"Çok geliyor üstiime. Vuracağım. " 
"Etme. Bekle az daha. Oyala ." 
Topal gitti. 
Affı duydu duyalı Hatçenin gözüne uyku girmiyordu, se­
vinçten. 
Alayann kan gibi kırmızı toprağı vardır. Hani çok kırmız ı 
bir karpuzu ortadan yarar , güneşe korsun. İşte öyle kırmız ı. 
Üç günden beri Alayann kırmızı topr aklanna sığınmışlar­
dı. Yüzbaşı Faruk başlannda aha kuş gibi dönüyordu ya, gene 
de mutluydular. 
Hatçe, Iraz türküler söylüyorlardı. Oğullannın adı Memed 
kalmışh. Memed tombul tombul büyümüştü. Bugünlerde de en 
güzel niııni yi dinle di. Hatçe Memedini havaya ahp ahp tutu­
yordu. 
"Iraz teyze," diyordu, "bak hele şu Allahın işine. Biz otuz dö­
nüm diyorduk. Allah bize yüz dönüm verdi. Bir de ev üsteli k." 
Öyle şakalar, öyle çocukluklar, öyle aptallıklar yapıyordu 
ki, on iki yaşmda kız çocuğu yapm az. 
Memede ikide birde: 
"Aman Memed," diyordu, "af çıkıyor. Evimiz, tarlamız 
var. Neden yüzün gülmüyor? Gülsene azıak ." 
Memed buna aa aa gülümsüyor du. 
Gün doğmadan Alayarda Yüzbaşı Faruk tarafından sarıldı­
lar. 
Yüzbaşı: 
"İnce Memed, ben Asım Çavuş değil im. Hizaya gel," diye 
bağınyordu. Memed karşılık vermiyord u. Candarmanın elin­
den nasıl kurtulu nur, öğren mişti. Aldırmıyordu bu yüzden . 
Oyalama kurşunlan sıkıyo rdu. Gece olsun, aralanndan sü­
zülüp çıkacaklardı. Iraz en namlı eşkıyadan daha atik, daha ni­
şana, daha yürek liydi. Tek başına üç gün bu candarmalan oya­
layabilird i. Yüzbaşı Faruk deli divane oluyordu. Bir tek adam, 
bir tek kadın ! Üstelik de çocuk! 
"İnce Memed, kurtu lamazsın elimden ." 
İnce Memed niyeti antmışh. Yüzbaşıyı öldürmeye sıkıyor­
du. Onun için ta içlerine sokul muştu. Böyle bir ihtiyatsızlığı ilk 
kez yapıyordu. 
429