yor ben çıkmayınca. Onunla dövüşmeyince. O benden bir adam öl­
dürttükçe, ben ondan iki adam öldü rteceğim. Yel Yeliyi de öldürebil" 
seydin Hidayet, işte o zaman!" 
"Bir gördüm, tüfeği doğrulttum, yok oluverdi ortadan! Cin mi 
şeytan mı bu adam, şaşırdım kaldım." 
Ay doğdu. Ağaçların gölgeleri, Anavarza kayalıklarının, öreninin 
gölgeleri batıya doğru uzadı, Ortalık gündüz gibiydi. Ta uzaklara ka­
dar bütün· ova, ağaçlar apaçık gözüküyordu. 
Uzaktan bir sürü atlı koptu, konağın avlu duvarının tam dibine 
geldiler, atlardan indiler, konağa ateş ettiler ve geri bindiler, uçarcası­
na Toros yönüne gittiler. Adamlar bu kadar yakın ·oldukları halde hiç­
birisinin yüzünü göremedi. Belki adamların hepsi·de bıyıklıydı. Atla­
rın hepsi de soylu atlardı. 
Adar gittikçe çoğaldı. Beş, on, yirmi, otuz ... Nal sesleri sabaha 
kadar kulaklarından gitrniyordu. ' 
Uzak bir yerlerde de köpekler ürüşüyordu. 
Nal seslerinin, köpek ürüşmelerinin üstüne bir ses çıkıyordu. Ak­
çasazdaki kurbağaların sesi ... lnanılmayacak kadar gürültü ediyorlardı 
kurbağalar. Sanki dağ taş, ot ağaç, toprak, kurbağaya kesmiş. 
Bir gün bekledi bekledi atlılar gelmediler. Köpekler ürüşmüyor, 
kurbağalar ötüşmüyordu. Derviş Beyin içini ince bir keder sardı. İnce 
bir keder, derin bir korku. Bu atlılar gelmezse, şu anda gelmezse başı­
na büyük felaket gelecekti. Bunu avucunun içi gibi biliyor ve felaketi 
bekliyordu. 
Bekliyordu ki, Anavarzanın altından göğe doğru korkunç bir ya­
lım patladı. Güneyden gelen yel azıttıkça azıtmış, kasırga gibi olm_uş, 
evlerin damlarını uçuruyordu. Sonra ateş yayıldı. Yer yer patladı. Har­
manlar yanıyordu. 
Hidayet: 
''Bizde harman komadılar, çiftliğin tekmil harmaniarına ateş ver­
diler. Hepimiz aç kaldık Bey," diye inledi .. "Söndürmeye gidelim mi? 
Bir yel esiyor ki ... " 
"Demek bu alçaklığı da yapacaktın Mustafa? Demek bu kadar 
harman yakacak, fakir fıkaranın çocuklarının rızkına kıyacak kadar al­
çaldın Mustafa? Seni de insan diye, düşman diye karşıma alıyorum, 
öyle mi Mustafa?" 
127