Fatih Oteli  
Hat tuhaf bir deniz u ğultusuna bo ğuldu, ç ıtırt ılar ç ıkt ı ve kesildi.  
Derken telefon şirketindeki santral görevlisi k ızın sesi du yuldu: 
"Paris hatt ı kesildi efendim, yeniden ba ğlayay ım ister misiniz?" 
"Hay ır k ızım, teşekkür ederim," dedim. Ya şlar ı ne olursa olsun kad ın 
memurlara "k ızım" demek, babamın al ışkanl ığıydı. Babam ın
alışkanl ıkların ı bu kadar h ızla benimsememe şaştım. Sibel'in
kararl ılığına da şaştım... Ama artık yalan söylemek istemi yordum. Sibel  
beni Paris'ten bir daha aramad ı. 
 
 
45. ULUDA Ğ TATİLİ 
 
Sibel'in İstanbul'a döndü ğünü Şubat’ta ailelerin ka yak yapmak için  
Uludağ'a ç ıkt ığı on beş günlük okul tatilinin baş ında öğrendim. Zaim  
de yeğenleri yle dağa gidecekti, gitmeden önce yazıhane yi aradı,  
Fuaye'de öğle yemeğinde bulu ştuk. Mercimek çorbalar ım ızı karş ılıkl ı 
içerken, Zaim sevgi dolu bir bak ışla gözlerini gözlerimin içine dikti. 
"Hayattan kaçt ığını, her geçen gün kederli, dertli bir adam oldu ğunu 
görüyorum, üzülüyorum." 
"Üzülme..." dedim. "Her şey iyi..." 
"Mutlu görünmüyorsun," dedi. "Mutlu olmaya çal ış." 
"Benim için hayat ın amac ı mutluluk de ğil," dedim. "O yüzden benim  
mutlu olmad ığım ı, hayattan kaçt ığım ı zannediyorsun... Bana huzur  
veren ba şka bir hayat ın eşiğindeyim..." 
"iyi... Bize de anlat o hayat ı... Gerçekten merak ediyoruz." 
"Siz kimsiniz?" 
"Yapma Kemal," dedi. "Benim ne kabahatim var? Senin en iyi arkada şın 
değil miyim?" "Öylesin." 
"Biz... ben, Mehmet, Nurcihan ve Sibel... Uluda ğ'a gidiyoruz 
 
234