Ağızlanndan ne çıkarsa çıksın: 
"Onun da anasını avradını," diyor yapışhnyordu. 
"Onun da soyunu sopunu, sülalesini ... " 
Farkında olmadan topluluğa yanaştılar. Tartışanlar bunla­
nn hiç farkında olmadılar. En uçta bir ihtiyar oturmuş, kalaba­
lıkla hiç ilgilenmiyordu. Tatlı, çocuksu bir yüzü vardı. Arada 
bir de, ne düşünüp ne kuruyorsa, kendi kendine gülüyordu. 
Memed, ona hiç çekinmeden yanaşh: 
"Emmi," dedi, "hancı nerede ola?" 
İhtiyar: 
"Napacaksın o deyyusu?" diye sordu. "Suya düşmüş o fı-
kara," dedi sonra da. 
Mustafa: 
"Yazık," dedi "fıkaraya." 
Memed, bunun üstüne Mustafayı dürttü. O, ihtiyann şaka 
ettiğini anlamıştı. 
İhtiyar: 
"Tam da tepesi üstü düşmüş," diye güldü. 
Mustafa gene anlamadı. 
"Tüüh! Yazık fıkaraya," dedi. 
İhtiyar: 
"Yaa ... Çok yazık," dedi. 
M em ed: 
"Ona bakma emmi," dedi, "biz hana bu gece yatmak için 
geldik. Nerede şu adam?" 
Mustafa afalladı bunun üstüne. 
İhtiyar, ortada dolaşıp duran hancıya duyuracak kadar: 
"Hancı dedikleri pezevenk işte," dedi. "Gidin o pezevenge 
söyleyin derdinizi." 
Hancı duydu, gülümsedi: 
"Bana bakın," dedi, "eğer pezevenk anyorsanız, esas bü­
yük pezevenk yanınızdaki ak sakallı... Pezevenklik yolunda 
ağartmış sakalı, değirmende değil ... " 
İhtiyar: 
"Bak," dedi, ''baş pezevenk, bu delikanlılar yer istiyorlar." 
Bu arada, Memed hancıya doğru gitti. 
Hancı: 
76