yayılmamış gibi taşıyabilmemde onların hayır du­
alarmm katkısı olduğun a inanıyorum. 
"Haydi Türkan, bir iki lokma bir şeyler ye, bak 
kadmcağız bal getirmiş sana, ta nerelerden ... Heyy, 
burada mısın?" 
Arkadaşımm endişeli sesiyle, anılardan kopup 
şimşek hızıyla Arnavutköy'deki evimin küçük otur­
ma odasına geri döndüm. Gökşin, bir ekmek parça­
smm üstüne bu kez de bal sürmüş bana uzatıyordu. 
Bu lokmanın da icabına bakacağımı bildiğimden, 
itiraz etmeden aldım, lafi değiştirmek için, "Bana 
şu mektupla rdan okusana bir iki tane," dedim. 
Gökşin yanındaki poşete uzandı, mektupla rı 
poşetten kucağına dökerken, ben ballı ekmeği ona 
fark ettirmeden yanımda duran saksının içine bıra­
kıverdim. 
"Hangi yılın mektuplarını okuyayım istersin?" 
"Ben şöyle bir göz attım bazılarına," dedim. 
"Ah Gökşin, şimdi düşününce şaka gibi geliyor 
ama beni ne çok sıkarlardı hatırlıyorsun değil mi? 
Babam yanımda annem olmadan sokağa çıkmamı 
yasaklamıştı. Yazmışım sana." 
"Dün gece ben de fark ettim, mektuplarında 
evdekilerin baskısından şikayet var hep." 
"Bunca tedbire rağmen küçük kaçamaklarımız 
olabildi. Masum kaçamaklar ımız." 
32