48
Yaradan’a karşı kayıtsız kalabiliyordu. Bunun yerine, ana ba­
basına söylemeye cesaret edemediği ne kadar sitem, şikâyet 
varsa, hepsini kelimelerden müteşekkil bir top güllesine dö­
nüştürüp, Tann’ya fırlatıyordu. Onunla her konuda münaka­
şa ediyor, kolay yanıtlan olmadığını bildiği sorulannı -  kim­
secikler duymasın diye alçacık bir sesle- O’na soruyordu. Ne­
den bunca haksızlığa izin veriyordu Rab? İyi insahlann başı­
na korkunç şeyler gelmesini nasıl sindirebiliyordu içine? Ha­
pishane duvarlannın ardım, hücre parmaklıklannın ötesini 
görüp duyabiliyor muydu? Şayet görüp duyamıyorsa, demek 
ki dedikleri kadar kudretli değildi. Yok eğer, görüp duyuyorsa, 
o zaman da adil değildi. Her halükârda Tann anlatıldığı gibi 
değildi işte.
Annesine ve onun hocası Üzümbaz Efendi’ye yönelteme- 
diği tepkiyi; babasına ve onun içki alışkanlığına duyamadığı 
endişeyi; büyük abisine anlatamadığı kederini ve küçük abi­
siyle arasındaki kapanmayan mesafeyi birbirine katıp koyu 
bir harç yapmış, Tann hakkındaki fikirlerinin içine boca et­
mişti. Orada, zihninin finnm da pişiyordu bu tuhaf kanşım ; 
yavaş yavaş kabanyor, kenarlan yanıyordu.
Rab, baktığında ne kadar basit bir kelimeydi ama nasıl da 
karmaşık aslında. Yaptığın her şeyi görüp duyacak kadar ya­
kındı ama ulaşılması imkânsız. Ne var ki Peri bir yolunu bul­
maya kararlıydı. Zira eğer annesinin dindar Allah algısıyla 
babasının laik Tannsım birleştirmeyi başarabilirse ebeveyn­
lerini bir şekilde bir araya getirebileceğine inanmıştı. O yüz­
den ne Allah ne Tann kelimelerini kullanıyor; Rab kelimesi­
ni kendine daha yakın buluyordu. Ah keşke bir uzlaşma sağ- 
lanabilseydi; o vakit Nalbantoğlu ailesinde daha az gerilim 
olacaktı; kim bilir belki tüm dünyada.
Rab, parçalan asla birbirine uymayan bir bulmaca gibiydi. 
Peri bu sırn bir çözebilse, bunca anlamsızlık içinde tutuna­
cak bir anlam dalı, bunca delilik arasında bir nebze mantık,