726 Yaşar Kem al-Dağın Öte Yüzü 
"Elif, kaldır Aliyi, bir koluna sen, birisine de ben girelim, haydi. Alaçığa gö­
türüp temizleyip kurulayalım." 
Aliyi kaldırdılar. Ali yumuşacı ktı. Bir ölüden hiç de farkı yoktu. Ağırlaşmış­
tı. Aliyi sürüklederken Gömleksizoğ lu çıkageldi. Elifi şöyle bir yana itip Alinin 
koluna girdi. 
"Ölmüş mü, Halil Emmi?" diye kederle sordu. "Çok iyi insandı Alicik Ka­
der ... " 
Halbuki kaçan Aliyi arkasından koşup ilk yakalayan, onun kafasına ilk 
yumruğu indiren Gömleksiz oğluydu. Şimdi acısından deli oluyor, kahroluyor­
du. Bin pişman. 
Koca Halil: 
"Sen de iyi yakalacim Aliyi, tepesine yumruğu iyi indirdin! Kanlısı sensin 
Alinin." 
Alaçığa getirdiler, ama alaçık çoktan uçmuştu. 
Gömleksizoğlu: 
"Bu böyle olmaz," dedi. "Varıp şu çınarın altına sığınalım, oraya bir çadır 
kuralım, bir ateş yakalım." 
Ali yağmurun altında, gecenin içinde upuzun yatıyordu. Çukurovada, Cey­
han ırınağına son hızla akan seller uğulduyordu. 
Çınarın altında birkaç saat içinde Gömleksizoğlu bir çadır kurdu, çadırın 
içine bir ateş yaktılar. Bir tarhana çorbası pişirdiler. Aliye içirdiler. Ali zor soluk 
alıyor, konuşamıyordu. 
Gömleksizoğlu sabaha kadar başını bekledi. Sabaha kadar deli bir yağmur 
yağdı, gecede seller uğuldadı.