karşısında biraz durup, hayran ·ona baktıktan sonra onu kucak­
lıyorlardı. En sonunda Yunusun evine Avşaroğlu Memed Ağa 
geldi, uzun boylu, sarkık bıyıklı, kırmızı güleç yüzlü, güleç 
yüzlülüğü ağırbaşlılığını bozmayan bir kişiy di. Yunus onu ka­
pıda karşıla dı. Onu görünce Memed de ayağa kalkh, ona doğru 
yürüd ü. Avşaroğlu da onu kucaklayıp alnından öptü: 
"Hoş gelmişsin İnce Memed," dedi içten gülerek, "Binboğa 
dağlarının çatal yürekli kartalı ... " 
"Hoş bulduk Ağam." 
"Köyümüze gelmekle bizi gönendir din." 
"Ben de sizi görmekle gönendim Ağam." 
Avşaroğlu, kendisine aynlmış başköşeye geçip oturm adan, 
Memed yerine oturma dı. Öteki ağacın gövdesinin oraya seril­
miş kalın döşeğe geçti, Memedi de elinden çekti, yanına oturt­
tu, ondan sonra köylüler oturdular. 
Yemekler geldi, yediler , gece yanya kadar sohbet ettiler. 
Avşaroğlu, "Faruk Yüzbaşının Anavarza üstüne yılan seferi he­
zimeti," diyor gülüyordu da, başka bir şey demiyordu, 
Avşaroğlu konağa gitmek için ayağa kalkarken: 
"Zeynep Hatun izin verirse bu gece bende kal İnce Me­
med, yavrum," dedi. 
''Yok," diye onun önüne dikildi Zeynep Hatun, ''benim ko­
nuğum, bu gece benim konuğumdur, o hiçbir yere gidem ez. 
Yoksa Yunusun babasının kemikleri mezarmda sızlamaz mı?" 
"Haklısın Zeynep Hatun, İnce Memed bu gece sende kal­
sın, yann gece de bende ... Onu bir yere salma, olur mu? " 
"Salmam," dedi sevinçle Zeynep Hatun. 
"Ama bunlar eşkıyadır, hiç belli olmazlar, bir bakmışsın, 
pır!" 
"Sana can baş kurban Ağam, yann İnce Memedi kendi 
elimlen senin konağına getirir im." 
72