YAZILI KAY A 
Kervansaraylı mahallenin yollarında öğleden ikindiye 
kadın aktı. Erguvan çarşaflı, mor çarşaflı kadınlar , öne 
uzanmış kollarında mor floşlu, sarı floşlu atlas bohçalar 
ve tepsiler; tek tek ve bir dizi; çok uzun bir yılan olup do­
landılar bütün dar sokakları, bütün çıkmazları. Aslı, gücü 
yettiğince koştu sokak sokak, yeniden görmek istedi ka­
dınlar dizisini ve gördü. İçlerinde kendini de gördü. Beş 
bin yıllık bir anıyı canlı gördü. 
Kervansaraylı mahallenin yollarında, öğleden ikindiye 
kimse konuşmadı. Aslı ile Zöhre bile. 
Aslı, kervansaraylı mahallede, yedi yıllık ömrünün ilk 
ölüsünü gördü. Giriftar'ın ölüsü. Uzun bir taşın üstüne 
yatırmışlardı onu. Saçları sarı dalgalarla iniyordu taştan 
aşağı. Alçak sesle ağıtlar düzen yıkayıcı kadınlar arasında, 
yer yer morarmış taş beyazı bedeni, her yanı gölgeliyordu. 
Olay, uzayıp giden bir fısıltıydı: "Nakışı gergefte kal­
mış'', "fare zehiri", "babası namazını kılmayacakmış", 
"o genç öğretme n'', "üç gün odaya kapatmış lar", "baba­
sı bir damla gözyaşı dökmemiş", "gençlik!.." 
Mahalle günlerce Giriftar'ı fısıldadı. Aslı ile Zöhre, 
acılı bir masalın dehlizlerinde yol almaya başladılar: 
"Mezarına her gece nur yağıyormuş ." 
"Nur değil. Öğretmen gizlice gidip mum yak ıyormuş." 
"Sahi mi Zöhre, sahi gider mi ki?" 
"Bilmem." 
41