KAPLUMBAĞALAR
 
136
 
 
çubuk bulduk derke
n sabanı boyunduruğu boşladık bu yıl. Elim 
boşken şunu onarayım, yarın bakarsın nüzüm eder dedim. Sen nassın 
bakalım?»
 
Rıza, avlu kapısına dayandı:
 
«Bildiğin gibi, yavu! Varıver geliver, Konya altı seet. Uğraşıyoruz. 
Çocukları dağıttıktan sonra birez hava 
alayım deye bağlara uğradım.»
 
«Nasıl olmuş bağlar, üzüm (!) var mı asmalarda?»
 
«Var var!» dedi Rıza. «Yakında hepsi benlenecek. Emme şu 
kadıbaşı otları bir türlü çiçek açmıyor!..»
 
«Eee vakti var. Vakti gelince kadıbaşı otları da çiçek açar. Löbet 
löbet...»
 
«Eeeh, löbedi gelince bağlar da üzüm verir Bektaş ağa! Biz 
toprağın göğsüne çubukları gömdük mü, gömmedik mi?»
 
Okulun önünden geçti. Duvarların sıvası dökülmüş, ker
 
piçleri aşınmıştı. Damda bir yuvak taşı, eski zamanlardan yuvarlanıp 
gelen...
 
Evine doğrul
du.
 
«Aaaa, bu ne?» dedi birden.
 
Oğlu Durmuş, evin önünde bir at gezdiriyordu.
 
«(Konuk gelmiiiiş! Akşamın bu dar vaktında!.. Hayırdır işallah ! 
Vakit olaydı bir tavuk keserdik!)» Sonra, « ( Adaaam sen de! .. )» dedi, 
yürüdü.
 
Avlu kapısını açtı kapadı. Oğlu 
Durmuş’a göz attı hemen: «(Kim geldi 
bubam?)»
 
Durmuş başını yukarı odaya çevirdi:
 
«Gezici!»
 
«Hamdi bey?»
 
«Heya, Hamdi bey!»
 
Merdivenleri koşarak çıktı.