de gel ki, yapacağın işe dair bir fikrin olsun,' dedi. 
Peşine takıldım, koğuşa gittik. Yataklar dolu. Has­
taların her biriyle el sıkışıyor, hatırlarını soruyor, 
kimine sarılıyor, kimini öpüyor. Ben hayretler için­
de bu manzarayı seyrediy orum. Derken beni çok 
etkileyen bir şey oldu, Hoca, elleri pençeleşmiş, 
yüzünün şekli deforme olmuş, kör bir kadının ya­
tağının kenarına oturdu, elleriyle yüzünü, kollarını 
okşadı, 'Senin bu ipek gibi tenine bayılıyorum, bi­
liyor musun?' dedi. Hastanın yüzü aydınlandı. Ben 
dehşetle hastaya baktım ve gördüm ki, o çirkin ka­
dının cildi nasıl olmuşsa, gerçekten pırıl pırıl. Tür­
kan Hoca'yı seyrettikçe anladım ki bir sihirli for­
mülü var, kiminle olursa olsun, önce o kişinin en 
iyi tarafinı görüyor ve o iyi şeye vurgu yapıyor. 
Odasına dönmemizi hiç beklemeden, 'Hocam,' 
dedim, 'işi gördüm, anladım, kabul ediyorum. Çok 
istiyorum yanınızda çalışmak!' İşte Sema, ben o 
gün vuruldum Hoca'ya." 
"Abartma Ayşe," dedim. 
"Hiç abartmıy orum. Sonrası zaten malum, si­
zin sayenizdedir mesleğimde buralara kadar yük­
selmem, profesör olmam. Siz yüreklendir meseydi­
niz, yaptıklarımın hiçbirine cesaret edemezdim. Af­
rika 'ya da sizin sayenizde gidip ayakkabı üretmeyi 
öğrendim, onca tecrübe edindim. Az şey mi bun­
lar?" 
Sema da geri durmuyor, beni övücü bir şeyler 
bulup söylüyor du. 
265