FATMA HANIM : (O da gözlerini siler.) Eh arlık biz kardeş sayı­
lırız. Şurda sen de olmasan ... 
KOMŞU : (Öksürür.) Amaan! Şu mereti de hep genzime 
kaçırırım. Sahi, maden suyu istiyordun sen ... 
FATMA HANIM : Şuramda bir tıkanıklık var. Hem ilaç da ala­
caklım ... 
KOMŞU : (Seslenir.) Fatma!.. Fatma Kadın... Kız Fat-
ma!.. 
FATMA KADIN : (tçerden) Geldim hanımım!.. Kahvenizi geti­
riyorum ... 
KOMŞU : Başlatma beni kahvenden !.. Beklesin ... (Fat-
ma Hanıma) Yukarda bir şişe maden suyu 
olacaktı. Koşup getiriver sin. Orhan evde. 
Ders çalışıyor. 
FATMA KADIN : (Elinde kahve tepsisiyle gelir.) Buyrun hanı­
mım. Köpüğü kaçlı emme ... 
KOMŞU : Bir dahaki sefere iyi tut da kaçmasın ... (Hepsi 
birlikte gülerler.) Hadi koş yukarı. Orhan'a 
söyle de, balkondaki maden suyunu versin. 
Balkona koyuyorum, soğuk oluyor. İlacını 
içecek hasta. Koş hadi. 
FATMA KADIN : He ya. Koşuym hanımım ... 
KOMŞU (Tepsiyi masaya bırakır, acele sağdaki kapıdan çı­
kar.) 
: Akşam birini ben içtim. Nohut yahnisi yap-
mışlım. Özlemişim de... Bir yedim, bir ye­
dim ... Ondan sonra da nefes alamaz oldum 
mu? .. Artık oğlanı koşturdum büfeye ... Pis­
boğazım ne olacak? Nefsime hakim olamı­
yorum. 
FATMA HANIM : (Güler.) Ye yiyebilyorken. Afiyet olsun ... 
KOMŞU : Ama biliyorum, sıkıntıdan ... Akşam bir de 
sinirlendim. Benim küçük, acık gürültü etti ... 
Üvey baba değil mi, o da çocuğa iki tokat aş­
kedince ev döndü tımarhaneye. Zor kom-
147