FATMA HANIM : (Bütün cesaretini toplar.) Acaba şu çocuğu si­
zin dernek almaz mı? Ya da hani sözünü et­
tiğiniz çocuk yuvası? .. 
KOMŞU : Aaa, bak bunu iyi akıl ettin! Ayol nasıl oldu 
da benim hiç aklıma gelmedi? Hay aptal ka­
fam hay! (Hale'ye) Yaa, hanımefendi, olursa 
sizden olur bu. 
HALE : Elimden bir şey gelse memnuniyetl e. Ama 
sanırım yanlış anladınız. Bizim kreşlerimiz 
falan yok. Aslını sorarsanız, biz Kadınları 
Kalkındırma Derneği'yiz. Yuva ise ancak 
anasız, babasız çocukları alır. O da çok güç 
ya ... Oysa, anladığım kadarı, bu çocuk analı 
babalı ... 
FATMA HANIM : Evet, fakat ... 
. KOMŞU : Babasından çıksın domuzun! Köpek herif ... 
HALE 
KOMŞU 
HALE Ah, affedersiniz ... 
: Hem, ne olsa çocuğun iyi kötü bir yeri var 
bugün ... (Gülümseyerek Komşuya döner.) Bakın 
siz ikidir hiçbir yardımda bulunmadınız 
derneğimize ... 
: (Sıkılmışt ır.) Şey ... Ben burda oturmam da ... 
Yukarda otururum ... 
: Biliyorum. Az önce yukardaydım ... 
FATMA HANIM : Hep isteriz yardım edelim, efendim ... Ama 
kolay değil ki ... 
KOMŞU 
HALE : (Birden eski delişmen haline döner.) Kocanın 
kazancı ayda yedi yüz lira. Evlenmesem, iki 
çocuğuma ölen babalarından kalan ayda iki 
yüz lira ... İster onu seç, ister bunu ... Yarının 
ne olacak, o da belli değil ya ... Artık gelinle­
rin yanında itil-kakıl dur. Kadın olmak değil, 
paçavralık bizimki, ah hanımefe ndi! .. 
: (Fatma Hanıma gülümseyerek) Komşunuz ada­
makıllı dertli. (Yeniden makbuz defterini açar .) 
173