340
y a  ç ık tı. S oğu ğa ra ğ m en  b ir fe ra h lık , e se n lik  va rd ı h a v a ­
d a ; iy im serlik  ta n ele ri çiy k rista lle ri g ib i a sılıyd ı b oşlu k ta.  
İstan b u l’dan bu şehre ilk  taşın dığın da ona tu h a f gelen sessiz­
liğe şaşırm ıyordu artık.
L ongw all Sokağı’n in  k öşesin d e b ir telefon  kulübesi gördü.  
A rad a ik i saat fark  olduğuna göre babası şim di evde, sofrada  
olm alıyd ı. Ya y a ln ız, ya ahbaplarıyla.
M en su r hem en açtı telefonu. "A lo ?”
“B a b acım ... affed ersin , k ötü  b ir zam anda m ı aradım ? M ü­
sa it m isin?1 *
“P eri, canım * dedi M ensur. S esi titred i. “N e dem ek m üsait  
m isin? N e zam an istersen ara evladım . Keşke daha sık araşan. *
a
B abasın ın  üslubundaki şefk at soluğunu k esti Peri’nin.
“iy i m isin evladım ?*
“iyiyim * dedi P eri. “Annem  n asıl?*
“O dasında. Seslenm em i iste r m isin?*
“Yok, başk a zam an konuşurum .* Yum uşak bir sesle ekledi:  
“S en i çok özledim . *
“A h , ben i ağlatacaksın şim di.*
“B u  sene yılbaşın d a evde olam adım  diye berbat hissediyo­
rum  kendim i.*
“A m a n , y ılb a şı k im in  u m u ru n da?* dedi M ensu r. “A n n en  
gen e h in d i p işirip  p ila v ın  d ib in i tu ttu rd u . P atla m ış m ısır,  
k esta n e, m andalina yedik. Tom bala oynadık; annen kazandı.  
Televizyonda dansöz sey rettik ; ben seyrettim  yan i, işte  o ka­
dar. Zaten  dansözleri de a za lttıla r! G iderek dindarlaşıyor bu  
toplu m . U su l u su l kayıyor dem okrasi altım ızdan. B ir dansöz  
k eyfim iz vard ı, onu da çok görüyorlar yah u . Pabucum un ah­
la k  bekçileri. U la n  göz b en im , gü n ah sa günah ben im , ne de­
m eye denetliyorsunuz televizyonlarım ızı?*
Sözünü etm ediği şeyler de vard ı elb ette am a P eri yin e de  
iş itti o n la n : M ensurcun y ılb a şı şerefin e k arısıyla  kadeh to­
k u ştu rm ak tak i ısra rım , dan söze el çırp m alarım , Selm a’ m n