ki, Özgür onu ancak karta! burnundan tanıyabildi. Yanında mü­
cevhere, makyaja boğulmuş bir kadın vardı. Sanatın baş alıcısı 
olan sosyal sınıftandı besbelli. Kurum kurum kurumlanan, hafif­
çe tohuma kaçmış bir esin perisi ... Özgür'ün ısrarlı bakışiarına 
karşılık vermemişti Oliveira, onu kesinlikle hatırlamıyor du. 
Gözlerinin o tuhaf, sihirli ışığı da kaybolmuştu; yıldızlar sön­
müş, ölü gökcisimlerine dönüşmüştü. 
Birkaç kez daha çakıştı yolları. Oliveira'nın sokak adamı ol­
duğu ya da adsız sokak adamının Oliveira kabuğunu sıyırıp at­
tığı nöbetler sırasında. Her defasında, ansızın Özgür'ün yanın­
da bitivermiş, onu iskclete çeviren mavi, trajik bir ışıkla sarıp sar­
malayarak, sessizce, kıpırtısız durmuştu. Karanlık cangıldaki tek 
ışık kaynağı fosforlu yapraklar gibiydi gözleri. Bir daha konuş­
mamıştı, yalnızca tek bir kez "Seus olhos" demişti. Özgür, de­
netleyemediği bir tedirginliğe kapılıp koşar adım uzaklaşmıştı 
her seferinde. 
Bugün kaçmama ya kararlıydı oysa. Konuşmak istiyordu, ne 
pahasına olursa olsun, Oliveira'dan bir karşılık almak. Birilerine 
anlatmak zorundaydı artık olup bitenleri . 
"Merak etme, zararsızdır." Sessizliği bozan Eduardo'ydu. 
"Kimseye bir şey yapmaz. Konuşmaz bile. Öylece durup bakar." 
Özgür'ün içinden, "Ama BENiMLE konuştu," demek geç­
tiyse de vazgeçti . 
"Beni hatırlıyor sunuz değil mi?" diye İngilizce söze girdi, 
"Hani o gece, geçen mart, William Blake'in ünlü dörtlüğünü 
okumuştu nuz. Ben de son dizeyi ... " 
Kendini tam bir budala gibi hissediyordu. Gulyabani onu 
duymuyordu bile. Tıpkı Eduardo'nun dediği gibi, yalnızca ba­
kıyordu. Görmeden ... Tapınmaya varan bir hayranlıkla doluydu 
gözleri. "Ona başka bir kadını hatırlatıyor olmalıyım. Belki de 
aklını yitirmesine yol açan kadını." 
"Seni anlamaz," diye araya girdi Eduardo. "Haftalarca hiç 
kimseyle konuşmaz, yemez içmez. Benim barakaya götürüyo-
58