158 Yaşar Kem al-Dağın Öte Yüzü 
"Yok anam, yok," dedi Elif. "Yok anam, yok." 
"Kurtardın beni. Can verenim. Can ilacım." 
Elif elinden tuttu: 
"Ana," dedi sevinçle , "şu ilerde bir kaynak sızıyordu. Küçücük. Sırtıma al­
sam da seni?" 
Meryemce ayağa kalkmaya davrandı: 
"Ben kendim, ayacıklarımla giderim oraya dek. Ben giderim oraya, güzel sır­
tına kurban olduğum kızım." 
Kalkamadı. Bir daha, bir daha davrandı, gene kalkamadı. Buruşmuş dudak­
larının kıyısında ak bir gülümseme belirir gibi oldu, sevince benzer. Sonra tüm 
dudakları, aklık, yüz kedere gömüldü. Derin derin soluk alıyordu . 
"Demek iyicene kocamışım, yorulmuşuru gül kızım. Demek ki ölmüşüm." 
Bu usul usul, aşağıdan söylenme , boşlukta, ıpıssız, tek başına kalmış bir 
dünyada bir umutsuzluk, bir ölüm çığlığıydı. 
Elif buna dayanamadı. Ot uruverdi oracığa. Gözlerinden yaşlar durmadan sı-
zıyordu. Meryemce son gücünü de harcamış, teslim demişti. Demiş miydi ola? 
Elif ayağa kalkarken, kendi kendine : 
"Kocalık batsın," dedi. "Olmaz olsun. İnsan eli ayağı tutarken ölüvermeli." 
Meryemceyi de elinden tuttu, ayağa kaldırdı. Sırtına almaya korkuyordu. 
"Daha sen kocamadın anam," dedi. "iyilerin iyisi anam. İyilik kocamaz ki ... " 
Koluna girdi, Alinin kaldığı yere doğru onu sürükledi. 
Meryemce uzaktan, Aliyi yolun ortasına uzanmış, ölü gibi uyur gördü. 
Başucuna varıp durdular. Ali rahat, çocukçasına derin, bu dünyadan değil-
mişçesine, perilerden, Vurgun Alımedin yurdundan gelmişçesine , kendinden 
dünyadan geçmiş uyuyordu. Şu kıvrılmış, sapsarı, bir yavru kuş pençesine dön­
müş yarık yarık ellerini, gelip karnma kenetlenmiş bacaklarını, kundaktaki be­
belere benzemiş sıkıntılı ayaklarını kessen de şuraya üst üste yığsan haberlen­
meyecekti. 
Elif Meryemceyi oğlunun yanına, işte görüyorsun halini dereesine oturttu. 
İçinden, bir su, bir su, bir su geçiyordu boyuna. Şu fıkara karıya bir su. Susun­
dan ölmüştür. Yanmıştır fıkara. Bir daha, ölse de söylemez. Bunu nasılsa ağzın­
dan kaçırdı. Bir su. Hiçbir çare aklına gelmiyordu. Ne olacaktı şimdi? Sırtına 
alıp, ilerdeki kaynağa mı götürse? Ah, su koyacak bir kap olsa, iş kolay ama ... 
Bir ağaç kabuğu olsa. Şöyle derince. 
Kadının yanına oturdu. Gözlerini yüzünden alamıyordu. Meryemceyi hiçbir 
zaman böyle görmemişti. Kıtlık yılında bile. Hiç kimsenin yüzünü de bu kadar 
acı görmem işti. Ölüde bile. Yüzü buruş buruş, ufalmış. Gözleri donuk, üstü toz­
dan kınşmış, bulanık su gibi. Elleri boyuna titriyor.