İnsanın, kendisi gibi olmak istemediği zamanlar da var-
mış. Ben, her zaman kendileri gibi olmaları için baskı yapı-yormuşum onlara. Tek yönlü, can sıkıcı bir yaşantıya itiyor-muşum onları. Size yaranmanın bir yolunu bulamadım za-ten. Bunu da açıkça söyleseydiniz, seve seve katlanırdımher yönünüze. Seninle olmuyor, diye kestirip attınız. Zama-nın yetersizliğinden söz ettiniz. Oysa ben çoğu zaman ya-pacak bir iş bulamadım. Bu kadar zamanı siz ne yapıyordu-nuz? Biraz da siz öğretebilirdiniz bana. Önce alırdınız beni,istediğiniz biçime sokardınız, sonra da şöyle yap, böyle yap,derdiniz. Hangi kitaplar okunacaksa, daha önceden söyler-diniz. Tabiatı sevmiyorsun; eşyaya bakmasını bilmiyorsun.Tamam. Bütün otların adları ezberlenirdi, ay doğarken iççekilirdi, duvarın üstündeki kedi okşanırdı (bu sırada yüzeen canım bir ifade verilirdi); benim değişme gücüme kimseinanmadı. Sonunda ben de inanmadım. İşte böyle can sıkıcıbiri oldum sonunda gerçekten. Ne yazık: siz beni gerçektenbir adam, ne bileyim, sizler gibi kişilik sahibi biri sandınız.Alışkanlıkları olan, çatalı şu şekilde tutup, filan yemeği fa-lan yemekten önce yemesini seven, yatakta belirli bir yatışbiçimi alan, itiraz eden, bazı anlarda kimseyi görmeye ta-hammülü olmayan ve daha bir sürü özellik... Ben de kaç-tım, ihanet ettim. Bütün bu olamamak, yapamamak ve da-ha bilmem neler, başka türlü bir kişilik, başka türlü bir ka-lıplaşma... Ne haliniz varsa görün.
Hastalığıma başlangıç kabul ettiğim gün, yani üniversite-
de Güner’i görmeye gittiğim gün fakültenin koridorunda,bize ders vermiş olan bir profesöre rastlamıştım. İyi bir öğ-renci olmadığım halde -hele onun dersinden oldukça zayıf-tım- nedense beni hatırladı. Odasında birkaç dakika otur-duk. Bana üniversitenin daha iyi işlemesi için nasıl çalıştığı-nı anlattı. Benim de öğrenciliğim sırasında, bozuk düzen
689