92 
(singer 1 songwrit er) diye anılan yeni bir müzisyen türü yarattı. 
Bu insanlar şarkıcı değil, ses gösterileri yapmaya niyetle­
ri yok, ama kendilerine ait tarzlan, müzikle ri ve söz gücüyle 
büyük kitleleri etkiliyorl ar. 
Mesela Bob Dylan 'ın "Blowing in the Wind" şarkısı, bütün 
bir 68 kuşa�ın marşı haline gelmiştir. Dünyada, aklı başın­
da olan hiç kimse Bob Dylan, Leonard Cohen, Jacques Brel, 
Şili darbesinde elleri kesilen Victor Jara, Georges Brassens 
gibi insan ları eğlence piyasasının şarkıcılan arasında gör­
mez. Çünkü onlann asıl özelligi şarkı yazarlı�dır. 
1999 yılında İtalya'nın San Remo müzik festivalinden bir 
mektup almıştım. Her yıl verilen "En iyi şarkı yazan" ödü­
lünün o yıl bana verilecegini müjdeliyorlardı . Bu ödülü daha 
önce kimlerin aldığını sorduğumda ise Leonard Cohen, Leo 
Ferre , Bob Dylan gibi isimler sayınalan beni çok memnun et­
miş ve yaptığım işin (hiç olmazsa yabancılar tarafından) an­
laşıldı�m görmek mutluluğuna enniştim. 
Şiirle müzik arasında bir yerde duran şarkılanının hepsi 
özgürlüğe, banşa, kardeşliğe adanmış, dönem dönem yasak­
lanmış, beni sıkıyönetim mahkemelerine, hapisiere sürükle­
miş, hatta cunta dönemlerinde dinleyenlere zulmetmenin ge­
rekçesi olmuş ürünlerdir. Bu şarkılann çalındığı söylendi� 
yurtlar basılmış, insanlar nezarete atılmışt ır. 
Kırk yıllık müzik hayatım boyunca, kurulu düzenin bu şar­
kılardan çok korktuğunu gördüm. Mesela 1972 yılında yaptı­
ğım ve 12 Mart zulmüne karşı çıkan ilk albümüm Demirel'in 
başında bulunduğu kabine tarafından yasaklanmıştı, hru.a ya­
sak. Sanının "Dünyanın en uzun süre yasaklı kalan albümü" 
olarak Guiness rekorlar kitabına girer. 
Yine de ne mutlu bana ki henüz yaşarken, yazdı�m şarkı­
lann halka mal oldu�nu, bu ülkenin mayasına harcına ka­
nştığıru görmek bahtına eriştim. 
En büyük ödülüm budur.