Ne onu aldattım, ne de aldandım, 
Bu böyle seneler sürecek sandım... 
Onun dalgınlığı benden de derin, 
Eski bir Şark işi ipek minderin 
Bir ucunda kendi, bir ucunda ben, 
Gözlerimiz yerde düşünüyorken 
Ne hiyle bulalım diye yarına, 
Birden o saçını omuzlarına 
Tel, tel dağıtarak karşımda, durdu. 
Sonra dizlerime düşüp oturdu, 
Dedi ki: «-Yakınlaş! Yakınlaş! Eğil!» 
Artık ben lâdesi cezayı değil 
Bütün varlığımı unuttum bir an.. 
Bu beklenilmeyen iltifatından 
Binlerce ihtimâl gelirken akla, 
Dedi: «-Şu fildişi ince tarakla 
Saçımı tara bir tel incitmeden!.» 
Daha tarağına elim gitmeden 
Güldü «lâdes» diye yerden kalkarak: 
Düştü parçalandı yerlerde tarak... 
97