"Al," dedi, "ne olur ne olmaz, benim tabancam eve varın­
caya kadar sende dursun. Gözlerinden öperim Ali Ağa karda­
şım, şu kuş gibi canım sana emanet." 
"Hiçbir küşüm çekme kıymetli ve de ala gözlü Ağam. Se-
nin canıri bundan sonra benden sorul ur." 
"Doğru mu, yürekten mi söylüyorsun bunu Topal Ali Ağa?" 
''Yürekten söylüyorum ki, hem de ne yürekten ." 
"Gene de korkuyorum senden. Senin o gözlerinin alhnda 
bir şeyler saklı." 
Murtaza Ağa gitti bir kerpiç bahçe duvarının üstüne seki­
lendi. Topal Ali de vardı onun yanına sokuldu. 
"Benden korkuyorsun da ne demeye tabancanı bana ver­
din?" Ali bu sözleri yumuşacık, sevecenlikle söyledi. 
"Nasıl olsa sen beni öldüreceksin, ya şöyle, ya da böyle. 
Sen İnce Memedin adamısın." 
Bir süre aralarında bir sessizlik oldu. İkisi de başını yere 
dikmiş ayaklarına bakıyo rlardı. Sonra Ali yerinden çok dingin, 
aralarında hiçbir şey geçmemiş gibi kalktı, onun karşısına geçip 
gözlerini onun gözlerine dikti, uzun bir süre büyülenmiş gibi 
böyle kalak aldılar. 
Murtaza Ağa: 
"Sen İnce Memedin adamısın, bunu bu dünyada bir ben bi­
lirim. Sen İnce Memed için canını verirsin. Çünküleyim sen en 
akıllı köylüsün. Bir de İnce Memedin başına bu işleri sen açma­
dm mı?" 
"Ben açhm," diye güldü Ali. Gülüşü içtendi. 
"O yüzden ona canını verirsin ." 
Ali susuyordu. 
"Niçin konuşmuyor, bir söze varmıyorsun Ali? İnce Me­
med isterse beni öldürmez misin? Söyle Ali." 
Ali karşılık vermiyor, yüzü uzamış, kırmızı bıyıkları iyice 
sarkmıştı. 
"Öldürmem Murtaza Ağa. Ben adam öldürmeyi sevmem. 
Allah verdiği canı ancak kendi alır. Adam öldürmek kötü bir 
şey." 
"Kötü," diye sevindi M urtaza Ağa. "Ama İnce Memed öl­
dürüyor ." 
61