daki küçük kız, büyümüş de küçülmüş bir ilkokul öğrencisi 
gibi görünüyordu. Tekrar, "Ha-ha," dedi emekli general; san­
dalyesini divanın yanına çekerken. "Perişan ederim seni," de­
di. "Gözüm kapalı yenerim sol elimle." Sonra kendine geldi: 
"Sen nasıl oynarsın bu oyunu?" Ayağa kalktı: "Seninle oyna­
mam. Bana yakışmaz ." "Oturun," dedi Sevgi. ihtiyar oturdu. 
Bu küçük kızın sesinde, karşı konulmaz bir şey vardı. Kendi 
kendine kızdı: Bir çocuğun oyununa geliyordu. Karşılık ver­
miyordu ki sözlerine. istediği gibi, saldıramıyor du bu yüz­
den. Bu soğuk bakışların gerisinde neler olduğu da biline­
mezdi ki. Bakarsın, birden oynamaktan vazgeçerdi gerçekten. 
Babası gibi, insanı küçümseyen bir hali vardı; annesi gibi ka­
palı bir kutuydu. Nazım Beyin de oynamak istemişti canı. Bu 
soğuk şeytanı kızdırmamalıydı. Sevgi'yi himayesine alan bir 
tavırla, "Kapıları ne tarafa yapmak istersin?" diye sordu ve 
ağırbaşlı görünmeğe çalışarak ekledi: "istediğin taşları al." 
Sevgi, ağzının kenarını çarpıttı. "Kıymeti yok," dedi. "Yalnız, 
küfür etmek yok. Bir de, taşları öyle küt küt vurmayın yeter." 
General köpürdü: "Oyunuma karışamazs ın, zevk için oynu­
yoruz." Sevgi karşılık vermedi. 
ilk oyun boyunca alay etti Sevgi ile. ince bir alay. (Şövalye 
alayı.) Sevgi'nin, parmağıyla taşların gideceği yere kadar say­
masına güldü yüksek sesle. "Küfür etmiyorum. Taşlar da ses­
lerini çıkarmıyor. O halde istediğim gibi gülerim: Ha-ha." 
Sevgi, başını tavlaya eğmişti; yalnız, taşlara ve zarlara bakı­
yordu. "Sol elimle yenerim," dedi Nazım Bey, biraz bozulmuş 
bir sesle. Sevgi, başını kaldırmadan karşılık verdi: "Düello 
yapmıyoruz ." Nazım Paşa, bir süre de, Sevgi'nin zarları, yum­
ruk yaptığı elinin içinde sıkıştırarak birden bırakmasıyla alay 
etti. Bir keresinde, zarlardan biri avucuna yapıştı Sevgi'nin. 
"ikisi birden atılacak zarların," diyerek güldü emekli general, 
dizlerini dövdü. Sevgi, hesaplarına dalmıştı. "istersen yarın 
devam edelim kızım," dedi. Karşılık alamadı. 
177