dum kendi kendime. İşte o günlerin birinde, Gök­
şin aradı, Çağlayan'ın adını bir kağıda yazıp resim 
bölümündeki hocalardan birine verdiğini söyledi. 
"Ne yaptın Gökşin!" dedim, "şimdi o hoca be­
nim oğlum için torpil istediğimi zannedecek!" 
"Sen deli misin Türkan, ben torpil isteyebilir 
miyim hiç! Sadece hakkı yenmesin diye ricada bu­
lundum. Çünkü bilirsin, binlerce öğrencinin dos­
yası gelir, torpillilerinki ilk önce değerlendirmeye 
alınır, bazılarınınki tamamen gözden kaçar. Ben 
sadece Çağlayan'ın verdiği kağıdın dikkatle 
değerlendirmeye alınmasııu rica ettim, o kadar. 
Hoca da bizim gibi doğru dürüst, iyi ahlaklı bir in­
san. Üstelik senin soyadınla oğlunun soyadı aynı 
değil ki, kim nereden bilecek onun senin oğlun ol­
duğunu?" 
"Teşekkür ederim." 
"Teşekk ür filan etme. Zaten öyle özel gayret de 
sarf etmedim. Bir akşam yemeğinde tesadüfen yanı­
ma düştü, laflafı açtı, söyleyive rdim işte. Uzatma!" 
Çağlayan'a bundan hiç bahs etmedik. Çocuk sı­
nava gir di. Sınav sonuçlar ının açıklanacağı gün, 
ben arabamla hastaneye giderken Çağlayan'ı oku­
lun önünde bıraktım, duvara asılan listede adı var 
mı yok mu görecek ve bana telefonla bildirecekti. 
Hastaneye kadar heyecan içinde gittim. Masama 
otururken telefon geldi. Elim ayağım titreyerek 
ahizeyi kaldırdım ki, karşımda Gökşin! 
216