Memed sonunda öfkelendi, altındaki Arap atını doldurdu, at 
kuş gibi uçtu. Önündeki adam da koştu. Sonra da baktı ki Me­
medden kurtuluş yok, yolun ortasında dimdik durdu, onu bek­
ledi. Memed, ona on adım kadar yaklaşınca tabancasına dav­
randı. O, daha tabancasını çekmeden adam, üç el kurşunu arka 
arkaya atın tam alnının ortasına boşalttı, arkasından da hende­
ğe atladı, Akdenize aşağı koşmaya başladı. Memed hiç zaman 
yitirmeden, can çekişen atını yolun ortasına bıraktı, adamın ar­
dınca koşmaya başladı. Ona biraz yaklaştıkça ona birkaç kur­
şun sallıyor , vuramıyordu. Tazı gibi bir adamdı önde koşan, 
Memed ona, kurşunun etkili olacağı kadar , hiçbir zaman yakla­
şamıyord u. Gide gide, sel yatağına vardılar. Memedin bumuna 
püren kokuları gelince gevşedi, yavaşladı, adam da çoktan göz­
den yitmişti, geriye döndü. Yola geldiğinde neredeyse akşam 
oluyord u. Ölmüş atın başında, yolun kıyısına oturmuş bekle­
yip duran öğretmen Zeki Nejadı gördü. 
"Demedim mi sana," diye ayağa kalkarak ona doğru yü­
rüdü öğretmen, "demedim mi sana, dikkali olalım, bu adam, 
bu Şakir olacak köpek kan içici bir insan kasabıd ır, diye. İşte 
ilkönce senin başına geldi. İlk seni öldürtmek istedi. Seni öl­
dürerek bana gözdağı vermek istedi. Şimdi aniadın mı karde­
şim bizim kimlerle uğraştığımızı, canımızın her an tehlikede 
olduğunu. Bizim bütün arkadaşların canı tehlik ede. Ona göre 
davranmalı, ona göre ayağımızı denk almalıyız. Bak, eğer bu 
iş senin başına gelmeseydi, tehlike içinde olduğumuzu, karşı­
mızdaki kişilerin kan içki olduklarını alimallah kimseye, sa­
na bile anlatamazdım." 
Memed: 
"Zeki kardaş," dedi, "biz tehlikedeyiz ya, bu başka ." Olayı 
baştan sona, bir çırpıda kesik kesik, ona anlattı. "Bu ne iştir, sen 
söyle, sen akıllıs ın. İsteseydi, atı vuracağına beni, haydi haydi 
yüz kez vurabi lirdi. Ona yetişemeyim diye atı vurdu. Ona yeti­
şirsem, merakımdan onu vurarak ele geçireceğimi biliyor du. 
Başka çaresi olmadığı için atı vurdu . Bu adamın benimle bir 
alıp veremediği var ya, nedir ki o?" 
Atın baş yanına, yolun kıyısına sekilendiler. İkisi de düşün­
eeye daldı. Zeki Nejad da, Memed de, başları çatlayıncaya, ka-
255