55
Gözlerinde anlık bir kederle, bardağını doldurdu Mensur. 
“Düşünsene yolda bir kaza görünce ne tepki veriyor insan­
lar? Hemen 'Aman Allah korusun’ derler. İnanabiliyor mu­
sun! İlk tepkileri kendilerini düşünmek, kurbanları değil. 
Başkası için dua eden ne kadar az kişi var farkında mısın? 
İllaki kendilerine. Zaten o kadar çok dua birbirinin kopyası 
ki. Beni koru , beni kayır , beni yükselt ... Her şey ben. Onlara 
sorsan 'dindarlık’ derler adına, bense 'kılık değiştirmiş ben­
cillik’ diyorum.’’
Peri başım yana eğdi; babasını teselli etmek istiyordu ama 
bunu nasıl yapacağı hakkında en ufak bir fikri yoktu. Ev öy­
le kırılgan bir sessizliğe gömülmüştü ki bir iç çeksen yıkıla­
cak gibiydi. Peri annesinin duvarların ardındaki yatağından 
bu sohbeti dinleyip dinlemediğini, dinliyorsa aklından neler 
geçirdiğini merak etti.
"Bundan sonra, o halde, ne zaman aklına Tann’yla -y a  da 
kendinle- ilgili bir soru takılsa otur defterine yaz.”
“Günlük gibi mi yani?”
"Evet, ama özel bir günlük” dedi Mensur; canlanm ıştı. 
“Hayat boyu kullanabilirsin bu defteri!”
“Ama sayfalan yetmez ki.”
“Elbette! Tek yol, eskiden yazdıklannı silmek. Anlıyor mu­
sun? Yaz ve sil, canım. Kasvetli, karanlık fikirleri kafandan 
uzak tutmayı öğretemem sana. Kendim daha öğrenemedim 
ki bu yaşta.” Mensur duraksadı. “Ama silebilirsin.”
Yaz ve sil. İnanç ve şüphe. Cevaplar ve sorular. Hem bilgi­
yi önemse, hem bildiklerini sorgula. Asla bir yere demir at­
ma. Adresin değil, sadece ayak izlerin olsun bu dünyada. Ne 
demiş İbn Arabi? Bizimkisi *aşk kervanın ; o kervan ne yöne  
giderse biz de peşinden . Yerleşme, kök salma, oldum ya da 
buldum sanma. Hiçbir gettoya, kolektif kimliğe, cemaate, ce­
miyete, aşirete ait olma. Hepsi yanıltır, şaşırtır. Sen yalnız 
ol. Bir başına. Varmak değil, gitmek. Sadece gitmek...