"Sekizde?" 
"Dokuzda!" dedi İlknur. "Ne oldu sana bugün?" 
"Hiç! Kafam bozuk. Sen ne yapıyorsun?" 
"Misafirler var işte! Dokuzda, tamam mı? Yahut dur! Sen 
gelme, ben gelirim!" 
"Canım, o saatte olur mu?" dedi Ahmet. "Üstelik taa oradan." 
ilknur Teşvikiye'de, on dakikalık bir uzaklıkta oturuyordu. Ahmet 
başka bir bahane aradı ve aklına gülünç bir şey geldi: "O saatte 
olur mu? Darbe yapılacakmış!" Sonra kendini zorlayarak bir 
kahkaha altı. Osman'a baktı: Gazete okuyordu. 
"Darbe mi yapılacakmış? Yok canım!" 
"Şaka! Konuşuruz, konuşuruz! Dokuzda geliyorum, aşağı!" 
Ahmet duygulandı. İçinden birşeyler de söylemek geldi, ama 
gazetesini okuyan Osman'ı bir daha görünce söylemedi. Son anda 
aklına bir şey geldi: "Haa! Dcllcri de yanına al!" 
"Hangi defteri?" 
"Okumadın mı? Babamın o eski yazı..." 
"Okudum, okudum!" dedi ilknur neşeli bir sesle. "Çok eğ­
lenceli... Çok ilginç bir insanmış baban!" 
"İyi işle. Defleri de gelir." 
"Çok eğlenceli!" diye tekrarladı ilknur. 
—"Zaten sen orada iyi eğleniyorsun!.." 
"Tamam, tamam!" 
Ahmet telefonu kapadı. Parmaklarıyla masanın üzerine sinirli 
sinirli vurarak önce Cevdet Bey'in resmine, sonra Osman'a baktı. 
"Evet, Cevdet Bey'in resmini yapmalı!" diye düşündü. "Nasıl 
bir şey yapılabilir? Depodaki mallar, işçiler, ev eşyaları ve ailesiyle 
birlikte..." Gülümseyerek ayağa kalktı. "Evci, eşyalar!" diye 
düşündü. Odanın içindeki eşyalara baktı, Her yer tıkış tıkış eşya 
ile doluydu. Nigân Hanım'ın eski evin yerine apartman yapıldığı 
yıl, evin bütün eşyasını kendi katına taşıdığı hâlâ hazan anlatılırdı. 
Duvarlarda da kavukluklar, teşbihler, bazı biblolar ve Cevdet 
Bey'in resimleri asılıydı. Sedef takımlar, sandalyeler, yaldızlı 
koltuklar, sehpalar, masalar arasında yürümek için insana az 
bir yer kalıyordu. Hiç kullanılmayan piyano, üzerine biblolar 
ve eşyalar konan bir masa görevini görüyordu. Üstünde Nigân 
Haninim kıymetli porselenleri, çini vazolar, çay fincanları, ta-
57.i