"Başın sağ olsun," diye cevap verdi. "Sen sağ ol Abdi Ağa-
mız." 
Abdi Ağa, gözleri parlayar ak: 
"O melunu?" diye sordu. 
Boyunlarını bükerek ince bir sesle: 
"Kaçırdık," dediler. 
Abdi Ağa gözleri ni belerterek yeniden sordu: 
"Ya kız dedikleri o oros pu?" 
"Aldık getirdik," ded iler. 
Abdi Ağa, gözlerini yumdu, başını yashğa koydu. İnierne-
ye başladı. Bir zaman sonra gözlerini açh: 
"Kızı dövınediniz ya?" diye sordu. 
''Hiç incitınedik," dedil er. 
"İşte bunu çok iyi etınişsiniz. Bir fiske bile vurm adınız ya?" 
"Bir fiske bile vurm adık," ded iler. 
"Çok iyi yaphnız." 
Herkes bilirdi ki, köylülerden biri bir kabahat işlediğinde 
Abdi Ağa onu dövmezse çok büyük bir kötülük yapacakhr 
ona. O adam ömrünün sonuna kadar, işlediği suçun cezasını 
çekecektir. Eğer döverse unutulur giderdi suç. Abdi Ağaya kar­
şı suç işlediklerini sanan köylüler gelir onun önüne otururlar, 
dayak yiyinceye kadar önünden kalkmaz lardı. 
Gene gözlerini yumdu. Yüzü sapsan kesilmiş, uzamışh. Bir 
zaman sonra tekrar gözlerini açhğında, yüzünden belli belirsiz 
bir sevinç dalgası geçti. 
"Benimle birlikte ormana gelenlerin hepsi burada mı?" di-
ye sordu. 
"Topal Aliyle Rüstem yok," dediler. 
"Gidin onlan da hemen bulun," diyerek kesin emir verd i. 
Biraz sonra avlu kadın çığlıklanyla doldu. Velinin anası, 
babası, köylüleri gelmişti. Ana, oğlunun üstüne ahlmış, kan ça­
mur içindeki ölüyü öpüyordu. Babaysa bir elini şakağına daya­
mış, kanı çekilmişçesine duruyor du. Anayı güçbela oğlunun 
ölüsü üstünden kaldınp götürdüler. Baba da o kanı çekilmiş 
haliyle, başı önünde ağır ağır kalktı . Uzun boylu, ince bir 
adamdı. Çok uzun bir yüzü, geniş bir alnı vardı. İşlemeli yaka­
sız bir mintan giyiyor du. Şalvan çizgili, pamuk kumaşta ndı. 
141