164 Yaşar Kem al-Dağın Öte Yüzü 
Yokuşu çıkıncaya kadar tepeden tırnağa, suya girip çıkmışçasına tere bat­
mış, soluk soluğa kalmıştı. Ayaklan da yanıyordu. İnsan dediğin de bu kadar 
ağır olur mu? Ölü gibi. Ocağın bata karı! Senin yüzünden çocuklarım ın başına 
bir hal geldiyse, ben de seni boğarım. Boğanın da üleşini bir mağaraya atanm. 
Şu arınana da, kel kerkezlerin önüne de. 
Boynu uzamı ştı. Yoruldukça da öne doğru uzuyordu. Karı da aşağı doğru 
sarktıkça sarkıyor, buruşuk, incecik kalmış kollarını Alinin boynuna asılmış, 
aşağı sarktıkça ağırlık yalnız kollara, oradan da Alinin boğazına biniyordu . Ali 
soluk almak için ikide birde anasını yukarı doğru silkerek beline, omuzlarına 
kaldırıyordu . Ama, az sonra, Meryemce gene aşağı sarkıyordu. 
Düzlüğe geldiklerinde Ali iki adım yürüyor, bir adım duruyordu. Dinlenme­
ye de can atıyordu ya, korkuyordu. Bir oturunca, bir daha sonuna kadar kalka­
mayacağını biliyordu. 
Gün batmış, vakit alacakaranlığa çevrildi çevrilecek. Güneyden ıslak, koku­
lu bir yel esiyor. 
Ayın dağınasına daha çok var.