I. MİSAFİ R 
KADIN 
il. MİSAFİR 
KADIN 
I. MİSAFİR 
KADIN 
il. MİSAFİR 
KADIN 
HASAN 
LALE: 
HASAN 
LALE 
HASAN 
LALE 
HASAN 
LALE 
HASAN pan, sıkıntıdan patla dur. Koca, koca olsa, biraz 
kadın ruhundan anlasa, iki çift tatlı laf etmesini 
bilse, hadi neyse. E, o yok, bu yok. İşte arada bir 
eş-dostla avunuyor insan. · 
: Nerde öyle koca bizde ... Etrafıma bakıyorum da, 
gene en iyisi seninki. Hiç değilse arada bir sine­
maya, çay bahçesine götürür. 
: İyi ama, ben de çocuk doğurmaktan bıktım 
usandım . İnan olsun hiç sevmiyorum bu işi. 
Evlendiğim günden içimde bir korku, bir sıkın­
tı ... 
: Niye böyleyiz bilmem? İçimiz her an pır pır eder 
durur. 
: Allah bilir. Yaradılıştandır zahir. 
(Son konuşmalar sırasında Bekçi sol dipten yeniden 
parka girer. Etrafı. kolaçan eder. Ağacın, yıkık duvarın 
arkasına bakar.) 
(Çocuklar oturma odasının köşesinde) 
: Bu ne? 
Bu Ayşe. 
: Ö;yle Ayşe mi olurmuş akıllı? 
: Ayşe işte. Benim bebeğim. 
: Akıllı. Öyle bebek mi olurmuş? 
: Olur tabii. 
: Saçları nerde öyleyse? 
: Yaramazlık etti. Ben de kopardım saçlarını. 
: Böyle böyle ha? (Lale'nin üstüne atılır, saçlarını çe­
ker.) 
(Lale ağlamaya başlar.) 
37