"Sensin Çavuş," dediler. 
Bunun üstüne Çavuş başını önüne eğdi bir yanm saat dü-
. şün dü. Sonra başını kaldırdı. Memede döndü, sordu : 
"Bu Topal Ali sonra da senin işine yarayacak mı?" 
M em ed: 
"Yara yacak," diye karşılık verdi. 
Recep Çavuş: 
"Bir eşkıyaya Topal Ali gibi adam her zaman gerek," dedi, 
gene sustu. Uzun zaman sustu, Vakit geçiyord u. Cabbar daya­
namadı: 
"Ne o Çavuş," dedi, "uyudun mu?" 
Çavuş buna çok içerledi: 
"İtin eniği," diye dişlerini sıkb . "Bu ovanın yüzünde bir 
koca köyden adam alıp götürmek kolay mı? Uyumuyor, plan 
kuru yorum ." 
Gene daldı. Neden sonradır ki, uyanırcasma başını kaldır­
dı. Gözlerini teker teker herkesin karamsı üzerinde durdur du. 
Yıldız ışığında hiçbirisinin yüzünü fark edemiy ordu. 
"Çocukl ar," diye başladı. Sesi sıcak, bir ana şefkatindey­
di. "Benim iş bitti bundan sonra. Bu yara beni iflah etmez, 
götürür. Bunu iyi biliyorum. Sizi düşünüyorum. Şu İnce Me­
medi düşünüyorum. Onun yüreğinde iyilik var. Yıllar yılı, 
beş köyün erkeğinin içinden zalime kafa tutan, bir tek bu çık­
tı. Bunda iş var. Sağ kalırsam, onu gözüm gibi korurum. Ama 
öleceğim." Topala döndü. "Sen," dedi, "Topal akıllı adamsın. 
Üstelik eşkıya da değilsin. Memede çok yardım yapabilir-
sin." 
Topal: 
"Memede elimden geleni yapacağım. Evimin yıkılışı, kÖ­
yümden kovuluşum yüreğime değirmen taşı gibi otur du." 
Çavuş: 
"Şimdi işe gelince, gece yarıya doğru Hüseyin Ağanın evi­
ne varırız . Kapıyı açbrırız. Abdiyi içerde vurur çıkarız. Yalnız 
Topal Ali bizimle gelmesin ." 
Memed: 
"Zaten gece yanyı buldu, Çavuş," dedi . "Hemen gidelim . 
Olur mu? Hemen ." 
272