Konya şehri Babil Kulesi misaliydi. Her an her şey durma - 
dan değişiyor, ayr ışıyor, çözülüyor, bozuluyor, yenileniyor, yi- 
neleniyor, ayd ınlanıyor, aşkmlaşıyor, can bulup can veriyor- 
du. Tam bir ke şmekeşti gördü ğüm. Bir tela ş, bir ko şturma- 
ca... Herkesin bir derdi vard ı. Kimsenin kimseye deva sundu- 
ğu yok! İnsanı insandan ay ırmadan bakt ım herkese ve her 
yere. Dertlerine uzak ama yüreklerine yak ın durdum. 
On Altıncı Kural: Kusursuzdur ya Allah, O'nu sev- 
mek kolayd ır. Zor olan hatas ıyla sevab ıyla fani insan- 
ları sevmektir. Unutma ki ki şi bir şeyi ancak sevdi ği 
ölçüde bilebilir. Demek ki hakikaten kucaklamadan 
ötekini, Yaradan'dan ötürü yarat ılanı sevmeden, ne lâ- 
yıkıyla bilebilir, ne lây ıkıyla sevebilirsin. 
Genciyle ya şlısıyla çeşitli esnaf ın günboyu al ın teri döktü- 
ğü ufak tefek izbe dükkânlar ın olduğu dar sokaklar ı gezdim. 
  
Her köşede birileri muhakkak Mevlâna'dan bahsediyordu. 
Merak ettim bu kadar sevilmek nas ıl bir şeydi acaba? Bu ka- 
dar meşhur olmak, daima el üstünde tutulmak insan ın nefsi- 
ni nasıl etkilerdi? Zihnim bu sorularla me şgulken Rumi'nin 
vaaz verdi ği camiye do ğru değil, tam kar şı istikamete do ğru 
yürüdüğümü fark ettim. Etraf ımdaki manzara de ğişmeye 
başladı. Şehrin kuzeyine do ğru yürüdükçe evler harabeye, 
bağ bahçe viraneye dönü ştü. Sokaklarda kavga pat ırtı içinde 
oynayan yoksul, ba şıboş çocuklara rastlad ım. Sadece evler ve 
insanlar de ğil, kokular da de ğişti, gitgide keskinle şti; baha- 
rat, yağ, sarımsak kokular ı bollaştı. En sonunda dar bir so- 
kağa girdim. Burada üç koku a ğır basıyordu: Misk, ter ve 
şehvet. Konya şehrinin ad ı kötüye ç ıkmış mahallesine vas ıl 
olmuştum demek. 
Örme taştan kald ırımlı, yokuşu dik soka ğın başında der- 
me çatma bir ev vard ı. Batakl ı damı saz çubuklarla peki şti- 
rilmişti. Evin önünde bir avuç kad ın sohbet halindeydi. Yak- 
laştığımı görünce susup şüpheyle bakt ılar. Yar ı tedirgin yar ı 
muzip bir ifade sard ı yüzlerini. Kad ınların yanında bir bah- 
çe vardı; akıllara durgunluk verecek güzellikte katmer kat- 
mer açmış güllerle dolu bir gül bahçesi. Bu ba ğın bağbam 
kim ola diye merak ettim. 
Bahçeye vard ığım sırada evin kap ısı gümbürtüyle aç ıldı ve 
ızbandut gibi bir kad ın'dışarı fırladı. Uzun boylu, iri yap ılı, 
asık suratl ıydı. Kat kat gerdan ı, değirmi bir göbe ği vardı. 
Gözlerini k ısınca, et katmanlar ının arasında kayboluyordu 
ela gözleri; iki incecik çizgi kal ıyordu geride. Dudaklar ı sar- 
kık ve kaim, çehresi ablakt ı. Ve üst duda ğının hemen yuka- 
rısında tüy tüy kara b ıyığı vardı. Anladım ki gördü ğüm insan 
hem kadın hem erkek olarak gelmi ştir dünyaya. Hünsad ır. 
"Sen de kimsin? Ne istersin?" diye sordu hünsa şüpheyle. 
Yüzü medcezir gibiydi. Kâh yükselen, kâh çekilen sular mi- 
sali, bir erkek oluyordu, bir kad ın. 
  
146 
Kendimi tan ıttım. Bir şey demedi. Ad ını sordum ama duy- 
mazdan geldi. 
Bir eliyle sinek kovalar gibi k ış kış yaparak, "Buralar sa- 
na göre de ğil" dedi hünsa. 
"Nedenmi ş o?" diye sordum. 
"Görmüyor musun ayol, buras ı kerhane? Siz dervi şler ha- 
bire hu çekip, kar ı kız görünce öcü görmü ş gibi kaçmaz m ısı- 
nız? Ne işin var burda? Bak seni uyar ıyorum. Bir de san ırlar 
ki kerhane patronuyum diye bende ahlak yok. zevk-ü sefa- 
dan çıkmam. Hâlbuki her sene muhakkak zekât ımı veririm,