miş kişi sayısı öylesine az ki. Örneğin, düşünseniz şim­
di bir kaç isim sayamazsınız. Hani, kentin içinde ba­
şıboş dolaşan bir kaplan görmek her zaman olasıdır da, 
otobüste, dolmuşta filan kitap okuyan birine rasla­
mak... Olacak şey değil. «Gençliğimizde biz de çoouk 
kitap okuduk, ama şimdi zamanım yok» derler genel­
likle. Üniversitelerimi z, bir avuç zorbanın sayesinde 
nicedir doğru dürüst eğitim yapamaz oldu, Babıali bü­
yük bir kriz içinde. İnanılır şey mi? Okulu bitirdik de 
çantamızı kapadık mı, tamam ... Yaşamımızda kitap­
ların da yeri kalmıyor artık. 
Bu nedenle, kitap satınayı müslüman mahallesin­
de salyangaz satmaya benzetirim ben. 
Kitapçı dükkanı açmaya karar verdiğim günler­
deydi. Yani, dükkanın henüz boyandığı, badana edil­
diği, rafların , vitrininin filan yapıldığı bir sıralar. Ki­
tap almaya başlamam ışız daha. Bir akşam, akrabalar 
eve konukluğa gelmişlerdi. Yaşı eliiyi aşmış ammamış 
bir kadın ... Yani çocuk okutmu'], kimini avukat yap­
mış, kimini mühendis ... Evdeki kitap çokluğuna baktı 
baktı da ... 
-Evladım, dediydi, sizin için güç olmayacak mı 
dükkanın kitaplarını önce eve getirip, sonra da tek­
rardan dükkfma taşımak? 
Sağa sola küme küme yığılmış bunca kitap, tica­
ret için değil de, sadece okunmak için alınmış olsun ... 
«Tövbe yara b bi...» 
Arkadaşlarım sık sık sorarla rdı: «Memnun mu­
sun?» derlerdi. «Hayır mecburum,» derdim. Galiba 
kitapçıların dillerine pelesenk ettikleri söz budur: 
«Mecbur olmak.» Arsa ticaretiyle, konut ticaretiyle, 
komisyonculukla bir konulup yüz kazanıldığı bir ül­
kede, kitapçılığın yüzde yirmi, yüzde yirmibeş karı 
gerçekten komik. Beş lira beş lira, on lira on lira sa-
139