pulları özellikle bir kenara ayırıyor. Zülfiyar'la konuşurlar­
ken sık sık duyarım: Hep kara bir paradan bahsediyorlar. 
Galiba 'şeytan parası' dedikleri parayı arıyorlar sizin bu sa­
dakaların içinde. Üstelik yalnızca sizden değil, başka yerler­
den de para çuvalları geliyor". 
Adam bunları söylerken Zülfiyar içeri girmiş ve görevi ba­
şında içen adamcağıza okkalı bir tokat şaplatmıştı. Hınzırye­
di, ertesi akşam gelmeyen bu adama ait yüzüğü casusun par­
mağında gördü ve böylece yaşama isteği merakını bastırdı. 
Artık hayatını tehlikeye sokacak soruları kendine bile sor­
muyor, karşılığında kırmızı hapları alıyordu. Bu durum yıl­
larca sürdü. Gelgelelim bedenindeki zehir hala etkisini gös­
teriyor ve özellikle sabahları onun terlemesine neden olu­
yordu. Ne var ki bu bir yanılsamaydı. Çünkü o uğursuz gün 
sunulan zehir sudan ağır olduğu için bardağın dibinde kal­
mış, ilk yansını kendisi içtiği halde, fırın işçisi son yudumla­
rı içtiği için zehirlenmişti. Fakat o, hayatını zehirleyen şeyin 
bu meşum kandırmaca olduğunu yıllarca öğrenemeye cekti. 
ldamdan kurtulup teşkilatın bir parçası olduktan altı yıl 
sonra artık rahatça domuz eti yiyebiliyordu. Günlerden bir 
gün koca bir tepsi dolusu domuz kokoreçini mideye indirir­
ken Zülfiyar'ın adamlarından biri gelip ona, derhal teşkilata 
gitmesi gerektiğini söylemişti. Hınzıryedi kıraathanedeki ge­
çitten girip Darphanenin altına indiğinde, yerde kanlar için­
de yatan Uzun Ihsan Efendi'yi gördü. Sakladığı sırrı verme­
diği için Et Meydanı'ndaki yeniçeri odalarında adamın göz­
leri oyulmuş, kulakları ve bumu kesilmişti. Zülfiyar ürkek, 
Ebrehe ise öfke içindeydi. Birini konuşturmak için işkence­
ye başvurmanın akılsızlara özgü olduğunu söyleyip, yakala­
nan adamı yeniçerilere bıraktığı için Zülfiyar'a ateş püskü­
rüyordu. Ona göre daha etkili yollar vardı. Bunlar daha yu­
muşak olmasına rağmen daha etkili yöntemlerdi. Yerde ya­
tıp artık ne gören, ne de işiten bu adamı konuştur mak ise 
104