Hastalık ilerliyordu. Mustafa İnan sık sık yatağa düşü­
yordu. Biraz iyileşir gibi olunca da hemen üniversiteye koşu­
yordu. Sonra gene hastalanıyordu. Hastanelere gitmek, tah­
liller yaptırmak gerekiyordu ve Mustafa Hoca sinirleniyordu’  
"Bak Jale, bugün gene kan aldılar. Gömleğimi, elbisemi leke 
içinde bıraktılar." Bu haberi duyan Ja le Hanım endişe içinde 
hastaneye gitti ve ilk olarak durumun iyiye gitmediğini sez­
di: "Doktorların suratı asılmıştı, "foksa lösemi mi?' diye ba­
ğırdım heyecanla. Bu sözü sanki hiç ağızlarına almak istemi­
yorlardı. Yeniden kan alalım, belki yanıldık dediler. Belki de 
üşütme sırasında aldığı ilâçlar bozdu kan tablosunu. Yeni­
den yapıları tahlil de iyi çıkmadı, lökosit artmıştı. Musta­
fa’nın bezeleri devamlı olarak şişiyordu." Hocaya durumu 
sezdirmediler. Ja le Hanım’a, durumunu belli etmeden yurt 
dışına gitmesi için kocanıza baskı yapın dedi doktorlar. Mus­
tafa Hoca, bu baskıya karşı çıktı, olmaz dedi: burada da has­
taneler var, doktorlar var. Benim gibi, ilimle uğraşan bir in­
san, ülkemizdeki başka ilim adamlarını nasıl hiçe sayar? Bi­
zim doktorlarımız da onlannkinden aşağı kalmaz. Yabancı 
teknisyenler bizim projelerimizi hazırlıyor diye, bizde hiç 
mühendis yok mu diye kıyamet koparmıyor muyuz? Ben 
prensiplerimi işime gelen yerde değiştiremem. Olmaz öyle 
şey. "Canım," diyorlardı arkadaşları. Bir hava değişimi olur; 
hem çoktandır esaslı bir dinlenmeye ihtiyacın var, bu hava­
dan uzaklaş biraz." "blmaz, mukavemet kitabımı yoyımlaya- 
cağım bugünlerde. Kitabın ikinci cildini de bir an önce bitir­
mek istiyorum. Çocuklarda acele ediyor. Haziran imtihanla­
rından önce yetiştirmeliyim kitabı."
Sonra gene ateşi yükseldi. Bu arada Ja le Hanım da üşüt­
müştü. Doktorlar Mustafa İnan’a kesin bir tedavi uygulamı­
yorlardı. Sonra Mustafa Hoca gene ayağa kalktı, gene kitap, 
dersler... Onu yurt dışına gitmesi için tekrar kandırmaya ça­
lıştılar. Bu sefer de, biliyorsunuz gidecek param yok diye iti-
240