Ölmez Otu 601 
min ettim, dedi. Yatakta torunumla konuşurum hem de sabaha kadar. Yaa, sen 
ne sanıyorsun? Geçende nenem babamla da konuşmadı mı? Teh, nenem karın­
eayla konuşmazmış?" 
Hasan öfkelendi: 
"Git başımdan mendebur kız," dedi. "Allahın bin belası. .. Nenen de, sen de 
başımıza bela oldunuz zaten." 
Ummahan boynunu büktü: 
"Doğru," diye ağlamsı söylendi. "Doğru, başınıza bela olduk. Bizim yüzüroüz­
den Çukurovaya gidemiyor sunuz. Aç kalacaksınız bütün kış. Bir de Adil gelecek, 
her şeyimizi alacakmış. Bütün kış yemsiz yiyeceksiz ... Bir de çırılçıplak. Bizim 
yüzümüzden öleceksiniz. Ölsek de biz de kurtulsak, siz de elimizden kurtulsa­
nız. Nenemlen ben ölmek istiyoruz ama ... Ölüm zor. Biz ölsek siz de Çukurova­
ya gidersiniz ... " 
Urumahanın böyle konuşması Hasanın zoruna gitti. Ona dokundu. Dokun­
san ağlayacaktı. 
"Biz bu köyde tek başımıza nenem yüzünden kalmadık. Babam Taşbaşoğlu 
kardaşını bekliyor. Taşbaş Emmim köylü varken köye gelemez di. Ermişler köy­
lülere gözükmezler. Babam Taşbaş Efendimizi bekliyor. Söyle neneme hiç canım 
sıkmasın, olur mu?" 
Ummahan sevindi: 
"Olur," dedi. "Hemen gider neneme söylerim. O da hiç üzülmez. O da Taşbaş 
Efendimizi çok sever. Hasan, sana bir şey deyim mi?" 
Hasan: 
"De," dedi hemen. "Haydi." 
Ummahan: 
"Sen günaha giriyorsun." 
Hasan dikeldi: 
"Ne günahı?" 
Ummahan, Hasana doğru eğildi, büyük bir sır verircesine. 
"Hasanım , kardaşım hiç ermişlere emmi denir mi? Ermişlere Efendimiz denir. 
Taşbaş Efendimiz, senin eskiden emmindi. Şimdi Efendimiz ." 
Hasan: 
"Çok doğru söylüyorsun Ummahan ," dedi. "Ama velakin bir kere ağzım alış­
mış. Bir kere Efendimiz demeye ağzım alışamadı. Taşbaş emmime Efendimiz de­
mek gerek." 
Sonra Taşbaşın evine gidip, duvann dibine oturdular. 
Ummahan: