vaya kaldırdığı Selim’i duvara sürüklerdi. Siyah saçlarından
yakalayarak başını duvara dayar: “Dökülmeyen saçlarındanasacağım seni,” diye bağırırdı. “Erkeğin kılları göğsündedir,oğlum Selim.” Hemen gömleğini çıkarır ve boynuna kadarbütün gövdesini kaplayan kıllarını gösterirdi Selim’e. “İğ-rençsin T urgut. Sen onları, üniversite kantinindeki kızlaragöster. Kapat şu ormanı.” Bir erkeğin yanında soyunmasın-dan sıkılırdı Selim. “Beni, aşağılara çekiyorsun T urgut. Sen-den kurtulmalıyım.” T urgut, pantalonunu da çıkarır, kolla-rını açarak bağırırdı: “Ben, senin bilinçaltı karanlıklarına it-tiğin ve gerçekleşmesinden korktuğun kirli arzuların, bensenin bilinçaltı ormanlarının Tarzan’ı! yemeye geldim seni.Benden kurtulamazsın. Ben, senin vicdan azabınım!” “Ba-ğırma, anladık. Benim vicdan azabım bu kadar kıllı olamaz.Ruhbilimci Tarzan, lütfen giyin.”
Karısına karşılık vermeden yavaşça yatak odasından çık-
tı, kapıyı kapadı. Koridorda yürürken kollarını havaya kal-dırdı: “Esir, Selim, esir,” diye mırıldandı. Selim’in, zevklebağıran sesini duyar gibi oldu: “Yenildin demek, koca ayı.Evet, yenildin. Bu yenilginin tarihini hep birlikte bir kezdaha yaşıyoruz. Kurtuluş Savaşı’nın ateş ve dehşet dolugünlerinden biriydi. Mühendishane’yi Berrii Hümayun’unüçüncü sınıfında talebeyken gönüllü olarak askere yazılangenç mülazim Selim Efendi, Afyon dolaylarında, Kartaltepemevkiinde, tek başına mevzilenmişti. Düşman kurnaz birkalabalıktı. Mülazımıevvel Selim, boynunda bir kayışla asılıduran dürbünü eldivenlerini çıkarmadan eline aldı; gözünegötürdüğü bu optik aletin okülerlerini iki parmağının ikizarif hareketiyle çevirerek, görüş alanı içine aldığı düşma-nın görüntüsünü netleştirdi. Artık bütün hazırlıkları ta-mamdı; düşman hatlarını gözetliyordu. Üsküdar’da, Soğa-nağası’nda, minimini bir çocukken ahşap konaklarının ta-van arasında hayal etmiş olduğu an, nihayet gelip çatmıştı.
29