bu saatte evin e getiren  sebep,  hayra  yorulamazdı.  Ya Bölge  Müdürü'nün  süre kli söylediğ i gibi 
dolgu çökmüştü, y a inşaatta çalış an adamlardan birin e bir hal olmuştu...
“Vali Be y, efe ndim, Mühe ndis bir kalp krizi geç irmiş. An kara'dan t elefon  geld i.”
Başını e llerinin ar asına alıp kanepenin ucuna çökmüştü V ali.
“Nas ıl olur... ge nç daha... ş işman bil e değil... nası l olur...”
“Hastan edeymi ş. ilkyard ıma  kald ırmışlar.  Ben  sabah  erkend en müsaad e ederseniz 
Ankara'ya  “Git  oğlum,”  demiş ti Vali, “Git,  bizim  de şifa dileklerimizi  ilet. Hiçbir  şey için 
üzülmes in, bir an ö nce iy ileşmey e baks ın.”
“Ben hafta  sonuna kalmaz  dön erim  efend im,”  demiş ti Hakan. Vali, Orta Doğu Teknik Üniv­
ersitesi'nde  doktora  yapan delikanlın ın bahçed e uzaklaşmas ını seyretmişt i pencer eden.  Müh­
endis  toparlanamayaca k olursa, kolej öğrenci si gibi duran  bu genç çocuğun  eline kalacakt ı 
köprü.  Müh endis i bile yeterince olgun  bulmayan ların  çenesinden  nasıl kurtulaca ktı o zaman. 
Ürpermiş,  “Allah  hepimizin  yard ımcısı  olsun,”  demiş ti içini çeker ken.  Şimdi  tüm  bunlar  ger­
ide kalmışt ı. Müh endis  krizi atlatmış,  bir anjiyo geçirmiş,  işinin başına dönmüştü.  Hüda i çık­
ardığı tüm  sorunlara  rağmen  dolgusunu  tamamlamış,  ayaklar ın ölçüleri ni biraz  artırıp  Müh­
endis in talimatına  göre  inşa edip yerleştirmi şti dolgunun  üzer ine. Fora  kazıklar  dolgunun 
ucuna  kazasız  belasız çakılmı ş, Hüdai 'nin anlaşmak ta zorluk  çektiği ekip, işini bitirip hesabın ı 
kapat ıp gitmiş ti. Köprü  hazırdı.  Dolgu  hazırd ı. Fırat,  boynuna  vurulacak  geme  karşı koyma­
yacakt ı besbell i, sakin ve uysaldı.  O da hazırdı.  Her şey müthiş  bir ahenk içind e yürümeye 
başlamı ştı birdenbire.  Müh endi s sabah  erken kalktı. Doktorlar  ona her sabah  ya yüzmes ini ya 
da yürüyü ş yapmas ını tavsiye etmiş lerdi.  O gün rüzgâr sız, berrak  bir hava  vardı.  Eşofmanlar­
ını, yürüyüş  ayakk abılarını  giydi, başına kasketini geçirdi,  dudaklar ında  bir ıslıkla çıktı 
kapıda n. Monta j ekibi,  eman etiyle birli kte yerine varalı  henüz  iki gün olmuştu.  İyi haberl er 
geliyordu Erzincan 'dan. Valin in se si olağa nüstü neş eli çı kıyordu. Ha kan âdeta cıvı ldıyordu te l­
efonlarda...  Telefonu  düşününce,  gece yatarken prizden  çektiği telefon  fişin i sabah  uyandığ­
ında yerine takmadığı nı hatırladı.  Gece uykusunun  en tatlı yerind e acı acı çalan  ve yüre ğini 
ağzına  getiren  telefon  sesini de yasaklamış tı doktoru.  Gerçi  onu olmad ık saatlerde  arayacak 
kimse si yoktu. Dostları  münas ebets iz insanlar  değillerdi.  Ama  şu faks  çekme  işini geceye bır­
akan iş yerleri vardı ya! Kaç kere yatağından fırlay ıp sa ğa sola çarparak, te lefona ulaşmış ve alo  
diye haykırdı ğında,  düt düüüt  diye öten bir faks sinyaliyle karşıl aşmış tı. Bir süredir  gece yat­
arken faksa da bağlı olan  telefonu  fişten çekiyor, sabah  uyandı ğında  yeniden  takıyordu...  Eve 
döner dönmez unutmadan t akmalıydı telefonun  fişin i.
Her zamank i güzer gâhında  yürümey e başladı.  Sabahın  nemli  serinliğinde  hafifçe ürperir 
gibi oldu  önce. Hızlandı kça ısınd ığını hatta terlemeye  başlad ığını hissetti. Sabah,  iyims er ve 
dost bir yüz gibiydi bugün.  Gülümsüyordu.  Güneş  ise afacan  bir çocuk gibi bulutlarla  sakl­
ambaç  oynuyor,  bir kaybolup  bir gözüküyordu.  Bazı  sabahlar  bu yürüyüşl eri karısı ile birlikte 
yaparlardı,  geçmi şte. Eğer  karısı da erken kalkabilmişse ve keyfi yerinde yse, aynı  yolda  yarım 
saati gidişe, yarım  saati de dönüşe  ayırarak hızlı hızlı yürürlerdi.  Yürü yüş sırasında  konuşma k 
istemezdi  Mühend is. Düşünceleriyle, iç sesiyle baş başa kalmayı  tercih  ederdi.  Kaç kere çat­
mıştı o na kar ısı, ağzını açmayacak oldukta n sonra, birl ikte yürümemizi n anlamı n e diye.
“Konuşma sak da, birlik te olmamızın bir anlamı y ok mu s ence?” d erdi.
“iletişim kuramı yorsa k, yo k elbe tte.”
Oysa, konuşmadan  da iletişim kurulabil eceği ne emindi Mühendi s. Yan yana  olmanın, birb­