Ziyanı yok, çoraplarımı da kendim yıkarım artık, diye-siymiş. Diyesiymiş ki: Sular kesik  
diye söylüyorsan eğer, eğer ev iyi ısınmıyor, diye söylüyorsan, jandarmalar çocukları  
götürdüler, hastanelerin kapısında çok bekleniyor, diye söylüyorsan, yatak gıcırdıyor  
diyorsan eğer, sana yeni gömülenlerden sözaçmamaya nekadar özen gösterdiğimi bilesin  
isterim; karlı günlerin kazalarından, kafatasında açılan deliklerden falan yararlanmamaya  
nekadar özen gösterdiğimi, Allanın bana bağışladığı bir ömrü kullanmamaya, hiçbir şeyi
israf etmemeye özen gösterdiğimi bilesin isterim, birlikte denizde oğlan ve kız çocukları  
gibi seviştiğimizi, yelkenli, balıklı yatak çarşaflarımız olduğunu unutmadığımı, yosunlu  
kayalara yapışmış kabuklu hayvanlara bakıp bakıp onların öpüşmeleri nasıl olur ki acaba,  
diye merak etmelerimizi unutmadığımı bilmeni isterim.
Tamam. Pazarlık bitti. Memelerim sende kalsın. Ama ev eşyalarını ben alıyorum. Sen  
onlarla başa çıkamazsın. Haa sahi, deterjanlar sende kalsın.
Adam başını kolon üstündeki aynaya çevirmiş, orada bir K, iki E, bir yaprak, bir de  
helezonlu çizgiyle garsonun kulak ucu arasından kadının bir gözüyle kendisininkinin  
buluştuğunu görüyor. Tuhaf bir duygu olmalı, ayrı iki gözün bir göz etmesi yani.
Bir yandan aynaya, bir yandan cama yansıyan gölgeler, kırık dökük konuşmalar,  
gökyüzündeki açık gri bulutun bir tondan ötekine sürekli değiştirdiği yumuşak mavi  
aydınlık ve camın yüzünü dışardan bir sır gibi örten karton kent... Bir masada birbirini  
hem hiç tanımıyor da, hem çok iyi tanıyor göstergeleriyle oturan kadın ve adam.
Chopin Prelüd yerini gerçekten ikili bir sonata bırakmıştır. Yalnız ikisinin işittiği, işiten bir  
üçüncü kişi varsa bile farkında bulunmadıkları ikili sonat.
Fakat araya yine garsonun sesi girmektedir. Adama dönmüş, soruyor:
"Siparişlerinizi artık alabilir miyim?"
"En iyisi ben de şarap içeyim."
"Yemek olarak?"
"E peki, siz uygun bir şeyler getirin..."
Bunu der demez adamın sesi bir şakacılık ediniver-miştir:
"Şu acılı tavuktan olmasın da!"
Şimdi üçü birlikte gülüyorlar. Arsızlığı, yırtıklığı olmayan şurup gibi gülüşler. Garson,  
şunca yılın deneyiminden sonra -müşteriyi gözünden şıp diye anlamak- ancak bir öğle  
vakti yarım saatlik bir sevinci yaşadıklarından kuşku duymadığı, gerçekte ise  
bakışlarında derin kederler yazılı bu kadınla adamdan sonuçta hoşlanmışa  
benzemektedir.
"Sizin şarabınız da beyaz mı olsun?"
"Evet, ama küçük şişe lütfen."
"Ah maalesef, küçük beyazımız yok!"
Adam yalnızca kendinden sıkılmış gibi elini alnında gezdiriyor. Söyleyebilecek hiçbir şey  
bulamamanın sıkıntısı.
Bu hızlı değişimler. Bu değişimleri
şu en uzun sürmüş üçlü durumda bile
yakalamanın kolay olmadığı söylenebilir.
Hani erkek haksızlığa uğramıştı, hani genç kızlar sevişmiyor diye sevişmemiş, hani  
delikanlılar denize giremiyor diye girmemişti de hani, gaspedilmiş bütün haklarını geri  
istiyordu? Hani martininin, içindeki zeytinin, gökyüzünden ağır ağır çekilen bulutun  
tadına varacak, eline değen bir elin güzelliğini yaşayacaktı? Kendini yumuşacık, kadife bir  
güne bırakmayacak mıydı?