NİLÜFER 
I. MİSAFİR 
KADIN 
NİLÜFER 
I. MİSAFİR : Bitti hemen hemen. Yastık kılıflarını çekiyorduk. 
: Hadi bari. Elinizi çabuk tutun da, dosta düşmana 
karşı mahcup düşmeye lim. 
: Bize uğrayacak mıydınız? 
KADIN. : Eh, söylemeyecektim ya, hadi deyivereyim . Ge-
linliğin yapıldı geldi. Pek pahalıya çıktı ama. E, 
olacak artık, ne yapalım. (Niliifer önüne bakar.) 
Nailciğim teker teker saydı, verdi. Annene de uğ­
rayıp şu mantoluğu bir göstereyim dedim. Olur 
a, dünür bu. Beğenmeyiverir. 
NİLÜFER : Beğenmese ne çıkar. Giyecek o değil ki. 
I. MİSAFİR 
KADIN : Hadi bakalım. Karanlık bastırmadan bitir işini 
de, dön evine. 
NİLÜFER : İsterseniz kumaşı ben götüreyim. Yorulmayın 
boş yere. 
1. MİSAFİR 
KADIN : Aman kızım. Sen de şimdiden eve köye sokma­
yacaksın beni. Dur bakalım, kendi evin olsun da 
o zaman ... 
NİLÜFER : Onun için söylemedim . Yorulmayasınız diye ... 
(llk tablodaki Erkek, şimdi yirmi iki yaşlannda. Başın­
da uydurma bir fötr şapka. Arkasında yağmurluk. Sol 
önden parka gelir. Etrafına bakınır. Başını kaldırıp 
gökyüzüne bakar.) 
I. MİSAFİR (Oturma odasında: Anne III, işlemeli iki yatak çarşafı­
nı katlamaya koyulur.) 
KADIN : Eh, bu günler yorulmayıp da ne zaman yorulaca-
ğız. Düğün arifesi bu. Kolay mı? 
NİLÜFER : (Gökyüzüne bakar.) Neredeyse yağmur yağacak. Şu 
makine iğnesinin alıyrn da hemen döniym bari. 
52