Rialto' da ressama rastladı. Eski aşığı ona Florian Kahvesi'nde 
randevu verdi, ama randevusuna gelmedi. 
Bu sayfanın kıyısına el yazısıyla bir not düşülmüş: Ressam, 
Kokoschka' dır. 
Yatağında hırsla kımıldanıp, "Oskar Kokoschka alçağı!" di­
ye homurdanmış, "aşkın kadını, sevme sanatının ustası, seni 
kollarına aldığı, senin yaralı ateşin olduğu, hatta sana modellik 
ettiği, ömrünün en güzel tablosunu Rüzgarın Nişanlısı'nı ilham 
ettiği günler iyiydi!.. Finolar gibi eteğinin ucundan ayrılmaz, 
iki gün senden uzaklaşsa ona mektup üzerine mektup döşenir­
din, sefil..." diye öfkeler kusmuştur. Derken gözlerini kapatır, 
ezim ezim ezilen içine bakar: Onu en iyi kendisi sevebilir. 
Sabahın olmasını bekleyemeyecekti; otelden hemen çıka­
caktı; o evi arayacak, eşiğinde ıslak kedi gibi oturacak, inleye­
cek, aşkların kadını herkesi dışarı çıkarsın, onu içeri alsın, diye 
bekleyecek. 
Gözlerini açmış, üstü yeşil ispirtoluyla çizili satırlara yeni­
den gözatmaya başlamıştır: 
Avusturya' da durum çok karışıktı. Viyana' da ayaklanmalar baş­
lamıştı. 
Ama, baroku geç tanıyan, tanıyınca da kendine benzetip 
ucunu koyvermek istemeyen Viyanalı, hala işin farkında değil­
miş; her yanda vur patlasın, çal oynasın! O kadar ki, romancı 
Robert Musil, daha sonraları şöyle yazmıştı: Avusturyalı'nın yü­
zü aralıksız gülümseyen, gülen bir yüz halini almıştı, çünkü suratın­
da kas diye bir şey kalmamıştı. 
Sabah olmadan, gün doğmadan Venedik sokaklarına fırla­
madıysa, Musil'in bu sözünü anımsadığındandı, deniyor. Ka­
yıtlar ayrıca, Musil'in bu çok etkili betimlemesinin ona Tanpı­
nar'ı, yazarı hiç tanımamış bulunanlar için açıkca belirtelim ki, 
Ahmet Hamdi Tanpınar'ı düşündürdüğünü açıklıyor. Bizim asıl 
sorunumuz mukavemetsizliğimiz. Ne geçmiş, ne bugün için direniyo­
ruz, diyen yazar. 
Beri yanda, ikinci, üçüncü kere okunan yeşilli satırlar sür­
mekte: 
... Viyana' da ayaklanmalar başlamıştı. 'Viyanalı Siren', Vene­
dik'te bir ev satınalmakla akıllılık ettiğini düşünüyordu. 
176