bir insan kitlesi katılamıyor. İnsanların çoğunluğunun ha­
beri bile olmuyor olup bitenden. O kadar haberi olmuyor 
ki, bu olup bitenlere hayret bile edemiyor. Milyonlarca, 
milyarlarca insan. İster istemez bu zaferimiz karşısında 
yüreğimiz cızz ediyor. Büyük sevincimizin bir yanı çökü­
yor. Başkasını bilmem ama, Gagarin gidip geldikten sonra, 
ben bu korkunç acıyı yüreğimin başında duydum. 
Uzaya insan gönderen bilim, insanoğlunun eriştiği 
yer, bütün insanları doyurabilir , bütün insanları okutabi­
lir, insanı insanın köleliğinden kurtarabilir. 
Bir düşünün, bütün insanlar okumuş, bütün insanlar 
doymuş, bütün insanlar kölelikten kurtulmuş ve hür, bü­
tün insanlar güçlerini sonuna kadar biraz daha insan ol­
maya, biraz daha aydınlığa kavuşturmaya harcıyor. Kim 
bilir, ne yaşanası dünya olur böyle bir dünya. İnsanlar hep 
birden dünyayı daha iyi bir dünya yapmaya çağırıldıkla­
rı zaman... Her insandan faydalanıldığı zaman, kim bilir 
dünyamız nerelere varacak. İşte o zaman akıl almaz işler 
olacak. Göz açıp kapayıncaya kadar engeller yıkılacak. 
Bir soru daha geliyor akla. Ya savaş? İnsanlar bundan 
sonra da savaşacaklar, biribirlerini öldürecekler mi? 
Yok işte, yok işte bu olamayacak. Bundan sonra insan­
lar kör olmayacaklar. 
Milletler, büyük insan toplulukları, uzaya gitmenin ne 
demek olduğunu azıcık içinde duyan, bilen insanlar buna 
izin vermeyecekler. 
İnsan çoğunluğu, bilim toplu bir yıkıma izin verecek 
kadar kör değil. 
Bir eşikten atladık. Biraz daha aydınlığa kavuştuk. 
Karanlıkla aydınlık arasına kesin bir çizgi çizildi. 
16.4.1961 
19