olmuş,  ağzından,  ağzınd a olmayan  bir şeyleri  çıkar tmaya  çalışıyordu,  öğğğğrrr...  Öööğğğrrrr... 
Hurşit elleriyle kula kların ı kapatmış,  yeniden  yere çökmüştü,  içi çekiliyordu.  Kulak ları uğuld­
uyor, elleri a yaklar ı donuyordu.
Kendin e geldiğinde, ensesinde müth iş bir a ğrı vard ı. Gün  ışığı dolduğuna g öre oda ya, sabah 
olmuştu  dem ek. Doğruldu,  şaşkın şaşkın etrafına  bakındı.  Sokak kapısının önünde,  oğlunun 
uzun  boyunun  öne doğru  eğilmiş  suretini gördü.  Güne ş arkadan vurduğu  için yüzünün  hatlar ı 
seçilmi yordu.
“Baba, ben g idiyorum. ”
“Birl iğine mi o ğul?”
“Hayır baba.”
“Ner eye gidiyon o ğul?”
“Gidi yorum  baba... gi diyorum ben.”
“Aaaahhhh h!” diye uludu  Hurşit, “Aaahhhhh!  Aaahhhh!  Salih! Gözün  kör olsun,  soyun 
sopun kurusun Salih!”
Hurşit'le karısı, sabah  güneş inin donuk ışığına karışara k, bir hayal gibi akıp giden oğullar­
ını bir dah a hiç g örmediler.
Akşam  Yemeğ i “Yahu  birad er,” dedi Vali, “şu bizim  Başp ınar  köprüsünün  ne biçim  bir kad­
eri varmış?  Birkaç  gündür  dosy aları  incel iyorum  da, sanki  yukardan  biri bu köprünün  ya­
pılmaması iç in, fel eği özel g örevle ndirmiş.”
“Yetmiş  bir yılından  beri uğraş ıyorlar  bu köprü  için,” dedi Başkan.  “Bana  sorarsanız,  akınt­
ıya kürek çekiyorlar. H er sef erinde işe şeytan kar ışıyor.”
“Bel ki de her şeyi devletten  bekledi kleri içindir,”  dedi  Vali. “Azizim,  araştırd ım, düny anın 
hiçbir yerind e bizd eki gibi her duru mda  başvurulan  bir başka  devl et yok. Deprem  olur,  sel 
basar,  yangın çıkar, vatanda ş devl etin yakasına yapışır, ona bir diyeceğim yok, ama  oğluma, 
torunu ma, yeğenime  iş bul diye de devlete gidilmez  ki. Geçen  gün Hilmi  Dede  diye, yaşlı bir 
adam g eldi bana, ne istedi biliyor musunuz? ”
“Ne?”
“Söyle yin bir şey.”
“îş.”
“Hayır.”
“Ev, barına k.”
“Yine bil emedin iz.”
“Erzak.”
“Olmadı.”
“Para? Torp il?...”
“Bin  yıl düşünse niz aklınıza  gelmez.  Karı sı ölünce  çok yalnız  kalmış,  evlenme k istiyormuş. 
Ona k arı bulalım is tedi. Yan i devl et ol arak bir çöpça tanlı ğımız e ksik kalmışt ı.”
“Eh,  çöpçatanl ığa da soyundu ğunuza  göre, şu buzlu  rakıdan  da bir yudum  alın bari,  efkâr 
dağıtın,” ded i Doktor Raşit, elindeki şişeyi Vali'ye uzatara k.
Vali, kente nazır Esentepe'deki lokan tanın  geniş pencer elerind en birinin  önün e kurulmuş 
sofrasında,  o gün kend ini ziyaret e gelmi ş Kemali ye Kaymakamı'nı  ağırlıyordu.  Erzincan'ın 
Belediye Başkanı,  bazı  ileri gelenleri,  Hüda i adında  bir müteahhi t ve Ankara'd an birkaç 
konuk, meh taba  karş ı oturmuş s ohbet e diyorlard ı. Bulutsuz g eced e Erzincan, mütevaz ı ışıklar­
ıyla, ayakl arının  dibine  lacivert  bir halı gibi serilmişt i. Masadakilerin  kimi  rakı,  kimi  de bira 
içiyordu. Va li Yeşilaycı ydı, onun bardağında soda vardı.
“Valla belki raha tlatırd ı ama  olmaz,  prensiplerimden  vazg eçmek  bana  yakışmaz,”  dedi Vali. 
“Bir  kere örne k olma ya karar  verdi k gençl ere. İçemem.”  başlar ında  dikilen garsona  döndü, 
“Şu sodaya bir iki parça  buz atsana  oğlum,”  dedi,  “bari  görüntüsü  uyum  sağlasın bizim  Dokt­
or'un arslan s ütüne.”
Vali'n in adı, Tokat  valiliği sırasında  kapalı yerlerde  sigara  içme yi ve meyha nelerd e adam 
başına bir ufak  rakıd an fazlas ını yasaklad ığı için, bir zamanlar  basında,  Dördüncü  Murat'a 
çıkmışt ı. Fazla kaçtığında  kanlı bıçaklı  kavgalara,  yara lanmalara,  ölümler e nede n oldu ğu için 
içkiyi, sağlıklı yaşama  olan tutkusundan  dola yı da sigarayı yasaklamı ştı Tokat'ta. Erzincan'da 
pek içki içilmezd i. Bu kentte de kola gibi boyalı meşrubatları n yerine süt ve meyv e suyu,  beyaz 
ekme ğin y erine de kepekli e kmek ve bol spor k ampanya sı başl atmış tı, gençler i çin.
“Neyse ki, benim arsla n sütünü i nek sütü yle d eğiştirmi yorsunuz, sa yın V alim,” ded i Dok tor.
23