insanın. Birincisiyle ticaret, ötekiyle neşe! Bu ikisini birbirine 
karıştırmadan yaşamalı! İkisi de birbirine yardım etmeli, birbirine 
engel olmamalı. Evet, böyle olacak. Benim hayatım da böyle olacak! 
Yaşayacağım! " Bir daha gerine gerine esnedi ve arabadan, nereden 
bulduğuna şaştığı taze bir güçle indi. 
Arabacıya: "Seni çok yordum bugün!" dedi. 
Arabacı bütün gün bu sözleri beklemişmiş gibi gülümsedi. 
"Yarın sabah da aynı saatte gel emi?" 
"Gelirim!" 
Araba hareket etti. Titrek lambalar sokağın köşesinden kay-
boluncaya kadar Cevdet Bey arkasından baktı. Eve girdi. Birinci 
katta ölü bir ışık gördü. "Uyumamış!" diye düşündü. 
"Kim o? Cevdet oğlum, sen misin?" 
"Benim, ben!" dedi Cevdet Bey Merdivenlere yürüdü. "Dur! 
Aç mısın? Yemek yedin mi?" 
Cevdet Bey: "Yemedim!" dedi. Sonra bunu söylediğine pişman 
oldu. 
"Gel, gel, sana hünkârbeğendi yaptım!" dedi Zeliha Hanım. 
"Burada seni beklerken uyuyakalmışım!" Mutfaktan elinde lamba, 
sallanarak çıktı. 
"Uyusaydın! Beni niye bekledin?" dedi Cevdet Bey. 
"Bekledim işte!" dedi kadın. Gülümsedi. "Sofra hazır. Hadi, 
gel!" 
Cevdet Bey bir yandan hünkârbeğendiyi, bir yandan da bu 
kadından kurtulmasının zor olacağını düşünerek mutfağa yürüdü. 
"Bunlar birbirine karışıyor!" diye mırıldandı. "İki hayatı bir­
birinden nasıl ayırmalı?" 
Kadın, Cevdet Bey'e hizmet edebilmenin keyfiyle: "Olur, ntıır1" 
dedi. "Nasılsın bakalım? Yorgunsun! Bugün neler yaptın kimbilir? 
Aa bak, bugün mahallede ne oldu... Mustafa Efendi öğle na­
mazından dönüyormuş. Hani şu çeşmenin orada oturan Mustafa 
Efendi, camiden dönüyormuş. Şeye rastgelmiş köşede... Dolma 
da yer misin? Bir tanecik? Salih'e rastgelmiş. Bakmış Salih'in 
elinde... Yağmur geliyor değil mi? Bakmış onun elinde kocaman 
bir anahtar... Demiş Salih Efendi, senin bu anahtar..." 
88