besi yemiş  gibi  küçüldü,  küçüldü  ve nihayet  on yedinci  basamağı  da 
çıktığında,  bir çivi başı  kadar  ufalmış  olarak  girdi  okulun  zifırsiyah 
kapısından  içeri.  Elindeki  beslenme  çantası  ağır,  sırtındaki  çanta  on-
dan da ağırdı.  Sağına  soluna  bakınıp,  tekme  atacak  bir şey aradı  ama 
bulamadı.  Zil sesi  son kez koridorda  yankılanırken,  sınıfına  girdi  ve 
otuz iki öğrencinin  arasında  yerini  alarak,  sırasına  oturdu. 
Korktuğunun  aksine,  olaysız  geçti  ilk ders.  Okula  başladığından 
beri her gün  en az iki sillesini  yediği  sıra  arkadaşı  sırtını  dönmüş, 
tüm dikkatini  tahtada  yazılanlara  vermişti.  Muhammet  neredeyse 
minnetle  baktı  kendininkinin  iki katı  olan  bu sırta.  Keşke  hep  böy-
le kalsalardı.  Keşke  bu çocuk  azmanıyla  değil  de, sırtıyla  sıra arka-
daşlığı  yapsaydı.  Omuzlarını  düşürüp,  toraman  sırtın  arkasına  sine-
rek bakındı  etrafına:  öğrenciler  derslerde  dışarıyı  seyredemesin  di-
ye yarıya  kadar  griye  boyanmış  pencerelerin  pul pul dökülmüş  bo-
yalarından  göz  kırpan  semaya,  tahtaya  çıkan  kızın  saçlarındaki  ka-
barık  kurdelalara  ve bağırdığında  boyun  damarları  fırlayan  öğret-
menin  pembeye  boyalı  sivri  tırnaklarına  baktı,  nasıl  olsa  bulundu-
ğu açıdan  görülmeyeceğini  bilmenin  rahatlığıyla.  Tahtadaki  kız ile 
sınıf öğretmeninin  birbirlerine  yakıştıklarını  düşündü.  Kız  sorulan 
soruyu  bilemese,  öğretmen  uzun  tırnaklarından  birini  onun  kulağı-
na geçirse  bile  sorun  yoktu:  kızların  kulakları  zaten  delik  oluyordu. 
Buna  rağmen  kulağı  en fazla  çekilen  gene  erkeklerdi.  Şimdiye  de-
ğin defalarca  kez kulağı  çekilmişti  Muhammet'in  ve her seferinde, 
canının  acısına  aldırmayıp,  kulağı  delinecek  diye  yiyip  bitirmişti 
kendini.  0-6  yaş  arasını  kız gibi  uzun  saçlı  yaşamışken,  ömrünün 
hiç olmazsa  bundan  sonrasını  kız gibi  kulağı  delik  geçirmek  istemi-
yordu.  Korkularını  göndere  çekerken,  farkında  olmadan  iyice  so-
kuldu  yanındaki  sırta  ve ne olduysa  işte o zaman  oldu.  Sırt,  birden-
bire döndü;  pancar  kırmızısı,  ablak  ve somurtuk  bir surata  dönüştü. 
Muhammet'in  böğrüne  dirseğini  indirip,  pişkin  pişkin  sırıttı. 
Okula  başladığından  beri  istisnasız  her gün  kaçıp  gitmeyi  düş-
lemişti.  Ama  bugün,  böğrüne  yediği  dirseğin  acısıyla  dişlerini  sıkar-
ken, buradan  kurtulmayı  değil  de, hemen  şimdi,  tam  da burada  yok 
olmayı  diledi.  Bir felaket  olsa  şu anda,  beter  bir deprem  olsa  mese-
la, yer yarılsa,  taş üstünde  taş, omuz  üstünde  baş kalmasa,  öğretme-
nin not defterindeki  rakamlar,  tahtadaki  kızın  aldığı  yıldızlı  iftihar-
282