ra Mustafa Paşa'nın durmadan bizi dikizleyen bakışları, bir ke­
re bile elini tutamadığım halde Alma'nın içimi kavuran ateşi... 
Allah biliyor ya, senfoniyi nasıl dinlediğimi, ondan ne anladığı­
mı hatırlamıyorum. Off, of, ben de az şey yaşamadım canım, şu 
sandalların haline baksana!. 
Parmaklarının arasındaki palamutu usul usul okşuyor, bir 
yandan da sağ elinin ayasındaki ince yaprağa bakıyor yine. Fa­
ruk ya da Nur, şu an ikisinden birine öyle gereksinim duyuyor 
ki. Çünkü nihayet, yüzünü, huyunu suyunu bilmediği Chirico 
ya da zaten çok yorgun olan Milena ile günlük sorunların altın­
dan kalkamazdı. Gözler açıkken görülenler de vardı. Apaçık 
işitilenler sonra. Siz İspanya tatilinizden bugünlerde dönmeye­
cek miydiniz Faruk? Döndüyseniz, belki bana bu akşam telefon 
edersiniz. Telefonla ararsanız, yardıma çağıracaktım. Yardım 
edeceksiniz, değil mi? Yalnız, bilemiyorum, ben acaba eve dö­
nebilecek miyim, o oradayken öyle, yani bakmışın pat diye dö­
nüp gelmiş, bu karşılaşmaya hazır olabilecek miyim? 
Sahi, mutfak penceresini kapatmış mıydı? Musluk temiz 
miydi? 
Buraya kadar yürürken usul usul bir iç dinginliği edinmiş­
ti. Kitabını okurken de bir süre dingindi. Ne oldu da, yeniden 
tedirginleşti? İç dinginliğini elden kaçırması bir ara Milena'yı 
düşünmek için gözlerini kapadığı zaman başladı galiba. Far­
kında bile değildi: Asaf da bugünlerde gelebilir. Gerçi musluk­
ları, tuvaleti, mutfağı, evin her yanını tertemiz bırakmaya özen 
gösteriyorum; emanete ihanet olmaması için elimden geleni 
yapmaya çalışıyorum; çimleri, çiçekleri de suluyordum, yine 
suladım ama ... Ah, anahtarı aldım mı ben? 
Yaprağı buruşturup elini hemen şortunun cebine atıyor: 
Tabii canım, burada işte. Nedense hep, içerde unuttuğum kor­
kusu. Bir türlü atamadım üstümden. Haftalarçlır evden anahta­
rı elimde tutarak çıkarım, yetmez, gözümü de üstüne dikerim, 
elimde olduğunu mükemmelen bilirim, yine de içerde unuttu­
ğumu sanırım. Asaf nekadar içten olursa olsun, nekadar cömert 
davranırsa davransın, emanet şey hiç bana göre değil. Alışma­
mışım. Hep kendi evim. Azıcık aşım, kaygısız başım, yaşayıp 
119