arasındaki nice dönemeçten herhangi biri olabileceğini ya da Defne'nin 
başka birinden hamile olduğunu itiraf ettiği, Ömer'in bebeğin babasını 
öğrenmek için ona haftalarca eziyet ettiği, onun Ömer'e sessizliğiyle 
eziyet ettiği, Ömer'in ona biraz daha eziyet ettiği, nihayet Defne'nin 
bebeğin babasının ondan başka kimse olmadığını, onca zamandır onu 
kıskandırmak için yalan söylediğini itiraf ettiği, Ömer'in ona hiç mi 
hiç inanmadığı, Defne'nin kendisine inanmadığı için onu asla 
affetmediği kürtaj sonrası döneminde olabileceğini biliyordu. O 
kavşakların herhangi birinde ayrı -
82
^bilirlerdi ama şimdi değ il, besbe lli ki Defne şimdi ayrılmamaları 
gerektiğini düşünüyordu.
Yaz sonu gideceği kesinleştikten sonra kalan zamanı sanki o 
gitmeyecekmiş gibi davranarak birlikte geçirmişler, böylece Ömer' in 
doktorasını yapıp geri döneceği şüpheli bir geleceğe dair planlar yap ma 
ıstırabından kaçınmışlardı. Tıpkı güneşte kurumaya bırakılmış biberler 
ya da bir çocuğun sallanan dişi gibi, bu ilişkiyi uzun zamandır 
beklenen sonuna erdirme vazifesini Ömer'in ezeli düşmanına 
bırakmışlardı: zamana!
"Biliyorum özlememeliyim ama özledim seni," dedi Defne.
Ömer bu vakayı hemen yeni kişiliğine havale etti, o da huzursuz, dalgın 
bir suskunluktan sonra nihayet mırıldandı: "Orada saat kaç?"
İstanbul'da öğlendi.
"Ben de seni özledim," diye ekledi sonra, sanki orada öğlen olduğunu 
öğrenmek bu ifşaatta bulunmasını kolaylaştırmıştı.
Sonra evi aradı. Ağabeyiyle konuştu. Annesinin o anda evde olup 
olmadığını sormadı, zira evde olsa telefonu başka kimselere açtırmazdı.
Telefon konu şmalarından sonra New York- Boston uçuşu için yolcuların 
çağrılmasına on iki dakika kalmıştı. Kulaklıklarını takıp David 
Bowie'nin I'm Afraid of Americans (Amerikalılardan Korkarım) şarkısını 
arka arkaya beş kere dinledi. Ama uçağa biner binmez hemen fark edeceği 
üzre korkması gereken daha acil şeyler vardı. Kâbus çocuk ve annesi de 
aynı uçağın yolcularıydı ve bu sefer daha da yakında, yanında 
oturuyorlardı. Ama çocuk hayret verici ölçüde sakin ve uslu 
görünüyordu, insana kimyevi maddelerden başka hiçbir şeyi hatırlatmayan 
pespembe, devasa bir lolipopu yalarken. Başını ne zaman lolipoptan 
kaldırsa onun tekrar ağlamaya başlamasını bekledi Ömer ama çocuk bir 
kez bile ağlamadı. Ömer Özsipahioğlu bu durumu daha da sinir bozucu 
bularak hayattaki beklenmedik sükûnetlerle başa çıkmanın, beklenen 
rahatsızlıklarla başa çıkmaktan daha zor olduğu sonucuna varacaktı.
Boston'da onu bir arkada şının arkadaşı karşılayıp, MİT yatak -
83
Ömer'in birkaç günlüğüne kalabileceği boş bir yeri olan başka bir 
arkadaşına götürdü. Oraya giderken tasarruf etmek için önce metroya 
binip, sonra inip  taksi tuttu. Ömer'in bu uzun yolculuğu tekerleksiz 
bavullarla yapmasının ne kadar enayice olduğu metroya indiğinde iyice 
ortaya çıktı. Akşam yolcularının acıyan bakışları altında tıkış tıkış 
koridorlarda üç devasa bavulu sürüklemek için debelenirlerken, Ömer bu 
yeni şehirdeki destursuz ilk faaliyetinin şehrin kirini süpürmek 
olmasını ironik buldu.
Nihayet MİT yatakhanesine geldiklerinde bavulların üçünün de sağı solu 
patlamış, birinin tabanı fena halde açılmıştı. Ferah binaya girerlerken 
Ömer, bir yandan k apıya, ondan yana bakarken, bir yandan da cep 
telefonuna mükemmel beyazlıkta dişleriyle büyüleyici bir gülüş çakan 
hayli hoş bir esmer kız gördü. Gerçi gülüş besbelli telefonun öteki 
ucundaki, onu göremeyecek olan kişiye yönelikti ama Ömer yine de üstüne 
alıp bu gülüşe karşılık verdi. O zaman bir saniyeliğine de olsa