rinine inemez. Bu uzun hayatta insan gözü neredeyse daimi 
bir körlük halinde bulunur. Fakat ne gariptir ki yine o aynı 
göz, birkaç senede göremeyeceği şeyleri bir saniyelik bakışla 
gözlemliyor. İşte bana da öyle oldu. O şimşeğin çok hızlı 
ışığında bu iki cennet sakininden başka iki de cehennem ze­
banisi gördüm . Bu iki ifrit mağaranın girişinde karşı karşıya 
duruyorlar dı. O ne dehşetli kulaklar , o ne korkunç dudak­
lardı. Şimşek ışığı sönünce evvelkinden kesif bir karanlık 
içinde kaldım. Meleklerin sarmaş dolaş olmaları güzeldi, 
ama ifritlerin korkunç kulakları gözümün önünden gitmi­
yordu. Mağaradan çıkmak için mutlaka onların yanından 
geçilecek ti. Yürümek istedim. Korkudan bacaklarım beyni­
min verdiği "Yürü" emrine itaat etmiyorlardı . Çünkü ifrit­
lerin dehşetinden bihaber içeri girmiştim. Fakat şimdi bile 
bile önlerinden geçemiyordum. Kendimi dürttüm . Yumruk­
ladım. Hayır ... Ayaklarım makinesi bozulmuş bir vapur gibi 
kumanda almıyordu. İfritler homurdanmaya başladılar. 
Ben de soğuk, sıcak, karışık terlemeye ... Korkudan buna­
lıyordum. Fakat mümkün değil, yarı belimden aşağısı işle­
miyordu . Aman yarabbi, iki ifrit görmekten bu hale geldim. 
Yarın ahirette zebanilerin ellerinde ne yapacağız? Bu ıstıra­
bım ve ayaklarımın kafama isyanı derhal Hazret-i Abdal'a 
malum oldu. İki kuvvetli kol beni yakaladı, mağaradan dı­
şarı çıkardı. Burnumu iğrenç bir koku sardı. Bir de dikkat 
ettim ki ne bakayım ... İfritin kucağındayım ... O saatte ken­
dimi kaybetti m. Ne kadar zaman baygın kaldım bilmiyo­
rum. Beni tartakladılar, uyandım . Gözlerimi açınca kendimi 
upuzun yatmış buldum. Vücudumda gezinen birkaç el beni 
çabuk çabuk soyuyorlardı. Hayretle sordum: 
-Emr-i Hak mı vaki oldu? Burası teneşir mi? Beni gasil 
için mi soyuyorsunuz? 
Bu soruma gülüştüler. Cevap vermediler. Tekrar ettim: 
-Söyleyiniz, ölü müyüm diri miyim? Burası ahiret mi 
dünya mı? 
Yüzlerini seçemiyord um. Seslerini işitiyordum . Birisi ce­
vap verdi: 
61