Yer Demir Gök Bakır 531 
lü gibi. .. Bir Taşbaş için, bir namussu z, kanı ciğeri on para etmez deliler damı tu­
tuğu için ... Bu ne yas, bu yahu?" 
Köyün ortasına çıkıp sabahtan akşama kadar bas bas bağırmak istiyordu . Bir 
iki kere denedi de ... Köyün ortasına çıkıp, belki bin birinci kere, Taşbaşoğlunun 
o ünlü alkışını söyledi. Söyledi söyledi, her bir sözcük ta yüreğinin içinden, deri­
sinden kopuyordu. Kopuyordu ama ortaya bir canlı çıkıp da onu dinlemiyordu. 
Sefer yırtındı, bağırdı, çağırdı, kimse duyrnadı bile. Aklı başından gidip köylüye 
ana avrat bile sövdü, sövünce de ödü koptu, arkasına baka baka evine kaçtı, ka­
pısını sürmeleyip tüfeğini eline alıp bekledi. Ha geldiler, ha geleceklerdi. O belalı 
öfkesiyle en önde Meryemce gelecek, kapıyı kıracaklar. İşte, bu sefer onu tam 
haklayacak lardı. Bekledi bekledi, ne gelen oldu, ne giden. 
"Bu köylü küsmüş," dedi. "Hüküme te, İnönü İsmete, Mustafa Kemale, dağa 
taşa, Onbaşı Cumaliye, Toros ülkesine, adı güzel Muhamme de, Allaha, kitaba, 
göğe, denize, toprağa, kanncaya ve de Muhtarları Sefere. Bu köylü bir küsmüş ki, 
Meryemceden beter. Bir daha bu köylünün gönlü bu dünyaya doğrulamaz ." 
Sefer de kabuğuna çekildi. 
"Ne haliniz varsa görün," dedi. "Ve de bundan sonra küskün köylünün işine 
ben de hiçbir surette karışamam. Yarın küsün de dünyaya, geberin köpekler !" 
Bu hal nasıl bitecekti, bu köylünün yüzü nasıl gülecekti? 
Köyün içinde bazı haberlerin, hikayelerin dalaştığını sanıyordu. Bu hikayele­
ri, artık ağzına almaya korkuyo rdu. 
Deliler darnma atmışlar Taşbaşı. .. Deliler damında binlerce deli varmış. Der­
ken, efendime söyleyim , deliler damı, bir de bakmışlar ki, ortadan kayboluver­
miş. Bütün deliler ayazda kalmışlar. Taşbaşı çıkarınca ora�an, dam da gelmiş ye­
rine oturmuş ... 
Köylünün artık böyle masallara bile aldırdığı yok. Eskiden olsa, mal bulmuş 
mağnbi gibi sanlırlardu bu hikayelere. 
Bu köylü bu ölüm uykusundan nasıl uyanacaktı? 
Sefer şimdi anlıyordu. Küsmüş insanlardan daha korkuncu yoktu bu dünya­
da. Şu köy uçsuz bucaksız, sessiz, eski bir mezarlığa benziyordu . 
Bir sabah Sefer gözünü gürültüyle açtı. İnsan, kadın, köpek, horoz sesleri 
biribirine karışmış, karmakanşık sesler köyün yerini göğünü, uzaktaki bozkın 
doldurmuştu . Hemen yataktan fırladı. Daha gün doğmamıştı. Doğuda, bulutların 
ucunu sırmalayan ışıcıklar vardı. Bozkırdan ayaz esiyordu . 
"Ne olmuş, ne olmuş?" 
Ne olacaktı? Ne olduğunu o da biliyordu. Ve işi bildiği için de yüreği çar­
parak Taşbaşın evine doğru koşuyordu. Taşbaşın evine gelince canlı, hareketli, 
gülen, sevinçli, bağıran çağıran bir kalabalıkla karşılaştı. Taşbaşın evinin kapısı 
açıktı. Kalabalığı yararak açık kapıdan içeriye daldı. Taşbaşoğlu ocağın başına