828 Yaşar Kemal -Dağın Öte Yüzü 
Meryemce uyudu, türkü uzaklara gitti. Usul usul, bir bebek gibi soluk alı-
yordu. 
Ömer iki kere: 
"Ana, ana," dedi, Meryemce iyice uyumuştu, ses soluk yok. 
Ömer Meryemcenin elini tuttu, sıcacıktı. Ne de ince boynu var, diye düşün­
dü Ömer. Bir sıkınca canı çıkıverecek. Ellerini usul usul boynuna doğru uzatı­
yordu, gerilmiş. Elleri Meryemcenin boğazına geldi, sıcacık, yumuşak, kırışmış . 
Bedenini birden soğuk terler bastı, elleri uyuştu, yüreği göğsünü parçalarcasına 
küt küt attı. Elleri Meryemcenin sıcacık boynunda. İçinden bir ses: Haydi sık, 
haydi sık, sıkıver de bitsin, diyordu. Sıkıver, sıkıver ... Gittikçe de terliyordu. 
Ellerini Meryemcenin boynundan, sıcaklığından çekti. Rahatladı, çözüldü. 
Gitti yatağına oturdu. Bütün bedeni havanda dövülmüş gibi ağrıyordu. 
"Bugün de, bu gece de olmadı," dedi kendi kendine. "Yarın gece mutlaka 
mutlaka sıkacağım boynunu. Sefer de şimdi benim yolumu gözlüyor, deli olu­
yordur. Adama rezil olduk. Nolacak," dedi sesli, "bir gün daha yaşasın Meryem­
ce Anacık. Bir gün daha. Canım anacık. Bir gün daha yaşasa, bir gün daha gör­
se güzel dünyayı ... Yarın ona üç keklik daha vuracağım, onları da yesin, bir iyi­
ce doymuş gitsin öteki dünyaya." 
Ömer yavaş yavaş kendine geldi. Yarı uykuda yarı düşte ...