87
m denedi -  ta ki yeni bir arkadaş çevresi bulana kadar. B ir­
b irlerin i şakaklarım  tokuşturarak selam lıyor; “şeref”,  “na­
m us", “vatanperver" gibi, kelim eleri bol keseden kullanıyor­
lardı. Bu ahbaplar aracılığıyla Hakan kendine bir dava edin­
di. O nların kuşkuculuklarını, kötüm serliklerini hem en be­
nim sedi. Ardından a şın  m illiyetçi yerel b ir gazeteden iş tek­
lifi aldı. D ilbilgisi ve yazım  ku rallan  konusunda son derece 
yetersiz olsa da kelim elerle arası iyiyd i; başladı ateşli yazı­
lar kalem e alm aya. M üstear isim  altında, m esajlan  her ge­
çen gün biraz daha keskinleşip saldırganlaşan m akaleler ya­
zıyordu artık. H er hafta birtakım  “vatan hainleri"ni - “içim iz­
deki alçaklan , çürük elm a la n "- ifşa ediyordu: Yahudiler, Er- 
m eniler, Rumlar, Kürtler, Aleviler, Zazalar, Lazlar... Ona kal­
sa Türk’ün Türk’ten başka güvenebileceği tek bir etnik kesim  
yoktu. M illiyetçilik, ısm arlam a dikilm iş bir takım  elbise gibi 
tam uydu Hakan’ın ruhuna. Sırtında yeni kim liğiyle kendini 
güçlü, ilk eli, yenilm ez hissediyordu. A m erika, İsrail, Rusya, 
O rtadoğu hakkında kallavi fik irleri vardı; her baktığı yerde 
kom plo teorileri, saklı lobiler görüyordu.
“Sen sanıyor musun ki sadece b ir oğlun hapiste? Bu evde 
ben de mahpus sayılırım " diye bağırdı bir gün Hakan babası­
na, yine bir kahvaltı tartışm asının ardından. “Umut şanslıy­
m ış, her gün attığın nutukları dinlem ek zorunda değil."
“Yazıklar olsun sana! Zavallı abine şanslı mı diyorsun sen, 
sefil h erif?" diye karşılık verdi M ensur; sesi ellerin den  çok 
titriyordu.
P eri, başı önünde, om uzlan kaskatı dinledi on lan . Ne zor 
şeydi aile kavgalarına tanık olmak.
“Bırak çocuğu. Delikanlı o" diye m ırıldandı Selma kocasına.
“ B aba p arasıyla yaşayan sorum suz b ir d elik a n lı!" dedi 
Mensur.
“H a, dem ek sofrandan yememi istem iyorsun, öyle m i? Pe­
ki, elim i sürm em  bundan sonra." H akan boş ekm ek sepetini