Sustular. Ağır ağır Harbiye'ye doğru yürüyorlardı. Eğik gelen 
mayıs güneşi yalnızca yolun ortasındaki ağaçların tepesine 
vuruyor, bir de, uzaktaki bazı apartmanların sırtını aydınlatı­
yordu. Yol, ağaçlar, duvarlar gölgedeydi. Arada bir Şişli tarafından 
esen hafif bir bahar rüzgârı gölgeye ıhlamur ve hanımeli kokusu 
taşıyordu. 
Birden Cezmi endişeyle sordu: "Bana kızmadın ya?" 
Ayşe, "Evet, o öfkelenmez!" diye düşündü. Gözünün ucuyla 
yanındaki ince, zayıf ve güzel gövdeye baktı, heyecanlandı. Cadde 
ıhlamur kokuyordu. İçinden sevgi geldiğini anladı, ama kendini 
tuttu. 
"Bugünkü ders hoştu, değil mi?" dedi aceleyle. "Mösyö Balatzs 
da iyi çaldı!" 
Her zamanki gibi bu derste de Macar hoca önce teker teker 
öğrencileriyle uğraşmış, sonra bir süre plak dinlenmiş, sonra da 
öğrencilerin isteği üzerine kemanıyla küçük birşeyler çalmıştı. 
Cezmi burnunun ucuna doğru kayan gözlüğünü iterek: "Her 
zamanki gibi bir dersti işte!" dedi. 
"Balatzsin kemanını beğenmiyor musun?" 
"Çok fazla değil!" 
"Ben çok beğeniyorum... Piyanoya kemanla eşlik ettiği zaman 
hele bayılıyorum! Aslında büyük bir müzisyen olabilirdi!" 
"Ben de o kadar eşlik edebilirim size!" dedi Cezmi. Çok sinirli 
ve duygulu okluğu zamanlarda Ayşe ile konuşurken, "sen"den 
"siz"e geçiyordu. "Kreutzer sonatı birlikte çalabilirdik. Aynı adlı 
hikâyeyi okudunuz mu?" 
—Ayşe belli belirsiz bir korkuya ve öfkeye kapıldığını anlayarak: 
"Okumadım!" dedi. 
Böyle durumlarda Cezmi hiç roman okumadığını Ayşe'ye 
hatırlatırdı, ama bir şey söylemedi. Bir süre konuşmadan yü­
rüdüler. 
"Peki, Hatay davamız hakkında ne düşünüyorsunuz?" dedi 
Cezmi. 
"Hiç!" 
"Bir düşüncen olmalı ama!" 
Ayşe bir şey söylemedi. Yanlarından bir otobüs tozu dumana 
kalarak geçti. Ayşe-otobüsün penceresinden onlara dikkatle bakan 
290