yorum. Bakışlarını beğenmedim. Sınıfta, Selim’le birlikte,
en cana yakın öğrenci seçtiğimiz Osman bile sonradan yap-madığını bırakmadı. Pişman etti bizi. Gerçi yaptıkları kadınkonusuyla ilgili değildi. Kadınlardan korkardı. Kadınlar dataktığımız bu nişanlara göre davranmalı bizlere. “Neredenbilsin senin sen olduğunu” özürü ortadan kalkmalı. Ku-marcılar arasında bir dalgalanma oldu: “Manoyu fazla alı-yor. Hesabı yanlış yapıyor. Hem oynamak hem mano almakolur mu?” T urgut, duruma el koydu: “Benim namıma oy-nuyor, kendi namına mano alıyor. İsterseniz keselim.” Kısaboylusu, kişiliğini iyice bulmuştu: “Sana ne oluyor? Sensanki kral mısın?” T urgut ayağa kalktı, kısa boylunun yanı-na dikildi, tepeden tırnağa bir süzdü onu. Durdu, bekledi.Safter atıldı: “Kaybediyor, biraz bozuldu. Önemli bir meseleyok. Sen keyfine bak beyim.” Kısa boylu durumu kurtardı-ğına memnun, acele örtünün başına döndü. Yazık: mesele-ler çabuk kapanıyor. İnsan, her şeyi göze aldığı bir andahırsıyla başbaşa kalıyor. Onun için değmez, bunun içindeğmez, adamın yorulduğuna değmez, üzüldüğüne değ-mez, bir orospu değer mi erkek adamların dövüşmesine?Delikli demir icat oldu: düellonun tadı kalmadı. On adımyürüyeceksin, sırt sırta döneceksin, nişan almak için bir sü-re bekleyeceksin. Tıpkı filmlerdeki gibi. Yerine döndü.
Kızı belinden kavradı, göğsünü tuttu. Kız, müşterilerin iş
dışındaki saldırılarına karşı gösterdiği tepkinin verdiği alış-kanlıkla direndi. Yapmacık bir cilve. Ağızlarından da öptür-mezlermiş. Savaştan dönmüşüm yorgunum kızım, bana biröpücük ver yavaş yavaş. Kızın üstüne eğildi. İyi; kaçmadı.Kadına sarıldı. Kumar, kadın ve içki: dördüncü sınıf tatlıhayat. Derler ki derileri gergin dursun diye şap sürerlermiş.Kadın kokusu ne de olsa; ucuz lavantayla karışık da olsa.Biz, kadınlar gibi değiliz. İnsana karşı duyarlığımız var. Ka-dın ürperdi: “Yapma,” dedi. Sıyrıldı. Yapma: ezeli ve ebedi
282