ikimiz de ceplerimizi boşaltır ve ne kadar paramız varsa ya-
rını düşünmeden ortaya koyardık. Masanın üstüne yığdığı-mız paralara bakarak: ‘Aptal Carnegie gibi gün geçmez böl-melerde yaşıyoruz,’ diye sevinirdi. Günlük bütçe yapılır: yi-yeceğe, sigaraya -ben içmezdim-, gidilecekse sinemaya, mi-zansen için kaçınılmaz masraflara uygun miktarlar ayrılırdı.Bütün bu işler gerçek bir ciddiyetle yapılırdı. Mevcut para,giderler, hep ayrı yazılırdı. Bazen, yazarken, birdenbire gü-lümser, başını kaldırarak: ‘Bizim kantindeki çocuklar nedüşünürdü beni görseler,’ derdi. ‘Doktor Jekyll ve MisterHyde’ın çocukluk yılları!’
“Evdekiler, yukarıda olup bitenlerle pek ilgilenmezlerdi.
Ne yaptığımızı bilmezlerdi. Bu saatler, ikimiz arasında titiz-likle saklanan bir sırdı. Yalnız Aysel, çocukça bir meraklabizi izlerdi. Selim, onu da, sabırsız bakışlarıyla odadan kaçı-rırdı. Büyük çocukların oyunlarına almadıkları, erkek ço-cukların aralarından attıkları küçük bir kız gibi mahzunla-şırdı Aysel. Benim de, Selim’den çekindiğim için, sırrımızısaklamam, onu büsbütün meraklandırırdı. Sonunda Selim,Aysel’in sessiz baskısına dayanamayarak, kadınlarla başa çı-kılamayacağını homurdandı ve Aysel de kabul edildi. Ay-sel’in ilk görevi, bize yemek hazırlamak, ortalığı toplamakgibi, esasa ait olmayan işlerdi.
“Bütçe düzenlendikten ve dengelendikten sonra -bazen,
ertesi gün için yedek akçe ayrılırdı- Selim alışverişe çıkardı.Selim, temizlik yapılmasına sinirlendiğinden, o dışarı çıkın-ca Aysel odayı süpürür ve eşyaya düzen verirdi. Selim, ge-nellikle, Aysel’in işi bitmeden onu ‘suçüstü’ yakalar ve sahtebir gürültü kopararak, kadınları, bütün ciddi işleri, sonun-da ev işi biçimine sokmakla, bütün oyunları soysuzlaştır-makla suçlardı. Aysel, bu saldırıları ciddiye alır ve gücene-rek odadan kaçardı. Selim utanır ve sıkıntısını belli etme-mek için, Oscar Wilde’ın kadınlar hakkında söylediği iğneli
383