OKUL-AİLE İKİLİGİ 
-Verilemez efendim, dedi, çünkü, Fransızca olmuşsa, 
ozaman anlayacağımdır ki, zayıf neden verdiniz. Belki ol­
muş haklı. Fakat vereceksiniz zayıf Türkçe dersinden al­
mış olamaz. Haksızlık olacakmıştır ... Sonra benim çocuk 
olsaymış eğer başka bir milletten, bilmez o zaman Türk­
çe, olacak zayıf, tamam ... Şimdi almıyor. Bu çocuk ki be­
nimdir, bir Türk çocuğu olmuştur, demek biliyor Türkçe ... 
Nasıl bilmeyecekmiş, anadili Türkçeyse? Demeyeceğ im, 
versinlermiş pekiyi ... Ama her Türk çocuğu alacaktı r la­
zım, Türkçeden enaz orta ... Benim çocuk konuşur Türk­
çe, ben anlamışım onu, annesi anladı, arkadaşları anla­
mış, herkes anlıyor, öyleyse anlamalıdır öğretmeni de ... 
En az alsınlar orta lazım ... 
Çocuğun öğretmeni, 
-Affedersiniz, ne dediğinizi anlayamadım, dedi, Türk 
çocuğu olduğu için, anadili de Türkçedir diye, enazından 
orta mı verilmeli, demek istiyorsunuz? 
-Evet, isteyeceğim ki öyle demişim ... Herkes anlıyor 
ne demiştir benim çocuk, anlasın öğretmen de ... 
-Siz çocuğunuzun ne dediğini anlıyorsunuz yani. 
-Elbet ... 
-Çocuğunuz da sizin dediğinizi anlayabiliyor mu? 
-Anlamış lazım olması ... 
Salondan küçümseyici mırıldanmalar duyuldu. Müdür 
Bey araya girerek, konuşma sıyla o adamı yatıştırdı. 
Başka bir baba konuştu. O da kendisine çocuğunun, 
derslerinden bazı şeyler sorduğunu, bu soruların hiçbiri­
nin cevabını bilmediğini söyledi. 
-Ben nasıl bilmem efendim? diyordu. Nasıl bilmem? 
Söyler misiniz, nasıl bilmem? 
Adamın neden sinirlendiği önce anlaşılamadı. Ama, 
-Benim bilmediğim şey çocuğuma nasıl öğretilir? de­
yince, ne demek istediği anlaşıldı. 
105