SAFFET (Başını kaldınr) : Yalnız senin gerçekliğin kesin de­
ğiL. 
SERVET (Kagıtlann bir bölümünü Coşkun' a uzatır): Buyrun 
Coşkun Bey, şimdilik baş rolü size veriyorum. 
COŞKUN: Teşekkür ederim. Bütün hayatırnca bunu özle­
dim zaten. (Oynar.) Ey talih! Neden ecnebi malümatm 
kölesi yaptın beni? Neden halkımdan uzaklaştırdm. Lanet 
olsun sana kör talih! 
(Servet, Saffet ve Emel Koro olurlar.) 
KORO: Dinle ey sağır sultan! Halkm dileklerine neden ku­
laklarını tıkadm? Neden kendini satırların arasma göm­
dün? Neden hayatı bırakıp Emirleri kutsallaştırdın ve hal­
km anasmı ağlattın? 
COŞKUN: Yalan! bin kere yalan! Onun için okullar açarak 
ona nasıl sefil yaşadığını gene ben öğretmedim mi? Onun 
ağzmdan konuşarak, halkın yazdıklarını taklid ederek fa­
cialar yazmadım mı? Bu eserlerde halkm içinden kahra­
manlar çıkarak onu düşmanlarının elinden kurtarmadım 
mı? Halkım için meyhanelerde bunca göz yaşını kim dök­
tü? Felaketler boyunca sayısız ağıtlar yazmadım mı? Ken­
dimi bu yüzden içkiye vermedi m mi? Kendine gelsin di­
ye, bir zamanlar nasıl kahraman bir ulus olduğunu unut­
mas m diye cephelere sürmedim mi? Her felaketten ve her 
mutluluktan sonra ona nutuklar çekmedim mi? Başarı ya 
da başın sağ olsun telgrafları çekmedim mi? Kötü rüzgar­
lara kapılmasm, aklı karışmasm diye kendi okuduklarımı 
ona yasak etmedim mi? 
KORO: Düşün ey kafasız kahraman! Yüz başlı bir canavar 
olduğunu anlamıyor musun? Bütün Tanrıları çevrende 
topladın: Bilgi Tanrısı da sensin, Cahillik Tanrısı da sen. 
Oturmuş bütün tanrıları yiyorsun, kendi başlarını bitiri-
87