512 Yaşar Kemal -Dağın Öte Yüzü 
Kalabalığın içinden geçti, evine yollandı. Donmuş kalmış köylüler ona öfkey­
le, kinle baktılar. Taşbaş bunun farkına varmıştı. Taşbaşla birlikte, aylardır yapıp 
donattıkları dünyalan yıkılıp gidiyordu. Büyülü, umutlu, güzel dünyaları ... Taş­
baş evine girip, kapısım karanlığın yüzüne kapattıktan sonra bile kalabalık oldu­
ğu yerden kıpırdamadı. Konuşmadılar da. Bozkırdan soğuk, dondurucu bir yel 
esmeye başlamıştı. Ne yapacağını, ne edeceğini bilemez, bu Taşbaş karşısında şa­
şırmış kalabalık susmuş kalmıştı. Bozkırdan gittikçe hızlanarak esen yelin sesin­
den başka hiçbir yerden çıt çıkmıyordu . 
Bir ses, diri bir yaşlı kadın sesi yardıma yetişmeseydi , belki köyün kalabalığı sa­
baha kadar burada, Taşbaşm evi yanında, kıpırdamadan, böylece durup kalacaktı. 
"Siz deli misiniz, hangi ermişin ermiş olduğunu söylediğini duydunuz. Bun­
ların hepsi ermişliklerini inkar ederler. Gönlü alçak kişilerdir bunlar," diyordu 
kadın. 
Bu sözler karanlıklarının üstüne bir ışık gibi döküldü. 
"Kim gördü ki şimdiye kadar erişmiş erişmişliğini söylesin?" 
"Biz de amma deliymişiz !" 
"Taşbaşa inandık da gittiydik ." 
"Az daha günaha giriyorduk." 
Ve Taşbaşa karşı ağızlarından kötü söz çıkaranlar: 
"Tövbe tövbe! Bin kere tövbe!" dediler. "Günahımızı bağışla. Sen bizi yanılttın 
Taşbaş Efendim iz." 
"Sen şaşırttın biz i." 
"Suçun yarısı bizdeyse, yarısı da sende," dediler.