MEllMF.T ZAMAN SAÇLIOGLU 
rak, ağır ağır Kia'nın yanına yaklaştı; çenesini tuttu, yu­
karı kaldırdı, saçlarını okşadı: 
"Ne o Kia," dedi, "neden mağarada değilsin sen, has-
ta mısın yoksa?" 
Burnunu çekerek yanıtladı Kia: 
"Bekçi içeri almadı beni ... " 
Naku, yaşlı bir ağacın, toprağın üstüne çıkıp bir yılan 
gibi dönerek yine toprağa girmiş kalın köküne oturdu in­
leyerek. Her yanınm ağrıdığı belli oluyordu. Oturduğu ye­
rin hemen yanına eliyle birkaç kez hafif hafif vurarak ço­
cuğu \ağırdı. Kia da, başı öne eğik, gelip yaşlı adamın ya­
nına oturdu, başını ona yasladı. Naku: 
"Demek büyüdün evlat," dedi şefkatle gülümseyerek . 
Sesinde yalnızca yaşlılıkta edinilen bir titreşim vardı. 
"Hayır," diye atıldı Kia, "büyümedim, insan bir gece­
de nasıl büyür, benim de anlayamadığım bu. Dün nasıl­
sam bugün de öyleyim." 
"Öyle gelir insana yavrum," dedi yaşli Naku. "Kimse 
çocukluktan büyüklüğe geçtiği geceyi bilmez; ama bekçi 
bunu hemen anlar. İnsan kendini hala çocuk sanır ama 
Bekçi yanılmaz." 
Yanda uzanan defne dalından bir yaprak kopardı Kia, 
sapını ağzına götürürken: 
"Ama Naku," dedi, "ben kendimi biliyorum. Bende 
bir değişiklik olmadı, daha ne sakalım çıktı, ne bıyığım; 
bak, yüzüme bak!" 
Naku, Kia'nın yanaklarına baktı, okşadı, sonra gözle­
rini aşağılara indirdi, bakışlar ı Kia'nın sallanan ayağına 
takıldı. 
"Dur bakayım, " dedi bacağını tutarak çocuğun. Kia, 
bacağını sallamayı kesti, ne olduğunu anlamak için ayağı­
na baktı. 
"Ayakkabının burnu delinmiş oğlum," dedi Naku. 
"Eve gidince babana söyle de onarsın." 
II8