132
dü Şirin. "Sana evrensel bir kural söyleyeyim: t yısanın mem­
leketi anneannesinin olduğu yerdir.*
Peri gülümsedi. "Hoşmuş. Seninki nerede?"
"Mezarda. Beş yıl önce öldü. Çok severdi beni. Bk torunuy­
dum. Komşular mektup yazdılar, son nefesine kadar geri gel­
memizi beklemiş. Benim için memleket bu işte! Mamani  ile 
birlikte Tahran’da gömülü. Yani aslında teknik olarak, va­
tansız bir tipim."
"Eee... şeyy... üzüldüm" dedi Peri. Böyle dışadönük, taşkın 
enerjili insanların -k i Şirin besbelli onlardan biriydi—  yanın­
da eli ayağına dolaşıyordu.
"İran’daki m ezarlığa n e isim  veriyorlar biliyor musun? 
Zehra’nın Cenneti. Çok havalı değil mi? Bütün mezarlıkların 
adının ‘cennet’ olması lazım. Kıyamet Günü’yle, kaynayan 
kazanlarla, saç telinden ince köprülerle filan uğraştırmaya 
gerek yok kimseyi. Öldün mü dosdoğru cennete gideceksin, 
yani mezara, oldu bitti!"
Kimsenin ahiret hakkında bu şekilde ileri geri konuştuğu­
nu duymamıştı Peri. Kıpırdamadan durdu; kızın temposun­
dan hem etkilenmiş, hem bir parça rahatsız olmuştu. Yeni 
arkadaşı onunla aynı yaşta olsa da sanki onun iki katı ya­
şamıştı. Şirin, Nalbantoğullan ailesinden daha fazla yer gör­
müş, daha çok tecrübe edinmişti.
Nihayet Mensurca Selma geri geldiler. Nihayet bir konuda 
hemfikirdiler (bunu bilmeseler de). Farklı sebeplerle de olsa, 
huzursuz olmuşlardı bu Şirin denilen kızdan. Peri’ye Iranh 
kızdan uzak durmasını tembihlemeyi geçiriyordu her ikisi de 
akimdan.
*  *  *
Bir iki saat sonra, neredeyse bir çember çizerek geldikleri 
Ozford Union önünde turlarını noktaladılar. Ayrılmadan ön-