FAKİR BAYKURT
 
143
 
 
«Yooo yooo! ..» dedi Kır Abbas. «Bize bir eyilik yapmak istersin 
işallah; hökümetimizin Zireetinden bize yeteri kadar bostan 
tohumu...»
 
Hamdi bey iki dizi üstüne dikeldi:
 
«Bunu sen mi söylüyorsun Kır Abbas? Y
ani seninle o Deli herife 
varıp avucumuzu yalaya yalaya dönüp gelmedik mi?»
 
«Öyle emme, o zaman çubuk yokmuş. Belki bostan tohumu 
vardır. Hökümetimizin bir Zireeti...»
 
«Hey yarabbi! Ulan kendi kulağınla duydun, herif bize ne dedi: 
Sen onlardan, afiş, broşü
r, bilgi iste ... versinler. Emme çubuk isteme, 
tohum isteme... Sen bırak hükümeti Kır Abbas. O doğru dürüst 
sınırları beklesin, yeter. Çubuğunu, çekirdeğini
 
kendin bul arkadaş. Yeter ki o sana engel olmasın... Bunu da büyük 
bir devlet bil...»
 
Battal da, R
ıza da anlıyorlardı. Ama Kır Abbas anlamıyordu: «Ne 
demek? Nasıl engel olur?»
 
«Lâfın gelimi ulan! Elbet engel olmaz, olamaz. Emme “iş ihtimal” 
demişler. Bakarsın karakollara bir emir yazar, bağ dikmek, bostan 
ekmek yasak der. Deyemez mi?»
 
Kır Abbas 
ellerini birbirine çarptı:
 
«Kabul etmem, valla kabul etmem! Deyemez! Sen bizim
-
 
len 
zevkleniyorsun! Kurtuluş Savaşında, Haymana, Afyon ce
-
 
pelerinde, 
emirlerinde tetik çektiğimiz böyük komutanlar bize engel olamaz...»
 
Hamdi bey:
 
«Neyse!» dedi. «Olamaz, pek
i ... Yani sen sanıyorsun ki, 
emirlerinde tetik çektiğin büyük komutanlar... komuta ediyor. Onlar 
unutuldu be! Hemi onların kendileri de seni beni unuttular... Gözünle 
gördün, şimdi hökümetin memurları, ya sinek avlar, ya çat çat çat 
rapor yazar. Çubuk çek
irdek düşünmez. Bırakın bunları, ben size ne 
konuşuyorum, onu dinleyin. Ben yarın Rıza’nın okulu görürüm. 
Komşulardan birazını da içeri alırım. Onların önünde bebelere soru 
sorar, hesap yaptırırım. Eferim derim, okşarım. Sonra bubaları da