ayını, güneşini, esen yelini, yağmurunu karmı, çiçeklerini almış 
götürmüş, şu dünyayı bomboş bırakmıştı. Çölleri dolduran sür­
meli ceylan sürülerini de almış götürmüştü. Kavalın sesinde ıs­
sızlık, boşluk donup kalmıştı...
Sonra birden bütün çiçekleri, yıldızları, kokusu, alabalıklı, 
aydınlık suları, ceylanlı çölleriyle dünya Sofinin gözlerinin 
önünde yeniden açıldı. Gözlerinin önündeki at başkalaştı. Atın 
keçe bellemesindeki güneş canlandı. Hayat ağacı yaprak döktü, 
çiçek açtı.
Kavalın sesi bir ara kesildi. Güneş de Ağrının tepesinin 
ötesinden ucunu kıpkırmızı bir dilim gibi göstermişti.
Sofi kendine geldi. Bir ata baktı, bir kapıya. At da başını 
kaldırdı, iri kederli gözleriyle Sofiye baktı. Sofinin yüreğine be­
lirsiz bir korku girdi:
"Ahmet, Ahmet," diye bağırdı.
Ahmet Sofinin sesini tanıdı, kapıya yürüdü, açtı:
"Buyur dayı," dedi.
Atı görünce, önce şaşırdı. Sonra bir ata, bir Sofiye baktı.
Sofi:
"Konuğun kim Ahmet?" diye sordu. "Hoş geldi safalar ge­
tirdi."
Ahmet:
"Konuğum yok," diye karşılık verdi.
İkisi de ata baktılar.
At kapıdan uzaklaştı, evi bir kere döndü geldi kapıda gene 
durdu. Uzun, sallı bir attı. Kulakları sivri, dikilmiş. Başını ha­
vaya kaldırdı, kişner gibi yaptı, kişnemedi.
Ahmedin evi bir kayanın dibindeydi. Yontulmamış kırmızı 
kayalardan örülmüştü. Kapısı genişti ve bir tek penceresi vardı.
Sofi düşündü. Ahmet de düşündü.
Sofi:
"Bu at senin kısmetindir," dedi.
"Öyledir," dedi Ahmet. "Mademki gelmiş, kapıda durmuş. 
Ama bu at kimin atı?"
Sofi:
14