248 Yaşar Kemal -Dağın Öte Yüzü 
si aşıktı. Hepsine de Kel Aşık derlerdi. Soylarını sürünce ta Karacaoğlana, Aşık 
Yunusa dek çıkardı. Bu yanlarda, yıllar yılı, çocukluklarında, delikanlılık, kocalık 
çağlarında, kızlık, gelinlik, karılık çağlarında Kel Aşık soyunun türküsünden yü­
reğinde bir angı saklama yan hemen hemen kimse yoktu. Analarının ninnilerini, 
sevgililerinin tatlı sözlerini, düğünlerini bayramlarını nasıl ansırlarsa, Kel Aşık 
türkülerini de öyle belirli, öyle tatlı bir düş içinde ansırlardı. 
Kel Aşık çaldı çaldı, gene doğruldu. Yüzü sevinç mutluluk içindeydi. Sakalı­
nın iki üç telini sıvazladı: 
"Şu güzel şafağın alacasında, dünyanın bu ucunda, Çukurovanın berisinde 
birikip ağaç dibine gelenlere de eyvallah! Ala şafakta çatiayan tomurcuğa, uya­
nan toprağa, çıtırdayan ota, vızıldayan böceğe, çağiayıp akan ışıklı suya da ey­
vallah! Heheeey telli turnalar!" 
Hep birden gülüşerek 
"Aşığa da eyvallah, Kel Aşık soyuna da eyvallah! Sazının teline de eyvallah! 
Heheeeee y, heheeeey, heheeey, turnalar!" dediler. 
"Çoluğa çocuğa, belekteki bebelere Çukurovanın ak pamuğuna da eyvallah !" 
"Eyvallah," dediler gene, gülüşerek 
"Dedem Karacaoğlana , dedem Yunusa, dedem Dadaloğluna, Türkmenin geç­
miş eski güzel gününe de eyvallah ... " 
"Karacaoğlana, Aşık Yunusa, Dadaloğluna, Kul Abdurrahmana da eyvallah," 
dediler. 
Kel Aşık uzun sustu. Bu, her eyvallah dediği aşıktan bir türkü söyleyecek 
demekti. Heeeeey artık düğün bayram, şenlik şadımanlıktı. 
Bir kere daha: 
"Heheeeeeeeey tellice turnal ar!" çekti Aşık, sonra başladı. 
Önce incecik, öksürüklü, yaşlıydı sesi. Sonra gittikçe gürleşti, gürleşip ya­
nıklaştı. 
Bir çift bülbül geldi kondu dikene. Başı da yeşil, ayakları kırmızı. Yeşiller, 
kırmızılar ... Heheeeey telli turnalar. .. Heheeeey ışıkları 
Karanlık gecede ... Kolum üstüne ... Bir ayrılık, bir yoksulluk, bir ölüm. .. Üç 
derdim var biribirinden ayrılmaz ... Çukurova bayramlığını giyerken ... Derdi­
le sevincim yıkışır, dağlar. Heheeey tellice dağlar. Mor menekşeli, yarpuzlu, ak 
bulutlu dağlar. Kırşehir özüne bir ateş saçtım, yanar oylum oylum duman görü­
nür. Aramızda yı kılası dağlar var ... Heheeeey turnalar, dağlar, güzeller ... 
Havanın yüzünde bir leylek, bir leylek. Leyleğin ayağı da kınalı değnek. Var 
imiş mademki şu dünyada ölmek, yol kalsın gönül kalmasın yarenler. Mezarıma 
üç taş dikin kırmızı. Beni öldür bas ellerin kanıma. Desinler ki ak elleri kınalı. 
Deryada dönüyor kıral yesiri ... Deryalar, Çukurova deryaları.