217
bul eder; sonra da onlardan bütün seminer serisini iki dönem 
içinde bitirmelerini bekler. Çok çalışmak gerek.”
“Çalışmaktan imtina etmem” dedi Peri.
Dr. Raymond iç geçirdi. “Peki, gidip Azurfa konuş, dersin 
yazılı tanımını göstermesini talep et.” Usulca ekledi: “Tabii 
eğer bir ders tanımı varsa.”
“Ne demek istiyorsunuz hocam?”
Dr. Raymond duraksadı, genelde güleç olan yüzünde bir 
huzursuzluk dolaştı. Derken, Ozford’da bunca yıl daha evvel 
hiç yapmadığı bir şeyi yaptı: tik kez bir öğrencinin yanında 
bir meslektaşının arkasından olumsuz konuştu. “Bak, Profe­
sör Azur biraz sıra dışı, tuhaf biri olarak bilinir. Kurallara uy­
maz. Öğrencileri zorlar. Onun gibi ‘dâhilerin’ sıradan insanla­
rın kural ve kaidelerine uyması gerekmediğim düşünür.” 
“Peki...” dedi Peri merakla, “doğru mu?”
“Ne doğru mu?”
“Gerçekten dâhi mi?”
Dr. Raymond alaycılığının yanlış anlaşıldığım  fark etti. 
“İroni yapmak istedim.”
“Şaka yani? Anlıyorum...”
“Acele etme, sakin ol” dedi Dr. Raymond. Gözlüğünü yeni­
den takarak konuşmanın bittiğim işaret etti. “Önce bir bak 
bakalım, ders tanımım nasıl bulacaksın. Tereddüt edersen 
gel yine konuş benimle, başka bir seçenek buluruz. Daha uy­
gun bir ders.”
Yalnızca duymak istediğini duyan Peri ayağa fırladı. “Te­
şekkür ederim hocam!”
Peri çıktıktan sonra danışmam dudaklarım büzerek dü­
şünceli düşünceli durdu. Çenesi gerilm iş, burun delikleri 
açılmış, parmaklan çenesinin altında kenetlenmiş halde ha­
reketsizce oturdu. Sonunda, elinden geleni yaptığına karar 
vererek omuzlarım silkti. Eğer o şapşal kız başından büyük 
işlere kalkışırsa bunun tek suçlusu kendisiydi.