iyi para kazanmıştı. Devlet işi işte; her şey gereğinden bü-
yük yapılmış. Sonra, işini düşündü; genel müdür toplantıyagirmeden onu yakalamalıydı. Kalktı, lojmanı dolaştı. Dışa-rıya, ancak genel müdürün odasına açılan kapıdan çıkabili-yordu. Buna canı sıkıldı. Tekrar yatak odasına dönerekuzandı. Kulağı kapıdaydı. Yatak odasının kapısından, genelmüdürün odasına açılan kapı da görünüyordu. Birden kapıaçıldı ve biraz önce onu lojmana getiren hademe göründü;azarlayan bir sesle: “Uyuyor musun beyim” dedi. “Genelmüdür geldi ve hemen toplantıya girdi.” T urgut şaşırdı. Na-sıl olur? Çok dikkat ettim. Hemen ayağa kalkarak giyinme-ye başladı. Hademe başını salladı: şimdi olmazdı. Genel yö-netim kurulu, müdürün odasında toplantı halindeydi. “Da-ha iyi ya,” dedi T urgut. “Hemen görüşürüm.” Mümkün de-ğil. Kurul, rahatsız edilmemelerini emretmişti. Hademe, ka-pıyı hafifçe aralayarak başını içeri soktu ve bir süre genelyönetim kurulu çalışmasını seyretti. Sonra, dönerek: “Ge-nel müdür çıkmış,” dedi. “Bakanın yanına gitmiş.” Turgutkızdı: bir hademenin rahatça seyrettiği bir kurul toplantısıona nasıl yasak olurdu. Kapıya doğru atıldı. Hemen hade-me yolunu kesmek istedi. Onu iterek toplantı odasına girdi.Odaya birtakım adamlar girip çıkıyordu, fakat ortada top-lantıya benzer bir durum yoktu. Odada bulunanlardan biri-ne doğru yürümeye başladı. Genel müdürü soracaktı. Hiçolmazsa, genel müdürü arayabilmesi için, odadan geçmesi-ne izin verilmeliydi. T urgut’u dinleyen memur, ya da mü-dür, buna izin verilemeyeceğini, genel yönetim kurulunun,toplantı halindeyken rahatsız edilmekten hoşlanmadığınısöyledi. T urgut, sinirlendiğini hissediyordu. Bunun ne bi-çim bir genel kurul toplantısı olduğunu, toplantı masasındakimsenin oturmadığını, odada büyük bir kargaşalığın hü-küm sürdüğünü, giren çıkanın belli olmadığını, kendisinehademeler kadar itibar edilmediğini söyleyerek bağırmaya
410