aldıktan sonra, hafif hafif Arnold Schoenberg Telli Çalgılar 
Trio'su çalan delikanlı olduğunu düşünüyordum. "Evimizi ka­
patmadık," derken, sesinde bir ürperti, yüzünde bir ışılh beliri­
yordu. Besbelli orası, huzur köşesiydi; 'borç duyguları'ndan 
arınıp emeğine saygı duyabildiği köşe. Hatta bir çeşit gurur. 
Ama doğrusu bu gururu ele vermeyecek kadar da iyi eğitmişti 
kendisini. Her yanından alçakgönüllülük akıyordu. Bu da tari­
he karışıp gitmiş bir şey değil miydi? Kimbilir, belki ülkede 
gün gün azalan, azala azala yeni bir azınlık grubu oluşturan, 
orada bile birbirinden habersiz duranları öyle bırakıp gidenler­
den biri olduğu için suçluluk duyuyordu. 
Ne olursa olsun, artık benim de doktora bir soru sormam 
gerekmiyor muydu? 
"Eviniz şehrin, pardon, kentin ne tarafında?" diye sordum 
ben de. 
"Buralarda. Aynı Bezirk' de, yani bölgede," dedi. 
Eliyle kır lokantasının üstünde bulunduğu caddenin gü­
neybatı ucunu gösterdi: 
"Şurada, Mauer' e inen sırtta ... " 
Oralarda da çok dolandım ben. Aradığımı bulmaktan 
umudumu kestiğim halde, salt güneyden esen rüzgarın fısıltısı­
nı dinleyerek, bu fısıltıların içimdeki düğümü çözeceğini bekle­
yerek üzüm bağlarının aralarındaki yollarda dolanıp durdum. 
Evlerden bazılarını çok beğenmiştim. Hele birinin, kimin acaba, 
diyerek eğilip kapı levhasını okuyacaktım. Utanmıştım. Sonra, 
ya pencereden biri görürse, ya bir köpek havlayarak üstüme 
saldırırsa, ya kapı pat diye açılıverirse? .. Açılıp karşımda bu ay­
nı okuru bulmam amma hıhaf olurdu haa! Doğru ya, hayat bir 
kumar değil de neydi sanki? 
Aklımdan ne geçtiğini mi anladı; sanki iç sesimi yankılı­
yordu: 
"Ah efendim, hayat sahiden bir kumar! Yaşamımızda rast­
lantıların önemi çok büyüktür. Size burada rastlayıvermem ... 
Düşünüyorum da ... Okuduğum bütün romanlar sahici bir baş­
langıçla bitsin isterim, diyen birinin öyküsünü yazmıştınız, onu 
unutamıyorum. Bakın işte, bu karşılaşmamızın başlangıcı da 
çok sahici. Rastlantı çünkü ... Ah evet, rastlantılar ... " 
94