vardı onlara. Mü jdesi vardı. Sevincinde n ye rinde duramıyordu.
Dizlerind e Öksüz'ü  hoplatarak,  önüne  koyduk ları haşılı iştahla  yerken, bir taraftan  da anl­
atıyordu  yaptıkların ı. Mis gibi iş ayarlamışt ı Mevlut 'a. Elmas 'la Mevlut 'tan teşekkür ve minne t 
bekliyordu.  Elmas 'ın gecelerdir  uyku uyuyamadığı nı, sabahlara  kadar  kâbus  gördü ğünü,  her 
an birinin  kapıdan  girip kocas ını vuracağ ı, kendin i de saçından  sürükle ye sürükle ye götürec­
eği bekl entisiyle yaşadı ğını bilmiyordu.
“Ben  de bugün  seni bulmaya  çalışacakt ım,”  demi şti Mevlut,  “Bir  haftaya  kalmaz  gidiyoruz 
biz. H aber ge ldi İstanbul’dan, bizi bekli yorlar orada.”
Bayram'ın  kanı çekilmi şti yüzünd en, kaşığı elinden  düşmüş tü. Deli olmalıyd ı bu herif, zır 
deli olmal ıydı. Önce ş aka yaptığını sanmış tı. Sonra, s evind ik oldu da aklı karıştı, diye düşünm­
üştü. Ne yazık ki hiçbiri  değildi. Kalma ya bir türlü  razı  olmuyordu  Mevlut. Tutturmuştu,  karar 
verdik,  İstanbul’a  gideceğiz diye. Herkesin işsizlik ten kırıldığı bir zamanda,  onu mev sim son­
unda or tada bırakma yacak bir i ş bulmuşken...
Köprünün  yapımı  bir yılda bitecek gibi değildi.  Dağın patlatılmas ı sona erinc e, dolgu başl­
ayacakt ı, doldurulan  nehre  köprünün  ayağı  otur tulacaktı,  neres inden  baks an üç, dört  yıllık iş 
vardı önler inde.
“Yav  gardaş,  naa şuncik  iki adım  ötede iş vark ene,  ne gidiyon bilmedüh  sehere, ırzı 
gırıhlar ın aras ına. Hüda i'yi tanırsın, çakga l kem ihli uzun herif, bana  inanmiyos san get gendün 
goniş, işin ıcı ğını cıcığ ını ö ğren. Bundan iyi iş bulamazsın,” di ye yalvarmışt ı.
Eşşek inad ı vardı  Mevlut 'ta. Nuh  demiş  peygamber  dememiş ti. Kalmak  istemiyormuş  bur­
alarda,  illa da gidece kmiş..  . Yollar  onlar ı bekl iyormuş...  Nesi varmış  buraların beğenmedi ği? 
Yemye şil vadilerin, şırıl şırıl akan Kara su'yun, mora çalan dağların, kıpkırmızı  karpuzların, kız 
meme si ucu gibi tatlı ve iri dutların,  yağlı peynirleri n daha iyisini mi bulacaktı  gittiği yerde, 
diye düşünmüştü Bayram.
Uçarcası na koştu ğu yolda  tersyüzü  yürürken,  omuzları  çökük,  boynu  bükük tü Bayram'ın. 
Uzaktan  gören e bile,  bu adamın  büyük  derd i var, dedirt ecek  kadar  kederliydi duruşu.  Yürüm­
üyor,  sürükle niyordu  âdeta ve söylen ip duruyordu  kendi kendine. “Get sin! Haydi  getsin de ne 
hali varsa  gössün!  Götün e gurt dolmiş  herifi  Gursahs ız herifi  Yan gelip yatçek böyü k seherde, 
it gibim  çalışmak  istemi y. Ocağ ı sönesice, ayağı gırıla da gidemi ye,” diye beddua  üstün e bedd­
ua ediyordu.  Nerede n bulacaktı bir başka emz ikli kar ı şimdi?
Bekleyiş Havalar  bird enbire  değişmi ş, bulutlanmı ş, yağmur  yağmay a başlamı ştı yaz ortas­
ında.  Hüdai  hiç ırgalamamışt ı yağmuru.  O işine bakı yor, her gün Fırat'a  dikey inen yamacın 
bir büyük  parçası nı daha  oyup  yuvarlıyordu  dere yatağına.  Yağmurun  başlamasına da üzülec­
eğine sev inmişt i, çünkü dinamitler i patlatmanın ortay a çıkardığı toz b ulutunu anında bast ırıy­
ordu y ağmur. Dolguda çal ışan i şçiler tozdan ş ikâyet edemiyorlardı böylece.
Vali'n in tav siyesiyle gelen h er iki işçi d e çok çal ışkan çıkmı şlardı. Ad ı Bayram olanını, amel­
elikten daha  üstün işlerde  kullanmay ı düşünüyordu  ilerde.  Adam  yorulmak  ve şikâyet etmek 
bilmi yordu.  Ne iş ver ilirse yapıyor, erken g elip ge ç ayr ılıyordu.
“Fazla  mesai  için geçe kalıyorsan,  boşuna  heveslenme,  yevmiye n değişmez,”  demişt i Hüda i 
bir k eresind e. Bayram ir kilmi ş ama ren k vermemi şti.
“Sen nasıl istersen ağam,”  demişt i. Çalışmas ını da aksatmamışt ı üste lik. Hüda i şaşırmışt ı 
biraz.  Asık yüzlü  bir adamdı  Bayram.  Çok ağır bir yük taşıyor gibi omuzlarından  başla yarak, 
kolları,  elleri, ve yüzünün  tüm  uzuvları,  burnu,  dudaklar ı, kaşlar ı hep aşağıya, yere dönük gib­
iydi. Ya mend ebur  huylu bir herifti ya da çözülmez  bir derdi vardı.  Hüdai,  Bayram'ın  kötü bir 
insan  olmad ığını anlamı ştı kısa zamanda.  Deme k ki bir derdi vardı.  Bulaşmak  istemediğ i için 
sorm uyordu ama m erak e tmiyor da de ğildi.