dermansız, korku dolu bir vaziyetle koca belini binaya yas­
ladı. Ağa düşmüş bir canavar gibi, kurtuluşundan ümidini 
kesmiş bakışlada yardakçılarının bu acıklı mağlubiyet tab­
losunu seyrediyordu. Dikkatle yüzüne bakmak için yarı beli­
me kadar pencereden sarktım. O müthiş gözlerinde aşağıda 
yanan meşalelerin parıl parıl akislerini görerek titrernekten 
kendimi alamadım. Kalbime yine bir korku düştü ... O kaza­
nanlar bu devle acaba nasıl baş edeceklerdi? İçimden, "Bu 
cani heyula, hangi hapishaneye kapatılır? Hangi idam mey­
danına sürüklenebilir? Saldıranlardan mutlaka beş onunu 
paralarnaclıkça bu hunhar mağlup olmaz!" diyordum. Bu 
zannım pek boş çıktı. 
Ay ışığı ve meşalelerle aydınlanan dairenin ortasına bir 
delikanlı atıldı. Hasan'a benzettim. Bu hakikate inanama­
dım. Gözlerimi birkaç defa ovuşturarak dikkatle baktım. 
Hasan! Evet o, şefkatli sevgilimdi. 
Bu aldatıcı bir rüya da olsa, benim için gördüğüm her an 
dünyalar , cennetler değer uçsuz bucaksız bir saadetti. 
Hasan o ışıktan dairenin ortasında durarak, hala biriyle 
tüfeğini tutmakta olduğu iki elini havaya kaldırdı. O minare 
cüsseli, dehşetli basınına sesini yükselterek dedi ki: 
-Ey, bu şekil tüyle bürünmüş soysuz adam! Ortaya çık! 
Artık örtüyü kaldırma zamanı geldi. Birkaç masum zavallı 
kadını ölüm tehditleriyle bayılta bayılta yolunu bulmaya ça­
lışan uzun alçak! 
Gulyabani bir iki kere homu rdandı. Hasan devamla: 
-Hayat komedinin son feci dakikasına geldiğine hala 
inanarnıyar musun? Ev halkını çıldırtmaya uğraşırken yok­
sa şimdi sen mi delirdin? 
Bu sözü akabinde Hasan ceylan gibi bir sıçradı. Yarada­
nına sığınarak elindeki tüfeğin dipçiğiyle gulyabaninin ha­
caklarına bir yerleştirdi. Koca heyula düşecek gibi iki yanına 
bir yalpa vurdu. Bu defa homurdanrnayarak insan sedasma 
benzer bir sesle: 
-Sopamı yere düşürdüm, onsuz yürüyemem. 
- Eğil de al kerata! 
119