97 Bakkala iki üç gündür (kaç gün olduğunu tam bilemiyorum) 
kapıyı açmıyorum gene. Bu münasebetsiz herif gene kimbilir 
nereye gitti? desin bakalım. Param y okken seni 
çağıramıyordum, şimdi de kovuyorum! Haydi bakalım! Ben 
aydın bir kişiyim, cahil herif! Sen ne anlarsın! Öfkeyle dolaştım 
evin içinde. (Aslında öfkem de zayıflıyordu.)  
Bugün kapıyı açtım. Bana gaz getir, d edim. (Ne ekmek, ne 
yumurta. Gaz! anlıyor musun?) Evi yakmaya karar vermiş tim. 
(Kendimi yakma konusunda henüz bir kararım yoktu.) 
Sallanıyordum, sakalım uzamıştı, münasebetsiz bir kılı ğım 
vardı. Evi yakmaya ne zaman karar verdim? Kafam bu lanık, 
bilmiyor um. Sonu ne olabilir? Evet, yanmış bir evde oturmama 
izin vermezler. (Bunu düşünmüş müydüm?) Her şeye karşı 
olduğumu gösteren bir hareket, ateşli bir tepki. Ha... ha. 
(Gülemiyordum.) Bir şişe gaz getirdi aptal. Bir şi şe neye karar 
ki. Ne iş için istediğin izi söylemediniz de. (İnsan biraz 
şüphelenir benden, salak herif! Kimse kimseyle il gilenmiyor 
ki.) Elbisenizi temizleyecekseniz, tüp içinde çok iyi macunlar 
var, lekenin etrafında halka da yapmıyor. (Ser sem! Ayrıca o 
dediğini kravatımda denemiştim bir k ere. Hiç de dediğin gibi 
olmuyor. Dolandırıcılar!) Bahçedeki otlan filan yakacağım, ne 
bileyim işte? Onlar bu mevsimde kurudur; bir kibrit çakmak 
yeter. (Bir türlü öğrenemedik şu tabi atı. Bu yüzden ölüp 
gidiyoruz işte.) Yüzüne öyle bir baktım ki, peki ef endim dedi ve 
gitti. Bir teneke gazla döndü. Bu ka dar da dememiştim. Neyse, 
daha iyi. Önce, tenekeyi eşyanın üstüne olduğu gibi boşaltmayı 
düşündüm. Hayır, belki tu tuşmaz. Mutfaktaki bütün gazete 
kâğıtla rını çıkardım, oraya buraya sermeye başladım. Artık  
düzenli olmanın yaran yok tu, her işi gelişigüzel yapıyordum: 
Gaz tenekesini çok kötü bir biçimde açtım, gazın bir kısmı 
üstüme döküldü. Sonra, gazete kâğıtlarının üstünde gittikçe 
büyüyen lekeler mey dana getirerek her yeri ıslattım. (Nedense,