318 KADERIN, CILVESI 
Sahi orada filin koca suratmdaki mini mini göze benzeyen 
bir şey gördüm. Parmağımı bastım. Hçeride hafif bir zırıltı 
dolaşır gibi oldu. Çok sürmedi, kanat büyük bir yelpaze açılı-
şıyle geriye gitti. 
Karşımda kır sakallı bir uşak çıktı. Kırçıl fakat hâlâ gür 
kalan kaş ve kirpikleri ve tepeden tırnağa kıyafetiyle bu adam 
bir konak hizmetlisi olmaktan ziyade eski devirlerin odacıları­
na benziyordu. Bizi görünce durdu. Yüzünde, kendisince tanıdık 
olmayan suratlarımızı yadırgamaktan doğan bir tuhaflıkla 
sordu: 
— Kimi istiyorsunuz? 
— Dinarì izzet Efendi Hazretlerini görmek istiyoruz. 
Uşak derin bir hürmetle tekrar etti: 
•— Efendi Hazretlerini?... 
— Evet. 
— Buyurunuz. 
Girdik. Uşağın tavırlarında her kim olursa olsun gelenle­
rin yüzlerine kapı kapanmaz olduğunu anlatır, geçmiş zaman­
lara ait bir konukseverlik terbiyesi akıyordu. 
Biz şimdi bu eski zamanlardan kalma battal kapıdan girip 
içeride her adımımızı attıkça kendimizi bir yüz yıl önceki va­
kitlere gitmiş sanıyorduk. Sanki bir rüya görüyormuşuz gibi 
bir hal içindeydik. 
Mermer döşeli, loş, geniş bir ev altı. Hasırlı, keçeli, köşe­
leri enli, parmaklıkları kocaman büyük çifte bir merdiven. Ağa 
önümüze düştü. Arkasından yürüyorduk. Sofaların, odaların 
genişliği, baklava çıtalı tavanlar, bu eve yakın bulunan, Şey­
hülislâm Kapısı'nın bir şubesi havasım veriyordu. 
Konağın loşluğu içinden yüzüne çarpan serin hava Abdullah 
Hikmet'e bir ürküntü getirmiş olmalı ki, kaynanamın kucağın­
da boğuk boğuk bir ağlama tutturdu. 
Kocakarı, çocuğun kulağina eğüerek: 
— Sus. Burası büyükbabanın konağı. Niye yadırgıyorsun? 
Hikmet bu büyük müjdeye rağmen gözlerini etrafında do-
laştira dolaştıra şikâyetinde devam ederken kaynanam bilmem: 
hangi cebinden çıkardığı bir çikolata parçasını ağzına soktu. 
Ses kesildi.