nuz, sevilip okşanmayacak kadar büyümüş. Siz de buna,
yavaş yavaş, hissetmeden, o kadar alışmışsınız ki artık sevipokşamak istemiyorsunuz zaten. Bütün duyularınız, bu ya-vaş gelişmeyi, size sezdirmeden izlemiş, Akıl, ya akıl? Enaptal tarafımız. Hiçbir şeyin farkında değil. Kızını kucağınaaldı. “Çok sıkı bir sarılacağız ve ondan sonra hemen uyuya-caksın.” Sevgi’yi eğilerek yatağa bıraktı ve karısına bakma-dan odadan çıktı.
Böyle bir düzen içinde insan düşünebilir mi? Büyük ve
güzel şeyleri demek istiyorum. Önce eşya engel oluyor,sonra şartlar: kalorifer, hizmetçi, çocuk odası. Düşünmekiçin kendime bir daire tutsam. İçinde, düşünmeye engelolacak eşyalardan hiçbiri bulunmayan küçük bir daire. Ka-pıdan girer girmez ayakkabılarımı çıkarıyorum ve düşünmeterliklerimi giyiyorum. Odalardan hiçbirinin özel bir adıyok; hepsi de sadece oda. Bir odada, sandalyenin üstünde,düşünme elbiselerim duruyor. Üstümdekileri çıkarıp he-men bir dolaba kaldırıyorum ve dolabın kapağını hemenkapatıyorum. Ne dolabı olduğu belli değil; dolap işte, herşey konabilir içine. Her şey , düşünmeyle ilgisine göre ad-landırılıyor, her şey düşünmeye yaradığı oranda önemli.Orada ne düşüneceğim? Kim bilir? Oraya gitmeden belli ol-maz. Ne düşüneceğimi düşünürüm. Hayır. Önce Ahmet Ba-yır’ın arkadaşı gibi düşünmeyi öğrenirim orada. Sonra otu-rur yazarım. Yazmak mı? Bu kelimeden ürktü birden. Nedemek yazmak? Yazmak, kendi düşünceleriyle ilgili bir bel-ge ortaya koymak. Ne kadar ürkünç bir iş. Kafamın içindebelirsiz yaratıklar olarak yüzen ve sadece var olmalarıylayetindiğim cisimciklerin resmini çizmek. Rüyaların resminiçizmek kadar güç. Fakat Selim yazdı. Adres defterindekidüzgün yazısına hiç benzemeyen bir yazıyla karanlık satır-lar doldurdu. Hayır, okumak daha iyi. Otomobilin bagajın-
557