zaten  kurtulmak  istediğinden  o çöplerden,  zerrece  umursamamı  ştı 
kimin,  ne niyetle  almış  olabileceğini.  Oysa  durum  başkaydı  bu kez. 
Şimdi  çöpünü  geri  istiyordu.  Birden,  sırlanmış  bir mahfaza,  ağzı 
mühürlü  bir mektup  gibi  göründü  gözüne  kayıp  çöp  torbası.  Deşil-
meden,  kurcalanmadan  ivedilikle  yok  edilmesi,  yabancılar  tarafın-
dan asla  görülmemesi  gereken...  kişiye  özel  ve son derece  mahrem. 
Kapımızın  önünde  durduğu  müddetçe  mahremdir  çöpümüz.  Bize 
aittir,  bizzat  bize  dair.  Çöp  varillerini  boylar  boylamaz,  bizimle  ilgi-
si alakası  kalmaz;  anonimleşir.  Çöplerden  geçinenler  diledikleri  gi-
bi sokabilirler  kirli  parmaklarını  sokak  ortasındaki  varillere,  kıyıda 
köşede  yükselmiş  çöp öbeklerine  ya da şehir  kıyısındaki  mezbelele-
re. Ama  mahremiyetimize  tecavüz  etmiş  sayılırlar,  kapımızın  önün-
deki çöp  torbasını  açmaya,  hele  hele  aşırmaya  kalktıkları  takdirde. 
Takip  eden  bir saat  boyunca  apartmanın  içinde  bir aşağı  bir yu-
karı koşturarak  aklına  gelen  her yere  baktı,  herkesten  şüphelendi. 
Bir ara,  tek tek kapı  önlerindeki  çöplerin,  tıpkı  aynı  nehire  açılan 
dereler  gibi  bir ana mecraya  doğru  yönelebilecekleri  zannıyla  dışa-
rı çıkıp,  bahçe  duvarının  yanında  biriken  çöp  öbeğini  karıştırdı. 
Ama  işte yer yarılmış,  ağzı  fıyonklu  sarı  çöp  poşeti  o yarıktan  içe-
ri kayıp,  sessiz  sedasız  kaybolmuştu.  Kapıcılar  da köyde  olduğuna 
göre,  geriye  tek bir ihtimal  kalıyordu:  karşı  daire!  Ne var ki, koca-
sını ve kızlarını  da yanına  alarak  daldığı  kuaför  salonundan  eli boş, 
sinirleri  harap  döndü.  Çöp  torbasının,  Hüdhüd  Hamdi'nin  fotoğra-
fıyla  birlikte  sır olması  yetmezmiş  gibi,  üstüne  bir de o şirret  kuaför 
Cemal'den  bir avuç  hakaret  işitmişti. 
Zeren  Ateşmizacoğlu'nun  bıcınk  bir kanarya  satın  alması  o gün-
lere rastlar.  Oysa  kanaryadan  önce  balıklar  vardı.  Renk  renk,  cins 
cins balıklar... 
İşin doğrusu,  büyük  kızının  sinir  hastası  olduğunu,  nice  yadsı-
malardan  sonra  nihayet  kabul  ettiği  güne  değin,  Zeren  Ateşmizacoğ-
lu'nun  balıklara  en ufak  bir merakı  bile  yoktu.  Severdi  büyük  kızı-
nı, hele  bir dönem  belki  her şeyden  çok severdi.  Oğlunun  o eciş  bü-
cüş burnunun  dikine  gitmeye  başladığı  günlerde,  tüm  ilgisini  ve sev-
gisini  büyük  kızına  akıtmaya  başlamıştı.  Zeynep  Ateşmizacoğlu 
(31) tıpkı  bugün  olduğu  gibi  o günlerde  de, her iki kardeşinden  çok 
daha  hareketli  ve girişkendi.  On bir yaşına  geldiğinde  aynı  anda  hem 
103