değil, pencereden bütün bir âlemi seyretti ğimizi hissettiriyordu. O âlemin merkezinde, Padi şahımızın portresi 
olmas ı gereken yerde, benim bir an gururla seyretti ğim kendi portrem vard ı. Günlerce silip bozup, aynaya baka 
baka, acz içinde u ğraşarak kendime pek az benzetebildi ğim için biraz s ıkılıyordum; ama resim, sayfa, yaln ız 
bütün bir âlemin merkezine beni yerle ştirdiği için de ğil, aç ıklayamad ığım şeytani bir nedenden, beni 
olduğumdan çok daha derin, karma şık ve esrarl ı kıldığı için deneti ey enledi ğim bir heyecan da duyuyordum. Bu 
heyecan ımı görsünler, anlas ınlar, nakka ş kardeşlerim benimle payla şsınlar istiyordum. Hem bir padi şah veya 
kral gibi her şeyin merkezindeydim, hem de ben kendimdim. Bu durum hem bir gurur, hem de bir utanç 
veriyordu bana. Bu iki duygu birbirini dengeleyerek beni rahatlatt ığı için bu resimdeki yeni konumumdan ba ş 
döndürücü bir zevk alabiliyordum. Ama bu zevkin tam olabilmesi için, Frenk ressamlar ının hüneriyle 
yüzümdeki, elbiselerimdeki bütün k ırışıklıklar, gölgeler, sivilce ve ç ıbanlar, sakallar ımdan kuma şın dokusuna 
kadar her şey, bütün renkleri en küçük ayr ıntılar ıyla tastamam ve kusursuz olmal ıydı. 
Resme bakan eski dostlar ımın yüzünde ise bir çe şit korku ve hayret ile hepimizi yiyip bitiren o vazgeçilmez 
duyguyu, k ıskançl ığı görüyordum. Sonuna kadar günaha batm ış birine duyacaklar ı öfkeli tiksintiyle birlikte, 
korkarak g ıpta da ediyorlard ı. 
"Burada kandil ışığında bu resme bakt ığım geceler ilk defa Allah' ın beni terketti ğini ve yaln ızlığımda ancak 
Şeytan' ın bana dostluk gösterebilece ğini hissettim," dedim. "Gerçekten dünyan ın merkezinde olsayd ım -resme 
her bak ışımda çok da istiyordum bunu- çevremdeki bütün bu sevdi ğim şeylere, hatta güzel Şeküre'ye benzeyen 
kad ın ile abdal dostlar ıma, resme hakim k ırm ızının güzelliğine rağmen, daha da yaln ız hissedecektim kendimi. 
Bir şahsiyetim ve özelli ğim olmas ından, başkalar ının bana secde etmesinden korkmuyorum, tam tersi istiyorum 
bunu. 
"Pişman değil misin yani?" dedi Leylek cuma vaaz ından yeni ç ıkm ış birinin edas ıyla. 
"İki kişiyi öldürdü ğüm için de ğil, böyle bir resmim yap ıldığı için Şeytan gibi hissediyorum ben. O ikisini bu 
resmi yapabilmek için öldürdü ğümü düşünüyorum. Ama yeni durumumun yaln ızlığı beni korkutuyor da. Onlar ın 
hünerini elde edemeden Frenk üstatlar ını taklit etmek nakka şı daha da köle k ılar. Kaçmak istiyorum bu 
durumdan. Asl ında ikisini de nakka şhanede her şey eskisi gibi sürsün diye öldürdü ğümü sizler de anlad ınız, 
Allah da anlam ıştır elbet." 
"Ama bu hepimizin ba şına daha büyük dertler açacak," dedi can ım Kelebek. 
Hâlâ resme bakmakta olan budala Kara'n ın bileğini bir anda yakalad ım, bütün gücümle, t ırnaklar ımı da etine 
geçirerek h ırsla s ıktım ve büktüm bile ğini. Sahiplenmeden tuttu ğu hançeri elinden dü ştü. Yerden kap ıverdim 
onu. 
"Üstelik dertlerinizden beni i şkenceciye vererek de kurtulamayacaks ınız art ık," dedim. Hançerin sipsivri 
ucunu Kara'n ın gözüne sokacakm ışım gibi yakla ştırdım. "Sorguç i ğnesini ver." 
Sağlam eliyle ç ıkar ıp verdi, ku şağıma soktum. Kuzu gibi bakan gözlerine diktim bak ışlar ımı. 
"Sonunda seninle evlenmekten ba şka bir çaresi kalmad ığı için çok ac ıyorum güzel Şeküre'ye," dedim. 
"Sizleri beladan kurtaray ım diye Zarif Efendi'yi öldürmek zorunda kalmasayd ım, benimle evlenecekti ve mutlu 
da olacakt ı. Babas ının hepimize anlatt ığı Frenk üstatlar ının masallar ını ve marifetlerim en iyi ben anlam ışımd ır. 
Onun için şu son söyleyeceklerime iyi kulak verin: Burada hüneri ve şerefiyle ya şamak isteyen biz usta 
nakkaşlara art ık yer yok, anlad ım bunu. E ğer rahmetli Eni şte'nin ve Padi şah' ın istediği gibi, Frenk üstatlar ını 
taklide kalksak, Zarif Efendi gibiler ve Erzurumiler de ğilse, içimizdeki hakl ı korkak tutacak bizi, sonuna kadar 
gidemeyece ğiz. Şeytana uyup, sonuna kadar gidip, bütün geçmi şe ihanet edip bir üslup ve Frenk tarz ı bir kişilik 
edinmeye kalk ışırsak da, benim şu kendi resmimi yapmaya hünerimin ve bilgimin yetmeyi şi gibi, bir türlü