Onun kendine yaklaşhğını gören yolun ortasında kalakal­
mış delikanlı geriye döndü koşmaya başladı. Hürüce, bu it so­
yuna o kadar · kızdı ki ah üst üste kırbaçladı, hara kaldırdı, az 
sonra da koşan delikanlının arkasından yetişti: 
"Dur, it südüğü," diye bağırdı, ''beni görünce başını aldın 
da nereye kaçıyorsun, dur!" 
Hürü Ana, öylesine etkili, sert bir sesle buyurmuştu ki oğ­
lan yolun ortasında, neye uğradığını bilemeden, gözleri fıldır 
fıldır dikildi durdu. 
''Ulan beni görünce neden kaçıyorsun, ulan it südüğü sen 
Çolak Salihin oğlu Hacı Veli değil misin?" 
Hacı Veli karşılık vermedi. Gözlerini sonuna kadar açmış 
ona şaşkınlıkla bakıyord u. 
''Ulan senin dilini eşekarıları ını soktu? Ulan öyle durmuş 
da yüzüme pel pel ne bakıyorsun öyle?" 
Ne yapsa, ne söylese Hacı Velinin dilini çözem iyor, çöze­
medikçe de öfkesi başına çıkıyor du. 
''Ulan oğlum Veli, Allah seni benim başıma, şu köyün 
ucunda bela olarak mı çıkardı, ne oldu, köyün başında bir bela 
mı var, yoksa baban mı öldü ." 
Büyülenmiş delikanlının dili çözüldü, usulcana: 
''Babam ölmedi," dedi. 
''Ya kim öldü Hacı Veli?" 
Bir tansık gerçekleşti, Hacı Velinin ağzı çarpılarak sözcük-
ler ağzından döküldü. 
"Benim adım Hacı Veli değil." 
''Ya senin adın ne?" 
''Benim adım Memed ." 
Hürü Ananın kızgınlığı birden geçti, keyiflendi, gülmeye 
başladı; 
"Düş önüme öyleyse Meıned ! Eve gidelim de şu yükleri in­
dirmeme yard ım edersin ." 
Oğlan ister istemez önüne düştü, yürüd ü. Evin kapısına 
geldiklerinde de durmadı. 
"Dur orada," diye buyurdu Hürü Ana, sesi komut gibiydi. 
"Görmüyor musun sersem sepet herif, evin kapısına geldik. Şu 
ahn başını tut." 
431