FAKİR BAYKURT
 
31
 
 
sanıyordu. Çok geçmeden yanıldığını anladı. işte gene yanıyordu. 
Omuzlarına biber sürülmüş gibiydi. Elini başına koydu. Başı günde 
kalmış teneke gibi kızmıştı hemen. insan çıplakken daha mı çok 
ya
nıyordu, ne? Çabuk çabuk giyinmeye başladı. En son sarı poşusunu 
bağladı başına. Biraz daha durdu kör kuyunun yanında. Kırmızı 
sakallarının dipleri de yanıyordu.
 
«(Keşke biraz daha döküneydim! İneydim dibine! ..)»
 
Ümmet kuyusunun dibine baktı. Karanlık! Gö
zleri bir zaman 
alışamadı. Bir damla suyu yok. «(Acaba bir damla serinliği de mi 
yok?)» sordu kendine.
 
Birden, «Yanıyorum! Yanıyorum!» diye bağırdı. «Bu yaşımdan 
sonra varıp da Tozak kırında buğday biçemem! Boklu Cennet’in 
çalımını çekemem! Ben bir Kır ada
mım. Canımın istediği yerde 
gezerim! Kölgelerde yatarım! Kuyulardan su dö
-
 
künürüm. Üç kova 
dökünürüm, dört kova dökünürüm! Bunca yıl hızmattan sonra dört 
kova suyunu dökünmüşüm çok mu dünyanın? İstersem kuyuların 
dibine de enerim! Taşlarına basa basa, dık
katlı dıkkatlı enerim... 
Kimse karışamaz, yanıyorum, enerim! Karışanın anassını satarım! ..» 
Sesi kısıldı.
 
Yılan ıslığına benzer bir ıslık çaldı.
 
Kör kuyunun dibine inmeye hazırlandı.
 
Nalınlarını dışarıda bırakacaktı, «Yok...» dedi. Attı nalınlarını 
kuyuya
. «(Belki cayarım!)» diye bir korku vardı içinde. «Nasıl olsa 
enmiyor muyum?» Nalınlarını atınca inmek zorunda olduğunu anladı.
 
Düşmekten, kol bel kırmaktan hiç korkusu yoktu. «Oh! Oh! Oh 
Oooooh! ..» diyordu. Kuyunun dibinde bir serinlik düşünüyordu. 
Arada
 
bir, «Yanıyorum! Yanıyorum!» diye bağırıyor
-
 
du. «Var mı karışan, yanıyorum?! Üç tel buğday için o sıkıntıları 
çekemem!.. Yanıyorum! ..» diyordu.
 
Kuyunun dibi taşlarla doluydu.
 
Ama serindi. Nalınlarım buldu. Aldı eline. «(Kıçımı koyacak kadar 
bir kilim es
kisi olaydı şimdi! Yada bir tahta parçası!..)» Sonra, «Tahta