Ölmez Otu 647 
Her şeye kızan Gömleksizoğlu edemedi: 
"Allah bin belasını versin. Ana kanlısı," dedi, torbasını aldı, çizginin sağ 
ucuna gitti, Deli Bekirin yanına durdu, orada toplamaya başladı. 
"Herif adamın kafasını bozuyor, kardaş. Eli el değil, tren ... Toplamak değil 
onunkisi, yutmak! Allah belasını versin." 
Delice Bekir gülerek, yüksek sesle: 
"Eskiden böyle değildi. Senin benim gibiydi o. Otuz, kırk çok çok elli kilo 
toplardı. Bir iki günde onun öbeği beş kişilik bir öbek kadar yığıldı. Anasını öl­
dürünce Uzunca Ali değişti." 
Sol uçtaki çocukların, Ummahanla Hasanın elleri durdu. Öyle biribirine dö­
nüp bakıştılar kaldılar. Biribirlerinin yüzlerini zor seçiyorlardı. 
Hasan: 
"Ben biliyordum," diye inledi. "Babamın böyle yapacağı nı... Geçen yıl nene­
mi sırtmda taşıdıydı da sırtı yağır olduydu. Nenemin sözünü duydukça tüyleri 
diken diken oluyordu. Yüzü de sapsarı. Vay nenem va y!" 
Ummahan: 
"Babam, nenemi öldürdü," dedi. "Ben gözümlen gördüm. Yatakta boğdu da 
öldürdü. İki kocaman eliyle bir sarıldı boynuna ... Nenecik hemen ölüverdi, fı­
kara." 
Hasan: 
"Neden söylemedin bana o zaman? Belki kurtarırdım nenemi ... " 
"Öldürürken gördüm. Bir baktım, babam kanlı ellerini nenemin kopmuş bo-
ğazından çekiyor." 
Hasan içini derin derin çekti. Belli belirsiz, usuldan, kimseye fark ettirme­
den için için ağlıyor, yaşlar yanaklarından süzülüp boynuna, oradan göğsüne 
iniyordu. 
Hasan: 
"Zalaca Karı da düşünde babamın nenemi öldürüşünü tam böyle görmüş. 
Teker teker, herkese bunu böyle anlattı. Keşki babam nenemi öldürmeseydi de, 
biz de bu yıl Çukurovaya inmeseydik." 
Ummahan bilgiç bilgiç: 
"Babam nenemi insek de inmesek de zaten öldürecekti," dedi. "Anamlan bu 
kış konuşurlarken duydum. İşte şu kulaklarımla. Babam diyordu ki, bıktım bu 
kadından. Başıma bela kesildi. Canımdan bezdim. Ölmüyor ki, kurtularn elin­
den ... " 
O da ağlamaya başladı. 
Hasan: