2 3
Ademin içini onulmaz bir korku sarmıştı. Dün geceden be­
ri ayakta, Akçasazm kıyısına gidiyor, bataklığın sularına ayak­
larım sokuyor, sonra geriye, dibinde durduğu çınar ağacına ge­
liyordu. Çok sivrisinek vardı. Islık çalar gibi vızıldıyorlar, Ade­
min yüzüne, boynuna, ellerine ayaklarına sıvanıyorlardı. Sırtın­
dan, kaim mintanından, gömleğinden bile geçiriyorlardı hor­
tumlarım. Adem dalgındı. Acaba vurduğu kendi bindiği kır at 
mıydı, yoksa yağız at mı? Yağız atı vurdum gibi geliyor bana, 
diye içinden durmadan tekrar ediyordu. Yere düşerken kapka­
ra bir ağaç gibi devrildi. Kapkaraydı. Kır at olsa güneşte parlar­
dı. Beyaz bir bulut gibi. Bunları kuruyor, seviniyor, yann Beye 
gideceğim, yağız atın kellesini götürüp avluya atacağım, düş- 
manıym ömrü bu kadar olsun Beyim diyeceğim. İstersen Yoba- 
zoğlunun, Koca Osmanın da, İnce Memedin de kellesini getire­
yim. İstersen Kemal Paşanın da... Kendi kendine gülüyor, ka­
ranlıkta atın bulunduğu yere uzun uzun bakıyor, atın kapkara 
karartısını görüyor. Bak, diyordu kendi kendine, bak, bak! Kap­
kara uzanmış oraya. Yağız at dedik de nişan aldık. Şimdiye ka­
dar hiç kurşunumuz boşa gitti mi? Nergislerin araşma giriyor, 
çiçekleri eziyor, gidiyor çaykaradan soğuk bir su içiyor. Bunu 
da başardık, diyordu. Bu işin altmdan da yüzümüzün akıyla 
çıktık. Sazlıktan çınarın dibine geliyor, ama ağaçtan ileriye bir 
adrm bile atamıyordu. Varayım bakayım, diyor, atın ölüsüne 
doğru bir adım atıyor, içine bir korku düşüyor, öteki ayağım 
kaldıramıyor, geriye dönüyordu. Birden akima düşüyor, ya
170