ki, sen de öleceksin! Ama sen şimdi yaşayacaksın. Üstelik beni 
hâlâ küçümsüyorsun." Kardeşinin kolunu bıraktı: "Ben de seni 
küçümsüyorum, anladın mı, ben de seni aşağı görüyorum. Senin 
ruhun yok! Aptallıklar için yaşıyorsun! Para, aile hayatı, günlük 
küçük aptallıklar ve ticaret dertleri... Ruhsuzsun! Kapı vuruluyor 
galiba." 
Cevdet Bey kalkıp kapıyı açtı. Mari ile Ziya'ydı. 
Mari: "Tavukgöğsü yedik, muhallebi yedik!" dedi. 
Nusret: "Güzel miydi?" dedi. 
Ziya sorunun kendisine yöneldiğini anladı, gülümsedi. 
"Güzel miydi oğlum? Güzeldi demek! Şimdi seni Mari Teyze 
alacak, köşedeki otele götürecek. Sen otel nedir biliyor musun? 
Oraya götürecek. Yatağa yatıracak. Uyursun! Tek başına uyursun 
artık, değil mi, kocaman erkeksin, korkmazsın! Yoksa korkar 
mısın? Karanlıktan korkmazsın değil mi? Cevap versene... Cevap 
versene babana yahu?" Birden öfkelendi: "Mari al bunu götür 
de yatır!" dedi. "Haydi git uyu, bir şey sorulduğu vakit cevap 
vermeyi öğren artık!" 
Mari Ziya'yı elinden tuttu: "Biz gidip yatıyoruz!" dedi. "Sonra 
ben gelirim!" 
Nusret son bir umutla, "Sen şimdi ne yapacaksın Ziya?" diye 
sordu. Hiçbir cevap alamayınca sinirden gülmeye başladı: "Ziya, 
oğlum benim, sen ne yapacaksın? Ziya nedir? Işık! Işık ne yapar? 
Hadi hadi al götür bunu uyusun! Yanında otur biraz, lambayı 
söndürme, çünkü bunu da kendilerine benzetmişler: Karanlıktan 
korkar. Korkar mısın oğlum? Sana diyorum, dilini mi yuttun?" 
Beyaz dilini çıkardı. "Dil? Dilini mi yuttun oğlum? Korktu mu 
bir kere, konuşmaz! Haydi Allah rahatlık versin." 
11 
AKILLILAR VE APTALLAR 
Mari ile Ziya çıkar çıkmaz Nusret boğuk ve korkunç bir hırıltıyla 
öksürdü: "Aptal! Ah oğlum aptal!" diye bağırdı. Sonra bir daha 
öksürdü. Cevdet Bey'e döndü: "Onu aptala çevirmişler. Aptal 
77