tertemiz bir kuma ştan geçirip süzdü, daha da saf oldum. Sonra ate şe koydu, iki kere daha kaynat ıp köpürttü beni, 
azıcık dövülmü ş şap koydu, so ğumaya b ırakt ı. 
Birkaç gün geçti, orada, tencerenin içinde hiçbir şeye kar ışmadan durdum, içimden bütün sayfalara, her 
yere, her şeye sürülmek geçerken, öylece durmak kalbimi k ırıyordu. Bu sessizlikte dü şündüm k ırm ızı olmak 
nedir diye. 
Bir keresinde, bir Acem şehrinde, kör bir nakka şın ezberden çizdi ği at resmindeki e ğerin örtüsünün 
işlemelerine bir ç ırağın f ırças ıyla sürülürken iki üstat kör nakka şın aralar ında tart ıştıklar ını işitmiştim. 
"Bütün nak ış hayat ımız boyunca şevk ve inançla çal ıştığımız için sonunda tabii ki kör olan bizler, k ırm ızının 
nas ıl bir renk, nas ıl bir his oldu ğunu biliyor, hat ırlıyoruz," dedi at ı ezberden çizmi ş olan ı. "Ama ya anadan 
doğma kör olsayd ık, güzel ç ırağımızın sürmekte oldu ğu bu k ırm ızıyı nas ıl anlayacakt ık?" 
"Güzel bir mesele," dedi öbürü. "Ama renkler anla şılmaz, hissedilir." 
"K ırm ızının hissini hiç görmemi ş olana anlat ın üstad ım." 
"Parmağımızın ucuyla dokunsayd ık demirle bak ır aras ında olurdu. Avucumuzun içine alsayd ık, yakard ı. 
Tatsayd ık tuzlu bir et gibi tok olurdu. A ğzımıza alsayd ık doldururdu. Koklasayd ık at gibi kokard ı. Çiçek gibi 
koksayd ı papatyaya benzerdi, k ırm ızı güle değil." 
O zamanlar, yüz on y ıl önce Frenk nak şı, şahlar ın özendiği gerçek bir tehdit olmad ığı ve efsane büyük 
üstatlar kendi usûllerine Allah'a inan ır gibi inand ıklar ı için, Frenk üstatlar ının en s ıradan k ılıç yaras ında ya da en 
bayağı çuhada bile k ırm ızının çeşit çeşit ara rengini kullanmalar ını bir çeşit şerefsizlik ve acemi lik olarak görüp 
gülüp geçtiler. Ancak acemi, karars ız ve iradesiz nakka ş bir kaftan ın k ırm ızısı için farkl ı kırm ızılar kullan ır, 
dediler. Gölge bahane olamaz. Zaten tek bir k ırm ızı vard ır ve yaln ızca ona inan ılır. 
"Bu k ırm ızının anlam ı nedir?" diye yine sordu at ı ezberden çizmi ş kör nakka ş. 
"Renklerin anlam ı orada kar şımızda olmalar ı ve onlar ı görmemizdir," dedi öteki. "Görmeyene k ırm ızı 
anlat ılamaz." 
"Münkirler, z ındıklar, inançs ızlar da Allah' ı inkâr etmek için onun gözükmedi ğini söylerler," dedi at ı çizen 
kör nakka ş. 
"Oysa o görene gözükür," dedi öteki usta. "Kuran- ı Kerim bu yüzden görenle görmeyenin hiç bir 
olmayaca ğını söyler." 
Güzel ç ırak, at ın eğerinin örtüsüne beni yava ş yavaş sürmüştü. Güzel bir nak şın siyah beyaz ına kendi 
doluluğum, gücüm ve canl ılığımı yerleştirmek öyle ho ş bir duygudur ki, kedi k ılından f ırça beni kâ ğıda yayarken 
sevinçten g ıdıklan ırım. Böylece ben renklendirdikçe sanki âleme 'ol'  derim ve âlem beni m kan rengimden olur. 
Görmeyen inkâr eder, ama her yerde ben var ım.