dırıp, çabuk çabuk içmeye başladı. Gözlerine iğne ucu pırıltısı 
geldi oturdu. Keskin. Mest olmuştu . Başı dönüyordu . San pırıl­
tılar içinde şavkıyor, dönüyor. Çakırdikenlikte dağ gibi ateş yu­
varlanıyor ha yuvarlanıyor. Yuvarlanıyordu ... 
Başını kaldırdı, dimdik durdu. Esmer yüzü, gözleri ışığa 
batmıştı: 
"Sana bir şey söyleyeceğim Durmuş Ali Emmi," dedi. 
Durmuş Ali, onun bu tavrına bir anlam veremedi, bomboş 
gözlerle bakarak sordu: 
"Ne söyleyeceksin oğul?" dedi. "Sor!" 
Memed, sesi titreyerek: 
"O gavur öldü gayri," dedi sustu. 
Sofrayı ortadan kaldırdılar. Ateşi ölçerdiler, yaktılar. Dur­
muş Ali iki kere dışarı çıktı, geri geldi. Evin çocukları ötede 
durmuşlar , kocaman kocaman açılmış gözlerle Memede bakı­
yorlardı. 
Durmuş Ali, daha öldü gayrinin sonunu bekliyordu. Me­
med, "öldü gayri," derken öyle bir hal takınınıştı ki, çok önemli 
bir şeyler söyleyeceği apaçık gürünüyordu. 
Durmuş Ali dayanamadı: 
"Öldü gayri?" diye sordu. 
Memed ağır ağır: · 
"Bir fikrim var," diye başladı. "Bilmem sen ne dersin bu 
işe?" Gene sustu. Sonra çabuk çabuk konuştu: 
"Bu köyün, öteki dört köyün, tarlasını, tarlasının hepsini. 
Kim ne kadar ... Ne kadar ekiyorsa. Hepsini ... Ektiği kadar ... Ge­
risini siz bilirsiniz. İşte böyle. Silahım elimde beklerim. Çakırdi­
kenliğe de ateş ... " 
Durmuş Ali: 
"Bre Memed," diye sözünü kesti. "Gözünü sevdiğim oğ­
lum, yavaş konuş azıcık. Bir şey anlamadım." 
Memed, heyecanını dizginledi: 
"Demem odur ki Emmi, bu topraklar o gavurun babasının 
malı değil." 
Durmuş Ali düşündü. Alnını kaşıdı. 
M em ed: 
"Bu topraklar herkesindir. .. Toprağı o gavur yaratma dı. Beş 
322