"Anne, arkadaşlardan ayrıldım, onlar evlerine 
gittiler, ben otobüs durağına yürüdüm. Bir de bak­
tım cebimde para kalmamış." 
"Nasıl kalmamış?" 
"Otobüse verecek bozuğum yok. Arkadaşların 
evlerinin önüne gittim, ışıkları kapalı. Yatmışlar ya­
ni. Ben de sabaha kadar dolanırım sokaklarda, sa­
bah olunca çocukların birinden yol parası alır, eve 
dönerim diye düşündüm. Vakit ge çmek bilmiyor­
du, bir aşağı bir yukarı yürüyord um işte, birden 
polisler bitti yanımda. Niye buralarda dolandığımı . 
sordular. Anlattım ama inanmadı lar." 
"Delikanlının saçları uzun, ayaklarında spor 
ayakkabılar :vardı, yanıldık işte Doktor Hanım," 
dedi polis, "üstüne varsak bir türlü, varmasak bir 
türlü. Sonra şüpheliyle ilgilenmedik diye fırça yiyo­
ruz, sicile geçiyor. İşi sıkı tutalım dedikti ... " 
"Kalk bakalım Çağlayan ," dedim, "toparlan eve 
dönelim şimdi. Yarın avukatım gelir, sorar hesabı­
nı." 
Kurumla çıktım karakoldan. Cevdet çıkarken 
işaret parmağını polis memuruna doğru salladı, 
hiçbir şey söylemeden . Çağlayan polislere elleriyle 
çaresizim der gibi bir işaret yaptı. Çıktık. Çağlayan 
hafifçe topallıyor. 
"Dayak mı yedin?" dedim. 
"Hayır," dedi. Üstüne gitmedim. Belli ki yediği 
dayaktan gururu fena incinmişti. Arabamıza bindik. 
Birden üçümüz de kahkahalarla gülmeye başladık. 
190