ruyor. Sonra kendi kendimizi tekrar etmeye ba şlıyoruz, tekrar 
tekrar."  
Bozuk yollarda bir a şağı bir yukar ı yürürlerken her ya ştan 
merakl ı kad ınlar çaylar ını yudumlad ıklar ı balkonlardan onlara 
bak ıyordu. Her mahalle birbirinden öyle farkl ı görünüyordu ki 
Armanuş İstanbul'un bir kent labirenti, şehir içinde şehirlerden 
oluştuğunu düşünmeye ba şlam ıştı. James Baldwin'in de buraday-
ken ayn ı şeyleri hissedip hissetmedi ğini merak etti.  
Öğleden sonra üçte, yorgun ve aç bir lokantaya dald ılar. As-
ya'n ın dediğine göre şehirdeki en iyi tavuk döneri buras ı yap ı-
yordu. İkisi de birer döner ve koca birer bardak köpüklü ayran 
ald ılar. 
"İtiraf etmeliyim ki," dedi Armanu ş kısa bir sessizlikten son-
ra, "İstanbul bekledi ğimden farkl ı çıktı. Daha modern, hem kork-
tuğum kadar tutucu de ğil." 
"Bir ara Çevriye Teyzeme söyle bunu. Acayip sevinir. Ülke-
mî bu kadar iyi temsit etti ğim için bana madalya verir!"  
Karşılaştıklar ından beri ilk kez birlikte güldüler.  
"Seni bir yere götürmek isterdim," dedi Asya. "Arkada şlarla 
buluştuğumuz küçük bir kafe var. Kafe Kundera."  
"Sahi mi, en sevdi ğim yazarlardand ır," diye heyecanla ba ğır-
dı Armanuş. "Neden bu ad ı koymuşlar?"  
"Sak ın bu soruyu orda sorma," dedi Asya. "Bu sonsuz bir tar-
tışma konusu. Asl ında her gün yeni bir teori geli ştiriyoruz."  
İşte o zaman Armanu ş aniden Asya'n ın elini tutup s ıktı. "Ba-
na bir arkada şımı hat ırlat ıyorsun," dedi gölgeli bir tebessümle, 
"Bu kadar sezgili ve... ba şkalar ının duygular ını hem bu kadar iyi 
kavrayan hem de bu kadar sert kö şeleri olan birini tan ımam ıştım 
hiç. Bir ki şi hariç! Bana en tuhaf arkada şımı hat ırlat ıyorsun: Ba-
ron Baghdassarian. Öyle çok yönünüz birbirinize benziyor ki ruh 
ikizi olabilirsiniz."  
"Hadi ya?" dedi Asya, isim ilgisini çekmi şti. "Söylesene ne-
ye gülüyorsun?"  
"Kusura bakma, kaderin bu cilvesine gülmeden edemedim,"  
 dedi Armanu ş. "Bütün tan ıdıklar ım aras ında en ama en en en 
Türk düşman ı kişidir Baron Baghdassarian."  
O gece Kazanc ı kad ınlar ı derin uykudayken Armanu ş pijamas ıy-
la yataktan ç ıktı, küçük masa lambas ının ışığını yakt ı ve ses ç ı-
karmamak için azami gayret göstererek dizüstü bilgisayar ını açt ı. 
Daha önce internete ba ğlanman ın ne kadar kulak t ırmalay ıcı bir 
gürültüsü oldu ğunu hiç fark etmemi şti. Telefon numaras ını çevir-
di, network kodunu buldu ve Cafe Constantinopolis'e girmek için 
şifresini yazd ı. Her zamanki gibi sitedeki di ğer tart ışma gruplar ını 
atlay ıp doğrudan Anu ş Ağacı'na t ıklad ı. 
"Madam Sürgün Ruhum, nerelerdeydin7 Meraktan öldük! 
Nas ılsın?" 
Sorular ya ğmaya başlam ıştı. 
"İyiyim," yazd ı Madam Sürgün Ruhum. "Ama babaannemin 
evini bulamad ım. Yerine çirkin modern bir bina yapm ışlar. Git-
miş. İzi bile kalmam ış... İz yok, kay ıt yok, yüzy ıl başı o binada ya-
şam ış Ermeni ailesini hat ırlayan kimse yok."  
"Çok üzüldüm can ım," yazd ı Leydi Tavusku şu/Siramark. "Ne 
zaman döneceksin?"  
"Hafta sonuna kadar kalaca ğım," cevab ını verdi Madam Sür-
gün Ruhum. "Tam bir macera ya şıyorum. Şehir güzel. San Fran-
cisco'yu and ırıyor, yokuşlu sokaklar, sürekli deniz kokusu, en bek-
lenmedik yerlerde en bohem yüzler. Buras ı bir labirent şehir. Şe-
hir içinde şehirlerden müte şekkil. Bu ar ada mutfaklar ı bir harika. 
Her Ermeni burada cennete dü şmüş gibi olur."  
Armanuş ne yazd ığını fark ederek panikle bir an durdu. "Ya-
ni yemek aç ısından," diye ekledi çabucak.  
"Yav sen bizim sava ş muhabirimizdin ama Türk gibi konu ş-