boyunca yaldızlı, bir tuhaf, hiç görülmemiş kara çerçeveli hat­
lar, sedefli sazlar, fildişi, gümüş, altın kakmalı tefler, keşküller, 
altın yaldızlı teberler sıralanmışlardı. Ocağın öbür yanındaki 
duvannın ortasına da, tek başına murassa bir kılıç konmuştu. 
Yerdeki kilimler çok eskiydi ya, renkleri baş döndürücü bir gü­
zellikte ydi. 
"İnce Memedi gördün mü Hürü Hatun." 
"Gördüm Anacık Sultan. Çok yanıyordu. Kendinde değil­
di. Benim şu iki gözüro kör olsun da önüme aksın Anacık Sul­
tan, ben ona üç tane çorap örmüştüm veremed im. İncir kurut­
muş, Delice Koyaktan nar devşirmiştim yedireme dim." 
"Yakında yedirir sin." 
Hürü yavaş yavaş kendini toparlıyor, yüzü açılıyor, elle­
rindeki titreme duruyordu. Artık düşünebiliyordu da... Beni 
şimdiye kadar ne duydu, ne de gördü Anacık Sultan, öyleyse 
benim ben olduğumu ne bildi? İnce Memed için geldiğimi bir 
yerden duymuş olamaz, kimse bilıniyordu ki ... Kapı da kendili­
ğinden nasıl açıldı, ben kapıya gelir gelmez ... 
Anacık Sultan yumuşak, iyilik dolu, öyle durmadan ince­
cik gülümsüyo rdu. Doksan dokuzluk, içi alhn çekirdekli uzun 
kara taneli tespihini topariayıp yana koydu, ayağa kalkh, otu­
rurken heybetli görünüyordu, oysa ufacık tefecik bir kadınmış, 
Hürü Ana bu işe şaşh kaldı. O önde, Hürü Ana arkada dışanya 
çıktıl ar. Dışarda büyük, bahçe gibi bir yerde mezarlar vardı. 
Mezar taşlan bir tuhaf, sert mor taşlardandı. Düzgünceydi taş­
lar da ... Ama hiçbir mezar taşının üstünde ne bir yazı, ne de bir 
işaret gözük üyordu. Bahçenin günbalı ucunda başka uzun bir 
dam daha vardı. Ve damın önünde, dallan bütün yapıyı ört­
müş ulu ceviz ağaçlan yükseli yordu. Ceviz ağaçlannın oraya 
gittiler. Onlar daha kapıya varmadan evden kadınlı erkekli bir 
sürü kalabalık çıkıp Hürü Anaya, hoş geldin, dediler. Bunlar 
Kırkgöz Ocağının bekçisi Mülayim Babanın çocuklanyd ılar. 
Mülayim Baba tam seksen dokuz yaşındayken Anacık Sultana 
gelm iş, ya Kırkgözün Anası, demiş, bana destur, benim artık 
gitmek zamanım geldi, ben gidiyorum. O da var git Mülayim 
Baba, diye onu uğurla mış. Mülayim Baba da asasına dayana 
dayana dağların yücesine doğru yürümüş. Onu geçen yıl, ak 
291