niçin kendisine yasak edildi ğini bilmiyordu, ama orada hiç de iyi olmayan 
bir-şeylerin bulundu ğunu seziyordu. Kötü bir şeyler vard ı orada. Ve, o kötü 
şeyleri görmek istiyordu. 
O gün öğleden sonra alt kata inmi şti, her zaman oralarda olan hademe 
ortalarda gözükmüyordu. Belki de s ıcaktan yorulmu ş, kuytu bir kö şeye 
çekilmiş, hafiften kestiriyordu. 
Koridorun duvarlar ı koyu griydi. Yürüdükçe koridor duvarlar ının rengi daha 
koyulaşıyordu sanki, koridor karar ıyordu. Serinlik art ıyordu. 
Nermin, yava ş yavaş, çevresini kolaçan ederek, koridorun sonuna do ğru 
yürüyordu. Her ad ımda biraz daha ürküyor, ama yürümekten vazgeçemiyordu. 
O gün okula gitmemi şti. Kendisini iyi hissetmemi şti. Bazan böyle kendini 
iyi hissetmez, o zaman da okula gitmez, onun yerine babas ının kliniğine 
gelirdi. 
99 
Koridorun sonuna yakla şırken, her ad ımda boyunun biraz daha k ısaldığını, 
biraz daha annesiyle babas ından uzakla şıp yalnızlaşarak küçüldü ğünü 
hissediyordu. Korkuyordu... Ama yürüyordu. 
Koridorun sonunda s ırlı bir aydınlık gözüküyordu. O ayd ınlığa yaklaştı. Bu, 
bembeyaz boyanm ış bir kapıydı. Kalın demir bir kap ı. Kapı kolu yoktu. Onun 
yerine, üstünde büyük bir anahtar vard ı. 
Kapının önünde durdu. Demir kap ıya baktı. Geri dönmeyi dü şündü. Dönmedi. 
Kapıyı itti. Kap ı açılmadı. Biraz daha itti. Kap ı açıldı. Usulca içeri 
girdi. 
Koridorun karanl ık griliğinden sonra buras ı çok beyaz ve çok ayd ınlıktı. 
Duvarlar bembeyaz boyanm ıştı. Geniş bir salondu buras ı. Yan yana masalar 
vardı. Masalar ın üstüne beyaz çar şaflar örtülmü ştü. O çar şafların altında 
birşeyler vard ı ama onlar ın ne oldu ğu anlaşılmıyordu. 
Tavanda üç tane büyük vantilatör as ılıydı. Vantilatörler dönmüyordu. Nermin 
salona bakt ı. Beyazl ık biraz ürkütücüydü, ama gene de korkulacak bir şey 
yoktu. 
Salonun ortas ına doğru yürüdü. Tam ortada, masalar ın arasında durdu. Boyu 
masalar kadard ı. Yüzü masalar ın düzeyine geliyordu. 
Birden bir v ınlamayla birlikte vantilatörler a ğır kıpırtılarla dönmeye 
başladılar. Belki de elektrikler kesikti ve birden elektrikler gelmi şti. 
Vınlama küçük k ızı ürküttü. Bir eliyle yan ındaki masalardan birine dayand ı. 
Vantilatörler artan vm ıltılarla hızlanıyordu. Bir serinlik yay ılıyordu. 
Vantilatörler gittikçe daha çok h ızlanıyordu. Vantilatörlerin rüzgâr ıyla 
çarşaflar kıpırdanmaya ba şlamıştı. 
100 
Vantilatörlerin h ızı arttıkça, çar şaflar daha çok k ıpırdanıyor, 
sallanıyor, dalgalan ıyordu. 
Salondaki bütün çar şaflar dalgalan ıyordu şimdi. Salondaki mermer masalar ın 
üstündeki beyaz çar şaflar kıpır kıpır oynuyorlard ı, sanki çar şaflar 
canlanıyordu. Nermin, çar şaflara bak ıyordu. Oradan ç ıkmak istiyordu ama 
yerinden k ıpırdayacak gücü kalmam ıştı. 
Gözleri çar şaflara tak ılmıştı. Onlar dalgaland ıkça, Nermin de daha dikkatli 
bakıyordu. 
Birdenbire, dalgalan ın çarşaflardan biri kayd ı. Çarşafın altından bıyıklı 
bir erkek yüzü ç ıktı. Sapsar ı, balmumu renginde, kas ılmış bir yüzdü. 
Çenesinden geçen beyaz bir bez ba şının üstünde ba ğlanmıştı. Gözleri 
kapalıydı. Birer yumurta gibi yüzünden f ırlamıştı kapalı gözleri. Yüzü hiç 
kıpırdamıyordu. Rüzgâr üstünden geçiyordu.