rum çoğu zaman, biraz temizliyorum. Anlarsın ya, altını pisleti­
yor. İnanmayacaksın ama o bir zamanlar çok ünlü bir ressam dı. 
İngiltere' de ... " 
Özgür anlatılanları duymuyordu bile. Bir avcı gibi pürdikkat 
kesilmişti . Neyin izini sürdüğünü bilmiyordu aslında. Karanlık­
taki sözün mü, sessizlikten yankılanan ışığın mı? Yoksa bir baş­
ka korkunç mucizenin mi? 
"Yaşam bir budala tarafindan anlatılan hikayedir ," dedi ağır 
ağır, sözlerinin sorumluluğunu sonuna dek üstlenerek. Ses ve 
öfke dolu ... Gözleri dolmadan son dizeyi söyleyemeyecekti. 
"Hiç ... hiçbir anlamı olmayan." 
Oliveira'nın gözleri kendi içinde batan bir güneş gibi pani­
dadı ansızın, granitten oyulmuş yüzü acı dolu bir dalgayla yı­
kandı. 
"Ben onu götürcyim en iyisi. Bir kör kurşunla postu deldire­
cek." 
"Senhor de Oliveira ... " Artık neredeyse yalvarıyordu. Son 
kozunu oynayan pakereinin cesareti gelmişti üzerine. Bir insan 
adını bile unutacak denli yitip gidemezdi herhalde. 
"Senhor de Oliveira. Size sormak istediğim bir şey var. Ne­
den artık konuşmadığınızı değil de, onun yerine, neden bir za­
manlar konuştuğunuzu sormalıyım belki." 
" " 
"Senhor de Oliveira, neden artık resim yapmıyorsunuz? Ya 
da bir zamanlar neden yapıyordunuz ki? Madem sessizliğe sığı­
nacaktınız? .. Anlamaya çalıştığını şu aslında. Ben artık yalnızca 
bomboş, beyaz bir kağıdın önünde soluk alıp verebiliyorum 
-bir bakıma kendimi çivilediğim bomboş, sağır bir duvar-onu 
sözcüklerle dolduruyorum. İçieri boş sözcüklerin. Gene de bü­
yük yaşamımı dolduruyorlar. Hatta onu bir kenara itip yerine 
geçiyorlar. Beni anlıyorsunuz, değil mi? Anladığınızı seziyo­
rum." 
59