Kara çama şır sepetlerinin dibine var ıncaya kadar, bütün sand ıklar ı, kutu içlerini didik didik ararken, ben 
hiçbir şeye elimi sürmeden, Zeytin'in Bursa i şi havlular ına, abanoz tara ğına, kirli hamam pe şkirine, gülsuyu 
şişelerine, Hint basmas ından gülünç bir pe ştemala, h ırkalar ına, y ırtmaçl ı, ağır ve kirli feraceye, çarp ık çurpuk bir 
bak ır tepsiye, ald ığı paraya göre ucuz ve bak ıms ız eşyas ına ve pis hal ılar ına göz at ıyordum. Zeytin ya çok 
pintiydi, paras ını sakl ıyordu, ya da bir yere savuruyordu... 
"Tam bir katilin evi," dedim sonra bir ilhamla . "Bir namaz seccadesi bile yok." Ama bu de ğildi akl ımdaki. 
Düşündüm. "Mutlu olmay ı bilmeyen birinin e şyalar ı..." dedim. Ama akl ımın bir yönüyle mutsuzlu ğun, Şeytanla 
yak ınlığın nakşa yarayaca ğını da kederle seziyordum. 
"İnsan nas ıl mutlu olaca ğım bilmesine ra ğmen, mutlu olamayabilir," dedi Kara. 
Bir sand ığın dibinden ç ıkard ığı kaba Semerkand kâ ğıda yap ılıp arkas ı kal ın kâğıtlarla kal ınlaştırılm ış bir 
dizi resmi önüme koydu. Tâ Horasan'dan yeralt ından ç ıkıp gelmiş sevimli bir Şeytan gördük, bir a ğaç, bir güzel 
kad ın, bir köpek ve benim çizdi ğim ölümün resmini gördük: Öldürülen meddah ın her akşam rezil bir hikâye 
anlat ırken duvara ast ığı resimlerdi bunlar. Kara'n ın sormas ı üzerine yapt ığım ölüm resmini gösterdim. 
"Eniştemin kitab ında da ayn ı resimler var," dedi. 
"Her akşam duvara as ılacak resmi nakka şlara çizdirmenin daha ak ıllıca olduğunu meddah da kahvecide 
anlam ıştı. Biz nakka şlara kaba kâ ğıda alelacele bir resim çizdirir, hikâyesini, nakka ş şakalar ını biraz bize sorar, 
biraz da kendi uydurup hemen söyleyiverirdi." 
"Niye Eni ştemin kitab ı için çizdi ğin bu ölüm resmini ona da çizdin?" 
"Meddah ın istediği gibi kendi ba şına bir resimdi. Ama Eni şte'nin kitab ına çizer gibi, u ğraşarak değil çok 
çabuk ve elimin istedi ği gibi çiziverdim. Ötekiler de böylece, belk i de alay olsun diye, o gizli kitap için 
nakşettiklerini daha kaba ve basitini meddah için çizdiler." 
"At ı kim çizmi şti?" diye sordu. "Burun deli ği kesik." 
Lambay ı yaklaştırıp at ı hayranl ıkla seyrettik. Eni ştesinin kitab ı için yap ılm ış ata benziyordu, ama daha h ızlı, 
daha özensiz ve daha ucuz bir zevk için çizilmi şti. Sanki birisi nakka şa daha az para verip, acele ettirmekle 
kalmam ış, onu daha kaba ve galiba tam da bu sebepten, daha çok ya şayan bir at çizmeye zorlam ıştı onu. 
"Bu at ı kimin çizdi ğini en iyi Leylek bilir," dedim. "O kendini be ğenmiş budala, nakka ş dedikodusu 
işitmeden ya şayamad ığı için her ak şam kahveye gider. Bu at ı Leylek'in çizdi ğine eminim."