177 Sen öldüğünden, beri git tikçe  daha  muha fazakâr  oluyorum 
babacığım. Mesela, Allah kimseyi genç yaşta anasız ba basız 
bırakmasın filan diyorum. Sana oranla daha 'münevver bir zat' 
sayıldığım ya da kendimi öyle sandığım için, bu yar gıya bir 
'filan' sözünü eklemeyi de ihmal etmiyorum. Ara mızda 'irfan' 
bakımından - görünüşte - bir fark olduğu doğrudur. Sen böyle 
görünüm incelikleri ni akıl edemeyecek kadar saf olduğun, 
yani benim gibi 'zıt kuvvetlerin muhasala sı' olmadığın için 
belki de bu yazdıklarımı biraz karışık bu luyorsun. Asl ında 
karışıklık içimdedir ve bu mektubu yaz ma isteğim, ka rışık 
ruhumun kapıldığa samimiy et buhranla rından biridir. Bu 
buhran, genellikle senin ölümünden sonra içimde kuvvetle 
hissettiğim Cemil Bey'i yaşatma çabasıyla ilgilidir. İçimde 
benden ayrı olduğunu sandığım bir de Ce mil B ey'in 
bulunmasına sen 't ezyid -i şahsiyet' mi yoksa 'tak sim-i şahsiyet' 
mi dersin pek bilemiyorum. 
Benzer taraflarımız olduğu bir gerçektir. Şen. üstüne ba şına 
dikkat etmezdin; bense ne kendime bakıyorum ne ara bama. 
Uzun yıllarını geçirdiğin büyük şehrin sokakların da ikimiz de 
kir içinde dolaşıp duruyoruz. (Annem duyma sın.) Bazen 
arabayı bir ara sokakta durdurarak küçük ve ka ranlık 
meyhanenin birine giriyorum. Senin deyiminle 'tedri ci intihar'. 
Bununla birlikte, bazı yazı denemeleri - bu mektup gibi - 
yaptığım için, arkadaşlar arasında -bu içki ve pe rişanlık gibi 
bütün tutarsızlıklarıma rağmen - oldukça ilgiy le karşılandığım 
söylenebilir. Sağ olsaydın yazdıklarımdan bir satır 
anlamamakla birlikte gene de benimle övünürdün sanıyorum. 
Galiba biz, babacığı m, birbirimizi hep böyle an lamadan 
sevdik. Aslında yazdıklarım şenin deyiminle 'uydurma' 
şeylerdi; annemin seyrederken ağladığı filmler ya da okurken 
duygulandığı romanlar gibi 'hepsi uydurma'. Sana yazdığım bu 
satırların da bir kısmı 'uydurma' olabilir;  sana açıklamakta 
zorluk çekeceğim bazı nedenlerle senin anladı ğın biçimde bir