"Bir konuya nasıl konsantre olacağ ımı bana siz anlatabilirsiniz diye düş ündüm. 
Bana şunu söyleyin lütfen: nasıl ş iir yazıyorsunuz? Konsantre olarak değ il mi?" 
Almanya'daki Türk okurlarla yapılan ş iir gecelerinde kadınların ş airlere en çok 
sorduğu soruydu bu ama Ka her seferinde olduğ u gibi çok özel bir soru sorulmuş  
gibi irkildi. "Ş iirin nasıl yazıldığ ını bilmiyorum," dedi. "İ yi şiir sanki 
dışarıdan uzak bir yer- 
123 
- Akçam Yemeğ inde Aşk, Örtünmek ve intihar Üzerine ¦ 
den geliyor." Hande'nin ş üpheyle baktığ ını gördü. "Konsantre olmaktan ne 
anlıyorsunuz, söyleyin lütfen." 
"Bütün gün çabalıyorum, ama gözümün önünde canlanmasını istediğ im şey, 
başörtüsüz halim canlanmıyor. Onun yerine unutmak istediğ im şeyler geliyor 
gözümün önüne." "Mesela ne?" "Örtülü kızların sayısı artınca bizi baş ımızı açmaya ikna etsin diye Ankara'dan 
bir kadın yollamış lardı. Bu 'iknacı kadın' bir odada hepimizle tek tek saatlerce 
görüşmüştü. Bize 'Baban anneni döver miydi? Kaç kardeş siniz? Baban ayda kaç lira 
kazanıyor? Türbandan önce baş ka ne giydin? Atatürk'ü seviyor musun? Evinin 
duvarlarında ne resimler asılı? Ayda kaç kere sinemaya gidiyorsun? Sence kadınla erkek eş it midir? Allah mı büyüktür, devlet mi? Kaç çocuğ un olsun istersin? Aile 
içi tacize uğ radın mı?' gibi yüzlerce soru sormuş , cevaplarımızı kâğ ıtlara 
yazmış, hakkımızda formlar doldurmuş tu. Dudakları, saçları boyalı, baş ı açık, 
moda dergilerindeki gibi çok ş ık, ama nasıl söylesem, aslında çok da sadeydi. 
Soruları bazılarımızı ağ latmasına ra ğmen aslında onu sevmiş tik de... Kars'ın 
pisliği çamuru ona bulaş mamıştır inşallah diye düş ünenlerimiz vardı. Daha sonra 
ben onu rüyalarımda görmeye baş ladım, ama önemsemedim önce. Ş imdiyse ne zaman 
başımı açıp saçlarımı ortaya döküp insanlar arasında gezineceğ imi hayal etmeye 
çalışsam, kendimi bu 'iknacı kadın' olarak görüyorum. Ben de onun gibi şık 
olmuşum, ince topuklu ayakkabılar, onunkilerden de açık elbiseler giyiyorum. 
Erkekler bana ilgi gösteriyor. Bu hem hoş uma gidiyor, hem de çok utanıyorum." 
"Hande utancını anlatma istersen," dedi Kadife. "Hayır anlatacağ ım. Çünkü hayallerimde utanıyorum, ama hayallerimden 
utanmıyorum. Baş ımı açarsam erkekleri kış kırtmak isteyen, ş ehvet düş künü bir 
kadın olacağ ıma aslında hiç inanmıyorum. Çünkü yaptığ ım şeye hiç inanmadan 
açacağım başımı. Ama insanın inanmadığ ı halde, hatta hiç istemediğ ini sandığ ı 
anda şehevi hislere kapılabildiğ ini de biliyorum. Kadın erkek hepimiz geceleri 
rüyalarımızda günlük hayatımızda hiç istemediğ imizi sandığ ımız canlarla günah 
işliyoruz. Doğ ru değil mi bu?" 
"Yeter Hande," dedi Kadife. 124 "Doğru değil mi?" 
"Değil," dedi Kadife. Ka'ya döndü. "Bundan iki yıl önce Hande çok yakışıklı bir 
Kürt delikanlısıyla evlenecekti. Ama çocuk siyasete bulaş tı, öldürdüler onu..." 
"Başımı açamamamın bununla hiç ilgisi yok," dedi Hande öfkelenerek. "Baş ımı 
açamamamın nedeni, konsantre olup baş ı açık halimi gözümün önüne getiremememdir. 
Her konsantrasyon denememde hayalimde ya 'iknacı kadın' gibi kötü bir yabancıya dönüşüyorum, ya da ş ehvet düş künü bir kadına. Baş ım açık olarak okulun 
kapısından içeri girdiğ imi, koridorlarda yürüdüğ ümü ve dersaneye girdiğ imi bir 
kerecik gözümün önüne getirebilirsem, bu iş i yapabilecek gücü kendimde bulacağ ım 
inşallah ve özgür olacağ ım o zaman. Çünkü baş ımı kendi iradem ve isteğ imle açmış  
olacağım, polis zoruyla değ il. Ama o âna konsantre olamıyorum." 
"O ânı önemseme o kadar," dedi Kadife. "O an yıkılsan bile sen bizim her zamanki canımız Hande'mizsin." 
"Değilim," dedi Hande. "Sizlerden ayrıldığ ım ve baş ımı açmaya karar verdiğ im 
için beni içten içe suçluyor, küçümsüyorsunuz-dur." Ka'ya döndü. "Bazan gözümün 
önünde canlanan bir kız, baş ı açık olarak okula giriyor, koridorlarda ilerliyor, 
çok özlediğ im bizim sınıfa giriyor, hatta o an koridorların kokusunu, dersanenin 
ağır havasını hatırlıyorum. Tam o anda sınıfı koridordan ayıran camda o kızı 
görüyorum ve gördüğ ümün ben değ il bir baş kası olduğ unu anlayarak ağ lamaya 
başlıyorum."