birler için bile çok geç. Dönülmez akşamın uf­
kundayım. 
Polisler evden çıkarlark en, sokakta müthiş bir 
gürültü koptu. Yuhalayanlar, bağıranlar, çağıran­
lar. Onların ne günahı var? Emir kulu onlar, kendi­
lerine verilen görevi yapmakla yükümlüler. Zorluk­
la kalktım, pencereye yürüdüm. İğne atılsa yere 
düşmez bir halde, evimin bulundu ğu sokak. Tra­
fik, televizyoncuların ve kalabalığın yüzünden baş­
ka yollara yönlendirilmiş. Komşularıma, dostları­
ma, Arnavutk öylülere, Çağdaş Yaşamcılara, kimbi­
lir ta nerelerden kalkıp bana destek vermeye gel­
miş, tanıdığım tanımadığım insanlara, sevgiyle, 
minnetle baktım ve camın önünde durup susmala­
rı, evimden çıkan polislere yol vermeleri için, elle­
rimle "ara verin" işareti yaptım, "İşte görüyorsu­
nuz, ben iyiyim," diye seslendim, "artık siz de da­
ğılın, evlerinize gidin. Desteğiniz için teşekkür 
ederim." 
Yerlerinden kımıldamadılar ve alkışlamaya baş­
ladılar. Şimdi, pencereden bakarken anlıyorum ki, 
evimi bastıranlar, benden bir kahraman yaratmak­
talar. Benim şu ana kadar Üzerlerinde derin iz bıra­
kabildiklerim sadece hastalarım, yakın çevrem ve 
eğitimine katkıda bulunduğum çocuklardı. Bunun 
dışında hiçbir iddiam yoktu, zaten. Arzularım, 
hırslarım olaydı, bana getirilen siyasi teklifleri de­
ğerlendiri rdim. Parayla da hiç aram olmadı. Her 
zaman fazla paranın insanı bozduğuna inandım, az 
358