320 
  
321 
  
 
  
takdiriyle sevinen bir çocuk gibi hissettim. İsmimi sordu. 
"Hüsam, efendim" dedim. Ve i şte o zaman Şems sınıfa dönüp 
şöyle seslendi: 
"Arkadaşınız Hüsam'da sufi yüre ği var. Belki bunu kendi 
bile bilmiyor henüz ama bu terkibin mayas ı rind mayas ı!" 
Bunu duyunca yüzümü ate ş bastı. Şimdi Şeyh Yasin'den 
bir sürü laf i şitecek, arkada şlarımın alaylar ına maruz kala- 
caktım. Ama geldi ği gibi gidiverdi kayg ılarım. Sırtımı dikleş- 
tirdim. Şems'e gülümsedim. O da gülümseyerek bana göz 
kırptı ve sesinde yeni bir alevle anlatmaya koyuldu: 
"Sufi der ki ba şkaları hakkında hüküm verip yarg ıda bu- 
lunacağıma, ben kendi içime bakay ım. Sofu der ki ba şkaları- 
nın her kusurunu bulup ç ıkarayım. Ama unutmay ın, çoğu za- 
man, başkalarında hata bulanlar kendileri hatadad ır. Tefer- 
ruata ineyim derken bütünü kaybederler. A ğaçlara bakmak- 
tan orman ı göremezler." 
Şeyh Yasin araya girdi: "Teferruat m ı? Bir kere ulema, ko- 
numu gere ği başkalarının yaptıklarıyla ilgilenmezlik ede- 
mez. Halk her hususta bizden fetva bekler. Acaba burnum 
kanarsa abdestim bozulur mu, seyahat hâlinde tutamad ığım 
oruçları daha sonra tutmam gerekir mi... Cevaps ız kalabile- 
cek meseleler mi bunlar? Şafiî ayr ı, Hanefî ayr ı, Hanbalî ay- 
rı, Maliki ayr ı cevaplar. Din adamlar ının rehberli ği olmasa 
halk yanl ış yerlere sapar." 
Şems hafifçe omuz silkti: " İrfan sahibi olanlar Kuran ayet- 
lerinden ayr ı bir lezzet al ır. Onlara uleman ın rehberli ği ge- 
rekmez." 
Şeyh Yasin bunu duyunca öyle bir öfkelendi ki tek gözü se- 
ğirmeye ba şladı. "Bizim rehberli ğimiz keyfi de ğildir efendi, 
mecburidir!" dedi. " Şeriat her Müslüman' ın beşikten mezara 
başvurması gereken kaideler toplam ıdır." 
"Şeriat, Hakikat denizinde yüzen bir gemidir. Â şıklar er ya 
da geç gemiyi b ırakıp, ummana dalar" oldu Şems'in cevab ı. 
  
Şeyh Yasin gözlerini k ısarak bakt ı: "...ki köpekbal ıkları on- 
ları afiyetle yesin" dedi gayet müstehzi. " Şeyhi olmayan ın 
şeyhi Şeytan'dır. Rehberli ği reddedenin sonu iyi olmaz." 
Birkaç talebe Şeyh Yasin'in gülü şüne eşlik etse de geri ka- 
lanlarımız sus pus olduk. Dersin sonuna geliyorduk ve ben 
bu tartışmanın müspet bir şekilde bitmesine ihtimal vermi- 
yordum. Şems de ayn ı şeyi hissetmi ş olmalı ki sesinde belir- 
gin bir hüzünle konu ştu. 
"Bugüne de ğin yüzlerce şeyh tanıdım" dedi. "Baz ıları gayet 
samimi kimselerdi. Ama baz ıları sahteydi, üstelik İslamiyet'i 
zerrece bilmiyorlard ı. Hakiki Allah â şığının çarığmdaki tozu 
bugünün şeyhlerin'e de ğişmem. Hayal perdesinde Karagöz 
oynatanlar bile onlardan iyidir, hiç olmazsa yapt ıkları işin 
kandırmaca oldu ğunu baştan kabul ediyorlar." 
Şeyh Yasin'i iyice çileden ç ıkardı bu laflar. "Bu kadar ı ye- 
ter! Çatal dilini yeterince i şittik. Haydi, ç ık artık sınıfım- 
dan!" dedi. 
"Merak etme, gidiyorum" dedi Şems muzip bir ifadeyle. 
Sonra bize döndü. "Bugün şahit oldu ğunuz atışma tâ Hazre- 
ti Muhammed sallallahü aleyhi ve sellem zaman ına dayanan