554 Yaşar Kemal -Dağın Öte Yüzü 
"Hışşş! Hışşş!" sesleri gittikçe büyüyordu. 
Şafağın yerleri attı atacak. Taşbaş büyük bir hışıltıyla gözlerini açtı, birden 
evinin üstünde, gün doğuda kocaman bir top ışığın balkıdığ ını gördü. 
Artık ışığı da görmüştü, daha ne istiyordu? Çabatadı çabaladı , doğrulamadı 
bile. Uyku bastırdı. Gözkapaklannın arkasında kocaman bir top ışık, uyudu. 
Az sonra da kulağına karısının sesi gelir gibi oldu. Bir düşte miydi? Gene ça­
baladı. Karısına bir şey söylemeliydi. Kendinden geçti. 
Gözünü açtığı zaman öğle oluyordu, ocağın başındaydı. Yanmda Meryemce , 
Uzun Ali, Hasan, Ummahan, kendi çocuklan, kansı vardı. 
Ali: 
"Az daha sabah olmasaymış buyacakmışsın. Sabah olmasa da bacım seni 
örende bulmasaymış ... Geldim ki, sende ses soluk yok. Korktum. Anaını çağır­
dım. Anam sana sabahtan bu yana ilaç üstüne ilaç yapıyor," dedi. 
Taşbaşoğlu mutlu mutlu gülümsedi.