"Ne oluyor, ne düşünüyorsun? Lütfen söyle... Beni seviyor 
musun?" 
"Seni çok seviyorum." 
Refik sağına soluna bakmadan Perihan'ı öptü. Sonra çocuğu 
da öptü: "Neyle gidiyorsunuz? Bu üşümesin?" 
"Üşümez! Biraz hava alsın. Bütün günü odanın içinde geçi­
riyor! Ne kadarcık yol ki, yürürüm." 
Nigân Hanimin gribi bulaşmasın diye çocuğu on gündür 
odadan dışarı çıkarmıyorlardı. Refik bunu hatırlayınca: "Evet, 
hepimiz aynı evin içinde, olmuyor!" diye düşündü ve bir suçluluk 
duygusuna kapıldı. Birşeyler söylemek istedi. Bahçeye doğru 
bir adım atan Perihan'ı elinden tutarak çocuğa sarıldı. Sonra 
Perihan'a bakmadan, gözlerini çocuğun canlı gözlerine dikerek 
mırıldandı: 
"Bütün bunlar, bütün bu seni sıkan kabalıklarım, kararsız­
lıklarım, bütün bu kötü, çirkin halim hep bir şey yüzünden: 
İstiyorum ki... İstiyorum ki bu kız, kızımız ilerde, eğer tabii aklı 
başında, dünyanın larkında, evet biraz kültürlü ve zeki bir insan 
olacaksa bizi suçlamasın... Benim hayatıma, benim, bizim 
yaptıklarımıza bakarak bizi suçlamasın, bizi kötü insanlar olarak 
görmesin..." 
Refik'in sonunda kendisine bakabildiğini gören Perihan çocuğa 
dönerek: "Kızımız, 'Melek Hanım' olunca elbette ki kültürlü 
ve zeki bir hanım olacak!" dedi ve gülerek çocuğu öptü. 
"Bir hanım olması şart değil," diye mırıldandı Refik. 
"Aaa o niye?" dedi Perihan. Kızı adına öfkelenmiş gibi yaptı, 
güldü... "Kültürü ve zekâyı bilmem, ama maşallah iri yarı olacak 
kızımız." Birden hızla dönerek basamakları indi, bahçe kapısına 
doğru yürüdü. 
Refik onlar gözden kaybolana kadar arkalarından baktı. İçeri 
girdi, çalışma odasına çıkarken merdivenlerin eşiğinde durdu, 
kapının aralığından Osman ile annesinin karşılıklı oturduklarını 
görerek salona girdi. 
Osman ateşli annesine birşeyler anlatıyor, Nigân Hanım pek 
oralı gözükmek istemiyor, pencereden dışarı bakıyordu. Refik'i 
görünce sevindi: 
"Perihan gitti mi?" 
457