KAPLUMBAĞALAR
 
358
 
 
DEMİR YÜREKLİ BEYLER
 
Ertesi gün kuşluğa doğru iki jan
darma geldi. Biri BergamalI, biri 
Rizeliydi. Köyün boş sokaklarında gezindiler. Herkes ekininde, 
biçimindeydi. Okulun hayatına oturup biraz dinlendiler.
 
Bergamalı jandarma:
 
«Bizim oralarda ekinler biçileli çok oluyor. Bunlar hala uğraşıyor!» 
dedi.
 
«Buralar
ın yazı geç geliyor daa!..» dedi Rizeli. «Her yerin iklimi 
ayrı...»
 
«Ama kanunları bir!» dedi Bergamalı. «Her yerde jandarmalar 
tüfekli, yayan...»
 
«Atlı devriyeler de yok midur?» dedi Rizeli.
 
«Bırak şimdi atı!.. Nerde bulacağız muhtarı, üyeleri?»
 
«Onların 
hepicuğu tarladadır. Gidip soralum!»
 
Kalktılar. Kabaralı fotinleriyle kurumuş otlara basa basa tarlalara 
girdiler. Kırıyorlardı koyungözlerini, gelingüvey otlarını, 
kuşekmeklerini, çobançantalarını...
 
Battal, jandarmaları görüp ekini, orağı bıraktı. Terliy
di. Canı da 
sıkılıyordu. İçindeki sıkıntılar birbiri üstüne düğümleniyordu. 
Jandarmaları karşıladı:
 
«Hoş gelmişsiniz!» dedi. «Eve mi gidelim, buraya mı oturalım?» 
Güleryüz göstermek için kendini zorladı.
 
Bergamalı jandarma:
 
«Ne eve, ne köye!» dedi. «Üyeler
ini bul, hemen kasabaya! 
Tahriratçı Sırrı beyin tel emri var. Dün öğleden sonra yazdırdılar. 
Gidip kendisini göreceksiniz. Biz de başka köylere geçeceğiz. Tel 
emrini size habar verdik:
 
Battal’m beli kırıldı:
 
«Bir hayır habar mı, yoksa şer mi?» diye sordu.
 
«Valla bilmiyoruz! Hayır deyin hayır olsun. Bildirin dediler,