ğişmemişti.  Günboyu,  hem  sokak  sakinlerinin,  hem  de gelen  geçe-
nin bahçe  duvarının  kenarına  attığı  çöpler,  akşamları  düzenli  olarak 
toplansalar  bile,  her gün  silbaştan  yükselmeyi  başarıyorlardı. 
Bugün,  eğer  merak  edip  giderseniz,  apartmanın  bahçesini  so-
kaktan  ayıran  duvar  boyunca,  günün  sonunda  dümdüz  edilip,  erte-
si gün  yeniden  yükselen  ama  belki  de son tahlilde  yekûnundan  hiç-
bir şey kaybetmeyen  bir çöp  tepeciği  olduğunu  görebilirsiniz.  Çöp 
torbalan  atılır,  çöp  torbaları  kaldırılır  ama  teneke,  mukavva,  yemek 
artıkları  ve daha  bilumum  nesne  toplamak  için  ziyaretine  gelen  Ara-
yıcı ehlinden,  kedilerden-kargalardan-martılardan  mürekkep  nefer-
leri ile uzun  tüylü,  nemrut  suratlı,  kendi  katran  karası,  sakalı  beyaz 
kralıyla,  o çöp  tepeciği  büyük  bir istikrarla  muhafaza  eder  yerini. 
Bir de böcekler  vardır  tabii.  Çünkü  çöpün  olduğu  her yerde,  böcek-
ler de olur.  Bitler  de cirit  atar  Bonbon  Palas'ta.  Ve inanın  bana,  bit 
en beteridir. 
Tabii  tüm  bunları  gözlemleyebilmeniz  için  orada  bir miktar  va-
kit geçirmeniz  gerekir.  Eğer  vaktiniz  yoksa,  hikâyeyi  benim  ağzım-
dan dinlemekle  yetinmelisiniz.  Yalnız,  ben  de kendi  sesimden  ko-
nuşurum:  olup  bitenlere  kendimi  fazladan  katarak  değil;  yani  tam 
olarak  böyle  değil.  Daha  ziyade,  hakikatin  yatay  çizgisini,  yalanın 
dikey  çizgisine  lehimleyip,  bulunduğum  yerin  bezdirici  durağanlı-
ğından  mümkün  mertebe  uzaklaşmaya  çalışarak.  Çünkü  sıkılıyo-
rum.  Yarın  bir gün  hayatımın  daha  az sıkıcı  olacağını  bir muştula-
yan olsa  bana,  daha  az sıkıntı  duyardım  belki.  Oysa  yarın,  tıpkı  bu-
gün gibi  olacak  ve aynen  daha  ertesi  günler  gibi.  Ama  sadece  be-
nim hayatım  değil  ısrarla  kendini  tekrar  eden.  Alabildiğine  farklı 
görünmekle  birlikte,  aslında  dikey  de, en az yatay  kadar  sadıktır  sü-
rekliliklerine.  Sanılanın  aksine,  çemberlere  değil,  çizgilere  mahsus-
tur ebedi  tekerrür  denilen. 
Çizgilerin  yeknesaklığından  sapan  tek  bir  patika  biliyorum: 
çemberler  içre  çemberler.  Bir  nevi  oyunbozanlık  da sayabilirsiniz 
bunu.  Yuvarlak,  grimtırak,  teneke  kapağı  çevirdiğinizde,  çevirip  de 
işinize  gelmeyen  bir söz  dizimiyle  karşılaştığınızda  mızıtmak  bir 
anlamda.  Mızıtıp,  yeniden  ve yeniden  çevirmeye  kalkmak.  Özne-
lerle,  zamirlerle,  fiillerle  ve tesadüflerle  oynamak;  oynayarak  avun-
maya  çalışmak:  "2002  baharında,  İstanbul'da,  birimizin  ölümüne 
15