inandığım iki şey vardı, birincisi; başlanan her iş bi­
tirilmeliydi, ikincisi ise, kendi düşen ağlamazdı. Bir 
doktora çok para kazandırab ilecek estetik operas­
yonlardan tutun, başını fazla ağrıtmayacak çocuk 
ya da kadın doğum hastalıklarına kadar onlarca uz­
manlık dalı dururken, cüzamlılarla uğraşma yı seçe­
rek zor yola başkoyan ben değil miydim? O halde, 
şikayete hakkım yoktu! Ben sandalyenin üzerinde 
kollarımı yanlara, yukarıya gererek, çevirerek sırtı­
mı gevşetmeye çalışırken, peşinde kadınlarla Bay­
ram kapıda bitti. 
Bayram'ın odaya soktuğu köylü kadınlara bak­
tım. Her ikisi de çok gençti. Bir tanesinin sağ ba­
cağı, diz altından protezliydi, diğerinin yüzünde 
kabuk bağlamış yaralar vardı. Başlan eğik, dikili­
yorlardı masanın öte yanında. 
"Nerden geliyorsunuz?" diye sordum. 
"Elazığ'dan" diye atıldı Bayram. Kendi de dis­
panserdeki hademelerin çoğu gibi tedavi geçire­
rek sağlığına kavuşmuş bir cüzamlı olduğu için, 
kimseyi kapıdan döndürmeyi sevmezdi, "kardeş­
mişler." 
"Yavrum Elazığ'da hastane var. Niye buraya ka­
dar geldiniz?" 
Bayram yine lafa daldı, "Hocam, oradaki hasta­
neye ... " 
"Bayram, dur hele, müsaade et de hikayelerini 
kendileri anlatsın." 
331