422 beklerken, askerler ayva re ndesine el koyarlarsa çok ac ı çekeceğimi 
gittikçe artan bir endi şeyle hissediyordum, endi şemin şiddeti yle birlikte  
yıllar soma hat ırlad ım. Çetin radyoyu açtı. Çe şitli s ıkıyönetim  
komutanl ıkların ın bildirileri okunuyordu. Arananlar ın listesi, yasaklar,
yakalananlar... Çetin'den ba şka bir istas yona geçmesini istedim. Biraz
cızırt ıdan sonra, çok uzak bir ülkeden ruh halime u ygun birşeyler
işittik. Tad ını ç ıkararak dinlerken, hafif bir yağmur ön cam ı damla
damla ıslat ıyordu. 
Sokağa ç ıkma yasağının başlamas ından yirmi dakika sonra, erlerden  
biri geldi. Kimliklerimizi geri verdi. 
"Tamam, art ık gidebilirsiniz," dedi. 
"Yasakta sokaklarda geziyoruz diye gene bizi durdurmas ınlar?" dedi  
Çetin. 
"Bizim durdurdu ğumuzu söylersiniz," dedi asker. 
Çetin motoru çal ıştırd ı. Er bize yolu açm ıştı. Ama ben arabadan  
indim ve askeri kamyona sokuldum. 
"Komutan ım, annemin ayva rendesi kald ı galiba..." 
"Bak gördün mü, sa ğır dilsiz de ğilmiş sin, konu şmayı ne güzel  
biliyorsun." 
"Beyefendi, bu kesici delici bir alet, yan ınızda bulundurmanı z 
yasak!" dedi öteki asker. Bunun rütbesi daha yüksekti. "Ama al  
bakal ım, bir daha da yan ında taşıma. Ne i ş yap ıyorsun bakay ım sen?" 
"İşadam ıyım." 
"Vergini iyi veriyor musun?" 
"Veriyorum." 
Başka bir ş ey söylemediler. Biraz kalbim k ırılm ıştı, ama rende ye 
kavuştuğum için mutlu ydum. Dönü şle Çetinin a ğır ağır ve dikkatle  
sürdüğü araba caddelerde ilerlerken, mutlu oldu ğumu kavrad ım. 
İstanbul'un köpek çetelerine teslim olmu ş boş ve karanl ık sokaklar ı, 
gündüzleri çirkinli ği ve k ırık dökük halleri yle manevi yatım ı bozan  
beton apartmanlarla çevrili caddeleri, şimdi bana şiirsel ve esrarl ı 
gözüküyordu.