Ali: 
"Dursun Emmi, sen bilmez misin onu? Ona bir şey olur 
mu?" diye berkitti. 
Dursun: 
"Allah vere de öyle olaydı. Memed çok iyi çocuk. Öksüz ." 
Sürülmüş tarlanın ortasında durdular. Osman, çalı çırpı 
topladı. Allyle Dursun konuşurlarken o ateşi yaktı. Ateşin başı­
na geçtiler oturdular. Türlü ihtimaller üstünde durdular. Bayı­
labilir di. Kuduz kurt gelir kapabilirdi onu. Bir hırsız gelir elin­
den öküzleri alırdı. Daha ne kadar ihtimal varsa, üzerinde teker 
teker durdular. Ama, üstünde ısrarla durduklan bir tek ihtimal 
yoktu. Hepsi de olabilird i. Bir teki de olmayabili rdi. 
Dursunun yüzüne ateşin yalıını vuruyordu. Kırmızı bakı­
nn rengine çalıyordu yüzü. Yüzünde belli belirsiz, mutlu bir 
gülümseme vardı. 
Ateş yandı geçti . Ocakta, kedi gözü gibi birkaç köz ışıldadı 
kaldı. Canlan sıkılıyord u. Ali bir türkü söy ledi. Dertli bir tür­
küydü bu. Geceye yayıldı: 
Kapıya oturmuş kurar araba 
Bugün efkarlıyım gönlüm haraba 
Kitaplar getir de yeminler edem 
Senden gayrisine demem mer haba. 
Üşüdüler. Osman çalı çırpı topladı, ateşi yenile di. Dursunla 
Ali de kalktılar çalı toplamaya gittiler. Büyük bir yığın çalı yığ­
dılar ateşin yanına. 
Osman: 
"Eeee ne yapalım şimdi?" dedi. 
Dursun: 
"Biz şimdi boş dönersek köye, Abdi Ağa kıyameti kopanr. 
iyisi mi burada ya talım. Sabahleyin arar bulur uz." 
Ali: 
"O Memed hiç bulunm az gayri. O köye gitti o, neredeyse o 
köy. Dilinden düşürmüyor du." 
Dursun güldü: 
Ateşi devam ettirmek için Ali nöbetçi oldu, ötekiler kıvnl-
34