söylediğim zaman az daha gülüyordu. Ona hayatım rayından 
çıktı da demiştim. Yazın başından beri ne yapıyorum? Yazıhaneye 
gidip geliyorum! Perihan ile arada bir sinemaya gidiyoruz. 
Gazeteleri okuyorum. Gazeteleri okurken şöyle düşünüyorum: 
Acaba burada okuduğum şeyler benim hayatımı hiç etkiler mi? 
Her sabah gazeteleri hayatımı değiştirecek, etkileyecek yeni bir 
şeyle karşılaşma umuduyla okuyorum. Belki bir dünya savaşı 
çıkar diye düşünüyorum, ya da başka bir şey. Savaş çıksın is­
temiyorum. Beklediğim değiştiremediğim hayatımı değiştirecek 
bir olay. Hayatımı değiştirecek gücü kendimde bulamıyorum. 
Zaten bu değişmenin nasıl olması gerektiğini de bilmiyorum. 
Bildiğim şey bu evdeki ve ticarethanedeki hayatın onurlu bir 
insana yakışmayan, uyuşuk, kötü, pis, darkafalılıkla dolu, zavallı 
bir hayat olduğudur. Muhittin bana mutlu olmam gerektiğini, 
bende her şeyin olduğunu söylemişti. Haklı! Bunu düşündükçe 
suratım kızarıyor... Ama sonra eksik olan bir şey var diye dü­
şünüyorum. Buna "denge," "uyum," filan diyordum, ama ne 
olduğunu söyleyemiyorum. Muhittin'in "rahat kıçına batıyor!" 
deyişini hatırladıkça da sinirim bozuluyor... Burada bunları 
yazıyor, üşüyor, sabaha kadar hangi kitabı okuyacağımı düşü­
nüyorum. Belki Ömer'e mektup yazarım. 
22 Aralık Çarşamba 1937 
İki gündür evde yatıyorum. Çok fena hastayım. Ateşim var. 
Pazartesi günü üşüttüm herhalde. Akşam yazıhaneden eve geldim, 
yattım. Ateşim 39,5'tu. Dün akşam da öyleydi, bu akşam 39"oldu. 
Gözlerim sulanıyor, başım ağrıyor, öksürüyorum, ölü gibiyim. 
Perihan hastalık bulaşmasın diye çocuğu alıp Ayşe'nin odasına 
geçti. Burada arl nouveau yatak, odasının içinde tek başıma 
oturuyorum. Bir şey okuyacak halde değilim. İtiraflar'ı okuyup 
kendimi unutmaya çalışıyorum, ama kendimden başka bir şeyi 
de düşündürtmüyor bu kitap... Gazeteleri karıştırıyorum. 
Memlekette de şiddetli bir kış var. Yeni milletvekilleri için adaylar 
ilân edilmiş. Fırtınadan iki gemi kayıp. Bu haberlerin hepsini 
en azından onar kere okudum. 
240