leri ağlamaktan o derece kanlanmış. Çenesi kurumuş gibi. Du­
dakları kansız. Susuzluktan, yarılmış gibi. Yalnız, gene başörtü­
sü sütbey az. Lekesiz. 
Durup durup: 
"Benim dal gibi oğlum," diyor. "Bir ülkeyi değerdi. Çok 
mu? Bir köyü taşıyla toprağıyla yaksam, kül etsem çok mu?" 
Hatçe, bu yeni gelen kadına bir şey soramıyor. Gelişine çok 
sevindi. Şu yapayalnız koğuşta bir can yoldaşı ... İçten içe sevin­
di ama, sonra kadına acıdı. Kim bilir ne gelmiştir fıkaranın ba­
şına? Can yoldaşı man yoldaşı isteme zdi. Burası felaket yeridir. 
Kimsenin gelişine sevinmemeli. 
Bir şeyler sormak istiyor kadına, dili varıp da bir türlü so­
ramıyor. Böyle durgun, böyle ölüm dirim kavgası yapan, can 
çekişen insanlara kolay kolay bir şey sorulamaz. İnsan ne sora­
cağını şaşıru. Hatçe de soramadı. Kadına baktı kaldı. 
Akşam oldu. Hatçe dışarda, maltızına bulgur çorbası vur­
du pişirdi. Soğan, aa yağ kokan çorbayı içeri aldı. 
Çorba hafif hafif buğulanıyor du. Çorba soğuduktan sonra, 
korka korka lraza yanaştı: 
"Teyz e," dedi, "açsın herha lde. Azıcık çorba koydum. İç." 
Irazın gözleri bomboştu. Kör gibi bakıyor du. Duymuyor 
gibiydi de. 
"Teyze," diye gene korka korka yinel edi. ''Teyze, içsene şu 
çorbadan azıcık. Çok değil, azıc ık. Çok açsm herhalde şimdi." 
Iraz, orah bile olmuyordu. Gözleri bomboştu. Taşlaşm ış. 
Gözlerini kırpmıyor bile. Körlerden daha beter bir hali var. Kör 
gözlerde, gene bir görebilme telaşı, isteği, çabası sezilir. Bunda 
o da yok. Sağır kulaklarda bir çırpınma, bir gerilme, duymaya 
doğru bir koşma vardır. Bunda yok. 
Hatçe, usuldan dürttü: 
''Teyze !" 
Kadının boşluktaki gözleri ağır ağır geldi, Hatçenin üstüne 
dikildi kaldı. Hatçe şaşırdı. Kıvrandı. Gözlerin altından kaçma­
ya çalıştı. Bir şeyler söylemek istedi. Dili diline dolaştı, becere­
medi. Salıa nı orada, kadının önünde bırakıp kendisini dışarı at­
tı. Soluğu tutulmuştu. 
Gardiyan gelip, kapıyı kapayıncaya kadar dışarda kaldı. 
214