Yaşar Kemal, 29 Haziran 2009'da, Boğaziçi Üniversitesi'nde kendisine 
fahri doktorluk verilen törende yaptığı konuşmada, roman sanatıyla ilgi­
li görüşlerini şu sözlerle dile getirir: "Ben destan, masal dilin den geliyor, 
dilin ne kadar büyük bir güç olduğunu biliyord um. Bir kişi bir romanı 
yaratırken, önce dili yaratmak zorundadır. Kendine has dili olmayan bir 
roman, güçlü bir roman olamaz. Bu dil halkın dili de olamaz, destan, ma­
sal, şiir dili de olamaz. Sözlü anlatımın geleneği, olanakları başka, yazılı 
anlatımınki bambaşkadır. Yazarken bunun farkına vardım. Uzu n roman­
ları yazarken de başka bir şeyin farkına vardım, dilin yapısı da romanın 
biçimini, içeriğini etkiliyordu. ( ... ) Ben de kendimi yazar sayıyorsam, insan 
gerçeğine bilinçli olarak miti, düşü getirdiğimdendir. İnsan nereden gelip 
nereye gittiğini buluncaya, doyumsuzluğunu alt edinceye kadar mite ve 
düşe sığınma sürecektir. Ondan sonra gene sürecektir. Çünkü insan yaşa­
ma sevincin e, dünyanın güzelli ğine doyamıyor." 
Fransız romancı Daniel Rondeau, 27 Kasım 2009'da Fransız Ulusal Kitaplı­
ğı'nda Yaşar Kemal üzerine yaptığı konuşmada ustanın şu sözlerini akta­
rır: "Çocukluğumun dünyası anlatılamayacak kadar zengindi. Doğada her 
yaratık, her renk, koku beni sevinçten delirti yor, kendimden geçirtiyordu . 
Durmadan türküler söylüy ordum. Köyde adımı Deli Kemal koymuşlardı." 
İnce Memed kitabından söz ederken de şunları ifade eder Rondeau: "Bu ilk 
roman ne anlatı yor? Kemal'in eserlerinin geçtiği Çukurova'daki sivri iğne­
lerle çevrelenmiş, yıldız gibi beş taçyapraklı çiçekleri olan devedikenleri­
nin yetiştiği verimsiz topraklara bağlı insanla rı; zorba ve zalim bir ağayı; 
hayır diyen ve başı önünde yaşamayı reddeden bir çocuğu; fesli eşkıyaları; 
çam, kekik, nane kokularının sardığı bir dağdaki çatışmaları; geyik avcıla­
rının kırmızı ve yeşil çadırlarını; asileri, mağlupları. 'Eskiden Kilikya de­
nilen Çukurova'da doğdum, orası derya kadar büyüktür. Troya Savaşı'nda 
adı geçen toprağımdan gurur duyarım. Unu tmayınız ki Kilikyalılar atla­
rıyla Troya'nın imdadına koşmuştu; Asurluların egemenliğinde yaşadı­
ğımız dönemde her yıl vergi olarak 360 safkan at vermişizdir. Çukurova 
aklımda o kadar yer etmişti ki, bir kitapta Wa terloo ya da Borodino gibi 
ovada yapılan bir savaşın tasvirini okuduğumda bu savaşı Çukurova'ya 
yerleştirmekten kendimi alamazdım. O zamandan beri dili yoğurdum ve 
kendi Çukurova'mı icat ettim, bir tür hayali Çukurova, nihayetinde beni 
gerçek Çukurova'dan daha çok ilgilendiren bir Çukurova. Zaten bu ne­
denle, eminim ki, durmadan öldü denilen roman, ölmeyecektir. Roman 
herkese hitap eder; bu, sinema ya da resmin aksine, okurun okuduklarını 
aklında anında canlandırdığı bir sanattır."'