185 
 Denilebilir ki, bir toplum kendine karşı hoşgörüsüz ise, gittikçe ayrışacaktır ve bu 
ayrışma tehlikeli boyutlara ulaşabilecektir.  
4. TÜRKLERLE İLGİLİ BATI’ LI DEĞERLENDİRMELER  
Bugünden bakıldığında tarihte yapılan bazı şeyler olumsuz gibi görülebilir. Ancak 
tarihsel olaylar kendi döneminde düşünülmelidir.  
Alman Tarihçi Friedrich Ebermann, geçmiş Türk Tarihi ile Avrupa Tarihi 
karşılaştırıldığı zaman, Türk Tarihinin bir “beyaz sayfa” olduğunu yazar (Ebermann 1904). 
Türkler, Avrupa içlerine fetihler yoluyla ilerlemişler, uzun yüzyıllar Avrupa'da kalmışlar, 
kaldıkları yerlerde ve döndüklerinde övgü alabilen tekten millet olmuşlardır. Avrupa 
tarihindeki birçok eser ve tarihsel belgede Türk Sultanlarının davranışları övgüyle anlatılır. 
Diğer taraftan Kanuni Sultan Süleyman'a, Avrupalılar tarafından "Muhteşem Süley man" adının 
verilmesi tesadüf olmasa gerektir. Böyle bir unvan, demokrasinin baş aktörü Napol éon 
Bonaparte’a bile verilmemiş Avrupa’da. Çünkü Napol éon Bonaparte da hatalar yapmış, 
birkezinde örneğin gereksiz yere halkını savaşa sokmuştur. Avrupalıların ken di aralarındaki 
savaşlarda, birbirlerine yapılmış övgülere pek rastlanmaz. Muhteşem, iyiliksever ve dahi olarak 
anılan devlet yöneticileri yok gibi bir şeydir. Çünkü eski dönemlerin modası olan savaş 
gerçeğine, Avrupalı halkların birçoğunun geçmişinde teca vüzler, acımasız kan dökümü ve 
toplu kıyımlar eklenmiştir.  
16. yüzyıl din adamı Martin Luther’in eserlerinde, Türklerin adalet ve özgürlük anlayışı 
övülür.  
Hatta Türk sultanlarının sağladığı adaletli ve huzurlu ortam, “Türk Tehlikesinin” 
Avrupa'da uzun sü re en belirleyici unsuru olmuştur. Türklerin adaleti ve “bilgelikleri”, 
Hıristiyan halkların kitleler halinde Türkler tarafına geçebileceği endişesini yaratmıştır. 
Örneğin Martin Luther'in birçok eserinde ve o dönemin birçok yazarının eserinde bu kaygının 
taşındığı görülür. (Kula 1993) Öyle bir tarih olmalıdır ki bu tarih, tarihte Türkler tarafından iki 
defa kuşatılmış olan Viyana bugün hala değişik vesilelerle Türk bayraklarıyla süslenmektedir. 
Öyle bir tarih olmalıdır ki bu tarih, biliyorsunuz “Fransa’da bazı siyasiler durup durup kinleriyle 
ortaya çıkıyor ve Fransız parlamentosunda Türklerin soykırım yaptığını kabul ettirmeye 
çalışıyorlar. Parlementonun girişimi, her seferinde yine Fransız olan Jean-Michel Thibaux, Jean 
Pierre Azema, Yves Bernard gibi tar ihçilerin karşı direncine ve engeline takılıyor (Akpınar 
Dellal 2006) .2 
Bu noktada öncelikle şunu bilmek gerekir. Bir soykırımın soykırım olabilmesi için, 
planlı ve programlı bir şekilde ve belli bir süreç dahilinde gerçekleştirilmesi gerekir. Milletlerin 
tarihinde bazen seyrek olarak yaşanmış olan ve yaşanabilecek kazalar, soykırım olarak 
görülemez. Savaşların moda olduğu tarihler göz önünde bulundurulduğunda, o zaman dünya 
üzerinde temiz bir tane toplum ve millet kalmaz.  
19. yüzyılda, dönemin P rusya  Ordusu askeri dehası ve daha sonraki Genel Kurmay 
Başkanı Helmuth Graf von Moltke, yüzyıllardır çaresi bulunamamış ve insanlığı tehdit eden 
“veba hastalığının da çaresini bulmaları durumunda Türkler , atalarının o güne kadarki şanını 
gölgede bırakacaklar ve sadece kendi halkı değil, tüm insanlık onlara minnettar kalacaktır” 
demiştir. Moltke’ye göre, Türkler, “meydan savaşları kazanan, ülkeler fetheden, su kanalları ve 
camiler inşa eden, okullar, hanla r ve hastaneler kuran ve böylece adlarını kendi gelecek 
kuşaklarına aktaran bir halktır” (Akpınar Dellal 2006). Yüzyıllar içindeki Avrupalıların 
Türklere bakışının incelenmesi, güç, başarı, tehdit ve korku ile karışık bir Türk imgesine işaret 
                                                           
2 Fransa Parlamentosu bunun üzerine, 2011 yılında sadece soykırım inkarını suç sayan yasa tasarısını kabul 
edebildi.