üstünde kıpırtısız durur; derin düşüncelere dalmışcasına, halden 
anlar bakışlarla, kendisi kadar sessiz, devinimsiz devasa yaratığı 
süzerdi. Sanki ikisi de dünyamn boşluğundan, bayağılığından 
usanmış, umutsuz, aldırışsız, bütünüyle tükenmiş, yeryüzünde­
ki son menzillerinde seritip kalmışlar dı. 
Ancak karanlık çöküp de komşuların bangır bangır televiz­
yonu, gömütlüğünü yapay çığlıklarla, kahkahalarla doldurdu­
ğunda toparlanır gibi oluyordu. Bir kutu mısır konservesi yiyor 
ve romanının başına çöküyordu. Gece ilerliyor; dört numarada­
ki Adelino, yıllardır kovaladığı umutsuz düşü saksafonuna sarı­
lıyor; Santa Teresa'mn köpekleri ulumaya başlıyor; favela'lardan 
pagôde -bir dans ritmi-ezgileri ve silah sesleri duyuluyor; altı 
numaradaki Joao'nun papağam bu kakofoniye sövgülerle isyan 
ediyordu. Sonunda, tam üstündeki daireden gelen sevişme ses­
leri hepsini bastırıyordu. Sırasıyla Rosanna, Lucy, Katja, Thais 
adını alan kadınların -erkek hep Marcello'ydu- kahkahaları, in­
lemeleri, tepinmeleri dört bir yanı sarıyordu. Rio'daki bütün 
benzerleri gibi, abartmayı, ipin ucunu kaçırınayı pek seven çift­
terin, cinselliğin yaşanabilecek en muhteşem haz olduğunu 
cümle aleme kamtlamaya kararlı gösterilerine karşın, AŞK, yaz­
clıkiarına en simgesel biçimde bile sızmıyordu. Kargacık burga­
cık harflerle, karalamalarla, sağdan soldan tl.rlayan oklarla doldu­
rulmuş ak kağıtlarda hep ÖLÜM vardı. Sürekli kafasım kaldı­
ran, doğrulmak için debelenen, üzerindeki mavi mürekkepten 
ağı yırtmak için var gücüyle çırpınan bir ölüm ... Latin alfabesi 
denilen çember ve çizgiler arasında vücut bulmaya, yassı, düm­
düz edilmiş, törpülenmiş evreninden çıkıp üçüncü bir boyut ya­
kalamaya çalışıyordu. 
"Rio de Janeira'yu nasıl anlatmalı ?" diye mırıldandı kendi 
kendine. "Hangi Maria'mn öyküsünü seçmeliy im?" Çok tazla 
görünüm, çok fazla çelişki, çok fazla trajedi sunuyordu bu kent. 
Sürekli yoluna çıkan hilkat garibeleri, işkence izleri, cesetler ve 
cinsellik ... "Dünyanın en pahalı" apartmanlarının dizildiği gör-
20