FATMA HANIM : Ben ona bir iş bulacağım. Ama sen de kızı 
okula göndereceksin yeniden. Söz mü? 
FATMA KADIN : (Kesin) Söz. (Yumuşak, kararsız) Söz ya hanı­
mım, kardaşlarına kim bakar sonra? En küç­
çüğe kim bakar? Öteki oğlana kim bakar? 
Bulsak bir çaresini, gönderirim, niye gönder­
miyeyim ... 
FATMA HANIM : Haklısın sen de ... 
FATMA KADIN : Emme büyük oğlanı bir yerleştirseydik ... 
FATMA HANIM : Dur bakalım. İyileşeyim de ... (Bir an) 
FATtv!A KADIN : Hanımım be ... Hep soracağım, çekiniyo-
rum ... Siz niye varmadınız bi kocaya? Var­
saydınız eyi olurdu. Çocuklarınız da o.lurdu 
hem. 
FATMA HANIM : (Hafifçe güler.) İlahi Fatma Kadın! Aklın hala 
çocukta! İnsan kızamıyor bile sana ... 
FATMA KADIN : Ne yaparsın hanımım ... Allah verince oluyor 
işte. Olunca da masumların karnı doysun 
hiç değilse, diyorsun ... Emme hani nerde? .. 
O bile güç ... Çok güç hanımım ... 
FATMA HANIM : Başka doğurma bari... 
FATMA KADIN : (Acele acele) Patatesi yeseydiniz ... Tüh ... Be­
yim de hiçbi şeycik yimedi... Elma soyum 
mu size? 
(Kapı çalınır. Fatma Kadın acele sağdaki kapıdan 
çıkar.) 
FATMA HANIM : (Seslenir.) Kapıcıysa, söyle de iki şişe maden 
suyu alıversin ! 
(Önden Komşu, arkadan Fatma Kadın girerler.) 
KOMŞU : Hay deli kan hay! Kapıcı nerde? Kapıcı bil-
mem neyinin derdinde!.. Baldızının ırzına 
geçesiym iş. Karakola götürdüler.(Gelir , Fat­
ma Hanımın iki yanağından öper.) 
FATMA HANIM : Aaa!.. 
145