9 
Güneşli, aydınlık bir sabahtı. Gök dupduruydu, lekesiz. En küçük bir yel fi­
siltisi de yoktu. Bozkırın uçsuz bucaksız karlan ipileşiyo rdu. Gürültülü bir ışık 
seli akıyor derdin bozkınn üstünden. 
Köylüler, köyün ortasına, evlerin önüne, oraya buraya, öbek öbek toplanmış­
lardı. Söz konuları Adil Efendi. Hep onu konuşuyorlardı. Ha geldi, ha gelecekti. 
Az sonra Adil Efendinin köye gireceği ne öylesine inanmışlardı ki ... Bir tanesi bir 
haber mi getirmişti? Adil Efendi falanca gün falanca saat geliyorum, diye adam 
mı göndermişti? Yok. Ama geleceğine inanıyorlar, hep gelince nasıl davranacağı 
üstüne söz ediyorlardı. Gözlerinde kurnaz , kazık atmışların pırıltısı. .. 
"Gelince, köye ... Vah fıkara Yalaklılar, vah, diyecek. Size kasabadan devşirme 
yapıp da öyle gelseydim. Bir köy fakir olur, olur ama bu kadar da olur mu? Bor­
cunuzu istemeye utandım sizden, diyecek ." 
"Geleneği mi bozdunuz, varın bozun. Helal olsun. Bir köy bu kadar fıkara, 
evleri bu kadar bomboş olunca, değil geleneği, dinini bile bozar, diyecek." 
"İşte Adil, böyle diyecek ." 
"Bir de ne diyecek? Toplanın başımıza kadersiz kısmetsiz köylüler, toplanın 
da hep birlikte derdinize bir çare bulalım. Bulalım, diyecek ." 
"İnsan yüreği bu! Adil Efendinin yüreğinin yerinde taş olsa eritir. Eritir de de­
ler geçer." 
Köylüler köyün ortasında bir süre bekleşip konuştuktan sonra, güneye, kö­
yün dışına, kasaba yoluna doğru yöneldiler. Yolun yeri bile belli değildi, kar ört­
müştü. 
Dereden aşağıdan çıkacak yolcuyu bekliyorlardı. 
Meryemce , boynunu uzatmış , bir bekleyiş kesilmişti. Bir taşın üstüne otur­
muş, uçmaya hazırlanan bir kartalın hallerine benziyordu halleri. 
Taşbaşoğlu da bekliyordu. Bu oyunun sonunun neye varacağını merak edi­
yordu. 
Adil, köyü böyle gördüğünde, köyün böyle tarotakır olduğuna inanacak mıy­
dı/ Bunca yılın Adil Efendisi kül yutar mıydı? Köye girer girmez, köyün her bir 
şeyini sakladığını hemen biliverirdi. Köylü milleti ahmak olur böyle işlerde. Belki 
de ahmak olmaz ama oyun oynar. Şimdi şu kocaman köy bir çocuk oyununda. 
Şunlara bakın, oyunları içinde ne kadar da mutlular. Bütün bunları azıcık mut­
luluk için yapıyorlar. Adil Efendinin köyü bomboş görmesinin vereceği mutluluk 
için.