onun İnce Memedden daha nişana, daha yiğit, daha yürekli, 
beceriidi bir kişi olduğunu bire bin katarak ona da bir daha an­
lath. 
"Biz bir büyük kusur işledik, Hocam, ona karşı, ve kendi­
mizi bağış iatamadık O çok onurlu bir zat. Adamo ğlu adam o ... 
Bir gün kendimizi, kusur işlediğimiz öz bir kardaşımız zata 
kend imizi bağışlatabilirsek ne mutlu bize." 
Değirmen olayından sonra nereye gitse, kimi görse Aliden 
söz açma fırsahnı kaçırmıyor, kendi hakkındaki bu kanatlı, iyi 
sözleri duyar da imana gelir diye, onu göklere çıkarıy ordu. 
"Demek Topal Ali Efendi böyle bir insan? Ben zatlarıyla 
hiç müşerref olamamıştım. Ne yazık. .. " 
"Yazık, yazık," dedi Murtaza Ağa. 
Bu sırada onlara doğru koşarak birisi geliyordu . Gelen de­
likanlı çok heyecanlıydı. 
"Müddeiumumi Bey gönderdi beni. İlle de Murtaza Ağayı 
bul getir, dedi. Durum çok nazik, amanın iki eli kandaysa da 
hemen bana yetişs in." 
"Demek durum bu kadar nazik. .. " 
"Çok nazik, çok nazik," dedi delikanlı. 
"Demek durum bu kadar nazik, birlikte gidelim seninle 
Molla Duran Efendi. Zahnın yüksek tecrübelerinden müstefit 
olur uz." 
Birlikte Savcılığın yolunu tuttular. 
Savcı ak bıyıklı, çökük avurtlu, dalgalı ak saçlı, zayıf, gırt­
lak kemiği dışanya fırlamış orta boylu birisiydi. � 
tığında i a gırtla ·� · ·, a uzun boynuyla kı-
rışık içmde kalmış alnını görürdü. Her zaman sinirli, tela 
hali vardı ve çabuk çabuk konuştuğundan sö · erinin bir 
kısmı hiç anlaşılmaz, bir kısmı da zor a ırdı. 
"İyi ki çabuk geldiniz Be , ôiye konuştu Savcı. Odasın-
daki kanepelerin üs ·· çökmüş dokuz kişiyi gösterdi. Bunlar 
yaş sırasma ·· nepenin üstüne sıralanmış oturmuşlar, elle­
rini de · erinin üstüne koymuşlar, gözlerini karşıdaki Atatürk 
�<Tn1nı"in gözlerine dikip öyle kalakalmışlar, hiç kıpırdamıyor­
lardı. Hepsinin de elmacık kemikleri çıkıkh. Az çok biribirierine 
benziyorlar dı. Hepsi de buğday benizli, büyük kulaklıyd ı. 
227