tirdi. Yüzünü elleri arasına aldı. Küp gölünün bakır toprağına 
oturdu. Gözlerini som mavi suya dikti.
O gün bugündür, Küp gölünün oralardan geçenler, gölün 
kıyısına oturmuş, kara, ışık gibi akan uzun saçlarını sırtına ser­
miş, başı iki elleri arasında gözlerini som mavi suya dikmiş 
Gülbaharı görürler. Arada sırada Ahmet gölün sularında Gül- 
baharın gözüne gözükür ve Gülbahar kollarını açıp Ahmede 
yürür, "Ahmet, Ahmet!" diye bağırır. Sesi bütün dağda yankı­
lanır. "Ahmet, Ahmet! Sen de benim yerimde olsan benim yap­
tığımı yapardın. Yeter artık, gel Ahmet, Ahmet, Ahmet!"
Göl kaynar, Ahmet silinir. Gülbahar silinir ve küçücük ak 
bir kuş gelip kanadını suyun som mavisine batırır. Ve sonra da 
bir atm kapkara gölgesi gölün üstünden gelir geçer.
Her yıl, bahar çiçeğe durduğunda, dünya nennilendiğinde, 
Ağrıdağmın çobanları dört yandan gelirler, kepeneklerini gö­
lün bakır toprağına atıp üstüne otururlar. Bin yıllık sevda top­
rağının üstüne otururlar. Tanyerleri ışırken kavallarını bellerin­
den çekip Ağrıdağmın öfkesini, sevdasını çalarlar. Ve gün ka­
vuşurken bir ak kuş gelir...
119