ocağın içinde iri közler yalımlayarak, oradan oraya oynaşıyordu. T ella! 
dükkana bir top sevinç gibi girdi, arkadan demiceiyi kucakladı. 
"Bak," dedi , "bak ... " 
Demirci burnunun ucunda tabaneayı görünce önce irkildi, sonra 
da gülmeye başladı. 
Tellal : 
"Derviş Bey, Derviş Bey hediye etti. V urulan kardeş inin ... Dedi 
ki bana o yiğit, çatal yürekli bir adamdı. İşte onun tabanca sını sana ... 
Sen ki düşman sahibi bir adams ın. Düşmanların da zalım, fakir, hem 
de alçak ... Bu tabanca sana gerek olacak ... " 
Hüzünlendi birden : 
"Amma ne fayda, netsem , neylesem onlar beni öldürecekler ... '' 
Demirci öfkelendi : 
"Oldüremezl er," diye bağırdı. "Öldü remezler seni. Biz b�rada 
bostan korkuluğu muyuz ?" 
Yumruklarını sıktı. 
Tellal : 
. "Kızma kardeş ," diye onu yanştırmaya çalış tı. "Kızma kardeş! 
Kızınakla bir şey elde edemeyiz. Onlar beni öldürecekle r." 
Demirci körüğün sapına elini hızla indirdi bağırdı : 
"Biz de bostan kor�uğu değiliz!" 
Telialın böyle çarşının ortasından hışımla at sürerek demircini n . dükkanına indiğini görenler bunda bir iş olduğunu aniayıp demirci · 
dükk anının önüne, ulu çınarın altına birer ikişer birikiştiler. Ta çarşı­
nın öte ucundan bile dükkancılar meraka kapılmışlar geliyo rlardı . Sa­
raç da, fırıncı da geldi. 
Demirci dışarıya kalabalığa çıktı, arkasından T dial da çıktı , 
"Kızrn' kardeş, kızma," diyordu boyuna Tellal demirciye. "Ne 
olur beni öldürürlerse? Çocuklarım, karım sana emanet. Sen onlara 
benden iyi bakar, benim yokluğumu onlara belli bile etmezsin. Arkası 
senin gibi bir arkadaşı olan, böyle dağ gibi, ölümden, zulümd en, o al-
çak Ağalardan korkar mı ki ... " · 
Demirci gürledi : 
"Senin kılına dokunana bir kurşun var. Sana yan bakan '* ... Biz 
ölürsek ardımııda yarısı kırık bir örs, yama ·içinde bir körük, iŞte şun­
lar kalır. Ya onlar ölürse dünya kadar mal miilk ... Para, at, �ba, sa-
402