süzüldü. O anda da güvercin donundan sıyrılıp Hızır oldu. Ak 
sakallan aydınlık. Elimi tuttu. Ne uykudaydım, ne de düşte. 
Kafdağmdaki sıkışmış yolcuların karanlığının üstüne de bir top 
ışık düştü. Sen buna inanmazsın, sen mucizata inanmazsın, de­
ğil mi Hocam?"
"İnanmam," dedi Ferhat Hoca.
"Dilimin altındakine?"
"İnanırım," dedi güvenli bir sesle Ferhat Hoca.
Koca Osman:
"Aaah, Hocam," diye içini çekti. "Bir söyleyebilsem yüre- 
ğimdekini! Kaç gündür neredeydin Allahım seversen sen Ho­
ca? Gene kayıplara karıştın. Bu gece burda miydin?"
"Buradaydım."
"Ne yaptın?"
"Yatağımdan çıkmadım."
Koca Osman artık patlama haline gelmişti. Şu insanlar ne 
ahmak insanlardı. Anlatıyor anlatıyor, anlamıyorlardı. Koskoca­
man cin gibi Ferhat Hoca bile anlamıyordu. "Evimde Hızır var," 
diyordu. "Karanlığın üstüne, umutsuzluğumuzun üstüne bir top 
ışık düştü," diyordu. "Dilimin altmda bir şey var," diyordu da, 
bir türlü anlamıyorlardı. Daha açık nasıl söylenir ulan bu? EKipe- 
düz bir gece bizim eve İnce Memed geldi, diyemezdi ki! Demeli 
miydi? Söylemeli de köylüyü güçlendirip yüreklendirmeli miy­
di? Söylediğinde bir it çıkıp da bir ağaya, ya da Hükümete haber 
verirse ne olurdu o zaman? Hükümet, ağalar ne kadar askerleri, 
candarmalan, adamları varsa salmazlar mı? Memedin vurul­
muş, çocuk gibi büzülmüş bir topacık ölüsü geliyordu gözlerinin 
önüne. Kırk kurşunla delik deşik etmişler güzelim bedenini, sı­
cacık yüreğini... Giyindirip kuşandırıp, donandırıp duvarm di­
binde Memedin ölü resmini aldıkları geliyordu gözünün önüne. 
Ağlayan, yas içinde, boyunları öksüzler gibi bükük köylü kala­
balıkları geliyordu gözlerinin önüne. İlle de ağaların, beylerin 
gülüşleri geliyordu gözlerinin önüne. Memedi bir gözünden bir 
gözüne güvenmeyeceksin. Ama söylemese de olmaz. Şu Ferhat 
Hocaya, Kuran üstüne bir yemin ettirip söylemeli mi? Hocaya 
falan benzemiyor. Yiğit adam, Ferhat Hoca. Çok gün görmüş, 
çok geçirmiş. Bir kişi bilmeli ki... Aaah, bir kişi bilmeli ki...