Evde ölmek istiyordum. Annem, kapıdan girişimi kor-
kuyla seyretti. Banyoya daldım ve ilaçlarıma saldırdım. Evedönmek beni, ne pahasına olursa olsun yaşamak isteyen birsolucan yapıyor. İnsanların, güneşin ve hareketin olduğuyerde ölüm kavramına daha kolay dayanabiliyorum. Evedönünce, duvarlara, eşyaya sinmiş olan karanlık düşüncele-rim üzerime saldırıyor: ölüme, evde katlanamıyorum. Oysaevde ölmek istiyordum. Ne istediğimi bilmiyorum artık sa-yın insanlar! Beni affedin!
Bardaktaki suya, renkli ve kokulu sıvılar damlattım. İlaç,
büyüyle ilgili bir şey galiba. Batıl bir inanış. Bütün doktor-lar kalbimin sağlam olduğunu söylediler; bununla birlikte,kalbi takviye eden bu ilaçları aldığım zaman ferahladığımısanıyorum. Daha doğrusu, ilaçları almadan sabırla bekleye-miyorum sıkıntının geçmesini.
Sokaktaki ölümden kaçmıştım. Şimdi evdeki ölüme da-
yanamıyorum. Yatağa uzandım, düşünmeye başladım: nere-deki ölüm daha iyi? Sokakta ölmek daha güzel; gene de ev-de ölmek istiyorum. Babamın ölümü gibi aceleye gelsin is-temiyorum. Kimse yanımda olmayacak sokakta, kimseninhaberi olmayacak. İnsan, evde tedbirini ona göre alır. Konukomşuyu davet eder. Ölümümü gazeteden öğrenmeleriniistemiyorum. Ya da hiç duymayacaklar. Aylarca sonra, öldü-ğümü bilen birinden öğrenecekler. Ne var ne yok, diyecek-ler. İyilik sağlık, diyecekler. Selim nasıl, diyecekler. Hayret-le yüzüne bakacaklar. Duymadınız mı, diyecekler. Sonra,daha ne var ne yok, diyecekler; iyilik sağlık diyecekler. Sı-radan bir ölüm. İki “iyilik sağlık” arasında kalacak ölü-müm. Belgeler de kalmayacak geride. İsteseler de öğrene-meyecekler. Nasıl bir insandı, diyecekler. Sizden iyi olma-sın çok iyiydi, diyecekler. Nerede gençlik resimleri, çocuk-luk resimleri, bebeklik resimleri? Şuralarda bir yerlerde ol-malı, diyecekler. Hizmetçi kaldırmış olmalı, diyecekler; o
621