"Bir de Kürt Rüstem bu evin semtine uğramayacak. Eğer 
onu bu kapıdan geçerken bile görürsem vururum. O, İnce Me­
medin has adamı. Bayramoğlu da öyle ." 
"Kürt Rüstem de bu kapıdan geçemeyecek, Ali, bu da sana 
söz." 
"Sağ ol Hatunum." 
"Ali, sana bir şey söyleyeceğim. Bu söyleyeceğiiDi şimdiye 
kadar kimseye açmadım, Ağa ya bile, Çocuklarıma bile." 
"Buyur Hatunum ." Hatunun yüzü kipkırmızı olmuş, göz­
leri de çakmak çakmaktı. 
"O gece var ya, Çiçekli Mahmut Ağanın öldürüldüğü gece, 
ben seni gördüm." ,_ 
Bu sözleri duyar duymaz Alinin başından kaynar sular dö­
küldü, topal hacağından bir damar kasıkiarına kadar çekil di, 
kasıldı, yüreği göğsünü hızla dövmeye başla dı. 
"Ben pencerenin önünde duruyor , dışanyı seyrediyord um. 
İçime bir karanlık gelmiş çökmüş, beni uyutmuyordu. Sizi gö­
rünce elim ayağım çözül dü. Sen önde, öteki adam arkada mer­
divenleri çıktınız. Sen odanın kapısım açtın, yanındaki adam 
içeriye girdi. Karanhktı, yanındaki adamın yüzünü göremedim. 
Boyu senden kısaydı. Seni de topallamandan tanıdım. Bir de 
duyulur duyulmaz, sesin geldi kulağıma . O kısa adama bir iki 
söz söyledin. Ardından hemen kurşunlar patladı. Benim de 
dizlerim çözüldü, pencerenin önünde kalakald ım. O sen miy­
dinAli?" 
"Senden gizlim saklım yok Hatunum, o bendim," dedi Ali. 
"Bir şeyi anlamadım Hatunum, niçin kimseye söylemedin bu-
nu?" 
"Bilmem, bilemem ama söylemed im. Seni başkalan da gör­
müş çarşının içinde, yolda bize o adamlarla gelirken, o günler­
de ay ışığı vardı, seni tanımışlar , geldiler bize, Ağalara, Beylere 
söylediler. Ben de, ben onları gördüm, dedim, gördüğüme de 
ant içtim, Ali onların arasında yoktu, dedim." 
"Neden bütün bunları benim için yaptın Hatunum?" 
"Bilemiyorum Ali kardaş, yaptım işte." 
"Ötekilerin beni gördüklerini biliyordum da, seni bilmiyor­
dum." 
198