43
la ilgileniyordu ki -  önce devrimciler, şimdi de polis? Öyle çok 
fazla oyuncağı da yoktu zaten. “Söylemem.’’
Hâlâ kızının elini tutan Mensur onu geriye çekerek “Şşş” 
dedi. “Bırak da baksınlar. Kaygılanacak bir şeyimiz yok na­
sılsa.” Sonra sözlerini belirli birine yöneltmeksizin, “Yatağı­
nın altındaki pembe sandıktalar” dedi.
Birkaç dakika sonra, polisler geri geldiklerinde, komiserin 
parmaklarının ucunda tuttuğu nesneden ziyade yüzündeki 
ifade oldu Peri’yi telaşlandıran.
“Vay, vay! Bakın ne varmış burada?” dedi komiser.
Peri daha önce hiç silah görmemişti. Televizyondakiler- 
le karşılaştırıldığında o kadar küçük görünüyordu ki, bir an 
acaba gerçek mi diye merak etti.
“Beşiğin içine saklanmış. Oyuncak bebeğin altına! Aman 
ne akıllıca!”
“Kuran çarpsın ki bizim haberimiz yok” dedi Selma titrek 
bir sesle.
“Sen bilmiyorsun tabii kadın, ama oğlun biliyor.”
“Benim değil o” dedi Umut; yüzü kıpkırmızıydı. “Birkaç 
gün saklamamı istediler. Yann geri götürecektim. Ben kul­
lanmayı bile bilmem.”
“Kimmiş senden bunu isteyenler bakalım?” diye sordu ko­
miser.
Umut sessizliğe gömüldü.
Dışarıda, yakınlardaki bir caminin müezzininin sesi yük­
seldi.
“Tamam, gidiyoruz” dedi komiser. “Alın bunu.”
Silahı gördüğü an donup kalmış olan Mensur yalvarmaya 
başladı. “Beyefendi lütfen. Bir yanlışlık olmalı. Mutlaka bir 
izahı vardır. Oğlumuz altın kalplidir. Kimseleri incitmez. On­
dan kimseye kötülük gelmez.”
Kapıya doğru birkaç adım atmış olan komiser topukları­
nın üstünde geri döndü. “Hep aynı maval! Çoluk çocuğunu­