dışan çıkb. Karanlıktakilerin Memedie Cabbar olduğunu anla­
yınca şaşırdı, korktu. Bir şey söyley emedi. Ağzında uzun za­
man bir şeyler geveleyip durdu . 
M em ed: 
"Merhaba Ümmet kardaş, ne var ne yok?" diye habr sordu. 
Ümmet: 
"Sus ss!" dedi. 
Memed işi anladı. 
Ümmet kulağına eğildi. 
"Düşün arkama," dedi. "Düşün arkama da sizi dağa götü-
reyim. Burası dolu." 
Ca b bar: 
"Acımızdan öldük Ümmet," dedi. 
Ümmet: 
"Az durun öyleyse," dedi. içeriye girdi. Bir on dakika kal­
dıktan sonra geri çıktı: 
"Haydi yürüyün, gidelim ." 
Ümmetin arkasından yürüdü ler. Dağın doruğuna doğru 
kayalıklardan sekerek, ormanın ağaçlarını yordamlayarak, bir, 
bir buçuk saat yürüdül er. 
Ümmet bir ağaçlıkta soluk soluğa durdu: 
"Bre ocağıruz hata," diye başladı. "Bu olacak iş mi hiç? Ko­
ca bir Çukurova köyünü yakmışsınız ! Böyle iş olur mu hiç? Bu­
na Gizik Duran bile cesaret edemez di. Nasıl yaptın ız?" 
Ca b bar: 
''Ne var ne yok, sen onu söyle hele Ümmet?" 
Ümmet bir açıklıkta soluk soluğa durdu. 
"Hiç! Ne olsun," dedi. "Dokuz on köyün silahlısı, belki bin 
kişi var. Bir bölük de candarma, iki günden beri dağı taşı sar­
mışlar, sıçanın deliğine bile bakıyorlar sizi bulmak için. Bir ele 
geçerseniz bugünlerde bir parçanız bile bulunm az. Sizi un gibi 
ufalarlar. Bir koskoca Çukurova köyü!.. Görülmüş iş mi bu? 
Haydi diyelim köyü yaktınız yakmaya ... " 
Ümmet burada sustu. 
M em ed: 
"Yaktık yakmaya? .. " diye sesi boğularak sordu. 
Ümmet gene sustu. 
307