Meclis koridorlarında gezinirken, o şöminenin başında tavla 
oyuyor, şarap içiyor, eski siyaset arkadaşını da gerçekleri görmeye 
çağırıyordu. Babası gerçekçi değildi. Herkesin önceden gördüğü 
şeyleri görmeyen şu Refik hiç gerçekçi değildi. Ömer'i düşündü. 
Demiryolunda çok para kazanmıştı, onun gerçekçi olup ol­
madığını araştırdı, ama içinden korku geçtiğini anlayınca caydı. 
Kötü düşünceler peşini bırakmıyordu. Üstelik yorulmuştu. Gene 
karşı kaldırıma geçti ve eve dönmeye karar verdi. Sonra sordu: 
"Peki ben gerçekçi miyim?" Birkaç adım attı. "Ömer akıllıdır, 
yakışıklıdır, şimdi de iyice zengin!" diye düşündü ve kıpkırmızı 
kesildi. Valinin kırmızı elbiseli küçük kızı gibi saf ve günahsız 
olınak istedi. Birden Cumhuriyet'in de, kendinin de günaha iyice 
gömülmüş olduğuna karar verdi. Bu karara nasıl vardığını an­
layamadı, ama duvarlardaki afişlerin gülünç, bayram sabahı 
pijamalarıyla sigara içen komşu albayın da haklı olduğunu anladı. 
Sonra, "Ben bir Cumhuriyet kızıyım!" diye düşündü. Bunu ikinci 
rakı kadehinden sonra bazan babası ona söylerdi. "Cumhuriyet 
kızı onbeşinci yılda yürüyor!" Düşünmek istemedi. 
Bulvara açılan sokaklardan birinin köşesinde bir çiçekçi tezgâh 
kurmuştu. Karşıdaki Kızılay binasının bütün yüzünü bir büyük 
bayrak örtmüştü. Güne ve eğlenceye erken başlayan bir çocuk 
caddede bisikletle geziyordu, iki bekçi simit yiyerek yürüyordu. 
Karşıdan izci kıyafeti giymiş bir genç kız geliyordu. Nazlı, "O 
da Cumhuriyet kızı!" diye düşündü. Ona acıdı. Annesinin 
hüzünlü gülümseyişini hatırladı. "Bir Cumhuriyet kızı nasıl 
olmalı?" Erkeklerin aklındaki "genç ve modern kız" görüntüsünü 
düşündü. Gazeteler bu konuda anketler düzenliyordu. "Ka-
naatinizce asri bir genç kız nasıl olmalı?" Cevap: "Kız-erkek 
münasebetlerinde çekingen olmamalı, Atatürk'ün inandığı..." 
Sıkıldı. Gittikçe daha hızlı yürüdüğünü farketti. Adımlarını 
düşüncelere yetiştirmeye çalışıyormuş gibiydi. İzci kıyafetli genç 
kız gururla yanından geçti. "O da evlenecek, çocukları olacak!" 
diye düşündü. Bir kere Ömer'in bunu bir başkasını küçümsemek 
için söylediğini hatırladı. Sonra mutfak kokusunu da küçüm­
sediğini söylemişti. Bir roman kahraınanıyla, Rastignac ile kendini 
bir tutuyordu, ama bu çocukça bir şeydi. Nazlı bu özentiyi 
hoşgörü ve anlayışla karşılaması gerektiğini anlayana kadar iyice 
.37)