varma ya da ima içermeden, dolambaçsızca dile getir ilen, eski 
bir acı. Ne söyleyeceğimi bilmiyor dum. İçim deki taşlar hızla yu­
varlanıyo rlardı , duygularımın bir kaynaktan fışkırırcasına boşal­
malarından korkt um. Ben de, diyecektim neredeyse, ben de 
uzun zamandır hiç kimseyle olmadım . Olamadım. Kendimi to­
parladım; bir kadının, yabancı bir erkeğe, kendi cinselliğinden 
söz etmesinin tehlikelerini biliyordum ne de olsa. Öylece kıpır­
damadan duruyor , sessiz, çaresiz bakışlarla okyanusu seyre di­
yord um . Rüzgar saçlarımı yeniden dağıtmıştı . 
"Tabi i," diye devam etti, "ben senin gibi güzel değil im." 
Gerçekten de çirki ndi, boyu aşın kısaydı -benden bile kısa­
ve kaburga kemikleri meydana çıkacak denli zayıftı . Yüzü inanıl­
maz derecede çirkin, çirkinden de öte, kork unçtu. Kırık dişlerle 
dolu, ürkütücü bir yarayı andıran ağzıydı bunun nedeni ve çe­
nesindeki anlaya madığım tuhaflık. Sıyrıkl arla, açık yaralarla do­
lu ellerini, paç avral ar içindeki cılız bedenini, hiçbir kadın kolay 
kolay çekici bulam azdı . 
"Belki de," dedim bu kez, tam gözbebek lerine bakarak, "ka­
dınları korkutuyo rsundur ." 
Şaşıracağını sanmıştım ama tepki göster medi. Sadece yüzün­
den belli belirsiz, yorumla yamadığını bir bulut geçti. Ondan 
korktuğumu ve bu korkunun ilişkimizi nasıl belirleye ceğini, o 
anda, benden çok daha önce sezdiğini biliyorum şimdi. 
"Ama," dedi birdenbire , "bir kitabın kapağına bakarak için-
dekileri anlayam azsın ." 
Koltuğumun altındaki romanı gözucuyla süzmüştü: 
"Doğru, haklısın ." 
Giderek ilgim artıyordu . Hem bilgece bir yönü vardı, hem 
de şeyta nca; ikisi de aynı ölçüde çekiyordu beni. Konuşmayı ola­
bildiğince uzatmak, onu, kendisini anlatmaya ikna etmek, bu 
gizemli Kabuk Adam'ı çözecek ipuçlarını ele geçirmek istiyor­
dum. Güçlü bir önse ziyle biliyordum ki, Kabuk Adam'ın bana 
öğretebileceği, o zamana değin ıskaladığım çok önemli bir şey 
24