radyoyu açar, törene gitmek için hazırlanırlar." Karanlıkta bu 
sokaklarda yürüdüğü zamanlar da buna benzer şeyler düşünürdü. 
Pencerelerden geceye hep birbirine benzeyen, hep aynı şeyleri 
tekrarlayan günlük hayatın soluk ışıkları yayılırdı, "istanbul'da 
yaşayacağız biz," diye düşündü, ama kendini biraz kandırır gibi 
olduğunu da anladı. Annesi de İstanbul'u düşünerek kendini 
avuturdu. Bayraksız evin kendisine huzur verdiğini şaşırarak 
farketti. "Ben neye inanıyorum? Benim için hayatta değerli olan 
nedir?" diye söylendi. "Ona soracağım: Benimle evlenmek istiyor 
mu, islemiyor mu? Bunu açıkça söylesin." Ömer'in başka bir 
şey söyleyeceğini düşündü. Ama bu sefer yüzünün kızaracağını 
aklından geçirmedi. "Ben de herkes gibi olacağım," diye düşündü. 
Sonra aceleyle ekledi: "Belki biraz daha iyi olacağım!" 
Kendi sokağına girmişti. Artık neşeyle, çevresine değil, dalgın 
dalgın önüne bakıyordu. Ne yürüyüş, ne düşünceler, ne de^ 
önündeki gün içaçıcı geliyordu. Komşu albay aynı kasvetli kı­
yafetle ön bahçeye çıkmıştı. Onu kaç yıldır ilk defa canayakın 
buldu. Sonra anahtarıyla kapıyı açıp eve girdi. Merdivenleri 
çıkarken gene neşe istediğini düşündü. Seslerden babasının 
uyanıp aşağıya indiğini anladı. Oturma odasına girdi. 
İki kişilik kahvaltı sofrası kurulmuştu. Çay demlenmiş, gü-
rüldeyerek yanan sobanın üzerine konmuştu. İçerden fazla 
kızaran ekmeklerin yanıklarını kazıyan bir bıçağın sesi geliyordu. 
Birden bunların, yalnızca böyle küçük şeylerin kendisine 
mutluluk verdiğini, hayatta değer verdiği şeyin bu sıcak oda ve 
iki kişilik sofra olduğunu düşündü, Ömer'in bunlarla yetin­
meyeceğini aklından geçirerek korktu. "Onu zehirleyen nedir?" 
diye mırıldandı ve sofraya neşeyle baktı. Babasının koltukta 
oturduğunu hissederek döndü. 
Muhtar Bey elindeki gazeteyi indirmiş, bir sofraya, bir de kızma 
bakıyor, Nazlı'yı heyecanlandıran şeyin ne olduğunu çıkarmaya 
çalışıyordu. Sonra kızının gülümsediğini görerek gülümsedi: 
"Bir milletvekili olarak tebrikleri kabule başladığımı bildiririm!" 
dedi. 
Nazlı yaklaşıp babasının yanaklarından öptü. 
Milletvekili öpücüklere karşılık verdikten sonra: "Yürüdün 
mü?" dedi. "Bana niye haber vermedin? Ben de gelirdim." 
373