UMUT K ÖPRÜS Ü: İLK GÜN
(23 TEMMU Z 1997)
Hiçbir zaman bö yle merhame tli bir üm itle sevm edi 
hiçbir insan
hiçbir aleti
NÂZIM H İKMET
Sırtında  safari  gömle ği, başında  miğfer iyle köprünün  dikildiğ i kaiden in sol arka sındaki 
kayaya, ku ş gibi iki büklüm  tünemi ş, bekl iyordu V ali.
“Şanti yeden izl eseydin iz,” demiş ti Kaymakam.
“Buradan h er şe yi daha i yi görüyorum.”
“Size bir koltu k getirelim.”
Onu da i stememişt i.
“Bari bir yastık koysayd ık altınıza.”
Kaymakam,  etrafında  dolana nları  onu  rahat bırakmalar ı için  ikaz  etmi şti. Günlerdir 
uykusuz  olduğunu  biliyorlardı.  Sabahın  erken saatinde  evden çıkarlar ken,  “Dua  edin,”  demiş ti 
ev halk ına, “h epin iz dua ed in.”
“Ne olacaksa,  olacak  artık. Sen elinden  geleni yaptın. Korkma,”  demiş ti karısı, tam kapıd an 
çıkark en.
“Kor kan kim!”
Bahçed e koşar adım  yürüm üştü arabasına  kadar.  Ayakların ın geri geri gittiğini ise sadece 
kendi  biliyordu.  Yüreğ inin bir köşesi bir an önce  köprünün  yanına  varmak  isterken,  bir başka 
köşesi içeri kaçıp  yatak odas ına kitlenme k ve örtüler in altına  gizlenip uyumak  istiyordu.  Bu iş 
öyle veya böyle biten e kadar  uyumak.  Arabada  öne, şoförün  yanına  oturmuş  ve yol boyunca 
hiç susmadan  konuşmuştu.  Susarsa,  içi geçebil irdi.  Dalar sa yine kâbus  görecek ti kesin. Arab­
adakiler, hep onun  anlat tıklarını  dinleyerek,  peşlerind eki diğer arabalarla  bir konvoy  halind e 
varmış lardı Baş pınar'a.
Fırat'ın her iki yakasında da insan kaynıyordu  karı nca gibi. Ellerind e telsizlerl e ekipler sağa 
sola koşuşturuyorlard ı. Balk ırı'dan,  Avcı 'dan,  Aşağı ve Yukar ı Mutludan,  Şahinl erden,  akın 
akın gelmi şlerdi.  Tüm Kemaliy e nehrin  kenarı na birikmiş ti kadınlı  erkekli, İliç’ten, 
Kemah'tan,  komşu  ilçe Ağın'dan  bile gelenler vardı.  Erke kler küçük  çocuklarını  omuzlarında, 
kadınlar yolluklar ını sepetlerinde taş ıyorlardı. Yavaş yavaş haberciler  de geliyorlardı,  yerel tel­
evizyonlarda n kameramanlar,  fotoğrafçılar,  gazetecil er... Ne olur ne olmaz  diye, ulusal  basına 
haber  vermemişl erdi.  Köprü yerine hayırl ısıyla oturduğunda,  nasılsa resmi  bir açılış yapılac­
aktı. Büyük  açılışa saklıyorlardı  ulusal  basını. Feribot  Çemişk ezek yönünd en, etrafında  büyük 
bir kalabal ıkla,  beyazlar  giyinmiş  nazlı  bir gelin gibi salına  salına getirilmi şti, içine inşa 
edilmiş  iskelesiyle. Yakla ştıkça,  karadak iler epey geçkin olduğunu  fark  etmişlerdi,  nazlı 
gelinin.  Küpe ştesind e yazılı adı okunacak  kadar yanaş tığında,  “Tüh  be,” demişt i kalabalı ğın 
içinden bir i, “60. Y ılmış teknen in adı. Miyadı dolmuş bunun, da yanabilece k mi bunca yü ke?”
“Eski toprak o,” demiş ti bir d iğeri, “daya nır.”
Müh endi s, başında  bir kask,  feribotun  içindeyd i. Telaşla  sağa sola  koşuşturuyor,  elinde ki 
tornavidayl a iskelenin  vidaların ı sağlama  alıyordu.  Medya mensupları nın feribotu  sardığını 
görünce,  Hakan'a  seslendi,  “Televiz yoncular  bota  yaklaşmas ın.” Sesi o kalabalığı n içind e dağ­
ıldı g itti. Bu k ez sinirl i sinirli fer ibottan d ışarı tırmandı, Kaymak amı ya kaladı.
“Ben bu şartlar al tında çalışamam. St rese giriyorum. S öyleyin bu adamlara, çekilsinler.”
“Kısa bir çekim yapsalar,  müsaade  etseniz de. Buraya  kadar  gelmişl er, çekmeden  gitmezl er.
94