"Ee, nasıl buldun bakalım?" 
"Son yaptığın galiba bu. İyi olmuş! Ama bu ihtiyar tüccarı 
bozmuşsun!" 
"Bozmuş muyum? Neresini?" dedi Ahmet heyecanla. 
"Baksana şunlara. Elbisenin ayrıntıları, kareler, mendilin 
kıvrımları. Niye bü saçma ayrıntılar üzerinde duruyorsun?" 
Ahmet bozulur gibi oldu. En iyi eleştirmenin İlknur olduğuna 
inanmak islerdi. 
"Bir şeye başlıyorsun. Düşünce, ya da anlatmak istediğin şey 
iyi. Onu yerli yerine de oturtuyorsun. Ama sonra, bilmiyorum 
neden, başlıyorsun ayrıntılarla oynamaya. Mendilin kıvrımları... 
Gölge yapmayı yeni öğrenen genç ressam gibi hüner göstermeye 
çalışıyorsun. Al mesela, ihtiyarın elinin üzerindeki şu lekeler, 
benler! Belki eskiden bunlar belirsizdi, düşünmüyorduk onları, 
ama ne bileyim, orada ben varmış gibi bir duygu uyanıyordu 
içimde. Ama şimdi onları gözüme sokuyorsun, bunu düşün­
düğünü göstermek istiyorsun. Neden?" 
Ahmet çekinerek: "Belki kendime güvensizliğimden!" dedi. 
"Belki de seyirciye güvensizliğinden. Ya da anlaşılanıama 
korkusundan! Çok ukalâ mıyım?" 
"Hasan geldi bugün!" dedi Ahmet. "Resimlerimin ona hiçbir 
şey anlatmadığını söyledi." 
"Sen de alındın, tabii..." 
"Biraz! Ama şöyle bir şey de dedi: Ciddi mi olduğum, alay 
mı ettiğim anlaşılmıyormuş!" 
"Bayıldın tabii bu lafa! Kendini Goya sandın. Bence o da yanlış 
bir saplantı." 
Ahmet gülümseyerek: "Evet, ukalâsın!" dedi. 
İlknur da güldü. Heybesinden bir paket sigara çıkardı. Her 
zaman oturduğu, hem resimleri, hem de Ahmet'i görebileceği 
sandalyeye oturdu, sigarasını yaktı. Eğlenceye kendini hazırlamak 
istiyormuş gibi bir süre çevresine bakındı. Sonra sordu: 
"Evet, ne yaptın bakalım görüşmeyeli? Beş gün oluyor, değil 
mi? Hasan ne yapıyor?" 
"Sen Hasani tanıyor muydun?" 
"Canım onu da, işte herkes gibi, sen anlattığın için biliyo­
rum." 
5X4