ŞEKER KUTUSU 
"Sevim'den ha!" dedi, "Güzel kız olmuş, geçen gün 
gördüm de ... " 
"Bırak onları! Kaç yıldır kapımızın ipini çekmiyorlar­
dı!" 
Ali, asıldığı gibi kopardı, kutunun ipini, kağıdını sıyır­
dı. Bir kat ... Bir kat daha!.. 
"Amma da sıkı sarmışlar haaa!" diye söylendi. 
Açtı kapağını, içinden okkalı bir badem ezmesi seçer-
ken kendini görür gibi olmuştu. 
"Bu ne!" dedi, "Ayna var kapağın da!" 
Annesi de görmüştü kutuyu: 
"Aman!.." dedi, "Ne güzel, ne sevimli kutu bu!.. Ni­
şanlıya getirilmiş gibi!" 
"Sen, benim aldığım kutuyu görecektin ki ... Aklın du­
rurdu! Bunlar paralarına kıyıp şeker mi alabi lirler be!" 
İçinden bir badem ezmesi daha seçti, attı ağzına. Bir de 
annesine uzattı: 
"Ye!" dedi, "Üvey de olsa kardeşinin yolladığı şeker!.. 
Kendi malın gibi ye!" 
Şeker Kutusu, 
Çınar Yay ınları, 
2008, İstanbul, s. 7