FAKİR BAYKURT
 
73
 
 
dur hele, az dur hele...» diyordu işaretle. O zamanı Rıza, elindeki 
“beş”u Yusuf’a uzat
ıp, «Tazele Yusuf! Tazele şu elimdekini! ..» diye 
bağırıyordu. Kimsenin anlamayacağını umarak, «Daha sırası değilmiş, 
hay gözüne kurban olduğum, daha sırası değilmiş!» diyordu.
 
Kır Abbas bağırdı birden:
 
«Irıza’ya şarap getirin ulaan! .. Tazeleyin tazeleyin
 
verin bu yiğide! 
İçi yanıyor bugün...»
 
«Şarabın eyisini, hasmı! ..» diye muhtar da bağırıyordu.
 
Rıza taşı gediğine oturtuyordu:
 
«Eyi, hası olup da... kaç cins şarap var Pat Ali’de? Sade Pat Ali’de 
değil, köyümüzde kaç cins şarap var?»
 
Pat Ali ezilip büzül
üyor:
 
«
-
Olanından için, kusura bakmayın!» diyordu.
 
Battal, elindeki “dolu”yu dikti:
 
«İçin!..» diye bağırdı. «Şarap, dünyanın ab
-
ı hayatı. Mukaddes 
şarabı içelim deyi, Cenaballah mahsus selâm eylemiş. Şarapsız geçen 
günler ömürden değil... İçin... Hemi de 
benim evdeki küpü buraya 
taşıyın... Karıya kıza, delikanlılara pay edin... Kalk Yusuf, kalk 
Mustafa; kalkın hemen benim eve gidin...»
 
Kara ceketinin cebinden anahtarlar çıkardı:
 
<
-
<Öteki odadan Güley’i çağırın bana!» dedi.
 
Karısı Güley’i çağırdılar. Kadın,
 
ala
-
çakır bir bulantı içinde geldi. 
Ellerini önünde kavuşturdu.
 
Battal, anahtarları uzattı:
 
dolabın kapağını aç! Küpteki şarabı bakraçlara şalt ver ellerine! 
Alıp getirsinler. Bir damla kalmasın dibinde. Kaç bakraç gelirse gelsin, 
hepsini boşalt!» dedi.
 
B
attal sarhoştu. Öyle gösteriyordu kendini.
 
«Kasabadan gelecek konuklar için... efendime söyleyim... 
sakladığım şarap... efendime söyleyim... buradaki dostlar için bitirecek