Alelade bir kad ın. Ne fark ı var ötekilerden?"  
Bunu duyan Leyla gülmü ş. "Evet, ben Leyla'y ım ama sen 
  
242 
Mecnun de ğilsin ki" diye cevap vermi ş. "Sen beni bir de Mec- 
nun'un gözlerinden görebilsen. Sanma ki ba şka türlü a şk de- 
nen sırra erebilirsin." 
Peki Halife Harun Resifin anlayamad ığı şeyi ailem, dost- 
larım, talebelerim anlayabilir mi? Şems'in ne kadar özel bir 
insan oldu ğunu göremeyenlere onu nas ıl tarif edebilirim? Ne 
yapsam da anlasalar Şems-i Tebrizî'yi görmek için kendi ön- 
yargılı gözlerini bir kenara b ırakıp Mecnun'un gözleriyle 
bakmalar ı gerekti ğini? 
Aşık olmayana a şk kuru bir kelimeden ibaret. Yar ı palav- 
ra, yarı safsata. Â şık olmayan bunu anlayamaz, olansa anla- 
tamaz. Öyleyse nas ıl söze dökülebilir a şk, kelimelerin hük- 
münü yitirdi ği yerde? 
Eskiden "Dil Canbaz ı", "Kelime Sarraf ı", "Hitabet Ustas ı", 
"Harflerin Efendisi" ve "Mânâ Denizinin Kaptan- ı Deryası" 
derlerdi bana. Ne tuhaf, ben ki o kadar rahat anlat ır ve ya- 
zardım meramımı; ben ki vaazlara, kitaplara, nutuklara al ış- 
kındım, şimdilerde kelimelere itimad ım kalmad ı... 
Kimya 
Konya, 17 A ğustos 1245 
Birlikte çal ışmayalı, Kuran okumayal ı o kadar uzun zaman 
oldu ki, Efendi Mevlâna'y ı özledim. Kendimi ihmal edilmi ş his- 
sediyorum ama gene de ona k ırgın değilim. Belki Rumi'yi ona 
kızamayacak kadar çok sevdi ğimden, belki de Şems-i Tebri- 
zî'nin nas ıl bir albenisi, cazibesi, cezbesi oldu ğunu anlayabildi- 
ğimden. Galiba ben de Şems'in rüzgâr ına kapılanlardan ım. 
Günebakan çiçe ği güneşi nasıl takip ederse, Rumi'nin na- 
zarı da daima Şems'in üzerinde. Muhabbetleri öyle derin, öy- 
le bariz ki, insan yanlar ında kendini fazlal ık gibi hissediyor. 
  
243 
Evdeki herkesin bu durumdan memnun oldu ğunu söyleye- 
mem. En ba şta da Alaaddin! Kaç kere yakalad ım kızgın ba- 
kışlarını Şems'e yöneltti ğini. Kerra da huzursuz ama a ğzını 
açıp bir şey demiyor, ben de neyin var diye soram ıyorum. 
Herkes bir barut f ıçısının üstüne oturmu ş bekliyor. Ne tuhaf! 
Bütün bu gerilimin ba şlıca sorumlusu olan Şems âdeta hiçbir 
şeyden etkilenmeden ortam ızda yaşıyor. Ya yaratt ığı huzur- 
suzluğun farkında değil ya da umursam ıyor. 
Bir yanım Şems'e kızıyor. Bizden Mevlâna'y ı çaldığı için onu 
affedemiyorum. Ama öbür yan ım kapılmış çekimine. Onu da- 
ha yakından tan ımaya can at ıyor. Bir süredir bu karmakar ışık 
hislerle bocal ıyordum. Maalesef bugün yakay ı ele verdim 
ikindi namaz ından sonra duvardan Kuran' ı indirdim. Ka- 
rarlıydım, kendi ba şıma çalışacaktım. Eskiden, yani Şems bu 
eve gelmeden evvel, Mevlâna ile haftada üç dört gün çal ışır; 
ayetleri ini ş sırasına göre incelerdik. Ama madem şimdi bir 
hocam yoktu, madem altüst olmu ştu hayat ımız, bir s ıra gö- 
zetme gere ği duymad ım. Bu yüzden rastgele bir sayfa açt ım 
ve parma ğımı koyduğum yere denk gelen ilk ayeti okudum. 
Bahtıma Nisa suresi ç ıktı. Ne tuhaf, koca kitapta içime dert 
olan ayeti açm ıştım. Nisa suresi kad ınlara kar şı amansızdı; 
o yüzden bir türlü benimseyemiyordum. Ayeti bir kez daha 
okurken, gidip Efendi babamdan yard ım istemek geldi akl ı- 
ma. Mevlâna belki benimle ders yapm ıyordu ama bu, ona so- 
ru soramayaca ğım anlamına gelmiyordu ki. Böylece Kuran' ı 
kaptığım gibi odas ına gittim.