ederim bir güıı, demeliyim herhalde. Korkma,’ dedi profe­
sör, "Rahatsız olmam, paralar da benden.' "Onu demek iste­
medim de..." Profesör güldü: "Bir de demek isteyecek miy­
din? Bunu ben teklif ettim; yani seni rahatsız etmek, yani bi­
lime karşı bir ilgi uyandırmak istiyorum sende. Bunu becere­
bilirsem hemen bir ödül vereceğim kendime.’’
Önce pastalarım yediler, çaylarını içtiler. "Mesele mü­
him," dedi profesör, "Seni hemen tedirgin etmemeliyim. Mus­
tafa da olsaydı böyle yapardı; ama benim yaptığım gibi duru­
munu belli etmezdi açıkça." "Benimle eğlenmiyorsunuz ya?" 
Profesör kaşlarını çattı: "Bundan daha ciddi bir iş olur mu0 
Yeter ki sen benim sözlerimi ciddiye al; çünkü her şeyi he­
men öğrenemezsin. Bilimle ilgileneceksen bunu bilime yakı­
şır bir biçimde yapmalıyız. İnsanların yaşantılarında dediko­
dunun ötesinde bir şeyler bulmaya çalışmalıyız, değil mi?”  
"Evet," dedi genç adam. '"Öyleyse dinle:
"Mustafa İnan doktorasını yaparak İsviçre’den döndüğü 
zaman Yüksek Mühendis Mektebi'nde Teknik Mekanik ve 
Mukavemet muallim muavinliğine tayın edilmişti. Aynı yıl, 
yani 1944’te Yüksek Mühendis Mektebi’nin İstanbul Teknik 
Üniversitesi olması üzerine doçentliğe getirildi. Aslında 
Mustafa İnan'ın doçentliği, bir bakıma çok eskiydi: Daha öğ­
rencilik yıllarında, üçüncü sınıfla olduğu sırada Mustafa'yı 
çok seven matematik profesörü Kerim Erim, onu 'doçentim' 
diye tanıtıyordu öğretmen arkadaşlarına. Sonunda Mustafa 
İnan gerçek doçent oldu; ama şartlan görünüşte pek değiş­
medi: asistanlarıyla birlikte oturduğu küçük ‘Mekanik oda- 
sı'nda çalışmaya başladı. Oysa İsviçre’de doktora yaparken 
şartlar ne kadar başkaydı. Zürich Teknik Üniversitesi’nin 
geniş laboratuvarlarında yıllarca deney yaparak geliştirmişti 
doktorasını. Burada laboratuvar filân yoktu, herkese bir oda 
bile yoktu. Adı değişmişti, ama mühendis mektebiydi henüz 
burası. Oysa Mustafa İnan yeni bir hava getirmek istiyordu:
IS