Cennet mahallesinden, Şenlikköyden, belki de aşağıdan Çek­
mece gölünün kıyısındaki evlerden geliyordu. Çıkaramadı m . 
Benim onu izlediğim i bir keresinde çakar gibi oldu. Yü­
zünde bir ikircik sonra da bir kızgınlık gölgesini görür gibi ol­
dum. Oralı ol madım. He mencecik o da boş verdi. Beni gör me­
miş gibi yaptı. Sonra kaş altından arada bir beni dikizlediğini 
gördüm. Çocuklar beni çağırdıkça, benimle konuştukça yüzü 
bir açılıyor bir kapanıyordu. 
Nasıl tanıştık, nasıl konuştuk, şimdi hiç anımsamıyo­
rum. Öyle yan yana oturuyor, bir ağa gözümüzü dikiyor, hiç 
konuşmadan çocukların kuş yakalamalarına bakıyordu k. 
Kuşlar gelince küm e küme, kuşlar yakalanınca ikimiz de 
içimizdeki coşkuyu saklıyor, sanki hiçbir şey olmuyormuş 
gibi, aldırmıyorduk. Öylece bakıyorduk. İçimizden, ben de 
biliyordum , o da, bütün varlığımızla çocuklara, kuşlara ka­
tılıyorduk. 
Akşam olmuş dönüyorduk. Metin, gözlerini gözlerim e 
dikti, araştırdı, baktı, yokladı. .. Başını yere dikti. Bir şeyler 
söylendi kendi kendine ... Cık cık cık, yaptı. Ben ona baktı m. 
Durdum bir daha, bir daha baktım. Cık cık cık. .. Başını kı­
vırdı, hayıflandı. Yüzü değişti, ağlamaklı bir hal aldı, cık cık 
cık. .. 
"Ne var Metin?" dedi m. 
"Bir şey yok abi, bir şey yok," dedi. 
"Bir şey var ki ... " 
Denizin kıyısına indik, kıyıya taşların üstüne oturduk. 
"Bu martıları kimse yakalamıyor, ne iyi, değil mi?" dedi. 
Gözlerini dikmiş, tetikte, bana bakıyordu. "Para etmezler 
de onun için değil mi?" dedi. "Bir de çok çirkinler de ondan 
değil mi, martılar çirkin olduklarından dolayı yakayı kurta­
rıyorlar. Martılar çok çirkinler değil mi? Etleri de yenmez, 
değil mi?" 
27