On Alt ıncı Bölüm  
GÜLSUYU  
K 
em gözlere şiş, göz edenin gözüne 
kızgın şiş. Duydunuz mu o u ğursuz sesi? Çat etti! Oh içime de ğ-
di! Yüreğimin yağı eridi. Allah bilir ya birinin kem gözüydü o, 
haset mi haset. Allah muhafaza!"  
İşte böyle demi şti Cicianne pazar sabah ı kahvalt ı sofras ında; 
semaver kö şede fokurdamakta, Be şinci Sultan masan ın alt ında 
bir parça daha peynir kapmay ı bekleyerek m ırıldanmakta, alatur-
ka Çırak program ından bu hafta at ılan aday kameralara uzun 
uzun neden kovulmamas ı gerektiğini anlatmaktayken, Asya'n ın 
elinde bir çay barda ğı boydan boya çatlad ığında. Öyle ani olmu ş-
tu ki barda ğın çatlamas ı, Asya yerinde s ıçrarg ıştı. Tek bildi ği her 
zamanki gibi barda ğın yans ına kadar dem koydu ğu, içine bir di-
lim limon att ığı, ağzına kadar s ıcak su doldurdu ğu, dört kesme şe-
ker att ığı, sonra tam bir yudum içmek üzereyken o naho ş çat ırtı-
yı duyduğuydu. Bardak a şağıdan yukar ı yar ılmıştı, şiddetli bir 
depremden sonra topra ğın üzerinde olu şan uğursuz çatlak gibi. 
Bir anda barda ğın içindeki çay bo şalm ış ve dantelli örtünün üze-
rinde koyu kahverengi bir birikinti olu şturmuştu. 
"Ay yoksa sana nazar m ı değdi?" Feride Teyze ku şkuyla kaş-
larını çatarak Asya'y ı inceledi.  
"Bana m ı, tabii ya?" Asya ac ı ac ı güldü. "Ne demezsin! Bu  
 şehirde herkes emsalsiz güzelli ğimi k ıskan ıyor ya."  
"Sen geç dalgan ı. Daha bugün gazetede bir haber vard ı. On 
sekiz yaşında bir çocuk, sapasa ğlam, s ıhhatli ama sokakta kar şı-
dan karşıya geçerken pat diye dizlerinin üzerine dü şüp ölmüş. 
Nazar değilse ne şimdi bu," dedi Feride Teyze.  
"K ıssadan hisse için te şekkürler," dedi Asya. Ama kaç ık tey-
zesinin ne yana bakt ığını görünce duralad ı, tebessümü somurtma-
ya dönüşüverdi. Kardanadam-kardankad ın tuzluklar ına bak ıyor-
du teyzesi. Oysa daha bir gün önce Asya onlar ı kimsenin bulama-
yacağını ümit ederek bir dolab ın köşesine saklam ıştı. Ama işte yi-
ne masadayd ılar. Her ailede vard ır böyle nesneler; kim bilir ne 
vakit al ınm ış, kullan ıla kullan ıla paralanm ış ama hâlâ ortal ıkta 
dolaşan, bir başka dönemi, bir ba şka moday ı yans ıtan ama gene 
de bir türlü çöpe at ılmayan nesneler. Bu seramik tuzlukla biberlik 
de zevksiz ve baya ğı olduklar ı kadar dayan ıklı ve kal ıcıydılar an-
laşılan. Kurtulmak mümkün de ğildi onlardan.  
"Keşke Cicianne daha s ıhhatli olsayd ı, şimdi sana kur şun dö-
kerdi," dedi Banu Teyze. Her türlü uhrevi ve semavi konuda ev-
deki otorite olmas ına rağmen Banu Teyze kur şun dökemezdi. Zi-
ra bunu yapabilmek için birilerinden el almas ı gerekiyordu ki bu 
hak zaman ında kendisinden esirgenmi şti. 
Tuhaft ır, yaklaşık on y ıl kadar evvel Cicianne, alzheimer has-
talığının henüz ilk safhalanndayken, ailede kur şun dökme i şini 
devredece ği kad ını seçme zaman ının geldiğine karar vermi şti. Ne 
var ki herkesin hakl ı olarak bekledi ği üzre Banu Teyze'yi seçmek 
yerine, halefi olarak ezeli z ındık Zeliha Teyze'yi tayin etmi şti. Bu 
tercih, ailede büyük çalkant ılara neden olmu ştu o dönem.  
"Dalga m ı geçiyorsun?" diye c ırlam ıştı Zeliha Teyze ihtiyar 
kad ının karar ını duyduğunda. "Ben kur şun murşun dökemem. 
Dua bilmem, inançl ı bile değilim. Agnosti ğim ben."  
"O kelimenin-ne mânâya geldi ğini bilmiyorum ama hayra 
alamet olmad ığı ortada," demi şti Cicianne hiç oral ı olmadan. 
"Kabiliyetin var. Mizac ın müsait. S ırrı öğren, kâfi."  
"Neden ben?" diye sormu ştu Zeliha Teyze kendini bu ihtima-