Refik hokkabazı korumak için birşeyler söylemek istedi, ama 
gene aklına bir şey gelmedi. Yalnızca: "Sevimli bir adam!" dedi, 
ama sözünden utanarak Karagöz ve ortaoyunu hakkında kitaplar 
okumaya karar verdi. Sonra adamın hünerinin söze değil, göz 
oyununa dayandığını düşünerek bunun gerçek bir hokkabazsa 
bir gözbağcı olması gerektiğini içinden geçirdi. Ama adam 
kimsenin yutmadığı bir kutu oyunuyla, bu saçma su oyunundan 
başka bir şey de yapmamıştı. 
"Bunlar sünnetçilerle ortak çalışıyor galiba..." dedi Fuat Bey. 
"Zavallı bir adamcağız!" dedi Güler Hanım. 
Refik, Güler Hanım'a baktı. Sonra Perihan'ın çocukla birlikte 
odada olduğunu hatırlayarak içeri girdi. Küçük Melek az önce 
hokkabaz ve oğlu, kafalarında külahlarıyla balkona çıkınca 
korkup ağlamaya başlamıştı. Herkes gülmüştü buna, ama Refik 
şimdi hokkabaz için üzülüyordu. Perihan ile Melek'i arka odada 
değil, orta odada pencerenin önünde buldu. Perihan çocuğa çay 
içiriyordu. 
"Ayşe ile Remzi, Melek'i denize götürecekler." 
"Belki, onlar yalnız gezmek isterler!" dedi Refik. 
"Yok! Kendileri istediler... Senin nen var? Gene sıkılıyor 
musun? Gelmekle kötü mü ettik?" 
Refik'in "doğru dürüst bir hayat" için yapılması gereken şeyleri 
yazacağı, ama bir türlü bitiremediği program çalışmalarının ve 
evdeki hayatın ilk sonucu olarak bu yaz Heybeliada'ya gitmemeye 
karar vermişlerdi. Herkes haziranın başında gidince bütün ev 
kendilerine kaldığı için sevinmişler, sonbaharda evden temelli 
ayrılmayı da tasarlamışlar, ama temmuz sonunda sıcaklar bastırıp 
küçük kızın bacaklarında ve kollarında tuhaf kızarıklıklar gö-
rûnce de Cemil'in sünnet olacağı hafta adaya gelmişlerdi. 
"Yoo, niye kötü olsun? İyi ettik! Biraz açıldık," dedi Refik. 
"Ama sen yarın dönüyorsun..." 
"Canım sıkıntıdan değil, Muhittin ile Ömer'i görmek için 
jJöndüğümü biliyorsun. Pazartesi akşam Osman ile Hönprp-
ğim!" 
"Ne diyor Ömer?" 
"Söyledim ya... Telefonda çok az konuşabildik. Dört gün önce 
Kemah'tan döndüğünü söyledi... Beni görmek istiyormuş. Ben 
476