etmek istemiyordum. Balkona çıktı. Sana doğru bakıyormuş 
gibi yaparak, senin üstünden oraya bakıyordum gene de. Bal­
kona çıktı. Küçük bir 'şey' çamaşır topluyor du: Bir w. Hava 
hafifçe karardığı halde ışığı yakmamı.şum. Küçük w'nin bizi 
görmemesi gerekiyor du. Işık yandı, ortaya çıktık. Ayağa kalk­
tım, sırtımı pencereye dayadım. Işığı Sevgi yakmıştı. Karnınız 
acıktı mı çocuklar? diye sonnuştu. Acıktı. Yüzüne baktım 
Sevgi'nin; göremedim. Yani, şimdi göremiyorum. Yüzü nasıldı 
acaba? Hatırlamıyorum. Bilge'nin yüzü geliyor, aklıma. Acık­
tık, dediğimi de hatırlamıyo rum. Demek bir şey demedim. 
Çünkü senden hoşlandığımı anladım o zaman. Çünkü Sev­
gi'nin arkadaşlan, can sıkıcı bir Wler, korosuy du. Bakkala git­
tim senin için. Acıktık, dedik evet. lkimiz birden söyledik. 
Sevgi, evet o zaman anladı. Bakkala hemen gidişimden de an­
ladı. Bilge beni ne yapsın? dedi bir hafta sonra. (Ben anlama­
dım. Ben, Sevgi'nin w'yi anlamasından korkuyor dum o sıra­
da.) Sen git, dedi Sevgi bana. Bilge beni ne yapsın? Peki aba­
jur? dedim; yani, o anlamda bir söz ettim. Sıkıldım, dedi. Ben 
de Bilge'ye gitmedi m. Sevgi'nin bu sözüne bir anlam vereme­
dim, derler ya, öyle işte. (Kendi hareketime de bir anlam vere­
medim .) Çamaşır asan w'yi seyretmeğe devam ettim. Kim 
kaybetti albayım? Hayır, sonu muzdan söz etmiyorum şimdi; 
Sevgi'nin sonundan, abajurun bir türlü bitmeyişinden ve bir 
anlam verilemeyen sözlerin, bir türlü anlaşılamayan etkilerin­
den bahsediyorum, albayım. Ben herhalde, tek başıma, 'Acık­
tım,' demeliydim. Gazeteyi elimden fırlatıp Sevgi'ye doğru ko­
şarak onu kucaklamalıydım, havaya kaldırmalıydım. Yapa­
mazdım albayım, beceriksizdim; bir yerimi incitirdim. Ha-ha. 
lçerden çağırdılar. Daha doğrusu, Mehmet Bey çağırdı. 
"Sa .. .londa at yarışları oynanacak. Buyurmaz mısınız 
efen ... dim ?" Başka ne oynuyoruz ki? Salonda olsun da. Bunun 
da seyircisi var mı? Yaylı kapıyı isteksizce itti, yuvarlak masa­
daki yerini aldı. Masanın çevresi on altı kollu, sekiz elli ve tek 
128