nereye vurdum. Yoksa bu?" Birden korkuya kapılarak masasına 
oturdu. "Kolumun burası ağrıyor!" diye düşündü. "Sanki ko­
lumda bir akrep var, ağır ağır yüreğime sokuluyor." Sinirlen­
memek için, "Yok bir şey, yok yok!" diye söylendi. Oyalanmak 
için fotoğraflara bakmaya başladı. Refik'in düğününde çekilmiş 
bir fotoğrafı gördü. "Refik masrafsız bir şey istediydi. Acaba 
benden sonra şirketi nasıl idare edecekler? Evet artık fabrika 
şart. Siemens'le, mesela, anlaşsınlar, burada bir fabrika kur­
sunlar... Artık şart. Biz yapmazsak çünkü, başkası yapacak! Ama 
bu ağrı tuhaf. Bu resim ne? Osman evlendiği yıl alt katta çekilmiş. 
Nermin! Şu kadım pek sevemedim. Hep bizden yararlandı, ama 
bizi sevmedi gibi geldi bana. Biz? Ben, Nigân, Osman, Refik, 
Ayşe... Torunlar..." Fotoğrafa dikkatle baktı. "O zamanlar alt 
kattaki eşya ne kadar başkaymış!" diye düşündü. "Her şey ne 
çabuk değişiyor da farketmiyoruz. Alt kattaki eşya. Sedef odası... 
Şimdi Nigân yatak odası takımını değiştirmek istiyor. O yatağa 
otuz yılda zor alıştım, şimdi bir de bu yaştan sonra yenisine 
mi alışacağım?.. Başka bir fotoğrafa bakayım!" Bu fotoğrafta bir 
kalabalık vardı. Önde, yere oturmuş, çömelmiş, birbirine yas­
lanmış, uzanmış işçiler, hamallar ve tezgâhtarlar vardı. Arkada 
Cevdet Bey, Osman, muhasebeci Sadık ve tüccar Anaviler'den 
biriyle kızı ayakta duruyordu. Cevdet Bey heyecanla hatırladı: 
"Voyvoda Caddesi'ndeki dükkân ve deponun açılış günü! Yeni 
komşu Anavi de kızıyla gelmişti. Kızı görünce şaşırmıştım!" 
Bir başka fotoğraf daha almak istedi, ama kutuya uzanan kolunun 
kalkmadığını farketti. "Niye kalkmıyor?" diye düşündü. Bir kere 
depoda hamallara yardım ettiği için kolunun akşam ağrıdığını 
hatırladı. "Yüreğimmiş!" diye düşündü ve bir kalp krizi daha 
geçirmek üzere olduğunu, bundan kurtulmak için ilaç alması 
gerektiğini anladı. Bundan önceki krizi hatırlayarak, "Evet, 
yatakta yatarım!" diye düşündü. "Öğleden sonra yatarım!" Sonra 
nefes alamadığını anladı. Küçükken bir odaya kapatmışlardı. 
Kapıyı kilillemişlerdi. "Kapıyı mı, yorganı mı?" Yorgan üze­
rindeydi galiba yorganın üstünde de ağbisi Nusret vardı; Cevdet 
içinden çıkmasın diye yorganı sıkıştırıyordu. Cevdet de nefes 
alamıyordu. "Nefes almalıyım!" diye düşündü. Birden ilâcı 
hatırladı. Sonra merdivenleri çıkan ayak seslerini duydu. "Çayım 
204