CEMİL ÖLÜRKEN 
Mesut Cemil'e 
Elâ gözleri dalgın, geniş alnı sararmış, 
Bir sanatkâr hastadır, Cemil hasta yatıyor. 
Odayı bir matemin görünmez rengi sarmış, 
Başında duranların kalbi yorgun atıyor. 
İnce parmaklarını ıslattı göz yaşları. 
Odanın sükûnunda hıçkırıklar inledi. 
Hastanın yavaş yavaş çatılarak kaşları, 
Sanki derinden gelen bir sadayı dinledi. 
Mukaddes elemini andı bir kere daha; 
Uzak serviliklere çevirerek yüzünü. 
Ah! Ey gafil faniler iman edin Allaha! 
Bir ilâhi ruhun da geldi işte son günü... 
Çok kudretli oluyor bir dehanın gururu. 
Ecel! Onun yanına sen de el bağlayıp gir! 
Nefesinle titreyen fanilerden değil bu, 
Ölmeyen bir sanatkâr ölüm döşeğindedir. 
Gökler geri alıyor yeryüzünden sesini. 
Şimdi geniş alnında ebedin gölgesi var! 
Başında ağlayanlar sonuncu bestesini, 
Ağır ağır kapanan gözlerinden duydular!.. 
125