mum gibi san bir gençti. Üstelik de candarmalar onu, iri bir 
ağacın yaprakları arasına tünemiş, korkudan titrerken bulmuş­
lar, almış getirmişlerd i. 
"Adın ne senin?" 
Cafer, sözcüğü uzatarak, oralı olmayarak, yürekli : 
''Memeee eed.'' 
''Ulan, öyle o nasıl bir Memed?" 
"Memeeeeed !" 
Kertiş, önce çocuğa yalvarmış, onu kandırmak için türlü 
diller dökmüş, Cafe r, "Memeeeeeed," demiş de başka bir şey 
deme mişti. 
Kertiş Ali, canım, bu çelimsiz iki dayakta, bir kere değil, 
bin kere Memeeeed, der, diye, büyük, soylu, vatanperverane 
hünerine, canını dişine takarak başlamış, şimdiye kadarki bü­
tün dayakçılık deneylerini bu çelimsiz belada kullanmış, bu ca­
navar kişi ve hem de vatan düşmanı bu adam bana mısın de­
memişti. İşte, yedi devleti alt eden, dünyaya kafa tutan Türkiye 
Cumhuriyetinin gücü bir küçücük sabi çocuğa yetememişti. 
Onun gözbebeği, şimdiye kadar tarihierin yazmadığı büyük 
dayak ustası, eline geçirdiği kayayı, çeliği konuşturan Ali On­
başının gücü yetmemişti. Bu alçak, vatan, millet, bu köylü düş­
manı köylüler için, yeni dayak biçimleri icat edilmesi gereki­
yordu. Azıak daha geç kalınırsa, bu köhne usullerle köylüye 
dayak atılırsa işte sonu da böyle olur , dayakçılığı gelişmemiş 
bu ülke de böyle batardı işte. Son Türk Devletine işte böyle kıy­
dık, işte. Uğruna kanımızı şorul şorul akıttığımız bu vatanda, 
sümüklü bir köylüye Memedden başka bir laf söyletemeyecek 
hale geldik işte. 
Hiçbir şey cieğil de, bu çelimsiz, yan ölü delikanlının di­
renci kalıretmişti onu. Bunca yıllık ününü, saygınlığını bu 
ölümcül insan beş paralık etmiş de çamurlarm içine atıver mişti. 
Bunca yıl, bu işe canını koyarak emek verdikten sonra, insanla­
rın, sevgili amirlerinin yüzüne hangi yüzle bakacaktı. 
Dünyaya küstü, candarmalara sert buyurdu: 
"Bırakın onu," diye. 
Candarmalar cansız, soluksuz Caferi caminin avlusunun 
ortasında bıraktılar gittiler ... 
289