"Amma da övdün Horali, övdün ha övdün. Seni övücü ba­
şı mı tuttu İnce Memed?" 
Horali: 
"Yok," dedi. "Anlat, dedin İnce Memedi, ben de bildiğimi 
gördüğümü anlattım . İşte böyle bir adam İnce Memed." 
Kalaycı toprağa oturdu. Başını iki eli arasına aldı, düşün­
meye başladı. 
Bir saat mı, iki saat mı ne geçti, Horaliyi yeniden çağırdı. 
"Beni iyi dinle Horali," dedi. "İnce Memed sana güvenir 
mi?" 
Horali: 
"Güvenmez ." 
Kalaycı: · 
"Niye?" 
"Deli Durduya karşı koyduğunda, ben Deli Durdudan ta­
raf çıktım." 
"Bundan ne çıkar?" 
"Güvenmez . Zaten o hiç kimseye, babasına bile güvenmez. 
Yanındaki Cabbara bile güvenm ez." 
Kala ya: 
"De sende," dedi, "dünkü eşkıyayı başımıza Gizik Duran 
ettin." 
Hor ali: 
"Bilirim onu." 
Kalaycı: 
"Bilmez ol," diye çıkıştı. 
Sinidendiği zaman bumunu karıştırır, burnundaki kılları 
çekerdi. Gene öyle yapıyordu. 
"Sen demek istiyorsun ki, İnce Memed ne tuzağa düşer, ne 
vurulur?" 
Horali: 
"Öyle demek istemedim. Tuzağa düşmez adam olmaz. Ne 
de olsa İnce Memed, daha acemidir. Tuzağın biçimine bakar." 
Kalaycı: 
"Sana güvenirim Horali," dedi. "Sen her işin üstesinden 
gelirsin. Senin gibi de tecrübeli eşkıya kalmadı dağlarda. Bunu 
sana havale edeceğim." 
317