Rahmi Efendi'nin Eli
106 lar ı bu konuyu da i şler, içkilerin ne kadar ı "hakiki yabanc ı", m kadarı  
yerli Ankara viskisi yazarlard ı, dikkat etmeliydim. 
Bu iş lerden yoruldu ğum zamanlarda ise, Sibel'in bir telefonu yla 
Bebek'e ya da Arnavutköy s ırtlar ına ya da o zamanlar yeni yeni 
gelişmeye baş layan Etiler'de bir yerde, yeni yap ılmakta olan manzaral ı
evlerden birine bakmaya giderdik. Daha in şaatlar ı bitmemi ş olan bu
kireç ve çimento kokulu dairelerin içinde nas ıl yaşayacağım ızı,
neresinin yatak odas ı, neresinin yemek odas ı olacağını hayal etmekten,
Nişantaş ı'nda bir mobil yacıda gördüğümüz uzun divan ı nere ye
koyarsak Bo ğaz manzaras ını en i yi göreceğimiz gibi konularda ak ıl
yürütmekten, ben de Sibel gibi hoşlanma ya baş lam ıştım. Akşamlar ı
gittiğimiz davetlerde, Sibel bu evleri gördüğümüz yeni köşeleri ve
manzaralar ı, iyi ve kötü yanlar ıyla arkada şlar ım ıza anlatıp ha yat
planlar ım ızı baş kaları yla tart ışmaktan çok ho şlan ır, bense tuhaf bir
utanç ile konuyu de ğiştirir, Zaim ile Meltem gazozunun ba şarısından,  
futbol maçlar ından, yaz için yeni aç ılan yerlerden söz ederdim. Füsu n
ile yaşad ığım gizli mutluluk beni arkada ş toplant ılar ında daha sessiz  
yapm ıştı, kenardan olup bitenleri se yretmekten gitgide daha çok
hoşlan ır olmuş tum, içime yava ş yavaş bir keder çökü yordu, ama o
günlerde aç ık seçik hissetmiyordum bunu, hikâ yemin üzerinden yıllar
geçtikten sonra, şimdi görebili yorum. O günlerde en fazla
"sessizleş tiğimi" fark etmi ştim. 
"Az konu şuyorsun son günlerde," demi şti bir gece yar ısı Sibel,  
arabayla onu evine götürürken. 
"Öyle mi?" 
"Yar ım saattir susuyoruz." 
"Babamla geçenlerde ö ğle yemeği yemiştim ya... îçime oturdu. Art ık 
her şeyden ölüme hazırlanan biri gibi söz ediyor." 
6 Haziran Cuma günü, yani ni şandan sekiz, üniversite giri ş sı-
nav ından dokuz gün önce, babam, a ğabeyim, ben, Çetin'in kulland ığı 
Chevrolet ile Be yoğlu ile Tophane aras ında bir yere, Çukurcuma  
Hamam ı'ndan biraz daha a şağıda bir eve ba şsağlığı zi-