İlerde küçücük bir parlak ışık gözüktü. Çok yorulmuş, 
ayaklarını sürüklüyordu. Yağmur çiseliyordu. Burnuna gübre 
kokusu gelince ayıktı. Karaçalılığı çıkmış, köyün ilk evlerine 
varmıştı. Kalın sesli bir köpek bütün heybetiyle havladı. Çok 
karanlık vardı. Artık hiçbir şey düşünmüyor, yalnız nedense 
yüreği hızlı hızlı çarpıyordu. Köye içeri girince karşısmdan bir 
adam geldi, o, hiç bozmadı. Adamın üstüne üstüne yürüdü. Se­
lam verdi geçti. Adam da selamı aldı.
Sesi tanımayan adam:
"Uğurola, nereden gelip nereye gidiyorsun yolcu?" diye 
sordu. "Bu gece vakti!"
"Dağlardan," diye karşüık verdi. "Narlıkışlaya gideceğim."
Adam üstünde durmadı, usulca:
"Güle güle," dedi, "uğurola."
"Sağ ol," derken kendinde olmadan titredi.
Yol, köyü ortadan ikiye ayırıyordu. Sağda büyük bir ağaç 
kararıyordu. Vardı ağacm dibinde durdu. Yazılı ak mermer taşı 
ötede ağarıyordu. Silme bir karanlık vardı. Hiçbir ışık yoktu ev­
lerde, bir tek ışıktan başka. Ölü sessizliği... Ağaca sırtım dayadı. 
Öyle yorgundu ki, bir süre ağaca dayalı öyle kalakaldı. Yüreği 
hızlı hızlı atıyordu. Neresi güney, neresi batı, kuzey, doğuydu, 
yönü bir türlü bulamıyordu. Başı dönüyordu. Yağmur çiseliyor, 
üstündeki ulu ağacın dalları gürlüyordu. Doğruldu, ne olursa 
olsun diye düşündü yürüdü. Az sonra bir evin çitine tosladı, el 
yordamıyla kapıyı buldu.
"Osman Ağa, Osman Ağa, oooo, Osman Ağaaa..."
Kalın bir erkek sesi:
"Kim o?" diye uykulu seslendi.
"Tanrı misafiri"
Kapı hemen açıldı.
"Buyur kardaş," dedi don gömlek bir adam. "Buyur da ışı­
ğı yakayım."
"Ben Koca Osman Ağanın evini arıyorum. Burası Koca Os- 
manın evi değil mi?"
"Dur kardaş giyineyim de seni götüreyim. İçeri buyur. Yağ­
mur mu yağıyor?"
"Çiseliyor."
20