Beni pistin ortasında bırakıp gitti, çiftlerin ortasında tek ba­
şıma kalmışt ım. Umursamaz görünmeye çalışarak; en azından 
şarkıyı bitirmeye çalışıyordu m. Ken�da, ellerinde içki kadehleri 
ile bekleşen, yalnız ve sarhoş adalı erkeklerin hedefi oluver miş­
tim bir anda. Elbette beni tanıyorlar dı. Faray ile dans eden, dans 
etmekten de öte ayakta sevişen beyaz kız. Aynı anda dört-beş 
kişi üzerime üşüştü, en hızlıları tarafından kapı ldım. Yeni eşim, 
orta yaşlı, hafif göbekliydi, o da bana derhal sarılmı ş, kalçalarını 
benimkilerle bitiştirmişti . Doğrusu Sten'den çok daha ustaca 
dans ediyordu ama ona bir türlü uyum sağlayamıyor dum. Fa­
ray'ın sözlerini hatırlad ım. "Beni istemezsen benimle dans ede­
mezsin ." Şarkının ortasında pisti terk ettim, masaya dönüp 
Sten'e bağırmaya başladım. 
"Sen gördüğüm en terbiye siz, en küstah herif sin. Kızlar se­
ninle beyaz olduğun için değil, körkütük sarhoş olduğun için 
dans etmemişler. Çok da akıllılık etmi şler." 
Her zaman sakin ve soğukkanlı olan John, arabuluculuk rolü­
nü üstlenmiş, bu sefer de o beni dansa kaldırmış tı. O kadar öfke­
liydim ki müzikle kavga edercesine dans ediyordum . John şaşkın ­
lıkla izliyordu beni, bir turistin, üstelik bir Türk kızının, tropikal 
dansların böyle sine üstesinden gelebileceğini hiç ummamıştı . 
"Sten, senin birçok şeyi becerebilen bir kadın olduğunu söy­
ledi. Haklıymı ş." 
"Öyle mi dedi sana? Ne zaman fırsat buldu da beni çekiştir­
di? Şimdi gidip ona nasıl kavga etmeyi becerdiğimi de göstere­
yim." 
Zavallı J ohn gerçekten kaygılan mıştı. Sarhoş bir İskandinav 
ile kızgın bir Akdenizlinin kapışmasında taraf olmayı hiç isteme­
mişti. Kalabaş 'a geldiğim için lanet ediyordum kendime. Önce­
ki geceyi tekrar yaşamayı ummuştum ama o insanın hayatında 
yaln ızca bir kez gerçekleşe bilen bir şeydi. Bir anıyı yeniden ya­
şamaya çalışmak ne kadar umutsuz, anlamsızdı. Yapay bir mü­
cevherden daha uyduruk bir şeydi. 
107