birbirinin üzerine attığında. Daha az yaşlı, daha az otoriter, daha az 
kudretli, daha az boylu... doğrusu Zarpandit'in beklediğinden daha az 
profesyonel.
"Başlamadan önce cevap vermeni istediğim birkaç soru var. Rutin icabı, 
olabildiğince çabuk halledeceğiz bu kısmı. Ama bu bilgiler senin 
kişisel geçmişini görebilmem için gerekli. Ne dersin? Kulağına nasıl 
geliyor?"
"Kulağına nasıl geliyor?" Ava O'Connell'ın nakaratıydı. Ama Zarpandit 
henüz bundan haberdar değildi. Şu anda tek bildiği söylenenlerin 
şimdilik kulağa iyi geldiğiydi. Bu şevkle bir dizi şahsi soruya hızla 
cevap verdi, yaşı (19), doğum yeri (Massachusetts), dini/etnik kökeni 
(yan Yahudi ama Yahudi olan annesi değil babası olduğundan Zarpandit 
bütün itibariyle bunun kendisini ne yaptığını bilmiyordu), kullanmış 
olduğu ilaçlar (içebilmek uğruna boğazı ağ -rıyormuş gibi yaptığı leziz 
bir öksürük şunıbu ama adını hatırlaya -mıyordu), çocukluk hastalıkları 
(boğaz ağrısı), kalp sorunu (yok), aile tarihinde yinelenen genetik 
hastalıklar (çeşitli kanserler), ailede akıl hastalığı olup olmadığı 
{paranoyak şizofren ırkçı bir amca vardı, hayatının son on senesinde ne 
zaman bir bankanın önünden geçecek olsa yolun karşı tarafına geçerdi, 
yüzlerinde maske, ellerinde silah taşıyan kaslı zenci hırsızlarla 
karşılaşmaktan müthiş korktuğu için - korkudan ziyade bastırılmış bir 
fanteziydi bu Zar-pandit'e göre ya neyse; sonra bir de lokantalarda su 
içemeyen kuzeni vardı çünkü günün birinde biri çıkıp da onu zehirlemeye 
kalksa
59
bu yöntemi izleyeceğine inanıyordu; içten içe her şeyin onu boğduğundan 
şikâyet edip durduğu için psikosomatik hastalık tedavisi gören bir 
teyze vardı ama belki de bu geçerli bir örnek sayılmazdı çünkü uzun 
yıllar süren yanlış tedaviden sonra kadıncağızın değişik bir tür astımı 
olduğu ortaya çıkmıştı. Bunlar dışında, tabii, annesinin ruh sağlığı 
yerinde sayılmazdı, dedesi de kronik Alzheimer'den ölmüştü  ama 
Zarpandit bu son iki malumatı kendine sakladı).
Sorular bittiğinde Ava O'Connell kelimeleri melodik bir biçimde ağzında 
yuvarlayarak: "Adın da... Debra Ellen Thompson," diye yazdı sayfanın 
üzerine büyük harflerle. "Evet," dedi yüzünde güller açan Zarpandit, 
yeni kimliğinin keyfini çıkararak.
O seansın ortalarında pencerenin kenarına bir karga tünedi ve Zaıpandit 
durup bunun iyiye işaret olup olmadığını düşündü. Bu kadar az veriyle 
bir karara yaramıyordu. Ancak bu arada saplantısı Ava O'Connell 
tarafından fark edilmiş ve hemen bir araştırma kaynağı haline 
getirilmişti. Dolayısıyla bunu takip eden dakikalarda Zaıpandit kendini 
bir dizi yeni soruyla boğuşurken buldu, derken sorular yerini 
etrafımıza saçılmış işaretler ve uyarılar üzerine karman çorman bir 
monologa bıraktı. Bu minval üzre devam etmenin pek anlamı olmadığını 
hissedince bu sefer kuşlar üzerine daha da karman çorman bir monologa 
geçti.
"Galiba ku şları kıskanıyorum, pek çok insan gibi. Ama ben onları farklı 
bir biçimde kıskanıyorum. Ben onların kanatlarının peşinde değilim. 
Yani uçmak ilginç olabilir ama bana esas cazip gelen o değil. Kuşları 
isimleri yüzünden kıskanıyorum. Bizim sadece tek bir adımız var ya da 
belki iki. Ama kuşların yüzlerce adı var. Tek bir türün içinde bile bir 
sürü farklı isme rastlamak mümkün." "Peki Debra, sence bir sürü farklı 
isme sahip olmak neden bu kadar iyi!" diye sordu Ava O'Connell tekrar 
bacak bacak üzerine atarak.
Zarpandit onun komik bir özelliğini fark etmişti. Bacak bacak üzerine 
attığında yüzü de çarpılıyordu ya da tam tersi yüzü çarpıldığında bacak 
bacak üzerine atıyordu. Neyse. Bunu asla öğrenemeyecekti.