572 Yaşar Kem al-Dağın Öte Yüzü 
Hasan: 
"Alsana kız," dedi. 
Ummahan ona bir türlü inanıp elini uzatamıyor, kibritleri alamıyordu. Bunun 
için bütün kış kavga etmişlerdi de, Hasan değil bir kutu bir tek kibrit bile verme­
mişti. 
"Al," diye gürledi Hasan. "Alsana kız! Adilin olacağına senin olsun." 
Ummahan Hasanın gözlerine baktı, orada onunla alay eden bir hal görmedi . 
Elini usulca uzattı. Aaah, kibritler avucundaydı! Gözleri yaşardı. Bir süre ne ya­
pacağını bilemedi. Kalakaldı. Bir elindeki kibrite, bir Hasana bakıyordu . 
"Bunlar iyice benim mi?" 
"İyice senin," dedi Hasan, kırg ın. "Adilin olacağına ... " 
Ummahan gülmeye başladı. Gülmesi bir türlü bitmiyordu. Hasan, karşısın­
da durmuş, onun gülmesini seyrediyordu . Yüzü ciddiydi , şaşkınlık içindeydi. Bir 
ara göz göze geldiler. Hasan da gülmeye başladı. Şimdi iki kardeş karşılıklı gülü­
yorlardı. Biribirierine bakışıp bakışıp gülüşüyo rlardı. Mutluluk içindeydile r. 
Ummahan: 
"Sahi, benim mi? ikisi de7" 
Hasan: 
"İkisi de," dedi. 
Koşarak ormana geldiler. Hasan eski ocağının yerine odun taşıyıp üst üs­
te yığdı. Kurumuş dallada odunları besledi. Şimdi ateşi yakınca ne güzel koka­
caktı ... Bahar odunları bir başka, bir güzel kokar. Kayanın yanına oturdu. Bir­
kaç günden beri kabına sığamıyor, hep ormana gidelim, gidelim diye tutturuyor. 
Ummahan da gidelim deyince yüzü asılıyor, sonra da vazgeçiyordu. 
O kabına sığmaz hali gene üstündeydi. 
Ağır ağır cebinden bir kutu kibrit çıkardı, kutuyu açtı, içindeki kibritleri ku­
cağına döktü. Kucağındaki kibritlerden beşer onar bir araya getiriyor çakıyordu. 
Beş on kibritin bir araya gelmesinden çıkan yalım büyük oluyordu. Hasan bu 
yalıma gözlerini dikiyor, kırpmadan, yalım sönünceye kadar seyrediyor, yüzün­
de bir çeşit mutluluk, acı. Yüzü andan ana değişiyor, bir acıya, bir boşluğa, bir 
mutluluğa giriyordu. 
Birinci kutuyu yaktı bitirdi. İkinci kutuyu da yaktı Ummahan gözleri kocaman 
kocaman olmuş, taş kesilmiş ona bakıyordu. Bakıyor, bir şey söyleyemiy ordu. 
Bir ara: 
"Yeter Hasan, yeter kardeşim," diye farkında olmayarak, Hasana yalvardı. 
Sonra hemen sustu. 
Hasan bütün kibritleri yakıp bitirdikten sonra Ummahana: