rek çarpınhları bir bekleyişten, hayli meraktan, yaklaşan deniz 
mağaraları uğultularından ya da belki sadece bir yanılgıya düş­
müş bulunmanın tedirginliğinden doğuyor olabilir. Ama bakın 
işte, yanılgı yok. Mağaralar deniz haritalarındaki mağaralar . Ba­
şını usulca çeviri yor, beklediğinin kendiliğinden çok yakınma 
gelmiş bulunduğunu görüyor. Sonra daha açık seçik işitiyor: 
"Evet, böyle ... " Bugün çok cesur olacağımı hissediyorum 
demiştim size, değil mi? 
Bir memesinin ucunu alhndakinin iki dudağı arasına bıra­
kıyor. 
Adam herhalde doyumsuz bir açgözlü durumunda olmak 
istemiyordu. Bütün güçlü özlemine karşın önüne konulanı azı­
cık sakınganlıkla karşılaması bundand ır, denilebilir. Lokmaları 
büyük büyük koparıp yutmuyor. 
Garson her an gelebilirdi, önünüze koyduğu m ikinci marti­
ninin zeytiniyle yeterince doydunuz mu beyefendi? diyebilirdi. 
Sütmaviliğine girene dek bunların hiçbiri olmamıştı, daha ne is­
teyebilirdi ki? Seviştiği kadının memeleri gözlerinin önünde git­
tikçe canlanm akta, dirilmekteydi. Az önce pek de o kadar ahl­
gan değiller miydi? 
Ayrıca, kadın soruyord u: 
Fakat bunu sevmeyebilirsiniz? 
Yok, böyle değil. "Ama belki siz acılı seversiniz?" 
Her şeyi bir lokmada yutup tüketmemek için, hem ikiyüz­
lülük sınıfına girmeyecek, hem ikisini de incitmeyecek bir yol 
yok mudur? Galiba adamın böyle bir yolu var. Belki kadının da 
olduğu için. Çünkü, adam dilini meme uçlarından çok, onları 
çevreleyen pürtüklü halkada dolaşhrırken, o da eğiliyor, du­
daklarıyla, kendine sunulanın değerini bilen yüzün buğulu tatlı 
gülümseyişlerini yudumluy or. 
Şimdi artık, birbirlerine hem çok alışık, hem de karşılıklı tü­
kenmez gizleri bulunan iki sevgilinin iççekişlerini işitmemiz ge­
rekmekte. 
İççekişleri işitiliyor belki, fakat adamın dudaklarında öpüş­
ler henüz ürkek. Sarıldığı bedenin bütün kanallarından kapıları 
80