yakmak istediği için dönüp gülümseyerek Muhittin'e baktı. 
"Kendini çok seviyorsun herhalde!" dedi Muhittin. 
"Hayır, kimseyi sevmiyorum ben!" dedi Ömer. "Senin gibiyim." 
Refik'i gösterdi: "O seviyordur herhalde birilerini!.. Onun için 
de zaten böyle ya... Yaşıyor yani..." 
Refik istediği, aradığı sohbeti bulduğu için sevinçli gözükü­
yordu. Galiba Ömer'e bir cevap vermek istedi, ama bir şey 
bulamadı. "Meze de alayım değil mi?" dedi. "Muhittin, sen is­
tersen çay da alırsın oradan..." 
"Meze de al!" dedi Ömer. "Sen olmasaydın biz yanyana ge­
lemezdik!" 
"Bizim dostluğumuz bir başkadır, canım!" diyerek Refik çık­
tı. 
Muhittin soğuk bir tavırla: "Bak, demin yaptığın o şakalardan 
hoşlanmadığımı bir daha söyleyeyim!" dedi. "Lütfen beni buraya 
geldiğime pişman etme, olur mu? Zaten gelmeyecektim, son 
anda geldim!" 
"Yaa, demek gelmeyecektin!" dedi Ömer, "Ne yapacaktın 
bakalım? Derginden aldım bir tane, okudum." 
"Yahu açmasana bu konuyu," dedi Muhittin. Kalktı, odanın 
içinde yürümeye başladı: "Gelmezdim tabii... Refik çağırma-
saydı..." 
"Refik'i de çok görmüyormuşsun... Niye görüşmüyorsu­
nuz?" 
"Herhalde konuşacak şeyimiz yok! Sonra ben vakit bulamı­
yorum. Üstelik tuhaflaştı Refik..." 
"Nasıl?" 
"Bilmiyorum vallahi, ama onun o ahmaklık derecesine varan 
iyiniyetinc bir de 'hayatla ne yapmalı?' türünden buhranları 
eklersen ne demek istediğimi anlarsın... Eskiden daha çok 
aramızdan biri gibiydi, ama şimdi bir yabancıya benziyor... 
Frenkleşiyorsun dedim ona..." Birden donuverdi. "Sana benziyor 
bu bakımdan!" 
Ömer rahatlayarak: "Hiç değişmemişsin Muhiltinciğim!" 
dedi. 
"İşle senin yüzeysel gözlemlerinden biri daha... Ben çok 
değiştim! Ben bir davanın adamıyım!" 
487