150 KADERİN CİLVESİ 
— Evet efendim, biliyorum. 
— Mülga Umuru Hariciye Muavinlerinden... 
Boyuna o sayıyor, yalanı yanlışı varsa günahı yine onun 
üzerinde kalsın, ben de pehpehlerle onaylıyordum. 
Her' devrin parlak, gösterişli makamlarından bir düzine ka­
dar memuriyet sıraladı. Bunların hiç biri beyefendinin bulanık 
kimliğini açıklamamakla beraber yine de ben kendisini tanımış 
oldum. 
Gösterişli kelimelerle kimliğini belirttikten sonra, kısaca 
bir söylev başlangıcına girişerek: 
— Biz Türkler... 
Ve derin bir içtenlikle konuşmasını sürdürdü. 
Bu adam uzun süre Arabistan'da kalarak dili ve rengi bo­
zulan bir'Türk olabilirdi. Ama doğrusunu isterseniz zihnim 
onun soybesoy. katıksız bir, Türk olduğu ihtimalini kabul ede­
miyordu. Çünkü Türkler içinde en çok Türklük gayreti güden-
'eriıi başka ırklara mensup yabancı kimseler oldukları epeydir 
hayretimle beraber hiddetimi de çeken bir şeydi. 
Şemi Bey söylüyordu: 
— Bizde bir atasözü vardır: «Ticaret ayıp değildir,» der­
ler'. Bu bir gerçektir. Bunun bir atasözü olarak tekrarına neden 
'üzüm görülmüş? Ha?.. Şunun için ki, demek Türklerde tica-
: etin ayıp sayıldığı bir dönem de varmış? Belki hâlâ da bu 
kafada giden zavallılar bulunur. Ama şimdi ticaretin değil, ti-
caretsizliğin çok ayıp bir şey olduğunu zaman bize gösterdi, 
'spat etti. 
Bu başlangıcın sonundan ne çıkacak ? Âdeta ufak bir heye­
canla dinliyorum. 
O sözünü sürdürüyor: 
— Şimdi sizin kendinize büyük gelen bir eviniz var. 
— Evet. 
— Bunu çeşitli biçimlerde kiraya verdiniz ama bir yarar 
sağlayamadınız. 
— Evet efendim. 
— Ben bu evi dolgun bir fiyatla sizden kiralayarak mo­
dern bir ev biçimine koyacağım. 
Bu modern ev deyimi önünde ben sevinçle geniş bir yoldan