den ... Yüz altmış liraya adam mı çalışhrılır 
bu zamanda ... 
FATMA KADIN : Ben sana dedim. Ses etmedin ... Çalışmayıp 
da ne edeceğidirn? Çocuklar hep aç baksa­
na ... Hem sen o cığaraları koy bakalım yeri­
ne. Gendi malınmış gibi tüttürüp durma öy­
le ... 
SADIK : (Yine kadını sumsuklar.) Kız üç cığarayı da mı 
çok görüyorsun bana? Üç cığaranın mı hesa­
bını soruyorsun sen ha? 
FATMA KADIN : He ya. Sorarım elbet. Şinci hanımım gelir de, 
''Ne oldu bu cığaralara?" derse, ben ne de­
rim? 
SADIK : Sen ele vereceğin hesabı değil, bana verece-
ğin hesabı düşün, domuzun kızı! Sabah beri 
başım tuttu cığarasızlıktan ... Çık şu beş lira­
yı!.. 
FATMA KADIN : Amanın ... Bunun için ta buralara geliyo ... E, 
:;adık, sende de hiç akıl izan kalmadı gayri ... 
SADIK : Ver parayı dedim!.. 
FATMA KADIN : (Korka korka bir çıkış yapar.) He ya ... Vereyim 
de şaraba yatır gine de mi? 
SADIK : Çarparım haa! Kız ben erkek değil miyim? 
Nereye istersem oraya veririm ... Sana mı da­
nışacağım? 
FATMA KADIN : (iyice siner.) Şuna bak. .. İşim de galdı yüzüs­
tü ... Daha bir burayı toplıyarnadırn. 
SADIK : Ver şu beş lirayı!.. 
FATMA KADIN : İkide bfr buraya çıkıp çıkıp geldiğinnen olur 
mu? Ne dirnez elin insanları? Get hadi ço­
cuklarının başına .. 
SADIK : Ben anaları değilim. Kendin git... 
FATMA KADIN : Aa, a, lafa bak! Ben de evde oturanı da, ne 
yiyip içek ha? 
119