sıklaştmrken bir
143
aa aana iyi bir bahane dü şünmeye çalıştı ama nafile. Lokantaya 
yaklaştığında kaldırımdaki sokak lambasına bağlanmış, sıkkın mı sıkkın 
Arroz'u gördü. Köpek çenesini kaldırıma koymuş, gözleri ardına kadar 
açık, geçen her ayakkabıya şüpheyle bakıyordu. "Geri döndüğümde söz 
sana Çin yemeği getireceğim," dedi Ömer eğilip göbeğini kaşıyarak, 
bunun ka rşılığında fazla coşkulu olmasa da bir kuyruk sallama koparmayı 
başardı.
İçerisi insan kaynıyordu; bir kısmının yemeye ayıracak vakti yoktu 
sanki, zira durmadan konuşuyorlardı, bir kısmının da konuşmaya ayıracak 
vakti yoktu, onlar da durmadan yiyorlardı. Arkada sol köşede önce 
Piyu'nun geniş tebessümünü seçti, sonra yuvarlak masa etrafı nda 
dizilmiş, ölçülü ölçülü tartışır görünen temkinli, nazik yüzleri gördü 
ve nihayet tanıdık bir nakaratın patladığını duydu: "Ama benim karşı 
çıktığım tam da bu işte!"
"Abed bu sefer tam da neye kar şı çıkıyor?" diye takıldı Ömer, yanındaki 
boş sandalyeye otururken.
"Merhaba!!!" diye bağırdılar hep bir ağızdan. Doğum günü sahibi Alegre 
soruyu cevapsız bırakmaması gerektiğini hissetmişti belki ama bu arada 
Ömer'i masadaki iki kızla tanıştırmayı unutmuştu. "Abed bu lokantanın 
hem Japon hem de Çin lokantası olduğunu iddia etmemesi gerektiğini 
söylüyordu, çünkü..."
"Çünkü bunlar iki farklı  kültür," diye araya girdi Abed, kendi 
savunmasını yapabilmek için avukatını reddeden bir müv ekkilin azmiyle. 
"İki farklı, iki kadim kültür! Bunları hop diye birbirine karıştırıp 
ÇinVietnamBurmaJapon Mutfağı yaparsanız, isteseniz de istemeseniz de: 
Yuvarla gitsin! demiş olursunuz. Ne fark eder, çünkü son tahlilde hepsi 
aynı. Sarı suratlar, çekik gözler! İma edilen bu." Ömer menüyü alıp 
yarım yamalak aperitifler sayfasının arkasına saklanırken birlikte 
yemek yiyeceği yabancılara şöyle bir göz gezdirdi. Masada ikisi de pek 
güzel olmayan, daha önce hiç görmediği iki kız vardı. Alegre'nin 
yanında oturanın neredeyse domates kırmızısı saçları oğlan çocuklan 
gibi kısacık kesilmişti. Önde komik duran bir tutam ters saçı vardı, 
devasa kulaklarındaysa, bir kıs -
144
mı sonsuza kadar oraya mıhlanmış izlenimi veren küçük küpeler 
diziliydi. Zümrüt yeşili kadife gömleği ona vakur olmasa da mesafeli 
bir hava veriyordu. Öteki kız siyah bir elbise ve silah yelek giymişti, 
kafasını onlardan da kara saçları çevreliyordu. Saç demişken o 
çalılığın içinden kaşığa benzer gümüş bir şey sarkıyordu. Ama Ömer onun 
üzerine daha fazla gözlem yapamadan, kızın onun bakışlarını yakaladığım 
fark etti ve gözlerini hemen tekrar menüye indirip "Pu Pu Tabağı (iki 
kişilik)" yazısına denk geldi.
Piyu "demek istediğini anlıyoruz" manasına gelen teskin edici bir 
tebessümle Abed'e baktı, sonra azarlayıcı bir bakış fırlatmak için 
Ömer'e döndü ama onun yerine, yüzünü kaplayan menüyle karşılaştı. 
"Madem artık herkes geldi," dedi Piyu, malum kişi mesajı alsın diye 
"herkes" kelimesini vurgulayarak, "farklı yemekler sipariş edip 
paylaşmayı öneriyorum ."
Ama çok geçmeden bu önerinin imkân dahilinde olmadığı ortaya çıkacaktı, 
yemeyi istedikleri şeylerden ziyade yemeyi istemedikleri şeyler 
yüzünden. Masadaki herkesin yemeyi reddettiği en azından bir şey vardı 
ve bunlar birbiriyle çakışmıyordu. Abed içinde domuz eti olan bir şey 
istemiyordu; Alegre'nin kız arkadaşları et, yumurta, tereyağ, hatta 
yapay et yemeyi reddeden katı vejetaryenlerdi. Piyu dişlerini 
kaydırdığı için bambu filizi yemek istemiyordu çünkü dişleri kayınca