na vardı. Bu sefer at başını iyice kaldırdı, ona bakh, gözleri gü­
lüyordu . Memed, buna sevindi. Öteki eşkıyalar da Memedden 
sonra, başta Ferhat Hoca atı ziyaret ettiler. 
Bütün köylüler onları köyün dışına kadar uğiırladılar. 
Cafer Dede: 
"İnce Memed, aslanım," diye ona sarıldı, "yolun açık ol­
sun. Kırklar, Yediler, pir ler, eli çatal kılıçlı Ali seninle olsun. Ah-' 
nı da hiç merak etme, ölene kadar yanımızda kalacak, ona gö­
zümüz gibi bakacağız, gözün, onun için arkada kalmasın. O, 
pirlerin bize bir armağanıd ır. Bizim yanımızda Alinin Düldülü 
neyse, senin ahn da odur." 
Yola düştüler. Bu sefer İnce Memed başı çekiyordu . Az son­
ra Hoca ona ulaşh, yan yana yürümeye başladı lar. 
"Hocam bu köy, başka bir köy ... Üstleri başları da yepyeni, 
evleri de tertemiz. Bizim öteki köylere hiç benzemiyorlar. Bak­
hm topraklan da o kadar çok değil ." 
"Bunlar ustadırlar." dedi Hoca. "Baba İshaktan bu yana 
ağaç işlerler. Bunlar öyle hünerlidirler ki ağaçtan adam yapar­
lar da konuşturudar bile." 
Kasım: 
"Ben bunların ağaçtan insan, geyik, doludizgin giden at, 
tek boynuzlu gergedan, gökte uçan tuma yaptıklarını kendi 
gözlerimle gördüm," diye söze kanşh. 
"Kasım haklı," dedi Ferhat Hoca. "Bunl ar, çok da güzel, 
nakışlı, sedef, alhn, gümüş kakma beşikler yaparlar. Padişahla­
rın, Beylerin çocukları bunların beşiklerin de uyur. Öyle beşikler 
yaparlar ki her birisine paha biçilmez. Sonra, bu dağların en 
güzel balını da bunlar çıkarırlar. Büyük konakların, oya gibi iş­
lenmiş tahta işleri de bunlarındır. Camiierin milıraplan da bun­
ların hüneridir. Senin at ahmak mı yoksa, gitsin de bu köye ko­
nuk olsun !" 
Memedin sevincine diyecek yoktu. İçi pır pır ediyor du. Bir 
de ikide birde, bükük kuğu boynuyla gelip Seyran karşısında 
durmasa ... Meraktan deli oluyor , derdini de, başta Hoca, hiç 
kimseye söyleyemiyor du. Hocaya da deli oluyor , böyle de bir 
adam olur muymuş, o günden beri bir kereden başka Seyranı 
sormadı, diye içinden boyuna geçiriyor du. Hoca her kendine 
363