"Anne, anne gitme," dedi Orhan. 
Şevket'e döndüm; "Karde şinden sen sorumlusun," dedim. "D ışarı çıkarsan ız, cin çarpmazsa, ben öldürürüm 
sizi." Onlara tokat atmadan önce yapt ığım o korkunç surat ı yapt ım. "Şimdi dua edin de hasta dedeniz ölmesin. 
İyi olursan ız Allah dualar ınızı kabul eder. Kimse de size ili şmez." Yapt ıklar ı şeye pek de fazla kendilerini 
veremeden dua etmeye ba şlad ılar. Aşağıya indim. 
"Birisi turunç reçelini devirmi ş," dedi Hayriye. "Kedi desem gü cü yetmez, köpek içeri girmez..." 
Birden yüzümdeki deh şeti gördü de durdu: "Hayrola," dedi, "ne oldu? Baban efendiye bir şey mi oldu?" 
"Öldü." 
Bir ç ığlık att ı. Elindeki b ıçağı ve soğanı tahtaya öyle bir vurdu ki kesti ği kefal s ıçrad ı. Bir ç ığlık daha att ı. 
Ayn ı anda ikimiz de sol elindeki kan ın kefalden de ğil, ilk ç ığlıkla kestiği işaret parma ğından akt ığını gördük. 
Koşa koşa yukar ı çıktım, karşı odada bir tülbent parças ı ararken bakt ım çocuklar ın odas ından gürültüler, 
çığlıklar geliyor. Elimde y ırttığım kumaş parças ı odaya girdim, 
Şevket, Orhan' ın üstüne ç ıkm ış, dizlerini omuzlar ına bast ırıra boğuyordu onu. 
"Ne yap ıyorsunuz siz!" diye bütün gücümle ba ğırdım. 
"Orhan odadan ç ıkıyordu," dedi Şevket. 
"Yalan " dedi Orhan. " Şevket kap ıyı açm ıştı, çıkma dedim." A ğlamaya ba şlad ı. 
"Sessiz oturmazsan ız ikinizi de öldürürüm." 
"Anne, gitme," diyordu Orhan. Aşağıda, Hayriye'nin parma ğını sar ıp kan ını durdurduk. Babam ın eceliyle ölmedi ğini söyleyince, korkup 
Allah ım bizi koru dualar ı etti; kesik parma ğına bakarak a ğlad ı. Gözlerini ovu ştura ovuştura ağlad ığı kadar 
seviyor muydu babam ı, ya da sevdi ği kadar ağlıyor muydu? Yukar ı çıkıp babam ı görmek istedi. 
"Yukar ıda değil," dedim. "Arka odada." 
Yüzüme şüpheyle bakt ı. Ama benim gidip bakamayaca ğımı anlay ınca merak ını ve korkma iste ğini 
yenemedi. Lambay ı ald ı, gitti. Oldu ğum yerden, mutfa ğı
n girişinden, taşlıkta dört-be ş ad ım yürüyüp, odan ın 
kap ısını sayg ıyla, kayg ıyla yavaşça ittiğini, elindeki lamban ın ışığında darmada ğınık odaya bakt ığını gördüm. 
Babam ı önce göremedi de lambay ı daha da yukar ı kald ırarak büyük odan ın köşelerini ayd ınlatmaya çal ıştı. 
"Aah!" diye ba ğırdı sonra. Babam ı b ırakt ığım yerde, kap ının hemen yan ı başında görmü ştü. Hiç 
kıpırdamadan babam ı seyretti. Gölgesi ta şlığın üzerinde ve ah ırın duvar ında hiç k ıpırdam ıyordu. O bakarken ben 
de onun ne gördü ğünü hayal ettim. Geri dönüp geldi ğinde ağlam ıyordu. Söyleyeceklerimi akl ının bir köşesine 
sıkı sıkıya yerleştirecek kadar kendinde oldu ğunu görünce sevindim. 
"Dinle şimdi beni Hayriye," dedim. Elimin kendi kendine kap ıp ald ığı bal ıklı b ıçağı sallayarak 
konuşuyordum. "Yukar ı kat da altüst edilmi ş, uğursuz, iblis oraya da girip her şeyi k ırıp dökmüş, didik didik 
etmiş her köşeyi. Babam ın başını, yüzünü orada parçalam ış, orada öldürmü ş. Çocuklar görmesin, sen de ba şta 
korkma diye babam ı ben aşağı indirdim. Sizin arkan ızdan ben de ç ıkm ıştım. Babam evde yaln ızdı." 
"Bilmiyordum," dedi küstahça. "Neredeydin?" 
Biraz sustum, sustu ğumu iyice farketsin istedim. Sonra, "Kara'layd ım," dedim. "As ılm ış Yahudi'nin evinde 
Kara ile bulu ştuk, ama bunu kimseye söylemeyeceksin. Babam ın öldürüldü ğünü de şimdilik kimseye 
söylemeyeceksin." 
"Kim öldürdü onu?" 
Gerçekten aptal m ıydı, yoksa beni s ıkıştırmak için mi böyle yap ıyordu. 
"Bilsem öldü ğünü de saklamazd ım," dedim. "Bilmiyorum. Sen biliyor musun?" 
"Ben ne bileyim," dedi. " Şimdi biz ne yapaca ğız." 
"Hiçbir şey olmam ış gibi yapacaks ın," dedim. İçimden ba ğıra bağıra ağlamak geliyordu, ama sustum. 
Karşılıklı sustuk biraz. 
Çok sonra: "B ırak bal ığı şimdi," dedim. "Çocuklara hemen sofray ı kur." 
Sızlanarak a ğlamaya ba şlay ınca ona sar ıldım, birbirimizi s ıkı sıkıya kucaklad ık. Bir an yaln ız kendime, 
çocuklara de ğil, hepimize ac ıyarak onu sevdim. Öte yandan da, ona sar ıldıkça şüphe kurdu içimde evhamla