Biri yemek döktü ve birinin üstüne döküldü. Ben Kaya’yım,
Kaya da Mehmet’tir. T urgut, Kaya, Mehmet, bir arada ol-duktan sonra... bir görüntünün üç aynada yansıması gibibir olay . Mehmet’in karısı, bana T urgut diyeceğine Kaya de-di. Ağzından öyle çıktı. İsimler, birbirinden farklı yaratıkla-rı ayırt etmek içindir; bizleri değil. Biz aynı türün örnekleri-yiz. Kayamehmetturgutgillerdeniz. Yaa! Ön ayaklarımızlayemek yeriz, duyargalarımız başımızın iki tarafındadır, arkaayaklarımızla yürürüz. İkideliklilerin gecelerinihepbirlikte-geçirengiller familyasındanız. Dişilerimiz yuvayı yapar, er-keklerimiz yiyecek taşır, leylekler de yavrularımızı getirir.Yazın da göçmen kuşlar gibi sayfiyeye taşınırız. Yalnız başı-mızda ve oramızda kıl vardır.
Zaman, baş döndürücü bir hızla geçiyor. Ayakta durması-
nı bilmeyenleri yıkıyordu. Onlar, bir bakıma birbirlerine tu-tunduklarından, düşmediler, T urgut’un neler yapabilirdim,dediği süreler geçti. Patron yolculuğa çıktı: T urgut hiçbirşey yapmadı. Huzur bozucu hayaller, yavaş yavaş silinmeyebaşladı; isimler unutuldu. Süleyman Kargı’nın, Metin’in gö-rüntüleri kaybolur gibi oldu. Bir gün, Süleyman Kargı’nınadını, saatlerce uğraştığı halde hatırlayamadı. Yüzünün biçi-miyse çoktan hatırından çıkmıştı. Belirsiz bir rahatsızlıkduygusu içinde yüzdüğünü seziyordu: silik bir huzursuz-luk. Bazen, bir filmi seyrederken, gazetede bir havadisiokurken, birden ürperiyor, gözleri dalıyordu. Daha çok,üzücü bir haber, acınacak bir insan gördüğü zaman bu duy-gular canlanıyordu. Sonra, sarsılan hafıza düzeliyor, yumu-şak ve tek düzenli görüntülerle beslenerek sakinleşiyordu.Patron gene yolculuğa çıktı: T urgut aynı düzeni gene yaşadı.Patron döndü: gevşek bir vicdan azabıyla geçen günlere acı-dı. Sivri köşelerin yontulduğu, insanın hiçbir yerini acıtma-yan bir yaşantıydı bu. Direksiyon kursunu bitirdi: bir kere-de ehliyeti aldı. Nermin gibi altı kere imtihana girerek değil.
331