kadar iyi bir ahç ı olduğunu biliyorum." Değişik bir hali vardı, okuma 
grubundakinden çok daha kendine güvenli görünüyordu. "Senin için bir 
sakıncası yoksa çalışmaya hemen başlayalım, zaman geçiyor ve hiçbir şey 
hazır değil."
Alegre'yi soktuğ u çivit mavisi mutfak duvardan duvara paketler, 
kutular, konserve kutuları ve kavanozlarla doluydu, gıda, gıda, gıda. 
Misafirlerin yediden sonra gelecekleri ve büyük olasılıkla sekiz buçuk 
civarında kurt gibi acıkacakları söylendi. Toplam yirmi iki kişi 
bekleniyordu. "Biz de iki kişiyiz. Doyuracak yirmi dört boğaz eder. Ne 
dersin? Başarabilir miyiz?"
Ama çok geçmeden onaya çıkacağı üzre "biz" diye bir şey yoktu. Sadece 
Alegre vardı. Kendi ahçılık tarihinde bu kadar kısa sürede, b u kadar 
çok insan için bu kadar çok yemek pişirdiği olmamıştı hiç. Yine de 
yiyecek konusunda kendisine böyle muhtaç olunması sinirlerini 
yatıştırmış olacaktı çünkü kendini bu işin altından kalkmaya tamamen 
muktedir hissediyordu. O malzemeleri incelerken Debra Ellen Thompson da 
onu inceleyecek vakit buldu. Alegre'nin değişik bir hali vardı şimdi, 
okuma grubunda olduğundan daha az ürkekti.
Gerçekten de kendinden emindi Alegre, hatta Debra nihayet mutfak 
kapısının öteki tarafındaki sürekli mızıldanan kadın sesinin yardımına 
koşup onu mutfakta yalnız bıraktığında kendine güveni
123
iyice artacaktı; dışarıdan gelen sese bakılırsa biri oturma odasını 
akşam için derleyip toplamaya çalışıyor ama aslında bu işi yapmak 
istemiyordu, hem de hiç. Alegre mutfakta tek başına kalınca oturma 
odasında olanları hiç merak etmedi, tıpkı evin geri kalanıyla ya da 
misafirlerin nasıl insanlar olduklarıyla ilgilenmediği gibi. O olmak 
istediği yerdeydi: mutfakta. Başka birine ait olsa da onun mutfağıydı 
burası artık. Tek bilmek istediği tam olarak ne pişirmesinin 
istendiğiydi. Ama kimse bu konuyu açıklığa kavuşturmak için gelmedi. 
Onun yerine içeri komik, basık burunlu, aşırı uzun tüylü, duman grisi 
tombul bir kedi girdi ihtişamla, hemen onun arkasından da ne işler 
karıştırdığını anlamak için yine aynı türden, tekir ve belki daha az 
mağrur bir başka kedi geldi. Evsahiplerinin ona nasıl bir menü 
istedikleri konusunda ipucu verecek kadar sorumlu davranmasını 
beklemekten ve kedileri seyretmekten sıkılan Alegre bu yiyecek 
gemisinin tek kapt anının kendisi olduğuna ve karar vermenin de 
kendisine düştüğüne kanaat getirdi. Buzdolabında bulduğu keçi peynirini 
pidelerin üzerine ufaladı. Dolaplarda bir sürü ton balığı konservesi 
buldu ve bunlardan bol bol şehriydi ton balığı fet -tuccine yaptı. 
Buzluktaki kıyma çabucak köfteye dönüştü; tezgâhın üzerindeki lahana 
barbunyalı lahana salatası oldu; artık mısırların bir kısmı puding, 
geri kalanı mısırlı kabak sotesi halini aldı. Patatesler her zamanki 
gibi fazlasıyla işe yaradı. Alegre onları haşladı, kızarttı, fırınladı, 
ezdi, üzerlerine çeşit çeşit baharatlarla soslar döktü. Geri kalanları 
domuz pastırması ve peynirle doldurdu. Dolaplarda bulduğu tako 
soslarının hiçbirini fazla tutmasa da tavuklu burri -tos doldurdu. 
Fıstıklı banma sosu ve tavuk ciğerli börek hazırladı. Bildik 
aperitifleri sıraladı - sarımsak soslu karides, söğüş salata ve 
peynirler. İki koca kâse cevizli Sezar salatası ve birilerinin bütün 
bunlara rağmen aç kalması ihtimaline karşı yirmi dört tane hindili klüp 
sandviçi yan yana dizdi. Geri kalan yumurtalarla limon suyunu limon 
kremalı turta yapmakta kullandı. Buzdolabında gördüğü yığın yığın muzla 
da muzlu turta yapmayı planlıyordu ki, yorgunluktan bitkin düştüğü için 
oturup biraz dinlenmesi gerekti.
Bu yiyeceklerin hiçbirini değ il yemek tatmak dahi istemiyordu.
124