çözememiş olan kadına, on ikinci dereceden denklemi, iki
saatten daha kısa bir sürede çözebileceğini söylemiş. Hemde bunu yarışlar başlamak üzereyken, birden sahaya çıka-rak bütün Permanların ortasında yapmış. Bunun üzerineFerraniadum (yarışmanın yapıldığı açık alan) derin bir ses-sizliğe gömülmüş. Permanlar, ümitsiz bakışlarla kraliçeleri-ni süzmüşler.
Fenikelilerin istilasından beri yabancılara karşı korkak
bir kuşku besleyen Permanların bu endişesine hak vermekgerekiyor. Yüzyıllar boyunca korudukları gelenekleri, elin-de garip bir sopa tutan bu adamın akıl almaz iddiası yüzün-den bozulacak mıydı? Fakat kraliçe de artık biliyordu ki birerkek olmasına rağmen bu yabancı matematikçinin meydanokumasını kabul etmezse eski otoritesini korumak kolayolmayacaktı. Meydanda bir dalgalanma başlamıştı. Ferra-nia’nın altı kocasından en genci Faldon, kalabalığı yararaken öne geçmiş ve sorgulu bakışlarla Ferrania’yı süzüyordu.Ferrania başını kaldırmıyor ve alanın ortasındaki Dacintoskumunda (üstüne değnekle kolayca çizgi çizilebilen bir çe-şit toprak) biraz önce çözdüğü denklemin işaretlerine kay-gıyla bakıyordu. Sonra, birden başını kaldırdı ve değneğiylehavaya eşkenar bir üçgen çizdi: kabul etmişti. Alan Per-manların haykırışlarıyla inliyordu. Hipyos, ağır ağır alanınortasına yaklaştı, durdu, denklemi verecek olan ihtiyarProbloma’yı bekledi. Denklem yazılınca da elindeki barra-cindayla yere düzgün işaretler çizerek (Academia’da yalnızteknik resimden orta alabilmişti) bir saat on iki dakikada(ya da o zamanki kum saati birimiyle, kırk altı şişede)denklemi çözdü, barracindasını elbisesinin eteğine sildi vegeri çekildi. Ferrania, sonunun geldiğini anlamıştı. Alanabile inmeden kalabalığın arasına karıştı.
168