'mirası' tek başına yiyor, oğluna hiçbir şey koklatmıyor sanacak 
diye, iki gözü iki çeşme ağlayıp duruyormuş. Utanıyormuş da. 
Asaf, aynı 'küçük işleri gözlerden ırak yerlerde, yurt dışında 
yaparsa, annesinin içinin rahat edeceğini düşünüp bir rastlantı 
sonucu Viyana' ya gelmiş. Yine bir yandan barmenlik, bulaşıkçı­
lık, öte yandan üniversite derken, ihtisasım, öyle rastgitmiş, 
ruhbilim dalında yapmış. Profesörü tarafından çok seviliyor­
muş. Onun sağladığı bursla bir ara Amerika' ya gitmiş, Ohio' da 
bir hastanede çalışmış, derken orada kalmaya karar vermiş. Ye­
ni dünyada o sıralar o kadar çok insan ruh doktorlarının kapı­
sını çalıyormuş ki, bayağı iyi kazanmış. Hatta annesine deniz 
kıyısında bir yazlık bile almış, onu mutlandırmış. Sonradan 
profesörü kendisini geri, Viyana'ya çağırmış. Yardımcıya ihti­
yacı varmış, Asaf' a çok güveniyormuş. 
"Derken, aynı profesörüm Münih'te önemli bir hastanenin 
başhekimliği için davet alınca, beni de yine yanında istedi. O 
kadar çok iyiliğini gördüm ki efendim, ona 'olmaz' demem 
mümkün değil. Burada evlenmiştim. Bir de kızım oldu. Karım 
Avusturyalı. O da doktor. Çocuk doktoru. Daha doğrusu, do­
ğum öncesi DNA'ların durumuyla ilgili bir branş ... Prof.'um 
Münih'te ona da iyi bir laboratuvarda iyi bir post sağladı. Kalk­
tık gittik. Burdaki evi kapamadık. Çünkü, sık sık gelip gidiyo­
ruz. Karımın ailesi burada. Onlar On Dokuzuncu Bezirk' de 
oturuyorlar , kentin kuzeylerinde ... Hemen her Noel tatili geli­
riz. Başka her fırsatta geliriz. Onun için evi olduğu gibi bırakı­
yoruz ... " diye anlatıyordu. 
O anlatırken gözlerimin önünden çeşit çeşit film kareleri 
geçiyordu. Doktor Asaf'ı kah kara kaşlı, kara gözle bir lise öğ­
rencisi olarak, babasının tayinen gittiği Anadolu şehirlerinden 
birinin lisesinde habire meydan savaşlarının tarihlerini ezber­
lerken görüyor, kah Bebek'in barındaki barmene benzetiyor, 
kah bütün yaz Maslak yolunda bir karpuz sergisi başında diki­
len çocuk sanıyor, sonra, ansızın, onun bunların hiçbiri değil 
de, geceyarısı bindiğim bir takside, 11 Araba benim değil, ama 
geceleri ben çalıştırıyorum efendim, okuyabilmek için ... " diyen 
ve o tarihlerde eşine artık çok ender rastlanmaya başlanan düz­
gün şiveli, nazik, arabanın teypinde de, o da müşterinin iznini 
93