tu- para biriktiriyorlar; babaları da -Ahmet Ağabey kadar
genç ve bıyıksız adamlardı bunlar- onlara, çatana denen ka-yıklar alıyordu. Bir de vatan denen bir şey vardı ki, çok iyikorunması gerekiyordu. Bizler, her sabah hep bir ağızdanonu özümüzden çok sevdiğimizi, ant denilen bir şey içerekhaykırıyorduk. Bir de bazı çatık kaşlı adam resimleri vardıki, babam onlara, gazetedeki amcalara yaptığım gibi, sakalbıyık takmamı şiddetle yasak etmişti. Kocaman bir dünya-nın içinde -oysa sınıfta duran ‘mücessem küre’ çok küçükkalıyordu asıl dünyanın yanında- şaşkınlıkla ne düşünece-ğimi bilemiyordum ve öğretmen gelince arkadaşlarla birlik-te ayağa fırlayıp kıvanç duyduğumu söylüyordum bağıra-rak. Bununla birlikte, birkaç gün içinde, bu işlerin pek an-laşılamayacağını, yalnız bir kısmının ezberlenip kara birtahtanın yanında tekrar edileceğini, böylece, öğretmen de-nilen teyzevari yaratıkla başımın belaya girmekten kurtula-cağını sezmiştim. Sonunda, sınıfın kabadayılarıyla itişmekiçin gereken iç huzuruna kavuştum. Zayıflardan kendimeiki dalkavuk seçtim ve sınıfı, mahalleye çevirdim kısa za-manda. Hemen I-A birinci takımını kurduk ve I-C ile birmaç yaptık. İçine sığmakta güçlük çektiğim okul sıraların-da büyüklerimi saymak - küçüklerimi sevmek sözünü terssöylediğim için öğretmenin çektiği kulağımın acısını ak-şamki maçı düşünerek hafifletmeye çalışırdım. Büyüyünceöğretmenliği nasıl yasak edeceğimin hayaliyle yaşarken biryandan da durmadan tekrarlardım: öğretmenimi, yurdumusevmek, budunumu -bu budun kelimesi bana kasapta çen-gele asılı etleri hatırlatırdı- korumak, saymak, üstün tut-mak, doğruyum, yasam, onlardan, herkesten intikam al-maktır, olmaktır, çalışkanım, armağan olsun.
“Babamla öğretmenim arasındaki tartışmalar, kültürle
olan ilk temasımın zevkli hatıralarıdır. Benim aracılığımlayapılan ve tartışmacıların pek farkına varmadıkları bu ko-
75