ra saçl ı geçmişi bir yana, san saçl ı kar ısı ve gelece ği bir yana. Ka-
nsı yan ındayd ı, vücudu s ıcak, tan ıdık ve yumu şak. "Rose, haya-
tım. Geri dönmemiz laz ım. Yar ın gidelim."  
"Delirdin mi? Daha uçak yorgunlu ğundan kurtulamad ım. Za-
ten hemen dönüyoruz ya, daha ne istiyorsun? Burada jet-lag'i at-
latmadan, gidip orada jet-lag olaca ğız," dedi Rose esneyerek. Ya-
lapşap bir.öpücük kondurdu kocas ının dudaklar ına ve yürümek-
ten ağrıyan bacaklar ını gerdi. Kapal ı Çarşı'dan ald ığı simli, saten 
geceliği giymişti; solgun görünüyordu ama uçu ş yorgunluğundan 
ziyade gün boyu süren al ışveriş çılgınlığıydı onu bu kadar h ırpa-
layan.  
"Neden bu kadar huzursuzsun? Aileni birkaç gün görmeye bile 
dayanam ıyor musun?" diye ekledi Rose. Yorgan ı çenesine kadar 
çekip, yata ğın sarmalayan s ıcağında göğüslerini kocas ına 
bast ırdı. Elleri neredeyse şartlanm ış bir rahatl ıkla aşağıya kayd ı, 
pijamas ının aral ığından şöyle bir ok şayıp b ırakt ı erkekliğini. 
Mustafa'n ın istekliliğini görmesine ra ğmen arkas ını getirmedi.  
"Merak etme tamam m ı? Her şey yolunda," dedi Rose; vücu-
du gerilip nefesi h ızland ıysa da, an ında s ırtını döndü kocas ına: 
"Çok yorgunum, özür dilerim can ım... beş gün daha, sonra evde-
yiz." Yata ğın yan ındaki lambay ı söndürdü ve ba şı yast ığa düşer 
düşmez uykuya dald ı. 
Mustafa karanl ıkta öylece kalakald ı, ereksiyonu yar ım, hayal 
kırıklığı dizboyu. Gözkapaklan a ğırlaştığı halde uyuyam ıyordu. 
Rose'un kendisini reddetmi ş olmas ı filan değildi mesele. Tann bi-
liyordu ya asl ında çok daha derindeydi yaras ı. Zeliha'n ın geçen 
gün söyledikleri akl ından ç ıkm ıyordu. Hakl ıydı kız kardeşi. K ırk 
bir yaşını göremeyecekti. Ne babas ı ne dedesi uzun ya şam ıştı. 
Son neslin erkek akrabalar ından ise k ırk biri ç ıkaran yoktu... 
Mustafa Kazanc ı'nın içini ayn ı anda hem keskin bir ölüm korku-
su, hem de ömrü hayat ında tatmad ığı bir tevekkül sarm ıştı. 
Epeydir bu vaziyette oturuyordu ki kap ının çal ındığını duy-
du. "Evet?!"  
Kap ı gıcırdayarak aç ıldı ve birkaç saniye sonra Banu Teyze  
 odaya dald ı. "Girebilir miyim?" diye sordu alçak, tereddütlü bir 
sesle. Olumlu say ılabilecek bir ses duyunca uzun tüylü hal ıya gö-
mülen ç ıplak ayaklar ını sürüyerek birkaç ad ım att ı, sonra aniden 
duruverdi. K ırm ızı eşarb ı gizemli bir ışıkla aydmlan ıyormuş gibi 
parl ıyordu. Gözlerinin alt ındaki siyahi torbalarsa onu hayalete 
benzetmişti. Belki de öyleydi. Bütün Kazanc ı kardeşler içinde o 
değil miydi gayb âlemine bu kadar yak ın duran?  
"Bütün gün a şağı inmedin de merak ettim. İyi misin bi baka-
yım dedim," diye f ısıldad ı, yatağın öbür taraf ında yast ığa sar ılmış 
yatan Rose'a göz atarak.  
"Kendimi iyi hissetmiyordum," dedi Mustafa. Sonra hemen 
gözlerini kaç ırdı. 
"Sana aşure getirdim," dedi Banu Teyze nar taneleriyle süslü 
bir kâse uzatarak. "Annem sana bir kazan a şure pişirdi, biliyor-
sun." Duralad ı. Akl ından geçen her neyse savu şturamad ı. "Ahç ı o 
belki ama bu kâseyi ben süsledim."  
"Teşekkür ederim, çok dü şüncelisin," diye kekeledi Mustafa, 
omurgas ından aşağı bir ürperti yay ılmıştı. Anlamad ığı bir dilden 
konuşuluyordu sanki. Bir parola, sakl ı bir mesaj vard ı bir yerler-
de adeta.  
Ablas ından korkard ı oldum olas ı. Öteden beri Banu'nun ba-
kışlarının ona dikildi ğini hissetti ğinde dili tutulurdu. Banu daima 
inceleyen bir gözdü lakin onu incelemek söz konusu bile olamaz-
dı. Bu haliyle Rose'un tam z ıddıydı: Erdemleri aras ında saydam-
lık yoktu. Kadim bir alfabeyle yaz ılmış şifreli bir kitaba benzer-
di. Mustafa niyetini anlamak için ne kadar u ğraşırsa uğraşsın, 
gölgeli ifadesini çözmeyi ba şaramazd ı. Yine de a şure kâsesini 
alırken olabildi ğince müte şekkir görünmeye çal ıştı. 
Bunu takip eden sessizlik a ğır ve dipsizdi. Şimdiye kadar hiçbir 
sessizlik bu kadar kulak t ırmalay ıcı gelmemişti Mustafa'ya. Rose 
bile bundan rahats ız olmuş gibi k ımıldand ı ama uyanmad ı. 
Mustafa Kazanc ı ortak hayatlar ında nice kereler, kendisinde 
gördüğü şeyin kendisinin bütünü olmad ığını itiraf etme ihtiyac ı