FAKİR BAYKURT
 
79
 
 
Yani
' tüzelkişi demek, çok yüksek bir şey demek. Sen nerenin lâf mı 
konuşuyorsun arkadaşım Bektaş?»
 
Kel Bektaş yerine oturdu:
 
«Öyleyse bu işin bir engeli yoktur.» dedi.
 
Battal, odadakilerin yüzlerini teker teker yokladı:
 
«Tamam mı komşular? Bir sözünüz kaldı 
mı? Bektaş, eyi
-
 
ce 
düşündün mâ, lafın bitti mi?»
 
«Tamam, tamam! ..» dediler.
 
Kel Bektaş da, «amam...» dedi.
 
Muhtar ayağa kalktı:
 
«Öyleyse herkes ayağa kalksın, sendelemeden dikelsin, bir alevî 
yemini edelim. Bilmillâfilı! Bismişfilı! Allah allaaah! Evel a
llah deyelim, 
kadim allah deyelim. Bu işi yapacağımıza, bu işi canımız gibi sımsıkı 
tutacağımıza, hiçbir vakıt kalbimizi bozmadan, aşkımızı söndürmeden 
Purluğu belimize kadar kazıp altüst edeceğimize, karılarımızı 
kızlarımızı da alaraktan daha gün doğmadan
 
kalkıp işe hazır 
olacağımıza, Avşar köyünden Zekeriya kardaşımızla bilâderi 
Muharrem de tanrı tanığı olmak üzere, pirimizin niyazı, Hazreti Ali 
bubamızın kılıcı, Hasan Üseyin efendimizin, on iki imamlarımızın 
aşkına ...» Hep birlikte yemin ettiler.
 
Kır Ab
bas bağırdı:
 
«Çalgıcıları avluya çıkaralım. Biz de çıkalım...»
 
Battal:
 
«Haydi, çalgıcılar dışarı, herkes dışarı! .. Davul zurnayı da çağırın! 
.. Çoluk çocuk, karı kız, herkes evin avlusunda cem olsun! Yol 
yöntem üzere gözel bir halay çekelim şu yeminin ard
ından! Haydin 
komşular! ..» dedi coşkunlukla.
 
Gökyüzünde ay, kalaylı bir sini gibi parlıyordu.
 
Aşağıda Tozak kırı, üstündeki eğrilerle, yamalarla, ay ışığında 
dalgalana dalgalana uzayıp gidiyordu. Ovacık yolunun berisinde, 
mezarlığın ağzında musalla taşı p
arlıyordu.