Dışardan bir iki iş alsalar da biraz vaziyetlerini düzeltseler. 
Benden çekiniyorlar. Peki ne yapsınlar yani? Doktora yap­
sınlar, imtihanlara girsinler, sonra doçentlik tezi, gene imti­
hanlar... sonra da iki yıldır aynı ceketle dolaşan bir Mustafa 
İnan mı olsunlar? Ben de dışardan proje filan alsam mı aca­
ba? Düşündü. Olmaz, benim için lâzım olmayan bir sürü şey 
öğrenmiş olurum. Üstelik bende bu hafıza varken, bu lüzum­
suz bilgileri istesem bile unutamam: Keşif bedeli, ihale dos­
yası, birim fiyatlar, yüzde yirmi beş müteahhit kân, 0,00725 
çarpı 2,546 artı 118,842, hesap tabloları, hesap cetvelleri, ki­
rişler, kolonlar, döşemeler, aynı formüllerin farklı sayılarla 
yüzlerce kere tckran... bunaldı. Asistanlar yapsın ama. Ayrı 
bir odaları olsaydı çalışırlardı. Benim yanımda utanıyorlar: 
Neyse bunu bırakalım. Sınıfı, öğrencileri gözünün önüne ge­
tirdi, karatahtayı gözünün önüne getirdi, koridorları, kapıyı, 
pencereleri... gidelim de düşündüklerimizi baştan yaşayalım 
Allah yardımcımız olsun.
Evet, Allah yardımcımız olsun, diye düşündü Mustafa 
inan: Sobamız iyi yansın, çocuğumuza iyi bakılsın, ayın so­
nunu getirecek paramız olsun, duraklarda uzun zaman 
tramvay beklemeyelim, suyumuzu soğuk içebilmek için bak­
kalda buz bulabilelim -belki bir gün buzdolabımız bile olur- 
bütün bunları düşünmekten vakit kalırsa memleketimize ye­
ni bir mekanik anlayışı getirebiliriz herhalde; ‘fotoelastisi- 
te’yi bile öğretebiliriz. Halbuki beyler, ilim adamı ender yeti­
şen bir kuştur, ona itina edilmelidir. Meselâ İsviçre'de... evet 
ama, İsviçre başka, onlar zengin. Canım Hindistan'da bile 
âlimler, hem de atom âlimleri yetişmiyor mu? Mesele, zen­
ginlik fakirlik değil. Mesele, zihniyet meselesi. Peki labora- 
tuvar olmadan nasıl tanıtacaksın fotoelastisiteyi? Olur, önce 
elastisiteyi öğretelim öyleyse.
Çok şeyi tanıtmak gerekiyordu; kulaktan dolma bilgilerle 
kurum satan sözde bilginlere daha çok dersler vermek gere­
126