Füsun Art ık Yok
178 kere olsun zi yaret etmedi ği arka sokaktaki o loş  eve ad ım ad ım girdim:
Kılıflı koltuklar, masa, büfe, içinde bir ş ekerlik, kristal bir fincan tak ım ı, 
televizyon üzerinde uyuyan bir köpek biblosu... Bütün bu e şyalar
güzeldiler, çünkü en sonu nda Füsun denilen harika şeyin oluşmas ına 
katk ıda bulunmu şlard ı. Bir kö şede bir terzi makas ı, kumaş kesikleri,
renk renk iplikler, toplu i ğneler ve dikilmekte olan bir elbisede n 
parçalar gördüm. Nesibe Hala diki ş diki yordu anla şılan. Füsun evde
miydi? Yoktu galiba, ama kad ının bir şey bekle yen pazarlıkç ı ve hesapç ı
hali, bana umut veriyordu. 
"Otur lütfen Kemal Bey," dedi. "Bir kahve yapay ım sana. Yüzün  
beyaz. Dinlen biraz. Buzdolab ından su da ister misin?" 
"Füsun yok mu?" dedi a ğzım ın içindeki sab ırs ız kuş; boğazım  
kurumuş . 
"Yook, yok," dedi kadın, ah bir bilsen ne oldu di yen birinin havas ıyla.
"Kahvenizi nas ıl yapay ım?" dedi "sen"den "siz"e geçerek. 
"Orta!" 
Şimdi, y ıllar sonra kad ının mutfa ğa bana kahveden çok verece ği 
cevab ı pişirmek için gitti ğini anl ıyorum. Ama o s ırada bütün al gı 
merkezlerim sonuna kadar aç ılm ış da olsa, akl ım Füsun'un evin içine  
sinmiş kokusu ve onu görme umuduyla iyice dumanland ığı için, bu  
sonucu ç ıkaram ıyordum. Şanzelize Bu-tik'ten bildi ğim dost kanar ya
Limon'un kafesindeki sabırs ız t ıkırtılar ı aşk ac ıma merhem gibi geliyor,
akl ım ı daha da da ğıtıyordu. Önümdeki sehpada geometri derslerinde
kullans ın diye (sonraki hesaplarıma göre yedinci bulu şmam ızda) ona  
hedi ye ettiğim yerli malı, kenar ı i n c e  v e  b e yaz, otuz santimlik tahta
cetvel vard ı. Belli ki Füsun'un geometri aletini, annesi diki ş dikerken  
kullan ıyordu. Cetveli elime ald ım, burnuma götürüp Füsun'un elinin
kokusunu hat ırlad ım ve gözlerimin önünde o canland ı. Gözlerim
sulanacak m ıydı? Nesibe Hala mutfaktan gelirken, cetveli ceketimin iç
cebine soktum.