476 Yaşar Kemal -Dağın Öte Yüzü 
Sefer baktı ki bu yoldan olmayacak. Memidiği döndüremeyecek, başka bir 
yöne çevirdi. 
"Oğlum, yiğidim, ben sana bir iyice uydurdun demiyorum. Sen böyle bir düş 
gördün mağaralarda uyurken. Önünde de ateş yanıyordu, ateşe baktın, ışık oldu. 
Bir ağaç karartısı vardı ateşin arkasında, onu da adama benzettin, Taşbaş oldu. 
İşte böyle oldu. Sen düş gördün." 
Memidik: 
"Ben," dedi, "onu da sınadım. Düş mü görüyorum ola, diye kendi kendime 
sordum. Tenime bıçağın ucunu soktum, acıdı, kan aktı. Anladım ki sahici dün­
yadayım, düş de görmüyoru m. Karşımdaki Taşbaşoğ lu Memet Efendimiz ." 
Sefer kızdı: 
"Efendimiz deme şu ite," dedi. 
Memidik: 
"Haşa haşa," diyerekten dualar okudu. "Haşa haşa. Sonra ağzın eğilir, Sefer 
amca, tövbe, tövbe de," dedi. 
Sefer korkmuştu. Ya çocuk böylece görmüşse? Ya Taşbaşta bir şeyler varsa? .. 
Yok, yok, dedi sonra. Olamaz onda, bir şey olamaz. 
Gülümse di: 
"Bir şey olmaz yavrum. Taşbaş ermiş olamaz. O kadar çok günahı var ki ... 
Sen düş gördün." 
"Düş görmüyorum. Bak, bıçağı soktuğum yer de işte burası. .. " 
Şalvarını çemredi, yarayı gösterdi. 
Seferin sabrı taşmıştı: 
"Yalan," diye bağırdı. 
Memidik inandıncı, okşar gibi bir sesle: 
"Yalan değil amca, yalan değil. Ben sana söylüyorum ki, işte bu gözlerimle 
gördüm. Hiç yalan olur mu7" 
Sefer: 
"Yalan," dedi. "Hem de bin kere yalan." 
Aralarındaki bu savaş uzun sürdü. Memidik onu inandırmaya çalışıyor, Sefer 
de bütün bunları onun görmediğini, uydurduğunu, ya da bu gördüklerinin düş 
olduğunu söylemesini istiyord u. 
Sefer en sonunda baktı ki olmayacak, çocuk söylediklerinden dönmeyecek 
"Bak," dedi, "yavrum, haydi bütün bu dediklerini kabul edelim, hepsine ina­
nalım. Ama o ışıkların önündeki Taşbaş değildi, olamazdı. Sen onu Taşbaşa ben­
zettin ama sonradan bir de baktın ki bana benziyor, o yeşil ışık saçan adam. Son­
ra bir de baktın ki, ne Taşbaşa ne de bana benziyor. O adamı, şimdiye kadar, ne 
görmüşlüğün, ne de bilmişliğin var."