her an yeniden  söküp  takılabilir  bir lego  yuvada,  oda  parfümleri  ka-
dar uçucu,  geçici,  gidici  bir düzen...  İnsan  bekârken,  bir-ev-içindeki-
eşyalar-içinde  yaşıyor;  mazisi,  hikâyesi,  kişisel  önemi,  sembolik  de-
ğeri olan,  kendine  ait eşyalar  içinde.  Evlendiğinde,  eşyalar-içindeki-
bir-ev-içinde  yaşamaya  başlıyor;  maziden  ziyade  gelecek,  anılardan 
ziyade  beklentiler  üzerine  kurulu,  neyin  ne kadarının  kendine  ait ol-
duğu  şaibeli  bir ev içinde.  Boşanmak  ise, giden  mi yoksa  kalan  mı 
olduğunuza  bağlı  olarak,  ya eşyasız  evler,  ya da evsiz  eşyalar  içine 
konmak,  silbaştan  konaklamak  demek. 
Hem  bu ev, hem  de Ethel  kaltağının  yüzünden.  Buraya  taşındı-
ğım gün,  ne yaptıysam  Ethel'i  bana  yardımcı  olmamaya  ikna  ede-
medim.  Evliliğimin  zevkle  döşenmiş  pürzarafet  evinden  ayıkladı-
ğım kitaplarım,  giysilerim  ve ufak  tefek  eşyalanm  ile yeni  satın  al-
dığım  ucuz,  basit  mobilyaları  taşıtmak  üzere  kavga  dövüş  anlaştı-
ğım nakliye  şirketine  ait turuncu  kamyonun  ön kısmına  kuruldu-
ğumda,  hanfendi  de yanıbaşımda  alestaydı.  Varlığı  yeterince  tedir-
gin edici  değilmiş  gibi,  bir de yol boyunca  ikram  ettiği  birinci  kali-
te purolar,  art arda  sıraladığı  abuk  sabuk  sorularla  serseme  çevirdi-
ği hımbıl  şoförle  bir olup,  İstanbul'da  hangi  semtlerden  hangi  semt-
lere ev taşımanın  daha  zor olduğu  üzerine  saçmasapan  bir muhab-
bet tutturdu.  Nihayet  Bonbon  Palas'a  vardığımızda,  kamyonun  arka-
sında  gelen  hamalların  arasına  karışıp,  koca,  çirkin  kıçını  pervasız-
ca sergileyen,  dilenci  mendili  ebadında  kısacık,  kıytırık  eteğiyle 
canla  başla  koşturup  durdu.  Hangi  kutunun  nereye  konacağını,  ki-
tap kolilerinin  nerede  duracağını,  hafta  sonlan  ailelerin  çoluk  çocuk 
tavaf  ettiği  şu devasa  marketlerden  birinin,  "kütüphanemi  seviyo-
rum çünkü  marangozu  benim!"  reyonundan  zorla  aldırdığı  özensiz, 
özelliksiz  raf paketlerinin  nereye  yığılacağım  bir bir o buyurdu. 
Böyle  konularda  son sözü  her zaman  her yerde  kadınların  söyledi-
ğini tecrübeyle  bellemiş  bulunan  hamallar  da, taşıdıkları  eşyaların 
asıl sahibinin  karşılarında  durduğu,  Ethel'inse  sadece  burnunu  sok-
tuğu gerçeğini  görmezden  gelerek,  ücretlerinin  düşüklüğünden  şi-
kâyet  etme  ve günün  sonunda,  önceden  kararlaştırılandan  daha  faz-
la para  isteme  safhalan  dışında  kaale  bile  almadılar  söylediklerimi. 
İçinde  envai  çeşit  bardak,  çanak  ve kadehin  bulunduğu  karton  kutu-
yu kazayla  çarptıklarında  bile,  meseleyi  mülayimane  geçiştirmeye 
132