perukaları, ellerinde yelpazeleriyle altın yaldızlı koltukların­
da mehtaba karşı yelpazeleniyor , imamın kızını kıronun oğlu­
na münasip görüyorlar . İki karnaval arası düğün dernek ka­
villeniyor. 
Karnaval, düğün, hatta Çamlıca bahçelerinde çalınan saz­
lar geriliyor. Çünkü bu sefer de parkın alt ucundan, bir önce­
kinden daha iri bir köpek belirmiştir. Yanında yaşlı bir adam. 
Seksenlerinde gösterdiğine göre doksanlarında vardı. Köpek 
de, adam da yere bakıyor; köpek ayrıca çimleri kokluyor; bes­
belli o da kendince geçmişin kokusunu aldı, müthiş ulumalarla 
efendisinin elinden kurtularak az önce oradan geçen hemcinsi­
nin peşisıra koşuyor. Havlamayı işiten kadınlı köpek de fırlayıp 
ona doğru seğirtiyor. 
Adam köpeğini çağırıyor. Kadın köpeğini çağırıyor; adam­
la kadın birbirlerini hiç görmüyor sanki, gözleri birbirine hiç 
değmiyor. Yuvarlana topallaya iki uçtan gelip, bu yandaki tahta 
bankın, orada, parmak uçlarında buruşuk bir yaprakla otur­
makta olan yabancının önünde karşılaşıyorlar. Birbirlerine tek 
söz söylemiyorlar. Kadın köpeğiyle konuşuyor, adam köpeğiy­
le. Tasmalarından yakalayıp köpeklerini ters yönlerde uzaklaş­
tırmaya çalışıyorlar. Sonra ne birbirlerini ne bankta oturanı gö­
rerek uzaklaşıp gittiler. 
Orada oturuyor. Parkların, ormanların, çok eski sokakların 
köpeksiz tek yolcusu. Kimseyi gezdirmi yor, yalnız kendini gez­
diriyor. Geçmişi koklayarak; geçmişin buharlaşıp gittiğine inan­
mayarak. 
Kentteki ilk haftasında, Schönbrunn Sarayı'nın kabul salo­
nundan çıkarken burnunda mumların parafin, kadınların ter ve 
zambak karışımı kokusu vardı. Orgların madeni kısımlarından 
ortalığa yayılan eski metal kokusu vardı. Ama ölüm kokusu, 
hayır. 
Dün ise, Hofburg ana kapısı önünde toprak kazılırken geç­
mişin kokusunu duydu. Ölümün, yokoluşun. 
"Bülent bana, buranın en eski kilisesi Rupprecht' i görme­
mi, Tuna'ya oradan bakmamı söylemişti. Burasını değil." 
142