FAKİR BAYKURT
 
247
 
 
Battal dört yanma bakındı:
 
«Kabûl mü komşular?» diye sordu.
 
Kimseden bir ses çıkmadı.
 
«Kabûl mü?» diye bir daha sordu.
 
Gene kimseden ses çıkmadı.
 
Battal’ın sesi titredi:
 
«Bunu temelli benim başıma sarmayın, bir sö
z söyleyin komşular, 
arkadaşlar! ..» dedi.
 
Kimseden ses çıkmadı gene.
 
Rıza:
 
«Bunun ucunda korkulacak bir şey yok Battal ağa!» dedi.
 
«Öyleyse yörüyün köye!» dedi Battal. «Okulun boş odasına 
kapatır, kitleriz! Hökümet gelene kadar da başını bekleriz. Bu gece
 
Irıza, ben, bir de Kel Bektaş löbetçiyiz...»
 
Kel Bektaş:
 
«Beni saymayın, beni saymayın Battal, ben çekildim üyelikten!» 
dedi.
 
Battal kızdı:
 
«Üye olarak değil Bektaş, aykırı bir komşu olarak!..» dedi. «Aykırı 
bir komşu olarak tanıklık edersin yarın...»
 
BİR
 
CİP GELDİ TOZAK’A ...
 
Köy kapandı kaldı.
 
Rıza çocukları okula doldurmuş okutuyordu.
 
Kır Abbas çekip talvarına gitti.
 
Battal’m ağzında hastalık sonları duyulan bir acılık vardı. Evin 
hayatına bir keçe çıkartmış, üstüne uzanmıştı. Dalmıştı keçenin çok 
eski 
dedelerinden sürüp gelen nakışlarına... Yüreği daralıp gidiyordu. 
Yanına gelen giden yoktu.
 
«Kara şey» okulun odasında duruyordu.