sun. O nasıl bir söz ki senin ağzından çıkan, suuus! Susmazsan, 
böyle avrat gibi, bebecikler gibi mızırdanırsan hemen şimdi bu­
radan başımı alır da giderim. Göster, göster bana yaralarını be­
nim gül yüzlüm ." 
Memed gülümseyerek yaralarını gösterdi, yaralan güzelce 
sarılmıştı. Hürü ilk olarak onun yatağına bir göz attı , bu yatak 
dün gece yattığı yatağın tıpkısıydı. 
"Yaraların sızlıyor mu?" 
"Azıcık." 
"Demek ki çok sızlıyo r." Ayağa kalktı, mağaradan dışanya 
çıkh, Temiri arandı, kapıdaki adama: "Nerede o Temir, hani 
benim gözlerimi bağlayan?" diye sordu. 
"İçerde Ana," dedi o iri adam gülümseyerek. 
Hürü mağaraya geri döndü, Temir yatağın başucunda 
ayakta duruyor, dalmış düşünüyordu. 
"Cerrah getirdiniz mi yavruma ?" 
Temir: 
"Üç tane," dedi, dışarıya yürüdü. Hürü Ana anlamıştı, o 
da onun arkasından dışarıya çıktı. Bir kayanın duldasına varıp 
çömeldiler .· 
"Söyle Temir, oğlum iyi değil mi?" 
Temir üzüntülü bir sesle: 
"İyi değil Ana," dedi. 
"Cerrahlar ne dediler?" 
"Kurşunları çıka ramadılar. Cerrahiardan ikisi Yörükler-
dendi. Birisi de şu aşağıdaki köyden." 
"Demek benim yavrum ölecek?" 
"Onun arasını Allah bilir Ana." 
"Benim yavrum ölmeyecek . Onun arasını gene de koca Al­
lahımız bilir ya, Hürücenin yavrusu düşman kurşunundan öl-
m ez." 
"inşallah Ana, Allah ağzından duysun Ana ... " 
Hürü içeriye girip Memedin başucuna oturdu, saçlarını, al­
mm okşamaya, onu öpmeye başladı. Onunla sıcak, yürekten, 
yumuşacık konuştu. Onu Memedin başında böyle görenler, bu 
tepeden tırnağa sevecenlik, sevgi kesilmiş kadının o olduğuna 
bir türlü inanamazlardı. 
272