daha beter bat ıyordu. Babas ı hayatta olsa ya şına başına bakma-
dan deri kemerle döverdi kesin. Pirinç tokal ı kızıl kahve olanla. O 
kemer ba şkayd ı. Diğer kemerlerde deriden çok toka k ısm ı ac ıtır-
dı. K ızıl kahve olandaysa derisi yakard ı adam ı, tokas ı olsun ol-
mas ın. Öküz derisinden oldu ğu için miydi acaba? Bir kemerin di-
ğerlerinden daha fazla ac ıtmas ının arkas ında mant ıksal bir aç ık-
lama olabilir miydi? Yoksa hayalgücü ona oyun mu oynam ıştı 
bunca zaman; tek bir kemeri mimleyip, ondan korkunca, di ğerle-
rinin o kadar ac ıtmad ığına inanmay ı, öteki kemerlere rastgeldi-
ğinde kendini adeta şansl ı hissetmeyi ba şarm ıştı. 
Ama babas ı art ık yoktu ve be lli ki birile rinin bunu hat ırlatma-
sı gerekiyordu: 
"Babam ız öldüğünden beri aileden art ık ben sorumluyum." "Öyle 
mi?" Zeliha ac ı ac ı güldü. "Senin derdin ne biliyor musun? Seni 
fazla şımartt ılar. Çok şımar ıksın, k ıymetli çük! Hadi art ık ç ık 
odamdan." 
Rüyada gibi, göz ucuyla, a ğabeyinin elinin havaya kalkt ığını 
fark etti. Onun kendisine vurabilece ğine hâlâ inanmadan bo ş boş 
bak ıp, son anda kenara çekilmeyi ba şard ı Zeliha. 
Tokat hedefi ıskalam ıştı ama bu ba şarısızlık atan ı iyice öfke-
lendirmişe benziyordu. İkinci kez kald ırdı elini. Bu seferki yana-
ğını yakt ı Zeliha'n ın. O da ayn ı hızla vurdu Mustafa'ya. 
Bir anda kendilerini çocuklar gibi yatakta bo ğuşurken buldu-
lar; bir farkla, çocukken hiç bo ğuşamam ışlard ı. Babalan bu tür 
itiş kak ıştan hiç ho şlanmazd ı. Bir-iki saniye kendini galip hissetti 
Zeliha, ona öyle kuvvetle vurdu ğu için. Uzun boylu, voleybol 
sayesinde atletik bir k ızdı ve kendini güçsüz hissetmeye al ışık de-
ğildi. Ringdeki şampiyon gibi iki elini yumruk yap ıp havaya kal-
dırdı ve zaferiyle co şan görünmez seyircileri selamlad ı: "Ben ka-
zand ım!" 
İşte tam o anda sol kolunu arkas ına büküp, üzerine ç ıktı Mus-
tafa. Bu sefer her şey farkl ıydı. Mustafa farkl ıydı. Bir koluyla 
göğsünü zaptedip, di ğer eliyle ete ğini s ıyırdı. 
Aniden derin bir utanç hissetti Zeliha. Bu zillet hissi öyle bas- 
 kınd ı ki, içinde ba şka hisse yer kalmam ıştı. Eli kolu ba ğlanm ış, 
utançtan donakalm ıştı. Normalde ne denli pervas ız, nas ıl da pa-
buçdilli görünürse görünsün, yeti ştirilme tarz ının öğrettiği ahlak 
anlay ışını sand ığından daha çok içselle ştirmişti özünde. Beklen-
medik bir taciz an ında, karşıdakine de ğil kendine odaklanm ıştı 
ilk - kendi k ıyafetlerine, kendi görünü şüne. İç çamaşırının görül-
mesinin verdi ği aşağılanma hissi, bir an için her şeyi bast ırm ıştı. 
Ama birden bir panik dalgas ı utanc ını süpürdü att ı. Bir eliyle 
onu engellemeye çal ışırken diğer eliyle ete ğini aşağı çekip dü-
zelttiyse de, Mustafa, otomati ğe al ınm ış bir inatla ete ği tekrar s ı-
yırdı. Zeliha vargücüyle bir yumruk indirdi a ğbisinin s ırtına; 
anında okkal ı bir tokat yedi surat ına. Sonra bir tokat daha, bir ta-
ne daha... Ne tuhaf, hiç ac ımad ı. Birbirlerinin kan ına susam ışça-
sına mücadele etmeye ba şlad ılar. Kim kimin saçlanna as ıldı, kim 
kimin yüzünü t ırmalad ı, kim kimin etini ısırdı... her şey birbirine 
kar ışmıştı. Adeta senelerdir birbirlerine besledikleri h ınç gözleri-
ni karartt ı. Sorulacak ne çok hesap, güdülecek ne çok h ınç vard ı. 
Mustafa k ız kardeşinden bu kadar nefret etti ğini bilmiyordu. Ba-
balar ına laf yeti ştirmeye cüret eden tek Kazanc ı çocuğuydu Zeli-
ha. En küçükler olduklar ı için daima ikili olarak görülür, daima 
kıyaslan ırlard ı. Yan yana ama birbirlerine fersah fersah uzak du-
rurlard ı, tüm karde şler tek s ıra halinde hizaya girdiklerinde. Mus-
tafa kendini di ğerlerinden ay ırmaya çabalay ıp göze girmek ister-
ken; babaya itiraz eden, sava ş açan hep ama hep Zeliha'yd ı. Mus-
tafa'n ın söyleyemediklerini söyleyen, dayak yedikçe sinece ği 
yerde daha da dillenen ve a ğabeyinin itaatkârl ığını kendine örnek 
alacağına, tam tersine, bu mücadeleyi veremedi ği için içten içe 
onu da hor gören, tek kalemde yarg ılayan, kimseleri takmayan, 
bazen nas ıl da küstahla şan, ayakl ı isyan Zeliha...