7 NUMARA:  BEN 
Bu sabah  garip  bir şey oldu.  Çalar  saatin  yardımı  olmadan  uyandım. 
Bu da yeterince  tuhaf  sayılabilir  benim  için  ama  daha  da tuhaf  ola-
nı, uyandığımda,  kendimi  uyanık  buldum.  Gözlerim  açıktı.  Gözle-
rim benden  evvel  ve habersiz  uyanmış,  uyanıp  da tavanda  dolaşma-
ya çıkmış  gibiydi.  Yukarıdan  kendime  baktığımı  sandım  bir an. Sev-
medim  gördüklerimi. 
Bacaklarım  her zaman  taşar  kanepeden  ama  bu sefer  ayakkabı-
larım  da ayağımdaydı.  Başım  yastıktan  kaymış,  boynum  tutulmuş; 
kanepenin  üzerinde,  ağzımın  kenarından  sol kulağıma  kadar  uzanan 
çukurda  ancak  üç özgün  durumda  -köpeğin  kudurması,  bebeğin  ye-
diği tüm  mamayı  aynen  iade  etmesi  ve saralının  nöbet  geçirmesi  ha-
linde-  üretilebilecek  kadar  bol miktarda  köpüklü  beyazımtırak  bir 
sıvı birikmiş,  gömleğim  üzerimde  buruş  buruş  olmuş,  yanpiri  yat-
manın  ağrısı  belime  vurmuş,  dilim  damağım  kurumuştu.  Halının 
kenarına  da küsmüştüm.  Neyse  ki pantolonumu  çıkarmayı  akıl  ede-
bilmiştim.  Ama  Ethel  kaltağının  bir vecizesinde  ifade  ettiği  gibi,  ço-
rapları,  ayakkabıları  ve gömleği  üzerindeyken  pantolonsuz  olmak, 
ancak  yansı  dişlenmiş,  açığa  çıkan  kısmı  kararmış  bir elma  şekeri 
kadar  cazip  gösterebilir  bir erkeği  ya da öyle  bir şey.  Bu açıdan  ba-
kıldığında,  66 sabahtır  olduğu  gibi  bu sabah  da tek başıma  uyandı-
ğım için,  belki  de şanslı  saymalıyım  kendimi. 
Hep bu ev yüzünden.  Taşınalı  iki ay, beş gün  oldu.  Zamanın  dir-
hemle  ölçülebilir  bir şey olduğunu  öğrendim  burada.  Geçen  her gü-
nü sayıyorum.  Bu zaman  zarfında  çoktan  yerleşmiş,  iyi kötü  bir dü-
zen kurmuş  olmalıydım.  Oysa  bir türlü  yerleşemediğim  gibi,  sanki 
her an yeniden  ayaklanacakmış  gibi  yaşıyorum.  Hâlâ  taşındığım 
günkünden  farklı  görünmüyor  ortalık.  Üst  üste  yığılmış  kutular, 
açılmamış  koliler  arasında  üstünkörü  bir yaşam,  geçici  ve idareten... 
131