yalınlık, sadelik vardır. Çok boyutlu derinlikleri olan 
bir yalınlık, sadelik. Bütün yapıtlarının, Hemingway'e 
yaraşır bir titizlikle ve bir bütün halinde dilimize çev­
rilmemiş olması, bence bizitn için büyük bir eksiklik­
tir. 
Bu yıl da, Kazancakis 'i topluca okudum. Artık, Ka­
zancakis de başucu yazarıarımdan biri. Yıllar önce 
Aleksi Zorba'yı okuduğumda da çok sevmiştim. Ama 
Aleksi Zorba, tek başına Kazanca kis'i tanıtabilir mi? 
Kuşkuluyum. Mutlaka okunması, iyice tanınması ge­
reken bir büyük yazar Kazancakis. Bir büyük roman­
cı. Artık, birkaç yılda bir, gene topluca okumadan 
edemiyeceğim bir yazarım daha var. Ne mutlu bana. 
Ama, burada asıl sözünü etmek istediğim, Kazan­
cakis'in «İspanya Yaşasın Ölüm» adlı yapıtında anlat­
tığı, Sevilla 'lı bir keşiş. Yüzyıllar öncesi, Sevilla'da 
bir tapınak yapılmasına karar verilmiş. Ancak, tapına­
ğın büyük mü, yoksa küçük mü olması, toplu tartışma­
lara yol açmış. Halkın büyük bir kısmı, tapınağın kü­
çük olmasından yanaymı ş. Kazancak is'in sözünü ettiği 
İspanyol ruhunun simgesi keşiş; «Öyle bir tapınak ku­
ralım ki, demiş, gelecek kuşaklar bizi deli sansm­
lar! .. » 
Gerçekten, insanlığın yüz akı kişiler, bir anlamda 
da deli sayılmazlar mı? Galiba yaratıcılığın temelinde 
var, bu delilik dediğimiz coşkulu karakter. Bileceksi­
niz, deliliği övgüleyen atasözleri olan bir toplumuz biz. 
Yazarlık dediğimiz şey de, bir parça delilik değil 
mi sanki? .. Fakat gariptir, toplum olarak deliliği öv­
gülemişiz, yüceltmişizdir de, belki de deliliğin en yü­
cesi olan yazarlığa hiç yüz vermemişizdir. 
Kim bilir, bu da hala göçebe toplum oluşumuzun 
yarattığı bir başka sağlıksız soııuç mu? 
73