KAPLUMBAĞALAR
 
310
 
 
«Dedesini çağırmaya geldi bu hanım!» dedi.
 
«(Çağırsalar bile gitmem! Ayırıp buraya getirsinler benimkini! O 
karının yanı
na oturmam! ..)» diyordu. Birden değişiverdi. «Öyle mi?» 
dedi, kalktı ayağa. «Yeşer hanım çağırdı mı giderim! .. Eğer bir de su 
dökerse dedesinin eline!.. »
 
«“Dökerim” de anam!» dedi Senem.
 
«Dökeyim! ..»
 
«Maşşallah maşşallah!..» Kalktı. Torununu kucakladı.
 
Havaya attı 
kaptı... Attı kaptı...
 
Çocuk güle güle bir kalıyordu.
 
Senem ırbık peşkir getirdi:
 
«Haydi buba, ellerini yuyuver, çocuklar acıktı!» dedi.
 
Yeşer’i sofranın başına koydu, sonra geldi. ellerini yudu. Ellerini 
kurularken aklına geldi:
 
«Benim bir şa
pkam olacaktı hani?» dedi. Ortaya söylüyordu. 
«Bulun çıkarm onu... »
 
«Bulalım bulalım...» dedi Senem.
 
«Bir çift de çarık ıslayın bu akşam!Bu tahta nalınlarla kasabaya 
gidilmez. Adam gibi çarık geymek gereğir...»
 
«Yeni çarık yok...» dedi Cennet karı. «Hemen
 
ıslamalı da,. altını 
çitilemeli...» dedi, kalktı. «Bunu birez erken habar vermek yok mu? ..» 
Çarık ıslamaya gitti.
 
«Sabahtan beri gideceğimi söylüyorum, anlayıversene! ..»
 
«Ana!» dedi Senem. «Birezden ıslasan da olur canım! Sırası mı 
şimdi çarık ıslamanın
?»
 
«Birezden ıslarsak yumşamaz kızım! Yumşasın da çitileye
-
 
lim!» 
dedi Cennet karı.
 
Kır Abbas sofraya oturdu:
 
«Ben kendim çitilerim!» dedi. «Ekmeğimi yir, oturur çiti
-
 
lerim... 
Kandilin şavkında...»