297
de 22, Cesur Yeni Dünya, Lady Chatterley’in Âşığı, Lolita, Çıp­
lak Şölen, H ayvanlar Ç iftliği ... Kafka, B ertolt Brecht, Stefan 
Zw eig, Jack London, Ömer Hayyam, Nâzım  H ikm et, Fatüna 
M ernissi... H er yere fosforlu kartlar serpiştirdi: “Yasaklandı”, 
“Sansürlendi”, “Yargılandı”, “Yakıldı.” Yalnızca Türkiye'de ya­
saklanm ış kitaplar listesi bile o kadar uzundu ki, bir orm anı 
kaplardı herhalde.
Seneler evvelki bir yılbaşına gitti aklı: O n-on bir yaşında 
olm alıydı. Babası M ensur tutup koca bir N oel ağacı getirm iş­
ti eve. Dükkân ve süperm arketlerde süslem eler göze çarpsa 
da, m ahalledeki ailelerin hiçbirinde böyle b ir ağaç yoktu.
A ğaç, kapıdan kurulacağı köşeye taşınana kadar, tıpkı yu­
vasına dönüş yolunu bulm ak için yola ekm ek kırın tıları dö­
ken m asal kahram anı gibi, plastik iğn elerin i saçtı yerlere. 
M ensurla Peri büyük bir gayret ve ciddiyetle süslediler ağacı 
-  yaldızlı şeritler, sim li toplarla. Asacak ıv ır zıvırla n  kalm a­
yınca kendi süslerini yaptılar: boyanm ış cevizler ve kozalak­
lar, şişe kapaklan, m antardan hayvanlar. U cuz ve uyumsuz 
duruyordu ağaç ama sevm işlerdi gene de.
Akşam a doğru alışverişten dönen Selm a salonun orta ye­
rinde bunu görünce surat astı. “Ne gerek vardı böyle b ir şe­
ye?”
“Aa, yeni y ıl geliyor ya” dedi M ensur, olu r ya belki k an sı- 
nın haberi yoktur diye.
“H ıristiyan geleneği bu” dedi Selm a. “M üslüm anlar böyle 
şeyler yapm az.”
“H oppala. İk i tane süs astık diye dinden m i çıkarız? B ir 
dam la keyfe hakkım ız yok mu?” M ensur gözlerin i devirdi. 
“B ir ağaç süsledim  diye Tann bizi terk m i edecek?”
“K endini (Tna sevdirm ek için hiçbir gayret gösterm iyorsun 
ki bey, A llah neden sevsin seni? Nereni beğensin?”
Peri başım  yere eğdi. Kendini suçlu hissetti. Babası, bu ça­
m ı onu sevindirm ek için  alm ıştı. H avadaki gerginlikten ken­