“Evde olacağını tahmin etmedim,” dedi. “Yok, öyle söyle-
dim işte.” Şimdi de ben, onun yerine rahatsız oluyordum.“Birini bekliyorum,” dedi. “Yolda gördüm de. Sen tanımaz-sın.” Benden sıkılır onunla diye düşündüm. “Haydi eyval-lah” dedim. “Ben seni ararım,” dedi aceleyle. Onun da çoküstüne varmıştım, herkese yaptığım gibi. Benim de hiçkimseyle olmak istemediğim anlar yok muydu? İçimdenona hak verdim; kendime yükledim suçu her zaman oldu-ğu gibi. Birini yeni tanıyınca, nefes aldırmadan yükleniyor-dum üstüne. Herkes, benim gibi buhranlı değildi. Bu dü-şüncelerim, o zamanki durumumu
Yazı burada bitiyordu. Sayfanın altına bir iki karikatür çi-
zilmiş, yanına da güllerle süslü, SIKINTI yazılmıştı. Dahaaşağıda tek harfler ve yedi kere altalta yazılmış bir cümlevardı; “Gordiyum neden kördüğüm”. Başka bir kâğıt çektiyığından. Bu sayfa başlıklıydı:
Çok İyi Bilinmesi Gereken Filozof ve Edebiyatçılar,Satırlar, sayfanın ortasında küçük bir yere yazılmıştı:
Soren Kierkegaard
Oswald SpenglerFranz KafkaFriedrich Nietszche
The T ragic Aspect
Kâğıtların arasından küçük sarı kartonlar düştü, üstlerine
daktiloyla birer satır yazılmış kartlar. T urgut, gülümseyerek:“Beylik cevap kartonlarım benim.” dedi. “Bunları da sakla-mış.” Her kart, içine ancak bir cümle sığacak büyüklüktey-di. T urgut, sıkıntılı olduğu zamanlar sorulara cevap vermez,bu kartlardan birini uzatırdı:
100