sıntısını uzun zaman çekti: Koşarken ayağı takılıp yere dü­
şünce, ya da başını hafifçe bir yere çarpınca hemen burnu 
kanıyordu ve kanama çok zor duruyordu. Zayıf bünyeli bir 
çocuk olmuştu artık. Bu yüzden mahalle mektebine başlat­
tıkları gün annesi hocaya yalvarmıştı: "Ne olur benim oğlanı 
dövmeyin." Mustafa uslu çocuktu, neden dövsün onu hocası? 
Falakaya yatırmak için hoca yaramazlığa filân bakmıyordu 
da; falaka bir alışkanlıktı. Çocuk sakat kalır sonra dediler, 
zaten ne kadarcık canı kaldı ki? Hoca da sıra dayağında 
Mustafa'yı en arkada bırakıyordu; herkes dayağını yiyip git­
tikten sonra da Mustafa’ yı dövmeden evine gönderiyordu. Sı­
nıfın düzeni bozulmasın diye Mustafa’nın dayak yemediğini 
görmemeliydi çocuklar.
Mahalle mektebinin sıkıntılı günleri uzun sürmedi; yeni 
sıkıntılar yüzünden hoca korkusunu unuttu Mustafa. 1914 
yılında, yani Mustafa İnan üç yaşındayken I. Dünya Savaşı 
başlamıştı vb 1918 yılında yani Mustafa İnan yedi yaşınday­
ken Fransızlar Sevr Antlaşması uyarınca Adana’yı işgal etti­
ler. Savaşla birlikte kıtlık ve yoksulluk yıllan başlamıştı. 
Dört çocuklu Hüseyin Avni’nin evinde geçim sıkıntısı da git­
tikçe artıyordu. Bununla birlikte Mustafa'ya savaşın ağırlığı­
nı duyurmamaya çalıştılar; belki de onu çok zayıf bünyeli 
gördüklerinden, belki de babanın yanlış önsezisine rağmen 
‘adam’ olacağını anladıklanndan, Mustafa'nın hiçbir şeyi ek­
sik olmasın diye çırpındılar. Evdeki çocuklar içinde ona bazı 
’imtiyazlar' tanındı: "Çayına istediği kadar şekeri yalnız 
Mustafa ağabeyim koyabilirdi," diyor kızkardeşi Güzide. T at­
lıyı çok severmiş de Mustafa. "Uykusu geldiği zaman da, da­
ma tek başına çıkıp yatmaktan korktuğu için, ablalarımdan 
biri onunla birlikte giderdi." Savaşın ve yoksulluğun acısın­
dan olacak, Mustafa çocukluğunu yaşayamamış. Durgun ve 
ağırbaşlıymış ayrıca, çocukluğundan beri böyleymiş. "Ağabe­
yimi bahçede koşarken gören yoktu." Çocukluğunun ilk yılla-
26