rın, eski ve bitli şiltelerin üzerine yığıldıkları için, Bünyamin 
oturacak yer bulmakta zorluk çekti. Sonunda, anaları oldu­
ğunu söylediği yedi sakat çocukla dilenen şişman bir kadı­
nın yanına oturdu. Çünkü cinsiyet ayrımının olmadığı lon­
cada haremlik ve selamlık yoktu. Zaten, genç olsun, yaşlı 
olsun, erkeklerin hemen hepsinin kadidi çıkmış , burunları 
düşmüş, dişleri dökülmüştü. Çevrede o kadar çok kör, kö­
türüm, inmeli, aksak, dilsiz, düztaban, damlalı, çolak, pay­
tak, sağır, topal, şaşı, yatalak, kolsuz, çalık ve şehla vardı ki, 
yabancı biri burayı hastane sanabilir di. Fakat bir ya da daha 
çok azaları eksik olmasına rağmen körler dahil bütün bu in­
sanların gözlerinde bir canlılık parıltısı vardı. Gel gör ki bu 
parıltı, sadaka toplamaya çıktıklarında günün ilk ışıklarıyla 
birlikte kaçınılmaz olarak sönüyor, yüzlere meyus ifadeler 
yerleşiyordu . Acındırıp sadaka koparma sanatının dehaları 
olan bu ahali, her biri gerçek birer yaratıcılık eseri olan sayı­
sız yöntem ve üslup geliştirmi şti. Hatta bazıları mesleğin püf 
noktalarını anlatan kitaplar yazıp tecrübelerini gelecek ne­
sillere miras bırakmışlardı. Gerçekten de loncanın kütüpha­
nesi üstad dilencilerce yazılan hesaba gelmez kitapla doluy­
du. Bu kitaplar dilenme tarzları yanısıra, genellikle kaside ve 
maval besteleri, yetmiş iki ulusun darphanesinde basılan pa­
raların katalogları, sadakayı arttırmak amacıyla bedende bir 
hasar yaratmanın usullerini gösteren cerrahi kitaplarından 
ibaretti. Tıp kitapları elbette ki loncanın resmi cerrahlarına 
aitti. Bu acımasız adamlar, Anadolu'nun çeşitli yerlerinden 
getirilip Hınzıryedi'ye satılan çocukların kollarını bacakları­
nı kırıp tenlerinde derin yaralar açarak dilenciler ordusuna · 
yeni neferler kazandırıyorlardı. Cerrahların yanısıra lonca 
sarrafları toplanan paralar içinde şüpheli olanları inceliyor, 
sikkelerdeki altın ve gümüş oranlarını elkimya işlemleriyle 
tespit ettikten sonra hasılatı muhasebecilere teslim ediyor­
lardı. Paraları inanılmaz bir hızla sayan bu görevliler ise ye-
108