49  
49. Benim Ad ım Kara 
 
 
 
Evden sabah karanl ığında kimselere görünmeden suçl u bir misafir gibi sessizce ç ıkıp çamurlu sokaklarda uzun 
uzun yürüdüm. Beyaz ıt'ta avluda abdest al ıp camiye girdim ve namaz k ıldım. İçeride, ancak k ırk y ılda kazan ılan 
bir hünerle, namaz ını kılarken uyumaya devam edebilen bi r ihtiyarla, imam Efendi'den ba şka kimsecikler yoktu. 
Uykulu dü şlerimiz ve mutsuz hat ıralar ımız aras ında bazen Allah' ın bize bir an dikkat kesildi ğini hisseder de, 
Padişah' ın eline hevesle bir dilekçe tutu şturabilen birinin umuduyla O'ndan bir şey dileriz ya: Bana sevenlerle 
dolu mutlu bir ev vermesi için yalvard ım Allah ıma. 
Evine vard ığımda, bir hafta içinde Üstat Osman' ın, yavaş yavaş kafamda rahmetli Eni ştemin yerini ald ığını 
hissettim. Daha aksiydi, daha uzakt ı bana, ama kitap nak şetmeye olan inanc ı daha derindi. Büyük üstat y ıllarca 
nakkaşlar aras ında korku, hayranl ık ve aşk rüzgârlar ı estirmiş birinden çok, kendi halinde bir ihtiyar dervi şe 
benziyordu, 
Üstad ın evinden Saray'a, o, at ının üzerinde hafifçe kambur, ben, at ın yan ında hafifçe kambur yürür 
giderken, eski masallar ı süsleyen ucuz resimlerdeki ihtiyar dervi ş ile hevesli müride benziyor olmal ıydık. 
Saray'da, Bostanc ıbaşı ve adamlar ını bizden de hevesli ve haz ırlıklı bulduk. Padi şahımız üç üstat nakka şın 
çizdiği at resimlerine sabah bizim bak ıp, aralar ındaki melun katili şıpınişi tespit edece ğimizden emin olduklar ı 
için, kendilerine bile sorulmadan, meluna i şkence edilmesini buyurmu şlard ı. Böylece, herkes görsün de ibret 
als ın diye cellat çe şmesinin önünde de ğil de, gizli kapakl ı sorgulama, i şkence ve idam vakalar ında tercih edilen 
Has Bahçe'nin kuytulu ğundaki o küçük derme çatma eve al ındık. 
Bostanc ıbaşı'nın adam ı olamayacak kadar zarif ve nazik bir genç kendinden emin hareketlerle bir rahlenin 
üzerine üç yaprak koydu. 
Üstat Osman merce ğini ç ıkar ınca yüreğim küt küt etti. Merce ği ve ona hep ayn ı uzakl ıkta tuttuğu gözünü 
tıpkı bir arazinin üzerinden zarafetle süzülen bir kart al gibi, üç harika at resminin üzerinden a ğır ağır geçirdi. 
Avlanacak bir ceylan göre n kartal gibi, atlar ın burunlar ı üzerinde bir an yava şlay ıp dikkat kesildi, ama istifini 
bozmad ı hiç. 
"Yok," dedi sonra so ğukkanl ılıkla. 
"Ne yok?" dedi Bostanc ıbaşı. 
Ben de büyük üstad ın işi ağırdan alaca ğını, yeleden toyna ğa atlar ın her noktas ını inceleyece ğini san ıyordum. 
"Melun nakka ş hiçbir iz b ırakmam ış," dedi Üstat Osman. "Doru at ı yapan ın hangisi oldu ğu bu resimlerden 
anlaşılamaz." 
Bırakt ığı merceği al ıp atlar ın burun deliklerine bakt ım: Üstad ım hakl ıydı. Eniştemin haz ırlad ığı kitap için 
çizilmiş doru at ın o tuhaf burun deli ğine benzer bir şey üç atta da yoktu. 
Dışarıda nas ıl kullan ılacağını çıkaramad ığım bir alet ile bekleyen i şkenceciler i şte bu s ırada tak ıldı akl ıma. 
Aç ık kap ının aral ığından onlar ı görmeye çal ışırken, birinin sanki cin çarpm ış gibi gerileyerek kaçt ığını, kendini 
dut ağaçlar ından birinin arkas ına at ıp sindiğini gördüm. 
Kurşuni sabah ı ayd ınlatan bir ışık gibi, Âlemin Temeli Padi şahımız Hazretleri i şte tam o anda içeri girdiler. 
Üstat Osman bu at resimlerinden bir şey ç ıkaramad ığını ona hemen aç ıklad ı. Yine de ama, bu harika 
resimlerdeki atlardan birinin şahlan ışına, öbürünün zarif duru şundaki inceli ğe, üçüncüsünün çok eski kitaplarda 
görülen vakar ve gururuna Padi şahımızın dikkatini çekmeden edemedi. Ayn ı anda, her at resminin hangi nakka ş 
taraf ından yap ıldığını tek tek tahmin etti ve nakka şlar ı gece kap ı kap ı dolaşan oğlan söylediklerini do ğrulad ı.