Genç kadın, ellerini oynatarak, ellerinden aldığı cesaretle
sessizliği bozdu: “Yazıhanenize gelmiştim. Bilmem ki...”Durdu. Konuşurken gözleri küçülüyor, yüzünün çizgileriaşağı doğru sarkıyor. Sinirli. Kemikli, uzun parmakları çan-tasıyla oynuyor. Birden bütün cesaretini topladı: “Biliyor-sunuz belki...” Biliyorum, hayır bilmiyorum. Her şeyiunuttum. Şimdi doğdum: biraz önce. Siz gelmeden doğ-mak üzereydim. İşte gene konuşuyor: “Selim sizden bah-setmişti. Belki size de...” Yoruldu: elleri iki yana sarktı. Ko-nuşmayı sevmediği belli. İnsanın yüzüne baktığı zaman ce-sur. Siz konuşun, belki bana söyletirsiniz, diyor. T urgut, nesöylediğini farketmeden konuştu: “Hayır. Sizden bahsetme-di bana. Ancak bıraktığınız yazıyı aldığım zaman öğren-dim. Bir daha gelmeyeceksiniz sanmıştım. Biraz şaşırdımonun için. Ne diyeceğimi bilemiyorum. Tanımadığım, baş-ka bir dünyadan biri gibisiniz. Sizinle nasıl konuşulur bile-miyorum.” Sonra utanarak ekledi: “Özür dilerim, adınızıda bilmiyorum.” “Günseli... Günseli Ediz.” T urgut, birşey-ler için özür dilemek istiyordu. Neden özür dilemek? Bil-miyordu. “Özür dilerim. Son zamanlarda nasıl yaşadığın-dan bahsetmez olmuştu. Ayrıca, dostlarını birbirine tanış-tırmaktan hoşlanmazdı. Biliyorsunuz. Arkadaşlarını da ye-ni tanıyorum.” Sustu. Öldükten sonra, demek istemişti.“Yeni öğreniyorum kimlerle arkadaş olduğunu. Son zaman-larda ne yaptığını da kimse bilmiyor.” Genç kadının yüzü-ne baktı, birşeyler söylemesini bekleyerek. Artık her şeyiunuttum. Her şeyi yeni baştan sizden öğrenmek istiyorum.Belki, sadece sizi dinlemeyi öğrenmiş olabilirim bu arada.Büyük kazanç. Günseli, telaşla konuştu: “Evet, biliyorum.Benimle de çok kısa bir süre... fakat sık sık görüşüyorduk.Buhranlı, kısa bir devre. Nasıl anlatsam? Karanlık, ümitsiz,gergin bir, yaşantı...”
Biraz ağladı. Sonra, kesik kesik cümlelerle anlattı; dağı-
442