sel'in plağını bulamayan köylü, plastik kılıflı bir albümü kanş­
tmyordu; kırmızı balıklar küçük ağızlarını son simit parçaları­
na uzatıyorlardı. "Bitti, albayım." Sermet Bey, subay sigarası 
uzattı; birer tane yaktılar. "Sen kendini cezalandırıyorsun evla­
dım." "Yani, kimse Hikmet'e aldırmıyor , demek istiyorsu nuz." 
Hikmet, gökyüzüne bakıyordu; güneş artık gözleri acıtmı­
yordu. Bazı zamanlar insana hiçbir şey kötü gelmez; şu acıklı 
plak bile. İnsan ayaklarını havuzun kenarına dayar; bulutları, 
ağaçları ve yaratıkları, tembel bir hoşgörüyle yaşar. Sahte bir 
kabaday ılık tutturur: Biliyor musun Sevgi? der; gider, divana 
çapraz yatar, bacaklarını duvara dayar; biliyor musun Sevgi, 
bugün yolda kimi gördüm? Bilge'yi gördüm. Sevgi, divana 
yerleşir; bacaklarını, başının ahına koyar Hikmet'in. Kimdi 
bu Bilge? İnsanın saçlarını okşar. Bilge, canım işte; Nazmi'nin 
sevgilisiydi. Anlatmadın mı sana? Anlattın galiba, ama hatır­
lamıyorum. Bize çağırdım Bilge'yi. Biz. 
"Arada, eskisi gibi, şiir yazıyor musun Hüsam?" Yazıyor­
dur herhalde . İnsan güzel havalarda boş bulunuyor Sermet 
Albayım: Dalgaya düşüp Bilge'yi evine çağırıyor. Onunla ilk 
tanıştığımız gün, neden böyle sıkıcı bir işte çalışıyorsunuz? 
diye sormuştum: Nazmi'yi bekliyorduk birlikte. "Arada sıra­
da bir kabahat işlediğimiz oluyor; fakat bu Hikmet'in yanın­
da bir şey okunmaz ki." Güzel havalarda her şey hoş görülür 
gibi gelmişti bana; bu kızla yatmayacaksan, neden dolaşıyor­
sun? diye takılmıştık Nazmi'ye. Kızmıştı. Tanışınca anlarmı­
şız, ciddi bir kızmış. Daha o zamanlar , gördüğüm kızlan, ka­
famdaki kızlar kadar ciddiye alamıyordum. Nazmi yaşıyordu , 
ben düşünüyordum. Nazmi kaybediyor du; bunu biliyordum. 
Kaybedenlerin listesini tutuyordum. Bilge ile tanışmamak 
için direnmiştim. Bir pastanede bulaşacaktık. Ben kapıdan gi­
rer girmez ... "Eskiden, birdenbire bir kağıt çıkarırdın cebin­
den, okuyuver irdin işte." Beni görünce, siz Hikmetsiniz değil 
mi? dedi hemen. Bir aksilik hissettim içimde. Nazmi, bu bu-
95