Ömer, Vinessa'ya i ş çıkışında onu almaya gideceğini söylemişti ama 
içinden tekrar dışarı çıkmak gelmiyordu. Geçerli bir bahane
168
aradı, ama bula bula şunu buldu: "Evde kimse yok. Ben de çıkar -sam 
Arroz tek başına kalır! Canı sıkılır." Doğruydu, en azından kısmen. 
Bahanesine güvenerek telefonu açtı. Ama arayan uzak bir yerden  uzak bir 
sevgiliydi.
"Orada saat kaç?" diye sordu Ömer ilk i ş, sanki konuşmaya devam 
edebilmesi için bunun aç ıklığa kavuşması gerekiyordu.
"Burada mı orada mı?" dedi Defne, sesinde hafif bir asabiyet vardı.
Ömer sustu. İnsanın derin düşüncelere kapıldığı anlarda sustuğu gibi 
değil. Beklenmedik bir itki karşısında, mesela yolda anında yanından 
geçen arabanın renkli camında kendi tükenmiş imgesini görüp kendi 
gerçeğiyle yüzleşmesi gibi hem irkiltici ama hem de tanıdık bir şey 
karşısında nasıl susulursa öyle susmuştu. Soru nasıl sorulursa sorulsun 
cevabın yanlış kalmaya mahkûm olacağını fark etmesini sağlayan da 
benzer bir ürpertiydi. Liman ya da istikamet ne olursa olsun, Defne'nin 
"burada"sı Ömer'in "orada"sı olacak, ke -sişemeyeceklerdi.
TEDİRGİN RUH ÇİKOLATA DÜKKÂNI'nın vitrini arkasında Gail, bir tepsi 
Gazaba-Gelen- Şiva çikolatasının boyunlarındaki yılanların gözlerine 
karamel benekler damlatmakla meşguldü ki, o kadının yine dükkânın 
önünden geçtiğini gördü. Her gün tam ll:45'te dükkânın önünden geçiyor, 
yarım saat sonra elinde kesekâğıdıyla geri dönüyordu. Yakınlardaki bir 
çorba evine gittiğine emindi Gail, ke -sekâğıdının içinde de çorba 
olmalıydı, tavuklu şehriye muhtemelen. Ne zaman geçtiğini görse 
gözlerini kadından alamıyordu. Aslında Gail her gün bu sa atlerde, bu 
evsiz kadının tekerlekli eski püs -kü bir bavulu arkasından çekerek ve 
kötü kokular yayarak sokakta belirmesini bekler olmuştu. Kadın bazen 
yoldan geçenleri, ama sadece kendi seçtiklerini durduruyor ve her zaman 
aynı cümleyi sar -fediyordu: "İsa bana fazladan bir dolarınız olduğunu 
söyledi..." Bunun dışında hemen hemen hiç konuşmazdı kimseyle.
169
;erken, Uaıl gözlerini tekinsiz bir korku ve hayranlık karışımıyla onun 
ellerine dikti -  parmak uçları vişne rengiydi, tırnakları bir kir 
tortusu içinde , büyük, buruşuk, nasırlı ellerinde hiç yara izi olmadığı 
halde katılaşmış kan pıhtıları vardı. Gail bu ellerde onun ilgisini 
neyin bu kadar çektiğini, bu evsiz kadında onu aynı anda hem coşturan 
hem de hüzünlendiren şeyin ne olduğunu tam olarak adlandıram asa da 
sezebiliyordu.
Öte yandan Gail, İsabanafazladanbirdolarımzolduğunusöyledi Kadın'ın da 
kendisinin farkında olduğundan şüpheleniyor ve bunu hem ürkütücü 
buluyor, hem de içten içe umuyordu. Evsiz kadın bir kez bile başım 
çevirip dükkânın içine bakmadığı halde, onun her gün buradan geçerken 
çaktırmadan kendisine, ruhunun ta derinliklerine baktığını düşünmekten 
kendini alamıyordu Gail. İsabanafaz -ladanbirdolannızolduğunıısöyledi 
Kadın, belki de Gail'in onun varlığıyla neden hipnotize olduğunu, neden 
yörüngesine çekildiğini gayet iyi biliyordu. Gerçi bunu Gail de 
biliyordu ya. Sonuçta, aslında ikisi çok da farklı değillerdi 
birbirlerinden. Vitrinin arkasından onu seyrederken, onları ayıran 
sınırın bu cam kadar ince ve kırılgan olduğunu düşünüyordu Gail elin de 
olmadan.
Isabanafazladanbirdolarımzolduğıınusöyledi Kadm'ı seyrederken, bu evsiz 
dışlanmışın başkaları tarafından nasıl görüldüğünü de seyrediyordu. 
Onun defaaten kiiçünısenerek uzaklaştırıldığını, merhamet dalgası 
eşliğinde zaman zaman yardım gördüğünü , ama en çok, sistematik olarak 
görmezden gelindiğini gözlemlemişti. Ondan hastalıklıymış gibi 
kaçanların bir yerde haklı olduklarını düşünüyordu Gail çünkü gerçekten