bir kül tabakası örtmekte. Külrengi. (Hani elimin ve gözümün 
dilediği olacaktı?) Külrengi. 
Delikanlı gece trenine binecekt ir. Gidecektir. Hava serinle­
di, kızıllık çekiliyor. Pembelik? Yok. Kül yağıyor. 
Son saatler ... Son saatler ... Ayrılıştan sonra arda kalacak olan 
ne sevgilim, her günbahmında küller altında boğulmak mı? 
Kızın içinden, bunu düşünme, şimdi düşünme; şimdi şim­
diyi düşünmelisin, birbirini durmadan çağıran bedenlerinizin 
henüz buluşmadığım, diye geçmiştir, Aşk an'lıktır, demiştir; 
öpülmeyi beklemeden uzanıp delikanlıyı öpmüştür ve artık bil­
mektedir bunun adamakıllı güçlü bir ruh üşümesinin atlatıldığı 
an olduğunu. Atlatmanın ise, atlatmak olduğunu, başka hiçbir 
şey demek olmadığını, hiçbir şey! Ne olsa, bedeninde dayanıl­
maz bir ürperti. 
Özür dilerim, yanılmışım efendim. Şimdi pek emin deği­
lim. Yerküre çekirdeği belki de soğuyordu r. Çünkü baksanıza, 
delikanlının ateşli öpüşleri bile sadece ikisinin de ürpertilerini 
çoğaltmaya yaramaktadır. Kızsa buna apaçık ad koymakta: 
Gideceğini biliyorum da ondan. Önden bilmeyebilirdim. 
Döneceğim, sen cesursun, diye mırıldanmaktadır delikanlı 
da, küçük dokunuşların dilinden. 
Arzın merkezi soğusa da, soğumasa da, adamla kadın 
birbirlerine çok güzel bakıyorlar . Elbette sahte bir umut, ap­
tal bir inanışla değil, artık düşenmesi bile güç bir dayanışma­
nın dilinden söyleyerek. Hatta, ikisinin de aramayı çoktan 
unuttukları bir şeyi ansızın avuçlarının içinde buluvermekten 
doğan bir şaşkınlıklarının olması gerektiğini de düşünüyo­
rum. Fakat, apaçık, asıl bunda yanılıyorum. Şaşkınlık yok. Ne 
birinde, ne ötekinde. Bu bakışma böyle olması gerektiği için 
böyledir . Vardır. Kendisidir. Kendinden başka hiçbir şeyle 
açıklanamaz. 
Kadın şu an'da adama oranla biraz yaşlı görünüyor. 
Adam da üstelik çok genç değil. Kısacası, çok fazla uzaklara 
ve derinlere gidilmemeli, ipleri o kadar germemeli, ama şuna 
da mim konulmalı: Kadın bazan daha yaşlı olabiliyor, bazan 
25