acaba? İnşallah gelmez. Ondan korkuyor muyum? Neden
korkayım? Bir şey bilmiyor ki. Arkadaşlarıyla görüştüğü-mü, bu meseleyi kurcaladığımı, sonra da... bilemez, bile-mez... O halde, korkmam gereksiz. Gene gelecekmiş. Ya be-ni bulsaydı? En hazırlıksız bir durumda! Belki onu hemengeri çevirirdim. Saçmalıyorum. Biraz düşünmeliyim, siz da-ha sonra gelin. Aptal. Ne diyecekti de düşünecektim? Be-nim gibi, olmayacak hayaller mi kuruyordu bu kadın san-ki? Kadın mı? Selim’in arkadaşı... kadın...
Dinlendim. Güçlüyüm. Bedenimi önemsiz bir yaşantıya
kaptırmakla aklımı korudum. Boşuna geçen zaman yoktur.T urgut, sen ne korkunç olmuşsun. Bir kadın... rahmetlininvarislerinden. Uzak bir ülkede, kimsenin tanımadığı bir ço-cuğu olması gibi. Vasiyetname açılacak. Herkes toplanmış.Avukat elini zarfa uzatıyor. Odayı derin bir sessizlik kapla-mış. Kimse başını kaldıramıyor. İşte tam bu sırada, kapama-yı unuttukları kapı, yavaşça açılıyor. İçeriye bir genç giriyor.Bütün gözler ona çevriliyor. Kim bu? Nereden gelmiş? Oğlu,onun oğlu! Karışıklık. Her kafadan bir ses çıkıyor. Hakkıyok, tanımıyoruz, meşru varisleri var, vasiyetname var orta-da, hiç bahsetmiyor ondan, biz yanındaydık, yakınındaydık,bilirdik, bilmeliydik. O hiç konuşmuyor. İri gözlerini açmışbakıyor. Beni bulamadığı iyi oldu. Onu hiç tanımamış oldu-ğum için, kim bilir ne kadar utanacaktım. Nasıl bir kadınacaba? Güzel mi, akıllı mı? Ne önemi var? Ona ait değil mi?Onun bir parçası değil mi? Bütün parçalar bir araya gelinceacaba resim tamamlanacak mı? Parçalar... nerede parçalar?
Kapıyı gene annesi açtı. Başka kim açabilir? Sessizliği art-
mış. İçine gömülmüş. Sevindi. “Bir hatırınızı sorayım, de-dim.” Aynı titizlik. Her taraf düzgün, temiz. Hiç arayan ol-maz mı bu kadıncağızı? Olmaz. Selim’i oldu mu? Fakat buyaşıyor. O öldü mü? Karşılıklı oturdular, konuşmadan. İçi-mizde onu en çok düşünen annesidir. Bizim gibi ukalalık
341