REFİ EFENDi 
Bu ne telaş efendim! Bırakınız. Çok şükür, daha 
kendi kendime yürüyecek kadar derınamın var. Siz 
insanı zorla hasta, ihtiyar etmek istiyorsunuz. 
AYŞEKADlN 
ihtiyar mı? Aa o nasıl söz efendim? Kendinize yordu­
ğunuz şeye bakınız. 
REFİ EFENDi 
Hay yüze gülücüler, hay yağcılar, hay yalancılar! 
AYŞEKADlN 
Yağcılığı, yalanı hiçbir vakit kabul etmem. 
REFİ EFENDi 
Şimdi bana ihtiyar demezler mi? 
AYŞEKADlN 
Aman efendim, size ihtiyar demeye kimin dili varır? 
Bir haftadır rahatsız oldunuz. Yiyip içmediniz. Biraz 
bozuldunuz. Renginiz kaçtı. İşte o kadar. Munta­
zaman yemeye başlar, çıkıp hava alırsanız, derhal 
yanaklarımı yine pembeleşir, gül gül açılır. 
REFİ EFENDi 
(Kendi kendine) O kadar kuvvetli söylüyor ki yanak­
larıının alacağı pembeliğe beni bile imrendiriy or. 
(Açıkça) Ayşe Kadın doğru söyle. Demek ben daha o 
kadar ihtiyar değilim? 
AYŞEKADlN 
Sizi temin ederim efendi hazretleri ki ... siz bir kadını ... 
REFİ EFENDi 
(Telaşla) Eee, eee, elverir! Sözün öbür tarafını kur­
calama. (Biraz bekleyiş) Ayşe Kadın, bak Selime'yle 
Anika senin bu teminatma katılmıyor. Onlar hiçbir 
şey söylemiyor. 
SELİME 
(Te/aşla) Biz daima aramızda sizin erkeklik çağının 
tam kemalinde bulunduğunuzdan bahsederiz. 
REFİ EFENDi 
Bilirim, bilirim, beni aranızda pay edemezsiniz. Sen 
ne fikirdesin Anika? 
17