"Etme anam, etme," dedi. "Etme bunu. Oğlun ne bilirdi?" 
Meryemce: Orta Direk 101 
"Kes!" diye bağırdı. "Sen de onunla birlik olma! Beter olsun, beter! Sürün­
sün. İnşallah bu yıl pamuğa yetişernesin de, akılcığı başına gelsin. Adil Efendi 
de onu boğazlasın." 
Sofradan kalktı, bükük beliyle topal topal cevizin gövdesinin arkasına, çalı-
lıkların içine gitti. 
"Ben şuracıkta uyuyacağım. Giderken kaldırırsınız. Olmaz mı gelin hatun?" 
Elif, onun sesindeki alaya aldırmadan kederli: 
"Olur güzel anam," dedi. 
Sofrayı kaldırdı. Dürdü büktü, yüke koydu. 
Çocuklara: 
"Siz de uyuyun yavrular," diye seslendi. 
Kız uyukluyordu zaten. Kaldırdı, babasının yanına yatırdı, yorganın bir ucu-
nu da onun üstüne çekti. 
Oğlana: 
"Var sen de sokul babayın yanına," dedi. 
Gözlerinden uyku akıyordu. Sabaha kadar uyumamış, merakla, korkuy­
la onları beklemişti. Meryemce, çocukları, kocası uyuyorlardı. Şimdi kendi de 
uyusa olmazdı. Aşağıdaki yoldan bir geçen olur, öteberiyi, kabı kacağı çalar gö­
türürdü. 
Ocağın başına vardı oturdu, dizlerini göğsüne doğru çekti, çenesini de üs­
tüne koydu. Düşüncelere daldı. Tam on yıldır bu evdeydi. Meryemceyi hiç böy­
le görmemişti. Bugünkü oğluna kinlendiği gibi hiç kimseye kinlendiğini de bil­
miyordu. Bu ne öfkeydi böyle! At anıldıkça, karı cin çarpmış gibi titriyor, ağzı 
köpürüyordu . Adam ölse, şu çocuklardan biri ölse, Meryemce bu kadar öfke­
lenip kinlenmezdi. Yolda mı kaldı, yaya mı kaldı? İşte oğlu onu sırtına bindir­
miş götürüyordu. Ta Çukura kadar da götürürdü. Oğlunu sevecek, ona acıya­
cak yerde kinleniyor, öfkeleniyordu. Oğlunu nasıl sever, üstüne nasıl titrerdi! Ali 
onun biriciğiy di. Sekiz çocuğu olmuş, Aliden gayrısı ölmüştü. Ali bir yere gitse 
de, azıcık gecikse başına bir hal mi geldi diye kendini yer bitirirdi. Daha, Aliyi 
iki yaşında bir çocukmuşçasına severdi. Öyle okşardı. Birinde bir dolu olmuştu. 
Meryemce, Ali tarlada kaldı, şu dolulardan bir tanesi başına geldiyse diye tut­
turmuş, bütün köyü ayağa kaldırmıştı. Sonunda Ali, köyün öte ucundaki bir ev­
den çıkmış, oğlunu görünce de sevincinden bayılmıştı. Adam düşmanına bile, 
Meryemcenin şimdi Aliye kinlendiği, öfkelendiği gibi öfkelenmez. Altı üstü bir 
ölümcül at. Bu yıl ölmese gelecek yıl nasıl olsa ölecekti. Tövbe tövbe, bin kere 
tövbe. Vadesi gelince hiçbir mahlukat daha fazla bir an bile yaşar mı? Kara To­
paklı Hoca tam böyle söylemişti. Öyleyse ne istiyor bu karı? Kara Topaklı Ho-