yürüyordu. Oyunlarından yorulmuş görünüyordu. Bütün
oyunları ciddiye almaktan yorulmuştu.”
Esat, bu yeni oyundan hoşlanmıştı. Öyle görünüyordu.
Onun peşini bırakmamalıyım Olric. Oyunu bizim gibi anla-mıyor galiba; fakat zararı yok. Oyunun farkında olması bileönemli. Kaç kişi kaldık şurada Olric? Belki fakültedeki kızarkadaşlarıyla birlikte seyrettiği bir filmin heyecanını duyu-yor. Farkında olmadan heyecanlandırdık onu. Siz de birfilm kahramanıydınız efendimiz. Aysel de, Selim’in adı oda-da duyulunca, belirsiz bir kıpırdandı sanki. Sanki güzelgözlerinden bir gölge gelip geçti. Yoksa kirpiklerinin gölge-si miydi?
“Bir daha göremedim Selim’i. Ölüm ilanını da geç gör-
düm. Ben gittiğimde kimse kalmamıştı mezarlıkta.” Ayselmahzunlaştı: “Size bir kahve pişireyim,” dedi. Odadan çıktı.
“Selim’i lisede öğrenci olduğu yıllarda tanımıştım. Ben,
bugün olduğu gibi, gene üniversite öğrencisiydim. Beni bı-raktığı yerde kaldım: öğrencilikte, yaşadığım yerde... Onuilk görüşümü çok iyi hatırlıyorum. Şu anda aramızda olsay-dı, bunu duyduğu için ne kadar sevinirdi. Arkadaşlarının,onunla yaşadıkları her olayı hatırlamalarını isterdi: çünkü ohiç unutmazdı. Gezintilerde, bir kenarda durur, dalgın dal-gın dolaşırdı. Konuşurken başını kaldırmaz, yalnız kendisöylediklerine önem verdiği sanılırdı. Belki kendi de farket-mezdi seyrettiğini, dinlediğini. Durmadan insanların peşin-den koşardı; gene de sanki yalnız kendisiyle ilgiliydi. Arka-daşlığımız ilerledikçe, Selim’de konuşma cesareti arttıkça,bana daha önce söylediğim sözleri kullanarak saldırmayabaşlayınca, şaşırdım. Herhangi bir tartışmada, gelişigüzelsöylediğim bir sözü, tartışmayı kazanmak için inanmadanileri sürdüğüm bir düşünceyi bana aynı kelimelerle tekrar-lardı. Bütün şaşıran insanlar gibi, önce bütün gücümle sa-vundum kendimi: itiraz ettim, söylemiş olduğum sözleri
358