baya�ı da iyi mimardım ha. Kimsecik ler bunu anlaya. 
mamış da olsa ... Ne ki, politikaya biraz fazla bulaş­
mışhğımdan mıdır, edebiyatı asıl meslek seçme tut­
kumdan mıdır, nedir, bilemem, 1969'dan 1971'e kadar, 
nerdeyse üç yıl boyunca uğraştığım halde, kimsecikler 
mimari bir iş vermediler bana. Çaresiz, kitapçılığa 
vurduk biz de. Ayrıca, biliyorsunuzdur, şu gün ülke­
mizin en büyük sorunu, aydın işsizliğidir. Sokaklar 
avare avare dolaşan üniversite mezunlarından geçilmi­
yor. Devletin, bir üniversite mezununa, işe ilk girişte 
verdiği para da, 1800 ile 2000 lira arasında bir şey. Ar­
tık, yesin mi, yoksa biriktirsin mi? 
Dostlarım, çocuklarını mimar yapmayı düşündük­
lerini söylediler mi, hemen yanıtı yapıştırırd ım: «.Aman, 
derdim, çocuğu üniversiteye yazdırır yazdırmaz şim­
diden de uygun bir yerde bir dükkan- peydahla .» 
c:O niye, o?» derlerdi. 
c:Niyesi var mıııı? Nasıl olsa üniversiteyi bitirdi­
�inde işsiz kalacak. Bari şimdiden çocuğun geleceğini 
garantiye al. Hiç kuşkun olmasın, o da benim gibi bir 
yaştan sonra kitapçı olacaktır. Yani şimdiden hazır­
lıklı ol derim sana. Kitapları filan biriktirmeye başla. 
Günü gelende sıkıntıya düşmeyesin.» 
Hani bütün üniversite bitirmişlerin tutkusudur. Ya 
da, kitap okuma alışkanlığına tutulmuşların. «Bir 
emekli olayım, hemen bir kitapçı dükkanı açaca� ım» 
diyen kişiye çok raslamışsınızdır. 
Yani, kitapçılık da, kitap okuma tutkusunun bir 
devamı mıdır? Yoksa, okur yazar kişinin kitapçılığı 
bir ticaret olarak görme yanılgısının içgüdüsel bir 
dürtüsü müdür? 
İlk günler, kitaplan şöyle do�u dürüst paket ede­
mezdim. Ama bundan utandığımı da söyleyemem. He­
men, övüne övüne anlatırdım müşteriye. cYeni başla-
141