-Gelirim efendim, ama iki kardeşim daha var. Onları 
da beraber alırsanız ... 
Sonra o hanım yanındakine: 
-Ya kardeş ... Dilenci bir olsa şekerle beslenir ... 
Elime bir ellilik kağıt vererek yürüdüler. 
İki akşam sonra hademe bizi büzüldüğümüz yerde gördü. 
Elinde saplı süpürge vardı. Üzerimize yürüdü . Biz önünden 
kaçarken yetiştikçe arkamıza yapıştırıyor du. Mustafacık ka­
çamadı, düştü. İki tokat yedi. Burnu kanadı ... Ertesi akşam 
artık sokakta kalmaya başladık . Dilendiğimiz para bizi bes­
lemiyordu. Kirli kirli, ancak beş altı onluk kazanıyorduk. 
Ekmek, peynir çok pahalıydı efendim. Emine bize pazarlar­
dan, manavlardan soğan, havuç, meyve çalmasını öğretti. 
Mahalle aralarında kapıları çalıyorduk. Bize verdikleri taş 
gibi ekmek kırıntılarına çaldığımız şeyleri katık ediyorduk. 
Mustafacığın kıyafetlerini çoktan sattık efendim. O da ya­
lın ayak, başı kabak, pis bir dilenci çocuğu oldu. Zavallıcık 
çalarken beceremiyor, tutuluyor , fena halde dayak yiyordu. 
Artık virane kovuklarını ev edindik. Oralarda bizim saklı, 
ağzı kırık testilerimiz, çanaklarımız, paslı tenekeciklerden 
tepsilerimiz, eski hasır, keçe parçalarından şiltelerimiz var­
dı. Lazım olunca onları çıkarırdık. Elimize geçirebildiğimiz 
kırıntılarla ateş yakarak oğlan, kız, karmakarışık bu kovuk­
larda yatıyorduk. Hepimiz anasız, babasız, hepimiz sefil, 
çıplak, açtık, hepimiz giderek daha ahlaksız, arsız, hayasız 
oluyorduk. Çünkü birbirimizden hep fena şeyler öğreniyor­
duk ... Dilencilikten kazanamazsak çalıyorduk. Öyle de doy­
mazsak para edebilir nemiz varsa satıyorduk . Evet efendim, 
bir lokma ekmek için her utancı kabul ediyorduk. 
Huriye yine yüzünün kızartısını iki avucuyla örterek bir 
ağlama sağanağı geçirdi. 
Ağır ağır yine başladı: 
-İçimizde öksürmeyen, uyuz olmayan, daha türlü türlü 
dertlerle hastalanmayan yoktu. Analarımız bizi sokakta do­
ğurmadı efendim . Biz hep o sefil çocuklar, evlerde dünyaya 
geldik. Ana koynunda büyüdük. Vücutlarımız o sefalete da-
115