Mürebbiye yazarının yazı odasında bu manzarayı hatır­
latan küçük bir resim gördüm. 
*** 
-Terkipleri sevmiyorum. Mademki okunmak için yazı­
yoruz, okunabilecek gibi yazmalıyız. 
-Kadına her hak verilmeli dir. 
Hüseyin Rahmi Bey'le bir arada bir gün geçirdim. Bu iki 
şeyden ısrarla bahsettiğini gördüm. Abdülhak Hamit Bey'i 
bile terkip konusunda kabahatli buluyor. Fakat Eşber şairi­
nin gençliğine hayrandır. 
-O genç, hepimizden genç ... Onda dehanın gençliği 
var, diyor, fakat sonra dönüyor: 
-Henüz yaşarken bu kadar paye vermemeliyiz. 
*** 
-Musiki sever misiniz? 
-Çok ... Alafranga keman en çok sevdiğim şeydir. 
Bu sohbet üstadın güzel yuvasında değil, Heybeliada'nın 
Büyükada'ya bakan tarafında, bir kahvede cazbant gürültü­
leri arasında geçiyor. 
Bu sohbet ve ondan sonraki sözleri bana anlattı ki biri 
İstanbul'un en hususi, hatta en mahalli ve alaturka tarafla­
rını güzel bir iksir gibi bize yudum yudum bütün acılığıyla 
içiren üstadın ruhunda Batı'nın sessiz bir ateşi yanıyor. "Av­
rupa'ya gittiniz mi?" dedim. Fakat heyhat, on sekiz senedir 
Heybeliada'da oturan ve ömründe ancak bir defa Selanik'e 
kadar seyahat etmiş olan bir adama bu suali sormak ne ka­
dar beyhude idi. 
-Hayır! dedi. 
*** 
Hüseyin Rahmi Bey'in uzletini anlattım. Eserlerinin doğ­
rudan doğruya hayattan alınmış olduğunu da bütün okurla­
rı bilir. Şimdi şunu merak etmiyor musunuz? Acaba, bu ya­
zar, yazdıklarını ne vakit, nerede gördü ve satırlara geçirdi? 
Bunun cevabını şöyle verdi: 
vııı