Me med: 
"Teyze," dedi, Durmuş Alinin avurdu avurduna geçmiş, 
başörtüsünün altından yarısı kınalı ak saçlan görünen karısı na. 
"Teyze, sen söyle. Hatçeye noldu?" 
Kadın, acıyarak Memedin gözlerinin içine bakb: 
"Ben ne deyim ki sana Memedim, yavrum !" dedi. "Ben ne 
deyim ki sana! Hatçeye mi?" 
Yüzü bir kıza nyor, bir bozanyor , saranyor du. 
Memed: 
''Nasıl olsa birisi söyleyecek. Hatçeye noldu?" 
Kadın, Durmuş Aliye doğru öldürecekmiş gibi başını çevir­
di, bir bakış fırlatb: 
"Aaaah ne deyim ki sana," dedi. "Aaah ne deyim ki ... Kim 
bilir çocukcağız kaç gündür yol yürüyor. Bir yemek yeseydi de 
öyle verseydin haberi ... " 
Oturduğu yerden kalkb, Memedin yanına geldi, sertçe 
oturdu. Elini dizine vurdu: 
"Bak kardaşım, sana hepiciğini bir bir anlatayım. Abdi ya­
ralanmış. Keşki yağlı kurşun yüreciğine gireydi de çıkmaya ydı. 
Ayıkınca toplamış yalancı şahitleri. Bir tek Topal Ali dinsizi, si­
zin izinizi süren kara dinli demiş · ki, ben ıspatçılık edemem ya­
lan yere. Topal böyle deyince keçi sakallı da onu köyden kov­
du. o da çoluğunu çocuğunu almış, evini barkmı yüklemiş, ba­
şını almış gitmiş başka yere." 
Şahltierin kimler olduğunu, Hatçenin kasabadaki mahpu­
sanede tek başına bir odada yatbğını uzun uzun, bir bir söyle­
di. Sonra, Hatçeyi yakında salacaklanru duyduğunu da ekle di. 
Memedin gözlerinin içine o iğne ucu gibi parılb geldi gene 
oturdu. Cabbar bu parılbyı fark etmişti. Memedin gözlerine bu 
parılh gelince yüzü değişiy or, yüz etleri geriliyo r, avına atılma­
ya hazırlanmış bir kaplana benziyord u. 
Ağır ağır ayağa kalkb: 
"Gelin arkadaşlar," dedi. "Şu Abdi Ağayla hesabımızı gö-
relim." 
Durmuş Alinin kansına döndü . Elini tuttu: 
"Söyle," dedi, "teyze, anamı da onlar öldürdü öyle mi?" 
Kadının gözleri yaşla doldu. Konuşmad ı. 
240