uzundu. Bizim kapıdan Seyfali geçer de, hem de dimdik, başı­
nın üstünde iki karış da boşluk kalır. Kapıya doğru yürüdü. Se­
ni Osman Ağaya götüreyim, dedim. Sen onun evini bana gös­
ter, dedi. Bir de bana dedi ki bu köy zulüm altmda inliyormuş. 
İnsanlar bu kadar zulme layık değildir, dedi. Koca Osmanm 
evini gösterdim. Yağmur çiseliyordu. Merak ettim, kapıda bek­
ledim. Koca Osmanın kapısında dev gibi bir ateşböceği çaktı 
durdu, yandı söndü. Sonra, o günden sonra Koca Osmanm evi­
nin eşiğinde o ışık yandı durdu."
Veli her gün, yeni, güzel bir hikaye anlattı onun üstüne. 
Sonra onu Selver Hatun görmüştü. Öteki köyden Molla Musta­
fa, Anavarza köyünden Cabbar, Hacılardan Kör Ahmet, Narh- 
kışladan Kürt Cimşit, Vayvaydan Zeynel, Kürt Temir, Öksüzlü- 
den Muttalip görmüştü. Onu orada, Koca Osmanm ahırında, 
atlılar köyü gece bastığında, Kürt Keremin avlusunda köyü ba­
sanlara kurşun sıkar, Çavuşu vurur, öküzler gibi bağırtırken 
çok gören olmuştu.
Bir de gecenin karanlığında Akçasazm kıyılarım, Anavarza 
Kalesini dolaşırken onu çok gören olmuştu. Bir kayanın üstüne 
oturuyor, başım elleri arasına alıyor düşünüyordu. Yarımda yö­
resinde yüzlerce kartal uçuşuyor, kartallar gelip yanma, dizinin 
dibine konuyorlardı. İri kartalların sırtım okşuyordu, kuzu sırtı 
okşar gibi...
Bir keresinde onu, iri, çok iri bir kır atın üstünde görmüş­
lerdi. At öyle hızlı koşuyordu ki, ayaklan yere değmiyordu. Ye­
lesi bulutlar gibi.
İş oraya vardı ki, Vayvayda, öteki köylerde Memedi gör­
meyen çok az kişi kaldı.
Onun köye geldiğini duyan Sançama sığınmış Vayvay 
köylüleri de hayıflandılar. Keşki köyde olsaydık da onun gül 
yüzünü, mübarek yüzünü görseydik dediler. Ne dedik de Koca 
Osmanm sözünü tutmadık! Tutmadık da köye dönmedik! Yo- 
bazoğlu da yaptığı sersemliğe yamyordu. Geldi Koca Osman- 
dan özür diledi: "O zaman dönmediğime itler gibi pişman ol­
dum," dedi. "Ne bilirdim? Söylemedin ki..."
Köyün bütün çocukları da görmüştü onu. Aralarında sa­
bahlardan akşamlara kadar onu anlatıyorlar, onu yaşıyorlar,
179