Hanıma) Geçmiş olsun hanım abla. Geçmiş 
olsun. İyisiniz inşallah ... 
FATMA HANIM : Hoş geldin Sadık Efendi. Geç otur. 
SADIK : Yo, oturmaya gelmedim. Hem bir geçmiş ol-
sun diyeyim, dedim ... Ziya da kayıp. 
FATMA KADIN : Uy nire gayıp olurmuş koskoca oğlan! Kom-
şulara soryadın. Hatçalara uğrayaydın. 
FATMA HANIM : Burayı bilir mi? Bilmez ki. 
FATMA KADIN : He ya. Ne bilsin? Hiç gelmedi ki... 
SADIK : Ne gelmedisi be. Bir sabah seninle yollama-
dım mı? 
FATMA KADIN : (Bozulur.) Aman ne bilem ben. Unuttum gitti ... 
SADIK : Bende yalan yok hanım abla. Kahvem bittiy­
di. Ben de kahvesiz sarhoş gibi olurum. Bir 
pişirimlik al getir, dediydim ... 
FATMA KADIN : Uy şuna bak!.. Sen didin de, ben de verekoy­
duydum ... 
SADIK : (Kadını sumsuklar.) Sus hadi. İşine bak sen! .. 
FATMA HANIM : (Canı sıkılmıştır .) Ah Fatma Kadın beye söy­
leseydin de olurdu ... 
FATMA KADIN : He ya hanımım ... Söyleyim dedim dedim, 
çekindim ... 
SADIK : Şimdi Ziya nerde peki? 
FATMA KADIN : Bana soruyor bi de. Dün simit satsın diye 
sen yollamadın mı? (Fatma Hanıma) İlle ço­
cuk simit satasıymış da, para getiresiymiş. 
Bir de dövdü hrnak kadar şeyi ... 
SADIK : Uzun etme. Baş ağrıtma. Ben babayım. Dö-
verim de söğerim de ... 
FATMA HANIM : İyileşsem sana bir iş bakacağım Sadık Efen­
di. Bakacağ ım ya ... 
SADIK : Eh, iyi olur tabii. 
FATMA KADIN : Eyi olur olmasına ... Ben de söyledim hanımı-
152