1. MİSAFİR 
KADIN 
NİLÜFER 
1. MİSAFİR 
KADIN 
BEKÇİ 
ÖMER 
BEKÇİ 
ÖMER 
BEKÇİ 
ÖMER 
BEKÇİ 
ÖMER 
BEKÇİ 
ÖMER 
BEKÇİ 
ÖMER : Dön ya, dön. Sokaklarda dolaşıp durma. Nail 
duysa hiç hoşlanmazdı bundan. (Nilüfer ayağa 
kalkar yürüyüp gitmek ister.) İğne için Sırma'ya 
baktın mı? Size de yakındı. 
: Baktım. Yokmuş. 
(Acele dörtyol ağzını döner. Sol dipten çıkar.) 
: (Arkasına bakar.) Gelin de gelin ... İnsan kayınvali­
desi ile karşılaştı mı, durur da bir elini öper. 
(Döner, az önce Nilüfer' in geldiği yerden çıkar.) 
(Parktaki delikanlı, Ômer, banka oturur. Soldan Bekçi 
gelir. Daha yaç: • .) 
: (Ômer'e) Ne oturuyorsun aslanım? Yağmur indi-
recek. 
: Aldırma. 
: Kazım Bey' in oğlu değil misin sen? 
: Hayır. Muhsin Bey' in oğluyum . 
: Ha bildim. Şekerci Muhsin Beyin? 
: Öyle. 
: Hele bak. Kaçtır diycem. Hadi, belki kötüye alır, 
deyip susuyorum. Babana saygım büyük. Yoksa ... 
: Ne olmuş ki? 
: Oğlum, sen böyle park köşelerinde elin kızlarıyla 
aşna-fişneden vazgeç. Bak okulda da döne döne 
başın dönmüş zatim. Öyle duydum. 
: Ne yapalım. İstediğimiz yere verselerdi okurduk. 
Bir adamı zorla şekerci yapamazsın ya ... 
: Allah Allah ... Ticaret okuluna vermiş işte. Okusa­
na ... 
: Ağam, sen de bilir bilmez laf ediyorsun. Babam 
dükkandan ayrılmayım diye başka okula verme­
di. Burda ticaret okulundan başkası var mı? 
53