—  Afrodit'e bir daha kar ışma. 
Sonra da arkas ını dönüp ç ıkmıştı. Kabaday ılar, Hüsrev Beyin halinden ne 
anlamışlarsa anlam ışlar, ne içeri giri şinde ne de d ışarı çıkışında hiçbir 
şey söylememi şlerdi. Belki de birileri Hüsrev Bey hakk ında kendilerine 
biraz bilgi vermi şti. 
Her neyse bilinmez, Y ırtık, bir daha Afrodit'e, "Her gece o herifin evine 
gitmeyeceksin," diye dayak atmaya kalk ışmamıştı. 
Hüsrev Bey de Afrodit'i her gece koynuna almaya aral ıksız devam etmi şti. 
Zaman zaman, esrar krizi gibi bast ıran kadın krizi tuttu ğunda , sabah, 
öğlen, akşam demeden mahalleden bir çocu ğu koşturup Afrodit'i yan ına da 
çağırabiliyordu. Zaten kerhanenin yan ında oturmas ının bir nedeni de, o 
kadar çok kad ına yakın bulunmaktan ho şlanmasıydı. 
Teşkilât, Hüsrev Beyin bu garip hayat ından hoşlanmıyorsa da kimse aç ıkça 
bir şey söylemiyordu, yaln ızca Hüsrev Bey hakk ında duyulan ho şnutsuzluk ve 
ona kızanların sayısı biraz daha art ıyordu. Hüsrev Bey, hiç kimseyle 
konuşmadan, hiç kimseyle ahbapl ık etmeden dü şman kazanmay ı başarıyordu. 
Onda insanlar ı ürküten ve kendisine hemen dü şman eden, ad ı konulamayan bir 
yabanilik ve her an patlamaya haz ır bir öfkeyle gözükaral ık hissediliyordu. 
Cesareti, cesur bir adam ın cesareti de ğildi. Her cesaret bir korkuyla 
beslendi ği halde, Hüsrev Beyin korkular ı yoktu. Bilinen anlamda bir cesaret 
değildi onunkisi, o bir tür hastal ık gibi, korkma duygusunu 
206 
kaybetmi şti. Onun bir çe şit hasta oldu ğunu anlamayan insanlar da, bu delice 
cesaretten ürküyorlard ı. Hoş, hasta oldu ğunu anlasalar da ondan gene 
korkarlard ı, hastal ığı korkutucu bir hastal ıktı çünkü. Kendi hayat ına 
boşverdiği gibi herkesin hayat ına da bo şveri-yordu. 
Bir akşam Âfrodit'le sevi şirken kap ı çalındı, kalın gocuk giymi ş bir adam 
beklenen haberi getirdi. 
— Hakkı Bey, yar ın akşam sizi Karaköy'de kahve içmeye bekliyor. 
Hüsrev Bey, hiçbir şey demeden kap ıyı kapatıp üçüncü kattaki odaya ç ıktı, 
Airodit kimin geldi ğini, ne oldu ğunu sormad ı bile. Sevi şmelerine sanki hiç 
kesilmemi ş gibi devam ettiler, Hüsrev Bey her zaman oldu ğundan biraz daha 
saldırgandı yalnızca. 
Ertesi sabah erkenden ç ıktı evden, Karaköy'e indi. Hafiften kar at ıştırmaya 
başlamıştı. Tek tük insan geçiyordu köprüden. Çevreyi dola ştı, yaptıkları 
pla na uygun olarak araban ın duraca ğı yeri, adam ı vuracağı yeri, Hakk ı Beyin 
saklanaca ğı köşeyi bir bir gözden geçirdi. Heyecanlanm ıyordu ama tats ız bir 
duygu vard ı içinde. Güvenmesi gereken insanlara güven-meyi şinden gelen bir 
duyguydu bu, Te şkilât'ın İstanbul'daki adamlar ının hiçbiri güven 
uyandırmamıştı kendisinde. Şam'da ya da Ba ğdat'ta da arkada şlarım pek 
güvenmezdi, ama ku şkulandığı da hiç olmam ışt, İstanbul'da ise 
kuşkulanıyordu, çünkü burada herkesin kendi ba şına bir hesab ı, tutkusu, 
yükselme iste ğ. entrikas ı, dahil oldu ğu bir hizbi, korkusu ve bencili ği 
vardı. Hüsrev Beye göre, Te şkilât İstanbul'da çökmü ştü aslında, ama bu 
çöküntüyü henüz fark edemi-yorlard ı, hepsi o kadar kendi hesaplar ına 
dalmıştı ki, topluca çöktüklerini görmüyorlard ı, Teşkilât'ın keı- 
2C7 
di içindeki hesapla şmalar, dü şmanlarına olan k ızgınlıklarından daha çoktu, 
düşmanlarından çok dostlar ını izliyorlar, dü şmanlarından çok dostlar ından 
korkuyorlard ı; üstelik korkmakta da hakl ıydılar. Sivillerle askerler 
arasındaki ili şkiler ise, dü şmanlıktan da öte, bir nefrete, hatta kan 
davasına dönüşmüştü. Politikayla hiç ilgilenmemesine ra ğmen Hüsrev Bey,