Rivayet ederler ki surların hemen içindeki Ağa Çayırı'na 
vakti zamanında çadırlarını kurmuş çingeneler arasında, 
derdinden bağrı yanan bir baba vardı. Gün boyunca sokak 
sokak dolaşıp ayı oynatan bu adamcağızın çektiği kahır, ya­
şı yirmiyi geçmesine rağmen bir baltaya sap olamamış oğlu 
yüzündendi. İhtiyarlayıp elden ayaktan düşmesine az zaman 
kalan bu çileli baba, ata yadigarı ayıcılık mesleğine oğlu pek 
itibar etmediği için kendini yiyip bitiriyordu. İhtiyara canı 
gönülden bağlı olan ayısı da, evladının ona çektirdiği çileyi 
hissediyor ve sahibi üşütüp hasta olduğu zamanlar kendisini 
dolaştırıp parsa toplamak zorunda kalan delikanlının emir­
lerini dinlemiyor, ne kocakarılar gibi bayılıyor, ne de dilber­
ler gibi raksediyordu. Böylece hem hain evlada metelik ver­
mediğini ispatlamış oluyor, hem de mesainin bir an önce so­
na ermesine sebep olup asıl sahibinin sıcak yatağına kapa­
ğı atıyordu. Çünkü baba, oğul ve ayı aynı yatakta yatarlardı. 
Ayı her zaman ortadaydı ve bu da oğulun pek işine gelmi-
39