şurada ne kalmıştı. Sonra dağlılar atı gene vermeyeceklerdi. O 
yabanıl kurtlar Kervan Şeyhinin kendisi gitse atı gene vermez­
lerdi. Verseler bile... Verseler bile...
Mahmut Han renk renk mermer direkli sarayının büyük 
salonunda dört dönerken bağırıyordu:
"Verseler bile, verseler bile... Atı getirip kapıma bağlasalar 
bile cumartesi günü onların boynunu kalenin burcunda vurdu­
racağım. Leşlerini de köpeklere atacağım... Onlar Osmanlıya 
bir at için başkaldırmış kişilerdir. Ala şafakta kanlan akacak 
onların. O mendebur, o asi, o bin yaşındaki Sofinin bile..."
Derken, perşembe akşamı Hüso atı aldı getirdi. Sarayın bü­
yük kapısına bağladı. Kasabada bir bayram havası esti. Herkes 
en güzel giyitlerini giyindi. Kadınlar al vala bağladılar.
Gülbahar sevincinden deli divane oldu. Memonun halini 
bile akima getirmeden hemen Ahmede koştu. Memodaki deği­
şikliğin, çöküntünün hiç farkına varmadı. Kara, güzel gözleri 
onulmaz bir kederle çukura gömülmüştü. Bir yalnızlığa bat­
mıştı. Ipıssız dünyada tek başına yüzer gibiydi. Belinden zorla, 
halsizce çıkardığı açkıyı Gülbahara verirken, sanki elleri yoktu. 
Açkı kendi kendine gitti, kızın ellerine düştü.
Memo ayakları biribirine dolana dolana sarayın kapısına 
yürüdü. Sarayın kapısında atı görüncedir ki azıcık kendine gel­
di. At orada öyle bağlı duruyor, başını havaya dikmiş geceyi 
kokluyordu. Geldi geleli hiç kimse ona dokunmamıştı. Takım­
ları gecede donuk donuk parlıyordu. Ata korkunç bir düşman­
lıkla baktı. Kendisini tutmasa bir kılıçta atm başını gövdesin­
den ayıracaktı. Bu düşünceyi bir türlü kafasından atamıyor, eli 
kılıcının kabzasında atm yöresinde, öfke içinde, dayanılmaz bir 
öldürme tutkusunda dolanıp, duruyordu. Bütün bedeni terden 
suya batıp çıkmış gibi ıpıslak olmuştu.
Ve zindanın üstünde, uçurumun tam üstündeki eski, boş 
nöbetçi odasında Gülbaharla Ahmet kucaklaşmışlar, bir altın 
sevgi bulutuyla onları örtmüştü. Bir ulu sevgi seline kapılmış­
lar, kendilerinden geçmişlerdi. Ölürken, son sevgiyi, bütün bir 
ömürlük sevgiyi bir ana, bir geceye sığdırmışlardı. Kanları biri- 
birlerinin damarlarında akıyordu. Korkunç bir ateş, çıplak be­
denlerini birleştirmişti, ölümün eşiğinde olmasalar böylesine 
bir olamazlar, bir sevda yangınında böylesine birleşemezlerdi.
62