riz. Biz... Biz demeye hakkım var mı dersin? Seni, beni, se-
nin insanlarını hep bir arada düşünebilir miyim acaba?Yoksa, beni aranıza almıyor musunuz? Çabalarımı gelip ge-çici mi kabul ediyorsunuz? Çırpınışlarımın sizinle ilgisiyok mu? Beni nasıl değerlendiriyorsun? Değerlendiriyorsu-nuz? Ben de başarılarımı bırakmalı mıyım yoksa? Söyle ba-na, arkadaşlarının arasında bu meseleye benim gibi eğilenvar mı? Yoksa, bu bir yaratılış meselesi mi? Bazıları anadandoğma mı öyledir? Sonradan olmalar kabul edilmiyor muaranıza? Selim de ona, böyle bir mesele olmadığını, böylebir ayrımın yapılmadığını, önce girenlerin sonraya kalacağı-nı, yeni girenlere öncelik tanınacağını anlattı. Böyle bir me-selenin de insan sezmedikçe var olmadığını, elle tutulur birgerçekliği bulunmadığını belirtti. Aralarına adam almaktagüçlük çıkardıkları hakkındaki söylentiler doğruydu. Fakattutunamayanların, bu kadarcık bir titizlik göstermesi de ya-dırganmamalıydı. Sahtekârlar türemişti. T utunamayanlaragösterilen bazı kolaylıklardan yararlanmak istiyorlardı. Negibi kolaylıklar Selim? Karısının sesini duydu: “Ne yapıyor-sun canım?” Uykulu bir ses. “Güneşin doğuşunu seyredi-yorum.”
Şantiyede işler çabuk yoluna girdi. Gene de bir gün önce-
ki düzen bozulmuştu işe başladıkları sırada. Sevgili kardeş-lerim: benim yokluğumu bütün kalbinizle duyduğunuzubelirtmek için çalışmanızın yalnız benim varlığıma bağlı ol-duğunu gösterdiniz. Her gün düzeni yeniden kurmamız,aramızdaki bağlılığın güzel bir belirtisidir.
Esat’ın sokağına geldiği zaman, Esat için günün henüz
başlamadığı aklına geldi. Bir an durakladı. Kahveye gire-mem ya. Kaybedecek vaktim yok. Adımlarını sıklaştırdı.Kapıyı Esat açtı. Daha giyinmemişti. T urgut, özür dileyici
380