474 Yaşar Kemal -Dağın Öte Yüzü 
adam. Bu köylü de batsın. İşte bu köylü iyi adam değil. Hem de hiç iyi adam de­
ğil, bu köylüler. Nesi var yani Sefer amcanın! İşte ne güzel adam. Ne de güzel gü­
lüyor. Böyle güzel gülen adam kötü adam olur mu' Ben de bundan sonra Sefer 
amcadan yana olmazsa m ... İşte ... Üstelik de Sefer amca bizim akrabamız. Anaının 
dayısı olurmuş. Yani öz dayısı değil de dayılığı. Olsun, gene akrabamız değil mi?" 
Memidik başını kaldırdı, gözleri yaşarmıştı. İçi sevgiyle doluydu . Babası da 
sağ olsaydı, ancak Sefer amcası kadar severdi babasını. Şimdiki, şu karşısında du­
ran Sefer amcası kadar. İçinden, onun boynuna sanlıp, onu kucaklamak, ellerini 
öpmek geçiyordu. 
Bütün sevgisini gözlerine toplayıp Sefere baktı: 
"Sefer amca," dedi, "sen anaının dayısısın, benim de dayımsın. Ben bundan 
sonra, senden yanayım. Ölünceye kadar sen ne dersen, onu yapanın ." 
Memidik çocuksulamışt ı. Şimdi yedi yaşında bir çocuğu yaşıyordu. 
Sefer elini uzattı, onun saçlarını, omzunu okşadı: 
"Tabii," dedi, "sen benim öz yiğenimsin. Ama siz bizden uzak durursunuz. 
Bunun sebebi ne ki ola? Halhuysam ki ben sizi öz bir akrabam diye bağnma bas­
mışım ki, sana oğul, anana kızım demişim." 
Seferin içinde bir şimşek çaktı. Şimdi köylüye bir oyun oynayacaktı ki, fe­
lek de maşallah desindi. Bir oyun ki oyun. Memidik, Taşbaşın yedi ışıklı masa­
lını çıkaran Memidik böyle avucunun içinde olunca ... Hehey babam. Allahın bu 
güzelce günü de varmış! Kurban olam akıl veren Allaha. Vay babam vay! Şim­
di köylü nasıl dize gelecek! Yaşasın Memidik, oğlum Memidik, Memidiğe büyük 
sevgiyle bakıyor, omuzlarını okşuyordu. 
"Yaa, Memidiğim, benim akıllı, uslu kardaşım, yiğidim, seni benden uzak tu­
tan düşmandır. Düşmanın gözü kör olsun. Et tımaktan ayrılır mı kardaşım? Sen 
benim kardaşımsın. Aynı kandan, aynı özdensin, benim özümdensin. Düşman 
ne derse desin, ne uydurursa uydursu n, sen benden ayrılamazsın. Öyle değil mi 
kardaşım7 " 
Memidik başını yerden kaldırmadan, başıyla "öyledir" yaptı. 
Sevgiden, ilgiden erimişti Memidik. Kanat takmış uçuyordu sevinçten. Hiç 
kimse ona, adam oldu olalı böylesine davranmamış, ona böyle candan sözler 
söyleme mişti. Akraba başkaydı. Tabii, akraba gibi var mı? Düşmanların gözü 
çıksın ki çıksın. Bu düşmanlar, değil akrabaları biribirinden, eti tırnaktan bile 
ayırırlar. Babayı oğuldan, anayı kızdan, sevgiliyi sevgiliden ayırırlar. Lanet ol­
sun düşmanlara. 
"Kusuruma kalma Sefer amca. Senin bu kadar iyi, bu kadar insan bir adam, 
bu kadar akraba sever bir insan olduğunu kimse bilmiyor." 
Sefer içini çekti: