Memed, hemen eve koştu, daha kapıdan: 
"Ana, Ana, Seyran, Seyran," diye sevinçten taşan bir sesle 
bağırdı. Onun sesine dışanya çıkan Anaya, Seyrana sarıldı. Bi­
rini bırakıp öbürüne, onu bırakıp ötekine sanlıyordu . "Olanı 
biteni duydunuz mu?" 
Yukanya çıkhlar, bu hiç konuşmayan Memedin çenesi açıl­
mış, kasabanın imarnından da, dağlarm Kel Aşığından da beter 
gürül gürül olayı anlatmaya başlamışh. sevinç içinde şakıyıp 
duruyor du. Sözünü daha bitirmeden Abdülselam Hocaya koş­
tu, onun da yüzünde güller açmış onu bekliyord u. Bir de olanı 
biteni, hiçbir ayrıcalığı kaçırmadan ona anlath . Hoca da her şe­
yi görmüş, o da olayı baştan sona izl,emişti. Eve döndü: 
"Ana, Ana," dedi, "bende de adamlık kalmamış. Öldü öle­
li, o güzel adamın, muallimin çocuklarını, avradını hiç sormayı 
akıl ettik mi? Bizde de bizde de ... Adamlık ... " 
"Bre oğlum," dedi Hürüce, "senin hiç aklın başında mıydı 
ki ... " "Ben şimdi Müslümle, onları alıp eve getiriyorum. Onlar 
arhk bundan sonra bizde kalacaklar. Biz açsak onlar da aç, biz 
toksak onlar da ... " 
Akşama doğru öğretmenin karısıyla çocukları, öteberileri, 
neleri var , neleri yoksa eve getirilmiş, yerleştirilmişti bile. Ve 
Hürüce Hürüce ve Seyran Seyran ve Memed Memed oldu olalı, 
böyle dolup taşan bir sevinç yaşamamışlardı . Abdi Ağanın, Alı 
Safa Beyin ölümlerinde bile. 
Ve yağmur dindi. Giyitleri buruş buruş olmuş ırgatlar ka­
rıncalar gibi, toza toprağa bulanmış, yollan belleri doldurmuş­
lar dağlara yukarı, ovaya aşağı, çekiliyorlardı. Memed, daha o 
günkü sevincin kasırgasında uçup duruyordu. Bir çocuk şıma­
nklığın da: 
"Hocam, " dedi, "hemen gidelim de bana bir at alalım, hem 
de kır bir at, hem de Arap. 
"Senin ahn var ya Memed," dedi Abdülselam Hoca, "hem 
de kır, hem de Arap, hem de ölümsüz, hem de her şafak vakti 
köylerin, şehirlerin üstünde uçarak kişneyen ... " 
"Va r," dedi Memed, "var ama, onu ele geçirmek zor. Ben 
bile onu yakalayamam, yakalasam bile onu bana vermezler 
ki..." 
7,4()