Kervan Şeyhi çok yaşlıydı. Uzun, ak sakalı gün vurmuş 
kar gibi parlardı her zaman. Gece gündüz büyük, kaim, çok 
tüylü bir ayı postunun üstünde otururdu. Küçülmüş, bir to­
pak kalmıştı.
Evinin önünde ulu bir meşe ağacı vardı. Meşe ağacı da Ker­
van Şeyhi kadar kutsaldı. Belki de ondan daha çok. Ağacın, Ker­
van Şeyhinin birçok kerametlerini anlata anlata bitiremiyorlardı.
Az ilerden büyük kervan yolu geçerdi. Arabistandan, 
Trabzondan, bütün Anadoludan gelen yollar burada birleşir 
İrana, Turana, Hindistana, Çine Maçine buradan giderdi. Bu 
yoldan geçen kervancı kim olursa olsun, hangi milletten olursa 
olsun, azdan az, çoktan çok bu meşenin dibine paralar bırakır­
dı. Kervancıların bıraktığı paraya hiç kimse el sürmezdi. Para­
lar meşenin kökünde öyle yığılır kalırdı. Şeyh bayramdan bay­
rama bu paraları fıkaralara paylaştırırdı. Hiçbir kervancı, Şey­
hin meşesinin dibine para bırakmadan geçemezdi. Para bırak­
madan geçenler üstüne, onların felaketli sonuçları üstüne kor­
kunç hikayeler anlatıyorlardı.
Her gece de meşenin üstünde kervankıran yıldızı gün do­
ğuncaya kadar yalbırdayarak salınır dururdu. Yolunu yitirmiş 
kervanlara yol gösterir, başı sıkışmış kervancıların imdatlarına 
koşardı.
Hüso:
"Sen ona benim gönderdiğimi söyle, olur mu?"
Gülbahar oraya gitti, meşe ağacına, Şeyhin kapısının eşiği­
ne yüzünü sürdü, Hüsonun selamını Şeyhe gönderdi, Şeyh onu 
kabul etti.
Şeyhin mavi gözleri yıldız gibiydi. Pirüpak, aydınlık, hiç 
bulanmamış bir kaynağa benziyordu Şeyh. Gülbahar onun 
önünde niyaza gelip omuzundan üç kere öptü.
"Ben bir kervancıbaşıyım Şeyhim," dedi. "Bir kervancıbaşı- 
yım ki dağlarda kaldım, sana geldim. Yolumu şaşırdım. Bir 
kervancıbaşıyım ki Ağrının tepesinde fırtınaya tutuldum, sen 
imdat eylemezsen hepimiz kırılacağız. Bir yarı canlı kuşum ki 
geldim evinin önündeki meşeye kondum. Alıcı kuşlar yöremde 
dolanıp dururlar. Gagalarını bilemiş, çırnaklarmı çıkarmışlar," 
dedi. "Yüreğimi oyarlar."
57