Rumi 
Konya, 15 Ekim 1244 
Bu gece muhte şem bir ay var gökyüzünde. Öyle parlak, öy- 
le gösteri şli ki heyula bir inci gibi sallanmakta üzerimizde. 
Yataktan kalkt ım. Pencereden d ışarı, ay ışığında yüzen avlu- 
ya baktım. Böylesi bir güzellik hem göze hem gönle ziyafet 
demek. Fakat ay ne kadar harika olursa olsun, ne kalbimin 
ne ellerimin titremesine kâr ediyor. Bu gece de s ıçrayarak 
uyandım uykumdan. 
"Efendi, betin benzin atm ış. Yine ayn ı rüyayı mı gördün yok- 
sa?" diye f ısıldadı Kerra. "Sana bir bardak su getireyim mi?" 
"Endişelenme, sen uyumana bak" dedim. 
Elinden ne gelecek ki? Ne onun ne benim. Rüyalar ımız ka- 
derimizden kopuk olabilir mi? Kaderimiz ise zaten bizim eli- 
mizde de ğil. Dahas ı, üst üste hep ayn ı rüyayı görmemin bir 
sebebi olmal ı diye dü şünüyorum. Mademki k ırk gecedir bu 
rüyayı görmekteyim, elbette aç ılacak hikmeti, gördüklerimin 
neye alamet oldu ğunu öğreneceğim, ya şimdi ya da yak ında. 
Başlangıcı geceden geceye de ğişse de sonu hep ayn ı kalıyor. 
Sanki rüya bir koca bina ve ben her gece farkl ı bir kap ıdan 
giriyorum oraya. 
Bu sefer rüyamda, yerleri Acem haklar ıyla kapl ı son dere- 
ce aşina gelen bir odada, rahlenin ba şında bir kitap okuyor- 
dum. Tam kar şımda bir dervi ş oturuyordu. Uzun, inceydi be- 
deni; yüzü kal ın bir peçeyle kapl ıydı. Elinde be ş mumlu bir 
şamdan vard ı. Ben rahat okuyay ım diye ışık tutmaktayd ı. 
  
130 
  
131 
  
 
  
Bir müddet sonra ba şımı kaldırıp dervişe baktım. Okudu- 
ğum sayfada bir tamlamaya tak ılmıştım: Hazine-i Gayb. 
Tam bu kelime hakk ında bir yorumda bulunacakt ım ki, hay- 
ret ve deh şet içinde bir şeyi fark ettim: Benim şamdan sand ı- 
ğım şey meğer dervi şin sağ eliymiş. Beş mum yerine, be ş par- 
mağını uzatırmış. Alev alev yanmaktaym ış parmaklar ı. Me- 
ğer dervi ş kendini yaka yaka bana ışık tutarm ış. 
Telaş içinde su bulmaya u ğraştım ama yan ımda yakınım- 
da bir lokmac ık su yoktu. Ne bir testi, ne bir ibrik. H ırkamı 
çıkarıp alevlerin üstüne f ırlattım. Ama h ırkayı tekrar kald ı- 
rınca bir de bakt ım ki alt ında duman ı tüten bir şamdandan 
başka bir şey yok. Dervi ş kaybolmu ş. 
Rüyanın bundan sonraki k ısmı her gece ayn ı. Evimdeyim. 
Oda oda dola şarak o dervi şi bulmaya çal ışıyorum. Aramad ı- 
ğım delik kalm ıyor. Sonra avluya iniyorum, ortal ık simin bir 
sarı gül denizi. Sa ğa sesleniyorum, sola sesleniyorum ama 
aradığım kişi sırra kadem basm ış. 
"Gitme ne olur, canca ğızım. Neredesin?" diye yalvar ıyorum. 
Uğursuz bir ses i şitmişçesine irkilerek kuyuya var ıyorum: 
dipte dalgalanan karanl ık sulara göz at ıyorum. İlk başta hiç- 
bir şey göremesem de kamerin huzmeleri p ırıl pırıl sağanak 
olup üzerime ya ğınca, avlu birdenbire nura bo ğuluyor. İşte o 
zaman bir şey fark ediyorum. Kuyunun dibinde bir çift kara 
göz var. Ölü gözler dikilmi ş gözlerime. Veda ediyor bu âleme. 
"Yetişin! Yard ım edin! Can ına kıydılar" diye ba ğırıyor biri.