il. KADIN : (Kafese bakar, iç çeker.) Ne duygulu hayvan! .. 
III. KADIN : Şimdi artık insanlarda bile yok bu hassasiyet... 
il. KADIN (Çayını bir dikişte içer.) Baksana fakir fukarayı üs­
tümüze yürütecekler miş! 
İKİSİ Neee? 
il. KADIN (I.'ye) Mesela bu evin bir odasında siz oturacak­
mışsınız, burası ile öteki odalarda onlar ... 
1. KADIN (Sinirli sinirli yerden bir toz parçasını alıp bir kül tab­
lasına koyarken) Ne istiyorlarmış bizden? (Aksırır.) 
Biz ne yaptık onlara? Allah herkesin gönlüne göre 
verir. 
il. KADIN : Gönlü temiz olana tabii ... 
1. KADIN : Bizim kimsenin malında gözümüz yok ... 
III. KADIN : Söylemesi ayıp, bizim de öyle ... 
il. KADIN : (Pencere kıyısının tozunu üfler.) Bizim eve yerleşir­
lerse (Aksınr.) sizin eve de yerleşirler ... 
il. KADIN Biz zengin değiliz o kadar ki... Bir katımız, bir ar­
samız, bir de ... 
1. KADIN (Keser.) Biz zengin miyiz? Hem bu ev bize bizim­
kinin babasından kaldı. Çalmadı, çırpmadı ... (Üst 
üste aksırır.) 
111. KADIN : Biz memuruz. Gelen de belli, giden de belli ... 
il. KADIN (Bir sandalyenin arkalığına geçirilmiş olan yarım kür­
ke bakarak) Senin de kürkün var. 
1. KADIN : Bizim kürkümüz yok ki! 
il. KADIN : Onlar en çok kürke kızıyorlarmış. "Evlerinden 
önce kürklerini alacağız" diyorlarmış. 
IIl. KADIN : (Hızla kalkar. Kürkün yanında acele bir tur atıp döner­
ken) Ne yapacaklarmış benim kürkümü? Her şey 
herkesin üstüne uymaz. (Oturur.) Bize çalışmaya 
gelen kadın mesela, söylemesi ayıp, deve gibi. 
Kürküm ona hem dar gelir, hem kısa geri. (Kırıtır.) 
Hem de yakışmaz. 
I. KADIN Bizim eve yerleştiler diyelim. Ne elektrik ocağını 
42