"Ben onunla sonra konuşunım," dedi. 
Birkaç resme daha bakhktan sonra Memed onu duvardaki 
son resmin önüne götür dü. 
İşte alttaki ler, uzanmış gitmiş mor dağlar. Sırarn sırarn ta 
uzaklara kadar gitmişler. Üstte de dunı mavi gök. Göğün orta­
sında bir top ak bulut, ak bulutun altında, çakmaktaşından siv­
ri donığun üstünde de başı yukarda bir kır at... 
Anamn o anda yüzü ışıdı, güldü, sevindi: 
"Ben bildim onu," dedi, "işte bu tasvir bizim deli atın tas­
viri. Donu neden böyle kır olmuş?" 
"Diyorlar ki anam, buradaki kasaha run adaınlan, yemiyorlar , 
içmiyorlar onu konuşuyorlar , diyorlar ki, o yeniden dirilirken ... " 
"Konuşacaklaaar." Konurlartarak, güvenli konuştu. "Elbet 
konuşacaklar. Bizim dağlarda da o atın herkes mucizatını ko­
nuşuyor. Demek burada siz de duydun uz?" 
"Duyduk Ana." 
"Demek bizim duyduklanmız hep doğnıym uş. Öyleyse 
bunun donu neden yağız değil de kır?" 
11Diyorlar ki Ana, at öldükten sonra dirilince don değiştir­
miş. Çok da kişniyormuş ." 
11Kişnemesini duydum," dedi Hürü Ana. 11Şafak vakti, öyle 
bir kişnemiş ki, yeri göğü biribirine katmış� kasabalılann öçiü­
nü koparmış. Herkes, kıyamet mi kopuyor , diye yatağından fır­
lamış ." 
Memed, at üstüne burada duyduklarını Anaya, Ana da 
dağda duyduklanm Memede anlattı. 
"Kim çıkarmış bunun tasvirini?" diye sordu Ana, şaşkınlık 
içinde kalmış . "Daha dün, Kırklar Yediler geldiler de onu aldı­
lar öldürüldüğü yerden götürdüler .. Bunu yapan nerede, ne za­
man gökyüzünde görmüş de tasvirini almış, kim bu kişi?" 
11Usta," dedi Memed, "iyi bir adam. Yüzünden nur daınlı­
yor. Konyadaki Hazreti Pirin, Molla Hünkar , diyorlar , işte onun 
türbed an." 
Hürü Ana bilgiç bilgiç: 
"Hele belli, onun da iyi kimselerden olduğu belli. Eskiden 
beri söylerler tasvir çıkaranlar hep iyi kimselerden, erişmişler­
den olurlarmış." 
232