cumartesi gecemdi, vakit uyumak için çok erkendi ve Tony'den 
umudumu kesmiştim. Yanın saat sonra, adanın beyaz sakinleri­
nin devam ettiği barları dolaşmaya başlamıştık. Hepsi sıkıcı, iç 
karartıcı yerlerdi, kovboy filmlerindeki küçük kasaba barlarını 
andırıyorlardı . Tropiklerde olduğunuzu hatırlatan birkaç ayrın­
tı dışında tabii, palmiyeler, deniz kabuklan , bambu sandalyeler, 
romlu kokteyller, vb. Adanın yalıtılmış ve ayrıcalıklı Amerikalı­
ları, memleket özlemini unutmak için buralarda içiyor, birbirin ­
den sıkıcı, birbirinden tekdüze oyunlar oynayıp Karcoke deni­
len o korkunç icatla eğleniyorl ardı. İstanbul' daki dernek lokal­
lerine benzeyen bu ortam, Kalabaş'ın çılgın geceleriyle taban ta­
bana zıttı. John, güzel bir kadınla çıktığını herkese göstermek 
istercesine, beni bir bardan diğerine götürüyor, sürekli içki ıs­
marlıyordu. Benimle görünmekten gururlandığını sezdim ama 
aynı zamanda eziklik de duyuyo rdu; elleriyle çalışan bir erkeğin, 
fizikçi bir kadın karşısında kapıldığı yersiz duyguydu bu. İki ke­
re içkisini döktü, göz göze geldiğimizde de fark edilir bir biçim­
de kızarıyordu. 
"Sizin grupta üç güzel kız var. Önceleri üçünüzü birbirine 
karıştırıyor dum." 
Üçüncü birasını bitirmiş, dili çözülmüştü. Öteki iki kızın 
kim olduğunu anlamıştı m. Biri İtalyan fizikçilerden birinin sev­
gilisiydi, ikinci ise Brezilyalı oda arkadaşım. 
"Ama sonralan seni ayırt etmeye başladım. Çünkü sen hep 
yalnızsın ." 
Al işte, yalnızlığımı fark eden biri daha! Seksen kişilik bir 
grupta bile bu özelliğimle ayırt edildiğime göre, hem de otelin 
gece bekçisi tarafından, durumum umutsuz, hatta trajikomikti. 
Yavaş yavaş sarhoş olmaya başladığımdan , gülmemi güçlükle 
bastırabiliy ordum. John'un çekingenliği de beni müthiş eğlen­
diriyordu. Aslında saf, kirlenmemiş bir insan izlenimi uyandır­
mıştı bende, yani tamamıyla sıkıcı biri. Onu Kalabaş'a gitmeye 
razı ettiğimde -edense hiç istemiyordu-saat ikiyi bulmuştu. 
105