nın ortasından esnafın hayret dolu, hayranlık, korku dolu ba­
kışları arasında gidip gelecekti. Akşamlara kadar.
İkinci kez dönerken dışarı çıkmış, ayakta, durmadan ceket­
lerini düğmeleyenlere giderekten eliyle teker teker selam verdi. 
Sonra da içini çekerek:
"Çek yavrum, çek bakalım köye," dedi.
Vayvay köyüne kuşluklaym vardılar. Köylüler çoluk çocuk, 
genç yaşlı, Kaymakamı köyün dışında karşıladılar. Seyfali bir 
de davulcu, zurnacı getirmişti. Bir yanda da davul zuma çalı­
yordu.
Kaymakam kalabalığın üstüne şöyle bir bakış fırlattı:
"Ne sefalet," dedi. "Bunlar müstahak ama..."
"Müstahak," dedi Ali Safa Bey. "Mahvettiler beni. Onların 
yüzünden iflas ettim. Tarlalarımı ne ekiyorlar, ne de bana ekti­
riyorlar. Tarlalarımı bana verseler, kendileri de çiftliğimde ırgat 
olsalar gül gibi bakardım onlara. Ne sefalet kalır, ne bir şey."
"Anlamazlar iki gözüm. Bunlar insan değil ki... Mustafa 
Kemal Paşa Hazretleri de bunlara efendimiz diyorlar!"
"Efendimiz?"
"Gelseler de efendimizin şu hali pür melalini görseler."
"Efendimiz insandan başka, başka çeşit bir mahluk..."
Bir paçavra yığınıydı insanlar. Her birisi bir kuru değneğe 
benziyordu. Yeşü bir sarının ölülüğündeydi yüzleri.
Otomobü Vayvay  köyünün ortasındaki ulu ağacın altında 
durdu. Köylüler elpençe divandüar. Boyun kırmışlardı.
Kaymakam, sert, gümbür gümbür bir sesle:
"Ehlivukuflar burda mı?"
"Burda," dedi Ali Safa Bey.
Kaymakam:
"Susun," diye bağırdı, durup dururken.
Sinek vızlasa sesi duyulur oldu ortalık. Herkes soluğunu 
korka korka ahyordu.
"Katip tapuyu oku."
"Baş üstüne Beyim."
"Ali Safa Bey, sizin ehlivukufunuz kim?"
"Çıkçıklar köyünden Sürmelioğlu Mahmut."
İki büklüm, uzun ak sakallı, yeşil gözlü, büyük yüzlü, iri
221