ve mermer altlığı yüzünden yıllardır bir türlü atmaya kıya­
madığı cam hokkalı bir yazı takımı.) 
Girişi beğendiniz mi albayım? Hepsi bu kadar mı? Sobayı 
birlikte aldık biliyorsunuz; yazın daha ucuz olur diye ısrar et­
miştiniz ya: Sonra, ne bileyim işte albayım, karınca gibi, insan 
da öteberi taşımasını seviyor yuvası na; ilk geldiğim günlerde 
elbette daha az eşya vardı odamda. Evlendiğim gün de alba­
yım, yeni tuttuğumuz ve büyük bir kısmı boş olan evimizin 
bir köşesine sığınmıştık kanınla. (Kanın güzel değildi alba­
yım. Ben de değildim. Fakat, nasıl anlatsam, 'benim' kanmdı; 
canlı bir varlıktı. İnsan, evine bir biblo alınca bile kendisini bir 
başka hisseder değil mi? Üstelik bu yumuşak biblo, konuşu­
yor: 'kocacığım' diye çevremde dönüp duruyordu .) tık gece, 
akşam yemeği de çok kötü geçmişti. Ben böyleyimdir albayım: 
Önce, akıl almaz bir tutukluk gelir üstüme; daha yaşamadan , 
büyük bir yorgunluk çöker. Gecekonduya ilk geldiğim gün de 
aynı bitkinlik içindeydim; neredeyse bir otele gidip yatacak­
tım. Oysa, bir sürü yemek yapılmıştı ve ben damattım. Yeni ve 
sonradan olma akrabalar edinmiştim: Bir kere, kayınpederim 
vardı ve bazı kızlar bana 'enişte' diyordu. Anlamadığım şakalar 
yapılıyordu -ikinci sınıf şakalar olduğunu seziyordum bunla­
nn. Galiba benimle biraz alay ediliyordu; fakat önemli olan 
bendim, çünkü damattım. Midemden başıma doğru yükselen 
bir boşluk, olup bitenleri anlamamı güçleştiriyordu. Yemek 
masasında koyu gölgeli eller dolaşıyordu . 
Titreyerek kendine geldi. Hayır, uyumadım. Gözlerini açtı, 
duvarı gördü. Odanın neresindeyim? Kapı ne tarafta? Ben 
duvara baktığıma göre ... Odadaki yerini bulunca rahatladı bi­
raz. Yataktan yavaşça doğruldu, yorganı duvara itti. Terlikle­
rimi bulmalıyım. Yatarken son olarak ne yapmışt ım? Terlikle­
rimi yatağın altına itmiştim. Belki de ışığı söndürmeden çı­
karmıştım onları. Sonra bir iki cümle, karanlık birkaç görün­
tü geçti aklından; ne yapmak istediğini unuttu. Karanlığa 
30