FATMA KADIN : Sen sağ ol hanımım ... Bana kalsa hiç böyle 
etmezdim ya ... İlle o teneşir paklayası yok 
mu? 
KOMŞU : Hadi hadi... Yüz yüze gelince de yelkenler 
suya ... 
FATMA KADIN : Eh öyle etmesem de sağlam yerimi komaz 
bu dürzünün oğlu. 
KOMŞU : Sus kız. O nasıl laf... 
FATMA HANIM : En iyisi gitsinler bunlar ... Benim elimde ne. 
var ki ... Olsa .. : 
FATMA KADIN : Aa, sizi bu hallarda koyup da nereye gide­
cekmişim hanımım? Hiç bir yere gitmem ... 
KOMŞU : Tabii ya. Asıl sana şimdi lazım. (Kapı çalınır.) 
Hah, geldiler işte. Hadi koş, aç. 
(Fatma Kadın sağdaki kapıdan çıkar.) 
FATMA HANIM : Arif mi? 
KOMŞU : Bilmem ki. Dur şimdi anlarız . 
KOMŞU 
SADIK 
KOMŞU 
SADIK 
KOMŞU . (Sadık'la Fatma Kadın gelirler.) 
: Aferin kardeşim. Çabuk gittin yani. Hani 
nerdeler? 
: (Nefes nefesedir.) Dükkanı buldum. Durum 
vaziyetini anlattım. Doktoru alıp gelecek. 
: Sen önüne katsaydın. O ağırdan alır şimdi. 
: Yo, yo ... Hemen benimle birlikte çıktı ... Nasıl 
hanım abla? 
: İşte. 
SADIK : (Hastaya yaklaşır.) İyisin ya hanım abla? 
FATMA HANIM : Seni de yorduk ... Kusura bakma ... 
FATMA KADIN : Amanın ne yorulmasıymış ... Akşama kadar 
yatıyo zati... 
SADIK : Kız sus! .. Soran oldu mu? Hadi ben gidiyo­
rum artık. Varsa yapılacak bir şey, yapıvere­
yim ... 
132