FAKİR BAYKURT
 
383
 
 
karalaması yazdık. Kasabada makineye geçeceğiz. Bakalım ne karşılık 
verecek başbakan?»
 
«Hepisinden nefret oldum!» dedi Kır Abbas. «Dahi ken
di 
kendimden! ..»
 
«Umut kalacağına emek kalsın Abbas Kartal! Bakarsın 
ummadığın yerden bir em çıkar... Olur ya ... »
 
Kır Abbas:
 
«Masalımız bitmiştiiiir!. .» dedi. Bağlardan yana baktı. «Bir
 
şeye yanmam da, Irıza'yı rezil ettik, ona yanarım! .. Bağ bostan b
izim 
nemizeydi? Daha tattığımız yıl ensemizde bittiler. Ortada bir hökümet 
olduğunu unutmuşuz! Halbuysam en baştan onu hesaplamalıymış! ..» 
Ankara yoluna doğru baktı. Kırış kırış yüzü anlamsızdı, 
okunmuyordu. «Dehaa yol!» dedi. «Gidin, bir de siz yelin! Uğ
urlar 
olsun!..»
 
Kalktı, ekinin ardına yürüdü. Orağın sapına tükürdü.
 
Hamdi bey:
 
«Yörü gidelim!» dedi Rıza’ya. Gözleri dolmuştu.
 
Birden Kır Abbas’ın aklına bir şey geldi. «Irıza, Irıza! ..» diye 
doğruldu. Sesi duyulmadı. Oğluna işaret etti:«Bagır şu Trıza’y
a, Yusuf! 
..»
 
Yusuf, Rıza’yı döndürdü.
 
Eğitmen saygılı saygılı geldi, «Buyur Abbas emmi!» dedi.
 
Kuşağının arasından kesesini çıkardı Kır Abbas. Buruşmuş bir 
beş liralık buldu içinden, Rıza’ya uzattı:
 
«Bunun iki liresi sana borcumdu. Hani tâ dört beş yıllık
 
mesele! 
Onu tut... 
Ü
stüyle de bana birez «
Ü
çüncü» cıgarası alıver... Kaç paket 
tutarsa...»
 
Ö
yle kesin uzattı ki, Rıza parayı aldı.
 
«Tütün içmek gereğiyor! Şimdi tütünü de kendimiz yetiştirelim 
desek, onu da elimizden alır dürzüler! Eyisi mi paramızla alal
ım. 
Unutma, «Üçüncü» cıgarası olsun: Garip öldüren!..»