"Geç, geç! Bunları istemiyorum! Kişiliğim hakkında ne di­
yorlar, kişiliğim?" 
"Efendim, dergide birlikte çalışacağımız için artık böyle 
şeylerin, dedikoduların bir değeri yok. Onlarla ilişkimizi ko­
pardık!" 
Gıyasettin Kağan: "Ah, kurnaz!" diyen bir bakışla sert sert 
baktı. Başını sağa sola salladı. Sırtını Muhittin'e döndü. Masanın 
üzerinden bir sigara alıp yaktı. Birden fısıldar gibi: "Gençler, 
gençler, bana saygı duyuyor mu?" dedi. 
"Bahçenizde tavuk yetiştirdiğinizi söylüyorlar efendim," dedi 
Muhittin. 
Gıyasettin Kağan'ın yüzü karıştı. Yanakları sanki gizli bir el 
çekiyormuş gibi alnına doğru geriledi. Çenesi de şarklı. 
Muhittin: "Evet, biliyorum, gene zevkten dörtköşeyim, ama 
bu sefer kötü oldu!" diye düşündü. "Ne gerek vardı bunu 
söylemeye. Kendi mezarımı kazıyorum!" 
"Yani ne diyorlar? Tavuklar? Yaşlandım! Heyecanım kalmamış! 
Öyle mi?" Dedikodu yapanlara değil, Muhittin'e öfkelenmiş 
gibiydi. 
"Bakmayın, efendim, onlara siz!" dedi Muhittin. "Çabuk 
sindirdi lafı!" diye düşündü. 
"Kim söylüyor bunu? Mahir mi? Onu yetiştiren benim be!" 
"Hepimizi yetiştiren sizsiniz efendim!" diyerek Muhittin az 
önce oturduğu yere oturdu. Ama ihtiyar oturmadığı için rahatsız 
oldu. "Bunu sizin hakkınızda yazdığım yazıda da belirtmiş­
tim!" 
"Söyleyin, eğer Türkçülük için tarihi esas alırlarsa bunun 
Halkevleri ve Halk Partisi'nin Türkçülüğü'ndcn ne farkı ka­
lır?" 
"Ben de öyle düşünüyorum!" 
"Üstelik savaş başladı ! Eğer bu savaş yeni bir dünya çıkaracaksa 
ortaya, bizim de yeni şeyler söylememiz lâzım. Halkevleri 
Türkçülüğü'nü tekrarlamanın ne anlamı olabilir? Bunu onlara 
anlatınız!" 
"Efendim, ben onları..." 
"Sahi! Söylemiştiniz!" diyerek Gıyasellin Bey masasına oturdu. 
Muhittin'in anlayamadığı bir gülümseyiş vardı yüzünde. Masanın 
512