dan kirlenerek geçer, Akçasazın çamuruna karışır. Aktozlu kö­
yü Akçasazın kıyısındadır. Sıtmaya yakalanmamış insanı yok 
gibidir. 
Yalnızdurun kamışlığında yolunu şaşırır gibi oldu. Orada 
burada iz aradı. Bir çakal izini sürmeye başladı. İz, bataklığa 
bataklığa gidiyordu. İzi bulduğuna hem seviniyor, hem kızı­
yordu. İçinden, "çakal delirmiş," diyordu. Ama izi de bırakmı­
yordu. Çakala küfrede ede izisıra gitti. En sonunda iz onu ku­
raklığa çıkardı. "Bu köpoğlu çakalda iş var," dedi. "Bütün ça­
kallar akıllı olur zaten ... " 
Uzun sözün kısası, ikinci gün kuşluk vakti, Aktozlu köyü­
ne girdi. Köy, yirmi beş otuz evlik bir köydü. Köyün evleri tüm 
huğdu. Huğların üstünün otu yepyeniydi. Bütün bataklık köy­
lerinin huğlannın üstü yeni olur. Bataklık yanlarındadır. Biçive­
rir sazları, bağlayıverirler evlerin üstüne. Bataklığa uzak köyle­
rin huğlarının üstünün otları güneş yiye yiye seyrelmiş, gü­
müşlenmişt ir. 
Topal Ali Aktozlu köyünün ıssızlığına karıştı. Orta�ıkta si­
niler sinek yoktu. Yalnız, çitleri bel vermiş küçücük bir huğun 
kapısından bir kadın başını uzatıp geri çekti. 
TopalAli: 
"Bacı!" diye seslendi arkasından. "Hatun hacı, Hüseyin 
Ağanın evi nerede?" 
Kadın, kapıya geri döndü. Köyün orta yerindeki yarısı ot 
yarısı çinkoyla örtülü uzun bir huğu gösterdi. Ali, topal hacağı­
nı sürükleyerek, nefesi tutulacak kadar heyecanla eve doğru 
yürümeye baŞladı. Evin büyük kapısı açıktı. Bir an kapının 
önünde durdu. İçerdeki uzun boylu adam kapının önüne gele­
rek: 
"Ne istiyorsun kardaşım?" dedi. 
To pal: 
"Ben Abdi Ağanın köylüsü olurum. Ona bir haber getir­
dim," dedi. 
"Gir içeri." 
Uzun evi bir uçtan bir uca geçerek kilim döşeli, ocaklığı 
gürül gürül yanan bir odaya geldi. Ocaklığın başında, ateşe 
doğru eğilmiş, usul usul tespih çeken, uyuklarcasına sallanan 
263