KAPLUMBAĞALAR
 
210
 
 
«Tamam Abbas emmi ...»
 
«Haydin öyleyse: Uğurlar olsun! ..»
 
İki delikanlı kaldı. Onların başlığı, bıçağı yoktu. Onlar temiz tıraş 
olmuşlardı. Düğünlerde giyindikleri gibi giyinip gel
mişlerdi.
 
«Siz de beni geydirin çabuk! ..»
 
«Olur Abbas emmi.»
 
Kırmızı yeleğini giydirdiler. Şal kuşağım kuşattılar. Çarıklarım, 
çoraplarını geçirdiler ayaklarına...
 
«Başlığımı getirin!»
 
Başlığı sarı dikenlerden, asma yapraklarıyle örülmüştü. Arada 
buğday b
aşakları vardı.
 
Poçusunu çözdü:
 
«Oturtun onu başıma!» dedi.
 
Oturttular:
 
«Eee Abbas emmi, bir yakıştı, bir yakıştı, valla! ..»
 
«Helbet yakışacak! Ellerinize sağlık! Kılıcımı verin!»
 
«Kılıç»ı tutulmamış bir ekmek aktaracıydı. Parlaktı. Uzundu. 
Verdiler.
 
Sokt
u beline:
 
«Tamam mı? Eyi mi?»
 
«Tamam Abbas emmi, çok eyi! ..»
 
«Hele hele?»
 
«Valla çok eyi!»
 
«Eyi madem...»
 
Ortalık aydınlanıyordu.
 
Artık horozlar durmuştu.
 
Serin, temiz güzel bir sabahtı. Gün güzel başlıyordu.
 
Kır Abbas, kılıcı elinde, başındaki başlığı 
düzelte düzelte