150 
 eğilimi göst ermediği söylenebilir. Konuyla ilgili tartışmalar, sonbaharda kısa süreli “Hoş geldin 
kültürü ” ifadesiyle yürütülen çalışmaların ardından, artan sağ popülist akımların gündem 
oluşturması nedeniyle, yeniden öne çıkmıştır. Almanya’da siyahi ve (belli ki, dom uzcuk 
pembesi hariç) 16 diğer tüm renklere sahip yabancılara karşı gerçekleştirilen düşmanca saldırılar 
yada Avusturya’da kötü üne sahip FPÖ 17 ve SVP partilerinin basın aracılığıyla Avusturya yada 
İsviçre’deki siyahilere karşı yarattıkları kesintisiz saldır ılar ve kampanyalara rağmen (bkz. 
Hess -Lüttich 1997; 2011), bu alan kendi kendilerini “Hıristiyan Batı’nın Savunucuları ” olarak 
ilan edip, İncil’de geçen temel ifadelerle alay edenlere, (Örneğin İncil Math. 23,35: 
„Yabancıydım ve beni aranıza aldınız“), te kne kazaları sonucu boğulan son derece sarsıcı 
göçmen fotoğraflarını acımasızca alkışlayanlara kesinlikle bırakılmamalıdır.   
Anılan siyasal toplumsal tutum, söylenebilir (dillendirilebilir/ifade edilebilir) olanın 
sınırlarını söylenemeze kaydırarak, siyas al söylemin kendisini demokratik çeşitlilik içinde 
zehirlemektir. Bu bağlamda örneğin Bavyeralı CSU 18 politikacılardan Markus Söder ‚Mülteci 
Turizmi’ yada Alexander Dobrindt’in bıkmadan usanmadan „Anti -Veda -Sanayii’ gibi 
aşağılayıcı ifadeleri dua eder gibi  sürekli yineleyerek kullanmaları, yabancı düşmanlığı 
söylemlerini öylesine güçlendiriyor ki, Polit -Hıristiyancılar 19 daha sonra bu söylemlerden 
mesafe alır gibi bir söylem/tutum içine giriyorlar. Yabancıların uyumu için gösterilen içten ve 
olumlu çabalar böylesine söylemlerin egemen olduğu bir siyasal ortamda yeniden güçlü bir 
biçimde öne çıkarılmalıdır. Bu da bizi zorunlu olarak şu sorunun yanıtlanmasına götürmektedir: 
‚Entegrasyon’ ve ‚Uyum’ kavramları tam olarak ne demektir? Bir yandan sıklıkla 
gelinen/ konuk olunan ülkenin kültürüne asimile olmak, öbür yandan da aynı sıklıkla konuk 
olarak gelenin kimliğine gösterilmesi gereken saygı talep edilmektedir. Burada 
uyum/bütünleşmenin erekleri ile en genel anlamıyla ‚göçmenlerin’ kimliğinin korunması 
eşzamanlı olarak sağlanabilir mi? Bu tür ve benzer sorular günümüzde Arap bölgelerinden 
gelen Müslüman göçmenler çerçevesinde sorulmaktadır. Ancak tıpkı bu insanlar gibi, 
Afrika’dan gelen sığınmacılar da, gerek İslam düşmanlığı, gerekse ırkçı gerekçelerle, aynı 
ölçüde ayrımcılığa uğrayan topluluklar arasında yer almaktadır. ‚Asimilasyon’, Akültürasyon’, 
‚Adaptasyon’, ‚Entegrasyon’, ‚Enkulturasyon’, ‚Kimlik’  gibi kavram alanlarının ve 
içeriklerinin ayrıştırılmasına yönelik derinlemesine bir tartışmaya burada giremeyec eğim (bkz. 
Hess -Lüttich 1986). Sadece bir ipucu olması için şu belirlemede bulunulabilir: ‚Kimlik’, kültür 
sosyolojisi -etnografik bakımdan, kültürel ve toplumsal denge içinde bireysel –kişisel 
özyaşantılayım ve kendini ifade etme olanığının sürekliliği ile  simgesel etkileşimin 
toplumsallaştırıcı etmenleri tarafından belirlenmektedir. Burada dil, toplumsallaşma ve kimlik 
oluşumunu özsel ve zorunlu olarak içinde barındıran çok önemli bir dolayımdır/mecradır. 
Böylece, kimlik ve kimliklenme ile ilgili kuramsal tartışmalarda kültürlerarası ileşitim 
irdelenirken, bu temel çıkış noktası aydınlatıcı olacaktır. Nitekim, bütünleştirilecek göçmenler 
ve kabul edilecek sığınmacılarla karşılaşmalarında bu temel çıkış noktası, bilimlerarası -
disiplinlerarası bir kesişme nok tası biçimde şu şekilde açıklanabilir: Antropologlar kültürel 
değişimlerle, psikologlar kimlik genişlemesi ile, pedagoglar toplumsallaşma deneyimleriyle, 
sosyologlar toplumsal ve toplumsal gruplara özgü koşullarla, ekonomistler mesleki 
eklemlenme/sınıfland ırmayla, dilbilimciler dilsel değişim ve dil edinimiyle karşılaşacaklardır 
olasılıkla.  Üstte sıralanan olumlu kavram içeriklerinin, sözde ‚Kimlikçi Hareketlerin’ 
                                                           
16 Ç.n.: “Domuzcuk Pembesi Hariç” ifadesiyle ile anlatılmak istenen, ma ddi durumu görece daha iyi olanlar 
olabilir.  
17 Ç.n.: “FPÖ”: Aşırı sağcı “Avusturya Özgürlük Partisi”.