Cevdet Bey: "Uyuyor muydunuz, Paşam?" diyerek ihtiyar 
adama yaklaştı. 
Paşa: "Doğrusu buna uyumak değil, sızmak derler!" dedi. "Öğle 
yemeğinde biraz fazla kaçırmışım." Cevdet Bey'in eline uzandığını 
görünce: "Yok, olmaz olmaz," dedi, ama direnmedi. "Senin de 
el öpenin çok olsun evlâdım. Hem sen niye öğle yemeğine 
gelmedin bakayım?" 
"Davetli olduğumu bilmiyordum Paşam." 
"Nasıl? Bekir bunu sana söylemedi mi?" dedi Şükrü Paşa ve 
öfkesinin yapmacıklığından Cevdet Bey'i yemeğe davet etmediğini 
hatırladığı anlaşıldı. "Ben ona hesabını sorarım bunun. Yemeği 
kaçırdın! Ama ne olacak! Gönül sohbet ister değil mi? Kahve 
bahane!" Her şey boş diyen bir el hareketiyle söylemişti bunu. 
"Ha, kahve mi yoksa konyak mı? Dur kahveyle likör içelim, değil 
mi? Sen niye oturmuyorsun?" Gerinerek esnedi. "Hay Allah, 
yemekte fazla kaçırdım galiba!" Uşağa seslendi. Kahve ve likör 
istedi. Sonra Cevdet Bey'e dönerek: "Ne sıcak değil mi?" dedi. 
"Evet, sıcak!" dedi Cevdet Bey. 
"Bu sıcakta dışarı çıkılmaz!" dedi Paşa. Sonra: "Ben çıkmam!" 
diye düzeltti. "Peki sen ne yaptın bakalım bugün?" 
Cevdet Bey ağbisini ve hastalığını fazla önemsemeden, kulüpte 
yediği yemeği büyüterek, Haseki'ye yolculuğa hiç değinmeden 
bütün sabahını anlattı. 
Paşa: "Aferin. Seni beğeniyorum!" dedi. Sonra, "Ama gençsin. 
Elbette hareketli olacaksın!" diyerek övgüyü geri aldı. Çocuksu 
bir tavır takındı: "Sen kaç yaşındasın?" 
"Otuzyedi!" 
"Ben, sen kadarken, senden dört beş yaş büyükken vezirlik 
mertebesine, hamdolsun, erişmiştim. Ama o zaman başka za­
mandı. Şimdi insanların daha çok boğuşması, daha çok çalışması 
gerekiyor... Hem ben talihliydim de... E sana ben bunları neden 
anlatıyorum?" Aynı çocuksulukla gülümsedi. Sakalının ucunu 
kaşıdı. "Gel bakayım yanıma, gel şuraya. Orada oturdun, yüzünü 
göremiyorum." 
Cevdet Bey terleyerek, Paşa'nın yanına, az önce uyuklamakta 
olduğu divanın köşesine geçti. Kahveler ve küçük kristal bar­
daklar içinde likör geldi.