Yalnız Akçasazda dediler. Ben de bağıra çağıra bulurum, dedim. Kara­
kız Hatun bana bu atı verdi. Konuştu k." 
"Ne? O seninle konuştu mu?" 
"Konuştu ya ... Hep merak ediyor, bu şafağa karşı niye geldim 
diye bana soruyord u. Konağa vardığımda herkes uyuyo rdu. Karakız 
Hatun bir direğe yapışmış, ayaklarını altına alıp bir sandaly enin üstü­
ne tünemiş, gözleri ni de tam buraya dikmiş, öyle, taş gibi, direğe bitiş­
miş gibi duruyor du." 
"Ne söyled in?" 
"Hiçbir şey söyleme dim. Yalnız kasaba Ağaları nın beni öldüre­
ceklerini söyledim. O da Mustaf.tyı ara bul da seni öldürtm esin, dedi. 
Gözlerini hiç mi hiç buradan ayırmıyor, kırpmadan hep bu yöne ba­
kıyordu. Ben de sizin burada olduğunuzu anladım, ata bindim, bu 
yöne sördü m." 
Mustafa Bey: 
"Bir dakika kardeş ," dedi. "Hele sen şuraya bir otur, dinlenedur, 
b�n geliy orum." 
Kamışlığa girmesiyle çıkması bir oldu. Tellal onun geldiği ni gö­
, rünce ayağa fırladı : , 1 
"Otur, otuı:. " dedi Mustafa Bey ona sevgiyle . "Otur kardeşi m. 
Daha cebelleşiy or. Aslanlar gibi. Tutmuş kanadından böceği ... Aslan­
lar gibi, yılmıyor, usanmıyor, bıkmıy or." 
Telialı elinden tutup .lwnışlı ğın içine soktu, karınca köresi nin 
oraya götürdü : 
"Bak şuna, şu küçük karıncayı görüyor musun? Bak sürüklemeye 
çalıştığı böceğin büyüklüğüne, bak bak. Günler önce bu böceği bu ka­
rınca sürükleyip getirdi, işte bu çukura düşürdü. Çukurdaki böceği o 
gün ·bugündür bir kere olsun yerinden kıpırdatamadı . Ama yılmıyor, 
bıkmıyor, böceğin yöresinde dönüyor, çekiştiriyor, bir yolunu arıyor. 
o böceği bu küçük karınca mutlaka bir gün bu çukurdan çıkaracak. 
Bunun hiçbir mümkünü çaresi yok." . 
Elinden tutmuş Telialı gene dışarı çıkardı. 
"Seni kim öldürecek ?" 
"Ağal " ar. 
"Neden ?" 
Tellal sorunu baştan sona en küÇük ayrıntılarıyla anlattı .. Bitirdi-
394