kadar çıkh. At onu orada ağacın dalında görünce çılgına dön­
dü, şaha kalktı, eğer at şaha kalkıncaya kadar Tazı Tahsin ağa­
cın öbür yanına dönmeseydi, azgın canavar onu kapacaktı. 
Tahsin daha yuka rıya, daha yukarıya, ağacın doruğuna kadar 
hrmandı. Bütün bedeni cezbeye kapılmış gibi titriyo rdu. Yağ­
mur ağacın gövdesinden, dallarından, yapraklarından seller gi­
bi boşarup aşağıya iniy ordu. O, doruğa çıktıktan sonra at gene 
durmadı, ardı ardına, bir yerlerden imdat beklercesine, sert, 
keskin, uzunlu kısalı kişneyerek şaha kalktı, birinci dala kadar 
uzandı geri düştü. Bu hareketini bir süre yineledikten sonra 
durdu, bir süre de kızgın, kanlı gözlerle ağacın altından Tazı 
Tahsine öfkeli baktı. Sonra da ağacın gövdesine yaruru vererek, 
kulaklarını, kuyruğunu düşürmüş, sol art ayağını karnma çek­
miş orada kaldı. 
İşte şimdi yandım, diye düşündü Tahsin. İşte şimdi bit­
tim ... Ya bu at bir hafta buradan ayrılmazsa, ben de burada 
ağacın başında açlıktan, uykusuzluktan ölür de giderim ... Öl­
mez sem de üç günden fazla dayanamam, atın ağzına düşüveri­
rim. Bu at da kıyamete kadar burada, ağacın altında durur bek­
ler. Ne demiş de başına şu işi açmıştı ... Ne demişti de bu deli, 
bu afsunlu ah yakalamaya kalkmışh da tatlı canından olmuş­
tu ... Artık onun için kurtuluş umudu yoktu ve canavar ağzını 
açmış onu bekliyordu . Belki silahlı öteki eşkıyalar, çobanlar, 
köylüler gelirierdi de onu kurtarırl ardı. Gece yarısına kadar 
böyle düşündü. Yağmur daha dinmemişti. Tazı Tahsinin dişleri 
üşümekten biribirine vuruyor, bütün bedeni zangır zangır edi­
yord u. Eğer bu gece burada kalacak olursa, ahn onu parçala­
masına hiç gerek yoktu, donar ölürdü bu ağacın başında. Yarın 
sabah da kartaUar üleşini parçalarlardı. 
At bilmişti onun İnce Memedi haber vereceğini de öldür­
meye kalkmışh. Yoksa bu at, insanı görünce, insanları kendisi­
ne yaklaştırmadan alıp yahrıyor, yitip gidiyordu. Kendisine 
böyle ölürüreesine saldırmasının bir sebebi olmalıydı. Ve hem 
de vardı. Demek ki bu at, ermişler gibi her şeyi biliyor, anlıyor­
du. Acaba ona yalvarsa, İnce Memedi kimseye söylerneyeceği­
ne söz verse onu bırakır mıydı, bırakmazdı bu kara domuz. 
Onu burada, bu ağacın başında dondurup öldürecekti. 
419