Bir süre sersem sersem orada kalakalmış· nöbetçiler bir ko­
şu Mahmut Ağaya gittiler. Mahmut Ağa daha yeni sızmıştı, 
onu kendine getirmeye çalıştı lar. Kendinden geçmiş Ağa bütün 
çabalara karşın ancak bir kere gözlerini açtı. "İnce Memed kaçtı 
Ağa, kaçtı," dediler, o aldırmadı, gözlerini kapayıp yeniden de­
rin uykulara daldı. 
Sabah oldu, gün ışıdı, Ağayı kimse uyandıramıyo rdu. Yö­
resinde dönenip duruyorlar, bağırıp çağırıyorlar, kıyamet ko­
panyorlar, Mahmut Ağa bana mısın demiyor, rahat uykusunu 
sürdürüyord u. 
Öğle vaktinin horozları öterken Ağa kendiliğinden uyandı, 
eline tutuşturolan ibriği aldı, uykulu sersem, sallanarak, evin 
'arkasındaki kayalığa gitti, bir taşın arkasına çömelip çatladı. Yı­
kandıktan sonra döndü, yöresindeki herkes sus pustu, köyden 
de, horoz seslerinden başka bir ses gelmiy ordu. 
Büyük bir sini içinde kalıvaltı geldi. Mahmut Ağa kalıvaltı­
sım tek başına yaptığımn farkına varmad ı. Sofradan kalktı, bir 
kız ibrik sabun, hav 1u getirdi, Ağa ellerini, ağzım yık adı, ayağa 
kalkınca, önünde el pençe durmuş, süt dökmüş kediye dönmüş 
Muhtara sordu: 
"Candarmalar daha gelmediler mi?" 
"Gelmediler ya Ağam ... " 
"Ne var?" 
"Yani daha gelmediler de ... Hani ... " 
"Söyle, dilinin altında ne var?" 
"Hani demem odur ki ... Ağam daha iyi bilir ya, bu gece 
ya ... Yani ya ... " 
"Ne var, ne oluyor?" 
"Bu gece İnce Memed de ... " 
"Ne oldu İnce Memede?" 
"Onu götürdüler ... " 
. "Kim? Candarmalar mı? Gösteririm onlara. Benim yakala­
dığım eşkıyayı ... Olamaz. Onların ellerinden alacağım. Beni ne­
den uyandırmadınız onlar geldiğinde?" 
"Uya ndırdık Ağam, sen uyanmad ın." 
"Binin atlara, candarmaların arkasından yetişelim, İnce 
Memedi ellerinden alalım." 
596