nız yaşamak istiyorlarmış, Sevgi öyle söylemiyor muydu, bı­
rakalım yaşasınlar, dediler. Bırakalım istedikleri gibi yaşasın­
lar. Ve bıraktılar. 
Onlar da yalnız kaldılar. Bu, sözün gelişi bir yalnızlık değil­
di: Kelimenin, sözlükteki anlamıyla bir yalnızlıktı: Yanlarında 
başkaları bulunmuyor du. Anne, baba, kaynana, kayınpcder 
gibi uzaktan bu yalnızlığı gideren kimseleri de yoktu. (Sürey­
ya Hanım, bir trafik kazasında vefat etmişti. Kederli eşi de bir­
kaç ay sonra amansız bir hastalıktan ölmüştü. Bu kısa, acıklı 
olaylan da kimse duymamışt ı.) Herkes büyüklerinden yakı­
nırdı; herkes büyüklerin baskısından kunulmak isterdi. Onla­
ra böyle bir baskı yapılması imkansızdı; fakat onlar, böyle bir 
kurtuluşu isteyip istemediklerini bilmeden bağımsız kalmış­
lardı. Belki de büyüklerin görünmez, hissedilmez bir yardımı 
ne bileyim, bir ilgilenmesi olurdu. Çocuklar istemese de onla­
ra bir iki parça bir şey alınırdı -mesela bir halı-ve hiç olmaz­
sa insan söz arasında büyüklerinden yakınabilirdi, çocukları­
mızın terbiyelerini bozuyorlar , çok şımartarak filan diyebilir­
di. Kelimenin bütün anlamıyla yalnızlık biraz garipti. Bunun­
la birlikte Sevgiyle Hikmet, yalnızlıklarını yaşamağa çalıştılar. 
Bir torbanın içine. bakkaldan manavdan aldıkları yiyecekleri 
doldurdular; kırlara, ağaçlıklara, deniz kıyılarına gittiler. Ya­
zın, herkes gibi açık renk elbiseler giydiler; Hikmel'e beyaz 
bir pantalon bile alındı. Araçlara bindiler, araçlardan indiler. 
Yorgun argın. bulabildikleri boş bir ağacın altına oturdular 
-iyi ve gölgeli ağaçlar, erken gelenler tarafından kapılmışll ­
katı yumurtalarını kırdılar, tuzu unuttukları için yumurtaları 
tuzsuz yediler, yiyeceklerin hepsini bitiremediler , dönerken 
bir de onları geri taşıdılar. Bitkin bir durumda kendilerini kol­
tuğa, divana atttlar. Deniz kıyılarında, güneşten rahatsız ol­
dukları için, gölgeli taşların üstüne oturdular; gözlerini kırpış­
tırarak, denize giren ve top oynayan ve kumları sıçratan ve 
koşuşan kalabalığı seyrettiler. Yorgunlukları büyüdü. 
247