289
yordu aslında. Canım  sıkan bir m esele vardı. “H anım lar siz 
neden şöyle kanepelere geçm iyorsunuz? O rada daha rahat 
edersiniz" önerisinde bulundu.
İşkadım , medyum ile kadınlan deri kanepelere doğru yön­
lendirdi. H izm etçiye işaret etti. “Yeni konuğum uza bir..."
“Sıcak su yeterli" dedi medyum.
“B ir içki alm az m ısın? Vallahi darılın ın ."
“ V azifem i b itirin ce " d ed i m edyum  k en din den  em in b ir 
edayla.
Bu arada erkekler odanın öbür köşesine, b ir sanat ensta- 
lasyonunun -du dakları rujlu ve başı fesli, dev bir prehistorik 
balık h eyk elin in - altına toplaşm ışlardı. N ihayet sosyetik ha­
nım lardan kurtulduklan için  artık gönül rahatlığıyla küfre­
debilir, purolarının dumanını kaygısızca üfleyebilirlerdi. İşa­
dam ı aynı hizm etçiye işaret etti. “E vladım , bize konyak-ba- 
dem getir."
H erkesle birlik te m asadan kalkan P eri salonun ortasında 
oyalandı. Bu tip  durum larda hep olduğu gib i kendini arada 
kalmış hissediyordu. İstanbul’daki sosyal toplantılarda sıkça 
yaşanan bu cin siyet ayrışm asını sevm iyordu. M uhafazakâr 
ortam larda bu ayrışm a o dereceye varırdı k i, evin farklı bö­
lüm lerine alınan erkeklerle kadınlar bütün akşam ı birim le­
riyle tek kelim e konuşmadan geçirebilirlerdi. Ç iftler mekâna 
vardıklarında birbirlerinden ayrılır, gecenin sonunda kapı­
dan çıkarken yeniden bir araya gelirlerdi. Liberal çevreler de 
tam  olarak m u af değildi bu anlam sız uygulam adan. Yemek­
ten sonra, kadınlar birbirlerinin tesellisine ve tem inatına ih­
tiyaç duyarcasına b ir köşede toplanırlardı. Ç eşitli konularda 
çene çalarlardı: vitam inler, glûtensiz tarifler; çocuklar ve yaz 
oku lları; pilates, yoga, fitn ess; kam uya m alum  skandallar... 
Ünlülerden «anki ahbaplarıym ış gibi, ahbaplanndansa sanki 
ünlüym üşler gibi söz ederlerdi.
P eri’ye gelince, o, her ne kadar kon u lan  daha iç karartıcı