Safa geldin merhaba 
Endamı tuhal baba 
Hele gördük bir daha 
Yoluna canlar feda 
Cu/yabani babamız 
Bizim ulu atamız 
Bu korkunç heyula, söylenen kutsayıcı marşla köşke 
doğru ilerliyordu. Aman Yarabbi! Bu bir hakikat mi yoksa 
periler bana rüya mı gösteriyo rlardı? Gözlerimi ovuşturarak 
baktım. Ölümü beklemekteki sabırsızlığıma ve korkusuz 
görünmek için aldığım metanet kararına rağmen bütün da­
marlarıma büyük bir korku yayılmaya başladı. Pencerenin 
önünden çekilmek istedim. Fakat nereye kaçacakt ım? Bu 
köşk, bu çiftlik bütün meralarıyla, korularıyla onun malika­
nesi değil miydi? 
Başımı çevirdim. Odadaki zavallılara: 
-Hanımefendi, Kalfa, Ruşen! Bakınız alay kuruldu, 
Yamyam Baba geliyor. Aman Allahım, karnı ne kadar bü­
yük! Bizim hepimizi yuttuktan sonra yine bir hayli boşluk 
kalacak ... dedim. 
Onlar bu davetime icabet etmedikleri gibi, korkuların­
dan hepsi yüzüstü yerlere kapandı lar. Ben Hasan'ımın ru­
huna hürmetle son metanetimi göstermeye uğraşarak yerimi 
değiştirm edim. Evet ... Evet, bu canavara ilk lokma olarak 
kendimi takdim etmek benim için acıların en hafifiydi. 
O, dev boyuna uydurduğu temkinli, acayip bir yürüyüşle 
bahçenin ortasına geldi. Askerlerine selam olarak koca kafa­
sını sağa sola deve gibi salladı. Te baası yerlere kadar eğilerek 
hürmetle karşılık verdiler. 
Şimdi artık mehtabın yardımıyla şeklinin bütün ayrıntı­
larını seçebiliyordum. Kazan büyüklü ğünde bir baş ... Üze­
rinde o korkunç büyüklüğüyle orantılı beyaz sarıklı bir ka-
Cennette bulunduğuna ve bütün cenneti gölgelendirdiğine inanılan, kökü 
yukarıda, dalları aşağıda büyük ağaç. 
114