Ölmez Otu 6Z3 
Çabucak gitti, arkadaki testiden bir tas su doldurdu , getirdi Memidiğin ağzı­
na dayadı. Memidiğin elleri bir türlü tası tutamıyordu. Gözlerini öteden gelene, 
Sefere dikmiş ayırmadan bakıyordu. Gözünü bir saniye ondan ayırsa sanki Sefer 
kaybolup gidecek. Acaba Sefer hortladı mı, diye düşündü. Sonra, kendi kendine 
belki on beş kere sordu, ölen kimdi, ölen kimdi, kirndi ola? 
Sefer bir elinde bir av çiftesi, bir elinde iki turaç, bir tavşan tutuyordu. Koca­
man ayaklanndaki ayakkabılannın tabanı otomobil lastiğindendi. Adımlarını ko­
caman kocaman atarak, heybetli, dimdik, köylülerin arasından geçti, alaçıklara 
doğru gitti. Şimdi en uçtaki alacığına gidecek, kendi eliyle avlannı temizleyecek, 
bir ateş yakacak, yağlı avları tuzlayıp közlerin üstüne serecekti. Esen yel kızarmış 
etin kokusunu , kursaklarına bir yıl, iki yıl et girmemiş köylülerin üstüne getire­
cek. Kokulu. İnsanı iştahtan deli eden bir koku. 
Köylü, o gün bugündür, Taşbaşoğlunun gittiğinden, onunla konuşm ayın di­
ye emir verdiğinden bu yana onunla konuşmuyordu . O da öcünü işte böyle alı­
yordu. Yıllardır et yüzü görmemiş köylünün üstüne yağlı, insanı deli eden, kı­
zarmış et kokulu dumanı salıvererek ve nar gibi kızarmış av etleıini, çoluk ço­
cuk bütün köylülerin gözleri önünde yiyerek. Etlerini kızantıktan sonra Sefer 
tüm bir turacı eline alır, döne döne elindeki kızarmış turacı şöyle bir uzun uzun 
seyreder, sonra yağlı yağlı yemeye başlar. Ellerinden, dudaklarından yağlar sı­
zar, yağlı pannaklarını ikide bir şapırtıyla yalardı. O böylesine, köylülerin göz­
leıi önünde döne döne, dudaklarını şapırdata şapırdata kızarmış av etini yerken 
bende, köylüler arasında kıyamet kopar, çocuklar, "Bir lokma et, et istiyorum," 
diye bağınrlardı. Köylüler her gece düşlerinde şapırtıyla kızarmış, yağ sızan tu­
racın etini yerler ve çocukların ağlamaları "ana et istiyorum" çığrışmalarıyla uya­
nırlardı. Sefer av etinden ne karısına, ne çocuklarına, ne hastalara bir zımık bile 
vermez, artanını yasaklar, ya da köylülerin gözlerinin içine baka baka Ceyhan 
suyuna fırlatır atardı. 
Memidik ayağa kalktı, sepeti orada yerde kaldı, alaçıklara doğru yöneldi. 
Şimdi bir daha artık Zelihanın yüzüne bakamayacak, insan içine çıkamay acaktı. 
Tekmil bedeni, daha da çok Sefeıin yaraladığı yerlerin yeri sızıarnaya başladı. Sız­
lıyor, delicesine kaşınıyordu. 
"Ölmedi, ama öldüreceğ im." 
Ama ölen kimdi? Yoksa düş mü görüyordu , yoksa hayal mi kurmuştu? 
Pamuklan çekiyorlard ı. Ocaklarda bulgur pilavı kaynıyordu. Yollardaki tozlar 
kalkmış, yer yer yolların üstü apak bulutlanmıştı. 
Muhtar Sefer kendi kendine bir türkü mırıldanıyor ötede, güneşin alnında 
ateş yakıyor, turaçları yoluyordu_ Şimdi alaçıkların üstünü yağlı, insanı açlıktan 
öldüren bir duman saracaktı. 
Köylüler başlarını bir an yoldan yana çevirdiler, ötede, yükün altında iki bük­
lüm Uzunca Ali, arkasında Elif, Ummahan, Hasan geliyorlardı.