Sessizlik ... Boşluk ... Oliveira basit, yalın, apaçık bir biçimde 
orada değildi. Yoktu, kendi gözlerinde bile. Birdenbire bağır­
maya başladı Özgür. 
"Allah aşkına, gözlerimde ne görüyorsunuz?" 
Yanıtını duymaya hazır olduğu en son soru kaçıvermişti ağ­
zından. Korkunç bir kehanetin önsezisiyle donakaldı. Anadili 
olmayan bir dilde verilmiş ölüm hükmü sözgelimi: "O MOR­
TE!" Ama Oliveira merhametliydi, en azından sokaklara sığın­
dığı günlerde. Özgür'den aldığını ona geri verdi: Boşluğu . Tek 
sözcük söylemedi. Eduardo'nun koluna girip kendisini sürükle­
mesine uysallıkla boyun eğdi. 
"Bu arada, belki bilmek istersin, adı Eli," dedi bir ses, Por­
tekizce. 
"NE? NE DEDİN?" 
"Adı Eli," diye yineledi Eduardo, başıyla deliyi işaret ederek. 
Bütünüyle iradesiz, ruhsuz, tepkisizdi adam. Kendi adına bile 
tepkisiz ... Gözleri hala Özgür'e dikiliydi. 
"Eli, Eli, lama sabakhta ni?" 
"Anlamadım ? Nece bu? Arapça mı?" 
"Ona benzer bir dil. Aramca ... İsa'nın çarmıhtaki son sözle­
ri. Baba, baba, beni niye terk ettin?" 
"Benim o tarakta bezim yok kızım. Tanrılarımı burada, içim­
de taşıyorum. Hadi, hoşça kal sevgilim. Kisses." 
Acı acı gülümse mekten kendini alamadı Özgür. 
"Aman dikkat et de dışarı kaçmasınlar. Devir kötü. Sokaklar 
fazla tehlikeli! Sana da öpücükler Eduardo !" 
Bütün cesareti, gücü, içinde kalmış son yaşama arzusu mum 
gibi eriyip girmişti. Baştan aşağı tere batınıştı gene. O sinsi tit­
reme dudaklarının ucuna yerleşmişti . Portekizlinin çamurumsu 
bakışlarını sırtında duydu. Arkasına döndü. Favelado'lar gitmiş­
lerdi. Kül rengi, berbat bir yalnızlık çöktü üzerine. 
Bir sigara yakıp Santa Teresa yokuşundan aşağı yürümeye 
başladı. Eve dönmeye, allak bullak olmuş iç dünyasıyla baş başa 
60