rı evde anlatmıyordu; meyhanede de karısından söz etmiyor­
du. Hafta sonlarında gene tabiatı görmeğe gidiyordu Sevgi ile 
birlikte. Tepelere tırmanıyorlardı; güzel manzaralar için eski­
si kadar eziyete girmiyorlardı. Deniz kıyısında oturuyorlardı 
ve Sevgi, kurulacak yeni işi anlatıyordu. Hikmet de denize, 
yapraklara, geçen kadınlara bakarak başını sallırordu. Hik­
met'e babasından biraz para kalmıştı; nedense bu parayı sak­
lamak istiyordu. Sevgi'nin sözlerine başını sallarken, bu pa­
rayla çalışmadan nasıl yaşanabileceğini kuruyordu kafasında: 
Bir evde en ucuz kaça oturulabilirdi? Bir günlük yiyecek kaç 
para tutardı? Sevgi de iş yeri olarak kullanacakları binayı tarif 
ediyordu: O gün çok elverişli bir han görmüştü; tam istedik­
leri gibi. Tam kaça çıkar böyle bir yaşantı diye aklından geçi­
riyordu Hikmet. 
Hikmet, bir gece eve çok geç döndü: Sabah oluyordu. 
Dumrul'u da getirmişti. Kansını uyandırm adan salona girdi; 
Dumrul sallanarak, sokak kapısında yarım kalan sözünü bi­
tirmcğe çalışıyordu, "Sen yazmalısın artık azizim," diyordu. 
Bir sandalyeye çöktü: "Asıl sen yazmalısın bu evde." "Hik­
met, gülümseyerek, Sevgi'nin 'Mücevherler'i çoktan bıraktığı­
nı söyledi. Dumrul, dili dolaşarak, "Sen bitirmelisin mücev­
herleri," dedi. Hikmet güldü: "Ne yapabilirim durup durur­
ken?" "Hayır!" diye bağırdı Dumrul. "Artık kendine yazık 
edemezsin. Bu evde çürüyemezs in!" Seslerinden uyanan Sev­
gi kapıda göründü. lnce geceliğinin önünü elleriyle kapamış­
tı. Hikmet baktı: Sevgi'nin gözleri, 'Yabancıların beni bu kı­
lıkta görmelerine nasıl katlanıyor sun?' diyordu. Sevgi'nin, 
gözleri ile anlatt ıklarından artık yorulmuş olan Hikmet, başı­
nı çevirdi. "Bu evde benim de yaşadığımı düşünerek, biraz 
daha az gürültü edebilirsiniz ," dedi Sevgi. Hikmet yerinden 
kalkmak, ona sabahlığım getirmek, divanın üzerinde uyukla­
maya başlayan Dumrul'u hemen uyandırıp göndermek, başı­
nı önüne eğip suçlu suçlu bu süre dolaşmak, bu arada özür 
251