NECATİ TOSUNER 
Duruyor. 
"Korktum. Ama hiç kızmadı." 
Susuyoruz. 
Onunla konuşmak için iyi bir yer seçmedi m. Yapraksız 
ağaçlar, ilkyaza hazırl anan bir güneş ve bomboş bir çocuk 
bahçesi. Her şeyde bir üzünç ... Ona anlatacağım şimdi ve 
belki çocuk bahçelerini sevmeyecek artık. 
Biraz daha büyümüş olacak. 
"Eve dönerken sana o baston gibi çikolatalardan ala-
lım mı yine?" 
"Alalım." diyor. 
"Murat'a da alalım mı?" 
"Ablım. Rahat vermez ki ... " 
Büyümüş. 
"Biliyor musun, önce Murat yoktu. Değil mi, kardeşin 
yoktu senin. Sonra Murat oluverdi. Hep böyle. Deden 
vardı değil mi? Deden yok oldu sonra. Hep böy le. Herkes 
böyle. İnsanlar önce yokken ortaya çıkarlar, sonra bir gün 
giderler. Köpekler de öyle, kediler de ... Hani, Hatice Ha­
nım'ın bir sarı kedisi vardı, n'oldu?" 
"Ölmüş." 
"Ya, ölmüş. Hep böyle olur. Kediler de ölür, insanlar 
da ... Herkes ... " 
Tıkanıyo rum. 
Ağlamıy or. 
Kolumu sarıyorum. 
"Şimdi söyle ... " diyorum. "Sevim ne dedi sana?" 
"Babam ölmüş." 
Duruyorum. 
"Annem dedi ki. Sevim yalan söylemiş, gelecekmiş." 
"Sevim doğru söylemiş." diyorum. "Annen korkmuş-
tur sana söylem eye. Senin üzülmeni ister mi hiç? .. " 
"İnsan ölünce, bi daha gelmez mi?" 
12.8