Ölmez Otu 745 
Taşbaşoğlunun koltukları kabarıyordu . Her gece yatağına giriyor, duyduğu efsa­
neleri gözünün önüne getiriyor, işte o benim, diyor, böyle mutlu uyuyordu . 
Pamuk zamanı gelince, köylüler Torostan pamuğa dökülünce içine bir ateş 
düştü, duramaz oldu. Köylülerini göresi gelmişti. Ama başına geleceği de bi­
liyordu. Burada Yüzbaşı yoktu ama başka yüzbaşılar vardı. Ya da köylü rahat 
durmaz, onun başına başka oyunlar açardı. Belki ölümüne sebep olacaktı, ye­
niden köylülerine gidip kanşması. Ama yapamıyordu . Bir el onu yüreğinden 
yakalamış, köylüye doğru çekip götürüyordu. Karısını da özlemişti. Deli gibi. 
Arada sırada bir iyice kendini ermiş sayıyor, Allahın onu insanlar üstüne gön­
derdiğine inanıyor, ermiş oluyor, kendine geliyor, dikleşiyor, mutlulanıyor, kı­
vanç içinde kalıyordu. 
Bu sıralar, çok dikkat etmişti, insanlar da kendisine başka türlü davranıyor­
lardı. Sonra birden ermişlikten çıkıyor, düşük, ezilmiş, korkak bir köylü oluyor, 
bu sefer insanlar da ona öyle davranıyor lardı. 
Bir gece Ağanın da ahırından kaçtı, düştü pamuk tarlalarına, köylülerini tar­
la tarla aramaya başladı. Üç gün durmadan dolaştı. Ancak iki kere yemek yedi. 
Çok zayıflamı ştı. İki kere üst üste donması onu bitirmişti. Üstü başı parampar­
ça, giyitleri üstünden dökülüyor. Boynu uzaınış, kırış kırış. Yüzü uzun, sapsan. 
Avurtları avurtlanna geçmiş. Gözleri çukura kaçmış. Dudakları mor. Bir çocuk 
gibi küçülmüş, acınacak bir halde. Yaşlanmış, çökmüş. Şöyle ilk bakışta, bunun 
Taşbaşoğlu olduğuna kimse inanmaz. 
Taşbaşoğlu dün geceden beri bir ağınağacı çalısının içine sığmmış bekliyor­
du. Açlıktan midesi kaz ınıyor, kusacağı geliyordu. Bir türlü tarlaya girmek yü­
rekliliğini gösteremiyor, kuruyor kuruyor, ayağa kalkıyor, tarlanın kıyısına ka­
dar geliyor, orada dikilip kalıyor, bir adım daha ileri atamıyordu. öldür Allah 
atamıyordu. Bir saat, iki saat orada dalgın, bir ağaç gibi tarlanın kıyısına dikil­
miş duruyor, sonra ayaklan gövdesini taşıyamaz olunca ağınağacı çalısının içine 
geri dönüyor, orada düşüncelere dalıyordu. 
Bir süre yüreği umutlu, aydınlık oluyor, yüreği yiğitlikle doluyordu. Şimdi 
varınca, diyordu, şaşırıp kalacak bütün köylü. Yediden yetmişe sevinç çığlıkla­
rı kopararak üstüme atılacaklar, elimi ayağıını öpecekler, bir kurtarıcı, bir pey­
gamber gibi karşılayacaklar. Köylü beni ölmüş biliyor, nasıl da şaşıracaklar. Bel­
ki de şaşkınlıktan ağızlarını açamayacak, kuruyup kalacaklar. Sonra yavaş yavaş 
uyanacaklar. Ben ermiş miyim? Belki de ermişim. Ermiş olmasam Buyuklann 
mağarasmda ateş yakmış çobana rastlar mıydım? Çoban ne diyordu? Ömrümde, 
diyordu, ilk olaraktan o mağaraya girdim, ilk olaraktan ateşi yaktım. Baktım, bo­
ra fırtına diniverdi. Ortalık sütlimanlık oluverdi. Bir yaz havası ormanı sarıverdi. 
Bir baktım, bir ışık kaynaşıv erdi, gece gündüze dönüver di. Dışarı çıktım, diyor-