Gail.
"Peki, tamam! Sana kitaplarla ilgili şeyi anlatayı m," dedi Abed teslim 
olarak. "Kuran- ı Kerim'e göre kitabı sağ eline verilen Cennette yüksek 
bir bahçede, meyveler ve nimetler arasında saadet yaşayacak. Ama kitabı 
sol eline verilen Cehennem ateşinde yanacak. Sabahları benden 
'Günaydın' yerine duymak istediğin bu mu yani?"
Gail onun sözlerini tekrarlarken Ömer'in dirseğini tuttu: "Kitabı sol 
eline verilen. Sence de lirik değil mi?"
"Lirik... şiirsel... Siz nasıl olup da yataktan kalkar kalkmaz bu 
kelimeleri sarfedecek enerjiyi buluyorsunuz da ben bulamıyorum?" 
standart bakışı geldi cevaben.
İşte Ömer en çok böyle zamanlarda özlem duyuyordu eskilerde kalmış o 
koyu renklij sıcak sevgilisine. Neredeyse bir yıl olmuştu, ara sıra 
bir-iki... belki biraz daha fazla sigara tüttürse de kahve ve alkolsüz 
geçen bu süre tam bir cehennem olmuştu. Onları nane çayı  muhabbetlerini 
yudumlar vaziyette bırakıp her adımda bir fincan kahve arzulayarak 
merdivenleri çıktı. Odasına dönünce ilk iş denizci mavisi broşürdeki 
numarayı aradı, otomatik kadının sigarayı bırakmak için verdiği on 
ipucunu dinlemeye başladı ama ancak
293
dördüncüye kadar tahammül edebildi. Telefonu kapattı . Sonra annesini 
aradı.
"Hâlâ yağmur yağıyor mu?" diye sordu annesi. "Yıldırım çarpmasından 
altı kişi ölmüş, bir sürü de yaralı varmış."
"Son günlerde biraz fazla yağdı." Ömer aniden nasıl olup da hiç saat 
takmadığını merak etmiş gibi sol bileğine baktı kös kös. "Ama ben 
iyiyim, merak etme, ev sıcak... ve... ku ru... bir de anne, ben 
evlendim."
II        ti
Annesi ağladı. Kapatır kapatmaz Ömer bir sigara yaktı. Walk -maninde 
Elvis Costello'nun şarkısı çalıyordu: "Home isn't where it used to be. 
Home is anywhere you hang your head." (Evin bıraktığın yer değil, ipin i 
sallandırmak için seçtiğin yerdir ev.)
Annesi mesele değildi. Kahve ya da içmeden edemediği şu sigara, hatta 
Elvis Costello da değildi. Mesele Gail'di.
Geçmişte pek çok kereler, son zamanlarda da gittikçe artan bir sıklıkla 
gözlerinin önünde hüzne kapıldığını görmüştü Gail'in. Böylesi 
zamanlarda aşırı hassaslaşıyordu. Dangalak bir siyasetçinin dangalak 
bir lafı, dünyanın bir yerinde sivillerin öldürülmesi, pencerenin 
önündeki ölü bir serçe... kalbini burkuyor, onu derin bir eleme 
sevkediyordu. İlk başlarda Ömer, hüznünü kontrol ettiği müddetçe 
endişelenecek bir şey olmadığını düşünmüştü. Ama zamanla bunu kontrol 
edemediğini fark etti. Ne zaman onu neşelendirmeye çalışsa bir duvara 
tosluyordu, arkasında bir oyuk, bir in, kendini kötü hissettiğinde 
çekildiği bir penah vardı bu duvarın ve oradan çıktığında daha da beter 
oluyordu. İşte Ömer'i her şeyden çok korkutan o saklı yerdi çünkü Gail 
bir kere oraya yuvarlandı mı peşinden içeri girmenin ya da onu dışarı 
çekmenin bir yolu olmadığını öğrenmişti artık. Onu d aha da 
endişelendiren o meçhul mekânın kapalı oimaması, başka bir alana, 
varoluşsal bir yeraltı dünyasına açılan bir kapı olması korkusuydu. 
Geçmişin zehiriyle yüklü ve esrik, dipsiz bir azapla düşüyordu Hades'in 
derinliklerine Gail. Oradan geri geldiğinde  ise tam tersine öyle 
enerjik ve cüretkâr oluyordu ki, son birkaç gündür ne halde olduğunu 
kimseler tahmin edemezdi.
294
Gail'in yeraltı dünyasına ziyaretleri çoğaldıkça Ömer ona belli etmeden 
onu korumanın yollarını bulmaya çabalı yordu. Davis Meydam'ndaki kendine