rıülliiydü yani. Yeterinden fazla bir 'mahviyet’ içindeydi. Kı- 
bklanyla Batıklara benzeyen üniversite arkadaşlarının da 
bu özelliği anlamaları kolay değildi. Kendini yıpratmanın ne 
anlamı vardı birader? Peki insan nasıl yıpratmaz kendini? 
Yani ben, şu sevmediğim proje çizmekle mücadele ederken, 
sıkılganlığını yenmeye çalışarak yanıma yaklaşan şu garip 
birinci sınıf talebesini, ‘Ben sizin sınıfın geometrisini çoktan 
unuttum,' diyerek kapı dışarı mı etmeliydim? Nasıl bu yala­
nı söyleyebilirdim? Birinci sınıfın geometrisini unutmamış­
tım ki. Yoksa şu rakıyla sigarayı daha mühendis mektebi yıl­
larında mı bıraksaydım? Vallah, böyle bir hareket de hayata 
karşı ayıp olurdu birader. Dünya nimetlerini de seviyordum 
çünkü. Fuzuli'nin, Nedim'in şiirlerini laf olsun diye okumu­
yordum ki millete; onlan içimde yaşıyordum. İnşaat şubesin­
deki seksen üç arkadaşımın yükünü altı yıl boyunca sırtımda 
hissettiğim doğrudur. Onların gönül maceralarına kadar her 
taraflarıyla meşgul olduğum da doğrudur. Onlara durmadan 
ders anlattığım da doğrudur. Ne yapabilirdim? Bizim hoca 
arkadaşlardan bazıları gibi bildiklerimi öğrenciden de, hoca­
dan da kıskanmalı mıydım? Vallah bu hiç aklıma gelmedi 
gardaş. Bu hesapları hiç akıl edemedim.
"Ama, insanlarımız bencil," diye itiraz etti genç adam, 
"Böyle birmi buldular mı tüketinceye kadar kullanmaya çalı­
şırlar." Profesör, "Dur bakalım,”  dedi, "Hemen bir karar ver­
me. Mustafa’nın belki işe yarar bir görüşü vardı bu konuda. 
Mühendis Mektebı'nden diplomayı alınca doğru İsviçre’ye 
gitmişti; orada doktorasını yaptıktan sonra ona Zürich Üni- 
versitesi'nde kalmasını teklif etmişlerdi. E.T.H.’nın (Eidge­
nössische Technische Hochschule) im kânları, Mühendis 
Mektebi ile ölçülmeyecek kadar genişti. Bunu kendi gözleriy­
le görmüştü. Orada kalsaydı, İsviçreli hocalarının da inandı­
ğı gibi, dünyanın bir iki büyük mekanikçisi arasında yerala- 
bilirdi. Fakat ülkesinin bundan ne yararı olacaktı? Olmasın;
9!