yüzünün kızardığını, arkadaşlarının da utanır gibi olduklarını 
gördü. 
Fuat Bey'ler gitmişlerdi. Her zamanki koltuğunda oturan Cevdet 
Bey gençleri görünce heyecanlandı. Muhittin elini öperken ne­
şelendi. Oturmaları için o kadar ısrar etti ki, oturdular. 
Cevdet Bey: "Ee nereye gidiyorsunuz şimdi? Eğlenceye mi?" 
dedi. 
"Onlar gidiyorlar, ben kalıyorum evde," dedi Refik. 
"Tabii, sen kalacaksın. Sen evlisin artık. Sizler nereye gidi­
yorsunuz, bakalım? Beyoğlu'na çıkanınız var mı hiç?" 
Muhittin: "Ben arada bir çıkıyorum!" dedi. 
"Haa! Seni gidi seni... Ama fazla da ileri gitme... Ben gençli­
ğimde hiç yapmadım, biraz daha yaşasaydım, eğlenseydim di­
yorum şimdi, ama aile, iş önemli, öyle değil mi? Nerede çalı­
şıyorsun sen?" 
"Bir inşaat şirketinde." 
"İyi, aferin!" Ömer'e döndü: "Sen de oyalanmadan çabuk bir 
iş tut. Bak burası Avrupa'ya benzemez. Burası başkadır." 
"Biliyorum efendim!" dedi Ömer. Ayağa kalktı. Cevdet Bey'in 
eline uzandı. 
Cevdet Bey elini öptürürken: "Bak hele şunlara!" dedi. "Hemen 
kaçıyorlar. Benden öğreneceğiniz çok şey var, daha çok!" 
Nigân Hanım: "Pek de yakışıklılar!" diye iç çekti. Galiba 
Muhittin'e hiç uymayan sözünü düzeltmek isteyerek: "Pek de 
gençler! " diye ekledi. "Bir gün yemeğe beklerim. Söz verin, tamam 
mı?" 
Osman gene o eski şakayı hatırlayarak gülüyordu. 
. Odadan çıkarlarken küçük torunlardan biri Ömer'e sokularak, 
"Çat burda çat kapı arkasında, nedir o?" dedi. 
Ömer: "Limon mu?" dedi, gülümsedi. "Yoksa o turşu fıçısı 
mıydı?" 
Merdivenlerin eşiğindeyken Refik yukarı kattan inen Perihan'ı 
gördü. Gövdesini öyle bir yere yerleştirdi ki arkadaşlarının onunla 
bir daha selâmlaşmak zorunda kalmalarını islemediğini anladı. 
"Neden böyle yaptım?" diye düşündü. Onlarla birlikte bahçe 
kapısına kadar yürüdü. Bir akşam gene burada buluşmak, ko­
nuşmak için onlardan söz aldı. Nişantaşı Meydanı'nda bayram 
120