Ca b bar: 
"Buyur Ağa," 
"Gün bugünd ür, kardaş." 
"N en var? Bir şey mi oldu?" 
"Gün bugündür. Yiğitlik gösterecek gün ... " 
"Şaşırtma adamı, allase n." 
Memed ayağa kalktı . Üstündeki çocuk giyitlerini çıkardı, 
damın bir köşesine attı, kendininkileri giydi. 
Ayağındaki ayakkabının yüzü kalın Maraş derisinde ndi. 
Kırışık, koyu kırmız ıydı. Tabanı da otomobil lastiğindend i. Şal­
varı şayaktı. Kahveren gi. Soydukları bir tüccardan almışlardı. 
Memedie Cabbar Kalaycı dövüşünden dönerlerken birkaç hafta 
Maraş yolunu beklemişl er, adam soy muşlardı. Paraları, giyitle­
ri, cephaneleri ondan dı. Soygunculuklarından çok meınnundu­
lar. Maraş yolunu tutmaya gene gidecekler di. Kemerleri, tüfe­
ğin kayışiarı gümüş işlemeliyd i. Çok güzel işlenmişti. Başından 
fesi atmış, yerine mavi bir ipek yağlık sarm ıştı. Şayak şalvarı 
benek benek karaydı. Tabancasını kabıyla birlikte, o yörük beyi 
göndermişti. Son derece güzel, kılaptan işlemeyd i. 
Fişeklikleri göğsüne, çaprazlama, çift sıra üstüne bağlardı. 
Onlar da kılaptan işlemeyd i. Yörük beyinin hediyesiyd i. 
Cabbar merakla sordu: 
"Ne var Memed? Söylese ne!" 
M em ed: 
"Gün bugündür." 
Topal Ali kapının ağzında, belini duvara dayamış gülüm-
seyerek duruyor du. 
Ca b bar: 
"Topal, sen söyle !" dedi. 
To pal: 
"Çarşamba günü kasabadan Kozana götürüyorlar Hatçeyi. 
Candarmalann elinden alacak oluyor yold a. Ona seviniyor işte." 
Cabbann ağzından çıt çıkmadı. Yüzü asıldı. Sefil Ali de ko­
nuşmadı. Zaten karışmazdı bu işlere. 
Memed işi çaktı. Oralı olmadı . Cabbarın yüzü asılırsa asıl­
sm. O kimseden yardım beklemiyo rdu. Ya herro, ya merro de­
mişti. 
375