Taşlığı geçtik. Karşı tarafta büsbütün karanlık, uzun bir 
yola girdik. Ben "destur" kelimesini birbiri ardınca tespih 
gibi çekiyor, taşları incitmeyeyim endişesiyle parmaklarıının 
ucuna basıyordum. İki tarafımızda eşya gibi yığın yığın ka­
raltılar vardı. Bunların ne olduklarına ben dikkatle baka­
mıyordum. 
Biraz daha yürüdük. Bacaklarıma doğru yumuşak yu­
muşak bir şey dokunınaya başladı. Korkudan dizlerimin 
bağı çözüldü. Bir iki "Destur! " dedim. Durdum. Helecan­
dan bayılacaktım. 
Ka lfa: 
-Kızım niye yürümüyorsun? 
-Ben uğradım galiba? 
-Ne var? 
-Ayaklarımı okşuyorlar. 
Kalfa hususi bir makamla, "Göklerin mahıl 1 Diyarların 
padişahı! Çekil," dedi. 
İki çenem birbirine vurmaya başladı. 
Sonra kalfa, "E yle kerem 1 Destur muhterem" kafiyesiyle 
mumu ayaklarıma doğru tuttu. 
-A, kediymiş! Korkma kızım, dedi. 
Eğilip baktım. Gerçekten o gündüzki iri kara kedinin 
ayaklarımın arasında dolaştığını gördüm. 
Yine yürüdük. Olmayan bir müziğin ağır temposuna 
ayak uydurur gibi bir çeşit acayip kadans2 ile gidiyorduk. 
Kedinin hacaklarıma her temasında tüylerim ürperiyordu. 
Nihayet geniş bir kapıya geldik. içeriye baktım: Gayet bü­
yük bir mutfak. Köprü kemeri gibi büyük bir ocağın önü­
ne Ruşen Kadın finoyla karşı karşıya oturmuş. Ocakta bir 
tencere kaynıyor . Arap da saçlarını çözmüş, siyah yün gibi 
dağıtmış, beyazlar giymiş. Bu tuhaf elbisenin akşamdan son­
ra perilere karşı gerekli sayılan bir nevi "etiket" olduğunu 
anladım. Sahanlığın üstünde kör bir kandil yanıyordu. Ab-
ı Mah: Gökyüzündeki ay. 
ı Ritim, tempo. 
ıs