İrfan bu hararetli pandemima karşısında ne düşünece­
ğini şaşırdı. Donakaldı. Zavallı çocuk tutulmuş bulunduğu 
belanın derinliğini bundan fazla görmek istemiyormuş gibi 
artık ileri gidemedi. Niçin bu kadar ümitsizliğe düşüyor ­
du? O, bu aşık olduğu meçhul kızı vücutça değil manevi 
varlığıyla sevmemiş miydi? Görmeden tapareasma sevdiği 
bu maneviyar bu derece bozuk çıktıktan sonra artık keder­
lenmeye, düşünmeye yer var mıydı? Fakat içyüzünü anla­
yamadığı bir his beynini sarsıyordu. Ne olduğu belirsiz bir 
kıza, hayır bir kadına, bir karıya, bir aşüfteye aldanmış 
bulunmak hep nefsine dokunuyord u. Aldığı aldatıcı, adeta 
eblehleri kandırırcasına mektuplara karşı gösterdiği safça 
ve çocukça karşılığa kim bilir bu karılar ne kadar gülüp 
eğlenmişler di? Evet, böyle ahlaksız yaratıklara günlerce 
mükemmel bir eğlence olmak, aylarca gülünecek bir alay 
konusu hazırlamış bulunmak .. Şimdi İrfan'a o kadar ağır 
geliyordu ki üzüntüsünden zavallının gözleri yaşarıyor , 
düşündükçe gafletinin derecesini bütün bütün aniayarak 
daha çok üzülüyord u. 
Maddi yönüyle de, manevi yönüyle de bilinmeyen öyle 
bir meçhul güzele ve kuruntu ürünü şahsa karşı ezbere bu 
kadar şiddetle bir sevgi bağlamak bu ne gülünç hal, bu ne 
çocukluk, aman yarabbi ne divanelikti ! Bu macera ağla­
madan çok gülünecek bir şeydi ... 
İrfan'ın sevgide ne manevi ne maddi yönden talihi 
vardı. Artık bu kendisi için tecrübe edilmiş bir durumd u. 
Sevmemeliydi. Fakat bir kere oldu. Bundan sonra gökten 
melek de inse artık aldanmayacaktı. 
Zavallı delikanlı bu düşüncelere dalıp gittiği sırada 
bulunduğu sokağı, gelip geçenleri, adeta kendi varlığını 
hep kaybetmişti. Yavaş yavaş biraz kendine geldi. Nerede 
bulunduğunu anlamak için bir rüyadan uyanır gibi oraya 
buraya göz gezdirmeye başladı. Bu dalgınlığının ne kadar 
müddet sürdüğünü bilmiyordu. Etrafına bakındığı zaman, 
kederinin sebebi olan o siyah çarşaflı kadını artık hiçbir 
yerde göremedi. Tamamıyla kaybolmuş, kim bilir hangi 
116