8 
ElifAliye yetiştiğinde öğlen geçiyordu. Alinin ince yüzü uzamış, kararmıştı. 
Gözleri dumanlıy dı. Sıkıntılı. 
Bazı yüzler vardır, içini saklar saklar da, sonra birden boşanıverir. Yüz bü­
tün bentlerini yıkar. Bütün ışıkları sönmüştür artık. Alinin yüzünün bentleri 
yıkılmıştı. Yüzünde yorgunluk, keder, acı elle tutulurcasına donmuş gibiydi. 
Ali yükün altında iki büklümdü . Elifin yüreği yanıyordu. Yürüyüşünden, 
ayaklarını kaldırmaya gücünün yetmediği besbelliydi. Sürünüyordu. 
Yorgun, bitkin, başını arkaya döndürmeden, duyulur duyulmaz bir sesle: 
"Elif, sen misin?" diye sordu. 
"Benim," diye of çeker gibi karşılık verdi Elif. "Uzun gitmedin mi gene? Öğ­
len geçiyor." 
Ali hırsla: 
"Geçsin," dedi. "Varsın geçsin. Köy başını aldı da gitti. imi timi yok. Nere­
deyse ulaşacaklar pamuğa. Vardılar varacaklar. Varsın geçsin," diye yere kuru­
muş bir tükürük attı. Alnından şıpır şıpır ter damlıyordu. 
Elif, duyulur duyulmaz: 
"O Koca Halil de olmaz olaydı," dedi. 
Ali: 
"Duymadım. Ne dedin?" diye sordu. 
Sağ eliyle alnını silerken, bir an durdu. 
"Bu gidişle biz ancak elalem pamuğu toplayıp bitirdikten sonra varırız. Eli­
mize de bir bok geçmez. Şu çektiğimiz de boşa gider. Yürü. Yürü avrat. Çocuk­
lar yorulmadılar ya ... " 
Hasan: 
"Hiç yorulur muyum ki! Heeyt," diye babasının önünde koşmaya başladı. 
Kız yorulmuştu, somurtuyordu. 
"Anam cevizinaltında mı kaldı?" 
"Yok. Yola düştü geliyordu. Kuş gibi uçuyordu . Sonra yoruldu mu ne, yolun 
kıyısına oturdu. Fıkara netsini Gücünün yettiği kadar sana yük olmama ya ça­
lışıyor. Amma ... Belki de yola düştü, bize yerişıneye çabalıyor. Dur ana, etme 
ana, dedim. Dinlemiyor. İlle de yürüyor." 
Ali, bir zaman yürüdükten sonra, ormanın kıyısında durdu. Uzaktan orman, 
yağmur buluru gibi kararıyordu. Torosun ormanına gelmişlerdi artık. Yaz ortasın­
da bile buz yapardı buralar.