KAPLUMBAĞALAR
 
348
 
 
«Ne habar Abbas? Oldu mu iş? Ne dediler bağlara?»
 
«Akşam Kel Bektaş’ın evinde toplantım var, orada anlatacağım, 
gelir dinlersin! ..»
 
Beş on dakika sonra Battal 
koştu geldi:
 
«Yahu Abbas emmi, insan gelir de bir habar vermez mi? 
Çatlıyoruz maraktan! Söyle ne oldu?»
 
«Kel Bektaş’ın evinde toplantım var, akşam gelir dinlersin! .. 
Hemen bir tellâl çığırt şimdi. Yediden yetmişe, herkes... kadın erkek, 
tüm komşular 
toplansın Bektaş’ın eve...»
 
«Çağırtırım, hemen çağırtırım! Sen anlat hele, ne dediler?»
 
«Olanaksızdır Battal, anlatamam!..»
 
«O nasıl lâf yahu Abbas Emmi? Benden de mi saklı?»
 
«Sen ayrı, ben ayrı değil Battal! Şimdi anlatamam! Toplantıda 
anlatacağım yeğenim
...»
 
Kuşağının arasını karıştırmaya başladı:
 
«Şu senin mühür kesesi! Al, teslim ediyorum...»
 
«Dilekçe yazdırdın mı?»
 
«Boşa sorma Battal, anlatamam! Şu da bana verdiğin 10 lire... 
Yusuf’la yolladığın hani ...»
 
«Tamam...»
 
«Öyleyse git tellâlı çığırt! Sonra k
arnını doyur, Kel Bek
-
 
taş’ın eve 
gel!»
 
Battal, «Ulan bu ne iş, ne hekmet?» diye diye gitti.
 
Cennet karı, Battal’ı merdiven başına kadar geçirdi: «(Bu ne Kır 
ustadır buuuu! Ne Kır fencidir buuu! ..) » dedi içinden. «(Bu 
kaplumbağa gözlü domuz, insanı üzüm 
üzüm üzer!..)»
 
Torunu Yeşer, ayaklarının arasında dolanıyordu hayatta. Aldı, 
kucakladı kızı. Keçenin üstüne oturdu. Öptü torununu, öptü, öptü, 
öptü... «(Bağları alırlar, heç kuşkum kalmadı. Her boku alırlar, emme 
seni alamazlar!)» Bir daha öptü torununu. «
(Seni heç bir kuvvet, hiçbir