ama ne olduğunu bilmiyordu. Rahmetli annesinin dediği gibi: 
"Nigân, kızım, canım bir şey yemek istiyor, ama nedir bilmiyo­
rum!" Nigân Hanım neyin eksik olduğunu bilmiyor, tatlısının 
tadını çıkarmak istiyor, ama gene can sıkıcı şeyler aklına geliyordu. 
Sonra durdu ve hep aynı şeyleri düşündüğünü aklından geçirdi. 
Sofradakilere teker teker baktı: İyi kötü bir bayram yemeğiydi işte. 
Sonuna gelmişlerdi. Öğleden sonra Cevdet Bey'i ziyaret edeceklerdi, 
birazdan kahve içeceklerdi. "Ama bu sessizlik!" diye düşündü. 
"Herkes kendi kendine... Bu kötü sessizlik!" 
Birden cılız bir çığlık duydu. Emine Hanım koşa koşa içeri 
girdi. Çocuğun yukarıda ağladığını, bir türlü susturamadığını 
söyledi. Perihan özür dileyerek sofradan kalktı. Ama suratını 
asmıştı. Galiba bir çocuğu olduğu için, bu bayram yemeğinden 
aldığı tadı bozduğu için, surat asmaya hakkı olduğunu düşü­
nüyordu. 
Nigân Hanım, "Benim üç çocuğum var, ama hiçbir zaman böyle 
haklar iddia etmedim!" diye mırıldandı. 
Sonra tatlı bitti. Herkes teker teker ve birbiriyle ilgisiz ve 
birbirinden kopuk masadan ayrıldı. Sessizlik kimsenin umurunda 
değildi. 
Nigân Hanım sofradan kalkan Ayşe'ye dönerek: "Hadi, bize 
bir şey çal bakalım!" dedi. "Her şey o kadar sessiz ki..." Ayşe'nin 
suratını astığını gördü. "Hadi, çal bize bir şey... Bunu istemeye 
de mi hakkım yok? Rahmetli babanın sevdiği, o alaturka gibi 
bir şeyi çal hiç olmazsa, hadi!" 
24 
FIRTINA 
Refik kapıyı açan hizmetçiye: "Sait Bey'e bir şey bırakacaktım!" 
dedi. 
Hizmetçi: "Sait Bey'ler evde yoklar!" dedi. "Atiye Hanım'la 
çıktılar. Küçük hanım evde." 
"Zaten bir zarf bırakacaktım," dedi Refik. Ceketinin cebinden 
Osman'ın verdiği zarfı çıkardı. 
249