Nişan
dille ruh ça ğırma konusunu tart ıştıkların ı hoşnutlukla fark ettim. Dinî  
eğitiminin za yıf olduğunu sand ığım Füsun, ruhlar ın "dinimizin  
buyurduğu gibi" elbette var olduklar ını, ama bu dün yada yaşayan 
bizlerin, onlarla konu şmaya çal ışmam ızın dinimize a ykırı ve günah  
olduğunu söyledi. Bir göz att ığı ve yan masada oturan babas ının 
fikriydi bu. 
"Üç y ıl önce bir kere babam ı dinlemedim, meraktan lise ar-
kadaşlar ımla bir ruh ça ğırma seans ına kat ıldım," dedi Füsun. "Çok  
sevdiğim ve izini ka ybettiğim bir çocukluk arkada şım ın adın ı, kâğıda 
hiç düşünmeden, öylesine yazd ım... Ama inanmadan, hatta laf olsun  
diye ala ycılıkla ad ını yazd ığım kişinin ruhu geldi ve çook pi şman  
oldum." 
"Neden?" 
"Kay ıp arkada şım Necdet'in çok ac ı çektiğ ini fincan ın titremesinden  
hemen anlad ım. Fincan kendi kendine ç ırpın ır gibi titredikçe, Necdet'in  
bana bir şey söylemek istedi ğini hissedi yordum. Sonra bir anda fincan  
sessizliğe büründü... Herkes o ki şinin o anda öldü ğünü sö yledi...  
Nereden biliyorlard ı?" 
"Nereden biliyorlarm ış?" dedi Sibel. 
"Ayn ı akşam, evde bir eldivenimin kay ıp tekini dolaplarda ararken,
Necdet'in bana y ıllar önce hediye etti ği mendili çekmecenin dibinde  
buldum. Belki de tesadüftü... Ama ben ö yle düşünmedim. Bundan bir
ders ç ıkard ım. Sevdiklerimizi kaybedince, onlar ın adların ı ruh çağırma
oyunlarında taciz etmeyelim... Onun yerine, onlar ı hat ırlatacak bir e şya,
ne bileyim, mesela bir küpe bile, bizi yıllarca çok daha i yi teselli
edebilir." 
"Füsuncu ğum, canım, hadi gidelim evimize," di ye seslendi Nesibe
Hala. "Yar ın sabah imtihan ın var, baban ın da gözleri kapan ıyor, bak." 
"Bir dakika anne!" dedi Füsun kararl ılıkla. 
"Ben de hiç inanman ı ruh çağırmaya," dedi Sibel. "Ama insanlar ın 
oynad ıkları oyunlar ı, korktukları şeyleri görmek için, -ça ğrılırsam-  hiç 
kaç ırmam." 
 
157