adam da de ğildim gerçi ya... 
—  Sizi hiç seven olmad ı mı? 
165 
Hüsrev Bey, gene uzaklara dal ıp gitti, bir süre dü şündükten sonra cevap 
verdi: 
—  Galiba hiç olmad ı kızım, ama do ğrusunu istersen bunun eksikli ğini de hiç 
hissetmedim... Belki bir kad ın, biraz sevmi ştir... Onu da tam bilemedim 
hiç... Sevgi falan, belki bunlar önemli şeyler, belki benim için de 
zamanında önemliydi, art ık hiç hat ırlamıyorum... Sevgi aramakla bulunan bir 
şey değil, bazısına rastgelir, baz ısına rastgelmez... Neyse, ben 
Müberra-n ım'la konu şurum, o çocu ğu, neydi ad ı, Haluk muydu, hah i şte, onu 
davet edersin, ama teyzenin üstüne çok gitme. 
—  Çok özür dilerim, gerçekten çok utand ım sizin yan ınızda öyle şeyler 
söylediğim için... 
Hüsrev Bey, alayc ı, küçümseyici bir ifadeyle gülümsedi. 
— Üzülme, üzülme... Konaklar böyledir, d ışardan parlak görünür ama alt ını 
kazırsan neler ç ıkar neler, sizin söyledikleriniz pek masum kal ır. Sen 
canını sıkma, konak kad ınları biraz tuhaft ır... 
166 
OTUZ 
Hep kötü bir şeyler olacak, önüme ç ıkan ya da beni arayan biri kötü bir haber 
verecek telâ şı var içimde, hiçbir yerde uzun süre duram ıyorum; 
çocukluğumdan beri bu tedirginli ğimden kurtulamad ım. Bu korkular yiyip 
bitiriyor beni, o kötü, kara haber hiç beklemedi ğim bir anda üstüme 
saldıracak san ıyorum, haz ırlıksız yakalanmamak için de hep o habere haz ır 
bekliyorum, biri bana ne oldu ğunu bilmedi ğim o korkunç haberi aniden 
söylese, herhalde yaln ızca "Teşekkür ederim, zaten biliyordum," derim, 
çünkü bir gün birisinin bana öyle bir şey söyleyece ğinden eminim. 
Yıllarca hep bir kara haber beklemenin tedirgin-li ğiyle yaşadım, ama onun 
ne olabilece ği konusunda hiçbir fikrim yoktu, şimdiyse onun, o kara haberin 
ne olabilece ğini biliyorum. Birisinin bana dedemin öldü ğünü söylemesinden 
korkuyorum art ık, benim bir yerde ans ızın duymaktan korktu ğum kötü haber 
dedemin ölümü. Bütün sahipsiz korkular ım, vicdan azaplar ım artık 
kendilerine bir sahip buldular, şimdi neredeyse delicesine bir tutkuyla 
korkuyorum dedemin ölmesinden. Geceleri gidip gizlice kap ısını dinliyorum, 
soluk al ıp almadığını anlamaya çal ışıyorum. Ölecek olursa bunu ben 
herkesten önce bilmeliyim, Mr ba şkası söylememeli, onun öldü ğünü 
başkasından 
167 
duyarsam, bu onun ölümünün getirece ği acıyı daha da art ıracak. 
Dedem art ık çok yaşlı, güçsüz, ama gene de bana güven veriyor, kendimi onun 
yanında güvenlikte hissediyorum, o da kendini benim yan ımda daha güvenli 
hissediyor. İlişkimiz hâlâ çok mesafeli, büyük bir olas ılıkla da hep böyle 
kalacak, ama art ık birbirimizin ya şadığını, varoldu ğunu keşfettik. Dedem 
geçen ak şam, hiç kimseyi sevmedi ğini, hiç kimseden de sevgi beklemedi ğini 
söyledi bana. Ben de hiç kimseyi sevmiyorum, ama ben dedemin aksine hemen 
hemen herkesten sevgi bekliyorum, belki de as ıl yanlışlık burada, 
başkalarından sürekli sevgi beklememde; ba şkaları beni sevsin diye bu kadar 
uğraşmamalıyım. Ama birileri beni sevmezse, o zaman içimdeki korkular daha 
da büyüyerek ç ıkıyor ortaya, onlar ı yatıştıracak tek şey, birileri 
tarafından, kim olursa olsun, birileri taraf ından sevilmek; ancak o zaman 
korkular ımdan bir ölçüde kurtulabiliyorum, içimdeki o sald ırgan boşluğa