Asım Çavuş: 
"Çok tuhaf. Köylüler bu at için türlü şeyler söylüyo rlar. Sö-
zümona bu ata kurşun değmiyormuş, değse de geçmiyorm uş." 
Yüzbaşı güldü: 
"Bir kere daha deneyelim öyle yse." 
"Uzak," dedi Asım Çavuş. "Kurşun yetişmez ." 
"Ali Onbaşı, şu ata ne diyors un?" 
"Bir deneyelim Yüz başım." 
"Boş ver," dedi Yüz başı. "Şunları çok merak ediyorum, öl-
dürdüklerimizi ... Acaba İnce Memed aralarında mı?" 
"Aralarında Yüzb aşım." 
"Sen hiç İnce Memedi gördün mü Ali Onbaşı?" 
"Görmedim ... '' 
"Sen Asım Çavuş?" 
"Ben bir kere gördüm gibi ama, tanıyamam ." 
"Köylüler?" 
"Onlar tanırlar Yüzbaşım." 
Köylüler de yavaş yavaş, aşağıdaki koyağın dibindeki düz­
lüğe toplanıyorlardı ama yukanya, candarmalann yanlarına çı­
kamıyorlardı. 
"Haydi erah alalım da aşağı inelim, bakalım içlerinde sağ, 
yaralı bir kimse var mı?" 
"O inieyenin de sesini kestim Yüzba şım." 
Aşağıya indiler, o çalının ardındaki inleyen adam ağzı yu­
karı serilmiş, daha ölüsü soğumamış h. Bıyıkları yeni teriemiş 
gencecik birisi ydi. Sadece belinde bir tabanca gözüküyor, o da 
kabından çekilmemiş bile. Başında fes bile yok. 
"Bu İnce Memed olamaz," dedi Yüzbaşı. "O daha yaşlı ola­
cak." 
"Daha yaşlıdır," dedi Asım Çavuş. "Bu genç, Kara ihrahi­
min yiğeni olmasın ?" 
"O nere de?" diye sordu Yüzbaşı. 
"O gitti. Yiğeninin ölüsünü görmemek için, son inilti kesi­
lince ahna bindi de gitti." 
Ölüleri teker teker dolaştılar, hepsi de dokuz kişiydi. O 
genç, ölüsü daha soğumamış kişiden başka hepsinin başında 
da fes vardı. Hepsi de koşar koşar fişek bağlamışlar ve iyi gi-
lll