den kaçıp gidiyordu. Grubun ilk seminere girmesini, çevrenin 
sessizleşmesini bekleyip kumsala indim ve yağmura aldırmadan, 
dosdoğru denize girdim. Su her zamanki gibi sıcak ve çamur­
luydu, dalgalar alabildiğine şiddetliydi. Yüzmek, özellikle dal­
galı denizde, beni hep canlan dırır , ne kadar yorgun olursam 
olayım, kendimi daha güçlü ve umutlu hissederim. Bir tür ya­
şama meydan okuma isteği doğar içimde. O sabah da, güçlü 
dalgalara ve bitkin düşmüş bedenime rağmen, yarım kilometre 
açıktaki mercanlara yüzmek gibi çılgınca bir düşünceye kapıl­
dım. Daha on dakika geçmeden de vazgeçtim. Kulaçla rını gü­
cünü yitiriyor, kayalıklar yakınlaşacaklarına, gitgide uzaklaşı­
yordu. Ayrıca köpekbalıklarından ürküyordum. Çocukluğu­
mun en gizemli korkusu olan köpek balıkları tarafından parça -
lanmak, ilk kez burada, Karayipler'de somut bir tehlikeye dö­
nüşmüştü. 
Sudan çıktığımda yağmur dinmiş, gökyüzü o parlak, canlı 
mavisine bürünmüştü. Güneş, acımasız, dev bir savaşçı gibi, hiç 
durmaksızın kızgın oklarını yağdırıyordu. Isıya daha kolay daya­
nabilmek için, kumlanmadan ıslak banklara uzandım. Tenimde­
ki okyanus damlaları teker teker kuruyup ter damlalarına dönü­
şürken, şu dizeler geldi aklıma. 
Sadece benimd i, 
zincirlerinden boşalmış bir at gibi koşan 
beyaz okyanus, 
ve o kum tepeciklerine gömdüm, altın anaht arını 
yalnızlığı mın. 
Birkaç dize daha bulmaya, bir şiir çıkartmaya çalıştımsa da 
başaramadım, zaten bugüne dek şiir yazmayı hiç denememiş­
tim. Bu adaya geldiğimden beri, sözcüklerle aramdaki ilişki de 
bir evrim geçiriyordu; artık eskisi gibi tanıdık, hizmetimde olan 
varlıklar değillerdi, kendi bağımsızlıklarını kaz;ınmışlardı. Bense 
66