le tuttuğum halde titriyordu. Onların bacakları titremiyor-
du. Bütün bacaklara hırsla baktım; biraz da korkuyla. Her-kes bana bakıyordu; bacağımın titremesine bakıyordu. Ki-barlıklarından görmemiş gibi yapıyorlardı. Batsın kibarlığı-nız! Ölürsem görürsünüz. Evi birbirine katarım. Hayır, de-dim kendime: kimse seninle uğraşmıyor, sana öyle geliyor.Bu iki durumu birbirinden ayırma yeteneğimi kaybettim ar-tık. Birinin gülümseyerek bana birşeyler anlattığını sanıyor-dum: oysa, neden sonra, başkasıyla konuştuğunu anlıyor-dum. Bana öyle gelmiş. Günseli de beni rahat ettirmek için,aldırmıyormuş gibi davranıyordu. Yoksa bana öyle mi geli-yordu? Bu daha çok sinirlendiriyor beni. Bir yandan banaaldırmıyormuş gibi yapıyor, bir yandan da benden korktu-ğunu hissediyorum. Kötü bir şey yapmaktan korkuyor be-nim için. Neden korkuyorsun benden canım sevgilim? Kor-kulacak halim kaldı mı benim? Hiç belli olmaz. Son nefe-simde bile, öyle bir kıyamet koparırım ki bana acıdıklarıiçin pişman ederim herkesi. Böyle olmadığımı göstermekiçin, Günseli’ye gülümsüyorum. Bu da doğru değil. Aşkımı-zı elevermemeliyiz. Her zaman olduğu gibi içinden çıkama-yacağım bir duruma soktum kendimi.
Günseli’yi oradan alıp gidemezdim. Onun üzerinde resmî
bir hakkım yoktu: akrabaları böyle düşünürdü. Ben kimoluyordum? Bir arkadaş. Günseli’yle evleneceği söylenenkararsızın biri. Belki de bakışlarıyla, kalkıp gitmem gerekti-ğini söylüyorlar bana. Yanımdaki ihtiyar teyzeye ya da kar-şımdaki evin genç kızına baktıklarını sandığım bir anda, as-lında bana bakıyorlar belki. İçimin boşaldığını, döne döneyere düşeceğimi sanıyorum. Bütün dikkatimi toplayarakayağa kalktım. Hiçbir şeye çarpmamalıydım. Ayakta durur-sam, bacağımın titremesi anlaşılmaz. Ellerim ter içinde:kimseye dokunmamalıyım. Kimsenin elini sıkmamalıyım.Oturmam için ısrar ettiler; yemeğe kalmamı istediler. Gün-
624