NURSEL DURUEL 
"Mezarlığın orası bataklıkmış." 
"Babası perdenin arkasına gizlenip mum ışığına bakı­
yormuş." 
"Kim demiş?" 
"Karısı. Karısı gözetliyormuş. Bir gece aniden giriver­
miş odaya." 
"Sonra?" 
"Kovmuş karısını. Ekmek yemiyormuş, su içmiyor­
muş, kimseyi görmüyormuş. Bir o mumun ışığı, hep ora­
ya bakıyormuş." 
"Biz de bakalım mı Zöhre?" 
"Ben korkarım." 
"Ben de. Ama bakalım. Öğretmen korkmuyor mu?" 
"O aşıkmış." 
"Aşık na�ıl olur?" 
"Bilmem." 
"Ağabeyine sor." 
"Sordum." 
"Ne dedi?" 
"Çocuklar sormaz, dedi. Üstelik kız başınla, dedi." 
"Öğretmen uyuyunca ağabeyin yakıyormuş mumlar ı." 
"Yalnız o değil. Marufların Ömer Ağabey de, Asmaz-
ların Salih Ağabey de ... " 
"Ya ... demek onlar da!" 
"Evet. Onlar da." 
"Öğretmen neye benziyor?" 
"Bıyığı var. Benzi sarı, çok sarı. Mezarda selvi kadar 
oluyormuş boyu. Giriftar'ın bahası korkuyormuş on­
dan." 
"Korkuyorsa neden çağırmış gizlice evine?" 
"Boynuna sarılmak için. Bir de ... yakma o ışığı, beni 
her gece yeniden dağlıyorsun, demiş. Bir de 'şerefim' de­
miş." 
42