hakkımda başka ne biliyor?" diye düşündü ve şiir kitabının 
arkasında mühendis olduğunun yazıldığını hatırladı. 
"Evet, buradaki insanları görünce üzüldüm. Sakın beni yobaz 
sanmayın: İçki de içlim gençliğimde... Ama buradaki bu ruhsuz, 
inançsız havayı görmek bir Türk olarak üzdü beni!" 
"Bir Türk olarak!" diye düşündü Muhittin. Birşeyler sezer 
gibi oldu, şaşırdı, içinden buradan kalkıp kırmızı lambalı odaya 
girmek, kendi kendine kalmak geldi. 
"Sonra sizi gördüm burada, tanıdım! İşte dedim kendi kendime, 
çelik gibi, cıva gibi bir delikanlı, ama mutsuz. Gülün canım, 
istiyorsanız gülün, kendinizi tutmayın. Mutsuzsunuz, ama değil 
mi?" 
Muhittin, adamın kendinden emin haline sinirlendiği için 
"Hayır!" diyecekti, demedi; sustu. 
"Evet, biliyordum mutsuzsunuz!" diyerek gülümsedi Mahir 
Altaylı. Sonra bu sözlerin üzerine gülümsemenin yanlışlığını 
-farketmiş gibi ağırbaşlı, hüzünlü bir surat takındı. Ağlamaklı 
bir sesle: "Peki neden gencecik bir insan, neden böyle olsun?" 
diye inledi, ama pek de gülünç bir hali yoktu. 
Muhittin birden endişelendi. Burada ahlakçı öğretmen sesiyle 
bu adamın konuşmasına izin verirse, kendisine olan güveninden 
çok şey kaybedeceğini düşündü. Birisiyle buluşacağını, ya da 
başka bir yalanı söyleyip bu meyhaneden çıkmak istedi, ama 
nedenini iyi kavrayamadığı bir uyuşukluk ve merak onu ha­
reketten alıkoydu. 
"Şiirlerinizi okudum. Şiirlerinizi okuyup, orada kitapçıda 
gördüğüm yüzünüzü hatırlayınca mutsuz biri olduğunuzu 
anladım. Yetenekli ve mutsuz bir şair... İyi şiir yazmak için ilk 
bakışta her şey var gibi galiba sizde, ama bir şey eksik! O da bir 
ülkü! Hayatınızda bir ülkü yok!" 
Muhittin, "Ülkü?" diye düşündü. Bu kelimenin kendisine 
ne hatırlattığını araştırdı: "Ziya Gökalp... Bazı eski Türkçü şiirler... 
Ortaokula giden halasının oğlunun okuma kitapları... İkiyüz­
lülüklerini gizleyemeyecek kadar aptal bazı yazarların gazete­
lerdeki makaleleri... Gülünç şeyler..." 
"Siz hiç, bir Türk olduğunuzu düşündünüz mü?" dedi Mahir 
Altaylı. / 
297