olan ceviz a ğacından bir masa vard ı. Hepsi bu. Ne  
telefon, ne televizyon, ne duvar saati, ne rad- 
yo. Aldırış etmedim. Y ıllarca gençlerin toplan- 
dığı işgal evlerinde bar ındıktan sonra, rahatl ık- 
la bir zaviyede ya şayabilirim diye dü şündüm. 
Baba Samed bu ruhani mekân ın başıydı. Müthiş 
bir adamd ı; son derece efendi, bilgili, güngör- 
müş ve zeki. Bana neden Mekke ve Medine'ye git- 
mek istedi ğimi sordu ğunda cevap vermekte acele 
ettim. " İslam dünyas ı biz Bat ılılar için kapal ı 
bir kutu. Oysa insan bilmedi ği şeyden korkar. Or- 
tadoğu'yu tan ımıyor olmak korkular ımızı, önyar- 
gılarımızı artırıyor. Bir Bat ılı fotoğrafçı İs- 
lamiyet'in en kutsal şehirlerine gidip oradaki 
insanlar ı dinlese ve görüntülese; sonra bu foto ğ- 
raf ve hikâyeleri tüm dünyayla payla şsa, dinler 
ara  bar ış ve diyaloga hizmet eden bir ad ım ol- 
maz mı?" dedim. Baba Samed gülümsedi. Ve sanki 
  
288 
  
289 
  
 
  
hiç cevap vermemi şim gibi tekrar ayn ı soruyu sor- 
du: "Bizden yard ım istiyorsun. Ama önce söyle, 
neden Mekke ve Medine'ye gitmek istiyorsun?" 
İşte o zaman dürüst olmam gerekti ğini anlad ım. 
Hem ona, hem kendime. "Çünkü bunu yapabilirsem 
çektiğim fotoğrafları çok iyi paraya satar ım. 
Dünyaca ünlü olurum." Baba Samed usulca ba şını 
salladı ve dedi ki: "Anl ıyorum. Madem kap ımıza 
kadar geldin, bizden yard ım istedin, geri çevir- 
mek olmaz. Ama sen ego'nu şımartasın diye de ğil, 
olur da ç ıkacağın yolu içsel bir yolculuk olarak 
yaşarsın diye yard ım edeceğiz. Allah sevgili kul- 
larını çölde şaşırtmayı sever ki su bulduklar ın- 
da kıymetini bilsinler. İnşallah nasip olur, so- 
nunda şan şöhret için de ğil, aşk için gidersin 
Kâbeye. Kendi içindeki Kâbeye. Yani kalbine." 
Ne demek istedi ğini anlamam ıştım ama aç ıkçası 
umursamad ım. Mistik tiplerin anla şılmaz sözler 
etmelerini normal kar şıladım. Bana yard ım edecek- 
lerdi ya, gerisi umurumda de ğildi. Baba Samed 
Mekke'ye gidene dek kendi evimmi ş gibi burada ka- 
labilece ğimi söyledi. Ama tek şartı vardı: Uyuş- 
turucu yasakt ı! 
Suçüstü yakalanm ış bir çocuk gibi tela şlandım. 
Yoksa ben d ışarıdayken bavulumu mu kar ıştırmış- 
lardı? Hazret şüphemi anlam ış gibi öyle bir laf 
etti ki içime oturdu: "Uyu şturucu kulland ığını 
bilmek için e şyalarını karıştırmaya gerek yok ki. 
Gözlerini görüyoruz ya, yetmez mi? Gözlerin müp- 
tela gözleri." 
İşin tuhaf yan ı, o güne dek kendime hiç toz 
kondurmam ış, "bağımlı" olduğumu kabullenmemi ş- 
tim. Uyu şturucu beni de ğil, ben uyu şturucuyu kul- 
  
lanıyorum san ıyordum. Kontrol bende zannediyor- 
dum. "Eğer bir yaran varsa, ki bence var, yaray ı