ki yok! Olsaydı, sana vermezlerdi, ben de kahrolur­
dum." 
Gökşin'in benim için söylediklerini düşündüm 
de, haklı sayılır, çünkü ben gerçekten hayatım bo­
yunca cinselliğimle algılanacağım diye hep kork­
tum. Bu korkuyla dekolte ya da çok dar elbiseler gi­
yemedim, fazla makyaj yapamadım, içimde kopan 
firtınaları kimseye belli edemedim. Oysa on beş ya­
şından beri ne kadar çok istedim sevmek, sevilmek, 
delice aşık olmak hatta cinselliği yaşayabilmek. Ama 
ti.im yakınlaşmalarımda, hep aşktan, cinsellikten 
kaçtım. Önceleri belki çocukluğum süresince ma­
ruz kaldığım baskıdan, sonraları belki bir doktor 
olarak insan vücudunu her yönüyle, mekanik bir 
varlık olarak algılamaktan; kim bilir? Ama Gökşin'e 
bir noktada katılmıyorum, sadece ben değ il, o da 
dahil olmak üzere, biz hepimiz böyleydik biraz, 
Kandilli Lisesi'nin kızları. Hayatımın tümünü mes­
leğime ve hastalarıma adadım diye, arkadaşım beni 
günah keçisi ilan etmiş, belli. Canı sağ olsun! 
Zeynep içeri gelip Gökşin'e bir çay daha içip iç­
meyeceğini sordu. 
"İstemem, teşekkür ederim,'' dedi Gökşin, 
"ben yavaştan kalkayım. Evime döneyim bir duş 
alır gazeteleri okurum, dinlenirim biraz. Vallahi, 
gözkapakl arıının üzerinde uykusuzluktan kum tor­
baları var sanki ." 
75