gibi sözleri, başka şeyleri anlatmak istiyorum!" dedi ve hemen başka 
bir konu açmak istedi: "Bugün evde ne yaptın sen?" 
"Hiç! Hatice Hanım izinli olduğu için yemek yaptım... Alay 
ettiğin bu köfteleri yaptım!" 
Ömer karşılık vermedi. Bir sessizlik başladı. Nazlı bir bardak 
şarap daha içti, ama Ömer ona içmemesini söyleyemedi. 
Bir süre sonra Ömer suçluluk duyarak: "Ne düşünüyorsun?" 
dedi ve bunu söylediğine pişman oldu. 
"Hep aynı şeyi düşünüyorum!" 
"Neyi?" 
"Hiç!" 
Ömer gittikçe incelen, ama bir türlü kendiliğinden kopmayan 
bir ipliği koparmak istiyormuş gibi sinirli sinirli: "Lütfen neyi 
düşündüğünü söyler misin?" dedi. 
"Aynı şeyi. Biz... ne olacağız?" 
"Bir şey olacağı yok! Evleneceğiz işte!" Alaycı bir sesle ekledi: 
"Nisanın yirmialtısında..." 
"Ben seni anlayamıyorum!" dedi Nazlı. "Sen ne istiyorsun? 
Eğer beni sevmiyorsan, beni kendine uygun bulmuyorsan be­
nimle niye oyalanıyorsun? Beni, biliyorum, küçümsüyorsun; 
artık eskisi gibi bunu saklamaya bile çalışmıyorsun; bir ev dö­
şeme, içinde oturma isteğimi, iyi elbiseler giyme, toplum içinde, 
bize benzeyen insanlarla yaşama isteğimi; hayır, yalnızca bunları 
değil, bütün her şeyimi küçümsüyorsun! Bana alaycılıkla ba­
kıyorsun. İşte şimdi de öyle bakıyorsun. Ama neden? Bunu 
anlayamıyorum. Suçun kendimde olduğunu düşünüyorum. Yanlış 
bir söz söylediğimi, aptal olduğumu, senin kadar zeki olmadığımı, 
senin küçümsediğin şeyleri küçümseyemediğim için yüzeysel 
olduğumu düşünüyorum. Peki öyleysem beni niye görüyorsun? 
Bana düşmanlık besliyorsun, beni küçümsüyorsun, ama beni 
görüyorsun? Buna mecbur değilsin... Ben senin yalnızca ni­
şanlımın!" 
"Nişanı bozmak mı istiyorsun?" dedi Ömer. Bunu biraz laf 
olsun, biraz da Nazlı'yı suçlamak için söylemişti. Kelimeler 
aklında koşuyordu. Alaycılığa başlamak istedi, ama bunu da 
yapamadı. 
"İstemiyorum, istemiyorum," diye bağırdı Nazlı. "Ben seni..." 
436