tan söylerken, anlatırken devleşen, türlü kılıklara giren ... 
Devle dev, kahramanla kahraman, salakla salak, korkakla 
korkak olan... Bir akarsuyu anlatırken akarsu gibi gürle­
yen. 
Destan söylenen kayalıklardan ayrılıp şehirlere ge­
lince İlyadayı Odysseiayı, Gılgamış Destanı nı, Dede K orkutu , 
buldum... Destanlara merak sardım. Nerede ne bulur­
sam, destan adına okuyordum. Destan üstüne de, nere­
de ne duyarsam öğrenmeye çalışıyordum. Sonra İlyadayı, 
Odysseiayı Türkçeye çeviren Azra Erhatla arkadaş oldum. 
Arkadaşlığımız o ölünceye kadar, bir kardeşliğe dönüşerek 
sürdü. Gılgamışı çeviren benim hemşerimdi, yani Adanalı 
bir arkeologdu. O da bir epope hayranıy dı. Sonra gazete­
ciliğimde bütün Anadoluyu dolaştım, büyük epope anla­
tıcılarıyla karşılaştım. Anadoluda her köyde diyemesem 
de, her kasabada birkaç destancı vardı. Olmayan yerlere 
de gezginci büyük ustalar geliyorlar, bir ay, birkaç ay kalıp 
destanlarını söylüyorlardı. Hele bizim Çukurovada des­
tancı uğramamış köy yoktu. Olamazdı da. Destancı uğra­
mamış, saz şairi gitmemiş köy ilkel, yabanıl sayılırdı. Ve 
köylüler köylerine destancı geldiğinde toy düğün eylerler­
di. Ve en severek ödedikleri para, köye uğrayan destancı­
ya verilen paraydı. Destancıları evlerinde konuk etmek 
için köylüler yarışa girerlerdi. Bir destancının bir eve ko­
nuk olması, o ev sahibi için kuşaktan kuşağa sürecek bir 
onurdu. Şöyle bir düşünüyorum da, benim dünyamda, hiç 
olmazsa bir tek destanı sonuna kadar dinlememiş, o dün­
yanın içinde düş cennetlerine girmemiş bir kişi bulunabi­
lir miydi? Hiç sanmıyorum. Benim köyümde, hiç olmaz­
sa bir Karacaoğlan şiiri bilmeyene, o bir aptaldır , diye kız 
vermezlerdi kolay kolay ... O Karacaoğlan ki, "Üç derdim var 
95