Tar ık Be y 
üzülmekten de öte, daha derin bir duygu hissettim. Bir öfkesi vard ı. 
"Ben oraya gidiyorum gene," dedim. "Cenazeye seni Çetin getirsin." 
"Ben cenazeye gelmeyece ğim oğlum." 
"Niye?" 
Önce saçmasapan iki bahane sö yledi. "Gazetede ni ye ölüm ilam yok, 
niye acele edi yorlar?" ve "Cenaze yi ni ye Teş vikiye Camiinden  
kald ırm ıyorlar, bu yanl ış," dedi. Herkes cenazesini Te şvikiye 
Camimden kald ırırd ı. Öte yandan bir zamanlar gülerek, şakalaş arak,  
arkadaşlık ederek elbise diktikleri Nesibe için de kederlendi ğini, onu  
sevdiğ ini de görüyordum. Ama daha derinden kararl ı olduğu başka bir  
şey vard ı. Benim ısrar ım ı ve huzursuzlu ğumu görünce öfkelendi. 
"Cenazeye niye gelmeyece ğim, biliyor musun?" dedi. "Çünkü  
gelirsem, sen o k ızla evleneceksin." 
"Nereden ç ıkarıyorsun? O evli." 
"Biliyorum. Nesibenin kalbini k ıracağım. Ama o ğlum, ben yıllard ır 
her şeyin fark ında yım. Onunla evlene yim di ye tutturursan, etrafa kar şı 
hiç güzel olmayacak." 
"Anneciğim, etraf ın ne dedi ğinin ne önemi var?" 
"Aman sak ın beni yanl ış anlama," dedi annem. Elindeki k ızarm ış 
ekmekle tereya ğlı b ıçağı ciddiyetle tepsinin kenar ına b ırak ıp 
gözlerimin içine dikkatle bakt ı. "Başkalar ının ne dedi ği elbette en  
sonunda önemli de ğildir. Önemli olan hissettiklerimizin hakikili ği, 
sahiciliğidir. Bunlara itiraz ım hiç yok, oğlum. Bir kad ını sevmişsin... O  
da güzel. Ama o seni sevdi mi? Sekiz yılda ne oldu, ni ye hâlâ kocas ını 
bırakmad ı?" 
"Bırakacak art ık, biliyorum," diye att ım utançla. 
"Bak, rahmetli baban  da k ızı yaşında zavall ı bir kad ına heves etti,  
ona kap ıldı... Hatta ona evler alm ış. Ama her şeyi gizli sakl ı tuttu, senin  
gibi kendini rezil etmedi. En yakın arkada şı bile bilmezdi." Kap ıdan  
giren Fatma Han ım a döndü: "Fatma, biz 
 
494