Onları, asıllarını görebiliyorum. Duyuyorum da. 
Bilek damarımda ılık ılık akan kan. 
İkisi de bardaklarını yeniden kaldırıyor: 
Bitmeyen sona. 
Evet. 
İçiyorlar. Birer yudum. 
Şarap bardakları masaya bırakılıyor . Sonra kadın çantasını 
alıyor, acele etmeden çıkıyor. 
Camdan onun bir sağa, bir sola bakhğı ve dosdoğru karşıya 
geçtiği seçilebilir; sırhnın ince dalgalanışları ... 
Fakat adam bakmayacakhr. Gözkapakları yarı inik öylece 
duracak, tenin sesini dinleyecektir; kabuklu canlıların iç uğul­
tularını. 
lstanbul, Kasım ı989 -Viyana, Haziran 1990. 
122