müş, taklit edilmi ş. Âlim, fakih ve zahid olmu ş. Başkaların- 
ca yanlış anlaşılmak, hor görülmek, tenkit edilmek ne de- 
mektir bilmiyor. Hiçbir zaman d ışlanmamış. Nefsi ba şkaları 
tarafından yaralanmam ış, çizik bile almam ış. Ama bunlar ol- 
madan olur mu? Ne kadar k ırsa yaralasa da insan ı, Hakikat 
ehline gonca gül gibi gelir dedikodu ta şları. 
Otuzuncu Kural: Hakiki Sufi öyle biridir ki ba şkala- 
rı tarafından kmansa, ay ıplansa, dedikodusu yap ılsa, 
hatta iftiraya u ğrasa bile, o a ğzını açıp da kimse hak- 
kında tek kelime kötü laf etmez. 
Sufi kusur görmez. Kusur örter. 
Ella 
Boston, 11 Haziran 2008 
Bu mesaj ı yazmakta zorlan ıyorum Ella. Çünkü ha- 
tırlamak istemedi ğim bir döneme dair. Ama madem 
  
ki bilmek istiyorsun, kald ığım yerden anlatmaya 
devam edece ğim... 
Margot öldükten sonra hayat ım tamamen de ğişti. 
Yönümü, kendimi kaybettim. Amsterdam'm daha ön- 
ce hiç tan ımadığım karanl ık yüzünü ke şfettim. Sa- 
bahlara kadar süren partilerin, her şeyin beden- 
den ve bak ıştan ibaret oldu ğu eğlence kulüpleri- 
nin müdavimi oldum. Bayku ş gibi, yarasa gibi ge- 
cecil bir hayvan hâline geldim. Yanl ış insanlar- 
la takıldım, yabanc ı yataklarda uyand ım. Bedenim 
teklemeye ba şladı. Aldırmadım. Birkaç ayda on ye- 
di kilo kaybettim. 
Eroinle ilk tan ıştığımda, bir müddet şırıngayla 
değil, burundan çektim. Önceleri beni kötü etki- 
ledi; her seferinde midem bulan ır hastalan ırdım. 
Bedenim, dayatt ığım tüm maddeleri reddediyordu. Bu 
bir işaretti belki ama ben görecek hâlde de ğildim. 
Ardından diğerleri geldi. Esrar, crack, asit, ko- 
kain ve en sonunda şırınga... Art ık elime ne ge- 
çerse deniyor ve her seferinde dozu art ırıyordum. 
Kafam iyiyken şaşaalı,  tantanal ı intiharlar 
planlard ım. Sokrates'e özenip bald ıran zehiri iç- 
meyi bile denedim ama ya bana bir etkisi olmad ı 
ya da sala ş bir Çin lokantas ının arka kap ısında 
baldıran diye sat ın aldığım poşet gayet s ıradan 
bir ottu. Belki de bir çe şit yeşil çay sat ıp ar- 
kamdan gülmü şlerdir. 
Kaç sabah tan ımadığım yerlerde uyand ım. Bir gü- 
nüm bir günüme uymadan h ızlı yaşadım ama içimi ke- 
miren bo şluk sabit kald ı. Kadınlar koruyup kolla- 
dı beni. Baz ıları benden gençti, baz ıları ise çok 
daha yaşlı. Bazıları bekârdı, bazıları evli. Ev- 
lerinde kald ım, arabalar ını kulland ım, yazlıkla- 
  
282 
rında barındım, pişirdikleri yemekleri yedim, ko- 
calarının kıyafetlerini giydim, kredi kartlar ıy- 
la alışveriş yaptım ama benden talep ettikleri ve 
yerden gö ğe kadar hak ettikleri sevgiyi vermedim. 
Kimseyi sevmedim. Ve bunu bir marifet zannettim. 
Seçtiğim hayat bedelini çabuk ödetti. İşimi, 
arkadaşlarımı ve en sonunda Margot ile beraber 
yaşadığımız o aydınlık evi kaybettim. Eski ko şul- 
larımı koruyamayaca ğımı anlayınca işgal evlerin- 
de kalmaya ba şladım. Rotterdam'daki bir i şgal