Taşbaş Lökman bu işi nasıl yapar da bütün hastalıkların dermanını bulur­
muş? Bunu da yedisinden yetmişine kadar herkes biliyor. 
Bu Taşbaş Lokman Memet büyük bir gezginciymiş. Doğudan batıya gezmedik 
ülke, değmediği toprak kalmamış. Her gittiği yerde otlar, ağaçlar, çiçekler, kök­
ler, topraklar, akarsular, kayalar hep onunla konuşurlarmış. O yanından geçer­
ken bir çiçek başını kaldırır, "azıcık dur Lokman Taşbaş, azıcık dur da kulağına 
söyleyecekler im var. Ben tekmil göz hastalıklarına iyi gelirim. Adımı sorarsan ... " 
Adını söylermiş. Nasıl ilaç olacağını söylermiş. Lokman bir yandan çiçeğin adını 
yazar, bir yandan da o çiçeklerden koparır, burcuna doldururmuş. Gezdikçe gör­
dükçe, kulaklarında fısıln. Çiçekler, cümle bitkiler, tekmil doğa konuşuyor. 
Taşbaş Lokman bu köyden olurmuş, öteki ataları gibi. En çok da Torosu do­
laşırmış . Çünkü cümle dertlere derman bitkilerin hepsi de Torosta varımış. 
Lokman Taşbaş çok yorulmuş. Geze geze canı çıkmış. Yelin, sızının ilacını 
arıyormuş. Her geçtiği yerde dünya ona sesleniyormuş, bütün hastalıklara yüz­
lerce ilaç bulunuyormuş ama bir türlü yelin, sızının ilacı bulunmuyormu ş. O da 
inat etmiş, bu işin arkasını bırakmamış. O dağ senin, bu ova benim, akarsular, 
ulu ormanlar geçmiş. Torosun tepesine , kayalığına çökmüş. Yıldızlar iri iri kaya­
lıkların üstüne sarkıyormuş. Taşbaş Lokman yorulmuş, canı çıkmış. Uyuyakal­
mış. Bir de tanyerleri ışımadan inanılmaz bir gürültüyle uyanmış. Gözünü açmış 
bakmış ki gökyüzü görünmüyor kanal kanatlarından. Binlerce kanal yukardan 
aşağı süzülüp iniyor. Orada yakında da suları köpüren büyük bir göz var. Bu 
gözden aşağı gürültüyle sular dökülüyor, aşağılara inip bir büyük kayalığın ku­
yusunda gölleşiyo r. Yeşil bir göl oluyor. Lokman Taşbaş bakar ki, gökten süzü­
len kartaUar doğru yeşil gölün içine ... Batıp çıkıyorlar. Gölün üstü, dört bir yanı, 
dört bir yanındaki kayalıklar, gökyüzü kapkara, kanaldan gözükmüyor. Ortalığı 
kanat sesleri, çığlıklar doldurmuş. Göldeki çırpıntı, dalgalar gibi. 
Öğleye kadar bu böyle sürüyor. Kanallar süzülüp gelip, kanallar göle giriyor, 
yıkanıyorlar, sonra da gidiyorlar. 
Sonra gökte, kayalıkların sivrisinde kartallann oyunu başlıyor. Bin kanal bir­
den yumuluyor, yuvarlak bir top oluyor, korkunç bir fısıltıyla gökyüzünden yer­
yüzüne doğru, kurşun hızıyla iniyor. Yere bir on beş yirmi metre kala kanatlar ını 
açıp doğruluyor. Bu hızla kendini toparlayamayıp yere çakılan kanallar da var. 
Buradaki kanal ölüleri, çoğunlukla böyle ölmüş kartalların ölüleridir. 
İkinciiye doğru gölün kıyısında, içinde, kayasında, göğünde bir tek kartal bile 
kalmıyo r. Cümle kanallar yuvalanna çekihyorlar. Ortalık boşalınca Taşbaş Lok­
man kalkıp gölün kıyısına gidiyor. Göl Taşbaş Lokmanı görünce dile geliyor: "Ya 
Allahın iyi kulu Lokman, beni iyi dinle. Aracim aracim ama aradığını da sonunda 
buldun. Benim sularım yele, sızıya iyi gelir. Benim sularıma girip yıkananda yel, 
sızı kalmaz . İyi dinle beni. Sularıma giren, şu kıyılanındaki kartallar ın bıraktıkla­
rı tüylerin altından dökülen yağları da yabana atmasmlar. O yağdan bir parmak