düşün dükümüzü göstermeliyiz. Tamam, sen bizde kalıyor­
sun. Ve bofaz tokluğuna bir araştırma yapıyorsun." "Sonun­
da gazetelerde tefrika edilir miyiz dersiniz? Hiç olmazsa 
masraflar çıkardı." "Neden olmasın?" diye kaşlarını çattı orta 
yaşlı adam, "Çıkan tefrikalar çok mu daha iyi? Ayrıca paraya 
değer vermiyorsak, bizim için önemli olan maneviyatsa, işi­
mizi iyi yapmaktan başka kaygımız olmamalı bence. Ne der­
sin?" "Sermaye sizden." dedi genç adam, "Ben emeğimle katı­
lıyorum,"
Evet, nerede kalmıştık? Sözünün erinde kalmıştık, Mus­
tafa'nın bir bilim adamı olacağı belliydi. Bunu hissediyordu. 
Fakat boş sözetmek istemiyordu. Durum karanlıktı. 1929 ya­
zında on sekiz yaşındayken babasını kaybetmişti Mustafa 
İnan. Sağlığı bozuk, biraz dinlensin, hava değiştirsin diye 
Mustafa'yı tatilde İstanbul'da akrabalarının yanına gönder­
mişlerdi. Belki Adana'nın havası san benizli delikanlıya iyi 
gelmiyordu. Mustafa, Adana'ya dönünce babasını göremedi. 
Onu bir daha göremeyeceğini söylediler Mustafa'ya; cenaze 
töreni bile çoktan yapılmıştı. Hayatının çoğu tren istasyonla­
rı arasında geçen posta seyyan Hüseyin Avni Bey, çok ıstı­
raplı on sekiz gün yaşadıktan sonra ölmüştü. Ayağı kangren 
olmuştu, iki kere bacağı kesilmişti. Mustafa ağlıyordu: "Ne­
den bana haber vermediniz? Babam beni istemedi mi?" Ko­
lay mı haber vermek? 1929 yılının şartlan altında İstanbul 
nere. Adana nere?
Mustafa İnan bir an önce hayata atılmalıydı. Bunun 
için de en kısa öğrenimi yapmalı. "Bir an önce aileme bak­
mak zorundayım. Neyse ben de. Güzide de leylî meccani 
okuyoruz Allahtan. Leyli meccani aile olarak yaşıyoruz, Zü- 
beyde ablam da evlendi. Daha Mehmet ve onun küçüğü S a­
mi var, annem var. Küçük bir emekli aylığı kime yeter?" 
Mustafa İnan 1931 yılında lise ;' 1 ' :‘ i”dı'gi zaman karışık duy­
gular içindeydi.
59