onlarca, yüzlerce ayr ı insan olarak de ğil, tek bir ki şi gibi gör - 
mek! Her hafta beni dinlemeye yüzlercesi gelir ama ben hep 
tek bir insana hitap ederim. O ki şinin sözlerimin yank ısına 
kulak verdi ğini, beni sadece onun duydu ğunu varsayarak ko- 
nuşurum. 
Vaaz bittikten sonra camiden ç ıktım. Baktım atımı hazır- 
lamışlar. Yelesine alt ın teller örüp, gümü ş ziller takm ışlar. 
Atın her ad ımında zillerin belli belirsiz çal ışını dinlemeyi se- 
verdim ama etraf o kadar çok insanla çevrili, yol t ıkalıyken 
hızlı gitmek ne mümkün! Önde ben ve ö ğrencilerim, arka- 
mızda büyük bir güruh, ad ım adım, ağır aksak, derme çatma 
evlerin, kutu kutu dükkânlar ın önünden geçtik. 
Öyle bir pat ırtı vardı ki etraf ımda! Yolda dizilenlerin teza- 
hüratlar ı arzuhalcilerin yakar ılarına, çocuklar ın mızıldanma- 
ları anne babalar ın azarlar ına; satıcıların bağrış çağrışları di- 
lencilerin ç ığırtkanlıklarına karışıyordu. Bu insanlar ın çoğu 
onlar için dua etmemi bekliyor, bir k ısmı da sadece bana do- 
kunmak ya da yan ımda yürümek istiyordu. Daha büyük talep- 
lerle gelenler de vard ı: ölümcül hastal ıklarına şifa bulmam ı ta- 
lep edenlerden tutun, büyü bozmam ı rica edenlere kadar. İşte 
bunlar beni endi şelendiriyordu. Görmüyorlar m ı ki ne pey- 
gamberim keramet göstereyim, ne lokman ım şifa dağıtayım? 
Bunları düşüne düşüne ilerliyordum. Kö şeyi dönüp Şeker- 
ci Han'a yakla ştığımızda bir dervi şin delici gözlerini üzerime 
dikip, kalabal ığı yararak bana do ğru yürüdü ğünü gördüm. 
Hareketleri bir menzile odaklanm ış kimselere has kararl ılık- 
taydı. Etrafındaki herkesten ve her şeyden apayr ı, âdeta ya- 
lıtılmış bir duru şu vardı. Tek ba şınaydı. Sadece şu an değil, 
 
sanki tüm hayat ı boyunca hep tek ba şına olmuştu. Bakt ım, 
  
saçı, sakalı, kaşı yoktu. Bir insan ın yüzü ancak bu kadar aç ık 
olabilirdi amma gel gör ki ifadesi s ırlıydı. Okunam ıyordu. 
Merakımı esas celbeden dervi şin dış görünüşü değildi. 
Konya şehri gezgin abdallar ın uğrak yeridir. Allah' ı arayan 
türlü türlü nice dervi ş gelip geçmi ştir buradan. Kollar ında 
göz alıcı dövmeler, kulaklar ında ve burunlar ında sıra sıra 
halkalar, boyunlar ında borazanlar, boynuzlar ta şıyanları da 
çok gördüm. O yüzden bu dervi şi ilk gördü ğümde beni şaşır- 
tan kılığı kıyafeti de ğildi. Ben onun bak ışlarına takıldım. 
Hançerden keskindi kara bak ışları. Kollar ını iki yana aça- 
rak kald ırdı ve soka ğın orta yerinde öylece dikiliverdi. Sanki 
sadece beni ve pe şim sıra gelen konvoyu de ğil, zaman ın akı- 
şını durdurmakt ı niyeti. Birden tüm bedenim ürperdi; yüre- 
ğimden bir y ıldız kaydı sanki. At ım huysuzland ı; huzursuz 
huzursuz ki şnemeye ba şladı. Hayvan ı sakinle ştireyim dedim 
ama ne mümkün. Arka ayaklar ının üzerine kalkt ı. Az kals ın 
beni yere atacakt ı. 
Tam o anda dervi ş gözlerini at ıma odaklay ıp yaklaştı ve 
hayvanın kulağına bir şeyler fısıldadı. Anında at duruldu, sa- 
kinleşti; burun deliklerini geni ş geniş açarak solumaya ba şla- 
dı. Etrafımızı saran kalabal ık gözlerinin önünde cereyan eden 
hadiseyi nefesini tutarak izlemi şti. Fısıldaşmaları duydum: 
"Büyücü bu adam. Ata büyü yapt ı!" 
Derviş ise etraf ından habersiz gibiydi; şimdi gözlerini ba- 
na çevirmi ş, gizemli bir ifadeyle bak ıyordu. 
"Ey, allâme-i cihan Rumi, Do ğu'da Bat ı'da emsalsiz Mevlâ- 
na, hakk ında güzel şeyler işittim. Müsaade edersen bunca 
yolu sana bir soru sormaya geldim." 
"Elbette" dedim usulca. 
"O hâlde evvela şu atından in de benimle ayn ı hizaya gel."