Armanuş hayat ıyla ilgili bir di ğer temel gerçe ği itiraf etmenin 
tam zaman ı olduğunu hissetti. "Doğru bağlant ılar ı bulmak benim 
için o kadar zor olmayabilir çünkü annem bir Türk'le evli."  
Uzun bir sessizlik oldu. Kimse bir şey yazmay ınca Armanu ş 
devam etti. 
"Ad ı Mustafa, Arizona'da bir şirkette jeolog olarak çal ışıyor. 
İyi adam ama tarihle hiç alakas ı yok ve ABD'ye geldi ğinden beri, 
yani yakla şık yirmi senedir, memleketine hiç gitmedi. Ailesini dü-
ğüne bile davet etmedi. Bir tuhafl ık var ortada ama nedir bilemi-
yorum. O konuda hiç konu şmaz. Ama İstanbul'da büyük bir ailesi 
olduğunu biliyorum. Ona bir keresinde ailesinin nas ıl insanlar 
olduğunu sordum: S ıradan insanlar, senin benim gibi, dedi."  
"Dünyan ın en duyarl ı adam ı değil anlaşılan, tabii erkekler 
söz konusu oldu ğunda duygu diye bir şeyden bahsedilebilirse" 
diye araya girdi Sappho'nun K ızı, k ısa süre önce Brooklyn'de sa-
laş bir reggae bar ında iş bulmuş lezbiyen bir garsondu. 
"Bana da öyle geldi," diye ekledi Bedbaht Ev Kad ını. "Sevme 
yeteneği var m ı bari?"  
"Var. Annemi seviyor, annem de onu," diye cevap verdi Arma-
nuş. Annesiyle üvey babas ı aras ındaki sevgiyi ilk kez kabul etti-
ğini fark etti. "Neyse, onun ailesiyle kalabilirim, ne de olsa üvey 
kızıyım, herhalde beni misafir olarak kabul ederler. Sıradan Türk-
ler taraf ından nas ıl karşılanacağım sorusu müthi ş bir bilmece. Şu 
Amerikanla şmış akademisyenler de ğil, gerçek bir Türk ailesi."  
"Sıradan Türklerle ne konu şacaks ın?" diye sordu Leydi Ta-
vuskuşu Siramark. "Eğitim görmü şleri bile ya milliyetçi ya cahil. 
Sıradan insanlar tarihi gerçekleri kabul eder mi sence? 'Sizi kat-
liamdan geçirip sürdü ğümüz sonra da bütün bunlar ı inkâr etti ği-
miz için özür dileriz' mi diyecekler san ıyorsun? Neden ba şını der-
de sokmak istiyorsun?"  
"Anlam ıyorsun..." Armanuş birden ümitsizli ğe kap ıldı. S ırla- rını birbiri ard ına ifşa etmek bu koca dünyada yaln ız olma hissi-
ni tetiklemi şti - hep bildi ği ama yüzle şmek için do ğru an ı bekle-
diği bir şeydi bu. "S ız hepiniz diyasporadaki Ermeni cemiyeti 
içinde do ğdunuz ve içlerinden biri oldu ğunuzu kan ıtlamak zorun-
da kalmad ınız hiç. Halbuki ben do ğduğum günden itibaren e şikte 
kald ım. Arafta s ıkıştım. Mağrur ama travmal ı bir Ermeni aileyle, 
histeri ölçüsünde Ermeni kar şıtı bir anne aras ında gidip geldim. 
Sizin gibi Ermeni-Amerikal ı olmak için önce Ermenili ğimi 
bulmam laz ım. Geçmi şe bir yolculuk gerektiriyorsa bu, yapmaya 
haz ırım..."  
"Peki babanla ailesi Türkiye'ye gitmene nas ıl izin verecek?" 
Stoac ı Alex'ti bu, güne şli hava, lezzetli yiyecekler ve güzel kad ın-
larla çevrili oldu ğu müddetçe hayat ından memnun olan Bostonlu 
bir Yunan-Amerikah. Zenon'un sad ık takipçisi olarak insanlar ın 
sınırlar ını zorlamamas ı ve sahip olduklar ı şeyle mutlu olmas ı ge-
rektiğine inan ırdı. "San Francisco'daki ailen endi şelenmez mi?" 
Endişelenmek mi? Halalar ının ve babaannesinin yüzlerini 
gözünün önüne getirince surat ı ekşidi Armanu ş'un. Endi şeden 
hasta olacaklar ını biliyordu. 
"Bilmemeleri laz ım, kendi iyilikleri için. Bahar tatili geliyor, 
İstanbul'da on gün geçirebilirim. Babam Arizona'da annemle ol-
duğumu düşünür. Annem burada San Francisco'da oldu ğumu sa-
nır. O kadar da zor de ğil bunu sa ğlamak. Zaten birbirleriyle ko-
nuşmazlar hiç. Üvey babam da İstanbul'daki ailesiyle hiç görü ş-
mez. Durumun ortaya ç ıkmas ının imkân ı yok. S ır olarak kala-
cak." Armanuş gözlerini k ırpıştırarak ekrana bakt ı. "Annemi her 
gün, babam ı iki-üç günde bir ararsam her şeyi kontrol alt ında tu-
tabilirim."  
"Süper plan valla! İstanbul'a kapa ğı at ınca," dedi Leydi Ta-
vuskuşu/Siramark, "bizim kafeye her gün rapor yollars ın." 
"Vay, bizim sava ş muhabirimiz olursun," diye at ıldı Anti Ka-
vurma.