Birden bir bulut gibi yağız at, bir gölge gibi önüne indi. 
Önündeki gölgeler çoğaldı, bin türlü biçimde gölgelendi yan­
gın yeri. Gölgeler genişliyor, uzuyor, kısalıyor, yağız atın yöre­
sinde oynuyorlardı. Yağız at da hiç yerinden kıpırdamadan ge­
nişliyor, uzuyor, irileşiyor, inceliyordu.
Bir yalım dalgası geldi. Ademin üstünden geçti. Adem ken­
disini o anda az ötedeki bataklığa atmasaydı yanıp kül olacaktı. 
Adem bataklığın içinde, yanmda yalımlardan kaçıp bataklığı 
doldurmuş, inleyen, öten, bağıran, yüzen, çırpman binlerce 
hayvanın ortasmda sabaha kadar dolandı durdu. Göbeğine ka­
dar batağa batmıştı gün ışığında.
Adem her şeyi unutur da ömründe bu yangın gecesini 
unutamaz.
Bütün Anavarza kalesinin kayalıklarını delik delik aramış­
tı. Bütün Akçasazı köşe bucak, sazlık büklük, ormanlık, batak, 
düzlük bir bir taramış, yağız atla günlerdir karşılaşmamışta. Bir 
an umudu kesiliyor, utancından yerin dibine geçiyor, Anavarza 
yazışma, güneşin alnma gene dikiliyor, atm nerede olabileceği­
ni düşünüp duruyordu.
Öğleden bu yana bir sel yatağının içinde dikilmiş kalmıştı. 
Nerede olabilirdi şu yağız? Eğer ovada olmuş olsaydı, insan 
ona bir kez olsun rastgelmez miydi? Ulan gideyim, diye düşü­
nüyordu, başımı alayım da gideyim. Karısı da batsm, Ali Safa 
Beyi de, avcı başılığı da... Başımı alayım şu Yüreğir toprağma 
gideyim, bir ağamn seyisi olayım. Eskiden benden daha iyi at­
tan anlayan, ata bakan kimse yoktu. Seyis olmam belki de... Bu 
mendebur yağız yüzünden...
Tozlu yoldan arkalarında birer ince bacaklı, güzel gözlü 
tayla iri iki doru kısrak geçiyordu. Geniş, besili sağrıları güneş­
te parlıyordu. Taylar ağır ağır tozlu yolda ilerleyen kısrakların 
yöresinde koşuyorlar, sıçrıyorlar, dönüyorlar, analarıyla oynu­
yorlardı.
Bu sıcakta, şu yağız at, şimdi serin bir kuytuluktadır. Canı­
nı çok sever o. Bir de ayağının dibinde soğuk, buz gibi, dibi ça- 
kıltaşlı, güneşli akar bir su, ya da bir Çaykara olmalı. Nerede 
olabilir? Adem bütün kuytulukları gözünün önünden geçiriyor, 
birisine karar veremiyordu.
285