yaşlandığını görmek, kendi gençli ğinin de bitti ğini görmek gibiydi. 
Hüsrev Bey'in sesi duyuldu birden: 
— Nasıl, sevdin mi? 
Nermin, ba şka erkeklerle konu şurken kulland ığı o yapay sesle kar şılık 
verdi: 
—  Çok güzel. 
103 
Aralarında bir sessizlik oldu. Hüsrev Bey, torununa bak ıp gülümsedi. 
—  Rusça okudum ben, sen güzel oldu ğunu nasıl anladın? 
Nermin, dedesinin yüzüne bak ıp, omuzlar ını silkip güldü. Hüsrev Bey de 
güldü. 
—  Sahtekârs ın sen küçük torunum. Senin baban da sahtekâr ın tekiydi, 
sahtekârd ı ya, onun için severdim ben de senin baban ı. Derslerini bilmezdi, 
yüzüme baka baka yalan söylerdi, biliyorum derdi. 
Hüsrev Bey, derin derin içini çekti. 
—  Senin baban benim o ğlumdu, biliyor musun? Öldü... Kaç y ıl oldu baban 
öleli? 
Nermin dü şünüp, içinden hesap etti. 
—  On be ş... Hayır, hayır, on alt ı yıl. 
—  On alt ı yıl ha... Çok olmu ş... Genç öldü fukara, hayattan bir şey 
anlamadı... Üniversiteyi bitirdi, annenle evlendi, hastaneyle ev aras ında 
gitti geldi. Sonra da öldü. Öldü ğünde çok üzülmü ştüm... Her şeyi bildi ğini 
sanırdı, hiçbir şey bilmedi. 
Hüsrev Bey, şöyle bir durup ekledi: 
—  Zaten kim biliyor ki? 
Sonra gülerek, küçümseyici bak ışlarla Nermin'e bakt ı. 
—  Sen biliyor musun bari hayat ın ne oldu ğunu? Öyle, çok biliyormu ş gibi 
bir halin var... Beni kü-çümsüyorsun, herkesi küçümsüyorsun, benim 
yaşlandığımı düşünüyorsun de ğil mi, ya şlılar da hayat ı bilmez... Söyle 
bakayım ne biliyorsun hayat hakk ında? 
Nermin bir sigara yakt ı. Bacak bacak üstüne att ı. 
—  Bilmiyorum... Ne oldu ğunu ben de bilmiyorum. 
104 
—  Aferin... Bilmeyeceksin i şte, hayat ı bilmeyeceksin... Hiç kimse de 
bilmez, yaln ızca aptallar bildiklerini san ırlar, baban gibi, sonra da 
ölürler i şte, babalar ından önce ölür giderler, babalar ını arkada 
bırakırlar, ne sersem bir o ğlandı, sen doğduğunda öyle bir şaşırmıştı, koşa 
koşa gelmişti bana, baba bir k ızım oldu diye, yüzüne bakm ıştım, hiçbir şey 
söylemedim diye k ırılmıştı, bana bir şey söylememi şti, ama k ırıldığını 
biliyordum... Bana hep biraz k ırgındı zaten... 
Hüsrev Bey, kendi kendine dü şündü, kuca ğındaki kitab ı kapatıp yanına koydu. 
— Benim bütün yak ınlarım bana k ırgındı zaten, hepsi benim kendileriyle 
ilgilenmedi ğimi düşünürlerdi. Ama sen bana k ırgın değilsin, bana k ırılacak 
kadar yak ınım hiç olmad ın. Benim ya şlı, huysuz, bencil oldu ğumu 
düşünüyorsun de ğil mi? 
Nermin ba şını salladı, yavaşça gülümseyerek: 
—  Evet. 
Hüsrev Bey de Nermin'in sözlerini yineledi: 
—  Evet... Evet... Ya şlı, huysuz, bencil... Do ğru düşünüyorsun, öyleyim... 
Eskiden de genç, huysuz ve bencildim... Hiç de ğişmedim, yaln ızca 
ihtiyarlad ım, o da benim kabahatim de ğil. Ama sen de ihtiyar, huysuz ve 
bencilsin... Kaç ya şında oldun sen, k ırk var m ısın?