"Gazetede birşeyler vardı!" dedi Cemil. 
"Ziya söylemiş, Ziya!" dedi Osman. "Dün gece gelmiş, askerler 
her şeyi alacaklar!" demiş. 
"Aa, ben onu yıllardır göremedim!" dedi Cemil. 
"Ama biz Ahmet'le konuştuk, bir şey olacağı yok, diye dü­
şündük! Öyle değil mi, Ahmet?" • 
"Öyle mi demiştik?" diye Ahmet mırıldandı. Bonfilesini acele 
acele kesiyordu. 
"Şu Ziya Amcayı bir görmek isterdim!" dedi Cemil. Necdet'e 
döndü: "Babamın kuzeni... Emekli albay, ama çok ilginç bir insan 
galiba!" 
"Bugün gelir diye yukarıda bekledim, ama gelmedi!" dedi 
Osman. "Arlık hiç gelmez. Aylar, yıllar sonra bir gün gene çı-
kıverir! Tabii çok yaşarsa!" Sonra birden utandı: "Gelir o, gelir!" 
diye söylendi. "Gene gelir. Şey gibi... Hayalet gibi... Hayalet!" 
Cemil: "Hayalet ha!" diye tekrarladı. 
Necdet: "Geçenlerde Tarık'lara gittik. Karısı ruh çağıralım 
diye tutturdu!" diyerek güldü. "Ben inanmam, Lâle de inanmaz, 
ama ısrar eltiler, masaya oturduk. Korktum canım! Karısı iyice 
inanıyor. Kendinden geçti... Tarık için biliyor musun, üzüldüm. 
Evleri 'Ruh ve Madde' dergileriyle dolu!" 
Mine: "Onun karısı birara depresyon geçirmişti, değil mi?" 
dedi. "Biraz salata alabilir miyim?" 
"Evet, evet kafadan biraz..." dedi Cemil. Bir kahkaha attı. 
Lâle: "Galiba Tarikin bir başka kadınla şeyi varmış!" dedi. 
"Çocukların önünde dedikodu yok!" dedi Mine. Görümcesine 
gülümsedi. 
"Canım, ne çocuğu Allahaşkına!" dedi Cemil. "Araba ister­
lerken çocuk oluyorlar mı?" 
Herkes dönüp Cevdet'le Kaya'ya baktı. 
Remzi: "Ee Cevdet, lise bitiyor, nereye gideceksin?" dedi. 
"Dışarı yollayacağım onu!" dedi Cemil. "Burada okunmuyor 
ki!" Kararını onaylayıp onaylamadığını anlamak için dönüp 
Osman'a gözünün ucuyla baktı. Sonra ekledi: "Dedesi de öyle 
istiyor." 
"Evet, üniversitelerin hali felâket!" dedi Remzi. "Allah'a şükür 
bizimkiler bilirdi!"