36
kalemi, güneş gözlüğü, dolmakalem, minyatür bir parfüm şi­
şesi, mendil paketi, saç fırçası, tampon... Ve bir de deri cüz­
dan. Bu sonuncusunu dikkatle yerden aldı adam, içindekile­
ri tek tek çıkardı: kâğıt paralar, kredi kartlan, nüfus kâğıdı, 
araba ehliyeti, aile fotoğraflan. Diğer şeylerle ilgilenmeden 
paralan cebine attı, cep telefonunu ise yanma koydu. Bir ıs­
lık tutturdu gamsızlığım aşikâr etmek istercesine. Tam cüz­
danı fırlatıp atacakken durakladı. Bir şey çarpmıştı adamın 
gözüne. Peri’nin bunca zaman özenle sakladığı, en yakının- 
dakilerle bile paylaşmadığı bir Polaroid fotoğraf. Çok eskiler­
den kalma bir hatıra, kimselerin bilmediği bir sır.
Berduş ilgiyle baktı fotoğraftaki yüzlere. Orta yaşlı bir 
adam ve üç genç kadın vardı karede; bir profesör ile üç öğ­
rencisi. Paltolarına, atkılanna sannmış yan yana duruyor­
lardı, yüzlerinde tebessümlerle. Sırtlannı Oxford Üniversi- 
tesi’ndeki Bodleian Kütüphanesi’ne vermiş, kışın en soğuk 
günlerinden birine hapsolmuşlardı sonsuza dek.
Berduş, sanki Oxford Üniversitesini bir film sahnesinden 
tanımış gibi başım kaldırıp sınttı Periye. Kim bilir belki de 
fotoğraftaki kızlardan birinin şimdi karşısında duran kadın 
olduğunu anlamıştı. Evet, Peri o üç öğrenciden biriydi. Se­
neler içinde biraz kilo almış, cildinde ilk kırışıklar belirmiş­
ti. Saçları artık daha kısa ve daha düzdü, ama gözleri hep ay­
nı kalmıştı.
Berduşun fotoğrafa ilgisi uzun sürmedi; tutup aniden ke­
nara fırlatıverdi. Havada birkaç saniye süzüldükten sonra 
yere düştü Polaroid.
Peri gayriihtiyari irkildi; fotoğraf canlıymış da incinecek- 
miş gibi hissetti. Adamla konuşursa çantasını -v e  değerli fo­
toğrafın ı- geri alabileceğini zannetti. Sokak ıssızdı, gökyü­
zünün ışığı çekilivermişti. Anayoldan ne kadar uzaklaşmıştı 
acaba? İVafiğin sesini duyabiliyordu hâlâ ama cam duvar ar­
kasından gelircesine boğuktu. Korktu birden. Paniğe kapıldı.