rinden ve sokak lambasının ış ığından kapıdakilerin Z. Demirkol ve arkadaş ları 
olduğunu anladı. 
"Nasıl anahtarın yok!" dedi biri. "Sen telefon baş müdürü değ il misin? Seni 
buraya telefonları kes diye getirmediler mi? Anahtarını nasıl unutursun?" 
"Şehrin telefonları buradan değ il, İstasyon Caddesi'ndeki yeni santralden 
kesilir," dedi baş müdür. 
"Bu bir ihtilaldir ve biz buraya girmek istiyoruz," dedi Z. Demirkol. "Öteki 
yere de biz istersek gidilir. Tamam mı? Anahtar nerede?" 
"Evladım, bu kar iki gün sonra diner, yollar açılır, sonra devlet hepimizden hesap sorar." "O korktuğ un devlet biziz," dedi Z. Demirkol sesini yükselterek. "Açıyor musun 
hemen?" 
"Yazılı bir emir olmadan kapıyı açmam!" 
"Görürüz ş imdi," dedi Z. Demirkol. Tabancasını çıkardı, havaya iki el ateş  etti. 
"Alın bunu dayayın duvara, ısrar ederse kurş una dizeceğ iz," dedi. 
Kimse inanmadı sözüne, ama gene de Z. Demirkol'un eli tüfekli adamları Recai Bey'i telefon idaresinin duvarına sürüklediler. Kurş unlar arkadaki pencerelere 
zarar vermesin diye biraz sağ a iteklediler onu. Kar o köş ede çok yumuş ak olduğ u 
için müdür bey yere düş tü. Özür dilediler, elinden tutup ayağ a kaldırdılar. 
Kravatını çözüp ellerini arkadan bağ ladılar. Bu arada, aralarında konuş uyor, 
sabaha kadar Kars'taki bütün vatan hainlerinin temizleneceğ ini söylüyorlardı. 
Z. Demirkol'un emir vermesi üzerine tüfeklerini kurdular ve bir idam mangası 
gibi Recai Bey'in karş ısına dizildiler. Tam o sıra uzaktan silah sesleri geldi. 
(İmam hatip lisesi yatakhanesinin bahçesindeki erlerin açtığ ı korkutma ateş iydi 
bu.) Hepsi susup beklediler. Bütün gün yağ an kar sonunda neredeyse dinmiş ti. 
Olağanüstü güzel, sihirli bir sessizlik vardı. Bir süre sonra biri, son bir 
sigara içmesinin ihtiyarın (ihtiyar değ ildi hiç) hakkı olduğ unu söyledi. Recai 
Bey'in ağ zına bir sigara koydular, çakmakla yaktılar, müdür içerken de canları 
sıkıldığ ı için tüfeklerinin dipçikleri ve postallarıyla telefon idaresinin 
kapısını kırmaya baş ladılar. 
165 
¦ ihtilal Gecesi ¦ 
 İhtilal Gecesi  
"Devlet malına yazık," dedi müdür kenardan. "Çözün beni açacağ ım." 
Onlar içeri girerken Ka yoluna devam etti. Arada tek tük silah sesleri işitiyordu ama bunlara köpek ulumalarından daha fazla aldırmıyordu. Kıpırtısız 
gecenin güzelliğ ine bütün gücüyle dikkat kesilmişti. Eski ve boş  bir Ermeni 
evinin önünde durdu bir süre. Sonra bir kilise yıkıntısıyla, bahçesindeki ağ aç 
hayaletlerinin dallarından sarkan buzları saygıyla seyretti. Ş ehrin soluk sarı 
sokak lambalarının ölü ış ığında her ş ey öylesine kederli bir rüyadan çıkmış  gibi 
görünüyordu ki Ka bir suçluluk duydu. Öte yandan içini ş iirle dolduran bu sessiz 
ve unutulmuş  ülkeye ş ükranla doluydu içi. 
Az ötede, kaldırımda "Ne oluyor gidip bakacağ ım," diyen bir oğ ulla, pencereden 
onu azarlayarak eve çağ ıran öfkeli bir anne vardı. Ka aralarından geçti. Faikbey 
Caddesi'nin köş esinde bir ayakkabıcı dükkânından telaş la çıkan kendi yaş larında, 
biri irice, öteki çocuk gibi ince iki adam gördü. On iki yıldır, haftada iki kere karılarına "çayhaneye gidiyorum," diyerek bu zamk kokulu dükkânda gizlice buluşan iki sevgili, sokağ a çıkma yasağ ı konduğ unu üst kat komş usunun hep açık 
televizyonundan öğ renerek telaş a kapılmış lardı. Faikbey Caddesi'ne sapıp, iki 
sokak aş ağı yürüdükten sonra Ka, sabah kapısının önündeki alabalık tezgâhına 
baktığı bir dükkânın karş ısında bir tank olduğ unu fark etti. Sokak gibi tank da 
sihirli bir sessizlik içinde o kadar hareketsiz ve ölü gibiydi ki bo ş olduğunu 
sandı onun. Ama kapağ ı açıldı, içinden bir kafa çıkıp ona hemen evine dönmesini 
söyledi. Ka Karpa-las Oteli'nin yolunu sordu ona. Ama daha asker söylemeden, karşıda Serhat Ş ehir Gazetesi'nin karanlık yazıhanesini görüp dönüş  yönünü 
çıkardı. 
Otelin sıcaklığ ı, giriş  lobisinin aydınlığ ı yüreğini sevinçle doldurdu. 
Ellerinde sigaralarla televizyon seyreden pijamalı müş terilerin yüzlerinden 
olağanüstü birş eyler olduğ unu anlıyordu, ama sevmediğ i bir konuyu atlayan bir