kam alabilirs in. Abdi seni adamianna bir derede sıkışhrth nr, 
öldürtür. Zaten şimdiden Deli Durdu gibi bir düşmanın var ar-
· kanda." 
Ca b bar: 
"Bana bak Recep Çavuş," dedi, "gevezelenme. Deli Durdu 
gibi düşmanmuz varsa, Saçıkaralı aşireti gibi de koca bir aşiret 
dostumuz var şimdiden. Abdi yerine bu sabi çocuklan mı öl­
dürmeliy dik!" 
Recep Çavuş sustu. 
Bağırhyı, çağırhyı duyan komşular don gömlek Abdi Ağa­
nın evine birikmişler di. Kulaktan kulağa, "Memed ölmemiş, 
Memed ölmemi ş," sözü dolaşıyor du. 
"Memed ölme miş." 
"Memed ölür mü hiç, Abdi dinsizini yemeden ." 
"Memed öldürmedi çocuk lan." 
"Memedde deniz kadar merhamet var." 
Kapıya birikmiş kalabalığı yararak avlunun dışına çıkhlar. 
Koskocaman kalabalık öylesine sessizdi ki gecede, soluk alışlan 
bile duyuluyor du. 
Memed, ilk kez konuştu. Sesi kırgındı. 
"Köylü haberlendi," dedi. "Rahat vermezler. Köyü dışan 
çıkal ım." 
Cabbar: 
"Çıkalım," dedi. 
Recep Çavuş: 
"Benim yararn azdı. Çok ağnyor. Köyün dışma çıkalım da 
ne yapalım? Acımızdan da öldük." 
Memed : 
"Sonra geri geliriz ." 
Köyün dışma doğru yürüdüler. Arkalannda bir gürültü 
pahrh, hayhuy kaldı. Köyün içini köpek havlamalan doldur­
muştu. Her bir taraftan telaşlı bir köpek sesi geliyor , uzun uzun 
havlıyordu. 
Recep Çavuş, derin bir nefes alarak: 
"Oturalım," dedi . "Ben yorul dum. Ben öldüm. Yararn da 
hiç durmuyor. " 
Cabbar: 
244