Nadya  şaşkınlıktan  büyüyen  gözlerini  kocasının  üzerinden  ayıra-
madığı  için,  kadına  dikkatlice  bakamadı.  Onu  böylesine  allak  bul-
lak eden,  tanık  olduğu  samimiyetten,  uğradığı  ihanetten  ziyade,  Me-
tin Çetin'in  yüzündeki  kuş  tüyü  yastık  yumuşaklığındaki  ifadeydi 
Otekı  kadının  varlığı,  hatta  kocasının  onun  dizini  okşuyor  olması 
bile bu sevecen  ifade  kadar  korkunç  görünmedi  gözüne. 
Şimdiye  değin  Metin  Çetin'in  yaptığı  tüm  haksızlıkları  mazur 
görmüş;  kıskançlıklarını,  kabalıklarını  ve hatta  tokatlarını  sineye 
çekerken,  tüm  bunları  düşünmeden,  dolayısıyla  istemeden  yaptığı-
na inanmıştı.  Evet  kocası  ona  zaman  zaman,  yani  sık sık,  yani  de-
vamlı  kötü  davranıyordu  ama  başka  türlü  nasıl  davranılacağını  bi-
lemediği  için  yapıyordu  bunu.  Elinde  olsa  yapmazdı!  Yapıyordu 
çünkü  elinde  değildi!  Kötü  giden  bir evliliği  yürütmek,  sağır  bir tan-
rıya yakarmayı  sürdürmek  gibi,  inatçı  bir inançtan  ziyade,  inançlı 
bir inat  meselesidir  özünde.  Sevdiğimiz  insanın  bizi  hırpalamasına 
hem de her seferinde  aynı  şekilde  hırpalamasına,  ancak  ve ancak' 
başka  türlü  davranmasının  elinde  olmadığına  inanmakta  inat  ettiği-
miz ölçüde  ve müddetçe  katlanabiliriz. 
"Aşk  nörokimyasal  bir düzenektir,"  derdi  profesör  Kandinsky. 
"Ve en sadık  âşıklar  da kuş beyinlidir.  Eğer  seneler  sonra  hâlâ  ko-
casına  körkütük  âşık  bir kadın  görürsen,  bil ki belleği  tıpkı  bir baş-
tankaranın  belleği  gibi  çalışıyor." 
Profesör  Kandinsky'ye  göre,  aşkın  ölümsüz  olabilmesi  için,  ha-
fızanın  ölümlü  olması  şarttı;  daha  doğrusu,  tıpkı  gece  ile gündüz, 
ya da ilkbaharla  sonbahar  veya  şu küçük,  şirin  baştankaraların  hi-
pokampuslanndaki  nöronlar  gibi  ölüp  ölüp  dirilmeyi  başarabilme-
si. Beyinleri  son  derece  basit,  gövdeleri  gayet  dayanıksız  olan  bu 
kuşlar,  yumurtalarını  sakladıkları  kovukları,  kışın  soğuğunu  nasıl 
atlatacaklarını,  nerelerden  yiyecek  bulacaklarını  ve daha  onlarca  el-
zem bilgiyi  hatırda  tutmak  zorundaydılar.  Oysa  hafızaları  bunca  bil-
gi kırıntısını  barındıracak  kadar  geniş  olmadığından,  bildiklerini  üst 
üste istifleyerek  depolamaya  çalışmak  yerine,  her sonbaharda  top-
tan temizlik  yaparlardı  beyinlerinin  kovuğunda.  Böylelikle,  tek bir 
belleğe  inatla  tutunmaktan  ziyade,  mevcut  belleklerini  yok  edip,  ye-
nisini  yaratabilmelerine  borçluydular  böylesine  çetrefil  şartlarda 
hâlâ hayatta  kalabilmelerini.  Evliliğe  gelince,  tıpkı  doğada  olduğu 
174