uhrevılığe  havale  edip,  bir yandan  da aynı  uhrevilikten  dilim  dilim 
kotu kötü  nasiplenmeye  kalkmalarına  tahammül  edemiyorum.  Ço-
cukluğunda  hiç geçinemediği  küçük  kardeşinin  ölmesini  isteyip  de 
bir sabah  aniden  bu saklı  ve yasaklı  arzusunun  gerçekleştiğini  gö-
rünce,  ömür  boyu  vicdan  azabından  kurtulamayan  birine  kendini 
yücelttiği  için  değil,  kötülüğü  bu kadar  basit  sandığı  için  kızıyorum 
Alttan  alta  kıskandıkları,  uzaktan  dişbiledikleri  ya da açık  açık  yü-
züne  karşı  beddua  okudukları  insanlar  eskaza  habis  bir akıbete  uğ-
rayınca,  bu durumdan,  tesadüfleri  değil  de, zihinlerinden  geçenleri 
mesul  tutanlarla  dolu  dünya.  Mavi  Metres'in  de onların  arasına  ka-
tılmasını  istemiyorum.  Kaybetmek  istemiyorum  onu.  Kaybetmek 
değil,  esirgemek  istiyorum,  "ol!"  demekle  kâinatı  olduran  tanrısının 
"ol!"  demekle  düşmanlarını  öldürdüğünü  zanneden  bu naif  kulunu.' 
"Şu evliya  hikâyesini  çıkar  aklından.  Aslı  astarı  yok,"  dedim  ni-
cedir  yaptığım  en başarılı  omletin  yansını  tavadan  tabağına  kaydı-
rırken.  "Meryem'in  sana  sözünü  ettiği  evliya,  bahçe  duvanndaki  ya-
zıdan  türedi  muhtemelen.  Ama  o yazıyı  ben  yazmıştım." 
Şu anda  ne düşündüğünü  bir anlayabilsem.  Bütün  bu açıklama-
ları yapmakla  iyi ettiğimden  bir emin  olabilsem. 
"Bak  zeytinyağı  tüccarı  için  üzgünüm.  Ona  zeytinyağı  tüccan 
deyip  durduğum  için  de kızma."  Kaşları  çatıldı.  Bir şey söyleyecek 
gibi oldu  ama  hemen  vazgeçti.  "Umarım  farkındasındır.  Bahçe  du-
varının  altında  kemikleri  un ufak  olmuş  bir evliya  yatıyor  olsaydı 
bile sonuç  değişmeyecekti.  Çün-kü-kü-çü-ğüm-sen-on-dan-kur-tul-
mak-ıs-te-dı-ğin-i-çin-de-ğil-kalp-ten-git-ti-a-dam,"  dedim  kelime-
leri sündüre  sündüre. 
İşte başladı.  Bakışlan  gölgeleniyor.  Hayatımda  bir kez daha  be-
ni sevmesine,  bana  sevgiyle  bakmasına  alıştığım  bir kadında  nefret 
uyandırmaya  başladığım  o kızılca  ana tanık  oluyorum. 
"Yani  sevgilim,  kendini  suçlayıp,  girdiğin  her bunalımda  vücu-
dunu  doğramaya  devam  edeceksen,  sana  mâni  olamam.  Ama  bu hu-
yundan  vazgeçmeye  niyetin  varsa,  sana  yardım  etmek  için  elimden 
geleni  yapanm.  Şimdi  eğer  beni  düşmanın  gibi  değil  de dostun  gi-
bi görmeyi  kabul  edersen,  beraber  oturup,  bundan  sonrasını  konu-
şalım.  Çünkü  bundan  böyle  eskisi  gibi  olamayacak  hayatın.  Ama 
belki  daha  güzel  olacak." 
358