7 NUMARA:  BEN 
05:45'te  alarmın  feryadıyla  uyandığımda,  dün  gece  o kadar  hoşuma 
giden  fikir,  sunturlu  bir saçmalık  gibi  göründü  gözüme.  Vurup  ka-
fayı tekrar  uyumaya  çalıştım  ama  nafile.  Kalkıp  pencereden  dışarı 
baktım.  Hava  ağarmamıştı  henüz.  Birden,  denemek  geldi  içimden. 
Ethel'e  anlatacak  bir şeyler  çıkar  hiç olmazsa.  Eğleniriz.  Ethel  kal-
tağı eğlenir  en azından.  Geceden  hazırladığım  poşeti  alıp,  ses çıkar-
mamaya  gayret  ederek  indim  katlan.  Apartman  kapısını  açar  açmaz, 
serin  sabah  esintisi  çarptı  yüzüme  ve hemen  ardından,  inceden  in-
ceye  bir çöp kokusu.  Şimdiden  başlamış.  Kimbilir,  belki  de işe ya-
rar planım.  Buraya  çöp atanlardan  bir tekini  bile  caydırmayı  başar-
sam,  sadece  Bonbon  Palas  sakinlerine  değil,  tüm  şehre  hizmet  et-
miş sayacağım  kendimi. 
Bu kimsesiz  haliyle,  buralara  taşındığjmdan  beri  ilk defa  güzel 
göründü  yaşadığım  sokak  gözüme.  Köşeden  iki gürbüz  sokak  kö-
peği fırladı.  Bir kaldırımdan  diğerine  zigzaglar  çizerek,  birbirleri-
nin önüne  geçe  geçe  yaklaştılar;  bahçe  duvarına  gelince  yavaşlayıp, 
çöpleri  gönülsüzce  kokladıktan  sonra,  geldikleri  gibi  koşuşturarak 
geçip  gittiler.  Arkalanndan  bakarken,  birilerinin  de beni  gözetledi-
ğini sandım  bir an. Başımı  çevirdiğimde  9 numaralı  daire  hariç, 
tümden  karanlıktaydı  Bonbon  Palas.  En üst katın  salon  pencerele-
rinden  bir gölge  geçti  hızla.  Gölgenin  hareket  ettiği  yöne  doğru  ön-
ce tek tek tüm  odalann  ışıkları  yandı,  sonra  ne olduysa  sırayla  hep-
si kapandı.  Huzursuz  oldum.  Etrafı  kolaçan  ederken,  yapmaya  kal-
kıştığım  işin saçmalığı  canımı  sıktı.  Gene  de vazgeçmek  istemedim. 
Planım,  abıîkluğun  dik âlâsı  ama  belki  de böylesi  daha  iyi. Nicedir 
zıvanadan  çıkarak  hükümsüzce  süregiden  bir saçmalığı,  mantıklı 
kurallar,  muteber  doğrular  ya da zorba  yasaklarla  değil,  ancak  bir o 
kadar  mükellef  bir saçmalıkla  durdurabilirsiniz  bazen. 
250