk ı sessizlik gibiydi Zeliha'ya göre. İkisi de hayattan 
mahrumdu. 
Sessizliğin renginden kurtulma gayretinden olsa gerek tüm 
dikkatini tavandaki siyah noktaya verdi. Bak ışını üzerine odakla-
dıkça nokta gitgide siyah bir örümce ğe benzemeye ba şlad ı. Önce 
hareketsizdi, sonra k ıpırdand ı, yürümeye ba şlad ı. İlaç Zeliha'n ın 
damarlar ında yay ılırken, örümcek büyüdükçe büyüdü. Bir-iki sa-
niye sonra öyle a ğırlaşmıştı ki parma ğını bile kimildatam ıyordu. 
Anestezinin verdi ği uykuya direnmeye çal ışırken, tekrar h ıçkır-
maya başlad ı. 
"Bu operasyonu istedi ğinize emin misiniz? Biraz daha dü şün-
seniz daha iyi belki," dedi doktor kadife sesiyle, sanki Zeliha bir 
toz y ığınıydı da yüksek sesle konu şursa sözlerinin rüzgânyla onu 
uçurmaktan korkuyordu. "Bu karan tekrar dü şünmek isterseniz 
henüz çok geç de ğil." 
Ama çok geçti art ık. Zeliha bu i şin şimdi yap ılmas ı gerekti-
ğini biliyordu, temmuzun ilk cumas ı. Ya şimdi ya hiç. "Dü şüne-
cek bir şey yok. Onu do ğuramam," dedi. 
Doktor ba şını sallad ı. Ayn ı anda, sanki bu hareketi komut bel-
lemişçesine aniden en yak ın caminin ezan ı odaya doldu. Birkaç 
saniye içinde di ğer bir camininki de buna eklendi, derken bir di-
ğeri, bir di ğeri... Zeliha'n ın yüzü buru ştu. İnsan sesinin safl ığıyla 
okunmas ı gereken ezan ın mikrofonlar ve hoparlörlerle şehrin üzerinde kükreyen bir elektro-tarrakaya dönü şüp insanl ıktan ç ık-
mas ından nefret ederdi oldum olas ı. Çok geçmeden gürültü öyle 
sağır edici bir hal ald ı ki civardaki bütün camilerin ses sistemle-
rinde bir sorun oldu ğundan şüphe etmeye ba şlad ı. Kim bilir belki 
de kendi kulaklar ıydı birdenbire a şın hassasla şan. 
"Bir dakika sonra bitecek... merak etmeyin," dedi doktor. 
Zeliha şaşkın bakt ı doktora. Elektro-ezana duydu ğu nefret o 
kadar m ı belli oluyordu? Ho ş, ümranda da de ğildi ya. Tekmil Ka-
zanc ı kad ınlan aras ında aç ıktan aç ığa dinsiz bir o vard ı. 
Oysa çocukken, k ısac ık bir dönem için de olsa, nas ıl da fark-
lıydı her şey. O zamanlar Allah' ı en iyi arkada şı olarak hayal et-
mek hoşuna giderdi. Fena bir şey değildi bu ku şkusuz; tek sak ın-
cas ı öteki en iyi arkada şının sekiz ya şında ve şimdiden sigara tir-
yakisi, çenebaz m ı çenebaz bir çocuk olu şuydu. Bu çocuk, eve te-
mizliğe gelen temizlikçi kad ının k ızıydı; hani şu b ıyıklann ı alma-
ya lüzum görmeyen, etli butlu temizlikçi kad ının. O günlerde te-
mizlikçi kad ın haftada iki kere gelir, her seferinde çilli k ızını da 
yan ında getirirdi. Bir süre sonra Zeliha ile bu k ızcağız s ıkı dost 
olmuşlard ı; hem de hayat boyu kan karde şi kalmak üzere i şaret 
parmaklanni kesecek kadar. Bir hafta boyunca parmaklannda kan 
kardeşliklerinin bayra ğı olan bandajlarla gezmi şlerdi. O günlerde 
Zeliha ne zaman dua etse bu kanl ı bandaj dü şerdi akl ına - Allah 
da kan karde ş olabilseydi ke şke... ama sadece onun kan karde şi... 
Ne zaman Allah'tan en yak ın arkadaşı ve yeryüzünde bir tek 
kendisinin kan karde şi olmas ını istese, an ında pişman olup tövbe 
ederdi. Ard ından hemen tekrar ederdi çünkü Allah'tan özür dile-
din mi üçlemen gerekirdi: tövbe, tövbe, tövbe.  
Affedilmez bir günaht ı ne de olsa. Allah ki şileştirilemez, in-
sana ait vas ıflarla tasavvur edilemezdi. Bu sebepten, Allah' ın ne 
parmağı olabilirdi ne de kan ı. Zeliha tüm çocuklu ğu boyunca ha-
yal gücüne ket vurmakta zorlanm ıştı; madem Allah' ı insanlaştır-