FATMA HANIM : Hoş gör onu da. Ben olmasam bırakıp kaç­
mazdı belki de. 
ARİF : Lafa bak! Sen ne yaphn ki ona? 
FATMA HANIM : Bir şey yapmadım bildiğim kadarı. Yani bile­
rek yapmadım. Ama gencecik kadındı. Çora­
bını, çorbasını benimle paylaşmak istemedi 
belki de. 
ARİF : Kardeşimsin. Bilmiyor muydu kardeşimle 
oturduğumu? 
FATMA HANIM : E, biliyordu, biliyordu ama ... (Zorla gülüm­
ser.) Evde kalacağımı da biliyor muydu? "Bir 
gün evlenir gider" diye düşünmüştür her­
halde. 
ARİF : Hadi, kapat şu eski şeyleri. 
FATMA HANIM: Yani, diyeceğim ... Kinlenme ona da. Dün­
yana da küsme. Bulalım birini, evlen. Ben 
de artık genç değilim. Giyim istemem, 
gezme istemem ... Hem bakarsın, bir de 
çocuğun olur. 
ARİF : Yok, ben de çiçeği burnunda delikanlıyım 
sanki... Yaş geçmiş elliyi. 
FATMA HANIM : Bazen nasıl içerliyorum rahmetli babamıza. 
ARİF Okutsaydı beni. Elimden bir iş gelseydi... 
Durup Fatma Kadına bile imreniyorum şim­
di. Adımız hanım olmuş, hizmetçilik de ya-
sak olmuş ... 
: Zırvalama hadi! 
FATMA HANIM : Şimdiki aklım olsa, babamı dinler miydim? 
ARİF Kocaya varacakmışım da koca bana baka­
cakmış ... (Güler.) Bunun adına evde kalmak 
değil, düpedüz sokakta kalmak derler. 
: (Yerinden fırlar.) Eeh, yetti be! Sokakta mısın 
yahu! Aç mısın? Açık mısın? Ben kime çalışı­
yorum? Kimin için açıyorum o lanet olası 
dükkanı her gün!.. 
142