168
kalarup anaforlar ya p ıyord u  su la r. Yeniden başın ı kaldırıp  
baktığında bebek ağaçla d eğ ild i; bir ırm ağa dönüşm üş olan  
d ereyle sürükleniyordu. Korkunç ve geri dönüşü olm ayan bir  
hata ya p tığu u  fark ederek b ir çığlık ottu B ir çığlık daha.
Bir yerlerden tak tak sesler geliyordu; hafifçe ama ısrarla. 
Bunun da rüyanın bir parçası olup olmadığım tam anlaya­
madan, gözlerini açtı Peri.
"Orda mısın? Şirin; ödümü koparttın” diyen bir ses
geldi kapının diğer yanından. "İyi misin?"
Peri yatakta oturup şaşkın şaşkın gözlerini ovaladı. "İyi­
yim” dedi; boğazı sonbahar yapraklan gibi kurumuş, dili da­
mağına yapışmıştı. Yan odadan duyulacak kadar yüksek ses­
le çığlık attığına i nallamıyordu. Utanmıştı.
"Gözlerimle görmeden şuradan şuraya gitmem!”
Peri ağır ağır yataktan kalkıp kapıyı açtı. Şirin’in üstün­
de şeftali renkli saten bir pijama vardı. Kaim bir krem taba­
kasıyla çevrelenmiş makyajsız gözleri her zamankinden da­
ha koyu ve küçük görünüyordu.
"Korku filmlerindeki kadınlar gibiydin yahu!” dedi Şirin. 
"Hani şu vampir filan görünce kaçmak yerine dolaba sakla­
nan şapşal sarışınlar gibi çığlık attın.”
"Uyandırdım seni, özür dilerim.”
"Beni boş ver” dedi Şirin, kollarım dolgun göğsünde kavuş­
turarak. "Her zaman böyle kâbus görür müsün?”
"Bazen...” dedi Peri. Başım yere eğdi; duvardan duvara ha­
lıda daha önce fark etmediği bir leke ilişti gözüne. "Saçma 
sapan rüyalar işte.”
Tfekrar mı ediyor?
"Öyle gibi, evet.”
Şirin bir tutam saçını kulağının arkasına sıkıştırdı. "Valla 
ailemde yeteri kadar delilik gördüm; Allah biliyor ya, kendim 
de biraz kaçık sayılırım. Görünce anlarım.”