lerinden korkuy ordu. Her birisi at gibi köpeklerdi. Gece bir ya­
bancıyı görmesinler, parçalarlardı. 
Yeşil düzlüğün çevresini dördüncü kez dönmekteyken bir 
çobanı gördü. Yanında boynu tohtlu kırmızı alalı köpeği bir pı­
nara eğilmiş, kollarını çevremiş, pınann göleğinden elini sokup 
sokup ustalıkla alabalıkları yakalayarak çimenlerin üstüne alı­
yordu . 
"Çob an!" 
Çoban onu tanıdı: 
"Buyur Memed Ağam." Hemen köpeğiyle onun yaruna 
geldi. 
"Battal Ağa oymakta mı, Kasımla Teıniri gördün mü?" 
"Oymaktal ar." 
"Haydi git obaya da Kasımla Temiri çağır. Beni söyleme. 
Sizi bir yoldaşınız istiyor diye söyle. Al buraya getir." 
Çoban gitti. Biraz sonra Kasımla Temir omuzlannda tüfek­
leri, çaprazlama fişeklikleri tam tekmil düzlüğün ucundan gö­
züktüler. Memedi görünce hiç şaşırmadılar, gülümseyerek ona 
koştular, sarıldılar. 
Temir: 
"Battal Ağa seni bekliyo rdu," dedi. "Az sonra gelir, diyor­
du. Kahven ocakta hazır." 
"Ne biliyord u?" 
"O çok şey bilir. Eski bir soydur. Yörük Yörükken bütün 
bu dağlar, bütün o aşağıdaki Çukurova bizimdi. Yörük kalma­
dı arhk. Bizi kötü köylü, bizi perişan, bizi nan ekmeğe muhtaç 
ettiler ." 
Bu çok az konuşan Teınirin böyle konuş ması Memedin içi­
ne işledi. 
, "Haydi gidelim," dedi Kasım. "Seni bekliyor Battal Ağa. 
Seni görünce çok sevinecek. Sen gittin gideli yalnız seni konuş­
tu. Senden başka ağzına başka söz alamıyordu . Ne konuşursa 
konuşsun, sözü döndürüyor dolaştınyor sana getiriyor, her 
gün de sabah lardan akşamlara kadar tepeye çıkıp senin yolunu 
gözlüyordu. Ben her şeyde yarulırım da adamda yanıimam di­
yordu. Yanılmamış. Hayd i." 
Kasım önde, Memed onun arkasında, en arkada da Teınir 
469