zamanlar,  başka  toka  zaptedemiyordu.  Neyse  işte,  tokayı  çıkardım. 
Ne yaptığımı  da görmüyorum  ya, tuttum  rasgele  bir çizik  attım  sol 
yanağıma.  Elimle  yokladım  çiziği,  bir tane  de üstünden  geçtim.  Ben 
kendimi  görmüyorum  ama  Eflatun  Prens'in  yüzünü  görüyorum.  Ye-
min ediyorum,  limon  gibi  sapsarı  kesildi.  Beni  durdurmak  için  ba-
ğırmaya  başladı.  Annem  patırtıya  koştu,  bir çığlık  da o attı.  O za-
man anladım  ki halim  kötü.  Fena  kesmişim  kendimi.  Babalık  yetiş-
ti, başladı  Eflatun  Prens'i  tartaklamaya.  O yaptı  sandı.  Eflatun  Prens 
de demiyor  ki ben yapmadım.  Hâlâ  şokta.  Neyse  babalık  onu patak-
larken,  biz,  annem,  iki ufaklık  bir de ben,  atladık  bir taksiye,  doğru 
acile.  Hayret  ediyordum  hiç canım  yanmıyor  diye.  Meğer  acı son-
radan  gelirmiş.  Bu vaziyette  daldık  içeri.  Babacan  bir doktor  vardı 
acilde,  baktım  dedemle  aynı  meşrepten  o da. Tatlı  tatlı  konuştu  be-
nimle.  Önce  başkası  yaptı  sandı,  ağzımdan  laf almaya  çalıştı.  Son-
ra anladı  ki başkası  filan  değil,  ben  yapmışım  bizzat,  kızdı  köpürdü 
bana,  ağzına  geleni  söyledi.  Ama  öyle  tatlı  dilliydi  ki, azarlarını  bi-
le sevdim.  Narkoz  verdiler,  uyandığımda  yarayı  dikmişti  çoktan. 
Tam  çıkarken  geldi  elimi  tuttu.  'A benim  manyak  kızım,  madem  bir 
delilik  ettin  şu güzel  suratını  doğradın,  sakın  bundan  sonra  akılla-
nayım  deme.  Hayatta  en kötüsü,  suratını  keserken  deli  olup  da, di-
kişlerden  sonra  aklını  başına  toplamaktır.  Bak  işte  o zaman  çok  acı 
çekersin,  hem  de beyhude  bir acı. Hiç  işe yaramaz.  Sen  sen ol, di-
kişlerden  sonra  da manyak  kal,  söz mü?'  dedi.  'Söz!'  dedim.  El sı-
kıştık.  Allah  razı  olsun,  temiz  iş yaptı.  Başkasının  eline  düşsem,  çu-
val diker  gibi  dikerdi  valla.  Gene  de izi kaldı  tabii.  Geçmiyor..." 
Ne söyleyeceğimi  bilemedim.  Beklediğim  türden  bir hikâye  de-
ğildi  dinlediğim.  Bir insanı  sevmek,  gamhânesinde  bir türlü  huzura 
erememiş  hikâyeleri  tomar  tomar  çıkartıp,  birer  birer  temize  çek-
mek demektir.  Aşk  ise,  o hikâyelerin  peşisıra  dalıp  sevdiğinin  ha-
yalhânesine,  onun  tasvir  ettiğinden  daha  ötesi  ve tezyin  ettiğinden 
daha  çirkiniyle  karşılaştığın  halde,  çıkmayı  istememektir  oradan. 
Mavi  Metres  hakkında  aceleci  davranmışım.  Mavi  değil  o. Ya da bu 
renge  atfettiklerimde  yanılmışım.  Sandığım  kadar  gündüzcül  değil 
maviliği.  Kendime  doğru  çektim  onu.  Sokuldu,  başını  göğsüme  iyi-
ce yerleştirinceye  kadar  bir-iki  kıpırdandı.  Sonra  usulca  bıraktı  ken-
dini,  ağırlığını  çekinmeden  verdi  üzerime. 
297