19 Ekim 1975 
Öyle bir hırsız oluyor ki Selim, 
İstanbulda yok onun üstüne 
Tren istasyonu kalabalık. İnsanlar mı, vallahi de billahi de 
iyileri daha çok. İyileri daha çok ama, en iyilerine bile yak­
laşmaya yürek ister. Amanın derken bir çocuk, oralarda do­
laşıp durur. Selimde bir sevinç ki, Selim sevincini şimdi bile 
anlatacak sözcük bulamıyor. Çocuğa yaklaşıyor ama, onunla 
da konuşamıyor. Ne söyleyecek, nasıl varacak çocuğun yanı­
na, çocuk ona ne söyleyecek? Çocuğun bacağında yepyeni bir 
pantolonu var. Bir de kırmızı gömleği. Ayakkabısı da yeni, pı­
rıl pırıl. Kasketini sağ kaşının üstüne eğmiş ki, afili. 
Çocuğu izliyor Selim. Çocuk önce istasyonun önündeki 
ulu okaliptüs ağaçlarının altına oraya yürüyor. Orada duru­
yor, bir bıyıklı adamla konuşuyor. Çocuk bıyıklı adamla konu­
şunca Selimin aklı başından gidiyor ama ne yapsın. Ne yapsın 
ki bu çocuktan başka hiçbir mümkünü çaresi yok. Çocuğu bir 
gün sabahtan akşama kadar izliyor. Çocuk yemek yiyor, çay 
içiyor, bıyıklı adamlarla konuşuyor, gidip okaliptüs ağacının 
gövdesine çövdürüyor. .. Bırakamı yor çocuğun ardını Selim. 
Birden, çocuk dönüyor, yakasına yapışıyor Selimin: 
"Ne istiyorsun benden, söyle!" 
Çocuk öfkeli, hızlı, korkulu, tabanca gibi. 
"Söyle, ne istiyorsun benden?" 
86