dar yakınımdayken ikinci defa beni kışkırtan hayali nasıl yitir­
dim? Bitti mi, sahiden? O kadar gösteri ve gösteriş ortasında o 
derece silik durursa, olacağı budur. Arabacı, İmparatoru dön­
medolaptan aşağı sallandırırken de bakakalmıştı zaten; gıkı 
çıkmadı. 
"Ağır ağır çocuklar, ağır ağır. İtişmeyin, sıraya girin!." 
Ağır zaman. Tannan. 
Sonsuzluk, sınırsızlık. Aykırılık, belirsizlik. 
Kolaycılık, hatta yüzsüzlük. 
Coşku ve tutku. 
Düzensiz düzen. Kıvrımlar, kuplar. 
Aydınlıklar ve gölgeler. 
Hepsine kırmızı mumlu birer davetiye göndermeliyim. 
Göndereceğim, göndermesine göndereceğim de ..... 
Kasa, fiş, hamburger, patates, dondurma, kahve, kuyruk. .. 
Arkamdan sürekli itilmekteydim. 
Hele o self servis tepsileri!. 
Böyle itiş kakış derken zamanla tutkum beni terkedip gitti. 
'Barok' diye başlayan tümceden ne dilimde, ne içimde tek iz bi­
le yok. Sanki self servis tepsilerinden oluşma büyük bir dalga 
gelmiş, kumdaki ayakizlerini silercesine içimde tıpır tıpır dola­
nan izleri toptan silip gitmiş ... Bunlarla birlikte elin Viyana' sına 
geniş soluklu hikayeler uydurma saplanhmı da. Nasıl desem? 
Hani, öte yan görünmesin diye, anahtar deliklerine kağıt yapış­
tırırlar, bütün mera-kilerin meraklarını kursaklarında koyarlar 
ya, öyle bir durum. 
Kuraklık. 
Tarihin o döneminde nice canlar telef olmuştur. 
"Bir dakika beyler, itmeyin!" 
17