otomobil, önünde fren yaptı: şoför ters ters baktı. Yapacak
bir işi yoktu; yürümeye karar verdi. Yollar kalabalık değil:geniş yaya kaldırımında kimseler yok. Öğle sıcağı. Benimşehrimde, yollardan insan selleri akar. Burada herkes işindegücünde. Bu şehir gündüzleri nefes almıyor. Bütün kahve-ler boş. Bir gazete aldı: yolun ortasında durup başlıklarıgözden geçirdi. Bir araç hızla geçti yanından. Kaldırıma çı-kalım. Canı sıkıldı hemen gazeteden: katlayıp çantasınakoydu. Yürümeye devam etti. Binalar, binalar... Yetmiyor-muş gibi bir de yenilerini yapıyorlar. Türk’ün parası oluncabinaya gidermiş. Başka neye gider? Aklına aynı mısra takıl-dı: şarkısı yarıda kaldı, aklı da karıda kaldı. Sonunda aklıda kalmadı. Yavaş yürüyen bir adam çarptı. Kibar bir adam-mış, özür diledi. Türk’ün aklı ne zaman gelir? Güven Anı-tı’nı geçti. Durdu, geriye döndü. Parka girdi. Çocuklar yok:öğle uykusundalar. Serseriler dinleniyor. Heykellere baktı:Türk’e benzemiyorlar. Ne duruşları benziyor ne de suratla-rı. Kenan aklına geldi; gülümsedi. Alman Japon’una benzi-yorlar. Biri öğünüyor, biri güveniyor, biri de çalışıyor. Şura-ya bir kuş konmuş: biri tutmuş... burada oturup düşüne-mem. Ortam uygun değil: düşünen heykel yok. Parktançıktı. Nedir bu Selim’in başına gelenler? Alaman Japon’u bi-le, bunca hilesiyle çıkamaz işin içinden. Metin’e gitsem?Olmaz. Selim’in dediğine göre Milli Emniyettenmiş. Zavallısaf çocuk. Peki ne yapsaydı? Yüzüne, gözlerinin içine bakabaka, yalan söylüyorsun mu deseydi? Kimsenin gözlerineuzun süre bakamazdı. Yıllarca katlanmış yalanlarına. Yanın-dan da ayrılamamış: yalanını yüzüne vurmak gibi bir davra-nış olur diye korkmuş. Istırap çekmeyi daha kolay bulmuş.Kavramak zor: söyleyememek. Anlayamadığım bir yönüy-dü. Selim de anlatmayı denemedi. “Neden?” derdim; çırpı-nırdım: “Neden söyleyemedin?” Daha başka olaylarda dasöyleyemedi. Aman, derdi, canımı sıkma; sen anlayamaz-
313