lık dağıtacak. Hani sinemalarda, reklam filmlerinde, kendi
kendine pişen yemekler, ipe dizilen çamaşırlar, banka kasa-larından kalkıp cebinize giren paralar var ya, onun gibi ola-cak işte. İnsanlar gibi eşya da halden anlayacak: insana kar-şı kör ve anlamsız direnmeden vazgeçecek. Çok sıkılırsan,oturup masanla bir çift laf edebileceksin.” Grand mama:“Desene hepimiz ecinni tayfası gibi olacağız yani.” Turgutbütün dişlerini göstererek güldü. Yaramaz bir çocuk gibi.Safter’le Metin’in kollarından kurtuldu, divanda okşadığıkıza yaklaştı. Yumuşak ve hükmedici bir sesle: “Haydi yav-rum, oyun bitti,” dedi. “Sen yukarı çık, yatağı biraz serinlet.Biraz nefes alır almaz ordayım.” Koltuğa çöktü.
Müşteriler, T urgut’u hafifçe küçümseyen bir tavırla süzdü-
ler. Sonra, uğraşmaya değmez, Allah’ından bulsun, zatenbulmuş, boş gururundan utansın, biz de onu adam sanmış-tık bakışlarıyla yanından geçtiler. Kısa boylusu belli etme-den ve kasten T urgut’un ayağına çarptı. T urgut o anda, te-mastan ya da aklına takılan bir düşüncenin etkisiyle hafifçebaşını oynattı; belli belirsiz bir ses çıkardı. Kısa boylu, adım-larını sıklaştırdı: arkadaşıyla kolkola kapıdan çıktılar. Metin,kızlardan biriyle -orta boylu, tıknaz, hıçkıran kız- yukarıçıktı. Grand Mama’yla Safter, T urgut görmeden kayboldular.
T urgut, gözlerini kapadı; çarmıha gerilmiş gibi, kollarını,
bacaklarını uzattı. Bir parça dinlenmeliyim, toparlanmalı-yım: geceyi zaferle bitirmeliyim. Saatine baktı: bir buçuk.Şimdi küçük burjuvalar yataklarında bilmem kaçıncı uyku-larında. O halde ben burjuva değilim. Bununla birlikte, ya-rın, çok muhterem bir beyefendiyle buluşup akşam yemeğiyiyebilirim. Mesela... mesela patronun gerekirse uğra dediğigenel müdürle. İşte o zaman adama, hiç farkettirmeden,kerhaneyi bulaştırmış olacağım. Beyefendi, benim gibi tah-silli ve istikbali parlak bir gençle bulunmaktan memnun...karşılıklı, hanımefendilere gıyabi hürmetlerimizi arzediyo-
288