157 
ri varmış. Adam tifoya tutulmu ş, durumu a ğırmış. Uzunca 
bir süredir yataktaym ış, türlü ilaç denemi şler ama faydas ı 
olmamış. Nasıl olduysa birisi kula ğına sihirli bir deva f ısılda- 
mış: "Bir bakireyle yatarsan hastal ığın ona geçer, sen pirü- 
pak olur, şifa bulursun." 
Hayatımda hatırlamak istemedi ğim nice şey var. Orman- 
da geçen günlerim bunlar ın arasında. Bugün bile ne vakit or- 
manı ansam, bir tek çam a ğaçlarını düşünürüm. Köydeki ka- 
dınların yanında duraca ğıma, gider a ğaçların arasında bir 
başıma oturur, a ğlardım. Buradaki kad ınlar haydutlar ın ka- 
rıları ya da k ızlarıydı. Bir de kendi istekleriyle gelmi ş fahişe- 
ler vard ı. Bir türlü akl ım almazd ı neden buralara geldikleri- 
ni. Bense kararl ıydım, ilk f ırsatta kaçacakt ım. 
Zaman zaman ormandan geçen at arabalar ı görürdüm, ço ğu 
da asilzadelere aitti. Bu arabalar ın neden soyulmad ıklarmı bir 
türlü çözemezdim. Sonradan anlad ım ki arabac ılar ormandan 
geçmeden önce haydutlara rü şvet verir, kar şılığında güvenle 
geçer giderler. İşlerin nas ıl yürüdü ğünü anlad ıktan sonra bir 
plan yapt ım ve büyük şehre giden bir arabay ı durdurup araba- 
cıya beni almas ı için yalvard ım. Param olmad ığını bildiği hâl- 
de yüksek bir ücret talep etti. Bedelini ba şka şekilde ödedim. 
Konstantinopol'e var ıp da birkaç gün geçirince ormandaki 
fahişelerin neden orada olmay ı seçtiklerini anlayacakt ım. Şe- 
hir ormandan beterdi. Halam ı aramaya gerek bile görmedim. 
Benim gibi dü şmüş birini evinde istemezdi ki. Bir ba şımay- 
dım. Şehrin ruhumu ezmesi çok sürmedi. Bamba şka bir âle- 
min içindeydim art ık; şiddetin, şerrin, tecavüzün, zulmün, 
hastalıkların dünyas ında. Peş peşe defalarca hamile kald ım. 
Şişleye şişleye nice çocuk ald ırdım. Öyle harap oldu ki bede- 
nim, âdet görmeyi kestim; genç ya şta gebe kalamaz oldum. 
O sokaklarda öyle şeylere şahit oldum ki kelimeler kifayet- 
siz kalır. Şehirden ayr ıldıktan sonra askerlerle, canbazlarla, 
oyuncularla, kâhinlerle, Çingenelerle gezdim; hepsinin keyfi- 
  
158 
159 
  
ne köle oldum. Sonra Çakal Kafa ad ında bir zorba beni bul- 
du; tuttu Konya'daki bu kerhaneye getirdi, 
Hünsa patron i şine yarad ığım müddetçe nereden geldi ğimi 
önemsemedi. Bebek do ğuramadığımı duyunca pek sevindi, 
gebelik sorunu olmayacakt ı. Kısırlığıma atıfta bulunmak için 
bana "Çöl" lakab ını taktı. Ama bu ismi fazla kuru bulmu ş 
olacak ki yanma bir de süsleme ekledi: "Gül". Böylece Çöl 
Gülü oluverdim. 
Aldırmadım. Alınmadım. Gülleri severdim. Kaybedecek 
neyim kalm ıştı ki? 
Düşünüyorum da iman da gizli bir gül bahçesi gibi. Vaktiyle 
o bahçe içinde dola şıp baygın kokular ını içime çekerdim ama bir 
gün pat diye kendimi d ışarıda, cennetten kovulmu ş buldum. 
 
Tanrı'nın bana tekrar kucak açmas ını ne çok isterim; t ıpkı ço- 
cukluğumda oldu ğu gibi ona yönelebilsem ke şke. Bu arzuyla 
iman bahçesinin etraf ım dolaşıyor, açık bir kap ı arıyorum. 
Bulamıyorum. 
H*       ^       :i; 
Nihayet Susamla camiye vard ık. Gözlerime inanamad ım. 
Her meşrepten, her meslekten ahali kö şe bucağı doldurmu ş- 
tu. Kadınlara ait haremlik k ısmını bile erkekler kaplam ıştı.