1. JANDARMA : (Yere bakar.) Senin başın sağ olsun Munise 
Abla ... Halil'in ömrü oğlunun olsun. 
(Yakından silah sesleri. MUNlSE olduğu yerde 
kalır.) 
(Samanlıkta: Cemal'i duymuş olan EROL, yık­
kınlığından sıyrılır. KIZ'ı sıkıca yakalar. tüfeği 
kapıya doğrultur.) 
(Evde: DOMDOM ALl, eski gocuğunun yaka­
sında istiklal Madalyasıyla kapıda görünür.) 
DOMDOM ALİ : Seferberlik mi? Seferberlik mi Munise? Ben 
de gideceğim ... Beni de alsınlar ... Getir tüfeği­
mi ... Beni unutmasınlar ... 
MUNİSE : Demek? .. Bu mu olacaktı bize candarma-
lığın? .. Bu muydu getireceğin güzel ha­
berler, ay Cemal, Yeşil'in oğlu!.. Candar­
ma Cemal! 
1. JANDARMA (Bir solukta) Çavuş-mav uş hep geliyorlar ... 
Hepsi... Evi arayacaklar ... (Ko�arak geri gider­
ken) Ben demiş olmayayım ... (Koşar, gider.) 
MUNİSE : Geliyorlar ... Daha, taa nerelerden, barut ko-
kusuyla geliyorlar ... Yine barut kokusuyla ... 
Hep barut kokusuyla ... (Boşluğa bağırır.) Ço­
cuklara dokunmayın! Sonu belli olmaz! Do­
kunmayın çocuklara! 
SEHER Kocaman kocaman ateşler... Kocaman koca­
man ateşlerin üstünde kocaman kocaman 
kızgın yağ tavaları ... 
MUNİSE (Samanlık kapısına atılır.) Açın! .. Açın!.. 
(JANDAR MALAR ve kıdemli bir JANDARMA 
ÇAVUŞU yolun üstünde görülürler. Silahlarını 
eve doğrııltmuşlardır.) 
il. JANDAR MA: (Haykırır.) Yerinden kımıldayanı vururum! .. 
Çıkın dışarı! 
(Bir ölüm sessizliği) 
283