hatırlayacaktı. Mutlu olacağ ına hiçbir ş üphe duymadan iyimserlikle inanıyor ve 
kendini kalabalık ve eğ lenceli bir ailenin parçası olarak hayal ediyordu. Saat 
daha dört değ ildi, ama duvarları eski ve koyu renk kâğ ıtlarla kaplı yüksek 
tavanlı yemek odasına huzur verici bir çocukluk hatırası gibi inerken Ka ipek'in 
gözlerinin içine bakıp bakıp gülümsüyordu. Mutfağa açılan kapıda iş te tam bu sıralarda Fazıl'ı görünce Ka kimsenin neş esini 
kaçırmadan onu mutfakta sıkış tırıp ağ zından lafı almak istedi. Ama delikanlı 
Ka'nın onu tutup sürüklemesine izin 346 vermedi: Açık televizyondaki bir görüntüye dalmış  gitmiş pozu yaparak mutfak 
kapısının aralığ ında dikildi ve içerideki neş eli kalabalığ ı yan hayret yarı 
tehdit eden bakış larla süzdü. Ka daha sonra onu mutfağ a sürebildiğ inde ipek de 
görmüş, arkadan gelmiş ti. 
"Lacivert sizinle bir kere daha konuş mak istiyor," dedi Fazıl belirgin bir 
oyunbozan zevkiyle. "Bir konuda fikir değ iştirmiş." 
"Hangi konuda?" "Onu size söyleyecek. Sizi götürecek at arabası on dakika sonra avluya gelecek," 
deyip mutfaktan avluya çıktı. 
Ka'nın yüreğ i hızla atmaya baş ladı: Yalnız bugün artık otelden dış arı adım atmak 
istemediğ i için değ il, korkaklığ ı yüzünden de korkuyordu. 
"Sakın gitme!" dedi ipek, Ka'nın da düş üncelerini seslendirerek. "Zaten artık 
arabayı belirlemiş lerdir. Her ş ey berbat olur." 
"Hayır, gideceğ im," dedi Ka. 
Hiç de gitmek istemediğ i halde neden gideceğ ini söylemiş ti? Hocanın cevabını 
bilmediğ i sorusuna parmak kaldırdığ ı, asıl almak istediğ i kazağı değil, aynı 
paraya bile bile daha kötüsünü aldığ ı çok olmuş tu hayatında. Meraktan belki, 
mutluluk korkusundan belki. Durumu Kadife'den gizleyip birlikte odaya çıkarken 
İpek öyle bir ş ey söylesin, öyle yaratıcı bir ş ey yapsın ki vazgeçip gönül 
rahat; «ğ ıyla otelde kalabilsin istedi Ka. Ama odada beraber pencereden 
bakarlarken ipek aş ağı yukarı aynı fikri, aş ağı yukarı aynı kelimelerle 
tekrarladı yalnızca: "Gitme, artık bugün otelden çıkma, mutluluğ umuzu tehlikeye 
atma, vs. vs." 
Ka düşlere dalmış  bir kurban gibi onu dinleyerek dış arı baktı. At arabası avluya 
girince, talihsizliğ ine kalbi ezilerek ş aştı. Ipek'i öpmeden, ama sarılıp 
vedalaşmayı da ihmal etmeden odadan çık-' ti, lobide gazete okuyan iki "koruma 
erine" görünmeden mutfaktan geçip nefret ettiğ i at arabasının üstündeki 
brandanın altına girip yattı. Bu giriş le, okuyucuları Ka'nın çıktığ ı araba yolculuğ unun bütün hayatını geri 
dönüşsüz bir ş ekilde değ iştireceğine, Lacivert'in çağ rısını kabul etmesinin onun 
için bir dönüm noktası olduğ una hazırladığ ım sanılmasın. Hiç de bu düş üncede 
değilim: Ka'nın önünde Kars'ta baş ına gelenleri tersine çevirebileceğ i ve 
"mutlu- 347 
luk" dediğ i şeyi bulabileceğ i pek çok fırsat daha belirecekti. Ama olaylar 
kaçınılmaz ve son ş eklini aldıktan sonra olup biteni yıllarca ve piş manlıkla 
kendi kendine değ erlendirirken e ğer İpek Ka'nın odasında, pencerenin önünde 
doğru sözü söyleyebilseydi Lacivert'e gitmekten cayacağ ını yüzlerce defa 
düşünmüştü. İpek'in söylemesi gereken sözü konusunda ise hiçbir fikri yoktu. 
Bu da at arabasında gizlendiğ i yerde Ka'yı kaderine boyun eğ miş biri gibi 
düşünmemizin yerinde olacağ ını gösteriyor. Orada olmaktan piş mandı ve kendine ve 
dünyaya kızgındı. Üş üyor, hasta olmaktan korkuyor ve Lacivert'ten iyi hiçbir ş ey 
beklemiyordu. İ lk araba yolculuğ undaki gibi aklını sokakların ve insanların 
seslerine iyice açmış tı ama arabanın kendisini Kars'ın neresine gö-türdüğ üyle 
hiç ilgili değ ildi. 
At arabası durunca arabacının dürtmesiyle brandanın altından çıktı, nerede 
olduğunu hiç fark etmeden eskilik ve yıpranmış lık-tan renksizleş miş ve 
benzerlerini çok gördüğ ü berbat bir binaya girdi. Daracık ve eğ ri büğrü 
merdivenlerden iki kat yukarı çıktıktan sonra (önünde ayakkabılar dizili bir 
kapının aralığ ından cingöz bir çocuğ un gözlerini gördüğ ünü hatırlayacaktı neş eli 
bir zamanında) açılan bir kapıdan içeri girdi ve karş ısında Hande'yi gördü.