Evet, mutluluklannı paylaşacak kimseleri yoktu. Aynca, mut­
lu olduklannı ileri süren insanlar, genellikle hoş karşılanmı­
yordu: Birkaç yıl sonra sizi de görürüz, deniyordu. Dumrul 
da, mutluluğu bulamamış kıskanç kişilerdendi. (Sevgi öyle 
söylüyordu .) Onunla görüşmek istemiyordu Sevgi. Mutlu in­
sanlar aslında kimseye görünmemeliydi. Böyle insanlar, tanı­
dıklannı evlerine çağırmazlar dı: Dumrul gibi, mutlul uğa göl­
ge düşüren kimselerle birlikte olunamazdı. Hikmet üzülüyor­
du; 'mutluluk' sözünün biraz fazla konuşulduğunu hissedi­
yordu. Dumrul'u savunacak kadar kendini güçlü hissetmediği 
için üzülüyordu. Dumrul da, Sevgi'nin 'Mücevherler'ini oku­
duğu zaman beğenmemişti; Hikmet'in, bunlan beğendim de­
mesine şaşmıştı. Hikmet buna da üzülmüştü. Aynca, bu 'mü­
cevherler'i Dumrul'a gerekli şekilde anlatamadığın ı, Sevgi'yi 
savunamadığını gördükçe ne yapacağını bilemiyordu. 
Başka üzüntüleri de vardı Hikmet'in. Çalıştığı çevrede zen­
gin gençler tanımıştı: Hikmet'in sözlerini ilginç bulan, evin­
deki kanepesiz büfesiz odalan yadırgamayan gençler. Hik­
met, salondaki tek koltuğa oturarak onlara kendi dünyasın­
dan hikayeler anlatıyor du. Aslında karanlık bir dünyaydı bu. 
Hikmet, bu dünyayı zengin dostlan için aydınlatmayı biliyor­
du; yoksa bu karanlık çekilmezdi. Herkes biliyordu ki, bu 
dünya aslında yoktu; bunu Hikmet de biliyordu. Herkesin 
okumaya vakti olmadığı için, onlara romanlar yaratıyordu 
Hikmet, oturduğu koltukta. Herkes içini çekiyordu bunlan 
dinlerken; sonra hep birlikte arabalara biniliyor, meyhanelere 
gidiliyordu, pahalı meyhanelere. Hikmet, arabada ve meyha­
nede ve her yerde masallannı anlatmağa devam ediyordu; bu, 
Hikmet'in göreviydi. Onlar da hesabı ödüyorlar dı. Ayrıca 
Sevgi ile Hikmet'e hediyeler getiriyorlar dı; hem de akrabalar 
ve artık yavaş yavaş uzaklaşan eski arkadaşlar gibi gümüş si­
gara tablası filan değil. Esaslı şeyler getiriyorlardı; mesela 
perde getiriyorlardı. (insanın neye ihtiyacı olduğunu biliyor-
241