Geleceksin ! Gel! Hiç değil bir kez gerçekten inan­
mış olduğumu kesin olarak bilmek için ... Gel!.. 
il. ERKEK : Gerçekten inanmamış olduğunu görmek için! (Bı� 
çağı masaya bırakır. Üstündekini çıkarır.) 
1. ERKEK : Gerçekten kahraman olduğum bir yan var ama! 
Yok mu? Var. İyice biliyorum ki var! (II. Erkek usul 
usul herhangi bir pantolonla bir gömlek giyer. Aynı pan­
tolonla aynı gömlekten birer de ötekinin önüne fırlatır. l. 
Erkek kapıyı kapatır. Sessizce döner.) Yalnızlığımı ya­
şamak. İşte en gerçek kahramanlığın bu. (Bunu bil­
mek onu rahatlatmıştır. O da ağır ağır soyunur. Panto­
lonla gömleği. giyer. Dışarda gün ağarmaktadır. Uğultu­
lar duyulur. I. Erkek pencerenin biraz gerisinde durur. 
Öteki bıçağı alır, gelir. Onun ardında durur.) İçlerin­
den hiçbiri bu geceyi yaşamadı. Kahraman olmaya 
özenirken neyin ne olduğun hiç bilmeyecekler ... 
il. ERKEK: Neden öfkelisin? 
1. ERKEK : Dinle ... Sesleri işitiyor musun? Sanırım alan iyice 
doldu. Gün ağardı ... Şimdi hepsi orda ... Başları yu-
karda ... Binlerce göz buraya dikilmiş ... Bıçağın şu-
raya saplanmasını bekliyor ... 
il. ERKEK : Camı açmam ve dışarı çıkmam gerek. (Camlı kapıya 
yaklaşır, açar. Fakat dışarı çıkmaz. Uğultular ve aydın­
lık artar. Il. Erkek onun arkasında, alçak sesle) Bütün 
yüzlere tek tek bakıyorsun. Kimse ne denli kork­
makta olduğunu anlamıyor ... Birçok kimse de, iler­
de bu bakışların ne denli korkusuz olduğunu tari­
he yazmayı düşünüyor. 
1. ERKEK : Bütün bildiğim, korkumu göstermemek. 
II. ERKEK : (Aynı şekilde) Buna göre eğitilmiş olmanın sonucu ... 
Ve iyi başarıyorsun bu işi. (1. Erkek aşağıya, kalabalı­
ğa gülümser. Eliyle, koluyla selamlar gönderir.) Korku­
yu kimse anlamıyor. 
1. ERKEK : (Hep gülümseyerek, elleriyle kollarıyla selamlar gönde­
rerek mırıldanır.) Son bir çözüm mutlak olacak ... 
Şimdi o ... 
109