ve ateş etti” cümlesini yazmak istiyorum mesela. Yüzlerce
defa, altalta. Aylardır bu cümle durup dururken kafama ta-kılıyor.
Eve gece yarısı döndüm. Annem uyandı hemen. Karşılık-
lı oturduk konuşmadan: bizim sessiz bir ayinimiz bu. YoldaGünseli’yle konuşmak istiyordum ve... adam tabancasını çı-karıp ateş etti. Evet, her düşüncemin başında ya da sonun-da aklıma geliyor bu cümle. Bu deftere aklıma geleni yazar-sam rahatlayacağımı sanıyorum. Yüz kere yazmak istiyo-rum: adam tabancasını çıkardı ve ateş etti. Çünkü yüz keregeliyor aklıma günde. Kime ateş etti? Bilemiyorum. Düşün-cemin akışını serbest bıraktığım zaman hemen bu cümle-nin aklıma geldiğini biliyorum. Lisedeyken atış poligonunagider ve altıpatlar bir tabancayla küçük, sarı küplere ateşederdim. Attığımı da vururdum arasıra. Beni teşvik ederdiatıcılar. Ben, sahte bir alçakgönüllülükle, isabetlerin rast-lantı olduğunu söylerdim. O zamandan beri tabanca alma-dım elime. Askerde de sadece tüfek atışı yaptım. Neden an-latıyorum bunları? Ateş eden adamla ne ilgisi var bu işleriyapmış olmamın? Belki aklıma takılan bu adam, bu sözler-den heveslenip söyler neden ateş ettiğini diye mi düşünü-yorum? Saçma. Hiç olmazsa nasıl ateş ettiğini söylese. Ateşedecek mi, yoksa etti mi? Bundan da emin değilim. Hepsisaçma. Kimseyle anlaşmayı ümit etmediğime göre, anlamlıcümleler yazmanın ne yararı var? Belki sonunda, bu cümle-nin korktuğum kadar anlamsız olmadığını görürüm ve...kurtulurum, diyemiyorum. Bazı meşhur adamların hayathikâyelerinde vardır böyle karanlık sonlar: adam, esrarlı veanlaşılmaz bir kişiliğe bürünür, eski dostlarına davranışıdeğişir, yerli yersiz kavga eder onlarla. Son aylarda kimsey-le görüşmüyordu, kimseyi kabul etmiyordu, diye yazar ki-taplar. Birtakım esrarengiz insanların etkisine kapılmıştıve... ve sonunda ölür tabii. Sonrası daha da acıklıdır: yapı-
632