le koymamıştı. Bir süre sonra -annesinin sessiz baskısı sonu­
cu-babasının evinde daha sık kalmağa başlamıştı. 'Bir evi ol­
mak' daha başlangıçta anlamını kaybetmek üzereydi. Evlerin­
de dört beş adalan filan olan evli arkadaşlan da ona öğütler 
veriyorlardı. Galiba ona biraz acınıyordu. Hikmet de büyük 
odalı aydınlık arkadaş evlerinde otururken düşünüyordu : 
Ayağımın dibindeki halıyı bile alabilmek için, kaç ay çalış­
mam gerek? Dergilere, gazetelere yaptığı küçük yazı ve derle­
me işlerinin geliriyle kirasını zor veriyordu. Kendini beğen­
miyordu. Çok odalı evlerde, mobilyalar arasında oturmak is­
tiyordu. Sevgi bunu hissetmişti; çünkü Hikmet gibi düşünü­
yordu. Yalnız, Sevgi bu yaşantıya hak kazandığını ileri sürü­
yordu (içinden); bu insanlar ve eşyalar arasında küçüldüğü­
nü, küçümsendiğini aklına bile getirmiy ordu. 
Hikmet'in evlenme haberi de beklenen (Hikmet tarafın­
dan) ilgiyi uyandırmad ı. Sadece, Selim Beyle Sevgi arasındaki 
gerginlik biraz azaldı. Süreyya Hanım çok endişelendi: "Ki­
minle evleniyorsu n?" diye sordu telaşla. Hikmet, bu telaşı 
beğenmedi; ona kimse güvenemiyordu. "Bir kadınla," diye 
homurdandı cevap olarak. Süreyya Hanım, "Demek kız değil, 
bir kadın," diye üzüldü. Bir 'dul kadın' sözü duymuştu. "Ha­
yır, o değil," diyerek sözü kapattı Hikmet. Kendi evinde de 
yenilgiye uğramıştı. Fakat Sevgi, dul kadın korkusunu atla­
tan Süreyya Hanım tarafından iyi karşılandı; hatta Hamit Bey, 
biraz saygıyla karşısında oturduğu Sevgi'den, onun yabancı 
bir okulu bitirdiğini öğrenince, hemen lngilizce konuşmasını 
rica etti. (Hikmet, babasını odadan çıkarmanın güçlüğünü 
düşünerek, kendisi çıktı dışarı.) Sevgi Süreyya Hanımla Ha­
mit Beyi beğenmediğini Hikmet'e söylemedi. 
Hikmet -belki de kendisini beceriksiz ve başarısız bulduğu 
için-Sevgi'yi herkese beğendirmek zorunda olduğunu sanı­
yordu. Konuşurken başını dik tutabildiği halde, yaşantılannı 
savunamayacak kadar güçsüz hissediyordu kendini. Oysa, ya-
237