okumuş oldun. Artık benden öğreneceğin nihai şeyi öğren­
miş oluyorsun. 
Ne var ki ben, kendimle ilgili bazı meseleleri hala çöze­
bilmiş değilim. Rendekar düşünüyor olmasından varolduğu 
sonucunu çıkarıyor. Ben de düşünüyorum, dolayısıyla va­
rım, ama kimim? Galata'da, Yelkenci Ham bitişiğinde ika­
met eden Uzun Ihsan Efendi mi, yoksa bugünden tam üç 
yüz sekiz yıl sonra, sözgelimi lzmir'de oturan mahzun ve 
şaşkın adam mı? Hangimiz düş ve hangimiz gerçek? Düşü­
nüyorum, o halde ben varım. Düşünen bir adamı düşünü­
yorum ve onun, kendisinin düşündüğünü bildiğini düşlüyo­
rum. Bu adam düşünüyor olmasından varolduğu sonucunu 
çıkarıyor. Ve ben, onun çıkarımının doğru olduğunu bili­
yorum. Çünkü o, benim düşüm. Varolduğunu böylece hak­
lı olarak ileri süren bu adamın beni düşlediğini düşünüyo­
rum. �yleyse, gerçek olan biri beni düşlüyor. O gerçek, ben 
ise bir düş oluyorum. 
Senin için gerçek bir baba olmayı, saçlarım okşamayı, se­
ni öpmeyi çok isterdim. Ama düşlere dokunmak mümkün 
olabilir mi? Sana bu yüzden hem çok yakın, hem de çok 
uzağım. Veda etmek benim için son derece zor. O yüzden, 
her ne kadar uzakta olsam da seni, o eski yakışıklı yüzünle, 
Aglaya'yla birlikte hep düşlemek istiyorum. 
Hoşçakal oğlum. Hoşçakal sevgili, biricik düşüm." 
Bünyamin gülümsedi. Atlası kapatıp koynuna soktu. Ken­
dini son derece yorgun hissediyordu. Sabah ezanlarının 
okunmasına az kala, yattığı sedirde kaşınmaya hala devam 
eden bekçinin yanına gitti ve adamı dürtüp uyandırmaya ça­
lıştı. Bekçi, gördüğü düşün etkisiyle dudaklarım durmadan 
kıpırdatıyor, bir türlü uyanmak bilmiyor du. Fakat delikanlı 
onu adamakıllı sarsınca gözlerini açtı. Sabah olmuştu. Sanki 
237