rünüyordu. Evliliklerinin ilk yılında evlerine biraz sık gelen
ve artık kendiliğinden yok olan meyhane ve bazı uygunsuzüniversite arkadaşları gibiydi Nermin için bu misafir. Bü-yük bir tatlılıkla kabul etmişti bu arkadaşları önce; sankionların gelmesini, T urgut’tan çok Nermin istiyordu. Onla-rın garip ve tutarsız fikirlerine, öncüsüz şakalarına ve kayıt-sız davranışlarına hayran olan Nermin’di. T urgut, bu uy-gunsuz arkadaşlarından biraz usanmanın, onları fazla tanı-manın ve onlar hesabına Nermin’den utanmanın -en kuv-vetli duygusu buydu onlar hakkında galiba- telaşıyla onunkadar rahat davranamıyordu arkadaşlarına. Üstelik bu telaşiçinde -ve daha çok bu telaşın yarattığı panik yüzünden-Nermin’e, bu uygunsuz arkadaşlarından farklı olduğunugöstermek endişesiyle kıvranıyordu. Belki T urgut da, yaşan-mış bu eski düzenin kendisi için artık tehlikeli olduğunuNermin kadar biliyordu; fakat arkadaşlarıyla, ‘insan’la, on-lardan utansa bile, ilgiliydi. Nermin gibi, ileriyi açık ve se-çik görüp bütün bunların biteceğini hissetmenin rahatlığıy-la kayıtsız kalamıyordu. Ve beklenen oldu: T urgut, arkadaş-larını çağırmaktan ya da onlarla birlikte dışarı çıkmaktanbahsetmez oldu; hem de görünürde bir rahatlığa kavuşarakoldu bu. Nermin, gene onlardan, tatlı tatlı bahsetti; onlarhesabına iyi dileklerde bulundu.
Mutfaktan karışık gürültüler geliyordu; yemeğin hazır-
landığını duyuran gürültüler. T urgut, kendini kaptırdığı dü-şünceler arasında, birden Kayhan’ı, Güner’i, Kenan’ı ve bü-tün onlarla geçen zamanı hissetti içinde. Buraya nasıl gel-mişti? Kafasındaki akışı izlemediği için, bulup çıkaramadı;böyle bir istek de duymadı. Başka türlüydü onlarla geçenzaman: tarih öncesi yaratıkların arasında bir masal dönemi.Hep birlikte bu salona nasıl sığdılar o gün? Eşyayı nasıl par-çalamadılar? Yemek masasının çevresinde toplanmışlardı.Küçük masada tabaklar, çatallar, insanlar içiçeydi. Tabaklara
46