Çiçeği burnunda  Kaymakam,  Müftü'ye  gitmiş,  Cuma'da  bu yolun  hayrı üzeri ne etkili bir 
konuşma  yapmas ını, Kalkender elilere yolun  önemi ni, yararları nı anlatmas ını rica etmi şti. 
Müftü,  babasın ın dostuydu,  elimden  geleni yapar ım, demiş ti. Bir garip ricas ı daha  vard ı 
Kaymakam'ın : 
Konu şmayı  mümkün  olduğu  kadar  uzun  tutmas ını istiyordu  Müftü'nün.  Köy Hiz­
metleri 'nden,  cuma  günü  kullanmak  üzere bir grayd er, bir de gözüpe k, inatçı,  korkusuz bir 
operatör i stemiş ti.
“Bir h apishane k açkını adamım var, Al i Fai k. Onu yollar ım,”  demişt i Köy işleri M üdürü.
Kalkand ere halk ı camid eyken, Savcı yı da yan ına alıp oturmuştu Ali Faik'in sağın a, grayd ere 
tırmanan  Kaymakam.  Bir gün önce  çakt ırdığ ı kazıkların  aras ından  dalmışlardı  bir mısır tarl­
asının  içine. Önlerind e zaman  zaman  mısırlar,  zaman  zaman  ağaçlar uçuşuyor, bir tarladan 
ötekine geçiyorlar,  mısırdan  sonra  çayları  biçiyorlardı.  Bir kilome treli k mesafe yi, ekinler i biçe 
biçe yarılad ığında,  bir hata yapıp yolu  biraz  daha genişletme k için başa  döndürmüştü  grayder i 
ve ilk tarlan ın sahibi Yamano ğlu'nu  bulmuştu karşısında,  elinde silah ıyla. Savcı ter dökü yordu 
yanında.  “Git göster istimlak  emrini, adamı ikna et,” demi şti Savcıy a. Yamanoğlu  dayamış tı 
sırtını grayd ere. “Benu  ezer  geçersun  Kaymakam!”  demişt i. “Böyl e zulmi  Halk Parti su bile 
yapmadu bize. N e ulan bu? Ali k ıran baş kesen misun?”
Kaymakam'ın  kafasında,  derme  çatmalı ktan  kurtarılmış,  pırıl pırıl Anadolu  kasabalarıyla 
kentlerin in hayali vard ı, işte şimdi  eline bir fırsa t geçmi şken, Kalkander e'yi çağda ş bir kasaba 
haline sokmak istiyordu, i nmiş ti grayderd en, gözü dö nmüş  adamın y anına y aklaşmış tı.
“Bak  Yamanoğlu,”  demişt i. “Senin  tarlanı  talan  ettik bir kere. Komşu  tarla Kocamanoğull­
arı'nın,  ona da az biraz  girdik. Beş ailenin  tarla sı daha  var sırada.  Sen şimdi  önümden  çekilm­
ezsen,  Kaymak am'ın  gücü  anca k Yamanoğ lu'na  yetti derler.  Bu senin  hoşuna  gider mi? Bırak 
geçeyim,  herkesin  tarlasın ı eşit biçimde  istimlak  edeyim,  denge sağlans ın. Sen de zor dur­
umda k alma.”
“Diğer a krabaların t arlalarından da ke sin geçecek misun?” di ye sormuştu Yamanoğlu.
“Şu gördüğün a lanın bir ucundan g irip öteki ucundan  çıkacağ ım ağam.”
Öğleden  sonra  saat üçte,  bir kilometrel ik yolun  tamamı  açılmışt ı. Erte si gün, aileler orayı 
tekrar  tarlay a dönüştürme sinler  diye, can havl iyle heme n alt yapı çalışmalarını  başlatmış, 
kanaliza syon  ve su borularını  döşetmiş,  asfalt  için mazotunu  hazır  edip çakılları  taşıyaca k 
kamyonları  beklemey e başlamışt ı. Köy  İşleri, kamyo nlarını  sağa sola  yollamış  olduğu  için, 
anca k yirmi gün sonra  gelmişl erdi araçlar  gittikleri  görevlerden.  Onlar ı da gelir gelm ez hemen 
çakıl tedari kine  gönd ermişt i ama  dere yatağından  eli boş dönmüştü  kamyonlar.  Adamın  biri 
çakıl topla nmasına  mani  oluyor,  diye haber  yolla tmışt ı kamyon  sürücüleri.  Önce  Jandarma 
komutanını  aramı ş, bulamayınca  tabancas ını belin e takmı ş, atlamış  arabas ına, gitmişti dere 
yatağına. K amyonlar s ıra sı ra dizi lmiş be kliyorlard ı.
“Çal ıştır kepçeni,”  demiş ti ilk kamyonda ki opera töre.  Kepçe çalışmay a başlar  başlamaz, 
gerçe kten  de bir adam  belirmiş,  elinde  bir kaya parçası yla yaklaşmaya  başlamıştı grayder e 
doğru.  Operatör  kendini araçta n atıp kaçmaya  başlamış tı... peşinde  elinde kayay la koşan 
adam...  onun  peşinde  de tabancasıy la Kaymakam...  nefe s nefese durduklarında,  dayamış tı sil­
ahı çen esine adamın.
“Hemşerim,  burası  hazin e araz isi, senin  toprağı n değil ki! Neden  kovalıyor sun adamı 
elinde kayayla? Ne istiyorsun? De li mis in, n esin sen?”
“Del idir...  deli...  deli...”  Nefe s nefe se bir kadın  yetişiyordu  peşlerind en. “Bey im, ağam,  kus­
uruna bakma... s ahid en del idir, ra porludur. ”
“Kepçel eyin  çakılı, kam yonları  doldurun,”  diye talimat  vermiş,  kendind en bir önce ki Kalk­