204 
 dilinin ölçünlü bir sisteme dayanması, eğitim kurumlarında öğretilmesi, medyada kullanılması 
nedeniyle, konuşma dilini ses ve anlam bakımından etkilemesidir. Burada tartışılması gereken 
nokta, yazı dilindeki sistem değişikliğinin dilde ve kültürde bir kopuşa neden olup olmadığıdır.  
Bu çalışmanın iki çıkış önermesi vardır. Birincisi: harf devrimi ve yeni yazı sistemi, 
belli bir kültürel coğrafyadan (Ortadoğu) bir kopuşa neden olmuşsa da yeni yazı dili aracılığıyla 
dilde ve bellekte süreklilik sağlanmıştır. İkincisi de, yazı ve harf devrimi, Osmanlıca söz 
dağarcığını ve konuşulan dili yeni yazıya ge çirerek toplumun tarihle, kültürle bağını kurmuş, 
toplumsal, tarihsel, kültürel, kısaca ulusal kimliğin oluşmasının önünü açmıştır.   
6. DİLİN SÜREKLİLİĞİ -SÜREKSİZLİĞİ MESELESİ  
Dil değişir, dönüşür ve bu dönüşümler yeni siyasal, sosyal, ekonomik, ideolojik , 
kültürel, bilimsel sistemlerin kurulmasıyla gerçekleşir. Burada önemli olan, bu dönüşümde 
dilde bir kesinti yaşanıp yaşanmadığıdır. Dilde bir kopma, bir kesinti olabilir mi? Ya da dil 
süreklilik hali gösterir mi? Yapılan çalışmalarda dilde süreklilik tip leri şu maddeler altında 
toplanmıştır.  
          “1. Anlaşılırlık ve sistemi güvenceye alan dil sürekliliği  
2. Hem biçim hem içerik olarak metin üretiminde süreklilik,  
3. Ölçünleştirme ve benzeri kodlaştırmalarla norm sürekliliği,  
4. Yazı sistemleri gelen ekleri üzerinden, dilin belli yapılarını uzun süre koruyan 
yazı sürekliliği  
5. Bireylerin ve sosyal kümelerin dil yetisi ve dil bilincindeki süreklilik  
6. Bir bölgede (yerde, zamanda, sosyal kümede) farklı yaşlardaki insanların nesil      
sürekliliği” (Cherubim, 1998: 75).  
Yukarıda sıralanan dilde sürekliliğe ilişkin maddeler göz önüne alındığında şunlar kesin 
olarak söylenebilir. Kabul edilen yeni yazı sis temi Türkçenin anlamını ve dilbilgisi kurallarını 
sürdürmüştür. Yeni yazı sistemi hem biçim hem içerik olarak yeni metin türleri ve metin 
sistemleri üretmede etkin olmuştur. Harf devrimi Türkçeyi ölçünleştirerek ve sesleri kodlayarak 
norm oluşturmuş, dili norm düzeyinde belirginleştirmiş, bireylerin, sosyal kümelerin dil yetisi 
ve dil bilincini yükseltmiştir. Harf devrimiyle yazı dili üzerinden toplumu ortak bir hafızada ve 
bilgide birleştirebilmiş ve nesiller arasında anlayış birliği ve sürekliliği sağlamı ştır. Yeni yazı 
sistemi, eski yazı sisteminin entelektüel ve sosyolojik mirasını sürdürme konusunda ise 
ilerlemeci aydınlanma fikrinden dolayı yetersiz kalmıştır. Buna rağmen yazı sistemleri arasında 
hem entelektüel hem de sosyolojik olarak bir kopuş yaşan dığı söylenemez.   
Harf devrimi ve Latin yazı sisteminin, yazılı kültürde bir kopuşa değil, fakat “yazı 
sistemi” bağlamında bir kesintiye neden olduğu öne sürülebilir. Fakat bu kesintinin, 1928 yılı 
Kasım, Aralık ve Ocak ayları gazeteleri gözlemlendiğinde,  üç ay sürdüğü, bu süre içerisinde de 
gazetelerin, bir başka deyişle, yazı kültürünün iki yazı dilinde yayımlandığı görülmektedir.  
Yeni yazı sistemine geçiş süreci olarak adlandırılabilecek bu sürede bazı önemli siyasi haberler 
yeni yazı sisteminde yazılm ıştır. Bu geçiş aşamasında gazeteler “Hasbihal” ve “Dil” 
köşelerinde, yeni yazı sistemini Osmanlıca ve Türkçe karşılaştırmalı olarak öğretmeye 
girişmişlerdir. Bu girişimin toplum ve okuryazar nezdinde ilk defa önemli bir dil bilinci yaratma 
konusundaki kat kısı göz ardı edilemez.  
Osmanlı yazı sisteminde halkın dilinden bir kopuş, hatta yazı dilinde bir karmaşa 
yaşandığı bir gerçekliktir. 1928 yılında kabul edilen ve 1929 yılında fiilen uygulamaya konulan 
yeni yazı sistemi, yaşayan Türkçenin yazı diline geçirilerek daha sağlam geliş mesi ve bir norma 
ulaşması bakımından hayati bir karar ve uygulamadır. Bu sadece siyasal kültür veya