tan bir adamı inceleyip Hınzıryedi'yle bir şeyler konuştuğu­
nu gördü. Yatan adam babasıydı ve neredeyse tanınmayacak 
haldeydi. Delikanlı gözyaşlarını zor tuttu, ama içinde hala 
bir umut vardı. Umudu olmasaydı bile zaten o an yapıyor 
olduğundan başka bir şey yapamazdı. İçinden, Uzun Ihsan 
Ef endi'nin yanına gitmek ve onun ellerine yapışıp öpmek 
geliyordu . Birdenbire kendini o kadar çaresiz hissetti ki, ora­
dan uzaklaşıp bir sütunun dibine çökerek ağlamaya başladı. 
Gelgelelim onu teselli edecek hiç kimse yoktu. Sadece bir­
kaç dilenci, eğer böyle içli ağlayacak olursa bu hisli delikan­
lının meslekte kısa zamanda ilerleyip üstad payesine erişe­
ceğini düşünmüşlerdi. 
Bünyamin hıçkıra hıçkıra gözyaşı dökerken bir ilkbahar 
yağmuru başlamıştı. Hınzıryedi'nin kapattırmayı unuttu­
ğu ana kapıdan esen serin yel delikanlıyı biraz olsun ken­
dine getirdi. Derken yağmur iyice bastırmış, gök gürleme­
ye, şimşekler çakmaya başlamıştı. Dilenciler keneli araların­
da, "Yağmur iyi. Bu yıl rahmet bereket olacak. Sadakalar ar­
tacak" diye konuşurlarken, o an kapıya bakanlar donakaldı­
lar. Bütün binayı bir korku ve öfke uğultusu kaplayıverdi. 
Kimi aşırı kızgınlıkta n, kimi ele clehşellen titreyen dilencile­
rin gözleri ana kapıda sabitleşmiş, dudaklar sabır ve. metanet 
talep eden dualarla kıpırdamaya başlamıştı. Kapıda, herke­
sin tüylerini ürperten biri vardı. 
Bu adam, sakalsız, bıyıksız, kel, kaşsız ve kirpiksiz biriydi. 
Fakat görünüş itibariyle öyle ezik, öyle pısırıktı ki, Bünya­
nlin bu adamdan neden korkulduğunu anlayam adı. Dilen­
ciler, "Dertli yine geleli, laf lakırdı dinlemez bu adam, basın 
sopayı! Öldürün! Binayı başımıza yıkıcak deyyus" diye söy­
lenmeye başladıkları nda, içlerinde cesur olanlar tereddüt­
lerini yenip yerlerinden fırladılar. Çocuklar adamcağızı ta­
şa tutarlarken yetişkinler ve zebellah gibi kadınlar sopalarıy­
la adamcağızın kafasına gözüne, sırtına sırtına vuruyor, onu 
111