olmayacağına inandırsa. Candarma yok, dedi. Kimse benim 
buraya geldiğimi bilmiyor, dedi. Candarmalar kendi canları 
telaşındalar, dedi, bin dereden su getirdi, olmadı. Ne söyler­
se söylesin Hürü Ananın korkusu güvensizliği artıyor azal­
mıyordu. 
Memed ne söyleyeceğini, ne yapacağını şaşırmıştı ki, bir-
den aklına geldi, yüzünde içten bir gülümseme dolaştı: 
"Ana," dedi. 
"Söyle ahmak herif." 
"Ana, ben hiç kendimi ateşe atar mıyım, güzel anam be­
nim?" 
"Ya ne bok yersin?" 
"Çık dışarıya da bak anam, işte atım orada, damın arkasın­
da bekliyor, arkadaşlarım da yukanki kayalıktalar ... Bir şey 
olunca ... Ben ata atladığım gibi... Tüfeğim de orada ... " 
Hürü Ananın birden yüzü değişti, yatıştı, sanki az önceki 
telaşından kıyameti koparan o değildi: 
"Öyle desene yavrum, yiğidim, Memedim, İncem," dedi. 
"Öyle desene Anana kara gözlüm, güzel Dönemin teberiği ." 
"Yoksa Ana ben öyle bomboş köye iner miyi m?" 
Hürü Ana bir ara öyle ayakta durdu kaldı, sonra da: 
"Vay benim gözüro çıksın da iki elim yanıma gelsin, şimdi 
sen açsın oğlum." 
"Açım Ana," dedi Memed kıvançlı . 
"Gel bana yardım et de şu kapının ardındakileri yerlerine 
koyal ım." 
Hürü Ana o telaşla kapının ardına o kadar şey yığmıştı ki, 
onları alıp yerlerine koymak bir hayli zaman aldı. 
Ocağa çorba koyan Hürü Ana: 
"Yağ yakmayacağım yavru," diye özür diledi. "Yağ koku­
sunu bu gece yarısı alırlar da köylüler, Hürücenin evine birisi 
gelmiş, derler." 
"Peynir ekmek yok mu?" 
"Bal da var," dedi Hürü Ana. 
"O zaman yarın yaparsın çorbayı. Senin tarhana çorbanı 
özledim." 
"Olur ." 
406