62
ne akıyordu eski hatıralar. Bastırdığı, sakladığı, hatta unut­
tuğunu sandığı ne varsa çıkıyordu ortaya. Öğrencilik yılları­
nı hatırlıyordu yeniden. Bunca sene sonra.
Berduş ağlamaya başladı. Ne arka sokakların kralı, ne di­
lencilerin patronu, ne madde bağımlısı, ne hırsız, ne kaba­
dayı, ne tecavüzcü... bütün sıfatlarından ve tanımlarından 
arınmıştı şu anda. Çocukluğuna dönmüştü. Burnunu yorga­
na gömüp kimseye duyurmadan geceleri gözyaşı döken, sene­
lerce ihmal edilen, sevgisiz bırakılan, en yakınlan tarafından 
taciz edilen, kimseden yardım görmeyen, yüreğini bir hançer 
gibi bilemeyi öğrenen bir oğlan çocuğu.
Peri üzüntüyle adama yaklaştı. Yaptığı şey karşısında 
dehşete düşmüştü. Berduşun içindeki şiddet Peri’nin içinde­
ki şiddeti uyandırmıştı. Belki de bulaşıcıydı merhametsizlik. 
Dünün mazlumlanndan bugünün zalimleri çıkıyordu. Usul­
ca dokundu adama. Tam onu hastaneye götürmeyi teklif ede­
cekti ki aniden bir ses işitti.
"Anne, neler oluyor?”
Ok gibi hızla geri döndü Peri. Kendine çekidüzen verip ka­
fasını toplamaya çalıştı elinden geldiğince. "Tatlım... neden 
arabada beklemedin?”
“Daha ne kadar bekleyecektim?” dedi Deniz. Sonra gözleri 
annesinin kanayan eline, yırtık elbisesine kaydı. "Aman Tan­
rım! iyi misin?”
"Merak etme ben iyiyim” dedi Peri. "Biraz itişip kakıştık.”
Ölüm sessizliğine bürünmüş berduş güçlükle ayağa kalkıp 
sendeleyerek bir köşeye çekildi, artık onlarla ilgilenmiyordu. 
Anne kız Hermös çantayı bulup, içinden etrafa saçılan şeyle­
ri olabildiğince topladılar.
“Ya neden herkesinki gibi normal bir annem yok?” diye 
homurdandı Deniz kendi kendine, kredi kartlarını yerden 
alırken.
Peri baktı ki soru çetrefil, yanıtlamayı denemedi bile.