13
yatını sarmalayan iki kumaşı; etrafın onun hakkında düşün­
dükleri ile onun kendisi hakkında düşündüklerini. İnsanla­
rın üstünde bıraktığı izlenim ile öz-algısı kusursuzca örtüş- 
müştü; öyle ki Peri artık günlerinin ne kadarının başkaları­
nın istekleri, ne kadarının kendi istekleri doğrultusunda şe­
killendiğini bilemez hale gelmişti. Bazen bir kova sabunlu su 
alıp sokakları, meydanları, devlet binalarını, bilhassa TBMM 
çatısı altında kavga edenleri ve hatta eli değmişken, elâlemin 
kem dilini yıkamak geliyordu içinden. Temizlemek istediği o 
kadar çok kir pasak, düzeltmek istediği öyle çok hata vardı 
ki... Peri, kendi dışındaki dünyayı kıyasıya sorgulardı ama 
en büyük çuvaldızı zatına saklardı. Ha bire kendini didikle­
yen, eleştiren kadınlardandı. Bu yüzden işte, bu yüzden, otuz 
beş yaşının doruğundayken, durmuş oturmuş, saygın bir ha­
tun addedilirken, üstelik böyle sıradan bir günde, en son bek­
lediği şey, birdenbire ruhundaki boşlukla yüzleşmekti.
Sonra, nice sonra, “Bütün bunlar trafik yüzünden oldu” di­
yecekti. Koca şehir devasa bir inşaat sahasına dönüvermiş­
ti. İstanbul kontrolsüz büyümüştü ve genişlemeye devam 
ediyordu -  bu canım şehr-i şehir, sindirebileceğinden fazlası­
nı mideye indirdiğini fark etmeden, hâlâ etrafta yiyecek ara­
yan şişkin bir Japon balığını andırıyordu. Peri, o meşum ak­
şama dönüp baktığında, şayet trafik öyle umutsuzca kördü­
ğüm olmasa, hafızasının uzun zamandır uykuda olan kısım­
larını uyandıran olaylar zincirinin asla ortaya çıkmayacağı­
na kanaat getirecekti.
Kırk dakikadan fazladır, yan koltukta oturan kızıyla be­
raber, trafikte milim milim ilerliyorlardı. Ötede bir yerlerde 
kamyon devrilmiş, iki şeritli yol bire inmişti. Her markadan 
araç arasında sıkışmış vaziyette bekliyorlardı. Trafik, kötü 
ellere düşmüş sihirli bir değnek gibiydi; dakikaları saatlere, 
insanları vahşilere, akıl kırıntılarını düpedüz çılgınlığa dö­
nüştüren. İstanbul’un umurunda değildi elbette. Zamandan,