süzen Abed bir yandan arkadaşını dürtüklerken bir yandan da garsonla 
göz göze gelmemeye çalışsa da pek başarılı olamadı. Ayyaşın yanında 
ayık olmak kadar bezdirici bir şey olmadığı sonucuna varmıştı. Ne de 
olsa ayyaşların sabaha her birini unutacakları envai çeşit saçmalığı 
yapmaya hakkı vardı, halbuki ayıkların, dahil olmadıkları halde dışında 
kalamadıkları bu maskaralığı ıstırapla seyretmekten başka çareleri 
yoktu.
Abed dişlerinin arası ndan nefesini içine çekti, gergin durumlarda âdeti 
olduğu üzre çenesindeki gamzeyi kaşıdı ve gamzeyi kaşımak yetmediğinde 
daima yaptığı üzre kıvırcık saçlarından bir tutam alıp çekiştirdi. 
Başını tuvalete doğru çevirdi ama bir kez daha,
8
yerleştirildiği raftan sabit nazarlarla onları seyreden o delici, kızıl 
gözlere takıldı bakışları istemeye istemeye. Vaktiyle maviliklerde 
süzülmüş hayat dolu bir saksağandan ziyade tüyler ürpertici bir 
oyuncağın donmuş, ruhsuz vakanyla bakıyordu ölü kuş. İnsanların nasıl 
olup da içi doldurulmuş kuşları sergilemekten gurur duyabildiğine akıl 
sır erdirememenin huzursuzluğuyla yeniden arkadaşına döndü Abed. Dönd ü 
ve bu sefer de dolmakalemiyle aynı peçetenin üzerine büyük lekeler 
kondururken buldu onu.
"Şimdi ne halt yiyorsun?"
"İsmime nokralarını iade ediyorum." diye homurdandı öteki, harflerin 
üzerinde dönen kobalt mavisi mürekkep lekelerinden alamadan gözlerini. 
Her bir nokta peçetenin üzerinde usu! usul dağılıyor, dağıldıkça 
büyUyordu; şu hayatta başkalarının gözünde daha görünür olmanın 
yolunun, özden mümkün olduğunca uzaklaşmak anlamına geldiğini 
kamtlarcasına.
İnsan memleketini geride bıraktı mı kendinden en az bir parçayı feda 
etmeye hazır olmalıdır, derler. Eğer hal böyleyse Ömer neyi feda 
ettiğini biliyordu: noktalarını!
Türkiye'de ÖMER ÖZSİPAHİOĞLU idi.
Burada, Amerika'da ise OMAR OZS1PAI•¦IlOGLU olmu ştu.
İsmin sahibi daha iyi dahil olabilsin diye bu ülkeye, içeriye, isminin 
noktaları bırakılmıştı hariçte. Ne de olsa Amerikalılar, hemen herkes 
gibi, aşinalık peşindeydi - öyle ya da böyle pek bir manaya geimeseler 
de. dillerinin daha kolay döndüğü isimler, telaffuz edebildikleri 
sesler arası nda daha rahat ediyorlardı. Yine de mesele yabancıların 
isimlerini ya ela soyadlarını telaffuz etmeye gelince herhalde 
yeryüzünde pek az millet Amerikalılar kadar kendinden emin davranırdı. 
Mesela bir Türk, Türkiye'deki bir Amerikalı'nm adını yanlış telaffuz 
etmiş okluğunu fark etmeye görsün büyük ihtimalle hayli huzursuz olur 
bundan ve durumun kendi hatası olduğuna, en azından kendisinden 
kaynaklanan bir şey olduğuna hük -
9
meder o anda. Oysa Birle şik Devletler'de bir Amerikalı  bir Türk'ün 
adını yanlış telaffuz ettiğini fark ettiğinde muhtemelen kendisini 
değil olsa olsa ismi sorumlu tutacaktır bu hatadan.
İsimlerin yabancı memleketlere ayak uydurma sürecinde muhakkak bir 
.şeyler eksilir - bazen bir nokta, bazen bir harf ya da vurgu. 
Yabancının isminin başına gelenler pişmiş tavuğun olmasa da pişmiş 
ıspanağın başına gelenlere benzer - ana malzemeye yeni bir tat 
eklenmesine eklenmi ştir de kalıpta gözle görülür bir çekme olmuştur bu 
arada. Yabancı işte ilk bu fireyi vermeyi öğrenir. Yabancı bir ülkede 
yaşamanın birinci icabı insanın en aşina olduğu şeye, ismine 
yabancılaşmasıdır.
Telaffuzla oynamak, hailleri atmak, sesleri değiştirmek, eğer zorsa 
isim yerine geçebilecek en yakın seçeneği aramak, eğer birden fazla