belirtisi  dahi  göstermeden  ve karşısındakinin  tepkilerine  zerrece 
önem  vermeden;  yükselmeden,  alçalmadan,  tekdüzeliğinde  boğuk-
laşan  bir sesle  konuştu  durdu.  Akşama  doğru,  sabırküpü  dinleyicisi 
yanından  ayrılmadan  evvel,  kırgın  bir tebessümle  bir daha  ne za-
man geleceğini  sordu  ona  ve cevabı  bekleyemeden,  usulca  daldı 
mecburcu,  yapışkan,  ilaç  uykusuna. 
Sessiz  ziyaretçi  ertesi  gün  tekrar  geldi;  bu sefer  elinde  tek bir gül 
ve koltuğunun  altında  koca  bir paketle.  Agripina  gülle  ilgilenmedi 
bile; ama  paketin  süslü  püslü  ambalajını  açtığında,  taşkın  bir mut-
lulukla  karşıladı  içinden  çıkan  bonbonları  ve altlarındaki  yuvarlak, 
vernikli,  resimli  tepsiyi.  Pavel  Pavloviç  Antipov'un  Paris'te  açıkgöz 
bir antikacıdan  satın  aldığı  bu latif  tepsi,  bir Vishniakov  çalışmasıy-
dı. Bir boyarın  sevdiği  kadını  evinden  kaçırdığı  sahne  resmedilmiş-
ti üzerine.  İnsanüstü  bir kudretle,  tek eliyle  kucağındaki  sevdalısı-
nı, tek eliyle  de tahta  merdiveni  kavrayan  boyar,  son  basamakları 
inmeden  evvel  durmuş;  az sonra  içine  karışacakları  kâh  filizî,  kâh 
neftî  ormana  bakıyordu.  Pavel  Pavloviç  Antipov  bir kenara  çekil-
miş, tepsinin  karısının  üzerinde  nasıl  bir etki  yaratacağını  merakla 
izliyordu.  Gelirken  görüştüğü  doktorlardan  biri,  zaman  zaman  ha-
fızanın  kindar  oyunlar  oynayabildiğini,  vücut  sona  doğru  yaklaşır-
ken beynin  başa  sarabildiğim,  ömürlerinin  belli  ve ekseriya  son 
demlerine  vardıklarında,  çocukluklarına,  çocukluk  dillerine  dönüş 
yapan  pek  çok  hasta  olduğunu  anlatmıştı.  Tek  bir eşya  ya da rüya 
bile yetebiliyordu  böylesi  bir dönüşümü  alttan  alta  tetiklemeye. 
Şimdi  onu  seyrederken,  Pavel  Pavloviç  Antipov,  şu hayatta  kendi-
sinden  evvel  ölmesini  kaldıramayacağı  tek kişinin,  karısı  olduğunu 
sezinleyebiliyordu.  Seyir  defteri,  satır  satır  geri  dönerek  silmektey-
di içinde  yazılanları. 
Ne var ki Agripina  Fyodorovna  Antipova,  Vishniakov  tepsisin-
den ziyade  bonbonlarla  ilgilenmişe  benziyordu.  Kocasının  endişe-
lerinden  habersiz,  rasgele  seçip,  müteşekkir  bir gülümsemeyle  uzat-
tığı bonbonun  neli  olduğunu  sordu.  "Pembe  olduğuna  göre  herhal-
de çileklidir,"  cevabını  aldı.  Pembe!  Pembeyi  görmeyeli  ne çok ol-
muştu.  Jelatini  açtı,  şekeri  ağzına  attı.  Pembe,  hoş  kokulu  ve hayli 
tatlıydı. 
Şeker  ağzında  erirken,  tuhaf,  çok  tuhaf  bir şey oldu.  Önce  boya-
53