Ağrıdağının yamacında, dört bin iki yüz metrede bir göl 
vardır, adına Küp gölü derler. Göl bir harman yeri büyüklü- 
ğündedir. Çok derinlerdedir. Göl değil bir kuyu. Gölün dört bir 
yanı, yani kuyunun ağzı, fırdolayı kırmızı, keskin, bıçak ağzı 
gibi ışıltılı kayalarla çevrilidir. Kayalardan göle kadar daralarak 
inen yumuşak bakır rengi toprak belli bir aşıntıyla yol yoldur. 
Bakır rengi toprağın üstüne yer yer taze bir yeşil çimen serpilir. 
Sonra gölün mavisi başlar. Bu, bambaşka bir mavidir. Hiçbir 
suda, hiçbir mavide böyle bir mavi yoktur. Laciverdi, yumu­
şak, kadife bir mavidir.
Her yıl karlar eriyip de bahar gözünü açınca, Ağrıdağında 
bir ulu tazelik patlayınca, gölün kıyıları, ince kar çizgisinin üs­
tü, keskin, kısa, küt çiçeklerle dolar. Çiçeklerin rengi alabildi­
ğine parlaktır. En küçük çiçek bile mavi, kırmızı, sarı, mor 
kendi renginde çok uzaklardan bir renk pırıltısı olarak balkır. 
Ve keskin kokarlar. Gölün mavi suyu, bakır rengi toprağı baş 
döndürücü keskin kokularla kokar. Ve bu kokular çok uzak­
lardan duyulur.
Ve her yıl Ağrıdağında bahar gözünü açtığında, çiçeklerle, 
keskin kokular, renklerle, bakır rengi toprakla birlikte Ağrı- 
dağınm güzel, kederli kara gözlü, iri yapılı, çok uzun, ince par­
maklı çobanları da kavallarım alıp Küp gölüne gelirler. Kırmızı 
kayalıkların dibine, bakır toprağın, bin yıllık baharın üstüne ke­
peneklerini atıp gölün kıyısına fırdolayı otururlar. Daha gün 
doğmadan Ağrıdağının harman olmuş yalp yalp yanan yıldızla­
rı altında kavallarım bellerinden çıkarıp Ağrıdağının öfkesini 
çalmaya başlarlar. Bu, gün doğumundan gün batımma kadar sü­
rer. Bu arada, tam gün kavuşurken gölün üstünde kar gibi ak
9