dım ama öyle olmad ı. Kadın haklıydı; benden ba şka kimse  
onu göremiyordu. 
  
219 
"Gel bakal ım Kimyac ık" dedi Mevlâna. "Baban ın dediğine 
göre kendi kendine okuma yazma ö ğrenmişsin. Özel yetenek- 
lerin varm ış ve okumay ı çok seviyormu şsun. Söyle bakal ım, 
kitaplar ın nesini seversin?" 
Boğazıma bir şey düğümlendi, dilim kilitlendi. Yan ıt vere- 
miyordum. 
"Hadi Kimya, Efendi Hazretlerine anlatsana" diye üstele- 
di babam. Mevlâna'y ı hayal k ırıklığına uğratmaktan endi şe 
eder gibiydi. 
Doğru yanıtı vermek istiyordum. Babam benimle gurur 
duysun istiyordum ama bir türlü konu şamadım. Ve eğer ya- 
nımdaki genç kad ın müdahale etmeseydi belki de hiç konu- 
şamayacakt ım. Köye elimiz bo ş dönecektik. 
Ama genç kad ın usulca elimi tuttu. "Hadi güzel k ız, anlat 
Mevlâna'ya. Söz veriyorum her şey güzel olacak." 
O zaman kendime güvenim geldi. Mevlâna'ya döndüm: 
"Efendimiz sizin yan ınızda yeti şmek bana şeref verir. Zorluk- 
tan kaçmam, okumay ı severim. Ö ğrenmeye aç ım. İyi bir ö ğ- 
renci olaca ğıma sizi temin ederim." 
Mevlâna'n ın gözleri parlad ı. "İşte bu çok güzel" dedi ama 
sonra içini çekti. Sanki akl ına tatsız bir ayr ıntı gelmişti. 
"Ama sen k ızsın. Biz beraber durup dinlenmeden çal ışsak, 
yollar kat etsek bile çok geçmeden evlenecek, çoluk çocu ğa 
karışacaksın. Onca senelik tedrisat bo şa gidecek." 
Ne diyece ğimi bilemedim. Şevkim kırılmıştı. Babam da s ı- 
kılmış gibiydi, gözlerini çar ıklarına dikmi şti, sessizce bekliyor- 
du. İşte o zaman bir kez daha genç kad ın imdadıma koştu. 
"Mevlâna'ya de ki, zevcesi hep küçük bir k ızları olsun is- 
terdi. Allah şimdi seni gönderdi. E ğer bir k ız çocuğunu eğitir- 
se karısı buna çok sevinir." 
Bu cümleleri aynen iletince Mevlâna güldü. "Bak ıyorum 
evime uğrayıp zevcemle konu şmuşsun. Ama Kerra benim 
derslerime kar ışmaz evlad ım." 
  
220 
  
221 
  
 
  
O zaman genç kad ın ağır ağır başını salladı ve kula ğıma 
şunları fısıldadı: "Kerra'dan bahsetmedi ğini söyle. O ikinci 
eşi. Sen Gevherden bahsediyorsun. O ğullarının anası." 
"Kerra Hatun'dan de ğil Gevher Hatun'dan bahsediyor- 
dum" dedim isimleri dikkatle telaffuz ederek. "O ğullarının 
anasından." 
Mevlâna’n ın  yüzü gölgelendi, gülümsemesi söndü. "Gev- 
her öldü çocu ğum" dedi. "Rahmetli e şimi nereden bilirsin? 
Şaka mı bu?" 
Babam tela şla araya girdi. "Kötü bir niyeti yoktur efen- 
dim. Kimya sayg ılı bir kızdır. Büyüklerine hürmette kusur 
etmez." 
Doğruyu söylemek zorunda oldu ğumu anlad ım. "Rahmetli 
eşiniz burada, yan ımda. Elimi tutuyor, beni konu şmaya teş- 
vik ediyor. Koyu kahve badem gözleri, çillenmi ş yüzü, uzun 
sarı bir elbisesi var..." 
Genç kad ın terliklerini i şaret edince, onu da anlatt ım.