“Bizi yabancı gördün galiba.” Metin’e bakıyormuş gibi ya-
parak eline bir on lira sıkıştırdı; komiyi de çağırıp iki onlukverdi: “Bize on beş liralık kadar taze fındık, fıstık gibi bir-şeyler alıver. Üstü senin.” Bir masa daha getirdiler: rakılar,sodalar, sular, gümüş kaplı buz kovalarına kondu. Turgut,bir komi daha çağırdı: ona da beş paket Yeni Harman ve ay-rıca patronun aracılığıyla üç paket Amerikan sigarası aldır-dı. Metin’e döndü: “Biz bu hazır şeylerle başlayalım, şişke-babı, balık tava, kabak tava, et sote, ciğer tava, börek gibisıcak şeyleri de hazırlatırız bu arada. Garson senin adın nebakayım? Mustafa. Evet Mustafa. Ayıp değil mi oğlum? Ha-di biz unuttuk diyelim: hatırlatmak yok mu? Nerede oğlumzeytinyağlı biber, patlıcan dolmaları? Nerede midye tavayatarator?” Mustafa telaşla uzaklaştı. “Biraz fazla olmadıkmı?” diye çekinerek sordu Metin: “Bunları yeseydik ön-ce...” “Olur mu, Metin olur mu? Üzüntümüzü nasıl unutu-ruz başka türlü? Hem ben engin ruhluyumdur, şair tabiatlı-yımdır. Her şeyde aşırılıktan, bolluktan hoşlanırım. Kaptır-dım mı kendimi tutamam artık. Sen beni rahmetli...” Bir-den şaşırdı; fakat üç masaya sığmayan mezeleri inceleyenMetin’e belli etmedi. Metin, çekingen hareketlerle mezeleresaldırmaya başladı bile... Kimin rahmetli olduğunu sormakaklına bile gelmedi... Ah rahmetli; ne kadar haklıydın, kim-se kimseyi dinlemiyor dediğin zamanlar...
Garson, masayla mutfak arasında koşuşup duruyordu.
“Evet beyim, geliyor beyim, şimdi hazır beyim.” T urgut,masalardaki aşırılığı yeterli bulunca, birden garsonun hızınıkesti: “Oldu artık. Şimdi bizi rahatsız etmek yok. Bu masayıunut, ben seni hatırlayıncaya kadar.” Gülerek Metin’e baktı:“Her şey tamam mı? Muhabbete geçelim mi?” Garson, Tur-gut’u memnun etmek endişesiyle emrini hemen yerine ge-tirdi. T urgut arkasına yaslandı. “Ortak dostumuz Selim vedostumun yeni tanıdığım dostu Metin şerefine.” Metin: “Si-
251