FATMA KADIN : Dükkanda. Beyim, yemek üstüne acık uza­
nayım, dediydi de ... Dükkanı açmıya o git­
tiydi... 
KOMŞU : Hadi öyleyse. Sen de elini çabuk tut. 
FATMA KADIN : Oh hanımım, kapıcı benim sözümü hiç din­
lemiyor. Siz söyleseniz de şunları arsaya gö­
türüp bi çırpıverse ... 
KOMŞU : Aa, deli karının zoruna bak! Silkiver kapı-
dan geç git. İşim yok da kapıcı arayacağım. 
(Sağdan çıkar.) Kapı açık, çabuk silkele de ka­
pa ... 
FATMA KADIN : He ya. Öyle edeyim bari. Öteki hanımım 
kapıdan pencereden hiç çırptırniazdı da ... 
(Küçük halıyı alır. Komşunun arkasından yü­
rür. Fakat kapının yanına gelince durur. Halıyı 
bırakır. hiasayı bir köşeye çef..nıeye çahw. ) 
Amanın bu masa da leş. Heç göründüğü 
gibi değil... (Masanın üstündeki sandalyderi 
devirir. Sandalyelerden biri sigara masaların­
dan birinin üstüne düşer. Bir sigara tablası kı­
rılır. Sigara kutusund aki birkaç sigara dijkii­
lür.) Uy gördün mü başıma gelenleri, uy! .. 
Hay boyun devrilsin masa gibi, iskemle gi­
bi e mi? .. (O böyle çırpınırken sağdaki kapıdan 
Sadık, Fatma Kadının kocası girer. İnce uzun, 
kemikli, sırım gibi bir adam. Üstünde eski, ama 
kendince ütülü bir pantolon, onun üstünde eski 
beyaz bir gömlek. Mevsime karşın ceketsiz. Bir 
an kapının yanında durur. Fatma Kadına bakar. 
Fatma Kadın onu görmez. Sadık yürür, yere 
dökülen sigaraları toplamak için eğilir. Birini 
hemen yakar. Fatma Kadın, onu bu ara görür. 
Sıçrar.) Anam! 
SADIK· : Ne o kız? Cin çarpmışa döndün birden. 
FATMA KADIN : (Korkmuştur.) Niçin geldin be? Ne yapıyor­
duk hurda? Çalışıyoruk işte ... 
117