—  Üzülme, hadi üzülme, ben üzülmüyorum... K ızdım birden siz öyle 
edepsizlik edince, geçti... Hadi üzülme, üzülecek bir şey yok... Hem sen 
beni üzmüyorsun, ben art ık yaşlandım, öyle vara yo ğa üzülüyorum, sen bana 
bakma, ya şlılar böyledir k ızım, onlar asl ında yaşlı olduklar ına kızarlar, 
ama başkasına kızmış gibi yaparlar, insan ya şlandım diye kime 
163 
kızabilir ki... Ya şlılık bunlar, ya şlılık... Üzülecek bir şey yok, gençlik 
gibi yaşlılık da geçici, bizimki biraz uzad ı hepsi bu, k ızgınlığımız da onun 
için biraz fazla... Sen yaln ız, teyzene öyle davranma, o ya şlı kadın... 
Babası çok celalli bir adamd ı, nur içinde yats ın, Müberran ım'ı çok bask ı 
altında büyüttü. Bask ı olan yerde üzüntü, s ıkıntı çoktur... Cemal Pa şanın 
çok namuslu ama çok mutsuz bir k ızı oldu işte, kadın, babas ından çok çekti 
gençliğinde, ya şlılığında da senden çekmesin, sen hem gençsin, hem de daha 
aklı basındasın, duymay ıver bazı söylediklerini, seni k ıskanıyor biraz 
işte. 
—  Siz teyzemi çok gençli ğinden mi tan ıyorsunuz? 
Hüsrev Bey, şöyle bir durup dü şündü, elini havada sallad ı... 
—  Ooo kaç y ıl, hesab ını Allah bilir... Rahmetli pederi benim ahbab ımdı, 
bu konağa birkaç kere gelip gittim, hatta o zamanlar Müberran ım'la beni 
evlendirmeyi de dü şünmüşlerdi, ama o zamanlar çok küçüktü, ben istemedim... 
Seneler sonra, ben burada yoktum, bizim o ğlan, senin baban yani, Cemal 
Paşanın torunuyla tan ışmış, bunlar mercime ği fırına vermi şler, neyse 
evlendiler i şte, sonra da baban buraya içgüveysi girdi, ama o zamanlar Cemal 
Paşa rahmetli olmu ştu... Ben dü ğünlerine yeti şemedim, Erzincan'da m ıydım, 
Elazığ'da mıydım, oralarda bir yerlerdeydim i şte... Sonra, bizim han ım, 
senin babaannen yani, bizi b ırakıp öbür tarafa geçince ben de yaln ız kaldım, 
orada burada dola ştım epey, sonra baban tutturdu, art ık yanımıza gel diye, 
ben de bakt ım yaşlanıyorum, oradan oraya dola şmaya pek gücüm yetmiyor, 
geldim buraya yerle ştim, sen daha çocuktun o zamanlar, 
164 
geliş o geliş. Geldim Cemal Pa şanın konağına girdim, nereden nereye, kim 
derdi ki ben bir gün Cemal Pa şanın torununa kay ınpeder olaca ğım da, onun 
evinde oturaca ğım da, Müberran ım konağı satacak m ı diye meraklanaca ğım. 
Nermin, Hüsrev Beyin koltu ğunun yan ına gelip dizinin dibine oturdu. Hüsrev 
Beyin elini tutup yana ğına bastırdı, dedesine kendini çok yak ın bulmuştu 
birden. 
—  Siz beni çocukken hiç sevmediniz de ğil mi? Hüsrev  Bey,  torununun,  
elini  tutup  yana ğına 
bastırmasından rahats ız olmuştu, kendisine dokunulmas ından hoşlanmazdı. 
Ama elini çekmedi. Ner-min'in her zamankinin aksine çok duyarl ı olduğunu, 
en küçük hareketten al ınıp kınlabilece ğini sezmi şti. Onun kendisine 
sığınmaya çal ıştığını  da anlam ıştı, kısa bir süre için bile olsa, bir 
kadının kendisine s ığınmaya çal ışması hoşuna gitti. Nermin'i torunu gibi 
değil, daha çok bir kad ın gibi görüyordu. 
—  Kızım, birini sevmek zor i ş, herkes o zor i şi beceremez, ben de 
beceremeyenlerdenim, benim hayat ım çok mücadeleyle geçti, hayat ı 
mücadeleyle geçenler biraz bencil olurlar, hep kendilerini korumaya 
alıştıklarından mı nedendir, bilinmez, öyle mücadeleci adamlar pek sevgiyle 
dolu değillerdir. Ben de de ğildim, ama seviyormu ş gibi de hiç yapmad ım... 
Kimseyi pek fazla sevmedim vak ıa ama kimseden de pek bir sevgi beklemedim, 
ne babandan bekledim, ne senden bekledim, eh sizden de pek sevgi gördü ğüm 
söylenemez, sayg ı gördüm, lakin ben de pek sevgi görmedim, sevilecek bir