yerde, günöş gören camlı bir çıkınlıda, tütünleri hep ceketi­
nin dibine dökülen ucuz sigarasını içti. Sonra yeni bir kori­
dor buldu aynı sessizlikte. Bir süre sonra da geri dönmek is­
tediği zaman yolunu bulamadı. Gene kaybolduk diye öfkelen­
di: "Ne olacak taşralıyız işle. Büyük kapıdaki 'hemşerım’ bile 
gözlerimden anladı bunu." Kapılardaki yazılara baktı: san 
madenler üzerinde profesörler. Çok uzak ve düşünülmesi zor 
bir gelecek. Henüz kapalı kapıları vuracak kadar cesaretli 
değildi. Yürüdü geçti. Sonunda camlı ve aydınlık bir kapı; sı­
cak güneşin altında buldu gene kendini. Koca binanın çevre­
sini dolaşıp küçük demir kapıyı arayacaktı yeniden. "Virgül -  
lü puvanlann peşinden ayrılmamalı: üç yüz elliyi geçtik mi 
ne?" Yakında bir bina daha vardı. Kapısı kalabalık. Çok sayı­
da yetkili. Puvan derdinden uzak oldukları yüzlerinden belli 
kimseler giriyorlar içeri. İnsanlar kapılardan taşıyor. "Kala­
balık görünce kılığın düzgünse yaklaşacaksın, içeri girebilir­
sin." İlk engeli aştı kalabalıktan yararlanarak. Başını uzattı, 
içeri bakmaya çalıştı. "Ne oluyor orada?" Orta, boylu, gözlük­
lü, yaşlıca bir adamı yana itti galiba. Kibar bir adam olmalı 
ki, kendisine omuz vurulmamış da sanki bir soru sorulmuş 
gibi açıkladı: ’Türkiye Bilimsel ve Teknik Araştırma Kuru- 
mu’nun ödülleri dağıtılıyor." Delikanlı duyduğu sesten yana 
çevirdi başını. .
"Bu sözlerimden bir şey anlamadınız galiba." Anlamadık. 
Başım salladı. "Tören yapılıyor." O kadarını anladık. Gözleri­
ni yere dikti, tören için parlatılmış döşemenin üstünde eski 
ve tozlu ayakkabılarını gördü. Orta yaşlı adam güldü: "Zarar 
yok; ceket ve kravat yeter.”  Sonra hemen sözü değiştirdi: 
"Ama tören için gelmedir buraya, değil mi?" Genç adam başı­
nı kaldırdı: koyu renk giyinmiş olmakla birlikte bu ihtiyar, 
bir yetkiliye hiç benzemiyordu; gene de "Giriş imtihanı," de­
di, sustu. "Sonuçlan öğrendin mi?" Delikanlı eliyle bir hare­
ket yaptı; bilim koridorlannda nasıl kaybolduğunu anlata­
lı