sem ya gözünü anahtar deliğinde ya kulağını kapıda 
buluyorum. Ayıp değil mi? Bir insan efendisinin sırla­
rını anlamaya uğraşır mı? 
AYŞEKADlN 
Ay sen nereden geldin başıma kel kihya? Kapıdan 
ben çekileyim de sen dinle değil mi? Efendiyi başkası 
dinlerse ayıp, Selime Hanım dinlerse değil. Halka 
verir talkını, kendi yutar salkımı. 
ANİKA 
(Saçlarını tepesine kabartmış, önünde gayet süslü bir 
prostelal ile koşa koşa içeri girerek) Bu iki kadın da 
aralarında efendiyi bir türlü paylaşamaz lar. 
AYŞEKADlN 
(Kahkahayla) Al sana bir ortak daha. Aman kaka­
noz2 koş, geç kaldın! Efendi ne benim, ne Selime'nin ... 
(Eliyle göstererek) İşte bumatmazel cenaplarının. 
SELİME 
Susun ... Susun ... Dinleyelim. İşte efendi söyleniyor . 
(Hepsi kulaklarını kapıya verir) 
REFİ EFENDi 
İnsan maşa kadar bir boyda doğuyor . Yavaş yavaş 
büyüyor. 
ANİ KA 
Ne dedi anladınız mı? 
AYŞEKADlN 
Maşayı insan doğurur diyor. 
SELİME 
Aaa bunak! Sayıklıyor galiba. 
REFİ EFENDi 
Bir çiçek gibi açılıyor. Şundan bundan birer zevk ala­
yım derken soluyor, harap oluyor. 
AYŞEKADlN 
Yine bugün hekimi çağırtma lı. İhtiyarcağız sayıklıyor. 
Nöbeti fazla. "Çiçek açılır, tabak olur" diyor. "Eski­
ler alayım" diyor. Saçmalıyor . 
(Rum.) Önlük. 
ı Kupkuru, çirkin ve yaşlı kimse. 
3