şımız, havadaki ku şun kanat ç ırpışı, fırtınalı bir gecede kap ı- 
ları yumruklayan yel, da ğ pınarının çağlayışı, nalburun demi- 
re vuruşu, henüz do ğmamış bebeğin rahimde dinledi ği sesler... 
Her şey, hem dö her şey, muhte şem ve tek bir na ğmeyle hema- 
vaz. Dervi şlerin dönerken duyduklar ı musiki bu ilahi zincirin 
bir halkas ıdır. Nasıl ki her su damlas ı içinde okyanuslar ı taşır, 
bizim semam ız da içinde kâinat ın sırlarını taşır. 
Ayinden önce Rumi ile beraber tefekküre dalmak üzere ses- 
siz bir odaya çekildik. Ak şam semaya ç ıkacak alt ı derviş de bi- 
ze katıldı. Beraberce aptes al ıp, dua ettik. Sonra tennureleri- 
mize bürünüp, elifi ku şaklarımızı kuşandık. Bal rengi sikke 
mezar ta şımızdı, uzun beyaz tennure nefsimize biçti ğimiz ke- 
fen, hırka ise ölmeden evvel ölenin mezar ı. "Onlar ayaktayken, 
  
338 
339 
  
otururken ve yanlar ı üzerine yatarken Allah' ı zikrederler; gök- 
lerin ve yerin yarat ılışı üzerine dü şünürler..."Bizler hâl ehliyiz. 
Kalp ehliyiz. A şk ehliyiz. Biz pergel gibiyiz. Bir aya ğımız şeri- 
at üste sabit, bir aya ğımızla yetmi ş iki milleti devrederiz. 
Semahaneye geçmezden evvel Rumi'nin a ğzından şunlar 
döküldü: 
. Beri gel, daha beri, daha beri, 
Bu hır gür, bu sava ş nereye kadar? 
Sen bensin, ben senim i şte... 
Ne diye bu direnme? 
Topumuz bir tek inciyiz, 
Başımız da tek, akl ımız da tek. 
Hazırdık. Önce neyin iç çeki şi geldi. Sonra Rumi semazenba- 
şı sıfatıyla meydana ç ıktı. Dervişler bir bir meydana girerken 
başları tevazuyla e ğilmişti. Son beliren şeyh olmal ıydı. Ne ka- 
dar direndiysem de Rumi bu vazifeyi bana vermekte ısrar etti. 
Ney ile rebabm insan ın içine i şleyen sesine kudüm vuru ş- 
ları eşlik etmeye ba şladı. 
Dinle, bu ney nas ıl şikâyet ediyor, ayr ılıkları nasıl anlatıyor: 
Beni kam ışlıktan kestiklerinden beri feryad ımdan 
erkek, kad ın herkes a ğlayıp inledi. 
İlk dervi ş semaya ba şladı, tennuresinin ete ği inceden h ışır- 
darken seyircilerin gözü önünde bu âlemden uzakla ştı. Derken 
hepimiz semaya kat ıldık. Vahdetten gayrisi kalmayana dek 
dönmeye durduk. Gökten ne ald ıysak topra ğa, Hak'tan ne al- 
dıysak halka. Her birimiz Â şık ile Ma şuk arasına ağ olduk. 
Musiki sonlanmca evrenin ba şat unsurlar ına selâm durduk: 
Ateş, hava, toprak, su ve be şinci unsur, bo şluk. 
  
Ayin sonras ı KeyhusreVle aram ızda geçenlerden dolay ı piş- 
man değilim. Bir tek Rumi'yi zora soktu ğuma üzgünüm. Ama 
bu da gerekliydi. Mevlâna hep ayr ıcalık görmüş, yönetici kesim 
tarafından korunup kollanm ış. Şimdi, halktan s ıradan insanla- 
rın gayet iyi bildi ği bir duyguyu ilk defa tatt ı: Hükmeden seç- 
kinler kar şısında yaşanılan zayıflık hissi. Mahrumiyetin, çare- 
sizliğin, kenara itilmi şliğin ne mene bir şey olduğunu anlaya- 
madan Mevlâna nas ıl herkesi kucaklayan bir şair olabilir ki? 
İşte böylece san ırım artık Konya'daki vaktim doldu. Gitme 
vakti geldi. Her hakiki a şk, umulmad ık dönüşümlere yol 
açar. Aşk bir milâd demektir. Şayet "aşktan önce" ve "a şktan 
sonra" ayn ı insan olarak kalm ışsak, yeterince sevmemi şiz 
demekir. Birini seviyorsan onun için yapabilece ğin en anlam- 
lı şey değişmektir! 
O kadar çok de ğişmelisin ki, sen sen olmaktan ç ıkmalısın.