zulme karşı savaştad ır, diyor du. Dünya kurulduğundan bu ya­
na güzel dünya savaştad ır, kötü dünyaya karşı, çirkin dünyaya 
karşı. Her gün başka bir gün doğuy or, her gün yeni yıldızlar 
döşeniyor gökyüzüne, diyordu Durs un Ded e. Her doğan gün, 
her gece gökyüzüne yeniden döşenen yıldızlar savaştad ır. Her 
sabah yeni çiçekler açıy or, dünkünden daha güzel, diyordu 
Dursun Dede, yeni bebeler doğuyor, her gün, her gün yeniden, 
eskisi nden daha sağlıklı. Dünya her gün, her gün, her gün gü­
neş doğarken deri değişt iriyor, yepyeni terütaze oluyor. İnsan, 
her insan, eğer insansa, her gün, her gün tanyerleri ışırken ye­
niden doğuyor. Toprağa düşen her tohum, toprağı yaran her fi­
liz yenidir. Gökyüzü her ışıyışmda yeniden kuruluyor , dünya 
yeniden kuruluyor her tan atışmda, tohum yepyeni uçuyor , su 
yepyeni akıy or, ışık yepyeni akıyor. İnsan yüreği yepyeni yep­
yeni atıyor. Çiçek sevgiye duruyor , yürek sevgiye duruy or, şır­
Iayıp gelen ışık sevgiye duruyor. Ölüm yok, diyordu Dursun 
Dede ... İnsana ölüm yok. İnsan muhabbete, insan sevgiye do­
ğuyor. İnsa n sevgiye doğmuyorsa insan olamazdı, o zaman 
ölürdü işte ... İnsan insana doğuyor. 
Dursun Dede sazım göğsüne çekmiş, gözlerini kapamış 
söylüyor uğunuyordu. Yüzünde tatlılık, sevgi, yumuşaklık, 
Cennetin ortasında oturur gibi, bir tadın, bir inancın rahatlığın­
da. Dünyayı Tanrı yedi günde yaratmadı, bir göz açıp kapayın­
caya kadarki sürede yarattı. O çakan sevgidir işte. Evreni sevgi 
yarattı, toprağı, gökyüzünü sevgi yarattı, onun içindir ki evren 
böylesine sonsuz, toprak bu kadar zengin, yaratıcı, gökyüzü 
böylesine ışık kayna ğı. İnsanı sevgi yarattı, onun içindir ki in­
san bu kadar yaratıcı, böylesine güzel, diyordu Dursun Dede. 
İnsan güzel olacak, diyordu Dursun Dede. İnsan her gün 
biraz daha sevgi dolu, biraz daha mutlu, biraz daha zulme 
karşı, kötülüklere karşı bilenerek doğacak, çünkü onu sevgi 
yarattı.· 
Yorulmuştu, tanyerleri de ışıyordu, Dursun Dede gözlerini 
açh, sazı göğsünden kucağına doğru kaydı, ayağa kalktı, gü­
lümsüyordu, elindeki sazı duvara astı ge ldi. 
O yerine oturonca Ferhat Hoca ayağa kalktı, Dursun Dede­
nin ellerine sarıldı, aldı götürdü yüreğinin üstüne koyd u. 
145