63 İki gündür bahçeye bile çıkmıyorum. Sadece, iki saatte bir, 
perdenin aralığından bahçeyi seyretme izni veriyorum kendime. 
Bana, çıkma dediler; fakat öl demediler. Merak ediyorum: Hiç 
çıkmadan nasıl yaşar insan bir evde? Bunla rı düşünürken aynaya 
bakıyordum; güldüm onlara aynadan. Evden çıkmazsam ölürüm, 
gerçekten ölürüm. Siz kaybetti niz, anlıyor musunuz? (Pek 
anladıklarım sanmıyordum. Ca hil herifler! Örümcek kafa lılar!) 
Burada çürüyeceğim işte.  
Dayanamazsın. O zaman da çok yerinde bir sebeple çıkarım evden. 
Anlıyor musunuz? (Anlamıyorlardı.) Ben kazandım! Ölürüm be, 
ölürüm! Manevi filan değil, resmen ölürüm eşek herifler! 
(Terbiyemin biraz bozulduğunu itiraf et meliyim. Demek ki 
kibarlığım da göstermelikm iş.) Bir yandan da, on ları güç durum a 
düşürmekte olduğumu sezmiyor değildim. Onlar başka bir sonuç 
bekliyorlardı herhalde. (Ne bekliyor lardı?) Burada çürürüm, kimse 
bilmez. Tedbirlerimi aldım: Hanın kapıcısını ayarladım. Kimse 
aramaz beni. (Tanıdık larımın çoğu, evimin nerede olduğunu 
bilmezdi. Ben gider dim onlara.) Hayatımı iyi incelemediniz. Yanlış 
hesap! (Bu düşüncelerin verdiği güçle bir gün daha geçirdim 
neyse.)  
Sonunda dayanamadım, hiç olmazsa bahçeye çık malıyım dedim. 
Bahçe de evin bütünlüğü içinde sayılırdı. (Sa yılır mıydı?) Biraz 
şüpheci olmuştum. De scartes da her halde çok yalnız kalmıştı . 
(Evde bu herifin kitabı olmadı ğı için, bu düşüncemin gerçeklik 
derecesini araştıramadım. Herif? Descartes? Söyl edim ya, terbiyem 
bozulmuştu.) Başı ma bu işlerin gelmesinde oldukça önemli bir payı 
olan ad res defterini karıştırdım. Avukat arkadaşımı yazıhanesin de 
yakaladım. (Telefonda.) Evin bütünlüğü meselesini sor dum. 
"Efendim?" dedi, "Evini mi satıyorsun?" Saçm alama, ev benim 
değil ki. "Sınırla ilgili bir mesele mi?" (Gizli mez hep hukukunu 
biliyor musun? Onu soracaktım.) "Hayır ca nım." "Evet, mütemmim 
cüz." "O da ne demek?" Anlattı. Anlamadım. (Benim meselem gene