lı Gölge'yi küvetler dolusu domates suyuyla y ıkamak zorun - 
da kalmışlardı. Gene de yan ık lastik kokusunu and ıran o 
ağır koku haftalarca üzerinden ç ıkmamıştı. 
Ella duvardaki saate göz att ı. Sabahın üçüydü. David hâlâ 
dönmemişti, belki de hiç dönmeyecekti. Jeannette onu geri ara- 
mamıştı ve belki de bir daha aramayacakt ı. Doğrusu şu anda 
Ella’nın hiçbir şeyi hayra yoras ı yoktu. Hem kocas ının hem kı- 
zının onu terk etti ği zanm yüre ğini daraltt ı. Bu hâlde kalk ıp 
buzdolab ını açtı. Boş gözlerle içine bakt ı. Buzluktaki çilekli don- 
durma kab ını kapıp kaşıklamak geldiyse de içinden, yeterince 
fazla kilosu oldu ğunu hatırlayarak buzdolab ını sertçe kapatt ı. 
Ardından, yaln ızken içmek hiç âdeti olmad ığı hâlde bir şi- 
şe kırmızı şarap açt ı. Kadehe doldurdu. Güzel şaraptı, hem 
yoğun kıvamlı, hem ferahlat ıcı. Üstelik tam sevdi ği gibi bu- 
ruktu tad ı. Orman, mantar ve toprak kokuyordu. Ancak ikin- 
ci kadehi doldururken David'in pahal ı Bordo şaraplarından 
birini açm ış olabilece ği aklına geldi. Tela şla etiketi okudu. 
Chateau Margaux 1996. Eyvah! David bu şarabı özel bir ak- 
şama sakl ıyordu. Ne yapaca ğını bilemeden ka şlarını çatarak 
şişeye bakt ı. Ama sonra vurdumduymaz bir şekilde omuzla- 
rını silkti. Bu da özel bir ak şamdı. Yalnızlığını kutluyordu. 
Bir diki şte kadehini bitirdi. Ella bu güzelim şarabı bıraksa 
bile şarabın onu bırakacağı yoktu. 
Tekrar masaya dönünce A şk Şeriatı’nı  eline al ıp karıştırdı 
ama hemen okumaya ba şlamadı. Tek sat ır okuyamayacak 
kadar yorgun ve uykuluydu. Bunun yerine internete ba ğlan- 
dı ve gelen mesaj kutusuna bakt ı. Ve orada, yar ım düzine lü- 
zumsuz mesaj ın arasında ve Michelle'in kitap raporunun na- 
  
81 
sil gitti ğini soran k ısa ve sevimsiz notunun hemen alt ında, 
beklediği e-postay ı buldu. 
Aziz Z. Zahara ona hemen yan ıt vermişti. 
Sevgili Ella, 
Beklenmedik mesaj ın beni Guatemala'da, Momos- 
tenango ad ında ücra bir köyde yakalad ı. Burası 
yeryüzünde hâlâ Maya takvimini kullanan say ılı 
yerleşim yerlerinden biri. Kald ığım pansiyonun 
karşısında bir dilek a ğacı var. Dallar ında akla 
gelebilecek her renkten ve desenden çaputun ba ğ- 
lı olduğu bu ağaca yerliler K ırık Kalpler A ğacı 
adını vermişler. Kalp yaras ı olanlar isimlerini 
bir kâğıda yazıp, bu ağacın dallar ına asıyor, 
derman bulmak için dua ediyorlar. 
Umarım haddimi a şmıyorumdur ama mesaj ını oku- 
duktan sonra dilek a ğacının yanına gittim, k ızın- 
la aranızdaki anla şmazlığı çözmeniz için dua et- 
tim. İnsan sevdiklerinin iyili ğini istedi ği için 
onlara müdahale etmeden duram ıyor ama bunun bir 
faydasını da görmüyor asl ında. Kendi ad ıma ben, 
ancak ba şkalarına müdahale etmeyi b ırakıp, "te- 
vekkül" etti ğim zaman rahat ettim, biliyor musun? 
Pek çok insan»için tevekkül etmek, pasif kal- 
mak demek; hâlbuki tam tersine. Tevekkül, kabu- 
lün ve uyumun getirdi ği som bir huzur hâlidir. 
Edilgen de ğil, etkindir. Kâinatta de ğiştiremeye- 
ceğimiz, tam anlam ıyla vakıf olamayaca ğımız hâl- 
ler arz edebilir. Bu hâller de dahil, tüm var 
oluşa aşkla yakla şmak mümkün. En az ından deneye- 
biliriz. Rumi a şkın hayatın can suyu oldu ğuna 
inanırdı. Öyleyse e ğer, tek bir katresi bile he-