-Şadan! 
-Efendim ... 
-Onun yerine sen? 
-İşte görüyorsun. 
-Ona verdiğim anahtar senin elinde ... 
-Evet. 
-Anahtarı bir cinayet işleyerek mi ele geçirdin? 
-Hayır. 
-Nasıl aldın? Söyle! 
-Kendi rızasıyla verdi. 
-O nereye gitti? 
-Karısının döşeğine ... Beni de buraya gönderdi. 
Sabiha boğazıma sarılacak gibi büyümüş gözleriyle bir 
adım yaklaşarak: 
-Hürrem'i öldürmediğine yemin et! 
Kalbimin ortasından bir kıskançlık damarı hurkularak: 
-Emin ol... Arada ölüm yok ... Ava ının kanla temizle-
diği bu meseleyi biz barış yoluyla, yüksek hir felsefeyle çöz­
dük. Hürrem, maziyi unutmamızı, za manın her kötülüğü 
tamir eden uzlaştırıcı bir amir olduğunu si>yle di. Seni çok 
sevdiğimi anladım Sabiha. Avaının düşi.ino: seviyesinden 
yükselelim. Saadetimiz birbirimizi affetmcktcdir. 
Sözlerimin ciddiyet kıvılcımları gözlerimden saçılıyordu. 
Bu itirafımın, pişmanlığımın samimiyeti önü nde bir saadet 
iksiriyle sarhoş olmuş gibi Sabiha sallandı. Kollarımı açtım. 
Kalbimin üzerine düştü. Hıçkırıklarımız birbirine karıştı. 
Birbirini samirniyetle affetmek, elem ve heyecandan son­
ra huzur ve sükunet ... 
*** 
Kul günahsız olmaz. Hakiki pişmanlıklar affa layıktır. 
Gafuru'r-rahiml bile kullarına bir tövbe kapısı açmıştır. Af 
bir caniyi günahından arındırmak demektir ki, affeden de, 
edilen de ruhunda sevinç duyar. 
*** 
Bağışlayan ve merhametli olan, Allah. 
223