SADIK : Bakkala sen mi dedin, bana bir şey vermesin 
diye? 
FATMA KADIN : N' olacağımış? 
SADIK : Bana bak, şimdi çarparım ha!.. 
FATMA KADIN : Elin evine ne deyi giriyon zottadak? 
SADIK : Ben girerim. Sana hesap verecek değilim ... 
Bakkala da tembih ha? (Kadını sunısuklar.) 
FATMA KADIN : Ne vuruyon be? Akşamı bekliyemedin mi? 
SADIK : Bir işe girdin, üç kuruş kazanacam diye ken-
dini evin patronu mnu saydın, domuzun kı­
zı? 
FATMA KADIN : Get başımdan, get hadi. Benim işim var, gör­
müyon mu? Şinci hanımım gelir de seni hur­
da görürse, ne demez? 
SADIK : Ne diyecekmiş? Vız gelir bana! Cebimde ki 
paraları da alır.ışsın. Ne h3kla kız? Ne hak­
la? 
FATMA KADIN : Aldıysam dönüşte pazara uğrayayım da öte­
!:;eri getireyim diye aldım. Emme bu gidişle 
pazar mı galacak bu saatlara dek? .Hem ben 
gıza ekmek parası bıraktıydım. 
SADIK : Bir de bakkala tembih ha? Cığara vermesey-
miş ... Şarap vermeseymiş veresiye ... 
FATMA KADIN : Gözüm çıksın bakkala böyle dediysem !.. Ço­
cuklar ikide bir varıyo gapısma ... "Vehbi em­
ce ciklet, Vehbi emce şeker ... " diyi ... Adam 
da sonunda bana dayıyo hesabı. .. ben onu 
dediydim . 
SADIK : Cığara diye Ziya'yı yolladım ... Vermemiş. 
Bu ne demek oluyor peki? 
FATMA KADIN : Ne bilem ben Sadık? Hem bi bunun için bu­
ralara gadar ne diye geliyon sen? Ya hanı­
mım evde olsa? Ya beyim evde olsa? 
SADIK : Başlatma şimdi beni hanımından, beyin-
118