Yel Musa güldü:
"Doğru," dedi. "Açıkçası doğruydu, yaşlandım Süleyman 
Ağa."
Koca Süleyman sonsuz bir meraktaydı:
"Önüne katıp da sürüp bulamadığın hiçbir iz olmamış, 
doğru mu?"
Yel Musa bir çocuk gibi utandı, çekindi, ne yapacağım bile­
medi:
"Bir seferinde," dedi, "eskiden Yarsuvat derlerdi, şimdi 
Ceyhan diyorlar, işte orada, biz iz sürdüm, sürdüğüm iz başka 
bir eşkıyanın iziymiş. Benim sürdüğüm izin sahibi Anavarza 
kayalıklarına saklanmış meğer. Sonradan onun da izini sürüp 
yerini buldum ama bir kere yanılmışım."
Topal Ali:
"Ben gördüm, hem de Yel Musadan korktum. Yolda o ka­
dar yanıltmaya çalıştım onu, Memedin izini sürdü de bu kapı­
ya kadar getirdi. Memed kardaş, sen benim hayatımı kurtardın 
ama, ben de şeninkini kurtardım."
Yoldaki durumu, Musayı öldürmeye karar verişini en ince 
ayrıntısına kadar anlattı. O anlattıkça Yel Musanın yüzü sararı­
yor, gözleri büyüyordu:
"Sahi beni vuracak miydin?" diye şaşkınlık içinde, yüzü al­
lak bullak olmuş soruyordu.
Topal Ali:
"Söyleyin bakalım, başka ne yapabilirdim? Başka ne gelirdi 
elimden?" Koca Süleymanı gösterdi: "İşte bu da beni vuruyor­
muş, hiç suçum sudurum yokken."
Koca Süleyman:
"Vallahi vuruyordum," dedi. "İyi de olurdu ya. Neyse ge­
lecek, sefere, şu Topalm camnı cehenneme göndermek boynu­
mun borcu olsun."
Yemek yedikten sonra, Topal Ali Memedi bir köşeye çekti:
"Bu köyü, ev ev arayacaklar," dedi. "Yüzbaşı Faruğun bir 
huyu var, hangi köye girse baştan aşağı köylüleri dayaktan ge­
çiriyor. Yaşlı demiyor, genç kadın, çocuk demiyor. Sen hemen 
bir ata bin de düş yola."
Memed:
230