"Siz uyuyun," dedi, "kim bilir ne uzak yollardan geldin iz. 
Candarmalar da sizi kim bilir nasıl kovaladı. İyi ki yakalanma­
dınız . Sizi yakalasalardı tabanlarınızı yarar , kan işetirler di." 
Memedi gösterdi, "Bunu da asarlardı. Yazık. Size yüreğim bir 
acıyor ki ... Siz uyuyun, ben beklerim ." 
ötekiler uyudu, Memed Çocuk gözünü kırpma dan onları 
beklerneye başladı, koyağın alt başından kurşun sesleri gelince­
ye kadar. 
"Uyanın," diye bağırdı Memed Çocuk. Uyuyanl ar, zaten 
ilk kurşun sesiyle uyanmış, ayağa fırlamışlardı. 
Ferhat Hoca: 
"Sen git artık Memed Çocuk, biz dağa çıkacağız. Belki çar-
pışma da olur. Sana bir kör kurşun değer de ... " 
"Ben, beni öldürseniz de gidernem arka daş." 
"Neden?" 
"Bana Mestan Ağa, dedi ki, sen onların yanmdan hiç aynl­
mayacaksın. Candarma seni yakal ar, tabanlarını yarar , yanğa 
da tuz doldurur da, sen de dayanamazsın. Ben dayanırım, deri­
mi yüzseler de sizin ye rinizi söylemem ya söz verdim Mestan 
Ağaya, ben büyüyünce o beni everec ek." 
"Hayır, gideceksin ." 
"Gitmem." 
"Başımıza bela mısın?" 
"Belayım ." 
Ferhat Hocayla Memed Çocuk arasındaki tartışma sürüy or, 
kurşun sesleri yaklaşıyor du. 
Memed Çocuk edemedi, gitti İnce Memedin elini usulca 
tuttu: 
"Bak," dedi, "adaşım, siz buralarının yabancısısınız. Bu ka­
ranlıkta yol bilmez, iz bulamazsınız. Ben sizi öyle bir yere götü­
rürüm ki değil Karafırtına, Kertiş Ali Onbaşı bile gelse yanınıza 
yaklaşamaz . O Mestan Ağa da ya yakalandı, ya da, öldürü ldü. 
O, sözünün eri bir adamdır. Tamam mı?" 
''Tamam," dedi Memed, "haydi düş önümüze ." 
Memed Çocuk önde, onlar arkada karanlığa çıktılar. Önle­
rinden yürüyen çocuğun karartısı, keklik gibi taştan taşa seke­
rek gidiyordu, ince bir kar ışığı var dı. Donmuş kar ayaklannın 
585