tün Çukurova köyleri ayaklanmış bizi kuşatmışl ardır. Bu gece 
buradan çıkmazsak, yarın sabaha bizim iğne ucu kadar bir ye­
rimiz kalmaz. Köylüler bizi öyle parçalarlar ki candarmalar bir 
parçamızı bile göremezler. Haydi yürü." 
Memed önde, Müslüm arkada, çabuk çabuk yürüyerek de­
vedikenliğini buldular. 
Müslüm: 
"Dur Memed Ağam," dedi, ''ben buralart ayak yordamıyla 
bulurum, yılanlar da beni tanırl ar, ben önden gideyim, onlara 
kazan kazan süt veren ben değil miyim, eğer bana bir şey ya­
parlarsa sütlerim gözlerine dizlerine dursun ." 
Öne düştü, yürüdüler. Müslüm \<?k çabuk yürüyor , Me­
med arkasından zor yetişiy or, bacaklarını, kimi zaman da yü­
zünü dikenler dalıyor, acıhyor, parçalıyordu. Ama Müslüm git­
tikçe hızla nıyor , dikenleri de daha az hışırdatıyor du. Devedi­
kenliğin içinden bir yılan gibi kayıyorlardı sessizce ... 
Sağ yanda, Anavarza kayalığının bittiği, Ceyhan ırmağının 
kayalığın ucunu yalayarak aktığı yerde bir büyük ateş yanıyor , 
bir büyük kalabalığın da uğultusu geliyordu, bir an durdular. 
"Ben sana demedim mi Müslüm," dedi Memed fısılt ıyla. 
"Bütün Çukurova burada bu gece. Sabah olunca İnce Memed 
avına çıkacaklar." 
"Biz onlara ne yaptık ki," dedi Müslüm. 
"Bir şey yapmadık ya, keyif ... İnce Memedi yakalayacak lar, 
paramparça edecekler ... Keyiflenecekler. Bu da kıyamete kadar 
dillerde söylenecek. .. Keyif ... Şimdi daha sessiz ." 
"Bak, bir yıldız, göründü," dedi Müslüm, "Azıcık aydın­
lık ... " "Aman, dur Müslüm, aydınlık bizi yakar." 
"Onlar burayı bekleyemez ler, yılanl ardan korkarlar. Şimdi 
bu dereyi aşağı inince Ceyhan ırmağının yarianna ulaşır ız." 
''Yolumuz çok mu uzun?" diye sordu Memed. "Gün doğ-
madan Ceyhan ırmağını tutabilir miyiz ?" 
"Tutarız," dedi Müslüm. 
"Hani hiç yılan yok." 
''Yılanlar gece uyurlar , hele serin bahar gecelerinde, hele 
devedikenliğin içinde, fıkaralar bir kelep olur uyurlar. " 
"Hani kipkırmızı olurlar dı?" 
56