58
sini, kapılsa bile belli etmemesini söylese de, vücudu dinle­
meyi reddediyordu. “Bak, eğer bana zarar verirsen başın bü­
yük belaya girer. Hapse atarlar seni.”
Berduş bir nefes aldı dişlerinin arasından. “Orospu!” dedi 
ağır ağır. “Kim olduğunu sanıyorsun ulan? Orospu!”
Hayatında kimse “orospu” dememişti Peri’ye, en azından 
yüzüne karşı. Sivri bir buz parçası gibi delip geçti yüreğini 
bu kelime. Sakinleşmeye ve karşısındakini sakinleştirmeye 
çalıştı beyhude. “Tamam bana bak, çantaysa derdin, senin ol­
sun. Sen yoluna, ben yoluma.”
“Orospu!” diye tekrarladı adam. Cama çarpıp duran bir si­
nek gibi sıkışıp kalmıştı bu kelimenin içinde. Çıkamıyordu 
sanki.
Aniden başını geriye attı adam, kendi düşüncelerinden 
tahrik olmuştu. Yüzündeki ifade karanlıklaştı; gözleri kısıl­
dı. Ötede, sokağın girişine bir araç yaklaştı o esnada; kısacık 
bir an için farlarıyla bir kaçış tüneli açtı. Peri bağırıp yardım 
istemeyi düşündü ama çok geçti. Araba gitmişti bile. Yeniden 
gölgelere gömüldüler.
Karşısındaki kadım boğazından tuttuğu gibi yere itti berduş.
Peri’nin saçları açıldı; topuzunu tutan toka yere çarpıp 
sekti. Minik metalik bir ses. Sırtüstü düştüğünde darbenin 
etkisiyle asfalta çarptı kafası. Buradan bakınca gökyüzü çok 
uzak görünüyordu ve bronz bir levhadan kesilmişçesine ha­
reketsiz ve soğuk. Eliyle yerde kanlı izler bırakarak ayağa 
kalkmaya çalıştı. Bir anda üstüne çıktı adam; külotlu çora­
bı ile elbisesini yırtıp atmaya çalışıyordu alelacele. Ağzından 
ekşi bir koku geldi -  açlık, sigara, kimyasal maddeler. Çürü­
menin kokusu. Peri’nin midesi kalktı. Etine girmeye çalışan 
et bir cesede aitti adeta.
Her zaman olan şeydi, ne ilk ne son. Ortalama birkaç saat­
te bir tekrarlanırdı; her ne kadar hadiselerin hepsi istatistik­
lere yansımasa da. Hem kapalı kapılar ardında, hem açık av­