FAKİR BAYKURT
 
411
 
 
«Eyvah, bir şey unuttum!..» dedi Kır Abbas.
 
Cennet’in yüreği oynadı yerinden:
 
«Ne var gene? Ne unuttun?»
 
«Hay çomak çıkası aklım! Çobanlara diyecektim ki, yeğ
enlerim, 
sabahleyin malları bir daha sürün, Purluğun işi eyice tamam olsun. ..»
 
Cennet’in yüzüne bir rahatlık geldi:
 
«Aman dur! Aman bu kadar olsun! Sabah erken kalkar söylerim 
ben. Otur da keyfine bak şimdi!» Kalkacak gibi davranmış kocasının 
dizlerine ba
stı: «Ipırat otur şimdi...» dedi.
 
«Pekey bakalım Cennet efe!» dedi Kır Abbas, oturdu.
 
Ne zamandır kuruyordu. Bir bu eksik kalmıştı. «(Tuuuh!)» 
diyordu kendi kendine. «(Bir işi yaptın mı tam yapacaksın! Eksik 
yapmayacaksın...)»
 
Şafak sökerken kalktı. Poçusu
nu, kuşağını bağladı. Nalınları taktı 
ayaklarına.
 
Ocağı tutuşturmaya çalışan karısına yanaştı:
 
«Cennet!» dedi.
 
«Söyle Abbas.»
 
«Bu anasını sattığımın vakti geçmiyor, ben gidiyorum!»
 
«Nere gidiyorsun?»
 
«Purluğa gidiyorum! .. Sen çobanlara söyleyiver. Yaptık 
bir iş, 
tamam yapalım. Unutma...»
 
Değneğini aldı eline gitti.
 
Cennet karı güldü ardından: «(Eyi ki çocuk uyuyor! Onu da 
götüreceğim diye tuttururdu erkenden! .. )»
 
Köyden çıktı. Mezarlığın yanından, tozlu yoldan yürüdü. Mallar 
yolu pislemişlerdi dün akşam.
..
 
Uzaklarda, Babas, Kumartaş köylerinin ardındaki dağların başına 
gün vuruyordu.