an bile dinmiyordu. Palmiyeler hızlı bir Afrika dansı yaparmış­
çasına, çılgın bir ritimde sallanıyor, gece gündüz, hiç susmadan, 
anlaşılmaz öyküler anlatıyorlardı. Otele varır varmaz kumsala 
koşan iki kişi vardı: Elbette Maya ve ben. Henüz bilmiyorduk 
ama iki hafta boyunca, kumsal yalnızca bizim olacaktı. Öteki fi­
zikçilerin, yüzmekten daha önemli işleri vardı; fizik problemleri 
çözmek gibi. Deniz, hamam suyu kadar ılıktı ve tertemiz olma­
sına karşın bulanıktı, dipte kaynaşan balıkları, bitkileri, tropikal 
suların zenginliğini çıplak gözle seyretmek olanaksızdı. İkimiz 
de Akdenizliydik ve iyi yüzücüydük, güçlü okyanus dalgalarına 
karşın, sıkı bir tempo tutturmuş, açıklara, çok uzaklardaki kaya -
lıklara doğru yüzmeye başlamıştık. Ansızın, çok şiddetli bir yağ­
murun iğne gibi keskin darbeleri suyu dövmeye başladı. Biz da­
ha kıyıya varmadan kesilecek, havlulara sarındığırnızda yeniden 
başlayacak, koşarak odalarımıza girmeden önce de ansızın biti­
verecek bir tropikal yağmurdu bu; kararsız, ama tutkulu bir aşık 
gibi kur yapan bir yağmur. 
Fizikçi grubuyla uyuşmazlığım, daha ikinci gece patlak veren 
bir olayla açığa çıktı. Bu okulu düzenleyen Prof. Karbel, altmış 
yaşlarında, zayıf, kel, gözlüklü; yani kısacası "tipik" bir bilim 
adamıydı. Güneşten ve hastalıktan ölesiye korkan bu pimpirikli 
adam, ideal bir "hipekondria, paranoya ve kompulsif kişilik" ör­
neğiydi. Fizikten başka hiç ama hiçbir şey düşünmez, konuş­
mazdı; yaz okuluna katılan herkese, hocalar da aralarında olmak 
üzere, izci disiplini uygulaması ile ünlüydü. Kendine çok dikkat 
etmesine karşın çelimsiz ve sağlıksız olan bu güneş düşmanı 
adamın, okulu için neden Karayipler'i seçtiğini bir türlü anlaya­
madım. Almanya'da, yaz-kış yağmurlu bir sanayi kenti ya da 
Norveç'te bir balıkçı kasabası onun ruhuna çok daha uygundu. 
Güneşten öyle nefret ederdi ki, denize -çok ender yüzerdi za­
ten- pantolon ve çorapla, hiç abartmıyorum, çorapla girerdi. 
10