108 belirteyim ki, sizin çapı nızda bir insanın, böyle durumlarda 
kalmasa bile (böyle du rumları size hiç yakıştırmadığımı 
kesinlikle belirtmek iste rim) anlamayacağını bir an bile 
düşünmek istemem. İzin ve rirseniz bir paragraf  yapacağım; 
biraz yoruldum ve asıl me seleden gittikçe uzaklaştığımı 
hissediyorum. 
Bütün bu mektubumu, sizi yeni tanıyan biri olarak yaz mayı ne 
kadar isterdim. Fakat biliyorsunuz (ne aptalca söz değil mi? 
yani 'b iliyorsunuz' de mek ne anlamsız değil mi? de mek 
istedim) sonra işyerinize geldim ve sizinle tanıştığım günlerde 
işsiz olduğum için, 'Gel bakalım, senin için bir şey ler yaparız,' 
sözünüzü, büyük bir sevinçle karşılayarak, belki de 
beklediğinizden çabuk rahatsız ettim sizi. Söylenen söz leri 
heme n ciddiye almak gibi önüne geçem ediğim bir özel liğim 
olduğu için, ertesi gün size koştum. Doğrusu, bir içki 
meclisinde, öylesine "verilmiş bir sözün gereksiz 
sorumluluğundan sıkılan bir insan davranışı görmedim sizde. 
Eşit iki insan olduğumuz izlenimini verdi niz benimle 
konuşurken. Sanki ben bir dostunuzmuşum da kahve içmeye 
gelmişim gibi. (Böy le olmasını daha çok isterdim.) Tabii 
kahve söyl ediniz, o başka. Fak at, sanıyorum kî  ne kadar güç 
durumda olduğumu size tam anlatamadım. Birkaç ker e gelip 
gitmek ve yeni kahveler içmek gere kti. Son gelişimde kahve 
söyle mediniz, ama önemli değildi biliyorsunuz; işe 
alınmıştım. Sonra ben, nasıl anlatsam, bu kahve içmelerin 
bittiğini -yani, onu demek istemiyorum - çünkü bana bir yerde 
dur ar tık, başka bir durum var şimdi denilmezse... Hayır bu 
yoldan anlatmasını beceremeyeceğim. Sözün kısası artık, 
ikide birde odanıza gelip, sanki daha işe alınmamışım gibi, 
yerli yersiz, ilk iş görüşmemizdeki koltuğa oturarak kahve 
ısmar lamanızı beklemek -tabii siz bilmezsiniz-  kendimi bir 
kere içine soktuktan sonra, nasıl sona erdirebileceğimi bir 
türlü kestiremediğim işkencelerden sadece biriydi. Siz, elbette