KAPLUMBAĞALAR
 
344
 
 
Çarıklarını çoraplarını çıkardı. Hayat bacasının bir yerine sokuk 
anahtarı buldu. Irbığı aldı, elini yüzünü yudu. Başını, gövdesini ıslattı, 
ıslattı. Silinmeden, kurunmadan kendini duvarın dibine, hasırın üstüne 
attı: «Vay
 
anacığım! Ulan ne bu ısıcak! Gene cehenneme döndü 
ortalık, köy cehenneme ulan!..» diyor, boyuna terliyordu.
 
Birkaç dakika sonra kalktı. Yarı kurumuş gömleğini geçirdi sırtına. 
Gömleği ak donunun üstünden dizlerine sarkıttı. Kuşağını kuşandı. 
Sarı poçusunu
 
bulup başına bağladı. Tahta nalınlarını taktı ayaklarına. 
Değneğini de aldı eline: «Durmam bu yangınların içinde, durmaaam! 
..» dedi.
 
İndi gitti evden...
 
Köy içinde kimseler görünmüyordu. Köpekler damların dibine 
çekilmişti. Tavuklar yoktu. Mezarlığın kıy
ısından yürüdü. Bağlara 
geldi. Asmalar yapraklarını düşürmüşlerdi. Kaplumbağalar 
görünmüyordu. Üzümlere ben düşüyordu. Talvarın oralar bir ıssızdı. 
Değneğini fırlatıp attı uzaktan. Kuyunun kovası günde kurumuştu.
 
Uzun uzun baktı dört yanına. Kimseler yoktu
 
yakınlarda. Hemen 
gömleğini, poçusunu, donunu çıkardı. Kıllarla kaplı etsiz bedenine 
baktı. «(Ayıp değil Abbas Kartal, heç ayıp değil, utanma!)» dedi 
kendine. Kuyunun başına vardı. Daldırdı kovayı, doldurup çekti. Bir 
iki adım açılıp döktü başına:
 
«Uuuuu!
. Buz gibi!.. Buz gibi, gözel sular!..»
 
Bir kova daha çekti hemen. Onu da dökündü. Çekti dö
-
 
kündü, çekti dökündü! Sekiz on kova dökündü: «Bol bolamat ulan! 
Bitip tükenecek mi?» diye bağırdı. Koltuk altlarını, ayaklarını, 
apışaralarını ovdu. Sonra oraya, g
ünün altına çömeldi. Sular tez 
zamanda uçup gitti üstünden.
 
Talvara çıktı öyle çırıl çıplak. Eski çul yarımını deşti. Yorganı 
kucakladı. Attı aşağıya. Yere inip giyindi. Kuşağını, po
-
 
çusunu 
bağladı. Yorganı serdi yere. Uzandı üstüne. Yumdu gözlerini. Bir 
süre 
kıpırdamadı. Konuşmadı kendi kendisiyle.
 
Sonra ikindi serinliği çıktı. Kalktı, «Bir dolaşayım bağları!» dedi. 
Ellerini kıçına koydu, yürüdü. «Ooooo! .. » dedi birden. «Ooooo,