!arda ki son bir iki yılımızda hep ya yaramaz olduk­
ları için çocuklara, ya da vaktimi evime ayırmıyo­
rum diye bana kızgındı, onun bulunduğu odadan 
usuka çıkar, başka yere geçerdim, homurtusunu 
duymamak için. Ben de hiç farkına varmadan, için 
için yanan ve zamanı gelince patlamaya hazırlanan 
bir volkana dönüşmüşüm, meğer. 
Dokuzuncu evlilik yıldönümümüzdü, bir arka­
daşlarımıza yemeğe gitmek üzere hazırlanmıştık. 
Yine kaybettiği bir şeyi bulamadığı için kızgındı 
Atilla. Bağırıp çağırıyor du. Yatak odasının kapısı 
önünde duruyordum, birden, "Evlilik yıldönümü­
müzde bana bir hediye vermeye ne dersin?" diye 
soruverdim. 
"Bir hediyemiz eksikti," dedi, "ne istiyorsun, 
söyle bakal ım." 
"Özgür lüğümü istiyorum. Boşa beni." 
Bulunduğu yerden bana doğru yürüdü, önüm­
de durdu, bir şey söyleyecek zannetti m. Bir anda 
suratıma şimşek hızıyla bir tokat indi. Sendeleyip 
kapıya yaslandım. Yanağımdan ateşler çıkıyordu 
ama yüreğimdeki ateş çok daha güçlüydü. O güçle 
dayandım, ağlamadım. Hiçbir şey söylemede n, gi­
dip beş parmağının izi kalmış yüzüme soğuk su 
çarptım, kuruladım, pudra sürdüm, saçlarımı tara­
dım, hiç konuşmadan çıktık evden, gideceği miz 
yere o kıpkırm ızı, ateş gibi yanan yanağımla gittik. 
Kimseye bir şey belli etmemeye çalıştık. 
127