!ara götürse diye ne fOk heyecanlanırdık. Artık film­
leri önceden biliyoruz, ışıklar siindükten sonra değil. 
Her şey bu misal! Gidiyoruz! Rüzgar uğulduyor, gü­
neş kaftı, belki fırtına ve yağmur gelecek. Acaba iz­
ciler kaputlarını aldılar mı? Yoksa üşüyecekler mi?,, 
Gökşin'le ben izciydik. Okul yıllarımızda hayatı­
mızın en heyecan verici olayıydı bu. İzci kıyafetine 
bürünüp törenlere katılmak, şenlikti, keyifti. Yaşa­
mımızın en renkli, coşkulu olayıydı. Yağmur altın­
da veya rüzgarda kaldığımız için bizi zaman zaman 
hasta etse bile, en vazgeçilmeziydi, hayatımızın. 
Ortaokul ve lise rüzgar gibi geçti. Üniversite 
yılları başladı. Gökşin Ankara'ya Dil Tarih'e gidin­
ce, onunla ayrı düştük. Şu anda okumakta oldu­
ğum mektupları bu ayrılığa borçluyum. Üniversi­
teler için, hayat okulları benzetmesi yapılır ya, ne 
kadar isabetli bir benzetmedir bu; Tıp Fakültesi­
'nin ilk yılında yazdığıma bakın: 
<<11 Mart, 1955 
Gökşin Kardeş, 
Kitabımı yanıma almadığım ifin şu vapur sefe­
rinde, aziz kemiklerimi falışamayacağım. Seninle 
sohbet edeceğiz ve muhakkak ki bu daha zevkli olacak. 
Canım kardeşim artık ben yavaş yavaş başkala­
şıyorum. En başta, hayallerim vizelerde toplanıyor. 
Düşündüğüm, dehşetine kapıldığım hep onlar, geri­
si fasa fiso. 
47