Hoca başını kaldırdı, teker teker her birisinin gözünün içi­
ne baktı, kimse gözünü onun sert, delici, araştırıcı, ağır bakışın­
dan kaçırma dı. 
"Senin adın ne?" diye sordu birinciye. 
"Memed," dedi delikanlı. 
Hoca apaydınlık gülüms edi. 
ikinciye geçti: 
"Ya senin?" 
"Memed ." 
Geriye kalanların hepsinin de adı Memeddi. 
Hoca, az ötedeki taşın üstüne oturdu, çenesini ellerinin 
arasına aldı, bir süre orada öylece düşündü. Önce Kasımı, ar­
dından Temiri, Şaharu, ötekileri çağırdı, konuştular. Memedler 
gözlerini Hocaya dikmişler ayırm adan bakıyor, bekli yorlardı. 
Sonunda ayağa kalkan Hoca: 
"Gelin buraya," diye Memedleri yanına çağırdı. "Çıkarın 
tüfekler inizi ." 
Memedl er, aynı anda, kurulmuş yay gibi tüfeklerini çıkar­
dılar , elini uzatmış Hocaya verdiler. Hoca birinci Memedin tü­
feğini aldı, uzunca bir süre inceledi: 
"Hiç denedin mi," diye sordu. 
"Denedim Hocam, kaçan tavşam art ayağından ... " 
Hepsinin tüfeği aynıyd ı. 
"Yavrum Memedl er, size yazık ki şimdi iyi bir haber vere­
meyeceğim. Şu aşağıdaki derede, sarp kayalıkların arkasında 
altmış kişi pusu kurmuş bizi bekliyorlar, karumıza susamışlar , 
San Sultanoğlunun kulları ... " 
"Biliyoruz Hocam," dediler Memedle r. "Biz onları gördük. 
Her birisinin yerini de ... Elimizle koymuş gibi." 
"Temir gel buraya/' diye çağırdı Hoca, "Memedlerin arası­
na kahl, boğazın karşı yakasını siz tutacaksın ız. Sarı Sultanoğ­
lunun kullarına hiç acımayacak, ölümlerine sıkacaksınız. Bu, 
kendilerini, canlarını satmış ahmakların, mümkünü çaresi var­
sa bir tanesi elimizden kurtul masın. Bunlar candarma, emir 
kulları değil, Sultanoğlunun ... " 
"Baş üstüne Ferhat Hocamız, onların bir teki bile elimizden 
inşallah kurtulamayacaklar," dediler Memedler. 
İki koldan ormanin içine daldılar. Ferhat Hoca burasını 
150