sında hissediliyor ve kimsenin eli, dili, hareketi bu aşkın peri­
sini kaçırmaya cüret etmiyor. Bize kahve getiren hizmetçinin 
yürüyüşüne dikkat ettim. Uyuyanı uyandırmamak ister gibi 
yürüyor. Kim bilir, sessizliği seven efendisinin istirahati hür­
metine konuşmamak ve ses çıkarmamak yüzünden yakında 
söz ve ses çıkarmak özelliğini kaybedebilir. Esasen bu evin 
içinde herkes ve her şey, velut yazarın bir nevi yaratma, yaşa­
ma vasıtası olduğuna göre insanlar da bir eşya haline girerse 
ne zararı var. 
Hüseyin Rahmi Bey hafif bir rüzgarın çıkardığı gürültü­
den başını arka tarafa, salona çevirdi. Bu hareket, sözü yaza­
rın evine, odasına getirmemize vesile oldu. Sonra da bilmem 
nasıl oldu, Pierre Loti'den bahsettik. Bu Türk yazarın, bu 
Türk dostu Fransız edebiyatçısına büyük bir tutkunluğu var. 
Fakat onun bazı tuhaf hallerinden şikayet ediyor. 
-Efendim seksenlik bir adam da yüzünü nasıl boyar, 
nasıl korse giyer? diyor. 
Fakat bunu bir yana bırakalım, Loti, çok sevdiği bir ya­
zardır. Onun en küçük bir hareketten bile büyük ve heyecan 
verici bir mevzu çıkarmasına hayrandır. 
-Eserlerinde mevzu yok, hareket yok. Her sayfa birbi­
rinin aynı, fakat her sayfa yine başka türlü heyecan verici, 
başka türlü enfes diyor. 
Hüseyin Rahmi Bey, Loti'yi görmemiş ve onunla konuş­
mamıştır. Fakat esasen Loti'nin İstanbul'a geldiği zaman 
konuştuğu ve ahbap olduğu Türkler kimlerdir? Yalnız mih­
mandar ve rehber olmak şerefiyle kırk yıl övünen birtakım 
kimseler, değil mi? 
-Loti, asıl sizi tanımalı ve sizinle düşüp kalkmalıydı ki 
İstanbul'u anlasın, dedim. 
Elini genç kızlar gibi ağzına götürerek güldü ve sadece, 
"Evet" dedi ve ilave etti: 
-Ben de onun gibi mezarlardan hoşlanırım. Dünyada 
en çok sevdiğim ağaç servidir ve en beğendiğim manzara da 
kabristanların loş, sessiz ve insana dünya ile ahiret arasın­
daymış gibi bir his veren manzarasıdır. 
Vll