KAPLUMBAĞALAR
 
294
 
 
«Allâmı...» dedi.
 
«Allahını mı?»
 
«Heya, allâmı...»
 
«Sonra kimi seviyorsun?»
 
«Mammet!»
 
«Muhammet?»
 
«Heya!..»
 
«Sonra kimi seviyorsun?»
 
«Ali, Aşan, 
Ü
şen...»
 
«Ali Hasan, 
Ü
s
eyin... (Dersini gözel bellemişsin gıı! .. Gıı eşşeğin 
dölü!) Sonra kimi seviyorsun bakalım?»
 
«Ninemi...»
 
«Nineni? (Vay Cennet, ocağın sönsün! Nasıl iğfal ettin bu 
yavruyu? Nasıl kandırdın?) Sonra kimi seviyorsun?»
 
«Didemi...»
 
«Dedeni... (Çok şükür!) 
Eferim kızıma, eferim maşşallah!.. 
Doğuranlara, böyütenlere, bütün bunları sana belletenlere maşşallah!.. 
Sonra kimi seviyorsun kızım?»
 
«Anamı...»
 
«Sonra?»
 
«Bubamı...»
 
«Sonra?»
 
«Haydar ağamı, Fatma abamı, öküşümüşü, ineemişi, eşşee
-
 
mişi, 
koyunlaamışı, tav
uklaamıış şe
-
vi
-
yom!..» Elini kaldırdı, dedesinin 
koluna vurdu: «Al
-
lâl
-
lâââ!..»
 
«Eferim dedim kızım, başka bir şey demedim! Valla eferim 
dedim! Sen allânı, sev. Mammedi sev kızım. (Boklu ninen
 
birer birer her yanlışları belletmiş! Ben de sana bak neler be
lletiyorum 
bundan sonra! Hele bir eyi ol kalk sen...) Su da istiyor musun gülüm?