Kıza, İkinci Hikmet 'i tanıttı. Ötekinin öldüğünü sanıyor. 
Onun için bizimle buluşmuyor. Eskisinin ölümüne üzülmüş 
gibi yapıyor. Aslında, onunla karıştınlmaktan korkuyor. Bü­
tün eski elbiselerini sattı; kitap da okumuyor. 
BEHÇET: Ben yüznum araya gidiyorum. Bu el beni boş ge­
çin. Okumuyor değil, okuyamıyor. Kız da okumayı çok sev­
miyormuş. Biraz da yaşasınlar bakalım. (Kalkar, çıkar.) 
DUMRUL: Behçet'e de kağıt verin. Annesinin ölümünde de 
böyle olmuştu: Babası bir yıl bekledi. Sonunda, muamelele­
rin bitmesini beklemeden Safiye Hanımla evlendi. Ölüm ka­
ğıdını genel müdürlük kaleminden geri çevirmişler . Dilekçe­
lere artık pul yapıştırılmıyor , demişler . 
(Masa kararır. Hikmet köşesi aydınlanır. Hikmet 1, Hamit 
Bey, Safiye Hanım.) 
HAMİT BEY: Bu bizim yeni hanım işte. (Utangaç, gülüm­
ser.) Hanım, Hikmet l'e, hoş geldin desene. (Kadını sahnenin 
ortasına iter.) 
SAFİYE HANIM (Kınnr): Hikmet oğlum hoş geldin. Bun­
dan sonra babana ben bakacağım, tıraş takımlarını ben yıka­
yacağım. su böreğini ben pişireceğim. gömleklerini değiştir­
mesini ben söyleyeceğ im, çöpü kapıya ben bırakacağım , bil­
meceleri çözmeme yardım etmesine ben izin vereceğim, 'be­
nim akıllı kocacığım'ı ben diyeceğim, Hamil Bey yeter artık 
diye ben azarlayaca ğım.Bütün haklar bana geçli. 
HiKMET 1: Yarına su böreği isterim. Yalnız, kırılmayın. 
Annem kırılmazdı çünkü. 
SAFİYE HANIM (Nazlı bir gülümseyişle ): Ben annenden 
daha iyi su böreği yapıyorum. Baban da öyle söylüyor. Yeni 
gelinler biraz farklı olurlar elbette. 
HİKMET 1 (Homurdanır): Hayalla her şeye boş vermesey­
dim evinize gelmezdim. 
HAMİT BEY: Herkes geldi evladım. Merhumenin akrabala­
rı da geldi. En son sen geldin. Teşekkür ederim. (Gözleri do-
366