5 
Memed, hannanın bileziğinde kalan son saplan da attı. 
Harman yapılırken yağmur yağmış, saplan biribirine yapışmış­
tı. Saplardan kapkara, kömür tozu gibi bir toz çıkıyord u. Sa­
bahtan beri, durmadan sap atan Memed, tanınmayacak hale 
gelmişti. Kapkara. Yalnız dişleri ışıldıyor du. Sapı attı bitirdi. 
Sap öyle kabarmışh ki, ortadaki öbeği örtmüştü. 
Bileziğin yerind e, ısianmış soluk bir yeşil halka kaldı. 
Yorgun, Memed, gitti güneşin alnına ağzı yukan uzandı. 
Firezlerin arasından, kannca şeritleri geçip ta uzaklara gidiyor­
lardı. Elleriyle gözlerini kapatıp bir zaman ağzı yukan soludu 
kaldı. 
Günlerden beri çalışıyor du. Önce ekin biçmişti tek başına. 
Leyleğin gözündeki ekinin içi bir de devedikeniyle dopdoluy­
du. Sonra harman yapmak için anasıyla birlikte şelek çekti. 
Günlerden beri de döğen sürüyor. Bu yüzden, bir deri bir ke­
mik kalmış ... Yüzü buruş buruş . Derisi sarkıyor gibi ... Kapkara 
kesilmiş ... Gözleri de iyice çukura kaçmış, avurtlan geçmiş ... 
At, biraz ötesinde kütürtüyle yayılı yordu. Yıkılacak gibi 
zapzayıf ... Kabur galan dışan fırlamış ... Yaşlı bir hayvan. Belki 
on beş. Gözlerine sinekler çokuş uyordu . Sırtının tam ortasında, 
hiç iyi olmayan bir yağan vardı. İrinlenmişti. İrin kan kanşığı. 
Bir de ekin tozu yapışmıştı. Kocaman kara sinekle r, bir kalkıp 
bir iniyorla rdı. 
Gün kuşluk oldu. Memed, bir yanına döndü. Oluk oluk 
terlemişti . Elini yüzüne sürdü. Kapkara bir avuç ter aldı attı. 
49