kim biliyor musunuz? Bütün Çukurovayı soyup soğana 
çevirmiş, bir ömür boyu kirden yüzüne bakılamayacak 
bir ağanın oğlu. 
Biz diyoruz ki, bu halk soyulmas ın... Halkı soyanları 
artık aradan çıkaralım. Yirminci yüzyıl milletlerin soyul­
maktan kurtuldukları, kendi benliklerini buldukları yüz­
yıldır. Bizim toprağımızın kendine has bir kültürü var, 
amanın buna hiç önem verilmiyor, önem verilsin, diyoruz. 
Başka çaremiz yok, diyoruz. Amanın millet, toprağımız 
yok oluyor, ağalar, beyler, gericiler, toptan, toprağımızı, 
ormanlarımızı yok etmek için yarışa çıkmışlar, ne duru­
yoruz, diyoruz ... Onlar karşımıza geçmişler bre vatan ha­
inleri, bre zındıklar ... Bre! Bre!.. Azıcık vicdanı olan, elini 
vicdanına koyup söylesin, kim vatan haini, kim değil!.. 
Açlık, şu doğudaki açlık, kimin yüzünden? Söyleyin 
benim mi? Bu açlık bugünkü açlık değil, yüzyıllardan bu 
yana geliyor. Şimdi patlak verdi. Bir daha da durmayacak. 
Bu açlık halkı sömürenlerin, onları yeraltındaki evlerinde 
gerilik, pislik içinde bırakanların yüzünden. Biz onlara 
karşıyız. Açlığın, sömürünün, pisliğin, geriliğin olduğu 
gibi kalmasını isteyenler milliyetçi ... Sevsinler senin milli­
yetçiliğini ... Bir gün yutturursun, iki gün ... Çekirge bile iki 
kere ... 
Fakir Baykurt bir roman yazdı. Adı da, Yılanların 
Öcü. Bu roman, bir köy romanıydı. Fakir, köylü. Köy 
Enstitüsünden çıkma, öğretmen. Roman, gazetemizin 
Yunus Nadi Armağanını kazandı. Sonra da bizim edebi­
yatımızda görülmemiş bir ilgiyle karşılandı. Çok satıldı, 
çok okundu. Sinemaya almaya kalktılar. Bu sansürle nasıl 
aldılar sinemaya, onun orasına Rufailer karışır. Sonra bu 
romanı bir delikanlı piyes yapmış. Devlet Tiyatrosuna ver-
27