KOMŞU : Öfkelenmiyeyim diyorum, olmuyor. 
FATMA HANIM : Gene de öfkelenme. Var mı kadının başka 
çaresi? 
KOMŞU : Var ya. Doğurmayıversinler öyle zırt zırt. 
Baksana yine gebe. 
FATMAHANIM : Aaa! 
KOMŞU : Aa, ya! Hasta yatağında canını sıkmayayım 
dedimdi ama, dayanamadım işte. Gebe! 
FATMA HANIM : Nasıl olur? Hiç söylemedi. 
KOMŞU : Hem az buz değil, iyice gebe. Demin kamına 
bir dokunduydum, anlayıverdim. Zaten 
şüphelenip duruyordum ... 
FATMA HANIM : Ben hiç anlamadım ... 
KOMŞU : İyice gebe! Sekiz değilse bile, yedi aylık fa-
lan var. 
FATMA HANIM : Vah vah. Ne yapar şimdi zavallıcık? Çalışsa 
bir türlü, çalışmasa bir türlü ... Arif de evde 
çocuk istemez. Dünyada istemez ... 
KOMŞU : İstese alacak mısın a deli karı? Oldu olacak, 
o ayı kocasını da getirt bari. Getirt de, soba­
nın altında yavrulatsın ... Yoo ama, bu derdi 
ben sardım başına, ben temizlerim. 
FATMA HANIM : Senin suçun ne komşum? 
KOMŞU : Dilim tutulsaydı da üstüne varmasaydım! 
Rahat edersin sandım ... 
FATMA HANIM : Rahat da ettirmeye çalışıyor elinden geldiğin­
ce ... Bir sobamızı yakması bile büyük nimet. 
KOMŞU : Yarın doğurunca ne olacak? 
FATMA HANIM : Evinde bıraksa olmaz. Çocuk emzirilmek is­
ter. Alsa getirse, Arif kıyameti koparır. 
KOMŞU : Eh bu kez haklı olur. Cıyak cıyak ağlar bir 
yandan, boklu bezleri senin çama şırına karı­
şır öte yandan ... Yoo, bu iş burda biter. Ay 
başında veririz parasını, dehleriz işte bu. 
159