"Nedelim ya kızım?" diye karşılık verdi. 
Hatçe: 
"Benim anam da ana mı?" dedi. 
Iraz: 
"Kim bilir, neler gelmiştir fıkaranm başına?" diye gene her 
zamanki sözünü söyledi . 
Hatçe, anasının üstünde durmadan başka konuya atladı. 
"Çukurovada, Yüreğir toprağında bir gözcük evimiz ola­
cakh," dedi. "Memed yanaşmalık edecek, sonra da küçücük bir 
tarla alacaktık . Memed, böyle söylerdi, işte." 
Iraz: 
"Yaşınız genç . Gene olur," dedi. 
Hatçe: 
"Beni kebapçıya götürecekti kasab ada." 
Iraz: 
"Gene götürür." 
Konuşma bu minval üzere uzar, en sonunda Hatçe, dalar 
gider di. Kendisinin hapiste, Memedin de kaçak olduğunu unu­
turd u. Iraz da unuturdu. Gene unuttular: 
"Yüreğir toprağı," diye sayıkla dı. "Yüreğir toprağı sıcakhr. 
Güneşlidir. Bir ekin olur , kaplan sökemez . Bizim tarlamız otuz 
dönüm." 
Iraz: 
"Yaaa kızım otuz dönüm." 
Hatçe: 
"Yarısına buğday , yansına arpa ektik." 
Iraz: 
"Buğdayın ortasına da iki evlek soğan ... " 
Hatçe: 
"Evimizin içini yeşil toprakla sıvadım ." 
Iraz : 
"Yeşil toprak. .. Kırmızısı da var." 
Hatçe: 
"Bir ineğimiz var. Koca gözlü, kırmızı bir inek. .. Bir de bu­
zağısı ... " 
Iraz burada susar, karşılık vermezdi. Gene sustu. 
Hatçe sözünü sürdür dü: 
220