etmek yüre ğini karartm ış." 
Bunları duyar duymaz yüzümü ate ş bastı. Vay densiz der- 
viş! Daha beni tan ımazken hakk ımda böyle laflar etme cesa- 
retini nereden buluyordu? 
Ama ben daha akl ımdan bu soruyu geçirir geçirmez, içeri- 
de Şems bana cevap verircesine söze devam etti: "Küçük o ğ- 
lun onu tan ımadığımı sanır, oysa tan ırım" dedi. "Zira o k ırk 
gündür kula ğını kapıya yapıştırıp, deliklerden bizi gözetler- 
ken, ben de onu seyrediyordum." 
Tüylerim diken diken oldu. Hiç dü şünmeden kap ıyı ardı- 
na kadar açt ım ve pald ır küldür odaya dald ım. Babam ın 
gözleri hayretten fal ta şı gibi büyüdü. Bir dakika geçti geç- 
  
209 
medi, şaşkınlığın yerini k ızgınlık aldı. 
"Alaaddin, ne yap ıyorsun? Bu ne kabal ık oğul? Aklını mı vi- 
tirdin?" diye gürledi. "Ne cüretle bizi rahats ız edersin?" 
Peş peşe yağan sorular ı duymazdan gelip, i şaret parma ğı- 
mı Şems'e do ğrulttum. Niyetim ba ğırmak değildi ama heye- 
candan zang ır zangır titrerken sesimin yükselmesine mâni 
olamadım: "Bana çataca ğına, önce şu herife sorsan ya ne cü- 
retle hakk ımda böyle konu şur?" 
Babam tek teklime etmedi. Sadece iç çekti; varl ığım boy- 
nunda de ğirmen ta şıydı sanki. Öylece durdu ve bana bakt ı. 
Yüzü demir bir kap ı gibi kapand ı. 
"Babacım, Kerra sizi çok özledi. Talebeleriniz de. Şu çapul- 
cu dervi şe bu kadar zaman ay ırıp sevdiklerinize nas ıl arka- 
nızı dönersiniz?" 
Bu laflar a ğzımdan çıkar çıkmaz pişman olmu ştum ama 
ne fayda. Babam ın benzi sarard ı, gözlerine hüzün ve hüsran 
çöreklendi. Daha evvel bana hiç böyle bakt ığını görmemi ş- 
tim. 
"Alaaddin, derhal bu oday ı terk et" dedi. "Akl ın avare ol- 
muş. Git sessiz bir kö şe bul. Orada otur ve yapt ığın hatayı 
düşün. Kendi içine bak ıp pişman olmadan oradan kalkma. 
Çiğliğini görüp tan ıyana kadar yan ıma gelme!" 
"Ama baba..." 
"Haydi ç ık!" diye tekrarlad ı babam, bu sefer daha ha şin ve 
hırçın bir sesle. 
Elim aya ğım titreyerek d ışarı attım kendimi. Avuçlar ım 
ter içindeydi, dizlerim tutmuyordu. 
İşte o an bende şafak att ı. Tebrizli Şems yüzünden haya- 
tımız altüst olmu ştu. Bundan böyle hiçbir şey aynı olmaya- 
caktı. Annemi seneler evvel, daha çocuk say ılacak ya şta 
kaybetmi ştim. Şimdiyse ikinci büyük kayb ımı yaşıyordum. 
İnsanın babası hem hayatta hem ölü olur mu? Olurmu ş de- 
mek... 
  
210 
  
211 
  
 
  
Rumi 
 
Konya, Aral ık 1247 
Bomboştu dünya. Koca sokaklar, bulutsuz sema ve bütün 
Konya. Tebrizli Şems yoluma ç ıkıp bana o soruyu sordu ğun- 
da her şey ve herkes kayboldu sanki, bir anl ığına da olsa. Bir 
tek o ve ben kald ık bu şehirde: Soran ve cevaplayan.