Ölmez Otu 641 
mü7 Yazık değil mi Meryemce ye? Nasıl kıydın Meryemceye? Biz onunla kedi kö­
pek gibi elli yıl çekiştik. Çekiştik, ama ne o bensiz yaşayabilirdi şu dünyada ne 
ben ... Nasıl kıydın Alim, nasıl kıydın Meryemceye7" 
Koca Halil ağlamaya başladı. Ali bir şeyler söylüyor, Koca Halil duymuyor, 
boyuna hıçkırarak ağlıyordu. Çocuklar gibi bumunu çekerek. Sakalları ıpıslak 
oldu yaştan. 
Ali, en sonuncu ona sesini duyurabildi: 
"Anamı öldürmedim Halil Emmi," dedi. "Anam köyde. Sana geçen gün de 
söyledim. Neden inanınadın bana? Köyde kendi gönlüyle kaldı. Bana dedi ki, 
Ali oğlum, dedi, sen var in git Çukurovaya. Bana bir sele ekmek yapın, siz gelin­
ceye kadar ben burada idare ederim, dedi." 
Koca Halil düşündü kaldı. Şimdi Meryemcenin sağ olduğunu iyice öğren­
mişti. Bozuldu, Alinin ellerine sarıldı: 
"Alim," dedi, "senden büyük bir dileğim var. Bu dileğimi yerine getir. Söz ver 
bana. Ben senin baban İbrahimin en iyi arkadaşıyım. Babanın mezardaki güzel 
kemiklerinin hatırası için dileğimi yerine getir." 
Ali onun iki elini sağ elinin içine aldı, dostça sıktı: 
"Halil Emmi, şimdiye kadar sen benden ne istedin de yapmadım?" 
Koca Halil sevindi: 
"Öyleyse, geçen gün ve de bu gece onun ölümüne ağladığımı Meryemceye 
söyleme. Olur mu7 Söyleme ." 
"Söylemem," dedi Ali. "Ama köylü?" 
"Katti mi? Köylü neye ağladığımı bilmez. Uyutururo köylüyü." 
Ali: 
"Ka tti." 
Koca Halil: 
"Öyleyse yemin et." 
Ali: 
"Ederim, söyle!" 
Koca Halil cebinden bir küçücük Kuran çıkardı: 
"Koy elini şunun üstüne?" 
''Koydum." 
"İki çocuğumun başı için yemin ederim ki Koca Halilin, Meryemcenin ölü­
müne ağladığını kul olana söylemeye ceğim. Hiç kimse, kurt karınca, börtü bö­
cek, taş ağaç, su, hiçbir kimse bu sözü ağzımdan duymayacak. Yemin ederim. 
Amin." 
Uzun Ali: