söyle medi. Bir anda kafasından yüzlerce kötü ihtimal geçti. To­
pal Ali durmuş, konuşmuyor, boyuna gülümsüyord u. Sonra 
yerinden kalkb, geldi Memedin yanındaki boş sandalyaya 
oturdu. Kulağına eğildi: 
"Merak etme kardaş, hiçbir şey yok. Konuşur uz." 
Kebaplar geldi. Yediler , dükkandan çıktılar. Sarı güğümlü 
şerbetçi bir uçtan bir uca çarşı yı dolanıyordu. 
M em ed: 
"Şerbetçi, bir şerbet," dedi. 
Şerbetçi doldu rurken, o güğüme elini dokundurdu. 
Şerbetçi buna güldü: 
"Albndan yapılmıştır oğul, alhndan," dedi. 
TopalAli: 
"Senin kasahaya indiğini Cabbar söyl edi. Bindim ata, sür­
düm. Başına bir iş gelmesin diye ... Seni hapisane kapısında çok 
bekledim . Hatçe nasıl, eyi mi? Ulan deli, adam atsız hiç kasaba­
ya iner mi? Başına bir iş gelecek olsa, kaçmak zorunda kalsan 
seni yakalayıverirler. Onun için, at elimde peşinde dolaşıyo­
rum. Bir taruyan olur. Bir şey olur. Binersin ata, sürersin dağla-
ra ... " 
Memedin gözleri yaş ile doldu: 
"Sağ ol Ali Ağa," dedi. "Sağ ol!" 
Ali: 
"Sen İnce Memedsin. Sen sağ ol kar daş!" 
M em ed: 
"Sana bir şey söyleyeyim mi Ali Ağa?" 
Ali: 
"Söyle ." 
"Hatçeyle karşı karşıya oturduk. ikimizin de nutku tutul­
du. Bir laf bile edemed ik. Onu orada görmeyi hiç içim götür­
müyor. Ben bir dalia gidemem. Gitsem de nutkum tutulur ge­
ne ... Sen vanver yanma ... Ne diyor Hatçe, sor." 
Ali: 
"Olur," dedi. "Sen beni pazaryerindeki kahvede bekle. At 
pazaryerinin öte ucundaki dutun albnda bağlı. Bir şey olursa ... 
Atlarsm üstüne ." 
Memed : 
371