(Bir oda. Sağ dipte bir kapı. Mutfağa açılır. Geride dar, uzun bir pen­
cere. Solda bir başka kapı. Odanın bütün eşyası eski, yıpranmış. Pen­
cerede yeşili solmuş bir perde. Altındaki dantel perde ise bir zamanlar 
övünülecek denli güzelmiş. Şimdi sararmış, yer yer dökülmüş. 
Pencerenin solunda bir büfe. Üstünde irili ufaklı çerçeveler içinde kız, 
erkek genç kişilerin fotoğrafları. Bebeklik fotoğrafları vb. Duvarlarda 
yine çeşi�li yaşlarda aynı kişilerin fotoğraflan. 
Büfenin önünde, sahnenin ortasına doğru oldukça geniş, on kişi alabi­
lecek bir yemek masası. Çevresinde kiminin bacağı, kiminin arkalığı 
kırılmış on kadar iskemle. 
Pencereyle soldaki kapı arasında geniş bir divan. O da iyice yıpranmış. 
Odanın orasına burasına serptirilmiş koltuklar, sehpalar. Biri pence­
renin önünde, diğeri sağda, yerde, iki saksı. Büfenin üstünde ayrıca 
bir çalar saat. 
Bu odanın, ilk bakıldığında kalabalıkça bir ailenin oturma-yemek oda­
sı olduğu anlaşılır. Burada her şey, uzun yıllar kullanıldığını, şimdi 
ise bir yığın anı ortasında tozlanmaya bırakıldığını söyler. 
Perde açıldığında geniş masanın bir ucunda çok yakışıklı bir erkekle 
onun hemen yakınında çok yaşlı bir kadın oturmaktadır. Tombala oy­
namaya hazırlanmaktadırlar. Numara torbası erkeğin kucağında. Er­
keğin gözünde gözlük, kadının kulağında bir işitme aracı vardır.) 
YAŞLI KADIN: (Çocuksu, ince bir sesle konuşur.) İkimiz mi oyna­
yacağız? 
YAŞLI ERKEK: (Sesi iyice kısıktır. Fakat hep bağırarak konuşur. Bu 
ses ancak "su içeceğim" dediği zamanlar ufalır, kı­
sılır.) Ya ne yapacağız? 
YAŞLI KADIN: İki kişiyle hiç tadı olmaz. 
9