ocaklarını kapatır, tekmil belalar onun başına yağacak, hiçbir 
zaman soyu, geleceği iflah olmayacaktır. Kim ki benim bu mek­
tubumu bu sarayda oturacaklara iletmezse, onun soyu kuruya­
caktır."
Kurulduğu günden bu yana bu ışık ocaklarına kimse do­
kunamadı. Beyazıt Sarayı zindanı işte bundan dolayıdır ki dil­
lere destan oldu. Her zindana giren kişi, yapıcıbaşı Süryani Sü­
leyman Ustaya hayırdua okudu.
O delikten bakınca kış olsun, yaz olsun dünya bir başka 
dünya oluyordu. Ovanın üst üste, göğe doğru uzanan, uçan 
yolları, kuşları, karları, kervanları, turnaları, toyları, ördekleri, 
kazları, karşı yatık tepelerin üstüne çakılmış harman harman 
yıldızları ve yıldızlar geceleri çalkanırdı, yolları, göğe çekilen 
ince sular ışıltısında kıvrım kıvrım koyakları, üst üste, üç sıra, 
her sıranın arasında geniş, buğulu bir ışık çizgisiyle uçan ovası 
gibi olurdu. Dışarı çıkınca her mahpus, o delikten görünen 
apayrı, büyülü, çiçeğe, kara, ışığa, yeşile, bazı mora, bazı som 
bakıra, bazı maviye, bazı güneşe, sarıya, balkıyan bir turuncu­
ya durmuş, andan ana değişen bir dünyaya durmuş ovayı gün­
lerce arar, bir daha göremezdi. Mahpus zindandan çıkınca o 
dünya da, ova da başını alır başka diyarlara giderdi.
Sofi, Ahmet, Musa Bey, sırasıyla delikten dışarıya, başını 
almış gitmiş bahara bakıyorlardı. Sabahları ovadan arkadaki te­
peleri belli belirsiz bir tül maviyle incelten bir buğu yükseliyor­
du. Buğu gittikçe pembeleşiyor, sonra ortadan siliniyordu.
Gülbahar tepeden tırnağa muhabbet kesilmişti. İliklerine 
kadar sevgiyle dolmuştu. Elinin her değdiği şey, canlı cansız 
bir sevgi yalımında ürperiyordu. Gülbahar sarayda bir sevgi 
uğuntusu gibi durmadan dönüyor, bir an olsun yerinde dura­
mıyordu. Bir an büyük sevinç içinde çalkanıyor, bir an karanlık 
bir umutsuzluğa düşüyordu. Sevgisi de korkusu da hışım gibi 
vuruyordu.
Bir an için, diyordu kendi kendine. Şu zindanlık süre için­
de. Ahmedi bütün ömründe görüp görebileceği bu kadardı. 
Başka türlüsü düşünülemezdi bile. Hiç kimse, babası bile, şah­
lar padişahlar bile, Kervan Şeyhi bile istese Ahmedi bir daha 
göremezdi. Dünyada her şeyin bir çaresi vardı, bu zindan bitin-