yordu. Kısa boylu, yere bastığında hiç ses çıkarmayan bir 
adam. Arada sırada çardağın yamna geliyor, kulak verip çarda­
ğı dinliyor, sonra da Narlıkışla üstüne doğru koşarak uzaklaşı­
yordu. Seyran bunu Memede söyleyemiyordu. Bir de, bu silahlı 
adamdan dolayı kendini Memedin koruyucusu sanıyordu. "O 
uyusun, yiğidim, aslanım, ben onu beklerim," diyordu.
Silahlı karartı bir gece geldi, geldi tam çardağm karşısında 
Savrunun kıyısında durdu, sonra da yardan aşağı ayaklarını 
uzatıp oturdu. Kısa boylu bir adamdı. Seyran onu karanlıkta 
hayal meyal seçiyordu.
Ayağa kalktı, adamın üstüne yürüdü, adam hemen ayağa 
fırladı, arkasım döndü, kaçmaya hazırlandı. Seyran:
"Dur," dedi. "Kimsin sen?"
Adam bir kadın sesi duyunca durdu, bekledi. Seyran suyu 
geçip karartının yamna vardı, sert sordu:
"Kimsin sen? Ne arıyorsun burada her gece?"
Adam:
"Ben Ademim," dedi. "Ali Safa Beyin seyisbaşısı... Bir atı 
kaçırdık da, Bey bana dedi ki... Bey bana dedi ki... Atı yakala­
madan gelme. Kaç ay oldu bilmem."
Seyrana azıcık yaklaştı:
"Bacı," dedi, "biliyor musun bu at, at değil... Yaaa, hiç at 
değil. Bu at cin... Bu at bir iyi kimse, bir peri, bir görünmez... 
Bir bakıyorsun karşmda, bir bakıyorsun kayboluvermiş."
Seyran şaşkınlığım üstünden atıp:
"Hani seni öldürdülerdi? Sen öldürüldün diye Yobazoğlu- 
nu mahpusa attılar."
"Bilmem," dedi Adem. "Ben hiçbir şey bilmem. Bu at cin, 
peri..."
Arkasını döndü, var gücüyle sel yatağına doğru koşmaya 
başladı. Onların konuşmalarına uyanan Memed, çardaktan aşa­
ğı atladı:
"Kim o?" diye bağırdı.
Seyran hemen titreyerek yere yattı. Memedin sesini duyun­
ca eli ayağı boşanmıştı.
Memedle Halil seslendiler, bostanm kıyışım baştan aşağı 
araştırdılar, kimseyi bulamadılar.