Beni rahat bırakmıyorlar. Daha suçlu kimselerin, benim ka-
dar cezalandırılmadan ellerini kollarını sallayarak insanla-rın arasında dolaşmasına göz yumuyorlar. Yalnız beni ceza-landırıyorlar. Üstelik, başıma gelenlere sabırla katlanmasınıbilmediğim için hiçbir zaman azizlik mertebesine erişeme-yeceğimi suratıma haykırıyorlar.
Bence suçlu, bana görevleri verendir. Altından kalkama-
yacağım bir yükle beni ezendir. Hiçbir zaman bu görevleriyapmaya gönüllü olmadım. Kimsenin istekli olmaması üze-rine ve o sırada orada benden başkasının bulunmaması yü-zünden kabul etmek zorunda kaldım. İnsanlar, bu görevlerikabul etmemenin utancını yaşamasınlar diye (bu utancınçok korkunç bir duygu olduğunu tecrübelerimle biliyor-dum) onları bu acıdan kurtarmak istedim. Belki de, banaverilmeyen bir görevi, aptalca bir heyecanla ortaya atılarakyüklenmek zorunda kaldım. Belki de bu görevi bana ver-meyi akıllarından bile geçirmiyorlardı. Gerçek azizlerinönüne geçerek bu gülünç duruma kendi isteğimle düştüm:gülünç olmaktan bu kadar korktuğum halde. Şimdi buçemberin içinden çıkamıyorum. Günün birinde, başıma birfelaket gelirse, işte bu nedenle acımayacaklar bana. Başınızorla belaya soktuğu için, hiçbir hafifletici sebep görülme-di, diyecekler. Beni mahkûm edecekler. Oysa ben, bir za-manlar bütün dünyayı yargılamaya kalkmıştım. O zamankudret bendeydi: zayıf ve kararsız davrandım. Onlara sertdavranmasını bilemedim. Bunun da cezasını çekeceğim ay-rıca. Yargılanmış olmanın bütün acısı ve insafsızlığıyla yar-gılayacaklar beni. Onlar, onlar, onlar, dedim. Sen, sen, sen..diyecekler. Benim gibi duygularına kapılmayacaklar. So-ğukkanlı bir bilirkişi tavrıyla canıma okuyacaklar. Canımaokuyacaklar aziz İsa. Korkuyorum, kaçmak istiyorum. Suç-lu sandalyesine oturmak istemiyorum.
İsyan ediyorum; geriye dönmeme izin verilmesini istiyo-
692