tuttu; tuvaleti kokusundan buldu. Işığı yaktı. Lavabonun
içine başını soktu. Suyu açtı. Kurulanmadan salona döndü.Yere oturdu. “Kapıda gözcülük yaptığın da oldu mu?” Banaince elbiseler getirin. Seyrek dokunmuş kumaştan olsun.Gözeneklerinden hava girsin tenime. Tüylerimi bir çayır gi-bi dalgalandırsın. Hiç esmiyor, efendimiz. Büyük yelpazelergetirin: iki adamın taşıyamayacağı kadar büyük yelpazeler.Mısır resimlerindeki firavunlara tutulanlar gibi geniş, hafiftüylü. Dikişler tenimi yakıyor; dikişsiz beyaz elbisemi geti-rin bana. Hay Allah kahretsin: bu sıcakta yalnız esmerlerimparatorluk edebilir. Bütün krallar akraba olur, dediler.Hepsi de Tanrının oğulları. Beni bu sıcak ülkenin prense-siyle evlendirdiler; oysa ben sarışınım. Buzlu çöllere alışkı-nım. Olric, Olric! Birşeyler yapmak gerek. Yoksa, bu yenil-ginin suçunu bana yükleyecekler. Oysa, güneşe sıcağa ye-nildik hepimiz. “Erkete demek istiyorsun, beyim. Erketelikde yaptım.” “Bize, usulüne uygun bir kumar oynatabilir mi-sin Safter?” Başıyla odadakileri işaret etti: “Bu kadroyla bir-şeyler yapılabilir bana kalırsa. Sen bu oyunun adabını, er-kânını bilirsin herhalde.” Abdülhak Hamit! Sıcak konusun-da bir şiir söyle. “Bütün raconunu bilirim beyim. Sen me-raklanma; dediğini anladım ben. Safter, eski günlerini yaşa-tacak sana.” “Ortaoyunu gibi bir şey olacak desene.” “EvelAllah: sen üzülme. Her boyaya boyandık biz. Allah selametversin, Sadi Beyin tiyatrosunda mezarcıyı bile oynadımben.” Vücudunu dikleştirdi: “Bir kazma, bir de kürek, birde ölü gömülecek.” Ölülerimizi savaş alanından toplamayıbaşardık mı? Halk ölülerini istiyor. Kokudan kimse yakla-şamıyor, efendimiz. “Efendimiz Hamlet.” T urgut, belindenhayalî bir kılıç çekerek Safter’e hamle yaptı. Safter, eliylemasaya tutundu; sonra yavaşça aşağı kaydı. Elleriyle göğsü-nü kapayarak bağırdı: “İhanet, ihanet!” T urgut koştu, ışık-ları yaktı. Kadınlar, müşteriler gözlerini kırpıştırdılar: “Gö-
276