mirası, Murtinho Sokağı'nın bitimindeki konağı, kamu hizme­
tine sunmuş, evsiz barksızlara, ayyaşlara, kokainmanlara, polis­
ten kaçan ya da kapana kısılanlara bağışlamıştı. Küçük favela'nın 
yanında, kendi elleriyle yaptığı, Amazan bitkileri, kaktüsler, or­
kidelerle tıklım tıklım doldurduğu sazdan bir kulübede yaşardı. 
Gerçi çoğunlukla son gittiği barda ya da bir kaldırım köşesinde 
sızar kalırdı. Yetenekli bir ressam olduğu söylenirdi ve ödünsüz 
bir kokainman. Su katılmamış bir serseriydi; duygusal, iyi kalp­
li, dünyayla hesabını süresiz ertelemiş bir tatlı-kaçık. 
"Bonjour mademoi selle," dedi Eduardo, abartılı bir jestle, 
Japonlar gibi iki büklüm eğilerel c Ne saatten haberi vardı, ne de 
az önce, göz açıp kapayıncaya dek sergilenmiş ölüm dansından . 
"Bu sabah biraz keyif siz görünüyorsunuz." 
Eduardo'nun yüzü, çok uzun zamandır bir şey yememiş in­
sanlara özgü grimsİ renkteydi. Avurtları çökmüş, gözleri kan­
lanmıştı. Burnundan iri bir sümük parçası sarkıyordu. Yeni çe­
kilmiş yüklüce kokainin belirtisi ... Söküklerle, yağ ve boya leke­
leriyle kaplı giysilerine, zift: karası ayak parmaklarının göründü­
ğü lime lime sandaletlerine, kuş yuvası gibi keçeleşmiş saçiarına 
karşın, sırtını döndüğü sosyal sınıfın izlerini taşıyordu hila. So­
kakta doğup büyüyenler gibi kokmuyordu sözgelimi ve her gün 
sinekkaydı tıraş oluyordu. 
"Bonjour monsieur," diye yanıtladı Özgür, adamın yüzüne 
bakmamaya çalışarak. Beden sıvılarından kolay kolay rahatsız ol­
mazdı. Rio, onu iltihaplı yaralara, kangrenlere, yolun ortasında 
dışkılayan ya da mastürbasyon yapanlara alıştırmıştı ama neden­
se sümükten tiksinirdi. Uğruna ateşe atıldığı guaraml.'yı, bu sü­
mük parçasının önünde içmek zorundaydı. 
"Bir kolye almak ister misin?" 
Eduarda yanında hep küçük bir tezgah taşır; gününe göre 
incik boncuk, yan-değerli taşlar, astroloji kitapları satardı. Aslın­
da satmaktan çok sağa sola, özellikle de gözüne kestirdiği kızla­
ra dağıtırdı . Parayla bir alıp veremediği kalmamıştı ne de olsa. 
49