Orta Direk 233 
Uyuzun evinin ötesinde Zalacanın evi vardı. Muhtarın sıkı ahbabıydı. Zala­
ca bir leğende bir şeyler yıkıyord u. Gözü ona ilişti. Kimseyi dinlemez, lafı çok, 
kimseyi takrnaz, kendi başına buyruk bir karıydı Zalaca. Zapt olunacak kale­
nin zorlu taşlarından biriydi. Malı mülkü, tarlası da vardı. Kocası, çocuğu kimi 
kimsesi yoktu. Kocasını evlendiğinden bir ay sonra alıp askere götürmüşler, bir 
daha da dönrnerni şti. O da bir daha kocaya varmamış, tarlasını kendi sürmüş, 
ekini kendi biçmiş, ineğini sağmış, yağını bir gramını bile yerneden satmış, pa­
ra yapmıştı. Bu köyde en paralı oydu. Gömüsü var derlerdi. Görnüsünün yerini 
kimse bilmezdi. Kardeşlerinin oğulları, kızları vardı ya akraba olarak, onlara 
hiçbir şey koklatmazdı. Ölünce görnüsü de, van yoğu da toprakta kalacaktı. 
Muhtarı bir hafta öncesine kadar çok sevmişti. Şimdiyse Taşbaşa dönmüştü. 
Zalaca Kan gece gündüz düş görürdü . Belki elli yıldır her önüne gelene 
düşünü anlatır, yorurnlatırdı. Muhtar ondan bir şeyler koparabilmek için, kasa­
badan zırıltı bir düş kitabı almış, arzuhaki Yanık Hakkıya okutrnuş, koca kitabı 
aşağı yukarı ezberine almıştı. Zalaca Karı her düş yorumlatı naya geldiğinde ona 
birkaç yumurta, biraz para, bir parça yağ, yağurt getiriyor, düşlerini söylüyor, 
o da her zaman onun düşünü iyice yoruyordu. Eğer düş çok iyiye yarmaya uy­
gunsa, ondan daha çok yumurta, yağ, para istiyordu. Köylü dedikodu yapıyor, 
bu deli karının kazancı Muhtar için diyorlardı. 
Başucunda durdu. Zalaca Kan başını kaldırrnadı. Muhtar onun kendisini ta 
uzaktan görmüş olduğunu biliyordu . Karşısına geçti çömeldi. Zalaca Karı gene 
başını işinden kaldırmadı. 
"Hey bre Zalaca," dedi Muhtar, "ne o? Yüzünü eğersin bize karşı. Babanı mı 
öldürdük ki? Bir kötülüğümüz mü dokundu size?" 
Zalaca başını kaldırdı, soğuk soğuk: 
"Yoook bre kardaşım, sana ne derneye yüzümü eğeyim ki, ne yaptın ki bize?" 
Başını geri eğdi. 
Muhtar onun bu haline gevrek gevrek güldü: 
"Köylü seni şişirmiş. Bana karşı seni iyice doldurmuşlar. Ben o kitabı, o düş 
kitabını sırf senin için, amanın şu avradın güzel düşleri araya gitmesin diye 
aldıydım. Getiren onu ta Kabeden getirmiş. Peygamber Efendimizin eli değ­
miş o kitaba. Bir düş kitabına Peygamb er Efendimizin eli değrnemişse o kitap 
hiçbir düşü hayra yaramaz. Köylü sana diyor ki, o Muhtar seni soyup sağa­
na çeviriyor, diyor. Sen de inanıyorsun onlara. Bre Hatun bacım, sen de bili­
yorsun ben o kitabı on sarı altına aldım. İki altın da arzuhaleiye verdim, bir 
ayda okuttum. Senin için bir iyice ezber ettim. Sırf senin için, iki yumurta, 
azıcık yağ, birkaç kuruş veriyorsun amma ... Canını da kurtarıyorsun. Ben se­
nin düşünü yarmasaydım o kar yılı, sen de yola çıkar ötekiler gibi kar altmda 
kalmaz mıydın? Ben senin düşünü yormasaydım, o zelzele günü sen de öteki­
ler gibi içerde yatar, damın altmda kalıp ölmez miydin? Ben olmasaydım, sen