rir: insana yeni bir fırsat verir. T urgut da, bu sefer acele et-
medi. Yemek seçmekteki kararsızlıkların, tabaklara uzan-maktaki çekimserliğin, her duruma uygun söz bulma güç-süzlüğünün ayrı ayrı tadına vardı. Kendini bıraktı: uzunsessizlikleri bozmak için çaba göstermedi. Gözlerini Ay-sel’in bakışlarından kaçırmadı. Dalgaların üstünde oynaşangüneş ışınlarına daldığı zaman söylenen sözleri duymadığıiçin üzülmedi. Zamanı unuttu: oraya gelmeden başındanneler geçtiğini, ayrıldığı zaman neler geleceğini düşünmedi.Selim’den bahsetmek istediği sırada da, acaba şimdi konuş-masam daha mı iyi olur diye bir endişeye kapılmadı.
“Can sıkıntılarını da sizinle yaşar mıydı?” diye sordu Ay-
sel’e bakarak. “Bazı günler çabuk tükenirdi, ne yapacağınıbilemezdi. Böyle zamanlarda hemen yatağa uzanır ve hiçkıpırdamadan uzun süre yatardı. Cansıkıntısını sessizce ya-şardı benimle. Bir yandan da dinlenirdi. ‘Cansıkıntısıyladinleniyorum ancak,’ derdi. ‘Sıkılırken dinlendiğimi anla-mıyorum. İçimin yeni heyecanlar için dolduğunu hissetmi-yorum. Fakat, bilmeden yeni yaşantılara hazırlıyorum ken-dimi. İçimde bir Selim ölürken kalan bütün gücüyle yenibir Selim yaratıyor.’
“Birden yataktan fırlayarak bağırırdı: ‘Selim öldü. Yaşasın
Selim!’ ‘Eski Selim’e hiç acımıyor musun?’ derdim. ‘O kadarçok Selim öldü ki, hangi birisine acıyayım. Ayrıca, ölüler-den korkarım ben. Onlardan bana ölüm bulaşmasındankorkarım.’ Gerçekten ölülerden korkardı. Babasının ölüsü-ne bakamamıştı.
“Bir gün, gene bir Selim öldürdükten sonra, üstüme sal-
dırdı: ‘Bilimsel bir çalışma yapacağız bugün. İktisadın tanı-mı ve çeşitli iktisadi sistemlerin karşılaştırılması üzerindeincelemelerde bulunacağız. Dün, bazı serseriler, toplumuyöneten gerçek kuvvetler hakkında anlamadığım sözler et-tiler meyhanede. Sizleri orada temsil eden biri olduğum
392