için ç ırpınan gâvur şahsiyetleri gibi benzersiz bir ki şilik olarak resmedildi ğini hat ırlatt ım: "O kadar tek ve 
benzersiz olmak istiyorlar ki, bunu öyle bir şiddetle istiyorlar ki," dedim, "bak, bak, ölümün gözlerinin içine, 
insan ölümden de ğil, bu tek ba şına, benzersiz ve müstesna olma iste ğinin şiddetinden korkuyor. Bak bu resme ve 
hikayesini yaz onun. Ölümü konu ştur, işte kâğıt, divit. Yazd ığını hemen hattata verece ğim." 
Bir süre sessizce resme bakt ı. "Kim resmetti bunu?" diye sordu sonra. 
"Kelebek. En yeteneklileri odur. Üstat Osman ona y ıllarca âşık ve hayrand ı." 
"Bu köpek resminin bir benzerini, ama daha kabas ını meddah ın hikâye anlatt ığı kahvede gördüm," dedi 
Kara. 
"Çoğu ruhen üstat Osman'a ve nakka şhaneye ba ğlı nakkaşlar ım, benim kitab ım için nak şettikleri şeylere 
inanmazlar. Gece yar ılar ı buradan ç ıkıp, paras ı için yapt ıklar ı resimlerle ve benimle kahvehanede edepsizce alay 
edeceklerini hayal edebiliyorum. Bir ara, Padi şahımız benim zorumla elçilikten getirdi ği genç bir Venedikli 
ressama kendi resimlerini yapt ırdılar. Daha sonra, Üstat Osman'a o ya ğlı boya resmin ayn ısını kendi usulünce 
yapt ırdılar. Venedikli ressam ı taklide zorlanan Üstat Osman,  bu çirkin zorlamadan, yapt ığı utanç verici resimden 
beni sorumlu tuttu. Hakl ıydı." 
Bütün gün boyunca, bir türlü bitirmedi ğim son resim hariç, ona bütün resimleri gösterdim, hikâyelerini 
yazs ın diye onu k ışkırttığım nakka şlar ın huylar ından söz ettim ve onlara ne paralar verdi ğimi döktüm. 
Perspektiften, arkadaki şeylerin Venedik resminde gittikçe küçülerek resmedilmesinin dinsizlik olup 
olmad ığından konu ştuğumuz kadar, zavall ı Zarif Efendi'nin para k ıskançl ığı ve h ırs yüzünden öldürülmü ş 
olabileceğinden de söz ettik. 
Kara gece evine dönerken, ertesi sabah söz verdi ği gibi yine gelece ğinden, kitab ımın hikâyelerini benden 
yine dinleyece ğinden emindim art ık. Aç ık kap ının önünde ayak seslerinin kaybolu şunu dinlerken, so ğuk gecenin 
içinde öyle bir şey vard ı ki, uykusuz ve huzursuz katilimi benden ve kitab ımdan daha güçlü ve daha şeytani 
kılıyordu. 
Arkas ından kap ıyı dikkatle s ıkı sıkıya kapad ım, her gece yapt ığım gibi arkas ına fesleğen saks ısı olarak 
kulland ığım eski su küpünü yerle ştirdim, oca ğı külleyip yata ğıma gitmeden önce, bakt ım Şeküre, üzerinde 
karanl ığın içinde kendini hayalet gibi gösteren beyaz bir entari, kar şımda. 
"'Bu adamla evlenmekte sonuna kadar kararl ı mısın?" diye sordum ona. 
"Hay ır babac ığım. Ben evlenmekten çoktan vazgeçtim bile. Üstelik evliyim ben." 
"Onunla evlenmeyi hâlâ istiyor san, izin verebilirim art ık." 
"Onunla evlenmeyi istemiyorum." 
"Niye?" 
"Çünkü siz istemiyorsunuz. Sizin istemedi ğiniz birini ben de içtenlikle isteyemiyorum." 
Ocağın közlerinin karanl ıkta bir an gözlerinde yans ıdığını gördüm. Mutsuzluktan de ğil, öfkeden ya şlanm ıştı 
gözleri, ama sesinde hiçbir k ırgınlık yoktu. 
"Kara seni çok seviyor," dedim s ır verir gibi. 
"Biliyorum." 
"Bütün gün anlatt ıklar ımı nak ış aşkından değil, senin a şkından dinledi." 
"Kitab ınızı bitirecek ya, önemli olan bu." 
"Kocan bir gün dönecektir," dedim. Bilmiyorum neden, belki de sessizlikten, kocam ın hiç mi hiç dönmeyece ğini bu gece iyice anlad ım art ık. 
Rüyamda gördüklerim do ğru olmal ı: Onu öldürmü şlerdir. Kurda ku şa çoktan yem olmu ştur." Bu sonuncusunu 
uyuyan çocuklar duyabilirlermi ş gibi f ısıldıyordu ve tuhaf bir öfkeyle söylemi şti. 
"Beni öldürürlerse," dedim. "Her şeyimi verdi ğim bu kitab
ı bitirtmeni istiyorum. Yemin et bunun için." 
"Yemin ediyorum. Ama kim bitirecek kitab ınızı?" 
"Kara! Bunu ona sen yapt ırabilirsin." 
"Siz zaten yapt ırıyorsunuz babac ığım," dedi. "Bana ihtiyac ınız yok." 
"Doğru, ama senin yüzünden bana katlan ıyor. Beni öldürürlerse korkup kitaptan vazgeçebilir."