"Hayır," demektedir. "Benim işittiğim daha çok, bir kuşun kanat çırpışları..."
Birbirlerine bakmadan, ipeksi gülümsüyorlar.
Susmaktalar.
Hafifçe anaforlanan sudaki narin yosun parçaları. Gövdeleri küçük salınışlarla birbirine  
değip açılıyor.
Kadın adamı çene altından öpüyor. Adam, içinde bir erimeyle:
Ah, elbet bu kedi miyavlamasından çok daha iyi, demektedir. Yüzünde o ân muzipleşen  
gülümseme, sesinde gizemli bir fısıltıya dönüşüyor sonra:
Size o kadar çok şey anlatmak istiyorum ki.
Konuşmaksızın.
Evet, konuşmaksızın.
Dokunuşlarla...
Dokunuşlarla, evet.
Yaylı sazların kararlı tınıları, ağır ve dokunaklı.
Kadının nefesi adamın boynunda dolanıyor, bir elinin parmakları onun çıplak  
omuzlarında geziniyor. Çok geçmeden de aynı el kendi sırtına gidiyor, göğüslerini yan  
yarıya örten küçük beyaz sutyenin kancasını çözüyor.
Kendini dokunuşlara adayış. Onuru, özlemleri, kadınlığına saygısı, ondan hoşnutluğu,  
eşitlenmenin güzelliği, tenötesi buluşmalar, teniçi yeni arayışlar; ne altta oluş, ne üste  
çıkış... Hepsinin ilkağızdaki sesi ve sözü olan göğüsleri bütünüyle açıkta, açık ve  
yanındakinin tenini onlarla buluyor şimdi. Omuzlarındaki ince askılardan sıyrılarak  
adamın üstüne eğiliyor; meme uçları kumral kıllara belli belirsiz değişlerle geziniyor;  
gezindiği yerlerde küçük halkalar çiziyor. Bu arada adamın da bir parmağı onun  
dudaklarında dolaşarak dolaştığı yerde görünmez halkalar bırakıyor, istekli ve  
isteklendirici olduğu kadar, düşünen bir parmak:
Sevişmeye o kadar susamıştım ki, sen olmuşsun başkası olmuş, hiç farketmeyecekti; çok  
açtım. Demir parmaklığın öte yanında ise annen duruyordu. Gözüm onu üstündekiler-
den soyuyor, bir kere, bir kere daha soyuyor, ellerim memelerini avuçluyordu. Demir  
kafes işte asıl o zaman gerekliydi benim için. Annenin gövdesinde herhangi bir yerine  
gerçekten değsem, onu altıma alabilirdim. Bizi ayıran parmaklıklara teşekkür borçlu  
muyum, değil miyim?
On yıllık bir tutukluluktan sonra üstüne çıktığım karıma asıl anlatmak istediğim buydu  
benim, demişti bir gün.
Kadın, göğüs uçlarıyla yaptığı gezintisine ara veriyor; adamın yanıbaşına gevşek bir  
kendini bırakışla uzanıyor. Onun dokunuşlarına bütün noktalarıyla açık. Yüzünde incecik  
bir sevinç pırıltısı seçiliyor. Bu, yanındakinin pantalonundan hemen hiç sezdirmeksizin  
kurtuluşundan olabilir tabii; beyaz üstüne belli belirsiz incecik çizgili külotunu henüz  
alakoymuş bulunmasından da olabilir; her şeyin sonuna bir ân önce varma acelesi  
göstermemesinden, herhangi bir saldırıya geçmeksizin kendini şu ince uğultulu  
gezintinin hazzına bırakışma gönül borcu duymasından ya da sadece onun da yüzünde  
seçilen tülsü sevinç gülümsemesinden olabilir.
Adam, parmak ucuyla kadının dudaklarında çizdiği ufak çemberleri durdurup kendi  
dudaklarını onun bir omzuna değdirmekle yetiniyor.
Kuzey ninnisi bir ton yükselmiş, uğultu bir ton daha incelmiştir.
Tuhaf ama, ikisi de aynı an'da:
"Evet, ah evet işte..." diye fısıldamışlardır.