126 bütün m eseleyi baştan anlatıyordum. Herkes geri çekiliyor du. 
Son ça re olarak, arabanın penceresinden (iyi giyimli beyin 
oturdu ğu yerden) başımı içeri sokarak şoförü son bir defa ikna 
etmeye çalıştım. Fakat efendim, arabayı tutan bey beni itti; eli-
nin kirlenmesini istemiyormuş gibi yüzünü buruşturarak it ti. 
Yürüyüp gittiler efend im şişman  iriyarı biri, "Ulan...” diye 
ağzım açtı ye..  burada  yazamayacağım küfürler savurdu bana.  
Peki ama ne oluyordu efendim? Sorarım  size. Beni ne reden  
tanıyordu? Önceden görmüş müydü? Kılığı bozuk, kirli bir 
herifti. "Üçüncü Şey "in beni aralarına koymak iste diği 
insanlardan biriydi. Ben kötü olsam bile, bunu itiraf et sem 
bile, nasıl bir insan olduğumu nereden biliyordu? Sora rım 
size. Fakat ben o kadar şaşkındım ki, "Sen öncesini bi liyor 
musun? Nasıl olur da..." diye sözler et meye başladım. Üstüme 
yürüdü bu hayvan muhterem efendim. Oradan he men 
uzaklaşmak zorunda kaldım. Kalabalıktan bir iki kişi de 
peşimden geliyormuş gibi yaptı. Hızlı hızlı yürüdüm ar kama 
bakmadan. Özür dilerim, olayı anlatırken havasına bi raz 
kapıldım gene. Haksızdım tabii. Size kendimi savunmak için 
yazmıyorum bütün bunla rı. Fakat ne var ki, bu hayvan herif de 
(özür dilerim) bana doğru yolu gösterecek insan de ğildi 
herhalde. Kala balık da, daha önce anlaşmış gibi bana karşı  
hemen birleşmeyebilird i sanı yorum. Bana bir fırsat 
verilebilirdi. Tabii ben o sırada  rüyada gibi yaşıyordum; bu 
fırsatın bana verilip verilmediğini bilemiyo rdum. Eve 
döndüğüm zaman, uzun uzun düşündüğüm halde size bu 
anlattık larımdan başka bir şey hatırlayamadım. Uzun süre 
dişlerim! gıcırdattım tabii. Her zaman yaptığım gibi bana 
yapılan bü tün haksızlıkları, başıma bu derdi köpeğin açtığını, 
insanla rın "Üçüncü Şey"in anlattığı gibi olmadığını, 
telefonlarda ih tiyar sevgilime bir söz bulup söylemek için 
çektiğim güçlük leri düşündüm;  kendi haksızlığımı hiç 
düşünmedim.