Ölmez Otu 773 
gınım Zeliha. Kim adamdan sayar ki beni sen sayasın. Adamlığımı yüreciğimin 
başından Muhtar Sefer aldı Zeliha. Kopardı da aldı. Adamlığımı geri almadan 
sana dokunamam." 
Çok uzak gökte kanal kara küçük bir lekeydi. İyice bakınca kartalın kımıl­
dadığı, önce küçük, sonra gittikçe genişleyen halkalar çizerek ağır ağır, dönerek 
yere doğru indiği görülüyordu . 
Kuru Ceyhanın öteki ucunda bir kocaman çınar vardı. Göğe doğru ağmış 
gitmiş. Memidik ona yetişti. Zeliha gene arkasındaydı. Memidik azıcık yornu­
ğunu alıyordu ki Zeliha geldi karşısına dikildi. 
Akşam oldu, gün kavuştu. Memidik Ceyhanın ovaya serildiği tepenin ardın­
daydı. Salkım söğütler iri dallarıyla süzülmüşlerdi. Tepenin dibinden bir pınar 
kaynıyordu. Düz büyük bir alana çakıltaşları serilmişti, cilalanmış. Çakıltaşla­
rının arasında ılgınlar, güzel kokulu hayıtlar bitmişti yer yer. Bir de Memidiğin 
boyunca yarpuz büyümüştü , çakıltaşlarından başlayıp tepelere kadar. Kaynayan 
pınarın başında bitmiş yarpuzlar insan boyunu geçiyordu. Mavi çiçekliydi. Deh­
şet kokuyor, kokusu beş metre öteden geçen yoldan dalga dalga duyuluyordu. 
Memidik soğuk pınarda yüzünü yudu. Oraya, arkaüstü serildi. Şimdi her 
şey tatlı bir mavideydi. Gökyüzü, yeşil yarpuzlar, serili çakıltaşları, tepe, ak su , 
boz toprak, ağaçlar, otlar, asılı kalmış toz bulutu, bulutlar, her şey tatlı laciverdi 
bir kadif e mavisi yumuşaklığındaydı. Zeliha da geldi yüzünü yudu. Memidiğin 
yanına uzandı. Memidiğin elini tuttu. Memidiğin bedeni gittikçe diriliyor, ateş­
leniyordu. Bir anda yorgunluğunu unuttu. Döndü Zelihayı öptü. Sonra kucakla­
dı. Soyundular. Mavi gittikçe koyulaştı. Memidiğin eli Zelihanın kalçasınday dı. 
Zeliha delicene ürperiyordu. Memidik gerindi, kemikleri çatırdadı. Zeliha da 
gerindi. Bedenler biribirierine dolandı. Bir aşk çılgınlığında birleştiler. Yorgun 
serildiler. Ezilmiş yarpuz keskin koktu. Islaktılar. Sonra gene ürpertiler geçir­
diler, gene kavuştular, bedenler birleşti. Ürpermeleri, kor kesilmiş bedenlerinde 
uzun sürdü. Üç kere kavuşup çok uzun ürperdiler. Gerindiler. Aşkta eridiler, 
bir tek beden oldular. Üç kere yere bitkin, tüy gibi hafif, yorgun serildiler. Be­
denlerin ezdiği yarpuz çiçeği koktu. Terleri kurudu. 
Memidik kendine gelince yenilmez bir utanç duydu: 
"Kusura kalma Zeliha," dedi. "Sana bu kadar yangın olmasaydım, dokuna­
mazdım. Senin dengin değilim, hiç kimsenin dengi değilim, adamlığımı Sefer­
den alıncaya kadar." 
Zeliha: 
"Adamlığını Seferden al öyleyse. Adamlığını alıncaya kadar seni bekleyece­
ğim. Yüz yaşına Yarsam da ... " 
Memidiğin kemikleri kırılmışçasına sızladı. Yara yerleri ağrıdı, kasığı sancı­
landı. Kıvrandı. 
"Ölümden de beter. Az daha adamlığımı alıyordu m. Başkası..."