Topal Ali titremeye başladı.
"Ormana, kurban olayım Yel Musa, nolursun ormana... İz 
ormana gidiyor."
Yel Musa gene aldırmadı. Bildiğince yürüdü.
Köyün üstüne geldiklerinde gün kavuşuyordu. Candarma- 
lar daha köye gelmemişlerdi. Ormanda içiyorlar, diye düşündü 
Ali. Kesme köyü sessizdi. Candarmalar gelselerdi köy uyanır, 
bu kadar sessiz olmazdı. Bacalardan dumanlar tütüyordu.
Ali:
"Şu Süleymanın evi, bacasından da gür bir duman çıkıyor. 
Bizim delioğlan da şimdi keyfinde, gep gep geriniyordur. Be­
nim çektiklerimi bir bilse..." diye mırıldandı. Neredeyse ağla­
yacaktı.
Yel Musa iki yüz adım daha aşağı inerse iş işten geçecek... 
Belinden tabancasını çekti, ağzma kurşun verdi, nişan alacak­
ken inanılmaz bir atiklikle Musa arkaya döndü. Yüzü allak bul­
lak:
"Kıyma bana Ali, çoluk çocuğum var," diye ellerini yukarı­
ya kaldırdı. "Kıyma bana... İzler ormana doğru gidiyor. Bilmi­
yordum bu kadar olduğunu. Beni atlatıp İnce Memedi sen bu­
lacaksın sanıyordum. İzler ormana çıkıyor bak. Tamam mı?"
Ali tabancasını beline soktu. İkisi de karşılıklı bir süre titre­
diler durdular.
Sonunda Yel Musa:
"Ali," dedi, Koca Süleymanm evini gösterdi, "İşte Memed 
bu evde."
Topal Ali:
"Bu evde," dedi.
Koca Süleymanm evine doğru yan yana derlediler. Yürür­
ken duruyorlar, biribirlerine bakıp bakıp gülüyorlardı.
216