hiçbir şey düşünmeden ıstırap çekmişti; o güne kadar ya-
kından tanımadığı bir duygu olduğu için, uzak ve karanlıkbir kelime seçmişti. Divanda oturan karısına belli etmedenve bu belli etmemenin kendine neye mal olduğunu bilerekdayanmıştı. Onu üzmemek için böyle davrandığını bile ak-lına getiremedi bu sıkıntı içinde. Sonunda bütün sakınma-sını elden bırakarak, uykusu olmadığını ve salonda kalarakokumak istediğini söyledi. Neden yatak odasında değil desalonda? Onu bile söylemedi. Karısının bunu nasıl karşıla-yacağını görecek durumda da değildi.
Kitabı elinden bırakınca, daha önce ne yapacağını kesin
olarak bilen insanların görünüşüyle, çalışma masasına yürü-dü. Oysa, bu iki saat içinde, bu hareketi çok kısa bir an ak-lından geçirmişti ve kitabı bıraktığı anda, kafası boşalmış gi-biydi. Aceleyle çekmeceleri karıştırdı. Kâğıtları, dosyaları,kutuları telaşla çekmecelerden çıkarırken yalnız Selim’insözlerini duymaya başlamıştı: “Sen günün birinde çok meş-hur olacaksın. Ben o zamana kadar belki sağ kalamam.” Öy-le oldu Selim; kalmadın Selim. “Gel, senin bir tercümei hali-ni yazalım. Kimseye yararlı olmasa da tarihe hizmetimiz do-kunur.” Dokunur Selim. Dur Selim, bulacağım, bir dakika.“Bütün bu adamların biyografileri yanlışlarla dolu.” Yanlış,evet Selim. Tarih oldu Selim. Çekmecelerde olmalıydı; iyihatırlıyorum. Elini sıkıştırdı çekmecenin birini kaparken.Acıyla bir an durdu; parmağına baktı. “Biz seninle yeni birçığır açacağız bu konuda T urgut.” Tanımadığım bir telaşiçindeyim Selim. “Bu oyuna heves duyuyor musun?” Duyu-yorum Selim duyuyorum. Allah belamı versin ki duyuyo-rum. “Yalnız bir mesele var: hangi üslubu kullanacağız?”Bilmiyorum Selim; görüyorsun telaş içindeyim. Nermin’inyanında olmam gerekirdi şu anda. Selim, elini yanağına ko-yup bir süre düşündü. Sonra ayağa kalktı, kitaplığının önü-ne gidip kitaplara elini dayayarak bir heykel gibi hareketsiz
51