Shakespeare ve Brecht'i göbek dansı ve edepsiz ş arkılarla birleş tirdiği 
anlayışla." 
311 
-Arabuıucu- - Arabulucu -  "Ben de kan davası baş lasın diye canlı yayında ırzına geçilen kadın olacağ ım 
herhalde." "Hayır. Bir İ spanyol hanımı gibi baş ın kapalıyken kan davasından bıkıp, bir öfke 
ânında baş örtüsünü atan isyancı kız olacaksın." 
"Burada isyancılık baş örtüsünü atmayı değ il, takmayı gerektiriyor." 
"Bu oyun Kadife. Oyun olduğ u için de açabilirsin baş ını." 
"Benden ne istendiğ ini anladım. Oyun da olsa, oyun içinde oyun da olsa 
açmayacağ ım başımı." 
"Bak Kadife, iki gün sonra kar diner, yollar açılır, hapisteki mahkûm da acımasızların eline geçer. O zaman Lacivert'ini hayatının sonuna kadar bir daha göremezsin. İ yi düşündün mü bunu?" 
"Düşünürsem kabul ederim diye korkuyorum." 
"Ayrıca baş örtünün altına peruk takarsın. Kimse görmez saçla- 
rını. "Peruk takacak olsaydım, bazıları gibi üniversiteye girmek için yapardım o i şi." 
"Şimdi sorun üniversite kapısında onurunu kurtarmak değ il. Lacivert'i kurtarmak 
için yapacaksın bunu." "Benim baş ımı açarak ona sağ layacağım kurtuluş u Lacivert isteyecek mi bakalım?" 
"İsteyecek," dedi Ka. "Senin baş ını açman Lacivert'in onurunu zedelemez. 
İlişkinizi kimse bilmiyor çünkü." 
Kadife'nin zayıf noktasına dokunabildiğ ini gözlerindeki öfkeden anladı, tuhaf 
bir şekilde gülümsediğ ini gördü sonra Ka ve korktu bundan. İ çini bir korku ve 
kıskançlık sardı. Kadife'nin kendisine İ pek hakkında yıkıcı bir ş ey 
söylemesinden korkuyordu. "Çok vaktimiz yok Kadife," dedi aynı tuhaf korkuyla. "Bu işin içinden tatlılıkla çıkacak kadar akıllı ve duyarlı olduğ unu biliyorum. 
Yıllarca siyasal sürgün hayatı yaş amış biri olarak söylüyorum. Dinle beni: Hayat 
ilkeler için değ il, mutlu olmak için yaş anır." 
"Ama ilkesiz ve inançsız da kimse mutlu olamaz," dedi Kadife. "Doğru. Ama bizimki gibi insana değ er verilmeyen zalim bir ülkede inançları için 
kendini mahvetmek akılsızlıktır. Büyük ilkeler, inançlar, onlar zengin ülkelerin insanları için." 312 
"Tam tersi. Fakir bir ülkede insanın inançlarından baş ka sarılacak hiçbir ş eyi 
olmuyor." 
Aklına geldiğ i gibi Ka "ama inandıkları ş eyler doğ ru değil!" demedi. "Ama sen 
yoksullardan değ ilsin Kadife," dedi. "Sen İ stanbul'dan geliyorsun." 
"Bu yüzden neye inanıyorsam öyle yaparım. Takiyye yapamam. Baş ımı açarsam 
gerçekten açarım." "Peki şuna ne diyorsun: Tiyatro salonuna kimse alınmasın. Karslılar olayı 
televizyondan seyretsinler yalnızca. O zaman kamera önce bir öfke ânında senin elini baş örtüne attığ ını gösterir. Sonra kurgu yaparız ve sana benzeyen bir 
başkasının saçlarını çözüş ünü arkadan gösteririz." 
"Bu da peruk takmanın daha kurnazcası," dedi Kadife. "Sonuçta herkes askerî darbeden sonra baş ımı açtığ ımı düşünecek." 
"Önemli olan dinin buyruğ u mu, yoksa herkesin ne düş ündüğü mü? Bu yolla 
saçlarını asla açmamış  oluyorsun. Yok derdin herkesin ne dediğ i ise, bütün bu 
saçmalıklar sona erince bunun bir film kurgusu olduğ u herkese anlatılır. 
Lacivert'i kurtarmak için bütün bunları yapmaya razı olduğ un ortaya çıkınca imam 
hatipli o genç insanlar, daha da saygı duyarlar sana." "Birisini bütün gücünle ikna etmeye çalış ırken," dedi Kadife bambaş ka bir 
havayla. "Aslında hiç de inanmadığ ın şeyleri söylemekte olduğ unu düşündüğün olur 
mu hiç?" 
"Olur. Ama ş imdi öyle hissetmiyorum." 
"O zaman en sonunda o kiş iyi inandırmayı baş ardığında onu kandırmış  olduğun için 
suçluluk duyarsın değ il mi? Onu çaresiz bıraktığ ın için."