Büyük Semiramis Oteli 
522 bozulacak gibi değildi, içe içe insan ın bütün dün yan ın birliğini ve
tekliğini hissetti ği o derin ruh haline girmiştim. Kafamdaki sinekli,
hat ıral ı filmin verdiğ i fikir de buydu i şte. Füsun için yıllard ır 
hissettiğim her şey, onun için çekti ğim bütün ac ılar, dün yan ın
karmaşıkl ığı ve güzelliğ iyle akl ımda bir bütün olmuş tu ve bu bütünlük
ve tamamlanm ıştık duygusu bana ola ğanüstü güzel geliyor ve derin bir
huzur veriyordu. Derken kafam bir  süre sine ğin a yakları birbirine
dolanmadan nas ıl bu kadar h ızla yürüyebildiğine tak ıldı. Sonra sinek
yok oldu. 
Füsun'un elini masan ın üzerinde kendi elimin içinde tutu yordum ve  
hissettiğim huzur ve güzelliğin benim elimden ona, ondan bana  
geçtiğini anlıyordum. Füsunun güzel sol eli, yor gun bir ha yvan gibi 
alttayd ı, benim sa ğ elim onu tersinden yakalam ış, kabaca üstüne  
çıkmış , bast ırm ıştı sanki. Bütün dün ya kafam ın, kafalarım ızın içinde  
dönüyordu. 
"Dans edelim mi?" dedim. 
"Hay ır..." 
"Niye?" 
"Şimdi istemiyorum!" dedi Füsun. "Böyle oturmak bana yetiyor." 
Ellerimizi kastetti ğini anlayarak gülümsedim. Zaman durmu ş 
gibiydi, hem orada saatlerdir el ele oturuyormu ş gibi hissedi yor hem de 
şimdi geldiğimizi zannedi yordum. Bir an orada ne yapt ığımızı 
unuttum. Sonra bakt ığımda lokantada bizden baş ka kimse olmad ığını 
gördüm. 
"Frans ızlar gitmi ş." 
"Onlar Fransız de ğildi," dedi Füsun. 
"Nereden anlad ın?" 
"Arabalar ının plakaların ı gördüm. Atina'dan geliyorlar." 
"Arabalar ını nereden gördün?" "Lokantayı kapatacaklar, biz de 
gidelim." "Oturuyoruz i şte!" "Haklıs ın," dedi olgunlukla.