Teyze: "Münasebetsiz ve geveze biri!" diye düşünüyormuş 
gibi yüzünü buruşturdu. Merdivenlere doğru yürüyorlardı. 
Birden Muhtar Bey merdivenlerin ucunda gözüktü. Birkaç 
basamak aşağı indi. Sonra, yolu kapayacağını düşünmüş olacak 
ki geri geri yukarı çıktı. Aranarak kendi çevresinde bir döndü. 
Nazlıyı görünce rahatladı. Bunları yaparken: "Buyurun, buyurun, 
rica ederim!" diyordu. 
Ömer: "Enişte işte Nazlı bu!" dedi. Onlar zaten el sıkışıyorlardı. 
"Bu, Macide Teyzem!" 
"Beni hatırladın mı?" dedi Macide Teyze. 
"Hatırlar gibi oluyorum, efendim!" dedi Nazlı. 
Muhtar Bey ile enişte de el sıkışıyorlardı. Onlar da kendi olağan 
varlıklarının dışına taşmışlardı. Sanki kimse kendisi gibi ola­
mıyordu. 
"Buyurun, efendim, buyurun, siz önce rica ederim..." dedi 
Muhtar Bey. Paltoları alan hizmetçiye emirler yağdırıyordu. 
Nazlı da Macide Hanimin paltosuna uzanmıştı. Ama o karşı 
koyuyor, askının önünde çekişiyorlardı. 
Oturma odasına girerlerken Macide Hanım: "Geç kalmadık 
değil mi?" dedi. 
Muhtar Bey: "Yoo, hayır, hayır!" dedi. "Siz pek köşede kaldınız, 
buraya zahmet etseniz." 
Teyze: "Yok, rica ederim!" diye mırıldandı, oturduğu koltuk 
köşede kalıyordu, ama Nazlı'yı yakından inceleyebileceği en iyi 
yer burasıydı. Ömer bunu sezdikten sonra, Muhtar Bey'in 
kendisine yakın oturduğunu endişeyle farketti. 
Bir sessizlik oldu. 
Sonra Refet Bey yarım kalan cümlesini tamamladı: "Bugün 
bir de başka bir rastlantı oldu. Geçerken Muhtar Bey'e bir uğ-
rayayım dedim. Geleceğinizi bilmiyordum." Özür dilermiş gibi 
bir hali vardı. 
Enişte: "Rica ederim!" dedi. "Biz sizi bekletmedik değil 
mi?" 
Muhtar Bey: "Hayır, hayır!" dedi. "Hanımefendi de bunu 
söylediler. Hatta Nazlı'ya diyordum ki..." 
Teyze kendisinden sözedildiğini farkedince gözlerini dikkatle 
incelediği Nazlı'dan telâşla kaçırdı. "Yaa! Biz de geç kaldık diye 
i 70