-Söylemezsen ben meraktan mefat olurum. ı 
-Bir şey olmazsın. Bilirim canın sağlamd ır. 
Kocakarının dırıltısına hiç kulak asmadan iki delikanlı 
dokuma örtüsü yamalı kırık sedirin üzerine karşı karşıya 
otururlar . 
Kirkor etrafına ürkek bakışlar gezdirerek: 
-Bugün gidip doktora muayene olunacağım ... 
-Ne var ki? 
-Sanooruro ki içimde yüreğim sakatlandı. Korkudan 
bir damarım patladı ... 
-Zo ne oldun? Kuyudan bağırdığın şeyleri salıiden hep 
gördün? 
- Divanesin ahbar ... Yerin dibinde çayırlıklar, altın 
köşkler, elmas kafesleı; sarı saçlı melaik olur hiç? 
-Ya ne için görooruro deyi yemin edoordun? 
-Benim yerimde sen ola idin etmeyecektİn acep? 
-Halarn bilmecenin b'sini meydana koymadın ... 
-Sabır ol, patlama ... 
Kirkor geçirdiği maceranın dehşetini hatıriayarak suya 
düşüp çıkan bir kedi gibi silkindikten sonra: 
-Alıbar siz beni iple kuyunun dibine ağır ağır bırakır 
iken gittikçe etrafım daha ziyade kararoor, karnıma korku 
doloordu. Kuyu gayetle genişti. Kenara çarpmayayım deyi 
ellerimle taşları tutoordum. Nihayet dibi buldum. İçeride su 
yoktu. Daha ayaklarımı yere tamamıyla değdirmeden kuv­
vetli bir vücut bana sımsıkı sarıldı. Kollarımı çembere aldı. 
Mümkün değildi ki ellerimi oynatayım ... Bağırmak istediy­
sem de kalın bir ses kulağıma, "Sus!" deyi ınır etti. Yine o 
zaman da şakaklarıma demir parçasına benzer iki soğuk şey 
dokundu. Yavaşça "Bunlar nedir?" deyi sorduysam yine o 
ses cevap etti: "İki revolver ... Eğerleyim sözlerimizden bir 
nokta aykırıya gidersen ikisi de beyninde patlayacaktır ... " 
Analarına, babalarına, bütün soylarına soplarına içimden 
okkalıyı geçtim. Geçtim ama ben alnk kapanda bir fare 
idim. Dediklerine gitmekten gayrı bir çarem yoktu. "Biz ne 
Vefat ederim. Ölürüm. 
72