Eve vardığında Hüsne Hatun onu merdiven başında karşı­
ladı: 
"Hoş geldin Ağa ... İyi haberler mi?" 
Yüzü rahatlamışh. Son günlerde de Hüsne Hatun onu hiç 
böyle dingin görmemişti. Odasına-girdi, sedire yayı ldı. 
"İyi haberler Hatun ." 
Derin bir soluk aldı. Neredeyse dinginliğinden uyuyuvere­
cekti . 
"Biz eşeğiz Hatun. Gözümüzün önündeki koskoca dağı 
görmüyoruz da, gidip Arabistan çölünde çöp arıyor uz. Yaprağı 
görüyor da ulu ağaçlı ormanı görmüyoruz . Biz eşşeğiz. Hem de 
eşşeoğlu eşşekleriz ... " 
"Ne oldu Ağa?" 
"Biraz önce Çiçeklideresinden Mahmutla konuştuk. İnce 
Memedi o, bir kibrit çöpü kadar bile görmüyor. Bu kadar 
korktuğumuz dan dolayı bizimle alay ediyor. O İnce Memed 
mi, diyor, yarın giderim dağa, kulağından tutar alır getiririm, 
diyor." 
"Alır getir ir." 
"Bize gücenm iş." 
"Gücenir, hakkı da var." 
"Ben hiç oralı olmadım, üstüne de varmad ım. Anladım ki 
İnce Memedi öldürmeye, narnma nam katmaya can ahyor. Biz 
istemesek de o İnce Memedi yakalamaya gidecek. Anladığıma 
göre hazırlıklarını bile yapmış . Onun dağda iki de eşkıya çetesi 
var, öl dediği yerde ölen, kal dediği yerde kalan. Anlamıyorum 
Hatun, bu adamlar bu işleri nasıl beceriyorlar. Üstelik Mahmut 
Ağa benden de, bu kasahada herkesten de çok mürekkep yala­
mış bir kişi." 
"Onlar doğduklarından bu yana can pazarındalar. İşleri 
bu, adam öldürmek, adam korkutmak Ona göre yetişmişler. 
Bilmiyor musun şimdiki çiftliğini nasıl aldığını . Kim yapabilir­
di bu ovada onun yapbğı nı." 
"Öyleyse bu adam için iyi hazırlan. Öyle bir şölen çekelim 
ki ona, gözleri kam aşsın." 
"İnce Memedden de ona hiçbir söz etmek yok, öyle mi? 
Kendi açarsa onun lafını, ne ala, öyle mi?" 
335