Adam giderken, geri dönüp dönüp bakıyordu. 
Memed: 
"Hüseyin kardaş," diye arkasından bağırdı. "Birkaç güne 
kadar geri döneriz. Sağlıcakla kal. Arkadaşı getirdiğin için sağ 
ol." 
Adam: 
"Güle güle," dedi. 
Öğleye doğru Sıyrıngacı buldular. Karanlık kavuşurken de 
Keşiş suyunu tuttular. Orada bir köyden ekmek alıp yediler. Bir 
iki saat dinlendikten sonra, gene yola düştüler. Gün ışırken Ak­
kaledeydiler. Yosunlu bir pınardan su içtiler. Her zaman Me­
med önde, Horali ortada, Cabbar arkada yürüyordu. Akkalenin 
üstündeki ak topraklı tepeye çıktılar. Orada uyuyacaklardı. Ne­
dense tepeyi çıkarlarken Horali çok gerilerde kalmıştı. Cabbar 
bundan faydalandı: 
"Memed," dedi, "Memed kardaş biliyor musun?" 
M em ed: 
"Biliyorum," diyerek gülümsedi . 
Cabbar kabına sığamayarak: 
"Neden gidiyoruz öyleyse?" 
M em ed: 
"Anlamadın mı, kardaş?" diye sordu. "Beni tuzağa düşür­
mek için arkarnsıra adam çıkarmış . Beni tanıyan birini ... Beni 
davet ediyor. Gitmesem olur mu? Korktu da gelemedi der. Ak­
lınca bana tuzak kurmuş ... " 
Ca b bar: 
"Tuzağa bile bile düşüyoruz öyleyse. Onlar on kişi kadar 
varlar." 
M em ed: 
"Yüz kişi olsalar da başka çare yok." 
Ca b bar: 
"Horaliyi öldürelim öyleyse ... " 
M em ed: 
"Olmaz. Kalaycıyı görmeliyim . Ne çeşit bir adarnmış gör­
meliyim." 
Ca b bar: 
"Görelim ama ... Görelim haydi nolacaksa ... " 
340