48 
 bilmem dedim. Hayır dediler sen fotoroman çekiyorsun iyi çekersin falan filan bizi attılar 
kameranın arkasına. 5 ayda kardeşime film çektim. Sonra yine karar verdim kendi adıma yeni 
bir firma kurarak bir film daha yaptım. Kurt Kız diye… Sonra ark asından ciddi filmlere 
başlayayım dedim, artık olgunlaştım diye. Rahmetli Zeki Ökten ve Kemal Sunal’la birlikte 
Umur Bugay’ın yazdığı Kapıcılar Kralı filmini yaptık. Film, yer yerinden oynuyor. Antalya 
festivaline gönderdik 77 yılında. Bir taraftan da Mosk ova festivalinin pazarına gidelim diye 
müracaat etmiştik. Bir baktık aynı güne rastladı. Telefon ettiler dediler ki ödül kazandınız. 
Kemal Sunal en iyi oyuncu, Zeki Ökten en iyi yönetmen, en iyi film yapımcısı ben seçilmişim. 
Gidemiyoruz biz çünkü aynı gün  Moskova’ya gideceğiz Zeki’yle. Kemal’e dedi ki sen uçağa 
bin git al gel. Dedi ki ben gitmem uçak muçak falan… Karısı da doğurdu doğuracak bu Ali’ye. 
Sonra kardeşime dedi ki sen al bunları götür. İşte arabayla gittiler. Onlar onu aldılar biz de 
Moskova’ya gittik. Moskova’ya gidişimiz tabii bizim için çok enteresandı. Bir de hemen 
Nazım’ın mezarına gittik, ilk işimiz. Ondan sonra eve… O eve gidişimiz bizim için yıllar sonra 
yeni bir kitap yapmamıza neden oldu. 2016’da Melih Güneş ile birlikte Nazım’ın evinde  
Vera’nın sofrasında bir kitap yaptık ve en iyi Nazım araştırma ödülünü aldık. Neden? Çünkü o 
gün gittiğimizde böyle grubun içinde Fatma Girik falan herkes var. Bilgisayarlar bilmem ne… 
Orada bir Nazım takvimi vardı evde. Nazım takvimini biz aşağıya indird ik. O bizim evlerimizde 
de var. O tarihte Ankara’da basılmıştı. Nazım resimlerinden oluşuyor. Oraya bir tane yazı 
yazdık. İşte dünyanın en güzel saman sarısına diye, Vera’ya… İsimlerimizi yazarak imzalattık. 
40 sene sonra, Melih bir gün geldi o takvimi önü me koydu. Dehşetle baktım. Ya bu nereden 
çıktı falan filan diye… Meğerse o oradan almış fotokopisini Vera’dan Moskova’da. Bundan 
kitap olur dedik. Bizden sonra gelenlere herkese imzalatılmış, herkes bir şey yazmış üzerine. O 
takvimin üzerine… Çok müthiş bi r şey. Heyecan verici bir şeydi. Sonra 35 kişinin katılımıyla 
öyle güzel bir kitap yaptık.  
Ben dönüşte Cengiz Aytmatov ile Moskova’da karşılaştım. Bizi sahiplendi. Dedi ki, ya 
benim hiç hikayelerimden film yapmıyor musunuz? Arif dedi. Dedik ki yok yani. B iraz cesaret 
ister. Siz Sovyetler Birliğisiniz bilmem ne biz Türkiye’yiz. Siz komünistsiniz biz kapitalistiz 
falan diye. Gülüştük mülüştük. Bir gün dedim ben film yaparsam adını en üste yazacağım. 
Döndük, geldik. Bir hikaye üzerine çalışıyoruz Atıf Abi ile . Fakat hikaye çok güzelken birden 
bire kötü bir senaryo haline dönüştü. Bıraktım. Türkan Hanım da evde bekliyor. Atıf Abi gitti, 
ertesi gün geldi. Ne oldu dedim. Ya dedi anlattım dedi senaryonun olmadığını dedi. Şu anda 
dedi Türkan bir öneride bulundu. Bi r dedi şey varmış dedi, Selvi Boylum diye bir şey. Cengiz’in 
hikâyesi… Nasıl dedi biliyor musun? Dedim ki çok güzel. Ondan fotoroman yaptılar 2 tane 
falan dedim. Bir şoför hikâyesi falan diye… Güzel mi dedi. Çok güzel dedim. Ama dedim 
herkesin bildiği bir şey dedim hikâye. Dedi ki olsun biz sinema yapacağız dedi. Sen dedi bunu 
Cengiz ile hallet. Biz dedi hemen filme başlayalım. Senaryoya başlayalım dedi. Ben de bir 
mektup yazdım Cengiz’e. Cengiz Aytmatov Sovyetler Birliği diye gönderdim. 15 gün sonra bir 
cevap, telgraf… Arif’ciğim ben senaryoyu değil, çünkü senaryoyu yazacağım sana 
göndereceğim onaylandıktan sonra çekeceğim diye yazmıştım, ben filmi görmek istiyorum diye 
böyle bir cevap… Sonunda işte Al Yazmalım’ı da çektik. O tarih, 77 tarihi Türk sinemasın ın 
müthiş bir gelişme tarihi… Çünkü biz Moskova’dan geldikten sonra, 2 ay sonra, yok 3 -4 ay 
sonra müthiş bir Ankara yürüyüşü vardı. Yeşilçam’da sansüre karşı falan bir araya gelerek 500 
kişinin yürüdüğü bir şeydi. Onun da örgütlenmesinin içinde olduk tabii  her zamanki gibi. 
Başarılı bir şey. Oradaki dayanışma bilinciyle maden filmi çıktı ortaya. Tarık Akan, Cüneyt 
Arkın, ben ve Yavuz Özkan ortaklığında böyle bir dayanışma… Hiç kimse para yatırmadan