ama bunun ne olduğunu bilmiyor, öğrenmek için de oturuyordu. 
Bir ara, "Üç günüm kaldı İstanbul'da. Hâlâ bu evde pinekliyorum!" 
diye düşündü. "Oysa Beyoğlu'na çıkabilir, eğlenebilir, biraz olsun 
neşelenebilirim." Ama Beyoğlu eğlencelerinde bulamayacağı bir 
şeyi burada bulduğunu hissederek oturdu. Konudan konuya 
atlayarak konuşan Cemile Hanım'ı dinledi. Sonra birden, "Bir fatih 
olacaktım ben!" diye mırıldandı ve ayağa kalktı. 
"Artık ben gideyim!" 
"Gidiyorsun. Gidiyorsun ha!" dedi Cemile Hanım. Taa 
Kemah'a. Ne zaman döneceksin?" 
"Kimbilir ne zaman?" dedi Ömer ve gene kimsesiz, bekâr bir 
erkek havasına büründüğünü, anlayış beklediğini farkederek 
utandı. Bu evde utanıp duruyordu. 
"Teyzene, eniştene selâm söyle." 
Kapının önüne gelmişlerdi bile. Ömer, Nazlı'ya bakıyor, yüzünü 
okumaya çalışıyor, ama istediğini bulamıyor, ya da bulamadığını 
sanıyordu. Son anda bir şakayı akıl etti: "Sana İran'dan mektuplar 
yazayım mı?" dedi. 
"Yaz, yaz!" dedi Nazlı. Yüzünde aranan şey bir an belirir gibi 
oldu. 
"İran'a da mı gidiyorsun?" dedi Cemile Hanım. 
"Yok, şaka ediyorum!" dedi Ömer. "Zaten kitabın adı da o 
değildi." Açık havaya çıkmış gibi rahatlamıştı. 
Teyze onu avutmak isteyen bir sesle: "Taa nerelere gidiyorsun?" 
dedi. "Yolun açık olsun! Allah yardımcın olsun!" 
"Yazarım size, haber veririm!" dedi Ömer. Merdivenleri iniyor, 
kendini sağlıklı ve akıllı buluyordu. 
8 
BEYOĞLU'NDA KADINLAR 
Nigân Hanım merdivenleri çıkarken terledi. Yüreğinin atışlarını, 
burnunun arkasındaki zonklamayı farkederek söylendi: "Ekim 
değil, sanki yaz!" Oysa yaz biteli, Heybeliada'daki yeni evden 
Nişantaşı'na taşınalı bir ay olmuştu. Şimdi, ekimin başında, 
140