"Nasıl olabilirim? Öleceğim!" 
"Hayır, hayır iyileşeceksin!" dedi Cevdet Bey. 
"Ben de onu söylüyorum. Hep böyle kötü konuşuyor!" diyerek 
Mari araya girdi. Bir gaz lambasını yakıyordu. 
Nusret çenesini avucunun içine aldı. Başparmağıyla işaret 
parmağı arasında sıkıştırdığı çökük yanaklarını daha da içeri 
çökertti: "Yüzü böyle olan her veremli bir hafta içinde ölür!" 
dedi. 
Cevdet Bey: "Yapmasana öyle!" dedi.' 
"Korkuyorsun değil mi, korkuyorsun?" dedi Nusret. Ya­
naklarını daha da içeri çökertti: "Ölümden korkuyorsun değil 
mi? Çünkü yaşıyorsun, bir paşa kızını alıyorsun. Sağlıklısın!" 
"Yapma öyle!" 
Nusret oğluna döndü. "Nasılım böyle? Babandan korkuyor 
musun, söyle bakalım? Mööö... Ben umacıyım! Cadı geldi. Kah 
kah kah!" 
Çocuk gülmesi mi, ağlaması mı gerektiğini çıkaramadı. Burada 
en çok üzülmesi gereken insan neşeleniyor, şaka yapıyordu. 
O da gülümsedi. 
Birden Mari: "Ah, çok rica ediyorum, o korkunç suratı yapma!" 
diye bağırdı. 
Bunun üzerine Ziya neşenin sahte olduğunu anladı, suratını 
astı. Ağlayacak gibiydi. 
Nusret bunu farkederek elini yüzünden çekti. Kulaklarının 
arkasına götürdü: "Bak, bak yelken kulaklara," dedi. Oğlu 
gülmeyince, bu sefer, başparmağını kulak memelerine dayayıp 
ellerini yanaklarına doğru açtı: "Hayyale, hayyale, mey ile dolsun 
piyale..." Oğlunu neşelendiremeyeceğini anladı: ^Mari, siz ço­
cukla köşeye muhallebiciye gitsenize!" dedi. "Benim oğlum 
tavukgöğsü sever. Tavukgöğsü yersiniz... Konuşursunuz. Biz 
de Cevdet ile konuşuruz!" 
"Çok konuşup yorma kendini!" dedi Mari. 
"Peki, peki!" 
Mari Ziya'yı elinden tuttu, başını okşadı. Bu kadında bir şey 
vardı ki Cevdet Bey Nigân'da da olsun istiyor, ama ne olduğunu 
çıkaramıyordu. Odadan çıkarlarken Nusret öksürmeye başladı. 
Kapanmayan kapı, öksürük bitince usulca çekildi. 
71