yordu. Üstelik Naci, Vedat ve Gandi Hikmet birlikte liman 
projesi yapacaklardı. 'Gandi,' diye beni çağırdı. Ben de yanı­
na gittim ; bana yavaşça ‘Şu Naci ile Vedat'ın arasını açabilir 
misin?’ diye sordu, ben de ‘Hav bay ağam,' dedim. Ufak bir 
fitne fıicurluktan sonra bu işte muvaffak oldum. Sonunda 
Vedat hocaya hesaplan vermeye, Naci de resimleri teslim et­
meye karar verdiler. Ben de bu işte hapı yuttum. Çünkü be­
nim proje olarak vereceğim bir şey yoktu. Hemen ağaya git­
tik; 'Aman Mustafa ben bu işte yandım. Bu işi ben bozdum. 
Sen düzelt,’ dîye ricada bulundum. Mustafa araya girdi ve bu 
hadisenin, onun muzipliği ile olduğu anlaşıldı. Hep beraber 
projeyi bitirdik ve zamanında teslim ettik. Bizim şakalanmız 
hiçbir zaman kırgınlıkla nelicelenmezdi." Mustafa'dan, not­
larını kimseye vermiyor diye yakınırlarmış bazıları. "Dersle 
tuttuğu notlan kimseye vermezdi," diyor sınıf arkadaşların­
dan biri. "Sen onlan anlamazsın," dermiş. Notlarını vermez­
miş, ama hemen oturur, istenen konuyu anlatmaya başlar­
mış. Bir gün de oturup anlatmaya vakti olmadığı için notla- 
nnı arkadaşına vermek zorunda kalmış: "Haklıydı, bu not­
lardan hiçbir şey anlamadım. Sadece başlıklarını yazmıştı 
bahislerin, altlarına da bir iki küçük şekil çizmişti." ‘Büyük 
Hafıza’ için bu kadan yetiyordu; bu şifreleri görünce hemen 
meseleleri hatırlıyordu. Ve Mustafa İnan, Mühendis Mekte- 
bi’ni, belki de yirmi yılda bir görülen bir dereceyle, pekiyi ile
"Üçüncü sınıftan itibaren hafta sonlarında Mustafa, orta­
dan kaybolmaya başladı," diye anlatıyor en yakın arkadaşla­
rından Namık Sılay, "Birçok Mühendis Mektebi talebesi gibi, 
liselilere matematik dersi verdiğini söylüyordu."' Özel yaşan­
tısından pek sözetmeyi sevmeyen Mustafa İnan, hafta sonu 
derslerinin neden bu kadar uzun sürdüğünü anlatmıyordu. 
Orıu Adana’dan tanıyan arkadaşları da bir hemşerisinin kızı­
na ders verdiğini söylüyorlardı. Bazen cuma (hafta tatili)
103