kıza, diyordu, bacakları kesileceğine dayısının dedi­
ği gibi, ölsün daha iyi. İşe yaramaz bir köylü kadı­
nın, bir kedi kadar bile değeri yoktu oralarda. Kıv­
ranıyordum kızı kurtarmak için. Elimin altındaki 
belli belirsiz sıcaklık, bana ümit veriyordu. Bacak­
larını tekrar tekrar elliyor, mıncıklayıp duruyor­
dum. Av ucumda hisseder gibi olduğum o sıcaklık 
sakın kendi ellerimin sıcaklığı olmasın? Gidip elle­
rimi soğuk suyun altına tutmuş, kurulayıp geri gel­
miştim. Haydi, bir kere daha, son muayene! İşte 
bu sefer emindim! Bu bacakta can vardı! 
"Penseyi getir," dedimdi nöbetçi doktora. 
Gencecik bir çocuktu , uzun boylu saz benizli. 
"Hocam! Ne yapacaksınız?" 
"Parmaklar donmuş. Onları keseceği z." 
"Bacaklar?" 
"Bacakları kurtaracağı z." 
"Ya kurtaramazsak? Ya kangren olursa?" 
"Sabaha kadar başında bekleyip tabloyu izleye-
ceğiz. Gerektiği anda müdahale ederiz. Pense ne­
rede, pense ?" 
"Ben kesemem." 
"Ben keseceği m, sen seyredeceksin. Bir dahak i 
sefere, iş başa düştüğünde biraz tecrübe edinmiş 
olursun." 
Bembeyaz oldu genç doktorun yüzü, "Sorum­
luluk size ait, hocam," dedi. 
"Doktorluk bıçak sırtında yürümeye benzer 
Mehmet. Her karar bir sorumluluktur," dedim. 
27