senindir. En çok göz patlatan, kafa kıranındır. Turşucu peh­
livan, olimpiyata giden gençlerden çok Türklerin yüzlerini 
ağarttın. "Cumhuriyet devrinde dayak olur mu?" dedin. 
Bu sözün İstanbul'un sinirli ufuklarında bin bir yankı yaptı. 
Herkes ümitle kulaklarını bu yankılara çevirdi. Meclis, baro, 
mahkeme, konferans salonlarında bundan sonra muteber 
olan yumruktur. Emin ol yiğidim, ilk seçimlerde İstanbul'un 
bütün çakırkeyiflileri seni vekil çıkaracaklardır. Abdülha­
mit devrinde geleydin silahşor başı olurdun. Cumhuriyet de 
kıymetini takdir etmeyecek kadar kadirbilmez değildir. Her­
hangi bir polis merkezine yirmi lapacı adam doldurmadansa 
Zaloğlu Rüstem gibi tek başına seni kapının önüne dikmek 
kafidir. Asayişe kuvvet, kalplere emniyet gelir. Fakat her şey 
bir tarafa kadının kızgınlığı, beyninin görece hafifliği sebe­
biyle, erkeklerinkinden çok yaman oluyor. Kadınları niçin 
harp cephesine göndermemeli? Gerçi pek iyi nişancı değiller, 
lakin bütün erkek işlerinde yetenek iddiasında bulunmuyor­
lar mı? Harp ilmini niçin öğrenmesinler? Kadın ninelerimiz 
topluiğne gösterirlerdi. Şimdikiler içki şişesi fırlatıyorlar . İşte 
dev adımıyla ilerleme buna derler ... 
Sarhoşun bu saçma sapan sözlerini dinleyen yoktu. Bü­
tün kulaklar polisle Bahriye Hanım arasında açılan konuş­
maya verilmişti. 
Bahriye Hanım: 
-Anlıyor musun polis efendi, kadın erkeğin arkadaşı­
dır, tasmalı koyunu değil. Bütün hareketlerinde onun kadar 
ve hatta daha fazla serbesttir. 
Polis: 
-Hanım, sarhoş olmak yasaktır. Şişeyle cam kırmak, 
kafa yarmakta ise kimse serbest değildir. Ne erkek, ne kadın ... 
Bahriye Hanım: 
-Biliyorum, biliyorum. Nizamnameyi bana okuma ... 
Uygulamak için o satırlarda sağlam bir kulp bulmak da kim­
senin harcı değildir. 
Polis: 
-Ben vakayı rapor etmek zorundayım. 
25