FAKİR BAYKURT
 
147
 
 
Dört beş gün geçince Rıza musallanın oraya durdu. Purlu
-
 
ğa 
yönelenleri geri çevirdi, yöneleni geri çevirdi. Bu «gözel edet»i çıkaran 
Kır 
Abbas’ın sakalına sövdü. «Asma dediğin,
 
kök kadar, yeşil yaprağa da eytaçtır. Soykalar, dattığınız yere darı 
ekmeyin. Her gün birer sepet yaprak yolarsanız bu bağ körelir be!..» 
diye çıkıştı.
 
Aykırı karılar, inatçı kızlar kaş çattılar:
 
«Aaa! Şunun ettiğine
! Kele bacım Purlukta bütün bağlar 
kendininmiş gibi ötüyor! Biz onun payından mı yoluyoruz? Kendi 
paylarımızdan yoluyoruz ... Aaaa! ..»
 
Rıza aşağıdan aldı:
 
«Yavru bacılarım, bağlar daha bir yaşına basmadı, etmeyin! Tek 
benim paydan yolun da kendi paylarını
za ilişmeyin, aman bacılarım, 
kızlarım!.. Haydi, birez de gelecek yıl yolarsınız, haydi...»
 
Sonra Battal’a, Kır Abbas’a «oybirliğiylen» kararlar aldırdı ki 
yaprak yolmak paydos! Bekçi okulun damına çıkıp tellal çağırdı. 
Kararı komşulara duyurdu.
 
Sade 
tellal için değil, sade bağların yeşil yaprağını beklemek için 
değil, Kır Abbas bağlardan çıkmaz oldu. Rıza da sabah akşam 
uğruyordu. Her uğrayışında Kır Abbas’ı, ya gezinirken, ya toprağın 
üstünde serilmiş yatarken buluyordu.
 
Yaş adam:
 
«Çoban tutup hak ve
riyorsunuz. Bekçiye, muhtara hak 
veriyorsunuz. Ben bütün öteki işlerden kendimi emekliye ayırıp köyün 
bağlarına hak’sız, huk’suz, yani ki bedava olarak bekçi durdum. Var da 
kadir kıymet bilmez komşularına habar ver!» dedi Rıza’ya.
 
Arada bir çıkıp geldiğind
e Battal’a da öyle söylüyordu. Kan kız 
yaprak yolmasın, dana buzağı bir tek dalı koparmasın, her kimin payı 
olursa olsun bağların başına bir «ziyan» gelmesin diye bu görevi 
yükleniyordu.
 
Sabah, çorba varsa içip, yoksa eline bir dürüm alıp, köyün iki 
ayaklı
sı, dört ayaklısı daha dışarı uğramadan Purluğa koşuyordu.