"Söz mü?" 
İnce Memed karşılık vermiyordu. 
"Bak arkadaş, erinde geçinde seni nasıl olsa öldürecekler." 
İnce Memed, onun kulağına gene ağzım dayadı: "Biliyo-
rum, öldürecekler." 
"Öyleyse söz mü?" 
"Bilemem ki ... " 
Memed ayağa kalkh, gitti, öteki yana, ocağın karanlığma 
çöktü somurttu. 
"Ne oldu Memed Çocuk, İnce Memede niye kızdm?" 
Memed Çocuk, iyice küsmüştü, karşılık vermed i. 
Ferhat Hoca, İnce Memed, öteki eşkıyalar onun üstüne 
düştül er, konuştular , şakalaştılar. Memed Çocuk bir daha ağzı­
nı açmadı, yürekten küsmüştü. Biraz sonra da uyudu, küçücük 
başı omuzuna düştü. 
Kasımı nöbete koyup onlar da uyudular. 
Memed Çocuk daha gün ışımarlan uyandı, usullacık, ayakla­
nnın ucuna basa basa dışanya çıkh, parmağını dudaklanna götü­
rerek, nöbetteki Kasıma, sus, işareti yaph, kale nin burcu allındaki 
ormandan bir kucak kuru odunla döndü, kül bağlamış ocağın 
közle rini üfürerek tutu şturdu. Getirdiği odunların hepsini ateşin 
üstüne usturuplu, hepsi tutuşacak biçimde dizdi. Sonra gitti, da­
ha kucak kucak odunlar taşıdı. Ateşi bir iyice hadattıktan sonra 
Güdüğü burnundan tutarak uyandırdı. Güdük Haa korkuyla 
uyan dı. Memed Çocuk dışanya kaçh, Güdük Haanın korkusuna 
kasıkiarını tutarak, dizlerini döverek güldü. Kasım da, onun böy­
le neye güldüğünü bilmeden, onunla birlikte güldü. 
Güdük aşağıdaki dereden isli çaydanlığını doldurdu geldi; 
Memed Çocuk ona daha gülüyord u. 
Kasım: 
"Bu neye bu kadar gülüyor böyle Haa?" diye sordu. 
''Neye gülecek it tohumu," diye karşılık verdi Haa, ''be­
nim uykudan korkuyla sıçrayıp uyanışıma gülüyor." Güdük 
Hacı da güldü. 
Memed Çocuk: 
"Sus," dedi, onun yanma gelerek, "öyle sesli gülme. Baksa­
na fıkaralar serilmiş ler, ölü gibi uyuyorlar. Kim bilir , ne kadar 
yorgunlar , fıkaralar." 
590