Yer Demir Gök Bakır 379 
Bu hal Abdala çok koyar. Demek ki böyle ha, der. Benim gözlerim yok, göre­
mem. Onun kanaLları yok, uçamaz. 
Bu dünya dolu dünya. Gözlerim olsa çiçeklerini açtırırdım. Denizlerini dal­
galandır ır, yağmurlarını yağdırırdım. Yıldızlarını parlatır , gününü doğurtur­
dum. Karlı dağlarına ben karını, ışıltısını verirdim. Eöceklerine kanat açtırır, 
renk verirdim. Uçan kuşlara yuva yapar, yavrularına ben yem verirdim. Hal­
buki omuzlarımda bir karanlık, ağır gece. Karanlık içinde dönüp durmaktır 
işi m. 
Kanatları olsa turnanın, uzak, derin suların üstünden geçerdi. Büyük şehirle­
rin göğünde kanat çırpar salınırdı. Van gölü onun kanadı olurdu. Çakmaktaşın ­
dan bir dağ var derler, onun üstüne gider konardı. 
Bu turnalar bir ömür boyu bahar yaşarlar. Nerde bahar, oraya taşınırlar. Kış 
yüzü, yaz yüzü görmezler. Tüyleri bahar kokar. 
İşte şimdi, belki ilk olarak kışı görecek. Karı, soğuğu tanıyacak. 
İki kader bir yerde birleşmiştir. 
Abdal tumayı alır, bir dağa çekilir. Yaz bitmek üzere, güz gelmek üzeredir. 
Üstlerinden tuma katarları çekilir, süzülür, bahar ülkesine gider. Abdal görmez 
ama çığlık çığlığa turnaların geçişini duyar. 
Abdal tumayı karşısına koyar. Gün batarken türküsüne başlar. Günün battığı 
nasıl bilinir. Abdal bilir. Gözü görmez, elinde duyar. Gün batarken, artık türkü­
ye sevgilisiyle başlamaz. Turnayla başlar, turnayla bitirir. Abdal sabahlara kadar, 
gün anneaya kadar turna üstüne söyler. Turna için, insanlara, ulu dağlara, ana­
mız toprağa, akarsulara, yerdeki karıncaya, sudaki balığa, gökteki yıldıza söyler. 
Karanlık gecesine söyler. 
Turna karşısında onu dinler. 
Bir gün, beş gün, bir ay, iki ay söyler. Durmadan söyler. Ağaçlar, çiçekler, bö­
cekler, anamız toprak dile gelir. 
Bir sabah, gün doğar. Abdalın türküsü biterken bir acayip hal olur. Birelenbi­
re Abdalın gözlerinin önünde bir ışık patlar. Abdal ışığın şiddetine dayanamaz. 
Yıllardır içinden çıkamadığı dönüp durduğu karanlığın paramparça olup yere 
dökülmesine dayanamaz, toprağa kapaklanır. Korkusundan gözlerini açamaz. Bir 
süre cansızcasına toprağa kapaklanmış kalır. Sonra usul usul doğrulur, gözlerini 
açar. Önünde dünya açılır. ilkin uçsuz bucaksız mavi gökyüzünü görür. Hayran 
kalır. Lalü ebkem kalır. Sonra gözünü indirir, toprağa bakar. Toprakta hiç gör­
mediği karıncalar, çiçekler, otlar. Toprak doğurgan bir ana gibi zengin, şehvetli ... 
Toprağa da hayran bakakalır. Eğilir toprağa, ışığı öper. 
Bu arada, turna önündedir, onu hiç görmez. Sonra bir de bakar ki, telli tur­
nası önünde durup durur. Güzel telli turna. Onu tutmak, okşamak, öpmek için 
elini uzatır. O elini uzatır uzatmaz turna kanat çırpar, havalanır, uzak göklere