rum albayım,' diye itiraf ta bulundum. 'Her şeyden önce nefesi­
mizi iyi ayarlamal ıyız oğlum Hikmet,' dedi bana. 'Evet alba­
yım!' diye heyecanla bağırdım. 'Hemen içkiyi, sigarayı ve boş 
düşünmeyi bırakıyorum. Bedava düşünmek yok artık!' 'Heye­
canlanma,' dedi albayım. 'Heyecanlarını boş yere harcama .' 
Kendimi tutmak istiyordum. inanın çok istiyordum. Gene de 
dayanamadım, bağırdım: 'Anlıyorum albayım! Her yeteneği­
mizi hesaplı kullanmalıyız. Batılılar, kendilerini tutmasını bil­
dikleri için büyük başarılara ulaştılar değil mi? Ölsen bir yu­
dum su vermezler . Tabii şimdi anlıyorum: Bakalım bu suyun 
sana verilmesi doğru mu? Bakalım sen kimsin? Ya Goethe'nin 
de aynı suya ihtiyacı varsa? 1lerleme başka türlü olmaz alba­
yım. Onlar da önce çok hesapsız davranmışlar; bir sürü esaslı 
insan bu yüzden yok olup gitmiş. Ben de eskiden, şu zenginler 
-ama çok zenginler -servetlerinin küçük bir parçasını da ne­
den bana vermezler? Neden böyle sürünüp dururum? diye 
içimden onlara itiraz ederdim. Elbette albayım: Önce, suyu 
hak ettiğimi göstermeliyim. Kağıtları biriktirdiğimiz gibi, he­
yecanlarımızı da biriktirmeliyiz bundan sonra albayım.' 
"Büyük bir durgunluk gelmişti bana. Artık bağırmak iste­
miyordum. iyi bir yetiştirici olan albayıma kendimi teslim et­
menin zamanı gelmişti." 
"Müzikte de böyledir," diye atıldı Nursel Hanım. "lyi bir 
yetiştirici olmadan sonuç alınmaz ." 
Ergun "Ben de bir zamanlar spor yapmıştım ," dedi. "Atle­
tizme çalışmıştım. Antrenör , her şey demektir." 
"Değil mi?" diye bağırdı Hikmet. "lngilizlerin neden sustu­
ğunu artık anlamıştım. Kendimden utanıyordum. Bütün ha­
yatımca konuşmuştum. Bir cümlesi aklımda kalmamıştı. Bir­
den dehşete düştüm. Sonra, yok canım, dedim kendi kendi­
me. Birkaç cümle kalmıştır elbette. Bütün gücümle düşünme­
ğe çalıştım. Hayır aklıma bir cümle bile gelmiyordu. Bazı ata­
sözleriyle, çok dinlediğim için bir kısmı ezberimde olan kötü 
410