İhtiyar: 
"Güle güle," dedi, başını heybesinden kaldırdı, onlara bak­
h. Onlar yürüdükten sonra başını geri indirdi. Gözle rini kapa­
dı. Su çağıldıyordu. 
Deveboynunun çamlığına gelinceye kadar konuşmad ılar. 
Memedin yüzü zehir gibiydi. Acıydı. Bir zaman içinde bir se­
vinç çağlıyor, sonra kararıveriyord u. Kara yağmur bulutu çök­
müş gibi. 
Yan gözle birkaç kere Mustafaya bakh. Mustafa şaşkınlık 
içindeydi. Yokuşu çıkınca, Memed, yorgun yorgun bir taşm üs­
tüne çöktü. Birden gülümsedi. 
Mustafa bunu fırsat bildi: 
"Ne güldün desen e?" 
Memed, boyuna gülümsüyordu. 
Mustafa: 
"Desene?" 
Memed ciddileşti: 
"Allah bilir ya bu adam Koca Alımedin ta kendisiydi. Bana 
öyle geld i." 
Mustafa: 
"Laf." 
Memed kızdı: 
"Ne lafı? Herif tamı tarnma Koca Ahme t." 
Mustafa: 
"De git sen de," dedi. "Bu adam hepimiz gibi adam. De­
dem gibi üstelik de. Bunun Koca Alırnede benzer yeri var 
mı?" 
Memed: 
"Alnındaki beni gördün mü? Tam orta yerinde alnının :'' 
Mustafa: 
"Görmed im." 
"Alnının orta yerinde yeşil büyük bir ben vardı." 
"Görmed im." 
"Gözleri çıra gibi yamyo rdu." 
"Yok." 
"Gözleri sırça gibi yamyordu ." 
"Görme dim." 
71