yanına koymuştum. İnsanın aklında kalmıyor ki: eşya akıp
geçiyor. O zamanlar daha debriyaj kaçırmıyordu. Hey gidigünler! Parkelerde en küçük bir çizik yoktu. Yaşlanıyoruz:eşyalar eskiyor. Demek dört hizmetçikaçması oldu ha! An-lamıyorum. Bir gün gelecek, parkeleri bile değiştirmek zo-runda kalacağız. Belki bu kattan çıkmış oluruz o zaman.Yeni bir kat alırız. Kat kat olun inşallah! Ne yerinde birsöz. On iki buakşambizdetoplanalım oluyor, böyle bir espriyapmamıştı. Zaman ne çabuk geçiyor. Bizim bebeğin boyu-nu ölçtüğümüz duvara üç yeni çizgi çizdik o günden beri.T urgut, yemek örtüsüne yedi kere şarap döktü. Şarap lekeside çıkmıyor biliyorsunuz. Ama zamanla soluklaşıyor, sili-nir gibi oluyor: hafıza gibi. Yıkandıkça çıkıyor. Ben şöyleyapıyorum: her lekenin üstüne bir tuzluk, bir biberlik, birhardal şişesi, bir ketçap şişesi, bir mayonez kâsesi, bir li-mon suyu kadehi, bir ekşi krema tabağı koyuyorum. Hiçbirşey belli olmuyor. Peki, ya bunlardan birini aldıkları za-man? Yenisini koyuyorum kimse farketmeden. Yedek tuz-luklar, biberlikler bulunduruyorum. Eskiye ait hiçbir leke,masa örtüsünün üstünde kalmıyor. Bir de çamaşır suyunudeneyin.
Yüzünüz yabancı gelmiyor, sizi bir yerden tanıyorum.
Dağda beraber değil miydik? Dağda mı? Dağa iki yıldır çık-mıyorum, olamaz. O halde Termos’ta görüşmüş olmalıyız.Ben her yıl oradaki içmelere giderim. Sanmıyorum: ben ge-çen yıl Nefes harabelerindeydim. Karım, kimsenin bizebakmadığı sırada, ne güzel taşlar toplamıştı. Bakın: bir vit-rin yaptırdım onlar için. Amphorayı da yanına koydum.Köylülerden de ucuza çok taş topladık. Daha çok karımmeraklı. Her taraf taş doldu; bir sandık da çalışma odasın-da. Salon küçük, koyacak yer bulamadık. Henüz açmadıkbu yüzden. Acaba... Herdek’te mi karşılaştık yoksa? Hiç ih-timal vermiyorum. Biz artık oraya gitmiyoruz. Bir kere, çok
334