ruyordu. Bu olmaz olası ateş ... Buna bir cerrah gerekti ki, öyle 
böyle cerrah değil... Dışanya çıktı, kapının ağzındaki bir taşın 
üstüne oturdu, düşünmeye başladı. Gün yeni doğmuş, dağla­
rın yamacına vurmuş, ortalığı bir ışık seline boğmuştu . Aşağı­
da, uzakta, ta Çukurovaya kadar uzanan ormandan dumanlar 
yekiniyor du. Mağaranın yanından akan gözün altı apaydınlık­
tı, ışılayarak küçücük balıklarla birlikte bulutlar geçiyordu ak 
çakıltaşlannın üstünd en. Hürü bir ara orada suyun dibinde, 
bulutların üstünde kendi suretini görünce birden şaşırdı: 
"Ocağı batasıca Hürüce kan," dedi, "amma da kocamışsın ." 
Oradan kalkıp başka yere oturdu . Ardından da Temiri ça-
ğırdı: 
"Gel hele Temir." 
"Buyur Ana." 
"Bu oğlan şimdilik iyi ya, dayanıyor ya, böyle giderse 
uzun bir süre bu oğlan ölür." 
"Ne yapalım Ana?" 
"Ben bir şey düşünüyorum. Kırkgözün Ocağı buraya çok 
mu uzak?" 
"Epeyi uzakta Ana." 
"Sen Kırkgöz Ocağını hiç duydun mu?" 
"Kim bilmez ki Ana ... " 
"Kırkgöz Ocağının postunda şimdi Anacık Sultan oturuyor 
değil mi?" 
"O oturu yor." 
"Sen biliyor musun ki o Anacık Sultan yüreğinden yağlı 
kurşun yemişi, yüreği parça parça olmuşu kurtarır ?" 
"Herkes bilir Ana." 
"Kurşundan ölmüş ölüyü bile kurtarır. Kan ocağıdır o. Ye­
ter ki bir yerden kan çıksın, Kırkgözün Ocağı onu sağaltrnamış 
olamaz, görülmüş duyulmuş değild ir." 
"Biz de düşündük Kırkgöz Ocağını, Battal Ağa da ... İnce 
Memedi biz bu halde oraya götüremeyiz ki ... Anacık Sultan da, 
o ocağın huyu öyle imiş, hiç yerinden kıpır damaz mış." 
"Ben onu kıpırdatı rım." 
"Çok yaşlıymış o, belki de yüz yaşında, buraya nasıl çıkar 
ki?" 
274