KEÇİ 
madı, "İki misliyle öderim. Size çok iyiliğim dokanır Çu­
kurovadan gelince ... Benim orada Ağamın avradı var," 
dedi. "Sattırmayın biricik keçiyi bana. Çocuklarımın ek­
meğinin katığı bu keçi," dedi. Olmadı. Kimsede unluk 
buğday, arpa, mısır kalmamış tı ki ... 
Gün kuşluktu ... Bahar güneşi ılık, apaydııılık ... Bozkı­
rı doldurmuştu. Memed kapısının önünde öne doğru 
eğilmiş, yüzünde tarifsiz bir keder, kımıldamadan duru­
yordu. Biraz ötede de yol arkadaş ları sabırsızlıkla onu 
bekliyorlar dı. 
Karısı da kapının eşiğinde oturmuş, gözleri toprakta ... 
Memed kapıda sabahtan beri bekliyor , bir türlü ağzını 
açıp da karısına allahaısma rladık diyemiyordu. Bir za­
man diyecek oluyor, sonra karısının haline, ölü gibi yü­
züne, toprağa dikilmiş gözlerine bakınca hundan hemen­
cecik vazgeçiy ordu. Memed en sonunda canını dişine ta­
kıp, çabuk çabuk: "Avrat," dedi, "Allaha emanet ol·! Ben 
on beş gün içinde sana para gönderirim. Varır varmaz 
ablamdan alır gönderirim. Netmel i, başka çare yok." 
Kadın usulcana doğruldu. Yüzüne gülümser bir görü­
nüm vermek istedi, ama yüzünden yalnız acı bir gülüm­
seme gölgesi geçti. 
Zorlan: "Güle güle git de, sağlıcakla geri dön," dedi. 
Memed daha bir şeyler söyleyecekti. Kendini zorladı. 
Yutkundu yutkundu ama, söyleyecekleri boğazında dü­
ğümlendi kaldı. Yürüdü. 
Kadın, onlar bozkırın düzlüğünd e gözden yitinceye 
kadar arkalarından baktı kaldı. 
Sonra birden eve girdi. Orta direğin dibinde küçük ço­
cuk oğlakla oynuyordu. Çocuğu kolundan tuttuğu gibi 
bir yana fırlattı. Neye uğradığını bilmeyen çocuk ağlama­
ya başladı. 
93