772 Yaşar Kemal -Dağın Öte Yüzü 
Ovanın öteki ucundan bu yana ağır ağır bir bulutun gölgesi pamuk tarlaları­
nı, biçHip anızı kalmış ekin tarlalarını, günebakanl arı, susamlan, portakal bah­
çelerini örterek geliyor. Çok ağır geliyor. Gökteki bulutun kenarları salt ışıktan. 
Gökteki bulut hiç kıpırdamıyor ama yerdeki gölgesi belli belirsiz yürüyor. Uzun 
bacaklı leylekler ovaya serilmiş, dolaşıyorlar. Anavarza kayalıklarının, Akçasaz 
bataklığının üstünde ipiltili, sıcak bir duman salınmış kalmış. 
Memidik soluyor. Ter içinde. 
"Etme Zeliha ben senin yüzüne bakamam. Özrüm büyük. Gelme üstüme, 
kulun kurbanın olam." 
Dudaklan oynuyor mu, ağzından ses çıkıyor mu, Memidik bilemiyor. Büyü­
lü bir düş içinde, Zelihaya karşı. İri memeleri inip inip kalkıyor. İri, yuvarlak, 
kapkara gözleri var, süzülmüş, güneş yanığı yüzünde uzun, gelgeli kirpikleri. 
Gözleri dumanlanıyor. Ve uzun boylu. Yürürken ceren gibi. Bedeninde güzel bir 
uygunluk var. Ve çok güzel... 
Memidik kendine geldi, ayağa kalktı, yarı koşar yürüdü. Arkasına baktı. Ze­
liha da geliyordu. Yürüdü. Karabucak bükünü geçti. Kuru Ceyhana düştü. Top­
rak burada bin türlü biçimde yanlmıştı. Kuru Ceyhan geniş, çok uzun bir çu­
kurdu. Eski Ceyhanın yatağı. Dibinde devedikeni bitmişti. Top top, tarla tarla ... 
Devedikeni çiçekleri mosmor açılmıştı. Her birisi güneşe bulaşmış. Her birisi 
mosmor... Kuru Ceyhanın dibi mor bir çağıltıdaydı. Eritilmiş mor bir çelik ça­
ğıltısı. Yanardöner bir morluk, göz alan. Kuru Ceyhanın yarılmış dibinden eri­
tilmiş çelik moru akıyor. Bulutun ağır gölgesi geldi, bir süre çelik çağıltısının 
üstünde durdu. Çiçeklerin güneşteki renkleri değişti bir an. Mor daha koyu­
laştı, yumuşadı. Bir an morun akması durdu. Bulut gölgesi çekilince yeniden, 
sonsuz bir hızla Ceyhanın yatağında güneşe batmış, tüten bir erimiş çelik moru 
çağıldam aya başladı. 
Yalınayak Memidik, ayağını yere kolay basamıyor, basınca hemen, o anda ge­
ri çekiyordu. Toprak köz gibiydi. Bu yüzden Memidiğin yürümesi bir acayip ha­
laya benziyordu. Ardından gelen Zelihanın da yürümesi böyleydi. Yazın yalına­
yaklar Çukurovada hep böyle bir tuhaf, sıçraya sıçraya halay çeker gibi yürürler. 
Koca bir yılan aktı devedikenliğin içine. Arkadan bir yılan daha. Ağzında 
büyük bir kurbağa vardı. Yılanların ikisi de üç metreden daha uzundu ve ikisi 
de mosmordu. Sırtları ışılışıl yanıyordu. 
"Gelme Zeliha," diye inledi Memidik. 
Devedik enliğine girdi. Çıktığında hacakları kan içinde kalmıştı. 
"Özrüm var, yaklaşma bana. Sana bir gün gelirim." 
Kısılmış gözleri ... Sıkı sıkıya kapalı dudaklan. 
"Utancımdan yerin dibine geçiyorum seni görünce. Kemiklerim sızlıyor, eti­
mi çekiyorlar, çekip koparıyorlar. Kan işiyorum. Sana elimi süremem. Sana yan-