Yağmur altında Memidik durmadan koşar. Koşar gelir ki, ne 
görsün ... Ceyhan ırmağı taşmış, tarlalan, dereleri doldurmuş. Yağ­
mur hışım gibi inmektedir. Topraktan kalın bir bulut örneği buğu 
yükselir. Ve Memidiğin bu yağmur içinde arandığıdır. 
Çamurların içine çöktü oturdu. 
"Burası olacak," dedi kendi kendine, yanına yönüne bakındı, yağmurdan bir 
adım ötesini göremed i. "İyi bir tarla bulmuş, bol bolarnadı pamuk topluyorduk. 
Adile de borcumuzu ödeyecektik. Bir de para kalacaktı yanımız da. On beş yıldır 
böyle bir tarlaya düşmemişti köylü. İşte şimdi bu yağmur yıktı ocağımızı ... İşte 
ölümüzü de bulamıyoruz. Ben ne yapayım ben," diye de arkasından söylendi. 
Ayağa kalktı, ölüyü gömdüğü yeri şöyle ansımaya çalıştı. Ölünün başucunda 
bir incecik dut ağacı vardı, dut ağacının yöresini bir böğürtlen çalısı öbeği kuşa­
tıyordu. Uzun bir süre, böğürtlen öbeğinden böğürtlen öbeğine koştu. Hiçbirisi 
aradığı öbek değildi. Bir sel yatağına düştü, sel yatağı ağzına kadar doluydu. Ya­
tağın kıyısınca yürüdü. Bir karaçalılığa düştü, bir hıltanlığa, bir pıtıraklığa gel­
di. Aradığı öbek az ilerisindeydi. öbeğe bir iki renkli bez parçası bağlamışl ardı. 
Hemen ölüyü gömdüğü yere atıldı. Ölüyü gömdüğü yeri sel basmıştı. Ölü yoktu 
ve çukura yarı yarıya su dolmuştu. Memidik çukura atladı, eliyle çukuru yokla­
dı, ölü yoktu. 
Ne oldu, ne olmadı birden bir sevinç kasırgasına tutuldu. Sevinçten ne yapa­
cağını bilemiyordu . 
"İyi ki yağmur yağdı, yağmur yağdı da komutana çıkamadım Çıkıp da Şev­
ket Beyi öldüren benim diyemedim. Alın ölünüzü diyemedim. Ölü nerede Me­
midik, demez miydi?" 
Çukurun yanına çöktü. Sırtından çok ağır bir yük kalkmıştı. Zeliha geldi ak­
lına. Zelihayla oynaştı. Şu ölüden kurtulmuştu ya ... Ölüden kurtulana ... Pravo 
Memidiğe! Şu yağmur, şu sel olmasa Memidik ölünceye kadar bu ölüden, şu h­
kara Şevket Beyden kurtulamayacaktı. Bu yağmur köylüyü mahvetmişse de Me­
midiği kurtarmıştı. 
Gerçekten sel imdada yetişmeseydi ne yapacaktı ölüyü? Pamuk bitip de yu­
karı köye dönerlerken kime bırakacaktı ölüsünü? 
Memidik kendi kendine gülümsedi. Ne yapacaktım, kime bırakacaktım, it­
lere atacaktım ölüyü. Ölü babamın oğlu değil ya ... Dur bakalım gitti mi ölü? 
Başımın belası. Belki şuna aşağı bir çalıya takılmış kalmış, beni beklemektedir. 
İki gözümün çift çiçeği, canım ciğerim, sevgili Şevket Bey, sen benim yakarnı 
bırakır mısın hiç? 
Ellerini yere bastırdı, elleri toprağa gömüldü. Ayağa kalktı. Bütün bedeni ha­
vanda dövülmüş gibiydi. Sırtı da tutulmuştu. Yağmur gittikçe artıyordu. Seller 
boyunca Ceyhan ırınağına aşağı, her çalıya, her ağaca, her çukura bakarak yü­
rüdü. Ceyhan ırınağına geldi.