gibi bir çocuk oyunu olarak mazide kaldı. İşte, düşüşü de
bu anda başladı. Bu satırların yaratıcısı ve yakın arkadaşı,onun bu metamorfozuna şöylece tarih düşürdü:
“Yıl bin dokuz yüz elli üç, baktı Turgut vaziyet güç; man-
tık yardım etmedi hiç. Oldu tam bir eyyamgüder. Bana gö-re, oldu heder.
“Fakat, sonradan garson olmuş bir filozof ya da filozof ol-
muş bir garsona göre, insanlar karışık salataya benzer. T ur-gut da, insan ruhundaki bu karışıklık yüzünden yeni şartla-ra tamamen ayak uyduramadı. İnsancıllığı, arasıra görüleneski yumuşaklığı, rahatsız etmeye başladı onu. Çare olarakdinlenme anlarında, eski düşüncelerine uygun arkadaş...”
“Yeter artık sapıttın,” dedi T urgut. “Kendi elimle kendime
hakaret edemem. Müsaade edersen yazıyı otobiyografiye çe-vireceğim.” “Müsaade etmem,” dedi Selim soğukkanlılıkla.
T urgut başını okuduğu satırlardan kaldırarak çevresine
baktı: eşyayı, tanımayan bakışlarla süzdü. Salonu koridorabağlayan kapıya doğru bir iki adım attı. Durdu, öylece kaldı.
Öylece kal T urgut! Oyunun sonunda perde kapanırken
olduğu gibi. Yatak odasından koridora ışık sızıyordu. Yat-mamış; beni bekliyor. Kalan kâğıtları yarın aramak daha iyiolacak.
Ertesi gün, akşam üzeri eve erken döndü. Nermin mut-
fakta yemek yapıyordu. Karısını öptükten sonra yatak oda-sına doğru kararsız bir iki adım attı. Önüne gelen ilk kapı-nın tokmağına takıldı gözü. Tokmağı bir süre elinde tuttu,kapının art-nouveau camına baktı. Pervazları, kapı kasasını
inceledi alışkın gözlerle. “Bir kat astar, iki kat boya,” diyemırıldandı. Mühendislik şartlanması, ne olacak. Efendim?Sonra, sesini yükselterek: “Nermin,” diye seslendi. Karısı,hemen, yakından gelen bir sesle cevap verdi: “Evet?” T ur-gut, bir an durakladı. Kendisine karşılık verilmesine şaşır-mış gibiydi. “Benim kâğıtlarım vardı.” Gene durdu. Söyleye-
63