Meryemce korkusuyla, yıldızlarla bir de Vurgun Ahmetle uğra­
şır. Bir de çok eski bir eşk ıyay ı düşünür. Şafak vakti horoz. üst üste 
üç kere öter. Ta harşıhi köyden üç horoz ona harşılıh verirler. 
Akşam oldu, gün kavuştu. Mer yemce seleden kuru yufkalan aldı, suladı, sof­
raya serdi. Yufka yarılamıştı. Meryemce, köy dönünceye kadar yufkalar bana 
yeter diye düşündü. Ocaktaki bulgur pilavı kaynıyordu . Meryemce bir baş so­
ğanı yumruğuyla kırdı. Soğanı yumrukla kırmak gerek. Kesince acısından yen­
mez, soğanı yumrukla ezmek acısını alır. 
Meryemce öğleyin yemek yememiş, sadece ormancia yalabuk emmişti. Hem 
yalabuk emiyor, güç kazanıyor, hem de ormancia eğleniyordu. Gene de bir epeyi 
acıkmıştı. 
Yağ kalmamıştı. Yağsız pilavı kaşıkladı. 
Yatağını tam eşikliğin ağzına serer, kapı yarı açık, yarı kapalı orada öylece 
uyurdu. Bugün korkuyordu. Damın üstüne çıktı. Alaca gölgeler dökülmüştü 
bozkıra. Yarı aydınlık, yarı bir hoş karanlık. Ormanın ağaçlarının dibi yoğun bir 
karanlıkta, başı silme bir pırıltılı aydınlıkta. Gece sessiz, ağır ağır basıyor. Göl­
geler dağlardan düz bozkıra doğru yürüyor. lssızlık. Gün kavuşurken, Meryem­
ce şu dünyanın ortasında yapayalnız dı. İşte evler, işte ağaçlar, orman, su ... İşte 
çağıltı, işte kuşlar, işte binbir çiçeğiyle zengin toprak, karıncalar yılanlar, cüm­
le yaratıklar. .. Dünya kıvıl kıvıl, dünya sonsuz bir devinmede, dopdolu. Dünya 
binbir ayak. Her şey var. Renk, ışık, gece, sesler, yıldızlar, her şey var. Dünya 
sonsuz bir çeşitlilikte, sonsuz bir kaynaşmada. Gel gör ki dünya şimdi bomboş. 
Hiçbir ses, ışık, renk, devinme, hiçbir çiçek, hiçbir canlı yok gibi ıssızlıkta. 
Köyde, her evde bir sürü kırlangıç yuvası... Kırlangıçlar sürüyle gelip evlere 
giriyorlar. Kırlangıçlar dost. İnsana yakın bir yerleri var. İnce sivri kanatlarıyla 
havayı biçiyorlar. Siniler sinek yok. Otlarcia böcekler, anlar, kokular ... Hiç hiç­
bir şey yok. 
Meryemce ıssızlığın yamanlığını ta yüreğinin başında duydu. Dünyanın 
bomboşluğunu. Her şeyi var, ağzına kadar dopdolu, kıvıl kıvıl dünya, bomboş, 
ıpıssız, ölü gibi. İnsansızlığı yüreğinin başında duydu. İnsansızlık ta yüreğine 
işledi, bir kara hançer gibi. Demek dünyayı dolduran insanmış. Her şey, her şey, 
bütün dünya insanmış. İnsan yoksa dünya yokmuş. 
Yönünü batıya, batan güne dönmüş damın üstündeki Meryem ce, sıcacık in­
san sesiyle bağırdı: 
"Kokusuna kurban olduğum insanoğlu, kokusuna kurban olduğum insa­
noğlu, kokusuna kurban olduğum insanoğlu." 
Ve Meryemcenin sesi bir dev sesi gibi dünyayı doldurdu, uzun bir süre or­
manda, bozkırda, koyaklard a, derelerde yankılandı durdu.