şım, şimdilerde onu düşünüyorum. Aklımda öyle kal­
mış, öyle özümle mişim; film, bence bir devrimci ya­
bancılaşmayı anlatıyord u. Mekan değişiminin yarattığı 
değer yargıları yozlaşmasından doğmuş bir yabancı­
laşmanın kişi üzerindeki evrensel yıkımını ... Kişilerle 
olan, nesnelerle olan, doğayla olan ilişkilerinin gerisin­
deki trajiği yakalamıştı, onu anlatıyo rdu. Ve bu neden­
lerden de, filmde dehşetli bir eleştiri vardı. Devrimi, 
gençlik olaylarında arayan çocukluğun eleştirisi. Gi­
derek de evrensel olana varıyord u; olursuzluğu biline­
bilen umutsuz aşka. 
Çağdaş sanat da bu mu, ne? 
Geçtiğimiz hafta nefis bir roman okudum. SICAK 
KAR. Yuri Bondarev adında, bugüne dek tanımadığım 
bir yazarın romanı. İkinci Dünya Savaşını (Stalingrad 
savunmasının bir bölümünü) anlatıyor. Aslında bu ro­
man için savaşı anlatıyor demek de ne derece doğru 
bir yargı olur, bilemiyorum. 
Geçenlerde bir yazımda «Sovyet romanından sava­
şı çıkarı versek, geriye ne kalır, bilemiyorum» demiş­
tim. Bu nedenle, Sıcak Karı da bir savaş romanı ola­
rak nitelerneyi doğrusu bir haksızlık sayıyorum. Çün­
kü savaş, bence bu romanda bir mekan olarak kulla­
nılmış. Tıpkı, Norman Mailer'ın o yüce romanı Çıplak 
ve Ölü'de olduğu gibi. Ne ki, birisi bu savaş mekanın­
da insanın olumsuzlaşmasım irdelerken, öteki insanın 
içindeki bireysel çoğalmayı, yücelmeyi didikliyor, onun 
köklerini araştırıyor. 
Sıcak Kar, teknik olarak da son derece ilginç bir 
roman. Kalabahklar içindeki kişinin yalnızlığı ile, yal­
nızlıklardaki kalabalığı ve kitle sorumluluğu bilincini 
bir gel -git düzeni içinde başarıyla veriyor. Bir sen­
foninin içindeki sololar ve korolar dengesini bence tam 
kurmuş. 
108