de atan, alev almış kaldırımlardan gövdesine tırmanan ritim, 
yüzyıllarca kamçıya boyun eğen kölenin toprak zeminli kulübe­
lerde yarattığı ritimdi. Karanlık basıp da bedeni yalnızca kendi­
sine ait olduğunda, hüzünlü şarkısını söyleyen, Siyah Orfe'ydi. 
Onun ezgilerini duymuş, hayal meyal algılamış, bedeninde taşı­
mıştı, ama söze dökememişti . 
Kırmızı Pelerin/i Kenfi yazmış, ölüme karşı kişisel zaferini 
kazanmıştı . Önemsiz, küstah, acemice, yanıltıcı zaferini ... Yarat­
tığı kusurlu evrende kendi suretini gören bir tanrı gibi, ancak 
şimdi anlıyordu . Yaşamı sevmeyi, yalnızca yaşam adına sevmeyi 
hiçbir zaman başaramamıştı . Onunla uzlaşmaınıştı da; ama so­
nunda, Sıfir Noktası'nda gözlerini açtığında onu kutsayabilmişti. 
Boş sandıkların, çuvalların, mukavva kutuların, çöp tenekele­
rinin yığıldığı sokak, bir araba mezarlığıydı. Motorları, farları, 
lastikleri sökülmüş arabalar, işkence kurbanları gibi kaldırırnlara 
devrilmişti. 60'lı yılların Chevrolet'leri, Dodge'ları ... Dişsiz ağ­
zıyla kadavra gibi gülümseyen, gözleri oyulmuş bir Buick ... Ya­
rı yarıya yanmış, alüminyum bir iskelet ... (Markasını çıkaramadı 
Özgür, ama arka plaka hala yerindeydi .) Yeraltı ülkesinden sızan 
bir bulut gibi sokağı saran yanık odun kokusunu algıladı. Sağa 
sola saçılmış çivilerin, cıvataların, kaporta parçalarının, cam kı­
rıklarının, yağ birikintilerinin arasında dikkatsizce yürüyor, gü­
nün sıcaklığını emmiş asfalttan tabaniarına yayılan ısıyı hissedi­
yordu. Bir depo soğuk soğuk üfürdü yüzüne. Bu sokağın ona 
çok tanıdık gelen bir yanı vardı. Kokusu belki de ... Babası işten 
döndüğünde, çalıştığı fabrikanın, makinelerin, kabloların koku­
sunu taşırdı eve. Özgür'ün gözünde, yalnızca büyük ve önemli 
işlerin görüldüğü, dev, erkeksi, güven verici bir dünyaydı bu. 
Neden aylardır, romanına başladığından beri, tek bir mektup 
yazmamıştı? Neden bir kez olsun Eli'yi aramamıştı? Boşluğunu 
korumayı ve onu yazmayı, gerçek Eli'ye yeğlemişti belki de. 
Havai fişekierin yarattığı o benzersiz coşku, iğne hatırılan bir 
balon gibi çarçabuk sönmüştü. Gerçekliğin çekirdeğine ulaştığı, 
137