nuz! Çapa'yı aradım yoksunuz! Ne yapacağı mı bi­
lemedim, çok merak ettim çok!" 
İşte o zaman ona, "Ayşe," demiştim, "sana bir 
sırımı verec eğim. Hani o her yıl bana doğum gü­
nümde çiçek gönderen arkadaşım var ya, İstan­
bul'a bir iş için gelmiş, onunla yemek yedik." 
Başka bir şey söylememiştim ama Ayşe, bu kişi­
nin benim için özel biri olduğunu anlamıştı. 
"Bunları anl atacağma, beni sevindirecek bir şey­
ler anlatsana," dedim. 
"Biliyorum ne duymak istediğinizi," dedi Ayşe, 
Sema'ya döndü, "ben 15 Ocak'ta Cenevre'ye git­
miştim, Hoca'yı temsilen. Onu anlatayım istiyor." 
"Anlat o zaman," dedi Sema. 
"Şimdi bizim Hoca, lepralıların toplumdan dış­
lanmamaları için, çalışmalar başlatmıştı ya, Sosyal 
Hizmetler adı altında. Sorardı mesela Ahmet Etcn­
di'ye, iyileşip hastaneden çıktıktan sonra nasıl geçi­
neceksin, diye. Ahmet Efendi der ki, benim beş ko­
yunum olsa, çornklar ımla güderdim koyunları, sü­
tünü, kırpıklarını satar, geçi nirdim. Hemen Ahmet 
Etendi'ye beş koyun alabilmek için, imkan yaratır. 
Ahmet Ef cndi'nin böylece, hayatı kurtulur, köyüne 
döndüğünde bir işi olur, yılların içinde borrnnu da 
azar azar öderdi geriye. Kimseyi ayırmadan, herke­
se göre bir iş bulduydu. İşte İstanbul'da başlattığı 
bu projeyi, uluslararası bir projeye dönüştiirmek is­
tedi. Geçen yıl, ekim ayında, Teknik Üniversite'de 
bir çalıştay yapmıştık, Hoca bildirgemizi, Birleşmiş 
268