"İnce Memed üstünedir. Bu böylece biline. Hiç kimse alın­
maya. Yılanı küçükken ezmek gerek. İnce Memed büyüdü. Bel­
ki şu dağdaki yeni türeyen eşkıya belki de asıl İnce Memed de- 
ğüdir. Artık İnce Memedi hiç öldüremeyiz. İnce Memed ölmez. 
Durun bakalım, anlatayım. Yüam bilir misin, kocaman yılanı? 
Benzetmekte hata olmaz."
"Bilirim," dedi Vali.
"Yılan nasıl ölür bilir misin?"
"Bümem," dedi Vali.
"Başım bir taşla ezersin, ölür. Bu bir!"
"Ölür," dedi Vah. "Bu bir."
"Bir de boğarsm yılanı, bu iki. Bir de kurşunlarsın yılanı, 
bu üüüç! Yüan türlü türlü ölür bir de... Hastalanır ölür, leylek 
yer ölür, şöyle ölür böyle ölür. Bir de nasü ölür, bilir misiniz?"
Valinin hoşuna gidiyordu Murtazanm konuşması.
"Bir de nasıl ölür?"
"Bir de nasü mı ölür, sorduğu şeye bak Vah Beyimin! Bir 
yılan iğne ucu kadar bir yara alırsa... İğne ucu kadar bir yara ne 
ki! Bir insan, bir hayvan iğne ucu kadar bir yara alırsa ne olur? 
Hiçbir şey olmaz, düşünmeyin, hemen iyi olur. Halbuysam ki 
bir yılan iğne ucu gibi bir yara alırsa ölür. Nasü ölür derseniz, 
işte onu siz görmediniz, bilmezsiniz. Ben bilirim. Yüan iğne 
ucu kadar da olsa bir yara alınca, sarıca karıncalar o yaraya 
üşüşürler. Bir gün içinde yılanı yer bitiriverirler. Anladın mı 
şimdi Vali Bey?"
Vali onun gözlerinin içine gözlerini dikmiş düşünüyordu:
"Evet," dedi. "Sözünüzü bitirin."
"İşte İnce Memed yılandaki açüan bu iğne ucu kadar yara­
dır."
"Evet."
"Efendime söyleyim ki, İnce Memed Abdi Ağayı öldürdü, 
toprağını köylüye dağıttı, bu yarayı açtı. Şimdi sanca karınca­
lar bedene üşüştüler. İnce Memed ölse de yaşasa da gayri ne 
biz, ne de bu Hükümet kolay kolay iflah olamayız. Başımız 
dertten kurtulmaz. Köylü sanca kanncalar gibidir, aküsız, yol­
suz yordamsız. Amma velakin bir yerde, iğne ucu kadar bir ya­
ra açılmasın, yer bitirirler. Bizi işte bu İnce Memed yüzünden