"Çünkü şairlik sessiz bir iş. Şiirle neyi kırıp döker, neyi ele 
geçirebilirsin ki? Sabırla bekleyeceksin... Hah! Eskiden öyle 
derlerdi. Sabrın sonu selâmet. Ben buna inanmamayı öğrendim 
işte! Sana sabırlı olmayı öğretenlere inanma! Ben yalnızca 
kendime inanıyorum!" 
Muhittin: "Bunlar yeni düşünceler değil ki..." dedi. 
"Evet, sen bunları kitaplarda okumuş olabilirsin! Ben senin 
kadar belki okumadım, ama bunları biliyorum. Bunları ben de 
senin gibi bir yerde okusaydım 'düşünceler' der geçerdim. Ama 
benim için böyle değil. Benim için bunlar yaşanan şeyler! Benim 
için her şey bunlar." 
Muhittin birden: "Evet, seni anladığımı sanıyorum!" dedi. 
"Ama bunları ben doğru bulmuyorum! Bu kadar hırslı olmak 
seni nereye götürecek?" 
"Düşünmedim. Ama söylediğim şeylere yönelmek istiyorum." 
Ömer birden Refik'e döndü: "Niye içki yerine bu çayı içiyoruz, 
anlayamıyorum?" 
"Evet, sinirlisin sen; benden sinirli olmuşsun," dedi Muhittin. 
"Ama bu hırs sonunda seni yakar, yıkar, kötürüm eder!" 
Refik: "Sana likör getireyim mi?" dedi. 
"Yok, yok, getirme. Yıkılır mıyım? Öyle mi diyorsun?" Ömer 
ayağa kalkmış, sakin sakin odanın içinde yürüyordu. 
Muhittin: "Evet!" dedi. Ama Ömer'in eşya arasında gezinen 
gövdesini görünce: "Bilmiyorum," dedi. 
Gövde sanki, "Bakın ben ne kadar yakışıklı ve akıllıyım !" 
diyordu. "Böyle biri hiç yıkılır mı?" 
Bir sessizlik oldu. Muhittin kalkıp yeni çay doldurdu. Ömer, 
Refik'e son yıllarda açılan kitapçıları sordu. Refik birşeyler 
anlatmaya koyuldu. Söze Muhittin de karıştı. Cahit Sıtkı diye 
bir şairden sözetti. Galatasaray'dan ve Beşiktaş meyhanelerinden 
tanıyordu onu. Çirkin bir yüzü olduğunu, utangaç olduğunu, 
Peyami Safa'nın övgüsüyle parladığını söyledi. Beyoğlu mey­
hanelerinden fazla hoşlanmadığı için, öteki genç şairleri tanı­
madığını da söyledi. Beyoğlu'ndan, son dört yılda bu caddenin 
ne kadar değiştiğinden konuşmaya başladılar, ama herkesin bu 
konularla değil, az önce konuşulan şeylerle ilgilendiği hare­
ketlerden, hiçbir şeyi gizleyemeyen sözlerden anlaşılıyordu. 
130