biri var mı?" diye sormuştu. Koca sınıfta sadece 
benim parmağım kalkmıştı havaya. 
"Sen mi dua bildiğini iddia ediyorsun Türkan?" 
demişti öğretmen. Herhalde annesi yabancı olan 
öğrenciden böyle bir beklentisi yoktu. 
"Evet efendim." 
"Hangi duaları biliyorsun?" 
"Hepsini ... " Ne olur ne olmaz korkusuyla, 
"Çoğunu," diye düzeltmiştim hemen. 
"Amentü 'yü oku." 
Okudum. Bana birkaç dua daha okutmuş, an­
lamlarını söyletmiş ve benden başka hiç kimsenin 
baştan sona bir duayı düzgün şekilde okuyamadı­
ğını görünce pek şaşırmıştı. * 
Benim telaffuzum iyiydi ama dünyaya Katolik 
gelip sonradan Müslüman olduğu için, açığını ka­
patmak ve özellikle de babaannemin gözüne gir­
mek adına Kuran 'ı hatmeden ama sureleri ancak 
İsviçre aksanıyla okuyan zavallı annemle çok dalga 
geçerdik, kardeşler imle. Çocukluğum uzda bizlere 
verilen dini eğitimin bir sonucu muy du, her işe 
besmeleyle ba�layan babaannemin etkisi miydi bi­
lemem ama bir bilim insanı olmama rağmen, haya­
tım boyunca dudaklarımdan dua hiç eksilmedi. 
Hastalarımın iyileşmesi, işlerimin yolunda gitmesi, 
oğullarımın okullarındaki başarıları için duaya sık 
başvurdum ve çoğunu duydu, Allah! 
* At Kız, s. 52-53. 
21