"Af mı?" dedi. "Yüreğir toprağı ... Amma o işi görmeden 
olmaz ki ... " 
Durdu. Gecede çıt yoktu: 
"O işi görürüro affa kadar." 
Hatçe: 
"Görürsü n. Görmeden olmaz. Sıçanın deliğine girse de ... " 
"Olmaz," dedi Mem ed. "Kalkın yola düşel im." 
Yola düştüler. Soğuktan üşüyorlar dı. Gökyüzü aydınlıkh. 
Gökyüzü, yıldızlar buz tutmuş, cilalanmış gibiy di. Ormanın 
dallan ıslakh. Süründükçe ıslanıyorlardı. Hatçe bir kere "of" 
dedi, sonra kendine geldi vazgeçti. Bir eşkıyanın karısı dişini 
sıkmalı ydı. Ağır ağır, çıhrh çıkarmadan, yere sakinarak bası­
yorlardı. Dallar yüzlerini yırhyord u. Memed önde, onun arka­
sında Iraz, arkada da Hatçe ... Çiçeklidağını indiler. Gün doğu­
yordu. Memedin yüzü yan aydınlık, yan karanlıkh. Hatçeyle 
göz göze geldiler. Iraz onlan olduklan yerde bırakh, hızla aşağı 
doğru uzaklaşh, kayalarm arkasında yitti.