lar, sıra  arkadaşının  tekmil  dirsek,  sille  ve hakaretleri...  her biri bir 
tarafa  dağılsa,  kimse  kimseye  kavuşamasa  bir daha...  Muhammet 
gözlerini  yummuş,  olabilecek  en korkunç  felaketin,  olabilecek  en 
korkunç  biçimde  tezahür  etmesi  için  hayal  kurarken,  siren  sesiyle 
yerinden  sıçradı  herkes.  Dışarıda  koridorda  koşuşmalar  oldu,  kapı-
lar çarpıldı.  Öğretmen  öğrencilere,  öğrenciler  öğretmene  bakarak 
birkaç  saniye  ne olup  bittiğini  anlayamadan  öylece  kalakaldılar. 
Derken,  hoyratça  itelendi  kapı  ve kelebek  gözlüklerinin  ardından 
delici  nazarlarla  bakan  çıtı pıtı bir kadın  girdi  içeri.  Önce  öğretme-
ne, sonra  da tüm  sınıfa  gülümseyerek,  imbiklerden  süzülmüş  bir ne-
zaketle  müjde  verircesine,  "sayın  hocam,  sevgili  öğrenciler,"  dedi 
mesut  ve sevecen.  "Bu  bir deprem  tatbikatıdır." 
Çıtı pıtı kadın  cümlesini  bitirir  bitirmez,  üçü  de birbirine  şaşıla-
cak ölçüde  benzeyen  üç tıknaz,  sarkık  bıyıklı  adam  daldı  sınıfa.  Ka-
falarına  civciv  sansı  kasklar  takmış,  üzerlerine  "deprem  değil,  ih-
mal öldürür"  yazılı  tişörtler  giymişlerdi.  Son  derece  çevik  hareket-
lerle,  çantalarında  getirdikleri  alet  edevatı  birer  birer  çıkarıp,  tahta-
daki fişlerin  üzerine  boy  boy  afişler  astılar.  Perdeler  çekildi,  duvar-
da peşpeşe  dialar  yanıp  sönmeye  başladı.  Muhammet  soluğunu  tu-
tarak,  heyecanla  takip  etti karanlığı  yanp  geçen  tozlu  ışık  huzmesi-
nin peyderpey  can verdiği  resimleri. 
Son dia da gösterilip  perdeler  açıldığında,  çıtı pıtı kadın  üç ke-
re el çırparak,  başladı  tatbikatın  nasıl  gerçekleşeceğini  anlatmaya. 
İki aşama  vardı.  Birinci  aşamada,  öğrenciler  sıraların  altına  girip, 
dört bir yanlarının  zangır  zangır  sarsıldığını  farz  ederek,  başları  kol-
larının  arasında  sakin  ve metin  bekleyeceklerdi.  İkinci  aşamada  ise, 
bir binanın  en kısa  sürede  nasıl  boşaltılması  gerektiği  bizzat  tatbik 
edilecekti.  Siren  çaldı,  otuz  iki öğrencinin  otuz  ikisi  birden  kıkırda-
yarak  tahta  sıraların  altına  girdi.  O daracık  yerde  dertop  olup,  sıra 
arkadaşının  kendisine  reva  gördüğü  boşluk  kırıntısına  sıkışıverdi 
Muhammet.  Beş  dakika  sonra  o da diğerleriyle  beraber  sıra  altın-
dan çıkıp,  ikişerli  ikişerli  sınıfı  boşaltmak  üzere  hizaya  geçmeye  te-
şebbüs  etti.  Ne var ki sıra  arkadaşı  elini  tutmak  için  en ufak  istek-
lilik göstermediğinden,  bir türlü  dahil  olamadı  bu çocuk  zincirine. 
Çok geçmeden,  ötekilerden  ayrı  kenarda  dikilen  iki çocuğun  hali, 
çıtı pıtı kadının  da dikkatini  çekmiş  olacak  ki, "hah,  siz de şöyle  ge-
283