Recep Çavuş: 
"Şimdi?" diye sordu. 
Topal: 
"Siz şimdi San Ümmetin evinde kalırsınız . Ben Çukurova­
ya iner, yerini bulurum onun. Gelir size haber verir im. Haydi 
San Ümmete gidelim. Bize uzaktan akraba gelir. O gavur dinli­
yi de hiç sevmez." 
İkindine doğru San Ümmetin ormanlık bir tepedeki tek ba-
şına, yapayalnız kalakalmış evine geldiler. 
Topal Ali, Ümmete: 
"İşte bizim İnce Memed bu," dedi, tanıttı. 
Ümmet : 
"Karda ş," dedi, "dağa çıktığını duydum da çok sevindim. 
Seni görmeyi çok arzuluyor dum." 
Topal Ali, onları öyle, evin avlusunda bırakıp gerisin geri 
döndü, yürüdü. 
Sarı Ümmet arkasınd an: 
"Bir kahve içip de öyle gideydin Ali kardaş," diye seslendi. 
Topal Ali, dönmeden, kendi kendine söylenircesine: 
"İşim var Ümmet kardaş," dedi. "Acele işim var." 
Topal, ayağını ta arkadan sürüyerek hızlı hızlı, koşareasma 
devrilip kalka kalka yürüyor du. 
Gece, usuldan bir rüzgar esiyor du. Donuk bir ay vardı. 
Ağaçların arasından pare pare dökülüy ordu. 
"Kuşun kanadının altına saklanmışsa da bulurum onu," 
dedi kendi kendine. 
Gözünün önüne, evinin yıkılışı geldi. Yıllar yılı çalışıp ter­
temiz yaptığı, donattığı evi bir saahn içinde Abdi Ağanın 
adamlannca yıkılmış, viraneye çevrilrnişti . Bunun üstüne dişle­
rini sıktı. Biraz daha hızlı yürü dü. 
Kasahaya girdiğinde yeni yeni sabah oluyordu. Pazaryeri­
ne geldi. Süpürgeci Muhacır Murat pazaryerini toz kaldırarak 
süpürüyor du. Murahn üşümüş bir hali vardı. Murata bir selam 
vererek kahveci Tevfiğin kahvesine aynı hızla yürüdü. Kahve 
daha yenice açılmıştı. Bir çay istedi. Tüten bir çay getirdiler. 
Heyecandan içi içine sığmayarak dükkanlar açılıncaya kadar 
kahvede bekled i. 
260