19
12 Şubat 19...
Bugün üniversiteye uğradım; asistan bir arkadaşı görmek
için. Son günlerde kendimi yorgun hissediyorum. Dairedenerken çıktım bu yüzden. Durağa doğru yürürken eve git-mek istemedi canım. Güner’e de uğramamıştım uzun süre-dir. Nedense yol çok uzun geldi bana. Kendimi sürükleye-rek attım oraya. Galiba bu dergi işi beni yordu. O zaman-dan beri kendime gelemedim. Emekli ihtiyarlar gibi herke-se ağrılarımdan yakınıyorum. Şakaya getirerek söylüyorumtabii. Herkesle birlikte gülüyorum durumuma. Daha doğru-su, güler gibi yapıyorum. Benimle birlikte oldukları zamangenellikle gülerler. Öyle alıştırmışım. Kimi görsem, seni an-dık geçen gün: bilsen ne kadar güldük, der. İki yıl önce,birlikte içerken ne demiştin, hatırlıyor musun? diyorlar.Hatırlamıyorum. Onlar hatırlıyor. Tekrar anlatıyorlar. Anla-tırken bile dayanamayıp gülüyorlar. Ben gülecek bir şey gö-remiyorum ortada. Duruma uygun bir söz etmişim: eski-miş, geçmiş. Üstelik böyle aptalca bir söz söylemiş oldu-ğum için utanıyorum. Aklı başında bir insan, beni bu arka-daşlarımdan öğrense kim bilir ne can sıkıcı bulur. Ben deöyle buluyorum. Bana böyle birinden bahsetseler, tanışmakbile istemem. Ciddi konularda karşıma yalçın dağlar gibiçıkan insanlar, gülmeye sıra gelince teslim oluyorlar he-men. Bu işi de bana bırakıyorlar. Sen de bununla teselli etkendini, diyorlar herhalde. Bu ayrıcalığı bana verenler cahilinsanlar tabii. Bilgiçler bu mesele üzerinde durmuyorlar bi-le. Ya da güldürme hevesimi alay konusu yapıyorlar. Dergi-de herkes bir işle meşgul oluyordu; herkes bir işten anlıyor-du; herkes bir işten sorumluydu. Bana da espri uzmanı adı-nı taktılar. Güldürmek isterken gülünç olmak. Ancak be-nim başıma gelir böyle acıklı durumlar. Beni yanlarında do-
591