Paşa'nın dostuydu. Yıldızı daha çok parlayacaktı, ama Meşrutiyet 
onu gölgede bırakmıştı. 
"Nasılsınız, efendim?" dedi Cevdet Bey. 
Seyfi Paşa cevap olarak: "Nigân, kızım, nasılsın bakayım?" 
dedi. 
Nigân Hanım kocasının kolundan çıktı, uzanıp saygıyla pa­
şanın elini öptü. 
Seyfi Paşa daha da hırıltılı bir sesle: "Baban gibi insanlar artık 
kalmadı!" dedi. "Şükrü Paşa ne insandı! Artık öyle insan yok!" 
Başka birşeyler daha söyledi. Yanındaki uşağa yaslanmasına, 
ayakta zor durmasına, yüzü de ihtiyar ve sevimsiz bir köpeğin 
yüzüne benzemesine rağmen gene de çevresinde saygı uyan­
dırıyordu. 
Cevdet Bey hayranlık duymadan edemedi. "Doksanını geçmiş 
olmalı!" diye düşündü. "Bunlar çok yaşar. Çünkü ticaret dert­
leriyle kendilerini yıpratmadılar. Ben ondan önce gideceğim. 
Nigân niye elini öptü sanki onun?" 
"Baban ne insandı!" dedi gene Paşa. "Öyle hakiki insan kalmadı 
artık!" Cevdet Bey'e döndü: "Ticaret mahdum beylere mi bı­
rakıldı?" Başını sağa sola sallıyordu. "Taşlık bahçeden, teiniz 
hava yürüyüşünden ha? Ah, hah hoh! Paşa'nın hırıltılı kahkahası 
hırıltılı bir öksürüğe dönüştü. 
Cevdet Bey: "Evet efendim!" diye mırıldandı. Yaralandığını 
hissediyor, ama bir şey yapamayacağını da biliyordu. 
Seyfi Paşa gene Nigân Hanım'a döndü. Kızkardeşlerini sordu. 
Başka akrabalarını, tanıdıklarını da soruşturdu, ama her seferinde 
"hakiki insan," olarak gördüğü tanıdıklardı soruşturduğu. Az 
sonra sıkıldı. Koluna girmiş olan uşağı sallanıyor diye azarladı. 
Nigân Hanım vaktin geldiğini anlayarak gene uzandı, Paşa'nın 
elini öptü. Paşa, Cevdet Bey'in etekleri dibinde sallanan torunlara 
tatlı sesle birşeyler söylemeye çalıştı, ama ağzından çıkan boğuk 
hırıltı onları daha çok korkutmaktan başka işe yaramadı. Sonra 
uşağını itip, kakıp, azarlayarak uzaklaştı. 
"Ne kadar yaşlanmış!" dedi Nigân Hanım. İç çekti. 
Cevdet Bey, "Yaşlı, ama sağlıklı!" diye düşündü. Uzun bir süre, 
hiçbir şey söylemeden, karısının da koluna girmeden yürüdü. 
Sonra Nişantaşı'nın köşesinde durdu. "Niye öptü sanki Nigân 
182