FAKİR BAYKURT
 
137
 
 
Karısı Döndü, hayattaki ocağa bir ateş yakmış, biraz da hamur 
yoğurmuştu. Yağlı ekmek yapacaktı.
 
«Çok 
oldu mu geleli gı?»
 
«Sen gittin, geldi.»
 
«Eee, bir tavuk mavuk keseydin madem?»
 
«Tutturdum bir tavuk, tam kestiriyordum, farkına vardı, 
kestirmedi. “Ben buraya tavuk yimeye gelmiyorum, kesmeyin 
tavuğu!” dedi. Durmuş’u da, beni de azarladı...»
 
«Nerde şimdi,
 
içerde mi?»
 
«içerde.»
 
«Kim var yanında?»
 
«Kimse yok. Kızlar, oğlanlar. . başına topladı, oynuyor.» Kapıya doğru 
gitti, durdu:
 
«Çay bişirdin mi?»
 
«Sordum, istemez dedi.»
 
«Şeker var mı evde?»
 
Döndü:
 
«Var.» dedi.
 
«Acık şerbet yaparsın bulgurun yanına, haa?»
 
«Acık da yoğurt var, onu da korum. Bulgur, yumurta... Emme 
yumurta yimez ki! Yumurta dokanıyor der durur ya!»
 
Rıza açık kapıya tık tık vurdu.
 
«Geeeeel! Gel ulan teke! ..» diye bağırdı Hamdi bey.
 
Rıza girdi:
 
«Meraba Hamdi beyim, tünaydın!» dedi.
 
Hamdi bey g
üldü, ayağa kalktı:
 
«Ulan her şeyin bokunu çıkardınız!» dedi. «Ya “memba”, ya 
“tünaydın!” İkisi birden ne oluyor?»