zar çanlar çalarak ilan etmiştik. İşte onların kanunları böy-
le. Bizimkilere benzeyebilir mi hiç? Şehrin duvarlarına sı-rayla üç kere ilan asıyorlar: sevginize dikkat! Dördüncüdeilan ve sevgiyi kaldırıveriyorlar. Onlarla başa çıkılmaz T ur-gut. Ben çıkabildim mi? Bilincin uyarmasın seni. Dikkat etT urgutçuğum, bu güzel hayalleri, şekilleri kaybetmesin bi-lincin. Kurtar kendini onun baskısından. Rüyadan gerçeğegeçmenin acılarını yaşama. Ne olur Turgut uyanma sakın.Ne olur uyanma... ne olur... ne olur... silme...
Burnuna konan bir sinek uyandırdı T urgut’u. Çevresine
baktı: nerede olduğunu hatırlayamadı. Sabah mıydı? Masa-ları gördü. Gözlerini kapadı. Nerede olduğunu buldu önce.Saatine baktı: güneş var ve üç buçuk. Öğleden sonra olmalı.Uyandım Selim. Kendimle biraz yalnız kalmalıyım. Kendi-mi karşıma alıp öğüt vermeliyim. Bilmediğim bir macerayaatılıyorum çünkü. Kuvvetlerimi gözden geçirmeliyim. Elle-rini inceledi, parmaklarını oynatarak: eller hünerlidir. Yum-ruğunu sıktı: kuvvetli eller. Başarır mıyız dersin Olric? Kol-larını, sandalyenin iki yanına dayayarak gerindi. “Dahavaktim var, daha vaktim var,” diye söylendi. Vaktim de var,içim de var. Bütün kuvvetimle mi atılacağım maceraya?Onu bile korumayacak mıyım? Onu, o “şey”i? Kimseninbilmediği bir parça: tarifi güç, gene de varlığını çok iyi bil-diği “şey”. Onu da tehlikeye atacak mıydı? Bütün T urgut’uhiçbir zaman teslim etmemişti. Hiçbir zaman. Onu kendinesaklamıştı. Değerini yalnız T urgut’un bildiği bir “şey”. Baş-kaları da birçok şeyler saklarlar insanlardan: gene de bir şeykalmaz kendilerine. Bu “şey” öyle değildi. Anlatılsaydı de-ğeri kalmazdı ki. Bu nedenle anlatılamazdı. Bu “şey”i birineverseniz de farkında olmaz aslında. İnsan uzun uzun anlat-sa, “onun” kendine güven verdiğini söylese, merak ederlerbelki. Fakat görünce bir “şey”e benzetemezler muhakkak.
322