Ca b bar: 
"Bre Çavuş," dedi, "sen eşkıya değil, kalem efendisi olma-
lıymışs ın." 
Çavuş bütün hiddetiyle: 
"Kes !" diye bağırdı. 
Memed Cabbara: 
"Dokunma Çavuşa," dedi. 
Ca b bar: 
"Bir şey demedim ki," diye karşılık verdi. 
Durmuş Ali, çoktandır Memede bir şeyler söylemeye ha­
zırlanı yor, söyleyemiyo rdu. Ya araya laf giriyor , ya da o vazge­
çiyordu. Memed bunu sezdi: 
"Durmuş Ali Enuni," dedi, "ne diyeceksen de bre! Sabah­
tan beri ne yutkunup duruyorsu n?" 
Durmuş Ali: 
"Ne yutkunayım bre oğlum," dedi. "Senin iyi bir adam 
olacağın daha çocukluğundan belliydi zaten. Şu sabi çocuklan 
öldürmediğine iyi ettin." 
Recep Çavuş Durmuş Alinin bu sözlerine delicesine öfke­
lendi: 
"Koca! Koca !" dedi, "Senin aklın ermez böyle işlere. İnsa­
nın yüreğindeki öç alma duygusu nedir sen hiç bilir misin? Ba­
şından geçti mi senin hiç?" 
Durmuş Ali boynunu bükerek: 
''Yok," dedi. 
Recep Çavuş: 
"Ben olsam o Memedin yerinde, onun evinde canlı yaratık 
koym am. Keser im. Evini de yerle bir ederim . Aniadın mı ko-
ca?" 
Durmuş Ali Memede bakarak: 
"Anladım," dedi. 
Yemek boyunca, Memed, başını önüne eğmiş düşüneeli 
düşüneeli susmuştu . 
''Durmuş Ali Emmi," dedi, "ziyade olsun. Yemeğini yedik." 
Cabbar : 
"Ziyade olsun." 
Recep Çavuş: "Ziyade olsun. Canım yerine geldi." 
247