ı B 
Günlerdir kaça saklana, aç yol yürümüşlerd i. Ormanlıklı, 
kayalıklı dağlar aşmışlardı. Yorgunluktan ölüyorlardı. İkisi de 
sırtlarındaki cephane yükünün altında iki büklümdü. Elleri de 
titriyordu. Üşümüş gibi. 
Karanlık, kapkara çökmüştü. Yıldızlar seyrekti. İpileşiyor-
du. Yıldızlar sabaha karşı üşürler. Sabah yaklaşıyordu. 
Gürültü birdenbire patlayınca Cabbar irkildi: 
"N e o?" diye şaşkınlıkla sordu. 
Me med: 
"Suyun gözü," dedi. "Hani ilk geldiğimizde ... " 
Cabbar: 
"Bildim," diye karşılık verdi. "Öyleyse azıcık oturalım ba-
şında." 
Memed: 
"Olmaz." 
Bütün yorulmasına, bitmesine bakmayarak birazıcık olsun 
bir yerde durmuyor, ha bire yol alıyordu. 
Soluk soluğa: 
"Ne var yani Cabbar kardaş," dedi, "işte geldik." Bir nefes 
alıyor, duruyor, sonra başlıyordu. "Ne var yani. Köye gidince 
dinleniriz. Köye şafak atmadan girmek gerek. Yaaa Cabbar kar­
daş. Bu kadar yol yürüdük de ... Şimdicik vanrız köye. Öyle de­
ğil mi Cabbar kardaş?" 
Ca b bar: 
"Aldırma/' dedi. 
319