Sesini indirdi, şimdi sesi sevecen sımsıcacıktı: 
"Demir olsaydım çürürdüm, toprak oldum da dayandım, 
toprak oldum da dayandım, toprak oldum da ... " 
Birden dikleşti. Sanki az önceki yumuş acık, ipek gibi yu­
muşacık, okşayan sesli kadın değil di. 
"Söyleyin bakalım gene ne geldi İnce Memedin başına?" 
Kalabalık başını önüne .indirmiş, taş gibi donmuş susuyor­
du. 
"Ne susuyorsunuz hörtükle r?" diye bağırdı. Sonra da gene 
öfkelendi, ağzına geleni kalabalığın üstüne kustu. 
Bir şeyler olmuştu, bir şeyler ya, bu hörtüklerden gidesiler 
susuyorlardı. İçine düşmüş kurt onu gittikçe kudurtu yordu. Ya 
gerçekten İnce Memede bu sefer bir şey olmuşsa, toprak oldum 
da dayandım ya, demişti de övünmüştü, bu sefer dayanamaz­
dı. Durmuş Aliden on dört çocuğu olmuş, hepsini de kara top­
raklara koymuştu, koymuştu da toprak olup dayanınıştı, İnce 
Memede taş olsa da, gökyüzü olsa da dayanamayacak, çürüye­
cekti, ölmese bile. 
Tam önünde süklüm püklüm, ellerini karnının üstüne ka­
vuşturmuş Kısacık Mahmud u görünce, içinde bir umut uyandı . 
Kısacık Mahmuda, anası o bir yaşındayken ölmüştü, o bakıp 
büyütmüş, evlendirmişti. Onun huyunu suyunu bilir di. 
"Gel yanıma Mahmut," diye buyur du. 
Mahmut geldi, onun önünde durdu. 
"Söyle, ne oldu İnce Memede? Bana bir daha sordur ma!" 
Sesi öylesine buyurucu ve kesindi ki Mahmut değil, kim 
olsa onun sorusuna karşılık vermemezlik edemezdi. 
Mahmut: 
"At," dedi sustu. 
"Ne atı?" diye kaşlarını çattı Hürü. 
"İnce Memedin atı, bindiği at... Hani, o gün ... " 
"Anladım, kara at. Ne olmuş ona?" 
"Orada ... Orada duruyor," dedi Mahmut. 
"Üstünde binicisi var mı?" 
"Çıplak," dedi Mahmut. 
Hürü sapsarı kesildi, çıplak sözünü duyunca. Birkaç kere 
sallandı, bu çok az sürdü, kendini toparladı. 
248