İHSANBEY 
Bazı meselelerde eğri doğru, her ne şekilde olursa 
olsun verilen izahatı kabulde zorunluluk vardır. İşin 
pek ilerisine varmak uygun olmaz. İşte aramızdaki 
mesele de öyle. 
NAİME HANIM 
(Ufak, acı bir kahkabadan sonra) Ha şöyle, söyle­
yiniz! Görünen apaçık bir hakikati başka şekilde 
göstermek için seksen dereden su getirmeye ne lüzum 
var? "Ben Şahende'yi seviyorum. Aşkından deli olu­
yorum. Ne yaptığımı bilmiyorum" deyiniz de lakırdı 
bitsin. 
İHSANBEY 
(Hakaret edici bir tebessüm/e) Hanım, dünyada her 
şeyin bir haddi, bir tahammül gücü vardır. İzan sahibi 
olanlar muhataplarının havsalalarını bu sınıra kadar 
zorlamaktan kaçınır. 
NAİMEHANIM 
(Şiddetle) Ben sınıra kadar da zorlayacağım, daha 
ötesine de varacağım. Çünkü tahammülüm kalmadı. 
İHSANBEY 
(Ellerini göğsüne kavuşturup derin bir hakaret tav­
rıyla) Behey ahmak kadın! Benim senden ne korkum 
var? Evet, Şahende Hanım'ı seviyorum. Derdinden, 
sevdasından çıldırıyorum. İşte al bakalım. Ağzımdan 
işitmek istediğin hakikat bu değil miydi? Şimdi ne 
diyeceks in? 
NAİME HANIM 
(Kollarını çaprazvari kulise yapıştırıp yüzünü üstüne 
kapayarak hüngür hüngür ağiaya ağ/aya) Söyle. Bu 
dehşetli itirafların ağzından çıktığını göreyim, işite­
yim de senden soğuyayım, nefret edeyim. 
İHSAN BEY 
Soğu! Çünkü muhabbetin beni sıkıyor . Nefretin 
benim için saadetin ta kendisi olacaktır. 
145