mi? O kadarlığmı biz de biliriz emmi, ohhooo sen de! Biz kaçın 
kurası Köse Haliliz! Biz bu sakalı değirmende ağartmadık."
Köse Halil bir gün Seyrandan büyük bir kazan, bir kalıp 
sabun, bir kat da yepyeni çamaşır istedi. İkinci gün Seyran iste­
nileni getirdi. Sabun pembe, kokulu bir sabundu. Ta Harman- 
cadan bu yana bohçasmda taşımış, kullanmaya kıyamamıştı. 
Halil hemen oracıkta bir ateş yaktı, su ısıttı, Memedi bir kamış 
kökünün arkasmda soydu, onu bir kalıp sabunla çocuk gibi 
ovo ova yıkadı, kuruladı, giydirdi. Koca Osman ona bir yeni 
kara şalvar, bir de çizgili Maraş manısmdan mintan yaptırmıştı. 
Bir de arkası basık Adana ayakkabısı almıştı. Halilin giydirdik­
leri Memede yakıştı. Yeni, alışmadığı giyitlerin içindeki Memed 
biraz küçülmüş, biraz da çocuk gibi kalmışta. Uzamış kıvırcık 
sakah da olmasa, şu çocuğun İnce Memed olduğuna bin tanıkla 
kimseyi inandıramazsın.
Halil, "Elim değmişken şunu bir de güzelce tıraş edeyim," 
dedi.
Çakışım uzun uzun kılavladı, keskinleştirdi, ikindi serinli­
ğinde de Memedi bir güzelce de tıraş etti, karmakanş saçlarım 
da şöyle yana özenle taradı. Bir ara Memed Halile baktı, ona 
gülümsedi, elini tuttu sıktı. Halil koşarak çınarların altmda otu­
ran Seyranın yanma geldi, heyecandan tıkanıyordu:
"Seyran Bacı, Seyran Bacı," dedi, "gördün mü olanı? Cana 
geldi, cana geldi! Vallahi billahi elimi sıktı. Hem de bana bir iyi­
ce güldü."
"Güldü mü?" diye sordu Seyran. "Sahi güldü mü?"
Ayağa kalktı, Memede doğru yürüdüler.
Memed ayaktaydı. Gelenlere bakıyordu. Bir hoş, hiç gör­
memiş gibi, gözlerim iyice açmış hayretle bakıyordu. Bakıyor, 
gülümsüyordu.
Seyran onun elini tuttu, yüzü yalındandı, kıpkırmızı kesildi:
"Geçmiş olsun kardaş," dedi.
Memed hayran hayran Seyrana bakıyor gülümsüyordu.
Halil:
"Tamdın mı ağam?" dedi. "Bu kız Seyran Kız. Kamer 
Anayla birlikte senin yaram bu kız iyileştirdi. Ben de Köse Ha­
ldim. Bu bostanın bekçisiyim."
353