şıngırdadı. Kupa arabasının çevresinde toplanmış olan çocuklar 
dönüp baktılar. Cevdet Bey bir tanesini tanır gibi oldu. 
Zeynep Teyze: "Ziya oğlum, bak kim geldi!" dedi. "Cevdet 
amcan geldi, tanıdın mı?" 
Çocuk öne doğru bir adım attı. Bu şık kıyafetli amcadan 
korkmuş olmalıydı. Bir Cevdet Bey'e, bir de Zeynep Hanım'a 
bakarak birkaç korkak adım daha attı. 
Cevdet Bey onu en son altı yıl önce bir kurban bayramında 
görmüştü. O zaman üç-dört yaşında gözüküyordu. Çocuğun 
yanağını okşadı. Ona sevimli gözükmeye çalışarak: "Nasılsın 
bakalım, beni tanıdın mı?" dedi. 
Çocuk korkuyla başını salladı. 
Zeynep Teyze: "Ziya, amcan seni gezmeye götürecek. Sonra 
da geri getirecek! Gezmek ister misin?" dedi. 
Çocuk: "Arabayla mı?" dedi. Dönüp kupa arabasına baktı. 
Arkadaşlarından biri arabacıya birşeyler soruyordu. 
"Yaa, arabayla!" dedi Teyze. "Amcan seni arabasıyla gezdirecek! 
Amcanın arabasıyla gezmek ister misin?" 
Cevdet Bey gözünün ucuyla arabacıya baktı, duymamıştı. 
Çocuk: "İsterim!" diye mırıldandı. 
Teyze: "O zaman git de usıunu başını değiştir," dedi. "Bu kılıkta 
o arabaya binilmez." 
Çocuk koşarak eve gitti. Başka bir çocuk: "Ziya arabaya binecek 
ulan!" diye bağırdı. 
Teyze Cevdet Bey'e döndü. "Onu geri getir olur mu, orada 
bırakma!" dedi. 
Arabanın çevresindeki çocuklardan biri tekerleklere sokulmuş, 
dikkatle bakıyordu. Yanına yaklaşan başka bir çocuğa dönüp: 
"Şu yaylara bak, çelik yaylar, bunlar iyi yaylanır!" dedi. 
Güneş dar sokağı yakıyordu. Atların kuyrukları sineklere 
yetişemiyordu. Kafessiz bir pencereden bir ihtiyar arabaya ba­
kıyordu. Hafif bir rüzgâr çıktı, sokağın tozunu havaya kaldırdı. 
Herkes alışkanlıkla ağzını kapadı, gözünü kıstı. Sonra rüzgâr 
dindi, ağızlar açıldı. 
Teyze "O hâlâ padişahımıza karşı mı geliyor?" diye sordu. 
Cevdet Bey: "Şimdi çok hasta!" diyerek kaşlarını çattı. 
Çocuk evden koşarak geldi. Cevdet Bey, teyzenin elini öptü.