miş, hatta İspanya'da, Cordoba'da bir grup Yahudi ve Müslü - 
man mistikle ortak bir albüm ç ıkartmıştı. Fas'a geri dönmü ş, 
hayatında ilk kez Sufilerle tan ıştığı zaviyeyi ziyaret etmi şti. 
Baba Samed'in mezar ı başında dua edip tefekküre dalm ış, 
hayatın onun için çizdi ği patikalar ı minnetle anm ıştı. 
"Sonra hep yazmak istedi ğim ama erteledi ğim roman ı yaz- 
  
389 
maya koyuldum" dedi Aziz göz k ırparak. "Uzun zamand ır 
yapmak istedi ğim bir şeydi. Romana A şk Şeriatı adını ver- 
dim. Bir zarf ın içine koyup Amerika'da ünlü bir yay ınevine 
yolladım. Fazla bir şey beklemiyordum ama her ihtimale 
açıktım. Bir hafta sonra Boston'da gizemli bir kad ından il- 
ginç bir e-posta ald ım." 
Ella gülümsemeden edemedi. 
"O andan sonra hiçbir şey aynı olmadı" dedi Aziz. 
Ölüme haz ırlanan bir insandan, beklenmedik anda a şka 
yuvarlanan birine dönüvermi şti. Yerli yerine oturttu ğunu 
sandığı tüm parçalar ı tekrar gözden geçirmesi gerekmi şti. 
İnanç, aşk, arzu, ölüm korkusu, ölümsüzlük arzusu, aile, yu- 
va, hasret, saadet... bütün bu kavramlar ı yeniden dü şünme- 
si gerekmi şti. Bugün kendini ölüme haz ır hissediyordu, ama 
henüz ölmek istemiyordu. 
Ömrünün bu son safhas ına Sufi kelimesinin " İ" harfiyle ta- 
nışma mevsimi demi şti. Belki de bu en zoruydu çünkü iç hesap- 
laşmalarının hepsini de ğilse bile ço ğunu bitirdi ğini, manen ol- 
gunlaştığını sandığı bir aşamada şimdi ilk defa yalpal ıyordu. 
"Sufilikte ölmeden evvel ölmeyi ö ğrendim. Makamlardan 
adım adım geçtim. Bu yolu anlayabildi ğimce yaşamaya çal ış- 
tım. Tam her şeyi hallettim derken, gökten zembille sen in- 
din. O ilk mesaj ın ardından her şey o kadar h ızlı gelişti ki. 
Her gün nefesimi tutup acaba Ella yazm ış mı diye bekledim. 
Derken tüm hayat ım sana anlat ılmayı bekleyen bir hikâye 
 
oldu. Ve seni daha fazla tan ımak istedi ğimi fark ettim. Senle 
daha çok zaman geçirmeliydim. Bana verilen vâde aniden k ı- 
sacık göründü gözüme, yetmedi. Kendimi teslim etti ğim Al- 
lah'a isyan noktas ındayım." 
"Hastalığın... beraber atlatabiliriz..." dedi Ella korkulu bir 
fısıltıyla. 
"On altı ay daha var" dedi Aziz. "Doktorlar öyle diyor. Yan ıl- 
mış olabilirler. Bilemem. Gördü ğün gibi sana verebilece ğim tek 
  
390 
şey şu içinde bulundu ğumuz an! Tabii i şin aslı, kimse kimseye 
bundan ötesini vaat edemez. Ama bunu hep unuturuz. Gelece- 
ğe dair planlar duymak isteriz." 
Ella başını eğdi, ayakuçlar ına takıldı bakışları. Bir yana 
verdi ağırlığını. Sanki bir taraf ı düşüverecekti de di ğer yanı 
direniyordu. A ğlamaya ba şladı. 
"Yapma ne olur. En çok istedi ğim şey benimle Amsterdam'a 
gelmen. Sana şehrimi gösteririm. Beraber dünyay ı gezeriz. Ya- 
pabildiğimiz yere kadar. Yeni insanlarla tan ışmak ve Tann’n ın 
yarattığı muazzam eseri beraber seyretmek istiyorum." 
Ella, önüne parlak, renkli bir oyuncak konmu ş nahif bir 
çocuk gibi a ğlamayı kesip burnunu çekti. "Ben de... ben de 
çok isterim..." 
"Sana bunlar ı anlatmaya çekindim" dedi Aziz. "De ğil se- 
vişmek, sana dokunmak bile zor geldi. Sen hep gelecek fikri 
üstüne kurmu şsun hayat ını. Planlar, programlar... Senin gi- 
bi bir insana 'hadi her şeyi bırak ve benimle gel ama yar ın