ne baktı: “Nasıl tuttun o soğuk şeyi...” Kelimeyi Turgut’un
bulmasını istiyormuş gibi onun yüzüne baktı, zorlukla söy-ledi: “Tabancayı...” Derin bir soluk aldı: “Aylardır yazmadıbana... yazamadı demek... Ben, kim bilir ne aptalca bir şeyyapıyordum o anda?” T urgut’u görmüyordu artık.
Süleyman Kargı, durmadan anlatıyordu: “Her şey çok iyi
başlamıştı. Şiir yazıyorduk mesela. Tozlu yollarda saatlercedolaşıyorduk. İçki içiyorduk ve tartışıyorduk. Bir keresindeçok sarhoş oldu ve beni ilk gördüğü zaman hiç hoşlanma-mış olduğunu itiraf etti. Öpüştük. Onu çok seviyordum veşımartıyordum. Bazen de azarlıyordum hiç sebep yokken.Çok gençti. Bir bakıma çok cesurdu ve aynı zamanda çokçekingendi. Daha çok ben konuşuyordum. Dairedeki arka-daşlar, bu durumu görselerdi, çok şaşarlardı. Yanımda hiçkonuşmadan, başı önüne eğik yürümesine dayanamıyor-dum. Şimdi hiç dayanamıyorum. Onu elinden tutup gezdi-ren bir büyüğüydüm sanki. Ondan sorumlu hissediyordumkendimi. Selim de bu duyguyu, bana bilerek veriyor gibiy-di. Sorumluluğum hoşuna gidiyordu. O büyük ve insanıniçinde kaybolduğu şehirde onu çok üzmüşlerdi arkadaşları.Fakat, gözlerime bakınca her şeyi unuttu ve affetti. Saçma-lıyorum galiba. Güzel ve acıklı şeyler söylemek istiyorumoysa.” Elleriyle gözlerini sildi. “Artık, konuşmaya hiç hak-kım kalmadı gibi geliyor...” Bir kurşunkalemi hırsla duvarabastırarak ucunu kırdı. Alnını duvara dayadı. “Kim bilir na-sıl canın yanmıştır Selim dost, gerçek dost.” Turgut’a dön-dü: “Bu odaya tahammül edemiyorum. Hiçbir zaman daedemedim. Dışarı çıkalım.”
İnsanların arasında fazla dolaşamadılar; Süleyman Kar-
gı’nın evine gittiler. Selim benden başka türlü bahsetmişSüleyman Kargı’ya; yumuşak ve anlayışlı bir insandan bah-seder gibi anlatmış beni. Dünya değişiyor çevrende oğlumT urgut. Ayak uyduramazsan kayboldun demektir. Dünyada
106