Yer Demir Gök Bakır 299 
Ummahanın kafasında bir düşünce şimşek gibi çaktı: 
"Sen o kestiğin kiraz çubuklarını verip de alınadın mı bunu?" 
Hasan bunu hiç beklemiyordu. Vay köpoğlusu , akıllı kız şu Ummahan. 
Arada uzun bir sessizlik oldu. Hasan kibriti çakıp, çalılan tutuşturdu. Çalılar 
birden parladı, usuldan bir sıcaklık yayıldı ortalığa. 
"Sen amma da titriyorsun kız Ummahan," dedi Hasan. Ayağa kalktı, uzandı 
eliyle tuttu kızı. Okşar gibi: "Gel otur şuraya da ısın, olur mu?" 
Ummahan yere çöktü. Hasan da vardı yanına oturdu. Omuzları biribirine de­
ğiyordu. 
Kayada yeşil lekeler vardı. Lekeler kayanın dibine doğru daha genişliyor, bü­
yüyordu . Toprağın tozunda iki tane ak kuş teleği yan yana duruyordu. Toprakta 
türlü izler vardı. Hasanın gözü bir ara izlere takıldı. Keklik izi ... Belli olur. Başka 
o boy kuşun izine benzemez. Basınca ağır basar, iz de damga gibi kalır. Kanal izi, 
bir el büyüklüğündediL Çakal izi, tilki izi, bir de tavşan izi ... Tavşan izi toza pa­
muk düşmüş gibi olur. 
Başını kaldırdı: 
"Biliyor musun Ummahan? Ama yemin et, kimseye söyleme. Yemin et." 
"Vallahi billahi söylemem ." 
"Anam ölsün ki söylemem de ... " 
Ummahan bir an ikirciklendi, düşündü . Sonra: 
"Anam ölsün ki söylemem," dedi. 
Hasan sevindi. Yüzü ışıltı, sevinç içinde kaldı. 
"Bu kibritten var ya, daha dokuz tane var. Kiraz çubuklarını verip bunları al­
dım. Hiç tükenmez. On yıl, on beş yıl gittiğim yerde ateş yakanm, gene de tü­
kenmez." 
Ummahan da sevindi. 
"Hiç tükenme z. On yıl da gider, yirmi yıl da ... " dedi. Sesinde Hasana bir ya­
ranına, yaltaklanma vardı. Hasan bunu sezdi, hoşuna gitti. 
"Yaz bahar aylan gelince ... Bak," dedi, cebinden çatalını çıkardı. "Bunu da al-
dım. Yaz bahar aylan gelince bununla öyle çok kuş vururum ki ... " 
Ummahan: 
"Çok vurursun ," diye ekledi. "Hem de çok çok." 
"Kibritle ateş yakanz." 
"Ben yolar, yurum, tuzlanm, pişiririm kuşlan." 
Hasan: 
"Oturup yeriz." 
İçlerini sıcacık bir kızarmış, yağlı, kokulu et özlemi sardı. Ummahan içini çekti.