uyaran bulunmadığı için, bir dereceye kadar mazur görüle-
bilir. Soyadı kanunu çıkınca diğer meslektaşları gibi, sanatı-na uygun bir soyadı aldı. Hiç evlenmedi ve bir daha yurt dı-şına çıkma fırsatını bulamadı. Bununla birlikte, Paris’te ta-nıyamadığı modern resim sanatını Avrupa’ya gidenler saye-sinde Türkiye’de öğrenmek imkânına kavuştu. Oysa, yurdadöndüğü sıralarda, yapmakta olduğu empresyonist resim-ler, oldukça yeni sayılıyordu. Fakat, Berlin’de edindiği renkanlayışını değiştirmeyi başaramadığı için zamanla gölgedekaldı. Kübizm ve fütürizm akımlarının etkisiyle yaptığı re-simler cidden hazindi. Aynı süre içinde dört beş akımı bir-den atlamasını becerenlerin alaylarına uğruyordu. Bir dergi-de yazdığı “İnsan Düşmanı Resim” makalesiyle modern res-me karşı bütünüyle cephe aldı ve tekrar romantik devreyedönerek, yenicilere şiddetle tepki gösterdiğini açıkça belirt-mek istedi.
Akademideki atölyesinde bir iki öğrenci çalışıyordu. Bun-
lar da öteki atölyelere giremeyenlerdi. Bir süre sakal bıraktı;sonra ondan da vazgeçti. Beşiktaş’ta harap bir evde oturu-yordu. Akademideki bir tartışmada “çağdışı” olmakla suç-landı. Yeni deyimleri pek iyi anlayamadığı için, kendisinesaldırıda bulunulduğundan başka bir şey çıkaramadı busözden. Borç harç bastırdığı “Perspektifin Esasları” adlı ki-tabı kaldırıma düştü. “Büyük Ressamlar”sa acınacak bir ki-taptı. Baskının kötülüğü yüzünden, resimlerin ne olduğubile anlaşılmıyordu. Beşiktaş’taki eski evi kat karşılığı sattıve bir dairesine yerleşmeye karar verdi. Bina üç yıl sürdü.Sonunda, yeşil ve pembe badanalı odalardan meydana ge-len bir daireye kavuştu.
Çarşıdaki bir meyhaneye giderek, kendini içkiye vermek
istedi. Midesi izin vermedi. Altı ay hastanede yattı. HüseyinBey , sen artık bu işleri kaldıracak yaşta bir adam mısın? sö-zü çok ağırına gidiyordu. Ihlamur’da bir arsasını sattı: ken-
686