Memedin dişleri kenetlenmişti. Açmaya uğraşıyor, çabalı­
yor, dişlerini bir türlü biribirinden koparamıyordu. Çok üzül­
düğünde hep böyle olurdu, huyuydu.
Memed şimdi artık çok uzaktan gelen konuşmalar duyu­
yordu.
"Yatıralım oğlanı."
"Vurulmuş mu?"
"Yarası yok."
"Ne olmuş buna?"
"Kim bilir..."
"Nereye saklayalım?"
"Burasım ararlar mı candarmalar?"
"Daha çocuk."
"Hiç de büyümemiş."
"Bu kanlar ne?"
"Kaya yırtmış, bir çahya takılmış... Kurşun yarası yok."
"İyice bak hele."
"Hiçbir yerinde bir yarası yok."
"Bu halde, nasıl bulmuş ola burayı?"
"Bizim evi nasıl bulmuş ola?"
"Bu halde?..
Sesler duyulmaz oldu. Memed sağmdan soluna birkaç kere 
döndü, inledi, bir şeyler söyler gibi yaptı, dişleri açılmadı. Bir 
süre sonra dişleri çözüldü. Sayıkladı. "Evran..." dedi. "Kara 
Hamza... Kel... Ne olacak?" dedi. "Ne, ne olacak? Kamer... Sey- 
ro..."
Sustu. Uyudu. Uykusu rahattı. Rahat soluk ahyordu.
İkindiye kadar uyudu. Sonra birden sıçradı, yanındaki tü­
feğini kaptı, sendeledi, bu sırada Süleyman onu yakaladı. Me­
med gözlerini açtı. Süleymam görünce gülümsedi, çözüldü, 
şaşkın şaşkın yanma yönüne bakındı. Süleymanın yaşlı karısı 
geldi, hiçbir şey olmamış gibi:
"Hoş gelmişsin yavru," dedi.
Memed ninni gibi yumuşak, tatlı sesi duyunca her şeyi an­
sıdı.
Süleyman:
"Eee, hoş gelmişsin koca oğlan! Biz de senin akima hiç dü­