ıCRA MEMURU (Biraz şaşkın): Olur olur. (Coşkun'a biraz 
sertçe bakar.) Ben yalnız görevimi yapıyorum. 
SAFFET (Memuru kapıya götürür) : Her şeyi biliyorum ben. 
Hatta siz olmasanız yerinize bir başkasını gönderecekleri­
ni bile biliyorum. Fakat bugün felsefeyle ugraşamayacak 
kadar yorgunuz. Başka zaman görüşürüz. (Kapıyı açar.) 
Güle güle. (Memur bir şey söylemek ister gibi döner.) Bi­
liyorum biliyorum: Hepimiz bu millete hizmet ediyoruz. 
(Coşkun' a bakar.) Yalnız bizim hizmet tarzımız biraz fark­
lı. Güle güle. 
(Memur çıkar.) 
COŞKUN (sevinçli): Çok iyi çok iyi. Her şey istedigimiz gi­
bi gelişiyor artık. 
SAFFET (Geriye döner): Ne diyorsun Coşkun? 
COŞKUN (Uzaktaki bir insana seslenir gibi): Olaylar, diyo­
rum, gittikçe hızlanıyor. Göreceksiniz daha neler olacak. 
(Düşünür. ) Bu sözü bana kim söylemişti? Bir yerde mi 
okumuştum? (Birden sevinir ve sevinci gizlemek istiyormuş 
gibi ciddi/eşir.) Saffet! 
SAFFET: Gene ne var? 
COŞKUN (önemli bir kişi gibi): Benim bir yere kadar gitmem 
gerekiyor Saffet. Lütfen bugünkü törenle sen ilgileniver. 
SAFFET (Endişeyle Cemi/e'ye bakar): Nereye gidiyorsun 
Coşkun? 
COŞKUN (Esrarlı bir tavırla): Sizin sırrınızı saklayıp da ken­
diminkini söyleyecegime hiç inanmayın sakın. (Saiiet'le 
Servefe bakar.) 
SAFFET (Gülümser) : Gitmeyin efendimiz. Saglıgınız tehli­
kede. 
95