ilerleme kaydedememi şti. Cicianne ve Gülsüm Nine de ğerlendir-
me d ışı olduklar ından geriye sadece Zeliha Teyze'yle, Çevriye 
Teyze kal ıyordu. İkisi de orta karar İngilizce biliyorlard ı. Ne var 
ki her ikisinin İngiliz diline hâkimiyetleri aras ında keskin bir fark 
vard ı. Zeliha Teyze küfürler, deyimler, argoyla dolu günlük İngi-
lizce konu şurdu; her gün dövmeci dükkân ına gelen yabanc ılarla 
konuştuğu şekilde. Halbuki Çevriye Teyze liselerde ö ğretilen gra-
mer odakl ı, zaman içinde donmu ş, ders kitab ı İngilizcesi konu-
şurdu. Velhas ıl her türlü basit, karma şık ve bile şik cümleyi ay ırt 
edebilir, zarf, zamir ve isim tamlamalar ını tespit edebilir, hatta 
söz dizimi içinde yanl ış yere konmu ş tamlayanlar ı yakalayabilirdi 
ama konuşamazd ı. 
"Bu yüzden de sen çevirmenimiz olacaks ın can ım. Onun ke 
limelerini bize, bizim kelimelerimizi ona ta şıyacaks ın," dedi Ba- 
nu Teyze. "Kültürler aras ında uzanan bir köprü gibi Do ğuyla Ba 
tıyı birbirine ba ğlayacaks ın." , 
Asya evde sadece onun duyabildi ği korkunç bir koku alm ış 
gibi burnunu k ırıştırdı ve "at ış serbest!" mânâs ında dudaklar ını 
büzdü. 
Bu arada kimse Cicianne'nin sandalyesinden kalkt ığını ve se-
nelerdir elini sürmedi ği piyanoya yakla ştığını fark etmemi şti. Ba-
zen yemek masas ına s ığmayan yemekleri ve tabaklan koymak 
için büfe gibi kullan ırlard ı piyanoyu. 
"İkinizin ayn ı yaşlarda olmas ı harika," diye bitirdi Banu Tey-
ze tirad ını. "Arkada ş olursunuz." 
Asya merakla bakt ı Banu Teyze'ye; acaba günün birinde As-
ya'y ı çocuk gibi görmekten vazgeçecek miydi? Küçükken eve ne 
zaman bir çocuk gelse teyzeleri çocu ğu onun yan ına getirir ve 
adeta komut verirlerdi: "Hadi arkada ş olun!" Ayn ı yaşta olmak 
otomatikman iyi anla şıp arkadaş olmak demekti teyzeleri için. 
"Valla pek heyecanl ı olacak. Ülkesine döndü ğünde de mek-
tup arkada şı olursunuz," diye araya girdi Çevriye Teyze. Mektup 
arkadaşlıklar ına yönelik sars ılmaz bir inanc ı vard ı. Türkiye Cum-
huriyeti ö ğretmenler ordusunun y ılmaz bir neferi olarak, cumhu- riyeti Bat ılılar karşısında temsil etmenin her Türk vatanda şının 
ödevi oldu ğuna inan ırdı. İnsan ın ülkesini temsil etmesi için ulus-
laras ı bir mektup arkada şlığından iyi f ırsat m ı olurdu? 
"San Francisco ile İstanbul aras ında karşılıklı mektuplar gön-
derirsiniz art ık birbirinize," diye m ırıldand ı Çevriye Teyze. E ği-
tim harici sebeplerle bir yabanc ıyla mektupla şmak akl ına hayali-
ne s ığmad ığından pedagojik bir sebep arad ı. "Bizim sorunumuz 
sürekli yanl ış anlaşılmak. Bat ılı zannediyor ki Türkler de Araplara 
benzer. Niye? Biz kendimizi gösteremedi ğimiz için. Bir ki şi bir 
kişidir demeden anlataca ğız kendimizi Bat ılılara." 
O esnada Feride Teyze'nin televizyonun sesini aniden açma-
sıyla yeni bir pop klip dikkatlerini çeldi. Ekrandaki şark ıcının saç 
modeline dikkatle bakt ı Asya: platin rengi, k ıvır k ıvır. O an Feri-
de Teyze'nin bu sabahki saç modelinin kimden ilhamla yap ıldığı-
nı anlay ıp gülmemek için dudaklar ını ısırdı. 
"Maalesef ABD'ye Türklerden önce giden Yunanlar ve Erme-
niler yüzünden Amerikal ılar ın beyni y ıkanm ış durumda," diye 
nutkuna devam etti Çevriye Teyze. "Türkiye'yi Geceyar ısı Eksp-
resi zannediyorlar. Amerikal ı kıza ülkemizin güzelliklerini gös-
termek senin görevin." 
Asya hüsranla ba şını eğdi. 
"Hem İngilizceni geli ştirirsin, belki ona biraz da Türkçe ö ğ-
retirsin. Üstüne para versen bu kadar ını bulamazs ın. Şans ayağı-
na geldi." 
Ayağım... Haz ır laf ı geçmişken Asya aya ğa kalkt ı. 
"Nereye böyle küçük han ım? Kahvalt ı bitmedi daha," diye 
sordu Zeliha Teyze; masaya oturdu ğundan beri a ğzım İlk defa aç-
mıştı. Haftan ın alt ı günü, on ikiden dokuza dövmeci dükkân ının 
hercümerci içinde çal ıştığından pazar sabah ı kahvalt ılar ının ma-
yışık uzunluğundan en çok o keyif al ırdı. 
"Japon Filmleri Festivali var," dedi Asya, samimi görünme 
gayreti bir sahtelik katm ıştı sesine. "Hocalardan biri hafta sonu 
bir film seyretmemizi ve hakk ında çözümleyici bir yaz ı yazma-
mızı istedi."