ölüyü konuşturan tunçsiper bir kişi olduğumdan dolayı ku­
mandanlarım beni uzatmalı yaptılar. Her gün, her gün ben de 
adam dövüyorum . Kolay mı sanıyorsun? Kimileri öyle çok 
bağırıyorlar ki kulaklarım sağır oldu sanıyorum. Ama neyler­
sin ki vazife. Vazife, Allah adı gibi mübarektir. Bu dayak atan 
eller benim ellerim değil ki, ben bu elleri hükümete verdim, o 
da bana rütbe verdi, benim hiç günahım yok bu işte. Bir de 
ben adam öldürenleri, hırsızları dövdüm. Onlar kötüdürler. 
Bir de Hükümetimize karşı koyanları, eşkıyaları döve döve 
öldürdüm. Benim hiçbir suçum yok. Şimdi seni döve döve öl­
dürürsem, benim hiç suçum olmaz. Cehenneme de gitmem 
seni öldürdüğümden dolayı. Çünkü bu el, seni öldüren bu el 
benim elim değil, Arif Saim Beyirl, o gavatm, bir de hüküme­
tin eli. Yıkma ocağımı, söndürme, sen ki adı güzel, kendi gü­
zel Muhammed, eli çatal kılıçlı Peygamber Ali, küffara karşı 
tunçsiper olmuş Selahaddini Eyyubinin yoldaşı, kılıcını kırk 
deve götüremez Hasan Beyin soyundansm. O kılıç daha Oca­
ğın duvarmda asılıp durur , ıssız koyma yuvamı. Bak ben, as­
kere gidinceye kadar gece gündüz dayak yerken, şimdi bü­
tün dünyaya dayak atan bir onbaşı oldum. Kendime güzel 
bir düzen kurd um. Şimdi sen sözünü geri almazsan, konuş­
mazsan, söyle ben ne olurum. Ben seni, eğer sen Anacık Sul­
tan olmasaydın, taş olsan da, demir olsan da, ölü olsan da se­
ni söyletird im." 
Anacık Sultan gülümser gibi oldu, gözlerini açtı, Ali Onba­
şı bundan dolayı umuda düştü . Demek sözünü geri almış tı. 
Bu sırada da Arif Saim Bey , yanmda Taşkın Halil, Molla 
Duran Efendi, Kaymakam, Yargıçlar , Savcı, Muallim Rüstem 
Bey , Belediye Başkam, Sarı Sultanoğlu, öteki ağalar beyler cüm­
bür cemaat, şen şakrak, gülerek, eğlenerek Candarma Kuman­
danlığını doldurdular. Candarma Komuta nının odası bu kadar 
büyük kalabalığı almadı, onlar da yemekhaneye, Arif Saim Bey 
için, bir koltuk taşıyarak, candarmaların yemekhanesine geçti­
ler. Merakla beklerneye başladılar , acaba Kertiş Ali Onbaşı ka­
dına sözünü geri aldırabilmiş miydi? Yoksa ahır zaman evliyası 
Anacık Sultanı taş gibi oğlanlara teslim etmek zorunda mı kala­
caklardı? Gülüşleri ortalığı çınlatıyordu. 
530