du. Ah, alnıının kara yazıları! Bu karı acaba beni nerelere 
götürüyordu? Benim ona sorduğum sorulara cevap yerine 
Ayşe Hanım hafiften, "Açıl dağlar açıl, yari göreyim" naka­
ratlı bir şarkı tutturdu. O söylüyor, ben gözyaşlarıını kalbi­
me içirerek sessizce ağlıyordum. 
Hayvan yoruluyor , arada bir dinleniyorduk. Uzaktan de­
nizleri, hayırları gördükçe bütün bütün garipseyerek artık 
kendimi tutamaz oldum. Ayşe Hanım hiddetlendi: 
-Ah bebeciğim, emziğini mi istiyorsun? Koskoca kadın 
böyle hüngür hüngür ağlamaya utanmıyor musun? Merha­
metten maraz hasıl olur derler ya çok doğru bir lakırdıymış. 
Artık bir kere yola çıktık. Ağiasan da gideceğiz, bayılsan da 
gideceğiz. Ben bu kadar masraf ettim, geri dönmek olmaz. 
Bu paraları kimden alacağım? Bari sus da arahacıyı kendine 
güldürme ... diye azarladı. 
O çölde ağlamak, sızlamak ne para eder! Bir etrafıma 
bakındım. Tamamıyla bu kadının eline, insafına kalmış ol­
duğumu anladım. Arkamızdan İstanbul, Üsküdar kaybol­
muştu. 
Bir müddet daha gittik. Uzaktan bir köy göründü. Ken­
dimi hemen arabadan atıp o tarafa kaçmak istedim. Bu tela­
şımı gören Ayşe Hanım, alaycı bir gülüşle: 
-Muhsine, deliliği bırak! Sen çağda taze bir kadın, tek 
başına bu ıssız yerlerden o köye kadar nasıl gider? Kendini 
hancılara, bağcılara ziyafet mi çekeceksin? O köyü buradan 
öyle görüp de yakın bir yer zannetme. Orası bir saat sürer. 
Teşebbüsümün pek delice olduğunu aniayarak niyetim­
den vazgeçtim. Fakat bir türlü üzüntümü dindirmeye mu­
vaffak olamadım. Ellerimi yüzüme kapayarak hıçkıra hıç­
kıra ağlıyordum. Beni satmaya mı, öldürmeye mi, işte her 
nereye ise götüren o kadın bu titremelerimden biraz insafa 
geldi. Yüzünü, sedasım tatlılaştırarak: 
-Benim gibi bir ana dostundan sana hiçbir fenalık gel­
mez. Korkma, seni boğazlamaya götürmüyorum. Tırınk 
tırınk ay başlarında yüz tane kuruş alması kolay mı? İstan­
bul'da böyle bir kapı bulmak mümkün mü? Ne yapalım, 
7