"Bunları bilmiyor muydun?" diyerek Muhittin güldü. 
Yemek masasına doğru yürüyen Ömer birden durdu. "Bunları 
öğrendim. Senin anlamadan alay ettiğin bu şeylerin ne demek 
olduğunu öğrendim. Bu hayatta birşeyler yapmalı. Onu dol­
durmak. Her şeyin ötesine geçmeli... Birşeyler yapmalı. Bu 
yaptıklarını insan başkalarına duyurmak... Sıradan bir hayat 
istemiyorum ben!" 
"Ama demin bana 'breh, breh, breh' yapıyordun?" 
"Doğru! Ama yanlış anlama. Şairlik için bunlar değer mi? Böyle 
düşündüğüm..." 
"Demek değmez ha!" dedi Muhittin. 
Ömer yemek masasının üzerinde duran semaverin küçük 
musluğunu açtı. "Değmez!" dedi, "Ya da benim görüşüme gö­
re..." 
"Peki, senin ne yapacağını öğrenmek isterim!" dedi Muhittin. 
Elleri gene koltuğun kenarında trampet çalıyordu. 
"Sivas'a gidip para kazanacağım!" Neredeyse bağırmıştı. "Para 
kazanacağım! Bu parayla her şeyi ele geçireceğim! Her şeyi..." 
Kendisinden korkmuşmuş gibi birden durdu: "Alayla bakıyorsun. 
Beni çok ateşli buluyorsun, değil mi? Ya da... Evet, evet, çok 
ateşliyim." Elindeki çay fincanını yan yolda bir sehpaya bıraktı. 
Sanki ellerini hareket ettirmeden içindekileri dökemezmiş gibi, 
birkaç tuhaf el kol hareketi yaptı. Bunların farkına vararak 
gülümsedi: "Sinirliyim bugünlerde," dedi. "Çünkü, İstanbul'da 
gördüğüm bu uyuşuk, yumuşak aile havasına kapılmaktan 
korkuyorum!" Refik'e döndü: "Sakın üzerine alınma! Böyle bir 
şeye kapılırsam, yapacaklarımı yapamadan ayağıma terliklerimi 
geçirip sıradan bir hayata başlamış olurum!" Bunu söylerken 
gözünün ucuyla Refik'in ayağına bakmış, galiba ayakkabı giy­
diğini görünce rahatlamıştı. "Oysa ben ne kadar çok şey yapmak 
istiyorum! Zengin ve dolu yaşamak istiyorum. Kim demişti bunu? 
Zengin yaşamak, sonra gerçekten zengin olmak, her şeyi elde 
etmek!" Ezberlediği bir şeyi sıkıntıyla tekrarlıyormuş gibi mı­
rıldandı: "Kadınları, parayı, herkesin hayranlığını kazanmak 
istiyorum..." Çay fincanını hatırlayıp aldı. Gelip az önce oturduğu 
yere oturdu. 
"Peki şairliği niye küçümsüyorsun?" 
129