KAPLUMBAĞALAR
 
332
 
 
müfettişlerin kovuşturmalarına konu olmamıştı. Yoktu öyle huyları. 
Devletin «dürüst» bir memuruydu Sırrı bey.
 
«Nene gerek hanımım, bizimki bize yeter... Ufacık aşım, kaygusuz 
başım...» diye diye «nefis» ka
hvesini yudumlardı.
 
Lütfiye hanım da yaradanın özenip yarattığı bir kutnu kumaştı ki, 
«yamalığı Suriye’de bulunmaz»dı. Çevikti. Temiz, tertipli, becerikliydi. 
«Namuslu»ydu. Arada bir katıldığı gün gezmelerinin boydan yukarı 
dedikodularıyle, bitmez kadın vı
-
 
dıvıdılarıyle, şunu al, bunu al 
sızlanmalarıyle, aman kırdın, aman kirlettin çığlıklarıyle Sırrı beyi 
sıkmaz, başının etini yemez, orada, o önü ağaçlarla dolu karkas evde, 
kilden pişirilmiş kırmızı bir sabır heykeli gibi, gününe göre severek, 
gününe göre
 
sevilerek, tavına göre alta yatarak, tavına göre üste 
çıkarak, Sırrı beyin önünde iki ellerini bileklerinden kendi bağlayıp 
dizlerini kendi kıran, kendi kendisini bir memur karısı olarak candan 
yürekten eğiten bir kadındı.
 
Sırrı bey, kahvesini içerken kar
şısına oturur, Sırrı beyin önünde 
kendini bir akşam gazetesi gibi sayfa sayfa açardı. Hep anlatır, 
anlatırdı. Sırrı beyin «geç» dediğini geçer, başka bir haberi anlatırdı. 
Eğer günün haberi azsa, yada haberler Sırrı beyi açmazsa, «gazete» 
kalkar, tâ evlili
klerinin ateşli yatak günlerinden kalma ceviz tavla 
gelirdi. Lütfiye hanım, «istersen bir üç, yada beş yapalım haa Sırrı 
bey?» derdi. Pulları dizer, zar
-
 
lan kocasına uzatırdı. Sırrı bey her zaman akları kendi alır, yeşilleri 
karısına verirdi. Oyun hemen k
ızışırdı. Sırrı bey:
 
«Pencü seee!.. Severler güzel genciseee!..» diye bağırırdı. Pulları 
çarpardı. Zarlara çıkışırdı. Bazen «Ah ulen zaar, oros
-
 
bu kemiğinden 
yapılmış zaaar! ..» diye çıkışır, bazen sağ bileğini öper, «Oynarız biz 
bunu, oynarııız!..» diye 
horozlanırdı.
 
Kızları yukarıdan inip, ana babalarının oyunlarına bakarlardı. ikisi 
de dümencinin tekiydi kızların. Biri anasını tutarsa, öteki hemen 
babasının yanına kayardı. Biri, «Ah anacııım, sevsinler seni, ne güzel 
oynadıııın!» derse, öteki, «Aslan ba
ba, vur, vur! Ye anamı, ye anamı! .. 
Haşşöyle, haaaaaaşşöyle, bastır! ..» diye öterdi.