(Hafifçe aksırır.) Ölümün adını bile duyurmadım 
ben çocuklarıma. (İç çeker.) Karınlarını doyur­
dum, yatırdım . Mışıl mışıl uyudular bile. Gör­
dünüz. 
III. KADIN : (Fıkırdar.) Ayol burda durmadan bir şeyler olu­
yor ... 
1. KADIN : (Sinirlenir.) Burada hiçbir şey olamaz, içerde. Dı­
şarda oluyorsa oluyordur. Bazen yağmur yağar 
da sel gibi, pencerelerden içeri bir damla su gire­
mez. Her yeri iyice hkadık biz. PencerelPr sağlam, 
kapılar sağlam ... Duvarlar hele ... Bu ev bizir-1kinin 
babasından kaldı. Şimdikiler gibi öyle üç santim 
uyduruk duvar değil bizim duvarlar ... 
il. KADIN : Biz pencerelere demir koydurduk geçende. 
111. KADIN : Ama bizimki diyor ki; düşman gelse, hani o zehir­
li bombayı atsa, o bomba duvar falan dinlemez­
miş, diyor. Patladı mı kokusu bir yayılıyormuş ... 
Duvar demirden olsa yine sızıyüimuş. Şöyle top­
luiğne başı kadar sızsa bir ev halkını öldürüyor­
mug .... Düşman bombası bu!.. 
1. KADIN Onu düşmanı olanlar düşünsün . Bizim memleke­
tin düşmanı yok ki. 
il. KADIN Eskiden varmış bir tane. Ama şimdi bize uzana­
maz artık. Dostlarımız bırakmaz onu. Dostlarımız 
bizi seviyor. 
III. KADIN: Kimileri bizi sevmediğini söylüyormuş. 
il. KADIN : Sevmez olur mu? Bizi sevmese gelip gelip bizde 
oturur mu? Bizim orda bir çavuş var, bir de karısı 
var ... Melek, melek ... 
1. KADIN : İyi insan yüzünden belli olur. 
il. KADIN : Ben onlardan hiç korkmuyo rum. 
III. KADIN: Ben komşumun oğlundan daha çok korkuyorum. 
Bir kere bıyıklan kara. Elleri de büyük büyük. 
il. KADIN : O söylediğim çavuş sarışın. 
53