"Yarın değilse öbürsü gün gidiyoruz biz çocuklar," dedi 
Battal Ağa. "Bundan sonra artık bizim işimiz zor. Baba kışlağı­
mıza gene etek dolusu para vereceğiz. Ne elimizde kaldı, ne 
avucumuzda, şu Molla Duran Efendi olacak adam- baba dede 
kışlağımızı çiftlik yaptığı yetmiyormuş gibi her yıl da bizden 
altın para istiyor, kağıt para olursa olmuyor. Şimdi aşağıya 
inince Adanaya gidip altın para bulacağım . Biz bittik, biz tü­
kendik. Şu Molla Duran Efendi gibi bir firavun yok şu Çukuro­
vada. Yakında bu yayiağa da sahip çıkarsa hiç şaşmayacağım. 
Şimdi de Topal Aliyi kendisine kahya yapmış . Diyorlar ki ... " 
Memedin gözlerinin içine gözlerini dikip, bir şeyler bekler gibi 
baktı. "Diyorlar ki bu Topal Ali de bin beter, ondan da insafsız 
bir adammış. Elinden çekeceğimiz var. Molla Duran Efendi o 
Topal Alinin altına bir at çekip omuzuna bir mavzer verm iş." 
Memed kendinde olmayarak güldü, bu da Battal Ağanın 
gözlerinden kaçmadı. 
"Sanırım ki bu Topal Ali, Abdi Ağanın adamı izci Topal 
Alidir." 
"Odur," dedi Memed gülerek, sevinerek. 
"İyi bir adam mıdır?" diye sordu Battal Ağa ortaya. 
"Çok iyi adamdır," dedi Memed. "Onun gibi yiğit, yürekli, 
akıllı bir adamı daha analar doğurmamıştır ." 
"Öyle de diyenler var," dedi Battal Ağa. "Her neyse bizim 
işimiz artık zor. Bizi şu Çukurovalılar soya soya bitirdi ler. Keri­
moğlunun da başı belada." 
"O nasıl?" diye sordu Memed. "Onu yıllar var ki göreme­
dim. Şu dünya gözüyle onu bir görsem de elini öpsem. Allah 
ölmeden bunu da bana nasip eder inşallah ." 
Memed Kerimo ğlundan söz ederken utangaç, suçlu bir ço­
cuk gibi ydi. 
"O da," dedi Battal Ağa Memedin içinden geçenleri seze­
rek, "seni çocuklan kadar, canı kadar seviyo r." 
Memed biraz daha sıkılıp önüne baktı. Kerimoğluyla karşı­
laştıkları günleri hiç anımsamak istemiyordu. 
"Onun obası da perişan oldu. Onların da kışiaklarına birisi, 
yeni yetme bir Ağa sahip çıkmış. Kışiaklarının yanından bile 
geçirmiyormuş onları o Ağa ... Durun hele, ne idi onun da adı?" 
392