sözüne hiç uymuyor. Hep o sözleri yalan, beni teselli 
için uydurulmuş şeyler. İhsan bu evden uzaklaştıkça 
canımın da beraber çekilip gittiğini hissediyorum. 
Zerre kadar muhabbeti olsa böyle üzgün, mustarip, 
teseliiye muhtaç bir günümde beni bırakıp da gider 
mi? Sıkılıp benden kaçıyor. Bu apaçık bir hakikat. 
Aman ne acı bir hayat! 
SELİME 
Hanım, çocuk ağlıyor. 
NAİME 
Geliyorum. 
(İkisi de giderler) 
On Birinci Sahne 
ŞAHENDE HANlM, SONRA İHSAN BEY 
ŞAHENDE HANlM 
(Edalı bir yürüyüş/e gelir, bahçe kanepesine oturur) 
Doğurmadan çocuklu gibi oldum. Bizim efendinin 
çocuktan hiç farkı yok. Densizliği, kıskançlığı, ağla­
ması tıpkı çocuk, yalnız meme istemiyor, işte o kadar. 
Hele uyudu. Bir iki gündür romatizmadan da musta­
rip. Bu hasta ihtiyarla bir odaya kapanıp soluduğum 
aynı hava yavaş yavaş beni zehirliyor . Kızlık zama­
nıının o süslü muhabbet hülyalarından, o aydınlık 
ufuklarından gittikçe uzaklaşıyorum. Ne halinden, 
ne sözünden zerre kadar hoşlanamadığım bir ihtiya­
cın karşısında bir tür duygular çölü içinde tesellisiz, 
yalnız kaldım. Ah Nuri! Nuri! Sen beni unutmak için 
kalbindeki hazin hayalimi kovarak oraya bir hakikat, 
evet yabancı bir kadın vücudu yerleştirdin. Bense 
hala bütün hayat saadetini seni unutmamakta bulu­
yorum. Böyle acı günlerde bazen bir hayal de insana 
hayat arkadaşı, can yoldaşı olabiliyormuş. 
150