birlikte, yeni evlilere oturmaya gittiler ve yerlere, minderlere 
oturdular; ikram edilen çayları, kucaklarında içtiler. Selim 
Bey bile bir gün Ergun'la birlikte, kendiliğinden geldi ve evin 
tek küçük koltuğunda, Ergun'un 'Dokunacak sonra amca' 
uyarısına rağmen sade kahvesini içti. Sevgi, bu ziyaretten 
sonra, küçük defterine birkaç satır y,azdı: 
GEÇEN GÜNLER ÜZERiNE 
Dört ay önce Hikmet'i tanıdım. Artık günler daha hızlı ge­
çiyor. Bugün Selim Amca geldi. Ona acıyorum . Çünkü Er­
gun onu şaşırttı: Benim hakkımda zavallı ihtiyara yalanlar 
söyledi. Acı günler i geride bıraktım. Bana haksızlıklar ya­
panlar yanıldı lar. Nur sel Hanım da şaşırdı. Onun mutlu 
olmasını diledim. Ben de neredeyse şaşıracaktım. Herkes 
şaşırıyor. Ben iç dengemi kay betmedim. Demek bütün bu 
üzüntüleri yaşamaya ihtiyacım varmış. 
Hikmet, bir gün bu küçük defteri gördü, küçük yazılan ka­
rıştırdı ve gülerek, "Bu mücevherleri sen mi dizdin karıcı­
ğım?" diye sordu. "Belki bir gün roman da yazarım," dedi 
Sevgi. "Sen de yazacaksın muhakk ak." Hikmet, bu roman sö­
zünden pek hoşlanmadı. Yazmak istemiyordu. İşinde ilerle­
mek istiyordu, para kazanmak istiyordu, masa ve koltuk ve 
yatak odası takımı ve hah almak istiyordu. Sevgi itiraz edi­
yordu: Her eşyayı birer birer almanın, ne bileyim canım, ser­
serice bir keyfi yok muydu? 
Yollarda, geniş gölgeli ağaçların altında birlikte dolaşıyor­
lar, çimenli tepelere tırmanıyorlardı. iyileşmekte olan iki has­
taya benziyorlardı. Dumrul, onların bu durumunu -özellikle 
Hikmet'i nkini-geçici bir iyileşme sayıyordu . Dumrul'a göre 
hastalık, Hikmet'in kafasında -belki de beyninin kıvrımlan 
arasında- geçici ve sinsi bir uykuya dalmıştı. Sevgi, Dumrul'u 
sevmiyordu ve Hikmet de böyle sözlerden hoşlanmıyordu. 
240