210 İs ,>. i/ERtN CİLVE Sİ 
yaeağun? Evlât yetiştirmesi Allaha ibadet ve kullara büyük 
İm iyihktn. Kimin tohumu olursa Olsun. Neme gerek benim... 
Tanrım can verip' bu meleği dünyaya göndermiş ya... Ötesi 
bizim nemize gerek? •• • 
Kaynanam yalan söylemiyordu. Evdeki kadınların içinde 
çocuğa en iyi bakacak o idi. Bu işdeki günah ve tamahı olsa ol­
sa insafsız iaşe memurları gibi masumun sütünü' yarı yarıya, 
pay.aşmak olabilirdi. 
Çocuk bize^bduHan'ın' oğlu Hikmet künyesıyle teslim 
olundu. İş biraz hokkabazlık acelesine getirildi. Tayin edilen 
-elli ;ira aylık sözden ibarettir. Bu ücreti vermedikleri gün biz 
ne diye ve kimden ne dava edecektik? İnsan evde büyümüş bir 
kedi yavrusunu bile götürüp sokağa atamaz. Eiz bir kere çocu­
ğa kendi oğlumuz gibi ısındıktan sonra ondan ayrılamayacak, 
ün cü verilse de verilmese de bakmağa mecbur olacaktık. Bizim 
br saflığımız, bu yumuşak yürekliliğimizi anladılar sanırını. 
Bit milyonerin künyesine kaydedilmesi gereken bir çocuğa 
kendi kıt kanaat nafakamızdan bir hisse ayırmak, bilmem bu 
gülünecek veya ağlanacak bir şey miydi? 
Ailece bir odaya toplandık.-Kaynanam kucağındaki kun­
dağı ; 
»Kış kış kışlarla.; sallayrak ortaya çıktı. Hep birer defa 
yaklaşarak yavrunun kıpış kıpış gözler, buruş buruş mini mi-" 
hi dudacıklarla meme arayan masum yüzüne baktık. Kaynanam 
gözlerini kundaktan,ayırmayarak: 
— Vallahi kendim doğurmuşum gibi bu masumcağıza ısın-
dım. • 
— Haminne, sen artık doğurabilir misini? 
Ben: 
— Canım söz bir kere ağzımdan öyle çıktı. Diyelim ki, kı­
zım doğurmuş olsun. Yavrucağızı anasından nasıl ayırdılar? 
Aklıma geldikçe yüreğim kan ağlıyor. 
Ben: 
— Nasıl ayırdılar? 
Kaynanam: 
— Kundağı alt kata getirip bize teslim ettikten hemen 
bir çeyrek kadar sonra tekrar yukarı istediler. Ben de artık yiı