re öylece durdu. Gözlerini tekrar kald ırdığında, batan güne- 
şin ölgün ışığında, yepyeni bir ilgiyle bakt ı bana. 
Karşımda hürmetle e ğildi. Ben de onun önünde hürmetle 
eğildim. Ne kadar süre öyle durduk bilmem, gökyüzü eflatuna 
çalmaya ba şladı. Etrafımızdaki kalabal ık huzursuz, m ırıl mırıl 
konuşarak kıpırdanmaktayd ı. Aramızda geçenleri önce merak, 
sonra giderek artan bir şaşkınlıkla izlemi şlerdi. Ama sonunda 
hayret yerini tepkiye b ırakmıştı. Zira şimdiye dek kimsenin 
önünde e ğildiğimi görmemi şlerdi. S ıradan bir abdal kar şısında 
eğildiğimi görmek müritlerimin ho şuna gitmemi şti. 
Derviş halkın hoşnutsuzlu ğunu sezmi ş olacakt ı. Fısıltıya 
yakın bir sesle şöyle dedi: "Ben art ık gitsem iyi olur. Hayran- 
larından alıkoymayay ım seni." 
Hafif bir sitem, hatta ince bir alay m ı vardı bu sözlerde, bi- 
lemedim. Ama derhal itiraz ettim. "Dur" diye seslendim ar- 
dından. "Gitme, kal!" 
  
202 
Dönüp, dikkatle bakt ı yüzüme. Bir bulut geçti gözlerinden. 
Dudaklar ım iştiyakla s ıktı, sanki bir şeyler söylemek istiyor 
ama söyleyemiyordu. Ve o an, o suskunlukta, dervi şin bana 
baştan beri sordu ğu asıl soruyu, sakl ı ve sessiz soruyu duydum: 
'Ya sen, koca hatip? Senin kab ın ne kadar- büyük?" 
Dervişe doğru bir ad ım attım. Kara gözlerindeki deli şmen 
ışıkları seçecek kadar yak ınlaşmıştım. Birden tuhaf bir hisse 
kapıldım. Sanki bu an ı daha evvel ya şamıştım. Hem öyle bir 
kere değil; belki on, belki k ırk kere. Bölük pörçük görüntüler 
üşüştü zihnime. Uzun, ince bir adam, yüzünde bir peçe, par- 
makları alev alev yanmakta... İşte o an anlad ım. Karşımda 
duran dervi ş, rüyalar ımdaki adamdan ba şkası değildi. 
Canımı, cananımı bulduğumu biliyordum. Sevinçten dizle- 
rim titredi. Ama hayatta hiçbir mutlulu ğu bu kadar yar ım ve 
yaralı yaşamamıştım. 
Sevinirken dahi so ğuk bir deh şet sardı içimi... 
Ella 
Boston, 8 Haziran 2008 
Bahar yaza devrederken Aziz ile Ella’n ın  yazışmaları sık- 
laşmıştı. Ella s ır gibi saklad ığı bu beklenmedik geli şme kar- 
şısında şaşkındı. İkisi hemen her aç ıdan o kadar farkl ıydılar 
ki, nasıl olup da birbirlerine yazacak bu kadar çok şey bul- 
duklarını bilmiyordu. Biri ç ıkıp da "ortak neyiniz var?" diye 
sorsa, cevap verebilece ğinden bile emin de ğildi. 
Ella’nın  gözünde Aziz Z. Zahara, parça parça yerli yerine 
oturtmaya u ğraştığı bir yapboz gibiydi. Ondan gelen her yeni e- 
postayla beraber hakk ında yeni bir bilgi daha ö ğreniyor, elinde- 
  
203 
ki bulmacan ın bir parças ını daha tamaml ıyordu. Gerçi resmin 
bütünü hâlâ bir muammayd ı ama en az ından bu a şamada Aşk 
Şeriatı’nı n yazan hakk ında epey bilgilenmi ş sayılırdı. 
Mesela Aziz'in profesyonel bir foto ğrafçı olduğunu biliyor- 
du. Merak ediyordu, acaba mesle ğinden dolay ı mı bu kadar 
seyahat ediyordu yoksa seyahat etmeyi sevdi ği için mi bu 
mesleği seçmişti? Göçebe ruhluydu Aziz. Onun için dünyan ın 
en ücra kö şelerine gitmek, mahalle park ında gezintiye ç ık- 
maktan farks ızdı. En çetin yolculuklar bile gözünü korkut- 
muyordu. Sebatkâr bir seyyaht ı, evreni s ırtında taşıyan 
azimli bir kaplumba ğa gibi... 
Dünyanın neresine giderse gitsin kendini evinde hissedi- 
yordu. Sibirya'da, Şanghay'da, Kalküta'da, Casablanca'da... 
Sadece s ırt çantas ı ve bir neyle yolculuk ediyordu. Ella’n ın