dı. Fakat o benim gibi değil ki: normal. Normal, anormal.
Bu kelimeleri çocukluğumdan beri sevmem. Daha o za-manlar, bazı akrabalarım bana anormal derlerdi. Bu sözlerinsanın yüzüne söylenmez. Gene de duyar insan. Anormal.Bu çocuk anormal. Bu çocuk normal değil. Onlara göre,durmadan kitap okuduğum -hatırladığıma göre çok oku-mazdım doğrusu- ve misafirlerin yanına çıkmadığım -bu“yanına çıkmak” deyimi beni ürpertirdi, içime bulantı ve-rirdi- ve gereken yerde gereken kelimeyi bulamadığım için-bu nedenle bana ayrıca aptal da derlerdi- anormaldim. Bende büyüyünce çok normal olmak ve onları utandırmak içinyanıp tutuşurdum. Galiba haklı çıktılar. Nasıl bildiler bu-nu? Onların akılsız, duygusuz ve bilgisiz olduklarını bildi-ğim için, haklı çıkmalarına bütün kalbimle ve aklımla veöfkemle isyan ediyorum. Ben haklı çıkmalıydım. Olmadı.Sebep olanların gözü kör olsun! Bir zamanlar tutunama-yanlar diye bir söz etmiştim. Şimdi bu sözü çok hafif bulu-yorum.
Odadaki bütün ışıkları yaktım, banyonun kapısını açtım.
Bütün gece onun gelmesini bekleyeceğim herhalde. Beniuykuda yakalamasına izin vermeyeceğim. Onun kıskançlı-ğından da bıktım usandım: kitap okumamı istemez, düşün-memi istemez, oyun seyretmemi istemez. Böyle bir baskıyagireceğimi bilseydim daha önce evlenirdim. İbsen de nasılyazdı bu oyunu? Yazmaya nasıl dayanabildi? Ben nasıl yaz-dım hamamböceğini? O başka. Beynimin, hamamböceğiyleilgili kısmında bir düzleşme başlamıştır herhalde. Yumuşa-maya bir başlangıç. Evet. Onlar haklı çıktı. Sonunda, banaolanlar olduktan sonra, aralarında konuşacaklar: yıllarcaönce biz bu durumu anlamıştık, diyecekler. Kitap okuma-sından belliydi, misafirlerin yanına çıkmamasından anla-mıştık. Yerli yerinde karşılıklar bulup söyleyememesi onubu duruma getirdi. Bir bakıma talihsizim. Misafirin yanına
610