KOMŞU : (Cüzdanından para çıkarır. Fatma Hanımın 
mantosunun cebine koyar.) Koş hadi, git öğren 
bakalım. İşin aslı astarı neymiş? (Fatma Ha­
nım sağdaki kapıya giderken) Bana bak. .. Başka 
şey lazım olursa ... Yukarı kattakilere telefon 
ediver. Gelince bizimkinden alır, Orhan'la 
koştururum .. . 
FATMA HANIM : Ne diyeyim .. . 
KOMŞU : Hiç. Hadi, bir şey yoktur inşallah ... Bak hele, 
yürüme, hastanedeyse bir taksiye atlayıver, 
hadi ... (Salıncağı gösterir.) Bunları da ben hal­
lederim. Şimdi nerdeyse gelirler. Verir ku­
caklarına gönderirim. (Tam o sırada kapı yum­
ruklanır.) Hah işte, geldiler bile. Sen oyalan­
ma hadi. A, dur! Ben açarım. Terlikle mi v­
deceksin a deli karı? Giysene ayakkabıları-
nı ... 
(Komşu sağdan çıkar. Fatma Hanım kapının ya­
nında duran ayakkabılarını bulur, acele giyer. Bu 
sırada Komşu, Fatma Kadın, Sadık girerler. Fat­
ma Kadın, dosdoğru salıncağa koşar.) 
FATMA KADIN : A yavrum ... A garibim ... Baban olacak bu 
zındık yok mu, baban olacak bu zındık. .. 
SADIK : Kız ben sana böyle mi tembihledim serseri! 
FATMA KADIN : (Fatma Hanıma koşar. Elini tutar. Öpmek ister.) 
Hanımım ... Kurbanın oluym ... Sana da pek 
sıkıntı olduk emme ... 
FATMA HANIM : Hoş geldin Fatma Kadın, hoş geldin ... Kusu­
ra bakma. Komşum anlatır ... (Sadık'a döner.) 
Sadık Efendi, duy da işte ona göre; sen bilir­
sin artık. .. 
KOMŞU : Hadi, koş sen ... 
FATMA HANIM : Bu haklarını nasıl ödeyeceğim, bilmem ki 
komşum? .. (Acele çıkar.) 
SADIK : Ne olmuş? Bir şey mi olmuş? 
182