den geçirmiş ler, sonra Ka'nın odasına girip bütün eş yalarını viş ne rengi büyük 
el çantasına doldurmuş lardı. Bu sefer ikisi de gelecekten umutla söz ediyor, 
ipek gittikten sonra Kadife'nin okulu inş allah artık çabucak bitireceğ ini, 
Turgut Bey'in de kızıyla birlikte Frankfurt'a İ pek'i ziyarete geleceğ ini 
anlatıyorlardı birbirlerine. 
Bavul tamamlanınca ikisi de aş ağıya indiler ve Kadife'yi seyretmek için 
televizyonun baş ına geçtiler. 
"İnşallah oyun kısadır da trene binmeden önce iş in kazasız belasız bittiğ ini 
görürsün!" dedi Turgut Bey. Başka bir ş ey konuş madan televizyonun karş ısına oturdular ve Marianna 
seyrederlerken yaptıkları gibi birbirlerine iyice sokuldular, ama İpek aklını televizyonda gördüklerine veremedi hiç. Canlı yayımlanan oyunun ilk yirmi be ş 
dakikası boyunca seyrettiklerinden yıllar sonra aklında bir tek Kadife'nin ba şı 
örtülü ve kıpkırmızı bir uzun elbise içerisinde sahneye çıkıp "Siz nasıl isterseniz babacığ ım!" demesi kalmış tı. O sırada ne düş ündüğünü içtenlikle merak 
ettiğimi anladığ ı için "Aklım tabii baş ka yerlerdeydi," dedi. Bu yerlerin 
nereleri olduğ unu defalarca sorunca Ka ile yapacakları tren yolculuğ undan söz 
etti. Sonra da korktuğ undan. Ama neden korktuğ unu kendine tam söyleyemediğ i 
gibi, yıllar sonra bana da tam açıklayamayacaktı. Aklının pencereleri bütünüyle açılmış, karşısındaki televizyon ekranı dış ında her ş eyi derinden algılıyor, 
uzun bir yolculuktan geri dönünce evlerini, eş yalarını, odalarını çok tuhaf, 
küçük, değ işik ve eski bulan gezginler gibi, çevresindeki eş yalara, sehpaya, 
perdelerin kıvrılış ına şaşarak bakıyordu. Hayatının o geceden itibaren bambaş ka 
bir yere gitmesine izin verdiğ ini, kendi evine bir yabancı gibi bakmasından 
anladığını söyledi bana. Bu, bana Yeni Hayat Pastanesi'nde dikkatle anlattı ğı 
gibi, İpek'e göre o akş am Ka ile Frankfurt'a gitmeye karar verdiğ inin kesin bir 
kanıtıydı. 
Otelin kapısı çalınca İ pek koşup açtı. Onu istasyona götürecek askerî araç erken 
gelmişti. Korkuyla kapıdaki sivil memura birazdan geleceğ ini söyledi. Koş a koşa 
gidip babasının yanına oturdu ve bütün gücüyle sarıldı ona. 
"Araba mı geldi?" dedi Turgut Bey. "Bavulun hazırsa daha vakit var. 389 
- Ipek'in Gözünden - 
İpek ekrandaki Sunay'a bir süre boş  boş baktı. Yerinde duramayıp içeri koş tu, 
terliklerini ve pencerenin içinde duran fermuarlı küçük dikiş  çantasını da 
bavulunun içine attıktan sonra birkaç dakika yatağ ının kenarına oturup ağ ladı. 
Daha sonra bana anlattığ ına göre, geri döndüğ ünde artık Ka ile Kars'ı terk etme 
kararını kesinlikle vermiş ti. Şüphenin ve kararsızlıkların zehirini içinden 
attığı için içi rahattı ve ş ehirdeki son dakikalarını sevgili babacığ ı ile 
televizyon seyrederek geçirmek istiyordu. Resepsiyona bakan Cavit kapıda birinin olduğ unu söyleyince İ pek telaş lanmamış tı 
hiç. Turgut Bey de kızına buzdolabından bir ş işe Coca-Cola getirmesini, bölüş mek 
için de iki bardak çıkarmasını söylemiş ti. 
İpek mutfak kapısında gördüğ ü Fazıl'ın suratını hiçbir zaman unutamayacağ ını 
söyledi bana. Bakı şları hem bir felaket olduğ unu söylüyor, hem de Ipek'in daha 
önceden hiç hissetmediğ i bir şeyi, Fazıl'ın kendisini aileden biri, çok yakın 
bir kişi olarak gördüğ ünü anlatıyordu. 
"Lacivert'i ve Hande'yi öldürdüler!" dedi Fazıl. Zahide'nin verdiğ i bir bardak 
suyun yarısını içti. "Onu bir tek Lacivert caydırabilirdi." İpek hiç kıpırdamadan seyrederken Fazıl biraz ağ ladı. İçinden gelen bir sese 
uyarak oraya gittiğ ini, Lacivert'in Hande ile saklandığ ını, bir ihbar üzerine 
baskın düzenlendiğ ini bir takım askerin katılmasından anladığ ını söyledi. Bir 
ihbar olmasa askerler bu kadar kalabalık gitmezlerdi. Hayır, kendisini izlemi ş 
olamazlardı, çünkü Fazıl oraya vardığ ında her ş ey çoktan olup bitmiş ti. Fazıl 
çevre evlerden gelen çocuklarla birlikte askerî projektörlerin ış ığında 
Lacivert'in cesedini de gördüğ ünü söyledi. 
"Burada kalabilir miyim?" dedi sonra. "Baş ka bir yere gitmek istemiyorum." 
İpek bir bardak da ona çıkarttı. Yanlış  çekmeceleri, ilgisiz dolapları açıp