Yaş yirmi iki. 
Ah tutku, coşkular ahhh! Tarihte o zamanlar böyle şeylerin 
kırıntılarına rastlanırdı. 
Gardan çıkmışım, upuzun bir cadde boyunca yürümüşüm. 
Serin bir güz sabahı. Gün yeni yükseliyor. Gece uyumadım, 
ama bu kentin bir günde altım üstüne getirebilirim. Rüyaları­
mın kenti. Dünyalar benim. 
Hayat ise sanki, gençlik hayallerimin burnunu sürtmek 
için var. 
İki yanımda yıkılmış yapılar görüyordum. Bir başka cadde 
boyunca daha yürümüş, hiçbir yanda ne Strauss'un, ne Schu­
bert'in izine rastlamıştım. 
Kendimi ansızın Habsburglar'ın yazlık saray kapısı önün-
de buldum. Divan kapısı! 
Dolmabahçe mi demiştim, Beylerbeyi mi, Yıldız mı? 
Hiçbiri değil. Viyana Kapısı. 
Schönbrunn, karşımda enlemesine uzun, sabah ışıltıları al­
tında mahmur yatıp duruyor. Saray, önünü çakıllı bir düzlüğe, 
arkasını ormana vermiş, bir gece önce Gluck'un nağmeleriyle 
öpülüp okşanmış duvarları esneyerek uyanıyor. İki yam mer­
mer merdivenli büyük kapı açılıyor, İmparatoriçe Mari-Terez 
ve on altı çocuğu cıvıltılarla parka dökülüşüyor; Neptünlü ha­
vuzun yanına koşuluyor; zaten güzel sesiyle iyi şarkı söyleyen 
İmparatoriçe, buyruğundal<ilere, bahçevanlara çiçek tarhları, 
ağaçlarla ilgili isteklerini bildirirken kuşlar gibi cıvıldıyor; eski­
den av avlanan koruluklarda Viyanalılar sabah gezintilerini ya­
pıyorlar; ben de ortadaki geniş divanyolunu geçip, sarayın neo­
gotik ön girişine ulaşmak üzere merdivenleri tırmanıyorum; 
büyük kapının iki yanında iki saray muhafızı, beni içeri buyur 
etmek için beklemekte ... 
Hiçbiri değil. Sarayın bütün kapıları kapalıydı. Sokaklar­
dan savaş yıkıntılarını kaldırmak için bütün Viyanalıların gece 
gündüz gönüllü çalışmış olmalarına karşın, hala yıkık duvarlar, 
molozlar, onanma alınmış kubbeler, seralar, tramvay, tank-top 
yolları için bir ucundan dilinmiş yorgun bir park görünüyordu. 
Bütün her şey, zamanın o parçasında, ağır bir ameliyattan 
sonra yaralarını sarıyordu. 
20