KAPLUMBAĞALAR
 
354
 
 
Kırk elli komşu birden geldi.
 
Kadınlar bir yana, erkekler bir yana oturdular.
 
Kel Bektaş’ın hayat adamakıllı doldu. Sıkışık
 
sıkışık, tek dizlerini 
dikip, tek dizlerini büküp oturuyorlardı. Çocuklar ana babalarının 
dizlerinde, kocaman gözlerle, sekide oturan Kır Abbas’a bakıyorlardı.
 
«Bugün havada ay da yok. Şuraya bir ışık gerek Irıza!»
 
Rıza, Hüseyin’i kaldırdı yanından:
 
«Git 
bizim feneri getir ulan!» dedi. Bektaş’a seslendi: «Senin feneri 
de yakarsak tamam olur. Şöyle direklere asıverelim...»
 
Bektaş kalktı, feneri yaktı.
 
Bu ara masa sandalye geldi.
 
Kır Abbas masa sandalyeyi hayat sekisine koydurdu.
 
On beş yirmi komşu daha geld
i. Gelenler oturuyordu. Gelen 
gelinlerin, kadınların çoğu gebeydi. Adamlar kalkıp gebelere yer 
veriyorlardı. Hayat doluyordu. Tâ uçtaki ocağın yanına kadar her yer 
doluyordu. Daha da gelenler vardı.
 
Kır Abbas kalktı:
 
«Sekiyi boşaltın, sekide kimse kalmasın
! ..» dedi.
 
«Töbe yarabbim töbeL» dedi Cennet karı.
 
Muhtar, köy kurulu üyeleri, birer yer bulup oturdular.
 
Kır Abbas başını kaldırıp dama baktı:
 
«Bu dam birez yükse
k
 
olmalıydı emme, neyse!» dedi.
 
Elleri kalçalarında, komşularını uzun uzun süzdü:
 
«Şimdi siz
e hökümetin cuvabını söyleyeceğim, dıkkat edin!» dedi. 
İçinden «(Bismişâââh!..» çekti, sandalyeye oturdu.
 
Başladı:
 
«Kaymakam bey yok! Bu gördüğünüz kır herif tahriratçı bey! Bu 
duvarlarda dolaplar dosyalar ... Şu arkamdaki duvarda Gazi Paşa asılı. 
Burda ma
sanın üstüne kâatlar, kâatlar yığılı. Bu elimdeki de kalem...»