"Ona hikâyeyi anlatmayaca ğım. Ama bunu ona verece ğim," 
dedi Banu Teyze çekmeceyi aç ıp, nar bro şu mahfazas ından ç ıka-
rarak. 
İnsanlar ikiye ayr ılır: beşikten mezara sabitkadem bir isimle 
anılanlar, yani içine do ğduklar ı hakikate uygun, kimli ğe.sad ık ka-
lanlar; bir de isimlerini koruyamayanlar, yani harfleri yap boz, 
ruhlar ı ar ızal ı olup da durmadan yeni adlar ve lakaplar alanlar, 
isim bollu ğunda tarifsiz kalanlar. 
Bir zamanlar bu bro şun sahibi olan Şuşan Nine, bir de ğil bir-
den fazla ismi olanlardand ı. Birbiri ard ına isimler almaya, haya-
tının her yeni safhas ında bir önceki ismini b ırakmaya yazg ılı bir 
göçmen ruh. Şuşan İstanbuliyan olarak do ğmuş, Şermin 626 ol-
muş, Şermin Kazanc ı'ya dönüşmüş, nihayet Şuşan Çakmakç ıyan 
olarak vefat etmi şti. Edindi ği her yeni isimle birlikte bir yan ını 
sonsuza kadar kaybetmi şti. 
Rıza Selim Kazanc ı mahir bir i şadam ı, örnek bir vatanda ş ve 
sevecen bir kocayd ı. Cumhuriyet döneminin ba şlang ıcında, ulusun 
bütün yurdu donatacak kadar bol bayra ğa ihtiyaç duydu ğu bir 
zamanda, kazanc ılığı bırak ıp bayrak imalat ına geçecek kadar ileri 
görüşlüydü. Bu sayede ileride İstanbul'daki en zengin i şadam-
lar ından biri olacakt ı. Yetimhaneyi o s ıralarda ziyaret etmi şti; mü-
dürüyle toplu bir al ımı müzakere etmek için. Orada, lo ş koridorda, 
din değiştirmiş bir Ermeni k ızı gördü. Tesadüfen ö ğrendi bu 
kızcağızın iki cihanda en çok sayg ı ve bağlılık duyduğu adam ın, 
Levon Ustan ın yeğeni olduğunu. Ustas ının ailesine yard ım etme 
sıras ının kendisine geldi ğini düşündü. Yine de çok say ıda ziyaretten 
sonra ona evlenme teklif etti ğinde bunu salt iyilik olsun diye de ğil, 
âşık olduğu için yapacakt ı. 
Rıza Selim kar ısının geçmişini geride b ırakabilece ğine emin-
di. Ona kar şı müşfik davran ırsa, bir çocuk ve harika bir ev verir-
se, yaras ının yavaş yavaş iyileşeceğine inan ıyordu. Ruhsal neka-
hat zaman meselesiydi. İnan ıyordu ki kad ınlar ilk çocuklar ını do-
ğurduktan sonra kendi çocukluklar ının yükünü ta şımay ı bırak ır- 
 lar. Öylesine emindi kendinden, sevgisinden... Bu yüzden de ka-
rısının ağabeyiyle kaç ıp, Amerika'ya gitmek için onu terk etti ği 
haberini ald ığında önce bu habere inanmay ı reddetti, sonra da ka-
rısını reddetti. 
Şuşan, Kazanc ı ailesinin kay ıtlar ından silindi, kendi o ğlunun 
belleğinden de. 
Levon ya da Levent ad ını almak Şuşan' ın oğlu için bir şey de-
ğiştirmemişti. Her halükârda ismiyle müsemma olamad ı. H ırçın 
ve haşin bir adamd ı. Evin d ışında olabildi ğince medeni ve selis 
huylu ama dört k ızıyla oğluna karşı her daim sert ve zalim. 
Hikâyeler birbiriyle öyle iç içedir ki nesiller önce vuku bul-
muş hadiseler şimdiki zaman ın tümüyle alakas ız gelişmelerine 
etki eder. Geçmi ş geçip gitmez kolay kolay. Levent Kazanc ı o ka-
dar otoriter ve bask ıcı bir baba olmasa, tek o ğlu Mustafa bamba ş-
ka biri olmaz m ıydı? Nesiller önce 1915'te Şuşan yetim kalmasa, 
2005'te Asya diye bir piç olur muydu? 
Hayat iç içeliklerden ibarettir  ve tesadüf ile tevafuk ayn ı şey 
değildir. Bazen bunu idrak edebilmek için insana kötü bir cin ge-
rekir. 
Akşama doğru Zeliha Teyze bahçeye ç ıktı. Bütün purolar ını çok-
tan tüttürmü ş olan Aram hâlâ orada bekliyordu. 
"Çay getirdim," dedi. Mart rüzgân yüzlerini ok şarken, uzak-
lardan denizin, ye şeren otlar ın ve zamans ız açmak üzere olan ba-
dem çiçeklerinin kokular ını getirdi. 
"Teşekkür ederim sevgilim," dedi Aram. "Ne güzel bardak bu 
böyle." 
"Beğendin mi?" Zeliha Teyze barda ğı elinde çevirirken, yüzü 
bir hat ırayla ayd ınland ı. "Ne tuhaf. Şimdi fark ettim. Bu bardak 
tak ımım tam yirmi y ıl önce alm ıştım. Çok tuhaf!"