kasından koşup ağbisini çekiştirdi: Ağbisi çok gürültü yapıyor, 
pansiyonun öteki müşterilerini rahatsız ediyor, hasta olmasına 
rağmen, ahlak dışı hareketlerde bulunuyordu. Cevdet Bey, 
müşterisini pansiyondan atmakla korkutan kadına başını sallayarak 
merdivenlere yürüdü. "Demek ki fazla bir şeyi yok!" diye düşündü. 
Taş merdivenleri çabuk çabuk çıktı, kapıya vurdu. Buraya en son 
iki hafta önce, nişandan sonra geldiğini hatırladı. 
Kapıyı, beklediği gibi, Ermeni kadın açtı. Cevdet Bey onu her 
görüşünde yaptığı gibi önce kızardı. Sonra, kızarmasını önlemek 
için bir şey unutmuş da hatırlıyormuş gibi, şaşkın ve düşünceli 
bir tavır takınarak içeri girdi. 
"Ağbim nasıl?" diye sordu ve bu sırada yatakta sırtını yastığa 
dayayarak yatan Nusret'i gördü. "Bir şeyi yok!" diye düşündü. 
Ağbisi: "Oo sen inisin? Nereden çıktın bakalım?" dedi. 
Cevdet Bey, ağbisinin sesinin perdesinden sağlığını anlamaya 
çalışarak gülümsedi. Sonra yanına gitti, sarılıp yanaklarına 
yüzünü yaklaştırdı. 
Ağbisi: "Veremliler öpülmez!" dedi, ama kendisini öptürdü. 
Bir bağışta bulunuyormuş gibi yapmıştı bunu. 
Cevdet Bey: "Nasılsın?" diye sordu. Kenardaki bir sandalyeye 
oturdu. 
Ağbisi cevap olarak: "Ee, nereden esti bakalım senin aklına 
buraya gelmek?" dedi. Sonra şüpheyle sevgilisine baktı. "Mari 
sen mi çağırdın onu yoksa?" 
"Niye çağırayım? Kendi kendine gelmiştir!" Tatlı, müzikli 
bir sesti bu. 
Cevdet Bey, "Ağbi seni ziyaret etmem için çağrılmam mı ge­
rek?" dedi. Ağbisinin karşısında her zaman kapıldığı suçluluk 
duygusuna kapıldığını hissederek kızardı. Sonra: "Nasılsın? 
Hastalığın nasıl?" diye sordu. 
Nusret öfkeyle Ermeni kadına döndü: "Onu sen çağırmışsın. 
İkidir sağlığımı soruyor? Niye soruyor?" 
Mari: "Nusret!" diye inledi. Onu yatıştırmak için ayağa kalktı, 
yanına gitti. Üzerindeki çarşafı örterken Cevdet Bey'e dönüp: 
"Ağbiniz iyi değil. Dün akşam çok kötüydü. Kendisinden geçti... 
Şimdi birazcık iyidir, ama yanılmayın!" dedi. 
Nusret: "Hayır, hayır, hiçbir şeyim yok!" diye bağırdı. Sonra 
25