cık bir çukurlaşma beliriyor. Dede Efendi, gizli bir iççekişle çok 
kısa bir süre, yarım tonluk belirir gibi oluyor. 
Adam hernekadar kendine itiraftan kaçındıysa da, az önce 
küçük kırmızı dil ucunu ağzına almak istemişti. Şimdi ise kendi 
dil ucunu bu minik çene çukurunda dolaştırma isteği duymak­
tadır. Hatta, tartımı bize bırakıhrsa, diyebiliriz ki, hayli güçlü 
duymaktadır bu isteği. 
"Ne düşündüğümü söyleyeyim size," dediği işitilmekte ka­
dının, çene çukurunu daha da çağırganlaştıran gülümseyişiyle; 
bugün çok cesur olabileceğimi hissediyorum. 
İlk iki sözcük kulağa pek net ulaşmadı galiba. Utlar, neyler 
fona çekilmiş olsa. da, derin bir iççekişle başlayan tümce tam an­
laşılamadı. "Ne düşündüğümü ... " değil de, "Ne istediğimi ... " 
demiş olamaz mı? Neden olmasın? 
"Ne istediğimi söyleyeyim size ... " 
İkinci bir martini. 
Umutlar hazan böyle çabuk soluyor. Bazan da kırgınlar 
muziplikle ayakta kalıyor. 
Güzel bir müzik? 
Gerçekten ince bir adam. Muzipliklerini evine, kendine 
saklamasını bilenlerden belki. 
Ağır ağır yudumluyor martinisini. Her yudumun hakkını 
vererek. Öteki, kadehin buğusuna karışmış: 
Ne istediğimi söyleyeyim size. Böyle mi dedim? 
Bir ara, adam acaba teşekkür mü edecek, diye tedirginleşt i. 
Hayır beyim siz değil kadın ve kadın. Neyse ki böyle bir şey ol­
madı. Hem neden olsun? Ne tarlalar bahar yeşili, ne ufuk boz­
kır kızılı, ne eski uzak köy çimento torbaları, demir, taş, briket 
yatağı, ne de ardından her şeyin külle örtüleceği bir ayrılık bek­
lentisi var. 
Burada böyle dikilip durmamızın gidişi ertelemeye yararı 
yok bir tanem. Gün batıyor işte. Çimliğe dönsek? Dikilmek ye­
rine yanyana otursak daha yakın olunmaz mı? 
Özür dilerim, burası bir zamanlar ... Seni, güzel bir yere ge­
tirdiğimi sanmıştım. Üzgünüm. 
29