"Tembellik ediyorsunuz! Türkiye'de genç bir şair mutlaka bir 
yabancı dil bilmeli." 
Gene bir durgunluk oldu. Muhittin gene cümlesinin ince­
lendiğini farketti. 
"Ben akşamları yatakhaneye çekilmeden önce biraz vakit 
bulabiliyorum. Ama o kadarı da yetmiyor ki!" Bu Turgay'dı: 
Arkadaşı Barbaros'a oranla daha girgin, daha yakışıklı, ama daha 
kafasızdı. Üzerinde ince bir gömlek vardı. Pazar öğleden sonraları, 
okullarına dönmeden önce, bu tatil elbiselerini çıkarıp askeri 
kıyafetleri giyiyorlardı. 
Muhittin bir şey söylemedi. Yabancı dil konusundaki tembellik 
ve kararsızlıklarını bir şey söylemeyerek cezalandırıyordu. 
"Üstelik soracak kimse de yok ki... Bir şey sorsak hemen 
tersliyorlar bizi!" 
Muhittin gene cevap vermedi. Bakışlarıyla, "Herkes kendinden 
sorumludur. Özür dilemem!" diyordu. 
"Ağbi. Varlık'ta Cahit Sıtkı'nın şiirini okudunuz mu?" dedi 
Barbaros. 
"Hayır!" 
"Ne diyorsunuz, diyecektim." Askeri öğrenci biraz kararsız 
kaldı. Sonra: "Sizin kitabınız hakkında da daha bir şey çıkmadı!" 
diye ekledi. 
Muhittin'in canı sıkıldı. Şiir kitabı çıkalı bir ay oluyordu, ama 
basından hiçbir tepki gelmemişti. "Bir şey söylesinler de ne 
söylerlerse söylesinler! " diye düşünüyordu. "Bir şey yazmazlar 
daha!" dedi. "Benim kitabımın hazmı güçtür!" Bir kenara ya­
zılması gereken bir cümle söylemişti. Kibirli bir surat takındı, 
ama birden kendine öfkelendi. "Şurada şu çocukcağızlara fiyaka 
yapıyorum!" diye düşündü. Kendine daha da öfkelenecekti ki 
birden aklına başka şey geldi: 
"Birazdan bir konuğumuz gelecek, çocuklar!" 
Refik gelecekti. Çalıştığı inşaat bürosuna telefon ederek 
Muhittin'i aramış, konuşmak istediğini söylemişti. Telefondaki 
ses titrek, kararsız, sıkıntılı bir sesti. Muhittin'in Refik'ten işitmeye 
alışık olmadığı bir şeydi bu. 
"Edebiyatçı mı, ağbi, bu arkadaşınız?" 
"Haa, yok! Mühendis! Edebiyatçılar Beşiktaş meyhanelerine 
229