da tırtıkladı.  Artık  hepimiz  işi gücü  bıraktık  dehşetle  hayvanı  sey-
rediyoruz,  ne zaman  patlayacak  diye  iddiaya  girdik." 
Sadece  aynanın  önünde  dizili  kadınlar  değil,  bu hikâyeyi  en az 
kırk kere  dinlemiş  olan  manikürcü  kız ile çıraklar  bile,  cankulağıy-
la takip  ediyorlardı  Cemal'i.  Ağbisi  kadar  iyi bir kuaför  olmayabi-
lirdi ama  lafazanlığa  gelince,  kimse  onun  eline  su dökemezdi.  Dil 
konusunda  şaşılası  bir maharete  sahipti.  Şimdi  buradan  alınıp,  hari-
tada yerini  dahi  bulamayacağı  bir ülkeye  bırakılsa,  sırf etrafındaki-
lerin  ne konuştuğunu  anlamak  ve onlara  laf yetiştirebilmek  için  tez 
zamanda  sular  seller  gibi  öğrenebilirdi  oranın  dilini.  Keza,  Avus-
tralya'da  geçirdiği  uzun  yıllar  boyunca  havı  dökülen  Türkçesini  beş 
sene içinde  tepeden  tırnağa  onarıp,  gıcır  gıcır  parlatmayı  başarmış-
tı. Tek  mesele  kendini  ele veren  aksanıydı.  Ama  Celal,  üç buçuk  da-
kika farkla  küçük  kardeşinin,  bir türlü  düzeltemediği  için  mi, yok-
sa müşterilerin  böyle  daha  çok hoşuna  gittiğini  düşündüğü  için  mi, 
aksanlı  konuşmaya  devam  ettiğinden  emin  değildi. 
"Tikindi  tikindi,  en sonunda  kalktı  gerine  gerine.  Yürüyemiyor 
ki. Hayvan  oldu  safi  göbek!  Artık  ağırlıktan  adım  atamıyor,  göbe-
ğini sürükleye  sürükleye  gitti.  Biz de peşinden  seğirttik.  Bu çıktı  dı-
şarı, şu yan  bahçenin  duvarına  atladı.  Ama  nasıl  atlama?  O kadar 
ağırlaşmış  ki, göbeği  takıldı,  düşüyordu  az kalsın.  Eh artık  kıvrılır 
uyur  iki gün  kendine  gelemez  zannettik.  Ne gezer?  Ne yaptı  biliyor 
musunuz?  Bahçe  duvarının  öbür  tarafına  atladı.  Oraya  bıraktıkları 
çöp torbaları  var ya. Maalesef,  çöplükte  yaşar  olduk.  Bu böyle  sok-
tu kafasını,  çöpleri  karıştırmaya  başladı.  Baktık,  balık  kafası  bul-
muş bir sürü.  Şapur  şupur  onları  yiyor.  Artık  daha  ne yedi  onun  da 
üstüne  bilmem.  Bize  fenalık  geldi.  O yedikçe  biz ağırlaştık.  Daya-
namadık  içeri  kaçtık.  Valla  o gün  bugündür  gözüm  korkar  bu kedi-
den. Aç kalınca  sahiplerini  yiyen  kedileri  çok  duyduk  ama  bu Çöp-
lük, karnı  tokken  bile  hepimizi  yer yutar.  Üstüne  de çöplerden  bul-
duklarıyla  cila  çeker  bi güzel!" 
"Vallahi  anladı  kendinden  bahsedildiğini,"  dedi  tıknaz  kızıl.  Gü-
lerken  alnını  kırıştırmaktan  korktuğu,  gülmeden  de duramadığı  için, 
elleriyle  sabit  tutmaya  çalışıyordu  boyalı  kaşlarını. 
"Anlasın.  Yalan  mı sanki?  Bununki  mide  değil,  çöplük!  Adı  da 
Çöplük,  midesi  de çöplük!"  diye  homurdandı  Cemal,  demindenbe-
78