"Hey, gringa! Baksana buraya!" 
Kurtuluş yoktu. Can sıkintısıyla döndü. 
"Baksana. Beni ırkçıiılda suçluyorlar. Sevgilinin zenci oldu­
ğunu söyledim diye. Sence de ben ırkçı mıyım?" 
Atallamıştı Özgür. Doğrusu hiç ummadığı denli dişli bir so­
ruydu bu. Yalnızca, "Hayır, neden?" diyebildi . 
Kadın avazı çıktığı kadar bağırmaya başladı. 
"Gördünüz mü işte! Aldınız cevabınızı. Ben ırkçı filan değil­
mişim. Turca bile öyle dedikten sonra!" 
Masadan bu kez, Türk ve Türkiye sözcüklerinin tınladığı bir 
kakotoni yükseldi . Ne olup bittiğini çıkaramıyord u, kendisiyle 
ilgili hummalı bir tartışmanın başladığını aniayabitmişti ancak. 
Soluğunu gürültüyle salarak sigarasından art arda nefesler çekti. 
"Lanet olsun! Cimrilik etmeyip Ernesto'ya gitseydim keşke!" 
"Hey gringa, baksana. Ne kadar keturusun sen böyle. Çok 
utangaç kızcağız bu, çok! Hele Türkiye'den yeni geldiğinde ... 
Dans ederken bile yüzü kızarırdı . Şimdi açıldı biraz. Baksana, 
Türkçe'de 'cinzeiro' nasıl denir?" 
Yüreğinin göğsünde kasıldığını hissetti. Duygusal zırhı bir 
anda delinivermişti . Güney Amerika'ya adım attığından beri, ya­
ni tam iki yıldır, hiç kimse, sevgilileri, iş arkadaşları, öğrencileri, 
Avrupalı dostları dahil hiç kimse anadiline ilişkin bir soru yö­
neltmemişti. Hem minnede dolmuştu, hem de hınçla. Bir de o 
berbat, kül rengi yalnızlık duygusu ... 
"Küllük. Türkçe'de 'küllük' denir." 
Kadın yanıtı dinlemedi. Tuzu kuru bir gringa'yı, bir karlar 
kraliçesini parmağında oynatabilmenin tadını çıkarıyordu. Er­
kekler masasındaki ender iktidar anlarından biriydi bu. 
"Peki ya 'mon amour?"' 
Masadan gevrek kahkahalar, sevişme iniltileri, şapır şupur 
öpücük sesleri yağmaya başladı. Dört bir yandan kuşatılmıştı 
Özgür; kendisine biçilen role, her zamanki gibi uysallıkla boyun 
eğdi. 
100