İlk taruştıklan günlerde, Sefil Ali bir Köroğlu hikayesi söy­
lemişti. Köroğlunun zuhuru. Günlerdir, Memedin kafasında o 
Köroğlu dönüyordu. 
Şöyle rivayet ederler kim: 
Vaktiyle Bolu şehrinde ... der başlardı. 
Sokakta bir küçücük köpek görmüş Köro ğlu. Köpek küçü­
cük, el kadar. Dört beş kocaman kocaman köpek, araya almışlar 
küçük köpeği. Saldınrlar. Küçük köpek kaçmaz, kendini savu­
nur. Savunduğu �ibi, onlan yener de ... Her birini bir yana dağı­
hr, yoluna gider. Işte Köroğlu bunu görür. Bu dövüşü seyreder. 
Demek, der Köroğlu, bir küçük köpe k!.. Yürekli olunca ... 
Ondan sonradır ki Köroğlu, Köroğlu olur. Korkmaz. Babasının 
başına da o iş gelince çıkar dağa. 
Köroğlu, duydu duyalı, Memedi çok çekiyor du. Köroğlunu 
dinledikten sonra, bir daha yemin etmişti Ağayı öldüreceği ne. 
"Ne yüzünü ekşitiyorsun Cabbar kardaş?" 
Ca b bar: 
"Hiç!" 
Memed: 
"Korkma, sana işim düşmeyecek ." 
Ca b bar: 
"Hiç!" 
M em ed: 
"Ne hiçi?" 
Ca b bar: 
"Hiç!" 
M em ed: 
''Yaaa!" 
Ca b bar: 
"Yananm sana ." 
M em ed: 
"Bre Cabbar," diye öfkelendi. ''Bana hep yanarsın sen zaten." 
Ca b bar: 
''Babayi ğitsin. Yananm." 
Memed : 
"Neden ola?" 
Ca b bar: 
376