79
“Nihayet gelebildin!” dedi ev sahibi işadamı. Muzipçe ışıl­
dayan mavi gözleri Peri’yi şöyle bir süzdü. “Ne oldu eline? 
Yoksa binleri seni kaçırmaya mı kalktı? Eh, suç senin. Bu 
kadar güzel olmasaydın!”
Şakayı itici bulduğu halde gülüm sedi Peri. Hem elinin 
hem elbisesinin halinden dolayı bir açıklama yapma gereği 
duydu. “Yolda ufak bir kaza atlattık da.”
Adnan’ın kaşlan endişeyle çatıldı. “Kaza mı?”
“Önemli bir şey değil canım” derken kocasının dirseği­
ne dokundu Peri -  daha fazla soru sormaması için bir işa­
ret. işadamına dönerek, “Ne kadar şahane bir eviniz var” de­
di nazikçe.
“Ev güzel de maalesef nazara geldik! Bir musibeti atlata­
madan, diğeri bastırıyor. Önce borularımız patladı. Zemin 
katı su bastı ta dizlerimize kadar. Sonra yıldırım düştü, ça­
tımıza ağaç devrildi, düşünebiliyor musun? Hepsi şu birkaç 
ay içinde!”
“Nazar boncuğu asm bir yerlere” dedi Adnan.
“Valla hem de kaç nazar boncuğu astık. Bir işe yaramadı. 
Ama şimdi daha iyisini yaptık. Bu akşam bir medyum davet 
ettik!”
“Aa, sahi m i?” diye sordu Peri; konuyla ilgilendiğinden 
değil, bir şey söylemesi gerektiğini fark ettiğinden. Son za­
manlarda toplumda medyum ve falcı merakı iyice artmış gi­
bi geliyordu Peri’ye. istikrardan ziyade belirsizliğin kaide ol­
duğu bir ülkede, kehanet ve tahminlere düşkünlük tesadüf 
değildi belki de. Sadece kadınlar değil, erkekler de ilgiliydi 
kâhinlerle, her ne kadar belli etmemeye çalışsalar da. Kro­
nik politik gerginlik ortamında ve kurumsal şeffaflık yok­
sunluğunda, kristal kürelerine bakıp kehanette bulunan bu 
kişiler -iste r gerçek, ister sahte olsunlar- muğlaklığı netli­
ğe çeviriyorlardı, tıpkı simyacılar gibi. Bir nevi sosyal ihtiya­
cı karşılıyorlardı.