FAKİR BAYKURT
 
403
 
 
Yeşer’i çeke çeke sığır hergelenin yanına vardı. İki suru birbirine 
çok yaklaşmıştı. Çobanlar ara yeri tutmuşlardı. Buzağılar analarına, 
inekler buzağılarına özlemle bakıyorlard
ı.
 
Kır Abbas çobanlara sokuldu. hiç konuşmadan durdu önlerinde.
 
«Abbas emmi?»
 
«Emmim! ..»
 
«Hayrola Abbas emmi?»
 
«Hayırdır yeğenlerim! Sizde ne var, ne yok?»
 
«Bizde de hayır Abbas emmi!»
 
«Pekeeey yeğenlerim, emiştirin bakalım şu malları! Karıştırın 
inekleri
 
danaları birbirine! ..»
 
Çobanların gözleri yuvalarından uğradı. Bir iplik çeksen kırk yama 
dökülecek üst başlarıyle titrediler:
 
«Abbas emmi? Abbas emmi?..» dediler üst üste.
 
Kır Abbas başını dikti. Yüzünün hiç şakası yoktu. Bir alevi dedesi 
gibi sessiz, k
ararlı:
 
«Emiştiriiiin! ..» dedi yeniden.
 
Çobanlar malları emiştirdiler.
 
Bir koşuşma, koklaşma, bir arama...
 
Danalar, buzağılar analarını buldular. İneklerin küçücük 
memelerini tokmaklaya tokmaklaya emmeye başladılar.
 
İ
nekler buzağılarını, kesiksiz bir tatl
a yalıyorlardı.
 
Epey bir süre geçti. Gün indi dağlara...
 
Çobanlar saygılı, sessiz, Kır Abbas’a bakıyorlardı. Onun çok eski 
bir yazıya benzeyen yüzünü okumaya, anlamaya çalışıyorlardı. 
Okunmaz, anlaşılmaz bir adamdı şimdi. Başını bir köye, bir 
Gökkaya’nın b
eri yandaki bağlara çeviriyordu. Babas, Kumartaş 
köylerinin ardındaki dağlara yaklaşan güne bakıyordu. Akşam oldu, 
oluyordu.
 
Boynunu Purluktan yana doğru yıktı Kır Abbas: