olmadan insan hiç yatar mı?" Tahlilleri, testleri, daha kolay 
yapabilmek için dediler. Durumunuzu daha yakından izleye­
bilmek içir, dediler. Sizi dikkatli bir kontroldün geçirelim; 
buralara kadar kalkıp gelmişsiniz, size iyice bir bakalım. 
Merak edecek bir şey yok. Mustafa Hoca, her zamanki çocuk­
su saflığıyla sevindi, "Ne iyi," dedi. "Öyle uzun boylu yatacak 
kadar hasta değilsiniz,'1  dediler, "İstediğiniz zaman kalkar 
dolaşırsınız; hastane dışında bile gezintiler yapabilirsiniz."
Jale İnan da çok sevinmiş; "Gerçekten de ertesi gün şe­
hirde dolaşmaya çıktık. Herhalde bir şey yok diye teselli edi­
yordum kendimi. Mustafa sabah kahvaltıdan sonra giyinip 
hastaneden çıkıyordu. B ir kahvede buluşuyorduk..‘Ne iyi ol­
du geldiğimiz değil mi Jale?’ diyordu, ‘Yıllardır böyle bir din­
lenmeye ihtiyacımız vardı Bundan sonra hayatın gürültüsü­
ne kaptırmayalım kendimizi, olmaz mı? Ne kadar çok işimiz 
olursa olsun, arada bir çıkıp gelelim böyle yerlere; gezelim, 
dinlenelim.’ Ben, iyileşse bile, Mustafa’yı tekrar kontrol için 
getirmek gerektiğini düşünerek onu teşvik ediyordum: "Bu 
dünyada artık endişe duyacak bir durumumuz kalmadı ki 
Mustafa: Bak Hüseyin'in okulu da bitiyor. Biraz üzüldük, 
ama bu yıl evimiz de oldu. Bira 2 da istediğimiz gibi yaşaya­
lım. Neler geçirdik biliyorsun, artık bizim de kafamızı dinle­
meye ihtiyacımız var."
Evet, 1967 yılına gelinceye kadar ‘neler gcçirmişlci'di’.  
Mustafa İnan’ın sağlığı için yirmi üç yıldır tedbir alınıyordu. 
Jalp Hanım 1947 yılında kazı için giderken. Necat vapurun­
da yazdığı mektupta şöyle diyordu;
"Akşam seni çok merak ettim, hava serindi, üştün de pek 
ince. İnşallah kendini üşütmedin. Yahya Kemal ile içkide ya­
rışırsın diye gece uykum kaçtı. Mustafacığım kendine iyi 
bak. Ona buna canını sıkma. Ne yap yap on on beş günlük 
dağa çık. Bu senin sıhhatin için elzem. Kışlık kömürümüz­
den daha elzem. Canım kocacığım, seni böyle maddi ve ma­