FATMA HANIM: Hiç bu kadar sıkılmamıştım komşum . Hiç. 
KOMŞU : (Birden öfkelenir. Salıncağı gösterir.) Hala da 
bu it döllerini başında tutuyorsun ha? E pes 
sana doğrusu ... 
FATMA HANIM : Ben tutmuyorum. Atamıyorum. Anlasana 
komşum. Atamam da. Bile bile ... Göre göre ... 
KOMŞU : Eh, sen de bildir gördür ... 
FATMA HANIM : Biz başka. Bizim dükkanımız var. Bir de ev­
de oturuyoruz. Apartmanda. Bildiremeyiz 
ki. 
KOMŞU : Dedim ya, adımız hanıma çıkmış. Rezillik 
hurda. 
FATMA HANIM : (Düşünceli) Arife de ne oldu bilmem. Hani� 
hak vermiyor değilim. Akşam gelir, bir başı­
nı dinlemek ister. Ama nerde? Ya Fatma, ya 
Sadık, ya çocuklar ... Kardeşçiğim soğudu ev­
den. On beş gün öncesine kadar haber gön­
derirdi. Ya da uğrar, söylerdi. Akşama gele­
meyeceğim, derdi. Şimdi... 
KOMŞU : Bu da azgınlık, başka bir şey değil. Kıçına ne 
kaçmış yine? Çocuksa çocuk ... Dırdırsa dır­
dır. Herkesinki can değil mi? Bizimkiler er­
kek değil mi? 
FATMA HANIM : O alışık değil, biliyorsun. Alışmış sessiz, dü­
zenli eve. 
KOMŞU : Yüz verdin, nazlandırdın ... "Arif, Arif" başı-
na çıkardın, ondan. 
FATMA HANIM : Ondan başka kimim var? Tabii. 
KOMŞU : İyi işte. Madem böyle böyle, evlen şu adam-
la, geç. Sen de bir evini, rahatını bil artık. 
(Yeniden heveslenir. ) Bak hemen olmaz, deyip, 
diretme. Aklını başına topla. Kardeş kardeş­
tir ya, kadına koca yine gerekli. Bu adamca­
ğız da pek iyi valla. Bize gelir gider. Seni de 
bir iki kere merdivende görmüş. Yalnızlık da 
179