Atların nal seslerinden başka ses duyulmayan çarşıda her­
kes dönüp Murtaza Ağanın bağırtısına baktı, o da bundan hoş­
nut oldu. Daha yüksek sesle: 
"İnce Memed, o yok oldu," diye yineledi sözleri ni. 
Eşkıya ölüsü bir hayliydi. Bir, iki, üç, on, on beş, diye sayı­
yorl ardı. Ama bunların hemen hepsinin Sarı Sultanoğlunun 
adamları olduğunu kimse bilmiyor du. 
Ölüleri, çarşıdan geçirip kasabayı mahalle mahalle dolaş­
tırdıktan sonra candarma komutanlığına getir diler , silahlanın 
kucaklarına verip duvarın dibine dizdiler. 
Kasahaya kızgınlığı, küskünlüğü daha sürüp giden Murta­
za eve kbştu, onu karşılayan Hüsne Hatuna: 
"Bu kasabamn hepsi kör ahmak. Anlattım, anlattım da hiç­
bir şey anlamadılar. Hem de açık açık, hem de gözlerinin içine 
sokarak. Keşki yemin etmeseydik, ne güzel olacaktı. Bütün de­
diklerim çıkıyor. Git de candarma kumandanlığına Memecile­
rin ölüsünü gör. Sanki Kuyucu Murat Paşa Hazretleri dirilmiş 
de kumandayı eline almış." 
317