memek gerektiğini, böyle işte, evet böyle çok iyi olduklarını fı­
sıldamaktadır . 
İkisi de hem haz, hem acıda yuvarlanıyo rlar(mış). 
Dayanam ıyorum, bekleyemeyeceğ im! 
Koca saldmy or, karısı da yeryatağında tahtalar ın üstüne 
ahyormuş kendisini. Tahtalar her zamankinden fazla gıcırdı­
yormuş: 
Sana acele etme, demiştim! Üstelik her seferinde üste çıkan 
ve önde giden olmak zorunda değilsin! 
Bırakma! 
Kahraman istemiyorum, sevgili istiyorum! 
Adam kadının kalçalar ına tutunuyor. Timsahın başı hala 
saldıracak kuytuluklar aranmakta. 
Gitmeyin, kalın ... 
Sesi, puslu perdeli. 
"Ne dediniz?" 
"Hayır, hiç ... " 
Sanırım, gitmeyin, dediniz. Nasıl gidebilirim ki? Hem ne­
den? diyor kadın boğuk boğuk. 
(Bununla birlikte boynumu hafif hafif dişlemekten caymış, 
dağınık saçlar arasında yüzü terden yaldı7Jı, burun kanatları 
çırpınhlı, boş kalan ağzı çılgın, bir göz yarı kapalı, ötekiyle ba­
na bakıyor: Nasıl gidebilirim ki? Hem neden?) 
Kendini denetliyor, yahşıyor; bu kez dümdüz bakıyor ada­
ma: 
Size dokunuyorum. Sizi duyuyorum. Bana dokunuyor­
sunuz. Duyuyorsunuz beni. Bunu seviyorum. Sizin beni al­
manızı beklememeyi seviyorum. Bilseniz, gece, karlar üstün­
de ona sarıldığım zaman, iyi ki beklemedim, diye düşünmüş ­
tüm. 
Karlar üstünde mi, dediniz? 
Tren bir başka trenle çarpmışmış, gerideki vagonlar rayla­
rından kurtulup içindekilerle birlikte karlara fırlamıştı. Haykı­
rışlar, iniltiler, ölüler, yaralılar , soğuk, kar üstünde kıpkızıl kan. 
84