183 oldum. Biliyorsun seninle de çok çatışırdım, kapılan filan 
vurup giderdim. Bana hep haksızlık yaptığın duygusu vardı 
içimde: Bence her zaman bana haksız yere söylenirdin; çalış -
kan bir öğrenci olduğum halde "Bu çocuk kitap yüzü açmı -
yor," diye homurdanırdın, üstüme uymayan kötü dikilmiş 
elbiseler giydirirdin, istemediğim okullara gönderir din be ni, 
sızlanmaları mı da hiç dinlemezdin. Bugün, belki de sen 
artık öldüğün için,, bana bir zamanlar haksızlık ettiğini 
düşünemiyors am da, bana haksızlık edildiği düş üncesi içimde 
öylesine gelişti ki artık bütün dünyayı suçluyorum. Bu 
bakımdan. Bu bakı mdan da istemediğim bir yerlere vardım, 
artık bütün dünyanın suratına çarpıp duruyorum kapıla rı. 
Senin 'egoist' olduğunu söylerlerdi; benim için de şimdi buna 
benzer sözler ediyorlar. Annem öldükten sonra bir sü re sen de 
yalnız kalmıştın ya, bu yüzden yal nızlığı bilirsin sanıyorum. 
Ben de yalnızlığımda sana benzedim babacığım:  Kendime 
yemekler pişiriyorum; senin kirli ropdöşambrı na  benzeyen bir 
şeyler giyip, b ir karış sakalla evin içinde huzur suz dolaşıp 
duruyorum, yanık  kalmış elektrikleri söndürü yorum , 
durmadan para hesabı yapıyorum, kendimi biraz iyi 
hissettiğim günlerde çarşı pazar dolaşarak her malın iyisini 
almaya çalışıyorum. Gittikçe sana benziyorum babacığım: 
Kimseleri beğenmez oldum. Aynaya pek bakmıyorum ama 
sevdiğim şeylerden söz ettikleri za man suratımı senin gibi 
buruşturduğumu hissediyorum. Birilerine oturmaya gitti ğim 
zaman yemeğe kalmam için ısrar edilmeyince senin gi bi, belki 
de senden çok şiddetli bir biçimde içerliyorum her kese; yalnız, 
senin yaptığın gibi, kötü yemekleri açıkça be ğenmezlik 
edemiyorum; ne yapalım, bu huyumu da annem den almışım. 
Gene de hoşnutsuzluğumu[ belirten bir iki söz söylemeden 
edemiyorum. İstiyorum ki babacığım artık her kes öğrensin 
hiçbir şeyi beğenmediğimi. Senin başına gelen leri düşündükçe 
hiçbir duygunu n içimde kalmasına, hiçbir öfkenin sadece