KAPLUMBAĞALAR
 
408
 
 
baktı. Yukarıda, talvarın dibinde kümele
nmiş köylülerine üzgün üzgün 
baktı:
 
«Ayrılmıyorum ben komşumdan... » dedi. «Ben ayrılmıyorum, 
emme siz beni ayrılmış biliyorsunuz! ..»
 
Kır Abbas Yeşer’i çekti kolundan. Değneğini havada sal ladı: 
«Madem öyle, yörüyün yeğenlerim, Yörü Kel yeğen! Yö rüyün 
in
lerimize gidelim...» dedi.
 
Rıza çobanları çağırdı.
 
Hep birlikte çekilip talvarın yanına vardılar.
 
Hayvanlar hemen Bektaş’ın payına doldu.
 
Talvarın dört yanı taş gibi bir sessizlikti. Konuşan. kıpır dayan 
yoktu.
 
Kadınların kimisi çökmüş, kimisi büzülmüştü. 
Kimisi ti1 riyor, 
kimisi korkuyordu. Kimisi üşüyordu.
 
Kır Abbas, yüzlerce, binlerce gece başında yattığı talvarı: 
tahtalarına, direklerine baktı:
 
«Yıkın bunu!» dedi. «Yıkın da ağaçlarını alın...»
 
Battal, birkaç delikanlıya işaret etti: «Yıkın!»
 
Sonra Kır A
bbas’a döndü:
 
«Kuyuyu da dolduralım mı Abbas emmi?» dedi.
 
Kır Abbas. düşündü. Zorlukla konuşuyordu:
 
«Kuyu hökümete bir armağanımız olsun!» dedi.
 
.
 
Kuyuya doğru birkaç adım attı:
 
«Armağanımız olsun!..» dedi.
 
«Oşsun! .. » dedi Yeşer.
 
Birden, «Yavrularım! Yavrularım! ..» diye bir çığlıkla Hörü ebe 
çıktı köyden doğru. Bükük beliyle ağır ağır geliyordu... Ben size 
demedim mi yavrularım? Şunun şurasında kasıma ne kaldı? Yarın ak 
karlar yağar, gamınızı, bununuzu yur yıkar, pampak eder. .. 
Ü
zülmeyin, 
ağlamayın yavrularım!..»