direceğini anlatıyor du; fakat bir şeyler yapmak için yanıp tu­
tuşuyordu. Sonunda, bu müdür muhakkak sağdır, diye tut­
turdu; adamı aramaya kalktı. Ona esaslı ve yazılı bir cevap 
hazırladı. Bu eski müdür, bütün tutuca düşüncelerin, her tür­
lü anlayışsızlığın canlı örneği olmuştu: Tartıştığı arkadaşları­
na çatarken, onları bu müdüre benzetiyor, "Müdür bey, mü­
dür bey!" diye bağınyordu onlara. Birçok haksızlığın sürüp 
gitmesine yol açıyordu müdür; sosyal adaletin gerçekleşmesi­
ne engel oluyordu. Bütün yolsuzlukların başlıca sorumlusuy­
du ve hemen tutuklanması gerekiyor du. Sevgi, müdürün sa­
dece bir cümle söylemiş olduğunu hatırlattığı zaman da Se­
lim Bey köpürüyordu: "Senin de müdürden yana olduğunu 
biliyorum. Sen ilahi adaleti bekliyorsun; fakat şurasını da 
unutma ki, bu yobazlar hiçbir zaman öteki dünyaya inan­
mazlar." Müdür, sonunda, Sevgi gibi 'samimi ilahiyatçıları' 
kandıran sinsi bir mülteci olmuştu. Selim Bey, onu bu duru­
muyla görür gibi oluyordu: Adamın öyle bir suratı vardı ki, 
ona verilen bütün rollere aynen uyuyordu. Selim Bey, bir ar­
kadaşının dergisinde müdüre açık bir mektup da yazdı: Eski 
müdür, adı verilmeyen başka bir dergide yazmış olduğu ileri 
sürülen bir makale dolayısıyla yerin dibine batmlıyordu. Bu 
tutucu yazar, geçmişe bağlılığını göstermek için, asıl adı yeri­
ne 'eski müdür' imzasını kullanmıştı yazıda. (Selim Bey, mü­
dürün adını unutmuştu .) Selim Bey, makalesinin sonunda, 
adaleti başka dünyalarda arayan samimi insanlardan söz ede­
rek üstü kapalı bir şekilde Sevgi'ye de dokunmuştu. 
Nursel Hanımın evi, dik bir yokuşun üzerindeydi . Siyahlı 
kadın, üç katlı taş bir evin üçüncü katında oturuyordu. Sevgi 
onu siyahlar içinde bulacağını düşündüğü için, kahverengi 
tül elbisesiyle görünce biraz yadırgamıştı. Nursel Hanım onu, 
resimler, kitaplar, kağıtlar ve yapma çiçekler arasında kaybo­
lan bir koltuğa oturttu; yayı çökmüş bir kanepe ve birbirine 
uymayan sandalyelerle iyice doldurulan odanın görünüşüne 
219