çirdi beni. U ğurlarken de s ıkı sıkı tembihledi: "Aman Süley- 
man. Sak ın dediklerimi unutmayas ın. Dilini tut." 
Başımı salladım. Bir yandan da içten içe sevindim. İnsanm 
kendisi için kayg ılanan bir dostunun olmas ı güzeldi. Kendimi 
talihli sayd ım. Ama karanl ık sokağa adım atar atmaz daha ev- 
vel hissetmedi ğim bir bitkinlik çöktü üzerime. Ke şke yanımda 
bir şarap testisi olsayd ı. Bir yudumcuk içsem canlan ırdım. 
Çarıklarım kaldırımda takır takır sesler ç ıkartarak yürür- 
ken, akl ıma Mevlâna’n ın alâ u vâlâ ile sokaktan geçi şi geldi. 
Koca vaizin hayranlar ının beni k ınaması canımı sıkmış, ağ- 
rıma gitmi şti. Tanımaz etmezlerdi beni. S ırf meyhanede içi- 
yorum diye nifak bellemi şlerdi. Bu dünyada can ımı en çok s ı- 
kan şey büyüklük taslayan insanlard ı. Herkesin günah ı ken- 
dineyken ve herkes kendinden mesulken, onlara ne oluyor- 
du, bir anlayabilsem yahu! Bu ya şıma kadar ne çektiysem if- 
fetli geçinen insanlardan çekmi ştim. Bu tipler taraf ından öy- 
le çok itilip kak ılmıştım ki sırf onlar ı aklımdan geçirmek bi- 
le tüylerimi diken diken etmeye yetiyordu. 
İşte bu dü şüncelerle bo ğuşarak köşeyi döndüm, yan soka- 
ğa daldım. Sağlı sollu dizilen heyula gibi a ğaçlar yüzünden 
burası daha karanl ıktı. Yetmezmi ş gibi birden ay bir bulutun 
ardına saklan ınca ortal ık zifiri karanl ığa büründü. Hâl böy- 
le olmasa idi yakla şan iki bekçiyi daha evvel fark ederdim. 
"Selâmünaleyküm" dedim adamlar ı görünce. 
Ama bekçiler selâm ıma karşılık vermediler. Onun yerine 
gecenin bu vaktinde sokakta ne i şim olduğunu sordular. 
"Hiiç, evime yürüyordum" dedim kekeleyerek. 
Karşılıklı durduk. Aram ızda buz gibi bir sessizlik oldu; 
uzaktan uluyan köpeklerin sesi olmasa ortal ıkta çıt çıkama- 
yacaktı. Derken adamlardan biri bana do ğru bir ad ım atıp, 
havayı kokladı: 
"Pöf, ne berbat kokuyor ortal ık" dedi abart ılı bir eda, müs- 
tehzi bir bak ışla. 
  
Diğeri anında lafa kar ıştı: "Evet yahu, le ş gibi şarap koku- 
yor!" 
İşi makaraya vurmaya karar verdim. "Hiç merak etmeyin. 
Gerçek de ğil bu koku. Madem hakiki mey murdard ır ve yal- 
nız mecazi meydir mubah k ılman, şu koklad ığmız koku da 
mecazi olsa gerek." 
Bekçilerden daha genç olan ın hiç ho şuna gitmedi bu cevap. 
"Cehenneme direk olas ıca, ne saçmal ıyorsun?" diye homur- 
dandı. 
Tam o sırada ay bulutlar ın arasından peyda oldu, ışığıyla he- 
pimizi y ıkadı. Artık karşımdaki bekçiyi daha rahat görebiliyor- 
dum. Ablak surat ı, sivri çenesi, buz mavi gözleri, şahin gagas ı 
misali bir burnu vard ı. Bir gözü kaymasa ve tabii surat ındaki 
sabit somurtma olmasa, yak ışıklı denebilecek bir adamd ı. 
Bekçi tekrar sordu: "Gecenin bu vakti sokaklarda ne sür- 
tersin? Nereden gelir, nereye gidersin?" 
"Nereden gelir, nereye mi gideriz?" diye papa ğan gibi tek- 
rar ettim. "Evlat, bunlar derin mevzular. Şayet cevab ını bil- 
seydim, ulemadan olurdum." 
Bekçi ka şlarım çattı. "Benle dalga m ı geçiyorsun, seni a şa- 
ğılık herif!" 
Ben daha ne oldu ğunu anlamadan bir k ırbaç ald ı eline, ha- 
vada şaklattı. 
Gayriihtiyarî güldüm. Day ılanacak yer ar ıyordu delikanl ı! 
Sanki orta oyunundayd ı mübarek, hareketleri öyle abart ılı.