Mutluluk
578"Fuaye Lokantas ı'ndaki son yeme ğinizden ta otuz bir y ıl sonra," dedim. 
Ürpertici bir sessizlik oldu. 
"Size her şeyi anlatm ış!" dedi Sibel az sonra ac ıyla. 
Sessizlik sürerken, bana anlatmak istedikleri as ıl şeyin ne oldu ğunu 
anlam ıştım: Zaim ile Sibel kendi ha yatlar ının çok daha mutlu
olduğunu, güzel ve normal bir hayat ya şad ıkların ı okurun bilmesini  
istiyorlard ı. 
Ama k ızlar odalar ına çekildikten sonra konyak içerken, kar ı-kocan ın 
ifade etmekte zorlandığ ı bir başka konu daha oldu ğunu anlad ım. İkinci  
kadeh kon yağı içerken Sibel, Zaim gibi laf ı gevelemeden takdir etti ğim 
bir aç ıkl ıkla derdini anlatt ı: 
"1975 yazı sonunda; Kemal, hastalı ğını, yani merhum Füsun Han ıma 
çok kötü â şık olduğunu bana itiraf ettikten sonra, ni şanl ıma ac ıdım ve  
ona yard ım etmek istedim. Bizim Anadoluhisarındaki yalıda en i yi 
niyetlerle onu tedavi etmek için birlikte bir a y (doğrusu üç a y) geçirdik  
Orhan Be y. Asl ında bu art ık önemli de ğil... Günümüz gençleri art ık 
bekâret gibi konulara hiç ald ırm ıyorlar (bu da do ğru değildi), ama gene 
de kitab ınızda benim için küçültücü olan o günlerden hiç  
bahsetmemenizi sizden bilhassa rica edece ğim... Bu konu önemsiz  
görülebilir, ama s ırf bu konuda dedikodu yapt ığı için en i yi arkadaşım 
Nurcihan ile bozu ştum. Çocuklar da ö ğrendiklerinde önemsemezler,  
ama arkada ştan, dedikoducular... Lütfen siz bizi k ırmay ın..." 
Zaim, her zaman Kemal'i çok sevdi ğini, çok içten bir insan oldu ğunu,  
onun arkada şlığını her zaman arad ığını, özlediğini anlattı . "Gerçekten  
Kemal bu Füsun Hanimin her şeyini toplam ış m ı, gerçekten bir müze  
kuruluyor mu?" diye yar ı hayret, yarı korkuyla sordu sonra. 
"Evet," dedim. "Ben de kitab ımla bu müzenin reklamcıs ı olacağım." 
Çok geç bir saatte onlarla gülü şüp konuşarak evden ayrıl ırken, bir an  
kendimi Kemal'in yerine koydum. Sa ğ olsayd ı ve Si-