ORHAN KEMAL 
"Kim duysa şaşıyor. Bu eylülde on ikiyi bitiriyorum 
halbuki ... " 
"Yani torna, tesviyeye ait her işi yapabilir misin?" 
"Ne var yapamayaca k? Babamın atölyesi vardı eskiden. 
Sabahları okula giderdim, öğleden sonra da atölyeye ." 
"Kaça kadar okudun?" 
"İlkin <lör<lüne kadar." 
"Sonra?" 
"Sonra annem öldü. İki kardeşimle ortada kaldık. Ba-
bam da kötü bir kadının peşine takılınca ... " 
"Okulu bıraktın. Sever miydin okulu?" 
İçini çekti: 
"Hem de nasıl!" 
"Ne olmak isterdin?" 
"Kaptan. Büyük denizlerde, dalgalı, korkunç denizler­
de dolaşmak. Avrupa'ya, Amerika'ya gitmek. Ekvatoru ge­
çerken vapurda eğlence gırla gidermiş. Doğru mu?" 
"Doğru." 
"Sonra, New York Limanı'ndaki Hürriyet Heykeli. 
Boyu kaç metre onun? Büyük mü?" 
"Bilmem." 
"Robenson Kruzoe'yi okudunu z mu siz?" 
"Okudum." 
"Issız adada nasıl da yaşayabilm iş? Değil mi? Böyle şey 
olur mu?" 
"Olmasa daha iyi değil mi?" 
"İyi ama oluyor: Yahut da yazan öyle düşünmüş. Ama 
iyi düşünmüş. Ne olursa olsun, aferin Robenson'a. Issız 
adada elini kolunu bağlayıp durmamış, hemen işe giriş­
miş. Marifet ölmemek değil mi? Yaşamak!" 
Makine yağlarıyla kirlenmiş mendilini çıkarırken, göz­
lerim tulumunun geniş cebindeki cam misketlere ilişti. O 
da bunun farkın �aydı. Çıkardı, avucunda şıkırdatarak, 
82