154 Yaşar Kemal -Dağın Öte Yüzü 
gelen var, ne giden. Kurtlar geliyordu, akın akın. Aç kurtlar. Kocaman dişli. Her 
biri bir parçasım alıp götürüyorl ardı. Apak kemikleri kalıyordu. Kurtların ge­
lişleri bir türlü kesilmedi. Akın akın. Koşarak, uçarak, karınca gibi geliyorlardı. 
"Aliiim," diye bağırdı. "Yavrum Ali. Yetiş anayın imdadına. Oğul değil mi­
sin, yetiş! Aliiim, Alim yavrum, ulaş bana. Kurtlara kuşlara ... " 
Bağırınca kurtlardan kurtuluyordu. Hem bağırıyor, hem şaşırmış, ne yapa­
cağını bilemez, orada dört dönüyor. Orada durdu, döndü, bağırdı. Akşam olun­
eaya kadar bağırdı. Sonunda sesi kesildi. Akbabalar kocaman, yınıcı gagalarıy­
la, karanlık, uçsuz bucaksız kanatlarıy la, binlerce, on binlerce, karıncalar gibi 
gökte kaynaşma ya başladılar. Bağırıyor, bağırıyor, sesi çıkmıyordu . Hiç mi hiç 
çıkmaz olmuştu sesi. 
Burnunun önünden birkaç yarasa fırt diye geçti. Alacakaranlık deli ediciydi. 
Yere yığılıverdi. Ölümle burun burunaydı. Soluğunu yokladı. Soluk alıp ve­
riyordu. Çok şükür, dedi. Daha ölmedim. 
Serin bir yel esti. Dağlardan iniyordu. Gökte parlak yıldızlar vardı. Meryem­
ce hemen ayağa kalktı. Bacakları titredi, geri oturdu. Ama, nereden olduğu bel­
li değil, bir sevinç dolmuştu içine. Bir umut sevinci, kaybedenlerin, birdenbire 
bulduklarının sevinci. 
Ayağa yeniden kalktı. Artık bacakları titremedi. Değneğini yitirmişti bu 
arada. Çalılıktan bir ağaç buldu eline aldı. Boğazı acıyordu . İçinden sevinçle , 
inançla söyleniyor du. 
Hasanımı dersen bir aslan. Tam da dedesine çekmiş. Bu gavurca Aliye hiç ben­
zer yeri var mı? O pasaklı anasına da hiç benzemez. Gözleri de dedesinin göz­
lerinin tıpkısı. Sağlam. inatçı. inatçı adam iyi olur. Kötülük gelmez ondan. Bir 
kötülüğü varsa, o da kendine. Hasamın yatar yolun ortasına ebemi getirmeyince 
gitmem, ben de burada kalırım der. Öyle eder. Tutar kaldırırlar gavurlar. Hasamın 
ellerinden kurtulur kaçar, dağlara düşer. İlle de ebem. Eben senin tımağına kur­
ban olsun. Hasamm. 
Aşkla şevkle, şehvetle düşünüyordu Hasanını. O kız mı? O da iyi ya, azıcık 
anasına benzer. 
Karnının acıktığının ilk olarak farkına varınca, şaşırdı. Karnı kazımyordu . 
Ya Hasanın elini ayağını bağlarlarsa? 
İçine deminkinin birkaç misli ağırlığında bir korku çöktü. Karanlık, ağır, 
elle tutulur gibi ağır, bir karanlık korku. Birden koşmaya başladı. Sesi azıcık 
çıkıyordu. Hem koşuyor, hem Hasamın diye bağırıyordu. Koştu koştu, sonra 
derınanı kesildi, oracığa oturdu. Korkuyo rdu. Şimdi kurtlar yoktu. Gökyüzü­
nün karanlığını doldurmuş, karanlık, uzun kanatlı akbabalar yoktu. Ama içine 
kapkara, koyu, karanlık bir su gibi çökmüş oturmuş bir ölüm korkusu vardı ki, 
büzüldükçe büzülüyor, küçülüyor, nereye gideceğini, ne yapacağını bilmiyordu.