gündür  iyice hızlandı.  Dün,  ben buraya  gelmeden  sekiz metreye düşmüştü.  Bu sabah  telefonla 
konuştum,  seviye dokuz  metreye düşmüş.  Yağ ış yok. Havalar  gidere k ısınıyor.  Su, on iki metr­
enin altına düşers e, köprü yü yerleştiremey iz. Botun  içine kuracağ ımız  iskele en fazla  on iki 
metre olabil ir, iskele yükseldikç e köprünün  sallanma  riski çoğal ır. Çok sallan ırsa da feribotu 
devirir maazallah.”
“Ne d iyorsun?”
“Bir an önce  vinci almamız  lazım.  Bu işi önüm üzde ki hafta  bitirmel iyiz sayın Valim.  Hafta 
sonunda siz i raha tsız e tmek istemezd im ama,  zamanında haber vere yim dedim.”
“İyi ettin, Usta.” Vali ayağa fırlamış,  kucağ ındak i gazetelerin yere düştüğünün  farkına bile 
varmadan e ve do ğru koşmuş tu.
“Ve işte böylece,  bu pazarımız  da berbat  oldu,”  diye söyleniyordu  oğlu arkasınd an, gazetel­
eri to plark en.
Vali önce  Kayma kamı  aramış  ve Osman  Ustanın  sözlerini  aktarmış tı. Pazarte si sabahı  erk­
enden  yanına  teknik adamları  da alarak  Elazığ 'a gidip Bölge  Müdürü' yle görüşmes i, durumu 
en inc e ayr ıntılar ına k adar anla tıp v inci bir an evvel getirtme si şart olmuş tu.
“Böre k pişti. Yavaş yava ş çıkabil iriz y ola,” di yordu,  mut faktan çı kan k arısı.
“Şey...  hanım...  bir saatin  içind e benim  çocuklar,  yani Kaymakam  ve Hakan toplantıya gel­
iyorlar... çok önemli bir gelişme o ldu.”  
“Böre k...”
“Onlar  da böre k çok severl er.” Vali karısının yüzündek i ifadeyi hiç beğenmed iği için, lafını 
bitirir bit irmez, bahçey e geri dönmüş tü hemen.
Pazart esi Kayma kam  ve ekibi Elaz ığ'da n bir türlü  dönmüyorlardı.  Vali heyecanla  bekliy­
ordu  neticey i, ikna  edebilmişl er miydi  acaba  Bölge Müdürü'nü?  iyice gecikmişl erdi...  yoksa 
yolda  bir kaza mı yapmış tı arabaları?  Telefonlar  edilmi şti...  hayır  kaza  filan  yoktu,  Allaha 
şükür. Şoför, Müdürün k apısında üç s aatten beri bekli yordu ama içerden kim se çı kmıyordu.
“Yahu  bu kadar  zamand ır ne yapıyor  bu çocuklar,  Müdürün  odasında?  Nered en baksan 
yarım  saati anca k bulur  söyleyecekl eri şeyler,” diyordu  Vali,  yardımcıs ına. Odasınd a bir aşağı 
bir y ukarı yürüyor, h içbir işe veremi yordu kafas ını.
“Bu kadar uzadığ ına göre herhalde  olumlu  gelişmeler  var, efendim,”  diyordu  yardımcısı, 
“belki de başka yerlerden v inç bul may a çalış ıyorlardır. Yanı t bekl iyor olmalıl ar.”
Vali, di ğer işl eriyle oyalanma ya çalışıyor, telefonla dostların ı arıyor, yard ımcısı yla dertleşiy­
ordu.  Bir türlü  geçme k bilmi yordu  zaman.  Mesai saati sona  erdiğinde,  Vali binadan  çıkark en, 
“Kaymakam  buraya  gelir gelmez,  onu hemen  konuta  yolla,”  diye sıkı sıkı tembih  etmişti Hoş 
Ali'ye. Ali, sanki yolunu  gözlers e Kaymakam  daha  çabuk gelecekmiş  gibi, gözlerin i yola dikip 
çakılmış tı kapının  yanına.  Herkesin 'oyuncak'  diye alay  ettiği köprüyü  düşünüyordu, 
Ankara'dan  getirilen,  Başp ınar'ı n burnunda  acayip bir yontu gibi nehr e doğru dimdik  uzanan 
köprüyü.  Hoş  Ali o kadar  mera k etmiş ti ki, hafta  sonu taa oralara kadar  otos top yaparak  bir 
kamyonun  kasasınd a vatanda ş usulü  gitmi ş ve dolgunun  üzerind eki köprüye  bakmışt ı 
uzak tan. Söylendi ği gibi bir oyuncağa  değil de uzaydan  inmiş,  gizemli  bir alete benz etmiş ti. 
Etkilenmişt i. Kemal iydi değ ildi ama o da  en az Vali kadar  heyecanla bekli yordu  köprünün  yer­
ine yerleşmesini. Kaymakam'ın  arabası  yolun  ucunda  gözük tüğünde,  karanlı k çoktan  basm­
ıştı. Vilayetin önünde  ellerin i kollarını  salla yan Hoş Ali'yi fark  ettiği zaman,  “Eyvah!”  demişt i 
Kaymakam, “Bir ş ey mi oldu acaba, baksan ıza Ali yollara dü şmüş,  bizi g özlüyor.”
Yavaşlay an araban ın yanına  koşmuştu  Hoş Ali, “Val i beyim konut ta sizi bekler,  hemen  gid­
esiniz,” deme k için.
“Karanl ık oldu. Hanımefe ndiy i rahat sız etmes eydik...”  Verece kleri havadi sler parlak olmad­
ığı için, g önülsüzdü Ka ymakam.
“Olmaz.  Sıkı tembihled i,” diye ısrar etm işti. 
Vali yüzünde  hayret ifade siyle dinliyordu  Kaymak amın  anlatt ıklar ını. Elazığ  Bölg e Müdürü