Öteki de ancak o zaman ayağa fırlayıp: 
Mal sensin, muz parçası! diye patlayıvermesin mi? 
İşte nicedir gerilip duran ince tel nihayet kopmuş tur. Tanış­
hklarından o yana hiç bukadar alçalmışlar mıydı acaba? -Söy­
lentilere bakarsanız yerküre çekirdeği soğuyor , istatistiklere ba­
karsanız boşanmalar arhyormuş.- Hiç böyle çirkinleştiler mi? 
İkisinin de başları, elleri, kollan asla, asla! diye sallanıp duru­
yordu. Hayır, hiç böyle olmamışlar dır. Birbirlerine karşı, arada 
ne geçerse geçsin, hep saygılı davranmışlar dır. Diş ağrıları tut­
tuysa, seviniyormuş gibi gülü gülüvermemişler dir yani, gerçek­
ten üzülmüşlerdir; tren gittiyse de, ne yapalım sağlık olsun, on­
lar beklemiş, ummuş, sabır göstermişlerdir; Tanrı'nın gecesi bu 
değil ya, diyerek gamlı laciverdi gecelerin sayısını çoğaltmışlar­
dır. 
Yatağa girdiklerinde karısı: 
Sularda sürüklenen çocukların resmini gördün mü, demiş. 
Kocası da: 
Konuşmadan sevişemez misin? demiş. 
Artık konuşmayacakh. İlk at beni altmış d�fa teptiğinde 
ben daha üstünde bıyıklı kedi işlemeleri bulunan hırkalar giyi­
yordum, demeyecekti. Fakat koca üstüne çıkmış, orasını burası­
nı dişliyor, bunlar birinci sınıf mal, diyordu. Kadın da anlatma­
ya çalışıyordu ki, sular çekilmiştir , duyarlıklar eskimişt ir. 
Artık bunları konuşmayalım. Çok konuştuk. Sonuç yok. 
Sonuç var. İşte valizim. 
Bunca yılı nasıl tepersin? 
Bunca yıl beni nasıl teptiyse, öyle. 
Kadın yol çantasına bu sefer de ayağını şöyle bir değdirip 
çekiyor: 
Hafif bir valiz. Biraz kol, biraz bacak, birazcık bacak arası, 
sağlam ne kadarı kaldıysa artık. Memelerimi bile istemiyorum 
bak çantamda hiç yer tutmayacakları halde ortları sana bırakı-
116