"O bunad ı." 
"0, eskiden olsa hiç böyle konuşur muydu ... " 
"İnce Memed ölmedi diye dualar okur muydu ... " 
"0, İnce Memedi yakalar, elini kolunu bağlar, Yüzbaşısına 
teslim ederdi." 
"O böyle beli bükülmüş bir adam mıydı ki, o bir diz çöker­
di, mavzerini şöyle doğrulturdu göğe, bir kartal havadan ten­
ger menger yere düşerdi ." 
"Kusuruna kalma Sarı Çavuşun Yüzbaşım ... " 
"O İnce Memedi hiç görm edi. Görse bile tanımaz ki ... " 
San Çavuşun kalabalığın arasından daha sesi geliyor, ama 
söyledikleri anlaşılmıyordu . 
"Susturun şu bunağı," diye bağırdı Yüzbaşı. 
San Çavuşun sesi bir daha duyuldu, kolunu ötedeki ata 
doğru uzattı: 
"İşte İnce Memed orada düdüğüm, yiğit isen onu vursa na. 
Bak, aslanlar gibi, gün parçası gibi orada yıldırdayıp duruyor, 
vurabilirsen vursana onu." 
Bundan sonra da sustu ruldu. 
Bozulmuş, ikirciklenmiş Yüzbaşı gülümserneye çalışarak 
boyuunu kıvınp duruyo rdu. 
"Şimdi söyleyin bakalım bana, İnce Memed hangisi?" 
Köylüler arasında bir tartışma çıktı, biribirierine düştüler. 
Uzun bir süre aralarında tartıştılar. Sonunda ortaya mavi dola­
malı, kapı gibi, iri bir yaşlı kadın atıldı. 
"Ne biribirinize düştünüz bre ulan köylüler ... " Eşkıyalann 
başında teker teker duruyo r: "Bre ulan köylüler şu adam İnce 
Memed olabilir mi, bakınsana şuna, boynu armut çöpü gibi in­
ce, bir gözü de yılık, kıvrılmış yatar, bacaklarını da karnma çek­
miş." 
"Olamaz," dediler köylüler. 
öteki eşkıyanın başucuna vardı. Bu uzun yüzlü, sarı sakallı 
birisiydi. Kurşun kafatasını almış götürmüş, beyni görünüyordu. 
"Ya bu, ya bu sarı çıyan, böyle bir İnce Memed gördünüz 
mü siz hiç?" 
"Görmedik," dedi on beş, yirmi köylü hep birden. "Böyle 
bir İnce Memed olamaz ." 
116