Meryemce ye bir karhu, bir bıkkınlık gelmişti. Ne Taşbaştan bir 
haber, ne Vurgun Ahmctten. Perilcr de semtine uğramıyardu. Bu 
uğursıız höyün içinden eşhıyalar, ıığrıılar bile geçmiyordu. Epeydir 
bir süre, Merycmce gün doğar dağına;: annana koşuyor, mantm� it 
burnu, yabanelması taplııyardu, güllwkulu. 
Ormanın içi koyu gölgelikti, ıslaktı. Gün doğuyu, bulutların arasından ge­
çen ince bir pırıltı çizgisi kuşatıyordı.ı. Daha güneş gözükmemi şti. Meryemce, 
ormancia mantar topluyordu. Ormanların mantan çok lezzetli olurdu. Hele 
közlemesi. Meryemce kuşluğa kadar mantar topladı, elindeki sepet iri mantar­
lada doldu. Azıcık beli ağrımıştı. Beli ağrıyınca aklına Çukurova düştı:.i. Sarı sı­
cakta pamuk toplayanlar düştü. Beli bir iyice daha sızladı. Şimdi, Çukurovada 
pamuk toplayanlar hiç bellerini tutamıyorlardır. Belleri kırılmış kedi gibi ayak­
larını sürüyerek yürüyorlardır. Bir de sinekler bütün bedenlerini yara etmiştir. 
Parmaklarının ucu da beter olur. Hiçbir şeye dokunamazsın. Bir de ne sıcak, 
ne sıcak! Hasanla Ummahan geldi gözünün önüne. İçi sızladı. İçini özlemli bir 
duygu doldurdu. Çocuklar geldiler karşısına dikildiler... 
Köye geldiğinde öğlene daha çok vardı. Başını kaldırınca öyle kalakaldı. 
Elindeki sepet yere düştü, içindeki mantarlar yola dağıldı. Meryemce bir türlü 
gözlerine inanamıyordu. Gözlerini ovuşturdu. Hayal miydi, düş müşdü bu7 Bir 
daha, bir daha baktı. Ne hayaldi, ne düştü, düpedüz bir adamdı gelen. 
Önce Taşbaşoğlumdur bu gelen, dedi, sevindi. Sonra Vurgun Ahmettir, de-
di. Sonra ikisinin de olamayacağını anladı. Bir eşkıya olabilirdi bir hırsız, bir 
kaçakçı. Bir düşman, bir dost. Kim olursa olsun, bir insandı ve geliyordu. Mer­
yemce hemen yerdeki mantarları topladı, sepete doldurdu , eve yürüdü sepeti 
yere koydu. içeriye girmedi. Uzaktan gelen adamın seyrine doyamıyordu. Se­
vincinden de ne yapacağını bilemiyordu. Önce bir uzun uzun güldü, sonra 
parmak şaklatıp üç kere üst üste göbek attı. Gelenden hiç gözünü alamıyordu. 
Dünya, boş dünya bir anda doluvermişti. Ağaçlar başka, kuşlar, çiçekler, ören 
gibi duran şu yıkık evler bambaşkaydı artık. Her şey insanın yüzüne gülüyor­
du. Sevincinden, bir çalının üstüne tüneyip yönünü yoldan gelene dikmiş horoz 
bile üç kere öttü. O da biliyordu dünyanın dolduğunu, dünyanın bir insanla 
dolduğunu. Gelen karartıyı gözleriyle, bütün sevgisini gözlerine toplamış, geleni 
gözleriyle okşuyordu. 
"Gel," dedi gülümseyerek, "gel' Kim olursan ol gel! Hırsız ol, gavur ol, kanlı 
katil, kim olursan ol, yeter ki gel! Allahırn, karagözlürn, sürrnelim, sen kimse­
yi, kul olanı insansızlıkla terbiye etme. Benim başıma verdiğini kimsenin başı­
na verrni. İnsansızlık düşmanın başına bile değil... Gel kurban olduğum, çabuk 
yürü. Kim bilir nereden, ne uzak bir yoldan geliyordur. Kim bilir ne kadar yo­
rulmuşsundur. Gel, ayaklarının altına kurban olduğum, çabuk!"