Babam ın Hikâyesi: İnci Küpeler
102 Dili geçmi ş zamanla anlatt ığı için hikâyenin bir şekilde so-
nuçland ığım, babam ın da rahatlam ış olduğunu hissedi yordum, ama
nedense ho şuma gitmiyordu bu. 
"En sonunda bir ö ğleüstü gene meraka kap ıld ım ve annesine telefon  
ettim. Annesi benim kim oldu ğumu elbette bili yordu, ama sesimi  
tan ım ıyordu. Onun liseden bir s ınıf arkada şının kocas ı olduğum 
yalanın ı attım. 'Hasta karım onu hastaneye ça ğırıyor,' di ye k ızın ı 
telefona isteyecektim. Annesi 'K ızım öldü,' de yip ağlama ya baş lad ı. 
Kanserden ölmü ş! Ağlama yayım di ye ben de hemen telefonu kapad ım. 
Hiç beklemi yordum bunu, ama hemen anlad ım doğru olduğunu. Bir  
mühendisle filan da evlenmemi ş... Ha yat ne korkunç, her şey ne kadar  
boş!" 
Babam ın gözlerinden akan ya şlar ı görünce, bir an çok çaresiz  
hissettim kendimi. Onu hem anl ıyor hem de ona öfke duyuyordum ve  
bana anlatt ığı hikâyeyi dü şünmeye çal ıştıkça, t ıpk ı eski antropolo glar ın 
anlattığ ı "tabular ı düşünemeyen ilkeller" gibi kafam kar ışıyor, acı  
çekiyordum. 
"Neyse," dedi babam, k ısa bir sessizlikten sonra toparland ı. "Seni  
bugün ac ılar ım ı anlatıp üzmek için ça ğırmad ım oğlum. Niş anlan ıp 
evlenmek üzeresin, bu ac ı hikâ yeyi bilmeni, baban ı da daha i yi 
tan ımam istedim elbette, ama ba şka bir ş eyi de anlatmak istedim.  
Anlad ın m ı?" 
"Nedir o?" 
"Şimdi çok pi şman ım," dedi babam. "Ona yeterince iltifat etmedi ğim, 
ne kadar tatl ı, ne kadar ho ş ve değerli biri oldu ğunu binlerce kere  
söylemedi ğim için çok pi şman ım. Alt ın kalpli, alçak gönüllü, zeki ve  
çok da güzel bir k ızd ı... Bizdeki güzel kad ınlar ın hepsinde gördüğüm, 
güzelliğini sanki kendi yapt ığı bir şeymiş gibi mağrurca ileri sürmek de  
hiç yoktu onda, şımart ılma, sürekli övülme iste ği de... Bu gün onu  
kaybettiğim için oldu ğu kadar, ona hak etti ği kadar i yi 
davranamad ığını için de, bak yıllar sonra hâlâ ac ı çeki yorum. O ğlum,  
bir kad ına, zaman ında, iş işten geçmeden i yi davranma yı bilmek  
laz ım."