"Söyle Ahmet," dedi. "Senin içinde bir şey var, onu söyle."
Ahmet iri gözlerini şaşkınlıkla açtı ve Gülbaharm farkına 
vardı. Sanki yıllardır Gülbaharı yeni görüyordu. Sanki çok eski 
bir tanıdığıydı da ansımaya çalışıyordu. Yüzünde öyle bir hava 
belirdi.
Ahmet konuşamıyor, ne diyeceğini bilemiyordu. Gülbaha- 
rın sesi bir yangın gibiydi. Karşılığı verilmeliydi. Ahmet gözle­
rini Gülbaharm yüzüne dikti öylecene kaldı. Sonra ağır, ölüm 
gibi zor:
"Beni nasıl kurtardın Gülbahar? Ne verdin Memoya da be­
nim canımı satın aldın? Memo neyin karşılığı kendi canını ver­
di de benim canımı kurtardı? Memo beni bıraktığı zaman, ken­
disinin öleceğini bilmez miydi? Bunu bana söyle. Bilir miydi, 
bilmez miydi?"
Durdu, gözlerini Gülbaharm gözlerine dikti, bekledi.
Gülbahar:
"Bilirdi," dedi. "Zindanın kapısını açan zindancı dünyanın 
hiçbir yerinde yaşayamaz. Hiçbir ülkeye sığmamaz, onu Memo 
bilirdi. Onun için de savaşa savaşa gitti, kalenin burcundan 
kendini aşağı attı."
"Altın mı verdin de canını verdi?"
"Yok."
"Saraylar mı bağışladın da canını verdi?"
"Yok."
"Ne verdin, Gülbahar, ona ki, karşılığında canını aldın? 
Canını benim canımla değişti?"
"Hiçbir şey vermedim Ahmet," dedi. "Hiçbir şey istemedi."
"Beni kurtarmak için?"
Gülbahar onun sözünü kesti:
"Söyledim ona," dedi. "Ne isterse verir, senin canını 
alırdım. Hiçbir şey istemedi."
"Sen ne isterse vereceğini söyledin ona, öyle mi?"
"Ne isterse vereceğimi söyledim. O hiçbir şey istemedi."
Ve sustular.
Ateş yavaş yavaş sönüyordu. Gülbahar için artık her şey 
bitmişti. Ahmedin ne demek istediğini iyice anlamıştı.
117