mı ona? Hayır davacı değilim: kendinden utansın. T urgut
tekrar kapandı. Polis kalabalığı dağıttı.
T urgut, bir evin kapısındaki kalabalığı yararak içeri dal-
dı. Yol verin kavgacıya. Nasıl vurdu demin gördün mü?Yaşa kahraman! Güldüler. Acelen mi var? Herkese elinisalladı.
Salon biraz karanlıktı. Bir iki kişi oturuyordu. Tenha saat.
T urgut bağırdı: “Burayı canlandırmaya geldik. Elimizdekiışık, karanlığı delecektir.” Genelevin patronuna yaklaştı:“Anneciğim. Venüs’ün kolarına atmaya geldik kendimizi.”“Burada öyle biri çalışmıyor.”
T urgut, Metin’e döndü: “İşte, gerçek bir kerhaneciyle kar-
şılaştık.”
Kadın: “Orospu çocuğu,” dedi. “Anneciğim, kızlarına
söyle, ellerini çabuk tutsunlar. Türk korsanları geldi.” Me-tin bir koltuğa yayıldı. Bir kadın, divanda bacaklarını aç-mış, şarkı söylüyor: “İstedim de vermedi....” T urgut konu-şuyor: “Grand Mama, söyle bana: burası müstakil birmemleket mi? Hangi kanunlarla idare ediliyorsunuz?” Hıf-zısıhha kanunlarıyla. “Sen buranın hükümdarı mısın? Evetöylesin: tevazu gösterme.” Birden, salonun ortasına fırladı.Boyun damarları şişmiş, yüzü kızarmıştı. “Sizin tabiyetini-ze giriyorum. Ben, T urgut Özben, Danimarka kralının oğ-lu,” Memâlikiâlîosmanın vârisi, sizlere tarih kürsüsündensesleniyorum.” Divana yaklaştı: “Yavrum, beni idare edermisin?” Kadının yanına oturdu. Gözlerini tavana dikti.“Burada çok rahatım. Terliklerimi getirin. Entarimi getirin.Beni getirin.” Patron yaklaştı: “Rezalet çıkarmayın. Polisçağırırım.” T urgut kalktı. Bir kadın merdivenden indi; sa-londaki adamlardan birine işaret etti. Birlikte çıktılar. “Ya-tırım ve tüketim. Anneciğim, benden şimdiye kadar ne kö-tülük gördün?” Divandaki kadına baktı: “Birbirimizi sevi-yoruz ve evlenmek istiyoruz.” Salonda kalan tek adam:
265