atlamış, koşarak ahıra girip bir at e ğerlemişti. Atın üstüne atlay ıp terasın 
önüne gelmi ş, atın dizginlerini çekip şaha kald ırarak, terasa do ğru, "Bana 
para atın!" diye ba ğırmıştı. 
Babası, kuşağından bir kese ç ıkarıp fırlatmıştı. Keseyi kapan Hüsrev Bey, 
atını dörtnala kap ıya sürmü ş, çıkıp gitmişti. On yedi ya şında terk etti ği 
evine de bir daha dönmemi ş, ne annesini, ne babas ını, ne de karde şlerini 
bir daha aramam ıştı. 
11 
İKİ 
Kendimi terk edip gitmekten korkuyorum, ben beni b ırakıp gidiverece ğim 
sanki, bence ç ıldırmak bu i şte, kendimi b ırakıp gidivermek, kalan da giden 
de yabanc ı olacak bana. 
Çıldırmaktan niye korktu ğumu bilmiyorum, ama arada bir, s ık sık değil, sanki 
içimde biri varm ış, ben onu tutamadan kaç ıp gidiverecekmi ş duygusuna 
kapılıyorum, ya giderse ne yapar ım diye dü şünüyorum, çaresizlik ürkütüyor 
beni. Asl ında, içimdeki herhangi bir parçan ın gitmesinden çok, böyle bir 
şeyden korkman ın delilik oldu ğunu seziyorum. Beni korkutan da bu korkunun 
kendisi, bu korkunun varolmas ı beni deh şete düşüren şey. 
Sonra bu korku kayboluyor, içimdeki s ıkışma çözülüyor, rahatl ıyorum, birden 
ya bir gün bu korku gitmez de içimde kal ırsa, ben de delirirsem diye yeniden 
korkuyorum. Bir gün biliyorum ki bu korku büyüyecek, tümüyle bana sahip 
olacak, beni kavray ıp içine alacak, bunun bir saçmal ık olduğunu, 
çıldırmakta oldu ğumu fark edemeyece ğim, yaln ızca korkaca ğım, korkup 
saklanmaya çal ışacağım, neden sakland ığımı bilmeden, ba şımı yorganlar ın 
altına gömece ğim- 
Böyle bir şey hiçbir zaman olmayacak tabii, ben 
delirmeyece ğim, deli de ğilim, arada s ırada herkesin 
12 
başına gelebilir böyle bir korku, bunu biliyorum. Sonra zaten kaybolup 
gidiyor bu duygular, hiçbir zaman çok uzun sürmüyor, bir deprem gibi, 
yavaşça başlayıp şiddetlenerek, ama çok k ısa sürdükten sonra geride bir 
yıkıntı, bir çöküntü, oldukça derinlerde gizli bir ürperti b ırakıp 
kayboluyor. Zaten biraz uzun sürse her şeyi yıkabilir, geride de bir şey 
kalmaz. Her sars ıntıdan sonra içimde biriken ürpertilerin zamanla yeni bir 
sarsıntıya dayanamayacak kadar ço ğalıp yerleşik bir hale gelece ğinden 
çekiniyorum. 
Allahtan, bu korku depremleri geçtikten sonra, böyle bir şey olduğunu 
tamamen unutuyorum, sürekli bunun fark ına varsam dayanamam. Niye böyle bir 
korku ta şıdığımı , niye içimdeki o gizli kozan ın dibinde yatan bir korku 
canavarı sakladığımı anlamıyorum, bazen çok merak ediyorum nedenini, ama 
bu konuda fazla dü şünmeye, kendimi incelemeye, kendi içime bakmaya 
cesaretim yetmiyor, böyle bir şey yokmuş gibi davranman ın daha iyi olaca ğını 
seziyorum, tuhaf bir titre şim bu korkuyu fazla kurcalamamam gerekti ği 
konusunda sürekli uyar ıyor beni, belki de o uyar ı beni korkudan daha fazla 
korkutan duygu. 
Korktuğum zamanlar bedenim saydamla şıyor, içimin gözüktü ğünü hissediyorum, 
gözüken yaln ızca bir karanl ık, o saydaml ığın altında bir karanl ık 
görüyorum, görmüyorum da, böyle zamanlarda o karanl ığı hissediyorum, o 
karanlıkta yabanc ı ve düşmanca bir şey olduğunu seziyorum, gö ğsüme ağrılar 
giriyor. 
Bir gün babam bana, "delirmek çok ac ıklı bir şeydir, hiçbir güzelli ği 
yoktur," demi şti, o zamanlar daha çok gençtim, on alt ı on yedi