Yer Demir Gök Bakır 293 
Hasanın tepesinin tası attı: 
"Zaten," dedi, "sen büyüyünce orospu olacaksın ." 
Hasanın hiç beklemediği bir şey oldu. Ummahan karşısına dikildi: 
"Orospu olacağım büyüyünce. Bir orospu olacağım ki ... Bir orospu ... Ne güzel!" 
Hasan kulaklanna inanama dı, önce afalladı, sonra kızdı, içinden onu dövmek 
geçti. Dövse gider babasına söylerdi. Baba da bugünlerde beter mi beter. Yanına 
yaklaşılmıyor. Yalım gibi olmuş adam ki, ağzını bıçaklar açmaz. 
"Kız," dedi, "seni ayağırnın altına almak gerektir ama şükreyle . Ormana va­
rınca ... " 
Dudaklarını yaladı. 
Ummahan dayanamadı, kardeşinin yanına gitti, elinden tuttu: 
"Söyle, kurban olduğum Hasan," dedi. "Or mana varınca ne olacak?" 
Hasan bir daha dudaklarını şapırdattı, arınana doğnı koşmaya başladı. 
Ummahan da arkasından: 
"Ben gelmiyoruru işte," dedi. "Ya durur beklersin, ya da hemen buracıktan ge­
ri dönerim. De bir adım daha ileri at!" 
Hemen geriye dönüp yürümeye başladı. 
Hasan baktı ki Ummahan gidiyor. Tek başına meşeliğe girmekten, girip orada 
bir zaman kalmaktan korkardı. 
"Haydi gel," diye çağırdı. "Haydi gel." 
"Gelmem, varının babama da bir bir anlatırım. Hepsini ... Bir bir." 
Hasan kızdı: 
"Git cehennemin dibine. Babamın zaten canı sıkılıyor. Söylersen, seni şu 
elimdeki baltayla keserim. Anam avradım olsun keserim. Çabuk gel!" 
"Gelmem." 
"Bak, kanşmam. Yanına gelirsem ... " 
Ummahan: 
"Ormana gidince, ne yapacağını söylersen gelirim." 
Hasan: 
"Gel, gel hadi gel, onu da söylerim," dedi. 
Ummahan: 
"Hadi söyle," diye yürüdü. 
Hasan kızmıştı. Gene içine gömüldü . Boynunu içine çekip yürüdü. 
Üstlerinden, sonsuz aklığın ortasında kara kara lekeler serpiştirilmişçesine 
boşluğa, bir kuş sürüsü geçti.