Rahat ver, üşüyorum. Yorganı hep kendi üstüne çekiyor-
sun. 
Tenleri birbirine bukadar yakın gelmişken, bir yatakta kim­
bilir kaçıncı saat geçmişken tuhaf; ikisinin de sırtında ürperti­
ler. 
"Bir pencere mi açık?" 
"Esinti. Sanırım kapıdan geliyor." 
Sütsü maviliğin üstünden kocaman kurşuni bir bulut geç­
mekte, görüyor musunuz? Gölgelenen karton kent, camdaki 
belli belirsiz kımıltıları kısa bir süre için keskinleş tirmektedir . 
Kadın, sırhndak i ürpertiye aldırış etmeden, kendini dip 
dalgalara bırakmış gidiyor. 
Viyolonselin iniltili yalnız uğultusuna şimdi birinci ve ikin­
ci kemanların kelebek kanatları eşlik etmekte; Deniz tırhlı, bin­
diği kanatlar üstünde dip dalgaları kovalamakta; derken kadını 
da yanına çekmekted ir. 
Söylendiğine göre, mağara uğultularının doruğa yükseldi-
ği, sonra ağır ağır söndüğü yere kadar gitmişler. 
Ve kadın, nedense, bal tatlısı bir sesle eklemiş: 
"Evet, oradan." 
Adam da eğilmiş, onu tam beklediği yerden, orta çukurun­
dan öpmüş. Yıllar sonra ise şunu yazmış: 
Evet, oradan. Bu iki sözcük, piyano tuşlarına iki yeni vuruş 
gibiydi. Bitişi haber vermiyordu, başlangıca çağrıydı. Sonuçta, 
girdiğimiz mağarada büyülenmi şçesine kalakaldık. İlk deniz 
mağarası. Orada, çeşit çeşit kabukları içinde kayalara tutun­
muş, kendini koruyan, savunan ve başkaldıran sayısız canlı. 
Kimisi tek kapaklı, kimisi deniz atı, kimileri su tozları. O kadar 
küçük. Bana en tanıdık gelenler ise, deniz kestaneleri ... Duyar­
gaları yosunları sakınganlıkla yokluyor du. Ancak, değişik, yü­
zeydekinden çok daha farklı tondan. Birinin aşkla, korkusuzca 
tutunduğu kayası oluyordum, oradan öpüyordum ve o benim 
aşkla, güvenle tutunduğum kayam oluyordu. 
Yanyana duruyor, dinleniyor , dinliyorduk. 
93