bahçede yürürüm. Sonra yukarı çıkıp çalışırım." 
Cevdet Bey, iki aydır hatıraları üzerinde çalışıyordu. Artık 
yazıhaneye, şirkete gitmesinin saçma olduğunu anlamıştı. Ka­
rarlar kendi dışında alınıyor, gururunu koruması için bile gelip 
ona birşeyler sormuyorlar, sorulmadan açıkladığı düşüncelerini 
de her zaman bir ayakbağı olarak görüyorlardı. Cevdet Bey, kendi 
harcamalarının da Osman'ın denetimi altına girmesinden bir 
süre sonra, artık evde çalışmak istediğini açıklayarak, herkesi 
sevindirmişti. Herkes bunun Cevdet Bey'in sağlığı için de iyi 
olacağını söylüyordu. Nigân Hanım, kocası ticaret dertleriyle 
yıpranmayacak, her gün asansörsüz hanın altı katını çıkmayacak, 
bütün gün yambaşında olacak diye neşelenmişti. Cevdet Bey, 
"Ama bütün gün yambaşında olmuyorum, çalışıyorum!" diye 
düşündü. "Çalışıyor, hatıralarımı yazıyor, ticari tecrübemi benden 
sonrakilere aktarıyorum!" Heyecanlanarak yürüyüş için ayağa 
kalktı. Ağacın altındaki hasır koltuklarda oturanların bakışla­
rından kurtulmak için bahçenin içlerine doğru yürüdü. 
Mısırçarşısimn yanındaki çiçekçilerden tohumlarını getirttiği, 
sözlükleri karıştırarak Latince'lerini ezberlediği çiçeklerden 
bazıları hemen açmıştı. Üzerinde yazılar kazınmış- ıhlamur 
ağacının altında durdu. Dönüp kestane ağacına baktı. Evi ilk 
aldığı yıllarda bahçe burada biterdi. Meşrutiyet'ten hemen sonra 
bu yan bahçeyi satın almıştı. "Hey gidi günler hey! O zaman 
nasıldım? Nigân da gencecikti. Evimiz yeniydi, eşyalarımız 
yeniydi, ruhlarımız..." Tatsız bir şey hatırlayarak sıkıldı: "Evin 
içinde bir de o çocuk vardı: Ziya! Evet, kendi istedi, askeri okula 
gitti!" Sonra, rahatlamak için: "Neyse bugünlerde ortalıkta 
gözükmüyor!" diye söylendi ve bahçe duvarına kadar yürüdü. 
Burada bir köşede bakımsız otlar, bir kenarda yığılmış odun 
parçaları, boş saksılar, tenekeler duruyordu. "Şu çocuk da bahçeyi 
adam edemedi!" diye düşündü. Onu ilk bu evi babasıyla gezerken 
görmüştü. Sonra manav dükkânı açsın diye yardım etmişti. O 
da geçenlerde elini öpmüştü, ama bahçeye bakmıyordu işte. 
"Adı... Adı da şeydi canım!" diye söylendi. Yan duvar boyunca 
başka şeyler düşünmek isteyerek ve saçma sapan Latince keli­
meler, Latince'ye benzeyen uydurulmuş kelimeler mırıldanarak, 
sonra da nereden hatırladığını anlayamadığı bir çocuk şarkısına 
200