ihtilâlci. Kimse durumdan memnun değil. Abdülhamit'e bomba 
atılacağı kimin aklına gelirdi? O da tepetaklak olacak, devrilip 
gidecek. Beni yirmiyedi yıl hatırlamadı. Ama söyleyeyim, vefasız 
değilim, ne gördüysem onun devrinde gördüm. Nazırlığı da, 
paşalığı da, belki önemsiz ama, valiliği de, sefirliği de. Kızlarım, 
oğullanm için fazla endişelenmiyorum. Valiliğim sırasında Er­
zurum'da ucuz toprak buldum. Alayım dedim. Başında bir kâhya 
var. Kendi yiyor, bize de birşeyler yolluyor! Bakarsın o da gider. 
Bu konağın masrafına ne dayanır? Haa, onu diyordum, senden 
memnunum. Nigân%ı geleceğinden hiç kuşkum yok." 
Cevdet Bey kızararak: "Sağolun, Paşam!" dedi. 
"Kibarlığına da diyecek yok! Ama bir şu kadehi bitiremedin! 
Sen çok ihtiyatlısın çok, çok!" Paşa başını sağa sola sallıyor­
du. 
Cevdet Bey utanarak kadehi dikti. Likör, şekerli, yapış yapış 
bir şeydi. 
"Aferin! Şu kadarcık içsen ölür müsün? Getir bir daha dol­
durayım! Kendini biraz bırak canım! Anladım bana saygılısın, 
yanımda içmiyorsun. Gördüm, beğendim! Ama bu faslı bitirdik, 
şimdi ahbaplığa başladık! Söyle bakalım, sen nasıl eğlenirsin, 
hiç çapkınlık yapar mısın, keyiflerin nelerdir?" 
Cevdet Bey: "Vakit mi kalıyor Paşam!" dedi. 
"Hadi, hadi!" dedi Paşa. "Utanma işte!" 
"Sahi diyorum, Paşam. Eskiden Şehzadebaşı'na giderdim, şimdi 
onu da yapamıyorum." 
Paşa gene başını sağa sola sallayarak: "Ama bak gülüyorsun!" 
dedi. "Çapkın bir gülüş bu, ben bilirim." 
Cevdet Bey ilk defa Paşa'yı küçümsediğini, ona daha az saygı 
duyabileceğini sezerek korktu. 
"Susuyorsun! Niye? Bu da aşırılık bak!" dedi Paşa. "Olmaz 
canım! Ben, hamdolsun, yaşadım. Dünya nimetlerinden bolca 
tattım. Ama sen? Yok, yok, sen de birşeyler yapıyor olmalısın 
ama..." Cevdet Bey'in suratındaki donukluğu görünce, "Peki, 
peki bu konuyu kapıyorum!" dedi. Kaşlarını çattı: "Ama seninle 
de iki lakırdı edilmiyor ki! Zaten hep ben konuştum, sen dinledin. 
Madem konuşmayacaksın, gel o zaman tavla oynayalım! Bileğin 
kuvvetli midir?" 
5.5