lan otopside, beyninde bir yapı bozukluğu bulunur, ya da
bir ur filan. Vah vah derler; bilseydik daha önce tedbirinialırdık.
Mizah, benim durumumdaki biri için tehlikeli bir çare.
Gülünç durumlarda düşünüyorum önce kendimi; acıklımaceramı bir an için unutuyorum ve sonra buhran bütünağırlığıyla üstüme çöküyor. Hazırlıksız yakalanıyorum. Fa-kat gizli emellerim var bu konuda: kendimle alay ederken,kafatasımı iki usta parmağın açacağına ve içinde yapacağıküçük bir iki değişiklikle beni tekrar aydınlığa kavuşturaca-ğına inanıyorum. Bir süre sonra, bu aptalca inancımla alayetmeye başlıyorum. Sonra... sonra korku her şeyi siliyor.
21 Mart
Evet korku. Eskiden güneşin doğuşuyla korkularım dağılır-
dı. Şimdi her sabah yeni korkularla uyanıyorum. Günse-li’nin akrabalarında yemek yediğim gece, evin kedisiyle oy-namıştım bir aralık ve kedi elimi tırmalamıştı. Hafif bir sıy-rık olmuştu başparmağımın üstünde. İki gündür huzursuz-luk içindeyim; kedinin kuduz olup olmadığını düşünüyo-rum sürekli. Garip olan bir nokta daha! Bu konuda hiçbirtedbir almayı düşünmüyorum. Sadece korkuyla beklemeyibiliyorum. Kuduz olduğumun anlaşılması için ne kadar sü-re geçmesi gerektiğini hesaplıyorum. Gerçek ümitsizlik buolsa gerek. Hiçbir kurtuluş tedbiri düşünemiyorum. Yalnızkötü şeyler olmasından korkuyorum. Tam ümitsizlik de de-ğil. Belirli süreyi geçirip de kuduz olmazsam ne kadar sevi-neceğim bilseniz. Günler geçtikçe bu korkuya olan ilgimazalıyor. Başka korkular buluyorum: korkudan korkuya at-lıyorum. İnsanın yıldızlara baktığı zaman duyduğu evrenselkorku gibi duygulara yer yok bu arada, ne yazık. Aşağılık,
633