128 
 Sovyetler Birliğinin varlığını sürdürdüğü hi çbir anda ve hiçbir biçimde, Sovyet güçlerinin 
milliyetçiliği desteklediği yönündeki bir sorumluluk duygusu dahi taşınmak istenmiyor olabilir.  
2. SOVYET POLİTİKALARININ PARADOKSU  
Dolaysız olarak  Sovyetler Birliğinin kuruluşu sonrasına (yaklaşık 1928, hatt a 1932)  
dayanan Bolşevist uluslar ve kültür politikalarına bakıldığında, sömürgeciliğin kendisinin 
sömürgesizlik sürecini getirdiği yada desteklediği, belirli ölçülerde paradokslu bir dönemin 
yaşandığı biçiminde bir yönelim içine girilmektedir.  
2.1. Sovy etlerin Uyruklar/Milliyetler Politikası   
20’li yıllarda, Sovyetler Birliği’nin milli, yani Rus -olmayan bölümlerinin milli kadrolar 
tarafından yönetilmesi biçiminde bir politika egemendi. Eşitlik ideolojisi olarak Sovyet 
Sosyalist Cumhuriyetler Birliği Anay asası’nda da yer alan bu politika, aynı zamanda o anın bir 
gerekliliğiydi, çünkü „yeni oluşturulan Rus yönetici erki, yeni kurulan bu devasa imparatorluğu 
yönetecek yeterli sayıya erişmemişti“ (Carrere d’Encausse 1979, 26).  
30’lu yılların ortalarına değin „Rus dilinin, kadrolarının ve kültürünün geriye itilmesi, 
izlenen resmi parti politikası çizgisiydi“ (Simon 1986, 16).  
Korenisatsija politikasının ereği, uluslar yaratmaktı. 1924 -1926 yılları arasında, 
Komunist Parti’nin Kuzey Kafkasya Krajkom’daki 1. Genel Sekterlik görevini yürüten, üst 
düzey parti yöneticilerinden A. Mikojan, 1925 yılının Haziran ayında: „Sovyet erki ul uslar 
yaratmaktadır. Sovyet erki, her bir kabileye bir ulus olmaları için yardım etmektedir. En özgün 
olansa, tüm yönetimler içinde en uluslararasıcı olan Sovyet erkinin gerçekte yeni uluslar 
kurması ve örgütlemesidir“, demiştir. 2 
1917 yılının Ekim ayında  RSFSR’in 3  Uyrukluk/Milliyet ile ilgili işlerden sorumlu halk 
komiserliği görevini yürüten J. Stalin, 1913 yılında yayımlanan „Ulusal(lık) Sorunu“ 
(Almancası: Stalin 1950) başlıklı makalesinde, bir ulusun dört temel niteliğinden birinin de 
kendi dilinin olması gerektiğini yazmıştır. Buradan, ulusal kuruluş politikası gereği, ulusal 
dillerle ilgilenmenin zorunluluk olduğu, halkı bir ulusa dönüştürmek için, gerekirse yeni bir dil 
icat etmekten bile çekinilmeyeceği sonucu çıkarılmıştır. 4 
Ancak temel ödev, y azısı olmayan dillerin yazılarının yaratılması ve okuma yazma 
bilmeyenlerin eğitilmesiydi. Bu amaçla, örneğin Kuzey Kafkasya, Sibirya, Abhazca, Azerice 
vs. dilleri için Latin (daha sonra Krilce) yazısı modifiye edilmiştir. Ulusal dillerin korunması, 
doğal olarak basılı yazılı dil ile tiyatro, sinema vb. alanların desteklenmesini içermekteydi. Tüm 
bunlar „çok sayıda bir yazı dili birikimi, bununla bağlantılı olarak Rus dilinde olmayan kitle 
iletişimi, yine, Rus dilinde olmayan, çok sayıda ve gittikçe zenginl eşen bir edebiyat birikimi 
yaratmıştır“ (Simon 1986, 16).5 
Sovyet uyruklar/milliyetler politikasıyla iligili anılan son husus, Gürcistan bakımından 
belirleyici önem taşımaktadır. Gerçi Gürcistan, tıpkı Ermenistan gibi, 1500 yıllık bir yazın 
geleneğine sahi p olarak, diline yazı icad edilmesi gibi bir gereksinme içinde değildi, ancak 
Gürcüce yazan yazarlarının desteklenmesi, yaşamsal önem taşımaktaydı.  
                                                           
2 Marshall’dan (2010, 147) a lıntıdır.  
3 Bu kurum, Sovyetler Birliğinin kurulmasından sonra, Temmuz 1923’de kaldırılmıştır.  
4 „Hatta ulusal bölgesel birimlerde yapay dil propagandaları bile yapılmıştır. Propagandalar sonucunda Beyaz 
Rusya’da bu yeni dilin ilk önce öğrenilmesi gerekiyo rdu“ (Mommsen 1992: 23)  
5 Bu bağlamda W.I.Lenin’in şahsen 1921 yılında Yeni Ekonomi Politik (YEP) ilan etmesi de önemsenmelidir: 
Piyasa ekonomisine geçiş, ulusal dilde yayın yapan çok sayıda yayınevi kurulmasını da sağlamıştır.