şun, yerdeki karıncanın, yılanın erkeği bile vurulur. Bu Meme- 
din başındaki hal büyük. Başı kayısı olmuş fıkara."
"Bakmıyor Ana, hiç yüzüme bakmıyor. Benden haberi bile 
yok. Oralı bile değil. Yüzüme baktığında da hep bana soruyor. 
Abdi gitti Hamza geldi, bunun bir yolu yok mu? Başka hiçbir 
şeyi düşünmüyor. Bu düşünce onun başım almış gitmiş, akim­
dan çıkaramıyor. Belki de Hatçeyi düşünüyor hep. Hatçe ben­
den güzel miydi ki?" diye yakmıyordu.
Köyün içini dört dönüyor, boyuna da köyün dışma çıkıp 
bostandan yana bakıyor, ancak azıcık böyle rahatlıyordu. Ya ha­
beri olur da beni hiç sevmezse, sevmediğini söylerse, ölürüm, öl­
dürürüm kendimi, diye gözüpek bir duyguda kıvranıyordu. Yü­
zü, çocuksu erkek bedeni hiç gözlerinin önünden gitmiyordu.
Onu görmek isteği saçlarının köküne kadar bütün bedenini 
sarınca, yerinde duramaz olunca Kamer Anaya geliyor:
"Ana ölüyorum, Ana bir şey bul da ona götüreyim," diye 
yalvarıyordu. Kamer Ana gülüyor:
"Deli kız," diyordu, "bostana taşıya taşıya evde bir şey bı­
rakmadın ki..."
Gene de Seyranın bostana götüreceği bir şeyi buluyordu.
"Deli kızım, güzeller güzelim, kadersizim, kimsesizim, 
umutsuzum, ne olacak senin sonun?"
Seyran başmı sonunu hiç düşünmüyor, yalmz Memedi dü­
şünüyordu. Ona bir şey olmasın, onun tırnağma taş değmesin 
de Seyran varsm ölsün. Sevdadan ölsün, üzüntüden, Memedin 
başına gelecek kötülüklerin korkusundan ölsün...
Seyran bir sabah Kamer Anaya gene geldi, o gece sabaha 
kadar gözlerine bir damla uyku girmemişti:
"Ana duramıyorum. Ana bir şey bul da ona götüreyim."
Aradılar, düşündüler taşmdüar, bir şey bulamadüar. Ne 
varsa köyde, ne buldularsa evde hepsini bostana taşımışlardı. 
Süt, tereyağı, bal, çorap, mintan, teşbih... Seyran her gün bir şey 
götürme bahanesiyle ancak bostana gidebiliyordu.
"Bu sefer de bir şey götürmeden git. Daha iyi olur. Bir şey 
götürmeden gidersen her gün neden bostana geldiğini daha iyi 
anlar. Birkaç gün de eli boş git, bu kız her gün niçin böyle geli­
yor, diye düşünür."
401