COŞKUN: Bu evde daha fazla kalarnam artık Cemile. Yalnız 
başıma gerçekleştirmek istediğim şeyler var. 
EMEL: Yoksa başka bir kadın mı var hayatında Coşkun? 
COŞKUN: Hayır Cemile. Aşktan da üstün şeyler var benim 
için. Milletim için çalışacağım artık. Geçen gün herkesin 
içinde söz verdim, zavallı milletime söz verdim. Ona ger­
çek oyunlar yazacağım artık. 
EMEL: Birlikte yazanz Coşkun. 
COŞKUN: Olmaz. Evden aynlıyorum ve bütün servetimi sa­
na bırakıyorum. 
(Saadet Nine girer. Kucağında bir elbise, bir reçel kavanozu , 
iki başörtü, yarım ekmek, iki kat çamaşır vardır; hepsini 
bohçanın üstüne yığar ve çıkar.) 
EMEL: Hangi serveti bırakıyor sun Coşkun? 
COŞKUN: Öyle ya. Saçmalama Emel, sen benden yana de­
ğil misin? (Sesini yükseltir.) Oğlumuzu bırakıyorum sa­
na Cemile. 
(Ümit yavaşça girer ve portman todan kalpağı alarak çıkar. Sa­
adet Nine girer. Kucağında kağıtlar, zarflar, resimler, çatal 
bıçak, tabak, birkaç kuru köfte, bir defter. Bunları da öteki­
lerin üstüne yığar ve çıkar.) 
EMEL: Oğlumuz mu? Ona şimdiye kadar ne verdin ki? 
(Ümit girer. Yüzüne boyayla sakal ve bıyık yapmıştır; port­
mantodan bir ceket alarak çıkar.) 
COŞKUN: Başka çaremiz yok Cemile. Ikirniz de artık ken­
di hayatımızı yaşamalıyız. Göreceksin bu ikirniz için de iyi 
olacak. Allahaısmarladık Cemile. 
EMEL: Seni anlıyor um Coşkun, göğsümü dolduran hıçkı­
nklara rağmen sana hak veriyorum. Güle güle Coşkun. 
74