“Ora larda  yanında  kalacağım  dostum  yoktur.  Kürtl er yayılıyor...  Bir koldaş ı da Malatya'ya 
doğru da yürüyü şe başlamışlar.  Sait yöreye hâkim  olursa  burada  gidece k kilisem  de kalmaz. 
Yanlış  ata oynadı k Zilan Efendi.  Sen Kürt'sün,  hâlâ  kurtulu şun vardır taraf değiştirirsen.  iyi 
düşün!”
“Ben  Alevi' yim beyim,”  demiş ti Zilan, “şeriat  bayrağın ın peşinden  gidem em. Ama  madem 
buralarda  benim  işim bitiyor, elden  çıkarıyor sun toprak larını  ben de oğlanla  karıyı alıp Haco 
emmimin yanına varırım, Üç kuyular'a.”
“Yukarı do ğru çıkacak sın y ani “
“Allah  kısmet eders e. Bu fırtın a dind iğind e yine köyümüze  döneriz,  bıraktığımız  yerden 
başlar ız.”
“Ben im dönüşüm  yoktur Zilan.  Sataca ğımı  sattım,  verece ğimi  verd im. Ulu  meşed en 
başla yıp çaya doğru uzanan  o tarla  var ya...  onu senin üzerin e geçireceğim,  ister ekersin, ister 
satars ın. Hep bind iğin at ile sekiz baş öküz de senindir,  bunca  hizmetine karşıl ık. Ama  madem 
gitme yi düşündün,  yetişmi ş oğlun  vardır,  sen sen ol, sınıra yakın yerd e kalma.  Tek in değildir,” 
demişt i Hoş abe.
“Bir  avuç  toprağ ım, birkaç  baş hayvanım  olduk tan sonra niye gideyim beyim,  kalırım yet­
iştiğim y erde, sürerim t arlamı. S abah  akşam sana da hayır dua okurum,”  demişti Z ilan.
Hoşabe  tarla yı Zilan' ın üstüne  geçirdi kten  az sonra,  sisli bir sabahın  alaca karanlığında  yola 
çıkmışt ı ailesiyle. Gözyaşları  içinde  helallaşmış lardı  kâhyasıyla. Kamer  dakikalarca  kuş gibi 
ötmüştü  arkalarından,  Hoşabe'n in yükünü  taşıyan  son arabas ı da gözden  kaybolun caya kadar 
zılgıt çekmi şti. Doğup  büyüdüğü,  yaşlanma ya yüz tuttuğu  toprak larında  ölemey eceğ i için yür­
eği yanıyordu  Hoşabe'nin.  Yalnız yurdunu,  dostların ı ve anılar ını değil, üç evladının mezar ını 
da bırakı yordu  geride. Göçmek, y üreğ i ikiye yarmak ve bir yarısını sılada bırakır ken, d iğer yar­
ısının süre kli kanamasına katlanmak d emek ti.
64