FAKİR BAYKURT
 
127
 
 
Esme kızardı:
 
«Çok tatlı... Emme doğumdan korkuyorum Senem' aba! Bunu bir 
doğurayım ... eğer kolay olursa hep çocuk isterim!»
 
«İstemeli ya!» dedi Senem. «İdara idara deyi korkudan ödü
 
kopuyor erkeklerin. Halbuysam bizi yüğü
rüp doğuranlar bizim 
idaramızı bek mi düşünmüşler? Tozak köyü köy olalı bağ yüzünü yeni 
görecek. Yazlı güzlü yıllar gelir geçer de kana kana üzüm yiyemeyiz. 
Ben üzümü öyle severim ki! Irıza ağamdan Allah ırazı olsun. Düştü 
köyün önüne, hepimizi bağ bostan 
sa
-
 
habı ediyor!»
 
Konu değişti diye Esme gene üzüldü:
 
«Benim çocuğum olacağı gün sen başımda bulunsan ne eyi olur 
Senem aba! Biliyor musun, anam başıma gelmesin, istemem!..»
 
«Gelmez zaten ...» dedi Senem.
 
«Durmuş’un anası da gelmesin...»
 
«Eh, gelmesin ders
en, o da gelmez...»
 
«Ben deyemem ki! Emme sen gelir de, “Siz dışarda durun hele!” 
dersen gelmezler...»
 
Senem:
 
«Ben ebelik bilmem gı!» dedi. «Hörü ebeyi çağırırlar. Köyün 
bütün kancıklarını o doğurtur...»
 
«Heç hazzetmiyorum Hörü ebeden. “Yavrularım, 
yavrularım ...” 
Heç durmadan konuşuyor. Öyle kızıyorum ki! .. »
 
«Halbuysam bir köyün bir ebesi! Bağların yerini kazarken felân 
bir gün yanımızdan eksik olmadı. Pay verecekleri zaman da kabul 
etmedi... Hörü ebe eyidir...»
 
Esme ellerini Senem’in ellerinden ç
ekti:
 
«Senem aba gı! Bu dikilen çubuklar tutar mı? Heç umudun geliyor 
mu?»
 
Senem güldü:
 
«Neye tutmasın?»