kalabalığına kanşıncaya kadar arkalarından baktı. "Gençliğimi, 
üniversite yıllarımı onlarla birlikte geçirmiştim!" diye mırıldandı. 
Döndü, eve doğru yürüdü. İki gün önce yağan kar hâlâ erimemiş, 
bahçenin bazı yerlerinde, ağaçların dallarında duruyordu. Soğuk, 
bıçak gibi bir rüzgâr esti. Dallardan kar taneleri döküldü. Refik 
aceleyle sıcak eve girdi. Sobanın başına geçti, ısındı, sohbete 
katıldı. 
BİR EV DAHA 
Ayazpaşa'daki apartman katının kapısını açan hizmetçi, Ömer'e 
yemeğe oturmak için beklenildiğini söyledi. Paltosunu aldıktan 
sonra, onu iyi aydınlatılmış bir salona soktu. Ömer daha önceden 
bir kere gördüğü milletvekili Muhtar Bey'le çocukluğunu ha­
tırladığı kızı Nazlı ve milletvekilinin kızkardeşi Cemile Hanım 
ile bayramlaştı. Sonra Muhtar Bey'in tanıttığı öteki konukla, başka 
bir milletvekiliyle selâmlaşarak hazır olan sofraya oturdu. Sofraya 
oturulur oturulmaz, asık suratlı hizmetçi yemeği getirdi ve 
şundan bundan konuşulmaya başlandı. 
Ömer buraya, Cemile Hanım'a, karışık bir miras sorunu 
yüzünden ortaklaşa sahip oldukları Üsküdar'daki bir evin biriken 
kirasını almaya gelmişti. Sabah bu amaçla eve telefon etmiş, 
telefonu açan milletvekili de onu akşam yemeğine beklediklerini 
söylemişti. Ama yemeğe onu çağırmasına rağmen, milletvekili 
onunla fazla ilgilenmiyor, arkadaşıyla son siyasi dedikoduları 
gözden geçiriyordu. Ömer de delikanlının kendisine kalmasından 
hoşnut olan Cemile Hanım'la sohbet ediyordu. Cemile Hanım 
ellisini geçmiş, hiç evlenmemiş, neşeli bir kadındı. Ortak ta­
nıdıkları, akrabaları anmaktan hoşlanıyordu. 
"Alebru Teyzen'ler Çamlıca'ya taşındılar. Sabri Enişten emekli 
oldu. Ne yapıyor, biliyor musun? Eski para koleksiyonu! İlk 
zamanlar eğlence diye başlamış, sonra kendini kaptırmış. Şimdi 
her gün Kapalıçarşı'ya iniyormuş. Erenköy'deki arsasını satmış. 
Çünkü gümüş para alıyor durmadan. Alebru Teyzen çok