nim gibi zavallı kahramanlar için biraz hoşgörü bekliyo­
rum senden. (Eğilir, Emel'i öpmek ister. Emel direnir, son­
ra Coşkun'a sanlır. Coşkun ayağa kalkar, kapıya bakar.) 
EMEL (Ağlayarak): Seni sevmiyorum! 
(Coşkun kapıya yürür. 
Sahne karanr. 
Coşkun'un evi. Coşkun. Cemile, kanepede dikiş diker. Coşkun 
elindeki bardaktan içki içerek sinirli adımlarla dolaşır.) 
CEMILE (Başını kaldır madan): Neden içiyorsun? Sağlığına 
dokunduğunu bilmiyor musun? 
COŞKUN (sinirli): Bu evde yaşadığımı unutmak için içiyo­
rum. (Durur, bütün gücünü toplar.) Ben ... ben bu evden 
gitmek istiyorum Cemile. 
CEMILE (Başını kaldırmadan): Boşuna kendini yoruyorsun, 
böyle bir şeyin söz konusu olamayacağını biliyorsun. 
COŞKUN (Bardağındaki içkiyi bir dikişte bitirir): Nasıl ola­
maz? Bir insan kalkar ve bir evden çıkar gider. (Cemile'nin 
elinden diktiği parçayı alır.) Yeter artık, biliyoruz çalışıyor­
sun. (Yeniden bardağına içki koyar ve içer.) Bu evden Sa­
adet Nine gibi götürülmek istemiyorum anlıyor musun? 
Şimdi gitmek istiyorum. 
CEMILE (Coşkun' un elinden kumaşı alır): Böyle bir şey ola­
maz. 
COŞKUN: Aman yarabbim ! Hiç olmazsa, "Bunu yapamaz­
sın Coşkun!" diye bağır. "Beni bırakıp nasıl gidersin?" 
filan diyerek ağla. Nasıl bir gardiyan gibi soğukkanlı ola­
biliyorsun? 
CEMILE (Elini başına götürür): Bu sözler de oyunlarından 
birinde mi yazıyor? 
99