Bunun üstüneMemed de bir daha konuşmadı. Köye yak­
laştıkça daha hızlı yürüyordu. Cabbar da arkasından yetişrnek 
·için var gücünü harcıyordu. 
Şafağın yerinde iğne iğne ışıklar belirirken, köye girdiler. 
Birkaç köpek gürültüyle onları karşıladı. Memed, oralı bile ol­
madı. Bütün hızıyla dimdik yürüyordu. Durmuş Alinin evine 
geldi: 
"Durmuş Ali Emmi! Durmuş Ali Emmi." 
Durmuş Ali hemen karşılık verdi: 
"Sen misin İnce Memedim ?" 
"Benim ." 
"Geliyorum İnce Memedim. Hoş geldin yavrum. O gavuru 
niceyledin? Duyduk ki Aktozlu köyünü yakmışsın. O gavur da 
içinde çatır çatır yanmış." 
Kapı açılınca Memed heyecanla sordu: 
"Kim getirdi bu haberi size? Köylü hep duydu mu?" 
Durmuş Ali: 
"Hepiciğimiz duyduk yavru. Eline sağlık. Hepiciğimiz se­
vindik. Ölüme sevinilmez ya, hak etti. Avradı bile sevindi. Etti­
ğini buldu, dedi. Bir damla yaş bile dökmedi . Gelin içeri yavru­
larım." 
Birden, kendine geldi. Merakla sordu: 
"öteki arkadaşınızı, hani ihtiyarı nettiniz?" 
Memed, içini çekerek: 
"Sorma!.." 
Durmuş Ali: 
"Allah rahmet eylesin. Ben size şimdi ocağı yakarım. Açsı-
nız herhalde." 
Memed, sorusunu unutmamışh: 
"Durmuş Ali Emmi," dedi, "kim getirdi size bu haberi?" 
Durmuş Ali: 
"Duydun mu yavru?" diye sordu. "Duydun mu olan işleri, 
Topal Ali o gavurun adamı olmuş. İşte o söyledi. Köy yanar­
ken, o da buraya geliyormuş. Durmuş köyün dışında yangını 
seyretmiş. Köy yanınca içine girmiş. Bir içerden Abdinin ke­
miklerini çıkarmışlar. Kemiklerinin bile çoğu yanm ış." 
Memed: 
320