içinde açılmış, dört bir yanına bakınıyordu, yandaki kuşun 
kuşkulu gözlerinin tıpkısı. 
"Vahap Dayı, sen misin?" 
"Benim Tahsin." 
"Ben kurtulacak mıyım Vahap Dayı? Beni öldürdü o." 
"Kim?" 
"O yağız at." 
"Ne yağız atı Tahsin? Şimdi sen sus, sana balla yağ gerek. " 
Dede kalktı, bir kulplu tavaya bir hızmandan bal, bir hız-
mandan da tereyağı döktü, ocakta kaynatmaya başladı. Yağ, 
balla birlikte eridi, ortalığı keskin, güzel yanmış bir koku aldı. 
Sanki bütün çiçeklerin kokuları yakılarak bir araya getirilmişti. 
Öyle kokuy ordu. 
Vahap Dayı dolu tahta kaşığı Tahsinin ağzına dayadı: 
"Aç ağzını, iç şunu." 
Tahsin bir kurbağa ağzı gibi. kocaman açtı ağzını. 
"Bunu içersen şimdi kendine gelirs in." 
Tazı Tahsin tavadaki bal yağ karışımını sonuna kadar içti 
bitirdi, yüzüne kan geldi, yanakları pespembe oldu. 
"Gördüm," dedi, "İnce Memedi görd üm. Gidiyordu, silah­
sız pusatsız. Bir insan silahsız pusatsız nereye gider, ancak 
Kırkgözün Ocağına gider, ben de onu gördüm, kasahaya haberi 
iletmek için koşuyordum ki ... " 
İnce Memedi, atı, eski, hastalıktan yeni kurtulmuş anlat- · 
maya hasret kalmış bir destancı gibi bıkmadan usanmadan, an­
latmaya doymadan anlatıyor du. 
"Nasıl, nasıl bir adam dedin İnce Memed, nasıl kıbalda bir 
adam?" 
"Nasıl olacak, boyu benim kadar, avurdu da avurduna 
geçmiş, boynu ince armut sapı gibi, gözleri de çukura kaçmış, 
koskocaman elleri benim ellerimin iki misli, bıyıkları sarkık ... 
İşte öyle, bir çocuk kadar İnce Memed." 
Bunları duyunca önce kız, onun ardından daVahap Dayı 
koyverdi makaral an. Tazı Tahsin aptallamış, onların yüzüne 
alık alık bakakalmış tı. Vahap Dayı hem gülüyor, hem de dizle­
rine vuruyor, "Vay anasını Tazı Tahsin, vay, vay anasını," di­
yordu . "Demek İnce Memed parmak kadar bir çocuk, demek 
428