15 
teri sayabilir, onlan ailesinden daha iyi tanır ama "popüler 
edebiyat"tan tek bir karakter hatırlayan var mıdır acaba? 
Mesela bana, pek bir hayranlıkla karşılanan, her kitabına 
övgüler düzülen Paul Auster'ın unutamadığınız bir karakte­
rinin adını söyleyin. 
Yoktur; çünkü sa�lam karakterler yazılamamış, sadece en­
telektüel bir oyun oynanmıştır. 
Bu düşüncelerimi açıklarken örnek olarak Auster' ı kullan­
m am, ünlü yazara haksızlık gibi görülebilir. Ama tanınıyor 
olması ve karakter yaratma yetisinin eksik olması, anlatmak 
istediklerim için onu uygun bir örnek haline getiriyor. 
Ayrıca, anlatısında, roman mimarisi açısından da sorunlar 
var. Mesela Sunset Park'ta, anlatıcının hayatını de�ştirdi­
�ni anlattığı, ağabeyinin ölümüne sebep olma travması bir­
kaç paragrafla geçiştiril miş. Amerikan beyzbol oyunculannın 
maceralanna ise sayfalar aynlmış. Oysa bu insan gerçekli­
�ne uygun değil. İster kurgu kahramarn ister gerçek kişi ol­
sun, kim ağabeyini öldürdüğünde bu onun hayatında futbol­
culardan daha az yer tutar? 
Postmodern edebiyatın kopyala/yapıştır yönteminin zayıf­
lığının ilginç bir örneği bu. 
Unutmayalım ki edebiyat, ilginç gösteriler yapma, okya­
rrus balıklanndan kanncalann hayatına kadar romanın iler­
lemesine yardım etmeyen ve temasıyla ilgisiz bir sürü inter­
net bilgisi hoca etme değil, insanı aniatma sanatıdır. Bunun 
da temeli psikolojidi r. Gılgamış'tan, Homeros'tan bu yana de­
ğişmeyen bir gerçektir bu. 
Lobiler ve medya çalışıyor 
Batı ülkelerinde "Kitap okumaktan nefret edenler" grupla­
n kurulmaya başlanmış. Elbette bize de yansımış bu internet 
modası. Çünkü "yüksek edebiyat" dedikleri şey okurlan ken-