"Ne mi? Şu: İnsan öyle karma şık bir varl ıktır ki kendine  
cenneti de ya şatır cehennemi de. İnsan en şerefli mahlûktur. 
Yüceden yüceyiz ve de baya ğıdan baya ğı. Bunun mânâs ını 
tam kavrayabilseydik, Şeytan'ı dışarıda değil, içimizde arar- 
dık. Bize lâz ım olan kendimizi didik didik tahlil etmek. Ha- 
tayı başkalarında bulmak de ğil." 
"Sen git kendini tahlil et bakal ım, inşallah gün gelir gü- 
nahlarının kefaretini ödersin" dedi Şeyh Yasin gayet alayc ı. 
"Ama ulema cemaate gözkulak olmak durumundad ır. Biz öy- 
le kendi i şimize bakamay ız." 
"O hâlde izniniz olursa bir hikâye anlatay ım" dedi Şems. 
Bunu öyle abart ılı bir hitapla söyledi ki alay m ı ediyor, sami- 
miyetle izin mi istiyor, emin olamad ık. Bize şunu anlatt ı: 
Dört tüccar bo ş bir camide namaz biliyormu ş. Derken içe ıi 
müezzin girmi ş, ilk tüccar duas ını yarım bırakıp hemen sor- 
muş: "Müezzin Efendi! Ezan okundu mu? Yoksa vaktimiz var 
mıydı daha?" 
ikinci tacir dua etmeyi b ırakıp, arkada şına dönmü ş: "Ya- 
\ hu, duan ı yarım bıraktın, niye konu ştun? Şimdi namaz ın bo- 
şa gitti. Haydi, ba ştan başla bakal ım!" 
Bunu duyunca üçüncü tacir müdahale etmi ş: 'Yuh, salak, 
ne diye onu suçlars ın? Kendi namaz ına bakacakt ın. Bak, se- 
ninki de bo şa gitti." 
Dördüncü tacir dayanamam ış, kendi kendine m ırıldan- 
mış: "Bak, şu akılsızlara! Üçü de namazlar ını ziyan etti. Al- 
lah'ım sana şükürler olsun, beni faka bast ırtmadın, onlar gi- 
bi şaşırtmadın." 
  
Şems bu hikâyeyi aktard ıktan sonra tüm ö ğrencilere döne- 
rek sordu: "Peki ya siz ne dü şünüyorsunuz? Sizce bu dört tüc- 
cardan namaz ı heba olan var m ı? Varsa hangileri?" 
Sınıfta bir süre bir dalgalanma oldu. Baz ı öğrenciler dü- 
şünceye dalarken, baz ıları da öbekle şip cevab ı aralarında 
tartışmaya başladı. En nihayetinde arkalardan birisi ba ğır- 
dı: "İkinci, üçüncü ve dördüncü tacirin namazlar ı kabul olun- 
maz. Hepsinin ba ştan almas ı lâzım. Bir tek ilk tacir masum- 
dur çünkü o sadece müezzine dan ışmak istemi şti." 
İrşad dayanamad ı, atıldı: "Evet ama o da duas ını öyle kes- 
memeliydi. Bence tüm tüccarlar hatal ı, dördüncüsü hariç. O 
sadece kendi kendine konu şuyordu." 
Bakışlarımı kaçırdım. Her iki cevaba da kat ılmıyordum 
ama çenemi tutmaya kararl ıydım. Şimdi burada fikrimi söy- 
lesem, kimsenin ho şuna gitmezdi muhtemelen. Ama daha bu 
fikir akl ımın ucundan geçer geçmez Şems-i Tebrizî z ınk diye 
durdu, beni i şaret etti ve sordu: 
"Peki ya sen genç adam! Sen ne dü şünüyorsun?" 
Yutkundum. " Şayet bu tacirlerin bir kabahati varsa, na- 
mazlarını kesip konu şmaları değil" dedim. "Esas kabahatleri 
kendi işlerine bak ıp, ettikleri duan ın hakikatine odaklan- 
mak yerine, ak ıllarının başka yerde olmas ı ve etrafta olan bi- 
tene tak ılmaları. Arr\a şimdi biz tutup da onlar ı yargılarsak, 
aynı hatayı biz de yapm ış oluruz." 
Şeyh Yasin sab ırsızlıkla lafımı kesti. "Ne diyorsun yani?" 
"Diyorum ki dört tacir de benzer sebeplerden dolay ı hata- 
lıdır. Öte yandan ben onlar ın hiçbirine hatal ı diyemem. Zira 
haklarında hüküm vermek bana dü şmez. Ben nereden bilebi- 
lirim hangisin namaz ı kabul olundu, hangisinin olunmad ı. 
Ben sadece kendi i şime bakar ım; kendi nefsimi eritip, yüre- 
ğimi eğitmeye." 
Tebrizli Şems bana do ğru bir ad ım attı. Yüzüme öyle derin 
bir şefkat ve muhabbetle bakt ı ki, kendimi anne babas ının