"Ben onu bilirim Bey. Kılığını değiştirmiş, bin yıllık dolma 
tabancasını beline takmıştı. Bunda bir iş var ama hiç kimse ne 
olduğunu bilmiyor."
"Belki bunadı," dedi Bey. "Seksenini çoktan geçti Koca Os­
man. Durun bakalım."
Zeynel:
"Hiç aklım kesmiyor," dedi. "Bunamaz o. Kara bulut gibi 
köyün içine ağmış dolanıp duruyor. Geldi benim karşımda 
durdu, tepeden tırnağa uzun uzun beni süzdü süzdü, galyenin- 
den göğe bir top duman koyverdi, ayağını yere üç kere vurdu. 
Bir bildiği var Koca Osmanm. Dövüşe hazırlanıyor. Üç gün ön­
ce böyle değildi. Yılgın, ölü gibiydi, ayaklarını sürüklüyordu."
Ali Safa Bey:
"Bu topraklar bizim öz malımız," dedi. "Altından kalkaca­
ğız. Koca Osman ne oyun kurarsa kursun. Ben güçlüyüm. Güç­
lü ve de haklıyım. Atm kaçması iyi olmadı yalnız. Bir yara gibi 
içimde. O atı yakalayıp vurmalı."
Adem:
"Ben eski bir avcıyım Bey. O atı neredeyse bulur, bir iki 
gün içinde vururum. Ya da sana yakalar getiririm."
"Bana getirme, vur," dedi Bey. "O atı vurmadan bana gel­
me. Haydi git vur o atı. Vur ki... Bu at işi burada bitsin."
Zeynel:
"Ben çok güzel bir şey buldum," dedi. "Alimallah köylü 
evini barkmı bırakır da arkasına bakmadan ta Akdenize kadar 
kaçar. Korkusundan ödü patlar."
Ah Safa Bey:
"Sen çok güzel işler bulursun, arkadaş, Zeynel," dedi. "Bi­
lirim senin güzel hünerlerini. Şu ovada senin de küçücük, gü­
zel, verimli bir çiftliğin olacak, senin de. Hele yemeğimizi yiye­
lim de yeni planını anlatırsın."
"Anlatırım," dedi Zeynel. "Hem de ne güzel."
54