120
ti. Evladının eğitimine mâni olmakla suçlanacaktı. Çarnaçar»  
içine atmıştı duygularını. Keşke bu el şehrinde kızını emanet  
edebileceği bir akraba hısım olsaydı -  hiç değilse M üslüm an  
ve Türk ve İstanbullu ve “bizim  oralı” ve aynı kafadan ve ay­
nı kum aştan ve A llah’tan korkan ve Kuran okuyan ve dile­
diği zam an telefonla kolayca ulaşabileceği birileri... Am a bu  
dar tanım a uyan kimseyi tanımıyordu.
Bu arada, her ne kadar biricik kızının akademik başarısı­
nı görmek herkesten çok onun  hayali olsa da, iş Peri’den ay­
rılm aya gelince M ensur da perişandı. Belli etmemeye çalışı­
yordu am a sesinden, gözlerinden belliydi nasıl darmaduman  
olduğu. Kendi adına Peri, ana babasının huzursuzluğunu an­
lıyor, paylaşıyordu. Daha önce hiç birbirlerinden kopmamış-  
lardı. Pericik şimdiye kadar hiç ailesinden, evinden, yurdun­
dan uzak kalmamıştı.
“Baksanıza ne kadar güzel burası” dedi Peri, biraz ana ba­
basına, biraz kendisine. Göğsü heyecandan sıkışsa da, her  
genç insan gibi o da yeni hayatına kanat açmaya hazırdı.
Sonbahar esintisine karşın, bulutlar arasından ara ara  
sıyrılan güneş, insana yazın geri geldiği avuntusunu veri­
yordu. A m avutkaldınm ı sokakları, mazgallı kuleleri, sütun-  
lu revakları, cumbalı pencereleri ve oymalı sundurm alarıy­
la, m asallardaki şehirlere benziyordu Oxford. Etraflarında­
ki her şey buram buram tarih kokuyordu; o kadar ki, kafeler  
ve dükkânlar bile bu yüzlerce yıllık mirasın parçasıymış gibi  
duruyordu. İstanbul da çok eskiydi eski olmasına am a orada  
tarihe, haddinden fazla kalm ış, artık pek istenmeyen bir m i­
safir m uam elesi yapılıyordu. Oysa burada, Oxford’da tarih,  
belli ki onur konuğuydu.
N albantoğullan sabahın geri kalanını, ortalıkta aylak ay­
lak gezinip sarm aşık kaplı, yıllanm ış binalarla çevrili avlu­
lara hayranlıkla bakarak geçirdiler. Bu alanlara girmelerine  
izin olup olmadığım bilmediklerinden ve etrafta soracak kim­