öte bir pişmanlık duyuyordu. Vay ananı avradını, böyle iş, 
böyle adam olur muymuş, diyor da başka bir söz aklına gel­
miyordu. 
Topalı, karşısında böyle durarak, onu küçülterek iyice ezdi­
ğine, onu yerin dibine balırarak öçünü aldığına inanınca Hüsne 
Hatunun çağrısma uyarak odaya geçti: 
"Buyur bakalım Hatun," dedi. 
''Yapma Ağam, kurban olayım, ayaklannın allını öpeyim 
yapma Ağam. Bakarsın İnce Memed, bir daha dağa çıkar , etme 
eyleme, ayakla nnın allını öpeyim, yapma bunu şu adama. Biz­
de hiç insanlık kalmadı mı?" 
"İnsanlık insana yapılır Hatun ." 
Gümbür gümbür sesi, dıŞardan olduğu gibi duyulu yor, Ali 
kulak kabartmış dinliyordu. 
''Yapma Ağa, İnce Memed gene dağa çıkar , biz gene bu 
adama muhtaç olur uz." 
"İnce Memed, bir daha dağa çıkmaz." 
"Neden çıkmasın?" 
"Hatun sen deli misin," diye bir kahkaha atlı, ''bu kadar 
sağınanı serveti eline geçirmiş de İnce Memed, bütün dağlan 
ona versen de bir daha o adımını dağa atar mı sanıyorsun? 
Korkma, bu ayağı çanklılan ben bilir im. Bir tek kuruş için bu 
adamlar bin takla atarlar." 
"Kurban olayım Ağa, bu gece onu odandan atma." 
"Dayanamam Hatun, dayanamam . Bunca gün dayandım, 
kokuyor o. Ayaklan, götü, her yeri kokuyor , odamda onun var­
lığına bir saniye bile dayanamam ." 
''Niye söylemedin onun koktuğunu şimdiye kadar, ben 
onu her gün hamama sokar dım. İki güne bir de fıkarayı zaten 
hamama sokuyor dum. Bir kalıp kokulu sabunu bitirene kadar 
yunup annıyor du. Çarşıda kokulu sabun komadım ona harca­
dım. Çok da temiz bir adam o ... " 
"Kokuyor , onun kokusuna dayana mam , daha bir saniye bi­
le ... Hatun, Hatun, sen bilmiyor musun, bu adam bu eve sahip 
oldu. Padişah gibi oturuyor, Arap ata biniyor, beni, velinimetini 
bile hiçe sayıyordu. Sanki bu evin sahibi ben değilim de oydu. 
Utanmaz, kokar , pis adam." 
310