Fuaye Lokantas ı
neşe, çanta yı çıkarınca yerini soru soran bir ifade ye, sonra da gizleme ye 
çal ıştığı bir hayal k ırıkl ığına b ırakt ı. 
"Hatırlad ın m ı," diye yeti ştim, "önceki gün ak şam seni evine  
bırak ırken vitrinde görüp be ğenmiştin." 
"Evet. Çok incesin." 
"Sevdiğ ine sevindim. Ni şanda da bu çanta sana çok yak ışacak." 
"Maalesef ni şanda hangi çantay ı takacağım çoktan belli," dedi Sibel.  
"Aaa, mahzun olma! Çok güzel bir hediyeyi büyük bir incelikle almış sın 
bana... Peki, o zaman, kederlenme diye söyle yeceğim. Zaten bu çanta yı 
nişanda koluma takamam, çünkü bu çanta sahte!" 
"Nas ıl?" 
"Gerçek Jenny Colon çanta de ğil bu Kemalci ğim. Bu taklit." 
"Nereden anlad ın?" 
"Her şeyinden, can ım. Bak markayı deriye ba ğlayan bu diki şlere. Bir  
de benim Paris'ten ald ığım bu hakiki Jenn y Colon'a bak bakal ım, 
markan ın dikişleri nas ıl? Jenn y Colon bo şuna Fransa'n ın, dün yan ın en  
pahal ı markas ı değil. Bu ucuz ipli ği asla kullanmaz..." 
Hakiki çantan ın dikişlerine bakarken, müstakbel ni şanl ımda
hissettiğim zafer duygusunun nedenini bir an sordum kendime. Pa şa 
dedesinden kalan son arsalar ı satm ış ve s ıfır ı tüketmi ş emekli bir elçini n
kızı, bir anlamda bir "memur k ızı" olması, Sibel'e zaman zaman
huzursuzluk ve güvensizlik verirdi. Bu huzursuzlu ğa kap ıldığı
zamanlarda babaannesinin pi yano çal ışını ya da Kurtulu ş Savaşı'na
hizmetleri geçmiş dedesini ya da anne taraf ından dedesini n
Abdülhamit'e olan yakınl ığını anlatır, ben de Sibel'in bu konudaki
mahcubiyetinden etkilenir, onu daha da çok severdim. 19701i yıllar ın
baş ındaki tekstil ve ihracat bü yümesi yle İstanbul'un nüfusunun üç misli
artmas ı sayesinde şehirde, özellikle bizim semtlerde arsa fi yatlar ı da
katlanm ış, son on y ılda babam ın şirketleri çok büyümü ş, aile serveti be ş 
 
18