Orta Direk 249 
Toprağın yeşili, yağmurun güzeli. Nerdesin ebemkuşağ ı? Yeşilde aklık. Şav­
kıyan bir ses. Balkıyan dünya. Şafak içinde dönen, kıvılcımlanan dağlar. Yü­
rü bre fıkaralık elinden, dolanıp belime kuşak olursun. Veremler, hastalıklar, 
uyuzlar. Sevdalar, küsmeler, barışlar, heeeey karasevdalar. 
Azrail gelmiş de can talep eyler. Benim can vermeye dermanım mı var? Se­
herin yelleri şafağın bendi. Şimdi ağzı tutkun on kardeş gerek, şu beyleri sür­
gün etsem yerinen. Beyler, heeeey Çukurova beyleri ... Kaba ağacın gürlemesi 
dal ilen. 
Toprağın altı, toprağın üstü ... Acı, dert, bela ... Yerinme canım, yerinme. Her 
tepeden bir gün doğar. 
Heeey tellice turnalar! 
Sonra bir sevinç, bir şenlik uğultusu doldurdu dünyayı. Kel Aşığın da dediği 
de gayrı anlaşılmaz oldu. Sevincinden toprak çatlayacaktı neredeys e. 
Uğultu birden kılıçla kesilmişçesine, orta yerinden kirp diye kesildi. Kel 
Aşık her zaman böyle keserdi sazını. Çalar çalar, en doruğuna çıkar sesin, sa­
zın, birdenbire orada bırakıverirdi. 
Günün ucu da sesin kesilmesiyle aynı anda göründü . 
Kalabalık bir zaman orada oturdu kaldı. Aşığın halsiz kolları yanına sarkı­
vermiş, sazı kucağından öteye akıvermişti. Her zaman da böyle olurdu. Gençli­
ğinde de ... 
Aşık ayağa kalktı. Kalabalık da ayağa kalktı. Dağıldılar. Herkesin yüzünde 
kıvançlı bir gülümseme vardı. Bir kısmının da dudağında bir yarım türkü ... 
Muhtar elini Aşığın omuzuna koydu. 
"Güzel türkülerine ve de güzel avazına, Hazreti Davut avazlım, ve de sazına, 
sazının teline, senin kardaşlığına ve de güzel yüzüne eyvallah! Kutsal Kel Aşık 
ocağına da eyvallah!" dedi. 
Arkasına döndü, ötede durmuş üç kişiyi gördü. Kendisini beklediklerini an-
ladı. Yanlarına gitti. Birden bir çığlık attı: 
"Ne oldu, bulamadınız mı Koca Halili?" 
Ötekiler, başlarıyla yok, karşılığını verince: 
"İşte böyle," diye başladı. "İşte böyle olur köyün düzeni bozulursa. İşte böyle 
kocalar bu yaşlarında, ve de el tutmaz ayak tutmaz, ve de korkularından, köylü 
beni öldürecek diye, ve de başlarını alırlar da ve de ıssız dağlara atarlar kendile­
rini. Ve de ıssız dağlarda can verip ölürler. Ölüleri de bulunmaz. Kemikleri de ... 
Ve de ak kemikleri ... Cesetlerini de sel götürür. Yeşilce sinekler yer cesetlerini. 
Böcekler, kuşlar yer. Bir güzelce, emınili dayılı cenaze nasip olmaz. Ve de arka­
daşlar, bir güzelce Kuran okunmaz başlarınd a. Köyün düzeni bozulmasaydı ve 
de başkaldıran bulunmasaydı bu köyde ve de el mi yaman, bey mi yaman de-