33  
33. Benim Ad ım Kara 
 
 
 
Dul, yetim ve mahzun Şekürem tüy gibi ad ımlarla çekip gidince, ondan bana geçen bir badem kokusu ve evlilik 
hayalleriyle as ılm ış Yahudi'nin evinin sessizli ği içinde kalakald ım. Kafam karmakar ışıktı, ama bana neredeyse 
acı vererek h ızla çal ışıyordu da. Eni ştemin ölümüne bile yeterince üzülemeden ko şar ad ım ben de evime 
döndüm. Bir yandan Şeküre beni aldat ıyor, beni büyük bir kumpas ın parças ı olarak kullan ıyor diyen bir ku şku 
kurdu içimi yiyor, bir yandan da, mutlu evlilik hayalleri gözümün önünden hiç gitmiyordu. 
Evde, sabah ın bu vaktinde nereye gidip nereden döndü ğümü ç ıkarmak için beni kap ı eşiğinde sorguya çeken 
ev sahibem kar ıya laf yeti ştirdikten sonra, odamda şiltemin içine gömdü ğüm kemerimin astar ı içinden yirmi iki 
tane Venedik alt ını çıkar ıp, titreyen parmaklarla keseme koydum. Tekrar sokaklara döndü ğümde, Şeküre'nin 
nemli, kederli, kara gözlerinin akl ımdan bütün gün hiç ç ıkmayacağını hemen anlad ım. 
Önce Venedik aslanlar ının beşini sürekli gülümseyen bir Yahudi sarrafa bozdurdum. Sonra, ad ım 
sevemedi ğim için şimdiye kadar size söylemedi ğim mahalleye ( şimdi söyleyeyim: Yakutlar) ölü Eni ştemin ve 
Şeküre'nin çocuklar ıyla beni bekledi ği evin sokaklar ına düşünceler içinde döndüm. Sokaklarda ko şar gibi 
yürürken yüksek bir ç ınar ağacı, Eniştemin öldü ğü gün harika evlilik hayaleri ve tasar ılar ıyla eteklerim zil 
çalarak yürüdü ğüm için beni a şağı gördü. Derken, buzlar eridi ği için t ıslaya t ıslaya akan mahalle çe şmesi 
"ald ırma," dedi bana, "i şlerini ayarla ve mutlu olmaya bak". " İnanma ona ," diye akl ımı tırm ıklad ı daha sonra bir 
köşede yalanmakta olan u ğursuz bir kara kedi, "sen kendin dahil herkes, Eni şte'nin katlinde parma ğın var diye 
şüpheleniyor senden." 
Kedi yalanmay ı bırakt ı da bir an sihirli gözleriyle göz göze geldik. Ahalisi şımartt ığı için küstah olur bu 
İstanbul'un kedisi, bilirsiniz. 
Kocaman kara gözlerinin kapaklar ı yar ı düşük durduğu için sürekli uykulu gözüken İmam Efendi'yi evinde 
değil, mahalle camimin avlusunda gördüm ve mahkemede şahadet etmenin ne zaman zaruri, ne zaman ihtiyari 
olduğunu, bu pek yayg ın hukuki soruyu yönelttim ve ma ğrur bir edayla verdi ği cevab ı ilk defa duyuyormu ş gibi 
kaşlar ımı kald ırarak dinledim. Bir hadisede ba şka şahitlerin bulunmas ı halinde şahitlik ihtiyaridir, diye aç ıklad ı 
İmam Efendi, ama tek şahit olmas ı durumunda Allah' ın emriydi tan ıklık etmek. 
"Benim de derdim bu ya i şte," diye girdim söze. Herkesin bildi ği bir konuda, bütün tan ıklar bu ihtiyari 
durum bahanesi arkas ına s ığınıp üşengeçlik edip, mahkemeye gitmedikleri için benim yard ım ettiğim insanlar ın 
çok acele i şleri görülmüyordu. 
"Eh," dedi İmam Efendi, "sen de kesenin a ğzını aç biraz." 
Ben de aç ıp içindeki Venedik alt ınlar ını gösterdim ona: Caminin geni ş avlusu, imam ın yüzü, hepimiz bir 
anda alt ının ışıltısıyla ayd ınland ık. Meselenin ne oldu ğunu sordu. 
Kim oldu ğumu anlatt ım. "Enişte Efendi hasta," diye aç ıklad ım. "Ölmeden önce k ızının dulluğu resmiyet 
kazans ın, nafakas ı bağlans ın istiyor." 
Üsküdar kad ısının naibi dememe bile gerek kalmad ı. Her şeyi anlayan İmam Efendi, bahts ız Şeküre Han ım 
için uzun zamand ır zaten bütün mahallenin dertlendi ğini, geç bile kal ındığını söyledi. Ayr ılmak için gerekli 
ikinci şahidi Üsküdar kad ısının kap ısında ayarlayaca ğımıza, İmam Efendi karde şini getirecekti. Şimdi, bir alt ın 
da onun için verirsem, mahallede ya şayan ve Şeküre'nin ve yetimlerinin derdini bilen karde şe de sevap etmi ş 
olacakt ım. 
İmam Efendi'nin kendisine iki alt ın göstermi ştim, ikinci şahit için bir indirim de yap ıyordu; hemen anla ştık. 
İmam Efendi karde şine gitti. 
Günümüzün bundan sonras ında, Halep kahvehanelerinde meddahlar ın hem oynay ıp hem anlatt ığını 
gördüğüm kovalamal ı hikâyelere benzer bir yan var. Bu hikâyeleri mesnevi şeklinde yazd ırıp kitap yapanlar,