"Yiyecek miyiz?"
317
rtyucii uyıe. uma getıraıgımız Du imkansız mükemmelliği mideye 
indireceğiz. Yeyip, yutacak, sindirecek ve bedenlerimizden atacağız 
tıpkı..."
"Bok gibi mi?" diye sordu Alegre kibarca.
"Bok gibil" diye tekrarladı Debra Ellen Thompson avazı çıktığı kadar.
Başına bir MİT şapkası takmış, JFK Müzesine gitme maksadı taşıyan sıska 
mı sıska bir Japon turist yanlış yöne gittiğinin farkına varmadan 
geçerken oradan, kafede oturan iki kadına merakla baktı. İkisi de 
ellerinde tuttukları heykelciklere somurtuyorlardı. Camın önünden, her 
zamankinden yavaş yürüyerek geçerken gözünü onlardan ayırmadı.
"Hepsini mi?" diye sordu Alegre.
"Hepsini yemesen de olur," dedi Debra Ellen Thompson dura-layarak. 
"Başından başlayalım. Yarın vücudunu yeriz. Ama..." diye ekledi yumuşak 
bir sesle, "... kusmak yok, tamam mı? Connie'yi elimizden 
kaçırmayalım."
Alegre karman çorman hislerle şaşkın şaşkın baktı ona, bu hisler içinde 
üçü baskındı: hayret, telaş ve rahatlama. Hepsi de aynı sebepten: 
birisi bir şekilde £mdiye kadar gizliden gizliye ne yaptığını 
keşfetmişti. O kişi hem bir dosttu hem de yabancı, hem bir kadındı hem 
de mükemmel olmayanlarından. Dolayısıyla Debra Ellen Thompson'ın 
sırrını yakalamış olması hem yüreğini hoplatmış, hem de bir şekilde 
korktuğu kadar hoplatmamıştı. Gözünde bir parıltı, solgun yüzünde 
metanetle Alegre dişlerini çikolataya batırıp dikkatle bir parça 
kopardı ve Debra Ellen Thompson'ın da aynı şeyi yapışını seyrederken 
alışmadığı bu lezzetin ağzında eriyişinin tadına vardı.
Alegre'nin bundan sonra yaptığı  beklenmedik bir hamleydi. Debra Ellen 
Thompson'a sıcacık bir gülüşle döndü ve aniden onu yanağından öptü. 
Debra Ellen Thompson'ın bunun ardından yaj tığı da beklenmedik bir 
hamleydi. O da sıcacık bir gülüşle bir -ikı saniye Alegre'ye baktı ve 
aniden onu dudaklarından öptü.
Müzenin yerini nihayet öğrenen sıska mı sıska Japor turist gel -
318
diği yoldan geri dönüyordu ki o iki kadının ne yaptıklarını görmek için 
kafeye bir göz attı. Orada gözlerini onlardan ayıramadan öylece 
kalakaldı. Boston'da lezbiyenlerin sayıca çokluğundan ve serbest 
davranışlarından bahsedildiğini duymuştu ama onların kamuya açık 
yerlerde böyle fütursuzca hareket ettiklerini görmeye hazır değildi. 
Yine de görgülü, sevecen bi r adam olduğu için o ilk şokun ardından 
bakışını derhal öpüşen kadınlardan koparıp yürümeye koyuldu, her 
zamankinden hızlı adımlarla.
Kafenin içinde kendini derin bir panik ve ondan da derin bir utançla 
geri çeken Alegre, Debra Ellen Thompson'ı n gözlerine bakmaktan 
kaçınarak ayağa fırladı. Ne diyeceğini bilemediğinden çantasını alıp 
koşarak dışarı çıktı. Saçma bir biçimde ilk aklına gelen Connie'nin 
kafasını kusabileceği bir tuvalet bulmak oldu. Ama bunu yapmadı. 
Adımlarını iyice hızlandırdı, öyle ki nerede yse önünde yürüyen Japon'a 
yetişecekti; her adımda Debra Ellen Thomp -son'dan daha fazla nefret 
ediyordu. Aslında nefret sadece yüzeydeydi. Bunun altında ne 
düşündüğünü, ne hissettiğini tam olarak bilemiyordu. Arkadaş 
olduklarına inanmakla ne büyük aptallık etmişti. Bunca zaman 
arkadaşmışlar gibi davranmıştı Debra Ellen Thompson, halbuki aslında 
o... onun istediği... Alegre gerisini söylemek istemiyordu. Gittikçe 
artan bir telaşla cadde boyunca yürüdü, trafik lambasının yeşile 
dönmesini bekleyemedi ve o kafa  karı-şıklığıyla kendini caddeye attı. 
Kırmızı ışıkta durulması gerektiğini düşünmedikleri halde sırf başka