Basbayağı, alelade bir gündü. A ğustos ay ının rehavetine  
bulanmış sıradan bir sabah i şte. Ella erken kalkt ı; kahvalt ı 
sofrasını hazırladı; kahvalt ı sonrası kocasını işe, çocuklar ı 
okula uğurladı; mutfağa dönüp yemek kitab ını açtı; o günün 
mönüsünü seçti. 
Kremalı Mantar Çorbas ı 
Hardallı Deniz Mahsulleri Salatas ı 
Rezeneli, Kurutulmu ş Domatesli Levrek 
Dereotlu Pirinç Graten 
Vanilyah Turta 
Yemekleri pi şirmek epey vaktini ald ı. İşi bittiğinde kıymet- 
li misafirlere saklad ığı narin porselen tak ımı çıkardı. Masayı 
kurdu, peçeteleri katlad ı, çiçekleri düzenledi. F ırının saatini 
kırk beş dakikaya ayarlad ı ki graten saat yediden evvel gerek- 
tiği gibi ılınmış olsun. K ıtır ekmekleri k ızarttı, salatan ın sosu- 
  
400 
  
nu hazırladı - Avi'nin istedi ği gibi bol kremal ı. Mumlan yak- 
mayı düşündüyse de vazgeçti. En iyisi masay ı böyle b ırakmak- 
tı, kusursuz bir tablo gibi. El de ğmemiş. Hareketsiz. 
Son bir defa bakt ı donattığı sofraya. Ve sonra sakince ge- 
ceden haz ırladığı iki bavulu kavrad ı. Ve Ella Rubinstein, böy- 
lece evini terk etti. 
Otuz Sekizinci Kural: "Ya şadığım hayatı değiştirme- 
ye, kendimi dönü ştürmeye haz ır mıyım?" diye sormak 
için hiçbir zaman geç de ğil. Kaç ya şında olursak ola- 
lım, başımızdan ne geçmi ş olursa olsun, tamamen ye- 
nilenmek mümkün. 
Tek bir gün bile öncekinin t ıpatıp tekrar ıysa, yaz ık. 
Her an her nefeste yenilenmeli. Yepyeni bir ya şama 
doğmak için ölmeden önce ölmeli. 
Alaaddin 
Konya, Aral ık 1247 
Babamla konu şmaya uzun zaman cesaret edemedim. Bir 
odaya kapand ım, haftalarca fare gibi, h ırsız gibi saklanarak 
yaşadım. En nihayet bir gün cesaretimi toplay ıp babamın ya- 
nına vardım. Kütüphanede bir ba şına, mum ışığında oturu- 
yordu. 
"Müsaadenle konu şabilir miyiz?" diye sordum. 
Ağır ağır, bir hülya denizinden sahile yüzercesine ba şını 
kaldırıp bana bakt ı ama bir şey demedi. 
"Biliyorum, Şems'in kaybolmas ında parma ğım var zanne- 
diyorsun ama seni temin ederim ki..." 
Babam parma ğım kaldırıp lafımı kesti. "Sus evlat! Senden 
duymak istedi ğim bir şey yok. Sana söyleyecek sözüm de yok. 
  
401 
Bundan böyle aram ızda kelimeler kurudu." 
"Ama babac ım, hakkımı yiyorsunuz. Müsaadenizle izah 
edeyim" dedim sesim titreyerek. "Kuran' ı getirin, el basay ım. 
Yemin ederim ben de ğildim. Yapanlar ı tanıyorum ama inan ın 
ben masumum..." 
"Oğlum" dedi, sanki bu kelime dilini yakm ışçasma yüzünü 
buruşturarak. "Ben de ğildim dersin ama cüppenin kenarla- 
rında onun kan ı var." 
İrkildim, hemen cüppemi yoklad ım. Doğru olabilir miydi? 
O geceden kalma bir leke mi vard ı acaba? Kuma şı dikkatle 
inceledim. Temizdi. Ba şımı tekrar kald ırınca babamla göz gö- 
ze geldik ve ancak o zaman bana kurdu ğu küçük tuza ğı fark 
ettim. Gayriihtiyarî üzerimde kan var m ı diye bak ınca, yaka-