KÖPRÜ (1 950-1972)
Başpınar  köylerinin  kalabal ık olduğu  eski zamanlarda,  Geşo  köyünün  tahta  köprüsünü 
kullanmışt ı insan lar gurbete  varmak  için.  Sırat köprüsünden  farks ızdı asma  köprü.  Sular ın 
kabardığı mevsimlerd e ancak şansı olanl ar ulaşabili yordu kar şı yakaya. Daha s onraları bu yör­
enin insanları  gurbet e ulaşmanın  umudunu,  kamyon  lastiklerini n üzer ine koydukları  kütükl­
erden  yapılmış  bir salla,  bir salcıya  bağlamışlardı. Eğer derme  çatma salı karş ı yakaya  ulaşt ır­
acak salcı ortalı kta değilse, tahta bavulunu  kapmış,  yorganın ı denk edip sırtına vurmuş  gurb­
etçilerin  yolculuğu,  Karasu' yun önünde  sona  ererdi.  Salcı  ortalı ktaysa, yol boyunca  elinde ki 
uzun  sırıkla hırçın  suya karş ı savaşara k ve yanık sesiyle, devril en sallarda  boğulanları n, sönen 
ocak ların  öyküsünü anlatarak taş ırdı yolcularını. Bu nedenl e suyun öte yan ında  oturanlar, hep 
kendi lerin i salimen  karşı kıyıya ulaşt ıracak  bir köprünün  hayal iyle yaşarlardı.  Acaba  onlara 
geçit vermedi ği, ocaklarını  söndürüp  bahtl arını  kara eylediğ i için mi Karasu  diye çağırırlardı, 
daha Murat s uyuna k avuşmadığ ından, F ırat ad ını h enüz hak etmemiş ola n del i suyu?
1950 'li yıllarda,  iktidar  nihay et el değiştirinc e, bir hare ketlenme  olmuştu  memle kette. 
Suyun  öte yanında kiler,  doğa şartları nın ve unutulmuşluğun  çaresizl iği karşısında  birle şmey e 
ve çözümü  Ankara 'da aramaya  karar  vermişl erdi.  Ve öylesine  baş koymuşlardı  ki bu yola, sırf 
bu iş için Mecli s'e sok tukları bir  mille tvekilinin ısrarlı  takipçiliği sonucunda,  1957 'de köprüler­
ine k avuşmuşlar, k ış aylarında Fırat'a kurban v ermek ten k urtulmuşlardı.
Başpınar köprüsünün  yapılmasıy la yöred en kaçış da iyice hızlanmı ştı. Dağlık ve dar arazid e 
verimsiz  topra kla baş başa  kalan  insanlar  karın larını  doyurabilme k için artık kış aylarınd a 
büyük şehirlere göçüyor, y azları meml eketlerine g eri dönüyorlardı.
1965  yılında  Keban  Bara jı'nın temeller i atıldı. Başpınarl ılar birkaç  yıl içinde,  baraj  su tutm­
aya başladığ ında,  köprül erinin  baraj  suyu altında  kalacağın ı öğrend iler.  Yüreklerine  bir kez 
daha köprü süz kalmanın dehş eti düştü. K öprü ke yifleri to pu topu on yı l sürmüştü.
1966  yılının sonbaharında  bir elinde  evra k çantası,  diğer elinde  bastonu yla bir adam  çıkag­
eldi Başpınar 'a. Müh endis ti. Kara yolları  adına  araştırma  yapıyordu.   Çemiş geze k'ten Kemaliy­
e'ye kadar olan  yörede,  Keban  Bara jı'nın yapımıy la su altında kalaca k olan  köprüler in listesini 
çıkartı p, yeniden  inşa edilecek  olanl arı saptamaya  gelmişt i. Kemali ye tarafında  kalan köyler, 
ya yine bir köprü  ile bağlanacakt ı Fırat'ın öte yanına ya da Çemişg ezek kara yolu  ile. Kara yolu 
uzun  ve zor  bir yolculuk ger ektiriyordu. Muhtar bu olas ılığa ihtimal  vermed iği için pe k ciddi ye 
almadı  mühendisi. Hiç iyi etmedi. Çünkü  mühendi s yeniden  yapılacak  köprüleri n listesine 
Başpınar k öprüsünü y azmamıştı.
Muh tar uyan ıp da önlem  alana, yöre halkından  toplad ığı imzalarla  gerekli yerlere başvur­
ana kadar,  Başpın ar Çemiş geze k karayolunun  yapımına  başlanmı ştı bile. Ulaşım için köprüye 
aktarılma sı gereken p aralar y ola yö nlendir ilmişt i. Kö prü yine bir ha yal olmuştu.
Başpınar  Kemali ye'ye bağlıydı. Kemal iydil er de inatçı adamlardı.  Pes etmedil er. İlçeler inde 
ne kadar  dern ek varsa  hepsin i harek ete geçirdiler, makamlara  telgraflar  çektiler, mektu plar, 
dilekç eler y azdılar v e hiç u sanmadan Elazı ğ'a g idip ge lmey e başladıl ar, işlerini gör ecek ol an '8 . 
Bölge' Elaz ığ'da ydı çünkü. Yıllarca gittiler geldiler, gittiler geldiler ve niha yet, belk i de 8.  Bölge 
yetkililerin i usandırmış oldukl arı içi n, 'y eni bir köprü y erinin v e bedel inin t espit edilmesi gere­
ğini karara ba ğlatt ılar.
Karar  çıkar  çıkmaz,  işleri hızlandırmak  maksad ıyla,  o yöred e mütea hhitl ik yapan  bir vat­
anda ş, Di yarbakır'da bir mühendisl ik bürosuna, bir a sma kö prünün  çizim ve mal iyet hesapl ar­