Ani ta: 
"Sıcakları da az sonra getiririm," deyip gitmişti. 
Doktor Asaf, ardından seslendi: 
"Çok da acele etme Anita. Sütlü cevizin tadını çıkarmalı­
yız ... 
Sonra bana döndü: 
"Şurada, ormanın eteklerinde koca bir ceviz ağacı var. Ba­
zan, duvarın beri yanına, yola iri iri cevizler düşer, ben topla­
rım. Çocukluğ umdan. kalma bir sevgi bu, taze cevize bayılırım. 
Ama Anita'ya da kimse iki diş ceviz soyup vermemiş herhalde. 
Ben arasıra cevizleri getirir, burada ayıklardım. Ona da soyup 
verirdim. Hele ağzına tutarsam, sevincine ölçü yoktur. Bakın 
şimdi ne yapmış ... Bana borcunu ödüyor ... Duygula ndım." 
"Başka yiyecek söylemeseydiniz. Çok olacak. .. " 
"Umarım hemen kalkmak zorunda değilsiniz. Burada bir 
süre daha oturabilir miyiz?" 
"Olur, tabii. Bu gece şehre inmeyecektim zaten. Yorgun ve 
ne yalan söyleyeyim, biraz da bezgindim bu akşam ... " 
"Kitap iyi gitmiyor mu?'.' 
"Kitap mı iyi gitmiyor , hayat mı, bilemiyorum. Dedim ya, 
her şey bulanık. Aradığımı hiçbir yerde bulamıyorum ... 
"Ben de ... " 
Doktor Asaf, bunu öyle, bir kere daha benim iç ses immiş 
gibi söyledi. Yani, hani, karşısındakiyle ortak bir yanı olduğunu 
belli etmek için değil, sahiden aradığını bulamayan biri konu­
munda bulunduğu için. 
"Ama siz ... İşte yerleşik bir hayatınız var. Gününüz, gelece­
ğiniz programlı, planlı yanılmıyorsam ... " 
"Bakın, bu kuşkonmazlar bu şarapla iyi gidiyor; bilmem 
denemiş miydiniz? Keçi peyniri sever misiniz? Bunu bir tadın, 
çok taze, tuzsuz, çok taze. Belki daha önce tattınız?. Ah evet, 
hayatım planlı programlı. Ben neyi arıyorum öyleyse, değil mi? 
Kuşkusuz sizin yaratıcılıkta aradığınızla hiçbir biçimde eşitle­
nemez, ama gerçekten efendim, şu son hafta, içinde bulundu­
ğum durumu bir bilseniz ... İşime, hastaneye dönmem gereki­
yor, dönemiyorum. Telefon ettim, faks çektim, biraz daha geci­
keceğimi söyledim. Prof.'um doksanını geçti, artık çalışamıyor; 
96