güçlükler nedeniyle imkânsızdı: Zeliha, Selim’den dört yaş
büyüktü ve Selim evlenmeyi düşünmeyecek kadar akılsızdı.Ayrıca, on dört yaşında bir çocukla evlenilmezdi. Bütün ro-mantizmine rağmen Zeliha bunun farkındaydı. Başı daimaöne eğik gezen bu çocuğun çekici bir yönü yoktu; üsteliksık sık gülünç durumlara düşüyordu. Böyle çocuklarla gençkızlar ancak alay edebilirdi. Sevgililer, onun saçma davra-nışlarına karşı, ancak göz göze gelerek gülümseyebilirlerdi.Elbette böyle çocukların bu bakımdan bir yararı vardır: in-san kendi romantizmini daha iyi anlar bu kılıksızların ya-nında. Selim’e de bu görev verildi. Bir oyunun provaları do-layısıyla sürekli olarak birlikte bulunan bu üç kişinin ara-sında, yalnız Selim’in yaşadığı başka bir oyun daha oynan-dı. Selim’in Zeliha’yla ilgilenmesi, Metin’i tahrik etti ve kız-la ikinci denemeye girişti. Bu aşkın bütün ağırlığını taşımakSelim’e düştü. Bu üçlü oyunda, baştan beceriklilik göster-mediği için, en kötü rol ona kalmıştı. Bir yandan Zeliha’yaaşkını anlatamamanın güçlüğünü yaşarken, bir yandan daMetin’in bitmez tükenmez aşk hikâyelerini dinlemek zo-rundaydı. Rolünü oldukça başarılı oynadığı söylenebilir.Hiç olmazsa kendinden bekleneni veriyordu. Çok isteklioynadığı ileri sürülemezdi; ama Metin ve Zeliha kadar ol-masa da, onun da kendine göre sıkıntıları vardı. Yanlış çı-kışlar yaptığı oluyordu. Kıskançlık gibi modası geçmiş duy-gulara kaptırıyordu bazen kendini. Açıklamanın başında daaçıkça belirttiğimiz gibi, tarih öncesi bir yaratık olduğu içinbu kusurunu hoşgörüyle karşılamak gerekir. Zaten Metin’leZeliha da ona yapılabilecek en iyi davranışta kusur etmi-yorlardı: onu anlayışla karşılıyorlar, huysuzluklarını hoşgörüyorlardı. Onlardan daha fazlası beklenemezdi; Selim debeklemiyordu.
Ümitsiz anlarında Selim’in de yanıldığı oluyordu. Yalnız
anlayışla karşılanması, bunun dışında bir yaşantıya katıl-
435