ıspanaklı tavuk, somon carpaccio, ton balıklı spagetti, bif -tekli pilav 
ve her türlü etli şeye dalgın dalgın bakarak. Gözleri olan hiçbir şeyi 
yemiyordu çünkü tüm bu hayvanların kendi katledilişlerini, insan 
elinden gelen ölümlerinin adaletsizliğini o gözlerle gördüklerini 
düşünmeden edemiyordu.
Ömer sinirli sinirli öksürdü. Bütün hayatını meleyen, möl eyen, 
gıdaklayan mahluklarla beslenerek geçirdiğinden ve bundan gayet memnun 
olduğundan ne diyeceğini bilememişti. Sadık etoburların çoğu gibi et 
yemeyi sevmesinin temel sebebi et yemeyi sevmesiy-di, o kadar! Basit ve 
ilkel. Az önce ifade edilen şairane duyarlılıkla kıyaslandığında ne 
kaba, nasıl da yüz kızartıcı Ölçüde barbarca! Ama işte vejetaryenler 
hayvanların öldürülmesine karşı ulu orta nutuklar atarken aslında 
başkalarının sinirini bozmak suretiyle kendi hayatlarını ne kadar riske 
attıklarının hiç farkına varmazlar. Sağlıklı beslenen insanlar ille de 
sağlıklı konuşan insanlar değillerdir.
Ama o gün, birlikte kuyrukta beklerlerken Ömer, hayrettir, Ga-il'i 
gırtlaklamak istemedi pek. "Senin için zor olmalı," diye mırıldandı 
uzayan bir sessizliğin ardında n.
"Bilmem," dedi Gail, bir tutam saçı kulağının arkasına atarak. "Belki 
de zaman zaman biraz melankolikleşiyorum, bir ara birilerinin bana 
söylediği gibi."
Geçmişten konuştular, daha çok da tavuklu tel makarnasını mutlu mutlu 
mideye indiren Ömer konuştu. Gail tavuksuz tel makarnasını didikleyip, 
psikolojik, felsefi, retorik ve şahsi sorular boca ederken üzerine, 
ağır ağlr yürüyüp hızlı hızlı anlattı Ömer. Başka zaman olsa sinirine 
dokunabilecek sorulardı bunlar ama şaşırtıcı bir biçimde rahatsız 
olmamıştı. Normalde onu çileden çıkarabilecek yorumlardı ama nedense 
batmamıştı. Ömer o anda farkına varmasa da Gail'Ie konuşmanın böylesi 
bir zevke dönüşmesinin nedeni kısmen, bunun esasen ve sadece "Gail'Ie 
konuşmak" olmasıydı, hepsi bu. Ucu açık bir flöıtleşme değil, bir 
cilveleşme beklenti -
215
si değil. Yarım saatten fazla sohbet ettikleri bütün kadınlarla flört 
etmeye başlayan ya da sadece flört etmek istedikleri kadınlarla yarım 
saatten fazla sohbet eden çoğu erkek gibi, Ömer de kendini ilk defa hem 
kadın olan ama hem de kadın gibi olmayan bir kadınla muhabbet ederken 
yakaladığında üzerinden bir yükün eksildiğini, hafiflediğini 
hissetmişti. Gerçi dükkânda bir tepsi halka çikolatayı almak için 
eğildiğinde memelerine bakmamış değildi, onu öpmenin nasıl olacağını 
hiç düşünmemiş değildi, onunla yatmayı istemiyor değildi -belki, 
muhtemelen, gerçekçi olarak, neden olmasın - ama bunların hiçbirinin o 
anki muhabbetleriyle alakası yoktu. Temel itki flört değildi burada. 
Aslında... bir itki var mı onu da bilmiyordu. Muhabbetlerinin ardında 
sadece muhabbet vardı.
Ona hikâyelerini anlattı - geçmişte ve şimdi olanlar, sık sık bir sürü 
kişiye (daha ziyade kadınlara) anlattığı şeylerdi bunların çoğu. Ama 
ara sıra yeni bilgiler, hâlâ kuşkulandığını bilmediği kuşkular, hâlâ bu 
kadar korktuğunu bilmediği korkular da çıktı ağzından. O zincirleme 
konuşurken ince bir duman halkalanıyordu arkalarından. Kendini 
unutarak, kaybederek, sahip olmadığı kelimelerle, hayatı boyunca en çok 
canını sıkan şeyden bahsetti: mış gibi yapmaktan.
"Çok tuhaf," dedi Ömer. "Bu ülkeye gelmeden önce, neden yurtdışı na 
çıktığımı kendime sormaktan kaçındım. Cevap tabii 'doktora yapmak'tı. 
İyi de 'neden'? Ancak buraya geldikten sonra kendime çok uzun zaman 
önce sormam gereken soruyu sormaya başladım. Soru arkadan  gelen 
gecikmeli bir yankı gibi titreşiyor."
Gail bakışlarını Ömer'in yüzünden, birinin bir bankta unuttuğu zeytin