rın kucağındaki  güzel  sevgilinin  tedirgin  bir suskunluğa  raptolmuş 
dudakları,  derken  etrafta  pembe  olan  ne varsa,  birer  ikişer  kendini 
göstermeye  başladı.  Agripina  derhal  öteki  bonbonlara  uzandı.  Her 
seferinde  muhakkak,  neli  olduğunu  soruyordu  kocasına.  Sanlar  li-
monluydu,  kırmızılar  tarçınlı;  yeşiller  naneliydi,  turuncular  manda-
linalı;  kahverengiler  karamelliydi,  bej olanlarsa  vanilyalı.  Sonra  da 
tadıyordu.  Sarı  ekşi  bir renkti,  kırmızıysa  keskin;  yeşil  yakıcıydı, 
turuncu  ise mayhoş;  kahverengi  kekremsiydi,  bej ise buruk.  Böyle-
ce her yeni  bonbonla  birlikte,  Agripina  Fyodorovna  Antipova'nın  İs-
tanbul'da  bıraktığı  renkler  teker  teker  geri  döndüler.  Duvara  dayalı 
yatağının,  camın  önünde  duran  yazı  masasıyla  sandalyenin,  üzerin-
de çeşit  çeşit  ilacın  durduğu  kiraz  ağacından  komodinin,  Meryema-
na ikonasının  ve boynundaki  kolyeden  sallanan  Aziz  Serafim'in  sert 
çehresinin  birer  birer  canlanışını  izledi.  Şaşkınlıktan  eli ayağına  do-
laşarak  pencerelere  koştu  ve orada  gördüğü  manzara  karşısında  do-
nakaldı.  Renkler  her yerdeydi.  Kliniğin  bulunduğu  tepenin  yama-
cından  başlayarak  ufuk  çizgisine  kadar  uzanan  bağlar  yakıcı,  kalın 
kabuklu  iri üzüm  salkımlarını  sepetlere  doldururken  şarkılar  mınl-
danan  köylü  kadınların  elbiseleri  mayhoş,  dallarında  tiz sesli  gökar-
dıç kuşları  barındıran  ağaçlar  keskin,  gökteki  güneş  ise ekşiydi. 
Renkler  her yerdeydi  ama  içeride,  dışarısı  kadar  çok renk  yoktu.  O 
anda  aklına  bir fikir  geldi.  Geri  dönüp,  yediği  bonbonların  jelatin-
lerini  topladı.  Bir de jelatinden  gözlüklerle  baktı  yıllarını  geçirdiği 
kliniğe.  Bu soğuk,  taş binanın  koridorlarında,  odaların  duvarların-
da, doktorların  önlüklerinde,  hemşirelerin  sabırlı  bir tebessümle  taç-
lanmış  solgun  yüzlerinde,  sabah  akşam  ikişer  tane  yutmak  zorunda 
olduğu  hapların  içinde,  hizmetçilerin  günaşırı  değiştirdiği  çarşaflar-
da, her yemekte  önüne  konan  tatsız  tuzsuz  bulamaçlarda  hüküm  sü-
ren tekdüze  beyazlığı  bir çırpıda  silip  kendi  renklerine  boyayan  je-
latinlerin  birini  bırakıp  birini  aldıkça,  sadece  etraf  değil,  karşısında 
durmuş  gözlerini  ondan  ayırmayan  yaşlı  adam  da renkten  renge  bü-
rünüyordu.  Değişmeyen  tek şey,  adamın  yüzündeki  kaygı  dolu  ifa-
deydi. 
Durmadı  Agripina.  Durmadığı  gibi,  jelatinleri  ikişer  üçer  üst üs-
te koyarak  yeni  renkler  elde  etmeye  koyuldu.  Birkaç  farklı  deneme-
den sonra  kırmızı  ile maviyi  üst üste  getirip  gözüne  tuttu  ve tüm 
54