(Emel çıkar. Coşkun bir süre onun arkasından bakar, sonra 
elindeki anahtan seyreder. Kapıya yaklaşır, durur, düşünür. 
Sonra elindeki çanı çalar, yavaş hareketlerle bavulunu ve 
ayakkabı paketini alır, uzaklaşır. 
Sahne karan r. 
Tiyatronun soyunma odası. Saffet aynanın karşısında 
makyajını silmek üzeredir. Elini, yüzündeki takma sakala 
götürür. Kapı açılır, elinde bavulu ve paketi Coşkun girer, 
bavulu yere bırakır, üstüne oturur.) 
COŞKUN: Ben gelmedim. 
SAFFET (Yerinden fırlar): Neden yataktan kalktın Coşkun? 
COŞKUN (Bavula bakar): Neden evden kaçtın Coşkun? 
SAFFET: Delinnişsin sen. 
COŞKUN (Saffet'in yüzüne bakar): Oyun bitti mi? 
SAFFET: Gece de oynayacağız. Fakat sen bu durumda do­
laşamazsın. 
COŞKUN: Görüyorsun oturuyorum; dolaşacak halim kal­
madı artık. 
SAFFET (Üzüntüyle): Neden yatmadın? Neden kalkıp bu­
raya geldin? 
COŞKUN: Başka gidecek yerim kalmadı da. Hiç bir müesse­
se beni kabul etmedi. Evlilik müessesesinin de evlilik dışı 
müessesenin de dışında kaldım. 
SAFFET (telaşla) : Hemen gidip yatmalısın. Bu koca bavulla 
dolaşmak senin için ne demektir, biliyor musun? 
COŞKUN: Biliyorum. Resmen sokakta kaldım demektir. 
SAFFET (Gülümser): Seni eve götüreyim mi Coşkun? 
106