zamanın dışına atar, bir deniz kabuğu gibi bu kumsala bırakır­
dı. Hani şu kulağınızı dayadığınızda, size okyanusun sonsuz şar­
kısını söyleyen deniz kabuğu gibi. 
O hafta boyunca, bir bakıma sonraki olayların habercisi nite ­
liğinde, kayda değer bazı şeyler de oldu. Cuma akşamı, Maya ve 
ben, yanımıza iki İngiliz'i, Martin ve Michael'ı alıp adanın mer­
kezi olan kasabaya, Christianstedt'e indik. Çocukların ikisi de, 
ikimize birden kur yaptıkları için kabul etmişlerdi bu gezintiyi, 
hangimizi seçeceklerine karar vermemiş, ya da seçimi bize bırak ­
mış gibi davranıyorlardı. 
Denizden biraz içeri girince rüzgar kesilmiş, sıcaklık daha da 
dayanılmaz olmuştu. Daracık, parke döşeli sokaklar erimişçesi­
ne, uzadıkça uzuyor, göz kamaştırıcı sarı ışıkta hiçbir şey net 
olarak seçilmiyordu. Sıcak bir kehribar kolyenin içindeydik san­
ki. Arada bir, beyaz kolonyel yapıların verandalarına kurulmuş, 
havalandırmalı dükkanlara sığınıyor, biraz soluk almaya çalışı­
yordum. Haiti resimlerinden İsviçre çakılarına, deniz kabuğu 
kolyelerden lüks altın saatlere dek her şey satılıyordu bu dük­
kanlarda, ama kartpostal dışındakilere param yetmiyordu. Zen­
gin beyazların, zengin beyaz turistler için işlettiği dükkanlar, 
barlar ve lokantalardan geçilmiyordu Christianstedt. Onları kö­
lelik zamanından kalma bir kinle izleyen yerli siyahi halka rast­
lamak hemen hemen olanaksızdı. Bu durumun, güneş batınca 
tam tersine döndüğünü kısa zamanda öğrenecektim. Turistler, 
dört yıldızlı otellerine çekilirken, sokaklar ve kulüpler, dansı ve 
müziği tutkuyla seven yerlilere kalıyordu ve doğal olarak silahlı 
çetelere, çocuk yaştaki kokain satıcılarına. Son yıllarda, Karayip­
ler, Amerika'ya giden kokain yolunda önemli bir konum edin­
mişti. Önceleri, adaların doğal bitkisi marihuanayı içip dans 
eden ve sevişen bu sıcakkanlı insanlar, kokainle birlikte gözü kör 
bir şiddetle de içli dışlı olmuşlardı. 
17