olduğu gibi, günde yüz hastaya bakmaya başladım. 
Hastaneye bir cildiyeci atandığını duyan geliyordu. 
Ben hiç gocunmadan her bir hastamı soyuyor, de­
rilerini inceliyor ve hepsini aynı ciddiyetle muayene 
ediyordum. Aynı odada çalıştığım doktorlar, ilk 
hastaya baktığım enerjiyle nasıl son hastaya bakabil­
diğime şaşıp kalıyorlardı. Öyleydi, çünkü işimi çok 
seviyord um.* 
Bursa'da, ay sonunda taşınacağım evin yakınla­
rında iyi bir okul bulmuştum çocuklar için. Kayıt­
ların açılmasını bekliyordum. Çocuklarım gelir gel­
mez, yemek ve temizlik işlerini görecek bir yardım­
cı tutacaktım. Hayatımız İstanbul'da nasıl geçiyor­
sa, burada da öyle geçecekti. Bursa küçük ve sem­
patik bir şehirdi. Havası temizdi . Trafiği İstan­
bul'la kıyaslan dığında nerdeyse yok gibiydi. Hayat, 
İstanbul'da olduğundan çok daha ucuzdu. Çocuk­
ların bu şehirde çok daha rahat edeceğini varsaya­
rak kendimi teselli ediyordum ama sanki İstan­
bul'da ailemi ve dostlarımı pek sık görebiliyormu­
şum gibi, onlardan ayrı düşeceği m için üzülüyor­
dum. Mesleği m, hayatımın üzerine geniş bir şem­
siye gibi açılıvermişti, üç yıldır nerdeyse aynaya 
bakmaya vakit bulamadan çalışmıştı m. Şimdi, Bur­
sa'ya yerleştikten sonra, belki bazı hafta sonları, ço­
cukları da babalarına götürme bahanesiyle, Yalo-
* Güne ş Umuttan Şimdi Doğar, s. 138-139. 
143