Birden sözünü bıçak gibi kesti, dik dik Gülbahara baktı:
" Yoksa Gülbahar," diye gürledi. " Yoksa?"
Gülbahar:
"Öyle," dedi duyulur duyulmaz bir sesle.
Yusuf ayağa fırladı:
"O Ahmet, öyle mi? Babam seni öldürür. Öldürür! Babam 
seni öldürür, öldürür..."
Yusuf odanın içinde gidip geliyor, gittikçe de kendinden 
geçiyor, bir tuhaf, eski bir ateş halayı çekiyor gibi oluyordu. 
Durmadan da:
"Babam seni öldürecek, öldürecek... Öldürecek, öldüre­
cek..!" diye söyleniyordu, sayıklar gibi...
Hiç durmuyordu. Korkudan gözleri büyümüştü. Aklını 
oynatmış sandı Gülbahar.
"Yusuf sen delirdin mi?"
Yusuf uzun uzun güldü:
"Sen delirmişsin, sen! Sen delirmişsin, sen... Babam seni öl­
dürecek."
Gülbahar son bir gayretle:
"Yusuf, Yusuf, Yusuf," dedi. "Benimle atı almaya gelecek 
misin?"
"Sen delirdin mi, sen delirdin mi?"
"Ama onların, Ahmedin boynunu vuracaklar at gelmezse. 
Ben de kendimi öldüreceğim."
"Sen kendini öldürme Gülbahar. Ne olur öldürme. Ben ata 
gidemem. Babam seni öldürecek. Olur mu Gülbahar, kendini 
hiç öldürme. Olur mu Gülbahar?"
Yusuf şaşkındı, korkmuştu. Gülbaharı da onun korkusu, 
telaşı şaşkına çevirmişti.
"Senden umut yok," diye onun ellerine sarılarak inledi 
Gülbahar. "Yalnız bunu kimseye söyleme Yusuf. Anama bile... 
Gülistanla Gülriz duyarlarsa beni öldürürler. Beni parça parça 
ederler. Kimseye söyleme, olur mu?"
"Hiç söyler miyim?" dedi Yusuf. "Sonra babam seni parça 
parça eder. Her parçanı da bir köpeğe verir. Hiç söyler miyim? 
Sen de kimseye söyleme Gülbahar."
50