Kovuğun arka tarafına, kuru topraklı yere gitti. Toprağa 
eğildi. Uzun zaman .araştırdı. Toprakta, kızın geniş, sert kalça­
larının izini seçebildi. Kalçaların biraz üstünde omuz kürekleri­
nin yeri belli oluyordu . 
"Gelin, gelin !" diye arkadakileri çağırdı . "Gelin de bakın." 
Hepsi hep birden eğildil er, toprağa bakhlar. Abdi Ağa ne 
var gibisine Topal Alinin yüzüne bakh. 
Ali: 
"Olacak olmuş," dedi. 
Abdi Ağa, anladı ama gene sordu: 
"Yani ne olmuş?" dedi. 
Ali: 
"Bak Ağa, şurası kızın kalçalarının yeri . Şurası da kürek 
kemiklerinin ... Şurası da başının geldiği yer. Şu çizgilere bak. 
Buraya saçları yayılmışhr ... Yani Ağam, ah alan ... " 
Abdi Ağanın yüzü değişti. Bir zaman öyle sustu kaldı. Son-
ra yavaş yavaş canlandı: 
"Nereye gittiler onlar şimdi sana göre?" 
Ali: 
"Çok yakındalar. Şimdi buluruz ." 
Günse hattı batacak. 
Abdi Ağa: 
"Karanlığa kalmayalım Ali." 
Ali: 
"Onlar buradan ayrılalı olsa olsa iki saat olmuştur. İki saat­
ta bu ormanda ne kadar yol yürünür? Üstelik bunların karnı da 
aç! Isındıkları yerde .hiç ekmek kırınhsı yok. Yiyecekleri olsa 
yerler di." 
Nişanlı büzülm üş. Her bir yanından sular sızıyor. Dişleri 
de biribirini dövüyor. 
"Bir ateş yakıp da ısınalım," dedi. "Üşümekten öldük." 
Ötekiler de: 
"Üşümekten öldük," dediler. 
Abdi Ağa kızdı: 
"Biz onları araya cağız. Siz kalın da ısının," dedi. "Avrat 
yürekli adamlar." 
Aliyle birlikte ormana daldılar. Abdi Ağa, tabancasını çekti. 
114