4 5
Aşağıdan, Anavarza kalesinin altındaki yoldan uzun bir 
göç yolu tozutarak geliyordu. Köylüler, Koca Osman, Ferhat 
Hoca umuda kapıldılar. Bu gelenler köyü bırakıp gidenler ol­
masınlar? Kuşluğa kadar merakla beklediler. Kuşluklaym köye 
doludizgin bir atlı girdi. Bu bir delikanlıydı, adı da Çekirge Sül- 
lüydü. Bindiği at çıplaktı, yularsız, bellemesiz.
"Canımıza tak dedi gurbetlik," diye başladı. "Onun da kö­
ye geldiğini duyunca yıktık evleri, torlandık toparlandık düş­
tük yollara. Elle gelen düğün bayram. Dedik ki, köylümüz 
ölürse biz de beraber. Aç kalırsa, biz de beraber. Evlerimiz, har­
manlarımız beraber yansın."
Öğleye doğru da göçün ucu köye girdi. Gelenler çok mah­
cuptular, kimseciklerin yüzüne bakamıyor, konuşmuyorlardı. 
Halbuki köylü gelenleri büyük bir coşkunlukla karşılamıştı.
Herkes yükünü götürdü kendi evinin önüne çözdü. İkindi­
ye kadar köylülerin de yardımıyla herkes evine yerleşti. Akşam 
yemeğini ulu dutun altına çulları serip hep birlikte yediler. Her 
ev bir çeşit yemek yapıp dutun altına taşımıştı.
"Çok çektik," diyorlardı.
"Allah kimsenin başına vermesin gurbetliği."
"Gurbetlik dersen de ölümden beter."
"Bir yer ki aman Allah..."
"Cennet olsa da yaramaz."
"Cenneti istemem, bana ana baba yurdumu verin."
"Çok çektik ki, ne çektik."
378