Uyand ığında tek ba şınayd ı, midesi bulan ıyordu ve tan ımad ığı bir 
odadayd ı. Buraya nas ıl gelmiş olabilece ğini bir an için merak et-
tiyse de, çözmek istemedi. Ne ac ı ne keder, hiçbir şey hissetmi-
yordu. Nihayetinde içindeki kay ıtsızlığın bu yans ı kazanm ış ol-
duğuna hükmetti. Sadece bebe ğini değil, hislerini de ald ırm ış ol-
mal ıydı yan odada. Belki ç ıkınca gümü ş bir olta sat ın al ır, bal ığa 
giderdi art ık. Öyle ya, madem ki hissizlikti içini kaplayan, kendi 
beyniyle yan şmaya kalkmadan ya da kendini zaman ın gerisinde 
bırak ılm ış hissetmeden, saatlerce öylece durmay ı başarabilirdi 
belki de. 
"Aman nihayet! Demek sonunda kendinize geldiniz!" Sekre-
ter kollann ı kavuşturmuş kap ıda dikiliyordu. "Ay yaRabbim! 
Ödümüzü patlatt ınız. Nas ıl bağıRd ığınızın faRk ında m ısınız ku-
zum? Feciydi! Feci ne kelime, felaketti!" 
Zeliha gözlerini k ırpmadan bo ş boş bakt ı kad ına. 
"Sokaktan geçenleR sizi bo ğazlad ığımızı filan sanm ışlard ıR 
heRhalde... nas ıl oldu da kap ımıza polisleR dayanmad ı, hayRet!" 
Çünkü sözünü etti ğin İstanbul polisi. Amerikan filmlerindeki 
adaleli aynas ızlardan de ğil, diye geçirdi Zeliha akl ından, nihayet 
kendine göz k ırpma izni vererek. Sekreteri neden sinirlendirdi ği-
ni anlayamadan, ama daha da fazla sinirlendirmekten çekinerek, 
akl ına gelen ilk aç ıklamay ı sundu kad ına: "Kusura bakmay ın... 
belki can ım yand ığı için bağırm ışımd ır öyle." 
Ama ona gayet mant ıklı gelen bu aç ıklama, sekretere hiç te-
sir etmedi: "Valla böyle bi şey imkâns ız çünkü doktoR bey... ope-
Rasyonu geRçekle ştiRmedi. Size elimizi bile süRmedik ki can ı-
nız man ınız yans ın!" 
"Nas ıl yani...?" diye kekeledi Zeliha, cevab ı öğrenmekten zi-
yade kendi sorusunun a ğırlığını kavramaya çal ışarak. "Yani... siz 
şimdi..." 
"Hay ıR, bi şey yapmad ık," dedi sekreter migreni azm ış gibi 
başını tutarak. "Siz öyle avaz avaz ba ğıRıRken doktoRun bi şey 
yapmas ı kabil olmad ı tabi. Bi tüRlü bay ılmad ınız kuzum, ay o ne 
' say ıklamalaR, ba ğRış çağRış, sonRa bi de küfRetmeye ba şlad ı- 
 nız, teRbiyesiz teRbiyesiz laflaR. Valla kaç senediR bu meslekte-
yim, böyle bi şey ne göRdüm ne duydum. Onca moRfine bana 
mısın bile demediniz." 
Zeliha bu laf ın ard ında bariz bir mübala ğa olduğunu hissetti 
ama tart ışmak gelmedi içinden. Jinekolog muayenehaneleri fikir 
tart ışmalar ı için uygun yerler say ılmazd ı. Aksine, bu tür yerlerin 
kad ınlar üzerinde sessizle ştirici bir etkisi oldu ğunu düşünmeye 
başlam ıştı.   . 
"Nihayet bay ıldınız bay ılmas ına da valla heR an tekRaR ba ş-
lamayaca ğınızdan emin olamad ık. DoktoR bey bekleyelim dedi, 
kafas ı netleşene kadaR bekleyelim. Kesinkes küRtaj olmak isti-
yoRsa sonRa da yapt ıRabilir. Biz de sizi bu odaya getiRdik, uyu-
yun diye. Az da uyumad ınız ya!" 
"Yani şimdi gitmedi mi..." diye m ınldand ı Zeliha. Daha bu 
ikindi yabanc ılann aras ında tak ınd ığı cesaretinden eser kalma-
mıştı. Gözleri bir teselli için yalvanrken karn ına dokundu usulca. 
"Demek k ızım hâlâ orada..." 
"Daha k ız olup olmad ığını bilmiyoRuz tabii!" dedi sekreter, 
bilmiş bir sesle. 
Ama Zeliha biliyordu. Biliyordu i şte. 
Sokağa ç ıktığında hava çoktan kararm ış olmas ına rağmen sa-
bah ın erken saatleri gibi geldi ona. Ya ğmur durmu ş, telaş dinmiş-
ti ve hayat güzel, neredeyse ya şanılas ı göründü gözüne. Trafik 
hâlâ arapsaç ı, yollar da çamurlu olmas ına rağmen, yağmur sonra-
sının taze kokusu bütün şehre sinmi şti. Sağda seîda, küçük gü-
nahlar işlemekten keyif duyan çocuklar su birikintilerine bas ıyor-
du. Günah i şlemek için uygun bir zaman varsa tam şu an olsa ge-
rekti. Allah' ın bizi sadece seyretmekle yetinmeyip, dertlerimizle 
de ilgilendi ği hissi veren o nadir anlardan; insan ın O'nu yak ın his-
settiği nadir anlardan... 
İstanbul saadet dolu bir metropol olmu ştu adeta, t ıpk ı Paris 
gibi romantik ve füsunkâr, diye dü şündü Zeliha; Paris'e gitmi şli-
ği yoktu gerçi ya. Bir mart ı geçti yak ından, alçaktan. Bir vapur sesi 
uzaktan. Bir an için de olsa, yepyeni ve belki de güzel bir mev-