Enver sert sert: "Herkes bu iş için Avrupa'ya gider," dedi. Sonra 
galiba bir şeyden utanarak sofradan kalktı. Onun arkasından 
Salih de kalktı. 
Gençler çıktıktan sonra Ömer: "Senin çalışacağını sanmışlar!" 
diyerek güldü: "Onlarla çok iyi bir anlaşma yaptım. Ücretle değil, 
pay alarak çalışıyorlar. Senin de ortak olacağını sandılar ve 
korktular." Bir kahkaha attı, ama pek sevimli gözükmüyordu. 
"Peki, nasıl buldun onları?" 
Refik, Muhittin'i hatırladı. 
Refik'in cevabını beklemeden, Ömer: "İyi çocuklar," dedi. "İkisi 
de zehir gibi! Sınıflarının en iyi öğrencileriymişler. Paraya da 
ihtiyaçları var!" Ömer, Refik'in önceden onda hiç görmediği 
becerikli patron tavrıyla gülümsüyordu. 
Refik laf olsun diye: "Evet, iyi çocuklara benziyorlar!" dedi. 
Sonra bir daha çay almak için kalktı. "Sen de ister misin?" dedi 
Ömer'e. 
"Bir çay daha ha?" dedi Ömer. Gerindi, esnerken "Eehh, içelim 
bakalım!" dedi. Bir daha esnedi. 
Refik çay fincanlarını doldurup masaya koydu: "Dışarda ne 
güzel güneş var!" dedi. 
"Yaa! Şubat ayında da böyle güneş İstanbul'da bile yoktur!" 
Birlikte pencereden dışarı bakıyorlardı. Masanın kenarına 
güneş vuruyordu. Refik kaymaktan biraz daha aldı. 
Ömer: "Güzel değil mi kaymak?" dedi. Sonra şaşırarak söy­
lendi: "Aa, tıraş olmuşsun sen ! Herr Rudolph bu işe çok şaşacak 
ve kızacak. Sana Herr Rudolph'dan söz etmedim, değil mi? Akşam 
gideriz. Seni görünce sevinir... İyi Türkçe konuşan bir Alman. 
Onaltı yıldır Türkiye'de. Samsun-Sivas hattında da çalışmış... 
Boş yere tıraş olanlara kızar. Disipline karşıdır." 
Refik'in arkasındaki kapı açıldı. İçeri Hacı girdi. Refik dün 
tanımıştı onu: Rahat ve gösterişsiz bir adamdı. Hiçbir şey söy­
lemeden dışarı çıkıp gitti. Refik karda ağır ağır yürüyen ihtiyarı 
pencereden görünce kendini hemen dışarı atmak istedi. Tam 
kalkıyordu ki Ömer: , 
"Otur da şu ilk sabah sigarasını iç!" dedi. "Sonra birlikte tünele 
gideriz. Benim işim var. Sen yalnız dönersin, gezer, etrafı gö­
rürsün!" 
267