toplantılarla para toplamııya ve hep daha çok hasta­
ya el uzatmaya çalıştık. O günlerde sokaklarda di­
lenen cüzamlılar vardı. Zabıta bunları toplar, dilen­
ciler kampına götürür sonra da il dışına bırakırdı 
ama hepsi hemen geri dönerdi . Biz onları tek tek 
topluyor, kayıt altına alıyor, tedavilerini yapıyor, 
ilerlemiş vakaları hastaney e yatırıyor duk. Hastane­
de bazen yataklar yetişmiyor, bir yatağa iki hasta 
yatırdığı mız oluyordu. Yer sıkıntısı çekiyorduk ama 
benim Bakırköy'deki cüzam pavyonlarını henüz 
hastaneye çevirme cesaretim yoktu! 
Dispanserdeki çalışmalarım sürerken, İstanbul 
Tıp Fakültesi Dekanımız Güngör Ertem, bize fa­
kültede bir de Lepra Araştırma ve Uygulama Mer­
kezi kurmayı önerdi. İşim başımdan aşkındı ama 
böyle bir teklife hayır denebilir ıniydi? Yıllardır ha­
yalini kurduğum bir çalışmaydı bu. Elbette kab ul 
ettim. 1977 yılından itibaren, dernek, dispanser ve 
merkez olarak, lepra çalışmalarında birkaç koldan 
ilerlemeye başladık. Hayatım, cüzamlı ların oluştur­
duğu bir kısır döngüde geçmeye başlamıştı. Aslın­
da bundan hiç gocunmuyor dum. Birkaç işi birden 
götürmeye ne zamandır alışıktım. Sabahları dersle­
re giriyor, öğrencilerle ilgileniyor, vizite çıkıp bir 
sürü hastaya bakıyordum. Öğleden sonraları dis­
panserimize koşup oradaki hastalarla meşgul olu­
yordum. Ayrıca, Bakırköy Ruh ve Sinir Hastalıkla­
rı Hastanesi'ndeki lepra pavyonunda yatan hastalar 
223