378 Yaşar Kem al-Dağın Öte Yüzü 
Aşık sazına bir el daha vurdu, söze başladı: 
"Abdale Zeyniki derler bir er kişi. İki gözden de yoksun büyük bir aşık kişi. 
Dağa taşa, kurda kuşa türkü söyler. O, başka aşıklara benzemez. Sabahtan akşa­
ma, akşamdan sabaha kadar durmadan türkü söyler. Bir akarsu akmaktan hiçbir 
vakit usanmaz , akması hiçbir zaman durmazsa Abdalın da sözü kesilmez, türkü­
sü durmaz. Yolda belde, ovada kırda, ormancia kayada, insan içinde, her yerde, 
her yerde durmadan söyler, insan bularnazsa ağaca, suya, çiçeğe, yola, karıncaya, 
böceğe, dünyada ne yaratık bulursa, onun üstüne söyler. 
"Uzun söyler. Bir türkü söyler ki, kırk gün kırk gece söyler de gene bitmez. 
Abdalın türküsünü, ondan sonra gelen hiçbir aşık başlayıp da bitirememiştir. 
Türkülerini Kürtçe söyler. Kürtçe söyler ama Türkü de, Arabı, Acemi de, Rusu, 
ingilizi de ne dediğini anlar. Bu bir sırrı hikmettir kimse bilemez. İşte bu Abdal 
her gece gün kavuşurken türküye başlar, gün atarken daha günün ucu görünür 
görünmez sesini keser. 
"Bu Abdale Zeynikinin de hiç görmediği, göremediği, elini dokunduramadığı 
bir sevgilisi var. Türküye başlarken, ne türlü bir türküye başlarsa başlasm, gün 
batarken sevgilisine bir türkü söyler. Asıl türküsüne ondan sonra geçer. Bir de 
gece yarısı, hangi türküyü söylerse söylesin, keser türküyü, sevgilisi üstüne söy­
ler. Bir de günün ucu görünmeden az önce türküsünü keser, tam gün atarken, 
sevgilisinin türküsüne başlar. O gece de böylece biter. Heheey, tellice turnalar ." 
Kalabalık: 
"Heheey, karlıca dağlar," dedi. "Garipçe turnalar ." 
Kel Aşık saza yumuldu . 
Bu ıssız yolda, yordamlayarak yürüyen Abdaldır. Büyük dağların, geniş ovala­
rın, börtü böceğin, iyi insanların, kötü insanların aşığıdır. Bir karanlık gece çök­
müştü üstüne . Taş gibi ağır bir gece. Omuzları bu karanlık gecenin ağırlığı altm­
da çökmüştür. Yoğun geceye tutunarak yürür. Bu ıssız ova dümdüzdür. Abdal 
kördür, yolları göremez . Gecesini yordamlayarak, gecesine tutunarak yürür. İşte 
bunu da böylece söyler. Issız bir dünyada, yapayalnız kalmıştır. Hiçbir yaratık 
soluk bile almaz, kıpırdamaz. Abdaldan başka. 
Yürür boyuna. Bir elinde gecesi, bir elinde ucu ışıltılı bir bıçak. Gecesini ke­
serek yürür. 
Yolunda böylece yürürken, ayağına sıcacık, yumuşak bir canlı değer. Elini 
uzatır alır. Bakar ki bir kuş. Kuş dediğin uçar. Bunun da başına bir hal gelmiştir. 
Bunun da omuzlannda taş gibi ağır bir gece. Ne olmuştur ki buna' 
Kuşu kucağına alır, bir köye girer. Köylüler onun başına birikirler. Abdal so­
rar. Bu ne kuşudur? Ne hal gelmiştir başına? Köylüler Abdalın kucağında sıkı sıkı­
ya tuttuğu , bağrına bastığı kuşa bakarlar. Bu bir turnadır derler. Bunun bir kanadı 
yaralı, bir kanadının da ucu kopmuş, derler. Bu artık ölünceye kadar uçamaz .