94
ramlandığını anlattı Selma. Sonra da oturma odasının kıble- 
ye bakan duvarında bir çiviye, Atatürk portresinin tam kar­
şısına astı.
“Evimde, çatımın altında cami istemem” dedi Mensur kaş­
larını çatarak.
“Öyle mi? Ama ben çatımın altında bir imansızla yaşamak 
zorundayım” diye yapıştırdı cevabı hemen Selma.
“Bana bak hamm, şu anda işlediğim ne günah varsa yansı 
senin boynuna. O tuhaf nesneyi getirmeseydin ben de bu du­
ruma düşmezdim. Cami taklidi yapan saat mi olur? Daha ne­
ler! İndir şunu!”
“İndirmiyorum” diye bağırdı Selma. “Beğenmişim, para­
sını ödemişim, kutsal topraklardan ta buralara taşımışım. 
Oralarda hastalandım, neredeyse ölüyordum. Hacıyım ben 
artık, biraz saygı göster!”
Peri, annesinin babasına bağırdığım ilk kez işitiyordu. Yıl­
lardır isyan yöntemi ya sabırla susmak ya da alçak sesle iğ­
neli sözler söylemekten ibaret olan bir kadından böyle yük­
sek perdeden bir protesto duymak onu şaşırtmıştı. Sonunda 
duvar saati olduğu yerde kaldı ama alarmını hiç açmamak 
kaydıyla. Bu orta yol kimseyi memnun etmeyecekti.
Mensur günün geri kalanında derin bir somurtkanlığa gö­
müldü. Ona göre mesele din değil, inanç değil, kuşatılmışlık­
tı. Kendini etrafı kuşatılmış hissediyordu. Yaşam tarzım sü­
rekli savunmak durumundaydı, dört yanı kalabalık ordular­
la çevrilmiş minicik bir ada devleti gibi.
Aynı akşam elektrikler kesiliverdi pat diye. Atatürk port­
resi ile ezanlı saat arasında, tek başına oturdu Mensur rakı 
masasında. Solgun yüzüne mum ışığının gölgeleri düşüyor­
du. Çok geçmeden kendini iyi hissetmediğini söyledi. Sanki 
görünmez bir varlığı selamlar gibi elini kalbine götürdü, ba­
şım yana eğdi ve yığılıp kaldı.
Kalp krizi geçiriyordu.