Memed:
"Benim ana," dedi.
"Hoş geldin yavru. Şu deli senin yakam bıraksa da otur- 
san. Kim bilir ne uzak dağlardan geldin."
Koca Osman:
"Sus karı," diyordu. "Bırakmam onu, bırakmam. Bir iyice 
koklamadan şahinimi bırakmam."
Boynunu, omuzunu, sırtım kokluyordu.
Kamer Hatun:
"Çocuk yorgun," dedi. "Çocuk yorgun. Canı burnundan 
çıkmış."
Koluna yapıştı, onu Memedden ayırdı. Koca Osman bir sü­
re hayran durdu İnce Memede baktı. Kamer Hatun İnce Meme- 
din abasını soymaya uğraşıyordu. Sonunda kendine gelen İnce 
Memed hemen abasmı soyundu, tüfeğini, tabancasmı, dürbü­
nünü, kamasını çıkardı duvara dayadı, kendi de az önce Kamer 
Ananın serdiği döşeğe oturdu.
Koca Osman da karşısına geçti oturdu. Hep onu seyreyli- 
yordu. Gözlerini yüzüne dikmiş, hayran, ayıramıyordu.
Memed gülümsüyor, Kamer Ana konuşuyor, Koca Osman 
öyle durmuş kıpırdamadan Memede bakıyordu.
"Gözüm yalan söylemiyor, öyle mi? Kulağım yalan söyle­
miyor, öyle mi? Demek sen şahinimsin? Seni bir daha dünya 
gözüyle gördüm ya... Gördüm ya, gördüm ya... Eee, hoş geldin 
bakalrm."
Koca Osman yavaş yavaş kendine geliyordu.
"Demek böyle ha! Demek bir daha İnce Memedi de gör­
mek varmış nasipte! Ulan talihlisin Koca Osman. Ulan seni ka­
dir gecesi doğurmuş anan. Ulan mezara bile toy düğünle gidi­
yorsun. Ulan Koca Osman..."
Kalktı Memedin saçlarını okşadı, durdu baktı:
"Vallahi sen İnce Memedsin, şahinimsin," diye bağırdı.
Kamer Ana:
"Delirme, delirme," diye tersledi. "Deli herif, oğlan kaçkın, 
bir daha İnce Memed adını ağzına alma. Bağırma."
Koca Osman:
"Amman," diye bağırdı. "Aman aman!"
23