Dağarcıklar çıktı, yiyecekleri çimenlerin üstüne serdiler. 
Memed, yufka ekmekten bir parça kopardı, önündeki san ka­
bak çiçeği sarmasım aldı, bir süre baktı, sonra da yufkaya sardı, 
çabuk çabuk yemeye başladı. 
Karanlık kavuşunca atlara bindiler , az sonra ormandan çık­
tılar. Tarlalardan geçtiler. Narlıbahçeye geldiler. Yağmur çisele­
meye başlamıştı, karanlıktan göz gözü görmüyordu, atlardan 
indiler. Topal Ali onlann ayak tapırtılanm duyunca, usullacık, 
"Burdayım," diye seslendi. Sese dönünce ulu ağacın karartısım 
işte o zaman seçebildiler. 
Ali: 
"Ben sana da at getirmiştim," dedt "senin altındaki at, ge­
ne o deli at mı?" 
"0," dedi Memed . 
Karşı karşıya geçip çömeldiler. Konuşmadan, bir süre öyle 
durup beklediler. Topal Ali cebinden gümüş tabakasını çıkard ı. 
Memede bir sigara uzattı, kendi de aldı, önce Memedin sonra 
da kendi sigarasım yaktı, sigaralar içilip tükenineeye kadar ne 
onun dudaktanndan bir sözcük, ne ötekinin döküldü. 
Sigaralarmı söndürdüler. 
Topal Ali sesi titreyerek: 
"Bilmem ki," dedi. 
Memed aldırmadı, bekled i. 
"Yani bilmem ki ... Seninki Taşkın Halil Beyin evinde. Bu gece 
içmeyecek, içmediği geceler yatağa erkenden girer, gazete okur. 
Biz gece yansına doğru kasahaya girelim. Ben seni onun yattığı 
odanın kapısına kadar götürürüm. Bu kılıkta beni kimse tammaz. 
İstediğim zaman topallamam bile. Orada, odamn kapısında sen­
den aynlacağı m. Benim de bu gece, senin gibi işim var. " 
"Biliyorum. Biliyorum ya, seni kimse tammıyor, bizimle 
birlikte olduğunu bilmiyorlar. Bu işi ... Belki bir daha ... " 
"Olmaz İnce Memed," diye kükredi Topa! Ali. 
İnce Memed sustu. 
Gece yarısı horozları öterken atlara bindiler. Memed, Müs­
lümü yanına çağırdı, eline altınlar koydu. "Sen buradan doğru 
Seyrana gideceksin. Seyra:iı sana emanet. Elindekileri de ona 
vereceksin," dedi atım sürdü. 
636