ğımız papatyalar... “Başlasana artık; vakit geçiyor,” diye ses-
lendi karısı arkadan bir yerden. Bir koşuda, yanındaki ya-rışmacıların sinirini bozmak için, çıkış yerine hesaplı bir te-laşsızlıkla yaklaşan, çevresini bilinçli bir anlamazlıkla süzenbir atlet gibi hareket etti; elini yavaşça aşağıya indirdi, kon-tağı açtı; henüz alışkın olmayan ayaklarıyla gaz ve debriyajpedallarını ayırlamaya çalışarak yavaş yavaş arabayı yürüt-meye başladı.
“Yaşa ağabey vallahi. Nasıl, hemen kaldırdı arabayı değil
mi abla?” Senin aklından geçmeyen ya da yakıştıramayaca-ğın düşünceler içinde “abla”. Nermin karşılık vermedi.“Ben, arabayı kaldırmaya çalıştığım ilk gün ustamdan nasılbir yumruk yemiştim sırtıma. Az kaldı direksiyon göğsümegiriyordu. Direksiyonu az sağa çevir; sağdan gidelim yol-daymışız gibi. Çok yapışma direksiyona, biraz serbest bı-rak.” Şoförün, övücü sözlerini bırakması Turgut’u biraz si-nirlendirdi. Adamın uyarmalarını azaltmak için, bütün gü-cünü toplamaya çalıştı. Vücudunun her noktası gergin birkorku içindeydi; üstüne çöken bu alışık olmadığı baskıyakarşı koyuyordu. T urgut, kaslarında bilinmeyene karşı ilkisyan geçinceye kadar, bu korkulu gerginliğin azalmamasıgerektiğini biliyordu. Bütün gücüyle bir yandan vücudu-nun isyanına karşı koyuyor, bir yandan da bu çatışmayı ya-nındakilere sezdirmemek için, sonradan ona gülünç gelen,aşırı bir itina gösteriyordu. Bu gergin öğrenme devresi ge-çince de, arkadaşlarına, kendini küçümsermiş gibi bir tavırtakınarak anlatacaktı bu durumu. İlk korkunun yaşandığızamanın ağırlığından kurtulmak için, o anın güzelliğini bo-zacak, ona ihanet edecek ve başarmanın kolaylığını yaşaya-caktı. Bu işlere yatkınlığını ileri sürecek, öğünecekti. T ur-gut, bütün bunları bilmiyordu o sırada. Biraz daha dişinisıkması gerektiğini biliyordu sadece. Birden arkaya döndüve: “Gerçekten, sanıldığı kadar zor bir şey değilmiş,” dedi.
38