Hayatımın En Mutlu An ı
2. ŞANZEÜZE BUT İK
Bütün ha yatım ı değiştirecek ola ylar ve rastlant ılar, bir a y önce, yani 27  
Nisan 1975'te ünlü Jenny Colon marka bir çantay ı Sibel ile bir vitrinde  
görmemizle baş lad ı. Yak ında nişanlanaca ğım Sibel ile Valikona ğı 
Caddesi'nde serin bahar ak şam ının tad ını ç ıkararak yürürken, hafifçe  
sarhoştuk ve çok mutluyduk. Ni şantaş ı'nda yeni aç ılan şık lokanta  
Fuaye'de yedi ğimiz ak şam yeme ğinde, annem ve babama ni şan 
törenimizin haz ırlıklarından uzun uzun bahsetmi ştik: Sibel'in Dame de  
Sion Lisesinden ve Paris yıllar ından arkada şı Nurcihan törene Paris'ten  
gelebilsin diye ni şan Haziran' ın ortas ında yap ılacakt ı. Sibel, o günlerde  
İstanbul’un en gözde ve pahalı terzisi olan İpek İsmet’e ni şan elbisesini  
uzun zaman önce sipari ş etmişti. Annemin elbise ye vereceği incilerin  
nas ıl işleneceğ ini, Sibel ile ilk defa o ak şam tart ışmışlard ı. Müstakbel  
kay ınpederim, tek çocu ğu olan kızı için nikâh kadar şatafatl ı bir nişan 
yapt ırmak isti yor, bu da annemin ho şuna gidiyordu. Sorbonne'da  
okumuş -o zamanlar İstanbul bur juvalar ı Paris'te bir şeyler oku yan 
bütün kızlara "Sorbonne'da okudu," derlerdi- Sibel gibi bir gelini  
olacağı için babam da mutluydu. 
Yemekten sonra Sibel'i evine götürürken, elimi onun sa ğlam omzuna
aşkla at ıp sar ılm ış, ne kadar mutlu ve talihli oldu ğumu gururla
düşünmüş tüm ki, "A, o ne güzel çanta ö yle!" demi şti Sibel. Ş arapla
baş ım i yice dumanl ı olmas ına rağmen vitrindeki çanta yı ve dükkân ı
hemen mimlemi ş, ertesi ö ğle hemen çanta yı alma ya gitmiştim. Aslında
kad ınlara sürekli hedi yeler alan, çiçek yollamak için u ygun bahaneler
bulan, do ğuştan ince, nazik, çapk ın erkeklerden de ğildim; belki ö yle
birisi olmak istiyordum. O zamanlar Şişli, Nişantaş ı, Bebek gibi 
semtlerdeki evlerinde canlar ı sıkılan Bat ılılaşmış İstanbullu zen gin ev
kad ınlar ı "sanat galerisi" de ğil, "butik" açar, Elle, Vogue gibi ithal der-
gilerden kopya edip diktirdikleri "moda" elbiselerle, Paris ve 
 
9