KAR ALTINDA ZÜRAFA 
Gel gör ki, Abdi Bey, zürafaya yaklaşmak bir yana, on­
dan o kadar korkar ki, sarayın en uzak odasına kapanır. 
Bunu fırsat bilen arkadaşları, "şaka nasıl yapılırmış gör" 
diyerek, padişaha şunu söylerler: "Devletlüm, Küpeli Ab­
di Bey der ki, bu zürafa çok mübarek bir hayvandır . Sırtı­
na bir kez binen cennetlik olur, bu sebeple izin istiyor!" 
Küpeli Abdi Bey bir şey isteyecek ve padişah da onun 
kalbini kıracak, mümkün mü? .. Ne mümkün efendim, ne 
mümkün !.. Padişahın "olur elbette" sözü üzerine arka­
daşları Abdi Bey'i yakalayarak getirirler ve zürafanın sır­
tına atarlar ... 
Ürken zürafa seyisin elinden kurtulur ve sarayın bah­
çesinde koşmaya başlar ... 
Zürafanın sırtından düşüp bir yerini kırmaktan kor­
kan Abdi Bey, hayvanın boynuna sıkı sıkı sarılır ... 
O gün, sarayın kapıları zürafayı merek eden, görmek 
isteyen İstanbullulara da açıktır. Bu nedenle, Küpeli Abdi 
Bey'in haline gülen pek çoktur ... Hal böyle olunca da, 
kahkaha seslerini duyan zürafa daha çok ürkmekte, ürk­
tüğü için de durdurmak mümkün olmamaktadır ... 
Küpeli Abdi Bey, zürafanın sırtından avaz avaz şu sö­
zü haykırır: "Hakkını helal eyle padişahım ... Bindik bir 
alamete, gidiyoruz kıyamete ... " 
Bu öykü bize gösteriyor ki, hepimizin bildiği "bindik 
bir alamete, gidiyoruz kıyamete" sözünün altında bir zü­
rafa koşmaktadır! 
Zürafanın sonu mu? 
Zavallı hayvan, o günden sonra doğasından uzak bir 
sirk hayvanı gibi, saray soytarılarının eğlence aracı olur ... 
Mehtapl ı bir gece, yanına yaklaşan karartıdan korkan 
zürafa, kendisine ağlayarak bakan bir insan görünce çok 
şaşırır. Gecenin siyah pelerinine gizlenerek gelen o adam, 
saraydaki bir Afrikalı köledir!