T arn bu sırada, y�lı. iri, büyük b�lı, pönlek gözlü, yüzü çok 
sert, göbeği sivri, öne doğru firlarnış, çizgili, dar bir pantolon, rugan 
iskarp in, mor yelek, üstünde de kalın altıri saat zinciri, smokine ben­
zer, smokin kum�ından bir ceket giymiş, elinde topuzu altın işleme 
kehribar hastonunu kaldırırnlara tek tek vura vura, ağır, temkinli 
Koca Hakim geçiyordu. Daılak kafas ına simsi yah bir şapka giymiş ti. 
Demirci : 
"Koca Hakim varken süremeıl er," dedi Hakime duyurmak iste-
yerek. 
m ez. Kalaba lığın, yarıdan çoğu bir ağızdan : 
"Süremezler, " dedi. 
Fırıncı bağırdı : 
"Ona Koca Hakim demişler, feleğe de feriştaha da eyvallah et-
" 
Bakkal tok, kalın sesiyle : 
"Süremeıl er," dedi sevinçle. Beklem iş, konuş marnış, ölçüp tart­
mıştı. Derviş Beyde halen otuz altı bin lira alacağı vardı. Derviş Beyin 
kasabadaki her şeyiydi bakka l... Para, mal veriyor yazıyordu deftere, · 
veriyor yazıyo rdu. Zamanı gelince, Derviş Beyin parası olunca, Bey 
sadece : "Ne kada r?" diye soruy ordu. Ne deftere bakmak, ne hesap et­
mek ... Sadece, "ne kadar?" 
Koca Hakim olanı biteni biliyordu. Kendisine atılan sözlerin de 
hepsini duydu ama renk vermedi. İstifini bozmadan yürü dü, boydan 
boya çarşıyı geçti gitti. Sadece bir kere b�ını kaldırmış, kederl i, ıslak 
gözlerle karşıdaki Düldüldağına bir an bakm ıştı. Bu her gün böyleyd i. 
"Süremezle r." ' 
"Ama Kurtboğa Telialı öldürür ." 
"Ne yapa lım?" 
"Yazık Teliala ... " 
"Ona para toplayal ım." 
"Onu rlu adarndır almaz. " 
"Bildirmed en." 
"Bu gece." 
"Verelim parayı ... " 
."Alsın b�ını bir gitsin bir yere." 
"lzmir e." 
347