aşağıya inmiyor , o da her lokmanın üstüne bir su içiyord u. Ba­
zan de eline aldığı kaşık, lokma elinde öylece kalakalıyor du. 
Bir liafta önce bir bölük candarmayla köye gelen Kertiş Ali 
tam bir nan beyza halinde ydi. Azgın, kudurmuş bir köpeğe 
benziyor du. Önce köyü sardır dı. Köyden hiçbir kişi dışarıya 
çıkmaya cakh. Camiyi zorla açtırdı, köyün bütün delikanlılarını 
caminin avlusuna doldurdu . Evleri, ahırları, samanlıkları, ku­
yuları candannalara aratarak, dışarda hiçbir delikanlının kal­
madığına inanınca, kalabalığın içinden gözüne kestirdiği birisi­
ni çağırdı: 
"Senin adın ne?" diye sordu . 
"Adım mı, adım ha, benim adım Memed." 
"Memed ha, başka adın yok mu?" 
"Yok." 
''Yatırın şunu ." 
Candarmalar , delikaniıyı falakaya yatırdılar , başladılar so­
palamaya, yüzü sapsarı kesilineeye kadar dövdüler. Kertiş Ali, 
tabanları dövülen bir kişinin yüzünün sararmasının ne demek 
olduğunu biliyordu. Dayağı durdurdu: 
"Adın ne senin?" diye sordu . 
Delikanlı duyulur duy ulmaz: 
"Memed," dedi. 
Dayak gene başladı. Delikanlıdan en küçük bir of, bir inle­
me, bir ses çıkmıyor du. 
Kertiş Ali bir süre sonra, demir tavında dövülür, dayak da 
kıvamında kalmalı, diye delikanlıya gene sordu: 
"Adın ne senin ." 
"Memed." 
Bu sefer kendi başladı dövmeye, o usta, o alışkın elleri bile 
delikanlıdan bir ses çıkarama dı. Bu sefer yalvarmaya, onu zen­
gin, karun edeceğini, onu evlendireceğini söylemeye başladı. 
"Adın ne?" 
Delikanlının sesi artık çıkmıyordu ya, dudaklarının kıpırtı­
sından anlaşılıyordu: 
"Memed ." 
Sonra gene dövdül er, gene sordu . Dövdüler sordu. Sonun­
da, öldürecek değildi ya bıraktı, bunlar gavur olmuşlar Müslü-
287