Sesinde bana hep hüzün veren o erkek güvensizli ği vard ı. Şeküre ne tarafa geçse, öteki tarafta y ıkım 
başlıyordu. 
"Şevket'in babas ını beklemek üzere eve geldi ğini, annesinin çürük bir nikâhla evlendi ği o yalanc ı kocadan, 
yeni babadan dolay ı çok mutsuz oldu ğunu, geri dönmeyece ğini bir kâğıda yaz ıp bana verdi Hasan ki Şeküre'ye 
götüreyim." 
"Şeküre ne yapt ı?" 
"Bütün gece zavall ı Orhan ile yapayaln ız seni bekledi." 
"Hayriye?" 
"Hayriye senin güzel kar ını bir kaşık suda bo ğmak için y ıllard ır fırsat kolluyor. Rahmetli Eni şte'nin koynuna 
bunun için giriyordu. Şeküre'nin geceyi katil ve hayalet korkusuyla yapayaln ız geçirdiğini görünce Hasan, 
benimle Şeküre'ye bir mektup daha gönderdi." 
"Ne yazm ıştı?" 
"Allaha şükürler olsun ki bu zavall ı Ester'in okumas ı yazmas ı yoktur da öfkeli efendiler, asabi babalar, bu 
soruyu sorunca onlara şöyle der: Ben mektubu de ğil de, mektubu okuyan güzel k ızımın yüzünü okuyabilirim 
ancak." 
"Ne okudun?" 
"Çaresizlik." 
Uzun bir süre hiç konu şmad ık. Bir küçük Rum kilisesinin dam ına tüneyip geceyi bekleyen bayku şu gördüm. 
Kıyafetime ve bohçama bak ıp gülen sümüklü mahalle çocuklar ını gördüm. Gece ba şlıyor diye servili 
mezarl ıktan kaşına kaşına sevinçle soka ğa inen uyuz köpe ği gördüm. 
"Yavaş ol!" diye ba ğırdım Kara'ya daha sonra. "Ben senin gibi ç ıkam ıyorum bu yoku şlar ı. Elimde bu bohça 
beni nereye götürüyorsun?" 
"Sen beni bu Hasan' ın evine götürmeden önce, ben bohçan ı açt ırıp gizli sevgilileri için çiçekli mendiller, 
ipek kuşaklar, sim i şlemeli para keseleri alacak civanmert yi ğitlere götürüyorum seni." 
Bu zavall ı haliyle Kara'n ın hâlâ şaka yapabilmesi iyi bir şeydi, ama şakas ında ciddi olan yan ı gördüm 
hemen: "Bir ordu to playacaksan seni Hasan' ın evine hiç götürmem," dedim. "Kavga dövü şten ödüm kopar 
benim." 
"Sen her zamanki ak ıllı Ester olursan, ne kavga olur ne dövü ş," dedi. 
Aksaray' ı geçip arkaya, Langa bostanlar ına doğru giden yola girdik. Çamur yolun yukar ısında, bir zamanlar 
gün görmü ş bir mahallede, hâlâ aç ık bir berber dükkân ına girdi Kara. Temiz yüzlü, güzel elli bir o ğlan ın kandil 
ışığında t ıraş ettiği ustayla konu ştuğunu gördüm. Çok geçmedi berber, güzel ç ırağı ve iki adam ı daha Aksaray'da 
bize kat ıldı. Ellerinde k ılıçlar, baltalar vard ı. Şehzadebaşı'nda bir ara sokakta kabaday ılığı hiç yak ıştıramad ığım 
medreseli bir o ğlan da elinde k ılıç, karanl ıkta bize kat ıldı. 
"Şehir içinde güpegündüz ev mi basacaks ınız?" dedim. 
"Gündüz de ğil gece," dedi Kara şaka yapmaktan çok memnun bir edayla. 
"Bir ordu adam toplad ım diye kendine o kadar güvenme," dedim. "Böyle silahlarla tam teçhizat bir ordu 
gezdiğinizi görmesin Yeniçeriler." 
"Kimse görmez." "Dün Erzurumi'nin adamlar ı önce bir meyhaneyi, sonra da Sa ğırkap ı'daki Cerrahi tekkesini bas ıp herkesi 
dövmüşler. Kafas ına odun yiyen bir ihtiyar ölmü ş. Kör karanl ıkta sizi onlardan da sanabilirler." 
"Rahmetli Zarif. Efendi'nin evine gitmi şsin de, Allah raz ı olsun kar ısında mürekkebi da ğılm ış o atlar ı 
görmüşsün de Şeküre'ye haber vermi şsin. Zarif Efendi, bu Erzurumlu vaizin adamlar ıyla çok mu dü şüp 
kalk ıyormuş." 
"O evde biraz a ğız arad ıysam zavall ı Şeküreme bir faydas ı olur diye dü şündüğümdendi," dedim. "Zaten 
oraya Felemenk gemisinden yeni ç ıkan kuma şlar ı göstermeye gitmi ştim. Yoksa benim zavall ı Yahudi akl ımın 
ermediği sizin şer'i ve siyasi i
şlerinize bula şmaya değil." 
"Ester Han ım, sen. çok ak ıllısın."