galiba, Do Minör. 
Ah işte, ikinci sınıfı atladım derken üçüncü sınıfta kazık ça­
kıp kalmasaydım, böyle bildiklerimi de unutmayacakhm. 
Adam, bir an sonra yüksek sesle düşündüğünü ayırdedip 
kekelemeye başlamışhr: 
"Özür dilerim, kendime soruyordum ... Bildiğim her şeyi.. 
bildiklerimi unutur oldum da .. Unutmuşum yani ... " 
Chopin, evet. Prelüd. Do Minör. Yine de emin değilim. 
(Müşterinin velinimeti olan bu lokantanın müesseseden 
böyle ikramlar ı da vardır işte; unuttuklarını hahrlamak isteyen­
leri buraya çeken şey yalnızca martinisi değil, demek istiyo­
rum.) 
Kadın, garsonu bekletmemek için bardağına bir yudum ko­
nan şarabı acele ,tatmış, başını usulca sallayıp evetledikten son­
ra gıcık tutmuş bir sesle: 
"Ben ancak Chopin olduğunu çıkartabiliyorum," demiştir . 
Sonra sessizlik. 
(Bana kalırsa zaten hiç niyet etmedikleri kadar konuştular.) 
Müzik, uğultular arasında sürmektedir. 
Görüyor musunuz? 
Bir masada iki yabancı. 
İkisi de, zorunlu bir şeymiş gibi gözlerini beyaz serin şara-
bın şişeden bardağa ağır ağır dökülüşüne dikmiş: 
Ismarlanan köpüklü şarap değil miydi? 
Sonradan şampanyayla değiştirdik ya? 
A evet, şampanya, tabii. 
Geciktirmelerini söyledik. 
Sırt çizginizden öpüyordum. 
Odanın sütmavisi tenlerimizi ipeksi kılıyordu. 
Dokunuşlardan ikili, üçlü sanatlara geçiyord uk. 
Garsonun sırtı resimli aynayı, gövdesinin ön yüzü de ca­
mın aynasını örtmüş, sormaktadır: 
"Güzelim bademli tavuğumuzu geri çevirdiğinize göre, si­
ze başka ne verebilirim efendim?" 
113