ı 
"O iyi insanlar, o güzel adara bindiler çekip gittiler." 
Derviş Bey bir ağıt tutturmuştu. Yıllanmış, ağır, uzak bir ağıt. 
Uzun yıllar önce yaşadığı büyülü düşü yeniden yaşaya,bilniek için dur­
madan söylüyordu : "O iyi, o iyi insanlar •. . " 
Hışım gibi bir ya,ğmı.ir yağıyordu. Yağan yağmur sapsarıydı. Ne 
bir gök gürültüSü, ne bir şimşek ışığı, durmadan, bozulmadan biteviYe 
yukardan aşağı düşen, kesintisiz sular, aydınlık, koygun san ya,ğmur. 
Gece duvar gibi karanlıktı. Yağmurun koygun, uzak sesi ovayı 
doldurmuştu. Toprak gibi, taş gibi yoğun. Başka_ca ortada çıt yoktu. 
Derviş Bey bir inilti duyar gibi oldu, dışardan bir hoş, boğuk bir 
ses karıştı yağmurun sesine. Pencereye koştu, avlunun ortasında, hayal 
meyal bir adı karartısı gördü. Yüreği hop etti, te�la eli tabancasına · 
.gitti, panjurun aralığından namluyu dışarı uzattı, tetiğe çökecekti vaz­
geçti. Karartı hiç kıpırdamıyor, gecede görülür görülmez, dahaca kara 
bir leke gibi duruyordu. · 
Derviş Bey öteki odalara,. öteki pencerelere gitti, gözleri karaniıle­
ta ne bir leke ne bir karartı gördü. Her yer derin� uzun, biteviye giden 
karanlıktı. Yağmur sarıydı, sıcak toprakta sarı, bulaşık buğulanıyordu. 
Kızgın saca düşmüş gibi. Yağmur, gece, karanlık buğulanıyor, tütü­
yordu. 
Döndü, gene ikircikli geniş avluya bakan pencereye gitti, gözleri­
ni kıstı baktı. Karartı olduğu yerde olduğu gibi duruyordu. Tabanca­
sını çekti, topunu birkaç kere döndürdü, namluyu panjurun aralığl.n­
dan uzattı. İçine kurt düşmüştü. Bu adam avluda ne bekliyordu? Düş­
man olsa böyle bekler durur muydu? Dost olsa, konuk gelse bir ses 
vermez miydi? Böyle yağmurun altında ne bekliyordu? Başına bir iş 
gelmiş bir kimse olmasın? Derviş Bey tabaneayı aralıktan çekti, topu­
nu döndürerek sofayı bir uçtan bir uca dolanmaya başladı. Dışardan 
7