42
bakmadıkları delik, yoklamadıkları köşe bırakmadılar. Ara­
dıkları her ne idiyse bulamamış gibiydiler; bu da nedense on­
ları daha çok sinirlendirmişti.
“Her yeri arayın. Saklamışlar besbelli” diye emretti ko­
miser adamlarına. Sigaramn birini söndürüp birini yakıyor, 
küllerini yerlere silkiyordu.
“Affedersiniz... tam olarak neyi saklamışız acaba?” diye la­
fa girecek oldu Mensur, ailenin diğer fertlerinin dizilip bek­
letildikleri karşı köşeden. Seyrek saçlan kanşık, çizgili pija­
ması kırışıktı; ayaklarında pofuduk terlikler vardı.
“Bulduğumuzda bir tarafına sokanm, anlarsın” diye yanıt 
verdi komiser. “Sanki bilmiyor ne aradığımızı.”
Peri bu kelimelerin sertliği karşısında irkilerek babasının 
elini tuttu. Ama gözlerini abisinden ayırmıyordu. Umut’un 
yüzü kireç gibi bembeyazdı; onun için endişeleniyordu.
Polisler diğer yatak odalarının, banyonun, tuvaletin, hı­
yar turşularıyla biber kurularım sakladıkları kilerin altını 
üstüne getirdiler. Açılıp kapanan çekmecelerin, didiklenen 
kutuların, sağa sola atılan çatal bıçağın sesleri geliyordu 
mutfaktan. Her zaman dantel örtülü tertipli rafların oldu­
ğu yerde şimdi karışıklık hâkimdi. Bir saat, belki daha faz­
la zaman geçti. Dışarıda, semada incecik bir ışık çizgisi be­
lirdi, tıpkı bir bebeğin yeni patlayan dişi gibi yarıyordu kur­
şuni göğü.
“Peki ya çocuk?” diye sordu komiser. İzmaritini halının üs­
tüne atıp ayakkabısının topuğuyla söndürdü. “Oyuncakların 
arasına baktınız mı?”
Selma, gözlerini daha o gün temizlediği halıdan ayırma­
dan araya girdi. “Bir yanlışlık olmalı efendim. Mazbut bir ai­
leyiz biz. Allah’tan korkarız.”
Söylenenleri duymazdan gelerek, Peri’ye dönüp dik dik 
baktı adam. “Nerede senin eşyaların? Göster bize.”
Peri’nin gözleri büyüdü. Neden herkes onun oyuncaklany-