Yorulmuş efeler uyuyorlardı, 
Hepsinde son cenkten bir yara vardı. 
Yüzlerde matemin derin izleri, 
Biraz solgun gibi tunç benizleri! 
Nihayet ufukta açınca sabah, 
Dağlardan, dağlara aksetti bir ah!. 
Her efe hırsından bir kaya kırdı.. 
Gözleri kanlanan Reis haykırdı: 
O kahpe hırsızı git devir efe!.. 
Atına atlayan her demir efe, 
Kaçırılan kızın ardına düştü.. 
Yolda bine karşı bir tek dövüştü, 
Her sıyrılışta palası kından, 
Eğilip dört nala giden atından, 
Boşluğa bir kafa yuvarlıyordu! 
Önünde kaçarken bu kahpe ordu 
Ala boyuyordu mor cepkenini.. 
Sağ kolundan sarkan sırma yenini 
Paladan damlayan kan kızartmıştı, 
Onun dövüştükçe gayzı artmıştı... 
Bir leke sürmedi o gururuna, 
Böyle senelerce aşkı uğruna 
Durup dinlenmeden döktü kanını 
Bütün bir cihanın dört bir yanını 
Kulaktan kulağa dolaştı adı, 
Bir efsane oldu aşkının yâdı. 
Böyle senelerce kendini yordu, 
Ne çare bir türlü bulamıyordu.. 
Şimdi sevgilisi çok uzak yerde, 
Bin pusu kurulan dik tepelerde. 
Onunsa kalbinde gizli bir yara, 
Çalan ve çaldıran mağrur başlara 
Bir yıldırım gibi gökten düşecek, 
Kıyamete kadar tek dövüşecek!.. 
103