kabuğu sattım. Hatta bunların kızına, çok beğendiği bir kabu­
ğu hediye ettim. Bay Alex'i de iyi tanırım. New York'taki tropi­
kal eşyalar satan dükkanı için kabuk çıkartır ım. Bir keresinde be­
ni dans ederken videoya çekti. 
İçim burkulmuştu ; bu zengin, şımarık herifler kendisini tanı­
dığı için minnet duyuyordu. Oysa ona vahşi bir hayvan mış gibi 
davranıyo rlardı. 
"Tony," dedim sözünü keserek, "hiç kızgınlık duymuyor 
musun� Onlar bu kadar zengin ve sen bu kadar yoksulsun !" 
Yüzü öylesine değişti ki, aşılmaması gereken bir sınırı aştığı­
mı, onu en zayıf, savunmasız yerinden vurduğumu anladım. 
Ben, birkaç aydır süren parasızlık, evsizlik ve güvencesizlikle 
doğru dürüst baş edemezken; o ömrü boyunca açlık çekmiş, iti­
lip kakılmış, horlanmıştı. Karayipler'in kan ve suç ormanında, 
kara bir çocuk olarak doğmuştu, yazgısını belirleyen kara deri­
siyle, gettoda, tek başına büyümüştü . Yoksuldu, eğitimsizdi, si­
yahtı, beyaz adamın bitmez tükenmez hırsının ve sözde uygar­
lığının bir kurbanıydı ... Öfkesinin ve acısının boyutlarını , ru­
hunda açılmış derin çatlakları nasıl kavrayabilirdim ki? 
Sorumu doğrudan yanıtlamadı Tony ve ben de bunun için 
ona minnet duydum, bir banka soygununu anlatmaya başladı. 
Planladığı ya da düşlediği, belki de gerçekten yapmış olduğu bir 
soygun un, ayrıntılı ve biraz da teatral öyküsüydü bu, yarı oto­
matik silahlar, kumsala, otel yıkıntılarına gizlenen çuvallar dolu­
su para, polisi yanıltmak için kabuk satmaya devam ve günün bi­
rinde Florida'ya tek yönlü bir uçak bileti. Onu kendisinden ve 
yazgısından kurtaracak olan uçak. Bu soygunu gerçekleştirip 
gerçekleştiremediğini ona hiç soramadım. 
"Ben de isterdim banka soymayı . Sanırım buna yetecek cesa­
retim var." 
Karşılık vermedi, o sonsuz dikkatli bakışıyla yüzümü baştan 
aşağı inceleyip onayl arcasına başını salladı. Sanki, şimdiden iki 
suç ortağıyd ık. 
50