23  
23. Katil Diyecekler Bana 
 
 
 
Tak ır tak ır çarkl ı saatim vakit ak şam diyordu, daha ezan okunmam ıştı, ama rahlemin yan ı başındaki şamdan ı 
çoktan yakm ıştım. Siyah Hasanpa şa mürekkebine ban ıp iyi aharlanm ış, güzel cilalanm ış kâğıt üzerinde h ızla 
gezdirdiğim kalemimle bir Afyonke ş resmini ezberden, h ızla çizip bitirmi ştim ki, her ak şam beni sokaklara 
çağıran o sesi duydum içimde. Ama kendimi tuttum. Ak şam sokağa ç ıkmay ıp evde çal ışmakta o kadar 
kararl ıydım ki, bir ara kap ımı içerden çivilemeyi bile denemi ştim. 
Acele acele çizdi ğim bu kitab ı sabah daha kimsecikler kalkmadan tâ Galata'dan gelip kap ıyı vuran bir 
Ermeni sipari ş etti. Kekeme oldu ğu halde çevirmenlik, rehberlik yapan bu adam, Frenk- İtalyan seyyahlar ı bir 
kıyafetname istedi mi hemen beni bulur, s ıkı da bir pazarl ığa girişir. Sabah yirmi resimlik vasat bir k ıyafetname 
için yüz yirmi akçeye anla ştığımız için ak şam ezan ı vaktinde bir oturu şta İstanbul'dan bir düzine adam ı 
kıyafetlerine özen ve dikkat göstererek çiziverdim: Şeyhülislam, kap ıcıbaşı, imam, yeniçeri, dervi ş, sipahi, kad ı, 
ciğerci, cellat –cellad ın işkence yaparken çizilmi şi pek makbuldür- dilenci, hamama giden kar ı, afyonkeş. Üç beş 
akçe fazla kazanmak için o kadar çok yapm ışımd ır ki bu kitaplardan, bu resimleri çizerken s ıkılmayay ım diye, 
yok kad ıyı fırçac ın ucunu kâ ğıttan hiç kald ırmadan çizece ğim, yok dilenciyi gözü kapal ı çizeceğim gibi kendi 
kendime oyunlar oynar ım. 
Bütün haydutlar, şairler, kederliler ak şam ezan ı okunurken içlerindeki cinlerle şeytanlar ın hep birlikte 
tepinerek, kazan kald ırıp hep bir a ğızdan kendilerini ayartt ığını bilirler: D ışarı, d ışarı der içimizdeki huzursuz 
ses, öteki insanlar ın, karanl ığın, sefaletin, rezilli ğin içine ko ş. Y ıllar ımı bu cinleri ve şeytanlar ı yat ıştırmaya 
vermişimdir. Pek çok ki şinin benim elimin bir mucizesi olarak gördü ğü resimlerimi, ben bu cinlerin ve 
şeytanlar ın yard ımıyla nakşettim. Ama yedi gün önce, o alça ğı öldürdüm öldüreli içimdeki cinlere ve şeytanlara 
akşam vakti de art ık söz geçiremiyorum. Öyle bir şiddetle tepiniyorlar ki, şöyle diyorum kendime; Biraz 
çıkarsam belki yat ışırlar. 
Bu laf ı söyledikten sonra, her zamanki gibi nas ıl olduğunu anlayamadan sokaklarda buldum kendimi. H ızla 
yürüdüm. Karl ı sokaklarda, çamurlu geçitlerde, buz tutmu ş yokuşlarda, kimsenin geçmedi ği kald ırımlarda hiç 
durmamacas ına yol ald ım. Ben yürüdükçe gece karanl ığı, şehrin, ıssız, en insans ız köşelerine indikçe, günah ım 
ağır ağır arkamda kal ıyor, dar sokaklarda, ta ş hanlar ın, medreselerin, camilerin duvarlar ı boyunca ad ımlar ım 
yank ıland ıkça korkular ım hafifliyordu. 
Ayaklar ım beni kendili ğinden, her gece geldi ğim bu kenar mahalleye, hayaletlerle cinlerin bile ürpermeden 
giremediği terk edilmi ş sokaklara getirdi. Bu mahallenin erkeklerinin yar ısının Acem sava şında öldüğünü, 
yar ısının da uğursuzluk yüzünden mahalleyi terk etti ğini söylediklerini i şittim, ama ben inanmam böyle şeylere. 
Acem sava şlar ı yüzünden bu güzelim mahallenin ba şına gelen tek felaket, k ırk y ıl önce dü şman yuvas ı diye 
Kalenderi tekkesinin kap ısına zincir vurulmas ıdır. 
Böğürtlen çal ılar ının ve en so ğuk havada bile ho ş kokan defnelerin arkas ından doland ım, y ıkık bacayla 
kepengi dü şmüş pencereler aras ındaki tahtalar ı her zamanki titizli ğimle düzene soktum, içeri girdim; Yüz y ıllık 
tütsü ve küf kokusunu ci ğerlerime çektim. Burada olmak öyle mutlu etti ki beni, gözlerimden ya şlar akacak 
sand ım. 
Allah'tan ba şka kimseden korkmad ığımı, bu dünyada verilecek cezan ın benim gözümde iki paral ık bir 
önemi olmad ığını hâlâ söylemediysem şimdi söylemek isterim. Korkum, benim gibi katillerin Kuran- ı Kerim'de, 
mesela Furkan suresinde apaç ık belirtildi ği gibi, k ıyamet günü çekece ğimiz ve kat kat olaca ğı söylenen azapt ır. 
Çok seyrek elime geçen köhne k itaplarda, eski Arap nakka şlar ı deri üzerine nak şettikleri basit, çocuksu ama