bulabilmek  için çırpınıyordu  Kayma kamla  birlikte. Mühend ise de fena  içerliyordu.  Sonunu 
göremedi ği bir işe niye girişmişt i? Mühendi s sabahlara  kadar  bilgisayarın  başında  oturuyor,  o 
da bir yol bulmaya  çalışıyordu.  Bu arada  yöredeki televizyon kameramanları nın biri gelip diğ­
eri gidiyordu  bölge ye. Köprünün  filmlerin i çekiyor,  bu toplum  kalkınması  örne ğinin 
programlarını  yapıyorlard ı. Köprünün  ne zaman  karşıya ulaşaca ğını da soruyorl ardı  sık sık. 
Sular yeterince  kabardığınd a diye yanıtlıyorlard ı onları.  Bir mevs imlik  gecikmey i, halk ın aras­
ında Valinin omu zların a yükleyenler  de vardı.  Hiç eksilmey en dedikodular  sonucu,  Vali köpr­
üyü açmak  istemiyor  diye komutanl ara mektup  yazanlar  bile çıkmıştı. Henüz kimse  farkı nda 
değildi k öprünün nehr in bir ucunda as ılı kaldığının. 
“Yahu  karde şim,  Kadir Bey,  siz dün programın ızda  'devlet in, Kara yolların ın yapamadığ ını 
halk yaptı,' diye söyledin iz. Biz böyl e mi dedik size?  Karayol ları ekonomik  bulmadı ğı için 
yapmadı  dedik, gücünü  aştığı için değil...  Biz para  topladı k, ekonomik bulunmayan  projeye 
yardımcı  olduk.  Ayrıca  devlet,  çift şeritli gidiş-g eliş olara k düşünmüştü  köprüyü,  biz buradak i 
trafiğe  göre  sadec e bir şeridi yeterli buld uk, maliyet haliyle düştü.  Niçin Kara yolları yla aramı 
açacak  yayın yapıyorsunuz  efend im? Şimd i köprüyü  karşı yakaya ulaştırmak  için, Kara yollar­
ından  yardım  istiyorum,  bana,  'kend in yap' diyorlar.  Siz yardımcı  olay ım derken,  köstek oluy­
orsunuz.”
“Sayın Valim, 'ancak mahall i idar eler p ratik çözümler üret ir,' d emediniz mi?”
“Ded im efendim.  Yine de diyorum.  Mer kezi  idare  kâğıt üzerinde  hesap yapar,  ekonomik 
bulmaz  ise, nok tayı koyar. Burada ya şanan çi leyi, sıkıntıyı mer kez bil emez. Köprünün ö nemini 
anlayamaz,  insanlar  doğumda  ölür, doktor,  hemşir e, malzeme  ulaşamaz,  baskın olur  asker 
ulaşamaz.  Bütün  bunlar  Ankara'da  masa  başında  oturan  Şube Müdürü'nün  umurunda  değil 
ki. O doğal  olarak  sadec e hesaba  bakar,  kestirip atar.  Ama  televizyonda  söyledikl erimin  yarıs­
ını kesip sunarsanız,  başıma  dert açars ınız. Bakı n, Bayındırl ık Bakan ı telefon  etti bu sabah, 
program  dola yısıyla  haklı olara k alınmış...  neyse ki derd imi anlatabildim...  bölge  insanına 
yardımcı  olmama  engel olmayın,  gözünüzü  seveyim.”  Vali telefonda  konuşurk en, peşinde 
Hakan'l a yard ımcısı girmiş ti oda sına. H eyecan içind eydi Ha kan.
“Hayrola Ha kan?”
“Ben çarey i buldu m efe ndim,”  demiş ti genç mühend is.
“Ne çar esi?”
“Köprüyü kar şı yakaya ulaş tıracak bir t ek...” Eliyl e beklemes ini işaret etmiş ti Vali, H akan'a.
“Kad ir Bey,  çok önemli  bir işim çıktı. Kusura  bakmayın,  sonra  devam  ederiz.”  Telefonu 
kapat ıp, H akan 'a dönmüştü.
“Anlat!”
“Köprüyü ta şıyaca k tekneyi buldum.”
“Bu civardak i tüm  tekneleri taramadı k mı biz! İzmir’d en, İstanbul’dan,  İskend erun’dan  da 
muhk em bir deniz aracı g etirtmek mümkün d eğil, bili yorsun.”
“Efendim,  ben tekneyi Çemiş keze k’te buld um.  Çemi şkezek  Beled iyesi'nin elinde üç yüz 
tonluk bir fer ibot varmış, k ızakta... Gidi p bakt ım, bizim  işimizi g örür.”
“Ne d iyorsun!”
“Hesap larımı  tekrar  tekrar yaptım. Müh endi se de faksl adım.  Şu anda o bakıyor hesaplara. 
Birazdan yanıtlar ben i.”
“Oğlum,  koca köprü...  hiç olur  mu?  Batar matar,  hem rezil oluruz  hem  de onca  parayı suya 
gömeriz.”
“Efendim bu bir he sap m eselesi. Ben h esaplarımı do ğru yaptım.”
“Bekleyelim  bakalım,  Müh endis  ne diyecek?”  demişt i Vali. Birdenbir e ter kaplamış tı her 
yanın ı.
“Müh endis i arar  mısınız  lütfen!  Her işini bırakt ı, buna  bakıyordu.  Netice ye varmıştır  şimd­
iye kadar.”
Vali, sekreterin i bile araya  sokmadan  hemen  çevirmiş ti ezberi nden  numaraları.  Dimdik 
oturuyordu  koltu ğunda, için e tepesind en a yak uçlarına kadar ç elik bir te l gerilmiş gibi.
“Müh endis  Bey, ben Erzincan  Valisi, Hakan  yanımda  şimdi...  feribot  hesabını  fakslamı ş... 
sizden yanı t bek liyorduk...”