Bize komşu kiralık bir köşk var. Birkaç senedir boş duru­
yormuş. Bir akşam eve geldim. Üstümü soyunurken karım: 
-Bey, bahçesi bahçemize bitişik kiralık köşk bugün tu-
tuldu. 
Biraz şaşkınlıkla karıma bakarak: 
-Tutulsun, bize ne? 
-Öyle demeyiniz. Fena bir komşu gelirse çok rahatsız-
lık verir. 
-Adam sen de! Fena olup da bize ne yapabilir? Bahçe­
miz ayrı, kapımız ayrı, bacamız ayrı. 
-Başınıza gelmemiş de bilmiyorsunuz. O köşk yüzün­
den bizim çekmediğimiz kalmadı. Terbiyesiz insanlarla başa 
çıkılmıyor. Bizim ağaçlarda meyve, bağda üzüm bırakmadı­
lar. Uşakları bizim hizmetçi kadınlara alenen sarkıntılık etti. 
-E, daha? .. 
-Kendi kapılarından işlemez oldular. İstasyona kestir-
me diye bizim bahçeyi yol yaptılar. Hep buradan gelip gi­
derlerdi. Duvar, kapı, tel örgü, ihtar, kavga hiçbir şey kar 
etmedi. Hele o köşkte cereyan eden son olay ... Of, aklıma 
geldikçe siniderim geriliyor. 
Karım sustu. Uçuk benizle gözlerini boşluğa dikti. Olay 
gözleri önünde tekrar canlanıyormuş gibi bir iki ürperti ge­
çirdikten sonra beni omuzlanından tutarak yatak odamızın 
geniş penceresi önüne götürdü. Kiralık evin tam bize karşı 
gelen bir odasını ağaçların arasından göstererek: 
-Osman Sadık Bey, karısı Raife'yi işte bu odada öldürdü. 
-Niçin? 
-Eliyle yakaladı da ... 
-Oh, ne vahşet! 
-Gerçekten vahşet. Fakat başka türlü ne yaparsın? 
-Ne yapacağım, boşarım. Karı öldürülür mü? 
-Öldürülmeyi hak etmişse pekala öldürülür. 
-Aa, ne garip! Ben erkek olduğum halde böyle ağır bir 
olayda kadını müdafaaya çalışıyorum. Sen hanımcığım, ka­
dınlığınla erkekliğin vahşetini mazur görüyorsun. Bu ne ters 
muhakeme ... 
29