çıkamadı. Evlendikten sonra ondan nasıl kurtulacağını düşündü. 
Çok uzak bir akraba olan bu kadınla, burada, ana-oğul gibiydiler. 
Dokuz yıl önce, bu evi satın aldığında, Haseki'de ondan çok daha 
yakın akrabaları olmasına rağmen, hayatına daha az karışacağını 
düşünerek bu kadını yanına almıştı. Kimsesiz ve yoksul olan 
kadın ev işlerini görmek, yemekleri hazırlayıp etrafa çekidüzen 
vermenin karşılığında dört odalı küçük ahşap evin ilk katında 
kalıyordu. Cevdet Bey, kadının iyice yayılıp yerleştiği bu kata 
durduğu yerden bakarken, "Yanımdan ayrılmaya onu nasıl razı 
edeceğim?" diye düşündü. Onu evlendikten sonra yanına ala­
mazdı, çünkü tasarladığı evlilik hayatında böyle bir kadının yeri 
yoktu. Tasarladığı evlilik hayatı, ev işlerini gören insanlarla 
ilişkisinin, efendi-hizmetçi ilişkisi olması gerektiğini hissettiriyor, 
buradaki ana-oğul ilişkisinin bu hayata uymayacağını seziyordu. 
Galiba, Zeliha Hanım da bunu bildiği, Cevdet Bey'in yakında 
evlenip Halic'in öte yakasına taşınacağını, bu evin satılacağını 
öğrendiği için, son zamanlarda daha titiz ve daha gayretkeş 
olmuştu. Mutfaktan elinde bir tabakla çıkıp koşarak geldi. 
"Bir kahve yapsaydım sana, oğlum. Şimdi hemen..." 
"Hiç vaktim yok, hiç vaktim yok!" dedi Cevdet Bey. Tabaktaki, 
şu başlayan gün kadar neşeli, vişneli ekmeği gülümseyerek aldı. 
Kadına teşekkür ederek bir kere daha gülümsedi. Kapıdan çı­
karken, kadına sevgiyle değil, onu bırakmak zorunda kaldığı 
için acıyarak gülümsediğini anladı ve rahatsız oldu. Bir şey 
söylemiş olmak için döndü: "Akşamüzeri belki geç kahrım," 
dedi, ama vicdanındaki yükü hafifletemedi. 
Arabaya doğru yürürken rüyasını hatırladı: "Ben başkayım, 
böyleyim, ama kimse beni cezalandırmıyor!" Biraz rahatladı. 
Ama arabacıyı görünce bir an keyfi kaçar gibi oldu. Çünkü 
arabacı, müşterilerinin özel hayatını iyi bilen bütün arabacılar 
gibi, "Ah seni gidi seni, senin bütün gün nerelere gittiğini, neler 
yaptığını, içinden neler geçirdiğini biliyorum!" diyen bakışlarla 
kendisini süzüyordu. Cevdet Bey ona da neşeyle gülümsedi, 
hatırım sordu. Sirkeci'ye dükkâna gideceğini söyleyip arabaya 
oturdu ve reçelli ekmeğini ısırdı. 
Araba sallanarak Vefa'nın ahşap evleri arasından hareket etti. 
Cevdet Bey, bü mahallede olduğundan daha da gösterişli gözüken 
13