ARİF : Yakıyor işte. Sen hastanedeyken canım bir 
kıymalı börek istedi. Sabahtan söyledim .. 
Kıyma da yolladım ... 
FATMA HANIM : Becerebilmiş mi? 
ARİF : Eh, becermiş işte. Ama kıyması az gibi gö-
ründü bana ... 
FATMA HANIM : Belki sana öyle gelmiştir. Yok, bakıyorum da 
iyi çıktı Fatma Kadın. Candan. İstemiyorduk 
ama, komşunun hakkı varmış. Ne yapardık 
bu günlerde? Halimiz ne olurdu? 
ARİF : Komşu da kendini düşünüyor canım. 
FATMA HAN IM: A, neden? Ara sıra yardıma çıkıyormuş ... 
Çıksın. Hem üç-beş kuruş da ondan kazanır. 
Baksana kocası o gün nasıl gelip dikildi kar­
şımıza. Ne bırakıyor, ne götürüyor ... Hem 
baksana dört çocuğu varmış. Hepsi de bu­
nun eline bakar. 
ARİF : Herif hazırlopçu. Yine geldi geçen gün, kapı-
ya dayandı. 
FATMA HANIM : Ne istiyormuş yine? 
ARİF : Ne isteyecek? Fatma Kadın'ı çekti kapının 
önüne; para diye tutturdu. 
FATMA HANIM : Vermeseydi. 
ARİF : O nerden verecek? Ayı dolmadan ben ver"' 
dim de, öyle savdım. 
FATMA HANIM : İyi etmişsin yine de ... Ne yapsın, onlar da 
muhtaç ... 
ARİF : Geçen gün de fazladan bir on lira aldı ... Ver-
mem desem olmuyor ... Bütün gece dövmüş 
kadını. 
FATMA HANIM : Elleri kırılsın. Kendi niye çalışmaz bu adam? 
ARİF : Eşek gibi de sağlam. Çalışmak zor geliyor ta­
bii ... Bizim canımız yok mu? Bir ev ne ile dö­
ner? 
137