FAKİR BAYKURT
 
49
 
 
«Eyisi üzümün haa! .. Eyisi kilin haa! .. Bir okka buğday
a çok e
-
yi
-
si ki
-
lin haa! ..»
 
Bilek Sultan, kalburunu ağaç terazinin kefesine boşalttı:
 
«Ver bana!» dedi.
 
«Kil mi üzüm mü?»
 
kanan o değildi «(Su olmalı da sıpaları her gün yumalı...) » dedi Kır 
Abbas içinden.
 
Birden köyün alt başından Pat Ali girdi. Önünde
. sırtları küfe 
yüklü iki eşek vardı. Küfelerden şıpır şıpır üzüm suları akıyordu. 
Elinde bir değnek, eşekleri ivedi ivedi sürüyordu. Üzerinde bir 
bitkinlik vardı. Mezara girip çıkmış gibi soluktu yüzü. Onun dünden 
Çerkeş’e doğru üzüm almaya gittiğini herk
es biliyordu. Değneği bir o 
eşeğe vuruyordu, bir bu eşeğe. Kır Abbas’ın eşeğe de vuruyordu.
 
Kır Abbas toparlanıp kalktı:
 
«Yavaş fur ulaan! .. Sana eşek verdikse öldür demedik! Dür
-
 
zü! 
Yavaş fur!..» dedi.
 
«Aktı yavu Abbas ağa, aktı ziyan oldu üzümler!» ded
i Pat Ali. 
Soluk soluğa' sürdü gitti evine yukarı. Çocuklardan sekiz on kadarı 
ardına takıldı. Kır Abbas’m torunu Haydar da gitti arkadaşlarıyle 
birlikte.
 
İki üç dakika sonra, kalktı Kır Abbas da gitti.
 
Pat Ali küfeleri indirmişti. Karısı, hayata dizilmiş 
küfelerin üstüne 
bir cecim örtüyordu.
 
Kır Abbas, tâ karşıdanbağırdı:
 
«Üzüm verin çocuklara!.. Birer çilkim üzüm verin! İki okkasını 
dağıtsanız ne zararı var?»
 
Vardı, küfelerin üstündeki cecimi çekti.
 
«Buraya gelin ulaaan!» dedi çocuklara. «Dizilin karşıma,
 
size üzüm 
vereceğim!..»
 
Kardeşi, kardesinin karısı, telâşlı telâşlı bakıyorlardı.