Düşüneeye daldı, alnı kırışh, bıyıklarıyla oynadı. "O da bir İs­
tiklal Harbi kahramanı ymış. Kılıcının hakkı olaraktan, ona da 
Kerimoğlunun kışlağını vermişler. O da, onları kışlağın yanına 
yaklaştırmıyormu ş. Molla Duran gene insaflı, alhn alıyor ya ge­
ne de bizi kışlağımızdan kovmuyor ." Durdu, bıyıklarıyla oyna­
dı: "Halı," dedi, "onun adı da Sabit Bey. Hiç duydunuz mu 
böyle bir adamı?" 
"Duymadım," dedi Memed boynunu bükerek. 
"On yıla kalmaz arhk biz biter iz. Bizim oba şimdiden bile 
dağılmaya başladı ." Gözleri doldu. "Ben ölürsem," diye keke­
ledi, "Yörüğün mezarlığı olmaz ya, mezarı da olmaz ya," aa 
acı güldü, "beni getirin de şu prnarın başına, o ağaan alhna gö­
mün." 
"Allah gecinden versin," dedi Memed, onun da gözleri 
dolmuştu. 
"Buradan başka bizi kabul edecek toprak yok. Bari tez 
günde öleyim de, burası da elimizden gitmeden şu prnarın ba­
şına gömüley im." 
"Ağa etme," dedi Memed sesi titreyerek. 
Bu sırada genç kızlar, gelinler, yaşlı kadınlar, küçük, bü­
yük nakışlı bohçalar getirip çadırın eğmesinin dibine koyuyor, 
durmadan, Memede bir göz atıp gidiyorlardı. Bir delikanlı da 
birkaç sırmalı fişeklikle, bir Alaman filintası getirdi, işlemeli çu­
valların dibine koydu, ayakta, elpençe divan durup bekled i. 
Arkasından bir dürbün, iki Çerkes hançeri, bir nagant tabanca 
getirildi, sapı fildişinden ... Memed bütün bu gelenlerin ne için 
olduğunu anlamıyor, şaşkınlıkla bir filintaya, bir bohçalara ba­
kıyo rdu. 
Battal Ağa uzun, ince boyuyla ayağa kalkh, çimeni yeşil 
gözleriyle bir erkek güzeliydi, birinci bohçayı aldı, açmadan 
Memedin önüne koydu. Sırasıyla öteki gelen bohçaları da Me­
medin önüne dizdi. 
"Bunlar sana İnce Memed . Bunlar obamızın sana çarnsakızı 
çoban armağanıdır. Kusurumuza kalma sana karşı bir kusur iş­
ledikse ... " 
"Kusur bizde," diye topariandı Memed . "Aman ne zah­
met ... " 
393