"Bana bak Zeynel," dedi en tok, en sert, en ağır sesiyle. 
"Memedin köye geldiğini, hem de gittiğini kimseye, Ali Safa 
Beye söylemeyeceksin."
Zeynel durdu, dudakları titredi, ağlamsı bir hal aldı yüzü. 
Bir süre düşündü.
"Bak Hocam," dedi, uzun boynu biraz daha uzayarak. 
"Ben kimseye söylemem. Ama bütün köy biliyor. Yakın köyle­
re, bütün ovaya yayılmıştır şimdiye kadar. Ali Safa Bey, öteki 
ağalar başkalarından duyarlarsa karışmam. Mesuliyet kabul et­
mem. İşte ben, gözünün önünde gitmiyor, geriye dönüyorum."
Ve Ferhat Hocamn arkasına düşüp Koca Osmanm avlusu­
na geri döndü.
O gün köylüler umutlu, kırık, kızgın, sevinçli, hep İnce 
Memedi konuştular. Birkaç genç kız, birkaç delikanlı İnce Me- 
med üstüne çıkarılmış türküler mırıldandılar.
Sonra Koca Osmana kızmaya başladılar. İnce Memed gelir 
de evine köylüye haber vermez, köyün içinde gert gert, ağzın­
dan duman savurarak Kozanoğlu gibi dolaşır. Onmayası ihti­
yar! Kamı yemez ki İnce Memedi köylüye haber versin, haber 
versin de herkescikler de İnce Memedi doya doya görsün.
Öfkeleri, küslükleri, kırgınlıkları, korkuları hep Koca Os­
mana dönüştü.
İnce Memedi en az yirmi kişi köye girerken, Akçasazm kı­
yısında, gece köyün içinde dolaşırken, bir kır ata binmiş yel gi­
bi Anavarza kayalıklarına giderken görmüştü.
Remzi Çavuşu da vuran İnce Memeddi.
İnce Memed üstüne her akima gelen akima geleni uyduru­
yor, söylüyordu.
O gece Koca Osmamn başında Kamer Anayla Seyran Kız 
kaldı.. Koca Osman ikisinden başka kimseyi istemedi, oğulları­
nı, gelinlerini, herkesi evlerine gönderdi. Ferhat Hoca da kendi­
liğinden gitti.
Koca Osman Seyran Kıza İnce Memedi, onun yürekliliğini, 
gözlerini, saçlarım, gerçekten saçları nasıldı, sesini, konuşması­
nı, insanlara sevgisini, dost yüreğini, iyiliğini, yumuşaklığım 
anlatıyordu. Coşuyor:
"Benim korktuğumu sanmayın," diyordu. "O bir orduyla
124