Cevher Hanım gözlerinde bir efsun, dudaklarında ince 
bir tebessümle döndü. Bitkin bir bakışla, "Ne haldeler?" 
demek istedim. O, bu sessiz sorumu aniayarak cevap verdi: 
-Göğün dokuzuncu katındalar ... 
-Bizi dünyada bıraksınlar da onlar istedikleri kadar 
yükselsinler ... 
-Yanlarına gittim. İskemieye biraz iliştim. Konuşma­
larını dinledİm de benim varlığımdan asla haberdar olma­
dılar ... 
-Onlar dokuzuncu kat gökte uçarken, tabii bu alçak 
dünyada olanı biteni hissedemeyecekler ... 
Cevher Hanım güldü. Sonra sustuk. Gözlerimizden uza­
nan yansıma hatları sanki birbirine dolanarak bebeklerimi­
zin içine gömüldü. Bakışının efsunu karşısında titriyordum. 
Muhatabım sükfıtun tehlikesini anlayarak: 
-Kocam yine maziyi, istikbali bütün ikna edici bela­
gatiyle inkar ediyor. Halden başka zaman kabul etmiyor ... 
Daha ne diyor bilir misiniz? .. 
Sabır ve tahammülüm bardasına kadar suya inmiş ağır 
ağır batan bir gemi gibi boğuluyor du. Sıklaşan soluklarımın 
arzusu sesimde titreyerek: 
-Ne diyor? dedim. 
-Yalnız ebediyet vardır. Bunun içinden çıkamayan 
mahlukat doğmak, yaşamak, ölmek gibi üç devre geçiriyar 
zannolunu yor. Lakin devre birdir ... Bunu üç gören biziz. Ya­
rın doğacaklar bugün mazide beklemiyorlar . Şu anda yaşa­
yanlar mazi, istikbal dediğimiz zamanlardan ayrılmış değil­
dirler. Yarın ölecekler genel hayattan çıkmıyorlar . Doğmak, 
yaşamak, ölmek aynı hadisedir. 
Balkon eski, askılı gelin odaları gibi yapraklarla, çiçek­
lerle donanmış, örtülmüş yeşil bir gelin odası mahremiye­
tindeydi. Dişi kokusunu alan bir azgın haline geldim. Si­
nirlerim kıvranıyor, başım dönüyor, kendimi kaybedip yine 
buluyordum. 
İşte böyle irademe sahip olamadığım bir coşku anında 
elimi Cevher'in beline attım. O güya şaşırdı. Her an kuv-
102