gösterilen ilgisizlikler, tarihin tozlu raflarında unutulduğu
için hemen önemi sezilmeyen yaşantılar ve yanlış yorumla-malar nedeniyle sınıflamalarda alt katta kalmış insanlar gü-neş ışığına çıkarılabilseydi (bu güneş bile bildiğimiz güneşebenzemeyecekti elbette) Selim’in yalnızlığının sadece birgörünüşten ibaret olduğu anlaşılacaktı. Tarih, işine gelme-yen bütün belgeleri, Selim ve Selim gibilerden gizlemişti.T utarlı bir tarih felsefesinin zorunlu olduğu endişesi, birçokgerçeğin, bile bile bir yana bırakılması sonucunu doğur-muştu. Başka türlü olamazdı. Selim’i, geçmişten ve gelecek-ten ayırmaya kimsenin hakkı yoktu. Bunun hesabı sorul-malıydı, sorulacaktı. Dün, bugün ve yarın, onun yaşantısıy-la birleşmeliydi. Dünü, bugünü, yarını yalnızlığının dışındayaşamalıydı Selim.
Şarkıların ortak adı böylece çıktı ortaya. Dün, gerçekten
ne olmuştu? Bugün ve yarını hazırlayan dünü, bütün çıp-laklığıyla ortaya çıkartmak gerekiyordu. O zaman Selim -mısra 237’de belirtiği gibi- çırıl çıplak dolaşabilirdi ikincigelişinde. Kimseden korkmadan, soyununca utanmadan -mısra 545- doğduğu gibi kalabilirdi. Tarihin aldatıcılığın-dan kurtulmak istiyordu. İşte o zaman, kendinden ve ken-disi gibi olanların yerine utanmamak için -mısra 540-(evetyalnız bunun için)
oturdu bir destan yazdı.... canını dişine takarak
Burada bana da bir görev verildi: bu şarkıları, belgelerle
kanıtlamak. İnsanlarla ilgili birçok bilimle uğraşmış olmamSelim’i umutlandırdı. Fakat bilinmeyeni bulup çıkarmak,tarihin akışını değiştirmek ne ağır bir görevdir. Selim gibi -bu belgelerin var olması gerektiğini içinde kuvvetle duyan-birine bu güçlüğü anlatmak ne kadar zordur. “Bir yerlerdebulunmalı bütün gerçekler; bulmalısın Süleyman Kargı,”
136