242 KADERİN CİLVESİ 
rine kadar düştüm. Bu hale düştüğüme bakarak beni namussuz 
bir adam sanma... 
— Efendi, Allah sizden razı olsun. Sözlerinizin doğruluğu 
besbelli. Biz de namussuz bir aile değiliz. Fakat uçurumun ke-
narındayız. Haliniz halimize çok benziyor. Tiyatrolara gidip 
facia seyrediyorlar. Demek ki, bu temaşalardan alınacak bir 
ibret dersi var. Böyle olayların uydurulmuş olanlarında bile 
ihsan bir şeyler hissediyor. Fırsat düştükçe gerçekleri niçin gi­
dip görmemeli? 
Kadının bu sözleri beni büyü gibi etkiledi. Ben kendi ya­
ğımla kendim kavruluyor ve hertıen iradesiz kalışımın ıstırap­
ları ile kıvranıp duruyordum. Demek benden beterleri de olu­
yormuş. Gideyim, göreyim de kendi halime şükredeyim, dedim. 
Kadınla birlikte yola çıktık. Semtimiz Fındıklı... Yokuş­
lardan iniyoruz. Gidiyoruz, gidiyoruz. Kadın hiç sağma soluna 
bakmıyor. Göz ucu ile bile araba, tramvay araştırmıyor. 'Görü­
nür, dikkati çeker bir kesiklik, acınacak bir gayretle biraz tit­
rek bacaklarının üzerinde yürümeğe çabalıyor. 
Nihayet sordum: , 1 
— Hanım, nereye kadar gideceğiz böyle? Mahalleniz ne­
resi? ' 
Yol arkadaşım soruma cevap vermeyi dinlenmek için bir 
fırsat bilerek elleriyle dayanacak bir duvar araya araya süzül­
dü. Yüreğinin bütün baygmlığıyle: • 
— Sülüklü... 
— Ne, ne? 
— Sülüklü... 
Hanım, buradan oraya kadar birçok tepeler tırmanaca­
ğız. Bayırlar ineceğiz, Uçakla gitsek yarım saat sürer. Yayan 
mi gideceğiz? 
—• Ah ben bu usulleri bilirim. Sizi yürütmez, hu sözü de 
söyletmezdim ama ne yapayım ki, çaresizdim. Anlarsmız ya 
Efendi..., 
' Anladım. Zavallının herhangi bir" vasıtaya verecek cebinde 
parası yoktu. Bu dermansız kadın oradan buraya kadar bugün 
yayan mı geldi? Merak ettim. Sordum. 
Birbirine bağlanan ahlardan sonra şu cevabı verdi: