dı onu. 1873 yılında Malatya'nın Halfettin Mahallesi’nde 
doğmuş olan Hüseyin Avni Efendi’nin dört erkek (Mahmut, 
Sabit, İsmail, Mehmet) ve iki kızkardeşi (Emiş, Zahide) var­
dı. Amcaları Mustafa'ya çok iyi baktılar, ona büyük adam 
muamelesi yaptılar. Sen büyük adam olacaksın, dediler. Gel 
bizim yanımızda kal, burada gidersin okula. Mustafa bu tek­
life yanaştı; sinemaya da yollar mısınız beni? İstediğin kadar 
gidersin. "Adana benim için çok uzaklarda kalmıştı. Amcala­
rımla birlikte kervanı uğurlamaya gittik; yolculukta, geceleri 
havlayarak beni korkutan köpekleri düşündüm: burada kal­
mak daha rahattı. Fakat amcamın evine dönünce bir garip­
lik çöktü içime. Ben de Adana’ya döneceğim kervanla, diye 
tutturdum. Annemi özlemiştim." Mustafa’yı zorlukla kerva­
na yetiştirdiler.
Leylî meccani olunca bütün yatılılara sahip çıkmıştı 
Muşta Efendi; yoksa cebirci Muhittin insanın yakasına yapı­
şıyordu: "Seni devlet okutuyor; neden çalışmıyorsun?" öğ­
renciler de, özellikle cebirci Muhittin’den korkanlar, boş 
derslerde Mustafa’nın öğrettiklerini dinliyorlardı.
Irmağın kıyısında oturmuş düşünüyordu; leylî meccani­
lerden Rasim yaklaştı yanına; "Mustafa ağabey," dedi, "Ce­
birle gene başım dertte.” Ertesi gün bir de fizik imtihanı var­
dı. Mustafa hemen toparlandı, gözlerine bir yumuşama geldi: 
Ona bir şey sorulunca, ne durumda olursa olsun sevinirdi. 
Fakat Rasim’e de dert anlatmak zor. Üç beş gibi sayılarla ol­
du mu problemi çözüyor da işin içine ‘n’ girdi mi şaşırıyor; bu 
‘n’ yüzünden okul hayatı kararmış; "Mustafa ağabey olma­
saydı ben liseyi bitiremezdim," diyor doktor Rasim Dölek, 
"İmkânı yok bitiremezdim. Şu şöyle, bu da böyle diye, bak 
Rasim gayet basit diye anlatırdı. Sonra da, haydi bakalım 
‘n’e ne kıymet verdin? Ne oldu sonunda? diye sorardı. "Yahu 
Mustafa bunu, ’n’ değil de başka bir şey olunca çıkartıyorum. 
Peki ‘n’ nedir? ‘n’ oldu mu olmuyor, bitiyor mesele orada."