KAPLUMBAĞALAR
 
84
 
 
50.
—
, 80.
—
, 100.
—
 
(lira) yatırırlar, sonra gene 50.
—
, 80.
—
, 100.
—
 
(lira) çekerlerdi. Yılda bir...
 
Bazıları da, «(Şubanın önündeki gibi! ..)» diye d
üşündüler. 
Erkekler on sekiz, yirmi yaşına gelince askerlik yoklamasına giderlerdi. 
Şubede sınıflara ayrılırlardı. “Açıkgöz”ler jandarma yazılırdı. Şube 
başkanını tanıyanlar, başkanın adamının adamı olanlar, iyi sınıflara 
kayrılırdı.
 
Kadınlar hiç bir şey d
üşünmediler. Onlar ne “pank parası" alırlar, 
ne de asker olurlardı...
 
Muhtarın gözü Kel Bektaş’a takıldı. Onu mu yollasaydı önce 
acaba? Sonra, Kır Abbas’m kardeşi Pat Ali’yi gördü. «(Kır Abbas’ı 
yollasam ne olur? 
Ö
nce Kır Abbas’ı, sonra da karısını yolları
m!)» 
Bağırdı:
 
«Abbas Kartaaal!..»
 
Komşular bir gülüştüler. Köy içinde birbirlerini hiç soyad
-
 
larıyle 
çağırmazlardı. Soyadları, hükümetin verdiği, işlerine yaramayan birer 
takıntıydı. Kır Abbas’ın adı Kır Abbas’tı. “Kır Abbas” dedin mi 
herkes bilirdi. Hem 
öyle “kartal”lıkla da bir ilgisi yoktu.
 
«Karısı Cennet Kartaaal!..»
 
Daha yüksek sesle gülüştüler. Muhtar için, « (Mâkemede
-
 
ki 
mubaşır gibi!..)» diye düşündü birkaçı. Mahkemeye çok az, çok seyrek 
inerlerdi. İdleri düşmezdi. «(Nadir, çok nadir!..)» Yılda bi
r, bazen iki 
yılda bir “dede”leri gelir, “yemin verir”, “değnekten atlatır”, “hak 
sorar”dı. Anlaşmazlıkları bir gecenin içinde çözer, küsleri barıştırır, 
yatıştırır, giderdi.
 
Muhtar, üçüncüyü çağırdı:
 
«Bektaş Duruuu!..»
 
«(Bek duru maşşallah! ..)» dediler. 
Kel Bektaş’ın ne “mal” 
olduğunu iyi bilirlerdi. Ama biraz sonra çağrılma sırası kendilerine 
geleceği için Bektaş’a gülmediler.
 
«Karısı Güssün Duruuu! ..»
 
Battal birer birer çağırıyor, her çağrılan, elinde ya kürek, ya