nuca varamadım. Başka türlü bir yaşantın olabilirdi Selim.
Seni istemeyenlerin dışında bir düzen kurabilirdin.
“Bu sözlerimle belki birşeyler kaybediyorum Selim,” diye
yüksek sesle söylendi. Saat üçe geliyordu; T urgut’un kafasıkarışıyordu. Olayın iyi başlamadığını seziyordu. Neye göreiyi? Bilemiyordu. “Benim işim değil,” diye mırıldanarak ya-tak odasına doğru yürüdü.
2
T urgut ertesi sabah çok erken uyandı. Güneşin ilk ışıklarıodaya yeni doluyordu. Sıkıntılı rüyalar görmüştü. Neler gör-düğünü toparlamaya çalıştı; Selim’le ilgili bir olay hatırlaya-madı. Bütün gece uğraşmış olduğu bir konunun rüyasınagirmemesi garip geldi ona. “Sersem gibiyim. Biraz daha uyu-sam,” diye düşündü. Yanında yatan karısına baktı: Ner-min’in vücudu, yorganın kıvrımları arasında kaybolmuştu;yalnız saçları görünüyordu. Yorgan hafifçe inip kalkmasa,yatakta canlı bir varlık olduğunu anlamak zordu. Belki degerçekten yoktur; yanımda yatan, bir saç demetinden ibaret-tir. Yorganın altından elini uzatarak karısının tenine dokun-du. Yazık; insanlar düşüncelerimize uygun biçimler almıyor.Karısına sırtını döndü, kolunu yataktan aşağı sarkıttı. Hayat,düşünceleri tutan bir hapishanedir. İnsan, can sıkıcı bir saçdemetidir, ben de akılsız bir robotum. Uyuyakaldı.
O kısa sabah uykusunda, çok uzun bir rüya gördü. Rüya-
sında, büyük bir çayırda bekliyordu. Yoksa, bir tarla mıydı?Belki de bir meydandı; çünkü büyük bir saatin altında du-ruyordu. Hayır meydan değildi, çayırdı; çünkü, her yandanpapatyalar açmıştı. Papatyaları çok iyi hatırlıyordu. Elindebir karanfil demeti, birini bekliyordu. Nermin’le daha ev-lenmemişti. Evet, onu bekliyordu. “Nermin gene geç kal-dı,” diye düşündü. Oysa Nermin hiç geç kalmazdı. Güneş,
32