"Biz gösterdik," dedi Ferhat Hoca. 
İnce Memed, diye tanıtılan Kasım konuşmak zorunda ol­
duğunu sandı: 
"Kusura kalma Bey, her şeyi göze aldık. Ammavetakin yi­
ğit adammışsın." 
"Durun," dedi San Sultanoğlu, "durun bu adam İnce Me-
med olamaz ." 
Kasıma döndü: 
"Sen yörü ksün," dedi. "Yörükler gibi konuşuyors un." 
Sedirden atladı geldi, Ferhat Hocanın kolundan tuttu: 
"Sen Ferh at Hocasm biliyorum, bu adam İnce Memed de­
ğil. Eğer yalan söylüyorsanız, , bu adam İnce Memed değilse 
hiçbiriniz bu konaktan sağ çıkamazsınız dışarıya ." 
"Benim Beyim," dedi soğukkanlı Kasım. "Bizim köyün 
yarıdan çoğu sonradan yerleşiktir. Biz aslında Yörüğüz, dili­
miz de azıcık Yörük diline çalıyor herhalde." Kasım konuşur­
ken gülüyordu da. Onun tavrı, soğukkanlılığı, gülmesi Beyi 
yatıştırdı. 
"Demek İnce Memed sensin. Evet, benziyorsun İnce Me­
mede. Bana senin gibi birisini tarif etmişler di." 
Kasımın yanma geldi, koluna girdi, onlar önde, Ferhat Ho­
cayla Şahan arkada merdivenleri indiler. Bey onları böylece av­
lu kapısına kadar uğurladı. Kapıdaki kişi iki kanadı birden açtı. 
Bey: 
"Güle güle, uğurilen," dedi, ardından da İnce Memede ses­
lendi: "İnce Memed, İnce Memed !" Kasım ürküntüyle, bir yay­
lım ateşi bekleyerek, geriye döndü. 
"Buyur Bey." 
"Köylüler senin ah tutup da Hükümete teslim etmezler de-
ğil mi?" 
"Etmezler. " 
"Atın başına bin beş yüz lira koymuşlar da ... Çok para ." 
"Koysunlar , etmezler. " 
"Hele bekleyelim bakalım, şu bizim köylülerde ne kadar 
insanlık kalm ış." 
Arkasını döndü konağa yürürken avlunun ağır çifte kana­
dı da karanlığın üstün� kapandı. 
136