622 Yaşar Kemal -Dağın Öte Yüzü 
Zeliha o kadar şaşkındı ki hiçbir şey söylemedi. Memidik kızın yanına sıraya 
geçti. Kız durmuş kalmıştı. Uzun kirpikleri kara, yalım gibi gözlerini gölgeliyordu. 
Herkes, bütün köy Memidiğin Zelihaya yangın olduğunu, ona yaklaşamadı­
ğını, hatta bir kere olsun başını kaldırıp bakamaclığını biliyordu. Memidik Zeli­
hanın yanına varınca, hem de onunla konuşunca tekmil pamuk toplayanlar dur­
dular ona baktılar. Memidik oralı bile değil, başını eğmiş. Zelihanın dişiliği içine 
girmiş, erişilmez bir tada gark olmuş, etinde seyirmeler. 
Delice Bekirinkarısı geldi sağına girdi. Usuldan hep söyleniyor du. 
"Memidik, Memidik, gel barral Senin gibisini ... Memidik, Memidik. .. " 
Zeliha öylece orada kalakalmış tı. Bir ara Memidik başını kaldırdı, kor gibi ol­
muş gözlerle Zelihaya baktı, mutlu mutlu da gülümsedi. Bir anda elindeki sepet 
doldu. Kalktı çabucak Zelihanın çuvalına boşalttı, geri geldi. Herkes ona bakıyor­
du. Sanki çırılçıplakmış gibi. En çok da Zeliha bakıyordu . 
Toprak kızmıştı. İnsanın bir yeri değmeye görsün, dağlıyor. 
Zeliha iki elini toprağa verdi. Sonra da kızgın toprağa oturdu. Eti toprağa geldi. 
"Memidik ," dedi mutlu. "Canım, yiğidim Memidik. Bugünleri de görecek 
miydim!" 
Bedeni tutuştu. Altındaki toprak sağuyunca sıcak bir toprağa geçti. Eti, top­
raktaki elleri yandı. 
Yaprak kıpırdamıyo r, düz, ağaçsız, pamuk açmış lekesiz bir aklıktaki Çuku­
rova toprağının üstünde güneş ipileşiyor, göz kamaştırı yor, tütüyor, buğulanı­
yordu. Her şey ak ve sarı. İncecik bir yeşillik şeridi Ceyhan suyu boyunca kıv­
rılıyor, karanlık bir çukura, Ceyhan suyuna iniyordu. Sağ yanda, batıda ırmağın 
dirsek yaptığı kıvrıntının çukur düzlüğünde iri ağaçlarıyla bir bucak, bük karışığı 
orman karanyordu. Her dem bükün üstünde, bu sıcakta bulut örneği bir buğu 
yükseliyordu. 
Mernidiğin beli ağrıdı. Köylülerin çoğu alaçıklarına, çadır, hayrna, gölgelikle­
rine sığınmışlar, çuvallannın ağzını açmışlar, pamuklarını çekmeye başlamışlardı. 
Memidik iki elini beline dayadı uzaklara baktı. Sonra geri eğildi, pamuk topla­
maya başladı. 
Zeliha: 
"Yeter gayri, yeter! Çok oldu kurbanırn. .. Memidik yeter. Ben bu kadar pa­
muğu bugün nasıl çekerim? On kişi olsak gene çekerneyiz ... " 
Mernidikin elleri durakaldı, sepet elinden düştü yuvarlandı. Zeliha korktu. 
Memidiğin yüzü önce sapsan olmuş, sonra apak, sonra da kül kesilmişti. Elleri 
titriyordu. Kıç üstü olduğu yere çöküverdi. 
Zeliha: 
"Su getireyim mi sana?''