on beş köyün insanı bu sefer de kızın ardına düştüler. Ağrı kızı 
da sakladı. Kız yalıma kesti.
Bir gün çoban duramaz oldu, Ağrıdan destur isteyip sak­
landığı yerden çıktı. "Sevgilimi bir daha göreyim de beni öldü­
rürlerse öldürsünler," dedi. Köyün üstüne yürüdü. Üç gün üç 
gece köyün yöresinde dolandı. Ölümü geciktirmek istiyordu, 
ölüm zor. Sonra gözünü kapayıp köye yürüdü. Baktı ki köyün 
yerinde yeller esiyor. Öteki, öteki köye vardı, köyler ortada 
yok. Baktı ki az ötede, kendi evlerinin bulunduğu kayanın ya­
nında sevgilisi dolanır durur. İki sevgili kavuştular.
Ağrıdağı zulme, kötülüğe öfkelenmiş, kaldırmış bir parça­
sını bunların üstüne yollamış. On beş köy tekmil canlısıyla da­
ğın altında kalmış. Dağ yutmuş onları... Ağrının öfkesi budur. 
Aşk kuşu bir yalımdır. Dokunduğu yüreği yalım eder. Sevda 
yuvası yalımdır.
Ağrının öfkesidir bu. Ağrının belasıdır. Ağrıya karşı çıkıl­
maz. Ağrının lanetidir bu.
Ve her bahar Küp gölü çiçeklenirken bütün Ağrıdağmın 
çobanları gölün kıyısına gelirler, bin yıllık bahar toprağının üs­
tüne kepeneklerini atarlar... Ve yalımdan sevda kuşu... Kanadı­
nı gölün som mavisine batırır.
Demirci Hüso yarı çıplak sarayın kapısına gelmiş olanca 
sesiyle bağırıyordu:
"Paşa, Paşa," diyordu. "Duydun mu baharın kavalcısını? 
Anladın mı Paşa? Ağrının öfkesi üstüne olsun... Ağrının belası 
üstüne olsun. Bırak yakasını sevdalıların."
Mahmut Han adamlarına:
"Varın da şu demirciyi buraya getirin bakalım ne diyor­
muş anlayalım."
Hüso yarı çıplaktı. Güçlü bedeni insanüstü bir insanın be­
denine benziyordu. Mahmut Han onu böyle görünce ürperdi.
Demirci:
"Sana gönderdiğim türkücüyü dinledin mi?" diye sordu.
Han:
"Dinledim," dedi.
"Peki, ne diyorsun? Hiç korkmuyor musun?"
Paşa sustu.
98