çocuklarla nihayet eve vardık. Loğusa kızı ve evde­
ki diğer insanları da tek tek muayene ettik, tansi­
yonlarını ölçtük, ilaçlarını verdik. Elbette ikram 
edilen çayı da içtik, kalkacağı z. Ben sıkıştım. Ay­
şe'ye söyledim. Evlerde tuvalet olmadığını biliyo­
rum ama bu iş için gösterecekleri bir yer olmalı di­
ye düşünm üştüm. Ayşe de adamlardan birine sor­
muş. Adam dışarı çıktı, Kürtçe, avazı çıktığı kadar 
bağırmaya başladı. Köylüleri bir telaş aldı, birbirle­
rine bağırıyorlar, koşuşuyorlar, geldiğimiz yöne 
doğru koşanlar var, içeri girip çıkanlar var. Şaşırdık. 
Neler olduğunu bir türlü anlayamıyor uz. Bizi ön­
lerine kattılar, yine çoluk çocuk, bağıra çağıra gel­
diğimiz yöne gitmeye başladık. Lepralı yaşlı kadı­
nın evine doğru gidiyoruz. Yaklaşın ca bir de ne gö­
reyim, kadının bahçesindeki tuvaletin önünde er­
kekler sıraya girmiş, birinin kolunda bir havlu, di­
ğerinin elinde ibrik, bir başkasının elinde yamru 
yumru kocaman bir sabun. Nerdeyse bütün köy 
barnı tuvalet hizmetleri sunmak için kuyrukta. Bü­
tün köye rezil oldum. Bun ca hazırlıktan sonra, tu­
valete girmesem olmaz, girsem kapıda yığınla in­
san, ellerinde ibrikler, peşkirler heyecanla işimi 
yapmamı bekliyor. Bu olayın, çocukların tuttuğu 
Çaldıran seferi nin seyir defterine "Türkan Hoca­
'nın Alayişli Çiş Seteri," diye geçtiğine eminim. 
İşte böyle, hem sert hem de inanılmaz konuk­
sever insanların yaşadığı bir beldeydi Çaldıran. Ko­
nuklar, kim olursa olsun, baş üstünde taşınıyor du. 
323