sırtı yağar oldu, nasır bağladı Memedim, eşkıyam, yüce dağla­
rın alıcı kartalı! Söyle, ben ağlamayayım da kimler ağlasm! Altı 
aydır boğazımdan doğru dürüst bir yemek geçmedi. Hep senin 
yüzünden... Söndürdün ocağımızı, harap ettin hanemizi. Viran 
eyledin köyümüzü. İncir diktin ocağımıza. Batırdın bizi. Kim 
dedi, kim, kim, kim söyledi sana gül Ağamızı, gözümüzün be­
beğini öldür de bizi böyle öksüz koy diye, kim, kim, kim söyle­
di sana!"
Abdi Ağayı övmeye başladı. Hem ağlıyor, hem Abdi Ağa 
üstüne ağıtlar söylüyordu. Yamk, yürekten, Abdi Ağayı, onun 
merhametini, insanlığım göklere çıkaran ağıtlar.
"Ağlama İsmail Ağam, yeter," dedi Memed. "Gel de bir iki 
lokma bir şey yiyelim."
Heybeden azık çıkınını çıkardı, açtı. Azığm ortasında, yuf­
ka ekmeğe sarılmış, kızarmış kocaman bir tavuk duruyordu.
Kulaksız İsmail azığa şöyle bir göz ucuyla baktı, ayağa 
kalktı, değirmen taşmm oraya gitti, çarpa çarpa yüzünü yıkadı 
geldi.
"Buyur İsmail Ağam," dedi Memed.
Kulaksız İsmail aç kurt gibi saldırdı tavuğa. Memed dur­
muş onun korkunç bir iştahla tavuğu yutuşunu seyrediyordu. 
Kulaksız İsmail iki eli, ağzı, burnu, çenesi, gözleri kaşlarıyla 
yumulmuş yiyordu. Az bir sürede tavuk bitti. Kulaksız, kemik­
leri yalamaya başladı. Birisini yalıyor yalıyor, ötekini alıyordu. 
Azıkta ne varsa az zamanda hepsini sümürdü Kulaksız İsmail. 
Üstüne uzun uzun bir su içtikten sonra:
"Oooh," dedi. "Ooooh! Cana geldim. Ölmüşlerinin ruhu­
na... Oooh, kamım doydu. Kusura kalma yavrum. Babam çok 
severdim. Dünyanın en iyi insanıydı. Etliye sütlüye karışmaz­
dı. Eline vur ağzındaki lokmayı al! Sen bu işi iyi etmedin Me­
med. Bizi perişan eyledin. Kusuruma kalma yavrum. Eeee, hoş 
gelmişsin bakalım! Bir de sigara olsaydı şimdi... Nerelerdeydin 
kardaş? Eeee, hoş gelip safalar getirmişsin bakalım."