sağlıklı, kütür kütür öpmeyi unutmuşlar. Gözleri kırgın, 
yılgın, paslı... Kuşkulu, korkulu, düşmanca... Ben bu şe­
hirden korkuyo rum, bu şehirde hasta oluyorum, deliriyo­
rum ... İçimden her şeyi bırakıp kaçmak geliyor. Kirlenmiş, 
bitlenmiş, çamur içinde bir şehir. Dedikodu hastalığında, 
merhametsiz, sevgisiz, kazıkçı. .. Bu şehir karaborsacıların 
şehri... Bire bin kazananların, lüksün şehri... Ve bu şehrin 
dört bir yanını çamur deryası içindeki çerden çöpten ge­
cekondulu, yüz binlerce insanın yaşadığı umutsuz insan­
ların mahalleleri çevirmiş. Ağzını açmış, bir ejderha gibi 
duruyor. 
Ben güzellikten söz açmayı istemez miyim. Ben karnı 
tok, sırtı peklikten söz açmayı istemez miyim ... Ben insan­
ların önüne güzel sözcüklerle, güzel bir dünya açmayı öy­
lesine bir isterim ki, can atarım .. 
Sonra ben yazar olarak, capcanlı bir güneş altında se­
vişenlerden de söz açmayı isterim. İki genç, daha çiçeği 
burnunda. Kol kola yumulmuşlar. .. Bunu yazmayı nasıl, 
nasıl isterim ... Ve bir yazar bunu ne güzel anlatır. Böyle 
şeyleri çok anlatmışlar , diyeceks iniz. Ama sağlıklı bir dün­
yada, bu sevginin anlatacak çok yeni, pırıl pırıl bir yönü 
de bulunur. 
Ben, kendim, bu şehirden gidemem. Bütün mümkü­
nüm çarelerim kesilmiş. Ama böylesi bir dünyada da sevi­
nemem. Hayal kurarım hayal. Işıklı, sevinçli, çiçekli, kim­
senin kimseyi sömürmediği, kimsenin kimseden korkma­
dığı, kuşkulanmadığı, kimsenin kimseye düşmanca bak­
madığı bir dünyanın hayalini kurarım. Kimsenin kimseye 
diş gıcırdatmadığı bir dünya ... Gönlü gani bir adam saya­
rım kendimi. Bu kadarı bile bana yeter, bu kadarı bile beni 
mutlu eder. 
44