130lah'tan gelen bir mutluluk kartpostal ı olarak hafızama hiç ç ık-
mamacasma kazınd ı. 
"Neredeydin?" dedi Si bel. Beni aramaya ç ıkmış tı. "Merak ettim.  
Berrin içkiyi biraz kaç ırd ığım söyledi, iyi misin canım?" 
"Evet, biraz çok kaçt ı, ama ş imdi çok iyiyim can ım. Tek derdim a şırı 
mutluluk." 
"Ben de çok mutluyum, ama bir derdimiz var." 
"Ne?" 
"Nurcihan ile Mehmet olmuyor." 
"Olmuyorsa olmuyor. Biz çok mutluyuz." 
"Hay ır, hay ır, ikisi de isti yor bunu. Birbirlerine biraz ısınsalar, hemen  
evleneceklerine bile eminim. Ama tutulup kald ılar... Ve fırsat kaçacak  
diye korkuyorum." 
Uzaktan Mehmet'e bakt ım. Nurcihan'a bir türlü sokulam ıyor ve
beceriksizli ğinin fark ına vard ıkça kendine k ızıp, kahrolup daha da
tutuklaşıyordu. Bir kenarda üzeri bo ş tabak kuleleri yle dolu küçük bir
servis masas ı vard ı. 
"Şuraya biraz oturup ba ş başa konuşalım," dedim. "Belki de Mehmet  
için artık çok geç kaldık... Belki de art ık onun do ğru dürüst güzel bir  
kızla evlenmesine imkân yok!" 
"Niye?" 
Masa ya oturduk. Gözlerini merak ve korku yla kocaman açan Sibel'e,  
Mehmet'in mutlulu ğu parfüm kokulu, kırm ızı lambal ı odalardan ba şka 
bir yerde bulama yacağını sö yledim. Hemen gelen garsondan rak ı 
istedim. 
"Sen çok iyi bili yorsun o evleri!" dedi Sibel. "Beni tan ımadan önce  
gider miydin sen de onunla?" 
"Ben seni çok seviyorum," dedim, elimi elinin üzerine koyarak ve bir  
an bak ışı nişan yüzüklü ellerimize tak ılan garsona ald ırmadan. "Ama  
Mehmet, iyi herhangi bir k ızla art ık derin bir a şk yaşayama yacağını 
hissediyor olmal ı. Bundan tela şlı." 
"Ah çok yaz ık!" dedi Sibel. "Ondan korkan k ızlar yüzünden..."