kavgamızdan sonra öldü. İnsanlığın ölümüne ve kansı hak­
kında duyduğu kuşkuların baskısına dayanamayan Schlick 
de, bir gün kansını öldürdüğü kuruntusuna kapılarak, en ya­
kın polis karakoluna teslim olur. Onun sözlerinden pek bir 
şey anlamayan komiser, kendisini bir polis refakatinde, emni­
yete gönderir. Tarihin sesi söylüyor bunlan albayım." 
"Bu tarih de, günlük zabıta vakalanna kadar düştü," diye­
rek memnuniye tsizliğini belirtti albay. 
POLlS MEMURU (Telilş ve heyecan içinde, komiserin oda­
sına girer): Kapıda general kılığında bir deli var komiserim! 
KOMİSER (Yerinden fırlar.): Eyvah! Akıl hastanesinden 
kaçıp da bir generali öldürmüş olmasın? Nereden anladın de­
li olduğunu? 
POLİS MEMURU: İfadesini aldım da komiserim. 
KOMİSER: ifadesinin neresinden anladın? Deli olduğunu 
itiraf mı etti? 
POLlS MEMURU: Tam tersine komiserim. Ben durumun­
dan şüphelenip biraz sıkıştırınca, akıl hastası olduğunu inkilr 
etti. Bir dergide okumuştum komiserim: Akıl hastalan bir 
türlü kabul etmezlermiş hasta olduklarını. 
KOMiSER: Adı neymiş? 
POLlS MEMURU: General Gustav Schlick olduğunu ileri 
sürüyor komiserim. 
KOMiSER: İfadesinin neresinden şüphelendin? 
POLlS MEMURU: Kansını öldürdüğünü söylüyor du. 
KOMiSER: Bunda ne var şüphelenecek? 
POLlS MEMURU: Kansını yıllardır her gün öldürdüğünü 
söyledi komiserim. Cinayeti ikiye ayırdı: O kısmını pek anla­
madım. Bazı işkencelerden de bahsetti. Bunlan yapacak bir 
insana benzemiyor. Hele bir cümlesi çok garip: Austerlitz sa­
vaşı sırasında, hayalinde kansını aşığıyla birlikte yakalamış 
ve ikisini de kafasında kurşuna dizmiş. 
KOMiSER: Kimin kafasında? 
281