29
halde -h e r  türlü servet izafidir zaten, zam anın ve mekânın  
ölçülerine g ö re- Peri kendini bir şeylerden mahrum hisset­
meden büyümüştü. Gerçi seneler geçtikçe, ailesindeki m ut­
suzlukları idrak edecekti. Büyüm ek demek, anne babanın  
kusurlarını görmeyi öğrenmek demekti.
N albantoğullannın son çocuğuydu Peri. Tekne kazıntısı . 
İki oğullarını ergenlik çağma getirmiş çift için doğrusu sürp­
riz olm uştu gelişi. Üzerine titrenen, sakınılan, her ihtiyacı  
karşılanan, el üstünde tutulan bir çocuk olarak geçirmişti ilk  
yıllarını. Yine de ne zaman annesiyle babası aynı odada olsa­
lar gergin bir rüzgâr estiğinin farkındaydı.
M eyhane ile cami kadar uyum suzlardı babası ile annesi.  
Konuşurken çatılan kaşlarına, seslerine işleyen sert tınıya  
bakan, onların âşık bir çift değil, satranç oynayan iki ezeli  
rakip olduğunu görürdü. Bir sonraki hamlelerini hesaplaya­
rak; birbirlerinin kalelerini, fillerini, vezirlerini ele geçirerek;  
nihai zaferi sağlayacak darbeyi vurm ayı hedefleyerek ilerli­
yorlardı evliliklerinin dam alı ve yaralı zemininde. îki taraf  
da diğerini “ailenin zorbası” olarak görüp, tahammül edilmez  
buluyor ve ona “Şah m at!” diyeceği günü iple çekiyordu. Kar­
şılıklı hınçlan öyle derinlere işlem işti ki, kendilerini mağdur  
ve m azlum hissetmek için bir sebebe ihtiyaç duymaz olmuş­
lardı artık. O küçücük yaşında bile Peri annesiyle babasının  
aşk evliliği yapmadığını, sadece bugün değil, aslında hiçbir  
zaman birbirlerini sevmediklerini anlamıştı.
N e zor şeydi birbirini hiç sevmemiş bir çiftin evladı olmak.
Akşam lan babası büyük rakı şişesinin etrafına yerleştiril­
m iş mezelerle dolu masanın başına otururdu: ciğer tava, fa­
va, zeytinyağlı enginar, kavun, beyazpeynir ve en sevdiği şey  
olan beyin salatası. Lâkin boğazına düşkün biri değildi M en­
sur Bey. Yemek yemeyi, aç karnına içmemek için n za göster­
diği bir vazife addederdi adeta. Her mezeyi müşkülpesent bir  
tadımcı gibi dener, yavaş yavaş sindirirdi. “Kumar oynamam,