çedar kiş yedi, dolabı kapadı, yine bir saniye önceki gibi görmeyen 
gözlerle beyaz kapı ya bakar vaziyette öylece durdu. Orada, telefon 
faturaları, evlere servis menüler, indirim kuponları, Ar -roz'un banyo 
köpüklü fotoğrafı, ev dekorasyonu renk kartları, Ömer evden ayrıldıktan 
sonra Piyu ile Abed'in ilişmediği İngilizce Kelime Dağarcığı oyunu nun 
eski bir skor çizelgesi arasında sabahleyin gelmiş bir kartpostalı 
gördü.
Sevgili dostlar,
Kapalı Çarşıdayız (tekrar!) Onu üçüncü kere buraya sürüklediğim için 
mızmızlanıyor Ömer. Bu kartpostalı bir hediyelik eşya dükkânından 
yazıyoruz (utanç verici ölçüde Şarkiyatçı, dansöz kıyafeti giymiş 
develer bile satıyorlar).
Ömer son günlerde anla şılmaz bir biçimde Abed gibi konuşma -
335
ya başladı. Neyse, bu kartpostalı aldığımızı görünce dükkân sahibi 
nezaketle bizi içeri buyur etti, yazalım diye (alışveriş  edelim diye) 
ve çayla lokum ikram etti. (Gail ne verseler yiyor.) Adam demin bana 
iki antika gümüş kaşık gösterdi, haremdeki bir odalığa aitmişler. 
(Said'in Şark'ın kendini Şarklılaştırması dediği şey değil mi bu?) 
Hayrettir, Ömer burada tezi için büyük i lham bulmuşa benziyor. Keşke 
bizimle birlikte olsaydınız. İstanbul'dan selamlar...
Alegre kartın arkasını çevirip çatık kaşlarla üzerindeki resme baktı. 
Tepe üzerindeki bir caminin günbatımındaki zarif siluetiydi... renkler 
güzeldi, turuncu ve sarı tonları, sıcak ve hoş, bir kaşık şeftali 
marmeladı gibi. Marmelat demişken, Alegre dolabı açtı, ne yesem diye 
baktı, bir sosis kaptı, sonra bir tane daha, kapıyı hızla kapadı, sonra 
hemen yeniden açtı.
Dolabın içinde tarifini bu haftaki kadın dergisinden aldığı i ki yemek 
vardı: Baharatlı Beyaz Peynirli Makarna ve Et Sote. Pişir -miş ama 
tadına bile bakmamış, yesinler diye Piyu, Abed ve yeni ev arkadaşlarına 
bırakmıştı. Şimdi hepsi uyuyordu. Sadece Arroz uyanıktı, gözlerinin 
karanlık girdabında dönen huysuz, huzursuz bir ışıkla yanında 
duruyordu. Ama bu işte bir gariplik olduğunun öyle iyi farkındaydı ki 
Alegre'nin gözünün önünde mideye indirdiği onca yemeği paylaşmak için 
en ufak bir girişimde bulunmamıştı. Arroz bunun yemek yemek olmadığını 
biliyordu. Bu başka bir şeydi, korkutucu bir şey. Bu ayin her şeyi 
tepetaklak etmekle ilgiliydi; dı -şandakini içeri almak sonra içeri 
alınanı dışarı çıkarmak. Yemek ve kusmak, tamah ve perhiz, günah ve 
nedamet... bu, nüfuz edilemez sınırları aşmakla ilgiliydi.
Alegre yere oturup, raflara dizilmi ş yiyecek kaplarına baktı. Bir gün 
önceden kalma tavanın içindeki kızartmalar ve krem peyniri ve sosisler 
ve mantar sote ve kavanozlardaki bebek mısırlar ve turşular ve 
dondurucudaki koca bir kap vanilyalı dondurma... Hepsini bitirdi, 
baharatlı, tatlı, ekşi, acı karışım. Alegre usulü masala. En küçük 
kırıntısına kadar bitirdi. Bu taşkınlığın sonuçlarına kafa yormadı. 
Artık hiçbir şey endişelendirmiyordu onu. Yutma edimi bütün
336
endişelerin ötesindeydi. Talimli bir nezaketle minik minik 
tırtıklamasına ve her zamanki uysal, kibar kız olmasına gerek yoktu.
Bir sosis daha yedi, üzerine çedar ki şin geri kalanını. Gözleri 
kabadayı bir edayla bir sonraki yiyeceği ararken ağzı biteviye 
şapırdıyordu. Tam fındık ezmesine uzanmıştı ki bir ses havayı yırttı.
"Alegre sen ne yapıyorsun Tanrı aşkına?"
Piyu deh şete çalan bir uyuşuklukla yüzü taşlaşmış, ayaklan çıplak, 
kollarını kavuşturmuş mutfak kapısında duruyordu. Ne söyleyeceğini 
bilemeyen ağzı açık kalmış, bir açıklama bekliyordu. Ne kadar zamandır 
burada durmuş onun yedikçe yemesini seyrediyordu acaba? Alegre hiç