"Dur bakalım/' dedi. "Kaçalım mı? Nereye? Dur bakalım."
Yusuf:
"Babam sana tuzak hazırlıyor. Sana her şeyi bildiğini, atı 
senin getirdiğini, demirci dükkanına gittiğini, bildiğini bildir­
mek istemiyor. Ben de seni demirci dükkanına girerken gör­
düm. Babam bunu da biliyor. Ahmedi de biliyor, her şeyi de bi­
liyor. Şimdi burada, böyle konuştuğumuzu da biliyor. Her şeyi 
gördü, her şeyi biliyor. Kaçmazsak gözlerimizi oyacak babam. 
İsmail Ağaya söylerken kulaklarımla duydum."
"Ne diyordu?"
"Diyordu ki o kızı da, o oğlanı da öldüreceğim. Bekliyo­
rum, bakalım Yusuf bana her şeyi söyleyecek mi? Gülbahar ge­
lip ayaklarıma düşecek mi? Bugün de bekleyeceğim... Yarın on­
ları yakalayacağım..."
Gülbahar her şeyi anladı. Babasına karşı kendisinin içinde 
de uzun yıllar böyle duygular vardı. Babası her insanda, her şe­
yi gördüğü, her şeyi bildiği duygusunu uyandırıyordu. Ve bu 
duygudan kurtulmak zordu. Ne kadar aklını kullanırsan kul­
lan bu duyguya bir kere derinliğine düşmüşsen bir daha kurtu­
lamazdın. Yusuf bugün değilse, yarın her şeyi, ne biliyorsa 
hepsini babasına açacaktı. Ya da korkudan böyle kaskatı kesile­
rek ölecekti. Yusufun şimdi buraya gelmesi kendinde olmayı- 
şındandı. Bir de şimdiye kadar babasına gidemeyişi korkusun- 
dandı. Gülbahar her şeyi bir bir düşündü. Yusuf varıp at mese­
lesini, demirciyi babasına söylerse her şey anlaşılacaktı. Ve ba­
bası mahpusları onun kaçırdığını bilecekti. Hem de Memoyu 
ölüme gönderenin kim olduğunu anlayacaktı. Memo bunu ne 
için yapardı, Memo ne için canını böylesine verirdi? Bunu ba­
bası düşünmez miydi?
Yusuf birden sapsarı, kaskatı kesildi:
"Ben gidiyorum," dedi, kapıyı vurdu çıktı, koşarak divanın 
kapısına geldi, deli gibi babasının ellerine sarıldı. Divanda iki 
Kürt Beyi, İsmail Ağa, subaşı, iki ases vardı. Birkaç da çok 
uzaklardan gelmiş derviş.
"Baba beni bağışla, beni öldürme, gözlerimi oyma, nolur- 
sun! Sen her şeyi gördün, biliyorsun. Beni bağışla. Ben sana ha­
inlik etmedim. Bağışla beni..." dedi.
77