nahı yok kötülüklerimizde. Ne onun, ne de bunun. Bir tek 
şeyin günahını çekiyoruz. Düşünce namusunun olmayışı 
günahını. 
Düşünce namusu da nedir ki, nasıl olur? Gökten mi 
düşer? Yerden biter mi ki? 
Ne yerden biter, ne de gökten düşer. İlk işareti insan­
lardadır. 
Bir kültüre varmak, bir olgunluğa varmak diye bir şey 
vardır. 
Bir kültüre varmış, bir olgunluğa erişmiş kimseler, 
evladü ayal için değil, karın için değil, şunun için, bunun 
için değil, kafalarının içindeki için yaşarlar. Yalnız onun 
emriyle hayatlarına yön verirler. Kafalarının içindekinden 
başkası için tırnaklarını bile kesip atmazlar. 
Bizim Anadoluda bir söz vardır: Namus, bostan tarla­
sında bitmez, derler. 
Düşünce namusu , kültürün tarlasında biter. Olgun 
insan, kültürlü insan, kendisi için yaşayan insan değildir. 
Düşünceleri için, düşüncesinin namusu için yaşayan in­
sandır. 
Ve düşünce adamları, çok inanmış adamlardır . 
Düşüncenin değerini yalnız onlar bilirler, demiştim bir 
yazımda. 
Sonradan şu aklıma geldi. Mevlana var ya, şu koca 
Mevlana, çok inanmış bir ulu kişiydi. Hepimiz biliyoruz. 
Sağlam bir düşüncenin adamıydı. Düşüncenin değerini 
çok iyi biliyord u. Düşünce uğruna verilemey ecek hiçbir 
şey olamayacağını çok iyi biliyord u. Demiştim ki, yal­
nız düşüncenin değerini bilenlerdir ki, öteki düşüncele­
re saygı duyarlar. Mevlana da öyleydi, inanmış Mevlana 
diyordu ki, kim olursanız olun, gavur olun, şu olun, bu 
10