leden yazar, bir yandan sanatı düşünceden soyutlamak isteyen 
dar anlayışa karşı öfkesini dile getirirken, bir yandan da oyu­
nun geçen yıllar içinde eskimiş olabileceği endişesini belirtiyor­
du: "Çatıdaki Çatlak'ı işte böylece, bir dehşet duygusuyla, hemen 
yeniden okudum. Okudukça oyundaki insan ilişkilerine bakıyor, belli 
belirsiz bir soluk alıyordum. lnsanın yaşamında, insanda değişmeyen 
şeyler var: lşte bu dayanışma duygusu, işte bu saflık, işte şu kaba gö­
rünüm altınd aki sevecenlik, işte zifiri karanlıkta çakan çocuk sevgisi, 
işte bu tür dar boğazların insanı yozlaştırması, işte şu koşulların salt 
günü kurtarmak zorunda bıraktığı insan savunusu, onun ikilemi, iç 
çatışkısı ... Bunlar, koşullar değişince de başka bir düzeyde var olacak 
insana özgü gerçekler."3 Yazarın bu çok yerinde saptaması öteki 
oyunları için de geçerlidir ve onun sorunlara politik ilhamların 
sınırları içinde kalmadan, insan olmanın gereği olarak yaklaşan 
düşünce yapısını gösterir. 
Adalet Ağaoğlu oyun kişilerini geliştirirken güncel göz­
lemlerinden yola çıkan gerçekçi bir yazardır. Bu oyun kişileri 
hem toplumun belli kesimlerinin temsilcisi olarak tipik özellik­
le, hem de karakter boyutuna ulaşan özel ayrıntılarıyl a donatıl­
mıştır. Örneğin, Çatıdaki Çatlak' daki Fatma Hanım, hep vermek 
için koşullandırılmış, orta halli ev kadını tipidir. Hiç evlenme­
miş oluşu, sevecenliği, yardımseverliği ise onu özel bir kişi ya­
pan kendine özgü nitelikleridir. Dramı, taşıyamayacağı kadar 
ağır bir yükün altında kalmış olmasında yatar. Bu dramın top­
lumsal boyutu ise, bu yükü, bu yorgunluğu, bu yıpranmayı ka­
dına layık gören insanlık anlayışındaki çarpıklığı gösterir. Fat­
ma Hanım karakteri bizi, onun dramının ardındaki kadın so­
runları üzerinde durmaya çağırır. 
Adalet Ağaoğlu ülkemizdeki kadın sorunlarına eğilen, fa­
kat bu sorunları, erkeği de içine alan asal sorunsalı göz ardı et­
meden ele alan bir yazardır. Evcilik Oyunu 'nda da, Çatıdaki Çat­
lak' da da temelde eskiyip geçerliğini yitirmiş değerler sistemi 
ile ekonomik düzensizlik vardır. Yazar, oyun kişilerine anlayış­
la, hoşgörüyle yaklaşırken, onları bu düzensizliğ in farkında ol­
madıkları için eleştirir de. Fakat eleştirinin büyüğü aynı bil­
mezlik içinde olan seyirciye yöneltilmiştir. Oyun içindeki, bu 
düzeni kendi çıkarlarına araç edenler ise kınanırlar. 
9