Nesnelerin  de, tıpkı  sinekler  ve hamamböcekleri  ve besinler  gi-
bi bir yaşam  çemberi  vardır.  Ortalamaya  vurduğumuzda  bebekken 
giyilen  tulum  1-2  ay, çocukken  edinilen  pilli  tren  1 saat-1  yıl,  er-
genlikte  tutulan  günlükler  30-60  gün,  zevksiz  bir akrabanın  hediye 
ettiği  kazak  10 saniye,  sigarayı  bırakma  hevesiyle  satın  alınıp,  te-
mizlemesinin  ne denli  zahmetli  olduğu  sonradan  anlaşılan  bir pipo 
2-6 içim,  bir yazıcı  kartuşu  15 gün-3  ay, bir tren  bileti  1-20  saat,  sar-
hoş kafayla  severek  edinilip,  ayılınca  göze  o kadar  da sevimli  gö-
rünmeyen  cicili  bicili  süs eşyası  1 uzun  gece  yaşar.  Derken,  onlar 
da ölür.  Ölür  ve atılırlar:  ya bir kenara,  ya da çöpe. 
Uyandığı  andan,  uyuduğu  ana kadar  sürekli  bir şeyler  atarak  ge-
çirir gününü  şehirde  yaşayanlar.  Haftalara,  aylara,  yıllara  vurduğu-
muzda,  hatırı  sayılır  bir çöp tepesi  yükselir  her birinin  arkasında.  Ve 
tıpkı  sinekler  ve hamamböcekleri  ve besinler  ve nesneler  gibi,  in-
sanların  da bir miadı  vardır.  Ortalama  yaşam  süresi  erkekler  için 65, 
kadınlar  için  70'tir.  Sonra,  malum  son gelir  ve onlar  da ölür.  Çürür 
ve ayrışır,  parçalanır  ve dağılır,  kendileri  olmaktan  çıkar  ve başka 
başka  şeylere  karışırlar.  Ama  eğer  ölmeye  ramak  kala,  hatıralarımız 
yerine,  şimdiye  değin  attıklarımız  olsaydı  bir film  şeridi  gibi  geçip 
giden  gözümüzün  önünden,  fazladan  uzatabilirdik  ömrümüzü. 
*** 
Madam  Teyze,  bundan  yirmi  beş sene  evvel  kocasını  bir kazada  yi-
tirip,  Bonbon  Palas'ın  10 numaralı  dairesine  tek başına  yerleştiğin-
de, başkalarına  ait eşyalarla  karşılaşmıştı  burada.  Sahiplerini  yitir-
miş, son  kullanma  tarihlerini  geçirmiş,  yüz  seksen  bir adet  eşya... 
Fransa'daki  evsahibesinden  gelen  mektup  bu eşyalardan  dilediği  gi-
bi ve istediği  şekilde  kurtulabileceğini  söylediği  halde  bir tekini  bi-
le atmak  ya da elinden  çıkarmak  gelmemişti  içinden.  Kızmamıştı 
mektubu  okuduğunda.  Daha  önce  kızmıştı  oysa...  ve çok  daha  ön-
ce... Genç  kızlığında  annesi  romanlarını,  günlüklerini  attığında  ve 
yıllar  sonra,  aniden  yitirdiği  eşinin  fotoğrafları  kardeşi  tarafından 
eşe dosta  dağıtıldığında  uğradığı  haksızlığı  hatırlamıştı;  uğradığı 
haksızlığı  ve kapıldığı  kızgınlığı.  Kızmıyordu  artık.  Belki  geçmiş-
te kendi  eşyalarına  sahip  çıkamamıştı  ama  bundan  böyle  sebatkâr 
349