Birden Refik başını çevirip sordu: "Sahi, Nazlı nasıl yahu?" 
"İyi. Yazın ve baharda birkaç kere Ankara'ya gidip gördüm. 
Şimdi mektuplaşıyoruz." Ömer birden içini dökmek isteyerek: 
"Mektuplaşıyoruz, ama yazacak şeyler de gittikçe azalıyor!" diye 
ekledi. "O bana günlük hayatını yazıyor, ben de ona günlük 
hayatımı yazıyorum... Peki, bunun anlamı ne?" 
Refik gülümsedi. Bakışları sanki, "Bunun anlamı ne mi? Bunun 
anlamı nişanlıların mektuplaşmasının güzel bir şey olmasıdır! 
Bunu niye soruyorsun ki?.." diyordu. 
"Peki, Perihan nasıl?" 
"İyi." 
"Sahi, kızından hiç sözetmedin bana. Adı Melek'ti değil 
mi?" 
"Evet." 
"Nasıl bir şey?" 
"Melek gibi, ama biraz iriyarı olacak galiba," dedi Refik. 
"Kimin aklına geldi bu isim?" 
Refik: "Benim!" dedi çekinerek. "Doğrusu hep melek gibi bir 
kızım olsun isterdim!" Boşalan bavulu bırakıp yatağa uzandı. 
Ömer de yatağa uzandı. Sigarasını içiyor, tavana bakıyor, son 
kırıntılarını yaşadığı şu ilk karşılaşma anının tadını çıkarmaya 
çalışıyordu. Kardeşliğin, uzun aradan sonra alevlenen dostluğun 
son pırıltıları da birazdan sönecek, burada, yatakhanede iki 
öğrenci, ranzada iki asker gibi yataktan yatağa konuşarak 
paylaştıkları ortaklık duygusu yok olacak, yerine, hayatlarını 
tokuşturan, birbirlerini yargılayan iki kocamış insanın soğukluğu 
yerleşecekti... 
Refik yeniden: "Melek gibi bir kızım olsun isterdim!" dedi... 
Sonra sinirli, hastalıklı bir kahkaha attı. 
Ömer şaşkınlaştı. Hiç beklemediği, Refik'ten işitmeye alışık 
olmadığı bir şeydi bu: "Yahu, seni iyice sinirli gördüm!" dedi. 
"Yoruldum! Kaç gündür yollardayım..." 
"İstiyorsan uyu biraz. Bir saat sonra yeriz. Uyursan iyi ge­
lir." 
"Yok, yok... Burada bir ay bol bol uyayacağım nasıl olsa... Şimdi 
konuşalım." 
"Bir ay mı kalmaya niyetlisin?" 
263