bahçı olan çocukları, Selim Sırrı Tarcan İlkokulu'­
na bırakıyor, işime gidiyordum. Dersleri öğlen sa­
atlerinde biten çocukları, öğlen tatilinde okuldan 
alıyor eve getiriyor, yemekleri ni verip işe geri dö­
nüyordum. Eve bir de yardımcı tutmuştuk. Hafta 
içlerinde öğlene doğru geliyor, çocuklara göz ku­
lak oluyor, saat üçte hasta bakmaya başlayan 
Atilla'nın hastaları na da kapı açıyordu. Akşamüzeri 
ben eve dönünce, o da kendi evine gidiyordu. Evin 
gündelik işleri bu genç kızın sayesinde aksamıyor­
du ama çocuklara sözünü geçiremediği için, onla­
rm disiplinini sağlamak bana düşüyordu. Çünkü 
babaları çocuk yetiştirme işinden elini ayağını çek­
miş gibiydi. Şikayetçi değildim bu durumdan. Ço­
cuklarıma, babaları tarafından bile olsa el kalkması­
nı ya da sürekli azar işitmelerini istemiyordum. 
Çocuklar çok yaramazdılar, yaşları icabı birbir­
leriyle sık sık dalaştıkları için, Atilla çileden çıkıyor­
du. Hasta muayene etmekte yken, işimi bırakıp 
Atilla'nın, "Öldüreceğim bu senin çocuklarını," 
diye bas bas bağıran telefonlarına cevap vermek zo­
runda kalıyordum. 
Sonunda, bu işin böyle yürümeyeceğine karar 
verip Nişantaşı'nda bir yuva buldum, çocukları 
okul sonrasmda yuvaya bırakmaya başladım. Yuva 
maceramız kısa sürdü, şikayet üzerine çocukları yu­
vadan almak zorunda kaldık. Çağlayan'la Çmar, di­
ğer çocukları dövmüş, okulu talan etmişler di. Ev­
deki huzursuzluğun ve sürekli asabi olan babaları-
121