Düşüncelerim açık, ya da öyle sanıyorum. Geleceğimi kestirebi-
liyorum. Daha doğrusu, geleceğimin kendi ellerinde olduğunu 
anlıyorum. Başıma iyi ya da kötü şeyler gelmesi, mutlu ya da mutsuz 
olmam, huzur ya da sıkıntı, bütün bunlar görüyorum ki, bana bağlı, 
yapacaklarıma bağlı. Hayatımı belirleyecek benden başka bir güç 
yok. Çok zeki bir insan olmadığımı da biliyorum artık. 
2 Nisan Cumartesi 
İlk geldiğim gündeki gibi güneşli bir gün. Ömer'in de fazla 
yapacak bir şeyi yoktu. Hacı bizi biraz gezdirdi. Erzincan yönüne 
doğru dört beş kilometre, Alp istasyonuna kadar yürüdük. İs­
tasyondan biraz ötede Hacı'nın eskiden kâhyalığını yaptığı bir 
çiftlik var. Hacı'nın karısı, güzel kızı ve büyük oğlu burada 
kalıyorlar. Eskiden çiftlik ve topraklar Abdülhamit'in Kemah'a 
sürgün edip kaymakamlık verdiği birininmiş. O ölünce mirasçılar 
bölüşmüş. Bir kısmı satılmış. Bir kısmına da Hacı kâhyalık 
edermiş, ama sonra ayrılmış. Çok ince, zevkli ahşap işlemeleri 
olan eski köşk çürüyor. En alt katta Hacı ile ailesi oturuyor. 
Dönüşte de bir hayvana rastladık. Kalın, kocaman bir kuyruğu 
vardı. Tilkiymiş. Hacı tüfeğiyle nişan alana kadar kaçtı. Bu Hacı 
da tuhaf bir adam, daha anlayamadım. Yakında köprülerde, açık 
havada çalışmaya başlanacak galiba. İlk hazırlıklar başlamış. 
Ömer ile az önce konuştuk. İhaleyi vaktinde yetiştirememekten 
korktuğunu söyledi, ama çok vakit var. Üzerimde tatlı bir 
yorgunluk var, esneyip duruyorum, yatacağım... 
8 Nisan Cuma 
Rudolph'a gittik. Gevezelik ettik. Ben de satranç oynadım. 
Rudolph'a yenildim, çok sevindi. Sonra gene aynı şeyler ko­
nuşuldu. Rudolph benim ve Ömer'in geleceğini çok merak ettiğini 
söylüyor. Ben aptal mıyım? 
12 Nisan 
Okuduklarımdan, aldığım notlardan birşeyler çıkarır gibi 
oluyorum. Türkiye'de köy meselesinin çözümü için ne yapmalı. 
286