Orta Direk 229 
elimi bile oynatamadım. Sonra canım bir ağrıdı ki ... Bağırdım. Kalktı üstüm­
den. Neden sonra gözümü açtım ki, yanıma oturmuş solur." 
"O da çırılçıplak mıydı?" 
Kız gene gözlerini yere eğdi: 
"Çırılçıplaktı." 
"Anadan uryan mı'" 
"Uryan." 
Muhtarın ağzında tükrüğü kurumuştu. Bir daha, bir daha antattırdı arasını. 
"Ter içinde miydi?" diye sordu. "Tüm bedeni? Sen de terledin mi? Cıpıldak 
tere batmışsın baktın ki, öyle mil" 
Kız başıyla evet yaptı. 
Gerginliği, şehveti azıcık durulan Muhtar, yatağın üstüne iyice yerleşip, sağ 
ayağını altına çektikten sonra: 
"Sonra, sonra ne oldu? Ben bu kadarlığını bilmiyordum. Ya da unutmuşum. 
Ben onlara yapacağımı biliyorum. Asmalı onları asmalı. Bunu onların yanına 
koymamalı." 
Ana: 
"Ya Sefer Ağam, koymamalı," diye inledi. "Daha neler getirmemişler sabinin 
başına. Söyle kızım." 
Kır İsmail olduğu yerde büzülmüş, donmuş kalmıştı. Konuşulanları duymu-
yor bir hali vardı. Taş gibi kalmıştı oracıkta. 
Muhtar sakin bir sesle: 
"Sonra? Sonra? Sonra?" 
Anası: 
"Kızım," dedi, "gece olsa iyi söylerdi, Sefer Emmisi, sen de dinler, yüreğin 
köz köz olur, yalım alırdı içerini, gider de onları öldürüverirdin." 
Muhtar: 
''Söyle kızım, söyleyiver. İşim var. İyi bellemeli yim ki ... " 
Kız daha yavaş, sesi çıkmıyor, boğuluyordu. 
"Sonra arkadaşı geldi. Elim ayağım kesilmiş, yerimden kıpırdanamıyorum. 
Sonra arkadaşı gelince o gavur kaçtı da gitti." 
Muhtar sözünü kesti. 
"Burasını unutmuşsun. O zaman dediydin ki, arkadaşı gelmeden bir daha 
üstüme geldi, dediydin, ondan sonra da ölür gibi oldum, hiç kıpırdayamaz ol­
dum, dediydin. Yalan mı yoksa? Aman unutma! ifadeyi bir öyle, bir böyle verir­
sen olmaz. Onlar sonra kurtuluverirler. Yalan söylüyor, derler." 
Kız daha yavaş: