sonun yakla şmakta oldu ğunu fark ediyordu, belki de d ışardan geldi ği için 
İstanbul'dakilerin halini İstan-bul'dakilerden daha iyi görüyordu. 
Adamı vuracağı yeri bir daha gezdi, Yüksekkald ı-rım'ın tam giri şinde 
vuracakt ı. Akşam o saatlerde oras ı tenhayd ı, ayrıca gerek yukardan gerekse 
aşağıdan gelenleri Hüsrev Bey çok rahat görebilecekti. 
Eve döndü. Yan ına iki tabanca almaya karar verdi. Nedense bir tabancay ı 
yeterli görmemi şti. Afro-dit'e bir pusula yaz ıp gönderdi: 
"Benden haber almadan bir yere ayr ılma, beni bekle." 
Öğleyin hafif bir yemek yedikten sonra yat ıp uyudu. Sakin, derin, dü şsüz 
bir uykuydu. Dü ş gör-düyse bile ne gördü ğünü hatırlamıyordu. 
Akşamüstü uyand ı. Tıraş oldu. Tabancalar ını bir daha gözden geçirdi. Yan ına 
iki yedek şarjör ald ı. Yatağın yanındaki komodinin gözünde duran paralar ın 
hepsini cebine koydu. Ç ıkmadan önce evi bir daha dola ştı. 
Sonra Karaköy'e gitmek için evden ç ıktı. Kapıyı kaparken sanki bir daha 
dönmeyecekmi ş gibi haz ırlandığını, bütün paralar ını yanına aldığını fark 
etti. Bir an içinden tuhaf, hiç al ışık olmadığı bir titreme geçti, ama 
aldırmadı. Kapıyı özenle kilitledi. Anahtar ı cebine koyup yürüdü. 
208 
Kar sabahki gibi hafif hafif at ıştırıyordu. Baz ı yerler kar tutmu ştu bile. 
Hava kararm ıştı. Fenerciler fenerleri yakm ışlardı. Yollar bo ştu. 
Meydana indi. Kendisini bekleyecek olan araba orada duruyordu, öbür kö şede 
de Hakkı Beyin siluetini görür gibi oldu. Meydan bombo ştu. Bir duvara 
dayanıp Köprü'ye bakmaya ba şladı. 
Biraz sonra kar serpintili karanl ığın içinden gözüktü adam. Elinde bir evrak 
çantası vardı, omuzlar ı öne doğru çökmü ştü, yorgun ad ımlarla, kara ald ırış 
etmeden yürüyordu, büyük bir derdi vard ı sanki, onu dü şünüyordu. Bir 
yazardan çok zavall ı bir emekliye benziyordu. Hüsrev Bey, "Asl ında emekli 
olmayacak kadar genç" diye dü şündü bir an. 
Adam, ad ımlarını sürüyerek Hüsrev Beyin önünden geçti; Hüsrev Beyi fark 
etmedi bile. Paltosunun omuzlar ı kardan beyazla şmıştı. 
Hüsrev Bey adam ın peşine düştü; aralar ında yaln ızca altı adım vardı; 
Yüksekkald ırım'a doğru yürüdüler, onu tam Yüksekkald ırım'ın dibindeki 
merdivenlerin ba şında vurmaya karar vermi şti. Adam merdivenlerin ba şına 
geldi, bir ar ı durur gibi oldu, sonra yeniden yürüyüp merdivenlere do ğru 
ilerledi. Hüsrev Bey çevresine son kez göz att ı. Kimsecikler yoktu. H ızlanıp 
adama yakla ştı. Aralar ında üç ad ım kaldığı sırada tabancas ını çıkardı. Tam 
ateş ettiği sırada, adam bir şey sezip arkas ına bakmak için döndü. Kur şunun 
adamın gırtlağına girdi ğini gördü Hüsrev Bey: Emin olmak için bir daha ate ş 
etti. 
ikinci kez tabanca patlad ığı sırada düdük sesleri ve ba ğrışmalar duyuldu. 
Hüsrev Bey h ızla dönüp kendisini bekleyen arabaya do ğru yürüdü. Ko şmuyordu 
ama çok h ızlı yürüyordu. Arabaya on ad ım 
Yalnızlığın Özel Tarihi 
209/14 
kala, arabadan bir el uzand ı, bir tabanca patlad ı, ilk kur şun Hüsrev Beyin 
omzuna girdi, ikincisi ba şının üstünden geçti. 
Hüsrev Bey hiç şaşırmadı. Sanki bunu bekliyordu. Tabancas ını cebinden 
çıkartıp dikkatle ate ş etti. Araban ın içinde bir şeyin düştüğünü duydu. 
Kendisine ate ş edeni vurdu ğuna emindi. Hakk ı Beyin olmas ı gereken kö şeye 
doğru ilerledi. Onu da vurmaya karar vermi şti. Ama kö şede kimse yoktu. Düdük 
sesleri yakla şıyordu. 
Hüsrev Bey, Tophane'ye do ğru ilerleyip, oradan yukar ı, evine do ğru