KAPLUMBAĞALAR
 
336
 
 
«Neyse... Bu köylü dayıcık anlattı anlattı, biz de dinledik tabiî. 
Neyse! «Eee
 
ver bakalım dilekçeyi!» Dilekçe yok!.. «Eee baba, 
dilekçesiz olur mu?» Ses yok. Bilmiyor adam dilekçeyi! “Efendim 
bana bir cevap ver, komşularım bu işi çok merak ediyorlar!” «Oğlum 
cevap verebilmek o kadar kolay mı? işlem yapmak gerekir! Dilekçesiz 
de işl
em yapılmaz!» O hâlâ cevap bekliyor... Malmüdürü olacak 
camgözün kulağını çekmemi istiyor... Ne yapmış seninki biliyor 
musun? Köylülerin içinde, «Benim bozuk paraya aklım ermez!» demiş. 
Köylüler de zeki tabiî. Dürzünün bozuk para değil de bütün para 
istedi
ğini hemen anlamışlar. Dayıcık lâf arasında bana fısıldayıverdi. 
Şunun yediği halta bak hanım, orda burda dedikodumuzu yapacağına, 
kendi kıçını örtsün o... Sanki bizim kızlar koktu evde... Ama dur 
hanım, yapacağım onun yuvasını... Köylü dayıcığa dedim ki, 
“Sen 
dilekçeye bunları AYNEN yazdır, anlaşıldı mı, AYNEN!..” Gelsin 
yarın dilekçe, koyayım işleme: Sen nasıl gidersin de bütün köylünün 
önünde “Ben bozuk para istemem, bütün para isterim” dersin? 
Alayım köylülerin ifadesini. Koyayım dosyaya. Bir daha öyle 
halt 
edince çağırayım o tüyü
-
 
bozuğu: “Hişt, gel bakalım, haberin var mı, 
şundan? Ona göre ayağını denk al...” Efendim, bak Lütfiye, hiç sıra 
saygı yok bunda! Bugüne bugün o makamı ben temsil ediyorum. Sen 
de bir malmüdürüsün. Binaenaleyh, benim emrimdesin
. Geliyor, 
benim yanımda bacak bacak üstüne atıyor! Önünün düğmesini 
çözüyor. Berduşane konuşmalar yapıyor. Sonra da “Sırrı
 
beyin kızları şöyle, Sırrı beyin kızları böyle...” Yapacağım yuvasını, gör 
bak...»
 
«Yap yap! Yap da görüversin!» dedi Lütfiye hanım.
 
«Çağır 
köylüleri, ifadelerini al da yollayıver Ankara’ya. Kimden çekiniyorsun 
Sırrı bey?..»
 
«Benim asıl anlatacağım bu değil hanım! Köylü dayıcığa dilekçe 
meselesini uzun uzun anlattım. Jandarma erine de emir verdim ki bir 
de o anlatsın. Anlatmış... Neyse
, gitti bu köylü dayıcık, hanım! Öğle 
oldu, ben yemeğe gelip gittim, beklerim bu dayıcık gelmez! Beklerim 
gelmez! Jandarmayı çağırdım. Anlattım eşkâlini: “Git bak arzuhalci 
îdris’e, ötekilere. Ne yapıyor, ne yapıyor bu?” Jandarma gitti geldi, 
dedi: “Efendi
m, îdris efendiye uzun uzun yazdırıyor!” Hay allah!