184
Bu arada kızının geldiğini gören Mensur gözlerini gazete­
sinden -senelerdir okuduğu sol eğilimli günlük gazete- kal­
dırmadan homurdandı: “Pericim, söyle şu kadına, kendini 
boş yere helak ediyor!*
“Pericim, esas sen söyle şu adama, bugün oğlu evleniyor, 
ama o hâlâ sandalyesinde oturmuş gazete okuyor" diye ya­
pıştırdı hemen Selma. “İnsan bir yardım eder!"
“Neye yardım edeyim?" diye itiraz geldi hemen. “Hiçbir şe­
ye karıştırmıyor ki beni. Para harcamaya gelince, ver Men­
sur; karar almaya gelince, sus Mensur!”
Peri iç geçirdi. “Çocuk gibisiniz ya; yorulmadınız mı didiş­
mekten?"
Cevap vermek yerine babası gazete sayfasını hışırdata­
rak çevirdi, annesi oklavayı hışımla hamurun üstüne indirdi. 
Tampon bölge oluşturmak ister gibi aralarındaki bir sandal­
yeye oturdu Peri. “Ee?" ded i “Nasıldı kına gecesi?"
Selma dudaklarım büzdü, cam gibiydi bakışları. “Kaçırdın. 
Orada olman gerekirdi."
“Gelemeyeceğimi söylemiştim" dedi Peri. “Derslerim var­
dı."
“Herkes seni sordu, haberin olsun. Arkamdan dedikodu 
ediyorlar, ‘Büyük oğul ortada yok, kız ortada yok; ne biçim 
aile bunlar?* diyorlar."
Peri’nin abisi Umut, geleceğini söylediği halde son anda 
fikrini değiştirmişti. Hapisten çıktığından beri o küçük sahil 
kasabasında münzevi bir hayatı tercih ediyordu. Yüzünde, 
geçimini sağlamak için boyadığı deniz kabuklan kadar kırıl­
gan bir tebessümle, “evim" dediği kulübesinde turistler için 
ufak tefek şeyler yapıyordu. Geçmişte birkaç kez onu ziyare­
te gitmişlerdi. Her zaman kibardı ailesine karşı ama yaban­
cı, ulaşılmazdı bir o kadar da. İstanbul’a dönmeyi arzu etme­
diği aşikârdı. İki çocuklu, dul bir kadınla beraber yaşıyor­
du (Selma bundan hiç hoşlanmasa da ses etmiyordu). Kadın,