yakındaki arkadaşın uzaktaki kardeşten iyidir."
Sonra da kendine El- jarah seb'ale eyyam vel hıızıı tûlül ömf dive 
hatırlattı.
* Sevinç yedi gün sürer, hüzün bir ömür boyu.
204
Kış
Sabah saat ll:30'da, kırk iki yıldır olduğundan çok daha yaşlı gösteren 
ve son altı yıldır Sultanahmet Camii önünde güvercinler için darı 
satan, bir deri bir kemik, sırtı kambur, dişleri eksik bir kadın, 
aniden havalanan bir güvercin sürüsünün kapladığı semaya bakmak için 
kemikli, kınşık elini kaldırıp gözlerine siper etti. Art arda "cık!", 
"cık!", "cık!" benzeri kınama sesleri çıkararak hoşnutsuzlukla başını 
salladı. Kırışık yüzü hiçbir ipucu vermediğinden bu s esin üç muhtemel 
hedeften hangisine yöneltildiğini kestirmek zordu. Belki güneşti 
kınadığı, ışıltısının bu kadar kolay parçalanmasına izin verdiği için. 
Belki güvercinlerdi, yok yere ortalığı velveleye verdikleri için. Belki 
de asırlık caminin kapısından öfkeye bulanmış sloganlarla dışarı 
dökülüp güvercinleri bulutsuz gökyüzüne kovalayan, böylece dingin kış 
güneşini huzursuz ışınlara bölmelerine neden olan genç protestoculardı 
kınadığı. Dunıma göre her birinde başka bir manaya bürünebilirdi "cık!" 
Ve buna b inaen kadının hangi meşrepten bir güvercin yemcisi olduğu 
anlaşılabilirdi.
Cık-cıkladığı şey yukarıdaki güneşse semavi bir ricada bulunuyor, belki 
Tanrı'dan çatısız gökyüzünden aşağı bakıp, onu içinde bıraktığı kaosu 
görmesini rica ediyor olabilirdi.
Yok eğer kınadığı şey güvercinlerse belki dünyevi işlerle, mesela bu 
sene kaç güvercinin öleceği, dan fiyatının artıp atmayacağı ya da bu 
kıt gelirle nasıl yaşayacağı türünden meselelerle daha meşgul 
olabilirdi.
Öte yandan o "cık!" sesini ateş püsküren kitleye yöneltmişse, belki 
İslamcı protestoculan kendince protesto eden laik bir yem sa -tıcısıydı 
kadın.
205
Belki de anık bunları düşünmek için çok geçti. Çünkü saat çoktan 11:35 
olmuş ve "cık! cık!"lar boğulmuştu, bağrış çağrış ve sloganların 
tantanası, yaklaşan  polis kuvvetlerinin düzenli ayak sesleri, polis 
otobüslerinin arkasında sıkışan trafikte kalmış arabaların kornaları, 
göstericilere, gelip geçenlere, turistlere, polislere ya da kimi 
bulurlarsa ona su, sahlep, nohutlu pilav, kehribar teşbih satan seyyar 
satıcıların kısık sesleri arasında. Bir deri bir kemik, kambur sırtlı, 
eksik dişli güvercin yemcisinin üçüncü "cık!"ını bastıran hengame buydu 
işte. O tarrakada ister semavi ister dünyevi hiçbir kulak, hatta kendi 
kulakları bile işitemezdi bu sesi.
ll:36'da  siyah miğferinin altında gözleri kıpır kıpır, öfkelendiğinde 
yanakları kızaran, çok öfkelendiğinde çok kızaran adaleli bir polis 
elindeki copla havada bir daire çizdi ve bu daire sahneye girmesini 
sağlayacak bir kapıymış gibi içinden geçip kalabalığa doğr u yürümeye 
başladı. İşte tam o anda kitlenin önünde, birbirlerine şaşılası raddede 
benzeyen, iki farklı adamdan ziyade aynı adamın kopyalarını andıran iki 
sarımtırak sakallı gösterici yeni bir slogan başlatarak arkadakileri de 
ikinci turda kendilerine katılmaya teşvik ettiler. Gene aynı anda 
nihayet elde ettiği aydınlık ve netlik ayarından memnun olan cevval bir 
Reuters fotomuhabiri makinesini odaklayıp fotoğraf çekmeye başladı. 
Bunu takip eden on beş karede yakaladıkları şunlardı: Siyah miğferli, 
siyah kal kanlı, gözleri kıpır kıpır, adaleli bir polis iki göstericiye 
arkadan yaklaşıyor / polisin copu havada bir daire çiziyor / arkadaki 
polisin hiç mi hiç farkında olmayan iki gösterici sloganlar atıyor /