Orta Direk 237 
"Kurban olurum Sefer Ağam, satma şunu. Ben ettim sen etme. Düşman sö­
züne uydum da, sana gelmedim: O gelmediğim günler ne yapacağımı, ne ede­
ceğiınİ bilemiyordum. Deli gibiydim. Patlıyordum. İçimde, bağrımın şurasm­
da bir yangın vardı, boğuyordu beni. Şimdi ferahladım . Üstüıncieki yük kalk­
tı. Verme kitabımızı ellere. O zaman ben ne eylerim ki? Bir daha da düşmana 
uyarsam iki gözüm önüme aksın. Kandırdılar beni." 
Muhtar Zalacanın duramayacağını biliyordu ama bu kadar çabuk yola gele­
ceğini de kestirememiş ti. 
"Korkma Bacı," dedi, "korkma. Kızgınlığımdan söyledim. Bin altın verseler 
de kitabımızı satmam. Bu kitabı kim yazdı? Elhac Mısırlı Kamil Efendi Hazret­
leri getirdi Yeinenden, Kabeden. Hiç satılır mı? Bir daha ele mi geçer ki ... Amma 
sen de bir daha öyle itlerin iğvasına kanma. Sonra karışınam ha. Öteki, geri­
ye kalan düşlerini de, aşağıda, Çukurovada tabir ederim. Şimdi sen git köyün 
içine, gördüğün düşü söyle. Taşbaşın köyü perişan edeceğini söyle. Düşte gör­
düğün ejderha odur. Köyü yutmak istiyor. Köy de geyik. Anladın mı? Köylüye 
böyle ilanat ver ki, herkes anlasın işi. Korkma, kitap bizim." 
Zalacadan ayrıldığında kendi kendine söyleniyordu: 
"Vay Taşbaş vay! Vay yavrum vay! Sen benimlen aşık atabilir misin? Senin ar-
kanda bir adam korsam, Sümüklü Öksüzden başka, bana da Sefer demesinler." 
Evine gitti. Komşudaki bir delikanlıya: 
"Haydi git de çağır şu Köstüoğlunu," dedi. "Şu deyyusu." 
Az sonra Köstüoğlu geldi. 
Muhtar onu görür görmez hışımla ayağa fırladı, sağ elinin iki parmağını bir 
ok gibi gözlerine sakareasma çaktı: 
"Seni," dedi, "seni deyyus. Şu parmaklarımı sokar, gözlerini çıkarıveririm. 
Ulan, askercilikte, ayağına ayakkabı giymedin. Giymeden bilirdin askerciliği. 
Kimin yüzünden? Desene gavur. Ben, o anadan doğdu doğalı ayakkabı yüzü 
görmedi, bizim köylü milleti ayakkabı bilmez, diye arzuhal vermeseydim hü­
kümete, sana ayakkabı giydirmezler miydi? Sana tezkere verirler miydi sanı­
yorsun. Nankör. Haydi yıkıl karşımdan. Söz istemem !" 
Her bir yanı öfkeye kesmişti. öfkesinden titriyordu. 
Köstüoğ lu sinmiş, küçülmüş, bir tek kelime söyleyemeden oradan ayrıldı. 
Gene sert yanındaki çocuğa: 
"Git Tebdilhavayı çağır," diye emir verdi. 
Tebdilhava yakınlardaydı. Duyunca ona doğru yürüdü. 
Köylü ötelerde durmuş, Muhtarın yaptıklarını uzaktan takip ediyor, işin so­
nunun neye varacağını merakla bekliyordu. Uyuz, Zalaca, Köstüoğlu, Kır İsma­
il, sonra da Tebdilhava. Taşbaş da bekliyordu. Bekliyor, deli oluyordu. Bu dey-