düşmüş, ruhunu teslim etmiş efendim. Babamı yıkadılar, ta­
buta koydular. Hocalar , adamlar geldi. Kapının önünde dua 
ettiler. Aldılar götürdüler efendim. Tabutun arkasından an­
nem haykırdı haykırdı, bayıldı. Konu komşu toplandı. Ayılt­
tılar. Yine bayıldı. Babam mezara gitti, hastalığını anneme 
bıraktı. Durup durup şimdi o bayılıyordu efendim. Annem 
hastalandı. Döşekten kalkamıyordu. Komşu hanımlar sıray­
la gelip ona çorba pişiriyorlardı. Bir gün "Yangın var, bü­
tün İstanbul yanıyor" dediler. Yangın yürüdü yürüdü, bizim 
mahalleye kadar geldi. Kıpkızıl alevler öyle koşuyorlardı 
ki insanlar önlerinden zor kaçıyorlardı. Can cana, baş ba­
şaydı. Herkes kendi eşyasını kurtarmaya uğraşıyordu. Bize 
hiç bakan yoktu. Biz üç çocuk, annemizin yatağı etrafına 
toplandık: "Haydi anneciğim, kaçalım, yanacağız" diye yal­
varıyorduk. Annem yine babam için ağlıyordu: "O öldük­
ten sonra bana hiçbir şeyin lüzumu yok. Ev de yansın, cayır 
cayır içinde biz de yanıp kurtulalım" diyordu. Mustafacık 
anasının boynuna sarıldı: "Anneciğim ... Anneciğim ... Ben 
yanmak istemem. Çok korkuyorum. Haydi kaçalım" diye 
yalvarıyordu. Annem oğlunun ricasına dayanamadı. Musta­
fa'yı bağrına bastırdı. "Sen korkma yavrucuğum, haydi ka­
çalım" dedi. Mustafacık babama çok benzediği için annem 
onu çok severdi. Annem döşekten zorla kalktı. Bir yorgana 
sarıldı. Biz de ellerimize bir iki yastık, keçe parçaları aldık. 
Bize yakın büyük bir bostan vardı. Herkes oraya kaçıyordu. 
Biz de onun bir tarafına sığındık. Çok sürmedi. Bizim ev çıra 
gibi tutuştu. Odaların yandığını, duvarda babamın resmi­
nin alevlerin içinde kaybolduğunu uzaktan görüyor, çırpına 
çırpına ağlıyorduk. Ertesi gün oldu. Bizim yanımızda bir iki 
kırpıntıdan başka bir şey yoktu. Biz birdenbire fukara ol­
muştuk efendim. Mustafacık, "Anne, fukara olmak ne de­
mektir" diye soruyor , annem, "Hani ya akşamüstleri bizim 
kapıyı çalan, üstü başı parça parça dilenci baba yok mu, işte 
biz şimdi öyle olduk" diyordu. 
Yangın gündüz yandı, gece yandı, ertesi gün oldu, hala 
yanıyordu. Biz, İstanbul'da hiç ev kalmadı sandık. Çünkü 
110