KADERİN CİLVESİ 319 
Bu koskoca viran evin genişliğine bakınca tenhalığı, ses­
sizliği ona eski masallardaki cinli konaklan hatırlatır esrarlı 
bir görüntü veriyordu. 
Âğa, bizi sokak üstünde bir odaya soktu. Etrafımıza ba­
kmıyoruz. Dayama döşeme hep bize yüz yıl önceki bir çevrede 
bulunduğumuz hissini veriyor. 
ihtiyar uşak: 
— Kimsiniz? Efendi Hazretlerine ne diyeyim? 
Ben: — Kim olduğumuzu biz kendilerine söyleyeceğiz. Çok 
önemli söyleyeceklerimiz var. Lütfen teşriflerini rica ederiz. 
Ağa, daha fazla bir açıklama istemekte ısrar etmeyerek 
çekildi. Bir parça daha çikolata koparmak için mızmızlanan 
gocuğu pencere önüne götürdük. Halic'e, Galata'ya doğru pa­
norama gibi geniş görüntünün önünde dedim ki: 
— Bu eski Bizans'ı her ne kadar modernleştirmeğe uğraş­
salar yine de onun halinde eski çağların tarihini söyleyen bir 
kocakarılık var. Bak, bak. Şu Galata'nm dar. dolambaçlı, inişli 
çıkışlı esrar dolu sayılan sokaklanna bak. Hâlâ oralarda Cene­
vizliler dolaşıyorlar zannetmiyor musun? 
Kaynanam ileriyi daha iyi görmek için ağzını yayıp yüzünü 
buruşturarak: 
— Kocakarıya benzetmen öyle pek hoşuma gitmedi. Tarih 
bilmem ama etrafıma bakmdıkça çevremdeki sokaklarda Ye­
niçeriler kazan kaldmyorlarmış gibi içime bir ürküntü geliyor. 
— Boğduklan vezirlerin boyunlarına ip takıp sokaklarda 
sürüyen adamlar. 
— Cellâtların işkence aletleri bilmem hangi müzede duru­
yormuş. 
— Bilmiyorum. 
Abdullah Hikmet, ağzında gevelediği çikolata bitince yine 
bir ağlama tutturacağım anlatır asık bir suratla söyledikleri­
mizi sanki anlıyormuş gibi bizi dinliyordu. 
Kaynanam odamn duvarlarına göz gezdirerek: 
— Her tarafta âyetler, Lâilâheîllallah levhaları... Böyle bir 
tekkede nasıl olmuş da Dinarì Efendinin oğlu, genç üvey anne­
siyle bu günahı işlemişler 
— Doksan üç savaşında ben çocuktum. Kar, bora, tipi ile