KAPLUMBAĞALAR
 
6
 
 
«KAPLUMBAĞALAR»IN İKLİMİ
 
Ankara'nın Ulus sinemasında, filmden sonra perdenin önüne 
çıktığım zaman, alkış, ıslık birbirine karıştı:
 
«Yaşa! Varol! Yuuuuh!..»
 
Birkaç saniye sonra, kıran kırana bir dövüş başladı salonda. 
Başkentli seyirciler kravat kravata gel
diler. Hınçla, istekle 
vuruşuyorlardı. İkisi sahneye fırladı, ışıkları tekmeliyordu. Mürekkep, 
gazoz şişeleri üzerime geliyordu. Birtakım sersemler, gerçeği böyle 
tekmeyle, yumrukla örteceklerini sanıyorlardı.
 
üstünden zaman geçti şimdi: Onları hiç kıpırda
madan seyrettim. 
Getirdiğim hikâyenin kendilerine batan yerleri vardı tabiî. Anlıyordum 
bunu. Oysaki gösterilen filme temel olan romanım büyük 
çoğunluğumuz köylünün hâla yaşamakta olduğu gerçeğin küçücük bir 
kesitiydi.
 
O yıllarda Ankara’nın perişan köyleri
nde dolaşıyordum. Kafamda 
yeni bir roman varı. Evirip çeviriyordum. Talim ve Terbiye 
Kurulu’nda «Yılanların öcü» nü suçlayanlar, Devlet Tiyatrosu’nda 
sahneye konmak üzere olan oyununu kaldıranlar, Senato’nun Bütçe 
Komisyonu’nda ardımdan ağızlarına geleni s
öyleyenler ve şimdi 
perdedeki gölgelere şişe atan bu dırdırcı bulvar aydınları, kafamdaki 
romanı yazdığım zaman ne yapacaklardı acaba? Bu yel böyle esip, bu 
kılıç da böyle kesip gittiğine göre, bir sırasını bulup hesabımı görmeye 
mi kalkacaklardı? İçecekle
r miydi kanımı?
 
Bizim yurdumuz, hem de insanımız, bir bakıma, mürekkep 
yalamışlarının gerilikleri ve yanlış tepkilerlyle, hâlâ ortaçağın çukurları 
içindedir. Başkalarını yeni amaçlara alıp götüren sağduyu, bilinç ve 
hoşgörü; bizimkilerin kabuğuna işlemiyor
.
 
«Cahallıklarından, kapkara cahallıklarından» elbet! 
Okuryazarlıkları olduğu halde okumadıklarından. Sanattan, kültürden 
gıda almadıklarından. Aldıklarını eritemediklerinden. Koşullanmışlar 
çağ gerisi tersliklere, küçük bencil rahatlıklara, çıkarlara; bir
 
türlü 
kurtulamıyorlar.
 
İnandıklarına aykırı düşen inançlara hiç dayanacakları yok.