Muhittin, Osman ile el sıkıştı. Sonra Refik ile Ömer'e bakarak, 
"Nasılsınız?" dedi. Köşedeki koltuğa oturup yanıbaşında duran 
bir gazeteyi aldı. Karıştırmaya başladı. 
Osman: "Evet, ben gençleri başbaşa bırakayım," dedi. Kapıdan 
çıkıyordu ki, birden durdu, Muhittin'e döndü: "Ne vaziyette senin 
şiir kitabın?" dedi. 
"İyi iyi!" diye Muhittin homurdandı. 
"Evet, gençleri başbaşa bırakmak lâzım. Onlar mühendis 
oldu, annem ise hiçbir şey." Bir kahkaha daha attı. Kapıyı 
yavaşça çekti. 
Ömer, Muhittin'e: "Ne o, suratından düşen bin parça," dedi. 
Muhittin başıyla kapıyı işaret ederek: "Ondan hoşlanmadığımı 
biliyorsun!" dedi. "Yoksa unuttun mu?" Refik'e döndü: "Ağ­
bi nden hoşlanmadığım için bozulmuyorsun ya?" 
"Yok, canım!" 
"Ee, ne konuşuyordunuz benim hakkımda?" 
"Hiç yahu! Hâlâ eski şakalar," dedi Ömer. 
Bir sessizlik oldu. Kimsenin içinden bir şey söylemek gel­
miyordu. Aşağı kattan gelen gürültü ve kapının önündeki saatin 
tıkırtısı duyuluyordu. 
"Bu evdeki aile neşesi de..." dedi Muhittin. Ayağa kalktı, 
gözlüklerini çıkardı, mendiliyle camlarını silmeye başladı. 
"Hoşlanmıyor musun?" dedi Ömer. 
"Valla, karar veremiyorum. Böyle bir şeyden hoşlanmalı mı, 
nefret mi etmeli?.." 
Ömer gülümseyerek Muhittin'e yaklaştı. "Seni anlıyorum!" 
dedi. Elini omuzuna koydu. Boyu Muhittin'inkinden çok uzun 
olduğu için hareketli bir ağabeyin şefkatini hatırlatıyordu. 
Refik: "Ömer bana biraz kendinden sözetli de!" dedi. 
Muhittin koltuğa oturarak gözlüğünü taktı. "Ne dedin!?"— 
Ömer: "Başka zaman konuşalım bunları!" dedi. 
"İyi ya, zaten ben de çok oturmayacağım. Beyoğlu'na çıkacağım 
bir... Söz verdim, seni bir göreyim diye gelmiştim!" 
"Hâlâ Beyoğlu ha?" dedi Ömer. 
Muhittin beklenildiği gibi gülümsemedi. Utangaç ya da çapkın 
bir tavır da takınmadı. Kaşlarını çatıp sert sert baktı. 
Birden kapı açıldı. Emine Hanım gene elinde tepsiyle içeri 
118