olduğu belirsiz bir adam. Hangi akılsız köylüden öğrenmişse 
öğrenmiş onun yerini."
Sonunda İdris Beye:
"Biz onu ne gördük, ne de biliriz," karşılığını veriyorlardı. 
"O hiç ovaya iner mi, deli mi o? O dağlarda gezer," diyorlardı.
İdris Bey inanmamış, atma biniyor, gecenin içine sürüyordu.
Selver Gelinin uzakta, Endel köyünde bir torunu vardı. 
Bu çocuk varı yoğu, canı ciğeriydi Selver Gelinin. Bütün kış 
yemez, içmez, eline ne geçerse biriktirir, torununa saklardı. İri 
narlar, olgun kavunlar, karpuzlar, Maraş dağlarından gelen 
bastıklar, kuru dutlar, üzümler, her şey, her şey torunu içindi. 
Bir de bir kocaman kovan arısı vardı. Ak petekler her yıl balı 
götüremez olur, petekler kovandan taşardı. Herkesin arısı 
vardı ama Selver Gelinin kovanı başkaydı. O, başka türlü ba­
kardı arılarına, onun balı safi püren kokar ve apak olurdu. 
Arıları da öteki arılara bakarak daha besili, daha parlak renk­
li, iriydi.
Balım kesmiş, peteklerini süzmüş, büyük nakışlı bir hızma- 
na doldurmuştu. Torununa götürecek günü bekliyordu. Hız- 
manı duvara asmış, zevkle seyrediyordu. Her yıl böyle yapar, 
torununun balmdan bir parmak bile alıp ağzına sürmezdi. San­
dığı da kokulu dağ elması, armut, kuru incir, üzüm, bastıklar, 
kuru dut doluydu.
Bah sağdıktan, hızmana doldurup duvara astıktan sonra 
uzun bir süre balı seyretti. Bu yıl eli varıp da bal hızmanmı du­
vardan alamıyor, bir türlü torununa götüremiyordu. Bir şeyler, 
ağrına giden bir şeyler vardı, bu yıl bal hızmamnın duvarda 
duruşunda.
Selver Gelin bir sabah dayanamadı, bal hızmanmı duvar­
dan aldı, sandıktaki çerezleri de bir kilim heybeye boşalttı, aldı 
Koca Osmana götürdü:
"Al Osman," dedi. "Çok düşündüm taşmdım, bu yıl bunla­
rı torunuma götüremedim. Elim varmadı, gönlüm gail olmadı. 
Bu yıl bunu ona ver. Çok sefillik çekmiş, hiç ekmek yememiş. O 
dağlarda ne olur ki yesin fıkara... Kurumuş kalmış, boy atama­
mış. Daha tazecik fıkara, iyi yer içerse belki boy atar, kendine
348