Yunus'u şu küçük kiliseye götürmüştü de! 
Hani geçmişin kokusu yoktu? 
Her adımda sıçrar olmuştu: Şimdi vebalı bir kentin üstün-
de yürüyorum . 
"Oraya da gideriz Yunus' cuğum." 
"Ne zaman? Vakit daralıyor. Ben daha ... " 
"Pekala, sen istersen hemen şimdi git." 
"İki metro biletiniz var mı?" 
Biletleri alıp gitti. 
Akşam dönüyor, sofraya oturuyor; ortaya şarap şişesinin 
konmadığını görüp: 
"Şarap içsek ... " diyor. 
Tuhaf, tedirgin bir hali var. Birinci kadeh şaraptan sonra, 
önce bunun iyi bir şarap olmadığını söylüyor , ardından, gözle­
rini kaçırarak: 
"Sizden ayrıldıktan sonra ne oldu biliyor musunuz? Ce­
bimde Bülent'in kendisine özel marka traş kolonyasını, traş sa­
bununu, dört de CD almam için verdiği para vardı, çaldılar. 
Çingene yüzlü biri çarpıp metro trenine atladı. Tren gitti, ardın­
dan bakakaldım. Ne yapacağım? Bülent'in istedikle rini nasıl 
alacağım şimdi? Artık siz bana ödünç verirsiniz bu parayı, de-' 
ğil mi hocam?" 
Bir para çalınmışsa, o para çalınmıştır. Bunun Bülent'in 
olup olmadığının bir anlamı yoktur. 
Hem neden Bülent denen bu, her alanın uzmanı, bu başpa­
pazın özel traş kolonyasını ben ödeyeceğim? 
Dar bütçesi, Yunus'un gelişiyle zaten sarsılmıştı. Bunu ona 
böylece söylemek istemişti r, ama ağzından kaçmasın diye, başı­
nı önündeki yemek tabağının içine sokacaktı neredeyse. Ayrıca 
Yunus'tan: Beni yanınıza çağıran sizsiniz. Evsahibim de Asaf 
Bey, yanıtını alm aktan çekindi. Bunu öyle bir şekilde söylerdi ki 
üstelik, Asaf bile ona karşı borçlu çıkabilirdi. 
Artık kalkmalı. Sıcak iyice bastırmadan göletin yanından 
geçip markete inmeli. Evi temizledi, ama buzdolabı boş. Asaf 
için hazırlık yapmalı. Sevgili Asaf, giderken dolabı kendisi için 
tıklım tıklım doldurmuştu. "Bende araba var, taşıması kolay, si­
ze güç olur," demişti. 
143