101
“Ö yle bir şey var mı ya?” diye sordu Deniz. “Adı neydi?”
“A zur!”
“Am m a tuhaf isimmiş. Neresi ki burası?”
“Ingiltere... Oxford Üniversitesi.”
“N e? Neden bana söylemedin Oxford'a  gittiğini?!”
Tereddüt etti Peri, ne diyeceğini bilem edi. Bunu neden  
kim seyle paylaşm adığını o da bilmiyordu. “M ezun olmadan  
ayrıldım” dedi, giderek alçalan bir sesle.
“N asıl kabul edildin ki?”
Peri, kızının sorusunda yukarıdan bakan bir tavır algıla­
dı. Küçüm seyen bir şaşkınlık. Daha önünde yıllar olm asına  
karşın Deniz daha şimdiden üniversite sınavları için kaygı­
lanm aya başlam ıştı. Çok başarılı bir öğrenci değildi. Eğitim  
sistem i öğrencileri yarıştırmak üstüne kurulm uştu. Peri’nin  
genç kızlığında olduğu gibi ha bire çalışm aktan gocunmayan,  
zaten başkaca bir hayatı olmayan öğrencileri yıpratmasa da,  
Deniz gibi hayat ve yaratıcılık ve eneıji dolu gençleri eziyor­
du bu sistem .
“N otlarım  yüksekti. Elemeleri geçtim. Babam  yardım etti  
başvurulara. Gidip dünyayı görmem gerektiğini söylerdi sağ  
olsun rahm etli.”
“Dedem  m i?” diye sordu D eniz; kafasındaki titrek yaşlı  
adam imgesiyle bu güçlü dönüştürücü kişiliği bağdaştırm ak­
ta zorlanmıştı.
Peri gülümsedi. “Evet, benimle hep gurur duyardı babacı­
ğım .”
“Ya anneannem? O duymaz mıydı?” diye sordu Deniz kur­
nazca.
“Annem  endişelenmişti. Yabancı bir ülkede başıma iş gelir  
diye. Çok gençtim tabii. Evden ilk aynlışım dı. Bir anne için  
kolay değil.” Bir soluk aldı Peri; annesine duygudaşlık hisse­
debilmesine kendisi de şaşırmıştı.
Deniz bir an durup düşündü. “Ne zaman oldu bütün bunlar?”