Gürcülerden  henüz  haber  çıkmamış,  Vali sabırs ızlanmaya  başlamış tı ama  Hüda i pek oralı 
değild i. Ne d emişl erdi? “ Siz dol guya başla yın, a yın sonuna do ğru biz de g elir, gir eriz d evrey e.”
Bir ay geçmiş ti ama  baba-oğuldan  tıs yoktu. Kaymakam,  “Me safeler  bu kadar uzak  olunca 
on beş günlük bir gecikm e affedilebil ir,” diyordu,  Vali'yi yatıştırmak  için.  Aslında  o da gecikt­
iklerini dü şünüyordu  adamların ama vaz geçmiş o labilece klerin i de kondurmak i stemiyordu.
“İnsan haber v ermez mi g ecikeceğ ini?” d iye soruyordu V ali.
“Ora sı tekin bir meml eket değil...  Kim bilir  nelerl e uğra şıyorlard ır. Bence  gelirler  mutla ka. 
Pek hevesl iydiler.”
“Bir t elefonları da mı yok bunların?”
“Bel ki vaz geçtiler, s öylem eye çekiniyorlar,” d iye suları bulandırıyordu Hüd ai.
44