"Uyu madırn," dedi Memed . "Uyu yamazd ırn. Denizi me­
rak ettim. Dün gece bir karanlık gümbürtü üstüme üstüme ge­
liyor du." 
"Deniz adamı ilk görüşte çok korkutur ," dedi Müslüm, çok 
bilmiş. "Gündüz olsun, gece olsun insan denizi ilk olaraktan 
görünce yüreğine bir korku, bir yalnızlık, çaresizlik, yabancılık, 
kimsesizlik çöker." 
"Hele hele, hele Müslüm !" 
"Beni alaya alma Memed Ağam, ben daha çocuktum eski­
den, bu denizin kıyısında kuzu güder dim. İlk olaraktan denizi 
görünce içim ürperdi. Sonra sonra alıştım ya, bundan sonra da 
ne zaman denizin yanına gelsem, içimden hep ağlamak gelirdi. 
Şimdi sen yanımda olmasaydın, gene ağlardım ben burada tek 
başıma ." 
"Doğru bre Müslüm," dedi Memed, "senin bu dediklerin. 
Benim de içimden ağlamak geldi gün doğunca ... Şunu görün­
ce ... Bir de Düldül dağının karşısında böyle olmuştum, bir ikin­
diüstü Düldül dağı karşuna çıkınca ... " 
"Ben acıktım," dedi Müslüm. "Bu deniz kıyıları, bir de beni 
çok acıktırır." 
"Buralarda su var mı?" 
"Şu ilerdeki dereye baktın mı?" 
"Baktım," dedi Memed, "kuru dere o." 
"Susuz yiyel im." 
Belindeki azık çıkınını çözdü, yere sermişken geri kapadı, 
beline kuşandı, yarın üstüne çıktı, yöreye uzun uzun baktı. 
"Öğleye kadar yemezsek ölmeyiz ya," dedi, yardan aşağı 
indi. 
"Ölmeyiz," dedi Memed . Bu pembe yanaklı, cin gibi akıllı, 
yürekli çocuğa bakmaya doyamıyordu. Keşki böyle bir karde­
şim olsaydı, diye düşündü. Ama bu çocuk şimdi kardeşimden 
de, anamdan da, babamdan da bana yakın, diye düzeltti dü­
şüncesi ni. Hürü Anacıktan da yakın, diyecekti ödü koptu. Ya 
Hürü Anacık, onun böyle düşündüğünü bir sezecek olursa, 
dünyayı başına yıkard ı. · 
Yanma gelip durmuş, ona bir şeyler söylemeye hazırlanan 
Müslümü kucakladı, sıktı: "Benim küçük, yürekli, cefakar, dün-
102