türınüyor, yutamıyorum. Bunların şu Toros ülkesine yaptıkları, 
bir eşkıyacık için, insanlığa sığm az. Onlar beni sürgün etmezse­
ler de, gene de ben, bundan sonra buradan başımı alır da Sey­
ranımın yanına gider im." 
"Git Ana, Seyranı yalnız bırak ma. Çocuk da ... " 
"Hele şu iş bir ... Belki de bizi sürgün etmezler. Ferhat Hoca, 
öteki yoldaşlann?" 
"Çarpışıyorlar." 
"İyi ki sen geldin. Onları öldürecekler. Ben kendimi bildim 
bileli eşkıya kısmı bu kadar uzun çarpışmaya dayanamaz, hep 
öldürülürler." 
"Ferhat Hoca dayanır. " 
"inşall ah." 
Azıcık uyumuşlardı ki bir ayak tapırtısına Memed uyandı, 
silahını ka ph, dışanya anahtar deliğinden bakh: 
"Kim o?" 
"Benim," dedi, yeni kartalmış bir ses, Memed Müslümü se­
sinden tanıdı, kucak ladı. içeriye geçtil er, Hürü Ana onu görün­
ce sevincinden deliye döndü, "istemem, istemem," diye bağır­
dı. "Ben buralannı istemem. Sen beni hemen al da Seyranıma 
götür. Evi barkı batsm, çulu çaputu, mitili barhanası yerin dibi­
ne geçsin. Ben bu evde her şeyi bırakır da bir tek Alimin tasviri­
ni, bir de İnce Memediminkini alır da giderim. ;, 
Birdenbire aklına geldi, başını dövmeye başladı: 
''Vay benim akılsız, kesHesice kara baş ım, insan hiç unutur 
mu?" Gitti, çabuk çabuk, sardığı kilimlerden, keçelerden İnce 
Memedin, bulutlar üstündeki ahna binili resmini getirdi, "Bak, 
sana hpkı, hpkı senin gibi benziyor. Ben bunu Hazret Efendiye 
yaphrdım. Oğlumun gül yüzü kıyamete kadar kalsın, insanlar 
onun gül yüzünü görsünler de sevinsin ler, diye." 
İnce Memed, resme daldı, sevindi, içine onu uçuran bir se­
vinç ışığı doldu. 
"Bir de şu sürgün işi..." 
"Olmaya cak Ana," diye bir top sevinç olaraktan ayağa fır­
ladı. "Olmayacak, olmayacak Ana." 
Yerine geri otur du. 
Müs1ümün gözleri ışıla dı: 
629