Memo derinden öyle bir inledi ki Gülbahar sarsıldı, uyur­
gezerliğinden silkinip kendine geldi.
"Ne istersem verir misin?"
"Ne istersen veririm Memo. Yiğidim Memo. Akrabam Me­
mo..."
Memo bir daha sordu:
"Ne istersem verir misin?"
"Canımı iste, canımı veririm Memo," dedi Gülbahar, sesin­
de yenemediği korkusu, merakıyla.
Tekrarladı:
"Ne istersen veririm Memo. Ne istersen... Yeter ki Ahmet 
kurtulsun."
Memo sustu konuşmadı. Daldı, dondu kaldı. Yüzü ölü 
kandilin ışığında, mutlulukta parıldadı. Sonra Memo gülümse­
di. Elini uzattı, Gülbaharm saçını okşadı, dokunmaya kıyama- 
yarak. Gülbahar ne isteyecek diye merak ediyor, gerilmiş, bü­
tün bedeni, düşüncesiyle Memonun isteğini bekliyordu.
Memo sesi değişmiş, gülen, mutlu, mutlu, mutluluktan ta­
şarak, yeryüzünde bütün isteklerine kavuşmuş bir insanın dur­
gunluğu, sevinci, rahatlığıyla:
"Ne istersem verir misin?" dedi.
"Veririm," dedi Gülbahar, tok, inanmış, güvenli bir sesle. 
"Veririm."
"Saçından birkaç tel isterim," dedi Memo.
Gülbahar hiç düşünmeden hemen, bir beliğini tutup uzattı:
"Çek kılıcını kes Memo," dedi. "Gülbahar sana kurban."
Memo kılıcını çekti, beliğin ucundan bir parçayı kesti, aldı, 
yüreğinin üstüne koydu.
"Bir de başka bir şey isterim," dedi.
Gülbahar hemen:
"Söyle, Gülbahar sana kurban olsun."
"Gülbaharm bunu, bu geceyi, beni ölünceye kadar unut­
mamasını isterim."
Gülbahar onun ellerine sarıldı. Memo ondan kurtulup zin­
dana yöneldi.
"Ahmet, Musa Bey, Sofi uyanın."
70