"İnce Memed nerede?"
"Ne gördüm, ne bilirim, ne de adım duydum."
"Adını da mı duymadın?"
"Duymadım."
"Yatırın şunu!"
Adamı yatırıyorlar. Ayakları kan içinde kalıyor, yüzünde 
gözünde çizme yaralan... Bedeninde süngü izleri...
"Duymadım. Hiç, hiç bilmem."
Tozlu köyü, Mecidiye göçmenleri, Öksüzlü Türkmenleri, 
Narlıkışla köylüleri, Dedefakılar... Hiçbirisi ne İnce Memedi 
görmüşler, ne de onun adım duymuşlardı.
En sonunda sıra Vayvay köyüne geldi. Yüzbaşı Faruk Vay- 
vay köyünde bir hafta kaldı. Herkesi birkaç kez sopa altına çek­
ti. Çocukları, kadınlan bile dövdü. Koca Osman bir hafta kan 
işedi. Ölecek diye korktular. Bir hafta sayıkladıktan sonra an­
cak kendine gelebildi. Yüzbaşı Seyfalinin tırnaklarını kendi 
eliyle söktü.
Köyde bir tek kişiyi, yalnız Şefçe Kahyayı dövmediler, ya­
lancıktan olsun ona bir tek fiske bile vurmadılar. Köylü bundan 
hiçbir şey anlamadı.
"Ya İnce Memedin yerini bana haber vereceksiniz, ya da si­
zin hepinizi döve döve öldüreceğim."
"İnce Memedi ne gördük, ne biliriz, ne de adım duyduk."
Köylüler ağlıyorlar sızlıyorlar, çırpmıyorlar bağırıyorlardı 
ama ağızlarından da bundan başka bir söz çıkmıyordu.
"İnce Memed, şahinim."
414