Ne ki, Hataylı, alabildiğine soğukkanlı, güleç yüz­
lü. Ağır ağır doğruldu oturduğu yerden. Karşısındaki 
delikanlı ise, kovboy filmlerinden kazanılmış bir alış­
kanlıkla olsa gerek, kollarını iki yana kanat gibi ger­
miş, elleri tabancasına gitti gidecek, tetikte bekliyor. 
«Bak arkadaş, dedi Hataylı, kavga etmeden önce 
öğrenmek istediğim bir şey var. Bakalım şartlarımız 
eşit mi? Dövüşten onur duymam için şartlarımızın eşit 
olması gerek. Ben, önce bazı şeyler yapacağım, son­
ra da silah mekaniğiyle ilgili bir iki şey soracağım sa­
na. Benim yapabildiklerimi yapabiliyorsan ve de be­
nim bildiklerimi biliyorsan şayet, o zaman kavga tek­
lifini kabul ediyorum. Anlaşıldı mı arkadaş?» 
Daha sözünü de bitirmiş bitirmemişti ki, birden sıç­
rayıverdi, çard ağın merteklerinden birine yapıştı. Pa­
zularını şişire şişire kendini yukarı çekti, ayaklarını 
kollarının arasından geçirerekten ters döndü, bir sü­
re baş aşağı durdu. Sonra fırlayıverdi, havada bir pe­
rende ataraktan ellerinin üzerine yere düştü, düşerken 
de amuda kalktı ve akrep gibi yampiri yampiri yürü­
meye başladı. Bir sandalyenin yanına gelince doğrul­
du. Bu kez sandalyeyi ön ayaklarından birinin tam di­
binden tuttu, bileğini kırmadan kaldırdı ve sandalye 
elinde, ağır ağır doğruldu. Bir süre durdu, sonra ge­
ne ağır ağır çömeldi ve sar.dalyeyi eski yerine koydu. 
Sandalyeyi bırakır bırakmaz da, birden, bu kez tek 
elinin üzerinde amuda kalktı sandalyenin üstünde. 
Hataylı Tevfik bunları yaparken kahvede çıt çık­
mıyordu. İşte, böyle şaşkın şaşkın bakınıp dururken 
birden farkına vardık ki, delikanlı sessizce toz olmuş. 
Ş;mdi gibi aklımda. Çocuğun gittiğini anlayınca, 
«Yahu demişti, silah üzerine de birkaç soru soracak­
tık. Bakalım tabanca dediği şeyi iyi biliyor muydu? 
Yazı!{. Çabuk gitmiş.» 
70