Ölmez Otu 765 
olam Efendimiz. Senin görür gözünü uyku bile kapatamaz, uyanıksın, biliyo­
rum. Taşbaşım, Efendim, Allah seni bir gönderdi gene bize, dertlere derman, 
yoksulluğa umut diye yolladı gene .. " 
Alaçığın kapısına, çamura diz çökmüş, sallanarak, bir ağıt söyler gibi ko­
nuşuyor, onu içerden Taşbaşoğlu kıvançla dinliyor, konuşmasını sürdürmesini 
candan istiyor, bu yüzden de sesini çıkarmıyordu. 
"Seni candarmalar götürmeden yedi yıllık kötürüm kızıının başına elini bir 
sürdün dirilip kalkıverdi ayağa. İşte kendi burada. Seni candarmalar alıp götü­
rünce, aynı gün gene düştü yataklara. Büyü bozuldu. Allah o Seferin bin belası­
nı versin. Kimse onunla konuşmuyor, kimse onun o domuz yüzüne bakmıyor, 
sen gittikten sonra. Sana diyorlar ki, o, ya bir yaban, ya da Taşbaş Efendimizin 
bizi sınamaya gönderdiği bir tasviri. Sen hiç tasvir olur musun, kurban oldu­
ğum? Sen Taşbaş Efendimizin ta kendisisin. Kimse senin sen olduğuna inanmı­
yor. Varsın inanmasınlar. Sen sensin, kulu olduğum, güzel gözlü Allahımızın 
ermişi Taşbaşçam. Geçen seferki gibi nekes olma, çık dışarı da kızıının başına 
elini koy ... " 
Konuştu konuştu, Taşbaştan ses soluk yok. öfkelendi: 
"Ulan Taşbaş, çıksana dışarı," diye bağırdı. "Ulan yarın seni elaleme rezil 
etmez miyin, yalancı Taşbaş diye. Çıksana Allahın belası, ermiş olmayasıca er­
miş! Nekes, adam olmaz! Sen de azıcık adam olsaydın, sende bu ermişlik var 
iken zaten bütün bu belalar başına gelmezdi. Ben seni çocukluktan bilirim, 
inatçı, söz anlamaz, dik kafanın birisiydin. Şu Allahım ne dedi de seni ermiş 
yaptı. Bak, ya şimdi çıkar kızıının başına elini koyarsın, ya da yarın sabah er­
kenden seni elaleme rezil rüsvay ederim. Haydi çık. Bağırmıyorum elalem du­
yacak diye. Yoksa şimdi şu gece yarısı köyün hepsini başına yığardım. Çık dışa­
rı ermişliğe yakışmaz, nekes ermiş. Bağırıyorum, çık dışarı ... " 
Taşbaşoğlunun yüreği heyecanından, sevincinden küt küt atıyordu. Demek 
köylü kendisini tanımış, ermişliğine iman etmişti. Fatmaca bunun güzel bir ör­
neğiydi. 
Sürünerek alaçıktan dışarı çıktı, ayağa kalktı, gecede bir süre dimdik durdu. 
Doğudaki kuyrukyıldızına gözlerini dikti. Kuyrukyıldızı büyümüş, bir güneş 
kadar olmuştu . Dönüyor, yalazlanı yordu. Yıldızdan binlerce ipiltili yalazlar fış­
kırıyordu. Fatmaca onun dizlerine kapandı, çıt çıkarmadan dizlerine öyle sarılı 
kaldı. 
Taşbaşoğlu ta yürekten, içerden aşkla şevkle konuştu: 
"Allahım," diye başladı, "şu ıssız gecede beni iyi duy. Ben seni çok sınadım. 
Ermiş miyim, değil miyim, kendimi çok sınadım. Ermiş olduğumu bir iyice an­
ladım. Sen beni hastalara derman, yoksullara umut, güçsüzlere güç olaraktan 
gönderdin, elçin olaraktan. Bana büyük ödevler verdin. Ben de verdiğin ödev­
lerden kaçınca sen de başıma olmadık işler açtın. İyi yaptın. Aklımı başıma top-