ya davet ettiler. Hazır Paris'e gitmişken, bir taşla 
iki kuş vuracak, Fransızcamı ilerletirken, bir yandan 
da St. Louis Hastanesi'nde 'immuno floresans yön­
temi'ni öğrenecekti m. Üniversiteden izin aldım, 
çocukların okul dönemleri başlar başlamaz, hazır­
lıklarımı tamamlayıp yola çıktım. 
Dört ayın sonunda, İstanbul'a döndüğüm za­
man, Çağlayan beni karşılarken, "Anne, bir üçün­
cü dil öğrenmen gerekmiyor değil mi?" diye sordu. 
"Hayır oğlum. Neden sordun?" 
"Yine gidecek olursan, beni mutlaka yanında 
götür. Babamda kalmak istemiyoru m." 
"Çağlayan, o senin baban! Babanı sevmek ve 
saymak zorundas ın." 
"Ben sevmeyeceği m, saymayacağım demedim 
ki. Sadece senin evinde oturmak istiyorum, dedim. 
Orada kalmaya devam edersem, babama sevgim de 
saygım da azalacak çünkü pek anlaşamıyoruz, bili­
yorsun." 
"Pekala, o halde hemen eşyalarını topla, evimi­
ze geri dön," dedim Çağlayan 'a, "her gün Maç­
ka'ya kadar gidip gelmen zor oluyorsa, evimizi 
okula yakın bir yere taşırız." 
Ertesi gün Çağlayan evimize geri geldi ve kısa 
ziyaretlerin dışında benden hiç ayrılmadı. Bugün 
dahi, benim bir üstümdeki müstakil katta oturma­
ya devam ediyor. 
162