leyman Kargı, elini havada yana doğru sallayarak T urgut’un
günlük iş endişelerini geriye itti. T urgut da, elinde olmayanbir hareketle omuzlarını silkti. Sigara içmeye yeni başlayanbir ortaokul öğrencisi gibi hissediyordu kendini SüleymanKargı’nın yanında; bunun dışında hiçbir şeyin önemi olma-dığını bilen insan taklidi yapıyordu. Omuz silkiyordu. Bu iştakibi de ne oluyordu canım! Yeni sigara içen çocuk gibiboğazının yandığını, gözüne duman kaçtığını gizlemeye ça-lışıyordu. Bizim hayatımız... işte... böyle acılar ve... her za-man... Buna oyun denemezdi. Sonunda sigaraya alışırdı in-san. Süleyman Kargı da, sanki, ondaki bu değişikliğin geli-şip bir yere varmasını bekler gibi susuyordu. T urgut’u ür-kütmemeye çalışıyordu sanki. T urgut’a böyle geliyordu bel-ki de. İşte birdenbire uzak bir konudan söz açmıştı: “Ka-dınlarla aranız nasıl, T urgut?” Yolculukta tanışan erkeklerde kısa bir süre sonra birbirlerine bunu sorarlar. SüleymanKargı, onu yanıltmak mı istiyordu? Konuşmadan önce de-nemek mi istiyordu? Selim sevmezdi böyle soruları. Nasılbilmezdi bunu? “Evliyim,” dedi, çekingenlikle ve geneomuz silkti farketmeden. Bir omzuma sahip olamıyorum.Bu omuz bana pahalıya mal olacak. “Benim biraz düşkün-lüğüm var da,” dedi Süleyman Kargı. “Yoksa bu soruyu ya-rın mı sorsaydım, ne dersiniz?” Bu adamın yanında, büyü-müş hissediyordu kendini T urgut. “Her şey konuşulabilir,”dedi, tanımadığı bir sesle. “Bunu nerede okumuş olmalıyımsize göre?” Süleyman Kargı güldü beyaz dişlerini göstere-rek. “Güldürmeyi iyi biliyorsunuz,” dedi; “Selim gibi.” Se-lim’in seninle neden rahat olduğunu anlamaya başlıyorum,Süleyman Kargı. “Bazı ortak metotlarımız vardı,” dedi. “Bir-kaç basit esasa dayanır. Biraz dikkat edilirse, hepsinin aynıkökten çıktığı görülür.”
Süleyman Kargı ayağa kalktı; hızlı adımlarla, odanın için-
de dolaşmaya başladı. T urgut’un önünde durdu. “Piyano
109