69 bırakmıştım. Kâ ğıdın ortasında birdenbire sona eriyordu resimlerin 
çoğu. Hiç olmazsa bunları bitirmeliydim. (Nasıl bi tireceğimi bile -
mediğim için ya da iyi gitmediği için ya rım kalmış olan re simleri 
attım.) Kâğıtlara sıra gelince çok insafsız davrandım: Bir kâğıt 
üzerinde, kendime iki kere düşünme hakkını ta nımadım. Bazı 
belgeleri, makbuzla rı atarken tam emin de ğildim : Bu yok etmelerin 
sonunda başıma kötü şeyler gele bilir miydi? Sonra kızdım v e 
tartışma konusu olan kâğıtları  daha küçük parçalara ayırdım 
öfkemden. Gizli mezhepten daha kötü ne gelebilirdi başıma? (Gene 
de kesin bir sonu ca yaramıyordum o zamanlar: Başım a gerçekten 
bir şey gel miş miydi?) Önemsiz mektupla rı, ne olduğu 
anlaşılmayan hesapları n yapıldığı kâğıtlan, pusulala rı (bunla rın en 
ilginç olanının üzerinde şöyle yazıyordu: 'Ben geldim'. îmza yoktu. 
Tekrar gelir misin acaba bu günlerde?), önemli mektupla rın sadece 
zarfla rım, bana yazılmamış olan ve elime nere den geçtiğini 
bilemediğim yabancı dilden mektupları, bazı ders notla rını, eski cep 
defterlerini (bunlar, yazımın çok ace mice olduğu dönemlerin 
takvimleriydi) yırttım attım. Gene de bir sürü kâğıt, defter ve not 
kaldı. (Artık bunla rı da ata mazdım.) Sonra, fotoğraflan albümlere 
yerleştirmeye başladım (Tarih sırasında bazı yanlışlıklar oldu 
herhalde.) Yü züm, günden güne hiç değişmediği halde (bunu, her 
sabah aynada yaptığım gözlemlerle biliyordum), resimler arasında 
vahim farklar vardı. Bu değişikliği, yüzümde izleyemediğim için 
üzüldüm; hiçbir şeyin gelişimini (ya da çöküşünü) izle mek 
mümkün olmuyordu. Fotoğraflarımda, hep bir şey dü şünüyor 
gibiydim. (Günlük tutmalıyım; hiç olmazsa düşün celerimi n 
gelişimini ya da ç öküşünü izlemeliyim.) Birdenbi re kendimi bu 
evde bulmuştum sanki. Daha önce ne olmuş tu? Sanki, kime 
yazıldığı bile belli olmayan bu mektubu al madan önce 
yaşamamıştım, şimdi zaten yaşamıyordum. Bü tün hafızamı, hayal 
gücümü zorluyordum ; geçmişe ait bir şeyler hatırlamak, bir şeyler 
görmek istiyordum. Olmuyor du. Aslında düşününce, canım şu 
zamanda şöyle olmuş tu, annemin yüzü beyazdı ve yatay çizgiliydi,