127
utanm ış, hem de belli ki merak etm eye hakkı olm ayan bir  
konuyu merak ettiği için kendini suçlu, kirli hissetm işti.
Zam an içinde merakına tekrar yenilm işti Peri. Bir başka  
sefer gene sorm am ası gereken bir soru sorm uştu annesine.  
İlk iki hamileliğinin üstünden onca yıl geçmişken beklenm e­
dik şekilde gebe kalınca kürtaj yaptırm ayı düşünüp düşün­
mediklerini sorm uştu. Annesiyle babası iki çocuğun yeterli  
olduğunu düşünerek onu dünyaya getirm em eyi seçebilirler­
di pekâlâ.
“Vallahi utanm adım  desem yalan olur. Kırk beş yaşınday­
dım sana gebe kaldığım da” dem işti Selm a. tfE l âlem  ne der  
diye düşündüm. Hâlâ bu yaşta...”
“O zaman neden aldırmadın?” diye ısrar etm işti Peri.
“Günah olurdu da ondan. Kendi kendim e dedim ki A llah  
katında günah, etrafın nazarından daha kötüdür. Böylece de­
vam ettim , doğurdum.”
Ne tuhaf, ne tatsız, ne duygusuz bir cevaptı. Peri bu ya­
nıttan ne kadar rahatsız olduğunu hiç itira f etm em işti an­
nesine. Halbuki onun sevecen bir şey söylem esini beklem iş­
ti. “Aldırmayı bir an aklımdan geçirdim ama sonra seni dü­
şündüm; iyi ki yapmamışım, güzel evladım"  ya da “Klinikten  
randevu almıştım ama önceki gece rüyamda seni gördüm: ye­
şil gözlü, minik, şirin kızım .” Böyle şeyler diyebilirdi mesela.  
Oysa anlaşılan, günah ile utanç kavramlarının -ik i olumsuz  
m efhum un- arasında doğmuş bir sandviç bebekti Peri. Belki  
de sıkışmışlık duygusu bundandı.
*  *  *
Öğleden sonra Şirin, Nalbantoğullanna Radcliffe Camera  
adlı yuvarlak binayı, Sheldonian T iyatrosunu ve Bilim  Ta­
rihi M üzesi’ni gezdirdi. Peri’nin kalacağı yere gittiler ardın­
dan. Yurttan ziyade müzeyi andırıyordu bina -  birinci dere-