129
Kelimelerden ziyade hareketi anlayan Selma hafif bir dir­
sek attı kocasına. “Hah bak, bizim memlekette üniversite du­
varında 4 Allah ışığımda*  yazsa öfkeden delirirdin. Ama şimdi 
hiç sorun etmiyorsun!”
“Çünkü burada dinin doğası farklı” dedi Mensur başından 
savarcasına.
“Nasıl farklıymış?” dedi Selma kısacık bir gülümsemeyle. 
“Din dindir.”
“Hayır hanım. Bazıları daha... dindardır ” dedi Mensur. 
“Avrupa’da din her şeye hükmetmeye çalışmıyor. Bilim öz­
gür! Akademi özgür! Karışan yok.”
“Bilim Endülüs’te özgürdü” dedi Selma. “Allah razı olsun, 
Üzümbaz Efendi hepsini izah etti bize. Cebiri kim buldu sa­
nıyorsun? Peki ya diş fırçasını? Kahveyi! Aşıyı! Hep Müslü- 
manlar! Batılılara bilimi öğreten biziz, şimdi tutmuş bize ge­
ri satıyorlar.”
“Kimin neyi bulduğunun ne önemi var?” dedi Mensur. “As- 
lolan, kimin bilimi daha fazla kullandığı bunca zaman!”
“Baba! Anne! Lütfen, yeter artık” diye atıldı Peri, yaban­
cı birinin bu kavgalara tanık olmasından duyduğu mahcubi­
yetle.
Şirin, ya gerginliği hissedip yangına körükle gitmek istedi­
ğinden ya da tamamen tesadüfen, başladı Oxford’daki en es­
ki okulların Hıristiyan manastırlarından dönüşmüş olduğu­
nu anlatmaya. Bunların hiçbirini annesine tercüme etmedi 
tabii Peri.
Bodleian Kütüphanesindeki ara merdivenlerde, Peri altın 
yaldızlı bir levha gördü. Üzerinde bir dizi isim yazılıydı. Kü­
tüphaneye büyük bağışlar yapanların isimleri. Varlıklı, güç­
lü kişiler, ezelden beridir, aralıksız desteklemişlerdi bu muh­
teşem koleksiyonu. Peri düşündü ki, bu kütüphane aşağı yu­
karı aynı dönemlerde Osmanlı Istanbulu’nda yapılmış olsay­
dı, şimdiye kadar muhtemelen birkaç kez yıkılmış ve her se­