"Keçesinde damgası var. Bir yerlerden, çok eski zamanlar­
dan gözüm ısırıyor bu damgayı. Bir belalı, bir korkulu yerin 
damgası olsa gerek. Ama kimin olursa olsun, bu at senin. Kapı­
na haktan armağan geldi."
"Haktan..." dedi Ahmet.
Bir sevinç mi, bir bela mı?
Ahmedin yüzüne düşen gölge Sofinin gözünden kaçmadı.
"Kimin olursa olsun bu at şenindir. Yalnız, şu damgayı gö­
züm ısırıyor. Çok eski günlerden kalma bir damga."
Bir de böyle koşumları olan at şunun bunun atı olamazdı.
"Çok düşünme, atı al, şu aşağı yola bırak gel. At bir daha 
kapma gelirse, al gene götür. Bunu üç kere böyle yap," dedi So­
fi. "At gene gelirse bu senin atındır. Atm sahibi bey de olsa, pa­
şa da, Osmanlı Padişahı, Acem Şahı da olsa, Köroğlu da olsa, 
kelleni verir de bu atı veremezsin. Ve hem de veremeyiz."
Gün doğdu, sırmalanmış bulutlar açıldı, karların üstüne 
ışıltılı bir ışık dumanı çöktü. Ahmet atı tuttu, at uysaldı, üstüne 
bindi aşağılara sürdü. Atı bıraktı, döndü. Döndü ki ne görsün, 
at Sofinin yanında duruyor. Bunu üç kere yineledi.
"Başa gelen çekilir, dayı," dedi Ahmet.
Nasıl olsa bu atm sahibi bir gün atını arayacaktı. Kim olur­
sa olsun artık Ahmet atı ona veremezdi. Kellesini verir de atı 
ona veremezdi.
Atı ahıra çekti. Hem sevinçli, hem korkuluydu. Kendini 
bildi bileli böyle güzel bir at görmemişti.
Sofi:
"Atm sahibi bir sütsüz çıkar da ille de atımı isterim derse 
dövüş olacak. Ağrının başı kızarsa dünyayla dövüşür," diye se­
vinçtendi.
Ahmet ona katıldı:
"Dövüşür," dedi.
Ahmedin kapısına bir küheylamn gelip durduğunu önce 
bütün köy duydu. Gelip atı gördüler. Sonra yakın köyler, sonra 
tekmil Ağrı yöresi duydu, gelip atı gördüler. Az bir zamanda 
atm ünü İrana, Turana ulaştı. Bu hali, Ahmedin başına gelip 
konan devlet kuşunu türlü türlü yorumladılar. Kimi hayra yor­
du, kimi şerre...
16