KAPLUMBAĞALAR
 
212
 
 
«Tamam Abbas emmi!»
 
«Yörüyelim öyleysem! ..»
 
«Kılıç» sağ elinde, atın gemi sol elinde. Başını çeke çeke sürdü atı.
 
Rıza ile Battal da iki yanından yürüdüler.
 
«Bugün bu Tozak köyünün “paşa”sıyım. Herkes biliyor, değil 
mi?»
 
«Biliyor Abbas emmi.»
 
«Kel 
Bektaş da biliyor mu?»
 
«Biliyor, Abbas emmi.»
 
«Çok eyi... Yörüyün bakalım. ..»
 
Yürüyorlardı.
 
Köy içine kağnılar sıralanmıştı. Kağnıların ucu mezarlığa, musalla 
taşına varıyordu. Kalburlar küfeler kağnılara dizilmişti. Kadınlar 
kızlar, azık torbalarını takı
nmışlardı. Çocuklular çocuklarını 
vurmuşlardı sırtlarına. Sarı çiçekli yazmalarını örtünmüşlerdi. Herkes 
çiçek gibiydi.
 
Daha çok kasıldı Kır Abbas:
 
«Göğsüm kabarıyor Irıza!» dedi atın üstünden.
 
«Sağol Abbas emmi! 
Ö
mrün uzun olsun...»
 
«Kendimi endirip seni 
bindiresim geliyor ...»
 
«Ayıp ettin Abbas emmi!»
 
Yürüdüler.
 
Herkes kaş kaş olmuş Kır Abbas’a, başındaki başlığa. altındaki ata 
bakıyor, gülüyordu.
 
Cennet karı başını yere eğmiş, dudaklarını ısırıyordu. «(Deli, 
gözüm kör olsun deli! Eğer bir fiske aklı kalm
ışsa kör olayım...)» 
diyordu içinden...
 
Senem, Yeşer’in kolundan tutmuştu. Kaynatasına hayrandı. 
«(Aslan bubam, aslan! .. )» diyordu.