— Kadın çok güzel diyorlar... Hüsrev Bey ba şını salladı. 
—  Güzel, evet... Çok da iyi Arapça konu şuyor, ismet Bey, bir an bo ş bulunup, 
"Sakın âşık falan 
olmayasın," diyecekti ama birden kendini toparlad ı. Hüsrev Beyin 
Teşkilât'ta nam salm ış ani öfkeleri ve tabancaya davranmaktaki acelecili ği 
aklına geldi. 
— Haydin güle güle, kendine mukayyet ol, bu i şi de fazla uzatma. Bir şeye 
ihtiyaç olursa, her zamanki gibi meydandaki topala haber b ırakırsın. 
Hüsrev Bey, olur anlam ına başını salladı. 
— Tabiii... Müsaadenizle... 
Hüsrev Bey, a ğır adımlarla yürüyüp ç ıktı bahçeden. 
Hüsrev Bey ç ıktıktan sonra iki adam bir süre sustular. Ha şim İsmet Bey, biraz 
önce Hüsrev Bey'den ürktü ğünü düşünüyordu. Sanki korktu ğunu herkes anlam ış 
gibi tedirgin olmu ş, Hüsrev Beye öfkelenmi şti. 
Kalın bıyıklarını sıvazladı. 
—  Bu Hüsrev Bey, yararl ı bir genç... Ama şimdilik... Bir zaman sonra, bunun 
gözükaral ığı bizim Te ş-kilât'a zarar verir gibi geliyor bana. Baksana, hiç 
gözünü k ırpmadan Te şkilât'taki arkada şları vurmayı teklif etti. Bir Yakup 
Cemil yeter, bir tane daha asla ç ıkmamalı, Teşkilât'ın da, memleketin de 
menfaat-i âlisi, böyle tehlikeli adamlar ın fazla güçlenmemesini icap 
ettiriyor bence. 
\.10 
Ahmet İhsan Bey, bir süre konu şmadan nargilesini fokurdatt ı, sonra kendi 
kendine m ırıldanır gibi yava ş bir sesle, önüne bakarak konu ştu: 
— Memleketin menfaat-i âlisi... Hakl ısın, pek hakl ısın... Memleketin 
menfaat-i âlisi bulguru temizlemeye yetmiyor ama Allah ın izniyle Hüsrev'i 
temizlemeye yeter... Memleketin menfaat-i âlisi anla şılıyor ki yak ında 
Hüsrev'i al ıp götürecek...' Bazen kendi kendime dü şünüyorum da, bu 
menfaat-i âlisi laf ı bir mezarl ık adı gibi geliyor bana. 
Haşim İsmet Bey, kal ın kaşlarının altından kuşkuyla bakt ı Ahmet İhsan Beye, 
sonra bıyıklarını sıvazladı. Karşılıklı sessizce nargilelerini içmeyi 
sürdürdüler. Böceklerin cay ırtısından başka bir şey duyulmuyordu bahçede. 
Arada bir de malta ta şlarının üzerinde h ızlı adımlarla dola şan neferlerin 
postal sesleri. 
121 
YİRMİ ÜÇ 
Güllerin kokusunu, bu ğulu sürahinin içindeki so ğuk limonatan ın kekremsi 
tadını, dışarısının sıcak aydınlığını ve kona ğın içindeki ıssız ve loş 
serinliği bir daha hiç unutmad ı. Bütün bunlar onun berrak ve lekesiz çocuk 
aklına, eski bir katedralin duvarlar ına işlenmiş bir fresk gibi kaz ındı ve 
hayatı boyunca bu freskin üstüne sürdü ğü bütün boyalar eninde sonunda 
dökülüp, en alttaki as ıl resmi geride dokunulmam ış bir tazelikte 
bıraktılar. 
Okulun en son günü, oymal ı demirleri k ırmızıya boyanm ış bahçe kap ısının 
çıngırağını çaldırarak aç ıp çocuklu ğunun cennetine girdi ğinde önce 
güllerin kokusunu duymu ştu. Güller, kat kat yapraklanyla açm ışlar, yald ızlı 
sarı lâleler boyunlar ını dikmişler, kay ısı ve kiraz a ğaçları baştan aşağı 
çiçeklenmi şler, at-kestanelerinin gölgeli yapraklar ının arasına saklanan 
guguk ku şları yazın geldiğini, sıcaktan yorgun dü şmüş kesik kesik 
ötüşleriyle duyurmaya ba şlamışlardı. Eve yakla ştıkça ağırlaşan okul 
çantasını kayışından tutup yerlerde sürükleyerek çiçeklerin aras ından 
geçmişti.