Ben söyleyeyim..." Biraz düşündü. Sonra: "Şu Kerim Bey var 
ya şu Kerim Bey," dedi. "Sen onun tırnağı olamazsın, anladın 
mı, tırnağı..." 
"Nerden buldu bunu?" diye düşündü Ömer. "Hedefi buldu. 
Ama nerden buldu?" 
"O Kerim Bey sana benzemez. Sen kıçını yırttın, bizi eşek gibi 
çalıştırdın, vaktinde yetiştireceğim diye. Yetiştirdin! Çok kazandın! 
Ama Kerim Bey'e bak, Kerim Bey'e... O her şeyiyle zengin. Ruhuyla, 
cüzdanıyla, soyuyla, sopuyla, gönlüyle... Onun toprağı bir ayda 
gezilmez. O senin gibi değil. Para kazanmak için yırtınmıyor. 
O bari boş duracağıma biraz para kazanayım diyor. Babası ağa. 
Toprağı atla bir günde gezilmez. Sen onun tırnağı olabilir misin? 
Senin baban avukat mıydı, yoksa küçük bir tüccar mı?" 
Ömer, "Yüzümden anladı!" diye düşündü. "Hedefi bulduğunu 
yüzümden anladı, şimdi de tadını çıkarıyor!" 
"Avukat mıydı?" diye tiksintiyle yeniden sordu Enver. "Benimki 
de askerdi işte. Öyle bir asker ki paşalara hayranlığından benim 
adımı..." 
Salih: "Benimki garsondu, benimki garsondu," dedi. "Şimdi 
benden para bekliyor anam!" 
"İyi işte!" dedi Enver. "Parayı kazandık. Sağolsun ortak bize 
iyi para kazandırdı!" Masadan kalktı. Odanın içinde gezinmeye 
başladı. Ömer'e yaklaşıp birden sordu: "Bunun babasının garson 
olduğunu biliyor muydun?" 
Ömer: "Şimdi öğrendim!" dedi. Sesinde acıklı bir şey olduğunu 
utanarak anladı. 
"Haaa, öğren işte!" dedi Enver sert sert. "Babası garsonmuş. 
Hem de Tokatlıyan Oteli'nde, biliyor muydun? Senin gibi tuzu 
kuru zibidilerin ekmeğin yarısını koparıp yarısını masada bı­
rakarak ziftlendiği, sosyete orospularının kırıttığı bir lokantada 
uşaklık edermiş anladın mı?" Salih'i bir ağabey gibi sahiplenerek 
ekledi: "Bu çocuk o sosyete karıları yüzünden lokantaya gidemez, 
bunu da biliyor muydun?" 
Ömer bir şey söylemek istemiyor, hızlı hızlı rakısını içiyor, 
bu hızla içerse dışarı çıkmadan burada hemen kusacağını dü­
şünüyordu. 
Enver hâlâ: "O sosyete karılarının yüzünden!" diyordu. Bir 
351