kapısını  çevreleyen  ince  süslemeler  de tamamlandığında,  apartman 
gözkamaştırıcı  güzelliği  ve el değmemişliğiyle  çıkıverdi  ortaya.  Pa-
vel Pavloviç  Antipov'un  ısrarı  üzerine,  modası  çoktan  geçtiği  halde 
Art Nouveau  tarzında  yapılan  binanın  en çarpıcı  özelliği,  katlardan 
hiçbirinin  bir diğerine  benzememesiydi.  Giriş  katındaki  daireler, 
balkonsuzlukları  telafi  edilmek  istenmişçesine,  diğerlerinden  çok 
daha  büyük  pencerelere  sahiplerdi.  Balkonlara  gelince,  bunlar  da 
kattan  kata  değişiyordu.  İkinci  katın  balkonlan,  yarım  daire  halin-
de dışarı  doğru  uzanmışken;  üçüncü  katın  balkonları  içe gömüldü-
ğünden,  dışarıdan  görülme  kaygısı  olmadan  rahatlıkla  oturulabilir-
di burada.  Dördüncü  katın  balkonlarının  kenarları,  ikinci  kattakile-
rinki  gibi  demir  parmaklıklar  yerine,  üzerleri  çiçek  biçiminde  ka-
bartmalarla  bezenmiş  ve her iki ucuna  da gerçek  çiçeklerin  yetişti-
rilebilmesi  için  iki büyük  mermer  saksı  iliştirilmiş  bir taş duvarla 
çevrelenmişti.  Aradaki  farklılıklar  öylesine  çarpıcıydı  ki, insan  bun-
lara bakarken,  apartman  sakinlerinin  hem  aynı  mekânı  paylaştıkla-
rını, hem  de aynı  yerde  yaşamadıklarını  düşünmeden  edemiyordu. 
Ön cephede,  birinci  ve ikinci  katların  pencereleri  arasına  denk 
düşen  kabartma  bilhassa  dikkat  çekiciydi.  Burada  bir çember  içine 
oturtulmuş  ufacık  kafalı,  koca  gövdeli  bir tavuskuşu  bulunuyordu. 
Tavuskuşunun  ikisi  sol,  ikisi  sağ  tarafına  denk  düşen,  biri  de tam 
kafasının  üzerinden  çıkan  beş tüyü,  beş ayrı  yöne  işaret  ediyordu. 
Tüylerin  uçlarına  irice  gözler  çizilmiş;  gözlerin  etrafı  da kirpiği  an-
dıran  incecik,  çelimsiz  çizgilerle  bezenmişti.  Biri  göğe  yönelen, 
dördü  dünyanın  dört  ayrı  yönüne  bakan  tüylerinin  aksine,  tavusku-
şunun  kafası  öne  eğik,  aşağıya  dönüktü.  Baktığı  yerde,  ayaklarının 
dibinde,  aşağıdan  geçenlerin  kolay  kolay  seçemeyeceği  beyzi  bir 
çerçevenin  içinde  karı  kocanın  isimlerinin  baş harfleri  işlenmişti. 
"Ona  ne isim  vereceksin?"  dedi  karısına  apartmanı  gururla  gös-
terdiğinde.  Yasemin  kokulu  bir meltem  tatlı  tatlı  eserek  aralarına 
girdi  ve Pavel  Pavloviç  Antipov'un  ağzından,  onun  söyleyemedik-
lerini  dillendirdi:  "Agripina,  işte senin  gözleri  külrengi  bebeğin.  Se-
ni hep  çok sevecek  ama  verebileceğinden  fazla  sevgi  beklemeyecek 
karşılığında.  Tamamen  ve sadece  sana  ait olacak  ama  kendini  ona 
adamanı  istemeyecek.  Asla  mızmızlanmayacak,  ağlamayacak,  has-
talanmayacak  ve ölmeyecek.  Hiç  büyümeyecek.  Sen  onu  terk  etme-
58