yürütüyordum gazetede. Yazması gereken yazılarını da ço-
ğu zaman ben yazıyordum. Yazdığım yazıların çoğunu be-ğenmiyordu Burhan da. Fakat bu işler için adam olmadı-ğından yazdıklarıma katlanıyordu. Benimle adam kıtlığı yü-zünden görüşüyorlardı. Ben de onlar hesabına üzülüyor-dum. Yorulmuştum da. Adam olmadığı için, insanlığa vekâ-let ediyordum. Esas adamlar gelseydi de ben de biraz rahatnefes alsaydım. Sonunda tabii birbirimize girdik. Ben desaflığımı koruyamadım: hepsine saldırdım. Gördün mübak, dediler birbirlerine. Böyle olacağını daha önce söyle-miştik. Ben çekip gittim aralarından. Onlar yollarında kal-dılar. Onlar hesabına üzülüyorum: benim gibi kolay yutu-lur bir lokma daha bulmaları biraz güç olacak.
Ben de onları hırpalamıştım anlaşılan. Geçen gün yatıyor-
dum. Bunlardan biri geldi. Ben de sevindim. Hasta yatağım-da bana eziyete gelmiş oysa. Ben aylarca önce bir gün onaşarlatan demişim. Şimdi hatırlayamadığım güzel bir konuş-mayla, kendisinin neden şarlatan olmadığını ve asıl şarlata-nın ben olduğumu ispatladı ve hemen ayrıldı yanımdan.
Bu saldırı biraz hoşuma gitti doğrusu. Ben, bu arkadaşın
bana hiç önem vermediğini sanırdım. Söyler söylemezunuttuğum bir sözün onu aylarca ilgilendirmesinden gu-rurlandım. Onun gibi derli toplu bir insanı bu kadar etkile-mem benim hesabıma sevindirici bir başarı. Benim şarla-tanlığıma gelince... onu zaten biliyorduk.
15 Nisan
Kimsenin yaşantısını beğenmedim: kendime uygun bir ya-
şantı da bulamadım. T urgut’u da hor gördüm bu arada. İste-diği gibi yaşamasına karşı koydum. Sonunda uzaklaştı ben-den. Ona Burhan’lık yaptım. Evlenmesine karıştım. Sonra
666