"Sonra ne oldu?" 
"Buraya, puanım eğ itim enstitüsüne tuttuğ u ve ablam zaten Kars'ta olduğ u için 
gelmiştim. Sonuçta o kızlar benim sınıf arka-daş larımdı ve inanmasan bile seni 
evlerine çağ ırdıklarında gidersin. O zamanki bakış ımla bile haklı olduklarını 
hissettim. Anaları babaları öyle yetiş tirmiş onları. Hatta din eğ itimi veren 
devlet de onları desteklemiş . Yıllarca 'örtün baş ınızı' dedikleri kızlara 'açın 
başınızı, devlet böyle istiyor' diyorlardı. Ben de sırf siyasal bir dayanı şma 
olsun diye bir gün baş ımı örttüm. Yaptığ ım şeyden korkuyor, bir yandan da 
gülümsüyordum. Belki de devlete ezeli muhalif ateist babamın kızı olduğ umu 
hatırladığ ım için. Oraya giderken bu iş i bir günlüğ üne yaptığ ımdan çok emindim: 
Yıllar sonra bir ş aka gibi hatırlanacak tatlı bir siyasal hatıra, bir 'özgürlük 
jesti'. Ama devlet, polis, buranın gazeteleri öyle bir üzerime geldiler ki, i şin 
alaycı, 'hafif yanını öne çıkarıp bu iş ten sıyrılamadım. 
115  Kar Altında Kadife ile Bir Yürüyüş   
İzinsiz gösteri yaptığ ımız bahanesiyle içeri aldılar bizi. Bir gün sonra 
hapisten çıkınca 'Vazgeçtim, zaten ben baş tan beri inanmıyordum!' deseydim bütün 
Kars yüzüme tükürürdü. Ş imdiyse bütün o baskıları Allah'ın bana doğ ru yolu 
bulayım diye yolladığ ını biliyorum. Bir zamanlar ben de senin gibi ateisttim, 
bakma bana öyle, bana acıdığ ını hissediyorum." 
"Sana öyle bakmıyorum." "Bakıyorsun. Kendimi senden gülünç hissetmiyorum. Senden üstün de hissetmiyorum, 
bunu da bil." 
"Bütün bunlara baban ne diyor?" "Durumu idare ediyoruz. Ama durum da idare edilemez bir yere doğ ru sürükleniyor 
ve çok korkuyoruz, çünkü biz birbirimizi çok seviyoruz. Babam baş ta benimle 
iftihar etti, baş ımı örtüp okula gittiğ im gün bu çok özel bir baş kaldırı 
usulüymüş  gibi davrandı. Benimle birlikte annemden kalma pirinç çerçeveli aynaya 
bakarak baş örtümün baş ımın üzerinde duruş unu seyretti ve biz aynanın 
karşısındayken öptü beni. Aramızda çok az konuş ulmasına rağ men şurası kesindi: 
Benim yaptığ ım İslamcı bir hareket olduğ u için değ il, devlete karş ı bir hareket 
olduğu için saygıdeğ erdi. Babamda 'benim kızıma böylesi yakış ır' havası vardı, 
ama gizliden gizliye o da benim gibi korkuyordu. Bizi içeri aldıklarında 
korktuğunu, piş man olduğ unu biliyorum. Siyasi polisin benimle değ il hâlâ 
kendisiyle uğ raştığını ileri sürdü. Bir zamanlar buralarda harıl harıl 
solcuları, demokratları fiş leyen Mİ T elemanları, ş imdi dincilerin çetelesini 
tutuyordu; iş e eski tüfeğ in kızından baş lamaları anlaş ılır bir ş eydi filan. 
Bütün bunlar benim geri adım atmamı zorlaş tırıyor, babam da benim her adımıma 
destek vermek zorunda kalıyordu, ama gittikçe zorlaş ıyordu bu. Hani bazı 
ihtiyarlar vardır, evin içindeki kimi sesleri, sobanın patırtısını, karısının 
kimi konulardaki hiç bitmeyen dırdırını, kapının gıcırdayan menteş esini 
kulakları duyar duymasına da akılları hiç fark etmez ya: Benim türbancı kızlarla mücadeleme de böyle yapıyor artık babam. İ ntikamını o kızlardan biri bazan eve 
gelirse ona hınzırca ateistlik ederek alıyor, ama iş ler sonunda o kızlarla bir 
çeşit devlet karş ıtı cilveleş meye dönüş üyor. Kızların da altta kalmadan babama 
laf yetiş tirebilmelerini bir olgunluk olarak gördüğ üm için evde top- 
116 lantılar yapıyorum. Bu akş am da o kızlardan biri, Hande gelecek. Hande, 
Teslime'nin intiharından sonra ailesinin baskıları sonucu baş ını açmaya karar 
verdi, ama kararını uygulayamıyor. Babam bütün bunların kendisine eski komünistlik günlerini hatırlattığ ını söylüyor bazan. iki türlü komünist vardır: 
Halkı adam etmek, ülkeyi kalkındırmak için bu iş e giren mağ rurlar; bir adalet ve 
eşitlik duygusuyla bu iş e giren masumlar. Mağ rurlar iktidar düş künüdür, herkese 
akıl verirler, yalnızca kötülük gelir onlardan. Masumlar ise yalnızca kendilerine kötülük ederler: Ama tek istedikleri de budur zaten. Yoksullarının acısını suçluluk duygularıyla paylaş mak isterken daha da kötüsünü yaş arlar. 
Babam öğ retmendi, memurluktan attılar, iş kence yapıp bir tırnağ ım çektiler,