FAKİR BAYKURT
 
285
 
 
başında poçusu; gömleğinin etekleri dizlerine kadar sarkık, göğsü 
bağrı açık, ayaklarında nalınlar; ellerini kıçına vurup iki aşağı, üç yukarı 
dolaşıyordu boyuna. 
Patlayan gözlere bakıyor, piçleri yoluyor, 
uğraşacak bir iş, bir eğlence buluyordu. Kaplumbağalar birer ikişer 
toprağın yüzünü alıyorlardı. Çiftleşiyorlardı. Çiftleşmeleri Kır Abbas 
için doyulmaz bir seyir oluyordu.
 
Ö
nceleri birer karışken sonra diz boyu o
lan ekinleriyle, yeşermiş, 
çiçek açmış, sonra kurumuş gelingüvey otlarıyle, kuşekmekleriyle, 
çobançantalarıyle, koyungözleriyle savrula savrula yaz çıktı geldi. Yaz 
gelince güneş ateş oluyor, her yer yanıyor, ortalık bir yanık kokusuyle 
doluyordu. Ama asma
ların yaprakları genişti. Ufacık taneli salkımlar 
gittikçe büyüyor, taneler kabarıyor. Kır Abbas talvarın gölgesine 
serilip dinleniyordu. Sonra kalkıp su çekiyor, eli yüzünü, başını, 
ayaklarını, bacaklarını yuyor, «bol su»larla serinledikten sonra gene 
yat
ıyordu.
 
Torunu Haydar büyümüştü. Fatma da büyümüştü. Yeşer bile 
koşup zıplıyordu. Anasının, ninesinin ardından bağa, asma yaprağı 
devşirmeye geliyordu. Her gün biraz daha tatlı, yeşil gözlü, sevimli 
oluyordu. Kır Abbas’ın sevgilisi, bir tanesiydi. Kavuşmal
arı seyrek 
oluyordu. Kavuştukça birbirlerinin kucağına atılıyorlar, sarılıp 
öpüşüyorlardı...
 
Arada bir evden tek başına çıkıyor, anasına ninesine görünmeden 
Purluğa geliyordu. Komşulardan, hısımlardan görenler yolunu 
kesiyor, öpüyor, «Kız Yeşer, nere gidiy
orsun? Kız seni alıp kaçarlar, 
neye yalnızsın?» diye takılıyorlardı. O da, «Daçıramazlar, yurarım!..» 
diye karşılık veriyordu.
 
Yeşer’in gelmediği gün Kır Abbas’a karanlık oluyordu. Hemen 
bir iş uydurup eve koşuyor, merdivenlerden «Yusuf! Senem! ..» diye 
çı
kacak yerde, «Yeşer! Yeşer! ..» diye çıkıyordu. O zaman Yeşer koşup 
geliyor, dedesine sarılıyor, öpüyordu onu. Dedesinin başındaki 
poçuyla, kırmızı sakallarıyle uzun uzun oynuyordu. «Bu ye (ne)? 
Bunlay ye?» diye yaşlı adamı soru yağmuruna tutuyordu. Kır Ab
bas, 
bağdan yolup geldiği tiyek
-
 
leri veriyordu torununa.
 
Ne yapıp edip her gün görmeliydi Yeşer’i. Göremezse vakit