"Akşam oluyor. Gece iner inmez kaçacak."
"Kaçacak Yüzbaşım. Çok kötü durumda karşüaştık. Boyu­
na kurşun yakıp duruyoruz, faydasız. Çok da mermisi var Me- 
medin."
Yüzbaşı zaman geçtikçe kızıyordu. Nasıl, nasıl kaçırmıştı 
bu fırsatı? Bir yarım saat daha erken davransalarmış... Bir ya­
rım saat daha erken... Yüzbaşının bu ikinci karşılaşmasıydı 
onunla. Hatçeyi vurmuşlardı birincisinde.
Bir kurşun geldi Yüzbaşının başının bir karış ötesine topra­
ğa saplandı. Aynı yere bir kurşun daha...
Asım Çavuş:
"Bizi çoktandır görüyor."
Yüzbaşı:
"Saklanalım."
"Hiçbir yere saklananlayız. İstediği an bizi vurur. O da bu­
nu söylemek istiyor."
"Halbuki biz onun karısını... Vurmuştuk..."
Asım Çavuş:
"Bir acayip huylu bir oğlan. Eşkıyaya hiç benzemiyor. Cin 
gibi, peri gibi, melek gibi bir insan. Evliya olacağına eşkıya ol­
muş."
Bu sırada:
"Yandım anam," diye bir ses duydular. Onu bir başkası, bir 
başkası izledi. Memed dört candarmayı da bacaklarından vur­
muştu.
"Nasıul!" diyordu Hürü Ana. "Nasıl! Kel Hamzaya güven­
meyin, o hiç demedim mi?"
Sonra Memede açıktaki bir candarmayı gösteriyordu:
"Haydi, çabuk..."
Ve Memed kurşunu yapıştırıyordu. Karşıdaki kurşunu yi­
yip bağırtıyı basınca, Hürü Ana çocuklar gibi el çırpıyordu.
Memed terlemiş yüzü kapkara olmuştu.
Güneş aşağılara yıkümış gitmişti. Az sonra batacaktı. Battı 
batacak. Ortalık kararmaya yüz tutmuştu. Memedin tüfeği de 
kızmışta. Onun için tek tük sıkıyor kurşunu. Candarma yarala­
yıp zaman kazamyor, tüfeğini soğutuyordu. Bir gözü de aşağı 
sarkmış, batta batacak güneşteydi.
197