bahsetmez, çünkü Batı'nın teknolojik üstünlüğ ünün ateizmin bir zaferi olduğ unu 
kanıtlamaktır dertleri... Ne gördüğ ünü, ne konuş tuğunuzu anlat." 
"Herr Hansen Frankfurter Rundschau'da dış  haberlerde çalış masına rağ men 
edebiyatseverdir. Konu ş iire geldi. Ş airlerden, ülkelerden, hikâyelerden 
bahsettik. Vaktin nasıl geçtiğ ini anlayamadım." 
"Sana acıyorlar mıydı? Türk olduğ un, zavallı, yalnız ve yoksul 
229 
 Lacivert'in Bütün Batı'ya Demeci ¦ 
bir siyasal sürgün olduğ un için, canı sıkılan sarhoş  Alman gençleri eğ lence 
olsun diye senin gibi kimsesiz Türkleri yakıyor diye sana ş efkat duyuyorlar 
mıydı?" "Bilmiyorum. Kimse üzerime varmıyordu." "Onlar üzerine varıp sana acıdıklarını 
göstermeseler de, insanın içinde vardır böyle bir acınma isteğ i. Bu isteğ ini 
ekmek parasına dönüş türmüş on binlerce Türk-Kürt aydını var Almanya'da." 
"Hans Hansen'in ailesi, çocukları, hepsi iyi insanlardı. İ nceydiler, 
yumuşaktılar. Belki de incelikleri yüzünden acıdıklarını hissettirmediler bana. 
Sevdim onları. Acısalardı da aldırmazdım artık." "Yani bu durum senin gururunu hiç kırmıyordu?" "Kırıyordu belki, ama gene de o 
akşam onlarla çok mutluydum. Kenarlardaki masa lambalarının çok hoş  turuncu bir 
ışığı vardı... Çatalları, bıçakları hiç görmediğ im cinstendi, ama insanı 
huzursuz edecek kadar da yabancı değ ildi... Televizyon sürekli açıktı, arasıra 
ona da bakıyorlardı, bu da kendimi evde hissettiriyordu. Bazan Almancamın 
yetmediğ ini görünce İ ngilizce açıklıyorlardı. Yemekten sonra çocuklar babalarına 
derslerini sordular, uyumadan önce çocukları öptüler. Kendimi o kadar rahat 
hissettim ki, yemeğ in sonunda uzanıp pastadan bir ikinci dilim aldım. Kimse de 
fark etmedi bunu, fark ettilerse bile doğ al karşıladılar. Bunu sonra çok 
düşündüm çünkü." "Ne pastasıydı?" diye sordu Kadife. "İ ncirli, çikolatalı Viyana 
pastasıydı." Bir sessizlik oldu. "Perdeler ne renkti?" diye sordu Kadife. "Desenleri nasıldı?" "Beyazımsı ya da krem rengiydi," dedi Ka hatırlamaya çalış ır gibi yaparak. "Üzerlerinde küçük 
balıklar, çiçekler, ayılar ve renk renk meyvalar vardı." "Yani çocuklar için kumaş  gibi mi?" 
"Hayır, çünkü çok ciddi bir havası da vardı. Bunu söylemeliyim: Mutluydular, ama 
bizdeki gibi lüzumlu lüzumsuz ikide bir gülmüyorlardı. Çok ciddiydiler. Belki de 
bu yüzden mutluydular. Hayat sorumluluk gerektiren ciddi bir iş ti onlar için. 
Bizimki gibi körüne bir uğ raş, bir acı imtihanı değ il. Ama bu ciddiyet hayat 
230 dolu, olumlu bir ş eydi. Perdedeki ayılar ve balıklar gibi renkli ve ölçülü bir 
mutlulukları vardı." "Masa örtüsü ne renkti?" diye sordu Kadife. "Unuttum," dedi Ka ve hatırlamaya çalışıyormuş gibi düş üncelere daldı. 
"Kaç kere gittin oraya?" dedi Lacivert hafif öfkeyle. "O gece orada öylesine mutlu oldum ki bir daha çağ ırsınlar çok istedim. Ama Hans 
Hansen beni bir daha hiç çağ ırmadı." 
Avludaki zincirli köpek uzun uzun havladı. Ka, ş imdi Kadi-fe'nin yüzünde bir 
hüzün, Lacivert'te ise öfkeli bir küçümseme görüyordu. "Pek çok kereler onları aramayı düş ündüm," diye anlattı inatla. "Bazan Hans 
Hansen'in beni akş am yemeğ ine çağırmak için bir daha aradığ ını ama bulamadığ ını 
düşünür, kütüphaneden çıkıp eve koş mamak için kendimi zor tutardım. O güzel 
etajerli aynayı, rengini unuttuğ um -galiba limon ş ansıydı- koltuklan, sofrada 
ekmek tahtasının üzerinde ekmek keserken bana 'bu iyi mi?' diye sormalarını (biliyorsunuz Avrupalılar bizlerden çok daha az ekmek yer); haçsız duvarlardaki o güzel Alp manzaralannı, bütün bunları yeniden görmeyi çok istedim." 
Ka şimdi Lacivert'in kendisine açık bir tiksintiyle baktığ ını görüyordu. "Üç ay 
sonra bir arkadaş  yeni haberler getirmiş ti Türkiye'den," dedi Ka. "Bu rezil 
işkence, baskı ve zulüm haberlerini vermek bahanesiyle Hans Hansen'e telefon 
ettim. Dikkatle dinledi beni, gene çok ince, nazikti. Küçük de bir haber çıktı 
gazetede. O iş kence ve ölüm haberi benim umurumda değ ildi. Ben beni arasın