den kendimi kaptınyorum ve davranışlarım, benim ma­
lım olmaktan çıkıyor. Sonra birden ... (Emel'e bakar, gü­
ıümser.) 
EMEL: Evet? 
COŞKUN: Birden senin bir sözün geldi aklıma ve birden 
ölüm filan anlamını kaybetti. Birden senin yanında olmak 
istedim. Yalnız bunu istedim. Ben de ölümcül bir hastalı­
ga tutulsam dedim, bu hastalıga tutuldugumu bilsem de­
dim, bu ölümcül hastalık yüzünden her şey birden öne­
mini kaybetse dedim, korkularımdan bile kurtulsam de­
dim ... ve artık her şey bana Vlzgelse dedim, hemen ona git­
sem dedim ... 
EMEL: Evet? 
COŞKUN: Işte geldim. Ve seni seviyorum. (Emel'e sarılır.) 
Başka ne yapabilirim? 
(Sahne karanr. 
Emel'in yatak odası. Coşkun ve Emel yatakta. Emel yüzükoyun 
yatar, Coşkun hafifçe ona dönmüştür. Yatağın yanında bir 
içki şişesi ve bardaklar durur.) 
EMEL: Anlamıyorum. Şimdi nasıl kalkıp giyineceksin ve 
sanki hiç bir şeyolmamış gibi o eve döneceksin. Anlamı­
yorum. 
COŞKUN (Döner, bardağındaki içkiyi bitirir): Kendini bi­
len insanın her zaman görevleri vardır: Saadet Ninenin 
gömülmesi gibi. (Birden yataktan fırlar.) Aman Allahım! 
Geç kaldım. 
EMEL: Şimdi gitmeni istemiyorum. Sıradan bir olayın kah­
ramanları olmamızı istemiyorum. Biraz önce ölümün bile 
anlamını kaybettigini söyıüyordun. 
97