emin olsun dedim. Evet, gelin kan akrabam idi, ama teyze k ızı olmak nikâha engel de ğildi; önceki nikâh ı 
kamilen sona ermi şti; aram ızda ne din fark ı vard ı, ne seviye, ne de servet fark ı. Peşinen uzatt ığım alt ınlar ı kabul 
eder, bütün mahallenin gözü önünde alenen yap ılacak düğünde nikâh ı kıyarsa, dul kad ının yetimlerine de bir 
sevap etmi ş olacakt ı. Bademli, kuru kay ısılı, iç pilav ı sever miydi İmam Efendi? 
Severmiş, ama gözü avlu kap ısındaki köpeklerdeydi hâlâ. Alt ınlar ı ald ı. Düğünlük esvaplar ını giyip, saç ına 
sakal ına, kavuğuna bir bakacak ve nikâh ı kıymak üzere gelecekti. Ev i sordu, tarif ettim. 
On iki y ıldır hayallerini kurdu ğu nikâh ne kadar aceleye gelirse o damad ın bütün tela şı ve tehlikeleri unutup 
kendini bir berberin şefkatli ellerine ve tatl ı gevezeliklerine b ırak ıp düğün traşı olmas ından tabii ne olabilir? 
Ayaklar ımın beni kendili ğinden oturdu ğu berber, rahmetli Eni ştemin, teyzemin, güzel Şeküre'nin, 
çocukluğumuzdan y ıllarca sonra terk ettikleri Aksaray'daki harap evin soka ğında, çarşı taraf ındayd ı. Buraya 
yıllar sonra ilk döndü ğüm gün, be ş gün önce göz göze geldi ğim berber, bu sefer içeri girince beni kucaklad ı ve 
gerçek bir İstanbul berberinin yapaca ğı gibi aradaki on iki y ıl nerelere kayboldu ğumu soraca ğına, en son mahalle 
dedikodular ına ve hayat denen o manal ı yolculuğun sonunda hepimizin varaca ğı yerin işaret ettiği sonuca getirdi 
sözü. 
Sanki on iki y ıl değil, on iki gün önce buradayd ım diyemeyece ğim. Berber ustam ız yaşlanm ış, üzeri 
benlenen ellerindeki usturan ın titreye litreye yana ğımın üzerinde raksetmesinden anla şıldığı gibi, kendini içkiye 
fazlas ıyla vermi ş ve ustas ına hayranl ıkla bakan pespembe derili, güzel dudakl ı, yeşil gözlü bir o ğlan ı çırak 
alm ıştı kendine. On iki y ıl öncesine göre bir temizlik ve düzen de vard ı içeride. Kaynar su döküp dibindeki 
musluktan saçlar ımı, yüzümü titizlikle y ıkad ığı sat ıl, tavandan yeni bir zincirle tutturulmu ştu. Geniş ve eski 
leğenleri kalayl ı, mangal ı temiz, pass ızdı ve akik sapl ı usturalar ı keskindi. On iki y ıl önce ba ğlamaya üşendiği 
ibrişimden tertemiz bir pe ştemal vard ı üzerinde. Ya şına göre uzun boylu, narin vücutlu, o zarif ç ırağı yan ına 
alınca, ustan ın dükkân ına ve kendisine çekidüzen verdi ğini düşündüm ve ister istemez evlili ğin bekâr erke ğin 
yaln ız evine de ğil, işine, dükkân ına da yeni bir hayatiyet ve bereket verece ğini hayal ederek, kendimi gül kokulu, 
sıcak sulu sabunlu be rber keyiflerine b ırakt ım. 
Ne kadar zaman geçmi şti bilmiyorum; berberin mahir parmaklar ı ve küçük dükkân ı tatl ı tatl ı ısıtan mangal ın 
sıcakl ığı ile erimi ş, hayat ın, onca eziyetten sonra, bugün sanki kar şılıksız bir şekilde birdenbire bana en büyük 
hediyeyi sunuvermesi üzerine, yüce Allah'a şükran ve yaratt ığı âlemin hangi esrarl ı terazinin dengesinden 
çıktığına derin bir merak ve biraz sonra efendisi olaca ğı evde yata ğında ölü yatan Eni şte'ye de bir keder ve ac ıma 
duyarak harekete geçmeye haz ırlan ıyordum ki, berberin sürekli aç ık duran kap ısında bir hareket oldu, dönüp 
bakt ım: Şevket! 
Telaşlı, ama kendine güvenen bir tav ırla bir kâ ğıt uzat ıyordu. Ona hiçbir şey diyemeden, en kötü haberi 
bekleyerek, içim rüzgârlarla ürpererek okudum: 
"Gelin alay ı olmazsa evlenmem. - Şeküre" 
Kolundan zorla çekip Şevket'i kuca ğıma ald ım. "Can ba ş üstüne sevgilim!" diye yazabilmek isterdim 
Şeküreme. Ama okuma yazma bilmez berberde kale m hokka ne gezer! Böyl ece, ihtiyati bir hesapç ılıkla 
Şevket'in kula ğına, annesine "Peki," dedi ğimi f ısıldad ım. Ayn ı fısıltıyla, dedesi nas ıldır, diye sordum. 
"Uyuyor." 
Şimdi anl ıyorum ki, Şevket ile beraber sizler de, Eni ştemin ölümü ( Şevket başka şeylerden şüpheleniyor 
tabii) yüzünden benden ku şkulan ıyorsunuz. Yaz ık! Zorla öptüm onu. Şevket benden hiç ho şlanmadan gitti. 
Düğün s ıras ında da üzerinde bayraml ık elbiseleri bana uzaktan dü şman düşman bakt ı. 
Şeküre baba evinden damad ın evine gitmedi ği, tam tersi, ben Şeküre'nin baba evine içgüveysi olarak