Ferhat Hoca:
"Görmelere seza," diye dalgın onun sözlerini yineledi.
Ertesi gün Sarıçama vardılar. Köylüler kepir taşlı bir kes­
meliğe yerleşmişler, kırık dökük birkaç huğ, birkaç küçük top­
rak dam yapmışlardı kendilerine. Bir bölüğü eski kıl çadırlarda, 
bir bölüğü derme çatma alaçıklarda oturuyorlardı. Köylüler on­
ları çok iyi karşıladılar. Üstleri başlan dökülüyordu. Hepsi za­
yıflamış, bir deri bir kemik kalmıştı. Çocuklann hemen hepsi 
sıtmalıydı.
Koca Osman eski köylülerini bu halde görünce çok duygu­
landı, gözyaşlannı tutamadı. Ferhat Hoca da bozuldu.
Azıcık kendine gelen Koca Osman tepeden inme girdi söze:
"Sizin bu kötü halinizi duyup ve de yüreğim ağzıma gelip, 
yanıma da Ferhat Hocamızı alıp, Allahın bu güzel adamıyla bir 
olaraktan sizi almaya, alıp da köyümüze götürmeye geldim."
Bir süre kimseden çıt çıkmadı. Sonra Abdurrahman konuştu:
"Evimiz yanmadı mı ki evimize gidelim? Tarlalarımız sü­
rülmedi mi ki, kızlarımız kaçmlmadı mı ki, hayvanlarımız ke­
silmedi mi ki, insanlarımız öldürülmedi mi ki... O köyde oturu­
lacak hal mi kaldı ki köyümüze bizi alıp götüreceksin Koca Os­
man? Ali Safa mı öldü, yoksa bize kardaş mı dedi? Hükümet 
bizden yana mı geçti, İnce Memed mi çıktı ortaya yeniden? Ne 
değişti de köye götüreceksin bizi?"
Koca Osman İnce Memed sözünü duyunca sevindi, umuda 
düştü ama, aaah, söyleyemezdi ki, aaah!.. Ferhat Hocayla göz 
göze geldiler bu an, anlamlı bakıştılar. Koca Osmanın gene içi 
kaynadı, söylesem mi?
Sözü aldı, uzun uzun konuştu. Yalvardı, tehdit etti, gürle­
di, öğüt verdi, okşadı, karanlık duvarını delen ışığı anlattı, dön­
dürüp çevirip birkaç kere ayrı ayrı söyledi. Sonra ak kuşu da 
ballandıra ballandıra söyledi. Başka meseller bulup hepsini de 
söyledi.
Sonra sözü Ferhat Hoca aldı, o da söyledi. Çavuşun köyde 
vurulduğunu, bir daha artık karakola gelemeyeceğini söyledi. 
Daha bir sürü meseller çıkardı ortaya. Ferhat Hocanın mevlut 
okumaya alışmış sesi çok dokunaklıydı. Hocayı dinleyenlerin 
gözleri doluyordu. Hoca güzel sesiyle Kurandan Arapça ayet­