ti: “İnsanların hoşuna gidecek biçimde davranmayı oldukça
beceririm biliyorsun. Onun için, bana önem verilmesindebu aldatıcı tavırlarımın payı vardır diye endişe ederim.”“Böyle olmadığını biliyorsun,” diye telaşsız karşılık verdiNermin. “Nasıl bir insan olduğunu anlatmamı istiyorsan,başka.” T urgut elindeki çatalı bıraktı: “Beni şımartırsan,mutfaktaki çocuklar gibi yemeğimi bitirmem sonra.” Gül-düler, T urgut, çatalı bırakan eliyle uzandı, karısının kolunuokşadı, gözlerine baktı; artık, bir şey düşünmedi.
Sonra Nermin sofrayı toplarken, oturduğu koltukta, bir-
den T urgut aynı huzursuzluğun yaklaşmakta olduğunu his-setti. Kıskanç ve intikamcı bir duyguydu bu: biraz unutul-maya gelmiyordu. Gizlice büyüyor, eskisinden daha şiddetlibir biçimde ortaya çıkıyordu hiç beklemediği bir anda. Birdavranışta bulunmadan, onunla ilgili bir hareket yapmadanatlatılması imkânsız gibi görünen bir duyguydu. Hüzünlübir biçimde ele alınmayınca daha zalim oluyordu sanki.Kendisine saygı duyulmasını istiyordu. Küçük bir fırsat bu-lunca da T urgut’un içini ezen bir rahatsızlık olarak ortayaçıkıyordu. “Midem iyi değil galiba,” dedi. “Bana bir ilaçversene.” Söylediği sözlerden hemen pişman oldu. Geneihanet etmişti içindeki ‘şey’e. Bu ‘şey’ Selim’in ölümündenöte bir hüzün, ne olduğu belirsiz, fakat sürekli ilgi isteyenbir duyguydu. Hem örtülmesi gereken, hem de örtüldüğüona hissettirilince kuvvetlenen bir duygu. T urgut, çok ağırve hesaplı olması gerektiğine inandığı bir hareketle yerin-den kalkarak kitaplığına yürüdü.
5
Karısı ve çocukları salonda yoktu. Arka taraftan seslerin ke-sildiğini duyunca iki saattir bir kelimesini bile anlamadanokumaya çalıştığı kitabı elinden bıraktı. Bu iki saat içinde,
50