duğunu düşünmeye başladı. Sonra neden bunu düşündüğünü 
araştırdı. "Çünkü arkasından herkesin o kadar ağladığı bir insanın 
ölümü yanında benim hayatımın hiçbir değeri kalmıyor... Ben 
o dağın yanında bir karıncayım!" Sonra, birden içinde sinsi bir 
alev parladı: "Ama ben yaşıyorum, dünyada ne olup bitliğini 
görüyorum, başımdan başka şeyler geçecek! Evet, bundan sonra 
ne olacak bakalım?" Düşüncelerinden utandı ve kendini ce­
zalandırmak için gene Atatürk'ün ölümünü düşünmeye çalıştı. , 
Ama bu ölümü her düşünüşünde yaptığı gibi gene kendi ölümünü 
ve hayatını düşünmeye başladığını farkederek sinirlendi. 
Bu düşüncelerin sıkıntısından ve yanağının ve kulağının altında 
ısınan yastığın sıcaklığından kurtulmak için yatağında ablaya 
poflaya bir kere daha döndü. "Bundan sonra ne olacak?" diye 
düşündü. "Bundan sonra Celâl Bey artık çekilir! Celâl Bey çekilir 
ve İsmet Paşa'ya inananlar göreve gelir. Acaba bu ne zaman 
olacak?" Muhtar Bey Atatürk'ün ölümünden hemen sonra bu 
isin olacağını düşünmüş, ama biraz yanılmıştı. Kimse memleketle 
büyük değişiklikler olacağı görüntüsü yaratılmasına cesaret 
edememiş, böylece Celâl Bey'in eski hükümeti beş gün önce 
Meclis'te güvenoyu almıştı. Bu en azından bir iki ay için eski 
hükümetin görevde kalacağını gösteriyordu.—Muhtar Bey:— 
"Memleketi telâşlandırmamak için çöpe atılan iki ay!" diye 
düşündü. "Oysa memleketin bir an önce, yeniliğe, yeni kadrolara 
ihtiyacı var. Yeni kadrolar da görev için sabırsızlanıyor." Umul 
ve heyecanla: "Ben de sabırsızlanıyorum!" diye mırıldandı. 
Kendine gülecekti ki vazgeçti. "Bunda gülünç ne var? Sabırla 
bekledim, çalıştım! Görev yüklenecek kadar bilgim, tecrübem 
ve cesaretim var. Sonra, kararlılıkla bir yolda yürümesini de 
bildim. Neyim eksik ki, bu isteğimi gülünç bulayım?" Başını 
heyecanla yastıktan kaldırdı. "Allah için, kıındffl eksiğim var 
ki? Tevfik'ten mi? Faik'ten mi?" Eski bakanlar ve bakan olabilecek 
kimseleri tek tek aklından geçirerek, her isimden sonra kendi 
üstünlüğünü sevinçle karşılayıp elinin parmaklarını bükerek 
sayıyordu: "Muhlis'ten mi? Doktor Hulusi'den mi? Yarım yamalak 
Fransızca bilen Sacit'ten mi? Hiçbirinden eksiğim yok ham-
dolsun! Üstelik onlardan daha cesur ve kararlıyım ve evet bir 
yolda tutarlılıkla yürümeyi de başardım!" Bu yolda ne kadar 
39İ5