Yine de ama, uzun bir yolculu ğa ç ıkmadan önce odas ına, eşyalar ına, evine son bir kere daha bakmadan 
edemeyen birinin karars ızlığı sard ı içimi. Tela şla, özlemle k ızımı son bir kere daha görmek istedim. Öyle çok 
istedim ki bunu, bir süre daha di şimi s ıkıp ac ıya ve gittikçe artan susuzlu ğuma katlanarak k ızımı 
bekleyebilece ğimi anlad ım. 
Böylece, gözümün önündeki o ölümcül ve tatl ı ışık soldu biraz, ve akl ım kap ılar ını ölmekte oldu ğum 
dünyan ın seslerine ve t ıkırtılar ına açt ı. Katilimin odada gezindi ğini, dolab ı açt ığını;, kâğıtlar ımı kar ıştırdığını, 
son resmi h ırsla arad ığını, bulamad ığı için boya tak ımlar ımı kurcalad ığını, sand ıklar ı, kutular ı, hokkalar ı, rahleyi 
tekmeledi ğini işitebiliyordum. Arada bir inledi ğimi, yaşlı kollar ım ve yorgun bacaklar ımla tuhaf ç ırpınma 
hareketleri yapt ığımı da anlad ım. Bekledim. 
Ac ım hiç dinmiyor, gittikçe susuyor, di şimi s ıkmaya dayanam ıyordum art ık. Yine de bir süre daha 
bekledim. 
Eve gelirse k ızımın alçak katilimle kar şılaşabileceği o zaman akl ıma geldi, ama bunu dü şünmek bile 
istemedim. Ayn ı anda katilimin odadan ç ıktığım hissettim. Son resmi bulmu ştu herhalde. 
Çok fazla susam ıştım, ama yine de bekledim. Hadi k ızım, güzel Şekürem, gel. 
Gelmedi. 
Art ık ac ıya gücüm yetmiyordu. K ızımı görmeden ölece ğimi anlad ım. Bu öyle ac ı geldi ki bana, kederden 
ölmek istedim. Tam bu s ırada sol yan ımda şimdiye kadar hiç görmedi ğim bir yüz belirdi ve iyilikle, 
gülümseyerek bana bir bardak su uzatt ı. 
Her şeyi unutup suya h ırsla hamle ettim. 
Bardağı çekti: "Muhammed Peygamber yalan söyledi, de," dedi. " İnkâr et onun dediklerini." 
Şeytand ı bu. Cevap vermedim, hatta korkmad ım ondan. Resmetmenin ona kanmak oldu ğuna hiçbir zaman 
inanmad ığım için güvenle bekledim; önümdeki sonsuz yolculu ğu ve gelece ğimi düşledim. 
Ayn ı anda az önce gördü ğüm ışıklı melek yakla şınca İblis yok oldu. Akl ımın bir yan ı Şeytan' ı kaç ıran bu 
ışıklı meleğin Azrail oldu ğunu biliyordu. Ama akl ımın isyanc ı bir başka yan ı, Kitab-ül Ahval-ül K ıyamet'te 
Azrail'in bin kanatl ı, Doğu'dan Bat ı'ya uzanan ve ellerinde bütün dünyay ı tutan bir melek oldu ğunun yaz ıldığını 
hat ırlat ıyordu bana. 
Akl ım iyice kar ışırken ışıklar içindeki o melek yakla şıp, bana yard ım etmek ister bir havayla, evet, t ıpkı 
Gazzali'nin Dürret-ül Fahire'de söyledi ği gibi tatl ılıkla dedi ki: 
"Ağzını aç, ruhun oradan ç ıkıversin." 
"Ağzımdan besmeleden ba şka bir şey ç ıkmaz," diye cevap verdim ona. 
Ama bu son bir bahaneydi. Direnemeyece ğimi, vaktimin art ık geldiğini anlam ıştım. Bir daha hiç 
göremeyece ğim k ızıma, bu kanl ı çirkin gövdemi bu sefil vaziyette b ırak ıyor olmak bir an utand ırdı beni. Beni 
sıkan dar bir elbisenin içinden ç ıkar gibi bu âlemden ç ıkmak istedim. 
Ağzımı açt ım ve her şey Peygamberimizin Cennet'i ziyaret etti ği Miraç yolculu ğunu anlat ır resimlerde 
olduğu gibi, rengârenk kesildi ve bol alt ın suyu sürülmü ş gibi şahane bir ayd ınlığa büründü, gözlerimden bir ac ı 
yaşı akt ı. Ciğerlerimden, a ğzımın içinden zor bir nefes ç ıktı ve her şey harika bir sessizli ğe gömüldü. 
Şimdi ruhumun gövdemden hafifçe ayr ıldığını, Azrail'in elinde tuttu ğunu görebiliyordum . Ruhum bir ar ı 
büyüklüğünde, ışıklar içindeydi ve gövdemi terkederken kap ıldığı titreme yüzünden Azrail'in elinde civa gibi 
titriyordu. Ama akl ım onda de ğil de şimdi içine girdi ğim yepyeni âlemdeydi. 
Onca ac ıdan sonra şimdi içimi bir huzur kaplam ıştı ve ölmek olmak korktu ğum gibi bana ac ı vermiyordu; 
tam tersi rahatlam ıştım ve o anda bulundu ğum durumun kal ıcı, yaşarken hissetti ğim, o daralt ıcı sıkışıklığın da 
geçici bir şey olduğunu hemen anlam ıştım. Art ık her şey as ırlarca ve as ırlarca tâ k ıyamete kadar böyle kalacakt ı; 
bundan ne şikayetçi ne de memnundum. Bir zamanlar arka arkaya, h ızlı hızlı, üzerime gelen olaylar, şimdi 
sınırsız bir mekâna geni şleyerek ve ayn ı zamanda var olarak yay ılm ışlard ı. Şakac ı nakkaşın her bir kö şesinde