KAPLUMBAĞALAR
 
292
 
 
«Kurtardık ana!» dedi Yusuf. «Fatma da çapaladı, onun gayratıyla 
kurtardık!»
 
Kır Abbas, Fatma’
nın saçlarını okşadı:
 
«Eferim benim gayratlı kızıma!..» dedi.
 
«(Maşşallah!..)» dedi Cennet karı içinden.
 
Tam o sıra Yeşer bağırdı içeriden:
 
«Dide dum!..»
 
«Uyandı!..» dedi Kır Abbas. Hemen kalktı, içeri koştu.
 
Senem de kalkmıştı.
 
«Sen dur!» dedi Kır Abbas. 
«Çaya bak, eğer olduysa, fil
-
 
cana koy 
getiriver. Sonra da otur, kendi karnını doyur...»
 
Senem ocağın başına koştu ...
 
Kır Abbas yatağın yanına oturdu:
 
«Yeşer’im, yavrum!» dedi. «Uyandın mı gülüm? Susadın mı? Dur, 
bir takka duruver, çay gelecek! Hah işte g
eldiii! Kızımın anası çay 
getirdi! Bak, çay çay çay çay...»
 
Çocuğun terini sildi. Yastığını yükseltti. Sırtını yastığa da
-
 
yadj. 
Sonra elindeki çaydan kaşık kaşık vermeye başladı:
 
«İçiver yavrum, içiver gülüm! .. »
 
Senem bekliyordu.
 
«Sen git! Sana git dedi
m! Ben beklerim bunun başını! Onun canını 
kendi canımla değişirim azrailden! Sen git Senem! ..»
 
O gece Senem hayat sekisine bir şilte serdi. Kır Abbas orada yattı. 
Sabaha kadar Yeşer kaç sefer uyandıysa kaç sefer kalktıysa, o da o 
kadar uyandı, o kadar kal
ktı. Yeşer’e su verdi, çay verdi, okşadı 
yeniden uyuttu. Bir ara yoğurt verdi. Sekiler yorgunluktan serilip 
gitmişlerdi. Ama Senem’in alt kirpiği, üst kirpiğine değmiyordu hiç... 
«Yat kızım sen, uyu sen, ben bakarım Yeşer’e ...» diyordu Kır Abbas. 
Ama bunu
n olanağı yoktu. Senem, bebesinin yanında yatıyordu. 
Kaynatası gelip baksın, o kalkmasın... Olmuyordu. Çocuğun bütün