Islak kaldırıma boş  boş baktım. Manavdan bir anda itiş erek dış arı fırlayan iki 
çocuktan biri, Ka'nm üç kurş un isabet etmiş  gövdesinin düş tüğü ıslak kaldırım 
taşlarına basarak geçti gitti önümüzden. Az ileride durmuş  bir kamyonun kırmızı 
ışıklan asfaltta yansıyordu. Ka bu taş ların üzerinde birkaç dakika acıyla 
kıvrandıktan sonra, ambulans daha yetiş emeden ölmüş tü. Bir an baş ımı yukarı 
kaldırıp ölürken gördüğ ü gökyüzü parçasına baktım: Alt katları Türk dönercileri, 
seyahat ş irketleri, berber ve birahane olan eski karanlık binalar ve elektrik 
telleriyle sokak lambaları arasından dar bir gökyüzü gözüküyordu. Ka gece saat 
on ikiye doğ ru vurulmuş tu. O saatlerde tek-tük de olsa orospuların kaldırımlarda 
aşağı yukarı yürüdüğ ünü söyledi bana Tarkut Ölçün. "Fuhuş " asıl, bir sokak 
yukarıda Kaiserstrasse'de yapılıyordu, ama hareketli gecelerde, hafta sonları, fuar zamanları "kadınlar" buraya da kayıyorlardı. "Hiçbir ş ey bulamadılar," dedi 
benim bir iz arar gibi sağ a sola baktığ ımı görünce. "Alman polisi Türk polisine 
benzemez, iyi çalış ır." 
Ama ben çevredeki dükkânlara girip çıkmaya baş layınca içten gelen bir ş efkatle 
bana yardım etti. Berber dükkanındaki kızlar Tarkut Bey'i tanıyıp hatır sordular, cinayet saatinde tabii ki dükkânda yoktular, zaten olayı hiç 
duymamış lardı. "Türk aileleri kızlarına yalnızca berberlik öğ retiyorlar," dedi 
bana dış arıda. "Frankfurt'ta yüzlerce Türk kadın berberi var." 
Manav dükkanındaki Kürtler ise cinayetten de, sonraki polis soruş turmasından da 
fazlasıyla haberdardılar. Belki de bu yüzden bizden fazla hoş lanmadılar. Bayram 
Kebap Haus'un olay gecesi saat on ikiye doğ ru şimdi de elinde tuttuğ u aynı kirli 
bezle formika masaları silen iyi kalpli garsonu silah seslerini duymuş , bir sü- 
253 
-Frankfurt ta- re bekledikten sonra dış arı çıkmış  ve Ka'nın hayatında gördüğ ü son kiş i olmuştu. 
Kebapçı dükkânından çıktıktan sonra önüme ilk gelen geçide girip hızla yürüdüm 
ve karanlık bir binanın arka avlusuna geldim. Tarkut Bey'in göstermesiyle 
merdivenlerden iki kat aş ağıya indik, bir kapıdan geçtik ve bir zamanlar depo 
olduğu anlaşılan hangar büyüklüğ ünde, korkutucu bir mekânda bulduk kendimizi. 
Binanın altından sokağ ın öbür kaldırımına kadar uzanan bir yeraltı dünyasıydı 
burası. Ortadaki halılardan ve akş am namazı için toplanan elli altmış  kişilik 
bir cemaatten cami olarak kullanıldığ ı anlaşılıyordu. Çevresi ise İ stanbul'daki 
yeraltı geçitleri gibi pis ve karanlık dükkânlarla çevriliydi: Vitrini bile ışıldamayan bir kuyumcu, -neredeyse- cüce bir manav, hemen yanında pek me şgul 
bir kasap, tezgâhtarı kahvenin televizyonuna bakan ve kangal kangal sucuk satan bir bakkal gördüm. Kenarda Türkiye'den gelmiş  meyva suyu kasaları, Türk makarna 
ve konserveleri, dinî kitaplar satan bir tezgâh ve camiden daha da kalabalık bir 
kahve vardı. Kesif sigara dumanı içindeki kahvede televizyondaki Türk filmine 
odaklanmış  yorgun erkekler kalabalığ ı arasından çıkan tek-tük birkaç kiş i abdest 
almak için kenardaki bir büyük plastik bidondan beslenen çeş melere doğ ru 
yürüyordu. "Bayram ve cuma namazlarında iki bin kiş i doldurur burayı," dedi 
Tarkut Bey. "Merdivenlerden arka avluya taş arlar." Sırf bir ş ey yapmış  olmak 
için kitap-dergi tezgâhından bir Tebliğ  dergisi aldım. 
Daha sonra caminin tam üstüne gelen eski usûl Münih tarzı bir birahaneye oturduk. "Orası Süleymancıların camiidir," dedi zemini göstererek Tarkut Ölçün. "Dincidirler ama teröre bulaş mazlar. Milli Görüş çüler ya da Cemalettin 
Kaplancılar gibi Türkiye Cumhuriyeti Devleti'yle çatış maya girmezler." Gene de 
bakışlarımdaki ş üpheden, Tebliğ  dergisini ipucu arar gibi karış tırmamdan 
huzursuz olmuş  olmalı ki Ka'nm öldürülmesi üzerine bildiklerini, polisten ve 
basından öğ rendiklerini anlattı. 
Kırk iki gün önce yeni yılın ilk cumartesi saat 11.30'da Ka bir ş iir gecesine 
katıldı ğı Hamburg'tan dönmüş tü. Altı saat süren tren yolculuğ undan hemen sonra, 
istasyonun güney kapısından çıkıp kestirmeden Gutleutstrasse yakınındaki evine gideceğine tam ter-