gönderdiğim sepetin yüzüne bile bakmamış, alhn saplı hasto­
nunun ucuyla şöyle, sığır tezeği gibi ittirive rmiş. Şu benim ken­
di elceğizimle yetiştirdiğim, cam azizim gibi bakıp büyüttü­
ğüm ürünlerime köpek muamelesi yapmış. Ben artık bundan 
sonra, bu hakareti gördükten sonra, bir can için de olsa, ben 
onu ... Hepiniz biliyorsunuz, bir daha onun yüzüne bakamam ." 
"Bakma, bakma ama, mademki incirlerine böyle azim bir 
hakaret yapılmış, hiçbir şey yapma ya, bu iş ciddid ir," dedi 
Muallim Rüstem Bey, çenesini hastonuna dayamış, yeşil gözleri 
kırışmış, o kalın gerdam sarkmış, ''bu iş ciddi dir, hem de İstik­
lal Harbi zamanındaki kadar. Bu azim, bu tarihimi zde ilk defa 
vuku bıılan hadiseyi mutlalq ,Ankara ya, Arif Saim Beyin kula­
ğına ulaştırmanın bir yolunu bulmalıy ız." 
"Ben söylemiştim," diye gene yineledi Murtaza Ağa. "Yıla­
nın başı her zaman küçükken ezilir. Bu, görenek bize Osmanlı 
atamızdan miras kalmaydı. Daha böyle bütün dağlar, Memed 
bile olamamışken, hepiniz biliyorsunuz, Kuyucu Murat Paşa 
Hazretleri Efendimiz, İstanbuldan buralara akan bir yıldız gibi 
hışımla kayarak geldi, taş üstünde taş, omuz üstünde baş bı­
rakmayarak, bu canavar Toros dağlarını, Çukurova ovasını, Sı­
vası, Malatyayı kuyu larla doldurdu . O yaşlı piri faninin hiç mi 
aklı yoktu?" 
Taşkın Halil Bey , onun sözünü keserek asıl soruna girmek 
istedi, Murtaza Ağa ona kızdı, "Hep senin yüzünden başımıza 
geldi bu işler," diye bağırdı. "Daha yılanın başı küçükken, o za­
vallı Abdi mecruh ve şehit düşmüşken, ben size açık açık söyle­
dim, amanın ha, amanın ha, dedim ." 
"O geçti," dedi, dingin Taşkın Halil Bey. Bugün göğsüne İs­
tiklal Madalyasını da takm ışh. "Biz şimdiki güne, bu ana baka-
lım." 
"Bakalım," dedi soluğu taşmış, göğsü inip inip kalkan, bo­
yun damarlan şişmiş, gözleri çakmak çakmak Murtaza Ağa. 
"Siz biliyor musunuz, ya da duydunuz mu, benim dağlada irti­
batım büyüktür?" 
"Senin o büyük irtibahn da o topal adam mı?" diye tepe­
den, alaylı güldü Taşkın Halil Bey. Sonra yüzü ciddileşti. "Bil ki 
Murtaza, senin hiç haberin yok ya, asıl yılanı koynunda besle-
294