M em ed: 
"Bak nasıl kurula nm!" diye övündü . 
Kovuğun arka tarafına doğru gitti. Oraya yağmur işleme­
mişti . Toprak, kupkuru tozlanıyor du. Ellerini toprağa soktu, to­
za beledi. Tozlu ellerini havaya kaldırıp, Hatçeye: 
"Oldu mu?" dedi. 
Hatçe gülümsedi. 
M em ed: 
"Git Hatçe," dedi. "Git de çalı çırpı topla !" 
Hatçe kovuktan dışarı, yağınura fırla dı. Biraz sonra, koca­
man bir kucak çalıyla geri döndü. Çalılar ıslaktı ya aslında ku­
rumuşlar dı. İnce ince kırdılar , kovuğun orta yerine yığdılar. 
Memed, kavı çaktı. Çaktı ama, kav yansa bile, tutuşturmaz ki 
çalıyı . Çalının tutuşması için küçücük de olsa yalmı gerek. Ne 
yapsalar? 
M em ed: 
"Dur sen burada," dedi. "Ben gideyim çıra bulay ım." 
Az sonra elinde yağlı bir çırayla döndü. Kocaman, iki ağız­
lı hançerini çıkardı, çırayı yardı. Kav çırayı da ateşlemez . Ona 
da yalım gerek. Küçücük bir yalım olsa çıra alışıverir. Bir kibrit 
olsaydı şimdi. .. her şey kolaydı ama ... kibrit de almıştı Memed. 
Ama kibrit ıslanmış, çorba gibi olmuştu. 
tir." M em ed: 
"Hatçe," dedi, "azıcık kuru bez bulamaz mıyız ?" 
Hatçenin dişleri şakırdıyor du. 
"Bohçayı bir açayım bakayım. Belki ortasına su geçmemiş-
Dışarda, yağmur veriştiriyordu. Aynen gök delinmiş gibi. 
Hatçe bohçayı açtı. Aradı taradı. Entarilerinin içinde sıkışıp 
kalmış bir mendil buldu. Bu, Memedin ona ilk hediyesiyd i. Kır­
mızı benekli bir mendildi. Kadınlar köyde böyle mendilleri 
başlarına bağlarlardı. 
"Bu var kuru," diye Memede gösterdi. 
Memed mendili tanıdı. 
"O mu var?" dedi. Bir hoş olmuştu mendili görünc e. 
Hatçe: 
"0," dedi. 
98