FAKİR BAYKURT
 
261
 
 
«Patlamaz.»
 
«Hiç?»
 
«Hiç!»
 
Kır Abbas 
sesini kesti.
 
«Cihazın bir yerinde, bunu kırlarda gören, bulan kimselerin en 
yakın karakola teslim etmelerini bildiren not vardır. Elinize geçmedi 
mi?»
 
«Öyle bir şey görmedik beyim! Nasıl bulduksa öyle alıp geldik! 
Okulun küçük odasına kapattık. Dahi başın
da löbet tuttuk geceleri! 
İstemezin biri bir kibrit çakar da patlatır deye ödümüz sıddı valla! ..»
 
Konuklar güldüler.
 
Demir bey ararken, incelerken söylediği notu buldu:
 
«İşte bakın!» dedi. «Kemerin alt ucunda, küçücük, bezden bir 
zarfın içinde!» Çıkardı k
âğıdı, Rıza’ya uzattı.
 
Rıza okudu, «Karakola teslimini yazıyor!» dedi, Demir beye geri 
verdi kâğıdı.
 
Emin bey:
 
«Dur yahu!» dedi. «Şimdi bizim şoför dönecek! Atar cipe götürür! 
Karakola teslim eder! Sen yorulmamış olursun...»
 
Battal sordu:
 
«Olur mu beyim 
öyle?»
 
«Neye olmasın?»
 
«Muhtarın gitmesine hacat yok mu? Köy mühürüyle mühürlemek 
gerekmez mi?»
 
Emin bey elini salladı:
 
«Yok canım! Maksat teslim etmek! Kim ederse etsin! Yorulma, 
boşver... Senin çok işin olacak yarın. Bilirkişiler bulacaksın. Bizimle 
birl
ikte araziye çıkacaksın...»
 
Demir bey «cihaz»ı şoföre verdi.