ÖMER 
NİLÜFER 
ÖMER 
NİLÜFER 
ÖMER 
NİLÜFER 
ÖMER 
NİLÜFER 
ÖMER 
NİLÜFER 
ÖMER 
NİLÜFER 
1. MİSAFİR 
KADIN (Parkta) 
: Görürse görsün. Ne yapalım. 
: Öyle deme. Hemen anneme yetiştirmiştir. Bil­
mem ta nerelerde gördüm, demiştir. O da şimdi 
pencerenin önünde dokuz doğurur. Ne diye kız 
doğdum sanki? 
: Beni sevseydin bir şeyden korkun olmazdı. E, ta­
bii oğlan eczaa. Düzeni yerinde ... Elbet onu seçe­
ceksin ... 
: İyice tanımıyorum bile. İnan. Annesi annemin 
ahbabıydı, o kadar. 
: Beni sevdiğini sanmıştım. Sevmiyorsun beni, de­
ğil mi? Sevmiyor sun. Niye susuyorsun? Biliyor­
dum zaten ... 
: (Utanmıştır.) Şey... Ben... Bilmiyorum ki... Ben ... 
sevmek. .. Uf, gitmeliy im. 
: Olmaz. Gel otur şöyle ... Bak, beni dinle Nilüfer. 
Biliyorsun, hep Hukuk'a girmek istedim. Babam 
bırakmadı. İlle burada oturup şekerci dükkanını 
işleteyim istedi ... Ben istemiyordum . Şekercilik 
etmek istemiyordum. Ama sen istersen ... Seni al­
mam için ille dükkanda çalışmam gerekliyse ... 
: Böyle bir şey söylemedim. Seçen ben değilim ki. 
: Ama beni seviyorsun. Seviyorsun değil mi? 
: Sus ne olur ... Söyleyemem, utanırım. 
: Bak sevgilim. Biz birbirimizi seviyoruz . Ayıp de­
ğil ki bu. Ayıp olmaması gerek. Hani, geçen yıl... 
Bahar Bayramında, topu çiftin arkasına kaçırmış-
tın ... Hatırladın mı? ilk o an karşılaşmıştık. O 
an ... Karşılaşır karşılaşmaz birbirimizi sevdik. .. 
: Ne yapmalıyım? .. Bilmiyorum. 
(Oturmu odasında) 
: Üstelik kulağıma kötü kötü şeyler geliyor. 
56