796 Yaşar Kemal -Dağın Öte Yüzü 
yalım saçılan, hay Allah! Belki sınamak için milleti böyle gelmiştir köye. Böyle 
ölümcül, el ayak tutmaz. Eğer öyleyse, yandı köylü. Herkes yandı. Vicikvicik, 
cehennemde bile kendisine yer bulamaz. 
Birden Muhtar Seferin sesi sıcağın ortasında top gibi patladı: 
"Gel buraya Vicikvicik kardaş," dedi. "Gel ki sana bir çift sözüm var." 
Irgatların elleri durdu. Bir göz, bir kulak kesildiler. Vicikvicik hemen sıradan 
çıkıp Seferin yanına geldi durdu. Taşbaş, hiçbir şeyi duymamış gibi, durumunu 
hiç bozmamıştı. Elleri ağır ağır pamuk topluyordu, dünyadan, topladığı pamuk­
tan habersiz. 
"Bu adam bizim köydeki Memet Taşbaşoğlu mu, değil mi?" 
Irgatlar soluk soluğa kaldılar. Acaba Vicikvicik ermişin sözünü beş paralık 
sayıp da Muhtarla konuşacak mıydı?" 
Vicikvicik taş gibi olduğu yerde kalakaldı. 
"Ulan sana diyorum, it ölüsü Vicik, bu adam Taşbaş mı değil mi? Ulan 
konuşsanal Bu adam ermiş Taşbaşoğlu mu, değil mi? Sen dün bir iyice döv­
medin mi ermişi, ağzına sıçmadın mı? Onu ermişliğinin vizzo olduğunu an­
lamadın mı? Ulan bu adam bizim köylü Kel Taşbaş değil mi, eliyle, ayağıyla, 
bıyığı, saçı, sesiyle' Ulan hiçbir adamın sureti, tasviri olur mu canlı? Suret 
kağıt üstünde olur. Ulaş Taşbaş rezili budur. Tımarhaneden kaçmış gelmiş 
buraya. Uyuz ite dönmüş. Ermiş olsa elin kurumaz mıydı? Demek ki kuru­
madı. Kurumayınca bu Taşbaş da ermiş değil, senin benim gibi adam. O za­
man niçin konuşmuyorsunuz benimle? Sebep ne? Ermiş olsaydı anlardım. 
Emretti ermiş, benimlen konuşulmaz, konuşmak yakışık almaz. Ama işte 
Taşbaş rezili, beli kırılmış uyuz it gibi karşımda sürünüyor. Hayrı olsa, ken­
dine olurdu. Ulan bu adam Taşbaş mı değil mi, onu söyle bana. Madem ko­
nuşmuyor sun, işaretle söyle!" 
Söyledi, konuştu , kudurdu , tehdit etti, kudurdu ama taş kesilmiştİ Vicikvi­
cik! Ne bir ses, ne bir kıpırtı. Hiç beklemiyordu bunu Vicikvicikten. Kendisiyle 
konuşur sanıyordu. Vicikvicik konuşacak, dövdüğü, aşağıladığı adamın öz bir 
Taşbaşoğlu olduğunu söyleyecek, ondan sonra da bütün köylü onunla konuşa­
caktı. Tutmadı. 
Sefer, Vicikvicikin kulağına: 
"Ulan it soyu," dedi dişlerini gıcırdatarak, "sana bir kuruş verınem ermişi 
dövdüğün için. Evlendirmem de seni. Haydi, siktirol git." 
Vicikvicik yerine gitti. 
Muhtar umutsuz, sonra Memidiği çağırdı. Memidik her gezip konuştuğu 
yerde bu adamın Taşbaşoğluna benzediğini söylemişti. Şimdi de inat için bir 
söyle se. 
Yumuşak konuştu: