FATMA HANIM : Arif ... Aklıma gelip duruyordu zaten ... Var 
bu işin içinde bir iş diyorum ... 
KOMŞU : Ne olmuş Arife? 
FATMA HANIM : (Hemen kalkar ... Çantasını, mantosunu aranır.) 
Ben şimdi ne yapsam? .. Ne yapsam? .. 
KOMŞU : (Peşinde dolaşır.) Kaza mı? Ne ya? 
FATMA HANIM : (D_urur.) Dükkana... Hacizciler gelesiymiş ... 
Hacizciler niye geliyor dükkana komşum? 
Paramız yoktu ya, borcumuz da yoktu. Niye 
gelir hacizciler dükkana? 
KOMŞU : Dur canım. Bir yanlışın var herhalde. Kimdi 
gelen? 
FATMA HANIM : Bakkalın çırağı. Bakkal haber göndermiş ... 
(Ağlar.) Mantomu nereye attım ben? 
KOMŞU : Dur, nereye gidiyorsun şin·di? Hacizsc ha-
ciz. Ne yapalım? Ölüm yok ya ucunda. 
FATMA HANIM : Arife fenalık gelmiş. Hastaneye kaldırmış­
lar ... 
KOMŞU : Hadi canım. İyi anlamadın sen. Uydurmuş­
tur o kör olmayası. Sapsağlam, kazık gibi 
adam ... 
FATMA HANIM : Oğlan ağzında geveledi. Bayıldı falan dedi... 
Amma değil... Hastaneye niye kaldırsınlar 
yoksa? 
KOMŞU : Ne hastanesindeymiş? Hangi hastanede? 
FATMA HANIM : Ne bileyim ben? İyi de anlayamadım. Çar­
pıldım da birden. Gireyim, bakayım ... Sora­
yım bir. Ah komşum, sana da zahmet, çocu­
ğun başında kalıver. İşin var mıydı yoksa? 
KOMŞU : Varsa var canım. Bekleyiversin ... Düşünme 
şimdi. İlle gidecek misin? 
FATMA HANIM : (Mantosunu giyer.) Çantamı nereye attım 
ben ... (Birden durur.) Çantamı niye arıyorum 
sanki? (Ağlar.) 
181