lasını istedi ve toprağı kazarak oraya vaktiyle gömdüğü bir 
küp dolusu bakır parayı çıkardı. Bu değerli yük koltuğunun 
altında olduğu halde kara ilimlerle uğraşan bir bilgenin ka­
pısını çaldı ve ona, gözlerini kapattığında gördüğü karanlı­
ğın ne olduğunu sordu. Doğru ya da yanlış, bilge ona şun­
ları söyledi: 
'Cahilliği dillere destan olan senin gibi bir adamdan bek­
lenmeyecek kadar akıllıca bir soru bu. O yüzden, seni ödül­
lendirmek için sorunu cevapsız bırakmayacağım . Şimdi be­
ni iyi dinle. Üzerindeki cübbe nasıl ki yünden meydana geJ 
liyorsa, müzik de aynı şekilde sessizlikten meydana gelir. İş­
te, içinde yaşadığın dünya da, bu şekilde hiçlikten yaratıldı. 
Ama hiçliğin öteki adı olan boşluğun bir parçası artmıştı. Bu 
parça ikiye bölündü ve birisi, boş bir levha olarak sana ve­
rildi. Senin gördüğün karanlık işte bu levhadır. Boş olduğu 
için onda elbette ki ışık yok, böylece sen levhada karanlığı 
görüyorsun. Ama dünyanın yaratıldığı boşluğun bir parçası 
olan bu karanlıktan sen, düşler yaratıyorsu n'. 
Kara ilimlerle uğraşan alimin sözlerini can kulağıyla din­
leyen cahil adamın kafası bir noktaya takılmıştı. Bu yüzden 
şunu sordu: 
'Ey bilge kişi. Dünya yaratıldıktan sonra kalan boşluğun 
iki parçaya bölündüğünü söylemiştin. Parçalardan biri boş 
bir levha olarak Ademoğlu'na verildi. Peki öteki parçaya ne 
oldu?' 
Bu soruyu işitince kederlenen bilge, söylediklerinin doğ­
ruluğundan emin olmadığını gösteren ikircikli bir sesle şun­
ları söyledi: 
'İkinci parça, düşmanına bağışlanan hediyeyi kıskanan s t­
bahın Oğlu'na verildi. Fakat o, düşler yaratmak yerine, ken­
dine verilen boşluktan bir para yaptı ve üzerine kendi sure­
tini darbetti . Tuğrasını böylece bastığı parayı Dünyaya sal­
dıktan sonra, yaratılmamış boşluğun ta kendisi olan bu pa-
200