HAMİT BEY: Demek, zamanı iyi hesap edemedik. 
HİKMET 1: Kolay mı babacığım? Çok beklemeliydiniz . Her 
gün milyarlarca insan, sonsuz çatışmalann, sayısız kesişmele­
rin tehlikesi altında yaşıyor. Çok dikkat etmek gerekiyor . İn­
san bir otobüs kazasına kurban gidebilir, ya da ölmüş kansıy­
la karşılaşabilir. 
SAFiYE HANIM: Ben, sizin yokluğunuzu hiç belli etme­
dim efendim: Dantel perdelerin rengini ağartmadan yıkadım. 
Siz öldükten sonra, yeni temizleme tozları çıktı aynca. Her 
gün radyolarda reklamları var. Biz Hamit Beyle radyonun sa­
ğına ve soluna yerleştirdiğimiz koltuklarımızda oturuyoruz. 
MUKADDER HANIM: Koltuklarınızda mı? 
HİKMET I: Ben çıkıyorum, biraz hava almak istiyorum da 
(Kapıya doğru yürür, annesine gülümser. ) Gene görüşürüz. 
MUKADDER HANIM: Nereye gidiyorsun? O kadınla ev­
lendin mi? 
HİKMET I: Neredeyse evleneceğiz. Ben geç kalıyoru m, 
müsaadenizle. 
MUKADDER HANIM: Beni tekrar sağ olarak görmek için, 
kim bilir rüyalarında nasıl dua ediyordun, (Gözerini boşluğa 
diker.) O kadını tanıdıktan sonra gözün hiçbir şeyi görmez 
oldu. 
HlKMET 11: Rica ederim anne! Sevgi'ye 'kadın' deme. 
MUKADDER HANIM: Sen ne kadar değişmişsin böyle, 
başka bir insan olup çıkmışsın. Biliyorsun ... 
HİKMET il: Biliyorum, tırnaklarında henüz bebek Hik­
met'in pislikleri duruyor. Geçen gün Bedri'yi gördüm. 
MUKADDER HANIM (Gülümser): Bana her gün çiçek ge-
tiriyordu. Fakat çok içiyor, değil mi? Bana kalırsa biraz aptal. 
HİKMET il: Anne, ben geç kaldım. 
HAMİT BEY: Nereye gidiyorsun? 
HİKMET I: Safiye Hanımı göremem artık. Korkuyor um, 
anlıyor musunuz? Beni yeni mi tanıyorsunuz? 
373