6  
6.Ben, Orhan 
 
 
 
"Öldürmü şler midir?" dedi Kara. 
Uzun boylu, ince ve biraz da korkutucuydu bu Kara. Onlara do ğru gidiyordum ki, "Öldürmü şlerdir," dedi 
dedem ve beni gördü. "Ne yap ıyorsun sen burada?" 
Ama öyle bir bak ıyordu ki bana, hiç çekinmeden gidip kuca ğına ç ıkıp oturdum, ama hemen beni indirdi. 
"Kara'n ın elini öp," dedi. 
Elini öptüm. Kokusuzdu. 
"Çok sevimli," dedi Kara beni yana ğımdan öptü. " İleride aslan gibi olacak." 
"Bu Orhan, alt ı yaşında. Bir de büyü ğü var, Şevket, yedi ya şında. İnatç ıdır o çok." 
"Aksaray'daki soka ğa gittim," dedi Kara. "So ğuktu, her yer kar ve buz içindeydi, ama sanki hiçbir şey 
değişmemişti." 
"Her şey değişti, bozuldu her şey," dedi dedem. "Hem de çok." Bana döndü. "A ğabeyin nerede?" 
"Ustan ın yan ında." 
"Sen niye buradas ın?" 
"Ustam bana, aferin, sen art ık git." dedi. 
"Yolu tek ba şına m ı geldin?" dedi dedem. "Seni a ğabeyin getirmeli." Sonra Kara'ya dedi ki: "Haftada iki 
kere Kuran mektebinden sonra gittikleri bir ciltçi dostum var, ç ırakl ık ediyor, ciltçilik ö ğreniyorlar." 
"Deden gibi nak ış yapmay ı da seviyor musun?" dedi Kara. 
Sustum. 
"Peki," dedi dedem. "Hadi bakal ım sen şimdi." 
Mangaldan yay ılan s ıcakl ık o kadar tatl ıydı ki yanlar ından hiç ayr ılmak istemedim. Boya ve zamk kokusunu 
koklayarak bir an durdum. Kahve de kokuyordu. 
"Başka türlü nak şetmek, ba şka türlü görmek midir?" dedi dedem. "Zavall ı müzehhibi bu yüzden öldürdüler. 
Üstelik o eski usul tezhip yapard ı. Öldürüldü ğünü bile bilmiyorum, yaln ıza kay ıp. Padişahımız için Üstat 
Başnakkaş Osman' ın emrinde bunlar bir surname resimliyorlar. Hepsi evlerinde çal ışır. Üstat Osman 
nakkaşhanededir. Önce oraya gitmeni ve her şeyi kendi gözünle görmeni istiyorum. Ötekiler, aralar ında tart ışıp 
birbirlerini öldürmü şlerdir diye de korkuyorum. Y ıllar önce ustalar ı Başnakkaş Osman' ın verdiği takma adlarla: 
Kelebek, Zeytin, Leylek.. Onlar ı gider evlerinde görürsün..." 
Merdivenlerden inece ğime gerisin geri döndüm. Hayriye'nin geceleri uyudu ğu gömme dolapl ı odadan bir 
tıkırtı geliyordu, oraya girdim. İçeride Hayriye de ğil, annem vard ı. Beni görünce utand ı. Gövdesinin yar ısı 
dolab ın içindeydi. 
"Neredeydin sen?" dedi. 
Ama biliyordu nerede oldu ğumu. Dolab ın içinde bir delik vard ır, oradan dedemin nak ış odas ı, onun kap ısı 
açıksa sofa, sonra sofan ın öbür taraf ında dedemin yatt ığı odan ın içi gözükür, tabi onun da kap ısı aç ıksa. 
"Dedemin yan ındayd ım," dedim. "Anne sen ne yap ıyorsun burada?"