406 Yaşar Kemal -Dağın Öte Yüzü 
Kadın inleyerek: 
"İyiceyim," dedi. 
Peki, bu karısının suçu neydi de, bu namussuz köylü bu hale koymuştu 
onu? Durun hele, daha biribirine nasıl girecek, biribirlerini nasıl kırıp geçire­
cekler? 
Görenler, bu Taşbaşoğ lu bir hoş olmuş diyorlardı. Salıiden de bir tuhaflığı 
vardı Taşbaşın. Söğütlü geçekte , hani Muhtar bir gecede tüm köylüyü kandırıp 
kendine çevirmişti ya, işte o zamandan beri Taşbaşoğlu o Taşbaşoğlu değildi. 
Bir de Taşbaşoğlu sanki bu köyden değildi, bu köyde yaşamıy ordu. Sanki 
dört bir yanmdakiler insan değil, birer taş, birer ağaç, birer parça topraktı. 
Dövüşten sonra Muhtarın evinin önünde bütün bir köy, atıyla itiyle toplan­
mıştı ya, aralarında bir kişi yoktu, o da Taşbaşm ta kendisi. Köye kahreden, kö­
ye küsen ki Taşbaşoğludur. Bir yaz gelsin, bu kışı bir savuştursun bir daha bu 
köyde oturmayacak olan Taşbaşoğludur. Şimdiye kadar bu köyden Kel Hasan­
dan başka kimse kaçmamı ş, böylesine kimse elini ayağını kesmemiştir. Ama Taş­
başoğlu bu işi yapacak. Yaz bahar aylan gelince, bir gece evine ateş verip köyden 
çıkıp gidecek. 
Kalsın köylü, kalsın bu alçaklar Muhtarıyla birlikte. Kalsınlar da başlarına taş 
yağsm. Daha beter, beterin beteri olsunlar. 
Köylünün ne yapacağı, ne edeceği hiç belli olmaz. Bu köylü milleti yedi ya­
şında bir çocuk gibidir. Ne bir yaş aşağı, ne de yukarı ... Tam yedi yaşında. 
Önceleri, Taşbaş köylüye yukardan, tepeden bakıyor, ne söyler ederlerse yal­
nız alay ediyordu. 
Verimsiz tarlaya girip de pamuğun çok az olduğunu , hemen hemen hiç olma­
dığını görünce çocuklar gibi sevinmiş, şapkasını havaya fırlatmış, köylünün gözü 
önünde kendini yere atıp, pamuk tarlasının sıcak toprağında birkaç kere takla 
dönmüştü. 
Bir de korkunç kahkahalar atarak: 
"Ben demedim mi?'' diye gürlemişti. "Bu Seferlen, bu Delice Bekir sizin ana­
nızı avradmızı bir iyice düdükler de sizi ot bitmez tarlalara sürer? Haydi bakalım, 
toplayın bakalımi Bir tek pamuk kozası bulabilirsen iz, toplayın !" 
Köylüler onun sövrneler ine saymalarına kulak tıkamışlar: 
"Hakkı var Taşbaşm ," demişlerdi. "Hem de yerden göğe kadar hakkı var. Ne 
etse, ne eylese, ne söylese hakkı var. Hem de onun dediği çıktı. Bu Muhtar sizi ot 
bitmez tarlalara sürer de, avucunuzu yalarsmız dedi, dediği de çıktı. Her ne de­
diyse o oldu. Bu Taşbaş kadar... Değmeyin keyfine, ne derse desin." 
Yok pamuğu başaklayıp bitirinceye kadar Taşbaş önüne gelen köylüyle, bü­
yük olsun küçük olsun, alay etmişti. Taşbaşoğlu değil, bir yılan. Bir ağı dilli. Her