yanın cesaretlisi, o bile korkmuş da İnce Memedi eşkıyacılığına 
alamamış. Hak etti Abdi Ağa, hak etti. Kendi başmı yedi, mille­
tin de başmı bu canavarla belaya soktu."
Acayip haberler geliyordu dağlardan kasabaya. Candar- 
malar her gün üç kez çembere alıyorlarmış onu, o da bir yılan 
gibi çemberden çıkıyormuş, kuş olup uçuyormuş. Onu gören 
candarmanm, insanların korkularmdan dudakları çatlıyormuş. 
Çatlıyor da onu görenin eli bir türlü tetiğe varamıyormuş. Bir 
gözleri varmış, baktığı adamı olduğu yere çivüiyormuş. Onu 
görenin korkudan ödü patlıyormuş. Fıkara candarmalann titre­
mekten elleri tetiğe varamıyormuş ki...
Bir gece Kaymakama gelmiş, gırtlağına sarılmış, "Ben İnce 
Memedim," demiş, "benimle uğraşma, ben şu dağlarda, şu Çu­
kurda ne kadar ağa, efendi varsa hepsinin kökünü kurutaca­
ğım," demiş. Kaymakam da onunla uğraşmayacağma yemin 
etmiş. Bunun için işte...
Anasını, karısı Hatçeyi, çocuğunu candarmalann eline geç­
mesin diye öldürmüş. Babasmı da öldürmüş diyorlar ya, yalan. 
Babası daha önce ölmüş, bu İnce Memed öksüz büyümüş. Bir 
kardeşi varmış, o da diyar diyar kaçıyormuş. Onu yakalarsa, 
onu da öldürecekmiş.
Kaleboyuna oturmuş, o yoldan geçen kadınların ırzına ge­
çiyor, erkeklerin sağ ellerini kesiyormuş.
Mustafa Kemal Paşaya haber yollamış, üstüme gelme, se­
nin temizleyemediğin ağalan, hocalan ben temizleyeceğim. De­
rebeylerinin kellesini ben kesip kara vagonlara dolduracağım, 
sana yollayacağım, diye. Mustafa Kemal Paşa da ona dokun- 
muyormuş. "Sana dokunmak yok. Var yürüt hükmünü eski 
Çukurovada, ulu Toros dağlarında," diye ona ferman yollamış.
"Biz başımızın çaresine bakalım, kardeş. Başımızın çaresi­
ne."
Umuda kapılıyorlar, umutsuzluğa düşüyorlar, korkuyorlar, 
yürekleniyorlardı. Sıkıntıdan pathyorlar, konuşuyorlar, olma­
dık hikayelere inanmaya can atıyorlardı.
Bir gün İnce Memed de bir çıplak atın sırtında kasabaya 
böyle, yağmurlu bir gün getirilirse... Nasıl davranacaklarını bi­
lemiyorlardı. Sevinsinler mi, ağlasınlar mı?
247