32 
 devrimler öyle oluyor zaten. Devrim seçimle olmuyor. Ama şu an devrim noktasında değiliz 
tabi. Seçim noktasındayız. İknadan başka güç yok, b ir de ekonomi. E bu halkın cebi artık 
yanıyor biraz. Politika galiba sanat, halka umut verme sanatı. Dolayısıyla CHP vaatlerini biraz 
daha artıracak.  
İzleyici 6  
Adım Erkan Tüze. Deniz Baykal olayını anlatır mısınız? Şimdi Sayın Livaneli çok 
hatalar yapıld ı. Örneğin, 367 konusu. Baykal’ın Tayyip Erdoğan’ın önünü açması. Üçüncü 
hatamız Ekmeleddin Bey idi. Bir hata daha gerekmiyor, yeter diyoruz.  
Zülfü LİVANELİ  
Çok iyi yaptınız bu soruyu sormakla.  Şimdi belli ki bu gündelik siyaset meselesi 
herkesin kafası nda var. Konuşulmak isteniyor. O bakımdan önce bir düzeltme yapayım. Bu 
sosyal medyada çok dolaşıyor. Ben, Deniz Bey’in, halka söz verildiği gibi dokunulmazlıklar 
kaldırılmadan siyasi yasakları kaldırmasına karşı çıktım. O ise, “olması gerekir” dedi. Ben d e 
onu eleştiren bir yazı yazdım. 11 yıl önce. Daha önce oldu olay; ama 11 yıl önce yazdım. Zaman 
zaman bu yazıyı çıkarıp dolaştırdılar. Bu bir.  
Bir de bana ait olamayan bir sürü yazı var. Efendim Bülent Arınç’ın amcasının oğludur  
da Baykal’ın iç yüzü budu r. Hayır, Baykal benim dostum, neden böyle bir şey yapayım?   Hele 
bu durumda hastalığıyla, sağlığıyla uğraşan bir insana böyle yazılar yazacak bir karakterim yok 
benim. Dolayısıyla bana ait olmayan bir şeyler oluyor. Ben hep reddediyorum. Bunlar benim 
değil. Birileri dolaştırıyor bu yazıları. O bakımdan lütfen siz de çevrenize söyleyin: “O yazı 
Zülfü’nün değil!” diye söyleyin.  
İkincisi çok kısa olarak söyleyeceğim. Ben siyasette değildim, biliyorsunuz. Gerçi şu 
anda da değilim. Zorla itildim, görev bilinciyle mecbur oldum diyebilirsiniz. Bir ara çok büyük 
halk kitleleri toplandı konserlerimde. Ama sadece müzik dinlemek için deği l, bir dünya 
görüşünü savunmak için. Bunu, partiler oya çevirmek istediler. Ben de yanaşmadım. Mesela 
Erdal İnönü de bakanlık teklif etti bana. Ben, siyasetle işim yok, kültür adamıyım demişimdir 
her zaman. Fakat sonra o kadar kötü duruma düştü ki SHP İsta nbul’da felaket. Bana dediler ki 
“Biz İstanbul’da yüzde 8’e düştük.” Araştırma gösterdiler. “Mutlaka sizin gibi bir isim lazım. 
Mutlaka kabul edin.’’ dediler.  Zaten kazanılacak bir durum olsaydı, gelirler miydi bana? Yani 
bir Don Kişot arıyorlardı. Dayak yiyecek birini arıyorlardı. Geldiler işte bana. Sen şövalyesin, 
sen şöylesin, fedakârlık yap. Bilmem ne falan filan. Bir ay reddettim. Karım, kızım hepsi aman 
olmaz dediler. Ben de istemiyordum; ama sonunda mecbur kaldım. Ben o zaman Ecevit’le ve 
Baykal’la  konuştum. Baykal CHP’nin başındaydı. Ben SHP’nin adayıydım. Ecevit de o zaman 
DSP’deydi. Hem Baykal’la hem de Ecevit’le telefonda görüştüm. Dedim ki, “Bakın burada 
başka bir şey var. Karşımızda başka güçler var. Türkiye söz konusu. Ben bu üç partinin de a dayı 
olayım.  Bu üç partinin adayı olarak çıkayım ortaya. İstanbul’u kaybetmeyelim. Çok önemli bir 
şehir.” Ama ben öyle dememişim gibi, en ağır kampanyalarını bana karşı yaptılar. Rahmetli 
Ecevit 2 miting yaptı İstanbul’da. Birinde dedi ki: “Bu teröristler in arkadaşı, kayıtlarda var.” 
Hangi teröristmiş o?  Birinde de “İSKİ parasıyla propaganda yapıyor” diyebildi. Benim İSKİ 
ile ne alakam var. Ama bütün gücünü bana verdi.  
Sol içi mücadele korkunçtur. Kardeş kavgası korkunç bir şeydir. Baykal Ertuğrul 
Günay’ ı çıkardı. O da neler yaptı, neler.  İsveç’e gidişimin siyasi nedenlerle olmadığını söyledi. 
Sol içi mücadelede ahlak pek yok maalesef. Bazen sağdan görmediğim felaket yıpratmayı bu 
taraftan gördüm. Bizim bazı belediye başkanları, partiyi çok iyi bilen ark adaşlarımız diyorlar 
ki “Örgüt, adayına karşı çalıştı.” Neyse yüzde yirmi küsura getirebildik. Oylar çalındı, bilmem 
neler oldu.