tu Çağlayan . Dedesi ve anneannesi gibi mucit ruh­
luydu ama okumayı pek sevmeyen erkek kardeşle­
rime benziyordu. Okuluna da tam alışmaya başla­
mıştı fakat babası onu, o okuldan almaya karar ver­
mişti bir kere. Yine babasının ısrarıyla, Çağlayan'ı 
da Maçka Meslek Lisesi'ne yazdırdık, elbette çocu­
ğun eski okulunda kalma isteğine karşı gelerek! 
"Baban senin için en iyisini istiyor, oğlum, inat 
etme, bak orada bir meslek sahibi olacaksın ," de­
miştim. 
"Anne boşuna ümitlenme, çünkü o okul beni 
kabul etmeyec ek!" diye yanıtlamıştı. 
"Neden?" 
"Çünkü giriş sınavında bütün soruları yanlış işa­
retledim." 
Çağlaya n'm açıkgözlülüğü sökmed i, babası bir 
torpil ayarlamış olmalı ki, okula kabul edildi. Aslın­
da Çağlayan'ı alıştığı okuldan alıp meslek lisesine 
göndermek ne kadar akıllıca olmuştu hiç emin de­
ğilim, çünkü tam o sıralarda İstanbul'da tam bir 
kargaşa yaşanıyordu ve Çağlayan'ın anlattığına gö­
re, öğrenciler şehrin merkezindeki okuldan çıkıp 
durmadan yürüyüşlere katılıyorlardı, mecburen. 
Çocuklar, neden yürüd üklerini bilmeden bir siyasi 
duruşu ya desteklemek ya protesto etmek için ko­
yun gibi yürüyorlardı yollarda. Çağlayan bir kere­
sinde yanında yürüyen arkadaşm ın, bir ara polis ba­
basıyla karşılaştığını ve babanın oğ lunun başına bir 
159 ,