seli’ye baktım: gözlerin dilinden bir şey anlamıyorum. Ya
ben kalkınca Günseli benimle gelemezse? Bu korkuyla tek-liflerini kabul ettim. Misafirliğe gittiğim bir evde, birliktesofraya oturmak sevdiğim bir gelenektir. Sonunda yemeğekalmadığım ziyaretlerde bir soğukluk vardır; içten olmayanbir ilişki. Bu insanlardan da bir an önce kurtulmasını bile-medim işte. Yemeğe kalışımı, Günseli’nin geleceği bakımın-dan olumlu bir işaret saymışlardır. Aklımı başıma topla-mam için bir fırsat verdiler bana. Ne kadar da iyi tanıyorsu-nuz beni canım? Derimin altındaki karışıklığı bilmedenyargılıyorsunuz beni. Ne kadar damat delisi bir kalabalık.Ulan, ölüyorum ben: ne yapacaksınız benim gibi damadı?Tam çorbamı içerken başımı kaldırsam ve... beni köküm-den sarsan şeyleri, “onu”, hamamböceğini filan anlatsam...her şeyi itiraf etsem gözyaşları içinde. Ne yaparlardı acaba?Dünya tarihinde buna cesaret eden biri çıkmamış. Belki be-nim gözümden kaçmıştır. İnsanlar yüzde yüz ölümlerin ku-cağına atmışlar da kendilerini, buna cesaret edememişler.Önemli saymadığımız için kayıtlara geçirmedik mi diyorsu-nuz. Öyle olsun. Bir itirazım yok. Zaten benim de böyle birşey yapmam zor: ölüme doğru bile insan çekingen ve ted-birli oluyor. Özellikle, gülünç olmaktan, vebadan korkar gi-bi çekiniyor. Son nefesine kadar gülünç olmaktan korktu;hiç olmazsa bunu sürdürdü, denilebilir benim için.
Evin beyi karşımda oturuyordu: burjuva terliklerini giy-
miş bir durumda. Ona desem ki: Rasim Bey! küçük burjuvayaşantınızdan çıkın; birlikte sürünelim. İnsanlara bundanbaşka yapabileceğim, bir teklif yok. Günseli’ye evlenmeteklif edebilirsiniz oğlum. Ha, evet; unutmuştum. Size deyukarıdaki uygunsuz teklifi yapmak isterdim; fakat yolunubilmiyorum. Babanıza mı söylesem acaba? Olmaz. Doğru.Kuralları bilmiyorum. Yaşama kurallarından habersizim.Tek başıma beceremediğim bir yaşantıyı, birlikte nasıl sür-
625