SABAHAT TİN ALİ 
ve kendisiy le karıştırıyordu. Onun sözlerini, orkestra için­
deki bir flütün diğer aletlerin sesinden ayırt edilmeyen se­
si gibi karışık duyuyordum. İhtiyar devam etti: 
"Ta ne zamanlardan beri sesimizi çıkarmayıp içimize 
attığımız şeyler, hep birden uyandı; hepsinin acısını birden 
duyduk. Bu acı, gençleri, ihtiyarları, kadınları ve çocukla­
rı hep birden bir kurt sürüsü haline koymaya kafi geldi. 
Elimizde baltalar, sopalarla ormana daldık. İşçiler daha 
yeni başlıyorlardı. Bir tek ağaca el sürerlerse analarını bel­
leyeceğimizi söyledik; durdular. Azlıktılar ve böyle bir şey 
beklemiyord ular. Derhal eşyalarını toplayarak ormanın 
kenarına çekildiler. Biz de ağaçların altına, onlara karşı 
oturduk. İçimizden birini kasabaya, hükümetin bu işlere 
karışan memuruna yollayıp bekledik. Bu bekleyiş akşama 
kadar sürdü. Biz akşama kadar ağzımızı açıp konuşma­
dık. Hükümetin memuru geç vakit, yanında şirketin bir 
memuruyla beraber geldi. Bizim yanımızdan geçip gittiler, 
amelenin başındaki adamla konuştular. 
Sonra hükümetin memuru yanındaki iki candarmaya 
bizi göstererek: 
'Sürün bunları ormandan dışarı!' dedi. 
Şirketin memuru, ameleye: 
'İşinize bakın siz!..' dedi. 
O zaman köylü; kadın, erkek, bütün köylü, hiçbir işa­
ret almadan, hiç kavilleşmeden, *sanki bir elden idare edi­
liyormuş gibi, o anda yerlerinden fırladılar . Gözleri kapa­
lı, karşılarında duranların hepsine saldırdılar. Odunlar , 
balta sapları inip kalkma ya başladı. Ormanın akşamla 
koyulaşan alacakaranlı ğında gölge gibi cisimlerin birbiri­
nin üstüne atıldığı görülüyordu. Kapalı ağızlarda hapsedi­
len kısık ve iniltiye benzeyen seslerden başka bir şey duy-
* Sözleş meden. 
ı.8