386 
"Ben döneceğ im tabii," dedi Kadife. "Ama sen hemen gidiyorsun sanıyordum." 
"Ka'nın nereye gitmiş  olabileceğ i hakkında bir fikrin var mı?" 
Birbirlerinin gözlerine bakarlarken İ pek ikisinin de akıllarından geçen ş eyden 
korktuklarını hissetti. "Artık gitmeliyim," dedi Kadife. "Makyaj yapmam lazım." "Başını açmandan çok, mor yağ murluğundan kurtulacağ ın için seviniyorum," dedi 
İpek. 
Ta ayaklarına kadar bir çarş af gibi inen eski yağ murluğunun eteklerini Kadife 
iki dans hareketiyle havalandırdı. Bunun kapı aralığ ından kızlarını seyreden 
Turgut Bey'i gülümsettiğ ini görünce iki kızkardeş  birbirlerine sarılıp 
öpüştüler. 
Turgut Bey Kadife'nin sahneye çıkmasını çoktan kabullenmiş  olmalıydı. Bu sefer 
ne gözyaş ı döktü, ne de öğ üt verdi. Sarılıp kızını öptü ve tiyatro salonundaki 
kalabalığ ın içinden bir an önce çıkmak istedi. 
Tiyatronun kalabalık kapısında ve dönüş  yolunda ipek Ka'ya veya onu sorabileceğ i 
birisine rastlarım diye gözlerini dört açmış tı, ama kaldırımlarda hiçbir ş ey 
dikkatini çekmedi. Daha sonra bana "Ka, olur olmaz nedenlerle nasıl kötümser olabiliyorsa, ben de galiba aynı saçmalıktaki baş ka nedenlerle ondan sonraki 
kırk beş  dakika boyunca çok iyimserdim," dedi. 
Turgut Bey doğ rudan televizyonun baş ına geçip artık sürekli canh yayımlanacağ ı 
duyurulan oyunu beklerken ipek Almanya'ya götüreceğ i bavulunu hazırladı. Ka'nın 
nerede olduğ unu düşüneceğine Almanya'da nasıl mutlu olacaklarını hayal etmeye 
çalışarak dolabından eş yalar, elbiseler seçiyordu. Daha önceden yanına almayı 
kurduklarından baş ka bavuluna "Almanya'da çok daha iyilerinin" olduğ unu tahmin 
etmesine rağ men alacaklarını, belki de Almanya'dakilere hiç alı şamayacağ ım 
düşünerek çoraplarını ve iç çamaş ırlarını da tıkış tırırken içgüdüyle bir an 
pencereden baktı ve Ka'yı almak için birkaç kere gelen askerî kamyonun otele yanaştığını gördü. 
Aşağı indi, babası da kapıdaydı, ilk defa gördüğ ü iyi tıraş lı, gaga burunlu 
sivil bir memur "Turgut Yıldız," dedi ve babasının eline kapalı bir zarf tutuşturdu. 
387 
Turgut Bey kül gibi bir yüz ve titreyen ellerle zarfı açınca bir anahtar çıktı 
içinden. Okumaya baş ladığı mektubun kızına olduğ unu anlayınca sonuna kadar 
okuyup İ pek'e verdi. 
İpek dört yıl sonra hem kendini savunmak hem de benim Ka hakkında yazacaklarımın 
gerçeği yansıtmasını dürüstçe istediğ i için bu mektubu bana verdi. 
Perşembe, saat sekiz 
Turgut Bey, bu anahtarla İ pek'i odamdan çıkarıp bu mektubu ona lütfen verirseniz 
hepimiz için çok iyi olacak, efendim. Kusuruma bakmayın. Saygıyla. Canım. Kadife'yi ikna edemedim. Askerler beni korumak için buraya istasyona getirdiler. Erzurum yolu açılmış , beni dokuz buçuktaki ilk trenle buradan zorla 
uzaklaştınyorlar. Senin de, benim çantamı yapıp, kendi bavulunu alıp gelmen 
lazım. Askerî araba dokuzu çeyrek geçe seni alacak. Sokaklara sakın çıkma. Gel. Seni çok seviyorum. Mutlu olacağ ız. 
Gaga burunlu adam saat dokuzdan sonra tekrar geleceklerini söyleyip gitti. "Gidecek misin?" diye sordu Turgut Bey. 
"Ona ne olduğ unu çok merak ediyorum," dedi ipek. 
"Askerler koruyor, ona bir ş ey olmaz. Sen bizi bırakıp gidecek misin?" 
"Onunla mutlu olacağ ıma inanıyorum," dedi İ pek. "Kadife de öyle dedi." 
Mutluluğ unun kanıtı da oradaymış  gibi elindeki mektubu yeniden okumaya, 
arkasından da ağ lamaya baş ladı. Ama neden g*öz-yaş ı döktüğ ünü de tam 
çıkaramıyordu. "Belki de babamla kızkar-deş imi bırakmak bana ağ ır geldiğ i için," 
dedi bana yıllar sonra. Ipek'in o an hissettiğ i her şeye bütün ayrıntılarıyla 
ilgi duymamın onu kendi hikâyesine bağ ladığını görüyordum. "Belki de aklım-daki 
öteki şeyden korkuyordum," dedi sonra. 
Ipek'in gözyaş ları dindikten sonra babasıyla birlikte odasına gitmiş ler ve 
birlikte bavuluna konacak ş eyleri son bir kere daha göz- 
388 
-Ipek'in Gözünden -