“Baban mı marangozdu?”
“Yoh.”
“Eeee?”
“Anların beg. Tah ta kesme sünü,  yontma sinü bilir ih.”
“Bak  Bayram,  bu yalanı  feribotta n inmek  için söyled inse, şimdi  itiraf et. Hiç kızmayacağ ım. 
Suratın  yemye şil olmuş,  belli  ki hastasın, oğlum.  Ama  sakın bize  vakit kaybett irme,  bu işten 
anlamıyorsan söyle, bir an önce K emaliy e'ye varalım.”
“Tahta işini bil irih be g.”
“Ner ede ö ğrendin?”
Kısa bir s essizlik oldu, g özleri yerd eydi Bayram'ı n. Kulakl arının biber  sürülmüş  gibi yand ığ­
ını hissediyordu.  Duyulur  duyulmaz  bir sesle, “Mapus ta,” dedi, “subyen   goğişinde  yatarge ne 
marangozh anede çalış ırdım.”
“Yaa!” Ş aşırmışt ı Val i. “Suçun n eydi? Niye düştün mapu sa?”
Dudakl arı titriyordu  Bayram'ın.  Neyi nasıl anlatacak tı. Kendi bile bilemi yordu  çocuk  yaşta 
başına gelenler in esas neden ini, işlemedi ğim suç yüzünden,  paray a tamah  edip mi düştüm 
deseydi, y oksa day ı day ağında n kurtulmak için mi düştüm de seyd i? Kim inanırd ı ki ona?
“Adam  vurdum, ” dedi güçlük le. Vali'n in, 'Seni gidi katil herif,  çek git gözüm  görmesin seni,' 
demesin i bek liyordu, baş ı eğik.
“Geçmiş  olsun  oğlum,”  dedi  Vali, “yaş ın küçükmüş  belli, kim bilir  kimi n suçunu  üstlendin. 
Haydi bin arabaya Ba şpınar 'a git de marangozhan ede ş u takozları çabucak halle t.”
Bir yarım  saat sonra,  takozlarla  birlik te geri döndü  Bayram.  Motora  binip  feribota  doğru 
yol alır ken, sevinçle e llerin i kollarını sallıyorlardı Hakan ve O sman Us ta feribotun iç inde.
“Bu işi bu kadar  çabuk halled ebilece ğimizi  hiç sanmı yordum.  Allah  yolladı bu Bayram'ı 
bize,” dedi Kaymakam, uza klaşan motorun  arkas ından.
 İkinc i güne aksilikle başla nmasına  rağmen,  takozların  yaptırı lıp yerlerine  yerleştiril­
mesinin  dışında  başka sıkıntı yaşanmadı.  Akşam  oldu ğunda,  karşı kıyıya ulaşmaya  on-on  beş 
metre gibi bir mesafe  kalmışt ı. Şantiyed en Erzincan'ı  aradı  Vali, özel kalemine  sıkı sıkı temb­
ihte bulundu. 
“Yar ın bu iş kesinlik le bitiyor inşalla h. Çok büyük  ve bekle nmedik  bir aksilik çıkmazsa, 
köprü  ayağına oturacakt ır. Bütün  basına haber  verin.  Saat on ikiden sonra,  gazetecil eri, yerel 
televizyonlar ı, herkesi görme k istiyorum  Başpın ar'da.  Tören  için program  zaten hazırdı.  îşler 
yolunda  giderse,  A programın ı, bir aksilik olursa  B programın ı uygulay acağız.  Hazır  olun  ve 
bend en haber be kleyin,” d edi.
Sahild en uzaklaşmadan  önce,  Vali, Kaymakam  ve Müh endis  yan yana durarak,  feribotun 
üstünde  yükselen  köprüy e baktılar,  değişik duygular  içinde.  Her birinin  gönlünde  köprüy e ait 
bir başka  arslan yatıyordu.  Yarın,  bu çelik yığınını karşı yakadak i beton ayağa oturtabilirl erse, 
Kaymakam  meslek yaşamında,  halkına  önemli  bir hizmet sunabilmiş  bir bürokrat ın gururunu 
duyumsa yacakt ı yüreğind e. Müh endi s, Fıratın üzerind e bir köprü  yapmanın,  bir ilki denem­
enin, modern  teknolojiyi zorlamanın  onurunu  taşıyacak tı yaşam  boyu.  Ayrıca, kapkaranlı k bir 
tünele girdiğini  sandığ ı günlerd e, tünelin  ucunda  beliriv eren  bir ışık olmuştu  köprü,  ona. 
Yarın... 
yarın  pırıl pırıl ışılda yacak tı bu ışık, bin mumluk  ampuller  gibi. Vali,  yüreğinde yöre  insan­
ının çeyrek asırlık  hasre tini taşıyordu,  köprüyü  beklerken.  Sanki köprü çelikten yapılmış  bir 
nesne değil de canlı  bir varlık tı... Umut,  sevgi, iyims erlik  dolu  bir varlı k. Onu  seviyordu  Vali. 
Onun için çalışmı ş çabalamış,  gecelerini gündüzl erini  harcamış tı. 'Umut  Köprüsü'  adını takm­
ıştı ona.  Köprü ise, yılların  hasretiyle tutuşan  bir âşık gibi, sevd iğinin kollar ına atılma ya hazır, 
tutkulu  bir bekleyiş içind eydi. Bıraksal ar, halatlarından  kopara k, iskelenin  demirl erinden 
kayan  bir yıldız gibi akara k, karş ı kıyıya ulaşacakt ı. Son Gün  Köprü  karşı yakadak i narin 
ayağın üzerin e oturduğu  anda,  çılgınca  bir alkışla birlikte, bir uğul tu yayıldı  vadiy e. İnsanların 
neşeli haykırışları  davulların  üzerind e bir anda  patlaya n tokmaklar ın coşkusu,  zurnanın  bekl­