Memed, kendinden söz edildiğini sezinleyerek, onlara 
döndü, sordu: 
"Ne var?" 
Zalarun oğlu, dişleri dişlerine çarparak: 
"Üstün başın kan içinde. Vurulmu şsun." 
M em ed: 
"Hiçbir acı duymadım," dedi. Elini başına götürdü. Eline 
baktı. Eli kızıl kan içinde kaldı. Yüreği hızla çarprnaya başl adı. 
Orasında burasında yarayı araştırdı bulam adı. 
Durdu, sararmış yüzle Memedin yanına geldi. Yarayı ara-
maya başladı. Buldu: 
"Başından, " dedi, "azıcık çizm iş." 
Memed: 
"Aldırma," dedi gülümseyerek. "Siftah bir ... " 
Kalktı, ormana daldı. Kurşun albnda hiçbir şey yokmuş gi-
bi yürüyordu . Biraz sonra da: 
"Buraya gelin," diyen sesi duyuldu . 
Candamıalar göz açtırmıyo rlardı. Gittiler. 
Burası, yıkılmış ağaçların üst üste yığıldığı bir çukurdu. 
Durdu: 
"Tamam," dedi. "Ağaçlan çıkaralım ." 
Birden üstlerinde bir kaynaşma oldu. Yapraklar dökülme­
ye, dallar çatırdamaya başladı. Ağaçlan çıkaramadan çukura 
atlayıp, karşılık verdiler edilen ateşe. Yağmur gibi kurşun yağ­
dınyord u iki taraf da. Belki böyle yarım saat hiç durmadan kar­
şılıklı ateş edildi. Sonra bir ara iki taraf da ateşi nedense kesi­
verdi. Durdu artık hiç korkmuyor du. Gelseler, şimdiye gelirler­
di. Çemberi daraltsalar bile akşama o kadar çok kalmamıştı. 
Dayanabiiirdi o zamana kadar. Şu Çavuşun önünden kaçmak 
istemiyordu artık. 
Sonra Horaliyle Cabbar da geldi çukura . 
Ca b bar: 
"Hani Recep Çavuş?" deyince ortalık kanştı. 
Memed: 
"Biribirinize hiç kızmayın. Ben gider alır getiririm onu." 
Ortalık yatıştı . 
Emekliye sürüne çukurdan çıktı. Yorgun du. Yorgunluktan 
1()7