KAPLUMBAĞALAR
 
152
 
 
bir tekine ziyan verdirmeden, bostanları çiğnetmeden, bulursam yiyip, 
bulmazsam bir çöp alıp dişlerimi kurcalayaraktan geçinir giderim...»
 
Bir ikindi vaktiydi.
 
Çocuklara bir bir ö
ğüt verdi. Gidip geliverecekti. Çok önemli bir 
işi vardı. Kalktı, Rıza’yı görmeye gitti. Evine vardı, evinde yoktu Rıza. 
Evinde kimsecikler yoktu. Okul? Kapalıydı. Köyde kimsecikler yoktu. 
«(Arpalar erişti, orak biçiyor bu uzun herif!)» dedi. Yürüdü.
 
Sel y
arıntılarını, kerpiç 'Çukurlarını geçti.
 
Arpalıklarda herkes dört büklüm, davrana davrana orak 
biçiyordu. Kardeşi Pat Aligil, Muhtar Battalgil, yanı başların
 
da Cennet karı, Yusuf, Senem, Haydar... Uçayak gölgelikleri, eşekleri...
 
Hiç o yana bakmadı.
 
Ayaklarında tahta nalınlar, rahat rahat yürüyordu biçilmiş 
yerlerden, sınırlardan. Bu yıl arpalar canlıydı. Boyluydu biraz. Dizi 
geçiyordu. Gömüller yuvarlaktı. Tarlalar yanık sap kokuyordu. Çokluk 
çocuk biçiyorlardı. Ötelerde buğdaylar da erişiyordu. Toza
k kırına 
kına vurulmuş gibiydi gene.
 
Doğruca Rıza’nın tarlasına vardı. Rıza’nın karısı Döndü, kurk 
tavuk gibi çocuklarını sağına soluna almış, habire çırpınıyordu. Sarı 
yüzü, yeşil gözleri tozun toprağın içinde kalmıştı. Rıza da en sağdan 
eğneli alıp götür
üyordu. O da kavrulmuştu. Dudakları yalama 
olmuştu.
 
Tarlanın başında durdu Kır Abbas. Elleri kıçındaydı. Sağ elini 
sallayıp selâm verdi, hem de «gel biraz» işareti yaptı.
 
Rıza, orağı koluna takıp geldi: «(Hayır mı, şer mi bu vakit? Hamdi 
bey mi geldi? Vali
den kaymakamdan biri mi geldi?)» Belki çok saklı 
bir işti Kır Abbas’ın konuşacağı. Fısıltıyla sordu: «Hayrola Abbas 
emmi?»
 
Kır Abbas’ın kaşları çatıktı:
 
«Hayır de, hayır olsun Irıza!» dedi. «Çök yamacıma!»
 
«Söyle çabuk Abbas emmi!» dedi Rıza.