BEDRİYE Hanım, bahçe üzerindeki küçük odanın pencere­
sinden bitişik komşunun tahta kaplamasına yumruğuyle 
helecanlı helecanlı vurarak haykırıyordu: 
— Kardeşim Emine, nerdesin?... Pencereye gel, bak. sa­
na ne söyleyeceğim!.. 
Bir cevap alamayınca kendi kendine: 
— Aman bu karı da ne miskindir! Kıyametler kopsa o 
kuytu odadan dışarı çıkmaz, içerde haşrolur kalır... 
Yumruklarının şiddetini iki kat artırarak: 
—• Emine Hanım, azıcık pencereye gel... Bak neler ola­
cakmış neler... Dünyaya yıldız çarpacakmış... Merakımdan bir 
yerlerde duramıyorum... A, bak kan ses bile vermiyor. (Yum­
ruğu daha şiddetle indirerek) ölü müsün ayol? Azıcık kıpırda. 
Emine Hanım, yavaşça penceresini açıp başım dışarıya çı­
kararak : 
— Oğlanı yeni uyuttum. Vurma öyle hızlı hızlı. Ev teme­
linden sa-Uanıyor. 
— A, daha neler... Benim yumruğumdan ev sallanır mı 
hiç? 
— A, nasıl sallanmaz. Tavanın aralıklarından pıtır pı­
tır tozlar dökülüyor. Bir iki gündür çocuk rahatsız. Ziyade huy-
suzlanıyor. Uyutuncaya kadar akla karayı seçtim. 
— Haberin yok mu? 
— Ne var? Gene Sıtkı karısını mı boşadı? 
— Hay yere batsın. Sıtkı da, karısı da. Bu öyle karı bo­
şama filân keyfiyeti değil. îş fena... 
— Ne olmuş canım? 
— Ortalık çalkalanıyor... Bursa'da sağır sultan duydu. Se­
sin hâlâ bir şeyden haberin yok. Ah ne felâket... 
— Ay, yüreğimi oynatma öyle. Meraklanınca boğazıma 
bir şey tıkanıyor. Fena oluyorum. Evvelki kadar keder götü-
remiyorum. Acıklı bir şeyse hiç söyleme, rica ederim... 
— Acıklının acıklısı. Evlere barklara şenlik. Dostlar ba­
şından ırak... 
—• Etme... Bedriye, etme... îşte yüreğim gümbürdemeye 
başladı. Acaba Hacıbabama seîâmünkavlen (inme) mi geldi? 
Söyle, bayılacağım.