FAKİR BAYKURT
 
179
 
 
«Eyi ettin, eyi! .. Bugün öyle bir iş ettin ki, tarihler yazmalı! O 
kadar eyi ettin...»
 
«Ben Battal için konuşuyorum, dıkkat et!»
 
«Battal’a da eyi ettin,
 
komşulara da eyi ettin! ..»
 
«Bırak!» dedi Kır Abbas. Bulunduğu yere çöktü: «Sen de çök 
bakalım Irıza!» dedi. «Bak sana bir iş deyeceğim, bitireceksin. Emme, 
“Abbas emmime iş bitirdim!” deye heç kimseye yayım 
yapmayacaksın. Çök hele...»
 
Rıza çöktü:
 
«Öyle b
ir huyumu gördün mü şimdiye kadar?»
 
«Görmedim! Emme insanoğlusun, çiy süt emmişsin. Gene de 
sana güvenim var. Onun için seni seçtim köyün içinde. Şimdi bana 
keseni açıp göstereceksin. Yirmibeşlik, ellilik mi, yoğ
-
 
sam lire mi olur, 
iki dene demir para vere
ceksin. Kâğıt para istemem. iki demir para ki, 
ikisi de aynı olacak. Ne yapacağımı da sormayacaksın. Hemen şimdi 
vereceksin. Yoksa yaratacaksın...»
 
Rıza elini kuşağına attı. Bir cüzdan eskisi çıkardı.
 
«Lireleri ver, lireleri!»
 
Kır Abbas, paraları kuşağının
 
ipine bağlı keseye kattı, ağzını sıkıca 
bağladı:
 
«Eylüle kalmaz öderim Irıza!» dedi Rıza. «Borcuma bağlı 
adamımdır. Marağ etme ...»
 
«Ayıp ettin Abbas emmi!» dedi Rıza. «Canın sağ olsun» istersen 
hiç verme...»
 
«Irıza, her ne kadar eğitmen aylığın yazın da 
oluk gibi işliyorsa da 
has adamsın yeğenim. Tuttuğun taşlar sarı altın olsun. Gerçi doam 
kabul olmaz. Emme bu eyiliğini unutmayacağım. Neyse... Kapatalım 
yeğenim... Para lâfından nezzet al
-
 
marn. Eğer ki söylenecek bir sözün yoksa, yörü işin başına. Beş 
takka 
mola biteli çok oluyor.»
 
Rıza kalktı, birkaç adım gitti, sonra döndü: