21
Hava kararmak üzereydi. Güzel bir gün sona eriyordu. T ur-
gut, oturduğu yerden kalktı. Terden sırtına yapışmış olangömleğini çıkardı. Derin bir nefes aldı. Arabanın çevresindegeniş adımlarla dolaştı. Neredesin Olric? Ona her zaman-kinden daha çok ihtiyacı olduğunu hissediyordu. Birliktearabaya bindiler. Yokuşu ağır ağır inerek yol kavşağına gel-diler. Yollarına devam ettiler.
Bir kasabaya varınca durdular. T urgut, bir otele eşyasını
bıraktı. Yemek yedi ve yemekten sonra hemen otele döne-rek odasına çekildi. Bir süre pencereden sokağı seyretti.Uzaktaki büyük şehrini uzun zaman göremeyeceğini dü-şündü. Selim’in Beşiktaş’ta gitmek istediği meyhanenin öz-lemini duydu. Selim’i hiç tanımamışlardı bu insanlar. Hiçolmazsa cenazesine gelseydiler. Bilseydim hepsine haberverirdim. Bir teşkilatımız, bir lokalimiz yok ki bir araya ge-lelim. Bu ülkenin belini dağınıklık büküyor. Belki Beşik-taş’taki meyhanedekilerden biri Selim’i yolundan döndüre-bilirdi. Koltuğa oturdu. Selim’in defterlerini eline aldı. Se-lim’in öldüğünü anlamıştı sonunda. Anlamak başka şey , ka-bul etmek başka. Hayatını sağa sola dağıttın be Selim! Birbu defterler kaldı. Hiç olmazsa şarkılar da yanımda olsaydı.Selim’i bir derleyip toparlamak gerekmez mi?
Yatağa uzandı ve Süleyman Kargı’ya bir mektup yazdı.
Mektupta, Selim’i seven bir insan olarak ona ait birkaç par-ça yazının kendisinde de bulunmasını istediğini; uzun biryolculuğa çıktığı şu sırada kendi oluşumu bakımından dabu parçaların ifade etmekte güçlük çektiği bir önemi oldu-ğunu; özellikle şarkıların bir bakıma bundan sonraki haya-tını düzenlemekte çok yararı olacağını; düşünmeye başladı-ğı şu sırada bu şarkıların belki kendisi de farketmeden Se-lim’le ortak bir biçime varmasının sağlanmasında önemlibir yer tutacağını; şimdiye kadar bilemediği ve kendisinin
709