17 Ekim 1975 
Metin, Selim ve Ali hep bir demirdenmiş ... 
Selim üstüne öyle olaylar anlattılar ki bana, şaşırdım kaldım. 
Bu kadar çok olayı bir insan bu yaşta nasıl yaşayabilir? Bir 
korku bir insanı bu kadar küçük yaşta buralara kadar nasıl 
itebilir? Polisler dünyada herkesi yakalaya bilirmiş ama, Pire 
Memedi bile yakalayabilirler miş ama Selime gelince, füüüüt, 
vizzo, yanına bile yaklaşamazlarmış. Metin, diyor ki, Selim 
yakında ölecek, diyor. Bu hıza, bu korkuya, hiçbir yürek daya­
namaz, diyor. Metin, diyor ki, eğer yaşar da sağ kalırsa Selim, 
diyor, insanların feriştahı, şu koca İstanbulun padişahı olur, 
diyor. Ve hem de Kurana el basarak söylüyor bunu. 
Bu sur dibinde doğan güne karşı çok oturup konuştuk 
Selimle. Benden ilk günkü gibi artık korkmuyo rdu. Ve hem 
de batan güne karşı. Arada sırada korkusunu da belli edince 
işte o zaman bende şafak atıyordu. İşte o zaman, ben ayağa 
kalkıyor, allahaısmarladık çekiyorum. Neme gerek, ne olur ne 
olmaz, böyle Allahın belası bir adamla başa çıkılmaz ki ... 
Bunu bir gün Metine açtım, Metin güldü, güldü, güldü, 
sonra da: 
"Bak arkadaş," dedi, "bak bana ki sana ne deyim, iyi dinle 
beni. Ali, bir de ben, bir de Selim şu koskocaman İstanbulda, 
şu kum gibi kaynayan berduş çocuğun içinde, üçümüz bir ara­
ya nasıl, ne için geldik, bir düşün bakalım arkadaş, iyice bir 
73