274 Yaşar Kemal -Dağın Öte Yüzü 
E lif: 
"Boşuna yoruldun. Küçük şişede geçen yıldan kalma kibrit vardı. Şimdi ak­
lıma geldi." 
"İyi. Bu ıslandıydı zaten." 
Yağmur gittikçe bastırdı. Şimdi karanlıkta, ıpıssız, kimsesiz karanlıkta ... Hiç­
bir yerden azıcık bir imdat, umut ışığı yok. Önce Ali çocukları kucağına çek­
ti. Yorganı üstlerinden alıp kendi üstüne örttü. Çocukların üstüne eğildi. Sonra 
Meryemceyi çekti kucağına. Elif de Meryemceye geldi yapıştı. Gittikçe, yağmur 
bastırdıkça biribiderine sokuluyorlar. Neredeyse biribirlerinin içine gireceklerdi. 
Yağmur hışırdıyor. Aşağıdan, dereden kopup gelen seslerin gürültüsü duyu­
luyor. 
Solukları biribirinin yüzlerini ısıtıyor. 
Önce çocukların dişleri vurmaya başladı. Babalarının kucağında uçacak gibi 
titriyorlar. Sesleri çıkmıyor. Elifin de dişleri takırdıyor. Ali, belli etmemek için 
dişlerini sıkıyor ya çaresiz. Meryemce kımıl kımıl ediyor. Elif gittikçe daha çok 
Meryemceye sarılıyor. Meryemcenin elleri, yüzü buz gibi. Titremeyip kımıl kı­
mıl edişi Elifi korkutuyor. 
Çulu, yorganı gittikçe üstlerine çekiyorlar. Öteberileri, çuvalları yanlarına 
yığıyorlar. Gündüz olsa da, uzaktan birisi onları böyle görse, burada beş kişi 
var demez. Beş kişi bir olmuş, hep birden titriyorlar. Hep birden çeneleri ku­
rulmuş gibi çarpıyor. Ekşi, kirli, ıslak bir insan kokusu genizlerini yakıyor. 
Suya batınadık hiçbir yerleri yok. Koltuklarının altı bile su içinde. 
Hiç konuşmuyorlar. Konuşacak olsalar bile çeneleri açılacak gibi değil. 
Şafağa karşı yağmur azıcık yeynidi. 
Gün doğunca donmuş, uyuşmuş Elif zorla ötekilerden ayrılmaya, ayağa kalk­
maya çalıştı. Kollarını , bacaklarını kımıldatamıyor, onlardan bir türlü söküle­
miyordu. Dişleri bile o ilk çarprn aya başladığı zamanki hızı yitirmiş, bir çarpı­
yor, bir duruyordu. Sonunda onlardan ayrılıp yere uzanıverdi. Sonra da ayağa 
kalkabildi. 
Ali de üstündeki yorganı, çulu attı, ayağa kalktı. Çocukları da ayağa kaldır­
dı. Meryemceyse büzülmüş, küçülmüş, hareketsiz. Hiç mi hiç kıpırdamıyor. 
Ayağa kalkmış Ali iki büklüm. Gözleri küçülmüş, küçücük kalmış. Ama 
yüzünde geniş, acı bir rahatlık. Çocuklar ayakta uyur gibi sallanıyorlar. Hasan 
uyuşmuş sağ elini bir türlü açamıyor. 
Kuzey yandan gökyüzü azıcık açıldı. Gittikçe de açılıyor. Duru, tertemiz, 
yunmuş arınmış bir gökyüzü bütün pırıltısıyla ortaya çıkıyordu . Çukurovada 
bir yere, bir büyük alana gün vurdu. 
Üstlerinden başlarından, ağacın gövdesinden yere oluk oluk sular sızıyordu. 
Seller koyakları doldurmuş, çağlıyor.