-Şimdi inandım. Sen Çeşmifelek'sin, öteki de Ruşen. 
Fakat bu üçüncüyü tanımıyorum. O kim? 
Çeşmifelek'e vakit bırakmadan hemen cevap verdim: 
-Çiftliğin adağı için bu sene kurbanlık getirilen yeni 
hizmetçiniz efendim ... 
Hanımefendi -Ah zavallı, gerçek mi? 
Ben -Gerçek ya hanımefendiciğim. 
Hanımefendi - Ruşen seni sernittmek için çok besliyor 
mu? Çok çok pilav, börek yediriyor mu? Çünkü Ruşen gul­
yabaninin mama dadısıd ır. 
Ruşen hemen söze atılarak: 
-Aaa kadınım, niçin iftira ediyorsunuz? Ben efendim­
den, bir de dışarıdaki uşaklardan başka kime yemek pişi­
riyorum? 
Hanımefendi -Uzun etme Arap! Öteki hizmetçilerimi 
sen besledin. "Bunlara bu kadar pilav, hamur işi yedirme. 
Butları kıçları büyüyor. Sonra ötekilerin ağızlarının sularını 
akıtırsın" diye ben sana seksen defa tembih etmedim mi? 
Sonra hanımefendi gözlerini bana dikip dikkatli dikkatli 
süzerek: 
-Valiahi bu kadın periye benziyor. Ne güzel hizmetçi! 
insanım diye sizi aldatıp içinize karışmış ... 
Döşeğe biraz daha yaklaşarak dedim ki: 
-İki gözüm hanımefendiciğim, ben de sizin gibi insanım. 
-Bak duvarda yeşil kese içinde En'am-ı Şerif var. Onu 
bulunduğu çividen al, öteki çiviye as. O zaman insan oldu­
ğunu anlayayım. 
Uzandım. En'am-ı Şerif'i alarak diğer çiviye astım. O 
anda hamının gözlerinde bir rahatlama belirerek: 
-Anladım, insanmışsın. Çünkü periler ona el süremez­
ler. A zavallı, bu cinli haneye seni kim gönderdi? 
-Kaderimmiş ... Nasılsa düştüm kadıncığım. 
- Vah biçare, iyi bir kadın olmasan seni buraya kabul 
etmezler. Ne latif mahlfık ... Seni çiğ çiğ yerler alimallah ! 
-Alnıının yazısı neyse başıma o gelecek efendim ... 
-Y anıma daha yaklaş. Yüzünü uzat bakayım. 
49