Şems elini omzuma koydu. "Sakin ol Süleyman. Ben anla - 
dım seni, merak etme." 
"Anladın mı sahi?" diye sordum hayretle. Ben bile kendimi 
anlamamışken o ne anlam ıştı acaba? 
"Evet. Şimdi meyhaneye dön, beni de dert etme." 
'Yok, yok! Hiçbir yere gitmiyorum. Sen de gitmiyorsun" di- 
ye itiraz ettim. "Bana bak bu adamlar çok ciddi. Kendini kol- 
lamahsm. Rumi'nin evine dönemezsin. İlk bakacaklar ı yer 
orası olur." 
Şems sustu. 
"Benim evime gel. Ufakt ır, biraz da s ıkış tepiştir ama se- 
nin için mahzuru yoksa, gel, istedi ğin kadar kal." 
"Eksik olma, beni mahcup ediyorsun" dedi Şems. "Ama her 
şey Allah' ın inayeti ile olur. Bu da kurallardan biri." 
Otuz Alt ıncı Kural: Hileden, desiseden endi şe etme. 
Eğer birileri sana tuzak kuruyor, zarar vermek isti- 
yorsa, Tanr ı da onlara tuzak kuruyordur. Çukur ka- 
zanlar o çukura kendileri dü şer. Bu sistem kar şılıklar 
esasına göre i şler. Ne bir katre hay ır karşılıksız kalır, 
ne bir katre şer. 
O'nun bilgisi d ışında yaprak bile k ıpırdamaz. Sen 
sadece buna inan! 
Şems bunu dedikten sonra bana göz k ırptı ve sarıldı. Veda 
eder gibi bir hâli vard ı; gidişine mâni olamad ım. 
Geri dönüp Rumi'nin evine giden çamurlu soka ğa saptı. Ar- 
dından uzun uzun bakt ım. Garip bir ürperti geldi üzerime. Ve 
ben, Konyal ı Sarhoş Süleyman, günlerdir a ğzıma damla içki 
koymamış da komaya girmi şim gibi tir tir titremeye ba şladım... 
  
395 
Katil 
Konya, 8 Aral ık 1247, per şembe 
Benimle gelmemelerini söyledim. "Mü şteriler i şime karı- 
şırsa sinirime dokunur" diye gözda ğı verdim. Ama ısrar üstü- 
ne ısrar ettiler. "Bu dervi ş senin bildi ğin gibi de ğil. Olağanüs- 
tü yeteneklere sahip. Kendi gözlerimizle öldü ğünü görmemiz 
şart, yoksa bu i ş yatar" dediler. 
Sonunda pes ettim. "Pekâlâ" dedim. "Ama ben i şimi bitir- 
meden sak ın ha ortal ıkta görünmeyin." 
Başlarını salladılar. Üç ki şilerdi. İkisini ilk bulu şmadan 
hatırlıyordum; üçüncüsü ise sesinden anlad ığım kadarıyla en 
az diğerleri kadar genç ve gergindi. Hepsi yüzlerine kara pe- 
çeler ba ğlamıştı. Sanki kim olduklar ı umurumdayd ı! 
Gece yar ısı çöktükten sonra Rumi'nin evine vard ım. Ker- 
piç duvar ın üstünden avluya atlad ım, bir çal ının ardına sak- 
landım. Müşteriler önceden tembihlemi şti: Şems'in âdetiy- 
miş, her gece aptes almadan önce muhakkak avluya iner, bu- 
rada tefekküre dalarm ış. Tek yapmam gereken beklemekti. 
Bir deli rüzgâr esti. Hayret! Senenin bu vakti böyle ayaz 
kesmezdi. Elimde tuttu ğum kılıç ağırlaşmaya başladı, sapm- 
daki mercanlar buz gibi so ğudu. Her ihtimale kar şı kuşağı- 
ma bir de k ınında uyuyan bir hançer yerle ştirmiştim. 
Gökteki ay soluk bir hâle ile sarmalanm ıştı. Uzaktan gece- 
cil hayvanlar ın ulumas ı duyuldu. Ne tekinsiz, esrarengiz bir 
sesti. Huzurumu kaç ırdı. Bir an tuhaf bir hisse kap ıldım. 
Belki de hemen şimdi her şeyi bırakıp bu uğursuz mekândan 
uzaklaşmalıydım. 
Ama yapmad ım. Epey bir zaman geçti. Göz kapaklar ım 
agırlaştı. Üst üste istemsizce esnemeye ba şladım. Rüzgâr ın 
hiddeti artt ıkça birbirinden naho ş fikirler ü şüştü zihnime. 
Öldürdüğüm insanlar ın yüzleri çemberler hâlinde ba şımın