nar'ı ve arkadaşlarını arabaya doldururdum, hep 
birlikte Çapa'ya giderdik. Akşamları, yine hep bir­
likte çarşıya çıkar, alışverişimizi yapar, eve gelir, be­
raberce yemeğimizi hazırlardık. Bazen oğlanların 
bizim evde kalmayan arkadaşları da katılırdı yeme­
ğe. Bulaşıkları yine hep birlikte kaldırırdık. Evimiz­
de kalan çocukların kendi çamaşırlarını yıkamaları 
ve odalarını temizlemeleri şarttı. Gün olur, ev işle­
rini bile böli.işi.irdi.ik. Arnavutköy'deki evimize ta­
şındığımızda, önceleri kalorifer imiz yoktu. Mut­
fakta, kuzineyle ısınan alanda yemeğimiz i yer, ki­
taplarımızı okur ama buz gibi odalarda yatardık. 
Bu tür zorluklardan ne ben ne de onlar gocunur­
du. Mutlu, kocaman bir aile olmuştuk. Bazen be­
nim arabaya haddinden fazla kişiyle biner yine ba­
şımıza dert alırdık. Bizim evde en çok Çınar'ın tıb­
biyeye giden arkadaşları kalırdı. Bir akşam içlerin­
den biri askere yolcu edilecekti. Otobi.is terminali­
ne ben götürecektim çocuğu, otobi.is de geç saatte 
kalkıyor. Oğlanların çoğu yatm ış. Evden çıkarken 
gürültüyü duyup uyandılar. Asker yolcu ediyoruz 
ya, illa onlar da gelmek istediler. Ama hazırlanacak 
vakit yok. Kiminde pijama pantolonu, üstünde at­
let, kiminde şort atlet, doluştular arabaya. Araba­
nın arkası tıklım tıkış delikanlı dolu. Ya111ında Çı­
nar oturuyor. Yola düzüldük. Bu sefer terör şüphe­
sinden değil, araba111n doluluğundan, durdurul­
duk. Hepimizi indirdiler. Terlikli, atletli, yarı giyi­
nik gençler, teker teker dökülüyorlar arabadan. Di-
247