sıkıyordur da öteki tarafıyla da ayakkabı çivisi çakıyordıır. 
Bunların bazılarında çok güzel ve zekice buluşlar vardı ger­
çekten. Bunlardan bavul dolusu getirirdi eve. Yani bir mari­
feti olacaktı bunların. Bunlar, işportalarda satılan şeylere 
benzememeliydi. Meselâ fiziksel bir kurala dayanacaktı. Bir 
tirbuşon vardı, hava pompası şeklinde: Pompalıyorsunuz, şi­
şenin içindeki basınç artıyor ve mantarı çıkarıyor. Bu güzel 
bir şey'di. Ağırlık prensibiyle veya bileşik kapların dolması 
boşalması esasına göre çalışan ve içkileri ölçeklendirmede 
kullanılan şişeleri severdi. Meselâ, bal kaşığı yapmışlar, bala 
batmıyor. Genellikle insan, özellikle babam, bundan şikâyet 
eder: Balın içinde kaybolur kaşık. Kahvaltı sofrasındaki ti­
tizliğine bu kaşık çok uygundu. Ya da yumurtanın akıyla sa­
rısını ayıran, viskoziteye göre yapılmış bir kap: Ortada bir 
delik var, sanki yumurta akının biçimini hatırlıyor, hafızalı 
âletler gibi."
Bu araçlarda matematik vardı ve matematik, bir bakıma 
tembelliğin en üstün sanatıydı. "Babama göre uzun çözümler 
yerine, kısa ve ‘şık’ çözümlerin başka bir güzelliği vardı." 
Kendi eli yatmasa da, pratik bulgulan seviyordu babası. Ay­
rıca kendi konusunda, bütün mühendislik ve matematik ko- 
nulannda teknik adamın pratikliği vardı Mustafa İnan’da. 
"Babam, bir meseleyi her durumda çözebilmek lâzım, derdi: 
‘Çafm rsın adamı, bir şey sorarsın; sana binbir dereden su 
getirir: Kalem yok, kâğıt yok, hesap cetveli yok, kitap yok.’ 
Oysa babam, hasta yatağında bile hemşireye, serumun yet­
meyeceğini açıklarken bunlardan hiç yararlanmamıştı. Ecza­
cı çıraklığından yararlanmıştı. Babam isterdi ki mühendis 
kıiçük bahanelerle çözümden kaçmasın, hiç olmazsa sonucun 
büyüklüğü hakkında bir kavram sahibi olsun.” Mustafa Ho- 
ca’nın kürsü arkadaşları da çoğunlukla bu bakımdan aynı 
durumdaydı: B ir kiriş hesabı, onlar için külfetli bir işti. Mus­
tafa Hoca, hesap yapma konusundaki tembellikleri yüzün­
153