Şu kapıya yaklaşma ! Bu duvarın önünden geçme! Köşkün 
kapalı kısımlarında sesler, çağırmalar , bağırmalar duyarsan 
cevap verme!" gibi birçok acayip tembihte bulundula r. Bü­
tün hareketlerim adeta düğümlendi. Adımımı nereye ata­
cağımı, nereden yürüyeceğimi biterneyerek sürtünmeye bile 
korkuyordum. 
Akşam yaklaştı. Üçümüz de saçlarımızı çözdük, beyaz­
lar giydik. Evet, bu tırnarhane nizamnamesinin tayin ettiği 
kisveye ben de girdim. Tamamıyla onlara benzedim. Gece 
oldu. Yine çiftlik hayvanları bu şarkı hanelerinde ötüştüler, 
koşuştular. Yine birkaç defa tırnak sürtmek, göz kırpma­
mak gibi müşkül hareketleri yapmaya mecbur oldum. De­
nize düşen yılana sarılır sözü uyarınca maruz kaldığım bu 
tehlikelere karşı başka türlü bir korunma vasıtam olmadı­
ğından bu şekilde hareket etmek zorunda kalıyordum. Bir­
kaç akşam sonra bana da bir alışkanlık geldi. Eski korkum 
azaldı. Vazifem ev işinden ziyade perilere hizmet etmekti. 
Bir yerde süprüntü bırakınayıp temizliyor, akşamları onlar 
için pek çok ağaç altına dökülecek şerhetleri kendim eziyor, 
tütsülerini veriyor, onları ağırtayarak bazı mahallere konu­
lan kandillerini yakıyor , velhasıl neredeyse bütün işlerini 
ben görüyordum. Oradan kurtuluş ümidimin kalmadığını 
görünce perilere kendimi sevdirmeye uğraşmaktan baş­
ka bir çare olmadığını anladım. O gayretle çalışıyordum. 
Galiba biraz da cinlerin perilerin teveccühlerini kazandım. 
Çünkü geceleri nispeten tepemde az ötüşüyorlar , az tepi­
şiyorlar dı. Sabahları döşeğimi akşamdan sermiş olduğum 
yerde bularak biraz ferahlıyor , güvende hissediyordum. 
Çeşmifelek Kalfa da Ruşen Abla da benim bu itaatkar, 
çalışkan ve iyi halimden pek memnun oluyorlardı. Müm­
kün olabildiği kadar hoş geçinmeye çabalıyordum. 
Perilerin hoşnutluğunu kazanmış olmaktan mütevellit 
bir nevi cüretle sular karardıktan yatacağımız zamana ka­
dar orada burada dolaşabiliyor, fakat herkes yartıktan son­
ra odamdan çıkmak cesaretini henüz gösteremiyordum. 
30