Güldüm, "Ben hemen eve geliyorum da, ondan 
aradım. Sakın bir yere çıkmayın." 
"Arkada şlarla sinemaya gidecektik. Gecikme sa­
kın!" dedi. 
"Hiçbir yere gitmeyin. Bekleyin. Size bir sürpri­
zim var." 
Çantamı aldım, firladım, otobüs durağına kadar 
koştum. Eve varıp kapıyı açarken bir de ne göre­
yim, üstümden beyaz doktor önlüğümü çıkarmayı 
unutmuşum! 
Benim meslek hayatım rayına oturmuştu otur­
masına da çocukları kendi hayatıma uydurmaya ça­
lışarak, onlara kötülük mü ediyorum diye düşün­
meye başlamış tım. İngiltere'ye giderken, onları pe­
şime takmamın dil öğrenecekler gibisinden bir iza­
hı olabilirdi ama evime ve işime yakın olsunlar diye 
okullarını değiştirip onları sıradan bir okula vermek 
doğru olmuş muydu? Yüksek okullara girebilmek 
için sınava girmeleri gerekiyord u. Üniversiteye gi­
remedikler i takdirde, babaları başarısızlıklarının 
hesabını bana soracaktı . Zaten iki de bir çocukların 
daha iyi eğitim veren bir başka okulda okumaları 
gerektiğini söyleyip duruyordu. 
Doçent kadrosu na geçtiğim yıl, Çınar'ı babası­
nın ;ırzusu üzerine yatılı olarak Kabataş'a verdik. 
Çağlay;ın 'ı dersleri ağır ve disiplini katı bir okula 
vermeye gönlüm razı olmadı. Fazla disipline gele­
meyen, özgür ruhlu fakat çok yetenekli bir çocuk-
158