FAKİR BAYKURT
 
53
 
 
«Haydi!..» dedi. «Haydi, gidelim
 
hurdan ...»
 
Satıcı, ufak bir salkımı ikiye böldü. Birazını Kır Abbas'a. birazını 
da Rıza’ya uzattı: «Alın, siz de tadın birez...» dedi.
 
Kır Abbas sağ elini göğsüne koydu:
 
«Sağol emşerim, hacat değil! ..» dedi.
 
Rıza da, «Hacat değil» dedi usulca.
 
Satıcı or
alı olmadı: «Eyisi kilin haa!. Hadi kil alan yok mu? 
Gidiyorum. Avşar’a doğru gidiyorum! Kil alın! Çok e
-
yi
-
si ki
-
lin haaa! 
..»
 
Bozulmuş gitmişti Rıza. Ne diyeceğini, ne söyleyeceğini 
bilemiyordu. Boş gözlerle bakıyordu Kır Abbas’ın yüzüne. Bir iki 
saniye 
sonra gözlerini kaçırıyor, başını çeviriyordu.
 
Yürüyüp köyden çıktılar.
 
Kır Abbas’ın nalınları sert toprakta tak tak ses çıkarıyordu. Gene 
ak donlu, gene yalın gömlekliydi. Göğsü bağrı açıktı. Gömleği, 
donunun üstünden dizlerine kadar sarkıyordu. Sarı paşo
sunu da 
başına bağlamıştı.
 
Rıza’nın kolunu bırakmıyordu.
 
İkisi öylece yürüyorlardı.
 
Bir sürü gittiler. Sonra yolun üstündeki yamaca ağdılar. 
Gökkaya’nın bağrına oturdular.
 
Kır Abbas birden:
 
«Bak Irıza, kurban olduğum!» dedi. «Şimdi benim içim bir acı 
dolu,
 
bir acı dolu... Şu kaplumbağa işini başıma kakma bir daha!.. Bir 
delilik edip yoksulu ters döndürdüm, o da ölüverdi. Kurban olayım, 
unut onu ... Unut, anladın mı?»
 
Rıza sesini çıkarmıyordu. Kır Abbas’ı dinleyip dinlemediği de 
belli değildi.
 
Gerilerden, sa
tıcının sesi geliyordu:
 
«E
-
yi
-
si ki
-
lin haa! .. Kalmadı haa! ..»