istanbullu Bir Kad ın İçin Çelik Feraset Kural ı: Bu şehirde tu-
tunabilmek istiyorsan, sen sen ol, çay barda ğı kad ını olma.  
Çay barda ğı kad ını olmamay ı seçmiş ve seçiminde sebat et-
mişti. Kazanc ı kad ınlar ı aras ında bir tek o bask ı alt ında, ilk kay-
nar suda çat diye çatlayan çay bardaklar ına öfkelenmeye mukte-
dirdi.  
Zeliha Teyze komodinin üzerindeki Marlboro Lights'a uzan ı-
yor, bir sigara yak ıyor. Yaşlanmak sigara al ışkanl ığını hiç etkile-
memiş. K ızının da içtiğini biliyor. Sa ğlık Bakanl ığı broşürlerin-
deki o s ıkıcı pasajlardan bir al ıntı gibi şecereleri: Sigara bağımlısı 
ebeveynlerin çocuklar ının sigara içme olas ılığı diğer çocuklara 
göre üç kat fazlad ır. Zeliha, Asya'n ın sağlığı için endişe ediyor ama 
ona müdahale ederse, güvensizlik emareleri gösterirse geri 
tepeceğini bilecek kadar ak ıllı. Asya'n ın karşısında kayg ılı görün-
memeli. Demesi yapmas ından kolay. Dengeyi bulmak zor, t ıpkı 
bir annenin kendi çocu ğu taraf ından "teyze" diye ça ğırılmas ı gibi. 
İçine işliyor bu durum, can ını yak ıyor. Yine de "teyzelik" rolünü 
annelikten daha iyi k ıvırabileceğine, böylesinin ikisi için de daha 
iyi olacağına inan ıyor. Fiziksel ve ruhsal olarak ba ğlanabilmek 
için evvela ismen kopmalar ı gerekiyor sanki. Zeliha Teyze'nin 
içindeki f ırtınan ın tek şahidi Allah. Mesele onun varl ığına 
inanmamas ı. 
Düşünceli düşünceli bir nefes çekiyor sigaradan, birkaç sani-
ye içinde tutup h ışımla sal ıyor. Allah varsa ve bu kadar çok şey 
biliyorsa hakk ımızda, neden tüm o bilgisiyle hiçbir şey yapmad ı, 
yapm ıyor? Neden bunca haks ızlığın yaşanmas ına izin veriyor? 
Neden seyirci kal ıyor yeryüzünde ya şanan bunca ac ıya ve madem 
ki seyirci, ne hakla yarg ılıyor sonunda? Hay ır, Zeliha Teyze ka-
rarl ı, dine teslim olmayacak. Hele hele ya şland ıkça dindarla şan, 
öte dünyaya gitmeden evvel sicilini temizlemek için ans ızın ima-
na gelen şu ç ıkarc ı hesapç ılardan olmaya hiç niyeti yok. Bir ag-
nostik olarak ya şadı öyle de ölecek. Z ındıklığı samimi ve saf. Bir 
yerlerde bir Allah varsa, onun bu içten muhalefetini ve reddiyesi-  
 ni takdir etmeli, diye dü şünüyor. S ırf içine do ğduklar ı öğretileri 
ezberleyerek ahkâm kesen kopyac ı din fanatiklerinden daha mak-
bul olmal ı dinsizliği... 
İkinci kat ın en sonundaki odada Banu Teyze var. O da bu sa-
atte uyan ık. Kazanc ı hanesinde uyan ık olan üçüncü ki şi o. Bu sa-
bah bir tuhafl ık var üzerinde. Yüzü solgun, iri kahverengi gözle-
ri endişeyle k ırpışıyor. Karşısında bir ayna. Vaktinden evvel ya ş-
lanm ış bir kad ın görüyor kendine bakt ığında. Senelerdir ilk kez 
kocas ını özlüyor - b ırakt ığı ama asla tam manâs ıyla terk etmedi-
ği kocas ını. 
Kocas ı daha iyi bir e şi hak eden iyi bir adam. Bir gün olsun 
kimseye haks ız muamele etmemi ş, necis söz söylememi şti ama 
iki çocuklar ını kaybettikten sonra Banu Teyze onunla ya şamaya 
tahammül edememi şti. Ara s ıra eski evine gidiyor; bir mekân ın 
her ayr ıntısını dejavu ile bilen bir yabanc ı gibi dolaşıyor odalar-
da. Giderken daima kuru kay ısı götürüyor kocas ına, en sevdi ği 
şey. Gidince temizlik yap ıyor biraz, kopuk dü ğmeleri dikiyor, bir-
iki yemek pi şiriyor, ortal ığı topluyor. Öyle fazla toplanacak bir 
şey de yok, çünkü temiz titiz bir adam kocas ı. Banu Teyze çal ışır-
ken yan ında durup, onu seyrediyor.  
Akşam olduğunda soruyor: "Kalacak m ısın?" 
Banu Teyze'nin buna verdi ği cevap hiç de ğişmiyor: "Bugün 
değil, belki sonra."  
Evden ç ıkmadan ekliyor: "Dolapta yemek var, çorbay ı ısıt, 
pilakiyi iki günde bitirmezsen bozulur, menek şeleri sulamay ı 
unutma, pencerenin yan ına koydum."  
Başını sallay ıp kendi kendine konu şur gibi m ırıldan ıyor ko-
cas ı: "Merak etme. Ben kendime bakar ım. Kay ısılar için sa ğola-
sın, eksik olma..."  
Ondan sonra Kazanc ı hanesine dönüyor Banu Teyze. Hep  
böyle, günbegün, y ılbey ıl. 
Aynadaki kad ın yaşlı ve bedbin görünüyor. Banu Teyze mes-
leğinin bedelini h ızla yaşlanarak ödedi ğini düşünüyor. İnsanlar 
senelerle ya şlan ır, müneccimlerse hikâyelerle. İstese telafi talep