Ankara'da  buldu.  Musa  Bey çok büyü k bir ihale almışt ı, birkaç  köprü  kazığıyla uğraşamayac­
aktı ama  işi sürdürmes i için bir adamını  yolluyordu  hafta  başında.  Hüdai,  kendi  önerdi ği kiş­
inin onu y arı y olda bırakmasına ço k içerl ese de k ızgınlı ğını belli etmeme ye çalışı yordu.
“Ne yapalım,  adam  büyük  bir iş kapmış,  müteah hitler böyl edir,  büyük  balığ ı kaçırmak  ist­
emezler. Ehl iyetli bir ini y olluyor, i şi onunla gö türeceğ iz,” ded i Val iye.
Musa Bey'in yerine gelen adam  çetin ceviz  çıktı. Bu işin erbabı  olduğunu  söylüyor, 
kimsed en görüş  almak istemiyordu. Hüda i'nin nezar eti altınd a çalışma fikri ise tüyl erini diken 
diken etmi şti.
“Sen dolgunu  yapar gidersin  buradan,  sonra  da biz kendi işimizi  bitir iriz,”  diyecek  oldu 
Hüda i'ye.
“Bana  baksan a sen, ben burada  Vali'den de Kaymakamdan  da eskiyim.  Herkes sırası geld­
iğind e gider de ben hiçbir  yere gitmem,  anlad ın mı? Ben ömrüm ün yirmi  beş yılını heba  etm­
işim bu yolda.  Sen kim  oluyor sun da beni kendi yerimde n kovuyorsun?  Elimd en bir kaza 
çıkmadan yok ol kar şımdan!”  diye gürl edi Hüdai. S açları tepesind e dimdik olmuştu, tir t ir titr­
iyordu.  Ertesi gün Vali telefon  etti, “Ne o Hüd ai, kazıkçıyı kovmuşsun,”  dedi, “hani  senin 
adamınd ı bunlar? Daha i yileri y oktu Türkiye sınırları içind e?” 
“Bend en paso sayın Valim,”  dedi Hüdai, “Güvendiğ im dağlara  kar yağdı. Siz araştırın bulun 
birin i. Kim gelirse kabulümd ür.”
“Geç  kaldı n Hüda i,” dedi Vali, “kazıkç ıya ilk ödeme  yapıldı bile.  Geri  dönüşümüz  yok. Ne 
yaparsa nız y apın, anlaş ın aranızda.”
“Dağda n inmi ş, bağdak ini k ovuyor utanmaz h erif. Anlaşmamız im kâns ız.”
“Eh,  o zaman  anlaşmay ıverin,”  dedi Vali, “ne olsa yaptığınız işler ayrı. Sen dolguları  yapac­
aksın, o kaz ıklar ı çakacak. Herkes kendi i şine bakar, olur bi ter.”
“Olmaz  aga! O lmaz  sayın Valim. Ben bu h erifle çalı şamam.”
“Bu herifi başımıza  musal lat eden sensin,”  dedi Vali. “Ben  kırmızı  mumlu dave tiyeyle çağ­
ırmad ım. Sen buldun  getirdin...”
“Ben bunu değil, Musa 'yı getirdimdi.”
“Mu sa işi bırak tı kaçt ı. Tepemin  tası atmaya  başlıyor  Hüda i, bıktım  senin kimseler i beğen­
ememenden.  Beni rahat  bırak  da çalışa yım,  tek işim bu köprü değil ki, tonla  işim var benim,” 
dedi Vali. Canının  sıkkınlığ ı sesinden  belli oluyordu.  En ince  ayrıntıya kadar  örgütlenmi ş, 
programlanmış  olma sına  rağmen,  yine de sürekli başını  ağrıtacak  bir şey çıkıyordu  karşıs ına. 
Oysa, Kemaliy e'nin üç ayrı kaymakamın ın her birini  peş peşe şantiye şefi olara k görevl end­
irmi şti. Kaymakamların  her biri,  görev  dönemleri  içinde  işlerin  tıkır tıkır yürümesi için eller­
inden  geleni yapmışlardı.  Ankara'da  bilgisayarda  üretilen köprü proj esini ise Vali bizza t takip 
ediyor,  sık sık Mühend isi arayıp bilgi alıyordu.  Ayrıca,  bir de varlık lı hemş ehriler in parasal 
katılımını  sağlama k için yapılan çalışmalar  vardı.  Proje ilerledikçe,  Vali tanıtım  toplant ıları 
yapıyor, yör e zen ginlerine yazılı ve görs el bel geler sunuyor, dol guyu v e fora  kazık çalışmalar ını 
safha  safha  açıklayan  filmler  gösteriyor,  ne kadar  para  harcadıklar ını ve daha  ne kadar  para ya 
ihtiyaç duydukların ı anlatı yordu, hiç üşenmeden. Bu topla ntıların bazılar ını Ankara ve İ stanb­
ul’da  da gerç ekleştiriyordu.  Ayak larına  kadar  gelen  Valini n veya Kaymakamın  ayrın tılı ve 
somut  bilgil er sunmas ı üzerin e, kesenin  ağzı açılıyor,  aşka gelen gurbett eki Erzincanlılar,  hiç 
gocun madan  atıyorlardı  ellerini ceplerine.  Vali hemş ehrilerd en toplad ığı ve özel îdared en ald­
ığı para larla  bu kez de devlet  kurumlarına  başvuruyor,  “Şimdi  sıra sizde,” diyordu,  “halk ve 
özel idare  üstlerine düşen i yaptılar.  Projen in tamamlanması  için,  mali yetin üçte  birini  de siz 
vereceksiniz.”
Böylece,  hem  Devle t Planlamadan  hem de Mali ye Bakan lığı'ndan  yard ım elde etmişt i, ama 
bu arada  hiç akıllarda  olmayan  bir sıkıntı filiz vermiş ti. Kemaliy e'nin yukarlarında  oturanlar,