Orta Direk 149 
E lif: 
"Ali, azıcık su, ölüyorum," deyinceye kadar, bakmadan, görmeden kadına 
baktı. 
Sırtındaki yük sanki kendiliğinden düştü. Eli kendiliğinden yükün arasın­
daki tası çıkardı. Ayakları kendiliğinden soldaki köknarın altındaki oluğa gitti. 
Kendiliğinden su doldu tasa. Kadının dudakları tasa kendiliğinden uzandı. İçti. 
Ali gene öyle ayakta kalakalmıştı. Bakıyor, görmüyordu . 
Az sonra Elif kendine geldi. Sağ dirseğinin üstüne dayandı. Zayıf, ölgün bir 
sesle: 
"Gel Ali, yanıma otursana," dedi. 
Eliyle yere vurdu: 
"İşte şuradan ... " 
Ali kendi kendinin farkına vardı, oturdu. Şimdi usul usul yüzü kararıyordu . 
Elif iyice kendine geldi, toparlandı. 
"Yetişmesem," dedi, "Çukura kadar giderdin. Bak ayaklarındaki çuvallar da 
düşmüş." 
Ali ayaklarına bir göz attı. Ayakları çırılçıplak birer kuş yavrusu gibiydi. 
Çırpınır, sürünür gibi bir halleri vardı. Zavallı! Ömründe ilk olarak ayaklarına 
acıdı. 
Başını salladı: 
"Düşmüş," diye karşılık verdi. "Düşmüş de hiç haberim olmamış." 
Az sonra, Elif ayağa kalktı, oluğa gitti, başını oluğun altına soktu. Ayaklarını 
da suya soktu. Yüzünü, ellerini, boyuunu iyice yıkadı. 
"Ali, sen de gel!" diye seslendi. 
Ali, ta yüreğinin başında, kıvrandıran hışım gibi bir ağrı duydu. Ayaklarına 
baktı. Sızı sağ ayağının tabanından geliyordu. Tabanlarını kepir taşlık yemiş kızıl 
ete çevirmişti. Her yerde yalınayak yürünürdü de, kayada, çakmaktaşından kes­
kin kayada, ormanda, dikenlikte, suda, bataklıkta, her yerde yurünürdü de kepir 
taşlıkta yalınayak yürünmezdi. Hem de böyle sırtında ağır yükle! Battın, yandın. 
Ağır ağır, ayaklarını sürüyerek, ikide bir sıçrayıp, of of, diyerek oluğa vardı. 
Başını suyun altına soktu, çıkardı. 
"Çocukları nerdekoydun da geldin?" diye sordu. 
E lif: 
"Yolda." 
Anamı? diyecekti, diyemedi. Ona sabahki ettiği aklına geldi, utandı. 
"Bugünlerde ben bir hoş oluğum, avrat. Ne var bende ola? Şu benim ettiğim! 
Bir gören mören olsa?"