yin. Hiçbir şey söylememeli. Öyle de olur, diyor. Ah bir ola-
bilse. İnsanlar o duruma bir gelebilse. Ben de bunu sağla-maya çalışıyorum Esat. Ziyaretimin asıl nedeni bu. İri pat-lak gözlerini kayıtsızca açmış. Acelesiz, telâşsız bekliyor.Çok uzun ve büyük burnuna doğru kalın iki kaş iniyor.Çirkin denebilir bu yüze: fakat ilginç. T urgut, bir an ne di-yeceğini bilemedi, beni tanımazsınız, gibi aptalca bir sözlekonuşmaya başladı. Sustu. Büyük bir güçlükle ağzını açtıyeniden; aklına ilk gelen sözü söyledi: “Selim’in bir arkada-şıyım, sizinle görüşmek isterdim.”
Böyle şaşırırsan, kimseye dikkat edecek durumda ola-
mazsın. Esat’ın yüzüne baktı. Gülümseyişi kaybolmuştu.Kaçırdım: yüzünün nasıl değiştiğini kaçırdım. Kızkardeşide solgun; kapıya yaslanmş duruyor. Esat kızkardeşine bak-tı: “Kızkardeşim Aysel. Adınızı bilmiyorum.” Kolay bir so-ru. “T urgut. T urgut Özben. Okuldan arkadaşıydım.” Hay-vanlar gibi koklaşarak anlaşamıyoruz. Hazırlıksız geldiğimanlaşılıyor. İstemediğim sözlerle başlamak istemiyorum.Esat, özenle, bacak bacak üstüne attı, ellerini dizinin üstü-ne kenetledi, bekledi. Ben de bekliyorum. Ne demesinibekliyorum? Ne diyebilir? Ne istediğimi biliyor mu? Buy-run, emirleriniz T urgut Bey? Hangi konularda bilgi verebili-rim size? Aysel! Selim Beyin dosyasını getirin. Saçma. Mes-lekten sorgu yargıcı değilim de Esat Bey. Aysel de Esat’ın ya-nına geldi, bir sandalyeye ilişti. Otururken de ne kadar ha-fif: hiç gürültü çıkarmıyor. Benim gibi, sandalyeleri, koltukyaylarını inletmiyor. Şişmanlığımdan utanıyorum. Yok ca-nım, o kadar şişman değilim: burada öyle oldum. Ağırlıkölçülerim değişti. Esat sessizliği bozdu: “Siz de mühendismisiniz?” Evet. Üniversitede aynı sınıftaydık. Ne kadardosttuk bilseniz. Her gün... Esat’ın yüzüne baktı. Esat ce-vap bekliyordu. Demek konuşmadım, içimden geçirdim sa-dece. Özür dilerim: bu günlerde ikisini biraz karıştırıyorum
355