ceketinin dikişleri sökülmüştü, pantolonunda yağ lekeleri vardı. 
"Bu millet temiz giyinmeyi, doğru dürüst konuşmayı, her sabah 
yıkanıp tıraş olmayı ne zaman öğrenecek?" diye düşündü. Gene 
Atatürk'ü hatırladı ve hastalığı için üzüldü. Kendisine yaklaş­
masına fırsat vermemek için gözlerini satıcıdan kaçırdı. Sonra 
ama, derecenin kullanışlı bir şey olduğunu aklından geçirdi. İşte 
Türkiye böyleydi: Dükkânlarda hiçbir şey yoktu, kullanışlı eşya 
arayanlar, ya istediğini Avrupa'dan getirtmek zorundaydı, ya 
da vapurlarda gezen satıcılardan, şimdi o Panama şapkası giyen 
beyin yaptığı gibi alışveriş etmek zorundaydı. Nigân Hanım bu 
yeni, teiniz ve bakımlı salona girdiği zaman içini saran duygudan 
kurtuldu ve Türkiye hakkındaki o karamsar ve umutsuz dü­
şüncelerine döndü. Satıcı da bir müşteri bulduğu için daha çok 
bağırmaya, malını yolcularin teker teker gözlerine sokmaya 
koyuldu. 
Çoğunluğunu Rumlarin, Ermeniler'in, Yahudiler'in oluş­
turduğu yolcular arasında bir hareket başladı: Kınalı'ya yana­
şıyorlardı. Zaten gürültülü olan salon Kmalı'da inecek olanların, 
bir şey unutmamak için seslenen annelerin, birbirlerini kay­
betmemek için bağıran tüccar çocuklarının, homurdanan ba­
baların gürültüsüyle dayanılmaz oldu. Nigân Hanım böyle za­
manlarda tüccar ailelerinden, azınlıklardan nefret ettiğini dü­
şünür, rahmetli kocasının, azınlıklarla çok iş yapan bir tüccar 
olmasına rağmen, başka bir soydan olduğuna karar verirdi. Cevdet 
Bey başka bir soydandı: Bahçesinde hanımelleri açan bir Müslüman 
ailesinden geliyordu ve bir paşa kızıyla evlenmişti. Nigân Hanım 
gözlerini yolcuların üzerinden çekip karşısında oturan oğluyla 
gelininin üzerinde dolaştırdı ve onları da beğendi. 
Yanyana oturuyor, uslu çocuklar gibi alçak sesle birbirleriyle 
konuşuyor, arada bir pencereden dışarı bakıyorlardı. Nigân 
Hanım onların şu gürültülü insanlardan farklı olduklarını keyifle 
gördü ve ailesini bir kere daha beğenerek Cevdet Bey'i saygıyla 
andı. Ama sonra Nermin ile Osman'ın iki gün önce yaptıkları 
sert tartışmayı hatırladı. Böyle bir şeye başkaları tartışma da 
demez, daha sert bir kelime kullanırdı, ama Nigân Hanım daha 
ağır bir sözü onlara yakıştıramadı. Üç gün önce sofrada, akşam 
yemeğinde, herkesin önünde tartışmışlardı. Tartışma konusu, 
336