dı, kıyıdaki bir gazinonun önünde durdu. Yoldaki suskun-
luğunu gidermek için, gazino ve yemeklerin iyiliği hakkın-da yorumlarda bulundu. Aysel, hafif hareketlerle, sıçraya-rak arabadan çıktı: tarihten önceki zamanlardan kalan, uç-masını unutmuş bir kuş gibi. Esat da her yöne çevirdiğiuzun boynuyla, adları aurus ile biten nesli tükenmiş hay-vanlardan birine benziyordu. Bu hayvanlara, günümüzdeancak, traktörlü-vinçli-betonyerli inşaatçıların avlanma sa-halarının dışında, kazma girmemiş ahşap ev ormanlarındarastlanmaktadır. Yırtıcı teknisyenlerin bulunmadığı böyleuzak bölgelerde yaşayan bu tarih öncesi hayvanlar, sakinyaşayışlarının doğal bir sonucu olarak uçucu ve koşucuözelliklerini kaybetmişlerdir. Çevrelerindeki doğal beslen-me şartlarının esnaf avcılar tarafından sistemli bir şekildeyok edilmesi, bu nazik hayvanların gittikçe azalmasına yada ehlileştirilerek özelliklerini kaybetmesine yol açmakta-dır. Bazıları, kat karşılığı, ahşap evlerdeki yuvalarından çık-makta ve yeni yerleştikleri beton kafesler içindeki yaşayışauyamayarak mahzunlaşmaktadırlar. Son yapılan geri kalmışhayvanlar sayımında bunlardan ancak dört bin iki yüz ka-dar kaldığı ve kilometre kareye üç tane düştüğü tespit edil-miştir. Yakında bunlara sadece biyoloji kitaplarında rastla-yabileceğiz. Yabancı bilim dergilerinde bugünkü tutumu-muz şiddetle eleştirilmektedir. Onlar, bu servetimize de elatmadan duruma bir çözüm getirmesini istiyoruz. İlgililer-den yardım bekliyoruz.
Aysel’in oturmasına yardım ederken, yeni hayvanlar türü-
yor bunların yerine, diye düşündü. Çirkin hayvanlar.
İlk çekingenlikler ne kadar tatlıdır. Oysa insan, bu bece-
riksizlikleri bir an önce yenmeye çalışır. Bütün gücüyle bü-yüyü bozmak, buzları kırmak için uğraşır. Birlikte yapılanher yeni hareket de, istenmediği halde bu büyüyü geri geti-
391