Orta Direk 111 
"Var," dedi. "Hem de bir tulum. Bu yaz ne kadar ayran geçtiyse elime hep 
çökelek yaptım." 
Ali: 
"Getir," dedi, çocuklan uyandırdı. 
İkinci ekmeğe çökelek koyarak sokum yaptı Ali, anasına uzattı. Anası onun 
elinden almadı sokumu. Ali anladı. Hasana verdi. Hasan da ninesine verdi. 
Meryemce dişsiz çenesiyle, kurutulmuş ekmeği ağır ağır çiğneyerek yedi. 
Elif de sokumunu ısınrken, kocasına sordu: 
"Ne düşünüyorsun bre heriP Noldu?" 
Ali geniş geniş güldü: 
"Düşünüyorum ki şu dünyada ne adamlar var. Ne tuhaf. Şu adama baksana, 
köye küsmüş de başını almış, tek başına gidiyor." 
Elif de güldü. Çocuklar da kahkahalarla güldüler. Bir tek Meryemce gülmedi. 
Gülün gülün, o buradayken niye gülmüyordunuz? Küser ya. Bunda tuhaf 
olacak ne varmış. Küser. Küser de yüzlerine bakmaz. Yalvanrlar, tabanlarını 
öperler gene bakmaz. Ben de adam diye yiğit diye böylesine derim. Anasının 
atını öldüreniere demem. Dümbük HaliHen bir olaraktan ... Anladın mı, çok gü­
zel oğlum. Ben adam diye, avradını köçek gibi karşısına alıp da kıkır kıkır ede­
ne erkek demem, böyle tek başına yollara düşene derim. Gülün gülün, kellerini 
avrat eteği altından çıkaramayanlar. Gülün. 
Ali: 
"Şimdi kalktık ya uykudan, uyusak iyi ederiz. Ben tanyeri ışımadan, kalk­
malı, namaza durmalıyım. Şu ağacın dibine ser yatağı. Başımız köke gelsin. 
Ben uyanmazsam , sen uyandırırsın." 
Çabalama, kara gözlü Allahın senin iğvalarına kanmaz. 
Uyudular. 
Ateşleri sabaha kadar yandı. Ortasında büyük bir kütük vardı da