47 
Bir sabah gözlerini açtılar ki, bahar gelmiş. Bozkınn balıarı böyledir, böyle 
birden geliverir. 
Bozkırda bahar çıldınnıştı. Her yılkinden bin beter. Kayalar, sular, dağ taş, 
yer gök yemyeşildi. Ve orman tepeden tımağa kokuyordu . Ninnileniyordu . Bir 
sürü de ak kuş doldurmuştu dalları. 
Bozkırın balıarı geç gelir. Çiçekleri de daha geç açar. Çiçeklerin saplan bir 
parmak boyunda var yok, kısa, küt olur. Bozkır çiçeklerinin renkleri alabildiğine 
parlaktır. Kırmızıysa, böyle bir kırmızı hiçbir yerde görülmüş değildir. .. Sarısı, 
mavisi, turuncusu da öyledir. Gece karanlığında bile gözükürler. Kokuları kes­
kindir. Bu yüzden, üstünde çiçek olsun olmasın, eğil, bozkır toprağını kokla, mis 
gibi kokar. Bir avuç toprak alıp koynuna koy, günlerce, acı, keskin, baş döndürü­
cü bozkır çiçekleriyle kokarsın. İyicene, çıkınamacasına toprağa sinmiştir koku. 
Hasan sevincinden yerinde duramıyordu. 
"Haydi kız," diyordu Ummahana. "Hadisene kızi Amma da ... " 
Ummahan: 
"Dursana ulan," diye bağırdı içerden. "Çatladın mı7" 
"Şimdi dışanya çıkarsan, o bitli başını..." 
"Ben de dışanya çıkmam." 
Hasan yumuşadı: 
"Hadi çık," dedi. "Sen benim güzel bacımsın. Hadi çık." 
Ummahan: 
"Geliyorum ama ... " 
Hasan: 
"Hadi gel. .. Sana ne istersen veririm." 
Bol bir güneş vardı. Topraktan usul usul buğular yükseliyo rdu. Şimdi top­
rak kaynaşıyo rdu. Korkunç bir uyanışın cümbüşündeydi. Böcekler, kuşlar, anlar, 
kurtlar, tilkiler, kış uykusundan uyanmış ayılar, yılanlar, kaplumbağalar çiftleşi­
yorlardı. Örümcekler sineklerin, kuşlar örümceklerin, daha büyük kuşlar küçük 
kuşların ardındaydılar. Yuvalarını açmış karıncalar kıpırtısız güneşe serilmişler­
di. Ağacı, otu, rüzgarı, dalları, yaprakları, böcekleri, kuşları biribirine ginnişlerdi. 
Orman toprağı, bozkır kıracı bir dirilişte, bereketli bir şehvette, bir doğunnaday­
dı. Doğunnanın, şehvetin, taze taze dirilişin, kaynaşmanın, devinmekten delir­
menin sevincinde, gerinmesindeydi toprak.