Aman Allahım! Ben bir tuzağa tutulmuştum ama bu nasıl 
tuzaktı? O gece başıma neler gelecekti? Bir müddet ağladım, 
sızladım, dövündüm. Ruşen Kadın, "Yemek kotaracağ ım" 
diye savuşup gitti. O tatlı dilli kalfa da meydanda yoktu. 
Odada bir başıma kaldım. Çaresiz bir belaya uğramıştım. 
Çırpınmanın para etmeyeceğini anladım. Ecelime tevekkül­
den başka bir selamet yolu göremiyordum. Gözyaşlarıını 
sildim. Kerevetin bir kenarına oturdum. 
Artık akşam oluyordu. Dört duvarla çevrili bahçeye bak­
tım. Rüzgarla oynayan ağaçların gölgeleri bile esrarengiz, 
korkunç birer hayal gibi bana dehşet veriyordu. Oda loş­
laştıkça etrafıını saran bütün eşyadan, her şeyden, minder 
üzerinde yatan kara kediden bile korkar oldum. 
Acaba o zayıf kalfa ile bu şişman Arap, insan şekline gir­
miş birer peri miydiler? Böyle esrar dolu bir evde her şey 
muhtemeldi. Yaradanıma sığındım, bildiğim duaları okuma­
ya başladım. 
Artık sular kararıyordu. Hala gelen giden yok. Bir kö­
şeye büzülmüş titriyordum. Nihayet merdivende bir pıtırtı 
oldu. Aman Yarabbi! Kim geliyordu? Çeşmifelek Kalfa, elin­
de bir fiske şamdanıyla ı göründü. Tepeden tırnağa beyaz­
lar giymiş, saçlarının örgülerini çözüp omuzlarından aşağı 
salıvermişti. Gözleri gündüzki haliyle kıyaslanamayacak bir 
şiddetle parlıyordu. 
Kapının eşiğinde durdu. Okur gibi bir şeyler ınırıldan­
dıktan sonra ağır bir telaffuzla: 
-Haydi kızım, gidelim. Ruşen'e yardım edelim. Yemek 
zamanı geldi. Arkarndan yürü. Kapı eşiği atiadıkça destur 
de! ihtarında bulundu. 
Kalktım. Ben kapı eşiği atiadıkça değil, onlardan birine 
hasarım korkusu yla her adımımda "Destur!" diyordum. Pe­
riler civciv gibi bu evin her tarafına, ayak altlarına dağılmış­
lar mıydı? .. 
Fiske şamdanı, eskiden bina içinde gece bir yerden bir yere giderken önünü 
görmek veya kandilleri yakmak için kullanılan, elde taşınır, fitilli küçük bir 
şamdandı. 
17