Memed: 
"Bilmiyorum kardaş ya," dedi. "Mutlaka bir şey yapmalı-
yız." 
Ca b bar: 
"Ne yapmalıyız ?" 
M em ed: 
"Şu Aktozlu köyünün fakir fıkarasma kadirlik oldu. Mut-
lak bir şeyler yapmalıyız . Bizim yüzüroüzden evleri yandı ." 
Ca b bar: 
"Kadirlik oldu ama, ne yapmalıyız ?" 
Memed: 
"Ne yapmalıyız ?" 
Cabbar , gerinerek ayağa kalktı. Uzun bacaklan, geniş 
omuzlan çelik tel gibi gerildi. Memed de gerinerek kalktı. Yüzü 
iyice yanmıştı. Derisi .kemiklerine yapışmış denecek kadar za­
yıflarmştı. Yüzünde hiçbir yorgunluk izi gözükmüyordu. Yürü­
yüşünde, konuşmasında, her hareket inde bir sağlamlık, bir 
temkin, bir atiklik belli oluyord u. Eşkıya olduğundan beri çok 
değişmişti. 
Ayağa kalkınca, kafasında, o sarı panltı güneşten şavkıdı, 
çoğaldı, büy üdü. 
"Cabbar," dedi, dudaklarını tatlı tatlı yaladı. "Herkesin ka-
zancı kendinin olacak. Bekçisi de biz. Herkesin toprağı olacak ." 
Ca b bar: 
"Bekçisi de biz. Herkesin toprağı olacak!" 
Kayanın doğu yanma inip, Memed önde, Cabbar arkada 
keçi yoluna düzüldüler. 
Ca b bar: 
"Belki de candarmalar ardrmızdadır. " 
Memed: 
"Ardımızdadırlar. Onun için ormanlığa gireceğiz ." 
Ca b bar: 
"İyi olur. " 
M em ed: 
"Şu tarla meselesi aklıma geldi geleli, hiç ölmek istemiyo-
rum." 
Cabbar: 
305