Yine tek başına ecinnilerin ellerine bıraktığımız felaket­
zede hanımefendiye, "Geceniz hayır olsun. Allah rahatlık 
versin" temennisinde bulunmak istiyoı; fakat söylemeye bir 
türlü dilim varmıyordu. Böyle geceden hayıı; rahat ummak 
biçareyi bir nevi alaya almak gibi geliyordu. 
-Cenabıhak size sabır ve metanet versin. Bu belalardan 
yakında kurtarsın ... dedim. 
Yürüdük. Sofadaki cümbüş, bir düğün gecesinde kafa­
ların büsbütün hararedendiği son şamata devresini andırır 
bir raddeye gelmişti. Ruşen kendinden hiç umulmadık bir 
cesaretle çıkacağımız kapıya güm güm vurarak: 
-Haydi, artık çekilin! Samsam geldi, emir getirdi. Her­
kes odasına gidecek! Bu patırtı nedir? diye bağırdı. 
Şamata birdenbire kesildi. Demek ki periter bu hane hal­
kına emirler verdikleri gibi kendileri de icabında insanlardan 
işittikleri tembihlere alçakgönüllülük göstererek itaat etme 
nezaketinde bulunuyorlar . 
Dışarıya çıktık. Kimse yok. Ne ses var ne seda. Yalnız 
aşağıki sofadan geçerken Şeytan'ın bırlaması üzerine etra­
fıma bakındım. O iliylülerden bir ikisinin yan kapılardan 
kaçıştıklarını gördüm. 
xn 
Aşık Bir Peri 
Kalfa orta katta kaldı. Biz Ruşen'le taşlığa indik. Oda­
larımıza çekildik. Bütün garabetleri arasında bu perilerin 
bir adeti pek ziyade hayretimi celp ediyordu. Dört candan 
ibaret olan ev halkının topluca bir odada yatmamıza acaba 
neden müsaade etmiyorlar? Kendileri toplanıyorlar da her 
nedense insanların bir araya gelmesinden hoşlanmıyorl ar. 
Bizi birer birer boğmak daha kolay olacağı için mi bu ihtiya­
tariayet ediyorlar? 
Kapımı sürmeledim, döşeğimi serdim. Kandilimi yakıp 
yattım. Fakat uyumak ne mümkün! Samsam'ın o tüylü çeh­
resi, cam gibi parlayan korkutucu bakışı gözümün önüne 
56