murlu ve bomboştu. Sıra sıra lüks otellerin zayıf ışıkları ve so­
kak lambaları, karanlığı yenemiyordu. St. Croix, turistik bir 
adadan çok, terk edilmiş bir kasabayı andırıyord u. Çok uzaklar­
da tekdüze havlayan bir köpeğin sesinden başka bir şey duyul­
muyordu. 
"Hadi, buradan kumsala inelim,'' dedi Tony ansızın . 
Niyetinin otel yıkıntısına gitmek olduğunu sezmiştim. Ka­
ranlık ve ıssızlık beni alabildiğine tedirgin etmeye başlamıştı, da­
ha da karanlık bir yere gitmek düşüncesi dehşet vericiydi. 
"Ben bu otelin müşter isi değilim, bahçesinden geçmemiz 
sorun yaratır. Başını belaya sokmak istemiyorum ." 
"Asıl ben senin başını belaya sokmak istemiy orum. Ama sen 
zaten hep kendini emniyete alıyorsun. Bu da çok hoşuma gidi­
yor." 
Tony, aslında, adanın tuzaklarla dolu, acımasız gecesinden 
çok kendisinden korktuğumun; aramızda geçenlere karşın, ona 
hala tam olarak güvenmediğimin farkındaydı elbette. Bundan 
hem güceniyor, hem de dediği gibi hoşlanıyor du. O sıralarda 
bunun bilincinde değildim ama korku, ilişkimizin temeller inden 
biri, hatta diğer bütün duyguların üzerine işlendiği fonuydu. 
Beni art arda cesaret sınavlarına sokuyor, tepkilerimi dikkatle 
kaydediyord u. Köpekler saldırdığında, ot içerken, deniz kabuğu 
ile dövüşmeyi öğrenirke n, karanlık ve ıssız kumsallarda, yollar­
da ... Şimdi düşünü yorum da, hayatını yaşadığı işlerle kazanan 
biri olarak kimseye kolay kolay güvenmezdi. Sevgisini sunacağı 
kişiyi kendine göre elemelerden geçirmeliydi. Dost olabilmemiz 
için, benim ona güvenmem kadar, onun da bana güvenmesi ge­
rekliydi. Şimdiye dek sınavı geçmiştim, özellikle de bu akşamüs­
tü kaçmayıp onu bekleyerek. Hiç kolay olmamıştı bu ve Kabuk 
Adam gibi biriyle herhangi bir ilişkinin ne kadar zor ve tehlike­
li olduğunu öğreniyordum. Gücümü son sınırlarına dek zorla -
mıştım . Ölümün, işkencenin hapishanenin kıyılarında yaşayan 
yasadışı insanların hayatları (ve dostlukları ), iki temele dayanır: 
61