aşağı kara gözlü cerenlerin koştuğu çöle gönder. Arapların ara­
sına. Bey de korkar, diye düşündü, babamdan... Babamdan her­
kes korkar. İran Şahı, Osmanlı Padişahı, herkes herkes korkar. 
Bir o mendebur Gülbahar korkmaz. Bir de demirci Hüso, bir de 
Kervan Şeyhi. Kervan Şeyhi bile korkar. Bes, ikisi korkmaz.
Yusuf sabahı zor etti. Babası bir duyarsa, böyle böyle işler 
oluyor da, oğlum oğlumken, bana asi olup haber vermiyor, ben 
ölmeliyim artık, ya bu oğulun aleme ibret için çarşının ortasın­
da gözlerini oydurup, derisini yüzdürmeliyim ki... Ya da ölme­
liyim, derse...
Yusuf gün doğunca daha bir iyice korktu. Ha şimdi, ha 
şimdi cellatlar gelecekler, kollarımı zincire vuracaklar. Ha şim­
di, diye... Kilerin yanında küçük bir oda vardı. Üç adam dik 
durunca sığacak kadar. Hemen onun içine girdi. Kulağı kiriş­
te... Şimdi onu arıyorlardı bütün sarayda. Sarayda arayacak 
arayacak, bulamayacaklar, ondan sonra da yollara atlılar çıka­
racaklardı. Paşanın oğlu kaçmış diye, bütün dünya çalkalana- 
caktı. Türlü dedikodular, rivayetler...
Ürpererek, orada kaldı. Kapının yarığından bir damla ışık 
sızıyordu içeriye. Işık soldu, azaldı, sonra da karanlığa karıştı. 
Yusuf bir ah çekti. Bugün de yakayı kurtarmıştı. Odadan par­
maklarının ucuna basa basa çıktı. Önünden ona bakmadan, say­
gılıca selama durarak sarayın adamları geçtiler. Yusuf, bu bir tu­
zak, dedi kendi kendine. Babamın tuzağı. Şimdi yakalatacak. 
Şimdi... Kulağı yüreğinin kütürtüsünde, açlıktan karnı gurulda­
yarak kendini mutfağa attı. Ortalık bahar akşamı kokuyordu. 
Uzak keskin bir çiçek kokusu duydu. Sonra genzini kızarmış 
etin ağır kokusu yaktı. Mutfaktakiler onu görünce hep birden 
ayağa fırladılar. Yusuf bir süre orada gezindi, fakat onlardan ye­
mek istemeye, orada yemek yemeye utandı. Babasının divandan 
tok, gürültülü, öfkeli sesi kulağına kadar geldi. Ve ses birden yit­
ti, bıçakla kesilir gibi kesiliverdi. Yusuf hemen mutfaktan çıktı, 
sarayın avlusuna geldi. Nöbetçi yerinde nöbetçi öfkeli bıyıklarıy­
la öylece dikilmiş hiç kıpırdamıyordu. Yusuf oradan kendisini 
sarayın camisine attı. Kovalanan yabanıl bir hayvan gibi bir süre 
caminin içinde soludu, sonra hareme gitti. Her şeyi anasına an­
latmalıydı. Açlıktan da ölecekti, bir de yemek yemeliydi.
75