yor musun?  Biz dedemle  sokaklarda  elele  dolaşıp,  karşımıza  çıkar 
her hayvana  selam  verirdik.  Kedilere,  köpeklere,  serçelere,  eşekle-
re, çekirgelere  bağırırdık.  'Ooo,  naber  mirim?'  diye  bağırırdı  dedem, 
ben de taklit  ederdim:  'Ooo,  n'aber  mirim?'  Çok  hoşuma  giderdi.  Kı-
rılırdım  gülmekten." 
Sıkı sıkı  sarındığı  çarşafın  altına  sakladığı  göbeğinin  yumuşacık 
yuvarlaklığını  okşadım. 
"Senin  anlayacağın,  sokakta  bu atı görür  görmez,  gayriihtiyari 
selam  verdim.  Ben  böyle  atla  konuşmaya  kalkınca,  Eflatun  Prens 
başladı  benimle  dalga  geçmeye.  Küçümsüyordu  beni.  Öyle  kötü  laf-
lar etti ki. Canımı  yaktı  işte.  Uzattıkça  uzattı.  Sonraki  günlerde  de, 
ne zaman  yolda  bir eşek  görse,  'hadi  koş,  öp dedenin  elini!'  diye  dal-
ga geçti.  Sonunda  kafama  dank  etti.  Anladım  ki ben  bu Eflatun 
Prens'i  sevmiyorum.  Anladım  ki benim  içimi  cız ettiren,  ona vız ge-
liyor.  Demek  ki dedim,  bir ömür  onunla  geçiremem.  Ayrılmaya  ka-
rar verdim.  Önce  inanmadı,  şakaya  vurdu.  'Amma  da alınganmış-
sın' dedi,  geçer  sandı.  Sonra  baktı  ki ciddiyim,  başladı  zorbalık  et-
meye.  Ne tehditler  savurdu!  Bir akşam  evde  yemek  yiyoruz,  bu ka-
pıya dayandı,  zil zurna.  Babalık  çıktı  dışarı.  Ona  da hakaretler  yağ-
dırdı.  Ben  çıktım  kapıya,  kolumdan  tuttu,  çekti  dışarı.  Nasıl  içki  ko-
kuyor,  şişesine  düşmüş.  'Bana  bak,  beni  terk  edersen  suratını  doğ-
rarım'  dedi  'dinime  imanıma  keserim  suratını!'  Aynen  böyle  dedi. 
'Sen zahmet  etme  ben  yaparım'  dedim.  Biliyorum  inanmayacaksın. 
Ben de inanamıyorum  kendime.  Bilmiyorum  niye  öyle  konuştum, 
nasıl  yaptım.  17 yaşındaydım.  Ama  hâlâ  olur  bana  böyle.  Canım  ya-
nınca  düşünmeden  böyle  şeyler  yaparım  bazen,  zararım  dokunur 
kendime.  Kasıtlı  değil.  Yaptıktan  sonra  hayret  ederim,  yahu  ben bu-
nu nasıl  yapmışım  diye.  Ama  yaparken  bir şey düşünmem.  Anlıyor 
musun?  Düşünsem  yapamam  herhalde,  değil  mi?" 
Gülümsedim.  Naifliğin  bir ucu gaflete  çıkar,  bir ucu masumiye-
te. Gaflet  kısmı  şaibeli  olabilir  ama  şu dünyada  masumiyet  kadar 
şehvetengiz  az şey vardır  herhalde. 
"Annemle  babalık  kapının  arkasında  bizi  dinliyorlar.  Bir  şey 
olursa  müdahale  edeceklerdi.  Demek  ki anlamadılar  benim  ne yap-
tığımı.  Tabii  bıçak  mıçak  yok  bende.  Yalnız  böyle  demir  toka  vardı 
saçımda,  topuz  için.  Sipsivri  bir şey.  Saçlarım  o kadar  gürdü  ki o 
296