“Ben bütün bu hareketlerin içinde bir gözlemci sıfatıyla
bulundum.”
“Efendim?” dedi Selim yavaşça.“Evet! Kötü ruhlu bir bakire gibi, her şeyi gördüm ve ge-
ne de bana bulaşmasına izin vermedim.”
“O halde yanımda ne işin var?” diye sordu Selim, başını
kaldırmadan. “Beni hangi duruma düşürmek istiyorsunböylece?” Sustu. Kelimeleri bulmakta zorluk çekiyormuşgibi: “Bir benzetme yaparak kendimi kurtarmalıyım,” diyesöylendi.
T urgut: “Kendini kurtarmak için çırpınan benim, onu da
bana bırakmayacak mısın?”
Selim: “Bilmiyorum,” dedi. “Tartışma, istemediğim bir
yönde ciddileşiyor.”
T urgut: “Onun kolayı var,” diye atıldı hemen. “Sen yalnız
iste.”
Selim: “İstiyorum,” dedi. “Başka çarem yok.”Selim: “Hayata dayanamadığımız için espri yapıyoruz.
Ahlâk düşkünleri gibi doğru yoldan sapıyoruz. Bütün kur-tuluş yollarını kapıyoruz. İşte kapı, işte...”
T urgut: “Yeter, canım Selim! İnsan kardeşim! Hayat dalı-
na yuvasını yapmış biricik eşim. Bırak devam etsin rezil gi-dişim.
“Rezil gidişim, ben rezil olmadan devam etti görünüşte.
Lisenin son sınıfına kadar, gözlemci ve daima muvaffakiye-te özlemci bir gelişimi yaşadım. Birincilikle bitirdim okuluve korkulu tedirginlikten uzak kaldım.
“Giriş imtihanlarına da bu ruh haletiyle ve lise bitirme
diplomasının aslı ve nüfus cüzdanının suretiyle ve bıyıksızaltı adet vesikalık resimde açıkça belirtilen mütebessim su-ratıyla katıldı bu canavar. Bir de ne görsün: hayatta, bilme-diği çeşitten acılar da var!
“İmtihan sonucu, bana bu bakımdan ilk uyarma oldu.
80