düzlük ekilip yeşerince, tarlalar yeşile kesince, Adaca kayası 
bembeyaz, yeşilliğin ortasında parlar. 
Adacanın dibindeki tarlalardan bir tanesi, en büyüklerin­
den birisi Rızanın babasının tarlasıdır. Yıllardır amcası sürer. İş­
te o tarla ... Rıza bereketli, yağlı bir toprağı hayal eder. Hayal 
eder, yüreğindeki hınç büyür , taşar ... Nereye gitse, nerede çift 
sürse, gözleri Adaca kayasının dibindedir. Adaca kayasının dibi 
bir aşk gibi. 
Anası her zaman, her Allahın günü: 
"Aaah oğul" der , "Adacanın tarlası ... Baban bizi bu tariayla 
gül gibi geçindirirdi. Gözleri kör olası ... " 
Rıza boynunu büker , dalar giderdi . Burnunda yağlı ışıl ışıl 
bir toprağın kokusu ... Toprağın özlemi içini yakardı ... 
Anası: 
"0 senin gavur emmin," der, "o senin gavur emmin !.. Bur­
nundan fitil fitil gele cek." 
Son günlerde Rızaya bir hal oldu. Hiç böyle değildi. Sabah­
lan çok erkenden uyaruyor , düşüyor yollara ... Ver elini Adaca ... 
Adacanın dibindeki tarlaya vanyor. Bir taşın üstüne oturuyor , 
dalıyor hayaller e... Ekinler göcek olmuş. Toprakta böcekler. 
Gün doğarken toprak buğulanır. Buğulu toprağa özlem, özlem­
Ierin en yamarudır. Rıza elini yumuşacık toprağa daldınyor. 
Toprak sıcacıktır. Parmaklannın arasından altın bir toprak akı­
yor yere. Rıza, "Bu toprak benim," diyor. Bütün etinde bir ür­
perme, bir tat... "Bu toprak benim ha," diyor. "Benim amma 
yirmi .yıldır el ekiyor, el biçiyor ... " 
yor: Kalkıyor. Yorgun, karar vermiş evine dönüyor. Anası soru-
"Şafak tan beri neredeydin ?" 
Karşılık vermiyor. Yüzü karanlık. 
Bu böyle, tam tarnma iki ay sür dü. Ekinler dize çıkh, san, 
yeşil, koyu, karanlık bir yeşile döndü . 
Rıza bir gün: 
"Ana," dedi, "bu tarla bizim." 
Ana: 
"Bizim ya yavru," dedi. "Kimin olacak?" 
Rıza: 
208