"Sende bir tuhaflık var, Türkan," dedi, "tansi­
yonun düşmüş olmasın sakın?" 
"Tansiyon umda bir şey yok," dedim. 
Etrafa belli etmeden bileğimi tutup nabzımı 
saymaya başladı. 
"Elini bileğime değil de kalbime koysan, belki 
daha isabetli bir teşhis kordun." 
"Aşık mı oldun yoksa?" 
"Nerede o günler!" 
"Karı koca kavgası, o halde. Önemseme, birkaç 
güne kadar her şey düzelir. Kim atışmıyor ki? Nor­
mal ev hali!" 
"Öyle," ded im. 
Bizim için hazırladı kları pastaya mumlar koy­
muş, salona getiriyorlar dı. Mecburen kalktım, ma­
sanın başına yürüdüm. Atilla yanıma geldi. Mumlu 
pasta önümüz de, biz suratlarımızda inandırıcı ol­
mayan tuhaf bir gülümsemey le, birbirimize bak­
madan, dokunmadan hatta değmemeye çalışarak 
yan yana durduk. 
"Daha nice nice yıllara," diye bağrıştı arkadaş­
larımız. Ben eğildim, arkadaşların alkışları arasında 
mumları üfledim. Kimi söndü, kimi sönmedi. 
Sönmeyenleri Atilla üfleyerek söndürdü. Pastayı 
kesip tabaklara dağıttım. Bu maskaralık bir an ön­
ce bitsin ve evime döneyim istiyordum. Evime dö­
neyim, başımı yastığımın altına sokayım ve yastı­
ğın altında, bir yaralı hayvan gibi kış uykusuna ya­
tayım. Kırık kalbimle, kırılmış gururumla aylarca 
129