“Evet! Diyorum ki; meselelerimizi çözmek için edebi de-
ğil teknik bir üslup seçersek, kendimize verdiğimiz serbest-liği iyi kullanmış oluruz ve demokrasi gibi bunu da kendi-mize benzetmeyiz. Teknik bir üslup seçmeliyiz; çünkü biz-ler teknisyeniz. Duygularını ifade edebilmek için bakkal,bakkal gibi, bahçıvan da bahçıvan gibi düşünebilseler; ken-dilerine yakışacak bir ifade coşkunluğuna kavuşacak zamanıbulabilselerdi; bütün şehir, gereksiz edebiyattan temizlenmişolurdu. Yazık ki her zaman birinci sınıf bir bakkal, dördün-cü sınıf bir edebiyatçının üslubuna özendiği için, onu kul-lanmak zorunda kaldığı için, edebiyatçılar tarafından edebibakımdan hor görülmektedir. Biz, yani bu dünyanın iki sa-hibi sen ve ben, bu oyuna gelmeyecek kadar yeterliyiz. Bi-rinci sınıf matematikçi olmak yolunda bulunan bu iki müs-tesna genç, lisede matematikten belge almış bir edebiyatçı-nın hakimiyetine boyun eğemez. Napolyon gibi gururla söy-leyebiliriz: ‘Bizim asaletimiz, bizimle başlar.’ Anlaşılmamakkorkusuna gelince: bir edebiyatçının meseleleri de -günlükyaşantının nakledilmesi dışında- halk için, bir matematikçi-nin denklemleri kadar, belki de daha soyut kalır.
“Söze başlarken, tarihçi taklidi yaptığınız için haksız ola-
rak benim hakkımda ‘eyyamgüder’ gibi, sığır çobanıyla ka-rıştırılabilecek bir deyim kullandınız diyorum. Hiç olmazsaoportünist deseydiniz, kimse anlamazdı. Ben oportünist de-ğilim! Bu sözün arkasından bir kelime oyunu, bir şaka bek-liyorsanız, benim idealist karakterimi yakından veya uzak-tan hiç tanımamışsınız demektir. Evet! Ben idealistim. Ge-çen yıl, matematik asistanı; ‘ben matematik yiyerek yaşıyo-rum,’ demişti. Benim de hayatımın kısm-ı âzamı matema-tikle geçiyor. Yemek yediğim saatlerin toplamı, matematikçalıştığım zamanla mukayese edilirse, günlük yaşantımdagülünç denecek kadar zavallı ve küçük bir yer tutar. Benkendime ihanet etmiyorum. Sana bir dost gibi açılabilirim
66