Nazlı birden: "Sen iyi değilsin. Oteline git yat!" dedi. 
"Burada seninle kalabilmeyi ne kadar isterdim, busen!" 
"Ayakta öyle dikilip durma. Gel otur!" dedi Nazlı. 
"Ben neyim? Sen beni nasıl biri olarak görüyorsun? Başkalarına 
nasıl gözüküyorum?" 
"Orada, Avrupa'da galiba kendini düşünmeyi öğrenmişsin 
Bunu bana söyleyen sendin." 
"Evet, evet doğru. Beni çirkin yapan şey de bu!" diye bağırdı 
Ömer. "Akıl! Yok! Ya da kendim! Kendimin kendim olduğunu 
biliyorum. Bunu burada kimse bilmiyor. Bir ben biliyorum. 
Kendimin kendim olduğunu bütünüyle bir ben biliyorum ve 
bunun için şimdi olduğu gibi böyle tuhaflaşıyorum ve bir hayvana 
dönüyorum. Evet, bir hayvanını ben! Buradaki kanlı canlı, dengeli 
insanlar arasında kıpır kıpır kötü düşüncelerimle bir hayvandan 
başka neye benziyorum ki? Hem üstelik bir patronum da... İğrenç, 
kurnaz, ikiyüzlü bir patronum. Sence hangisi önemli?" 
"Yeler artık, lütfen, yeler arlık dayanamayacağım!" dedi Nazlı. 
Ellerini yüzüne kapıyordu ki, birden başını kaldırdı: "Babam 
geliyor!" 
Ömer bir şey duymamıştı: "Geliyor mu?" 
"Evet, geliyor geliyor! Biliyorum ayak seslerini..." 
"Eh, tamam, ben de gidiyordum zaten!" dedi Ömer. "Köfteler 
çok güzeldi. Çok teşekkür ederim... Bundan sonra ne yapacağız? 
Sanki ben niye daha çok çatışıp daha çok kazanıyorum? Çünkü 
onlardan nefret ediyorum. Yarın geleyim mi?" 
"Sen bilirsin!!! 
Muhtar Bey'in sokak kapısını kapadığı, merdivenleri çıktığı 
duyuldu. 
"Geliyor! Biliyorum baban benden nefret ediyor. Benden herkes 
nefret ediyor. Haklılar... Çunku ben hem patronum, hem..." 
Kapı açıldı. Muhtar Bey öksürdü. Sonra paltosunu çıkarmaya 
başladı galiba. 
Nazlı: "Baba siz misiniz?" diye seslendi. 
"Benim, ben!" dedi Muhtar Bey. 
_ "Ne oldu?" 
Cevap olarak önce Muhtar Bey'in terliklerinin hışırtısı ve birkaç 
saniye sonra kendisi gözüktü. 
438