Zaman
315da beni yanaklar ımdan öpü şü ve sofrada hep birlikte otururken saati  
annesine ve babas ına mutlulukla gösterişi ve beni çoktan beri aileni n
tuhaf bir üyesi gibi kabul eden annesi yle babas ının bana tek tek
teşekkür edi şleri canlanır gözlerimin önünde. Benim için mutluluk,
bunun gibi unutulmaz bir an ı tekrar yaşayabilmektir. Ha yatım ızı
Aristo'nun Zaman' ı gibi bir çiz gi olarak de ğil de, bö yle yoğun anları n
tek tek her biri olarak dü şünme yi öğrenirsek, sev gilimizin sofrasında
sekiz yıl beklemek bize ala y edilebilecek bir tuhafl ık, bir saplant ı gibi
değil, şimdi y ıllar sonra dü şündüğüm gibi Füsunların sofrasında  
geçirilmiş  1593 mutlu gece gibi gözü kür. Çukurcuma'daki eve  yemeğe 
gittiğim akşamlar ın her birini -en zorunu, en umutsuzunu ve en gurur
kırıcı olan ını bile- bugün büyük bir mutluluk olarak hat ırlıyorum. 
55. YARIN GENE GEL İN, GENE OTURURUZ 
 
Füsunlar ın evine beni ak şamlar ı Çetin Efendi, babam ın Chevroletst yle
götürürdü. Sekiz yıl bo yunca kardan yollar ın t ıkanmas ı, sel bask ını,
Çetin Efendi'nin hastal ıkları, tatilleri, araban ın bozulmas ı gibi geçici  
nedenler d ışında, bu kural ı bozmamaya dikkat ettim. Celin Efendi ilk
birkaç aydan sonra, çevredeki kahvelerde, çayhanelerde kendine  
dostlar edinmi şti. Araba yı evin tam önüne de ğil, Karadeniz
Kahvehanesi ve Ak şam Çayevi gibi adlan olan bu yerlere yakın park
eder, ça yhanelerin birinde bir yandan bizim Füsunlar ın evinde
seyrettiğimiz televizyon program ını seyrederken, bir yandan da gazete
okur, sohbete kat ılır, bazan tavla O ynar ya da konken o ynayanlara
bakard ı İlk birkaç a ydan sonra mahalledekiler onun ve benim kim
olduğumuzu ö ğrenmiş ve Çetin Efendi bana abartarak anlatm ıyorsa,
uzak ve yoksul akrabalar ını dostane duygularla sürekli ziyaret eden be-
ni vefal ı ve alçakgönüllü bulup sevmi şlerdi.