"Hepsinin de adı Memed, öyle mi?" 
''Memed," dedi gözcü. "Şaşırdım kaldım Hocam, bu dağ-
larda kime sorsan hepsinin de adı Memed ." 
Hoca gülmesini sürdürerek: 
"Biliyorum, duydum," dedi, "velminel garaip ." 
Ormanın alt ucundaki dağın eteğine kadar Hoca yürüdü, 
dağa çıkh, bir kayalığın ardmda biraz dinlendikten sonra aşağı­
ya indi. Memedler onu dağdan inerken gördüler. 
"Hoş geldiniz çocuklar." 
Önünde elpençe divan durup : 
"Hoş bulduk Hocamız," dediler. 
"Niçin eşkıya çıkhğınızı sormayacağız, biliyorum onu, ba­
na göre ne kadar fakir fıkara, ne kadar babası, emmisi, kardaşı, 
dayısı Yemene, Çanakkaleye, Sarıkamışa gitmiş de gelmemiş, 
ne kadar aşağılanmış, adamdan sayılmamış kişi varsa dağa çık­
malı. Biliyorum, herkes dağa çıkınadığına göre sizin yüreği niz­
de kurt var, yalım var. Şunu size açık açık söyleyim de bilin, İn­
ce Memed bizim çetemizde yok, dağlarda da yok." 
Baştaki duran delikanlı: 
"Biz onu buraya gelirken gördük, onunla konuştuk da Ho­
cam. O, her yerde var." 
Hocanın yüzü ışıdı: . 
"İşte buna, buraya gelirken Memedi gördüğünüze sevin-
dim� Hepiniz de gördünüz mü onu?" 
"Hepimiz de gördük Hocam." 
"Senin adın ne?" diye birdenbire sordu Hoca: 
''Memed," dedi öteki toparianarak 
Hoca, hep gülüyor du. Sonra birden sertleşti : 
"Beni dinleyin Memedler," dedi, "bir tek sözümü bile ku­
lak ardı e�eyin. Memed olmak kolay değil." 
"Biliyoruz, kolay değil Hocamız ." 
"Ucunda, erinde olsun, geçinde olsun yüzde yüz ölüm 
var." 
"Biliyoruz Hocam ." 
"Öyleyse Allahın adı ve de Kurarn Kerim üstüne şu söyle­
yeceklerimi yerine getireceğinize yemin edeceksin iz." 
"Ederiz Hocam ." 
277