224 
katkılarda bulunmuş tur. Ona dünya edebiyatını öğretmiş, 
hatta bölüm bölüm Faulkner'ı çevirerek roman yazmasını is­
temiştir. 
Ama Kemal ona "Daha hazır değilim" der. Arif Dino nede­
nini sorunca da "Daha edebiyat teorim hazır de�l" cevabını 
vererek onu şaşırtır. Yani bu Çukurovalı genç, içinden geçen­
leri kağıda dökmeden önce ne yazmalı-nasli yazmalı sorunu 
üzerinde düşünmekte , bir edebiyat kuramı oluşturmaya ça­
lışmaktadır. 
Oysa köyden gelen bir genç olarak önünde, kolayca izleye­
ceı!i bir yol çizilidir aslında. Köy Enstitüsü çıkışlı yazariann 
başını çektiği, hemen hemen bütün solculann saygı duyduğu 
bir "sosyalist gerçekçilik" akımı mevcu ttur. Beklenir ki Yaşar 
Kemal de bu yola girsin ve ömrü boyuca, yoksul köylü-zengin 
ağa çelişkisini işleyen sosyolojik romanlar yazsın. Ama hayır! 
O kendisine yeni bir yol çizmeye, örnek yerindeyse Maksim 
Gorki'nin natüralizmi yerine Anton Çehov'un daha ince psi­
kolojik mizahım benimseme ye yatkındır. 
Bunun nasıl mümkün olabildiği üzerine çok düşündüm . 
Yaşar Kemal'i tanıdığım yıllardan beri, onun köyü tanıyan 
bir romancı olduğu ama bir "köy romancısı" olmadığı gerçe­
ği; köyü, insan ilişkilerini inceled iği bir laboratuvar, bir mik­
rokozmmı olarak ele alışı beni hep şaşırttı. Bunun sırnnı me­
rak ettim. Sonra anladım ki Yaşar Kemal'de ancak büyük şa­
irlerde, büyük romancılarda olan muazza m bir sezgi gücü, 
ileri görüşlülük ve bir zevk var. 
Zevk, sanatta çok önemli bir öge. !nsan ancak kitsch ile sa­
natı ayırabiliyorsa yaratıcı oluyor. Adana yıllarında Abidin 
Dino'nun yeni yaptı� tabloları dizip, genç Kemal'e "Hadi seç 
bakalım" dediği ve onun beğenmedi ği tablolan yok ettiği ger­
çeği, bu garip olguyu yeterince açıklaınıyar mu zaten. Yaşar 
Kemal bunu "kilim zevki"yle açıklamaya çalışıyor ama bence 
yeterli değil. Başka bir şey var.