kesin kararl ıyım. Bu anlams ız şeylere akl ımı takışım da can ımı sıkıyor, 
anlamsız şeylerin ne kadar önemli oldu ğunu şimdi kırk yaşıma gelince 
anlıyorum, anlams ızlıkların da anlam ı var. Zaman zaman Ertu ğ-rul'la 
evlenmeyi dü şünüyorum, ya şlanınca tek ba şıma ne yapaca ğım, gelecek ilk kez 
korkutmaya ba şladı beni, yaln ızlık da korkutuyor, bu korku çok yava ş ve bana 
sezdirmeden gelip tenime siniyor sanki, bu korkuyu yakalay ıp atamayaca ğımı 
biliyorum, gittikçe daha da ço ğalacak galiba, iyice korkak bir kad ın 
olacağım, ben korkaca ğım, yaşlılıktan, yaln ızlıktan korkaca ğım, bu hiç 
aklıma gelmezdi. Benim o gerçek olmayan ac ılarım, bir süre sonra gerçek 
acılara dönecek, a şk acısı da olmayacak üstelik, a şk acısını tercih ederdim, 
yaşlılık ve yaln ızlık acılarından çok daha güzeldir, a ğlatır insanı, ama 
umut da verir, hayal kurdurur, şimdi gerçek ve umutsuz ac ılara 
hazırlanıyorum, ya şlanıyorum yani, dü şünüyorum da, ben hep ac ı çektim, bu 
duyguya ihtiyac ım vardı sanki, hep ac ılar anımsıyorum, nedenlerini 
anımsamıyorum, ac ıyı, her şeylerden ba ğımsız saf ac ıyı anımsıyorum, hep 
vardı o, çocuklu ğumdan beri vard ı, onunla oynad ım ben, ondan korkmad ım, 
sanki sevdim bile ac ılarımı, ondan vazgeçmedim, vazgeçmek istemedim, benim 
en önemli, en canl ı duygular ım acılarımdı ve onlar da gerçek de ğildi. Şimdi 
acılar benim için gerçek hale gelecek, çaresizlik ba şlayacak yani, dedemin 
de böyle ac ıları var mı diye merak ediyorum, onun pek ac ı çeken, ya şlılıktan 
korkan bir hali yok, ama o erkek, belki de onun için korkmuyordur, ac ı 
çekmiyordur, ya da ac ı çekiyordur da sakl ıyordur, olabilir, çok saklanan 
bir adam asl ında, benden de, ba şkalarından da, hatta kendinden de 
saklanıyor, sakland ığını biliyo- 
186 
rum, kendisi de biliyor mu acaba, hissediyor mu bunu, kendi içinde saklanan 
başka bir adam oldu ğunu biliyor mu, bunu dedeme soraca ğım, doğruyu söyler 
mi acaba, söylemez herhalde, ben söylemezdim, o da söylemez, niye 
saklanıyor, ben niye saklan ıyorum, ben ben de ğilim, art ık bunu iyice 
biliyorum, ben ben olam ıyorum, korkuyorum bundan, hep bir ba şkası oluyorum, 
acılarım da bunun için gerçek de ğil zaten, ben, benim olmayan, o bendeki 
başka benin uydurma ac ılarını çekiyorum, içimde saklad ığım gerçek benin 
acıları değil onlar, onun için de bana gerçek gelmiyorlar. Hem o ac ıları 
çekiyorum hem de onlar ın gerçek olmad ığını biliyorum, niye bu kadar 
korkuyorum kendim olmaktan, acaba bu bizim insanlar ı öldürebilecek s ınıftan 
olmamızdan mı dedemin dedi ği gibi, bunu mu görmek istemiyoruz, 
sevgisizli ğimizi mi görmek istemiyoruz, o da babas ını sevmiyor ben de babam ı 
pek fazla sevmezdim, o çocuklar ını sevmedi, ben çocuk sahibi bile olamad ım, 
yakınlarımızla olan bu kopukluk mu bizi saklanmaya zorluyor, bundan utan ıp 
bu gerçekleri görmekten mi kaç ınıyoruz, bunu bir türlü bilemiyorum, 
kaçtığımızı, ikimizin de bir şeyden, kendi içimizde bulunan bir şeyden 
kaçtığını seziyorum da bunun ne oldu ğunu bir türlü yakalayam ıyorum, belki 
dedemin içindekini görürsem, kendi içimdekini de görürüm, bu da ak ıllıca 
olur mu acaba, bu kadar görmekten kaç ıyorsak belki de görmememiz gereken 
bir şeydir bu, bilemiyorum, kendimle u ğraşmaktan s ıkıldım ama kendimi 
bildim bileli kendimle u ğraşıyorum zaten, hep kendimle u ğraştım, belki de 
yalnızca kendimi ilginç buldu ğum için, belki kendi içimdeki gizli kalan ı 
yakalayamad ığım ve yakalamak istedi ğim için, ama hep 
187 
kendimle u ğraştım ben, oysa insan ba şkalarıyla uğraşmalı, başkalarını 
sevmeli, ba şkalarının peşine düşrne-li, ba şkalarının içindekini görmek 
istemeli, ba ğlanmalı başkalarına, doğru mu bu söyledi ğim acaba, belki de