laş dediler bana. (lşimiz Allaha kalmıştı.) Benim hüzünlü gö­
rünüşüme saygı duyarlar dı, benim için bir şeyler yapmak is­
terlerdi. Sana da birini bulsak Hikmet, bu bitip tükenmez do­
laşmalarının bir sonu gelse. (Geldi.) 
Sıkıntıyla gülümsedi. Başladığım yere döndüm albayım: 
Evlendim, ayrıldım. Ne var ki, başkalarını zehirleme isteğim 
de söndü: Gece dolaşmaları sona erdi. Artık benim pencere­
lerimin seyredilmesi söz konusu. Allahtan birinci kattayım. 
Fakat belli olmaz; belki de altı metre boyunda biri vardır, be­
nim bir zamanlar duyduğum öfkeyi içinde taşıyan. Birden 
pencerede görünür ve bana hesap sorar. Biliyor musunuz al­
bayım ne olmalı? Yeni bir gençlik yetişmeli: Altı metre, do­
kuz metre, on iki metre boyunda. Her biri bir kattan hesap 
sormalı: Neden duvarınıza mısır püskülü astınız? Ha-ha. 
Benim verilecek fazla bir hesabım yok. On iki metre bo­
yundaki gencin cebine girerim, alt katları seyrederim, gençle­
re akıl veririm. Çünkü ben tek başıma her tarafa yetişemem. 
(Yarın gidip bunları albaya anlatmalı. Çocuk gibi sevinir ar­
tık.) Çünkü beni içlerine almadılar. (Bunu karıştırma şimdi.) 
Çünkü başlangıçta beceriksizdim. (Sonunda ?) Karımı sevdi­
ğim halde, kimseye yaranamıyor dum. Çünkü param yoktu. 
Çünkü geçmişimden utanıyordu m. Çünkü geçmişimde Ka­
mil Beyler, Fatma Hanımlar, Naciye Hanımlar vardı; babam 
vardı, berber çantası vardı. Yalnız bunlarla bitseydi gene iyiy­
di. Bütün bunları zenginlikle unutabilirim, zenginlikte unut­
turabilirdim. (İyi, iyi; bunların hepsini Hüsamettin Albayıma 
söylerim. Mezar taşıma yazdıramam ya bu kadar şeyi. Söyle 
evladım, diye teselli ederdi annem beni. Söyle de içine hicran 
olmasın. Hicran oldu anne.) Peki, iyi anılar yok muydu? El­
bette olmalı; ben de gecekonduda dünyaya gelmedim ya al­
bayım. Saçmalama Hikmet: Gecekondu değil, üç katlı ahşap 
bir ev. Bana, saçmalama diyemezsiniz albayım; emekliye ay­
rıldığınızdan beri kaç yıl geçti, karşınızda emireriniz yok. 
25