-Senin taratorun girmedikten sonram zaten lafın tadı 
gelmez ... Bilirim baban eski piyazcıdır ... 
-Beni meraka koydun ... Artin Ağa sana bu şarkıyı bu 
okuduğun biçimde ... Tıpkı bu tonda geçti? 
-Yok tıpkı böyle değil... 
-Meyhaneyi, kerhaneyi, hıyarı, eşeği sen uydurdun? 
-He canım dur ... Biraz dinle ki ağnadayım ... 
-İşte durdum. Lafına bekleyorum ... 
- Artin bu şarkıyı bir Türk şarkıcısından almış, kendi 
şarkı defterine Ermenice harflerle yazmış... O ki defterini 
açıp da bana bu şarkıyı okuduysa bunun güftesinden ne 
ben bir şey ağnadım ne de Artin kendisi ağnadı ... Kendimizi 
çok zorladık. Mana çıkmayor. Düpedüz manasız bir şeydir ... 
Sonra bu güfteyi ben de defterime geçtim. Eve geldim. Saba­
hacak uğraştım . Beyideri ancak be ancak bu kadar gustosu­
na koyabildim . İşte nihayet şimdi bir şey ağnaşılıyor. Şairlik 
ipekçiliğe benzemez. Pek zorluklu ince bir iştir. Şöyle edersin 
lafın kafiyesi bozulur. Böyle edersin söz teraziden düşer. 
Sağa kaçarsın olmaz. Sola gidersin uymaz. Elmas işleyen bir 
kuyumcu dikkatiyle her bir lafı tartarak, kantarlayarak tas­
tamam yerine çivi gibi mıhlamalı. Şimdi bu şarkının aslında 
meyhane vardır. Kerhane vardır. Eşek, bostan, hıyar, peynir, 
çemenistan hepsi mevcut ... Fakat bu işi ilk eden hırnbıl şair 
hiçbir lafı yerine koymayı bilememiş. Bütün manasız sözler, 
çardağından sarkan tohumluk asma kabağı gibi biçimsiz 
biçimsiz tepe aşağı sallanor. Yaraşığıyla hepsinin makamları­
nı bularak birer birer yerlerine oturttum. Şarkıda eşek vardır. 
Ahır yoktuı: Gel babana selam söyle. Zo bu hayvanı ben 
nereye sokayım? Bostana koydum. Beyit gustosundan düştü. 
Araya bir de koca bir hıyar yerleştirrniş. Bunu kim yiyecek? 
Nihayet çaresiz kaldım. Uydu uymadı hıyarı merkebe yedir­
dim. Laf teraziden düştü, düşmedi, işte bu işi böyle ettim? 
-Pek güzel etmişsin ... 
-Hıyara yer bulduk. Şimdi meydanda koca bir eşek 
kaldı. Bu meret hayvanı zırlatmadan nereye koysak acep? 
Meyhaneye götürsem olur? 
4