altında neredeyse görünmezleşecek kadar şeffaf bir maddeden oluşan bu 
aidiyetsiz boşluk ne harikaydı; hemen herkesin kişisel tarihlerinin en 
küçük ayrıntılarına kadar tanındığı bu boğucu tanışıklıklar dünyasında 
o tam ve som bir yabancı olmuştu. Kahvesini bitirip kapıya yöneldi, 
uzun, ince bacaklarına, leylekvari yürüyüşüne bir nebze kibir 
eklenerek, tam tutulma olmanın, dışarıda kalmışlığın, burada herkesin 
önünde olmanın ama kimse tarafından görülmemenin keyfini çıkararak 
ilerledi. Bu özgürlük... "Ömer! A bi n'aber ya, n'arıyosun burda?" Hayal 
âleminin şiirsel ışıltısından hoyratça dışarı savrulan Ömer sesin 
geldiği tarafa baktı kös kös. İlhamdan puslanmış gözlerinin, ağzı 
kulaklarında ona bağıran tıknaz, şortlu adamı seçmesi için fazladan 
birkaç saniye ger ekti. Hatırladı. Uzun zaman önce İstanbul'da on 
kişilik gürültü çıkarmaya muktedir dört kişilik bir aile senelerce 
komşuları olmuştu. Ergen çocukları ikizdi ve birbirlerine öyle 
benzerlerdi ki hangisinin hangisi olduğu anlaşılmazdı. Şimdi karşısında 
artık ince olmayan yüzünde devasa bir sırıtışla o çocuklardan birinin 
büyümüş kopyası duruyordu. Ömer onu gördüğüne sevinmiş numarası yapmaya 
zahmet etmedi ama ayaküstü petrol mühendisi olarak hayatını, Amerikalı 
karısını, gelecek planlarını anlatan adamı dinlerken yarı -latif bir 
ifade takınmayı başardı. Adam mutlaka aramasını, bir ara yemeğe 
gelmesini ve Türk arkadaşlarından oluşan ağla tanışmasını tembihleyerek 
bir tomar telefon numarası yazdı.
Bu şekilde Hiç -Kimse olman ın ayrıcalıklı zevkinden mahrum bırakılan
Ömer MİT yatakhanesine dönerken ev arama zamanının geldiğine karar 
verdi. Ve Boston'da bir doktora öğrencisi olarak ev bulmak, her şeyden 
evvel birlikte oturabileceği ev arkadaşları bulmasını gerektiriyordu.
86
Ev Arkada şları
Kendine bir ev ve ev arkada şı ararken Ömer'in ilk l^ark ettiği şey yine 
geç kaldığı olacaktı. İlanların çoğu geçmiş haftalarda verilmiş ve 
belli ki hemen aynı dönem içinde cevaplanmıştı. Dolayısıyla o ev 
aramaya başladığında geriye işin tortusu, yani en beter seçenekler 
kalmıştı, en pahalı ya da ucuz ama berbat durumdaki evler yahut da 
fazlasıyla talepkâr ev arkadaşları ya da ne alırım -ne veririm tarzı 
tipler. Derken şu ilanı gördü:
İki Sıradan Adam ve Hiç Sıradan Olmayan Bir Köpek
Temiz ve tertipli, çevreye özenli, dü şünceli, aklı selim sahibi, 
psikolojik
dengesi yerinde, görgülü ve saygılı... (en azından olmaya gayret eden)
ama hepsinden ziyade
DOST CANLISI BİR EV ARKADAŞI
arıyor.
Daire üç yatak odalı
Pearl Sokağı  Somerville Uygun Mevkiide
Ahşap Zeminli / Yüksek Tavanlı  / Büyük Pencereli / Leziz Turtalı
750 / artı  masraflar.
Dost canlısı olup'olmadığı şaibeliydi ama ev arkadaşı olmayı 
öğrenebilirdi. Hem günlerce dardurak bilmeden aradıktan sonra 
gazetelerdeki ilanları okumaktan, internette araştırmaktan, ş ehirde 
taban tepmekten yorulmuştu. Olacaksa bu olmalıydı. Numarayı aradı. 
Yoğun aksanlı, bir o kadar uykulu bir erkek sesi cevap verdi telefona. 
Her an yeniden uykuya dalabiliımiş gibi kısa, kesin, sert cümlelerle 
konuşuyordu.
"Adres var," dedi ses aceleyl e. "Yarı n gelin! Yok yok! Bugün
87
gelin! Yedide!"
"Peki ama bana bir şey sormayacak mısınız?" diye kekeledi Ömer şimdiye