284
layışına bakılırsa onun pelerini daha ağırdı. O da hareketi 
tekrarlayıp sınıfa döndü. "Harika! Artık kendimizi egolarımız­
dan kurtardığımıza göre -e n  azından sembolik olarak—  derse 
başlayabiliriz.”
"Bunu neden yaptık şimdi?” diye sordu Bruno homurdana­
rak.
"Ritüeller önemlidir, küçümsemeyin” dedi Azur. "Bizim de 
kendi ortak ritüellerimiz olacak bu seminerde.”
Bir tahta kalemi alıp tahtaya şunu yazdı: KELİME OLA­
RAK TANRI.
Bugün tanımladığımız anlamıyla medeniyet altı bin yaşın­
daydı. Ama insanlar çok daha uzun samandır varlardı; 290 
milyon yıllık kafataslan bulunmuştu. Kendimiz haklrmdaki 
mevcut bildiklerimiz, ileride keşfedeceklerimizin yanında ga­
yet ehemmiyetsizdi. Arkeolojik kanıtlar, insanların binlerce 
yıl boyunca Tanrıyı ya da tanrıları farklı formlarda -b ir ağaç, 
bir hayvan, bir doğa olayı ya da bir kişi olarak- düşündükle­
rini ortaya koyuyordu. Derken, tarih akışının bir aafhaamda, 
hayal gücü sıçraması yaşanmıştı. Elle tutulabilen, gözle görü­
lebilen Tann fikrinden, "kelam olarak Thnn"*ya geçiş yapıl­
mışla. O andan sonra artık hiçbir şey eskisi gibi olmayacaktı.
Etrafına bakman Azur, yalnızca Peri’nin not almadığını 
fark etti. "Buraya kadar tamam mı, İstanbullu kız?”
Profesörün delici bakıştan altında kızarmamaya çalışarak 
sandalyesinde dik oturdu Peri. "Evet, hocam.”
Sanki bir şeyler daha söylemesini beklercesine Azur'un 
açık, güven dolu bakıştan birkaç saniye daha oyalandı 
Peri’nin yüzünde. "Eğer size Tann’nın şu kapının ardında ol­
duğunu, onu göremeyeceğinizi ama sesini duyabileceğinizi 
söylersem, Onun size ne demesini isterdiniz?”
"Beni sevdiğini duymak isterdim” dedi Adam.
"Evet, beni sevdiğini, benim de O nu sevdiğimi bildiğini” 
dedi Kimber.