süre geleme yiz.”
Arabalarından inip az yürümüşl er, Muhtar 'ın e vinin önüne g elmi şler, k apıyı vurmuşlardı. 
“Kim o?” demiş ti içerden bir k adın sesi.
“Erzincan V alisi.”
Birtakım a yak sesleri duyulmuş, sonra aralanan k apıdan Muh tar'ın y üzü gözükmüştü, 
arkadan vuran s olgun ı şıkta.
“Ben yeni Erzincan V alisiyim, yanımda kiler de K aymakam ve...”
“Bıra k oğlum  şimdi  valiy i, maliyi, kaymakamı,”  demi şti Muh tar, sözünü  keserek,  “Tanrı 
misafiri  de, yeter! Ey Tanrı  misafiri,  gecen in bu saatında  kapıma  düştüğüne  göre,  bir derdi n 
olmalı, buyur  geç, ar kadaşlar ın da g irsin...”
“Ey güzel insanl ar,” demi şti Vali içind en, “ahdim  olsun ki, geçit verme yen bu dağdan aşır­
acağım sizl eri.”
Vali, gencecik  bir kaymakamken,  Ağrı Valisi'nin Buzlar  Çözülmeden  adını taktığı, tuttuğ­
unu k oparan v e verd iği sözü tuta n adamdı. Kö prüyü kurt aracaktı, buzlar  çözülmeden.
İlk Adım  Tekne,  Fırat'ı n sularını  yara yara birkaç  kez gidip geldi Kemaliy e'ye doğru. 
Uzaktan  bakanlar  bile,  içini n her zaman kind en daha  kalabalı k olduğunu  görebiliyorlardı.  Val­
i'nin âdetiydi Fırat 'ın üzerind e su kayağı yapmak,  ama  onun  dışında,  havalar  çok sıcak olmad­
ıkça, p ek kimse yan aşmazdı su ya at lamaya. Bugün i ki kişi da ha vardı F ırat'ı kulaçla yan.
“Hava da se rin baya ğı. H angi kahraman yüzüyor d ersin?” d iye sordu Ş erafet tin B ey.
Dok tor dürbünüyle  baktı, “îriyarı  iki herif tırmandı  tekneye. Tanıyamadım...  Dur dur dur, 
biri daha  çıktı sudan,  bu son çıkan  Vali galiba.  Diğerlerini  seçemedim.  Kim  ki bunlar?”  diye 
sordu.
“Tıkış tıkış doluşmuşlar te kneye.”
“Korumalar...  Kaymakam...  Hüdai 'yi seçiyorum...  Bizim  Başkan  orada...  Ötekileri tanıy am­
adım.”
“Buraya mı geliyorlar?”
“Yok ha yır, döndüler, gidiyorlar.”
“Allah a llah, buraya k adar g eldi miydi, uğramadan gi tmezdi Vali,” dedi Şerafe ttin Bey.
“İşleri var zahir,” d edi Dok tor, uzakla şan t eknenin ard ından.
Dik yamaçların  aras ında,  sular ı köpürte  köpürt e hızla  seyrede n tekne Başp ınar'a  yakla şınca 
yavaşlad ı. Herkes yüzünü  Başpın ar tarafına  dönmüş  dikkatle sahile bakıyordu.  Bir müddet 
aynı yönde  çok yava ş ilerled ikten sonra, geri döndü  ve bu kez de karşı sahil i tarayarak  akmaya 
başlad ı suyun üzerind e. Sonra,  tekne sahile yanaştı, kayalıklarda  münasi p bir nokta bulun­
unca,  içinde kiler  teker teker atlamaya  başlad ılar kara ya. Kemaliy e Kaymakamı  yosunlu  kayal­
arda ayağı kaydı ğı için düşme tehlikesi geçirdi.
“Sen d e bizim g ibi so yunursun olur bit er Kayma kam,”  dedi V ali güler ek.
O ve nehird e yüzmüş  olan  iki kişi mayol arının  üzeri ne birer  tişört çekmi şlerdi.  Hep birlik te 
kayalara  tırmanmaya  başladılar.  Mayolular  başı çekiyordu.  Vali'nin hemen  yanında  yürüy en 
genç,  iki adım arkada  yürüye n Gürcü  baba- oğulun  söyledikl erini  Türkçe’ ye, Vali'nin  sözlerin i 
Rusça’ya  çeviriyordu.  Elleriyl e sağı solu  işaret  ederek,  oraya  buraya  bakarak  tırmanıyorl ardı. 
Hüda i nefe s nefese  yetişme ye çalışı yordu  arkalar ından.  Vali keçi gibi oradan  oraya  sekiyordu. 
Peşind eki bir-iki koruma,  yöre ilçelerin  kaymakamları,  hepsi gençti,  hemen  seğirtiyorlardı  ne 
yana g iderse ama Hüda i koca gövde siyle tırmanamıyordu çarçabuk  kayalara.
“Paşam,  sayın Valim, durun  nefessiz kald ım. Bir nefe sleneyim,  bekl eyin yahu...  koşturup 
durmayı n, babooo !”
“Spor y apmazsan i şte böyle olur Hüdai. Çabuk ih tiyarl arsın,” d edi V ali.
“Ne s poru ef endim, benim ömrüm  dağa t aşa t ırmanmakla g eçmiş zati.”
“O spor sayılmaz.”
“O sayılmaz da n e sayılır?”
“Yüzüyor musun? Ba k etrafın ırmak ve göl dolu. Y ine de yüzmüyor sun.”
“Yüzmüyorum.”
“Ned en?”
“Vaktim yok.”
“Vakti yara tacaks ın. Yo ksa böyl e hımbılla şır k alırs ın.”
“Sayın Valim, Allah yüzmemi i steseydi beni balı k olara k yara tırdı.”
“Hüda i, Allah  beni de keçi  olarak  yaratmadı  ama,  iş başa  düştüğünde,  bak nasıl tır­
34