Ama aniden gö ğsüme inen k ırbaçla sars ıldım. Öyle ani ol- 
muştu ki bu darbe, dengemi kaybedip yere dü ştüm. 
"Eh, tekdir ile uslanmayan ın hakkı..." dedi genç muhaf ız 
ve kırbacı bir elinden di ğerine geçirdi. " İçki içmek günaht ır 
bilmez misin?" 
Ağzımda ılık, tuzlu bir tat hissettim. Anlad ım ki kendi ka- 
nımı tadıyorum. Hadisenin daha fazla büyümemesi için çene- 
mi kapatmal ıydım ama oğlum yaşında bir delikanl ıdan da- 
  
180 
yak yemeyi gururuma yediremedim. Dilimi tutamad ım. 
"Şayet cennete senin gibiler gidecekse, ben gelmesem de olur 
zaten" dedim, "içkimi içer, günah ımı sırtlanırım, daha iyi." 
"Ulan deyyus!" diye gürledi genç muhaf ız. Ve ard ından 
başladı kırbaçlamaya. Elimi yüzüme siper ettiysem de fayda- 
sı olmadı. İnen her darbede bo ğuk bir ç ığlık çıktı ağzımdan. 
Fakat birden akl ıma eski, oynak bir türkü geldi. Ba şladım 
mırıldanmaya. 
Aman yârim, can yârim,, bu can sana kurban, 
Sen meysin, ben kadeh, doldur yandan yandan 
Ben türkü ç ığırdıkça bekçinin hiddeti katland ı; kırbaçlar 
daha şiddetli inmeye ba şladı. Can havliyle ben de gitgide da- 
ha yüksek sesle söylüyordum. Kar şılıklı bir kısır döngüdey- 
dik. Ben ba ğırdıkça, o küfrediyor. O küfrettikçe, ben ba ğırı- 
yordum. Kolu yorulur sand ım ama yorulmad ı. Hayret, insan- 
da bu kadar h ınç olurmu ş demek! 
Sonunda sesim k ısıldı. Bir ışık huzmesi gözümün önünden 
kaydı ve aniden her şey karard ı. Belli belirsiz di ğer muhaf ı- 
zın sesini duydum: "Baybars, yeter! Dur be adam!" 
Kırbaç darbeleri aniden kesildi. Bir şeyler söylemek iste- 
dim. Son laf ı ben ederim sand ım ama ağzıma dolan kanla ko- 
nuşamadım. Midem buland ı, kendi üstüme kustum. 
"Şu hâline bak! Yaz ıklar olsun senin gibi adama, resmen 
acınacak vaziyettesin" dedi Baybars. "Ama kendin ka şındın!" 
Benimle  i şleri bitmi şti.   Sırtlarını  döndüler;  uzakla şan 
ayak seslerini duydum. 
Orada öylece ne kadar yatt ım bilemiyorum. On dakika da 
olabilir, saatler boyu da. Zaman bir sis perdesi gibi inceldi. 
Gökkubbede ay bu hâlimi görmek istemez gibi gene bulut- 
ların arasına sakland ı. Yaşamla ölüm aras ında berzahta yü- 
züyordu bilincim, bedenim. Derken her taraf ımı kaplayan 
  
181 
uyuşukluk silindi; vücudumdaki her bir kesik zonklamaya 
başladı. Yaralı bir hayvan olmu ştum. Orada öylece inledim 
durdum. 
Nice sonra birinin yakla ştığını işittim. Önce korkudan ta ş 
kesildim. Ya h ırsızın, belal ının tekiyse? Sonra gülesim geldi. 
Muhafızlardan meydan daya ğı yemişken, haydutlardan m ı 
korkacakt ım? 
Gölgeler aras ından uzun boylu, ince yap ılı bir dervi ş çıka- 
geldi. Yakla ştı, selâm verdi, kalkmama yard ım etti. Kendini 
tanıttı, Tebrizli Şems'miş. Adımı sordu. 
"Konyalı sarhoş Süleyman emrinize amadedir. Şerefyap ol- 
dum" dedim. 
Şems yüzümdeki kanlar ı silmeye koyuldu. "Yaral ısın" diye 
fısıldadı. "Hem bâtmen, hem zahiren. İçte ve d ışta." 
Cüppesinin cebinden billur bir şişe çıkarttı. "Bu merhemi 
yaralarına sür" dedi. "Ba ğdat'ta mübarek bir zat ın hediyesi- 
dir, demek sana nasipmi ş. İçteki yaran, d ıştakinden derin." 
"Sa-ğo-la-sm" diye kekeledim, şefkatinden müteessir ol-