dokunamazsınız: Ne kitaplara, ne eşyaya, ne de insanlara; 
hatta ne de ölülere. 
SAFFET (Yavaşça memura) : Dün sabah annesi öldü de ... 
içerde. (Koridoru işaret eder.) 
COŞKUN: Hiç bir şeyi haczedemezsiniz. (Parmağı nı sallar.) 
Çünkü sayın bayım, sanatım için her şeyi kullanmak zo­
rundayım. Anlıyor musunuz, her şeyi. Belki gerekirse si­
zi bile. 
tCRA MEMURU: Fakat bir dakika ... 
COŞKU N (Kurnaz bir gülümseme yle): Ve bir sanatçının, 
mesleğini İCra etmek üzere kullandığı hiç bir şey hacze­
dilemez sayın İCra memuru. (Heyecanla odada dolaşır.) Ve 
böylece ilk defa bir yazar mesleğini kahramanca savun­
muş oluyor. 
SAFFET (Yavaşça memura): Annesinin ölümü kendisini çok 
sarstı. Anlıyorsunuz değil mi? 
tCRA MEMURU: Evet... tabiL. 
COŞKUN: Demek anlaştık. 
teRA MEMURU: Evet, şey, başka bir gün gelirim olmazsa ... 
COŞKUN (Birden öfkelenir): Ne demek başka gün? Biz ay-
dınlar hep bu korkuyla mı yaşayacağız ? Hep kapımız ge­
cenin hangi saatinde çalınacak diye endişeyle bekleyecek 
miyiz? 
tCRA MEMURU: Fakat ben İCra memuruyum. 
SAFFET (Memurun koluna girerek onu bir köşeye çeker): Bili­
yorum, siz de nihayet bir insansınız. Buraya İCra memuru 
olarak değil de insan olarak gelseydiniz başka türlü dav­
ranırdınız . Bence bunları daha uygun bir ortamda tartış­
malıyız. 
94