dur.:. diyor. (Sanatın Gerekliliği, Birinci Baskı, De Ya· 
yınevi, Sayfa: 231) 
George Thomson ise «Bilim adamı da, sanatçı da 
dünyayı değiştirrneğe uğraşır. Bilim ile sanat birbirin· 
den bağımsız değildir. Bilim adamı, nesnel gerçekliği 
keşfederken , tüm dikkatini şeylerin niceliksel yönü 
üzerinde yoğunlaştınr ve katkısız matematik dünyasına 
varıncaya kadar durmadan bir soyutlama düzeyinden 
daha yüksek bir soyutlama düzeyine geçer. Ama bu do­
ğa, yani nesne dünyası değil, tam tersine katkısız dü. 
ş ün ce, yani özne dünyasıdır ; dolayısıyla bilim adamının 
bu alandaki çalışması belli bir sanatsal niteliği gerek­
tirir. Sanatçıysa, öznel gerçekliği keşfederken, şeylerin 
niteliksel yönüne ağırlık verir ve konuşmadan şiire, 
şiirden de müziğe geçerek en sonunda katkısız ses dün­
yasına varır.» diyor. (İnsanın Özü, Payel Yayınları, Bi­
rinci Bas1m, 1976, Sayfa: 111-112) 
Rosenthal ve Yudin'in, sanat ve bilim arasındaki 
amaç farklılığının kanıtı olarak öne sürdükleri «Bilimin 
itki gücü, toplumun gelişme gereksinmeleridir» yargı­
sının özgüllüğüne de, doğrusu katılamıyor uz. Çünkü biz­
ce, edebiyatın da itici gücü, toplumun gelişme gerek­
sinmeleridir. Nitekim, günümüz edebiyatının düşküsü 
de, toplumun gelişme gereksinmelerini kavrayamama­
sından doğmuştur. Örneğin toplumcu gerçekçi edebi­
yat, bilimle olan özdeşliğini gerektiğince kavrayama­
mış ve Astakhov'un deyimiyle «vulgaire» bir biçimde 
ele aldığı için bu duruma düşmüştür. 
Sanırız, burada bir de, bilimin kesinlikle nesnel ni­
telikli olguları veri alıcı oluşuna karşılık, edebiyatın 
henüz nesnellik kazanmamış olgularla da uğraşalıilir 
oluşu, bir diğer başkalık olarak karşımıza çıkarılabilir. 
Ama ne var ki, Fethi Naci'nin karşımıza kanıt olarak 
çıkardığ ı Cemal Yıldırım 'ın dOO Soruda Bilim Felsefe-
42