bu kadın? Mutfaktan bir ses geliyor. Elbette seslenecek. "Al­
bayım, neden bırakmadın? Ben yıkardım ." "Çocuklar kapıda 
plakanıza taş atıyorlar," gibi ümitsiz bir çıkış yaptı Hikmet. 
Albay sevindi, "Deli oğlan!" dedi. "Hangi arada yıkadın?" 
Hikmet, ellerini oğuşturdu: "Ben de bir zamanlar veliydim al­
bayım. Hem de hamarat bir kocaydım." Başını kaldırmadan 
yerine oturdu. Albay güldü: "Bir nkırtı duymuştum, ama fare 
zannetmiştim ." Hikmet, başını kaldırdı: "lyi bulaşıkçıydım 
albayım. Vadinin en hızlı bulaşık yıkayan erkeğiydi m." Ser­
met Beye döndü: "Karım düşündüğü için, ev işlerini de ben 
görüyordum albayım. Çok düşünceli kadındı: Durmadan dü­
şünürdü." Kaldır tabakları, tencereleri Nurhayat Hanım: Su­
ları süzülmüştür. Burada hiç olmazsa iş bölümü var; evliyken 
o işi de ben yapardım. "Ev işlerini karım görseydi, sonumuz 
böyle olmazdı albayım.'' "Saçmalama Hikmet. Bu saçmaların­
la kadını da baştan çıkarmışındır." Hikmet başını salladı: 
"Bana kalsaydı, bugün de aşkımızın mutfağında bulaşık yıkı­
yordum." Albay köpürdü: "Bütün bu facia neden meydana 
geldi o halde? Kim yaralll bu hazin neticeyi?" "içimdeki şey­
tan, albayım. Tıpkı sizin ... " Hüsamettin Beye, sözünü kesme­
si için zaman bıraktı. "Beni karıştırmadan rahat edemezsin. 
Her meselende mutlaka işin içine birini sokmadan, kabahati­
ni paylaşmadan duramazsın. Bana kalırsa, karına hemen dön; 
altı maddelik bir muhtıra ver ona. Bir: Artık bulaşıkları yıka­
mayacağım. lki: Pazar günleri Selim Amcanlara gitmeyeceğiz. 
Üç: Ne kazanırsam onunla iktifa edeceğiz. Göz ucuyla Hik­
met'e baktı. "Devam edin albayım ." Hüsamettin Bey devam 
etmedi. "O halde ben ediyorum." Ayağa kalktı. Kolunu ileri 
uzattı; işaret parmağını, en yakın duvara dokundurdu: "Bir 
zamanlar seni sevmiştim. Ve sevgiyi senin suretinde yarat­
mıştım." Boşta kalan elini göğsüne götürdü: "Bu kalbin, biri­
ni sevmeğe ihtiyacı vardı. Ve sen bunu anlamadın. Ve bana 
eziyet ettin. Ve eziyet ettiğini bilmedin. Göz yaşımı silme-
90