hasretti. Madem etraf ında konu şacak, derin sohbetler edecek  
kimsesi yoktu, e-posta yoluyla yaz ışacak birini bulmak hiç 
yoktan iyiydi. Sözün azald ığı yerde, yaz ı kâfiydi. 
Ella’nın Aziz'e yazd ığı bu ilk mektup, öylesine yap ılmış bir 
kahve davetinden ziyade sessiz bir ç ığlık, bir imdat ça ğrısıy- 
dı aslında. Gerçi, süklüm püklüm mutfa ğında oturup hiç ta- 
nımadığı, hatta ne bugün ne de yar ın tanışacağını sandığı, 
adı sanı duyulmam ış bir yazara mesaj yollarken, böyle mü- 
him bir ça ğrıda bulundu ğunun fark ında bile de ğildi. 
Ne yaptığının farkında olsa, hiç buna cesaret edebilir miy- 
di? 
  
71 
  
70 
Efendi 
Bağdat, Nisan 1242 
Bağdat'taki mütevaz ı zaviyemize Şems-i Tebrizî'nin ad ım 
attığı günü hiç unutmayaca ğım. O öğleden sonra itibarl ı misa- 
firler a ğırlıyorduk. Ba şkadı avenesiyle fakirhanemize u ğra- 
mışlardı. Zanmmca bu ani ziyaret s ırf nezaket icab ı değildi. 
Tasavvuf ehlini sevmedi ği herkesin malumu olan kad ı, bölge- 
deki tüm Sufiler gibi bizleri de yak ından denetlemek istiyordu. 
Gözünün üstümüzde oldu ğunu bildirmeye gelmi ş olacakt ı. 
Hırslı bir adamd ı kadıların kadısı. Yüzü bas ıktı, göbeği ge- 
niş ve sark ık. Bodur parmaklar ının her birinde pahada a ğır 
bir yüzük ta şırdı. Bu kadar çok yemese sa ğlığı için daha iyi 
olacaktı ama san ırım kimsenin, hatta hekimlerinin bile, ona 
bunu söylemeye cesareti yoktu. Nesebi ezelden din âlimi oldu- 
ğundan, bir de me şhur ve nüfuzlu bir aileden geldi ğinden, böl- 
genin en sözügeçer ki şilerinden birisiydi. A ğzından çıkacak tek 
bir kelimeyle insanlar dara ğacını boylayabilirdi. Gene tek ke- 
limesiyle en a ğır mahkûmlar ı azâd ettirebilir, zifiri zindanlar- 
dan çekip kurtarabilirdi. Ne vakit görsem kürklü kaftanlar, 
pahalı esvaplar ku şanan kad ı, itibar ından zerrece şüphesi ol- 
mayanlar ın azametiyle ta şırdı bedenini. Nefsinin ne kadar şiş- 
kin oldu ğunu bilmekle beraber zaviyenin ve dervi şlerimin se- 
lameti için bu adamla tak ışmamaya gayret ediyordum. 
"Dünyanın en şahane şehrinde ya şıyoruz" dedi kad ı ağzı- 
na bir incir atarken. "Bugün Ba ğdat, Moğol Ordular ından 
kaçan mültecilerle dolup ta şmış durumda. Biçarelere s ığına- 
cak liman olduk. Daha da oluruz elbet. Zira buras ı dünyanın 
merkezidir. Sen ne dersin bu hususta Baba Zaman?" 
"Şehrimiz k ıymetli bir mücevher, ona şüphe yok" dedim 
temkinli bir şekilde. "Ama unutmayal ım ki şehirler insanla- 
ra benzer. Do ğar, büyür; evvela çocuk sonra yeti şkin olur, 
sonra ya şlanır, en nihayetinde de ölürler. Şimdilerde Ba ğdat 
  
gençliğini doldurdu. Halife Harun Re şit zaman ındaki kadar 
müreffeh de ğiliz. Gerçi hâlâ, çok şükür, ticaretin, zanaat ın, 
şiirin merkeziyiz. Ama bin sene sonra bu şehir neye benzeye- 
cek, kim bilebilir? O zaman her şey bamba şka olabilir." 
"Bu ne bedbinlik!" diye söylendi kad ıların kadısı. Kâseye 
uzanıp bir incir daha ald ı. "Abbasi Hükümdarl ığı daim ola- 
cak; bu co ğrafyadaki nüfuzumuz ve refah ımız artacak. Tabii 
şayet aram ızdaki baz ı nankörler istikrar ımızı bozmazlarsa. 
Kendine Müslüman diyen ama tefsirleri kâfirlerden bile teh- 
likeli kimseler var aram ızda." 
Susmayı tercih ettim. Ba şkadı’nın, İslam'a bât ıni tefsirle 
yaklaşan mutasavv ıflara ba ş belası gözüyle bakt ığı sır değil- 
di. Bizi Şeriat'a yeterince riayet etmemekle, bilhassa yüksek