uzanan eller birbirlerine karışıyor; omuzlar, bardaklar sür-
tünüyordu. T urgut içini çekti. Güner, okulu on iki yıldır bi-tiremeyen koca Güner, kollarıyla her yeri kaplıyordu. Yap-ma bir nezaketle Nermin’e eğiliyor, yemekleri övüyordu.Bütün dikkatine rağmen gene olmadık bir hareket yapmışve pantalonu gene olmadık bir yerinden boydan boya sö-külmüştü. Şimdi de bunu belli etmemek için, bacaklarınıbitiştirmiş, vücudunun yalnız üst kısmını çevirmeye çalışa-rak Puşkin’den bahsediyordu. Seçme Yazılar ’ı okuyordu o
günlerde. Puşkin’den ve Rus yazarlarından okuduğu ilk ki-taptı bu. Sarhoşluğun ve zekâsına güvenmenin coşkunluğuiçinde, kendi bilmezliğiyle alay ediyor, sezginin ve anlayışgücünün övgüsünü yapıyordu. “Biz, hanımefendi,” diyordu-hanımefendiyi, tatlı bir eğlenme ifadesiyle, Nermin’in bilealınamayacağı bir yumuşaklıkla söylüyordu- “Yaman birmilletiz; Rusları ve Rusları sevmeyenleri aynı derinlikte an-larız; ama, belli etmeyiz. Bizim gösterişe ihtiyacımız yoktur.Yaptıkları eserleri karşılarına koyup, bununla boş bir gururakapılmak Evropalıların işidir. Durmadan, varlıklarını duy-mak için, olur olmaz yerde, good morning, bon soir derlerbirbirlerine. Bizde de birtakım insanlar bunu tutturmuş. Bu-günlerde de ‘iyi günler’ diye bir söz çıkmış. Herkes birbirineiyi günler deyip duruyor. ‘Bonjour’un tercümesiymiş.” Ken-di sözlerine, herkesten önce, kendisi gür bir kahkaha atmış-tı: nerede başlayıp nerede biteceği hiç belli olmayan sözleri-ne, Nermin’in ve alay ettiği Avrupalıların hiçbir zaman anla-yamayacaklarını düşündüğü bir duyguyla gülmüştü. Ner-min’in sesini duydu birdenbire, solunda, yukarıda: “Yemekhazır; düşüncelerinle soğutma çorbayı istersen.” Yumuşakve tabii bir sesti bu, hiçbir art niyeti olmayan bir ses. T ur-gut, rahatsız olduğunu hissetti. Bu hayatın dışında süreklihiçbir şey yapamayacağını anlar gibi oldu bir an için. Solukbir gölge gibi geçti bu rahatsızlık. Kendini toparladı: “Güzel
47