"Aaaah, abi, o Topal Hasan var ya, bulduğu öyle değerli, 
öyle değerli, öyle değerliymiş ki... O kaşığa değişen adamın­
kinden de, onun bulduğu heykelden de daha ucuza gitmiş. 
Yalnız altınını eritip satsaymış, altını şu İstanbulu edermiş. 
Arayıcılar söyledi, bir heykel ki canlı gibiymiş, neredeyse ko­
nuşacakmış. Yaaaaa, ne bilsin, Topal Hasanın, okuryazarlığı 
yok ki ... " 
"Senin var mı okuryazar lığın?" 
Sevindi. 
"Var ya, var ya," dedi. "Olmazsa hiç bu işi yapar mıyım, 
beni de o kaşığa değişen gibi kandırır lar, beni de Hasan Amca 
gibi yaparlar." 
Sonra ayağa kalktı, uzun uzun gerindi, önündeki gazete 
uçtu gitti, Ali öyle denizin kıyısında daltaşak kaldı. Bana dön­
dü: 
"Bulacağım," dedi, hırsla. "Deniz bana, Allah bana kıs­
metimi verecek. Buluncaya kadar arayacağım, sabır edeceğim, 
hem de öyle ucuza kaptırmayacağım. Biz kaçın kurasıyız." 
"Bulursun," dedim. "Arayan mevlasını da bulmuş, bela­
sını da ... " 
Alay mı ediyorum, diye bana şöyle bir baktı, baktı ki ben 
oralı değilim, birden irkildi, önünden gazetesinin uçtuğunun 
farkına vardı, koştu gazeteyi aldı, önüne tuttu, geldi yanıma 
oturdu. 
Hırsla, dişlerini sıkarak, gözlerini belerterek: 
"Bulacağım," diyordu. "Hiçbir mümkünü çaresi yok bula­
cağım. Bir görsen abi denizi lodosta." 
Yüzü güzelleşi yor, çocuksula şıyor, bambaşka bir yüz olu­
yordu lodoslu denizden söz ederken. 
"Deniz kaynar abi. Bir kaynar ki, dalgalar minare boyu. 
Ondan sonra da o minare boyu dalgalar yere çakılırlar, de­
nizin dibini karıştırır kaynatırlar, karıştırır kaynatır lar, sonra 
denizin dibinde ne var ne yok kıyıya atarlar ... Ben bir seferinde 
buldum da, heykel değil de saat gibi, altın gibi bir şey, bir ko-
64