"Kalmaz," dedi. "İyi akıl İsmail. Yanına iki üç bey al, sen 
git Hoşaba. Ahmet gelsin. Gülbahar da gelsin. Eğer teklifimi 
kabul etmezse Ahmet, Hoşap Beyine söyle kızı göndersin."
İsmail Ağa, daha beş kişi, ikisi bey, hemen o gün atlandı­
lar. Hoşaba doğru yola düştüler.
Hoşap kalesine vardılar. Bey onları her zamankinden daha 
dostça karşıladı. Onları büyük bir toyla onurladı. İsmail Ağa işi 
Beye o gece açtı.
"Nasıl olur İsmail Ağa, bu ölümdür!" dedi Bey. "Başa Ah- 
medi ölüme gönderiyor. Ağrıdağmm doruğuna çıkmış da hiç 
geriye dönmüş bir kişi var mıdır? Görülmüş, duyulmuş mu­
dur?"
İsmail Ağa:
"Ben bilmem," dedi. "Ne isterseniz yaparız diyen sizdiniz. 
İşte biz de istiyoruz."
Bey:
"Bir de Ahmede söyleyelim bakalım, o ne der?" dedi 
umutsuzca.
Ahmet teklifi kabul etmezse, Hoşap Beyi onu kalede koru­
mak zorunda değildi. Bunu da hem Ahmet, hem de herkes bi­
lirdi. Ve Paşa da savaşmaya hak kazanırdı.
Bey Ahmedi çağırtıp İsmail Ağanm, ötekilerin önünde sor­
du.
Ahmet hiç ikirciklenmeden, sevinçli bir yüzle:
"Olur," dedi. "Ağrının doruğuna çıkarım. Orada, gece ulu 
bir ateş yakarım. Paşa da görür. Hazırlığa başlayalım."
Hoşap Beyi, Gülbahar, daha başkaları Ahmedi Ağndağının 
doruğuna, bu ölüm yolculuğuna çıkmaktan vazgeçiremediler.
İkinci gün helalleştiler. Atlanıp, ver elini Beyazıt dediler...
Ahmetle Gülbahar Kervan Şeyhinin evine indiler. Onların 
geldiğini bütün Beyazıt, Ağndağı yöreleri de duydu. Demirci, 
Şeyhin evine geldi. Şeyhle birlikte Ahmede çok dil döktüler.
"Bu Paşa kafirdir, seni öldürmek istiyor," dediler.
Ahmedi vazgeçiremediler. Dağlılar da gelip Ahmede yal­
vardılar. Ahmet hiç kimseyi dinlemedi.
Bir sabah Şeyhin elini öptü, ata atladı, sarayın yolunu tut­
tu, Paşanın huzuruna geldi:
102