Ölmez Otu 751 
benziyordu. Yaşlı kanal ağlar gibiydi. Çocuklar gagasından, kanatlarından, 
kuyruğundan çekiştiriyorlar, üstüne biniyorlardı. Koca kanal bunların hiçbi­
risine aldırmıyor, vakur, çamur içinde, sanki bütün bu yapılanlar kendisine 
değilmişçesine durgun aralı bile olmadan ya uçmayı, ya da ölümü fütursuz 
bekliyordu. Taş gibi sakindi kanal... Bir çocuk gözüne çöp sokuncaya kadar 
kartalın bu sessizliği sürdü. Çocuk gözüne çöpü sokuncadır ki çırpındı, ka­
natlarını kurtardı, başını çekti, ipi kopardı , çocukların çağrışmaları arasında 
üç kere kanat çırptı, sekti, havalanamadı, geri düştü, boylu boyunca toprağa 
serildi. Sonra çocuklar gene başına birikiştiler, ipi bağladılar, ayağa kaldırdı­
lar, alaçıklara doğru sürüklediler. 
Memidik, gözleri Taşbaşın alaçığında, derin düşüncelere dalmıştı, yerdeki 
kanalı gördü, yüreği cız etti, içine bir korku düştü. Umutsuzca gökyüzüne bak­
tı. Gökteki kartalı göremedi. Koca Halilin sözü düştü aklına: "Tezikmiş, yaşlı 
kartaHar yerde ölmezler. Uçarlar göğün yedi katına, orada can verip, ölü olarak­
tan toprağa düşerler." Korkusu büyüdü. Çocuklara öfkelendi. Gökyüzünü araş­
tırdı. Gökyüzü bomboştu. Lekesiz, boz, buğulu bir mavilik. .. Öfkesi kabardıkça 
kabarıyor, eli ayağı titriyordu. Çocuklara doğru, var gücüyle bağırarak koştu: 
"Koyverin onu! Koyverin!" Çocuklar o anda kartalı bırakıp kaçtılar. Kanal ora­
da, çamurlu toprağın üstünde, başı ayaklarına düşmüş, kanatları yerde, kala­
kaldı. Memidik bir kartala, bir gökyüzüne bakıyordu. Kuzeye, güneye, doğu­
ya, batıya bakıyordu. Bakıyor, umutsuzlanıyordu. Ayağının ucunda ıslak, çamur 
içinde, tüyleri yolunmu ş, tüyleri karmakarışık, perperişan bir koca kartal... Ne­
redeyse kartalın başına oturup ağlayacaktı. Çocuklar uzakta durmuşlar, suçlu, 
yaramaz, yorgun, onun kartala ne yapacağına bakıyorlardı. 
Başını kaldırınca içi hop etti, içini ışık seli gibi bir sevinç doldurdu. Anavar­
za üstünden kanatlarını geniş geniş çırparak iri bir kanal geliyordu . Memidik 
yerdeki kartalı unuttu, gökteki kanal Anavarza üstünden kopup Hemite kalesi­
ne varıncaya kadar gözünü gökten ayırmadı. Sonra, rahat, kollarını saHaya sal­
laya alaçıklara yürüdü. Kadınlar öbek öbek alaçıkların önünde ateş yakmışlar, 
yufka yapıyorlardı. Puslu ovayı pişmiş yufka kokusu almıştı Taze, iç açıcı. 
Memidik çekilir çekilmez, bir koşu çocuklar kartala geldiler, yeniden sürük­
lemeye başladılar. 
Memidik, Kel Aşığa koştu: 
''Aşık Ağam, söyle sen. Sen söyle, insan insana benzer, benzemez mi? İnsan­
lar bu dünyada çift yaratılır. Allah hiçbir vakit hiçbir yaratığı tek yaratmamıştır. 
Çift yaratır. Tıpkı tıpkısına her yaratığı çift yaratır, bir örnek. Çünküleyim Allah 
tektir, biriciktir Ye de hiçbir benzeri olamaz. Bu gelen adam, azıcık Taşbaşa ben­
ziyor ama ... Azıcık. .. Daha dün gördüm ben Efendimizi. Bir göreydin Aşık Ağam, 
üstüne bin tane türkü çıkarırcim ki dillere düşerdi. Görsen bir Efendimizi! Bu sü­
müklü nerdeee, Taşbaş Efendimiz nerde! Diyorlar ki, Efendimiz kendi suretinde 
birisini göndermiş ki karısını deneye ... Sen söyle Aşık Ağam, sen söyle!"