Ben de eşkıya olurum. Bir izci eşkıya olsun da görsünler, diye 
düşündü. Bir de, her şeyi şu adama açsam mı, diye düşündü. 
Açıp yalvarsam, yakarsam mı? Para eder mi? Önce yalvarırım, 
her şeyi açarım, eğer izi sürerse ondan sonra onu çeker vuru­
rum. Bir de kıskançlık süsü veririm. Bir de izi yanlış sürdüğü­
nü, İnce Memedin adamı olduğunu söylerim.
Yel Musa kayaların harman yeri gibi olduğu yere indi, bir 
baktı, izi doğrulttu, önüne kattı, dibi kararan koyağa doğru 
sürdü. Çok hızlı gidiyordu. Uzaklardan, aşağıdan yüzbaşı onla­
rı çağırdı:
"İzciler, izciler! Buraya gelin, sürdüğünüz iz yeter. Gelin de 
yemek yiyelim. İzi sonra sürersiniz," dedi.
Yüzbaşı çağrısmı birkaç kez yineledi. Yel Musa duymadı, 
ya da duymamazlıktan geldi. Ali buna kudurdu, vardı onu ko­
lundan tuttu, hızla çekti:
"Sen emir dinlemez misin?" diye bağırdı. "Ne biçim izcisin 
sen! Yüzbaşı çağırıyor."
Yel Musa durdu, onun gözlerinin içine öldürecekmiş gibi 
inatla baktı, bir silkelendi, kolunu onun elinden kurtardı:
"Bulacağım İnce Memedi," dedi. "Öleceğimi büsem, çont 
olacağımı, gözümün kör olacağını, kan kusacağımı bilsem İnce 
Memedi gene bulacağım."
Topal Ah hiçbir şey söylemedi, kurudu kaldı.
İçinden, sen de İnce Memedi bulmadan, ben de seni öldü­
rürüm, geçti. Bunu böylece bil, izcüer başı.
Yel Musa önde Topal Ah arkada candarmalann tüfek çatıp 
oturdukları yere indiler. Yel Musa önde koşarcana yürürken 
uçan uzun bir kuşa benziyordu. Kollarını da bir kuşun kanatla­
rı gibi çırpıyordu yürürken.
Yüzbaşı, Asım Çavuş, Hamza, bir eski eşkıya, dördü çam 
ağaçlarının altındaki pınarın başına oturmuşlar rakı içiyor, ya­
kındaki tepeleme köz dolu ocakta bir candarmanın pişirdiği şi­
şi yiyorlardı.
Yüzbaşı:
"Gelin bakalım, kuşun kanadınm izini süren izciler! Neler 
yaptınız?"
Yel Musa hazırol dikildi, askerce bir selam çaktı:
214