dece zaman verin. Özür dileriz: işte bu imkânsız. Boş vakti
olan insanların tehlikeli durumlara... Defteri hırsla karıştır-dı: akşam eve giderken pasta ve kurabiye, Mehmetler gele-cek. Defteri kapattı. Ben hepinizden akıllıyım: bu işin üste-sinden geleceğim. Sizi bir daha bu durumda, defter karıştı-rıp boş vakit ararken görmeyeceğimizi ümit ediyoruz. Ora-da kimse olmadığı için, durumunuz bir dereceye kadar ba-ğışlanabilir. Siz de bu durumda görünmek istemezsiniz her-halde.
Sonra, günlerce, hayatın akışına kapıldı. Önemsiz gördü-
ğü günlük olayları tekrar yaşadı. Selim’i düşünmeden gün-ler geçti. Yatakta karısının sıcaklığıyla, gecelerce uyudu. Yı-kandı... tıraş oldu... tekrar kirlendi. Yeni bir paket jilet aldı.Evde bir kaç kere “umumi temizlik” yapıldı. Dostlarıyla ge-celer yaşadı: Selim’in tanımadığı dostlarla, aile ve iş çevresi-nin arkadaşlarıyla. Birbirlerine benzeyen günler, yaşarkennasıl geçtiği anlaşılmayan günler, tarih düşürülmesi imkân-sız günler. Günler birbirini kovaladı. Pazartesi oldu, sonrapazar, sonra gene pazartesi, Sonra gene pazar oldu. Yakala-maya, yetişmeye imkân yoktu; sonra gene pazar oldu. Geçkalkıldı. Kahvaltı, büyük kahvaltı, geç yapıldı. Pazar gaze-teleri okundu, bilmeceler çözüldü: geçen hafta çözülen ay-nı bilmeceler. Evde yemek verildi, başka evlere yemeğe gi-dildi. İlk bakışta sizin evinize benzemeyen, aslında birbiri-ne benzeyen evlerde yemekler yendi. Son yemeği bizde mivermiştik, yoksa Kayalara mı gitmiştik? Yoksa Mehmetlermiydi? Ne önemi var? Hep aynı evde yiyoruz, hep aynı te-laşla aynı hazırlık, aynı kravatı taktım, bütün beyaz göm-leklerim birbirine benziyor. Pantalonum aynı yerden buru-şuyor. Yemeği ben mi Kaya’nın üstüne dökmüştüm, Kayamı benim üstüme dökmüştü, yoksa Kaya, kendi üstüne midökmüştü? Hayır, ben üstüme dökmüştüm. Ne önemi var?
330