nasıl dayanacağı mı, her ikimize de zor gelen bu ev­
liliği daha ne kadar sürdürebileceğimi bilmiyor­
dum. Asla yapmayacağımı bildiğim tek şey, mesle­
ğimden vazgeçmeyeceği mdi. Asla! 
Zaman akıyord u. Bazı günler yorgunluktan 
ölüyordum. Hele de gece nöbetleri ne kaldığım za­
manlar. Aslında yorucu olmakla birlikte, gece nö­
betleri çok öğreticiyd i. Ben çoğu kez nöbetler de 
tek başıma oluyordum. Aramızda "icapçı" denen 
şef, genellikle evinde geceler, ancak altından kalka­
mayacağı mız bir durum olursa, çağrıldığında gelir­
di. Hiçbirimiz şefi çağırmak istemezdik. Bu, bece­
riksizliğimizin kanıtı olurdu adeta. Cerrahi nöbet­
leri daha da yorucu oluyordu. Hastaların kimi ba­
yılıyor, kimi altına kaçırıyor, kimi korku, kimi de 
ağrı nöbetine tutuluyordu. Ben, bir hademe ve bir 
hemşireyle birlikte, yataktan yatağa koşuyor, her­
kese yetişmeye çalışıyordum. Çok yoruluyordum 
ama bütün bu koşuşturmalar, cerrahi ve dahiliye 
nöbetleri, bana inanılmaz deneyimler kazandırdı. 
Bu nedenle şikayet etmeye hakkını yok!* 
Bir sabah eve, nöbetten biraz erken çıkıp gel­
dim. Anahtarı mla kapıyı açamad ım. Kapının öte ta­
rafında da bir anahtar olduğu için, elimdeki anah­
tarı çeviremiyor dum. Şaşırdım. Zile basmaya başla-
* Giinc ş Umuttan Şimdi Doğar, s. 132. 
124