bitmeyen tela şıyla, arkas ından yürüyen Nermin'i "Hadi çabuk ol, çabuk ol," 
diye çeki ştiriyordu. Bazen bir panay ır hokkabaz ı, bazen bilge bir antikac ı, 
bazen bir sokak çocu ğu, bazen bir Osmanl ı efendisi, bazen kad ınlara en 
ahlâksız hikâyeleri anlatan bir çapk ın, bazen tarihin terk edilmi ş 
köşelerinden bulup ç ıkardığı çarpıcı ayrıntıları hikâye eden bir tarihçi 
gibi davranarak insanlar ı sürekli şaşırtan ve bu şaşkınlığın ardına gerçek 
yaşamını ustalıkla saklayarak kendi gizli dünyas ını gözlerden uzak tutan, 
çılgınlıkla akıllılığı hep dengede tutmay ı başarmış bu adam, o gizli 
dünyanın yüzlerce kap ısından birini ilk kez Nermin'e açacakt ı. Deliler 
aleminin kaypak s ını- 
139 
rmda yaşayan herkes gibi Osman' ın da sezgileri çok güçlüydü; Nermin'in hep 
birşeyler arad ığını çoktan anlam ıştı, şimdi yapt ığı iyilikten ho şnut ve 
küstah haliyle onu "arayanlar ın" dünyas ına götürüyordu. O güne dek hiçbir 
kadınla yatmam ış, olan Osman, ancak ç ılgınlıkla akıllılık arasında 
salınanlarda görülebilecek bir tutkuyla ba ğlandığı Nermin'e, onu buraya 
getirerek kendi gizli Usan ınca ilân- ı aşk ediyordu. Osman' ın kendine olan 
aşkından her zaman sap ıkça bir haz duyan Nermin ise, o anda bu ilân- ı aşkın 
farkında bile de ğildi, erkeklere ait bilmedi ği bir dünyaya girmenin 
tedirginli ğini yaşıyordu. 
Tüy sakall ı, sarışın, yüksek al ınlı yakışıklı genç bir çocuk açt ı kapıyı, 
kimsenin görmedi ği bir şeyi görüyormu ş gibi sessiz ve semavi bir 
gülümsemeyle ayd ınlanmıştı yüzü. Elini, onun ya şında birisinde oldukça 
şaşırtıcı duran bir hareketle gö ğsüne bast ırarak Osman'la Nermin'i içeri 
buyur etti. Ta ş sofa boştu, yandaki kap ılardan biri aç ıldı, kimin geldi ğini 
görmek isteyen bir ba şka genç çocu ğun başı uzandı kapıdan, onun yüzündeki 
sessiz gülümseme de tüy sakall ı oğlanın gülümsemesine benziyordu, kap ıyı 
açtığı gibi sessizce kapat ıp içeri çekildi. 
Sakallı çocuğun ardından, dar merdivenleri t ırmanmaya koyuldular, Nermin 
en arkada kalm ıştı, ikinci katta, ince uzun bir salona girdiler, kenarlara 
sedirler dizilmi ş, karşıdaki duvar ın dibine ise yüksek arkal ıklı eski bir 
koltuk yerle ştirilmişti, yerlerde y ıpranmış kilimler yay ıhydı, salonun 
tümünde bir yoksulluk seziliyordu, bahçenin unutulmu şluğu sanki salona 
yansımıştı. Arkalıklı koltukta, uzun dalgal ı saçlı, dikkati çekecek kadar 
iri yeşil gözlü, k ırk kırk beş yaşlarında çok yak ışıklı bir adam oturuyordu, 
sedir- 
140 
lerde de yan yana dizilmi ş genç çocuklar vard ı, boyunlar ını hafifçe 
bükmüşler, ayn ı soluk ve sessiz gülümsemeyle yere bak ıyorlardı. Osman önce 
elini gö ğsüne bast ırıp salondakileri selâmlad ıktan sonra koltukta oturan 
adamın elini öptü, Nermin de Osman' ı taklit edip, kendine uzanan beyaz ve 
biraz fazla narin ele dudaklar ını değdirdi. Adam bir yan ına Nermin'i, "Böyle 
otur yavrum," diyerek oturttu, öbür yan ında da Osman'a yer gösterdi. Biraz 
sonra, genç bir çocuk bir tepsi içinde çaylar getirip hiç konu şmadan 
dağıttı. Kalabal ık bir erkek toplulu ğunun aras ında tek ba şına oturan 
Nermin, herkesin kendisine bakaca ğını, kendi varl ığının herkesin dikkatini 
çekeceğini düşünerek rahats ız olmuştu, ama kimsenin kendine bakmad ığını, 
genç çocuklar ın koltuktaki adam ın her hareketini dikkatle izleyip kendisine 
hiç aldırmadıklarım fark etti. Bir i şaretle, içeri bir kudüm, bir kanun ve 
bir ud getirdiler, ud'u Osman'a verdiler ve müzik ba şladı. Öne arkaya 
hafifçe sallanarak pes sesten, uyum içinde, gözlerini kapatarak 
söylüyorlard ı, Nermin oradaki erkeklerin müzik içinde birle ştiklerini,