Semavi A şk'tan mı bahsediyordu, yoksa bir kad ınla erke - 
ğin dünyevi a şkından mı? Belki de ikimizi kast ediyordu? Sa- 
hi "biz" diye bir şey var m ıydı ortada? 
  
Şems aklımdan geçen sorulardan habersiz sözlerine de- 
vam etti: "Haram ve helalden bahsediyorsun. Öyle insanlar 
var ki s ırf cehennem deh şeti yahut cennet rü şveti için iman 
ediyor. Etmesinler daha iyi! Kim kimi kand ırıyor? Kıldıkları 
namazın bile hesab ını tutuyorlar. Bizse daimi namazday ız. 
Sürekli huzurday ız. Zühdî ibadeti ne yapay ım? Bana kalsa 
bir kova su al ır cehennem ate şini söndürür, cenneti de ate şe 
veririm ki, s ırf ve saf a şk kalsın. Gerisi bo ş!" 
"Aman sak ın böyle şeyleri uluorta söyleme. İnsanlar pe şin 
hükümlü. Seni yanl ış anlarlar. Anlamadan yaftalarlar" de- 
dim kayg ıyla. "Birilerini k ızdırabilirsin." 
Şems gülümsedi. Bile ğimi kavrad ı, elimi tuttu. B ıraktım 
vücudunun s ıcaklığı vücuduma geçsin; esir etsin beni kendi- 
ne, meftun etsin. Konu ştuğunda sesi yumu şacıktı: 
"Biz onlar ın gözlerine perde çektik, kulaklar ına ağırlık as- 
tık, demiyor mu Kimya? Mühürlü kulaklara ne söylesen gü- 
nah sayarlar. Ne yapabilirim ki? A şk dersin, onu bile yanl ış 
anlarlar." 
"Hâlbuki sen ne söylesen bana bal gibi gelir" dedim aniden! 
Aman Allah ım! Dilimi ısırdım. Ağzımdan çıkan söze inana- 
madım. Nasıl böyle bir şey söyleyebilmi ştim? Akl ım başım- 
dan uçmu ş muydu? İçime cin girmi şti herhalde. 
Telaşla toparland ım. Şems'in yüzüne bile bakamadan, şa- 
lımı sıkı sıkı sarınarak mırıldandım: "Şey... geç oldu... Mut- 
fakta işim var. Ben art ık gideyim." 
Yanaklar ım utançtan ve heyecandan k ıpkırmızı, konuştu- 
ğumuz ve konu şamadığımız tüm kelimeler dilimin ucunda 
şekerriz bir tat b ırakmış hâlde, kalbim deli gibi ata ata avlu- 
dan çıkıp eve do ğru seğirttim. Ama Şems'ten ko şar adım 
uzaklaşırken dahi bir e şiği aştığımın farkındaydım. O andan 
itibaren, tâ ba ştan bildi ğim bir hakikati kabul etmek duru- 
munda kald ım: 
Evet, ben Kimya, Mevlâna'n ın manevi k ızı, talebesi, yeti ş- 
  
278 
tirmesi, gördü ğüm günden beri Şems-i Tebrizî'ye s ırılsıklam 
âşıktım. 
Şems 
Konya, Ocak 1246 
Boşboğazlar hiç durur mu? Habire konu şurlar! Mizaçlar ı 
böyle. Konya'ya vard ım varah hakk ımda o kadar çok rivayet 
uyduruldu ki, gülüp geçiyorum art ık. Gıybet büyük bir günah. 
Ama insanlar ın çoğu bunu bilmez. Bilir de bilmezden gelir. 
Hâlbuki Allah, bir ba şkasının dedikodusunu yapmay ı "ölü kar- 
deşinin etini yemeye" benzetir. Bundan daha deh şetengiz bir 
tarif olabilir mi? Gene de yetmez. İnsan ziyandad ır, hüsranda- 
dır, zandad ır; dedikodudan vazgeçmez. Oysa bir tek şahıs hak- 
kında konu ştuğumuz tek bir kötü kelime, hele hele yalan, ifti- 
ra ve karalama, muhakkak döner dola şır; sahibine misliyle ge- 
ri gelir. Hem de hiç ummad ığı bir anda, ummad ığı bir yerden. 
Ne tuhaf. G ıybet hariç bütün temel günahlar ı tek tek av- 
lamaya çal ışırlar. Şarap içeni yerden yere vurup zina edeni 
taşlamayı bilirler. Doland ırıcılık yapman ın, yetim hakk ı ye- 
menin, h ırsızlık etmenin, kom şunun kar ısına göz dikmenin... 
her kusur ve kabahatin cezas ı toplum taraf ından kabul görür 
de, başkaları hakkında uluorta konu şmanın bedeli nedense 
hiç önemsenmez. Oysa g ıybet etmek, yani o anda orada bu-