İdris Bey başını kaldırdı. Gözlerini Memede dikti uzun 
uzun baktı. Sonra birden ayağa kalktı, Memed de ayağa kalktı. 
İdris Bey hançerini belinden çekti, çeker çekmez de şahadet 
parmağım kanattı, sonra Memedin de elini aldı, kanattı. Me­
med gülümsedi. İdris Bey kestiği yerden çıkan Memedin kanım 
yaladı. Kendi kanamış parmağını da Memede uzattı. Memed 
de onun parmağına şöyle bir dilini dokundurdu.
İdris Bey coşkun bir çocuk saflığıyla Memedi kucakladı:
"Ben seni öldürmeye gelmiştim, kardaş," dedi. "İşte şimdi 
de kardaş olduk/'
Memed de:
"Ben de beni öldürmeye geldiğini biliyordum. Ona göre de 
hazırlanmıştım. Sen beni öldürmeden ben seni öldürecektim. 
Bak," diye kayaların ardına işaret verdi. Kayalarm ardmdan üç 
kişi çıktı. Pırıl pırıl silahlıydı üçü de.
"Nasıl İdris Bey kardaş, beğendin mi?"
İdris Bey:
"Beğendim," dedi. "İşte bunu çok beğendim. Yalnız sana 
şunu söyleyeyim ki, seni gören, seni tamyan adam sana el kal­
dıramaz, sana kıyamaz. Ben seni bilmiyor, tanımıyordum. Hal­
buki sen beni tanıyordun. Sana insan olan insamn kıyamayaca- 
ğmı bilmeliydim."
Memed elini uzattı, usuldan onun sağ elinin serçe parma­
ğını tuttu, sıktı.
Gökteki şahin havada rahat süzülüyordu, sivri kanatlarını 
germiş, uzatmış. Bir bulutun üstüne yapıştırılmış gibi.
Tuvarası kayalıkları top top, mavi, dikenli, pembe, mine çi­
çekli kevenlerle donanmıştı, keditaşaklarından başka...
İdris Bey olanı biteni bir bir Memede anlattı. Memed de 
ona birtakım öğütler verdi. Onun ovada yaşayamayacağını, 
dağlara gelmesini söyledi.
İdris Bey ondan ayrılırken:
"Şimdi gidiyorum, Çukurovada bir işim var, işimi görüp 
sana yakında gelirim kardaş. Kan kardaşım değil misin, seni bir 
daha ölünceye kadar bırakmam."
Memed ona av etlerinden Tuvarası pınarının başmda güzel 
bir yemek yedirdi.