Kadın, adamın martini zeytinini dudağında dolaştırışına 
bakmaktad ır. Kürdanın ucundaki zeytin tanesini ağzına atsa 
mı, atmasa mı, karar veremiyormuş gibi duruşuna ... 
Bana kalırsa adam böyle bir şey yaptığının ayrımında değil. 
Zeytini dudaklarında belli bir devinimle gezdirmesi daha çok, 
dilini kadının çene çukurunda dolaştırma isteğini önlemeye ça­
lışmakt an, diye düşünmekteyim hala. Kadının ise, böyle av ve 
avcı, avcı ve av konumlarında dakikaların akıp gidişinden te­
dirgin olduğunu sanıyorum . Kalan martinisini bir yudumda 
içip bitiriyor. Görünüşe göre, başka bir yemek de ısmarlamaya­
cak. Kalkmaya hazır, hem de karşısındakiyle birlikte. Öyle bir 
kararlılıkta görünü yor. 
Ama ya bu sahici karşılaşmalardan biri değilse? Ya dışarda 
çırılçıplak kalır da fazlasıyla üşürse? 
Bundan ürkmediği söylenemez. Bununla birlikte, onun il­
kağızdaki kararlı, açığa fazla vurulmamış kararlılıktaki küçük 
hareketiyle birlikte karşısındaki de birden kendini denetle ye­
memiş; unuttuğu bir şeyi anımsamış , uçağı, treni, bir şeyi kaça­
cakmış gibi zeytin tanesini evecenlikle tablaya bırakmak iste­
miş, bırakırken de önündeki martini kadehini devirivermiştir. 
İşte şimdi de onu doğrultmaya çalışmak ta, ama kadın elini 
onun eli üstüne koyveriyor: 
"Bırakın ... " 
"Üzgünüm," diyor adam, acemi bir yeniyetmenin utangaç­
lığı ile, "üzgünüm, masayı kirlettim ... " 
Elinin üstünde kumral kıllarını ayaklandıran kadifeden do­
kunuşlar , sonra aynı kadifeden bir ses: 
"Bırakın, garson temizler." 
Çellolar başlıyor; kulaklarda uğultular. 
Kadın elini hafifçe yana kaydırmaktadır: Hayır, onun elini 
birlikte olalım diye tutmadım. Hatta, elimin onun eli üstünde 
ne aradığına epeyce şaşırdım. Okşamak mı, öyle mi, usul usul 
okşa3ım mı? Evet, belki, olabilir . Hem kendime itiraftan kaçına-
43