akın gelmi şlerdi  köylüler.  Rengârenk,  çeşit çeşit insan  çıpla k dağların  eteğind e dalg alanı y­
ordu.  Kimi ağlıyordu  sevincinden  kimi  horan  tepiyor, türkü  çağırıyor,  kimi  naralar  atıyordu. 
Bugün  iki de koç vardı  kurban  edilme k için,  biri Köprünün  Başp ınar  ayağında,  diğeri karşı 
yakada.  Yıllard ır çekilen eziyetler ve son üç güne yayılan arızalanmalar,  engeller,  kademe 
farklar ı, takozlar,  krikolar,  hidrol iklerin oyunbozanlı kları...  Hepsi unutulmuştu,  hepsi geride 
kalmışt ı. Şimdi  sadece  bayram  ve bayram  sevinci vardı.  Köylüsünü  de, kasabalısı nı da, devlet 
memurunu  da, yoksulunu  da, zenginini  de, herkesi, yediden  yetmişe  o yörede yaşayan her bir 
insanı  yüreğinden  yakalamış tı mutluluk.  İki yıl boyunca yorulmaksızı n, “Bu iş olamaz,”  diye 
dola şan Hüdai  bile hüngür  hüngür  ağlıyordu  sevincinden.  “Han i ya, kollar  kesilm emiş,  yer­
inde duruyor,”  diyenlere,  “Feda  olsun bu köprüy e Hüda i'nin  kollar ı,” diye yanıt  veriyordu. 
Elazı ğ Bölge  Müdürü,  işini gücünü  bırakmış,  orada  bulunmak  için taa Elaz ığ'dan  kalkıp gelm­
işti, kameramanları yla birlikte. Köprünün  suya devrilişinin filmini  çekeme yen kameramanlar, 
şimdi k öprünün üzerinde hal ay çe ken, oynayan insanların g örüntüler ini alma ktayd ılar.
Kurban  kesme  tören i sırasında,  devl eti temsil edenler  ön safta  buluştu klarında,  Müdür, 
Valiye tebri klerin i ilettikten sonra,  “Vali  Bey, siz bugün  bu köprüyü  tesadüfen  yerleştirdin iz. 
Bu işi nerde yse iman kuvvetiyle y aptınız,” d emişt i.
“Tesadüf,  bir anlıktır. Köprüyü  bir anda  oturtabils eydik ayağına,  haklı olabilird iniz.  Ama 
biz burada  iki buçuk gün ter döktü k ve imanla başladığ ımız  işi, mant ıkla,  teknikle çözdük.  Siz, 
dört saat boyunca  nasıl yapılamay acağın ı anlattığınız için, şimdi gözlerin ize inanamı yorsunuz. 
Gelin öpüş elim  ve bütün  bunlar  geride kalsın,” diye yanıtl amışt ı Vali. Birazdan  kürsüy e çıkıp 
konuşmaya  hazırlan ıyordu  ve üç yılın ağır yükünü  omuzlarından  attıktan sonra  kend ini öyles­
ine hafiflemiş ve mutlu his sediyordu ki, k eyfin i hiçbir  şey kaçıramazdı. Sarıld ığı g ibi ik i yanağ­
ından içt enlikle öpmüştü Müdürü.
Bayraklarla  donat ılmış  kürsü ye çıktığında,  Vali, etrafını  dolduran  kalabalığı  ilk kez bütün­
üyle gördü.  O anda  hepsin in yüzündek i ifadey i sonsuza  kadar  resmedebilme k için, elinde  sih­
irli bir fırça  olsun  istedi.  Etrafına  bakındı  fotoğrafçıları  çağırmak  için. Halk ın tenine sinmiş, 
gözlerin e, dudaklarına y ansımı ş mutluluğu,  bu sevinç anı nı ka ydetmel iydiler. Her kesin apa yd­
ınlık, güleç y üzü aynı şeyi müjdeli yordu, çile bitmişt i, çil e...
“Vatandaşl arım,”  diye seslendi  onlara,  “sev gili Kemaliyd iler... Yılların  hasr eti sonunda  bitti. 
Köprüm üze kavuştuk.  Bu bir toplum  kalkınmas ı örneğ idir.  Bir trilyonluk  işi, yerel idare  ve 
halk, el ele verer ek yüz milyara  mal ettik. İşte vatan sevgisi budur...  gerç ek anlamda  milli yetç­
ilik de budur.  Hepiniz i kutluyorum  ve hepin ize teşekkür ediyorum.”  Alkışların,  çığlı kların 
arasında  boğuldu  sesi; “... Başpınar  köprüsü  şu andan itibaren  geride kaldı.  Darı sı Taş yolum­
uzun  başına...”  Tören  bitip kalabalı k dağıldıktan  saatler sonra,  gün batımına  doğru,  Vali  tek 
başına yürümey e başlad ı köprünün  yüksek parmakl ıklar ı aras ında.  Adımların ın zemind e çık­
arttığı tok ses, çıplak kayalara  çarpı yor ve muht eşem  bir beste gibi yankılan ıyordu  kulağ ında. 
Yaz akşamının  dingin havas ına sinmiş  dağ kekiğinin  kokusunu  içine sind irere k, kararmaya 
başla yan eflatun yamaçları  seyreder ek çok yava ş yürüyordu.  Attığı her adımda,  bu köprü uğr­
una çektiği sı kıntıyı, üzüntüyü,  heyecanı,  umudu  ve sevinci düşünüyordu.  Altmı ş yedi metreyi, 
altmış y edi değişik an ıyla adımlaya adımlaya gittikten sonra g eri döndü Baş pınar i stikamet ine. 
Sabahın  çılgın karga şasından,  davul  zurna  ve hoparlörl erin  sağır eden gürültüsünden  sonra, 
şimdi  ürkütücü  bir sessizlik çökmüştü  vadi ye. Valinin  korktuklar ının  hiçbiri  gelmemiş ti baş­