HALİL 
SEHER 
HALİL 
SEHER 
HALİL 
SEHER 
HALİL 
MUNİSE 
HALİL 
MUNİSE 
HALİL 
MUNİSE 
HALİL 
MUNİSE (Katı) Annemi çağır ... Seslen hadi! Dedem bil­
mesin ... 
(Haykırır.) Dede!.. Dede!.. Bunak Domdom! 
Gel de bak!.. 
: (Arkadan onun ağzını kapamaya çalışır.) Sus! Se­
ni incitmek istemiyor um. Sus! 
(Çırpınır.) De-dee! .. 
(Onu bırakır.) İyi canım, bağır. Dedem bana ne 
yapabilir? Ne gelir onun elinden artık? .. 
(Alçak sesle) Neden kaçıyorsun ondan öyley­
se? 
Vaktim yok onun Yemen'ini dinlemeye! .. Ye­
niden ... Yeni baştan ... Vaktim dar Seher! .. Çok 
dar vaktim, anlıyor musun? 
(Kapıda görünür.) Yine ne bağırıyorsun kız? 
(İki basamak iner.) 
(Usulca) Anne ... (Yanına çıkar.) 
Anaaa, Halil! .. Aslan oğlum ... Sen miydin? 
(Şaşkın) Dedenin çorbasını verdim de ben ... 
İçimde de hep bir çırpıntı vardı bugün ... Ça­
paya inecektim şimdi... Çapa zamanı tabii 
ya ... (Oğluna sarılmak ister, sarılamaz. HALİL de 
bir an ona karşı yabancı durur.) Geldin de niye 
haber etmiyorsun bana? İnsan evine böyle 
kaçak gibi mi gelirmiş? 
(Anasının elini öpmek ister, öpemez.) İyi misin 
anne? Nasılsın? 
: Seni sormalı ay oğul! (Birden ölçüsüz biçimde 
gülmeye başlar.) Hay Allah, gelmişsin de habe­
rim bile yok. Nah kafa bendeki ... Bir de türkü 
tutturmuşum içerde ... Ağız alışkanlığı ... Bir 
tutturdum mu çenem kapanmaz bilirsin ... 
Çık hele, gel... Hay Allahım, ben de ... 
Dur anne ... 
(Güler de güler.) Amanın benim aslan oğlum 
235