Muhtar Sefer içindeki anıılmaz yarası, hıncıyla Uzunca Aliye, 
köylülere boyuna kötülükler düşünür, tuzaklar kurar. Bu dünyada 
insanın kötüsü her zaman insanlara kötülük düşü nür, kötülük ya­
pabilir. Kurdukları tuzaklar etkili olur . Bugünkü dünya toprağı kö­
tü insanların ektiği acıların, alçaklığın, aşağılığın bitmesine, geliş­
mesine elverişli topraktır. Sefer, Uzunca Aliyi kıskıvrak bağlamak, 
ona son darbeyi indirmek için olmadık kötülükler e başvurur. Köy­
lülerin hesabı sonra görülecektir . Muhtar Sefer ölür de öcünü yerde 
koymaz. Onunla konuşmayan köylü varsın konuşmasın. Görecek­
leri var. 
"Gel arkamdan," diye gürledi Sefer. "Gel arkarndan ki sana birkaç sözüm var. 
Bu sefer dediğimi yerine getireceksin. Geçen sefer dediğimi yapsaycim Taşbaşoğ­
lu belası başımıza çıkmazdı. Ve de ben bu hale gelmezd im." 
Hem yürüyor, hem konuşuyordu arkasına bakmadan. Ömerse izine basarak 
onun arkasından geliyor, düşünüyordu. Merak içindeydi. Sefer onu ne zaman 
böyle çağırıp kuytuluğa çekse, çok önemli bir iş teklif edecek demekti. 
Şalvarının paçalarına pıtıraklar yapışıyordu. Pıtıraklığı geçip Ceyhanın kıyı­
sına geldiler. Ceyhan aşağıda durgun, yeşil, koyu bir göl gibiydi. Yemyeşil, bir 
tuhaf, ağı yeşili gibi bir su, gölgeli. Böğürtlen çalılarını dolanarak yardan aşağı 
suyun kıyısına kumluğa indiler. Sefer önde, Ömer arkada kıyı boyunca yürü­
düler. Kıyıda ayak izleri biribirine karışmıştı. Tavşan, çakal, köpek, su samuru, 
türlü kuşların ayak izleri ... Ömer hep ayak izlerine, daha çok arkasına takılıp 
yürüdüğü Seferin ayak izlerine bakıyordu. 
"Bütün Çukurova meseleyi biliyor, hiç kimsenin yüzüne bakamıyoru m. Ve 
de rezil oldum yeryüzüne. İstanbuldan Ankaraya, Ankaradan Londraya ... Ve 
de yeryüzüne rezil oldum. Rezil ki rezil! Adarrada benim halimi anlatıp anla­
tıp gülüyorlarmış. Nereye varsam, kim benim ben olduğumu aniarsa başlıyor 
gülmeye. Kasıkiarını tuta tuta başlıyorlar gülmeye. Beni şu koca Çukurova 
toprağında duymayan bilmeyen yok. Yediden yetmişe kadar herkes tanıyor. 
Dillere destan olmuşuru ki, tevatür. Köylüsünün kendisiyle konuşmadığı 
Muhtarı Avratları, çocukları, akrabaları da ona ağzını açmıyor larmış. Ermiş­
ler ermişi Taşbaş Efendimiz Kırkiara karışıp giderken köylüsüne emretmiş 
ki, zinhar, bu kimseye ağzınızı açıp bir tek söz söylemeye siniz. İşte böyle ve 
tüm Çukurova bunu anlatıp anlatıp gülüyor üstüme. Bu namus beni öldür­
mez mi Ömer? Ve de yiğenim ve de öz bir kardaşım ve tekmil çocuklarım, 
hem de akrabatarım hem de avratlarım, hem de maltın mülküm, hem de her 
şeyim bir yana, kendi bir yana olan Ömerim, etalernin oyuncağı olmuş da­
yın, oyuncağı! Duyuyor musun, oyuncak! Ben bunun altından nasıl kalka­
rım? Böyle kara bir ünün ... Kuşaklar kuşaklara götürmeyecekler mi ünümü?