KAPLUMBAĞALAR
 
326
 
 
«Tüney köyünden Ahmet oğlu Duraaan! .. Hasan kızı Zey
-
 
neeep! 
.. Tanık Nermin Aaaay!.. Tanık Nazmi Erdeeem!..»
 
İğne atsan yere düşmeyecekti. Tüfekli ja
ndarmalar, duvar dibine 
çökmüş kadınlar, kaçırılmış kızlar, sakalları tıraşlanmış köylüler, 
paragöz dâvavekilleri, boynu bükük mübaşirler...
 
Üst kata inip çıkanları gördü.
 
«Kaymakama giderim, kaymakama!..» dedi. «Varır kaymakama 
anlatırım... Olduğu gibi an
latırım! .. Ağzımda lâf yapan bir dilim var 
nasıl olsa...»
 
Çarıklar yumuşacıktı ayaklarında. Çıt çıkarmadan yürüyordu. 
Yukarı kata çıktı. Geniş koridorun iki ucu odalar... Kimi açık, kimi 
kapalı odalar... Camgöz malmüdürünü görür gibi oldu bir ara. 
«(Maffe
ttin bizi dürzübaşı! Bütün suçları kadastroya yığıverdin, emme 
kendin hırlı mısın seeen?)»
 
Kapının önünde beli tabancalı, kışlık giysiler içinde bir jandarma 
dikeliyordu. Yaklaştı:
 
«Kaymakamın kapısı hangısı oğlum?»
 
«Burası amca!» dedi jandarma. «Kaymakam 
yok yalnız. Tahriratçı 
Sırrı bey bakıyor yerine...»
 
«Nere gitti kaymakam? Ankara’ya mı?»
 
«Pınarbaşı’na sürdüler, çok oluyor...»
 
Bir şey anlamamıştı...
 
«Çoktandır tahriratçı bakıyor yerine. Ona söyleyeceksin...»
 
«Oğlum, malmüdürü bizim bağlarımızı elimizden
 
almaya kalktı 
da, onu anlatacağım...»
 
«Gir anlat... Yalnız şapkanı çıkar. Şu torbanı da... insan bunu 
buraya getirmez be amca!»
 
«Azık torbam oğlum, içinde azığım var...»
 
«Kaymakamlık makamına torbayla girilmez yavu amca, koy onu 
şuraya bir yere...» Parava
nayı gösterdi jandarma: «Çıkarken burdan 
alırsın!» dedi.