öldürüldü ğünü, kafas ının kesildiğini düşündüm. Kendi 
derdimi unutur gibi oldum. Sabah, ak şam Ayaşlı bana 
uğruyor, cinayet tahkikat ından neler ö ğrenebilmi şse on-
lar ı anlat ıyordu.  
Üç-dört gün böyle gittikten sonra bir sabah bankada 
yeni gelen mektuplar ı açarken elime bir telgraf verdiler 
Açt ım, telgraf Selime'denmi ş. Şu iki k ısa cümleyi yaz ıyor 
"Yan ınıza gelebilir miyim? Lütfen cevap."  
Biraz şaşalad ım, sevindim. İşleri b ırak ıp odan ın içinde 
gezinmeye ba şlad ım. "Yan ınıza gelebilir miyim?" ne 
demek? Buraya gelmiyor da benim yan ıma gelecek, yani 
birlikte ya şayacağız, demek mi? Benim evlenmek üzere 
olduğumu san ıyordu, şimdi işin doğrusunu öğrendi mi? 
Sak ın Nedim Bey yazm ış olmas ın? 
Nedim Beyi aratt ım, geldi. Ondan sordum:  
- Siz Ayval ık'a benim için bir şey yazd ınız m ı, de 
dim. 
- Hay ır yazmad ım. Niçin? Bir şey mi var? 
- Selime Han ımdan bir telgraf ald ım, buraya gelmek 
istiyor da... 
- Ben size arz ettim ya, o çoktan istiyordu ama yaz 
maya çekiniyordu. Şimdi karar ını vermiş demek!  Belki 
evde sizin bana yazd ığınız mektubu bulmu şlard ır! Kad ın- 
lar, bilirsiniz ya, tuhaft ırlar, eğer bizim han ım bulmuşsa 
Selime Han ıma göstermi ştir. O da kendisini sordu ğunu- 
zu gördü, gelmeye karar verdi. 
Sebep aramak ister mi? Selime buraya gelmek isti- Niçin 
olursa olsun! Hemen gelmesini yazmal ıyım Nedim Beyi 
savd ım, Selime'ye, "Sizi bekliyorum, yola ç ıktığınızı 
bildiriniz" diye bir cevap yazd ım, yollad ım. 
Telgraf gitti, ben gene çal ışmaya oturdum ama i ş çı-
karam ıyorum.  Kâ ğıtlar birbirine  kar ışıyor.  Dünden kal-  
 bir sürü i ş var. Bunlar ın baz ılar ına ben cevap yaza-
cağım; müdürün notlan vard ı, ar ıyorum, bulam ıyorum. 
Kalemden bir arkada ş çağırdım. 
- Gel azizim, seninle bunlar ı bir ay ıklayal ım, 
dedim. O efendinin yard ımı olmad ıkça işin içinden 
çıkamad ım. İyi oldu ki bizim müdür de gelmedi. Ziraat 
Bankas ında   banka   müdürleri   toplan ıp   
konuşacaklarm ış, oraya gidece ğini telefonla haber verdi. 
Ben de işi b ırakacağım gibi hemen soka ğa ç ıktım. 
Nereye gideyim? Selime'yi burada oturtacak bir yer 
bulmal ı. İlkin bir ev tutmak akl ımdan geçti. Ben de 
gidip o evde oturur muyum?  Öyle  olursa Selime 
benim yan ıma gelmi ş olur. Kendisinin istedi ği de bu 
değil mi? Yaln ız onu rahat ettirecek bir ev bulup 
haz ırlayabilecek miyim? E şya ister, adam ister. Selime 
yar ın gelmeye kalkarsa bunlar yeti şir mi? Bir ev 
kuruyoruz demektir. Olunca iyi olmal ı. Selime'yi bir 
otele indiririm. Temiz bir otelde güzel dö şeli bir oda 
tutar ım! Onu evime almad ım diye bana dar ılır ve 
benden incinir mi? Evim olmad ığını ona anlat ırım. 
Daha olmazsa ben de onun oldu ğu otele ta şınırım. Hem 
aram ızda hiçbir söz geçmeden onu, evim olsa bile, 
götürmek do ğru mu? Ne var ki ona ufak, temiz bir ev 
haz ır bulundurmak şık olurdu! Gelince kendi evine 
gelecek, kendi hizmetçisine emir verecek, kimse kar ışanı 
olmayacak! Acaba istedi ğim gibi bir ev bulup dö şe-
yebilir miyim? Kimden sormal ı? Bizim bankada birini 
bulur sorar ım diye dü şündüm,  yeniden bankaya dön-
düm.  Herkes yeme ğe ç ıkmaya haz ırlan ıyordu.  Kambi-
yoda bir efendi tan ırım ki bu gibi i şlerde beceriklidir. 
Onu buldurdum, anlatt ım. Dedi ki:  
- Feyyaz Beyin bir evi var, daha yeni yapt ırdı. Eğer 
kiraya vermemi şse onu size tutar ız.