Tarama planımı gerçekleştirmeye karar verdi­
ğimde, l 984'ün baharınday dık. Taramaya cüza­
mın en yaygın olduğu Van ilinden başlamak en 
doğrusu olacaktı. Gerçekten cesaret isteyen bir işti, 
bu. Duyanlar, "Sen delirmişsi n," diyorlardı, "ora­
da yaşayan insanlarla ilişki kuramazsın! Türkçe bil­
mezler, soyunmazlar, muayene olmazlar, hasta ol­
duklarım kabul etmezler." 
Yılmadım. Belkemiği tüberkülozuna yakalanıp 
on üç ay boyunca yüzükoyun yatan ve o yataktan 
akıl sağlığı yerinde kalkıp, ihtisas yapabilen biri, 
Van'ın koşullarında korkar mı? O gün bugündür 
her kafasına koyduğunu yapabilmişse, taramanın 
da üstesinden gelir elbet! 
Aynen böyle düşünd üm! 
Önce bir ekip kurmam gerekiyor du. Ekibimde 
benden başka bir veya iki hekim daha, iki hemşire 
ve zor şartlara dayanıklı, birkaç hevesli ve çalışkan 
öğrenci bulunma lıydı. Olmazsa olmaz hemşiremi 
biliyordum; Ayşe Yüksel'e kendi gibi çalışkan, di­
siplinli ve ideal sahibi bir meslektaş daha bulmasını 
söyledim. Çok isabetli bir kararla, Tülay Çakıner'i 
uygun bulmuş. Öğrencilerimden Serhan'a da pro­
jeyi anlattım. 
"Gönüllü olarak çalışabilecek, karşımıza çıkacak 
her türlü zorlukla baş etmeye hazır, sorun çıkarma­
yacak, kapris yapmayacak arkadaşlarından bir ekip 
kur. Bunu başaracağına inanıyorum," dedim. 
Müthiş bir ekiple yola çıktık. 
303