194 bir hayat kuramazdım, istasyon dışındaki dünya ile iliş kilerimiz de gittik çe 
kendiliğinden azalıyordu. Gazetelerin pahalanması ve artık trenden başka araçlarla 
taşınması yü zünden önce güncel olaylarla ilişiğimizi kestik. Sonra yeni demiryolu 
hattı açıldı ve ekspres haftada bir gün uğramaya başladı. Bu benim de işime 
geliyordu. Artık bir çırpıda biten ve beni telaşla peşinden koşturan kısa hikâyeler 
yazmak is temiyordum.  
 Bütün gün odamdan çıkmadan yazıyordum. Yalnız biti şikteki kunduracının 
gürültüsü aklımı karıştırıyordu. Çün kü artık genç Yahudi yoktu; bir süre önce 
ölmüştü. Aslında ben yanıma genç kadının taşınmasını istiyordum. Ne var ki 
istasyon şefi, ben daha bu isteğimi belirtmeye fırsat bulama dan bir gün - bir süre 
önce - kunduracıyla göründü. Adam da hemen yerleşti. Bu dağ başında onun işi de 
bizimkinden iyi sayılmazdı. Kunduracıya genç kadının kulübesine geç mesini teklif 
etmeyi düşünüyordum. Bu düşüncem de sanı yorum çok uzun sürmüştü. Çünkü bir 
gün onun kulübesine gittiğim zaman, yani ona bu teklifimi bildirmek için... Neyse 
biraz aklım karıştı. Fakat şöyle olmuştu: Yani genç kadın bir süre önce gitmişti. 
Evet kulübesi boştu. Benim uzun hikâ yelerimden birini yeni bitirdiğim ve 
uyuyakaldığım bir ge ce, trene binip gitmişti. O günlerde kafam daha da karışıktı. 
Bu uzun hikâyelerim nedense hiç satmıyordu. Ben de hafta da bir satış yaptığım için 
galiba biraz fazla istiyordum. Hikâyelerin de açık ve seçik olduğu söylenemezdi. 
Günlerimi ya rı aç yan tok geçiriyordum. Bir gün - yani bir süre sonra - bir yolcu 
daha önce - bir süre önce-  kendisine satmış olduğum hikâye hakkında ağ ır 
eleştirilerde bulundu. Sayfa numara lan da karışıktı. Ben de ona bir haftadır aç 
olduğumu söyledim. Hayır söylemedim. Bunu başka bir yolcuya - bir sü re sonra-  
söyledim. Bir süre önceki yolcuya her şeyi bilerek yaptığımı anlatmaya çalıştım. 
Birçok şeyi unutuyordum. Fa kat eleştiriler konusunda hassastım. Böyle 
zamanlarda, bir de çok endişelendiğim zamanlarda eski canlılığımı buluyor dum. 
Sonra kaybediyordum - bir süre sonra, istasyon şefi beni atacağını, artık bir işe 
yaramadığımı söylediği zaman lar end işeleniyordum mesela. Oysa, pek alıcı 
bulamamakla birlikte, daha iyi hikâyeler yazdığımı sanıyordum. Kundura tamircisi 
de dünyada olup bitenler hakkında bir şeyler an latıyordu. Bunla rın neler olduğunu 
şimdi tam olarak hatır ladığımı sanmıyorum. Fakat ka rışık ve akıl erdiremediğim 
bir dünyayı anlatıyordu tamirci. Ona okumaya çalıştığım hikâyelerimi de 
dinlemiyordu. Oysa ben onla rın gittikçe ifa de edilmesi güç bir açıdan gittikçe daha 
büyük değer taşıdı ğını seziyordum. Bunu tamirciye anlatamıyordum. Çünkü 
gitmişti, beni yalnız bırakmıştı. Son konuşmamızdan sonra - bir süre sonra tabii - 
istasyondan ay rılmıştı.