Başka çare yoktu, Hürü Ana sabredecekti . Battal Ağa aya­
ğa kalktı, öteki odalara geçti. Onun oraya gitmesiyle de bir sü­
rü kadın, kız, gelin, çocuk Hürünün yanına geldiler, ona hoş 
geldin deyip elini öptüler. 
Akşam yemeğinde sac kavu rması, pirinç pilavı, petekli bal­
la ağız yediler. 
Çadınn en son odasında ona yatak yaptılar. Hürü Ana öm­
ründe hiç bu kadar yumuşak bir yatakta yatmamıştı. Başını 
yastığa koyar koymaz uyudu. Çok yorulmuştu . 
Sabahleyin çan sesleriyle, bir hayhuyla uyandı ki dipdiriy­
di. Çarçabuk giyindi orta odaya geçti. Battal Ağa cezveyi ateşe 
sürmüş onu bekliyordu, gülerek karşıladı: 
"İyi uyudun mu Hürü hacım? Hele bir kalıvaltı et de, seni 
bekliyorlar geceden bu yana. Senin Mahmut Efendi burada ka­
lacak." 
Oturdular, sofra hazırdı. Bir tasta da süt dumanlanıyordu. 
Tatlı bir taze ekmek, süt kokusu doldurmuştu çadın. Ortada 
üstü ayran kabarcıklı bir tereyağı topu duruyordu. Bazlama el 
yakacak kadar sıcaktı. 
"Hele bir kahve içelim seninle karşılıklı ." 
Battal Ağa kahveyi kendi eliyle koydu onun fincanına. 
Konuşmadan kahveyi içip kahvaltıyı yaptılar. 
Hürü ayağa kalkıp: 
"Yolcu yolunda gerek, öyle değil mi Ağam?" dedi. 
Battal Ağa hep gülüyo rdu. 
Dışanya çıktılar, dişlerine kadar silahlanmış, başında mor 
püsküllü bir kırmızı fes, ilk bakışta, san pasbıyıklan göze çar­
pan kısa boylu birisi, elinde görkemli, Çerkes eyerli bir atla onu 
bekliyordu. 
"Bu işte Temir," dedi Battal Ağa içini çekerek. "Benim em-
mim oğlu olur. Güvenilir adamdır." 
Temir, Hürü Anaya yaklaşıp onun elini öptü. 
"El öpenlerin çok olsun oğlum Temir." 
"Temir senin gözlerini bağlayıp öyle götürecek seni gidece­
ğin yere, kusura kalma," diye özür diledi ondan Battal Ağa. 
Binek taşına kadar gittiler. Hürü Ana taşa bir atlayışta çık­
tı, Temir de üzengiyi tutmuştu, ata usta bir binici gibi bindi. 
268