FAKİR BAYKURT
 
27
 
 
acı”yı boğmaya çalışarak sekiz on tutam yaptı.
 
Güneş tam tepeye çıkıyordu şimdi. Kürek kürek, kaza
n kazan 
döküyordu ateşini. Aslında, her tutamda, her adımda küçülen tarla, 
her dakika biraz daha büyüyor gibi geliyordu şimdi Abbas’a.
 
Doğruldu. Göğsünün terini, çamurunu sıyırdı. Ardına döndü, 
üçayak gölgeliğe baktı. Salıncak gölgedeydi. Öyle olmasa gidip
 
düzeltecekti hemen. Düzeltiyorum diye biraz oyalanacaktı. Eşeğe 
baktı. O da çökmüş. Kuyruğunu kulağını düşürmüş. Gözlerini 
yummuş...
 
Patlıyordu Kır Abbas, «(Irıza’ya söylemesem koca köyde 
kimsecikler bilmezdi! Hiçbir dürzü bilmezdi! Nereden bilecekti? Ben
 
söylemesem kim anlayacaktı?..)»
 
Yusuf doğruldu:
 
«Isıcak!..» dedi. «Bayılacağım!..» Yakasını tutup salladı. Göğsünü 
yellendirdi.
 
Kır Abbas, orağı taktı koluna:
 
«Kaç ölçek buğday saçtık buraya, ulaaan?» dedi.
 
Yusuf düşündü:
 
«On sekiz ölçekti heralda...» ded
i.
 
«Yirmi ölçek buğdayı gelir mi?»
 
«Yirmi beş ölçek gelir...» dedi Yusuf.
 
Kır Abbas içinden bir hesap yaptı:
 
«Yedi ölçeğe mi bu kadar sıkıntı?»
 
«Saman da var!» dedi Yusuf.
 
Kır Abbas boştaki eliyle bir “Hastir!” çekti. «0 da olmasın anasını 
satayım!» dedi. 
«Samanı olup da... ne samanı olur bunun?»
 
Yusuf karşılık verecekti. Dinlemedi söylediklerini. Hemen 
gölgeliğe doğruldu. Hızlı hızlı yürüdü. Yusuf’la Cennet karı bakıştılar. 
Gülümsediler.
 
«(Bakışsınlar, gülüşsünler! ..) » dedi kendine. « (Durmayacağım