"Hiç hatırlamı yorum." 
"Anne, niye o kadar korkardın babamdan ?" 
"Bak, niye korktuğumu söyleyeyim sana," de-
dim, "boşanırken velayetinizi babanıza bırakmış­
tım. Israrla istemişti. Vermeyecek olursam, boşana­
mayacağımı biliyordum. Ayrıca, ilk firsatta sizleri 
geri alacağımı da biliyordum. Nitekim tam da dü­
şündüğüm gibi oldu, ikiniz de bir müddet sonra ya­
nıma geldiniz ama ben babanı zdan ne bir kuruş pa­
ra, ne de velayetinizi istedim. O para vermekte ısrar 
etti başka! Ama velayetin onda kalması, Demok­
les'in kılıcı gibi sallanıp durdu başımın üzerinde. Ya 
kızar da sizi geri alırsa, ya sizi bana göstermezse! 
Hep bu korkuyla yaşadım, boşanırken velayeti al­
madığıma hep çok pişman oldum. Bu yüzden yal­
varır yakarırdım sana, babanı kızdırmayalım diye." 
Çağlayan 'la Çınar uzanıp ellerimi sımsıkı tuttu­
lar. Onların sağlıklı genç bedenlerinden, ellerime 
geçen yaşama sevincinin ve sevginin damarlarımda 
dolaştığını, yüreğimi ısıttığını hissettim. Ben o de­
neyimsiz yaşlarımda, nereden bilebilirdim anneler­
le evlatlarının arasına, değil velayet hakkının, hiç 
kimsenin ve hiçbir şeyin giremeye ceğini! Boşuna 
telaş edip üzülmüş üm! İşte şimdi de her zaman ol­
duğu gibi yine yanımdaydı çocukları m. Bana sevgi, 
cesaret ve güç veriyorlar dı. Kanseri yenmem için 
çok nedenim vardı, çok! Göz kırptım çocuklarıma, 
"Bu maçı ben kazanaca ğım, çocuklar," dedim. 
"Kazandın bile, anne!" dedi Çağlayan. 
278