292
P eri kocasının dönüp, şam ata ve neşesi artm ışa benzeyen 
konuklara doğru yürüm esini seyretti. Saydı: Bir, iki, üç... B ir 
tık. Şirin’in sesini duymaya hazırlanırken kalbi duracakm ış 
gibi oldu. Onun sesiydi gerçekten, ama soğuk ve mekanik bir 
versiyonu. Telesekreter.
“M erhaba, Ş irin’in telefonunu aradınız. M aalesef şu an­
da evde değilim . Eğer bana güzel şeyler söyleyecekseniz, lüt­
fen sinyal sesinden sonra adınızı ve numaranızı bırakın. Yok, 
eğer tatsız şeyler söyleyecekseniz, sinyal sesinden önce konu­
şun ki hiç duymayayım. Ha ha! B ir daha da aramayın!* 
A nında kapattı P eri. T elesekreterlerden ve o sahte cana 
yakınlıklarından nefret ederdi. Ama hem en yeniden tuşladı 
num arayı. Bu kez mesqj bıraktı. “Selam Şirin... Benim, Peri.” 
Sesindeki güçsüzlükten hoşlanm adı. “Benim le konuşm ak is­
tem iyor olabilirsin, seni suçlayamam . Y ıllar geçti...” Yutkun­
du, ağzı tebeşir kadar kuruydu. “A zu rla konuşm am  gerek. 
B eni affedip affetm ediğini ondan duymalıyım.”
B ir bip sesi duyuldu. Telefon kapandı.
P eri, ağzından dökülen sözcükleri hazm etm eye çalışarak, 
öylece durdu kıpırdam adan. Nedense hafiflem iş hissediyor­
du kendini. K aygılardan, k eşk elerden , bastırılm ış arzular­
dan m üteşekkil b ir orkestra değildi zihni artık. Yapacağını 
yapm ıştı. Şirin’i aram ıştı. Sonucu ne olursa olsun, göğüs ger­
m eye hazırdı. G eceyi hissetti; dışında ya da etrafında değil, 
içinde, bağrında. Göğsünde büyüyor, ciğerlerinde yanıyor, da­
m arlarında dolaşıyordu gece. İnsanın uzun zam andır taşıdı­
ğı b ir korkuyla yüzleşm esi kadar harikulade bir h afiflik h is­
si yoktu.