ezmeli ve beyazpeynirli sandviç yediği gün BİR ŞEY olmuştu. 
Onu derinden yaralayan bir ... konuşma. Nargile içtiği avluda ... 
"İngilizce biliyor musun Eduardo ?" 
"Çok az. I love you, gringa!" 
Özgür, Rio'da edindiği, gülümseme yerine geçen yüz buruş­
turmayı yineledi. İlkgençlik günlerinden beri bu cümleyi deği­
şik dillerde ve tonlamalarda duymuş, bundan da alabildiğine sı­
kılmış gibiydi. Bir zamanlar güzel bir kadındı ama doğru dürüst 
kullanma yı öğrenemeden yitirmişti güzelliğini. 
"Gerçekten de azmış." 
"Bana gelsene. İyi cins beyaz var, biraz eğleniriz." 
"Hayır, teşekkür ler," diye yanıtladı Özgür, iki yılda hiç azal­
mayan Eski Dünya incel iğiyle. Sanki geri çevirdiği bir yemek 
önerisiydi . Sayısız yatak çağrısı almıştı böyle damdan düşercesi­
ne, teklifsiz, girişsiz. Yalnızca ilk seferinde, adını bir türlü çıka­
ramadığı bir tanışın tanışı, ayaküstü pizza yerlerken, boynunu 
akşamaya başlayıp onunla sevişmek için yanıp tutuştuğunu söy­
lediğinde lokması boğazında kalmıştı. 
Eduardo'nun yüzündeki değişimi sezince sustu. Yırtıcı bir 
kuşun gözlerini üzerinde hissetmişti. Adamın aniden ciddileşen 
bakışlarını izlediğinde, Santa Teresa'nın delisinin yanı başların­
da durduğunu gör dü. Hiç kimseye görünmeden büfenin arka­
sından çıkmış, sessizleopar adımlarıyla yaklaşmış olmalıydı. Ma­
vi, fosforlu gözlerini Özgür'e dikmişti. Eli ayağı tutuldu, delile­
rin karşısında bir kralın huzurund aymışcasına sersemler, onları 
ölülerden bile korkutucu, ulaşılmaz bulurdu. 
Mart, upuzun kurak mevsimin sonudur Rio' da. Günler, ge­
celer, haftalar boyu süren tropikal yağmurların bafladığı ay. Ka­
ralara bürünmü f dev bir ordu ufuk çizgisini birdenbire kaplar; 
son hızla, dô"rtnala yakla1ır ve hiçbir uyarıda bulunmaksızın ani­
den saldırır. Korkunç, kaçınılmaz bir alınyazısı gibi çô"ker kentin 
53