KAPLUMBAĞALAR
 
406
 
 
baktılar. Her yaprağı dağlar kadar emekle, dağlar kadar sabırla yeşeren 
asmalar, göz açıp yumana kadar gidiyordu. Kara bir yangın gelmişti 
Purluğa, üstü
ndeki yeşili silip süpürüp yakıyordu...
 
Mallar; koca kafalı öküzler, bir deri bir kemik inekler, eşekler, 
buzağılar, danalar, sıpalar; «bayram» ediyorlardı.
 
Battal’la Rıza, Kır Abbas’ı aradılar.
 
Bir elinde değneği, bir elinde Yeşer’i, aşağıda bir yerde 
dikiliyordu 
Kır Abbas. Çobanlar yanındaydı.
 
Kel Bektaş’ın payındaydılar.
 
Kel Bektaş’ın payına hayvan uğratmıyorlardı.
 
Her pay yenip bitecek, Kel Bektaş’ın payına dokunulmayacaktı.
 
Güneşin alt çizgisi, dağın çizgisine değmişti. Kır Abbas’ın zaten 
kırmızı ol
an sakalları, kırmızı olan yüzü, günün kırmızı ışıklarıyle daha 
bir kırmızılaşıp sırmalanıyordu.
 
Yeşer, sol elini kaşının üstüne koymuş, batan güne bakıyordu. 
Dedesinden kopmuş, kendi dünyasına dalmıştı şimdi.
 
«Merhaba Abbas emmi.»
 
«Merhaba Irıza.» 
■
 
Bir s
üre sessiz kaldılar.
 
«Kel Bektaş komşuya katılmıyor mu Abbas emmi?»
 
«Bilmem Battal!»
 
«Niçin koruyorsun payını madem?»
 
«Onu da bilmem!»
 
Battal bir gülecek oldu:
 
«Yahu Abbas emmi, öyle lâf konuştun ki, onu bilmem. bunu 
bilmem, kim bilecek bunu pekey?»
 
«Heral
da kendisi bilecek! Ben herkesin işini bilirim. onunkini 
bilemem! Onun işini bilmek zor...»
 
Değneğini, önündeki asmanın dibine pısmış bir kaplumbağaya