"Kim bu?" diye hayretle sordu. 
Yaşlı adam: 
"Bir Tann misafiri," diye cevap verdi. 
Kadın: 
"Misafirin hiç de böylesini görmedimdi," diye bıyık altın-
dan gülüınsedi. 
Yaşlı adam: 
"Gör işte!" dedi. 
Çocuk, ocağın soluna, duvara iyice yapıştı, büzüldü. Ço­
cuğun kocaman bir başı vardı. Düz, güneşten solup, kırmızı 
olmuş kara saçlan alnına, yüzüne dümdüz, dikine düşüyor­
du. Yüzü ufacıktı. Kupkuru bir yüzdü. Gözleri kocaman kah­
verengiydi. Teni güneşten yanmıştı. On birinde gösteriyordu. 
Dize kadar da şalvarını çalı yemişti. Bacaklan bu sebepten 
çıplak tı. Ayakları da yalındı. Hacaklarmda kan kuruyup kal­
mıştı. Ateşin çok iyi yanmasına rağmen titrernesi durmuyor­
du. 
Kadın: 
''Yavru," dedi, "sen açsın. Dur, sana çorba koyayım da iç!" 
Çocuk: 
"İçerim," dedi. 
Kadın: 
"Isınırsın," dedi. 
Çocuk: 
''Titremem durur," dedi. 
Kadın, ocakta ateşin yanı başında duran kocaman bir bakır 
tencereden kalaylı bir sahana döğme çorbası doldurmaya baş­
ladı. Çocuğun gözleri tenceredeki buğulanan çorbaya dikildi. 
Kadın çorbayı getirip önüne yerleştirdi. Eline bir tahta ka-
şık verdi: 
"Çabuk çabuk iç!" dedi. 
Çocuk: 
"Çabuk içeriın." 
Adam: 
"O kadar da çabuk içme ağzın yanar sonra," dedi. 
Çocuk: 
"Yanmaz." 
16