dır. Kayanın çukurunda, kırmızı dili, dışarda kenenkele uçarcana ko­
şuyordu. Bir Derviş Beyin sınına çıkıyor, bir iniyor, bir elleri nin üs­
tünde dolaşıyor, bir tüfeğin ucuna kadar varıp korkup geri dönüyor­
du. 
Derviş Bey kertenkelerun sınının usul usul kızardığını gördü. 
Vay anasını, dedi içinden , amma da korktu herif. Sını korkudan kır­
mızılaştı . Derviş Bey biraz sonra iki kocaman kertenkelenin önündeki 
çukura daha düştüğünü gördü. Yangın önünden kaçıyoelardı demek. 
Bir ara kurşun sesleri kesildi. Sesler kesilir kesilmez de kenenkeleler 
kaya duvarına çabucak tırmanıp kaçtılar. Derviş Bey belli belirsiz gü­
lümsedi. Boşluğu bilmi yorlar, boşluğu bilmiyorlar. Gene de ölümden 
korkuyo rlar, kerata lar. Bir de boşluğu bilseler, yerlerinden kıpırdaya­
maz, oldukları yerde ölür kalırlar. Ben de, şu anda ölü gibiy im. 'Ölü, 
ölü gibiyim . Şu kurşunu kesmeler ... Kurşun sıkılır ken insan ölüm 
boşluğunu, sonsuzluğ umi daha az duyuyo r. 
Azıcık doğrulup bir tarak kurşun boşalttı üsclerine. Yoksa onu 
l..oşluk öldürec ekti. Tüfeğini doldurdu bir daha, bir daha boşalttı, de­
lirmiş gibi. Belinde, üst üste iki baştan başa dolu fişeklik vardı. Hey­
besi de fişek doluydu. Her an da varıp atın terk.isindeki heybesini ala­
bilirdi. Birden üst başında bir ses duydu, baktı ki tam yanındaki kaya­
nın üstünden İbrahim İbonun başı gözüküyo r, namlusunu ona çevir-
di, beş el ateş etti. . 
Dişini sıktı : 
"Köpek, " dedi. Yeniden yaşama döndü. Boşluk, ölüm korkusu 
silindi gitti, "Köpek, çık orad an." . 
İbrahim İbo taşın arkasından çıktı. Tüfeğini önüne atıp : 
"Kıyma bana Beyim," dedi. "Sen bir.Beysin, ben biryanaşm a!" 
"Haydi git Beyinin yanına. Geriye dön! Yürü! Koşarak! " İbrahim 
İbo koşarak Mustafa Beyin yanına vardı. 
Mustaf a Bey ona bakınadı bile. lik olarak konuştu : 
"Bir teklifim var Derviş," dedi. "KalkaJım, çıkalım deliklerimiz­
den ikimiz de ... Çıkar çıkmaz da ateş edelim birbir imize. " 
Derviş duymamışlığa vurdu. Ona hiçbir karşılık verm edi. Ve bir­
den Mustaf a Bey önündeki kayan ın ardından ateşe başla dı. Yeri derin­
de, azıcık da yüksekte olmasa Derviş Bey yiyordu kurşunu. Bu adam 
kudurmuş, kudurmuş, kudurmuş. Terlerneye başladı gene. 
21