- Ben zikir ve tevhitle meşgul olacağım. Allah imanımı 
yoldaş etsin ... Canın ne isterse sen onu yap. 
Ruşen'le kalfa korkudan uyuşa uyuşa neredeyse yarı his­
siz, yarı ölü bir hale gelmişlerdi. Hiç seslerini çıkaramadılar . 
Ben Hasan'ın ümitsiz aşkıyla gittikçe çıldırıyoı; ölümümün 
gecikmesine tahammül edemiyordum. Pencerelerden birinin 
perdesini kaldırarak kanatlarını açtım. Epeyce yükselmiş 
olan ay, felaketimizi seyre çıkmış gibi, biraz küçülmüş aydın­
lık çehresi ve sessiz bir şahit tatlılığıyla köşke bakıyordu. Ay­
dınlık, sanki bu gecenin felaketlerini örtmeye uğraşan karal­
tıları derece derece yok etmeye atılıyoı; gittikçe ışıklar galip 
geliyoı; gölgeler azalıyordu. Kalbime ahiret ve ölümle ilgili bir 
hüzün çöktü. Çünkü gönlüm Hasan'ın ümitsiz aşkına bütün 
acılarıyla mezar olmuştu. Acaba bu mazlumun hakiki mezarı 
neredeydi? Şimdi yüzüme akseden nurlaı; o kayıp makberin 
üzerinde de hüzünlerini hafifçe titretİyorlar mıydı? Ayın aşk 
dolu aracılığına emanet ederek sevgilime buseler gönderdim. 
Şimdilik ben diriydim, o ölü ... Fakat az vakit sonra periler 
beni onun yanına göndermek lütfunda bulunacaklardı. Hani 
gulyabani nerede? Ölümüm niçin bu kadar gecikiyordu? 
Onun dev boyunu görmeye hevesli, sabırsız, korkusuz göz­
lerle ağaçlar arasından gelişini bekliyordum. Bahçenin kena­
rında bir sırada duran uzun servi ve kavak ağaçları gözlerime 
onun güzergahında hürmetle durmuş askerleri gibi göründü. 
Ben böyle ümitsizce yarin hayaline dalmışken birdenbire 
bir boru öttü. Ağaçların altından omuzlarında tüfekleriyle 
birtakım tüylüler zuhur etti. Bir hükümdarın gelişine hazır­
lanan askerler gibi bahçenin ortasındaki yolun iki tarafına 
dizildiler. Peş peşe düdüklerle trampet başladı. 
Kendi kendime, "Ah u Baba geliyor! Darağacırnız kuru­
luyor" dedim. 
Çok sürmedi. Ta karşıdan, bahçenin derinliklerinden ser­
vi ve kavaklada aynı boy bir minare belirdi. Bu taş kesilmiş 
cansız bir sütun değildi, yürüyord u. 
Tüylüler hep bir ağızdan düdüklere, trampete uydurarak 
marş gibi bir makamla şu güfteyi tutturdular: 
113