kara Eyaleti' ne bağlanana kadar birkaç kere Osmanlı hakimiye­
tine girip çıkmış. Ankara Eyaleti'ne bağlı beş sancaktan biri 
oluşu, Tanzimat'tan sonra, taa bin sekiz yüz yetmişlerde. Adı 
da o sıralarda Kırşehri imiş. Bir ara Gülşehri de denmiş. Kimbi­
lir, ya gülleri boldu, ya insanlar böylece bir özlemlerini dile ge­
tirmek istedi. Yüzü gülen, güllerle bezeli bir şehir hayal ettiler 
belki. Görüyorsunuz, bir ad için bile kaç türlü olasılık var. 
"Osmanlı'nın Avusturya-Almanya seferleri için de bir yı­
ğın bilmediğimiz , tarihlerin açıklamadığı neden olmalı. Bizim 
önümüze konan tek neden: Cermen İmparatorluğu' nun denge­
siz güçlenmesi, Osmanlı üstüne yeni bir Haçlı Seferinin müm­
kün görünmesi. Buna geçen dersimizde değinmiştik. Mohaç 
karşılaşmasına kadar da geldik. Bu meydan savaşı, Osman­
lı'nın lehine sonuçlanmı ştır. 
"Mohaç zaferi ile Osmanlı ordusu Macaristan'ı kontrol altı­
na almış görünüyordu. Fakat Şarlken, hemen kardeşi Ferdi­
nand' a arka çıktı. Bir ara burası yeniden Ferdinand'ın eline geç­
ti. Sen misin inatlaşan, Kanuni de şahlanıyor. Zaten o zamanla­
ra kadar geri basmaya alışmamış, kaybetme ye. Derhal bir 
Avusturya-Macaristan, şey, yani Macaristan-A vusturya seferi 
düzenliyor. Yıl, bin beş yüz yirmi dokuzdur; resmi tarihlerde 
bu seferin adı 'Gaza-ı Bec' diye geçmektedir. Biliyor siz nedir 
Bec? Bilmiyor? Osmanlılar Viyana'ya Bec derlermiş yakışıklı 
baylarını. Kitaplarınızda adı Viyana Seferi diye geçen bu sefer­
de Avusturya kuvvetleri Macaristan' dan çıkarılıyor. Eski Macar 
Kralı, yine Macar Kralı oluyor; e madem böyle olacaktı onca in­
sancığın kanı niye aktı, demez misiniz; beri yanda da Kanuni 
ordusuna buyuruyor ki, hazır yola çıkmışken varın gidin Viya­
na kapıların a! Onlar da, kolay mı, hayır, desinler, tabii gidiyor 
dayanıyorlar. Artık bukadar ını olsun kitaplarınızda görmüşsü­
nüzdür, buna Birinci Viyana Kuşatması denmektedir. 
"Ah dostlarım, siz güledurun ya, bu kenti bir de ben ken­
dimce kuşatsam! Viyana benim için sanki hiç ulaşılamayacak bir 
hayal şehir. Kolay mı, yirmi iki yıla yakın hemen hemen hep ay­
nı tarihi olayları hep aynı biçimde anlatıp duruyorum. Birinci Vi­
yana, İkinci Viyana, yok Kara Mustafa Paşa, yok Kahlenberg te­
pesi, Osmanlı'nın duraklayışı, gerileyişi, sonra al baştan Türkle-
63