söz geçirsin de, dediler ondan sonra... Sonra Hilmi onları ba-
ra götürdü. İyi olamadık, bari kötü olalım, dediler.
Babana söyleseydin, Freud’u yaratmasaydı, dediler. İkiniz
de Yahudi’siniz; birbirinizden utanın, dediler. Yavrum seninadın Hülya mı? dediler. Bacakların ne kadar güzel, dediler.Bu barda çalışan Maria Magdalena diye bir kadın var mı?dediler. Kadın anlamayınca yüksek sesle güldüler. Terdensırılsıklam oluncaya kadar dansettiler. Sabaha kadar içtiler.Yolda eve giderken birbirleriyle kavga ettiler. Selim düştü,ayağı burkuldu.
Bir hafta yattı evde, şiş ayağının üstüne basamadığı için.
(Ötekilere bir şey olmamıştı.) İçkiyi bırakmaya karar verdi.Durmadan İncil okudu. Can sıkıntısıyla günler geçti. So-nunda dayanamadı; oturdu, İsa’ya kısa bir mektup yazdı:
Sevgili İsa,
Bütün olanlar için özür dilerim. Kabahatin bende oldu-
ğunu biliyorum. Günlerdir durmadan seni düşünüyorum.Kitabını elimden bırakmıyorum. Bütün meselelerde senhaklısın. Bugün düşündüklerimi, seninle birlikte olduğu-muz gün bilseydim, her şey başka türlü olurdu. Fakat, gö-receksin, bir daha buluşursak nasıl istediğin gibi bir adamolacağım. O kadar değiştim ki beni tanıyamayacaksın. Çar-şamba günü annemler evde yoklar. Gelebilirsen rahat rahatkonuşuruz.
Seni-Seven
Selim
İsa gelmedi.
154