"Aslında seninle bugün görüşebilirmiş. Öğleden sonra yapacak önemli bir 
işin var mı?"
Hayır, öğleden sonra yapacak önemli bir işi yoktu, ertesi gün öğleden 
sonra da. Ama cevabı zaten bildikleri halde bu soruyu sormaya neden 
zahmet ediyorlar dı daima?
66
Çığandan Çıkmış Harfler
Öğeleden sonra Zarpandit aylak aylak Northampton'da dolaştı, uzun uzun 
sokak pandomimi seyredenleri seyretti, bir muz yedi ama içindeki harfe 
bakmadı, HayMarket'ta ailelerle çiftleri izleyerek kakao içti, Ava 
O'Connell' ın hayatına ne getirdiği üzerine düşündü, pek bir cevap 
bulamadı ve bir muz daha yedi. Yerel bir gazetenin spor sayfasında, 
1947-48 yılında, Sacred Heart, Our Lady of the Rosary ve St. Jerome 
okulları spor müsabakaları için birleştiğinde ilk amigo kızlar o lan 
Holyoke Katolik Lisesi kızlarıyla ilgili haberi okudu. "Ponpon Kız 
Öncüleri"nin bir fotoğrafı da vardı — on bir kız, altısı ayakta, beşi 
çömelmiş. Fotoğrafın altına kızların isimleri yazılmıştı, ayaktakiler, 
çömelenler, soldan sağa. Bu listenin sonunda  Zarpandit'in ilgisini 
ziyadesiyle çeken bir cümle yer alıyordu. "Gartheride Keith resimde 
bulunmamaktadır."
Zarpandit resimdeki eksik kızı gözünde canlandırmaya çalıştı. 
Diğerlerinden farklı mıydı acaba? Neden resimde yoktu? Resminin 
çekilmesini istememiş miydi yoksa istediği halde başka bir şey mi engel 
olmuştu ona? Ama belki de hayatın doğası böyleydi, hep de böyle 
olmuştu. Yokluklar kanunu her bütünde bir oyuk, bir kayıp, bir gedik 
olmasını gerektiriyordu. Derin derin düşünürken iki muz daha yeyip bir 
kakao daha içti. O kadar oyalanmasına rağmen kendisine verilen adrese 
gene de zamanında gitti.
İçeride zevksiz bir büro, dünyadan bezmiş çalışanlar ve Helen Lehman'ı 
buldu, her şey tam beklediği gibiydi, tek mesele Helen Lehman'ın onu 
bekliyora benzememesiydi.
"Tabii, seni bekliyordum," dedi kadı n nihayet Ava O'Connell ile 
aralarında geçen konuşmayı hatırlayarak. Tıpkı Ava gibi kemik -
67
li, kısa boyluydu ama onun aksine sertti çehresi. Bakışları deliciydi, 
sesiyse tersine alabildiğine yumuşak. "İsmini yanlış anladım herhalde, 
kusura bakma şeker. Çarşambaları iki ayağımız bir pabuca girer. Her 
çarşamba kim olduğumu unuturum... ama kocamın kim olduğunu asla 
unutmam!!"
Zarpandit kendisinden beklendiğini hissettiği kahkahayı koy -verdi.
"Dürüst olmam gerekirse..." Üst dudağının sol tarafında kahve -rengimsi 
bir kakao izi olan bu siyah saçlı, tombul kıza şüpheyle baktı Helen.
"Gartheride," dedi Zarpandit sesi biraz titreyerek.
"Dürüst olmam gerekirse Gartheride, bu i şi öyle kapı dan giren birine 
asla vermezdim. Hele o kaltağın bana yaptıklarından sonra. Bir sabah 
geldim ki İlena'nın nerede olduğunu kimseler bilmiyor. Uçmuş! 
Düşünebiliyor musun?" Fazlaca şişirilmiş bir iç çekişi genzinden 
bırakarak bu durumu ne kadar kınadığını ayan etti. "Ama Ava iyi 
arkadaşımdır, bunu denemeni istiyor, hem bana söz verdi. Bak canım, biz 
New York Times değiliz belki ama senelerdir bize sırlarını açan 
okurlarımız var. Bize sırlarını açan... sen... ah, ama sen çok 
gençsin."
Buraya kadar diye dü şündü Zarpandit. Şimdi kibarca kap ıyı 
göstereceklerdi. Ama Helen Lehman'ın gösterdiği tarafta bir oda ve onu 
bekleyen mütevazı bir mektup yığını vardı. Dergilerdeki bütün o okur 
mektuplarını editörlerin yazdığından şüphe ettiği için gerçek adlan 
olan gerçek insanlardan gelen mek tupları görmek onu şaşırtmıştı.