756 Yaşar Kemal -Dağın Öte Yüzü 
toprağa gömülmüş bir pamuk bırakmışsa bir ırgat, koltuk boşluğuna amansız 
bir tekmeyi yiyor. 
Yağan yağmurdan sonra, pamuk fidanları boy atmış, çiçek dökmüştü. Sarı, 
kırmızı, mor, ak çiçekler göbeğe kadar çıkmış fidanların üstünde, hiç pamuk 
açmamış tarlaların çiçekleri kadar boldu. 
Irgatları, o ağır, belli belirsiz kıpırtıları da olmasa bir hendeğin kıyısındaki 
toprak çizgisinden ayırt edemezsin. 
Gömleksizoğlu, yanındaki Vicikviciğe önündeki fidanı gösterdi: 
"Bak," dedi, "şuna. Bak hele Allah nasıl vermiş!" 
Koyu yeşil yapraklı bele kadar uzamış fidancia yağmurun dökemediği ye­
re doğru sarkmış pamuklar, daha yeni patlamış yumruk gibi elmalar. Kırmızı 
çizgili, tatlı bir yeşilde. Açıldı açılacak. .. Sonra şıkırdım gibi çiçekler. Sapsarı, 
dibinden aydınlatılmış bir billur sarısında büyük çiçekler. 
"Bunun ikinci ağzı da birincisi gibi olacak. Dön arkanı da ilk topladığımız 
yerlere bak. İlk ağız gibi açmış. Biz bu yıl ancak kışa döneceğiz. Üçüncü ağız da 
ilk ağız gibi olacak. Allah vermiş ki. Ben bunca yıl Çukurovaya gider gelirim, 
böyle bir tarla görmedim. Eğer bu yağmur da yağmasaydı ... Topraklı pamukları 
ötekilere katmayalım. Belki topraklı pamuk ağır çeker diye, kilosuna daha az 
verir Ağamız." 
Vicikvicik: 
"Ben Ağayı gördüm," dedi. "Çok iyi bir adam. Yüzü nurlu. Bana dedi ki, top­
raklısı da yirmi kuruş, topraksızı da ... Hepsi bir. Topraklıya on sekiz kuruş ve­
receğim de zengin mi olacağım? Zengin mi, dedi. İşte bana böyle dedi Ağamız. 
İyi adam." 
Gömleksizoğlu: 
"Ulan batasıca, nerde gördün de Ağayı bu yalanları vırlatıyorsun?" diye Vi­
cikviciği küçümsedi. "Tarlaya girdik gireli sen bir dakika yanımdan ayrılmadın. 
Ağa da buraya gelmedi. Hey yalancı, nereden duydun?" 
Vicikvicik: 
"Doğrudur," dedi. "Bu kadar güzel tarlası olan adam yirmi kuruşa kesmişse 
kilosunu ... Yirmi kuruş verir. Yağmuru biz yağdırıp da pamuğunu toprağa biz 
gömmedik ya ... Bak nasıl temizliyorum pamuğu. Bak. .. " 
Uzunca Ali alaçıkta yatıyor, her yeri hurdahaş olmuş, kımıldayamıyor. Bir so­
luk alışta bin yeri acıyor. Yorgun, bitkin, acılı. .. Ummahan başucunda. Susadıkça 
ona su veriyor, yüzüne konan kocaman iri yağmur sıcağı sineklerini kovuyor. Bu 
acıda bile Alinin elleri durmuyor. Elifin getirip önüne yığdığı kozaları çekiyor. 
Her kozayı çekişte can verircesine bir acı duyuyor ama gene de çekiyor. 
Ummahan: