İHSAN BEY 
(Kendi kendine) Kadın değil, sorgu yargıcı yardımcısı. 
Her akşam bu küçük sorgulamaya cevap vermeli. 
Kalemden buraya kadar olan mesafenin yolculuk 
süresini saniyesi saniyesine izah etmeli. (Açıkça) Bugün 
trenle gelmedim, Kadıköy'den arabayla geldim. 
NAİME HANIM 
(Şaşırarak) Tren dururken arabayla gelmek! Ne 
münasebet? Bey, siz gitgide tuhaf tuhaf adetler çıka­
rıyorsunuz. 
İHSAN BEY 
(Kendi kendine) Vay ihtiyatsızlık ettim. Bizim hanım 
alışılmışın tersine bir hareketimden bin mana çıkarır. 
Bin şüpheye düşer. Öyle ya, kim bilir hangi kadını 
takip etmek için treni bıraktım da arabayla geldim. 
(Açıkça) Bunda merak edecek bir şey yok. Birahane­
de bir dostuma tesadüf ettim. Kendisi buraya kadar 
öyle gerektiği için arabayla gelecekmiş, beni de bera­
ber getirdi. 
NAİME HANIM 
Bu birahanelerde hayırlı dostlara değil, mutlak sizi 
böyle alışılmışın dışında hareketlere sevk edecek kim­
selere tesadüf edersiniz. 
İHSAN BEY 
(Kendi kendine) Geçenlerde evlenme niyetinde olan 
bir dostum bu husustaki fikrimi soruyordu. Tren 
yerine arabayla gelmek meselesinin sorgulanmasının 
böyle küçük bir fezleke teşkil edecek kadar bir önem 
kazanmasına tahammül getirebilirse evlensin. Bizim 
kayınpeder de evliliğinden sonra acayip hallere gir­
miş. Yanında ihtiyar kelimesi telaf fuz edildiği, hele 
hele kendine baba diye bir saygı tabiriyle hitap edildi­
ği zaman kaşları çatılıyor, adeta üzülüyor. Ah insan­
lar, insanlar! Siz ne zaman !afla hakikati saklama­
ya, değiştirmeye uğraşmak zaafından, garabetinden 
kurtulacaksınız? (Kayınpederine doğru ilerleyerek 
103