Kayanın dibine kendini hızla savurdu. Beli kayaya küt di­
ye vurdu.
Karanlık basmış, kuzeyden bir yel çıkmış, gündüz sıcaktan 
yanmış yaban naneleri, kekikler, peryavşanlar esen yelle ağır 
kokuyordu.
O geceyi düşündü. Recep Çavuşun Abdinin çocuklarını 
öldüreceği geceyi, tam da tetiğe çökecekken tüfeğe vurmuş, 
çıkan kurşun başka bir yöne gitmiş, çocuk ölmemişti. Acaba 
öldürse miydi? Ne günahı vardı çocukların? Onlar da büyü­
yünce babaları gibi milletin başına bela olmayacaklar mıydı? 
Hele olsunlar da görelim. Belki babalan gibi olmazlar. Eski­
den de kurt eniği kurt olur. Epeyce yanlış bir söz. Eski üstü­
ne, Abdi Ağa üstüne, Asım Çavuş, Yüzbaşı Faruk üstüne da­
ha çok şeyler düşündü. Yüzbaşı Faruk öldürmüştü Hatçeyi. 
Yüzbaşı Faruk deyince içi ağı gibi acı bir kinle doluyor, tüyle­
ri diken diken oluyordu. Yüzbaşı Faruğu öldürmeden, Hatçe- 
nin kanım almadan bu dünyadan gitmeyecekti. "Allah," de­
di, "Koca Allah şu Faruğu öldürmeden bana ölümü nasip ey­
leme."
Ayağa kalktı, sarhoş gibi yalpalayarak köye aşağı inmeye 
başladı. Birden gene içini bir sevinç sardı. "Bu güz köye gelece­
ğim," diye düşündü, "köye geleceğim, köylünün toprağa saban 
attığı gün, toy düğün olurken çakırdikenliğe ilk ateşi ben ataca­
ğım. Hürü Anayla birlikte..." Köye yaklaştıkça sabırsızlanıyor, 
yüreği daha çok, daha çok çarpıyordu.
Kapıda durdu, kapının duvarma dayanmasa ayakta dura­
mayacak, yere düşecekti. Soluğu taşarak, kırık kırık bir sesle:
"Hürü Ana, Hürü Ana!" dedi.
Hürü Ana içerde tek başma uyukluyordu. Kulaklarına ina­
namadı, düş görüyorum sandı, bir gözünü açtı geri kapadı.
Memed, Hürü Ana beni belki de ölmüş biliyor, diye düşün­
dü.
"Hürü Ana, Hürü Ana!"
Hürü Ana gene düş görüyorum sandı. Bir gözünü açtı, du­
alar okuyarak geri yumdu.
"Hürü Ana, Hürü Ana, benim, ben. Ben geldim."
Allah Allah! Hiç düşe müşe benzediği yoktu, bu ses kapı-
147