Ağa, Topal Aliye: 
"Doğruymuş ... De göster hünerini Ali!" dedi. 
Ali, boynunu içine çekti. Allındaki ah kırbaçl adı. Abdi 
Ağayla yedi sekiz atlı da onun arkasından köyün dışına çıktı­
lar. Kayalara gelince Ali ahn başını çekti. ötekiler de çektiler. İz 
kayalara gidiyor du. Ali, gerçekten şaşırdı bu işe. İzlerin yönü 
ormandaydı oysaki ... Kayadaki izleri araş hrdı. 
"Kayadan gitmişler. İnin atlardan da kayadan sürelim izle­
ri," dedi. 
Atlan birisine teslim ettiler. Alinin ardına takıldılar. Kaya­
lann arasında azıcık bir toprak parçası gördüler. Toprak parça­
sında üç tane san çiçek açmışh. Toprak parçası kapkara, ışıl ışıl­
dı. San çiçekler parlıyorlardı. San çiçeğin birisi yan yatmıştı. 
Ali, onu arkada kilere gösterdi: 
"Biliyor musunuz, bu neden yatmış da ötekiler dimdik du­
ruyor? Dün akşam, yahut gece yarısı üstüne birisi basmış. Çan­
ğın yan tarafı, bakın şuraya bir iz bırakmış ." 
Sonra Ali kayalıkta döndü dolaştı. Abdi Ağa, arkasını hiç 
bırakmıyor du. Sivri bir kayanın dibine gelince: 
"İşte buradan dönmüşl er," dedi. 
Yeniden atıann yanma geldiler. 
Arhk, ormana doğru izler apaşikardı. ötekiler bile izleri 
gözleyebiliy orlard ı. Ormarun kıyısına gelince Ali durdu. Yüzü 
sapsan, kül gibi oldu, sonra da morardı. izler ormanlıktaki ka­
yalığa doğru yön değiştirmişti. Bu, bir kör yürüyüş� ydü... İz 
bir zaman doğru gidiyor , gidiy or, dönüp başka yöne vuru yor, 
yeniden dönüyordu. Ali, izin böyle döne döne, böyle birkaç ke­
re aynı yere geldiğini gördü, acıdı. İçinden: "Şu Abdiyi alıp, or­
manın aşağısına götüreyim, kurtulsun fıkaracıklar," geçti. 
Bir ağacın kökünün dibinde yeşil bir ot bitmişti . Ot, terüta­
ze, köke doğru yaslanmıştı. Otun yansı ezilmişti . Onun arka­
sında da bir ağaç kıymığı toprağa gömülmüştü. 
Yağmur yeniden şiddetlenıneye başladı . Topal Ali terkideki 
yamçıyı sırhna aldı. ötekiler susuyorlardı. 
Abdi Ağa: 
''Vakit geçiyor Ali," dedi. "Gene izi mi yitirdin?" 
''Yok," dedi. ''Yürü yün." Atı ormana sürdü. 
112