- "Affet Büyük Efendi" dedi, "Kendimi günahlarıma oka­
dar kaptırdım ki, ne yaptığımı bilmez oldum. Beni ister öl­
dür, ister bırak, bu sana kalmış, ama Hınzıryedi kulunun 
pişman olduğunu bil. Bundan sonra ne istersen yapacağım. 
Şimdiden tezi yok, öl de, öleyim". 
Ebrehe, konuştuğu adamdan gözlerini ayırmadan: 
- "Ölmeni istemiyorum" dedi, "Elbette şimdilik. Ama 
yaptıklarını tekrar yaparsan ölüm senin için kolay bir kurtu­
luş olur. Bunu biliyorsun, değil mi?" 
Bu sözleri duyan adamın eli ayağı titremeye başladı. Ak­
si gibi Ebrehe gözlerini ondan hiç ayırmıyo r, bu da kendisi­
ni adamakıllı bocalatıyordu. Çünkü Büyük Efendi'nin kes­
kin bakışlarına uzun süre maruz kalmak onu canından bez­
dirirken, gözlerini onun gözlerinden kaçırmak da bir sami­
miyetsizlik cılarak yorumlanac ağından onu korkutuyordu . 
Güç karşısında duyduğu bu şaşkınlıktan nasıl kurtulacağı­
nı bilemedi. Bu yüzden efendisine evsahipliği taslamaya ka­
rar verdi. 
-"Heybetli Ebrehe," dedi, "Buraya kadar geldin, önüne 
bir şey çıkartamadık. Fakirhanemize ilk kez teşrif ediyor­
sun. Öyle bir şeyler yiyip içmeden gitmek olmaz. İzninle sa­
na bir sofra donatalım". 
Bu kurnaz dilenci böylece inisiyatif i göstermelik de ol­
sa eline alıp sağa sola emirler vermeye başladı. Ortaya sini­
ler kurulup şilteler serildi. Şarap fıçıları açıldı. Kethüda er­
zağından sucuklar, pastırmalar, hasekmekler getirilip sinile­
re yerleştirildi. Ateşler yakılıp kuzular ve piliçler çevrilmeye 
başlandı. Hınzıryedi elinde şarap şişesiyle efendisinin kad�­
hini bizzat doldurup sakilik yapıyor, misafirlerin hoşnut ol­
duğunu gördükçe yüzüne bir mutluluktur yayılıyordu. 
Diğer dilenciler bu yemeklere iştahla bakarlarken Bün­
ya-min'in gözü Ebrehe'nin üstündeydi. Demek Zülfiyar'ın 
efendisi bu köse, kara giysili, çatlak sesli kişiydi ve hem 
120