rilmiştir. Koridorda, ahşap ve ayaklı bir portmantonun ya-
nındaki duvara çelik askılar takılmıştır. Sandalyeler, olurolmaz yerlere serpiştirilmiştir; ama hepsi de işe yaramanınrahatlığı içinde utanmazlar hallerinden. Evde duyulan, or-talığı kirletme tedirginliği yoktur. Kimse sizi uyarmaz. Enkirli dairelerde bile rastlanan titiz bir memurun, bir hade-menin rahatsız edici bakışlarından insan burada uzaktır.Hademe-memur çekişmesine benzer bir sıkıntı da yoktur.Hademe senindir: istediğin yere yollarsın. Memurunu bilesigara almaya gönderirsin gereğinde. Sehpanın üstüne siga-ranın küllerini silkelersin. Masanın üstüne ayağını dayar-sın: tabii patron dışardayken.
Öğleye kadar durmadan çalıştı. Bir sürü telefon etti; bir
sürü telefona cevap verdi. Patron geldiği zaman, yolculuğu-nu kısaca anlattı: yazıyı çıkarmanın başarısını biraz büyüt-tü, masraflarını biraz kabarık gösterdi. Metin’le geçirdiğigeceyi kendine biraz ucuza getirdi. Dairede olanları anlatır-ken patronu biraz güldürdü. Kendinden aşağı derecedeolanlara da babacan bir tavır takındı: iş için gelen taşeronla-rının sırtlarına vurdu. Herkesin tam, neşeli ve canlı dediğicinsten bir işadamı gibi davrandı. Muhasebeciyle satın al-mayı düşündüğü arabayı ne gün göreceklerini kararlaştırdı-lar. Kısa bir süreye, yarım güne, bu kadar işi sığdırmak nekadar ümit vericiydi. Yarım günde bunları yapan bir insan,bir günde, bir ayda neler yapmaz. Geçmiş günlere, boşunaharcanan zamanlara acıdı. Böyle çalışmaya bir yıl önce beşyıl önce başlasaydı, şimdi nerelere varmıştı. Herkese iltifatetti; sigara almaya gönderdiği adama bile, âdeti olmadığıhalde, bahşiş verdi. Karısı telefon etti: Aysel gelmiş de, so-kağa çıkacaklarmış da, telefonla ararsa bulamaz diye; ora-dan da belki annesine gidermiş, istediği bir şey var mıymış.Onunla şakalaştı, telefondan öptü. Yemek vaktinin nasılgeldiğini anlamadı.
326