104 yürümeyen bir şey vardı. Yal nız olduğum gecelerde, b aş başa 
yemek yiyen çiftlerden bir ikisini izledim. Evet, onlar başkaydı. 
Belki onlar, düzgün bir yaşantının tabii bir sonucu olarak 
birbirlerini bulmuşlardı; belki sevgi diye bir şey vardı ortada. 
Birbirlerine bakışların dan, yolda yürüyüşlerinden, 
ayrılı şlarından bunu seziyor dum. Öfkeleniyordum. Onlar 
yapınca başka oluyordu. Belki de yemek yerken bizi gördükleri 
zaman içlerinden gülüyor lar, alay ediyorlardı. Herkese gülünç 
oluyordum. Kötülüğü, fakirliği, gizli mezhebi ve yalnızlığı 
bilmedikleri için baş larına geleceklerden habersiz oldukları için, 
içlerinden geldiği gibi davranıyorlardı. Onla rı kıskanıyordum. 
Onla rın da ba şına bir şey gelmeliydi; onların başına da ben, bir 
şey getir meliydim. Hırsımdan yerimde duramıyordum. (İşte 
beni za ten bu öfke mahvetmişti; gizli mezhep değil.)  
Onlar da bu dünyanın nasıl olduğunu öğrensinler istedim. 
Odama kapanıp günlerce, onlara uygun bir kötülük düşündüm. 
Sonra da aklıma gelmesi gereken ilk kötülüğü yaptım: Onlara 
tehdit mektupla rı yazmaya başladım; Ubor Metenga tehdit 
mektupları. Evde, sabahlara kadar oturup bir şeyler karaladığımı 
gören teyzem çok üzülüyordu. Benden korktuğu için de sadece 
kahve pişirmekle yetiniyordu. Onlara çok ağır sözler 
yazmalıydım, onlara dünyanın kaç bucak ol duğunu 
göstermeliydi m. Fakat bu Allahın belası Ubor dili ni de 
bilmiyordum ki. Sadece bana yazılan kelimeleri öğren miştim. 
Sonunda, çaresizlikten, bana gönderilen mektubun aynını 
yolladım onlara. (Bazı kelimeleri de unutmuştum bu arada 
sanıyorum.) Garsonlardan ya da kapıcıla rdan (bahşiş vererek) 
kim olduklarını öğrendiğim bazı mutlu çif tlerin adreslerine 
mektupları gönderdim. Sonra günlerce evden çık madım. 
Beklemekten sıkıldığım için, sonunda bir gece ni şanlımla bir 
'baş başa yemeği'ne daha çıkmaya karar verdim. Lokantada 
yalnız olacaktım artık, alaycı bakışlardan kurtu lacaktım.