Yer Demir Gök Bakır 329 
Eve gelirken tarhana kokusunu ta uzaktan aldı. Elleri ayakları, kulakları so­
ğuktan donmuştu . Bıyıklarını da kar tutmuştu. Kapıda üstünü başını kardan 
çırptı, içeriye girdi. 
Fatma: 
"Baba," dedi sevinçle, "sana bir tarhana çorbası yaptım ki, ömıümde böyle 
güzelçorba yapmad ım." 
Koca Halil, gene onun saçlarını okşadı, öptü. Torunlarını da teker teker bağ­
rına basıp öptü. Oğluna da sarıldı, uzun uzun koklayarak öptü. Sonra da hemen­
cecik sofraya oturdu. Kaşığı her ağzına götürüşte bir "Oooh" çekiyordu. "Oooh, 
elin dert görmesin kızım. Ben de ömıümde böyle çorba içmedim, kızım." 
Çorbayı bitirir bitirmez, hemen ambarına atladı, yatağa girdi, yorganı üstüne 
çekti. 
Gece yarıya geliyordu. Çoktandır Koca Halilin kulağı kirişteydi. Uyusunlar, 
hele bir iyice uyusunlar. Uyusunlar da Koca Halil ne demekmiş, Koca Halil gös­
tersin onlara. 
Koca Halilin kirişteki kulakları, kanncanın ayaklannın sesini bile kaçırmazdı. 
Kulakları için böylesine övünürdü. O kulaklar ki onu, Aslan Ağanın hırsızlarbaşı 
yapmıştı. Şimdi de yataktakilerin soluk alışlarını ayarlıyo rdu. Uyumamışın, az uyu­
muşun, derin uykulara dalmışın soluk alışlan başka olur. Derin uykulara varmış­
ların soluk alışlarını bekliyordu. Sevinci de içinde gittikçe büyüyordu . Hem bek­
liyor, hem de türkü söylememek, kalkıp oynamamak için kendini zor tutuyordu . 
İlk horozlar, yani gece yarısı horozları öterken baktı ki, ortalıkta çıt yok. Her­
kes derin uykularda. Üstlerine ölü toprağı serpilmişçesine. 
"Haydi Koca Halil, gün bugün! Görsünler Koca Halili. Görsünler Koca Halil 
kim'" Adını söylemek hoşuna gidiyordu. İçinde ılık, incecik bir ürperti vardı. 
Ambardan, hiç ses çıkarmadan dışarıya atladı. 
Çok eskiden , Aslan Ağanın devrinden kalma Uzun Yayla Kürdü yapması, kim­
seye el dokundurmadığı bir nakışlı kepeneği vardı. Yüklüğün en altında, çeyizlik 
çuvallann içindeydi. Vardı, çabucak onu oradan çıkardı. Keçe çizmeleri kapının 
ardında hazır duruyordu. Onu hemen ayaklarına geçirdi. Bütün bunlar bir anda 
oldu. Dışanya çıktı. Dışarı çıkar çıkmaz, onu yere çarparcasına bir bora karşıladı. 
Borayı yiyince bir iki kere sallandı, sonra kendini tuttu. "Heheyt anam! Koca Halil 
böyle çok, çoook boran kıştan geriye kalmıştır. Öyle değil mi, güzelim?" 
Soğuk dondurucuydu. Yalak köyü değil, bozkınn ucu değil burası, şu ocağı 
batasıca yer Tekeç dağının başı olmuş. 
Değneği içerde kalmıştı. Bir de azık almamıştı . Azıksız, kibritsiz yola çıkan 
yolcunun başına kötülüklerin büyüğü gelmez mi? 
Kapıyı tıkırdatmadan yeniden içeri girdi. Sofradaki ekmeği, küpteki peyniri 
aldı, bir çıkma sardı, onu da beline bağladı, kapının ardındaki değneği de kaptı, 
dışanya sessizce süzüldü .