Neyse ki çok geçmeden Kazanc ı hanesine vard ılar da, bu ve 
benzeri sorulara verecek cevaplar bulamaman ın huzursuzlu ğuyla 
kıvranmaktan kurtuldu Asya.  
Zeliha Teyze onlan evin önünde bekliyordu. Şoföre teşekkür 
edip, bol bol bah şiş verdi.  
Volkswagen, gümü şi Alfa Romeo ve Toyota Corolla evin 
önüne park etmi şti bile. Herkes onlardan önce varm ıştı anlaşılan. 
Eve girmek istemeyen Aram d ışarıda bahçede bekliyor, bir a ğaca 
yaslanm ış puro tüttürüyordu. İçerisi tabutun indirilmesini bekle-
yen misafirlerle kayn ıyordu.  
Eski konaktan içeri ad ımlar ını att ıklar ında t ıklım t ıklım kad ınlarla 
dolu oldu ğunu gördüler. Misafirlerin ço ğu ölünün götürüldü ğü 
birinci kattaki oturma odas ına toplanm ış olsa da baz ıları bebek 
bezi değiştirmek, çocuklar ını azarlamak, bu ani ölümün dediko-
dusunu yapmak ya da ikindi namaz ı kılmak için di ğer odalara da-
ğılmıştı. Çekilecek oda kalmad ığından, Asya'yla Armanu ş mutfa- 
ğa yolland ılar. Orada da, ikram edilecek a şureleri tepsilere 
teyzeleri buldular kar şılarında. 
"Gitti dağ gibi karde şimiz. Dün var, bugün yok. Biçare nem 
mahvoldu valla. Nereden bilsin Mustafa için pi şirdiği asilleri 
oğlunun ölüsüne ba şsağlığına gelenlere ikram edece ğini?" diye iç 
çekti Çevriye Teyze oca ğın yan ından. Ağlamaktan gözleri 
şişmiş, sile sile bumu k ıpkırm ızı kesilmişti. 
"Ya ya, sade o mu, Amerikal ı gelin de perperi şan yaz ık," der 
di yan ında dikilen Feride Teyze, gözlerini yerde buldu ğu bir sal-
ça lekesinden ay ırmadan. "Zavall ıcığın baht ına bak abla. Sen tut 
elin Amerika's ından kalk, hayat ında ilk kez İstanbul'a gel, sonra 
da daha destur biz geldik diyemeden kocan ı kaybet gurbet elde. 
Ne kadermi ş ya."  
 Masada oturmu ş kardeşlerini dinlerken bir yandan da abanoz 
ağızlığıyla sigara tellendiren Zeliha Teyze duman ını üfledikten 
sonra buz gibi bir sesle kat ıldı: "Muhtemelen şimdi Amerika'ya 
dönüp yeniden evlenir. Allah' ın hakk ı üçtür derler. İkinciyle ev-
lendiğine göre, üçüncüsü de gelir elbet. Merak ediyorum, bir Er-
meni, bir de Türk'ten sonra s ıra şimdi hangi millette."  
"Zelihaaaa! Şom ağızlı Zelihaaa! Yahu kad ıncağız matemde, 
nas ıl böyle şeyler söyleyebiliyorsun?" diye çatt ı Çevriye Teyze.  
"Matem de bekâret gibidir," dedi Zeliha Teyze vakur bir 
edayla içini çekerek. "Öyle her önüne gelene verilmez, hak ede-
ne saklamak gerekir."  
  Duyduklar ı şeyden afallayan iki teyze tüyleri diken diken ol-
muş bir halde irkildiler.  
"Taş kalpli seni..." diye m ırıldand ı içlerinden biri. Hangisi ol-
duğunu ay ırt etmek zordu. Zaten bir önemi de yoktu.  
"Taşın bile karde şi ölse dayanamaz kederinden da ğılır, ufala-
nır... Ama sen..."  
İşte Asya ile Armanu ş, bu cümlenin ortas ında mutfa ğa girdi-
ler. Peşlerinde de ac ı ac ı miyavlayan Be şinci Sultan. San ırsın ki 
günlerdir aç bilaç.  
"Hadi k ızlar, kediye yiyecek bir şey verelim yoksa bizi yiye-
cek valla," dedi Zeliha Teyze, konuyu de ğiştirip daha az kasvetli 
bir mecraya çekmeye çal ışarak.  
İşte o zaman, son yirmi dakikad ır, çay ı demleyip limonlar ı di-
limlemekle, tabaklan durulay ıp yenilerini haz ırlamakla me şgul 
olan ama bir yandan da süregiden konu şmalara kar ışmadan kulak 
kabartan Banu Teyze, en küçük k ız kardeşine dönüp, "Dur hele. 
Yapmam ız gereken daha acil i şler var," dedi.  
Dedi ve bir çekmeceyi, açt ı. İçinden kocaman bir b ıçak ç ıkar-
dı. Herkesin şaşkın bak ışları alt ında, tezgâh ın üzerinde duran bir 
adet kelle so ğanı tak diye ikiye kesti Banu Teyze. Sonra yar ım so-
ğanı alıp Zeliha Teyze'nin burnuna dayay ıverdi.  
"Hop hop. N'ap ıyosun ya?" Zeliha Teyze yerinden f ırlam ıştı. 
"Ağlamana yard ımc ı oluyorum can ım," dedi Banu Teyze bil-