zümüze geliyor. Dayanamıyoruz. Karanlık!” T urgut ışıkları
söndürdü. Gene yere oturdu, kollarıyla arkaya dayandı,gözlerini Safter’e çevirdi. Başına boşalttığı sular kuruyor,yüzünde hafif bir serinlik dolaşıyordu. Efendimiz biraz da-ha iyi hissediyorlar mı kendilerini? Demek savaşırlarkengüneş gözlerine geliyordu? Evet efendimiz: doğru dürüstgörememişler düşmanı. Kılıçların ışıltısı gözlerini kamaştır-mış: her yer beyaz görünmüş gözlerine. Beyazdan kör ol-muşlar. Karda dolaşan insanlar da böyle olurlarmış diyorlarOlric. Doğrudur Efendimiz. Kar da güneş gibi yakarmış.Her şeyi duyuyoruz, hiçbir şeyi bilemiyoruz Olric. Bu du-varlar arasında kapandık kaldık. Savaş diyorlar, öldüler di-yorlar, halk diyorlar. Ne biçim şeyler bunlar? Rivayetler do-laşıyor, sözler geliyor kulağıma. Hep, bir yerlerde birşeyleroluyor, biz bilemiyoruz, Olric. Hep anlatıyorlar, söylüyor-lar, naklediyorlar. Bir gün hiç beklemediğim bir sırada, kapıbir tekmeyle açılacak; tanımadığım insanlar dolacak içeri-ye. O anda, büyük bir ihtimalle, sen de yanımda olmaya-caksın; muhafızlar da öldürülmüş. “Kâğıt mı, zar mı, Saf-ter?” Hem kılıç hem demeç kullanıyorlar. Olric ya da Osricgibi bir isimdi. Demek iki silahı birden kullanıyor. Ben oanda sıcaktan bunalmış, yarı ölü, tahtıma uzanmışım. Budüşüncelerle kendinizi yormayın efendimiz. Nasıl rahatsızolmam Olric? Yoksa Osric miydin? Sıcak beynime vurdu;her şeyi bulanık hatırlıyorum. Bu akşam sarayda bir oyunoynanacak. “Kumarcı için her oyun birdir. Yalnız beyim,belirli oyunlarla şöhret yapmış namlı kumarcılar vardır.Meraklıları, o oyunlarda böyle kumarcılardan çekinirler.Gene de dayanamazlar: hep o oyunu oynamak isterler. Te-laşlı olduklarından, kumarcının şöhretiyle kulakları doluolduğundan, her zamanki oyunlarını oynayamazlar çok ke-re. Yenilirler. Kumarcının şöhreti de gittikçe artar. Başedil-mez böyleleriyle. Tokatlı bir Poker İbrahim vardı...” T urgut
277