30  
30. Ben, Şeküre 
 
 
 
Öyle çok ya ğıyordu ki kar, peçemden içeri, gözlerime giriyordu. Çürümü ş otlarla, çamurlarla, k ırık dallarla kapl ı 
bahçede zorlukla yürüdüm, ama soka ğa ç ıkar ç ıkmaz h ızland ım. Biliyorum, ne dü şündüğümü merak etti ğinizi. 
Kara'ya ne kadar güveniyorum? Aç ıkça bir şey söyleyeyim o zaman size. Ben de çok merak ediyorum ne 
düşündüğümü. Anl ıyorsunuz de ğil mi, akl ım karmakar ışık. Ama yine de şimdiden şunu biliyorum: Her zaman 
olduğu gibi yemekle, çocuklarla, babamla, ba şka şeylerle uğraşacağım ve bir süre sonra kalbim benim sormama 
bile gerek kalmadan neyin do ğru, neyin yanl ış olduğunu kendili ğinden bana f ısılday ıverecek. Yar ın öğleye 
kalmaz kiminle evlenece ğimi bilirim. 
Bir şey var ki, eve bile dönmed en hemen sizlerle payla şmak istiyorum. Hay ır can ım, b ırak ın şimdi Kara'n ın 
gösterdiği o koca aletin büyüklü ğünü. İsterseniz onu sonra konu şuruz. Benim as ıl dediğim Kara'n ın bu 
aceleciliği. Gözünün şehvetten ba şka bir şey görmedi ğini düşünüyor da de ğilim. Aç ıkça öyle de olsa fazla 
farketmez. Benim şaştığım ak ılsızlığı! Beni ürkütüp kaç ırabileceği, şerefimle oynay ıp beni soğutabileceği; hatta 
daha tehlikeli şeylere yol açabilece ği gelmiyor demek hiç akl ına! Yüzündeki, mahzun bak ıştan beni ne kadar 
sevdiğini, istediğini de hemen anlay ıveriyorum. On iki y ıl bekledikten sonra, neden yolu yordam ınca davranarak 
on iki gün bekleyemiyor? 
Biliyor musunuz, o beceriksizli ğe, o mahzun çocuk bak ışlar ına âşık olduğumu hissediyorum ben. Bunu ona 
en k ızmam gereken zamanda ona ac ırken hissettim. "Vah zavall ı çocuğum," diyordu içimden bir ses. "Hem bu 
kadar ac ı çekebiliyorsun, hem de bu kadar beceriksizsin." İçimden onu öyle bir korumak geliyordu ki yanl ış bir 
şey bile yapabilir, o şımar ığa kendimi verebilirdim. 
Zavall ı çocuklar ı düşünüp ad ımlar ımı hızland ırdım. Derken tam göz gözü görmez kar ın ve erken çöken 
karanl ığın içinde hortlak gibi bir adam üzerime geliyor sand ım da, başımı iyice öne e ğerek s ıvıştım. 
Avlu kap ısından içeri girdi ğimde hemen anlad ım Hayriye ile çocuklar ın hâlâ dönmediklerini. Peki, ak şam 
ezan ı hâlâ okunmad ı. Merdivenleri ç ıktım, ev turunç reçeli kokuyordu; babam karanl ık odas ında; ayaklar ım buz 
kesmiş; lambayla odaya girdi ğimde dolab ın aç ıldığını, yast ıklar ın düşüp etraf ın dağıldığını görünce Şevket ile 
Orhan'd ır, dedim. Evdeki sessizlik, her zamanki sessizlik, her zamanki gibi olmayan sessizlik. Evliklerimi 
giyince, karanl ıkta kendi ba şıma oturup bir an hayallere dalmak geçtiyse de akl ımdan, aşağıdan, tam alt ımdan, 
mutfaktan de ğil de yazl ık nak ış odas ından bir t ıkırtı geldi. Babam bu so ğukta oraya m ı inmişti? Ama orada bir 
kandilin ışığını gördüğümü hat ırlam ıyorum, diyordum ki bu sefer ta şlıktan avluya aç ılan kap ının g ıcırdad ığını 
işittim. Arkas ından, avlu kap ısının hemen oradan o musibet köpeklerin hay ırsız, uğursuz havla şmalar ı başlay ınca 
huyland ım. 
"Hayriye," diye ba ğırdım. "Şevket, Orhan..." 
Üşüyordum. Babam ın mangal ı yan ıyordur, onunla oturay ım, ısınay ım -akl ım Kara'da de ğil, çocuklardayd ı 
art ık- diye yan ına gittim. Elimde lamba. 
Sofay ı geçerken, a şağıda mangal ın üzerine su koyay ım m ı diyordum, kefal çorbas ı için. Mavi kap ılı odaya 
girdim, darmada ğınık olmuştu her şey, babam da ne yapm ış diyecektim dalg ınlıkla. 
Sonra orada yerde gördüm babam ı. 
Çığlık att ım dehşetle. Bir kere daha ba ğırdım. Babam ın ölüsüne bakarak sustum sonra. 
Bak ın, sessizli ğinizden, so ğukkanl ı halinizden sizin zaten bu odada olan her şeyi çoktan bildi ğinizi 
anl ıyorum. Her şeyi değilse de pek çok şeyi. Şimdi merak etti ğiniz, benim gördüklerime tepkim, neler 
hissettiğim. Bir resme bakarken kimi zaman yapt ıklar ı gibi resimdeki kahraman ın ac ısını, hikâyenin o ac ı 
noktaya kadar geli şini düşünerek ç ıkaracak, sonra benim yapt ıklar ıma bakarak da, benim yerimde siz olsayd ınız, 
sizin baban ız böyle öldürülseydi ne hissederdiniz, bunu zevkle anlamaya çal ışacaks ınız, benim ac ımı değil.