bir müddet yüreklerimizi oynatırdı. Gelişinden ümidi kes­
menin ıstıraplarıyla bizi iyice üzdükten sonra nihayet kapı 
tokmağı "tak" derdi. Onun kocası Hacı Efendi'nin tek dar­
beden ibaret bir kapı çalışı vardı. Gelenin onlar olduğunu 
hepimiz anlar, bütün masal hayranı çoluk çocuk sevinçle 
merdivenlere karşılamaya koşuşurduk. 
Muhsine Hanım avluya girince "Hacı pek gecikme !" 
tembihiyle kocasını savdıktan sonra, mavi zemin üzerine iri 
sarı sopalı, ipekleri sağılmış Şam işi eski çarşafının yukarı 
kısmını omzumlan aşığı atar, eteklerine basarak yuvar yuvar 
yürürdü. Hemen koltuklayıp tandır başındaki saygın mev­
kiine oturturduk. Artık bütün gözler büyük bir merak ve 
bekleyişle onun buruşuk dudaklarına dikilirdi. 
Masalcı hanım kendini ağırdan satmak için türlü tered­
düt ve naz zeminlerinde dolaşarak, "Bu gece bademcikle­
rimde iltihap var. Yutkunamıyorum, halim yok. Bir akşam 
da siz söyleyiniz, ben dinleyeyim" nazlarından sonra bir­
çok ricaları müteakiben bir bardak boza açılışıyla hikaye­
ye girişirdi. Bozanın mezesi olan leblebil erini dudaklarının 
ortasını merkez alarak, alt üst çenelerinden müteşekkil yü­
zünü buruşturup, bu sabit nokta etrafında dolaştıra dolaş­
tıra, tuhaf yüz ekşitıneleriyle çiğneyerek biraz göz süzüklü­
ğüyle başlardı. 
Hikayenin en heyecanlı yerlerinde, başıyla beraber, ku­
laklarındaki enseden pamuk ipliğiyle birbirine bağlı iki 
küçük yaprak arasından sarkmış ufacık armuda benzeyen 
Mevlevi sikkeli gümüş küpeleri ürpertici bir şekilde titrerdi. 
Onun hikayeleri içinde en meşhuru, en heyecaniısı 
"gulyabani " vakasıydı. Bu bir masal değil, gerçek bir olay, 
gençliğinde Muhsine Hanım'ın yaşadığı acayip ve üzücü 
maceraydı. 
Bunu kendisinden diniediğim gibi hikaye edeceğim. Fa­
kat nakledenin saf ve sade lisanı, olayın bütün nükte ve in­
celikleriyle yazıya geçirilmesine müsait olmadığı için lüzum 
görüldükçe asılda olmayan özel tabirleri kullanmak zorun­
da kaldığıını söylemeye mecburum. 
2