rnek için sahneye koyduğu m şu dikiş dikme oyunlarımla, 
Ümİt'in her sınıfı iki yılda geçme oyununu düzeltsen bi­
raz. Ya da paralarını içkiye yatırına oyununu adam etsen. 
Erken emekli olma oyununun bize neye malolduğunu bir 
düşünsen ... Ne dersin? 
COŞKUN (Masaya gider, kağıtlan tutar): Ama bunlar oyna­
nacak bir gün, hem de gerçek bir tiyatroda. O zaman bü­
tün sıkıntılar bitecek. .. 
(Saadet Nine görünür. Duyduğu gürültüden tedirgin olmuştur.) 
SAADET NINE: Bir sesler duydum da ... Yoksa Cemil Paşa 
mı geldi dedim. 
CEMILE (ümitsizlikle): Işte sana başka bir oyun daha. Bu ev 
çığırından çıktı ... 
SAFFET: Ve onu düzeltmek için siz gönderildiniz. 
CEMILE: Yeter! Oyun istemiyorum artık. (Annesinin koluna 
girer, koridorda kaybolurlar.) 
COŞKUN: Özür dilerim. Çalıştığı için biraz sinirli de. Bil­
mezsin bu provalar. .. 
SAFFET: Bilirim bilirim. (Düşünür. ) Bu ülkede de çalışan 
herkes sinirli. 
COŞKUN: Onun için çalışmıyorum artık. Onun için ev­
den çıkmak istemiyorum. Her gün yollarda ve vasıtalar­
da gergin yüzler, düşmanca bakışlar, insanı her an tedir­
gin eden ... 
SAFFET (Coşkun' un sözünü keser): Coşkun Beyolmaz. (Coş­
kun şaşırarak bakar.) Olmaz efendim: Artık sanat denilen 
kutsal aileye katıldınız. Artık heyecanlarınızı sözlü olarak 
ve her aklınıza gelen yerde harcaya mazsınız. Artık insan­
lığa heyecanlarınızı yazılı olarak sunacaksınız. 
35