Orta Direk 215 
Bir zaman ağacın arkasında büzüldü, sindi, bekledi. Sonra usulca sürünerek 
karanlığa, arkadaki çalılara kaydı. Elinden geldikçe çıt çıkarmıyordu ama, eli, 
ayağı bir çalıya değdikçe, ona korkunç bir gürültü çıkarıyormuş gibi geliyordu 
Öteki büyük çalılığa kendini atıncaya kadar yüreği ağzına geldi. Yüreği pat 
pat göğsünü dövdü. 
Çalılığın arkasına gelince azıcık ferahladı ama çok yorgun düştü. Oraya, 
toprağa ağzı aşağı uzandı. Daha kulağı yerde, Muhtarın gürültüsünden uya­
mp uyanmadığım dinliyordu. 
Amanın şafak atıyor, komşular. Amanın ocağımza düştüm. 
Kalktı, çalıların arasından bükülerek, görünmemeye çalışarak dereye indi. De­
reye inince doğruldu. Artık kurtulmuştu . Ayaklannın altındaki çakıl taşlanydı. 
Taşlara bastıkça da, taşlar gecede amma da ses çıkarıyorlardı hal Uzaklara gitti. 
Karnma sancı girmişti. Oracığa oturdu. Şalvarımn bağını çözdü. Çömeldi, 
bir türlü çatlayamıyordu. Korku adamı çatlatmaz, dedi kendi kendine. Ya bir 
uyansa da düşseydim eline7 Şu gece yarısı rezaletin bini bir para. Bereket ki son­
radan şu akılsız kafam akıl etti de tatlı canımı kurtardım. 
Neden sonra, çatladıktan sonra kendini birkaç çakıl taşıyla iyice sildi. İçine 
bir kurtuluş sevinci doldu. Neredeyse içinden belalı bir türkü geçecekti. 
Sonra, derenin ortasından geçen, birkaç kere içine bastığı suya eğildi, çırpa 
çırpa bir iyice yüzünü yudu. Kendine biraz daha geldi. 
Gökte yıldızlar kaynaşıyordu. Şu Çukurova göğünde de amma çok yıldız var 
ha! Amma da uzakta. Dünyanın öteki ucunda. Vay ocağın bata senin yıldız gibi. 
Tanyeri ışıyıncaya kadar ağır ağır, topallayarak, dereyi yukarı yürüdü. Yere 
kulağını verip iyice bir dört yanı dinledi. Köylü epey uzaklarda kalmıştı. Bir ta­
şın üstüne çöktü, sakalım sıvazladı. İçindeki sevinç daha da çoğaldı. Delikanlılı­
ğa benzer bir taze sevinçtİ bu. 
Doğan gün derenin içine de vurdu. Akan, küçücük suyun dibi aydınlandı. 
Derken dört bir yan gün içinde kaldı. Az sonra ortalık kızdıraca ktı. 
"Çok şükür koca Allahım, kurtarcim beni. Yoksa o imansız Muhtar beni eli 
kolu bağlı köylünün ortasına atıverir, köylü de yerdi beni. Elsizlerin, dilsizle­
rin, belsizlerin yardımcısı, kafama akıl, dizlerime güç verip de beni kurtaran, 
sana çok şükürl" 
Elleri göğe açılmış, ağzı havada, dudaklan kıpır kıpır, bir zaman daha dua etti. 
Sonra da yavaş yavaş elleri sakalına indi, sıvazladı sakalını. Sonra da kınlmışça­
sına elleri yanlarına düştü. Yüzü gittikçe soldu. İçindeki taze, delikanlılık sevinci 
de uçtu gitti. Yerine gene ağır, gene kahreden, belalı bir korku, bir dünyanın orta­
sında tek başına kalmışlığın boşluğu, yalnızlığı, çaresizliği geldi oturdu. 
Şimdi köylüden uzak, insanlardan uzak, bir bildik, tamdık da yok yakınlar ­
da. Şu Allahın kır dağında ağzına atacak bir lokma ekmek de yok. Şimdi nereye 
gidecek, şu kocayıp dökülmüş bedenle ne yapacaktı?