Mutluluk
Bunu der demez, cebinden Füsun'un foto ğraf ım ç ıkard ı ve Merhamet
Apartman ı'nın önündeki sokak lambas ından gelen sol gun ışığın
alt ında, Füsun'a a şkla bakt ı. Ben de yanma geçtim. 
"Güzel de ğil mi?" dedi t ıpk ı otuz küsur yıl önce babasın ın kendisine  
dediğ i gibi. 
İki erkek, Füsun'un üzerine 9 numara i şlenmiş siyah ma yolu 
fotoğ raf ına, bal rengi kollar ına, hiç de neş eli olmayan, tam tersi  
hüzünlü yüzüne, harika vücuduna ve foto ğraf ın çekilişinden tam otuz  
dört y ıl sonra bile bizi çarpan yüz ifadesindeki insani yoğunluğa, 
ruhsall ığa hayretle, a şkla, sayg ıyla bakt ık. 
"Bu fotoğ raf ı müzeye koyun Kemal Bey, lütfen," dedim. 
"Kitaptaki son sözüm şudur Orhan Bey, lütfen unutmay ın..." 
"Unutmam." 
Füsun'un foto ğraf ını aşkla öptü ve ceketinin gö ğüs cebine dikkatle 
yerleştirdi. Sonra bana zaferle gülümsedi. "Herkes bilsin, çok mutlu bir 
hayat ya şad ım." 
 
2001-02, 2003-08