gene iki elim yakanda olsun. Yüz tane Abdi Ağa görürsen, yü­
zünü de öldür ... " 
Memed, gülerek: 
"Söz," dedi. "Yüz tane bulursam, yüzünü de ... " 
Yağmur, sabahleyin kesilmişt i. Ova çamur du. Ama şimdi 
dağa tırınanıyor lardı. Bastıkları yer küçücük taşlıy dı. Taşlar, 
ayaklarının altında kayıyor du. Hava çürük ağaç, acı çiçek, ot 
kokuyord u. Gökteki yıldızlar iri iri ... Her birinin yöresini ay­
dınlık bir halka çevirmiş ... Bir kuş vardır oğlak gibi m eler, işte 
arada bir de o meliyo rdu. Biraz daha yukarılara çıkınca bir yu­
sufçuk kuşu öttü. "Y uusuuufçuu uuuuu uk!" 
Dumantepenin sivrisinin altına gelince Süleyman: 
"İnce Memed," dedi, "çıkar da tabancanı üç el ateş et!" 
Soluk soluğa toprağa çöktü. Soluğu taşıyor du: 
"Ooo of!" dedi, "ooof kocalık ... Vay gençlik vay!" 
Memed, bu sırada havaya üç el boşalth. 
Ta uzaktan, kayalıkları yankılandıran bir el silah karşılık 
verd i. 
Süleyman: 
"Vay vay dizlerim," diye inleyerek kalktı. "Haydi yavrum 
oraya doğru yürüyelim ." 
Memed, Süleymanın koluna girdi. 
Tam yanlarında, bir el daha ateş edilince durdular. 
Süleyman: 
"Ne o, it dölleri beni mi vuracaksını z?" diye bağırd ı. 
Genç bir ses gür ledi: 
"Kim o?" 
Süleyma n: 
"Gel ulan, gel de beni Deliye götür." 
Sağlarındaki kayanın arkasından bir adam çıktı: 
"Siz miydiniz ateş eden?" diye sordu. 
Süleyman, tok bir sesle: 
"Bizdik," dedi. "Deli nerede? Deliyi göster bana." 
Adamın sesi şaşkı ndı: 
"Durdu Ağaya kim gelmiş diyelim?" 
Süleyma n: 
"Kesme köyünden Süleyman Emmi de." 
124