356
“ficinize de teşekkür ederim , çok naziksiniz. Ama hayatta 
olm az* diye atıldı Peri. “Ya küçük oda benim  olur ya da çıkıp 
giderim .”
Ş ir in le  M ona bakıştılar. P eri’nin h iç böyle konuştuğunu 
duym am ışlardı.
“Pekâlâ!” dedi Şirin. “Am a ne olur artık parayı dert etmek­
ten vazgeç. Hayat kısa. Kim b ilir benim  sana ne borcum  ola­
cak sonunda? B elki de bana paha biçilm ez bir ders verirsin, 
har
Düşünm eden sa rf ettiğim iz sözler, hani öylesine, lafın ge­
lişi, bazen beklenm edik kehanetlere dönüşür hayatın döngü­
sünde...
♦  *  ♦
Sonraki bir saat boyunca odalarına çekilip yerleşm ekle uğ­
raştılar. Boyutlarına karşın, arka bahçeye bakan penceresiy­
le u facık  odası cezbetm işti P eri’yi. Ağır, ahşap, sayvanlı bir 
karyolası vardı. Başka b ir çağın yadigârına benzeyen bu ya­
tağa uzanıp perdeleri çekince kendini bir faytona binm iş, se­
yahate çıkm ış gibi hissetti. Pencere kenarında küçük, hoş bir 
çıkm a m evcuttu. O raya b ir koltuk koyarak “okum a köşesi” 
ilan etti.
Yemek vakti gelin ce, M ona’m n kapışım  tıklattı. İkisi, ilk 
akşam  yem ek lerin i h azırlam a h evesiyle m utfağa in diler. 
Ş irin ’i çoktan m asanın başın a geçm iş; b ir şişe şarap, elm a 
suyu, biraz peynir-zeytin hazırlarken bulunca şaşırdılar.
“K utlam a yapm alıyız!” dedi Şirin. “Oxford’da üç genç Müs­
lüm an kadın! B ir günahkâr, b ir inanan, bir de şaşkın.”
M ona’yla Peri hangi lakabın kim e takıldığım  düşünürken 
anlık b ir sessizlik oldu. P eri şarap kadehini alarak havaya 
kaldırdı. “O zaman hadi, kız kardeşliğim ize!”
“O rtak varoluşsal krizim ize” dedi Şirin.