kerlikten emekliye ayrıldıktan sonra, gene bu büyük tiyatro 
ülküsünü gerçekleştirebilmek için kansından ayrıldı; kendini 
oyunlara verdi." 
Hikmet çevresine baktı: Tanımadığı misafirler gitmişti. Ga­
liba yerimden kalkmıştım bir aralık, birilerinin ellerini sık­
mıştım diye düşündü. Sevgi de odada yoktu. Hayır, gitme­
mişler; tepsiler tabaklar ve yiyecekler arasında göründüler . 
Başı dönüyordu, insanlar üzerinde dikkatini toplayamıyordu. 
Herkes yerini aldı. Onu dinlemek üzere hazırlandılar. Benim­
le boy ölçüşmeyi düşünemezler. Öğrenmek hevesiyle tutuşan 
öğrencilere benzer bunlar. lnsan konuşurken kendini daha 
kuvvetli hisseder böyle öğrencilerin yanında. Hiçbir söz boşa 
gitmez. Yıllar sonra, birdenbir e 'Hatırlıyor musunuz ?' derler. 
'Çaylarımızı içerken bize oyunlardan ve albaydan ne güzel 
bahsetmiştiniz, ne kadar heyecanlıydı nız, sizin büyük bir 
oyun yazarı olacağınızı daha o gün anlamıştık.' Fincanlarını 
aynı kibar ilgiyle tutarlar; size, beklemediğiniz bir anda, söz­
lerinizi çoktan unutmuş olduğunuz bir sırada mutluluk ve­
rirler. Birden, gecekondunun rahatlığını içinde duydu, Kir­
kor'un meyhanesindeki yumuşakl ığı yaşadı. Burası da bir ge­
cekondu. lşte dul kadın, işte sevdiğim kadın. Albay nerede? 
Albayı içimde taşıyorum. Siz, gerçekten benim dışımda yok­
sunuz albayım, kızmayın bana. 
"Albayım olmadan ben hiçbir şey yapamam ," dedi. "Alba­
yım yıllarca düşünmüş, albayım yıllarca okumuş. Ben onu 
dünyaya tanıtmak için bir aracıyım. Benim yaşımda bir in­
san, tek başına böyle bir görevin üstesinden gelemezdi elbet­
te. Yüzyılların ağırlığını omuzlannda taşıyama zdı. Ben onun 
yarışçısıyd ım, daha doğrusu yanş atıydım. Kendi bacakların­
da eski güç olsaydı, bana ne ihtiyacı vardı? 'Oğlum Hikmet,' 
dedi: 'Sen istekli bir oyuncusu n, sana bütün bildiklerimi öğ­
reteceğim.' Önce tekniği iyi bilmek gerekiyordu. Büyük oyun 
yazarları bize örnek oldu. Onları tanıdık. Albayım da bilgile-
407