seydim hiç gülmezdim. Çünkü artık hayatta başka şeylere 
önem verilmesi gerektiğini öğrenmiştim. Fakat bunu öğren­
mekte çok geç kalmıştım. Neyse, bu mesele de ayrıydı. Bunla­
n insan zamanında görmeliydi. İşte kitap kurdu karşımda du­
ruyordu. Gece yanlarına kadar yazıyorum, diyordu; sonra da 
yazdıklarım Lefter'in meyhanesinde gözden geçiriyordu. Bek­
çi de, kapanma saati geldiği zaman, onun bir köşede şarabını 
yudumlamasına ve temizlik vesaire yapılırken bulanık göz­
lüklerinin gerisinden yazdıklarım incelemesine izin veriyor­
du. Daha çok, bilimsel eleştirilerle uğraşıyordu kütüphane fa­
resi. Kişiliğinin daha ilginç olduğunu görmüyordu. lşte bura­
da kaybediyordu. Ben de Tannya isyan ediyordum: Neden iş­
ler hep ters gidiyor? diyordum. Onun yerine ben bilimsel ol­
mak istiyordum. Al benim gözlerimi ona ver Tannın! Onun 
bilimselliği de benim olsun! kabilinden beceriksiz yakarışlar­
da bulunuyordum. İşte kitap kurdu ayakta sallanıyordu: bü­
tün felsefesi ve bütün sefaletiyle karşımda duruyordu. Ona 
sordum: Neden kendi hayatım yazmıyordu? Cevap verdi: Ha­
tıra kabilinden bir şeyler karalıyor du. Çok heyecanlanmıştım. 
Durmadan soruyordum: Nasıl hatıralardı bunlar? Ne kadar 
yazmıştı? Hayır, söylemem, diyordu. Hepsi gizli kalacaktı. Ya­
yımlamaya caktı. Herde çocukları okuyacaklardı, babalarının 
nasıl bir insan olduğunu göreceklerdi. Oysa evli değildi ve sa­
nının hiçbir macerası olmamıştı. Aslında, bu 'macera' sözüne 
de kızıyordum. Aptal bir kadının peşine düşmekten başka 
macera yok muydu? Neyse, bu mesele de ayrıydı. 
Kısa da olsa bir şeyler yazmalıydı ve bu yazılar bilimsel ol­
mamalıydı. Batı ülkelerinde de böyle bilimsel bir yazar vardı. 
Galiba birinci ya da ikinci adı Benjamin olan bu adamın çok 
ciddi ve çok kalın kitapları olduğu halde, küçük bir hikayesi 
tanınmıştı. Ben bu yazan da kitap kurdundan duymuştum; bu 
hikayeyi de o zamanlar okumamıştım. Sonradan okuduğum 
halde, şimdi yazarın ve hikayenin adını tam hatırlamıyormuş 
360