geçirmemeliyiz ve bilim adamlarımıza büyük bir şirketin ge­
nel müdürü kadar aylık vermek için gereken girişimlerde bu­
lunmalıyız. Çünkü insanların bir ülküsü olması, bilime gö­
nül vermesi aslında gülünç bir şeydir.1  "Bunları demek iste­
medim," dedi delikanlı. 'Ondan sonra da sizden rica edebilir 
miyim ülkemizi aydınlatmak için bilimin başına geçmenizi?" 
"Rica ederim," dedi genç adam. "Hayır ben rica ediyorum. Bi­
rey olarak ortaya çıkmadıkça, uyuşuk felsefemizden vazgeç­
medikçe ve tek tek katkılarımızı insanlarımızdan esirgedikçe 
bizi kim değiştirebilir? Belki sen de Dünya Bankası’ndan 
kredi almamızı bekliyorsundur." Bu işlerden pek anlamam," 
dedi delikanlı. "Önemli değil," dedi profesör. "Hemen öğretir­
ler bunları sana. B ir üniversiteye gir bakalım, işlerin neden 
yapılmaması, yürütülmemesi gerektiği hakkında çok akıl ho­
cası bulursun. Ve memleketin haline öyle üzülmeye başlar­
sın ki üzülmekten başka bir şey yapmaya gücün kalmaz. Ül­
keyi kurtarma heyecanından tıkanıp kalırsın.” Genç adam 
sordu: "Peki ne yapmalı?"
"Hiçbir şeyin aslını merak etmemeli. Formülleri ezberle­
tileli ve bu formüllerin problemlere nasıl uygulanacağını, ge­
çen yıllarda sorulmuş imtihan sorularını gözden geçirerek 
iyice bellemeli ve imtihandan bir gün sonra hepsini unutma- 
h. Belki böylece hayata dinç ve yıpranmamış bir kafayla atı­
lırsın ve elektrik üretiminin artırılması konusunda ilginç 
tekliflerde bulunarak memleketinden milletvekili adayı olur­
sun." Delikanlı, "Benimle ciddî konuşmuyorsunuz," diye su ­
landı. "Biliyor musun?" dedi profesör. "Mustafa İnan’ın böyle 
akıllı bir öğrencisi varmış. Akıllı olduğu için de çabuk büyü­
müş ve mektebini de kısa yoldan bitirerek hemen mühendis 
olmuş. Akıllı olduğu için hayata atıldıktan sonra da, ikide 
birde Hocaya uğrar ve şu hesap nasıl olacak, bu hesap nasıl 
yapılacak diye bedava akıl danışır, Mustafa’ya parasız tek­
nik mıişaviriik yaptırırmış. Hoca da Üniversite veznesinden
< 5 7