pastanede bana pasta ikram etti. O tarihten sonra kendisini 
görmedim. Zekâsı ve hafızası, karakteriyle nadir şahsiyetler­
dendi, memleket için büyük bir kayıptır." Evet, artık kimse­
ye pasta ikram edemeyecektir. Bir senatör de Mustafa Ho- 
ca’nın sevdiği Karadenizli fıkrasını uzun uzun anlatıyor, 
onun hakkında yazdığı bir mektupta; fıkra, yazının yansın­
dan fazla yer tutmuş. Merhum bir şair de ‘edebiyattan hoş­
lanmayan ve çoğu zaman edebiyatı anlamayan riyaziyeciler’ 
arasında Mustafa İnan gibi ‘gerçek ve derin bir aydın’ olma­
sına seviniyor. Herhalde riyaziyeciler bu merhum şairin yaz­
dığı şiirleri gördükten sonra edebiyattan hoşlanmamaya ka­
rar vermişlerdir. Mühendis Mektebi’nden bir arkadaşı da 
Mustafa İnan hakkında gönderilen yazılan sanki okumuş gi­
bi, bunlann çoğunun ortak özelliğini dile getiriyor: "Bu yaz­
dıklarımın hiçbir şey ifade etmeyeceğini çok iyi bildiğim hal­
de, kendisine beslediğim saygıyı tekrarlamak ve örnek insan 
Mustafa'nın aziz hatırasını bir daha anmak için bu satırları 
yazmış bulunuyorum. Bu yazıları okumak zahmetinde bırak­
tığım için sizden tekrar özür dilerim." Samimi bir arkadaş­
mış. Mustafa’nın yabancı ülkelere yerleşen arkadaştan, değil 
Mustafa'yı, Türkiye’yi bile hayal meyal hatırlıyorlar; onlar 
için koca Türkiye bile U 2ak hir hayal olmuş; yalnız, Ameri­
ka'ya yerleşen Şenol Utku, bir arkadaşıyla birlikte yaptığı 
bir çalışmasında ‘merhum profesör Mustafa Inan'ın’ kendisi­
ne bilimsel araştırma ruhunu aşıladığını belirtiyor.
Profesör başını kaldırarak gülümsedi; "Bak bu ilginç." 
Önündeki kâğıda hakti; ’’Bu zat da, çoğu insanımızın kendi­
sine biri hakkında bilgi vermesi istenildiği zamanki davranı­
şıyla karşımıza çıkıyor: Önce kendisiyle ilgili bir sürü şey an­
latıyor. Bir şantiyede Mustafa ile birlikte çalışmışlar. Bu 
şantiyenin şefi çok iyi bir insanmış, işine sabahlan çok erken 
gelirmiş, çünkü akşamlan, erken yatarmış. Ama bak ne diyor 
bu arada; ‘Hatırladığıma göre İtalyan hükümeti kendisine
207