YOKUŞ AŞAGI 
� 
Gerfeklik, yanıl sama olduğu 
unut ufan yanıl samadır. 
Derrida 
Santa Teresa'nın hiç tekin olmayan yokuşundan aşağı, kente 
doğru iniyordu. Arnavutkal dırımı belki kırk yıldır yenilenmemiş 
yol, Amazan ırmakları gibi kıvrılıp bükülüyor, ikide bir sert ka­
vislerle yön dcğiştiriyordu. Yaz gününün sıcaklığını emmiş 
tramvay rayları, yeni bilenmiş sarı bıçaklar gibi parıldıyor, iç kal­
dırıcı bir metal dokusu yayıyordu. Japon işadamının öldürülü­
şünden beri kullanılmayan demiryolunda yürüyordu Özgür. 
Topukları aşınmış ayakkabıları, Santa Teresa'nın eğri büğrü taş­
larıyla baş edemezdi. Bir traversten öbürüne, kirnonolu Japon 
kadınlarının hızlı hızlı, kısacık adımlarını atıyor; arada bir seksek 
oynarcasına sıçrıyord u. Rio'nun henüz elinden alamadığı son 
çocukluk kıvılcımı belki de ... Metailere kesinlikle basmazdı; 
71