Yer Demir Gök Bakır 461 
Seferin de beklemediği bir şey oldu. O sanıyordu ki Taşbaşın kapısına varır 
varmaz, korkusundan küt diye yere düşecek. Tam aksi oldu. Kendine geldi, he­
yecanı kalmadı . Şimdi, şu anda Taşbaşı elceğiziyle boğardı da tüyü bile kıpırda­
mazdı. 
Uzun Alinin sesini duyunca irkildi, tüfeğine sarıldı. Karşısında kapıyı vuran 
Örneri görünce işi anladı. 
içerden Taşbaşın karısının sesi geldi: 
"Sen misin, Ali kardaş? Memedi mi arıyorsun? Akşamdan beri bekliyorum, 
gelmedi eve. Başına bir hal mi geldi ola?" 
Kapıyı açtı. Elinde çıra \'ardı. Ak kefene bürünmüş iki kişiyi görür görmez bir 
çığlık atıp kapıyı yüzlerine kapadı. 
Ömer hemen kapıyı omuzlayıp açtı, Sefere de: 
"Halil Emmi, şu kapıyı tut da, kimse dışarıya çıkmasın ," dedi, içeriye girdi. 
Sefer geldi, kapının ortasında durdu. Bir elini bir yanına, öbür elini öteki du-
varına dayadı. Ömer: 
"Söyle," diyordu içerde, "söyle kancık O kocan olacak köpek nereye kaçtı?" 
Elinde elektrik feneri ambara, yüklüğe, ahıra, her bir yere bakıyordu. En so­
nunda ocağa eğilip, feneri bacanın içine tuttu, aşağıdan yukarı bacanın içine de 
baktı, yok. 
"Nereye gitti Taşbaş?" 
Kadın kurumuş kalmış, karşılık vermiyo rdu. 
"Söyle, nereye gitti? O bize gerek. Söylemezsen öldürürüm." 
Bir dipçikle kadını yere serdi. Kadından bir iniltiden başka ses çıkmadı. 
Şimdi, Örneri bir korku almıştı. Hemen dışarı çıktı, kapıyı kapadı. 
"Kaçalım," dedi. 
O önde, Sefer ark ada, Sefeıin evine kadar koştular. İkisi de öylesine titriyordu 
ki, üstlerincieki karı silkıneden ocağa sokuldular. 
Neden sonra kendilerine geldiler. Ama Örnerin içindeki korku büyüdükçe 
büyüyor du. 
"Her yeri, ambarı, yüklüğü, ahırı, her yeri, yatağı, çuvallann içini, her yeri 
aradım. Bacanın bile içine baktım, yoktu. Bu gece nereye gider?" 
Soluğu taşıyordu. Daha fazla konuşamadı. Gözleri de büyümüştü. 
Sefer her şeyi kabullenmişti. 
"Gerçekten, bu gece yarısı nereye gider?"