TEVEKKÜL 
Yollarda gezmekten yorgun her gece, 
Yıldızlar ölürken eve dönünce, 
Bir zavallı gibi inildeyerek, 
Kapının önünde bekler bir köpek. 
Evimde sükûna koşuyorken ben 
Bilinmez bir hisle onu önümden 
Her gece kovarım, her gece gelir; 
Her gece yalvaran sesi yükselir. 
İçinde baş eğmiş tevekküle bu 
Sarı gözlerinde ağlayan ruhu 
Bir şifa dilenir karanlıklarda. 
Za'fa isyan edip ruhunda bir an 
İçinden zinciri o kırmamıştır. 
Bu sağır göklere haykırmamıştır!.. 
Hep boynu bükülü, gözleri nemli, 
Daima hıçkıran gönlü elemli 
Gönlünde ağlıyor sonsuz bir enîn 
Her gece yalvaran bu biçarenin 
Kapım kapanınca yüzüne birden: 
inleyen sesinden ürperirim ben. 
Derim: Hor görmesin bunu kalbimiz, 
Bu ruha o kadar benzeriz ki biz! 
145