çok cesur oluyor, öfkesinden yanma yaklaşılmaz. Bir de çok ca­
nım seven bir adam. Ben de bu adamı anlamadım gitti."
Ali Safa Bey elini çenesine verdi, çenesini, boynunu kaşıdı:
"Biz de çok harbe girdik çıktık ama, bu geberesice gibi her­
kesin hakkıyla oynamadık. Herkesin topraklarım işgal etme­
dik. Bu kocamış köpek gibi memleketin istikbaliyle oynamadık. 
Milletin Çavuşunu kurşunlamadık. Alacağı olsun o kocamış 
köpeğin. Bir de o ne idiği belirsiz, hoca mı, imam mı, eşkıya mı 
işte onun. Alacakları olsun. Bindireceğiz Zeynel, bindireceğiz, 
bindireceğiz. Ta ki canları burunlarından gelinceye kadar, can­
larından usanıncaya kadar, Vayvay onlara cehennem oluncaya 
kadar. Ya topraklarımı bırakacaklar, ya da bu dünya onlara ce­
hennem olacak. Şimdi söyle, nereden başlayalım Zeynel?"
"Bir düşüncem var Ağam," dedi. "Yağmur Ağaya gidelim, 
söyleyelim ki köyde ne kadar at varsa hepsini çaldırsın."
"İyi akıl," dedi Ali Safa Bey, sevindi. "Üstelik her çalman at 
başma da bir lira vereceğim Yağmur Ağaya. Üstelik de adamla­
rım ona yardmı ederler. Sen de yardım edersin Zeynel."
"Ederim Bey..."
"Şimdi atlar bir başlangıç olur. Ya dize gelirler, köyü, aman 
Allah diye bağırarak bırakır giderler, ya da... Ya da beklesinler. 
Belalardan bela beğensinler."
Zeynel gözlerini yumup dudaklarım tatla yaladı:
"Bela beğensinler," dedi.
"Bu gece Yağmur Ağaya gidiyorum. Sen de Mehedinli kö­
yüne git, bir de Çıkçıklara... Bizim akrabalara söyle, bu gece kö­
yü gene kurşunlasınlar. Kurşunlasınlar ki, her gece köyü basa­
nın Çavuş olduğu anlaşılmasın."
"Şimdi gidiyorum Bey," dedi Zeynel, konaktan indi, ata 
bindi sürdü.
Ali Safa Bey düşünüyordu, eğer karşı koyma gücünü bun­
lara Arif Sairn Bey veriyorsa, bu topraklara göz diktiyse onunla 
başa çıkmak zordu. Çok yakından tanıyordu Arif Saim Beyi. 
Kasabada candarma üsteğmeniydi ve Bingöllü bir Kürttü. 
Atak, gözüpek, tutkulu bir kimseydi. Gözünü daldan budaktan 
sakınmazın biriydi. Adanayı Fransızların işgal ettiği sıralar 
Fransızlarla Kuvayi Milliyeciler arasmda ikili oynuyordu. Çok
110