Mustafa ^nan en beğendiğim, güvendiğim ve sevdiğim arka­
daşımdı. 1967 yazında öldü. O'nun ardından çok saydığım 
bir fizikçimiz olan Cavit Erginsoy genç denebilecek bir yaşta 
öldü. O sıralarda Kazancakis'in Zovba'sında anlattığı ve bir 
bakıma ölenle ölünmez deyimimizle özetlenebilecek bir kişi­
lik kavramının etkisi altındaydım ve kendimi o kişiliğe göre 
programlamaya çalışıyordum. Bu ölümler gerek bende, ge­
rekse içinde bulunduğum çevrede derin acılar yarattı. Bu 
acılan sözünü ettiğim kendi kendimi programlama çabalan 
ile bağdaştırmaya uğraştığım'sırada, hatırladığıma göre Er­
dal İnönü’nün, Mustafa inan ve Cavit Erginsû/un yaşam öy­
külerini TÜBİTAK’ın desteği ile romanlaştırarak yayınlatma 
önerisi ile karşılaştım. Bu öneriye sözünü ettiğim program­
lanma çerçevesinde şu görüşle katıldım:
Benimsediğim temel bir doğal yasaya göre, doğadaki bi­
reyler karşılıklı etkileşmelerinde kendi iç örgütlenmelerini 
korumak yönünde güçlü bir direniş içindedirler. Bu arada in­
sanlar da bu direniş öğesi ile mutluluklarını sınırsızlık, 
ölümsüzlük duygularında ararlar. Maddesel anlamda ölüm­
5