kıpırdan ıyordu. Siz biliyorsunuz babam katledilirken nerede oldu ğumu. Hayriye ile çocuklar ı benim evden 
uzaklaştırdığımı, ama bunu ba şka bir niyetle yapt ığımı, tesadüflerin üstüste geldi ğini biliyorsunuz... Ama 
Hayriye biliyor mu? Ona anlat ınca anl ıyor mu; anlayacak m ı? Hem anlayacak, hem pirelenecek. Daha da s ıkı 
sıkıya sar ıldım ona; ama bunu da hilemi örtbas etmek için yapt ığımı cariye akl ıyla düşüneceğini kurmaya 
başlay ınca sanki onu kand ırıyormuşum gibi hissettim kendimi. Babam burada öldürülürken, ben Kara'yla 
buluşmuş, onunla sevi şiyordum. Bu akl ı yaln ız Hayriye yürütse o kadar suçluluk duymazd ım, ama biliyorum, siz 
de öyle dü şünüyorsunuz. Hatta, itiraf edin, sizden bir şeyler saklad ığımı da san ıyorsunuz. Ne kadar zavall ıyım! 
Ne kadar bahts ız! Böylece, ben a ğlamaya ba şlay ınca Hayriye de a ğlad ı ve birbirimize sar ıldık. 
Yukar ı odaya kurdu ğumuz sofrada karn ımı doyurur gibi yapt ım. Arada, dedenize bakay ım, diye ç ıkıp 
içeride gözya şı döküyordum. İyice huyland ıklar ı için, yemekten sonra çocuklar yata ğa girince iyice sokuldular, 
yap ıştılar bana. Uzun bir süre, cin korkusundan uyuyamad ılar da, "Bir t ıkırtı var, duydun mu?" diyerek k ıvran ıp 
durdular. Rahatlay ıp uyuyabilsinler diye onlara bir a şk hikâyesi vaat ettim. Biliyorsunuz, karanl ıkta kelimeler 
kanatlan ır. 
"Anne kimseyle evlenmeyeceksin de ğil mi?" dedi Şevket. 
"Dinle şimdi," dedim. "Bir şehzade varm ış, güzeller güzeli bir k ıza uzaktan â şık olmuş. Nas ıl m ı olmuş bu? 
Güzeller güzelinin, kendisinden önce resmini görmü ş de ondan." 
Mutsuzluk ve keder zamanlar ında yapt ığım gibi hikâyemi daha önceden bildi ğim bir şey gibi de ğil, o s ırada 
içimden geldi ği gibi uydurup anlatt ım. Kalbimden geçenlerin, hat ıralar ımın ve ac ılar ımın renkleriyle 
uydurduğum için anlatt ıklar ım kendi ba şımdan geçenlere e şlik eden bir çe şit kederli nak ış gibiydi. 
Çocuklar ın ikisi de uyuyakald ıktan sonra, s ıcak yataktan ç ıkıp Hayriye ile birlikte i ğrenç iblisin 
darmadağınık ettiği eşyalar ı toplad ık. Didik didik edilmi ş sand ıklar ı, kitaplar ı, kumaşlar ı, f ırlat ılıp at ılm ış, 
kırılm ış fincanlar ı, çanak çömle ği, hokkalar ı, parçalanm ış rahleyi, boya kutular ını, nefretle y ırtılıp at ılm ış 
kâğıtlar ı, sayfalar ı tek tek elden geçirirken ikimizden biri, arada bir i şini b ırak ıyor, ağlıyordu. Sanki babam ın 
ölümünden çok odalar ın, eşyalar ın bu kadar altüst edilmesine, mahremiyetimize böyle vah şice girilebilmesine 
kederleniyorduk. Bir sevdikleri ölen insanlar ın, kendi tecrübemden bildi ğim bir huylar ı, evlerinde geri kalan her 
şeyin eskisi gibi sürmekte oldu ğuna bak ıp teselli bulmalar ı ve perdelerin, örtülerin, gün ışığının her zamanki gibi 
gözükmesine kan ıp, Azrail'in sevdikleri insan ı çoktan al ıp götürdü ğüne zaman zaman inanmamalar ıdır. Babam ın 
sab ır ve aşkla bakt ığı, kap ılar ını, köşelerini titizlikle nak şettirdiği evin merhametsi zce tarumar edilmi ş olmas ı, 
bize ne böyle bir teselli, ne de hayal b ırakt ığı gibi, bu i şi yapan cehennemli ğin ac ımas ızlığını hat ırlatarak, bizi 
korkutuyordu da. 
Benim iste ğim üzerine, a şağı inip, kuyudan taze su çekip abdest ald ıktan sonra, rahmetli babac ığımın 
ümitten ve ölümden birlikte bahsetti ği için çok sevdi ğini söyledi ği, Âli İmran suresini, en çok sevdi ği Herat ciltli 
Kuran- ı Kerim'den okurken mesela. ikimiz de bir an avlu kap ısının g ıcırdamakta oldu ğunu bu korkuyla farkettik, 
ama arkas ı gelmedi. Gece yar ısı, avlu kap ısının sürgüsünü yoklay ıp, arkas ına babam ın bahar sabahlar ında 
kuyudan kendi çekti ği suyla sulad ığı fesleğen saks ısını birlikte koyduktan sonra, eve girince kendi ta şıdığımız 
lamban ın uzatt ığı gölgelerimizi, bir an bir ba şkas ının sand ık. En çok da, eceliyle öldü ğünü kabul etmekten ba şka 
bir çarem kalmaz diye, babam ın kanlar içindeki yüzünü y ıkar, elbiselerini sessizce de ğiştirirken -kolunu alttan 
ver, diye f ısıldam ıştı Hayriye- bir çe şit sessiz ibadet gibi içimizi saran bir deh şetle korkmu ştuk.