daha genç. Adam da bir defalığına olduğundan çok, ama çok 
yaşlı olabildi ki, bu da bir iç inceliğinin belirtisi sayılabilir. Şim­
di martinisinden bir yudum alıyor. Kadehi pam1aklarının ara­
sında bir eli okşar gibi tutuyor. 
Hep böyle yumuşak mısınız? Bukadar ince? 
Kadın, galiba farkında bile olmadan sol elinin parmaklarını 
kendi sağ kolunda, bileğin az yukarılarındaki sarı tüyler üstün­
de gezdirmektedir; hafif bir ürpertiyle ayağa kalkmış bu tüyleri 
usul usul yatıştırmaya çalışıyor, bile denilebilir. Bu arada başını 
çevirmiş; gözleri bir garson aranıyor. Belli, isteyecek! Bana bir 
martini daha lütfen. Ancak, garsonun birinin sadece kulak ucu, 
yandaki üstü çok kalabalık aynanın boş küçük alanlarında seçil­
mekte. Lütfen bana bir martini. 
Kadının iki hamlesi de boşa gitmiştir. 
Erkek gerginleşiyor. Yanında kendisi varken karısının doğ­
rudan garson aranması, ona bir şey ısmarlamaya kalkması hiç 
hoşuna gitmemekte. Hiçbir zaman gitmedi. Tek başına lokanta­
lara çıkma alışkanlığı edinmesi ise başlıbaşına bir konu, büyük 
konu. 
Bununla birlikte dayanışma eğilimi geçerliğini korumakta­
dır. Yıllar akıyor. Hem geri, hem ileri. 
Nasıl olduysa, garsonlardan biri, kadının bakındığını alışıl­
mış süreden biraz daha çabuk görmüş, bir kere görmüş olunca 
da, ister istemez ona yaklaşmıştır: Tuzluk, biberlik, ekmek taba­
ğı, tereyağı, çatal, bıçak, bardak, bir tabak dolusu da bademli ta­
vuk ve salata. Daha ne istiyor şimdi bu kadın? 
"Bana bir martini daha getirir misiniz? Durun, şu tabağı da 
götürün lütfen?" 
"Yemeyecek misiniz?" 
"Yemek istemiyorum, evet." 
"Beğenmediniz mi?" 
Kadın bunu yanıtlamamıştır. Ne istediğini biliyor'u oynadı­
ğı sanılmasın; ne istediğini biliyor. Neyse ki adam da, bırak ben 
ısmarlayayım, diyen kocalardan değil. Daha doğrusu, zaman 
içinde kendisini her şeyden sorumlu sanmamayı, kendinden 
26