Yani Muhsine Hanım'dan dinlediğimi kendi hikaye li­
sanımla yazacağım. Bazı cümlelerin nakleden hamının saf 
ağzından çıktığına hayret edecek okurlamnın muhtemel iti­
razlarına karşı bu kayda lüzum gördüm. 
İşte olay ... 
II 
Ağlatıcı Bir Yol 
Muhsine Hanım ilk bozayı içip, ikincisinin leblebisiyle 
beraber çiçekliğin önüne konulmasını söyledikten sonra 
başladı: 
Gençliğimde hoppaca bir kızdım. Fakat Rabbim sakla­
sın, şimdikiler gibi erkeklere ne dirseklerimi açıp gösterdim, 
ne göğsümü. Dünyayı Konya'yı bilmezdim. Anam babam 
erken öldü. Fukaralık ayıp değil ya, bana mal mülk olarak 
tek kuruş bırakmadılar . Genç yaşımda komşu ellerine kal­
dım. Eş dost gayret etti, cömertlik gösterdi. Herkes halince 
birer hediye verdi. Eşya düzdüler. Beni teliediler pulladılar , 
herifin birine verdiler . Kör olası pek sarhoş ve soysuz çıktı. 
O arı, ben çiçek. O burgu, ben tahta. Rabbimin günü haşlar, 
canımı yakar . "Yemeğin tuzu çok olmuş!" der, döver. "Min­
tanımı çarpık biçmişsin !" der, döver. Velhasıl aralıksız üç 
sene dayağını yedim, kalırını çektim. Artık illallah, canıma 
tak dedi! Bir gün o evde yokken bohçamı bağlayıp kaçtım. 
Boşandım, kurtuldum. Bana ettiği yanına kalmadı, kendisi 
de meyhane peykesinde can verdi gitti. 
Taze dul kaldım. İsteyenler çok oldu, fakat kocadan ca­
nım yandı. Şimdiki kocam Hacı'yı buluncaya kadar neler 
çektim neler... Bir müddet kimseye varmadım. Elde yok 
avuçta yok. Neyle geçineyim? .. Sığındığım el evlerinde in­
sanı kırk yıl isterler mi? Bir kibar konağına hizmetçiliğe 
gitmeye karar verdim. Öyle bir yer bulundu, gittim. Hafta­
sında beyefendi beni merdiven aralığında sıkıştırdı. Kaçayıin 
3