501 "Gözlükleri, yakışsın di ye takm ıyorum," dedi Füsun. "Arada bir  
babam ı hat ırlay ınca gözlerim sulan ıyor. Kimse görsün istemi yorum.  
Papatya'y ı da k ıskanmad ığım ı anlad ın değil mi?" 
"Anlad ım." 
"Ama onu takdir ediyorum,"  diye devam etti. "Kafasına bir ş ey 
koydu, filmlerdeki Amerikal ılar gibi ısrar etti, ba şard ı. Ben, Papat ya
gibi sinema o yuncusu olamad ığım için de ğil, onun gibi ha yatta ısrar
etmediğim için üzülüyor, kendimi suçluyorum." 
"Ben dokuz y ıldır ısrar ediyorum, ama ısrar ile her şey olmuyor." 
"Olabilir," diye so ğukkanl ılıkla cevap verdi. "Annemle ko-
nuşmuş sun. Ş imdi biz konuş alım." 
Sigaras ını kararl ı bir hareketle ç ıkard ı. Çakma ğımla si garas ını 
yakarken gözlerinin içine bakt ım ve onu ne kadar çok sevdi ğimi, art ık 
kötü günlerin bitti ğini, kaybedilen bütün vakitlere ra ğmen önümüzde  
büyük bir mutluluk oldu ğunu, küçük pastanede kimse du ymas ın di ye 
fısıldayarak bir kere daha söyledim. 
"Ben de öyle dü şünüyorum," dedi dikkatli, ölçülü bir havayla.  
Gergin hareketlerinden, yüzünün hiç de doğ al olmayan ifadesinden  
içinde f ırtınaların koptu ğunu, ama bütün gücünü kullanarak onlar ı 
bast ırd ığını sezdim. Her şey düzgün olsun di ye iradesini kararl ılıkla 
kulland ığı için onu daha da çok sevi yor, içindeki f ırtınalar ın 
şiddetinden de korkuyordum. 
"Feridun'dan resmen bo şand ıktan sonra bütün arkadaş lar ınla,  
ailenle, herkesle görü şmek, ahbap olmak isterim," dedi, ileride ne  
yapacağını kararl ılıkla anlatan s ınıf birincisi bir ö ğrenci edas ıyla. 
"Acelem yok. Yava ş yavaş... Feridun'dan bo şand ıktan sonra, tabii önce  
annenin bize gelip beni istemesi laz ım. Annenle annem güzel anla şırlar.  
Ama önce annenin anneme telefon edip babam ın cenazesine  
gelemedi ği için bir gönlünü alması laz ım." 
"Çok rahats ızd ı." 
"Tabii, biliyorum."