Hayatla Kavgal ı Kar ısı, Gizli Gay Kö şe Yazar ı ve tabii ki Asya... 
Ara s ıra gerilip seslerini yükselttikleri olsa da, pek tart ışmazlard ı 
aralar ında. Kavga, tart ışma, pat ırtı gereksiz enerji kayb ıydı. Böy-
le diye diye nice gerilimi içlerinde biriktirmi şlerdi. Grup üyeleri 
baz ı baz ı başkalar ını da getirirlerdi yanlar ında, arkada şlar, mes-
lektaşlar, ya da yeni tan ıştıklar ı yabanc ılar; çoğu kez yaln ız gelir-
lerdi. Tek tek farkl ılıklar ın sergilendi ği ama hiçbir farkl ılığın di-
ğerlerine bask ın ç ıkmad ığı bir organizmayd ı grup. Tek tek parça-
lar ının toplam ından daha fazlas ıydı. Asya Kazanc ı kendi evinde 
bulamad ığı iç huzurunu burada bulurdu. Kafe Kundera onun s ığı-
nağıydı. Ne giydi ğine, ne dedi ğine kar ışmayan bu insanlar ın ya-
nında kendini rahat hissederdi. Kazanc ı ailesi asla ula şamayacağı 
bir mükemmelli ği ona dayatmak için ç ırpımrken Kafe Kundera 
ahalisi onu oldu ğu gibi kabul eder; dahas ı, insan denilen mahlu-
kat ın zaten özünde kabahatli, kusurlu ve düzeltilemez oldu ğu var-
say ımından hareket ederdi. 
Ne Kafe Kundera'dan ne de bu gruptan teyzelerine bahsetmi şti 
Asya. Evdekiler bilseler böyle mekânlarda bu tiplerle tak ıldığını 
kızılca k ıyamet kopar ırlard ı. En çok da ya ş meselesinden rahats ız 
olurlard ı. Grup üyeleri ekseriya Asya'n ın annesi babas ı olacak 
yaştayd ı. Ancak tam da bu ya ş fark ıydı Asya'y ı cezbeden. Onlara 
bakt ıkça hayatta "ilerleme" diye bir şey olmad ığını anl ıyordu. 
Ellisindeki insanlar bu kadar kusurlu, böylesine çocuksa, on 
sekizinde büyümek için çabalamaya gerek kalm ıyordu. Demek ki 
baz ı şeyler değişmiyordu hayatta: Surats ız bir ergen isen, surats ız 
bir yetişkin, surats ız bir orta ya şlı, surats ız bir ihtiyar ve surats ız 
bir ölü oluyordun. Şablon kal ıcıydı. Belki kula ğa az biraz karamsar 
geliyordu ama en az ından insan ın beyhude yere mükemmellik 
aramamas ı gerektiğini gösteriyordu. Ya şadıkça düzelmiyordu 
hayat, t ıpkı yaşlanmakla büyümedi ği gibi ki şinin. Bu da bir 
teselliydi sonuçta. Zamanla hiçbir şey değişmeyeceğine ve bu 
kusurluluk hali baki oldu ğuna göre Asya da aynen oldu ğu gibi ka-
labilirdi. Olanca kusurlulu ğuyla... 
"Bugün benim ya şgünüm," dedi Asya aniden. Öylesine ç ıkı- 
  verdi ağzından bu bilgi, kendisi de şaşmıştı. 
"Öyle mi?" dedi birisi. 
"Ne tesadüf! Bugün en küçük k ızımın da yaşgünü," dedi Ola-
ğanüstü Yeteneksiz Şair. 
"Öyle mi?" deme s ıras ı Asya'ya geçti. 
"Demek k ızımla ayn ı gün doğmuşsunuz! İkizler burcu," diye 
ekledi şair kafas ını teatral bir ne şeyle sallayarak. 
"Bal ık," diye düzeltti Asya. Şairin yüzünden bir ku şku bulutu 
geçti. Yoksa bugün do ğmam ış m ıydı ortanca çocu ğu? Gene de 
belli etmedi şüphesini ve kadeh kald ırdı. 
Hepsi hepsi bu. Kimse Asya'ya sar ılmaya, onu yap ışkan sev-
gi öpücüklerine bo ğmaya kalk ışmad ı; masaya pasta getirmeye 
kalkmad ı. Şair onun için bir şiir okudu, Karikatürist onun şerefi-
ne üç bardak bira içti ve Karikatüristin Hayatla Kavgal ı Kar ısı bir 
peçeteye onun karikatürünü çizdi - delici zeki gözlerin alt ında, 
sivri bir burnu olan, koca memeli, kabar ık saçl ı, as ık suratl ı genç 
bir kad ın. Ard ından Asya'ya devasa bir kremal ı kahve ısmarlad ı-
lar ve bir de günün sonunda ona hesap ödetmediler. Bu kadar ba-
sit, bu kadar tantanas ız alg ıland ı yaşgünü meselesi. Ciddiye alma-
dıklar ından değil. Aksine öyle ciddiye alm ışlard ı ki mevzuyu, fa-
nilik ve öte dünya üzerine bir sohbete dald ılar çok geçmeden. 
Gruptakilerin ço ğu ölümden sonra hayat oldu ğuna ve bunun dün-
yadakinden çok daha beter olaca ğına kaniydi. "Biz iyisi mi burada 
kalan zaman ımızın tad ını çıkaral ım" şeklindeydi genel kanaat. 
"Zaman..." diye iç geçirdi biri ama gerisi gelmedi. Genel iti-
bar ıyla masadakiler için kof bir kelimeden ibaretti zaman. Din-
darlar ın zaman anlay ışından bihaberdiler; ne İslam ne de ba şka 
bir dinle ilgilendiklerinden. Bergsoncu zaman fazla ürkütücüydü, 
Tanp ınarc ı zaman ciddi ciddi özele ştiri bekledi ğinden ağır geli-
yordu; kapitalist zaman anlay ışı ise umurlar ında bile de ğildi.