FAKİR BAYKURT
 
413
 
 
demem:Sebep
 
olanlar kebap olsun! Sebep olanlara göz yumanlar da 
kebap olsunlar! Bundan sonra tüfeğim doludur, sakın elime 
geçmesinler, sakın yolumun üstüne çıkmasınlar... Bu kadar bilir, bu 
kadar derim... Başka bilmem, başka demem...»
 
Usulca kalktı. Değneğine dayana 
dayana, bekleşen 
kaplumbağaların aralarında gelişigüzel dolaşmaya başladı.
 
Çobanlar sığır hergeleyi sürüp gelene kadar bütün Purluğu, bütün 
kaplumbağaları dolaştı. Değneğiyle sırtlarına dokundu. «Bizi affedin, 
hökümeti affedin...» dedi.
 
Çobanlar sığır herg
eleyi Purluğu doldurunca, aralarından çıktı, 
kuyunun başına doğru yürüdü. Boş boş baktı ortalığa. Eli kıçındaydı 
gene. Bir kibrit çaksan yanacak gibiydi gene.
 
Çobanlardan biri:
 
«Çok kaplumbağa var yavu Abbas emmi!» dedi.
 
«Vardır yeğenim!» dedi usulca.
 
Ö
tek
i çoban:
 
«
Ü
zümü çok severmiş bu namussuzlar!» dedi.
 
«Severler yeğenim!..»
 
«Emme sırtlarının nakışı... çok güzel değil mi emmi?»
 
«Bir yağmur yağsa da güzlüklere başlasak!» diye lâfı sapıttı Kır 
Abbas. Havadan yağmurdan konuşmaya çalıştı.
 
Hayvanlar hâlâ 
yiyecek bir şey buluyorlardı. Asmaların kalan 
uçlarını, kabuklarını kemiriyorlardı.
 
Güneş ağır ağır yükseliyordu.
 
Birden çobanlardan sıkılmaya başladı. Çekip gitmeyi dü
 
şündü. Kaplumbağalara baktı: «(Gitmem!)» dedi. «(Ben gideceğime, 
onlar gitsin! Neye gid
ecekmişim?..)»
 
Gözleriyle sığırları taradı:
 
«Yeğenlerim! Haydin artık!» dedi. «Sürün malları!..»
 
«Konuşuyorduk be Abbas emmi?»