Yemek için dışarı çıkmadı: meşgul işadamları gibi yazıha-
neye hafif bir yiyecek aldırdı. Masanın üstünde yedi. Yeme-ğini bitirdiği zaman, yazıhanede kimse kalmamıştı. Ayakla-rını masanın üstüne uzattı, bir sigara yaktı: artık dinlenebi-lirdi.
Gözleri kapanıyordu; o ayranı içmemeliydim, diye dü-
şündü. Uyuklamaya başladı: sigarayı tablaya bıraktı. Bir ikidakika içinde uyuyakaldı. Bir de rüya gördü.
Selim’le birlikte yolda yürüyorlardı. Selim ölmemişti, bir
yanlış anlaşılma olmuştu. Uyandığı zaman bu yanlışlığın neolduğunu hatırlayamadı. Selim’in koluna girmişti. Onu sağgördüğüne seviniyordu. İşte ölmemiş, diyordu kendi kendi-ne. Yanımda yürüyor. Açıkça görüyorum. Rüya olamaz.Hepsini biliyorum, diyordu Selim’e. Ölmediği iyi oldu, diyedüşünüyordu. Konuşacak çok söz birikmişti. Bütün olanla-rı da yeni baştan konuşabiliriz. Ne kadar canlı yürüyor, hiçölmüş olabilir mi? Selim, neden ölmediğini anlatıyordu.T urgut da ona hak veriyordu: nasıl düşünemedim bunları?Oysa durum ne kadar açık. Herkese anlatacağım, şaşıracak-lar. Selim’in ölmemiş olmasına hemen alıştı. Onun hakkın-da herkesle nasıl konuştuğunu anlatıyordu. Boşuna uğraş-mışım, diyordu. İkisi de gülüyordu. Tıpkı sağlığındaki gibigülüyordu Selim: biraz utangaç, biraz şımarık. Hafifçe za-yıflamıştı. O kadar olacak, diye düşündü. Her zaman karı-şık duran sık siyah saçlarını taramış, tıraş olmuştu. Yüzüparlıyordu. Hayır, bu kadar belirli rüya olamazdı. İri siyahgözlerine varıncaya kadar bütün ayrıntılarıyla görüyorduonu. Her zamanki gibi kambur durmuyordu. Giyinişineözenmişti. Canlı bir duruşu vardı. Üniversiteden bahsedi-yordu: daha fakülteyi bitirmemişlerdi. İki imtihan kaldı, di-yordu. Onları da vereyim: sonra bol bol konuşuruz. Nasılolur? diyordu T urgut; biz diplomayı almadık mı? Almışlar-dı, biliyordu: ama bir eksiklik olmuştu. Son dakikada bir
327