"Satmıyorum, kendim için yetiştiriyorum, sana rahatça vere­
bileceğim kadar var elimde." 
Kabul ettim, ertesi gün getirmesi üzerine anlaştık. Odama 
doğru yavaşça yürümeye başlamıştık, tartışma seansına çok geç 
kalmıştım, konuşmamız da doğal sonucuna ulaşmış gibiydi. Bir 
bakıma Tony tuzağıma düşmüştü, kendisiyle sırf marihuana yü­
zünden ilgilendiğimi sanıyordu ve aslında böylesi çok daha gü­
venliydi. 
"Kolyemi görmedin." 
Biri kırmızı, öteki beyaz sicimlere geçirilmiş, birbirinin eşi, 
iki deniz kabuğunu gösteriyordu. 
"Gö rdüm. Çok güzel." 
"Bunlar çok ender bulunur. Ben çıkardım." 
Uzun, yaralı parmaklarıyla usulcacık okşadı kabukları, gözle­
ri gurur ve şefkat doluydu. Odamın önündeydik. 
"Tamam, yarın getiririm. Burada olacaksın, değil mi?" 
Ansızın korkuya kapıldım. Kurallarım bile bilmediğim, çok 
tehlikeli bir oyuna katılıyordum sanki. Bütün bunlar çok anlam­
sızdı ya da ulaşamayacağım kadar derin bir anlam içeriyordu. 
"Bak, niye bunu illa ki vermek istiyorsun, anlamıyorum. Bi­
risi bana bir şey vermek istediğinde kuşkuya kapılırım." 
Biraz bıkkınlık, biraz acımayla süzdü beni, söylediğime piş­
man olmuştum. Zekamı kanıtlamak için söylediğim nice laf gi­
bi gereksiz ve boştu, ruhun kendisinden gelmediği için de ya­
paydı. 
"İnsanlara hiç güvenmiyorsun, değil mi? Sana bunu vermek 
istiyorum çünkü arkadaşlarıma verebileceğim kadar var bende. 
Bana, satıp satmadığımı sormuştun ?" 
Bir çocukla konuşur gibiydi. 
"Evet." 
"Sana sattığımı söyleyebilirdim, değil mi? O zaman benden 
satın alacaktın." 
Sesimi çıkarmıyordum, haklıydı. 
26