Kalkıp odadan çıktı. Kapıyı kapar kapamaz gençlerin kitaplara 
ırdıklarını düşündü. "Benim ne olduğuma bakacaklar... 
Kitaplar, kitaplar... Zehirlendim mi ben? Hayır, yalnızca fazla 
zeki ve şüpheciyim!" Mutfağa girdi. 
Annesi kahveyi bitirmiş, tepsideki fincanlara doldurmuştu: "A, 
geldin mi?" dedi. "Ne hoş çocuklar onlar... Ne iş yapıyorlar?" 
Muhittin onların askeri öğrenci olduklarını söylemeye karar 
veremedi. Biraz alışkanlıktan, biraz da Muhittin olup bitene 
esrarlı bir hava katmak istediği için, gençler üniformalarını hâlâ 
Beşiktaş'taki fotoğrafçıda bırakıyorlardı. 
"Bir şey söylemeyecek misin? Her şeyi de saklarsın!" Muhittin 
bir cevap vermeden tepsiyi aldı, mutfaktan çıktı. Birden aklına 
odaya ansızın girmek ve onları kitaplara bakarken yakalamak 
geldi. Zaten kahveler dökülmesin diye ağır ağır yürüyordu. 
Sessizce kapıya sokulurken içeriden gelen sesleri duydu ve durup 
merakla dinlemeye başladı. 
"Bak, bak, Apollinaire de var!" 
"Vay, şunlara bak!.. Biz de öğrenemedik şu Fransızcayı..." 
"Tevfik Fikret!" 
"Bakayım!" 
"Aa, çizmiş altlarını! Bak o da bizim gibi çiziyor..." 
"Neresini çizmiş, okusana? Tarihi Kadim!" ' 
"Mutlaka bir muzaffer on mağlûp / Çiğneyen haklı, çiğnenen 
mağyub..." 
"Başka nereyi çizmiş? Çevir, çevir..." 
"En celi hikmet: Ermeyen ezilir!.. Bu sayfada da var; Kahra­
manlık... Esası kan, vahşet... Fikret de bir pasifist, bir barışçıymış 
yahu?" 
"Tabii! Ama niye çizmiş buraları?" 
"Eleştirmek için!" 
"Bağırma, duyacak! Ne eleştirmesi? Hadi, canım, altı ay önce 
öyle iniydi o?" 
"Nasıldı? Bak Dostoyevski'ler. Fransızca..." 
"Sşşşt!" 
"Niye benim Arnavul'a selâm vermediğimi söyledin? Kızdı." 
"Öyle bağınrsan gene kızar!" 
"Eee, bıktım yahu!.. Herkes kızıyor bize... İşte Baudelaire! 
467