basına duyduğu acı hisleri unutur, tırnaklarını kemirerek, ba­
basına nasıl yardım etmek gerektiğini, bu soğuk, bu kör taş­
lara nasıl hükmedileceğini çözmeğe çalışırdı. Neden istenilen 
zar gelmiyordu? Oysa, işte Nazım Beyi kazandıran üç-iki, bu 
anlayışsız zarların yüzünde birden nasıl görünmüştü ? İşte 
Nazım Paşa, taşını kaldırıyordu; şimdi bütün gücüyle babası­
nın zavallı taşının üzerine indirecekti. Sevgi, yüzünü buruş­
turarak gözlerini kapardı; o sesi duymamak için neler ver­
mezdi o anda? Tırnaklarını avucuna bastırır -piyano dersini 
bıraktığından beri tırnaklarını uzatıyor du-artık büyü yap­
maktan vazgeçtiği için de, bu Nazım Beyin hakkından nasıl 
gelinebileceğini bir türlü bilemezdi. 
Evet, bu duruma bir çare bulmak gerekiyordu. Sayılarla 
arası düzelmişti: Bazı hesaplara aklı eriyordu artık. Bütün 
oyun, zarların baskısı altında geçemezdi. Bazı kurallar olma­
lıydı. Bir gün, evde yalnız olduğu bir sırada, tavlayı alarak 
odasına kapandı. Pulları dizerek uzun uzun seyretti onları. 
Babasıyla Nazım Beyin oyunlarını aklına getirmeğe çalıştı. 
Hayır, çok dikkatsizce seyretmişti onları: sadece duygularına 
kapılmıştı. Soğukkanlı olmak gerekiyordu. Sonra, kendi ken­
dine oynadı saatlerce. Her hareketi, uzun uzun düşündü. O 
günden sonra da gözlerini ayırmadı onların oyunlarından. 
Önce, kapı yapılan önemli yerleri ezberledi; sonra hangi zar­
ların bu kapılar için gerekli olduğunu öğrendi. Odasında her 
gün gizlice, öğrendiklerini bıkmadan uygulamağa çalıştı. 
Karşısında Nazım Bey varmış gibi oynadı onunla. Onun gü­
rültülerine sinirlenmedi, oynarken hiç acele etmedi. Zaman­
la, babasının ve Nazım Beyin hatalarını bulmağa başladı on­
lar oynarken. Hiç karışmadı. Bütün dikkatini oyuna verdiği 
için, Nazım Beyin kahkahalarını ve küfürlerini duymaz oldu. 
Bazen, yapılan çok açık bir hatayı göstermek isteğiyle kıvran­
dı yerinde; kendini tuttu, Nazım Beyin tatsız bir şakasına kız­
mış gibi yaparak salonun uzak bir köşesine gitti. Oysa, babası 
174