mekten ölsünler. İçerdeki odada oturan alçak ne yapardı
acaba? Canını kurtarmaya bakardı; tıpkı onun yanındakimasada oturan ve daktilo kızı kaçamak bakışlarla süzen veonu böyle bir yangından kollarının arasında çıkaracağınısanan ve yangın sözünü duyar duymaz tabanları yağlayacakgenç adam gibi. Şaşırmazlar Selimciğim: daire tatil oldu di-ye sevinirler. İnsanlar, yalnız kitaplarda şaşırırlar. Romancı-lar şaşırtır onları. Ölü denizdeki su zerrecikleri gibi birbir-lerine tutunurlar: dalgalanırlar, bir yere gitmezler aslında.Aslında, kimse, kafasındaki hayallerle kimseyi bir yere gö-türemez kardeşim Selim! Belki biz, seninle ben, kafamızda-ki hürriyetle bir yerlere gidebilirdik. Giderdik de! İstediği-miz zaman kaçardık sınıftan. Yangın çıkmasını beklemez-dik. Hocanın gözünden kaçarken arka kapının yanına yer-leştirmiş olduğumuz kontrplak korurdu bizi. Sormazdı butahta nedir diye. Hürriyet kontrplağı. Kapının gıcırtısınıduyduğu zaman hoca geç kalmış olurdu, çok geç. İşte böy-leydik biz canım Selim! Şimdi ne durumlara düştük ikimizde. Sen öldün; ben de koridorlarda, anlamsız bekleyişleriniçinde ölüyorum. Gerçekten öldün mü Selim? Bu yalnızlıkdolu koca dünyada bütün tutunamayanları öksüz bırakıpgittin mi? Bat dünya bat! Talih! İki gözün kör olsun da pi-yango bileti sat! Midem yanıyor: içkiden kurtarılacak ilkmide. Yangından kurtarılacak ilk mide. Benim midem. Be-nim kalbim.
Hademeler, koridorda, bir sehpanın çevresine oturmuş-
lar, dertleşiyorlar. Hademeler kadar itibarımız yoktur bura-da. Boş sandalye görsek de oturamayız: hademelerle karış-tırmasınlar bizi diye. Memurları bizden sormasınlar diye.Vallahi hemşerim, ben de senin gibi buraların yabancısıyım.Güldü.
“Ne gülüyorsun T urgut Bey? İşlerini koridordan radarla
idare ediyorsun artık galiba. Onun için keyfin yerinde.” To-
297