"Sonu neye varacak bunun baka lım?" diyorlar. "Sonu neye 
varacak baka lım?" 
Hasat bitti, ürün evlere çekil di. Abdi Ağaya kimse bir tane 
buğday bile vermed i. Topal Aliyle Ağanın öteki kahyalan kö­
yün içinde dört dönüyorlar dı. Hangi köylüye gittilerse: 
"Ağarmza canımız kurban. Ağamız gibi yok. Biz onu elin 
kasabasında öyle sersefil kor muyuz? Ama velakin ... Bir tek to­
hum bile kaldıra madık topraktan. Yok. Yoktan ne çıkar? Gele­
cek yıl, inşallah ... Allah bize verir, biz de Ağamıza ... Ağamız gi­
bi var mı bizim! O gavur İnce Memed, tedirgin etti gül Ağamızı 
köyden, Ağamız ona kor mu bunu? İnşallah gelecek yıl bir ekin 
olur , o zaman hepsi de Ağamızın olsun. Biz aç kalalım. Ağamı­
zın olsun. Dikenlidüzünde beş köy var. Ağarmza kurban olsun 
beş. d " ı e ... 
"Dikenlidüzü, Dikenlidüzü oldu olalı böyle ekin olmadı 
onda. Ne yalan söyle rsiniz? Düpedüz, biz hak mak tanımayız 
densene . Biz Ağa ya zırnık bile veremeyiz densene ." 
Köylüler: 
"Aaah!" diyor lar, ''bizim gözümüz çıksın. Ağamız elin ka­
sabalannda öyle sürünsün de biz ona hakkını vermeyelim, olur 
mu bu! Ağamıza can kurba n. İnce Memed gebersin ." 
Hürü sevinçten uçuyord u. Bütün yaz yeldiği, çene çaldığı 
boşa gitmemişti. Hiçbir köylü Abdi Ağaya bir zırnık vermem iş-
ti. Vermiyordu . · 
Hürü ak saçlanru kına lamıştı. Başından yazmasını atmış, 
yerine genç kıziann düğünde bayramda bağladığı al yeşil ipek­
liler bağlamıştı. Pistanı da ipektend i. Boğ azına üç tane altın da 
takmıştı. Genç kızlığında taktığı boncuklan da çıkard ı sandı­
ğından. Taktı. Beline ipekli Trabulus kuşak bağladı. Yüzü hep 
gülüy ordu. Evden eve türküler söylüyo rdu. "Hürü toy oldu," 
dediler. Açık saçık türküler ... Türküleri duyan her genç kız kı­
zarıyordu. 
Köylülerin hakkını vermediğini duyan Abdi küplere bindi. 
Siyasetçiye gitti. Çok dokunaklı bir tel daha yazdırdı Ankara ya. 
Ağiaya ağiaya söyledi derdini Ondan sonra .ıiüştü kasabanın 
içine... Kimi gördüyse olanı biteni anlattı. Kaymakama gitti. 
Candarma kumand anına gitti. Ağladı sıZladı. Kaymakam, can-
409