KOMŞU : Çocuğun var mı dedim? 
FATMA KADIN : Eh ... 
KOMŞU : Ne eh'i? 
FATMA KADIN : Eh işte, hanımım. 
KOMŞU : Kaç tane? 
FATMA KADIN : (Süpürgeyi gösterir.) Şunu bi ıslayak. Toz gal· 
kıyı ... 
KOMŞU : (Fatma Hanıma usulca) E, valla işini biliyor 
bu. (Fatma Kadına) Hele bugün öyle süpür 
de ... 
FATMA HANIM : Kaç çocuğu var ki? 
KOMŞU : (Fatma Kadına) Kaç tane? Üç mü? Dört mü? 
(Fatma Kadın kendini iyice işiııe kaptırmış görü­
nür.) Söylesene hatun! 
FATMA KADIN : He ya ... 
KOMŞU : Kız her şeye "he ya" deyip durma. Söylese-
ne kaç tane? Senin de bir yığın dölün varsa 
yandık. 
FATMA HANIM : Gel komşum, gönderelim kadıncağızı. Başka 
kapı arasın. Hizmetçi benim neyime? 
KOMŞU : Bak deli karının zoruna! "Hizmetçi benim ne-
yime" demez mi, cinler tepeme çıkıyor ... Ayol, 
sen hanım değil misin? Biraz da oh demek is­
temez misin? Hadi ondan geçtik, hastasın 
komşum, hasta ... Sana bakım gerek. Aaa!.. 
FATMA HANIM: (Fatma Kadına bakar.) Kadıncağız aç galiba. 
Şuna bir şeyler getireyim. Baksana, suratın­
da renk kalmamış. 
KOMŞU : Yok seninkinden kan damlıyor sanki. 
FATMA HANIM : Sıcak bir çay versem ... Biraz da peynir ... 
(Dipteki kapıya doğru yönelir.) 
KOMŞU : İlk günden çıkar tepene bakalım ... İyi aman, 
hadi git getir. Git getir, sevaptır. 
104