cümle oldu, diyebilirim. İnsanlara, öncelikle zarar 
vermemeyi ilke edinen bir doktor, cüzam hastaları­
na yapılan muameleye göz yumabilir miydi? 
Bu kadersiz insanları, tedavi için hastaneye alsak 
da, onlara kötü muamele ederek, onları dışlayarak, 
yaşam alanlarımızın dışına iterek, ruhsal bakımdan 
da büyük zarar veriyorduk. En azından, elime ilk 
fırsat geçtiğinde, bu zararı önlemem gerekiyordu. 
Atilla eve gelince ona da anlatacaktım planımı 
ama ne kocam ne de diğer doktor arkadaşlarım be­
nim duyduğum heyecanı duymayacaklardı, yapma­
ya kalkıştığımı öğrendiklerinde. 
"Yaralarla, cerahatlarla mı uğraşmak istiyorsun, 
Türkan? Madem illa uzmanlaşmak niyetindesi n, 
çocuk hastalıkları ya da kadın doğumu seç. Hem 
hastan ömür boyu garantidir, hem de bulaşmayan 
kokuşmayan ... " 
"Atilla! Hemen sus," demiştim. Yıldırım hızıy­
la, bir zamanlar bana Ali'nin yazdıkları geçmişti ak­
lımdan, "Mesleğini seferken, para düşünme ... " İn­
cecik bir sızı yoklamıştı yüreğimi. Aslında kimseye 
kızmaya hakkım yoktu, kocam ve arkadaşları m, be­
nim iyiliğim için vazgeçirmeye çalışıyorlardı beni 
kararımdan. Osman Yemni Hoca bile, bu hastalığa 
fazla sıcak bakmadığını söyleyecekti ama ne gam! 
İçimde kıpır kıpır bir can, dünyaya gelmeye hazır­
lanıyordu. Belki de beni en iyi anlayan, henüz doğ­
mamış olan bu candı. Sanki bu can, ana-evlat ara-
118