2
Karaçalı en güzel,  en verimli toprakta biter. Boyu bir insan 
boyunu geçmez ama, bir kökten bir sürü çalı fışkırır. Genç ka­
raçalı bal rengindedir. Çalı yaşlandıkça rengi de koyulaşır, bal­
dan karaya kadar dönüşür. Baharda ilk tomurcuklanıp yaprak­
lanan, sarı çiçeğini ilk açan karaçalıdır. Karaçalı yaprakları ön­
celeri buğulu bir yeşildir. Sarı çiçekleri de buğulu bir sarıdır. 
Sonraları yapraklar koyu yeşil olur, karaya kaçan bir yeşil... Sa­
rı çiçekler de yaza doğru turuncuya döner.
Çukurovada, Anavarza ovasında yüzlerce dönümlük kara­
çalı ormanları vardır. Balta girmemiş, kuş uçmaz, kervan geç­
mez alanlardır bunlar.
Karaçalı en sert dikenli ağaçtır. Bütün gövde tepeden tırna­
ğa, en ince dallara kadar, kısa, üç köşe dikenlerle sıvalıdır. Ka­
raçalı bal renginden karaya dönüşürken dikenleri de sertleşir, 
demir çivi gibi olur. Çalınm kökleri bir tuhaf köklerdir, derinle­
re iner, kıvrım kıvrımdır. Bir karaçalıyı topraktan söküp atmak 
zor bir iştir. Yapışmıştır toprağa, ayrılmaz.
Karaçalılıkta atlar, eşekler, sığırlar, domuzlar, kurtlar dola- 
şamazlar. Köpekler giremezler. Yanılıp da girenler karaçalılık­
tan çıktıklarında kan revandırlar. Tavşanlar, bir de porsuklar, 
küçük çakallar yatağıdır karaçalılık. Bir de karaçalılıkta arada 
sırada kuyrukları yolunmuş yalım renkli tilkiler görülür.
Bahar aylarmda karaçalılık bir arı mahşeridir. Dallarda sert 
dikenlere tutturulmuş binlerce sanca arı peteği, boncuklu, kara 
arı, eşekarısı peteği... Ve kovanlarından dışan uğramış balarıla-
16