Yemekten sonra kasabanın sokaklarında yürüdü, vitrinle-
re baktı. Kaymakamı da ziyaret ederdik ama henüz şöhreti-mizi duymamıştır; gereken hüsnü kabulü göstermez belki.Ölü Canlar’daki Çiçikov gibi hissediyorum kendimi. Hükü-met konağıyla Adliye binasının arasındaki gökyüzü parça-sında önemli bir yer tutan şu beyaz buluta benzetiyorumkendimi Olric: esen rüzgâra göre biçim değiştiriyorum. Ha-fif, beyaz ve yuvarlak bir T urgut’um ben. Pamuk gibiyim:köşelerimi kaybediyorum yavaş yavaş. Bak: Adliye de, kar-şısında dura dura zamanla Hükümet konağına benzemiş.Ceza hakimi de kaymakama, ya da belediye başkanına ben-ziyordur muhakkak. Birbirlerine can sıkıntısı yüzünden kö-tülük etmeye çalışırlar; benzemediklerinden değil. Belediyebaşkanı iyice ayırır kaymakamdan kendini: biz onun gibimekteplileri çok gördük, der. Bizim gibi basit insanların zoranlayacağı soyut kavramlar üzerinde tartışırlar önce, Olric.Tahsisat, derler. Nasıl bir şeydir bu tahsisat; bilinmez. Kim-se bu güne kadar yüzünü görmemiştir tahsisatın. Tahsisatyüzü görmüyoruz, derler. Bu sözden biliyorum bir yüzü ol-ması gerektiğini. Aslında çok yüzsüzdür bu tahsisat. O ka-dar yazılır, çizilir: tahsisat istenir. Bana mısın demez. Uzunsüre gelmez. Tahsisat yok derler. Sonra, tahsisat geldi der-ler. Gene kimse görmez tahsisatı. Bir de bakarsınız tahsisatbitmiş, işler bitmeden. Tahsisat olsaydı diye dövünürler.Tahsisat olmadan nasıl icraat olur? İşte bir soyut kavramdaha. İcraat. Mesela, içindeki bulanık suda, kırmızı olduk-larını tahmin ettiğim balıkların yüzdüğü şu havuz bir icra-attır. Hükümet meydanında görülen beyaz boyalı, buzlu-camlı fenerler icraattır. Tahsisat, verilir; icraat, yapılır. Ayrıayrı fiillerdir bunlar. Yazıyı merkeze gönderen memura so-ruyoruz: tahsisat nedir? Hayretle yüzümüze bakıyor: Anka-ra’dan gelir, diyor. İstediğimiz cevabı alamadan üzülerekayrılıyoruz. Hükümet Konağı eski bir bina Olric. Çünkü
586