Bir an, yar ı karanl ıkta varolmayan bir şeyin gölgesi geçti de sanki aram ızdan, bir tela ş, bir titreyi şle 
ürperdik. Toparland ığımızda Şeküre küçük h ıçkırıklarla ağlıyordu. 
"Zavall ı kocam ın bir karde şi var: Hasan. Kocam ın dönüşünü beklerken, iki y ıl onunla ve kay ınpederimle 
ayn ı evde ya şadık. Bana a şık oldu. Şimdi, bir şeylerden şüphelenmi ş, benim birisiyle -belki de seninle- 
evleneceğimi hayal edip kudurmu ş. Bana haber verildi, zorla beni eve geriye götürmek istiyor. Kad ının gözünde 
dul olmad ığıma göre, beni kocam ad ına zorla o eve geri götüreceklerini söylüyorlar. Her an bir bask ın 
verebilirler. Babam da kad ı karar ıyla dul dü şmemi istemiyor, çünkü bo şanırsam kendime yeni bir koca bulup 
onu terkedece ğimi düşünüyor. Annem öldükten sonraki yaln ızlığında, benim çocuklarla ona geri dönmem 
babam ı çok mutlu etti. Bizimle oturur musun?" 
"Nas ıl?" 
"Evlenirsek, babamla, bizimle oturur musun?" 
"Bilmiyorum." "Bir an önce dü şün bunu. Fazla da vaktin olmayacak, in an bana. Babam bir kötülüklerin yakla ştığını 
seziyor, ona hak veriyorum. Hasan ile adamlar ı, yeniçerilerle evimizi basar da, kad ının huzuruna babam ı 
çıkar ırlarsa kocam ın ölüsünü gördü ğünü söyler misin? Sen Acem ülkesinden geliyorsun, inan ırlar." 
"Söylerim, ama onu ben öldürmedim." 
"Peki. Beni dul dü şürmek için, ba şka bir şahitle birlikte, Acem ülkesinde sava ş alan ında kocam ın kanl ı 
ölüsünü gördü ğünü kad ıya söyler misin?" 
"Görmedim can ım, ama senin için söylerim." 
"Çocuklar ımı seviyor musun?" 
"Seviyorum." "Nesini seviyorsun onlar ın, söyle." 
"Şevket'in gücünü, kararl ılığını, dürüstlü ğünü, akl ını, inatç ılığını seviyorum," dedim. "Orhan'
ın k ırılgan, 
küçük, ak ıllı halini. Onlar ın senin çocuklar ın oluşunu seviyorum." 
Biraz gülümsedi, biraz gözya şı döktü kara gözlüm. K ısa sürede i ş görmek isteyen birinin hesapl ı telaşıyla 
hemen ba şka konuya geçti: 
"Babam ın yapt ırdığı kitap bitmeli ve Padi şahımıza teslim edilmeli. Çevremizde dola şan uğursuzluk, hep bu 
kitap yüzünden." 
"Zarif Efendi'nin öldürülmesinden ba şka ne şeytanl ık var?" Bir an ho şlanmad ı bu sorudan. İçten gözükmeye 
çal ıştığı için içten gözükemeyerek dedi ki: 
"Erzurumi Nusret Hoca taraftarlar ı, babam ın kitab ında, dinsizlik ve Frenklik oldu ğunu yay ıyorlar. Evimize 
girip ç ıkan nakka şlar birbirlerini k ıskan ıp dolaplar m ı çeviriyor? Sen onlar ın aras ına girdin, daha iyi bilirsin!" 
"Rahmetli kocan ın kardeşi," dedim. "Onun bu nakka şlarla, baban ın kitab ıyla, Nusret Hoca taraftarlar ıyla bir 
alakas ı var m ı, yoksa kendi halinde biri mi?" 
"Alakas ı yok, ama Hasan kendi halinde biri de de ğil hiç," dedi. 
Esrarl ı, tuhaf bir durgunluk oldu. 
"Hasan'la ayn ı evde otururken kaç göç yok muydu aran ızda?" 
"İki göz odal ık bir evde olaca ğı kadar." 
Çok da uzak olmayan bir yerden bir iki köpek, yapt ıklar ı işe kendilerini bütünüyle vererek tela şla havlamaya 
işte bu s ırada başlad ı. 
O kadar sava şmış, zaferler kazanm ış, tımara ç ıkm ış rahmetli kocan seni niye iki göz bir evde karde şiyle 
birlikte oturttu, diyemedim de, korka çekine şunu sordum çocukluk sevgilime: "Kocanla niye evlendin?" 
"Birisiyle evlendirilecekti m elbette," dedi. Bu do ğruydu ve kocas ını övüp beni üzmeden neden onunla 
evlendiğini k ısadan ak ıllıca aç ıklıyordu. "Sen gittin ve gelmedin. Küsmek a şkın belirtisidir belki, ama küskün 
âşık da hem s ıkıcıdır, hem de hiçbir gelece ği yoktur." Bu da do ğruydu, ama kocas ı olacak haydutla evlenme 
nedeni de ğildi. Yüzündeki kurnaz bak ıştan bile, Şeküre'nin, ben İstanbul'u terk ettikten k ısa bir süre sonra, 
herkes gibi, beni unuttu ğunu ç ıkarmak zor de ğildi. Bu kuyruklu yalan ı, benim k ırık kalbimi biraz olsun onarmak 
için att ığını, bunun da şükranla kar şılamam gereken bir iyi niyet belirtisi oldu ğunu düşündüm, yolculuklar ım