geçit vermey en F ırat'ın el ine bıra kılmı ş yaz gıların ın hesabını sora s ora yorulmuşlardı.
Bayram  karşısında ydı şimdi  Vali'n in; köprüsüzlüğün,  geçitsizliğin,  ilgisizliğin kurbanı  kar­
ısının hesabın ı sormak  için.  Kovulmayı,  dövülmey i göze  almı ştı. Bezl ere sardı ğı bebeğ e bir 
çare  bulunmadan  ayrılmayaca ktı orad an. Ama  ne kovulmuş  ne de dövülmüştü.  Bana  ne senin 
bebend en, dem emişt i Vali. Köprü yü sihirli bir değnekle oturtamıyordu  Fırat'ı n üstün e ama  en 
azından  derd ini dinliyor, acısını hafifle tmek  için çırpınıyor, sağa sola telefonlar  edip emirler 
yağdır ıyordu.  Biraz  şaşkınlı kla biraz  da endişeyle izledi, Vali'nin,  çaputlara  sarılı  bebeyi  içeri 
giren beyaz önlü klü, beyaz başlıkl ı karıya teslim etm esini.
“Ne gerekiyor sa yapın Ebe Han ım,”  dedi Vali, “bu vata ndaş  uzaktan  gelmiş,  yeni doğmuş 
çocukla.  Üşümüş  baksana,  hasta filan  olmasın  bebe?  Doktor  Han ım da bir görüvers in. Isıtın, 
doyurun,  elinizd ekilerle giydirin.  Yarın  bizim  hanımı  çarşı ya yollatır, aldırt ırım  gerekenleri. 
Bu g ece mi safiriniz olacak bebe k.” Sonra Bayram'a döndü:
“Adı n e demişt in oğlunun?”
“Öksüz.”
“Öksüz  diye isim mi olurmuş?  Hele bir temizl ensin etsin, karn i doysun...  bulu ruz ona mün­
asip bir isim.”  Zile bas tı sonra, ge len hademe ye, arabas ının h azır ed ilmes ini s öyledi.
“Birazdan gelirler seni alma ya. Aşağıd a yeme ğini ye de, bizim  arabayla  dön  köyün e, duasını 
filan  okut karının. Bebeyi  burada  bırak bu gece... Sonra,  işlerin i yola koyunca,  hafta  içinde 
gelir alırs ın... Ne var, ne bak ıyorsun öyle?”
“Bebe yü sana vermiş em, beg.”
“Ben im yeterince çocuğum  var, oğlum.”
“Memem yoh ki süt v erem, beg. Avradim  öldi. Abuna ben na sıl bak irem?”
“Anan, bacın y ok mu?  Ailen y ok mu?”
“Yoh!”
Sustu  Vali. Sessizlik uzadı.  Vali, farkına varmadan  yine sol tarafına  doğru  kaykılmışt ı. Elini 
uzat ıp telefonu  aldı, omzuyla k ulağı arası na sı kıştırd ığı ahize ye konuştu:
“Bana  Sağlık Ocağı'ndan  bir yetkiliyi bağla  Samimanım,”  dedi.  “Sonra  da Başp ınar'ı 
arayıver. Bakalım ora ya bağl ı köylerde bir doğum olmuş mu son günlerd e?”
“Bizim kine  iyice oldu  olanlar...”  Elini  başına  götürüp  terelelli işareti yaptı Samime  Hanım 
etrafındak ilere, “Başp ınar'a bağl ı köylerd e yeni do ğmuş bebe ar ıyor.”
“Bizim V ali cin,” dedi Hoş Ali, “bebey e süt verec eh em-zühlü gar ı arıyoh.”
Bayram  bebey i bırakıp ayrılmış tı Erzincan'dan.  Bir hafta  sonra  geri döndüğünde,  Valilik 
person elinin müjde si vardı ona ver ilece k.
Vali'n in isted iği yanıt tez gelmiş ti. Başbağlar  köyünde  yeni doğum  yapmış,  emzikl i bir genç 
kadın  vardı.  Muht ar, Vali'n in ricası  üzeri ne, taa evine kadar  gidip kocasına  sormuştu,  aileye 
erzak  yardımı  yapılacak  olursa,  anası  doğumda  ölmüş  bir bebe yi Allah  rızas ı için emzirir 
miydi?
“Kendin e sorun,” demi şti kocas ı.
“Emziririm,”  demiş ti genç anne, nasıl sa sütü  boldu.  “Erzak  yardımı  yapmasalar  bile sevab­
ına emzir irim.  Can y oldaş ı, süt kardaş ı olur benim bebeme.”
Bu haber  üzerine,  Vali'n in karısı çarşıy a çeyiz düzmey e çıkmışt ı çifte  bebeler e, sevabına. 
Bayram'a  sıkı sıkı tembihl emişlerd i iki ay sonra  bebeyi  aşıya getirmesi,  buraya  kadar  getirem­
ese bile k azada a şılatmas ı için.
“Öksüze bir ad ta kmış o l, bir daha g eldiğind e,” ded i Val i.
Boynunu  yana  eğdi, yanıtlamadı  Bayram.  Paçavralar  içind e getirdiğ i oğlunu,  mavi  çiçekl i 
pazen  kunda ğının  üstüne  çeng ellenmiş  altın maşa llahı,  battan iyesiyle geri götürüyordu,  ana 
kuca ğı ye rine, yüzünü görmed iği, huyunu bilmedi ği bir el karı sının kucağına, meme sine verm­
eye. “Geşk em çaputlara s arılı kaliydi de an asız k almiy eydi,” diyordu iç inden.
Bayram  gittikten sonra Val i, oturduğu yerin tam karşısına düşen p encer eden taa öt ede, te p­
eleri buz tutmuş  yüce dağlara  bakt ı uzun  uzun.  Sonra,  Samime' yi aray arak,  Başp ınar  köprüs­
ünün do syalar ını istedi.
“Bana bir d e Ka ymakam'ı bağlay ıver S amimanım,”  dedi, “Kemali ye Ka ymakamı'n ı.”