COŞKUN: Suçlu oldugum anlaşılacak ve hayatıma kendi el­
lerimle son verecegim. 
EMEL (Telaşla): Aman sakın ... 
SAFFET (Birden ciddileşir): Böyle hesaplaşma olmaz. (Coş­
kun'a) Sen, başka türlü görünmeye çalışmakla birlik­
te, aslında kendine acındırmak istiyorsun. (Emel'e dö­
ner.) Sen de korkma. Bizim gibiler ancak oyunlarda ölür, 
bizim gibiler düşünceleri yüzünden ölmez. Her zaman 
'Millet birbirini öldürür.' Biz sadece seyrederiz onları. 
(Coşkun' a eğilir.) Oyunlar yüzünden geldi bunlar başı­
nıza üstad. 
COŞKUN: Senin yüzünden oldu. Bu oyunları başıma sar­
masaydın ikide birde ölümü düşünmek zorunda kalma­
yacaktım. (Düşünür. ) Aslında, şimdiye kadar kim bilir kaç 
kere öldüm? Evlendigim gece, yani çok sarhoş oldugum 
gecelerden biri. Evet o gece öldüm, çünkü çok sarhoştum, 
ondan bir gece önce bile sarhoştum, ondan iki gün sonra 
da ... karımın parasını içkiye yatırdıgım ve işler yapacagım 
diye batırdıgım zamanlar da ... Ve sevgili milletim şimdi 
utanmıyorum artık! Hiç utanmadan, sanki hiç ölmemi­
şim gibi, eve gelenlere hoş geldiniz diyorum, giderlerken 
güle güle diyorum. Ve sanki karım dikiş dikmiyormuş gi­
bi, sanki eski borçlarım yüzünden ikide birde kapım aşın­
dınlmıyormuş gibi, sanki insanmışım gibi, yine buyrun 
bekleriz diyorum. Ne-var-ne-yok-iyilik-sag lık oynuyorum 
her gün. (Zorlukla ayağa kalkar.) Hayır, hoş gelmediniz; 
hayır ne iyilik, ne sağlık. .. (Birden acıyla yüzünü buruştu­
rur, göğsünü tutar, sandalyesine yığılır.) 
EMEL (Telaşla): Ne oldu, ne var? 
(Masada kiler endişeyle çevresini alırlar. Coşkun zorlukla doğ­
rulur sandalyesinde, gülümsemeye çalışır.) 
53