Orta Direk 213 
öyle akıllısın, gavurluğumdan değil, çaresizliğimden yaptım. Şu kocamış halim­
ten, şu akpak olmuş sakalımlan, elsiz ayaksız, gece bir yarısı, kurt kuş derin 
uykusundayken geldim seni uyandırdım. Uyandırdım da ocağına düştüm. Sen 
adamı da bilirsin, iti de. O Taşbaş adamı ne bilir, boku ne bilir. O Taşbaş ola­
cak uyuz itin dölü dedi ki ... İşte böyle böyle, dedi. Ne yaparsan yap bana. İster­
sen sabahleyin kalktığında, şuradaki ulu ağaca as beni. Köylüyü kaldır da, işte 
geçimimize sebep olan, bizi geç koyan şu kocamış dinsiz, de. İşte üleşi ağaçta 
sallanır, de. Osmanlı izniyle, Demirkıradının sayesinde onu astım, de. Hakkın 
var oğlum. Sen Hıdır Kahyanın oğlusun. Osmanlının, Demirkıradı nın baş tacı­
sm. Narnın ta Yemene, Firengistana ulaşmış da dünyayı tutmuş. Sana da dokuz 
tuğlu bir vezirlik yakışıp gelir. Senin sıfatına bakan kimse, donup da kalır. Ya 
paşa sanır, ya da vezir. Padişah sıfatlım! Hem de bu köyün has vezirisin. Os­
manlı toprağında bir sen varsın. Hem de öyledir. Demirkıradımın gözbebeğisin. 
O köye gelen parmakları altın yüzükten dopdolu göde herif ne dedi? Sen, dedi, 
Demirkıratlımızın sağ kolusun. Yalan dedi. Sen öz gövdesisin. Hem de öyledir. 
Bir cücük de bir çalıya sığınır. Yüreciği korkudan pat pat eder. O çalı da, 
yavru kuşu alıcı kuşlara vermez. Ben de bir yavru cücüğüm, bir yavru kuşcağı­
zım. Sen de ulu çalısın. Verme beni alıcı kuşlara. Parçalatma beni. 
Senin aleyhinde çok bulundum. Çok attım tuttum. Babana dedene sövdüm. 
Kemiğine de sövdüm Hıdır Kahyanın. Şu çürüyesi dil ilen. Amma şimdi anla­
dım adam kim, babayiğit kim bu köyde. Bundan böyle Koca Halil, bu yaştan 
sonra, bir ayağı çukurdayken senin tabanlarını öpecek. Boynu tohtlu kölen ola­
cak kapında. Öl dediğin yerde ölecek. 
Allah senin kılıcını keskin, sözünü geçkil etsin. Osmanlı yanında, ala gözlü 
Demirkıratlı karşısında. Gece gündüz böylece dua edeceğim Allaha, alkış tuta­
cağım. Allah, şu Hıdır Kahyanın oğlunun tuttuğunu altın eyle. Düşmanlarını 
kahrı gazabına uğrat! 
O Taşbaşın taşağı uyuz oğlu da geçmiş de senin karşma adamım diye çalım 
atar, beş on sümüklü akrabasına güvenerekten. Hiç korkma ondan. Arkanda 
ben varım. Benim duatarım var. 
Allah seni Demirkıratlının gözüne hoş gösterir inşallah. Ben de oyumu bun­
dan böyle hep Demirkıranma veririm. O İsmet Paşaya da hiç vermem. Köylüyü 
başıma toplanın da, hey bre komşular, derim, ben çok ömür görmüş bir koca­
yım, derim. Yemenden bir ben sağ çıktım. Hanyayı konyayı iyi bilirim. inanın 
bana da Muhtanmızın, Demirkıradının yolundan çıkmayın. Yüksek bir yoldur 
Demirkıratlı yolu. Allah yoludur. O İsmet alacağın yoluna gitmeyin. Osmanlı 
toprağını o batırdı. Götürdü de toprağımızı, babasının malı gibi o verdi gavu­
ra, derim. Milleti Yemene o paşalar sürdü. Kemiklerini onlar çürüttü Yemende. 
Başlannda da İsmet Paşa vardı. Şu gözlerimle gördüm, derim. Bana inanmaz­
sınız da kime inanırsınız hey komşular, derim. Milleti götürdü de Yunana o 
kırdırdı. Yunan harbinde kan gövdeyi götürdü. Kimin yüzünden? Bir de derler