29 
Asım Çavuşun emrindeki bir bölük candarma, Kara İbra­
him ve avenesi, bir güz, bir kış dağlarda kaldılar. Dağ köylüleri 
ellerinden zar ağladı. Her köylü bir yer haber veriyord u. Akça­
dağ, Göğsün dağlan, Beritdağ, Binboğalar , Aladağ, Kayranlı­
dağ, Konurdağ, Meryemçil beli ara ha ara ettiler. Ne üstlerinde 
üst ne başlannda baş kaldı. Sıçanın deliğine bile baktılar. İnce 
Memed yok oğlu yok. Kayıplara karışmış. Kışın yansını Değir­
menolukta geçirdiler. Alidağında, aramadık delik bırakmadılar. 
Alidağına geyik avına gittiler. Mağaranın yanı başına kadar 
çıktılar. Olmadı. 
Topal Ali candarmalarm önüne düşüyor, "Onu mutlak 
bulacağız," diye savuruyor du. Alıp Binboğalara götürüyor­
du ... Güya iz sürüyor du. "Hani? Nerde kaldı senin meşhur 
izeiliğin Ali?" diye soruyorlar , Ali, "İhtiyarlık, artık seçemi­
yorum," diye içini çekerek karşılık veriyor du. "İhtiyarladık 
artık. Geçti." 
Topal Ali kocamamış, gençleşmişti. Rüzgar gibiydi. İçinde 
bir umut ateşi yanıyordu. 
Bütün güz, bütün kış aylan dağlarda perperişan İnce Me­
medin ardında ora senin, bura benim dolaştıktan sonra, yor­
gun, bitkin kasahaya döndü ler. Dağlarda iki tane büyük çeteyi 
de, bu arada, ortadan kaldırınışiardı ama, İnce Memed yoktu. 
Kasaba yas içindeydi. 
Kara İbrahim on yaş daha ihtiyarlamıştı. "Ben böylesini 
görmedim," diyordu. "Bu adamda bir sır , bir hikmet var. 
399