"İstiyorum," dedi albay. "Benim zayıf tarafımı biliyor­
sun." "Biliyorum albayım. Bunun için de siz -sadece siz- oyu­
nu bedava seyredeceksiniz. Başka herkes bilet alacak. Çünkü 
onlar gerçek; çünkü siz gerçek değilsin iz, albayım. Oyunu 
gerçekten seyretmek istediğinize göre siz gerçek değilsiniz. 
Siz de oyunun --dolayısıyla kafamın- içindesiniz. Çünkü, bir 
insanı gerçekten seyretmek isteyen, onun oyununa gerçekten 
katılan biri, o insanın ancak kafasında yaşayabilir." 
"Saçmalama," dedi albay. "Beni ne hakla ortadan kaldırı-
yorsun?" 
"Olmaz, albayım, siz gerçek olamazsınız. Böyle bir emekli 
albay gerçek olamaz. Böyle bir gecekondu olamaz." 
"Gecekondu değil, dedi albay, zayıf bir sesle. "sesiniz de 
zayıfladı albayım. Gittikçe, Hikmet'in kafasının bir ürünü 
oluyorsunuz." "Sen gerçekten aklını kaçırıyorsun galiba Hik­
met. Oğlum, kendine gel." 
Şimdiye kadar nasıl oldu da sizin, daha önce kafamda ya­
şadığım olaylar gibi bir hayalden ibaret olduğunuzu düşüne­
medim? Oysa her şey ne kadar açıktı. Size ihtiyacım olduğu 
için yarattım emekli albayı. Ne Sevgi, ne Dumrul, ne de Bilge 
bana dayanırlardı. Onları yeniden yaratamazdım; buna izin 
vermezlerdi. Dul kadın da, siz de karşı koymadınız. İnsana 
ancak hayallerinde karşı konulmaz, ancak rüyalarda olur 
böyle şeyler. Siz bir rüya kahramanısınız albayım. Beni çok 
ezdiler, çok horladılar albayım; onun için bir dul kadına, ya­
ni Nurhayat Hanıma ihtiyacım vardı. Ha-ha. Nerede görül­
müş böyle dul bir kadın? Hem de adı Nurhayat. Oğlu asker­
de piyes yazıyor. Albay da tarihe meraklı; benim gibi kansın­
dan ayrılmış. lşte böyle bir Hüsamettin Bey; yaşına, başına ve 
mevkiine geçmişine bakmadan beni anlıyor." 
"Hikmet, korkutuyorsun beni," diye uyardı albay. 
"Olur mu canım? Emekli bir albay, gözlüklerini takıp eline 
kalemi alarak bacak kadar çocuğun sözlerini yazsın, olur 
351