Refik: "Amma sıcak yahu, amma sıcak!" dedi. 
Perihan sessizce: "Evet!" dedi. 
Gene sustular. 
Refik düşünmeye koyuldu: "Yazıhaneden kaçtım. Hava çok 
sıcak. Bir şey yapmak gerektiğini anlıyor ama bunun ne olduğunu 
bulamıyorum. Şunlar yapılabilir: Bir: Program ve disiplinle uzun 
bir süre okumak; iki: Birşeyler yazmaya kalkışmak; üç: Şirketteki 
payımı Osman'a satıp, evden ayrılıp, mühendislik yapmak; dört: 
Perihan ile bir Avrupa seyahatine çıkmak. Ama bu sonuncusunu 
yapamam, çünkü çocuk var. O zaman beşincisi şu oluyor: Tek 
başıma bir geziye çıkmak. Bunun için de bir bahane bulmak 
lâzım. Hava çok sıcak!" Birden, yalnız çeneleriyle değil, bütün 
gövdesiyle gerine gerine esnedi. 
Perihan: "Ohoo!" dedi. "Senin şimdiden uykun geldi galiba!" 
Gülüyordu. 
Refik karısının yüzünde sevgi görünce sevindi, ama keyfi 
kaçmıştı bir kere: "Hayatıma bir anlam vereceğim!" dedi. 
Perihan gene gülerek: "İyi edersin!" dedi. Neşelenmek sırası 
şimdi onundu. 
"Böyle yaşanmaz. Anlıyorsun beni değil mi? Hak veriyorsun 
değil mi? Böyle yaşanmaz çünkü ! " 
"Veriyorum, tabii veriyorum!" 
"Ne yapayım peki? Ne dersin?" 
Perihan umutsuz, ama neşeli: "Bilmiyorum!" dedi. Kelime 
odada bomboş tınladı. 
Refik, "Bilmiyormuş!" diye düşündü. "Ne yapayım? Bari böyle 
boş boş oturacağıma kütüphaneye bakayım..." 
Yataktaki çocuk ağlamaya başladı. 
Per han: "Hah, işte uyandı!" dedi. "Olacağı da buydu zaten!" 
Çocuk uyanmıştı, ama Perihan'ın canı sıkılmamıştı. Beklediği 
ve istediği şey başına gelmişmiş gibi keyifliydi; çocuğu inceli­
yordu. Bir süre inceledikten sonra başını kaldırarak: "Anladım, 
bu gene kakasını yapmış!" dedi ve çocuğu kucaklayarak havaya 
kaldırdı. Havaya atıp tutuyormuş gibi birkaç kere yukarı aşağı 
oynatılınca yüzü ekşimiş olan çocuk gülmeye başladı: 
Refik: "Bak, bak, beni gördü gülüyor!" dedi. "Babasını tanıdı." 
"Attın işte şimdi kıtırı! Daha annesinden başka kimseyi ta-
218