rı vardı. Ben bu geçişleri bir türlü sezemiyordum; benim ha­
yatım sürekli bir büyük oyundan ibaretti. Bununla birlikte, 
prova başlayınca her şeyi unutuyordum; ikinci piyesteki ol­
dukça uzun olan rolüme kaptırıyordum kendimi. Sonra kısa 
bir ara verilince, uyanıyordum. 
lşte ondan sonra kardeşim Hidayet, insanlığa öfkem başlı­
yordu; belki de ilk öfkelerimi bu oyunlar sırasında duymuş­
tum. Çünkü, bütün gücüme rağmen oyuna geliyordum. Ken­
dime kızıyordum: Çünkü oyuna geliyordum, anlıyor musun 
oğlum Hidayet? oyuna geliyordum. Oyuna gelmemeliydim 
bana oyun oynanmamalıy dı. Bütün gücümle uyanık kalma­
lıydım; başkalarının rüyalarını görmemeliydim. Ve kardeşim 
Hidayet . öfkelenince de onların bütün kusurlar ını, küçük­
lüklerini, daha önce hoşgörüyle karşıladığım kendini beğen­
mişliklerini daha şiddetle görüyor dum ve unutmuyordum. 
Onları kıskanıyordum onları beğenmiyordum. Oynadıkları 
oyunu hiç anlamıyorlardı. Yaşamak istiyorlardı; en çok buna 
kızıyordum. 
Provalar ilerledikçe karışıklık arttı; herkesin kitabı kaybol­
du. Suflörde kalan tek kitabın da sayfaları dağıldı, sırası karış­
tı. Bu yüzden bazı sahneler . zamanından önce oynandı; bazı 
sahneleri de. o sırada perde bittiği için. atladılar. Benim, uşak 
rolünde bir iki kelime söylediğim sahne de unutuldu bu ara­
da; sadece tepsiyle göründüğüm sahne oynandı. Oysa, baba­
mın homurdanmaları pahasına giydiğim ve o güne kadar san­
dıkta duran ve Cumhuriyetin ilanında giyilmek üzere yaptırı­
lan ve babamın ancak üç kere giyebildiği ve sonra şişmanladı­
ğı için kaldırılan frak, üstüme tam gelmişti. Aceleden, kolalı 
beyaz gömleğinin kol düğmelerini bulamadığım için onların 
yerine tel parçalan bağlamış ve düğme deliklerinin çevresini 
yırtmıştım telaştan. Bütün bu heyecan boşa gitmişti. Öfkrden 
ağlamıştım, bana gülmüşler di oyuna gelmiştim. 
Bazı sözler vardır. oğlum Hidayet, insan onlarsız edemez. 
63