gelir dilimindeki göçmen iş çilere pazarlanması düş ünülen pastırmalı yeni bir 
pizza çeş idinin reklamlarının etkisini ölçmede denek olduğ unu öğrenmişti. Ka'nın 
Almanya'da tanıdığ ı siyasal sürgünler içinde en mutlusu Ferhat, PKK'ya katılmış , 
milliyetçi bir heyecanla Türk Hava Yolları bürolarına saldırıyor, Türk 
konsolosluklarına molotof kokteyli atarken CNN'de gözüküyor ve bir gün yazaca ğı 
şiirleri hayal ederek Kürtçe öğ reniyordu. Muhtar'ın tuhaf bir merakla sorduğ u 
başka bazı isimleri ise Ka ya çoktan unutmuş tu, ya da küçük çetelere katılan, 
gizli servisler için çalış an, karanlık iş lere giren pek çokları gibi yok 
olduklarını, kaybolduklarını ve büyük ihtimal sessizce öldürülüp bir kanala atıldıklarını iş itmişti. Eski arkadaş ının yaktığ ı kibritin alevinde, parti il 
merkezindeki 62 
------------------ram ınerKezınae, tmnıyeue ve üene iokakiarfla-----------------
- hayaletimsi eş yaların, eski bir sehpanın, gaz sobasının yerini görünce kalkıp 
pencereye gitti, yağ an karı hayranlıkla seyretti. 
Kar büyük, göz doyuran tanelerle ağ ır ağır yağıyordu. Yavaş lığında, doluluğ unda 
ve şehrin neresinden geldiğ i belli olmayan mavimsi bir ış ıkta iyice 
belirginleş en beyazlığ ında insana huzur ve güven veren güçlü bir yan, Ka'yı 
hayran bırakan bir zarafet vardı. Çocukluğ unun karlı akş amlarını hatırladı Ka, 
İstanbul'da da bir zamanlar kar ve fırtınadan elektrikler kesilir, evde Ka'nın 
çocuk yüreğ ini hızlandıran korkulu fısıldaş malar, "Allah korusun! "lu temenniler 
duyulur, Ka bir ailesi olduğ u için mutluluk duyardı. Karın altında zorlukla 
ilerleyen bir at arabasının atlarını hüzünle seyretti: Karanlıkta ancak hayvanların baş larını gergin bir ş ekilde sağ a sola sallayış larını seçebiliyordu. 
"Muhtar, ş eyh efendine hâlâ gidiyor musun?" 
"Saadettin Efendi Hazretleri'ne mi?" dedi Muhtar. "Bazan! Niye?" 
"Sana ne veriyor?" 
"Biraz dostluk, çok kalıcı olmasa da biraz ş efkat. Bilgilidir." 
Ama Muhtar'ın sesinde bir sevinç değ il bir hayal kırıklığ ı hissetti Ka. 
"Almanya'da çok yalnız bir hayat sürüyorum," dedi inatla konuş arak. "Gece 
yarıları Frankfurt'un damlarına bakarken bütün bu dünyanın, hayatımın bo şuna 
olmadığını hissediyorum. Birtakım sesler duyuyorum içimde." 
"Ne gibi sesler?" "Belki de yaş landığım, ölmekten korktuğ um içindir," dedi Ka utanarak. "Yazar 
olsaydım, 'Kar Ka'ya Allah'ı hatırlatıyordu!' diye yazardım kendi hakkımda. Ama bu doğru olur muydu onu da bilmiyorum. Karın sessizliğ i beni Allah'a 
yaklaştırıyor." 
"Dindarlar, sağ cılar, bu ülkenin Müslüman muhafazakârları..." dedi Muhtar 
aceleyle yanlış  bir umuda kapılarak, "ateist solculuk yıllarımdan sonra bana çok 
iyi geldiler. Onları bulursun. Sana da çok iyi geleceklerdir eminim." "Öyle mi?" "Bir defa bütün bu dindar adamlar alçakgönüllüdürler, yumuş aktırlar, 
anlayışlıdırlar. Batılılaş mışlar gibi halkı hemen küçüm-semezler; ş efkatli ve 
yaralıdırlar. Seni tanırlarsa severler, hiç sivrilik etmezler." 63  Parti Merkezinde, Emniyette ve Gene Sokaklarda ¦ Ka, Türkiye'de Allah'a inanmanın, insanın tek baş ına en yüce düş ünce, en büyük 
yaratıcıyla karş ılaşması değ il, her ş eyden önce bir cemaate, bir çevreye girmek 
demek olduğ unu baştan biliyordu, ama gene de Muhtar'ın Allah'tan ve tek bireyin 
inancından hiç söz etmeden cemaatlerin yararından söz etmesi bir hayal kırıklı ğı 
yarattı onda. Muhtar'ı bu yüzden küçümsediğ ini hissetti. Ama alnını dayadığ ı 
pencereden bakarken bir içgüdüyle Muhtar'a bambaş ka bir ş ey söyledi. 
"Muhtar, Allah'a inanmaya baş larsam hayal kırıklığ ına uğrar, hatta beni 
küçümsermiş sin gibi geliyor bana." 
"Niye?" "Batılılaş mış, yalnızlaş mış ve Allah'a tek baş ına inanan birey seni korkutur. 
İnanmayan bir cemaat adamını, inanan bir bireyden daha güvenilir bulursun. Senin 
için yalnız bir adam, inanmayan adamdan daha sefil ve kötüdür." "Ben çok yalnızım," dedi Muhtar.