le. Belirsizliği  yenebilmesi  için  önce  onu  nerede  bulabileceğini  bil-
mesi  gerekiyordu.  Ne var ki o hiçbir  yerde  mevzilenmiyor,  hiçbir 
taktikte  karar  kılmıyordu.  Her  an, her yerden  çıkıp  saldırabilir;  ka-
fasına  estiği  gibi  silah  değiştirebilirdi.  Ortada  bir savaş  sürüyorsa 
bile, ne meydanı  vardı,  ne kuralları,  ne de ahlakı.  Ama  eğer  ortada 
bir savaş  yoksa,  bu daha  da beterdi  çünkü  Pavel  Pavloviç  Antipov 
başka  türlü  yaşamanın  yollarına  vakıf  değildi.  Şimdiye  değin  mal-
larını-itibarını-ayrıcalıklarını-saygınlığını-dostlarını-akrabalarını-
emir  erlerini-bağlı  bulunduğu  orduyu-geçmişinin  geçtiği  şehirleri-
geleceğinin  geçeceğini  sandığı  ülkeyi...  pek  çok  şeyi  kaybetmişti 
üst üste  ama  hâlâ  neyse  o olduğunu  düşünüyordu:  inançlı  bir asker. 
Oysa  Çar'ın  ordusunun,  farklı  farklı  rütbelerden  binlerce  askeri, 
otellerde,  konserlerde,  kabarelerde,  kumarhanelerde,  lokantalarda, 
barlarda,  kafeşantanlarda,  sinemalarda,  plajlarda,  pavyonlarda  ve 
sokaklarda  en olmadık,  hiç ummadık  işlere  dağılmışlardı  çoktan. 
Salaş  lokantalarda  bulaşık  yıkayıp  tepsi  taşıyor,  yalan  dolanın  gay-
ya kuyusu  kumarhanelerde  krupiyelik  yapıyor,  köşe  başlarında 
oyuncak  bebekler  satıyor,  curcunası  gırla  eğlence  mekânlarında  fı-
kırdak  kantoculara  piyanoyla  eşlik  ediyorlardı.  Her  yer tutulmuş, 
boşta  kalan  her işe birileri  doluşmuştu.  Kont  General  Pavel  Pavlo-
viç Antipov,  yeni  doğmuş  bir tay gibi  titrek  bacaklarına  abanarak 
sarsak  adımlarla  yolunu  bulmaya  çalıştı  bu hercümercin  içinde.  Ve 
haftalarca  orada  burada  dolandıktan  sonra  en nihayetinde  bulabildi-
ği tek iş, samur  kürklü,  vişne  rujlu,  nazikendam  sevgilileriyle  gezi-
nen mağrur  bakışlı  Fransız  ve İngiliz  subayların,  kadınların  hep 
tombul  ve akça,  sokaklarınsa  hep  daracık  ve gölgeli  resmedildiği 
Doğu  gravürleri  çizen  tannaz  İtalyan  ressamların,  saraya  borç  ve-
rip, verdikleri  borcu  geri  alabilmek  için  daha  büyük  borçlar  veren 
bedbin  Yahudi  bankerlerin,  mirasa  doymuş,  mirasyediliğe  doyma-
mış sefih  Türk  delikanlılarının,  zilzurna  oluncaya  kadar  içtiklerin-
de bile  dilleri  dolaşmayan  casusların,  bohemlerin,  züppelerin,  ma-
cera yahut  şehvet-perestlerin  uğrak  yeri  olan  bir kafeşantanda  ves-
tiyercilik  oldu. 
Kafeşantanın  sahibi  olan,  kel kafalı,  sarkık  yanaklı,  kat kat gıdı-
lı ve konuşurken  durmadan  elini  kolunu  sallayan  Levanten,  tipini 
başından  beri  beğenmediği  vestiyer  görevlisi  bir kavgaya  burnunu 
40