Başka Bir Dün yaya Yolculuk 
"Evet." 
"Ne diyorlard ı?" 
"Hiç. Babam üzülüyordu. Annem önemsizmi ş gibi davran ıyordu. Ben 
de film y ıldızı olmak istiyordum." "Olursun." 
"Kemal, bu son sözün yalan, sen de inanm ıyorsun," dedi ciddi yetle. 
"Buna gerçekten k ızıyorum. Çok kolay yalan söyleye-biliyorsun." 
"Niye?" 
"Artık beni hiçbir zaman film y ıldızı yapmayacağ ım biliyorsun. Buna  
gerek yok art ık." 
"Niye gerek yok? Sen gerçekten istiyorsan olur." 
"Ben gerçekten, y ıllarca istedim Kemal. Çok iyi biliyorsun." 
Köpek, Füsun'a bir sevgi hamlesi yapt ı. 
"Aynen o biblo köpek gibi. Üstelik t ıpk ı onun gibi hafif sar ı ve kara  
kulakl ı," dedim. 
"Ne yap ıyordun bütün o köpekleri, taraklar ı, saatleri, sigaralar ı, her  
şeyi?.." 
"Onlar bana i yi geliyordu," dedim biraz öfkelenerek. "Ş imdi hepsi  
Merhamet Apartman ında bir bü yük koleksi yon olarak duru yor. Senden  
hiç utanmam güzelim, İstanbul’a dönünce sana göstermek isterim." 
Bana bakarak gülümsedi. Hem şefkatle hem de bana kal ırsa, 
hikâyemin ve tak ınt ım ın hak etti ği alaycı lıkla. 
"Beni gene garsoniyerine mi atmak istiyorsun?" dedi sonra. "Buna gerek yok art ık," dedim k ızg ınl ıkla, onun sözünü tek-
rarlayarak. 
"Hakl ısın. Dün 
gece kand ırd ın beni. Evlenmeden önce en k ıymetli  
hazinemi ald ın, sahip oldun bana. Art ık evlenmez senin gibiler. Ö yle 
birisin sen." 
"Doğru," dedim yarı k ızgınl ık, yan o yunculukla. "Dokuz yıl bunu  
bekledim, ac ısını çektim. Art ık niye evleneyim ki!" 
Ama hâlâ el eleydik. Oy unu daha fazla ciddile şmeden tatl ıya 
 
S531