147 
 Karl Heinz Deschner,  Hıristiyanlığın Suç Tarihi  adlı eserini ithaf etmiştir). Bu tür eli tler, 
ülkelerinin önüne yanlış öncelikler koyduğu sürece, kendilerini zenginleştirme ve tartışmalı 
dinsel kuralların denetimini, halkın beslenmesi, eğitimi ve kalkınmasından daha önemli 
saydıkça, iyi bir yönetişimden söz edilemez. Böyle olduğu sürece de in sanlar bu koşullardan 
kaçarak kurtulmanın yolunu arayacaklardır.  
4. GÖÇ VE UYUM  
2015 -2016 yılları arasında, sözde sığınmacı krizinin zirvede olduğu dönemde, sadece 
Afrika’nın Alt Sahra bölgesinden 3,7 milyon insan mülteci olma girişiminde bulunmuştu (bkz. 
Almanya Federal İstatistik Bakanlığı verileri). Ancak bu insanlar şimdiye değin Almanya’dan 
çok eski sömürgeci ülkelere gitmişlerdir. Yine bu insanların büyük çoğunluğu iş pazarına uyum 
bakımından diğer sığınmacılara göre daha kötü durumundadır. Kötü uyum durumu eğitim 
kurumlarına uyumu da içermektedir: Afrika kökenli çocukların daha az nitelikli okullara gitme 
oranı, akranları Alman çocuklarına göre iki katı düzeyindedir. Şimdi uyum için yeterli çabayı 
gösteriyor muyuz? Hayır. Ne yazık ki, 30 yıl önce savu nduğum hususlar, o yıllardaki gibi 
güncelliğini korumaktadır hala. Medya, Almanya’daki Afrikalıların olumsuz imajına kendi 
katkısını veriyor. Gerçi, Afrikalılar medyada ender olarak görülse de, görüldüklerinde de 
ağırlıkla, neredeyse her defasında bir soru n olarak sunulmaktadır ekranlarda. Almanlar 
Afrikalıları medyanın sunduğu kadar bildikleri, tanıdıkları için de, olumsuz kolektif 
simgeler/imgeler Afrikalılar üzerine yapışıp kalıyor. Medya -dilbilim alanında yapılan çok 
sayıda araştırma, bu bulguyu ortaya koymuştur. Böyle olunca da, açık ırkçı ifadeler verimli 
olabilecek zemini bulabilmektedir. Örneğin AfD Yönetim Kurulu Üyesi Gauland’a göre „Bir 
Alman“, siyah ten rengine sahip Alman futbol oyuncusu Jérôme Boateng gibi birini komşusu 
olarak görmek istemediğ ini söylemiştir. Aslında bunu söyleyen kişiler, Boateng Kardeşler gibi 
komşuları hiçbir zaman hak edecek niteliğe sahip değillerdir.  
Berlin’de medyada olumsuz sığınmacı imgesini, öncelikle Görlitzer Park alanı içinde 
yapılan uyuşturucu ticareti pekiştirmek tedir. Yasa dışılık ve çalışma yasakları, Afrikalıların 
çalışma ve meslek edinme olanaklarını ayrıca sınırlamaktadır. Ülkesinde eşcinsel hakları 
konusunda etkin, daha sonra öldürülmekle tehdit edilen, Berlin’de yaşayan Ugandalı aktivist 
Patras Bwanski, 12 Ekim 2012 tarihinde, Kreuzberg semtindeki Oranienplatz’da Afrikalı 
mülteciler için bir protesto çadırı kurdu. Bu eylem, Jenny Erpenbeck’in “Gitmek, Gitmişti, 
Gitti” adlı, 2015 yılında yayımlanan romanına esin kaynağı oluşturur. Bwanski’nin ve diğer 
Afrikal ı destekçilerinin kurduğu bu küçük protesto çadır kampı, gittikçe sertleştirilen mülteci 
yasasına karşı yapılan protestonun önemli göstergesi niteliğindeydi. Söz konusu çadır, 2014 
yılının Haziran ayında, resmi ve sürekli baskılar sonucu kaldırılıp, kısa s üre sonra da kimliği 
belirsiz kişiler tarafından kundaklanmıştır.  
Bu olaydan kısa süre önce, 2014 yılının Ocak ayında, Hareket Halindeki Toplumlar ile 
ilgili düzenlenen GiG -Konferansları kapsamında (bkz. ilgili konferans kitabı 2016 yılının 
başında yayımla nmıştır; Hess -Lüttich) İsviçre’de yapılan yabancı düşmanlığı ile ilgili 
referandumlar 12 sonrasında, öğrenim hakkı elde etmiş Afrika kökenli göçmenlerin kendilerini 
geliştirme olanaklarıyla ilgili olarak İsviçre’de yapmış olduğum görgül araştırmalarımı üstt e 
adı geçen kitapta yazmış, yapılanlara karşı çıkmıştım. Yazımda, Afrika kökenlilerin mesleki 
uyum olanaklarının iyileştirilmesi için zorunlu ve ölçünlü, diyesi standart dil derslerinin 
verilmesi gerektiğini önemle vurgulamıştım. Nitekim İsviçre’de çok şey  değişmiştir. Buna 
karşın itiraf edilmelidir ki, 2005 yılında çıkan göç yasası ile 2016 Mayıs ayı sonunda kabul 
edilen uyum yasası dönemi aralığında, Almanya’da dil ve uyum kurslarının iyileştirilmesi için 
alınan her türlü önlem ve gösterilen yoğun çabalar a rağmen, zorunlu gerekli niteliklere hiçbir