Ka elini onun alnından çekti: "Tam tersi. Ben yıllardır yavaş  yavaş Allah'a 
inanmaya baş lamışım. Bu o kadar yavaş  olmuş ki, ancak Kars'a gelince anladım. 
Burada bu yüzden mutluyum ve ş iir yazabiliyorum." 
"Şimdi bana o kadar mutlu ve akıllı gözüküyorsun ki," dedi Necip, "sana ş unu 
soracağım. Gerçekten geleceğ i bilebilir mi insan? Bilmese -bile, gene de 
bildiğine inanıp huzur duyabilir mi? Bunu ilk bilimkurgu romanıma koyacağım." 
"Bazı insanlar biliyor..." dedi Ka. "Serhat Ş ehir Gazetesinin sahibi Serdar Bey; 
bak bu akş am ne olacağ ını yazıp gazetesini çoktan yayımlamış ." Ka'nın cebinden 
çıkardığ ı gazeteye birlikte baktılar: "...müsamereler yer yer coş kulu tezahürat 
ve alkış larla kesildi." 
"Mutluluk denen ş ey bu olmalı," dedi Necip. "Baş ımıza neler geleceğ ini 
gazetelere önce biz yazsaydık ve sonra yazdığ ımız güzel ş eyleri hayretle 
yaşasaydık, kendi hayatımızın ş airleri olurduk. Gazete son ş iirini okuduğ unu 
yazıyor. Hangisi o?" 
Bölmenin kapısı vuruldu. Ka Necip'ten "o manzarayı" hemen anlatmasını istedi. "Anlatacağ ım şimdi," dedi Necip. "Ama benden iş ittiğini kimseye söylemeyeceksin. 
Seninle fazla samimi olmam hoş larına gitmiyor." 
"Kimseye söylemeyeceğ im," dedi Ka. "Anlat hemen." 
"Allah'ı çok seviyorum," dedi Necip heyecanla. "Bazan -hâş â- 
143 Necip'in Gördüğ ü Manzara ve Ka'ntn jıın 
Allah olmazsa ne olurdu diye kendime hiç istemeden soruyorum ve gözümün önüne 
beni korkutan bir manzara geliyor." 
"Evet." "Bu manzaraya bir gece, karanlıkta, bir pencereden bakıyorum. Dış arıda kale 
duvarları gibi yüksek ve kör iki beyaz duvar var. Sanki iki kale kar şı karşıya! 
Ben aralarındaki dar dehlize, bu dehlizin bir sokak gibi önümde uzanış ına 
korkuyla bakıyorum. Allah'ın olmadığ ı yerde sokak Kars'taki gibi karlı ve 
çamurlu ama rengi mor! Sokağ ın ortasında bana 'dur' diyen bir ş ey var ama ben 
sokağın ucuna, bu dünyanın sonuna bakıyorum. Bir ağ aç var orada, yapraksız, 
çıplak bir son ağ aç. Birden ben baktığ ım için kıpkırmızı kesiliyor ve yanmaya 
başlıyor. O zaman Allah'ın olmadığ ı yeri merak ettiğ im için suçluluk duyuyorum. 
Bunun üzerine kızıl ağ aç birden eski karanlık rengine dönüyor. Bir daha 
bakmayayım derken gene kendimi tutamayıp bakıyorum ve dünyanın sonundaki yalnız ağaç yeniden kıpkızıl kesilip yanmaya baş lıyor. Sabaha kadar sürüyor bu." 
"Niye seni bu kadar korkutuyor bu manzara?" diye sordu Ka. "Çünkü bazan ş eytanın dürtmesiyle bu manzaranın bu dünyaya ait olabileceğ i de 
geliyor aklıma. Ama gözümün önünde canlanan ş ey benim hayal ettiğ im bir ş ey 
olmalı. Çünkü anlattığ ım gibi bir yer bu âlemde olsaydı, o zaman -hâş â- Allah'ın 
olmadığı anlamına gelecekti. Bu doğ ru olamayacağ ına göre, geriye kalan tek 
ihtimal artık benim Allah'a inanmadığ ımdır. Bu ise ölümden de beter." 
"Anlıyorum," dedi Ka. "Bir ansiklopedide baktım, ateist kelimesinin kaynağ ı Yunanca athos imiş . O 
kelime de Tanrı'ya inanmayan kiş iyi değil, tanrılar tarafından terk edilen 
yalnız kiş iyi anlatıyormuş . Bu da insanın burada hiçbir zaman ateist 
olamayacağ ını gösterir. Çünkü Allah bizi burada istesek bile terk etmez. Ateist 
olması için kiş inin önce Batılı olması gerekir." 
"Ben hem Batılı olup, hem de inanabilmek isterdim," dedi Ka. 
"Allah'ın terk ettiğ i kişi her akş am kahveye gidip arkadaş larıyla gülüş üp kâğıt 
oynasa, her gün sınıfta arkada şlarıyla kahkahalarla gülüp eğ lense, bütün 
günlerini dostlarıyla sohbet ederek de geçirse yapayalnızdır." 
"Gene de gerçek bir sevgili, bir teselli olabilir," dedi Ka. 144 
ııcı,ııj ııı uuıuuyu manzara ve r\a nın jıırı --------------------------------- 
"Onun da seni, senin onu sevdiğ in gibi sevmesi gerekir." 
Kapı gene vurulunca Necip Ka'ya sarıldı, onu yanaklarından bir çocuk gibi öpüp çıktı. Ka bekleyen birisi olduğ unu gördü ama tam o sıra öteki helaya koş tu. Ka 
helanın kapısını yeniden sürgü-ledi ve dış arıda yağ an harika kara bakarak bir 
sigara içti. Necip'in anlattığ ı manzarayı, bir ş iiri hatırlar gibi kelime kelime 
hatırladığ ını, Porlock'tan kimse gelmezse, Necip'in gördüğ ü manzarayı bir ş iir