uçurtma... A ğırlığından kurtulup yükseliverdi havada. Öz - 
gürlük ne güzel şeymiş, hayret! Nas ıl da hafif, latif, uçsuz bu- 
caksız... Bir mekâna, bir adrese, bir bedene hapsolmamak 
nasıl bir lütufmu ş meğer... 
Başladım semada yüzmeye. İster kuzeye giderim, ister gü- 
neye. Huzurlu bir bo şluğa fırlatılmıştım, ne direnmeye sebep 
vardı, ne gücenmeye. Süzülüyordum öylece. Gayret bile gös- 
termeme gerek yoktu. Sonsuzlu ğu yutmuş, sonsuzluk olmu ş- 
tum. Pencereden ç ıktı uçurtma, ba şladı yükselmeye. Yeni 
  
272 
  
273 
  
 
  
harman edilmi ş burçak tarlalar ının üzerinden geçtim, köylü 
kızların mırıldandığı türküleri i şittim, gün geceye dönünce 
peri ışıkları gibi yan ıp sönen ate şböceklerine gülümsedim. 
Hızla düşüyordum bir yerlere ama a şağı doğru değil, yukar ı- 
ya doğru, dipsiz gökyüzüne çekilircesine... 
Ölüm buysa e ğer, korkacak bir şey yokmu ş. Dert tasa, en- 
dişe evham kalkt ı üstümden. Arz ın arşla kucakla ştığı sihirli 
bir kesi şme noktas ındaydım; hiçbir şey ürkütemezdi beni. Ve 
birden bir hakikatin fark ına vardım. Ben bunca zaman s ırf 
hünsa patrondan yahut o insan azman ı Çakal Kafa'dan kork- 
tuğum için bu kerhaneden ayr ılamamıştım. Kaçarsam beni 
bulurlar; yakalar, yaralar yahut öldürürler korkusuyla sene- 
lerdir köle gibi vücudumu satarak emirlerinde çal ışmıştım. 
Şimdiyse Hak bana ruhumun uçurtma gibi süzülebilece ğini 
göstererek korkmamay ı öğretiyordu. Bir Baybars belas ı yol- 
layarak bin Baybars'la ba ş etmenin yolunu gösteriyordu. 
Ürküp çekinmenin, p ısıp tırsmanm, koca bir ömrü tav şan 
gibi kovukta saklanarak geçirmenin ve bunun ad ına "ne yapa- 
lım, kaderim böyleymi ş" demenin anlam ı yoktu. Ben, Çöl Gü- 
lü, sağ kalırsam şayet, gidecektim buralardan. Hem de arka- 
ma bile bakmadan. Evet, Tebrizli Şems hakl ıydı. Pislik ve kir, 
cenabet ve cerahat... ad ına ne dersen de, yaln ızca içte olurdu. 
içimizde. Geri kalan her şey suyla y ıkanır, yuğulurdu. 
Gözlerimi kapad ım. Bir ba şka, bir öte Ben dü şledim. Te- 
mizdi, berrakt ı, tövbekard ı, tövbesinde sebatkârd ı o öteki hâ- 
lim; benden daha genç, daha cesur ve güzeldi. Hem iyimser 
ve samimi, hem at ılgan ve dirayetliydi, kerhaneden ç ıkıp 
yepyeni bir hayata ba şlarken. Ter ü taze, ışıl ışıl, inanç ve 
umut doluydu. Öyle inand ırıcıydı ki, hayali bile o kadar tat- 
lıydı ki, gülümsemeden edemedim. 
"Ne demeye s ırıtıyorsun lan?" 
Bir tekme daha indirdi Baybars. İki büklüm oldum ac ıdan. 
Gene gülümsedim. 
  
"Ulan hasta m ısın lanet kar ı! Ne sırıtıyorsun dedim? Bana 
mı gülüyorsun yoksa?" diye pe ş peşe sorular ve küfürler ya ğ- 
dırdı Baybars. 
"Sana gülmüyorum" dedim zorlukla konu şabildiğimde. 
"Beni ölüm korkusundan kurtard ın. Sayende nihayet bu ker- 
haneden kurtulaca ğım. Teşekkür ederim..." 
Ve işte o zaman Baybars yuvalar ından fırlamış gözlerle 
dehşet içinde bana bakt ı. Bir an öyle kalakald ı. "Kafay ı yemiş 
karı..." diye m ırıldandı. Gulyabani görmü ş gibi geri geri yürü- 
dü. Titreyen ellerle kap ıyı açtı ve beni öylece yerde b ırakarak, 
esrar çubu ğunu, kesesini ve k ıyafetlerini unutarak âdeta ka-