481 duğumu hat ırlıyorum. Füsun, Bo ğaz ak ınt ısına kapıl ıp gitmişti! O a n 
ben de onunla ölmek, hemen ölmek istedim. Derken Bo ğaz’ ın şakac ı
çırpınt ılar ı bir anda aç ıld ı ve Füsun'u karş ımda gördüm. Nefes
nefeseydik. Birbirimize mutlu â şıklar gibi gülümsedik. Ama ona
dokunmak, onu öpmek için yakla şmaya çal ıştıkça ilkeli, namuslu k ızlar
gibi surat ını as ıyor, hiç cilve yapmadan so ğuk bir hava yla kurbağalama
yüzerek uzakla şıyordu. Ben de a ynı hareketlerle yüzerek arkas ından
gidiyordum. Yüzerken su yun içinde güzel bacakların ın yapt ığı
hamleleri, kalçalar ının tatl ı yuvarlaklar ını seyrediyordum. Çok sonra,
iyice aç ıldığ ım ızı hissettim. 
"Yeter!" dedim. "Kaçma benden, buralarda ak ınt ı baş lar, bizi al ır 
götürür, ikimiz de ölürüz." 
Arkam ı dönünce, ne kadar aç ıldığım ızı görerek korktum. Şehrin  
ortas ında ydık. Tarab ya Ko yu, bir zamanlar hep birlikte gittiğimiz  
Huzur Lokantas ı, diğer lokantalar, Tarab ya Oteli, k ıvr ıla k ıvr ıla sahil  
yolunda ilerleyen arabalar, minibüsler, k ırm ızı otobüsler, arkalardaki  
tepeler, Büyükdere s ırtlar ındaki gecekondu mahalleleri, bütün ş ehir 
bizden uzakla şmıştı. 
Sanki yaln ızca Boğaz’ ı ve ş ehri değil, arkada b ırakt ığım hayat ım ı da,  
büyük bir minyatüre bakar gibi seyrediyordum. Şehirden ve kendi  
geçmişimden bu uzaklığ ımda rüyalardan ç ıkma bir yan vard ı. Şehrin  
ortas ında ve Bo ğaz’ ın içinde, ama Füsunla herkesten de bu kadar  
uzakta olmak, ölüm gibi ürpertici bir du yguydu. Ç ırpıntılı denizin  
içinden büyükçe bir dalga Füsun'u salla yarak şaşırtınca küçük bir ç ığlık 
attı, sonra bana tutunmak için kolunu bo ynuma, omzuma sard ı. Ölene  
kadar ondan ayr ılmayacağ ımı çok iyi biliyordum art ık. 
Bu ateş gibi dokunmadan -kucakla şma da denebilir-  hemen sonra,  
Füsun yakla şmakta olan bir kömür şilebini bahane ederek uzakla ştı. 
Çok güzel ve h ızl ı yüzü yordu, ona yetişmekte zorland ım. Sahile ç ıkınca 
Füsun benden uzakla şıp so yunma kabinine gitti. Birbirlerinin  
vücutlar ından utanmayan sevgililer