"Ciddiyim albayım. Bir haftadır görmedim onu. Kavga et­
tik, kapıyı vurup çıktım. Ondan sonra yazdım 'İnsanlığın 
Ölürnü'nü filan. Bilge'ye kızdığım için insanlığı öldürdüm. 
Bana bu haksızlık yapıldığına göre dernek ki insanlık öldü, 
dernek istedim. Sizden de gizledim albayım; özür dilerim. Ne 
yaptığımı bilmiyordum. 'İnsanlık Öldü'yü edebiyat yapmışım 
gibi gösterdim size. Sizi aldattım, vicdan azabı çekiyorum. 
Aslında, Bilge'nin insanlığı öldü, dernek istedim. Edebiyatı, 
kendi kirli emellerime alet ettim." 
"Neresi ciddi, neresi alay anlaşılmıyor ki," diye şikayet etti 
albay. "Oğlum sen, bu her şeyi birbirine kanştmnanla, hiçbir 
zaman gereken alakayı göremeyecek sin." 
"Görmek istemiyorum albayım," diye elini başına vurdu 
Hikmet. "Bilge'ye de bunu yapıyoru m: Her şey, anlaşılmaz bir 
karmaşıklığa bürünüyor." Bazen ben bile hangi durumda ol­
duğumu unutuyor um." Durdu, "Kendimi bir şey sanıyorum 
onun yanında. Onun benden önce bir şeyler yaşamış olması­
na dayanamıyor um. Şimdi de benim dışımda bir şey düşün­
mesine, hissetmesine katlanamıyoru m." 
"Bizim oyun ne oldu?" diye sızlandı Hüsarnettin Bey. Bıra­
kalım oyunu albayım; Hikmet'le Bilge'yi yazalım. Hep birlik­
te yazalım. Gidip Bilge'yi getireyim de ona gününü göstere­
lim albayım." Ayağa kalktı. 
"Nereye gidiyorsu n?" diye telaşlandı ihtiyar adam. Hikmet, 
kötü kötü güldü: "Merak etmeyin albayım; öfkeme aldırma­
yın. Ben onun yanına gidince köpek gibi olurum şimdi. Süt 
dökmüş kedi gibi olurum. Bütün böyle şeyler gibi olurum. 
Giderim, merhaba demeden yanına otururum; bir süre do­
muz gibi susarım. Hayvanat bahçesine çeviririm orayı: Aslan­
lar gibi saldırırım. Artık şahsiyetimi buldum albayım. Sev­
gi'ye de gösterdim sonunda. Önceleri bir süre -şahsiyetimi 
bulmamıştım daha o zaman-yumuşak bir ev hayvanı gibi 
oturdum; mutfakta beslendim bir inek gibi." Oturdu: UHay-
276