28 
Alidağının doruğuna çıkmak zor oldu. Zımpara taşı gibi 
kayalar , ellerini ayaklannı yedi bitir di. Başlan dönüyor du. Aşa­
ğılar, Dikenl idüzü bulutlar arasında, küçücük el kadar kalıyor­
du. Dikenlidüzündeki beş köy küçücük birer nokta gibi kalmış­
h. 
Mağaraya varacaklan uçurumun dibindeler di. Memed on 
defa bile gidip gelebilird i. Ama bu kadı nlar, nasıl gideceklerdi? 
Zor. 
M em ed: 
"Siz burada dinlenin. Ben sırtımızdaki öteberileri götürüp 
mağaraya yerleştireyim, sonra da gelir sizi alın m." 
Gitti. Duvar gibi düz kayanın yüzünden yürüyüşüne hay­
ran kaldılar onun. 
Yanın saat kadar sonra geri geldi. Gözleri gülüyordu: 
"Bir evden daha iyi. Daha sağlam. Yanında da kartallann 
yuvalan var. Kartallada komşuy uz." 
Hatçenin elinden tuttu kaldırdı: 
"Sen gel, Iraz teyze beni burada beklesin. Seni kartallara 
yem diye götürüyorum ." 
Hatçe: 
"Bu duvan mı çıkacağım?" diye korkuyla sordu. 
M em ed: 
"Sen duvardan değil, benden tutarsın . Yürü !" 
Tırmandılar. Hatçe, gözleri karanp bir iki kere çığlık ath. 
Memed tersled i. Çıktılar. 
394