demiştir; öpülmeyi beklemeden uzanıp delikanlıyı öpmüştür ve artık bilmektedir bunun  
adamakıllı güçlü bir ruh üşümesinin atlatıldığı ân olduğunu. Atlatmanın ise, atlatmak  
olduğunu, başka hiçbir şey demek olmadığını, hiçbir şey! Ne olsa, bedeninde dayanılmaz  
bir ürperti.
Özür dilerim, yanılmışım efendim. Şimdi pek emin değilim. Yerküre çekirdeği belki de  
soğuyordur. Çünkü baksanıza, delikanlının ateşli öpüşleri bile sadece ikisinin de  
ürpertilerini çoğaltmaya yaramaktadır. Kızsa buna apaçık ad koymakta:
Gideceğini biliyorum da ondan. Önden bilmeyebilirdim.
Döneceğim, sen cesursun, diye mırıldanmaktadır delikanlı da, küçük dokunuşların  
dilinden.
Arzın merkezi soğusa da, soğumasa da, adamla kadın birbirlerine çok güzel bakıyorlar.  
Elbette sahte bir umut, aptal
bir inanışla değil, artık düşlenmesi bile güç bir dayanışmanın dilinden söyleyerek. Hattâ,  
ikisinin de aramayı çoktan unuttukları bir şeyi ansızın avuçlarının içinde buluvermekten  
doğan bir şaşkınlıklarının olması gerektiğini de düşünüyorum. Fakat, apaçık, asıl bunda  
yanılıyorum. Şaşkınlık yok. Ne birinde, ne ötekinde. Bu bakışma böyle olması gerektiği  
için böyledir. Vardır. Kendisidir. Kendinden başka hiçbir şeyle açıklanamaz.
Kadın şu an'da adama oranla biraz yaşlı görünüyor. Adam da üstelik çok genç değil.  
Kısacası, fazla da uzaklara ve derinlere gidilmemeli, ipleri o kadar germemeli, ama şuna  
da mim konulmalı: Kadın bazan daha da yaşlı olabiliyor, bazan çok, çok daha genç. Adam  
da bir defalığına olduğundan çok, ama çok yaşlı olabildi ki, bu da bir iç inceliğinin  
belirtisi sayılabilir. Şimdi martinisinden bir yudum alıyor. Kadehi parmaklarının arasında  
bir eli okşar gibi tutuyor.
Hep böyle yumuşak mısınız? Bukadar ince?
Kadın, galiba farkında bile olmadan sol elinin parmak-larını.kendi sağ kolunda, bileğin az  
yukarılarındaki san tüyler üstünde gezdirmektedir; hafif bir ürpertiyle ayağa kalkmış bu  
tüyleri usul usul yatıştırmaya çalışıyor, bile denilebilir. Bu arada başını çevirmiş; gözleri  
bir garson aranıyor. Belli, isteyecek! Bana bir martini daha lütfen. Ancak, garsonun birinin  
sadece kulak ucu, yandaki üstü çok kalabalık aynanın boş küçük alanlarında seçilmekte.  
Lütfen bana bir martini.
Kadının iki hamlesi de boşa gitmiştir.
Erkek gerginleşiyor. Yanında kendisi varken karısının doğrudan garson aranması, ona bir  
şey ısmarlamaya kalkması hiç hoşuna gitmemekte. Hiçbir zaman gitmedi. Tek başına  
lokantalara çıkma alışkanlığı edinmesi ise başlıbaşına bir konu, büyük konu.
Bununla birlikte dayanışma eğilimi geçerliğini korumaktadır. Yıllar akıyor. Hem geri,  
hem ileri.
Nasıl olduysa, garsonlardan biri, kadının bakındığını alışılmış süreden biraz daha çabuk  
görmüş, bir kere görmüş olunca da, ister istemez ona yaklaşmıştır: Tuzluk, biberlik,  
ekmek tabağı, tereyağı, çatal, bıçak, bardak, bir tabak dolusu da bademli tavuk ve salata.  
Daha ne istiyor şimdi bu kadın?
"Bana bir martini daha getirir misiniz? Durun, şu tabağı da götürün lütfen?"
"Yemeyecek misiniz?"
"Yemek istemiyorum, evet."
"Beğenmediniz mi?"
Kadın bunu yanıtlamamıştır. Ne istediğini biliyor'u oynadığı sanılmasın; ne istediğini  
biliyor. Neyse ki adam da, bırak ben ısmarlayayım, diyen kocalardan değil. Daha