dığımızı bu kadar çabuk farketmeseydik ve bu kadar çabuk
korkuya kapılmasaydık, bizlerden de büyük matematikçileryetişir ve ansiklopedilerde taş basması resimleri çıkardı. Buacıklı durumu da hemen, fazla üzülmeden geçelim ve somutörneklerle yetinelim. Sözün kısası, benim oturduğum evle,üniversite arasında on dört durak vardır. Adlarını ezbere bil-diğim, her gün birer birer geçilmesi gereken on dört durak.On dört resmî Türk otobüs durağı. Benim gibi otobüse tıkıl-mış başka insanlar bu süreyi nasıl geçirir bilemiyorum. Yüz-lerinden anlaşılmıyor ki. Hiçbir şey belli etmiyorlar. Tabii,ben de içimden bu oyunu oynadığımı belli etmiyorum onla-ra. Onların yüzünü takınıyorum. Belki hepimiz bir yüz takı-nıp başka bir oyun oynuyoruz. Hiç olmazsa ben kendimi, sa-na ifşa ediyorum T urgut. Bunun değerini bil. Bundan sonrakimseye kötülük etme ve bütün dilencilere sadaka ver. Herdurakta karşı takıma bir gol atarım, onun attığı bir golü sile-rim. Nasıl mı? T urgut! Yüksek matematikteki başarısızlığınyüzünden okunuyor. Canım, ilk durakta, yani bindiğim du-rakta on dört-sıfır yenik durumda girerim maça. Geçtiğimduraklar benim yenilgimi önce hafifletir, sonra yavaş yavaş,zaman yenik düşmeye başlar bana. Üniversitede inerken, ondört-sıfır galip durumda olan benim, anlıyor musun? Za-man, hiçbir zaman kazanamaz bana karşı. Otobüs bir dura-ğı, durmadan geçerse, bu o gün olacak başka olaylar için iyibir işarettir. Yedinci durağa kadar içimi buruk bir acı ve en-dişe kaplar. Sanki, daha dün, zamanı aynı biçimde yenilgiyeuğratan ben değilmişim gibi içim titrer. Dalıcı bir forvet gibisaldırırım zamansporun kalesine: on üç-bir, on iki-iki, onbir-üç... Tabii buradaki sayı sisteminde, gerçek spor kuralla-rıyla bir uyuşmazlık var gibi geliyor insana. Bu kadar incedüşünen insan, zamanı bu ince düşünceleriyle geçirir; be-nim oyunumu ne yapsın? Programımız burada sona eriyor,zamanım doldu. Bana müsaade...”
42