"Alacağı olsun anamın, alacağı olsun o Karakız Hatunun. O öl­
. meden Dervişin kulağını, burnunu, kellesini ona getireceğim. Ne ya­
pacak bakalım? Utancından yerin dibine geçmeyecek mi? Ahdim ol­
sun Karakız Harun, ahdim olsun, seni utandıraca ğım. İşte o zaman 
bu sözlerini·sana ... Ahdim olsun!" . 
Birden yüreğine bir korku, bir acı düştü, bir şey olmasın bu ka­
dar öfke sonucu. Karakız Hatuna? Hemen dışarı fırladı. Karakız Haru­
nun karartısı kıpırtısız, küçücük, yumulmuş duruyordu korkuluk di­
reğinin yanında. Ortalık fesleğen kokuyordu. Ilık çökmüş. 
·"Ana, ana, uykun gelmedi mi ana?" 
Karakız Hatun birden doğruldu, yumuşacık döndü : 
"Ya yavrum," dedi en tadı sesiyle. "Ya yavrum uyumalıyı m." 
Kalktı, oğlunun kolundan tuttu, yürüdüler. · . 
"Oğlum," dedi sevgiyle, "kusuruma kalma. Ben ölmeden de oba-
mı aşiretimi buradan kovma. Ben öldükten sonra da ... Dünyada hiç­
bir şeyin gereği olmaz da bir insana, dünyada her şey eskir de, her şe­
yin gereği geçer de, bir şeyin gereği geçemez. O da insanın. Obanın 
aşiretin ... Obandan aşiretinden kopma. Aç kal,. susuz kal, dilen ama 
obanı aşiretini bırakma. İstersen Sarıoğlunu öldürme, Allah onun be­
lasını verir, ama elini aşiretini bırakma. Sana ak südümü helal etmem 
Mustafa. Bırakma!" 
Mustafa inançlı bir sesle : 
"Bırakmam ana," dedi.