m, köylülerini ölüye yaklaştırmadüar. Öteki eşkıyalara da kim­
seyi yaklaştırmıyorlardı. Bir karmaşalık, bir hayhuy sürüp gidi­
yordu. Ağıt sesleri kasabanın göklerini çınlatıyor, kadınlar dö­
vünüyorlardı.
Zalanmoğlu upuzun uzanmış, başım sağ yüzünün üstüne 
yatırmıştı. Puslu güneşin bulanık aydınlığında terlemiş gibiydi. 
Yüzünde çocuksu bir gülüş donmuş kalmıştı. Islak giyitleri bi­
çimli bedenine yapışmıştı. Ötekilerin de... Buğular fışkırıyordu 
giyitlerden gün kızdırdıkça.
Yeşil sinekler çoğaldı. Ölülerin üstüne inip kalkıyorlardı.
Zala yaklaşamadığı oğlunun ölüsü yöresinde bir kuş gibi 
çırpınarak dönüyor, "Zalanın biriciği, Zalanın biriciği, nasıl 
kıydılar sana, Zalanm biriciği! Sinekler konuyor ağzına yüzü­
ne, Zalanın biriciği... Ben öpmeye kıyamazdım Zalamn biriciği, 
belemişler kızıl kana... Ben öpmeye kıyamazdım, atmışlar top­
rağın çamurun içine. Ne yatarsm Zalanm biriciği, kuşluklaym 
ısıcakta? Candarma dayırasımn önünde? Ne yatarsm?" diye 
ağıtlar yakıyordu.
Zala sesi kısılıncaya, halsiz düşünceye kadar söyledi, dö­
vündü durdu.
Sonra Fotoğrafçı Camgöz Emin geldi. Önce Zalarunoğlunu 
kaldırdılar, duvarın önüne dikmeye çalıştılar. Zalanmoğlu o ka­
dar kurşun yemiş, bedeni öylesine hurdahaş olmuştu ki... Gi­
yitleri kanlı çamura belenmişti. Çırptılar.
Zala:
"İncitmeyin, incitmeyin biriciğimi," diye son kalan sesiyle 
bağırıyordu.
İki güçlü kişi sırtı duvara dayalı Zalarunoğlunu ayakta tut­
tular. Bir candarma geldi, püsküllü fesini başına geçirdi. Cam­
göz Emin fotoğrafmı çekti. Öldürülen tüm eşkıyaların fotoğra­
fını o çekmişti. Fotoğrafı çekildikten sonra adamlar Zalanınoğ- 
lunu bırakıverdiler. Ölü duvarın dibine yığılıverdi. Boynu da 
sol omuzuna düştü. Öyle gülümsedi kaldı.
Zala bir çığlık daha kopardı.
Sonra Yel Eşkıyayı getirdiler. Onun da sırtını duvara verip, 
kollarından tuttular. Candarmalar onun da fesini getirip başma 
oturttular. Buna orada bulunan herkes güldü. Fotoğrafın çekil­
240