ğu yegane parayla ödemek isteyen çırağını durdurup ken­
di kesesini açıyordu. Ustası çok geçmeden sızdığında Bün­
yamin bu ihtiyar adamı sırtlayıp loncaya taşıyor, hasıla­
tı Hınzıryedi'ye teslim ettikten sonra, belli etmeden baba­
sı Uzun ihsan Efendi'yi gözlüyordu . Babası, Hınzıryedi'nin 
sağ kolu Alemsatt ı'nın gözetimindeydi. Gördüğü bir kabus 
sonucu bacaklarına inme indiği için koltuk değnekleriyle 
yürüyebilen bir dilenci olan Alemsattı, aynı zamanda lonca­
nın asayişinden de sorumluydu . Uzun İhsan Efendi'ye göz­
kulak olma yükümlülüğü yamsıra, Kostantiniye'de dilen­
cileri tehdit eden bir tehlikeyle de başetmesi gerektiğinden 
bir hayli sıkıntılı görünüyordu. Bu tehlike, kendisine Efra­
siyab diyen ve suç işlediği mahallere kendi el izini bırakan 
bir çocuktu. 
Daha sonra bazı güvenilmez vakanuvislerin "etfal isyanı" 
diyeceği hareketin başını çeken bu çocuk, sekiz-on yaşların­
daki kırk dört veletten oluşan çetesiyle oyuncakçı dükkanla­
rını basıp kaynana zırıltılarıyla hacıyatmazları talan ediyor, 
kaymakçıların kapısına dayanıp haraç istiyordu. Çetesiyle 
birlikte nerede yatıp nerede kalktığı meçhuldü. Asıl adının 
Alibaz olduğu ve bir Kıpti anadan doğduğu söylenmekteydi. 
Dilencilere olan nefreti, Hınzıryedi'nin de çok iyi bildiği gi­
bi, onun çetesinden olan bir çocuğun lonca ilerigelenlerin­
ce yakalanıp sakat bırakılarak zorla dilendirilmesinden kay­
naklanıyordu. Efrasiyab'ın gazabı o kadar korkunçtu ki, kö­
ründen kötürümüne, inmelisinden damlalısına kadar bütün 
dilencilere kan kusturmaya başlamıştı. Amaları çelmeyle ye­
re yuvarlıyor, inmelilerin koltuk değneklerini kırıyor, kam-' 
burları kementle bağlıyordu. Gelgelelim eziyetleri içinde en 
kötüsü, yaşlı dilencilerin özenle büyütüp ağarttıkları sakal­
larını yakmaktı. Bu da adamcağızın ekmek parasının elden 
gitmesi demekti, çünkü sakalsız bir dilenciye hiç kimse sa­
daka vermezdi. 
116