kişiyi adamdan saymıyorum; toplumu iyiye, güzele götür-
mek için kendi gibi namuslu insanlarla birlikte bir çabaharcamamışsa, çevresindeki uygunsuz gidişe başkaldırma-mışsa, o kişi namussuzdur benim için. Benim de değerleri-min arasına bu çeşit nitelikler karışmışsa atmalıyım onları;onlarla övünmemeliyim. Bu nitelikler, amacımı gerçekleşti-rirken bana zararlı bile olabilir. Gerekirse bir ülkü uğrunahırsızlık da yapmaz mı insan? Kendi aramızdaki ilişkilerdeahlâklı olmamalı demek istemiyorum; bize bu çeşit iftiralaratılmamalı. Fakat onların düzenini korumak için gerekliolan böyle sahte değerlere de hiç önem vermeyelim.
b) Kendini eleştirmekBu deyimle Batılıların “otokritik” dediği soruna eğilmek
istiyorum. Yukarıda söylediklerim bir otokritik sayılabilirsede ben otokritiği daha çok bir eylem için varsayıyorum. Bireylemden sonra, o eylemin birey açısından değerlendiril-mesidir otokritik, diyorum. Kendini eleştirmenin, kendin-den yakınma çerçevesinden de çıkması gereklidir diye dü-şünüyorum.
c) Dış etkenlerin uyutucu durgunluğuna kapılmamakÜlkemiz, bugün için durgun bir toplum düzeni içindedir
ve insanı toplumsal çalışmalara itecek bir dış etkenin yokolduğu söylenebilir. Peki ne yapalım o halde? Olayların bizihazırlıksız yakalamasına fırsat mı verelim? Yoksa tehlikesizçalışmalarla o zamana kadar kendimizi avutalım mı? Bencehemen köklü bir çalışma dönemine girelim. Ben de bu sa-tırları yazar yazmaz söylediklerimi uygulamaya girişeceğimhemen. Daha fazla oyalanmayayım. Müsaadenizle.
98