evi, sırf penceresinden mehtap gözüküyor diye ki­
ralamıştım da deli demişlerdi bana arkadaşlarım. 
Oysa şafak da aydede kadar güzelmiş meğer! Muh­
teşemmiş! Kalan zamanımın hiçbir şafağını kaçır­
mak istemiyoru m. Şafak sayıyorum kısacası, terhise 
az kaldı. 
Dün yine şafağa yakın, yattığım yerden perdeyi 
aralayıp gökyüzünü izlemeye başlamıştım ki bir ara 
içim geçmiş. Merdivendeki ayak sesleriyle uyan­
dun. Gökşin gelmiş erkenden. Şaşırdım. Geceleri 
yatmak bilmediği için erken kalkamaz çünkü o. Ba­
zı günler on bire kadar yatakta kaldığı olur. Oda­
mın kapısında elinde bir torba, bir de mis gibi ko­
kan, firından yeni çıkmış bir ekmekle dikiliyordu. 
"Hayrola," dedim, "sen de mi beni rüyanda 
gördün yoksa?" 
"Biri seni rüyasında mı görmüş?" diye sordu. 
"Halime görmüş, kalkmış Tunceli'den buralara 
kadar gelmiş." 
"Halime hangisiy di, üvey oğullarından sürekli 
dayak yiyen kadın mı?" 
"O Yeter'di. Hani bacağını donmuş diye kese­
ceklerdi de, ben muayene sırasında ellerken bir sı­
caklık hissetmişti m, kurtarmıştık bacağı. Ne bakı­
yorsun öyle, hatırlamadın mı?" 
"Ay Türkan, o kadar çok hastan var ki senin, 
hangi birini hatırlayayım, Allahaşk ına! Rüyasında 
seni nasıl görmüş, sen bana onu söyle." 
11