Defter
İstanbul, 19801er
“Gel otur karşıma” dedi kızına Mensur, masada yalnız ol­
duğu nadir akşamlardan birinde.
Peri hemen yaptı söyleneni. Özlemişti babasını; aynı evde 
olsalar da, Umut gitti gideli babası sürekli dalgındı, varla yok 
arası.
“Bak sana bir hikâye anlatayım” dedi Mensur. “Vaktiyle 
bir neyzen varmış, kimselere benzemeyen; mutasavvıf, rin- 
dane, kalendermeşrep. Ne zaman bir rakı ya da şarap şişesi 
görse, kızarmış. ‘Bunun katresinin haram olduğunu bilmiyor 
musunuz?’ diye etraftakileri azarlarmış. Sonra da şişeyi açıp 
parmağını içine sokar, birkaç saniye bekledikten sonra ıslak 
parmağını çıkarıp sallarmış. ‘O haram katreyi aldım attım’ 
dermiş. ‘Artık gönül rahatlığıyla demlenebiliriz.’ ”
Mensur kendi hikâyesine güldü -  alçak perdeden, kederli 
bir kahkaha. “Bir nebze kâm alamayacaksak bu fani dünya­
dan, ne demeye yaşamalı?”
Babasının yüzüne dikkatlice baktı Peri. Sorusunda sak­
lı bir isyan hissetti. Ama kime karşı? Topluma? Dindarlara? 
Kurallara? Kime isyan ediyordu sevgili babası acaba? Çeki­
nerek sordu: “Bir deneyebilir miyim?”
“Ne? Rakı mı içmek istiyorsun?” Mensur bir kahkaha pat­
lattı.
Peri sessizce onayladı. Yeter ki onlan birbirlerine yakın­
laştırsın, yeter ki babasının yalnızlığına çare olsun, seve se­
ve içerdi beraber.