"Bunlar sabaha kadar köyün yöresinde, içinde dışmda do­
lanırlardı ama, ben yapacağımı yaptım. Bu gece bir daha gel­
mezler. Herifin böğürtüsü daha kesilmedi. Belki bir hafta bağı­
racak. Sen Kalaycıyı vurduğun yü var ya, gene böyle, köyü ak­
şamdan sabaha kadar kurşuna tutuyordu Ali Safa... Sen Kalay­
cıyı öldürünce boku yedi Ali Safa... İşte böyle. Yarın gece gene 
adam gönderir, gene köyü kurşunlatır Safa... Biz direndikçe, o 
türlü türlü oyunlar icat eder başımıza. Biz direnmedikçe, biz 
korktukça... Hem direnir, hem korkmazsak yılar Safa... Biz hem 
direnir, hem de korkarsak... Yarın bir tanesini daha vuracağım."
Çocuk gibi seviniyor, ellerini çırpıyordu:
"Kocamışım ama, karanlıkta ancak karartıları kıpırdıyor­
du, gene vurdum. Vurdum arkadaş. Yarın birisini daha vuraca­
ğım. Öbür gün bir tane daha... Ne kadar gelirlerse, her gün biri­
sini yıkacağım. Tüketinceye kadar onları, bıktırıncaya kadar. 
Bu seferki diz kapağından olmuş. Öteküeri tam yüreciklerinin 
üstüne saplayacağım. Değil mi yavrum? Kan kusturdular. Bu 
köylü tabansız. Yarısı koyup da Dumlukaleye kaçmasaydı köy­
lünün, bütün bunlar başımıza gelmezdi. Boşaltmasalardı kö­
yü... Yobazoğlu da bırakıp gitmeseydi bizi, bütün bunlar başı­
mıza gelmezdi. Gidip Yobazoğlunu getirmeliyim, gidip Dumlu 
yöresinde sürgün köylüleri bulmalı, onlara bir daha köye dön­
meleri için yalvarmalıyım. Olur mu?"
Derin düşüncelere dalmış Memed, olur der gibi başmı önü­
ne eğdi.
Koca Osman, şalvan ocağa tutmuş kurutmakta olan, yüzü 
uykusuzluktan, kederden uzamış Kamer Anaya:
"Ana," dedi, "ben çok yorgunum. Bana şu tabancamı uzat. 
Barut kesesini de ver. Azıcık da kuru çaput ver. Ver de aslanımı 
gene doldurayım. Yarın geceye gene ona iş düşecek."
Koca Osman vura vura tabancayı iyice sıkıladı.
Bir daha ne kurşunlar vızıldadı, ne de at ayağı sesleri geldi. 
Sabaha kadar Memedle karşı karşıya oturdular. Koca Osman 
söyledi, Memed dinledi.
81