gördüm.  Daha fazlasına day anamam.  Cehenn emin dibine gi t ama sakın ne bana  ne de babama 
gözük bir daha.”
Ertesi gün i ki karde ş erken ç ıkmışlard ı yol a.
“Kız, Erdal' ın torbasın ı otobosa  kadar  taşıyıversin.  Yolluk koydumdu  içine,”  demi şti anası. 
Oğlu anas ının si parişlerin i, bir de tü kenen ilaçların ı alacakt ı sağlık ocağında n, bank adan asker 
aylığını çekecekt i, me ktupları nı po staya ver ip dön ecek ti kasabaya.
“Erdal' ı otobüse  kadar  götüreyim.  Dönüşt e teyzemgil e uğrarım,”  demişt i Elmas,  kerevetin 
üstünde bir k arış suratla oturan ana sıyla babasına.
“Gözüm  görmesin zati seni,” di ye yanıtlamışt ı babası.
Erdal  kasabaya  geri dönüp  otobüsten  indiğind e, babasını  onu bekl erke n bulmuştu  durak 
yerind e. Elmas  henüz  eve 43 dönmemiş ti. Teyzes igillere  de gitmemişt i. Onunla  şehr e mi inm­
işti acep?
“Ben otobüse bind im gittim, o eve dönece kti?” d emişt i Erdal, g özleri yerd e.
Hurşit endişeliyd i. Kızın kaçmış olabilece ğini kondur mak  istemiyor,  hep başına bir şey 
geldiğine yoruyordu.  Akşam  evde,  doğruyu  söyletmek  için Hacer'i  eşek sudan  gelene kadar 
dövme ye başla yınca,  Erdal  avluya  kaçıp  küsmüştü.  Anasının,  “Kaçırtt ın işte kızımın,  inadın 
yüzünd en, da yakları n yüzünden kaçırt tın,” d iyen çığl ıklar ını duyuyordu dövülürken.
Hurşit'in jandarmaya başvurmasın ı oğlu engellemi şti.
“Bakar sın birkaç  gün  sonra  pişman  olur,  kendil iğinden  çıkar  gelir,  dallan ıp budaklan­
dırırsan e ve alamazsın bu s efer, baba,”  demişt i, “bekl e hele.”
“Ne d iyeceğ im ele güne?”
“Eze  Hala'ya yolladık,  de. Akrabalara  gönd erdik  de. Jandarmayı  karıştırma,  mahall enin 
ağzına dü şmeye lim.”
Oğlunun  sözünü  dinlemi şti ama,  “Ben  o herifi  vuracağ ım,”  demişt i sonunda.  “O Mevlut 
denen h erifi d elik de şik edec eğim.”
“Mevlut  asker  ocağında  baba,” demi şti Erdal.  “Kızı nı birli ğe sokaca k hali yok ya. Askerd eki 
adam k ız kaçırabilir mi?”
“Salih gile varam  bir yol. B elkim ora ya sığınmışt ır.”
“Salih Amca se nin r ızan olmadan almaz k ızı içeri.”
“Bell i olmaz,” demi şti Hurşi t. Dayanmı ştı Mevlut 'un babasının evin e.
“Dell enip dururmuşun  kızın oğluma  gönül düşürdü  diye, Alevi  geline ben pek mi me­
raklıyım sanırsın?” d emişt i Salih.
“Kız içerd eyse, çık sın g elsin y anıma.”
“Kız mız yo k burada,  git işine Hurşi t, o g else ben almam  zati.” 
 “Bir öğren irsem burada olduğunu, y ıkarım ev i başın ıza.”
“Ağz ını topla.  Bilesin ki, senin kızını önce  ben oğluma  yar ettirmem.  Dini bütün  gelin 
isterim ben.”
“Salih,  koca-kafa  Salih,  beğenmed iğin biz,  sizin gibi camide  namaza  durm uşkene, 
komşunun  emane tteki papuçların ı çalanların  taife sind en değilik... Secde ye varırken  bile gün­
ahlarınızı n çokluğundan, yüz yüz e bakamay ıp gıçınız ı dönüyonuz birbiri nize...”
“Sus ulan mum  söndü p apazı, Allah'ın adını ağzına se nede bir ke re al an her if.
Salih'le Hurşi t birbirlerine  girmişl erdi.  Azgın  boğalar  gibi dövüşmüşl er, ancak  konu  komşu 
başlar ına to plandı ğında, ar aya g irenlerin sayesinde zor a yrılmış lardı, k an revan içinde.
“Oğlun  kızıma  elini sürers e vururu m onu,”  demişt i Hurş it topalla ya topallaya  evin e yollan­
ırken.
“Ben  sana  bunu  ödeteceğim Hurş it!” diye bağırmışt ı Salih arkasından,  kırılmış  dişi avc­
unda, “Ahd im olsun bunu  ödet eceğ im sana, oca ğı da ğılası!”
“Ben im kızım yok artık! Bundan böyl e kız ım yok benim! Bunu he piniz biles iniz!” 
demişt i Hurş it evine vardığ ında.
“Ya benim günah ım ne?” diye sorm uştu anası, gözlerinde n yaşlar  akarak.  “Benim  de kızım 
yok ar tık, gitti gider Elmas' ın!”
Elmas' ın ad ını k imse almamışt ı ağz ına bir sür e. Hurşi t, kızın k açması e vdek ilerin suçuymuş 
gibi k imse yle k onuşmuyor, k imsen in yüzün e bakmıyordu.”N'olmuş? K ızı k açan il k baba  o mu? 
Herkesin  kızı kaçıp kaçıp  gidiyo, başlı k para sı derdin e. Nikâhını bastır ıp dönü-y o. Ne var 
bunda?”  demişt i Hacer.  Kızının haya tta olduğunu,  Mevlu t'a kaçt ığını öğrend iğinden  beri sak­