Akl ımda o an iki şey vard ı. Toprağın alt ında Venedik alt ını malt ını yok hiç! Para veremezsem bu alçak 
budala bizi mahvedecek! Bir an, o alçak budalaya ç ırakl ığımızda bazen yapt ığım gibi sar ılıp öpmek geldi 
içimden, ama y ıllar bizi birbirimizden o kadar uzakla ştırm ıştı ki! Akl ım toprağın nas ıl kaz ıtacağına tak ılm ıştı. 
Tırnaklar ımızla m ı? Bütün bunlar ı düşünmem, buna dü şünmek denebilirse bir göz k ırpmas ı kadar sürdü, 
sürmedi. 
Kuyunun yan ı başında duran kayay ı telaşla iki elimle kavrad ım. O daha yedinci sekizinci ad ımındayken 
yetişip başının arka k ısm ına bütün gücümle indirdim. Ta ş kafas ına öyle h ızla ve sert bir şekilde indi ki bir an 
sanki kendi kafama inmi ş gibi irkildim, ac ıdım hatta. 
Ama yapt ığım şeye dertlenece ğime, başlad ığım işi bir an önce bitirmek istiyordum. Çünkü yerde öyle bir 
şekilde debelenmeye ba şlam ıştı ki, insan ister istemez daha da tela şlan ıyordu. 
Onu kuyudan a şağıya att ıktan çok sonrad ır ki, yapt ığım işte bir nakka şın inceliğine hiç mi hiç yak ışmayacak 
kaba bir yan oldu ğunu düşünebildim.