pek hevesli de ğildi; uzun müddet bu durumdan ho şnut kalm ıştı 
Rose, günün birinde bu karara pi şman olaca ğı hiç akl ına gelme-
mişti. Belki mesle ğinin yan etkilerinden biriydi bu; gün boyu dör-
düncü s ınıflarla çevrili oldu ğundan hayat ında çocuk eksikli ği his-
setmemişti hiç. Buna ra ğmen genelde mutlu bir evlilikleri vard ı; 
asla tutkuyla â şık olmam ışlard ı belki ama istikrarl ı, itinal ı bir iliş-
kinin rahatl ığına ermiş, birbirlerinin ho şgörü s ınırlar ını aşmamaya 
daima dikkat etmi şlerdi. Rose'un ta ilk ba şlarda Çakmakç ı-
yanlardan intikam almak için Mustafa'yla ç ıkmaya ba şlad ığı dü-
şünülürse, kaderi n cilvesi denebilirdi bu evlili ğe. Mustafa'y ı daha 
iyi tan ıdıkça onu sevmi ş ve benimsemi şti. Karşılıklı tutkulu bir 
bağlılıktan ziyade ortakla şa geliştirilmiş al ışkanl ıklar ın verdiği 
avuntu şeklinde tan ımlanabilirdi evlilikleri. Özünde a şk olduğu 
iddia edilen, sonra da çiftlerin birbirinin gözünü oydu ğu binlerce 
evlilikten daha iyiydi. Her ne kadar Rose ara s ıra romantik bir 
ilişki hayaliyle ba şka bir adamla ba şka bir hayat ın özlemini çekse 
de, genelde evlili ğinden gayet memnundu.  
"Bırak o soslar ı," dedi Mustafa Kazanc ı, Rose'un kaktüs şek-
linde bir şişeye konmu ş baharatl ı Meksika sosunu almaya yelten-
diğini görünce. " İnan bana İstanbul'da ona ihtiyac ın olmayacak 
Rose."  
"Cidden, Türk mutfa ğında baharat var m ı?" 
Bunu ve daha bir sürü a şırı basit soruyu isteksizce cevapl ı-
yordu Mustafa. Tam bir kültürel kopu şla geçen onca y ılın ard ın-
dan, Türkiye'ye olan a şinal ığı biraz eprimi şti - güneşin ve rüzgâ-
rın pul pul etti ği eski bir par şömen üzerine çizili belli belirsiz bir 
resim gibi. Fark ına varmadan İstanbul hayalet şehre dönü şmüştü 
onun için; zaman zaman rüyalar ına girmek d ışında hiçbir ça ğrışı-
mı olmayan bir meçhul masals ı diyar. Gençli ğinde şehrin pek çok 
mahallesini deli gibi sevdi ği halde, ABD'ye yerle ştiğinden beri İs-
tanbul'a ve onunla ilintili konulara kar şı bariz bir duyars ızlık ge-
liştirmişti. 
Yine de insan ın doğduğu şehirden uzakla şmas ı başka şeydi, 
kendi etinden kan ından kopmas ı başka bir şey. Mustafa Kazanc ı 
 geri dönebilece ği bir anayurdu yokmu ş gibi sonsuza kadar Ame-
rika'ya s ığınmay ı, hatta hiç an ısız, sürekli ileri dönük bir hayat ya-
şamay ı umursam ıyordu ama atalan olmayan bir yabanc ıya, ço-
cukluğu olmayan bir adama dönü şme fikri can ını sıkıyordu. Sene-
ler içinde geri dönüp ailesini görme te şebbüsünde bulunmu ş ama 
bunun kolay olmad ığını idrak etmi şti her seferinde. Y ıllar geçtik-
çe de kolayla şmıyordu. Kendi geçmi şinden peyderpey uzakla ş-
mış, nihayet kökleriyle bütün ba ğlarını kopard ığına inanm ıştı. 
Böylesi daha iyiydi - hem kendisi hem de bir zamanlar fazlas ıyla 
incittikleri için. Art ık evi Amerika olmu ştu. Doğrusunu söylemek 
gerekirse Arizona ya da ba şka bir mekândan ziyade gelece ğe, yani 
olas ılıklar ı, esnekliği ve lekesiz pürüzsüz sonsuzlu ğu ile gelecek 
zaman kipine yerle şmiş ve oray ı evi benimsemi şti - arka kap ısı 
geçmişe kapal ı bir ev.  
Mustafa uçakta gözle görülür ölçüde dalg ın ve içe kapan ıktı. 
Kalkarlarken hiç k ıpırdamadan oturmu ş, gerekli irtifaya ula ştık-
larında ve "Emniyet Kemerlerinizi Ba ğlay ın" ışığı söndüğünde 
bile duruşunu değiştirmemişti. Bu mecburi yolculuktan bitkin 
hissediyordu kendini. Oysa yeni ba şlıyordu.  
Mustafa ne kadar y ılgın görünüyorsa Rose aksine o denli cev-
val ve giri şkendi. Kocas ı dışanda bulutlardan ba şka seyredecek 
bir şey varm ışças ına bezgin bezgin pencereden bakadursun, o 
bardak bardak berbat uçak kahvesi içmi ş, ikram ettikleri tuzlu 
krakerleri kemirmi ş, dergileri kar ıştırm ış, daha önce görmü ş ol-
duğu halde s ırf gösteriliyor diye Brigitte Jones: The Edge of Re-
ason filmini seyretmi ş, yan ındaki ihtiyar kad ınla uzun uzun mu-
habbet etmi ş (büyük k ızını ve yeni do ğan torununu görmek için 
gidiyormu ş San Francisco'ya), sonradan ihtiyar kad ın uyuduğun-
da da, kendini önündeki ekranda beliren tarih sorular ını cevapla-
maya vakfetmi ş ama pek ba şarılı olamam ıştı.