figüranlara «mızrakçı» derler. Genç oyuncular, yıllar 
boyu krallı kraliçeli tarihi oyunlarda eli mızraklı as­
ker rolüne çıkarlardı. Bu nedenle de onlara, yani bir 
anlamda tiyatro öğrenciliğine, «mızrakçılık» denilirdi. 
Hani, bunları düşünüp, a..::aba diyorum, aritmetik 
somutu olmayan uğraşların hepsinde de böyle midir 
bu? .. 
Fakat öte yandan da, gerçekten yürekten inanıyo­
rum, matematik bilmeden kesinlikle iyi edebiyatçı 
olunama z. Genel kültür düzeyinde de olsa, psikoloji, 
antropol oji, sosyoloji, tarih, felsefe filan bilmeden, 
gerçek edebiyatçı olunamaz. Lakin, salt bunları bil­
mekle de edebiyatçı olunarnıyar, onu da iyi biliyo­
rum ... 
Galiba geriye de, kala kala <<mızrakçılık» kalıyor . 
Bir tür lonca geleneğindeki çıraklık, kalfahk ilişkisine 
benzer bir süreç. Yani yıllarca o işin çilesine katlana­
bilmek. Demek insanoğlu, anca çilesini çeke çeke us­
talaşabiliyor edebiyatta da ... 
Lakin, insanoğlu öylesine sabırsız ki... Kolay kolay 
bekleyemiyor. Hemen kaptınveriyor kendini, o kadim 
ilkel içgüdünün dürtüsüne. Ve gençliğin öğretilmeden 
de bilebildiği külhanbey raconuna vuruyor işi. Ne var 
ki, külhanbeyliğin toyluğu da, fena bir külhanbey lik. 
Hemingway, «Ü zamanlar biz gençtik ve hiç bir şey 
yalın değildi» der. Öyle. 
Hiç unutmam. 1955-56'larda, o dönemin ünlü der­
gisi Yeditepe'de çıkan ilk yazım, Ataç'a sövgüydü. Ör­
neğin, başka türlü nasıl açıklarını bunu? Çünkü bili-
yorum, «aman farkıma varsın, bana 
zısında benden söz etsin» tutkusuyla 
Artık itiraf edebilirim. sataşsın, bir ya­
yazmıştım onu. 
Biz Çukurova lılar nedense külhanbeyiere oldu bit­
ti hayranızdır. Külhanbeyliğe (eşkiyalığa) saygı, töre-
67