"Art ık bir an önce evlenmeliyim." 
"Ne?" dedi babam. "Kiminle?" dedi. "Ama sen evlisin," "Bu nereden ç ıktı?" diye sordu, "isteyenin kim? 
Çok makul ve dayan ılmaz bir isteyenin olsa bile," dedi makul babam, "öyle birini kolay bulup be ğeneceğimizi 
sanm ıyorum ya," diye araya ekleyip, şöyle özetledi talihsiz durumumu: "Evlenebilmen için çözmemiz gereken 
çok büyük meseleler var biliyorsun." Uzun bir sessizlikten sonra da şöyle dedi: "Beni b ırak ıp gitmek mi 
istiyorsun can ım?" 
"Kocam ın öldüğünü dün rüyamda gördüm," dedim. Ama bu rüyay ı gerçekten görmü ş bir kad ın gibi 
ağlamad ım. 
"Nakşa bak ıldığında onu okumay ı bilenler gibi, rüyay ı da okumay ı bilmek gerek." 
"Gördüğüm rüyay ı size anlatmam ı uygun bulur musunuz?" Bir an bir durgunluk oldu ve konu ştuklar ı 
şeylerden ç ıkar ılabilecek di ğer bütün sonuçlan h ızlı h ızlı gözden geçiren ak ıllı insanlar ın yapaca ğı gibi 
birbirimize gülümsedik. 
"Rüyan ı yorumlayarak onun öldü ğüne inanabilirim ama, kay ınpederin, kay ınbiraderin ve onlara kulak 
vermek zorunda olan kad ı başka kan ıtlar isteyecektir." 
"Çocuklar ı alıp eve döneli iki y ılı geçti, ama kay ınpeder ile kay ınbirader beni geri getiremiyorlar." 
"Çünkü bir kusurlar ı olduğunu gayet iyi biliyorlar," dedi babam. "Ama bu senin bo şanmana raz ı olduklar ı 
anlam ına gelmez." 
"Mezhebimiz Maliki ya da Hanbeli olsayd ı," dedim, "Aradan dört y ıl geçtiğine bak ıp kad ı beni boşar, bir de 
üstüne nafaka ba ğlard ı. Ama biz Allaha şükürler olsun Hanefi oldu ğumuz için bunu da yapam ıyoruz." 
"Bana Üsküdar Kad ısının Şafii naibinden bahsetme. Onlar çürük i şler." 
"Savaşta kocas ı kay ıp olan bütün İstanbullu kad ınlar boşanmak için tan ıklar ıyla ona gidiyorlarm ış. Şafii 
olduğu için, kocan kay ıp m ıdır, kaç zamand ır kay ıptır, geçim s ıkıntısı m ı çekiyorsun, bunlar da tan ıklar ın m ıdır, 
deyip hemen bo şuyormuş." 
"Kim sokuyor bunlar ı senin kafana benim can ım k ızım?" dedi. "Akl ını başından alan kim?" 
"Bir kere bo şand ıktan sonra, akl ımı başından alabilecek birisi varsa e ğer, onu tabii ki siz bana 
söyleyeceksiniz ve ben kiminle ev lenmem konusunda sizin karar ınızdan asla ç ıkacak değilim." 
Benim kurnaz babam, k ızının da kendisi kadar kurnaz oldu ğunu görüp gözlerini k ırpıştırmaya ba şlad ı. 
Asl ında babam, gözlerini böyle h ızla üç sebepten k ırpıştırır: 1. S ıkıştığı zamanlarda kurnazl ık bulmak için acele 
acele kafas ını çal ıştırırken. 2. Sessizlik ve kederden içtenlikle a ğlayacağı zamanlarda. 3. S ıkıştığı zamanlarda 
kurnazl ık edip birinci ve ikinci nedeni kar ıştırarak sonra kederden a ğlayabilirmi ş izlenimi vermek için. 
"Çocuklar ı al ıp gidiyor, ihtiyar babam yaln ız m ı bırak ıyorsun? Biliyor musun ki kitab ımız -kitab ımız dedi 
evet- yüzünden öldürülmekten korkuyordum, ama şimdi sen çocuklar ı al ıp gitmek isteyince ben zaten ölmeyi 
istiyorum." 
"Babac ığım, o işe yaramaz kay ınbiraderden kurtulabilmek için bo şanmam gerekti ğini her zaman siz 
söylemez miydiniz?" 
"Beni terketmeni istemiyorum. Kocan bir gün geri dönebilir. Dönmese de, evli olman ın bir zarar ı yok. Yeter 
ki bu evde babanla otur." 
"Bu evde sizinle oturmaktan ba şka hiçbir şey istemiyorum." 
"Can ım, az önce bir an önce evlenmek istedi ğini de söylemiyor muydun?" 
İşte böyledir babayla tart ışmak: Sonunda haks ız olduğuma ben de inan ırım. 
"Söylüyordum," dedim önüme bakarak. Sonra a ğlamamak için kendimi tutarken akl ıma geliveren şeyin 
hakl ılığından cesaretlenerek dedim ki: 
"Peki, ben bir daha hiç evlenmeyecek miyim?" 
"Seni benden al ıp uzaklara götürmeyecek bir damad ın başımın üzerinde yeri var. Talibin kim, bizimle 
birlikte bu evde oturur mu?" 
Sustum. Bizimle birlikte bu evde oturacak damada babam ın sayg ı duymay ıp onu yava ş yavaş ezeceğini 
elbette ikimiz de biliyorduk. Babam, içgüveysi diye o damad ı öyle bir sinsice ve ustal ıkla küçümseyecekti ki, 
ben o adama kendimi vermek bile istemeyecektim.