yakınlaşmıştı bana ve okyanusun sonsuzluğunun içine çekildiği­
mi hissettim. Beni çağıran okyanustu. Orada kalmalıydım. O 
tek saniye, gizemli bir tek saniyede, okyanus, adını asla koyama­
yacağım bir şeyi öğretti bana. Yaşamın derinliğini ve sonsuzlu­
ğunu, gücünü. Arkamı döndüm, beni izleyen Tony ile göz gö­
ze geldim. Yalnızca birkaç adım arkamda, kollarını kavuştur­
muş, kıpırdamadan duruyor ve bekliyordu. Onun gözlerinde de 
aynı çağrı, okyanusun çağrısı vardı. Tony biliyordu, artık kaça­
mayacak, kaçmayacaktım, bana uzatılan sonsuz eli geri çevire­
mezdim. Her şeyi biliyordu o, okyanusun sınırsız kudretini ve 
beni, o anda, Kabuk Adam ve okyanus ile sonsuza dek birleşti­
ren bağı. 
Ona doğru ağır ağır yürüdüm. Aynı sır dolu gülümseyişle, 
hiç ses çıkarmadan izledi beni. Yıkıntıların arasında, işaret ettiği 
bir taşa oturdum. O da, yerlilere özgü, kıvrak, rahat oturuşuyla 
yanıma çömeldi. Marihuanayı çıkarıp ustaca sarmaya başladı. 
"Sana kimliğimi göstereyim de bana inan." 
"Sana inanıyorum." 
"Da ha çok inan." 
Çantasından, ABD Demokrat Parti'ye kayıtlı, otuz yedi ya­
şındaki Raymond A. Clarke adına düzenlenmiş bir kimlik çı­
karttı, fotoğraftaki sert bakışlı, kaba yüzlü siyahiye hiç benze­
miyordu. 
"Burada Tony yazmıyor ki." 
"Bak," dedi sabırsızlıkla sesi yükselerek, "şu ortadaki "A"yı 
görmüyor musun, işfe o, Arıtony'nin A'sı, Tony Arıtony'nin kı­
saltılmışı l" 
Bir ilkokul öğretmeni tarzıyla konuşmuştu. Kimliğin sahte 
olduğuna az çok emindim, ama hiç önemi yoktu bunun. 
"Amerikalı olduğunu bilmiyordu m." 
"Califo rnia'da doğmuşum, altı aylıkken babam beni Jama­
ika'ya getirmiş, orada büyüdüm, gettoda. Okula hiç gitmedim, 
okuma yazmayı kendi kendime öğrendim. Arınemi hiç tanıma-
42