elin adamı sana bakıyor, demeyecek; hadi gidelim yatalım demeyecek, ikinci sınıfta öylece  
bekleyecek, ben birinci sınıfta, burada olacağım. Burada olmam büyük başlangıç. Tek bir  
adım. Hayatı hayat yapan adım.
Başını birdenbire karşısındakine çevirmiştir, fakat bakışları masanın orasında burasında  
dolanmakta. Garson tarafından uyarıldıklarından beri ikisinin de gözleri, ortak bir suç  
işlemişler gibi, birbirine rastlamaktan kaçınmaktadır.
Siz gidiyor musunuz, geliyor musunuz?
Başını çevirdiği kimseye böyle bir soru sormaya kalkışmasının nedenini hiçbir zaman  
bulamayacak.
Siz hiç tavuk kıçına benzeyen bir fil kıçı gördünüz mü?
Kızım acelecidir, durduğu yerde duramaz, herkesin derdi ondan sorulur, başı da dertten  
kurtulmaz; aceleciliğinden daha kurbağa, civciv desenli nevresimlerin içinden çıkar  
çıkmaz evlenmiştir, tabii yürümemiştir falan... Ama oğlum da durup dururken böyle  
sorular sorar. Sonra da bu gariplikler insanın içine takılıp kalır. Bir tınıyı karşı bir tınıyla  
sürdürüyorsunuz, öyle sanki kendiliğinden. Haydn derken Dede Efendi'ye, Hacı Arif Bey  
derken veremli Chopin'e atlayabiliyorsunuz. Çünkü oğlum on dördünden beri tutturmuş  
sormaktadır:
Siz hiç tavuk kıçına benzeyen fil kıçı gördünüz mü?
Kadın başını birden çevirdiğine ve adama bir şey sora-cakmış gibi yaptığına göre artık  
sorması gerekmiyor mu? tşte, o da ister istemez sormaktadır:
"Yemeğinize engel olmadım ya?"
Karşısındaki uzun güzel bir sevişmenin sonrasında sanki, hoş bir kendini bırakmışlıkla  
duruyor:
"Hayır, neden? Bu çalan nedir?"
Sorusuna yanıt olarak iki sorunun birden gelmesi kadını beklediğinden öte şaşırtmıştır.  
Şarabın birazı bardağına boşaltılırken kulak veriyor: Chopin'in Prelüd'lerinden biri  
olabilir. 2.si galiba, Do Minör.
Ah işte, ikinci sınıfı atladım derken üçüncü sınıfta kazık çakıp kalmasaydım, böyle  
bildiklerimi de unutmayacaktım.
Adam, bir ân sonra yüksek sesle düşündüğünü ayır-dedip kekelemeye başlamıştır:
"Özür dilerim, kendime soruyordum... Bildiğim her şeyi., bildiklerimi unutur oldum da..  
Unutmuşum yani..."
Chopin, evet. Prelüd. Do Minör. Yine de emin değilim.
(Müşterinin velinimeti olan bu lokantanın müesseseden böyle ikramları da vardır işte;  
unuttuklarını hatırlamak isteyenleri buraya çeken şey yalnızca martinisi değil, demek  
istiyorum.)
Kadın, garsonu bekletmemek için bardağına bir yudum konan şarabı acele tatmış, başını  
usulca sallayıp evetledikten sonra gıcık tutmuş bir sesle:
"Ben ancak Chopin olduğunu çıkartabiliyorum," demiş-tir.
Sonra sessizlik.
(Bana kalırsa zaten hiç niyet etmedikleri kadar konuştular.)
Müzik, uğultular arasında sürmektedir.
Görüyor musunuz?
Bir masada iki yabancı.
ikisi de, zorunlu bir şeymiş gibi gözlerini beyaz serin şarabın şişeden bardağa ağır ağır  
dökülüşüne dikmiş: