Orta Direk 143 
"Yok çaresi. Son gücü bitene kadar yürüyor. Yürüyecek. Önüne geçemezsin. 
Sen bana bak, avrat. Çocuklarım aç sefil kaldı bu yıl. Adil Efendi beni iğnenin 
deliğinden geçirir. Sen bana bak, benim halime. Pamuğa ulaşamadım bu yıl. 
Ulaşacağım da yok." 
"Hani dedim ki. .. " dedi E lif, sonra sustu. 
Ali oradan, kurumuş bir güz çirişi sapı kopardı. Ucunu kırdı. İçinden küçü­
cük, mavi ışıltılı bir tek arı çıktı uçtu. Ali sapı ortadan ikiye yardı. Sapta boylu 
boyunca bal yatıyordu . Onu diliyle aldı yedi. Bir tane daha kırdı, bir, bir daha ... 
Bal bir hoş, acı, buruk, sarhoş ediciydi. Tekmil atların taze, yeşil, gıcır gıcır ko­
kusuyla kokuyordu. Ali uyuyordu. Ayakları sızlıyordu . Kanından kokular, tek­
mil bir dağ kokusu akıyordu. 
Elif baktı baktı: 
"Imaaav herif, bre ulan, sen iyice çocuk oluksun," dedi. "Gel de çarbam iç, 
çocuklar gibi sap ayıklayacağı na." 
Ali aldırmadı. Birinde, amcasının sağlığınd a, amcasıyla, Tekeç dağına bal bul­
maya gitmişlerd i. Amcası dağları delik deşik, taş taş bilirdi. Sonra bir gün tam 
öğleüstü, bir koyakta belki bin yıllık bir çınar bulmuşlardı. Çınarın içi baştan aşa­
ğı, daUarına kadar kovuktu. Amcası bir paçavra yakınıştı çınarın alt deliğinden 
kovuğuna doğru. Sonra duman çıkaran bir de ateş yakmıştı. Orman dumana bo­
ğulmuştu. Bir yarım saat sonra bir top an dışarı pörtleyivermişti çınardan. Orma­
nı an almıştı. Bulut gibiydi orman andan. "Dolu dolu, çınar ağacı ağzına kadar 
balla dolu," demişti amcası. "Tüm bir köy yese bir yılda bitiremez. Ekmeği çıkar," 
demişti sonra da. İlk kestiği baldan oturup yemişlerdi. Ali sarhoş olmuştu. Kanın­
da, başında anlar gibi uğultulu, deli eden bir yel dolaşmıştı. Dünyadaki tüm çi­
çekler kanında kokuyor, rüzgarlanıyordu. Sedir, köknar, çam kokusu. Bir de yağ­
mur yağmış, taze toprak kokusu durmadan başını döndürür adamın. 
Bir sap daha kırdı. Sevinçle açtı. İçi bal doluydu . Diliyle yaladı. Ne çare, diye 
düşündü. Bundan bir kilo olmalı ki ... Adam ayak sızısını da unutur, her bir şeyi de. 
E lif: 
"Sen aklını yitirdin, adam," dedi, son kırdığı sapı elinden aldı, yere attı. 
Aliden korkmaya başlamıştı. Dudaklarının kıyısında delilerinkine benze-
yen, gülrnek isterken gülemeyen, bir şeyler donup kalmış. Orada ak bir çizgiyi 
hayal meyal görüyordu . 
"Gel de çorbanı iç!" 
Ali gülümsüyordu . Elif hiç onu böyle görmemiş ti. Tam çalıklar böyle, gözle­
rinin anlamı silinmiş gülümserler. 
"Neyin var Ali?" dedi. "Kurban olduğum Ali, neyin var yiğidim?" diye inledi. 
Ali, Elifin yalvanşlanyla kendine geldi.