Camisi'ne döndük. Bu sefer helalar tarafına gittik. Hela du­
varlarının dış kıvrımlarından birinde Huriye'ye rast geldik. 
Keşke gelmeseydik. On altı, on yedi yaşında, gözlerinden 
yeni buluğunun ateşleri saçılan bir küfeci oğlanı, kızı köşeye 
sıkıştırmış, cinsel deneyime yeni başlamış çok genç bir horoz 
çırpınmaları ve yılmaz, yorulmaz hamlelerle üzerine saldırı­
yor. Huriye var kuvvetiyle bu aşık saldırılarını uzaklaştırma-
ya uğraşarak, "Olmaz, olmaz ... Geçen defa da beni aldattın. 
Para vermedin!.. Peşin isterim ... " diyordu. 
Bu manzara karşısında başım döndü. Maneviyetim bu­
landı. İnsanlığım sarsıldı. Ahlakımızı düzeltmeye senelerce 
uğraşır, başaramayız. Fakat bozmaya çok kısa anlar yetiyor. 
Birincisi için tabiatta güzel misaller, modeller bulmak, sonra 
onları nefsimize uygulamak ne zordur. Ve bu ne az semere 
verir uzun mesaiye muhtaçtır . İkincisi için her tarafta kötü 
misal dopdoludur . Fesat kendi kendine oluyor. İyi ahlak ve 
terbiye insandan insana zor geçiyor. Lakin ahlaki çürüme ne 
çabuk bulaşıyor, memleketleri, ırkları berbat ediyor, bitiri­
yor. Yumruğumu kaldırdım. Hemen genç horozun üzerine 
yürüdüm. Bu parasız zamparanın gözü kızmıştı. Yumruğu­
ma meydan okuyarak bana döndü, "Efendi, sen ne karışı­
yorsun? Ben bu kızı seviyorum. Biz birbirimize nişanlandık, 
yakında o benim karım olacak!" dedi. 
Küfeci oğlanı araya girmeme çok gücendi. Ağlıyordu. 
Ensesine bir şamar patlatarak onu defettim, kızı kolundan 
yakaladım. Şaşırdı. Beni birdenbire tanıyamamışken şimdi 
bildi. Mahcubiyetinden, utancından kızardı. Afalladı ... Şim­
di bu postala, ı bu küçük sefalet fahişesine nasıl davranmak 
lazımdı? Onu dövüp öldürmeli miydim? Yoksa af mı etme­
liydim? Huriye kumral saçları, iri hareli ela gözleriyle, mad­
di manevi o pislik, o adilik içinde yine güzeldi. O anda insan­
lığım bana, "Bu iki sefil yavruyu kurtar!" diye bağırıyordu. 
Evet, ilk yapılacak şey buydu. Ötesi sonra düşünülecekti. 
Babalığın verdiği otoriteyle kızlara bağırdım: 
Kötü yola düşmüş kadın. 
105