çıkarmaz, bütün gövdemiz isyan eder ona. İlk anda üçüncü sonuca, pisi pisine rezil bir katil oldu ğum sonucuna 
akl ınım bir yar ısı da bütün gücüyle kar şı çıktı Bu arada bacaklar ım, yine akl ımdan daha h ızlı ve mant ıklı 
davranm ış ve beni Kara Efendi'nin pe şine takm ıştı bile. 
Kaç sokak geçmi ştik ki önümde hayat ından ve kendinden memnun yürüyen Kara'y ı öldürmemin çok kolay 
olacağını ve bu isin akl ımın bulduğu ve can ımı sıkan ilk iki sonuçla da kar şılaşmaktan beni kurtaraca ğını 
düşündüm. Hatta o zaman, zavall ı Zarif Efendi'nin de kafatas ını boşu boşuna k ırm ış duruma dü şmezdim. Şimdi, 
sekiz on ad ım koşup, arkas ından yeti şip, Kara'n ın kafas ına bütün gücümle bir darbe indirirsem, her şey eskisi 
gibi sürecek, Eni şte Efendi beni kitab ımızı bitirelim diye ça ğıracakt ı. Ama akl ımın daha dürüst ve ihtiyatl ı 
(dürüstlük ço ğu zaman korkakl ıktan başka nedir ki zaten?) bir yan ı, gebertip kuyuya att ığım rezilin gerçekten bir 
iftirac ı old ıığunu da hâlâ bana söylüyordu. Bu do ğruysa, onu bo şu boşuna öldürmemi şim demektir ve yapt ığı 
kitapta gizleyece ği bir şey olmayan Eni şte beni evine ça ğıracakt ır. 
Ama, önümde yürüyen Kara'ya bakt ıkça hemen anl ıyordum: Bunlar ın hiçbiri olmayacakt ı. Hepsi hayaldi. 
Kara benden daha gerçekti.  Hepimize olur: Bazen mant ıkla düşünüyorum diye haftalar, y ıllar boyunca hayal