nimki. İsmi Vedud. Nas ıl başka insanlar hakk ında dedikodu  
yapabilirim ki, Allah' ın her an her şeyi duydu ğuna inan ıyor- 
sam şayet? İsmi Rakib. Dizlerim kopup derman ım kalmay ın- 
caya, nefesim kesilip kalbim atmay ıncaya dek O'nu hamd et- 
mek için şarkı söyleyip, dans edece ğim. Çember olup dönece- 
ğim. Madem ki Ruhundan ruh üfledi bana, ben de her nefes- 
te O'nu yad edece ğim. Sonsuzlukta bir zerre, a şkta habbe ve 
O'nun imar etti ği muntazam yap ının tozunun tozu olana dek 
nefsimi tuzla buz edece ğim. Tutkuyla, sebatla O'na yönelece- 
ğim. Sadece bana verdi ği şeyler için de ğil, benden esirgedik- 
leri için de şükredece ğim. Çünkü yaln ız O bilir benim için ne- 
yin hayırlı olduğunu. 
Yirmi Dördüncü Kural: Madem ki insan e şref-i mah- 
lûkattır, yani varl ıkların en şereflisi, att ığı her adımda 
Allah'ın yeryüzündeki halifesi oldu ğunu hatırlayarak, 
buna yak ışır soylulukta hareket etmelidir. İnsan yok- 
sul düşse, iftiraya u ğrasa, hapse girse, hatta esir olsa 
bile, gene de ba şı dik, gözü pek, gönlü emin bir halife 
gibi davranmaktan vazgeçmemelidir. 
  
230 
231 
  
Şeriat der ki: "Seninki senin, benimki benim." Tarikat der 
ki: "Seninki senin, benimki de senin." Marifet der ki: "Ne be- 
nimki var ne seninki." Hakikat der ki: "Ne sen vars ın, ne ben." 
Kendilerini Allah A şkı'nda yok edeceklerine, nefisleri ile 
cihada giri şeceklerine o mutaass ıplar habire ba şkalarıyla dö- 
vüşüp, nesilden nesile, dalga dalga korku saçarlar. E ğer in- 
sanın taktığı gözlüğün camlar ına olumsuzluk sinmi şse, tabii 
ki olumsuzluk görür bakt ığı her yerde. Ne vakit bir yerde 
deprem, kurakl ık ya da ba şka bir felaket olsa, Allah' ın gaza- 
bının alâmeti sayarlar. Hâlbuki apaç ık dememi ş mi, "Rahme- 
tim gazab ımı geçer" diye? Buna ra ğmen bekler dururlar. 
Hakk'ın onlar için öç almas ını istei'ler. Hayatlar ı bitmek bil- 
mez bir hamaset ve husumetle doludur; sevgisizlikleri üzer- 
lerini örten bir kara buluttur. 
Ağaçlara tak ılıp ormanı gözden yitirme. Tek tek şu ayete, 
bu ayete tak ılma. Parçalar ı bütünün ışığında okumak gere- 
kir. Ve bütün, özde gizlidir. 
Mukaddes Kuran' ın özünü ve bütününü kucaklamak yeri- 
ne, bağnazlar belli ba şlı bir iki ayete kafay ı takar, çat ışmacı 
zihinlerine yak ın bulduklar ı emirlere öncelik verirler. Herke- 
se durmadan nutuk atarlar: "Mah şer günü geldi ğinde kıldan 
ince, kılıçtan keskince S ırat Köprüsü'nden geçmeye mecbur 
kalacağız. Köprüyü geçemeyen günahkârlar alttaki cehen- 
nem çukurlar ına düşüp zebaniler elinde ilelebet azap çeke- 
cek. Faziletli ya şam sürenlerse köprünün öbür ucuna var ıp 
hurmalarla, hurilerle mükâfatland ıracak." Hülasas ı budur 
ahiretten anlad ıklarının. Ya cehennemden korkar, ya cennet- 
te ödül beklerler. Oysa aslolan Allah a şkıdır. Onu unuturlar! 
Yirmi Be şinci Kural: Cenneti ve cehennemi illâ ki 
gelecekte arama. İkisi de şu an burada mevcut. Ne za- 
man birini ç ıkarsız, hesaps ız ve pazarl ıksız sevmeyi 
basarsak, cennetteyiz asl ında. Ne vakit birileriyle kav- 
  
gaya tutu şsak; nefrete, hasede ve kine bula şsak, tepe- 
taklak cehenneme dü şüveririz. 
Geçmişte çok kötü bir günah i şlemiş, şimdi de vicdan ı aç 
bir fare gibi beynini kemiren bir adam ın çektiği azaptan da- 
ha beter cehennem olabilir mi? O adama sor, anlats ın sana