edecek, ışık tutacak. Ben de bu u ğurda senin hizmetkâr ın ola- 
cağım." 
"Öyle deme" diye itiraz ettim. "Sen benim dostumsun." 
Şems itiraz ıma aldırış etmeden devam etti: "Tek endi şem, 
şu içine gizlendi ğin kabuk. Me şhur ve muktedir birisin, etra- 
  
256 
257 
  
fin hayranlarla ku şatılmış. Ama sıradan kimseleri ne kadar 
bilirsin? Dü şmüşleri, dışlanmışları anlamadan toplumu an- 
lamak mümkün de ğil. Sarho şları, dilencileri, h ırsızları, fahi- 
şeleri, kumarbazlar ı... teselli bilmezleri, ihmal edilmi şleri, 
yaftalanm ışları... Allah' ın yaratt ığı her mahlûku sevebilir 
miyiz? Çetin bir s ınavdır bu, çok az ki şi verir bu imtihan ı." 
Konuştukça yüzünde neredeyse babacan bir şefkat beliri- 
yordu. 
Hakkını teslim etmeliydim. "Do ğru. Her zaman korunakl ı 
bir şekilde ya şadım. Bu toplumun dü şmüşleri nas ıl yaşar bil- 
mem bile." 
Şems eğildi, bir avuç toprak ald ı, parmaklar ı arasında ufa- 
ladı. Sonra yerdeki k ırık bir dala uzand ı; kalktı, meşe ağacı- 
nın etrafında geni şçe bir çember çizmeye koyuldu. Çember 
tamamlan ınca kollar ım semaya kald ırdı, sanki görünmez bir 
elin kendisini harekete geçirmesini bekliyordu. Ard ından es- 
mayıhüsnâyı sayarak ba şladı çemberin içinde dönmeye. Ön- 
ce ağır ağır, rikkat ve dikkatle, sonra kendisinden geçerek, 
hızlanan bir ezgiye e şlik edercesine, insanüstü bir kudretle 
döndü, döndü. Tüm kâinat ve cümle y ıldızlar ve dahi ay da 
onunla semaya durdu. Bu fevkalade raks ı izlerken, gözya şla- 
rıma hâkim olamad ım. Bıraktım bu vecd an ının tılsımı hem 
ruhumu hem bedenimi sarmalas ın. 
En nihayetinde Şems yava şladı ve durdu. Kesik kesik so- 
luyarak, gaybdan gelircesine bo ğuk bir sesle konu ştu: "Günü 
gelecek sana A şk'm Şairi diyecekler" dedi. "Do ğu'dan, Ba- 
tı'dan, Kuzey'den ve Güney'den yüzünü dahi görmemi ş in- 
sanlar senin kelimelerinden ilham, feyiz ve cesaret alacak." 
İnanması zordu. "Bu nas ıl olacak?" diye sordum. 
"Dersle de ğil. Vaazla de ğil. Şiirle olacak." 
"Şiir mi?" Sesim çatlam ıştı. "Ben hayatta şiir yazmam ki. 
Şair değil, âlimim. Sanat de ğil, ilim irfand ır benim saham." 
Şems hafifçe dudak büktü. "Dostum, sen, bu dünyan ın gör- 
  
düğü görece ği en büyük şairlerdensin." 
Tartışacak hâlim yoktu. "Velev ki dedi ğin doğru, ne yap ıla- 
caksa beraber yapaca ğız." 
O zaman Şems sustu. Bir u ğursuz sessizlik oldu. Gözlerini 
benden kaç ırdı. Neyin var diye üsteleyince en sonunda bir iti- 
rafta bulunur gibi zorlukla konu ştu: "Sana bu yolda sonuna 
kadar yolda ş olayım isterim ama yapamam. Benim vadem 
bellidir. Hep yan ında kalamam. Gitmem gerek." 
"Ne biçim laf bu? Nereye gideceksin?" diye sordum tela şla. 
"Hiçbir yere gidemezsin." 
Şems dudaklar ını sıktı. "Benim elimde de ğil" dedi. 
Apansız bir yel bizden yana esti, hava aniden so ğudu; o an, 
oracıkta, bıçakla kesilmi şçesine güz mevsimi sona erdi. Ber- 
rak ve pak gökkubbeden üstümüze hafiften, ılık ılık yağmur 
çiseledi. İşte o an ilk kez, Şems'in bir gün beni terk edip gi- 
deceği düşüncesi olanca karanl ığıyla aklımdan geçti. 
Ve o kadar can ımı yaktı ki bu fikir, üstüme çuval çuval 
ağırlık binmiş gibi yüre ğim sıkıştı, sinem a ğrıdı. Başımı çe-