yaygın ki bu görüş ... Şaşıp kalmamak elde değil. Ga­
liba romanımız okurunu yetiştirmemiş de, eksik çev­
rilmiş romanların yetiştirdiği okur, romanımızı biçim­
lendirmiş. Çünkü, biliyoruz, uzun yıllar, bir çok ünlü 
romanın sadece olayları dilimize çevrilmiş, okurumuz 
nasıl olsa anlamaz bu bölümleri deyip, bence o roman­
ları asıl roman yapan öz, bir ·kasap vahşetiyle kemi­
ğinden sıyrılıp atılmış. Böylece de okura, roman bir 
olay aniatma zenaatıdır diye belletilmiş. Gerçekten ga­
rip. Şimdi düşünüyorum da, okurunu yetiştirmiş bir 
tek romancımız yok. Oysa okurunu yetiştirmiş hikaye­
cimiz çok. Örneğin, Sait Faik. Okurunu, kendisi yetiş­
tirmiştir. Kimse aksini söyleyemez. 
Bu nedenle, �Yağmur Sıcağı» hakkındaki yargım­
za katılmarnam olanaksız. Çünkü ben olay aniatmayı 
amaçlamad ım. Bazı kişiler de «romanda hiç olay yok» 
diyorlar. Doğrusu onlara da şaşıp kahyorum. Nasıl 
olur, roman baştan sona olay dolu gerçekte. Ama hiç­
biri amaç haline getirilmemiş. Araç olarak kullanıl­
mış hepsi de. İşte bu nedenle olsa gerek, olayları eğer 
gözlerine gözlerine sokmuyorsanız, farkına bile var­
mıyorlar. Dedim ya, roman olaylarla uğra�maz. İşi, 
olay hikaye etmek değildir onun. Eğer bir olay hikaye 
ediyors a, bilinmelidir ki, bir olgunun görünümünü an­
latabilmek için onun yardımına sığınmıştır. Çünkü, bi­
liyoruz, olgular; doğada ancak olaylar biçiminde gö­
rünüm kazanırlar. «Yağmur Sıcağı»ndaki amaç da, be­
lirttiğiniz gibi bir süreci verebilmekti. Bu yüzden ki­
şiler, yaşanılan mekan ve kişiler arasındaki -belli 
bir temle ilgili -ilişkiler özellikle ön plana çıkarıldı. 
Güher ile Zekeriya arasındaki gönül ilişkisi ise, topu 
topu bir katalizör. 
2 -Roman, okur için, eğlendirici, hoşça vakit ge­
çirici bir araç olamayacağına göre; sizce, okura dü-
lll