üstünde dönmeye ba şladı, leşe üşüşen akbabalar gibi. Bana  
  
396 
neler oldu ğunu anlayamad ım. Soğukkanlılığıyla nam salm ış 
bir adamd ım; kolay kolay pani ğe kapılmazdım. Üstelik mazi- 
yi düşünmeye meyyal biri say ılmazdım. Keyfim yerine gelsin 
diye biraz ıslık çaldım ama bu da kâr etmeyince gözlerimi 
evin arka kap ısına dikip f ısıldadım: 
"Haydi be Şems. Amma beklettin beni. Ç ık artık avluya!" 
Ricam buymu ş gibi o anda birden ya ğmur yağmaya başla- 
dı. Hem de ne ya ğmur! Bardaktan bo şanırcasma. Öyle ki göz 
açıp kapayıncaya kadar sokaklar ırmak yata ğına döndü, diz- 
lerime kadar balç ığa battım. Tepeden t ırnağa ıslanmıştım. 
"Kahretsin" dedim. "Kahretsin!" 
Dakikalar geçmek bilmedi. Sa ğanak bir türlü durmad ı, ar- 
tık vazgeçmek üzereydim ki bir ç ıtırtı işittim. Avluda biri 
vardı. Bir duvar dibine saklan ıp baktım. Oydu. Elinde bir 
kandil tutuyordu. Bana do ğru dümdüz yürüdü, birkaç ad ım 
kala durdu. 
"Ne güzel bir gece, de ğil mi?" diye sordu Şems. 
Kendi kendine mi konu şuyordu bu adam yoksa yan ında bi- 
ri mi vard ı? Aklım karıştı. Yoksa benimle mi konu şuyordu? 
Burada oldu ğumu biliyor olabilir miydi? Derken beni hayre- 
te düşüren bir şey fark ettim: Bu kuvvetli rüzgârda, bu sa ğa- 
nak yağmurda nas ıl oluyordu da elindeki mum sönmeden ka- 
labiliyordu? S ırtımdan aşağı ürperdim. 
Şems ile ilgili rivayetleri hat ırladım. Kara büyü ve sihir- 
bazlıkta mahir oldu ğunu söylüyorlard ı. Böylesi z ırvalara 
inanmazd ım gerçi, şimdi de kanaca ğım yoktu ama Şems'in 
bu yağmurda elinde sönmeyen bir mumla durdu ğunu görün- 
ce dizlerim bo şaldı. 
"Seneler evvel Tebriz'de Ebubekr isminde bir üstad ım var- 
dı" dedi Şems. "Kıymetli bir zatt ı. Bana her şeyin bir vakti ol- 
duğunu öğretti. Bu da sonuncu kurallardan biri." 
Ne kural ından bahsediyordu? Yoksa anla şılmaz laflarla 
aklınca beni korkutmaya m ı çalışıyordu? Bir karar vermeliy- 
  
397 
dim. Ya hemen duvar dibinden f ırlayıp saldıracaktım ya da 
burada saklan ıp en uygun an ı kollayacakt ım. Ama Şems bir 
türlü sırtını dönmüyordu. Öte yandan şayet burada oldu ğu- 
mu biliyorsa neden gizlenecektim ki? 
Ben daha bir karara varamadan bahçe duvar ının dibinde 
karaltılar belirdi. Sayd ım, altı kişiydiler. Herhalde delikanl ı- 
lar neden hâlâ dervi şi öldürmedi ğimi merak etmi ş ve gidip 
takviye kuvvet getirmi şlerdi. Bu arada Şems hiçbir şey fark 
etmemiş gibi konu şmaya devam etti: 
"Otuz Yedinci Kural: Tanr ı kılı kırk yararak titizlik- 
le çalışan bir saat ustas ıdır. O kadar dakiktir ki saye- 
sinde her şey tam zaman ında olur. Ne bir saniye er- 
ken, ne bir saniye geç. Her insan için bir â şık olma za- 
manı vardır, bir de ölmek zaman ı. " 
İşte o an dervi şin başından beri benimle konu ştuğunu an- 
ladım. Burada oldu ğumu biliyordu. Hem de avluya ç ıkmadan 
evvel biliyordu. Yüre ğim küt küt atmaya ba şladı. Daha fazla 
saklanman ın anlamı kalmamıştı. Doğruldum, ortaya ç ıktım. 
Yüz yüze durduk, katil ile maktul. Durumun korkunçlu ğuna 
karşın tarifsiz bir huzur vard ı havada. Ya ğmur başladığı gibi 
birden kesildi, her şey sessizli ğe boğuldu. 
Kılıcımı çektim, var gücümle savurdum. Dervi ş bu hamle- 
yi o kadar çevik ve dinç bir şekilde savu şturdu ki afallad ım.