Koca Osman ayağa kalktı:
"Azıcık benimle dışarı çık Hoca," dedi. Sesi kararlıydı.
Ferhat Hoca hemen ayağa kalktı, Koca Osmanın koluna 
girdi, dışarıya sürükledi.
"Hoca, Hoca, Ferhat Hoca," diye inledi. "Köylü köyü bıra­
kıp gidecek. Dayanamayacaklar."
Ferhat Hoca:
"Bana da öyle geliyor. Birkaç ev daha yakıp, birkaç gece 
daha atlılar kurşun boşaltırlarsa köyün üstüne, kimse kalmaz 
köyde. Kaçan kaçana... Köylünün gidenleri tabansızlık ettiler. 
Ne yurt bulmuşlar gittikleri yerde, ne de yuva, sürünüyorlar- 
mış. Burada Ali Safa var da gittikleri yerde Ali Safa yok mu? 
Her taşm altında bir Ali Safa var, Osman Ağa. Köylü bu Ali Sa- 
falara ya direnir, ya da kul olur gider. Allah kulu kul yaratmış, 
kulu kimseye kul yaratmamış. Diretmeyen insan Allaha karşı 
insandır. Şu dilinin altındakini söyle bakalım."
Koca Osman karşılık vermedi. Düşünüyordu. Söylemeye 
can atıyor, böyle bir sırrm kendinde, yalnız kendinde oluşun­
dan da sonsuz bir tat duyuyordu. Uzun uzun yürüdüler, köyü 
çıktılar. Kars ağaçlan ormamna geldiler. Çok ağır yürüyorlardı 
ama, Koca Osman soluyor, bir ikircik ateşinde yanıyordu. Fer­
hat Hoca ondaki değişikliği onun yüzünden andan ana oku­
yordu. Söylemeye karar veriyor, Ferhat Hoca söyleyecek diye 
bekliyor, bir an sonra da onun yüzünden söyleyemeyeceğini 
anlıyor, merakı büyüyordu.
En sonunda sabrı tükenen Ferhat Hoca:
"Yorma kendini Koca Osman, sen bu sırrı şimdilik kimseye 
söylemeyeceksin. Sen bu sırrını kendi gözünden bile esirgiyor­
sun. Yorma kendini."
Koca Osman:
"Esirgiyorum Hoca," dedi ağlamaklı, sonra durdu uzun 
uzun Hocanın gözünün içine baktı baktı: "Kurana yemin eder 
misin kimseye söylememeye Hocam?"
Ferhat Hoca:
"Ederim," dedi.
Koca Osman sustu. Gene gözlerini Hocanın gözlerinin içine 
dikti, baktı baktı. Koca Osman bir büyülü, bir uyurgezer gibiydi.