-Aa, bilmiyor musun? 
-Ne bileyim ? Ben bu lanetli köşkün analarını babaları-
nı hepsini tanıyacak kadar daha burada eskimedim ki. 
-Ya Ahu Baba'yı görmedin de niye soyundun? 
-Onu görünce hürmet ifadesi olarak soyunmak mı la-
zım? 
-Görünce soyunsan da korkarsın, soyunmasan da ... 
-Ben onu hiç görmek istemem. Fakat görünüyorsa ne 
yapayım? Çekecek çilem varmış. Bu eve düştüm. 
-O ay mehtabında çıkar. Evin içine girmez, dışarıda 
gezer. Sakın bahçeye bakma. 
-Ne bahçeye baktım ne avluya. Yine de korkudan ölü­
yordum. 
-Her akşam böyle soyunma. Belki onları kızdırırsın, 
üzerine hücum ederler. 
- Mavili elbise giyme diye dün gece söyleyen sen değil 
misin? 
-Ben söyledim. Mavi giyrnek onlara nispet vermektir . 
- Şerlerine lanet! Onlara niye nispet vereyim? Entarim-
de mavi çizgiler vardı. Kızmasınlar diye çıkardım. 
-İyi ettin, pek ala ettin. Bu akşam sana beyaz entari 
verelim de onu giy. 
-Allah gösterm esin! Bu akşam burada kalmak niyetin-
de değilim. 
-Nereye gideceksin? 
-Nereden geldimse oraya ... 
-Gidemezsin ki ... 
-Niçin? 
-Periler izin vermezler de onun için. 
-Periler benim kahyam mı? Onlar ne karışırlar? 
-Ah, tövbe de! Cahile bak. 
-Ne yaptım ki tövbe edeyim? 
-Daha ne yapacaksın? Onlar ne karışır denir mi hiç? 
-Benim onlarla ne alışverişim var? 
-Var elbette! .. 
-Neden? 
27