gözlerini dikti, ardınd an da indirdi, gene düşündü, ayağa kalk­
h, odanın içinde dolaştı, geldi yerine oturdu, elini çenesine da­
yadı. Aklına bir türlü bir şey gelmiyordu. 
Taşkın Halil Bey, Murtaza Ağanın huyunu çok iyi bildiği 
için aklındakini kendi söylemek istemi yor, ona buldurmaya ça­
balıyor du. 
"Ne yapalım Murtaza Ağaın, bir şey gelmiyor mu aklına, 
atın başına ... " 
Murtaza Ağanın yüzü sevince hattı: 
"Buldum," diye bağırdı, "sen ahn başı deyince buldum ." 
"Ne buldun?" diye sevindi, el çırph Taşkın Halil Bey. 
"Ahn başına bir para koyalıın, ah bize tutup da getirene, 
vurana değil, çünkü onu büyük ınerasiınlerle kurşuna dizıne­
ıniz, başını da kasaba kasaba, köy köy dolaşhrarak teşhir etme­
miz gerek, büyük bir para verıneliyiz ." 
"Ne kadar bir para mesela ?" 
Murtaza Ağa düşündü: 
"Mesela, mesela, mesela ... " Sakalım kaşıdı, dizlerini şap­
lakladı ... "Meselaaaa, Messssssss ... " 
"Şimdi en güzel, en değerli, en soylu bir at, kaç liradır 
Murtaza Ağa, mesela senin ahn?" 
"Beniınki çok soylu bir athr, küheylan, mesela benim alıını 
satacak olsam yüz liraya satarıın." 
"Öyle yse?" 
"Bu ahn başına ne koyalıın, diyorsun, öyle mi?" 
"Öyle," dedi Halil Bey. 
Murtaza Ağa, bu sefer hiç düşünmeden: 
"Bin beş yüz lira koyalım ahn başına . Biz o atı getirene bin 
beş yüz verecek olursak, kanşma gerisine, o at saniyesinde eli­
ınizdedir." 
"Evet elimizdedir ya, bir atın başı için çok para bu. İnce 
Memedin başına bile bu kadar para konınaz ." 
"Ben İnce Memedin başına bin lira koyarıın ." 
"Bak Murtaza Ağaın, yiğidiın, iki kara gözlerinden öptü­
ğüın kardeşim, olmaz, bir eşkıyanın atının başına, eşkıya atıdır, 
diye, bir soylu atın on beş misli fiyat koyaınayız ." 
"Evet, haklısın ve hem de yerden göğe kadar ... Ne yapa­
lım? Ama köylüler de bu keramet sahibi, evliya kahna ermiş, 
91