"Burada durması tehlikeli," dedi Lacivert. "Giderken avlunun yan kapısından 
çıkarsın." 
Bunu, "git artık" anlamında söylediğ ini hissetti Ka, ama bir beklentiyle 
yerinden kıpırdamadı. Karş ılıklı birbirlerine nefretle baktılar. Ka üniversite 
yıllarında aş ın milliyetçi, eli silahlı öğ rencilerle boş  ve karanlık bir 
koridorda karş ılaştığı zaman hissettiğ i korkuyu hatırlamış tı, ama o zamanlar 
havada cinsel bir gerilim olmazdı. "Ben biraz paranoyak olabilirim," dedi Lacivert. "Ama bu senin bir Batı casusu 
olmadığın anlamına gelmez. Bir ajan olduğ unu bilmemen ve böyle hiçbir niyetinin 
olmaması da bu durumu değ iştirmez. Aramızdaki yabancı sensin. İ manı tam ş u 
kızcağızda 
235 
- Lacıven in omun oaıı ya uemecı  
farkında olmadan yarattığ ın şüpheler, tuhaflıklar da bunun kanıtı. Kendini 
beğenmiş Batılı bakış larınla bizi yargıladın, içten içe gü-lümsedin belki de 
bizlere... Ben aldırmadım, Kadife de aldırmazdı ama aramıza kendi saflı ğın ile 
birlikte Avrupalının mutluluk vaadini doğ ruluk hayalini soktun, aklımızı 
karıştırdın. Sana kızmıyorum, çünkü, bütün iyi insanlar gibi, kötülüğ ünü farkına 
varmadan yapıyorsun. Ama ş imdi sana bunu söylediğ ime göre, bundan sonra masum 
sayılamazsın." 236 27 
Dayan, kızım Kars'tan destek geliyor 
Ka, TURGUT BEY'İ  BİLDİRİYE KATMAYA ÇALIŞ IYOR 
Ka, evden çıkınca tamirhanelerin baktığ ı avludan kimseye görünmeden çarş ıya 
geçti. Dün Peppino di Capri'nin "Roberta"sını iş ittiği küçük çorapçı-
kırtasiyeci-kasetçi dükkânına girip çatık kaş lı soluk yüzlü tezgâhtar 
delikanlıya Necip'in Kadife'ye yazdığ ı mektupları sayfa sayfa vererek 
fotokopilerini çektirdi. Bunun için zarfları yırtması gerekmiş ti. Daha sonra 
asıl sayfaları aynı cins soluk ve ucuz zarflara yerleş tirip Necip'in el yazısını 
taklit ederek üzerlerine Kadife Yıldız diye yazdı. Gözünün önünde kendisini mutluluk için savaş maya, yalan söyleyip dolaplar 
çevirmeye çağ ıran Ipek'in hayali, hızlı adımlarla otele yürüdü. Kar yeniden iri 
tanelerle yağ ıyordu. Sokaklarda sıradan bir akş amüstünün kırık dökük telaş ını 
hissetti Ka. Saray Yolu Sokak ile Halitpaş a Caddesi'nin kenarda birikmiş  kar 
yığınlarının darlaş tırdığı köşesinde, yorgun bir atın çektiğ i kömür yüklü bir 
araba yolu tıkamış tı. Arkasındaki kamyonun silecekleri ön camı temizlemeye ancak 
yetiyordu. Ellerinde plastik torbalar, herkesin kendi evine, kendi sınırlı 
mutluluğ una koşturduğu, çocukluğ unun kurş uni kış akşamlarına özgü bir hüzün 
vardı havada, ama güne yeni baş lıyormuş  gibi kararlı hissediyordu kendini. 
Hemen odasına çıktı. Necip'in mektuplarının fotokopilerini çantasının dibine 
sakladı. Paltosunu çıkarıp astı. Ellerini tuhaf bir 237 
Ka, Turgut Bey'i Bildiriye Katmaya Çalış ıyor ¦ 
dikkatle yıkadı. Bir içgüdüyle diş lerini fırçaladı (akş amları yapardı bu iş i) ve 
yeni bir ş iirin gelmekte olduğ unu sanarak pencereden dış arı uzun uzun baktı. Bir 
yandan da, pencerenin önündeki kaloriferin sıcaklığ ından yararlanıyordu ve ş iir 
yerine aklına çocukluğ unun ve gençliğ inin unuttuğ u kimi hatıraları geliyordu: 
Annesiyle düğ me almak için Beyoğ lu'na çıktıkları bir bahar sabahı peş lerine 
takılan "pis adam"... Annesiyle babasını Avrupa seyahati için havaalanına 
götüren taksinin Niş antaşı'nın köş esinde gözden kayboluş u... Büyükada'da bir 
partide tanıdığ ı uzun boylu, uzun saçlı, yeş il gözlü kızla saatlerce dans 
ettikten sonra onu bir daha nasıl bulacağ ım bilemeyip günlerce aş ktan karın 
ağrıları çekiş i... Bütün bu hatıraların birbiriyle hiç ilgisi yoktu ve Ka 
hayatın, âş ık olup mutlu olmanın dış ında, birbirleriyle iliş kisiz, anlamsız 
sıradan bir olaylar dizisi olduğ unu şimdi çok iyi anlıyordu. Aş ağıya indi, 
yıllardır tasarlanmış  bir ziyareti yapan birinin kararlılığ ı ve kendisinin de 
şaştığı bir soğ ukkanlılıkla otel sahibinin dairesini lobiden ayıran beyaz kapıyı 
vurdu. Kürt hizmetçinin kendisini tıpkı bir Turgenyev romanındaki gibi "yarı esrarlı, yarı saygılı" bir havayla karş ıladığını hissetti. Dün akş am yemek