KOMŞU : Artık bilemem orasını. .. 
FATMA KADIN : Ben diyorum ki hanımım ... Bak dinle hele bi 
yol... Ben diyorum ki ... Hanımımın da başı 
sıkıntıda ... Beyim hastanedeyse .. 
SADIK : Bir de yemin ettin kocaman kocaman domu-
zun kızı... (Bir sumsuk atar.) Hani dinleme­
diydin kapıyı? 
FATMA KADIN : He ya, kim demiş diğnedim deyi? Sumsuk­
layıp durmasana gayrı her bi fırsatlayın, her 
bi fırsatlayın ... (Ağlamaya başlar.) 
SADIK : Zırlama bir de!.. 
FATMA KADIN : (Ağlaması durur.) Hemi ben derim ... Bırak­
masam hanımımı. Aylık vermese de duru­
rum n' olacak. O ne yirse, biz de onu yiriz ... 
Şu sıkınhlı gününde bi can yoldaşı. .. 
KOMŞU : A, sen sandığımdan da aptalsın Fatma Ka-
dın! Ya da çok akıllısın da ben anlamadım. 
Ayol bak dinlemişsin de. Fatma Hanım ne 
yiyip, ne içecek, düşünmüyorsun. 
FATMA KADIN : Sana durayım hanımım. 
KOMŞU : Ne? 
SADIK : Git getir şu kağıdı da, sar bunları hadi! 
FATMA KADIN : He ya, yalan mı? Hanımım biliyo gayri bizi. 
KOMŞU Saklımız gizlimiz mi kaldı? Annarsa bi bu 
hanımım annar, bide öteki hanımım ... 
(Sağdaki kapıdan Fatma Hanım, sessizce, bir kez 
daha çökmüş olarak girer. Elinde buruşuk bir ka-
ğıt. El ilanı gibi bir şey.) 
: (Atılır.) Geldin mi kardeşim? Gel, geç otur. 
Yorulmuşsun. 
(Fatma Hanım sessizce yürür, odanın ortasına 
gelir.) 
FATMA KADIN : (Atılır.) Alayım mantonuzu hanımım. 
FATMA HANIM : Dursun, gideceğim . 
. 189