Bey'di. Başını kaldırmış, can çekişen bir komutan tavrı takınmış, 
hoşgörüyle gülümsüyordu. 
Ev sahibinin takındığı bu hoşgörü gerginliği gevşetti. Refik, 
Ömer'den sözedip etmemeyi düşündü. Sonra Perihan'a baktı. 
Perihan da gösteriden fazla etkilenmemiş gözüküyordu. Refik 
onun bu rahatlığını görünce ferahladı. 
Sonra birden Atiye Hanım: "Ah, ne güzel anlattın Saitciğim!" 
dedi. "Ne güzel heyecanla anlattın; şeyi de anlatsana. Onu da 
hep heyecanla anlatırsın. Rahmetli baban anlatırmış onu da. 
Hani Abdülhamit, Kâmil Paşa'yı azarlarken içeri haremağası 
girmiş de... Onu da anlatsana lütfen!" 
Sait Bey: "Susacağımı söylemiştim!" dedi. "Artık susacağım." 
Sonra esnedi ve kendi dalgalı bilincine gömüldü. 
21 
BEŞİKTAŞ'TA MEYHANE 
"Peki, Yahya Kemal bir şair olarak Tevfik Fikret'ten üstün mü?" 
"Al birini, vur ötekine!" dedi Muhittin. "Hiçbirinin önemi 
yok... Baudelaire'in yanında hepsi solda sıfır!" 
Bir durgunluk oldu, ama Muhittin bunu fazla önemsemedi. 
Bu küçük suskunluklara alışmıştı artık. Ama suskunluk uzayınca, 
gene bundan keyif aldığını kendine itiraf etmek zorunda kaldı. 
"Şimdi benim cümlemi inceliyorlar!" diye düşündü. "Şiire meraklı 
iki Harp Akademisi öğrencisi benim cümlemi inceliyor, böyle 
parlak cümleleri yumurtlayamadıkları için hayıflanıyor, bana 
daha da hayran oluyorlar!" Beşiktaş'ta çarşı içinde meyhanede 
oturuyorlardı. Berberin karşısındaki meyhaneydi bu. Memurlar, 
dükkâncılar, balıkçılar ve şoförlerle doluydu. Muhittin haftada 
bir-iki kere okullarından, Yıldız'daki Harp Akademisi'nden kaçan 
bu genç askerleri görüyor, onlara ağbilik ediyordu. 
"Ah ne yazık!" dedi gençlerden biri. "Ağbi ne yazık ki şu 
Fransızcayı bir türlü öğrenemedik! Baudelaire bile okuyamı-
yoruz!" 
Muhittin azarlayıcı bir sesle: "Öğrenmeniz şart!" dedi. 
228