saatte kulüpte tek başıma kalmanın, göze alınması olanaksız 
tehlikeleri vardı. İşte bunun gibi mantıklı ve geçerli bir yığın 
neden sayabilirdim ama tabii, aslında bunların hepsi bahaney­
di. Şimdi kabul ediyoru m, Faray kesinlikle benim için dönecek­
ti ve kokain satıcısının "kızı" olduğum sürece kimse kılıma bi­
le dokunamazdı. Kaçışımın gerçek nedeni korkaklığ ımdı. Ar­
zumun hedefine ulaşmasından, onu sonuna dek yaşamaktan 
duyduğum korkuy du. Zaten eğer yaşayabilseydim, bugün otu­
rup bu öyküyü yazmazdım. "Yaşama kabızlığı" diye adlandır­
dığım o illete tutulmamış olanlar, yazar olmayı akıllarından bi­
le geçirmezler bence. Faray'ı hayatta ıskaladığım her şeyin; ya­
rıda kesilmiş, iğdiş edilmiş, kürtaja uğramış duygularımın bir 
simgesine dönüştürdüm . Hiç unutulma yan bir dize ya da me­
lodi gibi hep belleğimde olacak, Tony'ye duyduğum aşkla bir­
likte. 
Dönüş yolunda, John'un savaş alanında mahsur kalmış kadar 
korku içindeki iki arkadaşını arabamıza almak zorunda kaldık. 
Uzun boylu, iri yapılı, ahmak görünüşlü, tipik Amerikalılardı 
bunlar, tipik bir "cumartesi gecesi"nden döndükleri için de ka­
fayı iyice bulmuşlardı. İkisi de boş bira şişeleri taşıyorlardı . 
John'un belirttiğine göre, bu adada geceler i bıçağın yanı sıra bir 
de şişe taşımak adetti, ama tabii tabanca en iyisiydi. Silah sesle­
rini duyup duymadığımızı sordular, duymamıştık. 
İçlerinden biri benimle tanışmak isteyince, John hemen atı­
lıp ismimin İngilizce okunuşunu söyledi. 
"Ne kadar güzel bir isim. Hiç duymamışt ım." 
John'un, Türk olduğumu söylemeye utandığını sezdim ama 
pek önemsemedim. Sonuçta John'u hiç önemse miyordum 
çünkü. 
Beş dakika bile sürmeyen bir yolculuktan sonra, iki Amerika­
lı defalarca teşekkür edip indiler. Bu iriyarı, bıçaklı, şişeli adam­
ların şu kadarcık yolu yürüyememesi, doğrusu aklımı başıma ge­
tirmişti. Bu ada bize anlatıldığı kadar, hatta çok daha tehlikeliy-
110