100 soluklaşmıştı. Ar tık ne sevgi kalmıştı, ne ülkü, ne de itici giz li 
mezhep. Hepsi tutuklanmıştı. Eve kapanmalıydı insan, bir daha 
hiç çıkma malıydı, gerçekten çıkmamalıydı. Çok yoruldum, diye 
söylendim, bir ağacın gövdesine yaslanıp; dolaşacak, evden çı -
kacak gücüm kalmadı. Evlensem iyi olacak.  
Ertesi gün, tanıdıkla rı dolaşmaya başladım. Hepsinin bir 
listesini yapmıştım. Bu gizli mezhep, beni ne de olsa düzenli 
davranışlara alıştırmıştı. Her ziyaretten sonra, listede, ait olduğu 
yere kırmızı tükenmez kalemle bir ok işareti koyuyordum. 
Nerelerdesin? diyenler çıktı ama, esaslı bir şekil de merak eden 
pek yoktu. Yazıhaneme de bir mektup bile gelmemişti; bir iki 
reklam k âğıdı atmışlardı kapının altından, o kadar. Kapıcı da 
tahmin ettiğim gibi, hiç toz almamış tı. Ben biraz söylenince, 
anlaşılmaz bir homurtuyla her za mank i gibi bir şeyler geveledi 
ağzında. Perdeleri açtım, sonra hemen kapadım ve yazıhaneden 
çıktım. Akşamüzeri de, bu dünyada kalan son akrabama, 
dayı-amca -teyzeoğlu gibi birine gittim. Yılda bir görürlerdi 
yüzümü. Onun için duru mun hiç farkında değillerdi. Çoktandır 
evden çıkmıyorum amca. (Her zaman içimde bir şüphe vardı: 
Acaba ona dayı mı demeliydim?) Çalışıyordum. Bir eser 
hazırlıyordum. Be ni pek sevmezlerdi. Fakat, cahil oldukları 
için, korkuyla.ka rışık bir saygı beslerlerdi bana. Sözlerimi hiç 
anlamaz lardı; fakat gene de başlarını sallarlardı durmadan. Ben 
de ayak larımı uzatır, üstünlüğümün verdiği gururla rahat 
ederdim bu evde. Yıllardır da, rahat etmek istemediğim için çok 
seyrek uğruyordum onlara. Anlamadan suratıma baktılar; fa kat, 
sen ticaret y apıyorsun, eser hazırlamak da nereden çık tı? 
demediler. Ben de, bu rahatlık içinde, daha çok saçmala dım; 
gizli mezhepten bile söz ettim. Onlara her şey anlatıla bilirdi. 
Teyzem üzülür gibi oldu biraz. (Belki de ona hala de meliydim.) 
Seni üzmediler ya evl adım. Bu günlerde gençlik çok serseri 
olmuş. Komşu Rıfat Bey'in oğlu da evden kaçtı. Teyzeme, son