21 
Alicik Mustafa Beyin karşısında duruyor, "bu yıl değil ," diyordu. 
"Tam öbürsü yılın eylülü." Gözleri yuval .arında tildır fıldır dönüyor­
du. T elaşlı, ürkek, cin. Aliciğin elleri küçücüktü. Küçük elli adarnlar 
becerikli olurlar diye düşündü Mustafa Bey. Alicik konuşuyordu. Ha­
yın, ikiyüzlü, herkesten her şeyi saklar devinimler içindedirler. Gözleri 
yeşil mi, mavi mi, kara mı, belli değil. Anası bile bilmezdi Aliciğin 
gözlerinin rengini. Andan ana değişirdi, kapalı, hayın adamların göz­
lerinin rengi. Mustafa Bey adam sarrafıydı. Ölçer biçer, bir adam için 
hemen yargıya varırdı. O anda hemen yargıya varamamışsa Mustafa 
Bey bir daha o adam üstünde durmazdı. Yüreğine tıp etti : 
"Kaç çocuğun var Alicik Ağa?" 
"Yedi tane Beyimiz. Kölen olsunl ar." 
"Kaç tane avrat Alicik?" 
"tki." 
"N erdisin Alicik?" 
"Kutuderesinden. Dağların ötesind en." 
"Ne yer, ne içersin?" 
"Seyirniz sağ olsun. Derviş Bey ... " 
"İyi silah kullanır mısın?" 
"Sayende Beyim , azıcık. " 
"Beyi çok sever misin, sana güvenir mi?" 
"Çok severim; canımdan da çok. O da bana· güveni r." 
Mustafa Bey uzun uzun gözlerini Aliciğe dikip düşü neeye daldı, 
sonra gene Alicikle konuşmaya başladı. Alicik karşısında put gibi du­
ruyo rdu. 
"Otur Alicik," dedi. 
Alicik otururken onun bütün devinimlerini izledi. 
"Derviş başkasını değil de seni bana neden gönderdi?"