haber vermey eceg im. Sariyahn önünde söyleyeceg im. Orada 
söyleyeceg im ki iynkôr a meca li kalmaya rak ıysbah kolay o� 
sun. Büyük bey, küçük bey ve dômôt beyle, evet bu üç erkekle 
şariyahn hüzür unda yüzleşeceg im. 
Siz gibar sınız. Hatyırlısınız. Ben fakiyrim, kimsesizi m. Allah­
tan başka kimsem yok. Hanım cıgım , kusuru mu af edersiniz. An­
nı mı n kara yazısı böyleymiş. Aglayarak et eklerini zden öperim 
efendim ... 
Evla�ık Cariyeniz Nevres 
Şimdi Büyük Bey, Küçük Bey, Damat Bey, bizim evdeki 
üç erkek, üçümüz de fitili aldık. Nevres'in hamilelik kaza­
sında kesinlikle suçsuz olduğumuz için değil... Allah'ın bil­
diğini kuldan ne saklayalım. Çocuğun babası üçümüzden 
hangimizdik? Dava şeriat huzuruna çıksa da bu pirincin taşı 
kolay ayıklanabilecek bir mesele değildi. Çünkü biz üçümüz 
de iyi niyetle bir araya toplanıp da bu babalık muammasını 
çözmeye çalışsak, yine gerçeği belirlemeye muvaffak olama­
yacaktık Çünkü tam sayıya ulaşmak için hepimiz de birer 
kesir bu günahtan hissedardık. Fakat kıyamet üçümüzden 
hangimizin başına kopacaktı ? Galiba kazazede Nevres ço­
cuğunun babalığına hangimizi seçme zevkinde bulunursa 
kabak onun başında patlayacaktı. 
Böyle bir meselede zanlı olarak oğluyla damadının orta­
sında hakim huzuruna çıkmak kayınpederimin pek gücüne 
gidiyordu. Üzüntü ve öfkesinden kabına sığamaz bir hale 
gelerek etrafını haşladıkça, kayınvalidem o güne kadar ko­
rumaya özen gösterdiği karılık hürmetini artık tepeleyerek 
şöyle bar bar bağırıyordu: 
-Behey adam! Sakalım boyarnakla kendini çocuk ol­
muş mu sanıyordun? Nedir bu telaşın? Çiğ yemeyenin karnı 
ağrımaz. Eşim dostum bana söyledilerdi. Hanım, kocana 
iyi dikkat et, o adam azdı diyorlardı. Bu süsler, boyalar, tu­
valetler boşuna değilmiş. Nevres'i nikahla almaya çalıştığın 
birkaç defa kulağıma çalındı. Ah, ben kafasız, (dövünerek) 
inanmadımdı. Hiç insan evlat dediği torunu yerinde bir kıza 
190