dir. Reşit Bey gene de başını kaldırdı, uzanan ellere baktı:
eller çekildi. Bu kısa çekimserlik süresini kaçırmak isteme-yen T urgut atıldı: “Benim işim iki dakikalık.” Bu durumda-kilere öncelik tanınır. Yer verdiler. “Evveliyatı” kısa olan iş-lere duyulan bir saygıdır bu. T urgut da kısaca “arzetti.” İşsahipleri için çözüm ne kadar basittir. Tecrübesizler, hemenatılıp memurlara, şeflere yol göstermeye çalışıp, akıl öğret-meye kalkarlar. İşte canım, şu dosya: dolabın üstündeki.Dur bakalım: öyle kolay değil. Nereden biliyorsun? Bütündosyalar birbirine benzer. Dosya numarası tutuyor mu? Ba-zı önemli işler için birden fazla dosya açılır. Bunu biliyormusunuz? Senin, bu dosyanın içine konurken gözünle gör-düğün kâğıt başka dosyadan çıkar. Sen dairenin esrarınaakıl erdirebilir misin? Sen her an dairede misin? Her hare-ketimizi izliyor musun?
T urgut’un, meselesini duygulu bir açıklıkla anlatması,
sessiz bir anlayışla karşılandı. “Bir de dosyasını görelim.”dendi. Bakalım dediğin gibi mi? Sesindeki duygululuğakaptırmamalıyım kendimi. Biz ne insanlar gördük! Kılı kı-pırdamadan yalan söyler. Ne korkunç! Selim duysaydı çoküzülürdü. Yalana dayanamaz da. Ben de onun arkadaşı T ur-gut Özben. Bizi tanıyor musunuz? Biz kimseyi tanımayız.Kimseye özel muamele yapamayız. Biliyorum: mezardan çı-kıp gelse bile değil mi? Biliyorum. Kabahat bende. Daireoyununa Selim’i karıştırmamalıydım. Bu oyunu kurallarınagöre oynamalıydım. İşte hademeyle dışarı çıktım. Adamdurdu. Kurgusu bitti. İçine bir lira atmadan yürümez.Uzaklaşır gibi yapsam? Geri döndü, çıktığı odaya giriyor.Duruyorum. Hademe de durdu. Ona doğru gitsem? Banadoğru geliyor. Olmaz: savaşılmaz bu düzenle. Parayı, ada-mın ceketinin cebine attı. Elli kuruş atarsan, yavaş yavaşmerdivenlerden çıkar. Bir lira verirsen asansöre biner. Herşey ne kadar düzenli. Bir vidasını değiştiremezsin. Selim
306