FAKİR BAYKURT
 
397
 
 
Kalktı, çantasını aldı, Alime’ye doğru bir daha baktı, kimseye bir 
şey demeden yürüdü. Harman yerinden çıktı. Purluk
-
 
tan yana 
doğruldu. Asılmağa gider gibiydi.
 
Kır Abbas gene "Üçüncü sigarasını yakmış, öksürüyordu.
 
Battal, hiçbirine uzun boylu açıklama yapmadan üyelerini topladı. 
Malmüdürünün ardından gittiler.
 
Müdür bağları dolaşıyordu.
 
«Yahu ne çok kaplumbağa var 
buralarda!..»
 
Talvarın altına oturup tutanağı tuttular.
 
Mühürleri bastılar.
 
Müdür tutanağın bir eşini Battal’a verdi, bir eşini aldı.
 
Kalktılar.
 
«Yahu nereden gelir bu kaplumbağalar bu kadar?»
 
Battal, başını döndürüp köyün dört yanındaki tepelere
 
baktı: «A
llahın kaplumbağaları beyim, ne bilelim?» dedi. «Bağlar olalı 
kırlarda görünmez oldular. Heralda bir sebebi hek
-
 
meti vardır...»
 
Malmüdürü: «Acayip!» dedi, Ankara yoluna baktı. «Bana bir 
hayvan bulun; ben kaçayım canım...»
 
Battal, «Hay hay!» dedi. «Yalnız,
 
at dersen birez beklemen gerek. 
Merkep dersen hemen hazır. Hannan yerinde var.»
 
«Olsun, merkep olsun!» dedi müdür. «Gideyim...» Durdu: «Bağ 
bozumuna işçi getirmek gerekli mi? Yoksa komşular yardım ederler 
mi?»
 
Battal üyelere baktı. Hiçbirinde bir kıpırtı 
yoktu.
 
«Getirsen eyi olur Omar beyim! Komşuların kuvayi mane
-
 
viyesi 
kırık bu işte, biliyorsun. Ne olur, ne olmaz, sen getir!»
 
«Eee kaç kişi gerekir dersin?»
 
<<Valla işçisine bağlı. Acar işçiler olur da gün doğarken 
başlarlarsa 100
-
150 tane yeter!»