"Buyur Yüzba şım." 
Boynu incecik, bir deri bir kemik kalmış, sakallan ta göbe­
ğine kadar inmiş yaşlı adam, teker teker ölülere bakmaya baş­
ladı. 
"Bunu," dedi, "bunu tanıyorum. Bu Köstebek Bekirin kel 
oğlu. Buna Kel Eşkıya derler, yılını unuttum, çoktan beri dağ­
lardadır. Öldürmüşler işte." 
Yüzbaşı onu elinden tutup gözleri faltaşı gibi açılmış eşkı­
yanın yanına götür dü: 
"Bu İnce Memed değil mi?" 
Yaşlı adam eğildi kıvrılınış yatan eşkıyanın yüzüne uzun 
uzun baktı. Eşkıya kurşunu karnından yemiş, kurşunlar onun 
belden aşağısını parçalamış, bacaklan bir kan göleği içinde kal­
mıştı. 
"Bilemedim ama bu İnce Memede benziy or." 
Yukardan bir delikanlı hızla indi geldi: 
"Ben tanıyorum onu," dedi. "Çiçeklideresinde ona azık gö­
türmüştüm ." . 
"Öyleyse bu adam ını o?" Gözleri faltaşı gibi açılınış adaını 
gösterdi Yüzba şı. 
Delikanlı eğildi, uzun uzun karnı parçalanmış adaını ince-
ledi: 
"Bu değil," diyerek doğruldu. 
"Bak bakalım şunlara, hangisi İnce M em ed bunlann ?'; 
Delikanlı hemen o nöbette olan, uyurken ilk kurşunu yiyen 
iriyan adaını göster di: 
"İşte İnce Memed bu, azık götürdüğüm adam. İşte o boyu 
kavak kadar olan İnce Memed bu." 
"İyi biliyor musun? Yoksa elimden kurtul amazsın. Kemik­
lerini kıran m." 
"Bu Yüzbaş ım. Ben Çiçeklideresinde üç gün üst üste azık 
götürdüğüm İnce Memedi bilmez miy im... Konuştuğum, üç 
gün yanında oturduğum İnce Memedi tanımaz mıyım. İşte bu 
adam İnce Meme ddir." 
Asım Çavuş: 
"Allah Allah," dedi, "demek bize İnce Memedin eşkalini 
kendi köylüleri yanlış verm işler." · 
113