SAFFET (Servet'in sözünü keserek): Dinleyin. 
(Emel ve Saffet ellerindeki kağıtlan okurlar.) 
EMEL: Boşuna korkuttunuz beni; Terzim gelmiş. 
SAFFET (Heyecan la): Atlattınız mı onu? 
EMEL: Biraz daha cesur olmalısınız Korhan. 
SAFFET (Emel'e yaklaşır): Hayır. (Emel'in elinden kağıdı ala­
rak düzeltir.) Isim iyi değildi de. 
EMEL: Biraz daha cesur olmalısınız CemiL. 
SAFFET: Ben bütün hayatırnca korktum Filiz. Bilhassa gü­
lünç olmaktan korktum. 
EMEL: Benim varlığım hiç mi etkilemiyor bu korkuyu? 
SAFFET: Hayır, sizi de sevmemeliyim. Çünkü her zaman ol­
duğu gibi hayal kırıklığı bekliyor beni. Gene gülünç ol­
maktan korkuyorum. (Sesini yükseltir.) Insafsız insanlar! 
Hayat göz yaşına bakmıyor. Oysa insanlann merhametine 
muhtacım ben. (Başını kaldmr. ) Coşkun, bunun bulvar 
komedisi olduğundan emin misin? 
EMEL: Ne olur devam edelim. 
SAFFET: Işte bu kanşık haleti ruhiye içinde evlendim ve ka­
nma teslim oldum. Her şeyi yapmasına izin verdim, ço­
cuğu olmasına, hatta saksıda çiçek yetiştirmesine bile. 
Halbuki bilirsiniz bitki böcek yapar, topraktan solucan ... 
aman yarabbi size neler anlatıyorum. (Kapı çalınır.) Ey­
vah kanm geldi. 
COŞKUN: Saçmalama. Yok öyle bir cümle. (Kapı tekrar ça­
lınır.) 
SERVET: Ama kapı çalınıyor. 
42