"Benim Oğlum Can Verirken 
Çiçekler Çığr ışı p Açtı" 
Bildiğimiz gibi Anadolu denilen acılı topr akta ağıt eksik 
olmuyor. Yüzyıllardır yürek burkan olaylardan kurtulama­
dık, huzurlu ve dingin günler yaşayamadık. 
Şiirin belki de en has formu bu ağıtlar. Çünk ü şiir olsun 
diye yazılmıyorlar. Genellikle şair olm ayan analar tarafın­
dan, sadece yüreklerdeki derin acıyı ortaya koym ak için ağız­
dan dökülüyorlar. 
Savaş ve Barış roman ının bir bölümünde Nataşa ve And­
rey bir akşam vakti avdan dönerler ve çiftlikte bir köylü­
nün söylediği türküye kulak verirler. Tolstoy, bu söyleyiş bi­
çiminin "en saf ve katışıksız müzik" olduğunu yazar, çünkü 
köylünün derdi iyi müzik yapmak değil, derdini paylaşmak­
tır. Bu yüzden söyle dikleri, hançereden ya da dudaktan de�il 
doğrudan doğruya yürekten gelir. 
Ağı tlar da böyledir. Analann, sevgiiiierin yaktığı ağıtlar­
da, yanan bir yürekten fışkıran lavlan hisse der, ilikterinize 
kadar ürperi rsiniz. Hiçbir şair bu samirni yete ulaşamaz, çün­
kü bir yürek o derece yanmadan, tutuşmadan, kalırol madan 
o ağıtı yakmak mümkün değildir. 
Ağıtlar içinde "asker ağıtları" çok önemli bir yer tutar. 
Çünkü Anadol u her dönemde evlatlarını kurban vermiştir. 
Sanka mış ağıtlan buna müthiş bir örnek oluşturur: