rakmazdım. Durmadan, ben ben ben diye tutturmazdım. Hiç 
olmazsa 'insan' ya da 'Birisi' ya da 'Herhangi bir Varlık' diye 
başlardım söze. Ben kendimi aşmış olurdum da, sanki dışan­
dan kendime bakıyormuşum gibi yaparak daha uzun süreli 
çözümlerle ilgilenirdim . Sözlerim daha uzun süre dayanırdı. 
Şimdi, günlük ihtiyacı bile zor karşılıyorum. Günlük mesele­
lerimi çözebilseydim, ona yüksek seviyede bir mektup bile 
yazardım durup dururken. Ölüm kalım meselelerini, rüzga­
rın dağıttığı sözler olmaktan çıkarırdım. Sevgi'yle orada nasıl 
olmuştu, burada nasıl olmuştu? diye gecekondulara kapanıp 
düşünmezdim. İngilizler gibi günlük tutardım. Pijama ve ya­
tak örtüsü meselelerinin ötesinde olduğum için de, insanın 
ruhunu doyuran yoğun bir hazine sererdim gözlerinizin 
önüne. 
Tablanın üstünde unuttuğu sigarası sönmüştü; kalktı, yeni 
bir sigara yaktı. Sevgili Bilge, diye mırıldandı. Söze nereden 
başlayacağımı bilemiyorum. (iyi bir başlangıç oldu: Belirsiz 
ve samimi.) Büyük Ansiklopedinin içimde ayarttığı geçici fe­
rahlıktan yararlanarak sana soyut kavramlardan söz etmek is­
tiyorum. Sevgili Bilge, sen yanımda olmadığın zaman seni 
düşünmek gerçekdışı bir olgu. (Nasıl oluyor, iyi mi?) Ben, 
gecekondudaki varlıklarla (soyut bir kavram olsun diye 'var­
lıklar' dedim) birlikte yaşamak istiyorum. Ben, birlikte yaşa­
dığım varlıkları, aynca birer 'kavram' olarak düşünmek iste­
miyorum. Gönlümün rüzgarına kapılıp gidiyorum. Bunun 
dışında, bulanık hayaller var kafamda. Bu hayalleri bazen 
Hüsamettin Albay ya da Nurhayat Hanımla kanştı rdığım olu­
yor; fakat, istediğim gibi düşünüyorum bu insanları. Sen ol­
duğun gibi yaşamak istiyorsun kafamda: Bir varlıkkavram 
olarak çıkıyorsun karşıma. Yaşanırken düşünülmesi ve düşü­
nürken yaşanması gereken bir mesele olmak istiyorsun. Bil­
ge'yi, senin gibi hissetmemi istiyorsun. Nasıl olur? Yani alba­
yı da, kendimi onun yerine koyarak mı düşüneceğim? İşte bu 
324