KAPLUMBAĞALAR
 
270
 
 
maşşallah! Ben beyim, kendimi çok idaralı kullan
 
dım gençlikte. Olur olmaz boklulara uçkur çözmedim! Çözmek 
istedin de bulabildin mi? deye sorarsan, o da başka... Hemi de hiçbir 
vakit gamı tasayı kendime yoldaş e
tmedim. Ben selbes, geniş bir 
herifimdir! Bu sebaptan, yetmişimi aştığım halde, demir gibiyimdir!..»
 
«Maşşallah!» dedi Emin Sağlamer. «Valla maşallah!..»
 
«Sağol beyim! .. Var ol!.. Hepiniz sağolun...»
 
Önce tavuk kondu sofraya. Daha sahanın kapağı açılır aç
ılmaz, 
Demir beyin içi altüst oldu. Utana utana:
 
«Çok özür dilerim... Ben tavuk yemem... Ağzıma tavuk koymam 
ben...» dedi.
 
Kır Abbas:
 
«Aaaa!..» dedi. «Temizdir Çelik beyim! Onun için kuşkulanma! 
Has yağla da kızarttılar... Bu tavuk yenmez mi hiç?»
 
«Yok bab
a, çok özür dilerim, ısrar etmeyin! Yemem, yiye
-
 
mem!» 
dedi Demir bey.
 
Emin Sağlamer tavuğun bir buduna yapıştı:
 
«Bunu ciddî mi söylüyorsun gözüm?» dedi arkadaşına.
 
«Ciddî söylüyorum, ciddî ciddî...» dedi Demir bey.
 
«Eh biz yeriz öyleyse!..» Battal’a sordu
: «Başka ne var hazırda 
muhtar? Arkadaşımız tavuk yemiyor...»
 
Battal:
 
«Beyim, tavukta bir şey mi var acabola? O sebaptan mı yemiyor 
Demir bey?» dedi.
 
«Tavukta mı, yok canım, ne olsun tavukta?» dedi Emin bey. 
«Baksana şuna: Mis gibi! Çok iyi pişmiş...»
 
«Tav
ukta bir şey yok, bir şey yok!..» dedi Demir bey.
 
Kır Abbas:
 
«Huydur, huydur!» dedi. «Huya, dabiyata karışılmaz! Başka bir 
yimek getir Battal, haydi yeğenim!..»