"Misket paraları?" 
"Onları da yiyeceğe verirdim. İşte misketçilik beni bu hale 
geti rdi." 
"İki bin, üç bin misketi nereye koyuyordun yahu?" 
"Süt torbaları vardı yurtta, torbaları çalıyor misketlerle 
dolduruyordu m." 
Oğuzun üvey kardeşi de misketçiymiş ama, Oğuz kadar 
hiç olabilir miymiş! O koltuğu kitaplı abi demiş ki, dünya dün­
ya olalı senin gibi bir misket nişancısı görmemiştir, demiş. 
"Kardeş ini görmeye gidiyor musun, kaç yaşında var o? 
Onu seviyor musun?" 
"Ben onu seviyoru m ama, o ben i sev i yor mu ne bileyim, 
çünkü öz kardeş sayılırız. O da aynı bana benziyor, adı Lütfi. 
İyi bir çocuk." 
"Sen ona hediye falan götürüyor musun, misket, top?" 
"Olsa götürürü m , hiçbir şeyim yok ki ... Aaaaah, bir şey­
leri m olsa da ona her gün bir şeyler götürse m de bir sevinse. 
Çünkü tıpkı bana benziyor. Ağzı, burnu gözleri. Şişman da 
değil... Şu bilyecilik olmasa, ben de çocukları kandırıp yemek­
ler ini, börekler ini yemeseydim ben de kardeşim gibi olacak­
tım demek ki ... On üç yaşında ama aslan gibi bir çocuk. Nasıl 
giderim bu halle oraya, perişan halle? Yazık değil mi çocuğa, 
bir de onu, kend ime acındıra yı m da üzülsün fıkara, değil mi? 
Kardeşt ir, hiç üzülmez olur mu?" 
Ankarada yaşam 
Oğuzun Ankara yaşamı belalı. Bilyecil ikten başka bir de 
oyuncakçılı ğı var Oğuzun ama ... 
Tuna Oteli neresi? Yenişehirde, ya da Ulus yöreler inde 
bir yerde olacak. Her neyse, nerede olursa olsun, yed i yaşın­
da bir çocuk. Ankaranın neresinde olursa olsun Gençlik Par­
kını bulabilir. 
Oğuz otelden kaçıyordu. Anasının verdiği, o bağlandığı 
14