-Salih Efendi, bu çocuklar yangından çıkmışlar. Yiye-
cekleri yok. Kıyafetlerini satacakl ar, dedi. 
Salih Efendi bize dikkatle baktıktan sonra: 
-Hırsızlık malı değil ya? 
Emine: 
-Hırsızlık değil... Görmüyor musun, kendi üstleri. 
Bunları alacaksın. Daha eskilerini giydireceksin. Üste para 
vereceksin. 
Bizi dükkanın arkasına götürdüler. Çoraplarımıza, po­
tinlerimize varıncaya kadar soydular. Arkamıza eski en­
tariler, pamukları çıkmış kirli hırkalar giydirdiler . Çıplak 
ayaklarımıza birer delik şıpıdık geçirdiler . Elimize yırtık 
pırtık, pis pis, sekiz on tane beşlik kağıt verdiler . Onların 
iki tanesini de Emine çekti aldı. Salih Efendi'nin gözü Mus­
tafacığın yeni pantolonuyla kaşmir paltosundaydı. Çocuk 
üşür diye onları satmadık efendim. Nuriye'yle ben o kıya­
fetle tamamıyla birer dilenci çocuğu olduk. Emine, "Haydi 
şimdi gidelim, beraber dilenelim" dedi. "Bizim paramız var, 
dilenmeyiz ... " dedik. Biz o parayı hiç bitmeyecek kadar çok 
sanıyorduk. Halbuki üç dört defa peynir ekmek yedik, bitti 
efendim. O akşam karanlık oldu. Emine bizi camide kuy­
tu, mahzen gibi bir yere götürdü: "Sesinizi çıkarmayınız. 
Hademeler duymasınlar . Sonra bizi kovarlar" dedi. Altı­
mızda kalın halı vardı. Ama üstümüzde yorganımız yoktu. 
Birbirimize sokulduk. Oraya sindik. Sabahleyin çok erken 
kaçtık. Artık paramız kalmamıştı. Dileniyorduk ama çok 
acemiydik. Yalvara yalvara dilenmesini bilmiyorduk efen­
dim. Yalnız avucumuzu açıp duruyorduk. Kimse yüzümüze 
bakmıyordu. Geçip gidiyorlardı. Bir gün yaşlıca, temiz pak, 
kibar hanımın biri önümde durdu. Nazik nazik yüzümü ok­
şaya okşaya yanındaki kadına: 
-Baksanıza kardeş. Ne güzel kız. Bir adam evladına 
benziyor . Yüzü kızararak dileniyor zavallıcağız. Daha yır­
tılmamış. (Bana hitap ederek) Kızım, seni yanıma evlatlık 
alsam gelir misin? dedi. 
Ben de: 
114