Olric. Kendimden utanıyorum. Hiçbir şey bilmiyorum Ol-
ric. Olsun, efendimiz. Siz onu içinizde yaşıyorsunuz. Oku-yanlardan daha iyi biliyorsunuz. Bu büyük bir aldanış değilmi Olric? Her zaman kendime bulduğum bir mazeret değilmi? Dünyada az sayıda soylu kişiye bazı haklar tanınmıştırefendimiz. Bu hakları, görünüşte kimse tanımasa da, buhakların varlığını inkâr etse de, hiç olmazsa bu soylu kişilerfarkında olmalıdır bu hakların. Ne demek istiyorsun Olric?Şimdi bu mektubu okusak da gene temiz kalabilir miyiz?Hiç kuşkunuz olmasın efendimiz. Sonu belirsiz bir kavgayaatılıyoruz Olric. Yanımda senden başka kimse yok elle tutu-labilen. Öyle bir savaşa giriyorum ki Olric, bizi İsa bile kur-taramaz.
Selim’i bu tehlikeli gidişten kurtarmak istiyordum. Kızın
elini itecek kuvveti bulamamıştı kendinde. Kötülüklere ka-pılabilirdi. Onu azarlayarak engelleyemeyeceğimi anladım.Başka bir çareye başvurdum. Kendimi, aşk maceralarınınkahramanı olarak göstermekle ilgisini yalnız benim yaşantı-larıma çevirmeyi denedim. Duyduğum, okuduğum hikâye-lerin yardımıyla yeni maceralar icat ettim. Bu hikâyelerinayrıntıları o kadar çocukçaydı ki, şimdi hatırladıkça gülüm-semekten kendimi alamıyorum. Bu konuda biraz bilgisi ol-saydı, bu arkadaşların ne kadar gerçekten uzak olduğunugörmekte güçlük çekmeyecekti. Yıllar sonra, beni ilk defageneleve götürdüğü gün, bir kadınla daha önce hiç yatma-dığımı söylediğim zaman duyduğu hayreti unutamıyorum.Garip çocuk! Gene de bana, ilk gençlik yıllarında uydurdu-ğum masalları hatırlatmadı. Belki de bana genelevi tanıtma-nın gururu içindeydi. Belki Selim de bu maceraları, onaduyduğum büyük sevginin etkisiyle uydurduğumu anla-mıştı. Hayatın çirkinliklerinin Selim’i bozmasını istemediği-mi sezmişti belki de. Bizler, kötü gerçeklerle karşılaşmadan
418