Ölmez Otu 701 
"Nerdeyse, nerdeyse ölümü yakıyordum ... " diye söylendi. "Nerdeyse ... Ne 
eşeklik Ne eşeklik Ya ölüm yansayd ı!" 
Mutlu bir yorgunluktaydı, ayağa kalktı, yardan yukarı çıktı. Harmanın ateşi 
gittikçe büyüyor. Yalımlan ta göğe savruluyor, ta Anavarzanın dibine kadar bü­
yük bir alanı gündüz gibi eyliyordu. 
Pamuk tarlasına geldiğinde neredeyse şafak atıyordu. Köylülerin hepsini 
uyanık buldu, yavaşça, hiçbir şey olmamış gibi, şalvarının uçkurunu bağ­
layarak aralarına girdi, o da onlar gibi yönünü yanan harmana döndü. Hiç 
kimse hiçbir şey konuşmuyor, gözleri uzayan, uzadıkça kopup geceye karı­
şan yalımlarda. 
"Bu gece hiç uyumadık, hiç kimse uyumadı, çocuklar bile."