"Hani  cevap?  Âşık  oldun  mu olmadın  mı?"  dedi  sessizliğimden 
hoşlanmayarak. 
Olmuştum  olmasına  da, kaydadeğer  bir hatıra  olarak  kalmamış 
aklımda.  Okula  birlikte  gidip  geldiğimiz  çilli,  pabuç  dilli,  havai  bir 
kız vardı.  Ondan  etkilendiğimi  hatırlıyorum.  Hırsızlığa  böylesine 
doğuştan  meyyal  birini  tanımadım  bugüne  değin.  Başkasına  ait ol-
duğu  müddetçe  çalmaktan  keyif  almayacağı  hiçbir  şey yoktu.  Kom-
şu bahçelerinden  meyva  aşırır,  kapı  önlerinden  terlik  yürütür,  sınıf 
arkadaşlarının  silgilerini  kalemlerini  iç edip,  benimle  paylaşırdı. 
Okula  giderken  her gün  önünden  geçtiğimiz  bali  müptelası,  surat 
yoksulu  ayakkabı  tamircisinin  keskin  kokulu  dükkânına  dalar;  ben 
adamı  lafa  tutarken,  o da avuç  avuç  pençe  ve çivi  doldururdu  cep-
lerine.  Ne akla  hizmetse,  önümüze  çıkan  tüm  çitlerin,  kalasların,  sı-
raların,  kasalann,  elalemin  kapılarının  üzerine  gizlice  çakardık  bu 
pençeleri.  Sonra  kız durup  dururken  pislik  edip,  bizimkilere  ispi-
yonlamıştı  beni.  Babam  üzerinde  durmamış;  onun  papara  payını  da 
üstlenen  annem  ise bunu  bir mesele  haline  getirip,  küplere  binmiş-
ti resmen.  On gün  içinde  babam  ölmüş;  benim  ilk hırsızlık  sabıkam 
da kendiliğinden  düşmüştü  annemin  gündeminden. 
"İsmi  neydi?"  dedi  Mavi  Metres,  elindeki  tuzluğu,  dibini  bulma-
ya ahdetmişçesine  kaçıncı  seferdir  tabağının  üzerinde  sallarken. 
Hatırlayamadım.  Çocukluk  arkadaşlarımdan  hemen  hemen  hiç-
birinin  ismini  hatırlamam  zaten.  Oldum  olası  isim  öğrenmekte  güç-
lük çektiğimi,  öğrenebildiklerimin  çoğunu  da çarçabuk  unuttuğumu 
itiraf  ettim.  Bu huyumun  Ayşin'i  nasıl  ifrit  ettiğini  anlatmadım  ama. 
Zaten  evliliğim  hakkında  hiç soru  sormuyor  Mavi  Metres.  Belki 
zeytinyağı  tüccarının  evliliğini  dinlemekten  usandığı  içindir.  Belki 
de insanları  yakın  geçmişlerinden  değil,  geçmemiş  çocuklukların-
dan soranlardan  olduğu  için.  İsimlere  nazaran  lakaplarla  aramın  çok 
daha  iyi olduğunu  söyledim.  Lakapları  kolay  kolay  unutmam. 
"Öyleyse  bana  da bir lakap  bul,"  dedi  sallanmaktan  başı  dönen 
tuzluğu  nihayet  masaya  bırakabildiğinde. 
"Var  zaten,"  dedim.  "Sen  Mavi  Metressin." 
Bir şey söylemedi.  Söylemedi  ama  hoşuna  gittiğini  hissettim. 
*** 
325