Yer Demir Gök Bakır 449 
Görelim, doğan gün neyler, neylerse güzel eyler. Sefer bu doğan güne güveni­
yordu. Azıcık bir umudu kalmıştı. Ortaya salıverdiği söz ustası adamlar, onların 
ezberleyip götürdüğü hikayeler ... Sonra dün gece sıkılan kurşunların hiç mi bir 
etkisi olmayacaktı? 
Taşbaşın dün geeeki davranışı onun yüreğine hançer gibi saplanmıştı. Artık 
bu sefer savaş başlamıştı. Ama bu seferki savaş ötekilerin hiçbirisine benzemi­
yordu. Bu bir meydan muharebesiydi. İki yandan birisi ötekini imha edecekti. 
Bugünler ölüm kalım günleriydi. Allah ya ona, ya ona verecekti. Bugünler kel­
le oyunu günleriydi. Ve Taşbaş şimdilik güvenli adımlarla zafere yaklaşıyordu ... 
Uzaktan şöyle bir bakarsan, şu anlık zafer onundu. 
"Aaah, Adil, yetiş kulun kölen olayım. Yetiş ki, Taşbaşın bu oyunu da sıfıra 
düşsün. Bugün yetişirsen yetiştin, yetişemezsen ... Biliyorum başında çok büyük 
bir hal var. Yoksa beni kırar mıydın, bir sözümü iki eder miydin? Bilmez miyim 
seni? Can bir kardaşım, yoldaşım değil misin? Ah, bugün gelebilse n." 
Köy Yönetim Kuruluna da ne oluyordul Gideli kaç gün oluyordu? Ne işleri 
çıkabilirdi? Niçin gelmezlerdi? Dün geeeki boran yolları iyice tıkamış mıydı/ 
Tekeç dağının bulutları yol mu verme zler? Her şeyden umudu kestik. Bari Yö­
netim Kurulu gelse. Her şeyi bırakıp, kasahaya gitmek, Adilin ayağına kapan­
mak, her şeyi, büyük meydan muharebesini bir bir söylemek var ama, burası 
bırakılmaz. Taşbaşoğlu köyde tek başına bir saat bile bırakılma z. Sonra, Adi­
lin başında bir büyük hal varsa, netsen, neylesen, geleceği yoktur. Hele dur 
bekleyelim. Ulaklar, dostlar, canlar, arkadaşlar köyün içinden ne haber getire­
cekler? 
Önce Kısacık Musa geldi. Kısacık Musa, Seferin köydeki birinci adamıydı. 
Öksüz büyümüştü . O bu bakmıştı, askerliğe kadar. Sonra Muhtara sağınmış, 
Muhtar da onu evlendirmiş ti. Bir de imeceyle, köylüye onun için bir ev yaptır­
mıştı. Onun için varsa da Muhtar, yoksa da Muhtar. Muhtar olmasa, Kısacık Mu­
saya bu dünyada yaşanmaz gibi gelirdi. 
Sefer: 
"Söyle Musam," dedi, "dünkü kurşun sesleri için, köyü basan eşkıya için ne 
söyleniyor köyde?" 
Kısacık Musa sekiz yaşında bir çocuk gibi küçücüktü . Zayıftı, derisi kemiği­
ne yapışmış, avurdu avurduna geçmişti. Yüzü her zaman sarıydı. Her zaman da 
telaşlı bir hali vardı. Sanki az sonra birisi gelecek, ona kötülüklerin en büyüğünü 
yapacak. Ateş üstündeydi. 
"Diyorlar ki, bu eşkıya da ne biçim eşkıyaymış? Buldu buldu da borçlu kö­
yü mü buldu soyacak? Bu ne ahmak eşkıyaymış ki, ateşsiz ocaktan köz almaya 
gider? Bundan başka, dün gece sıkılan kurşunlardan hiç söz etmediler. Dünkü 
kurşunlar, vız gelmiş onlara." içini çekti: "Bugün de gene herkesin dilindeydi. 
Varsa da Taşbaş soyu, yoksa da Taşbaş soyu. Bir tanesi de dedi ki ... Bunu Ökkeş