Sürgüne aç ık kap ılar ın eşiğinde   
çok oyalanmamal ı insan 
mevsimler kullan ıldıklar ı yerde kalmal ı 
varl ığı kendinden ta şan yaz hayvanlar ıyd ık bu bahçede 
anlam ıştık dağılacağımızı 
perdeler art ık başka güneşleri saklayamazken           
Bu sefer kalan e şyalar ımı da toplad ım 
yeni yollara ç ıkılamazm ış sanki 
durup geçmi ş bir kavşakla ödeşmeden 
Bir tek yan ıma bu çalg ıyı ald ım.   
Haziran, Kas ım 1991, Ludwigshafen  
85