M em ed: 
"Baksana Horalinin yüzüne. Dakkadan dakkaya değişiyor. 
Yüz, pişman bir adam yüzü ... Ettiğinden pişman ... Bana öyle 
geliyor ki birden boşanıverip her şeyi söyleyiverecek. Baksana, 
bir kerecik olsun, gözümüzün içine bakabiliyor mu? Kalaycının 
yanına gitmememiz için belki de yüreğinden boyuna dualar 
ediyordur. Gelsin de bak gözlerine ... " 
Bu sırada Horali yetişti. Onlar da sözü yarıda bıraktılar. 
M em ed: 
"Eeee Horali," diye omuzunu okşadı. "Demek böyle?" 
Horali dudakları titreyerek: 
"Yaa, böyle," diye karşılık verdi. 
Tepenin üstünde ulu birkaç ceviz ağacı vardı. Onların dul-
dasına geldiler. 
Cabbar: 
"Siz yatın uyuyun," dedi. "Nöbeti ben beklerim ." 
Yattılar, uyudular. 
Nöbetieşe uyudular , uyandılar. Uyandıklarında vakit akşa­
ma yaklaşıyordu. Akkaleden, Andırının doğusuna saptılar. Ka­
yalıktı. Sonra çamlık bir yere düştüler. Çamları kaplan yara­
mazdı. Ortalık çam, yaban nanesi, yarpuz kokuyordu . Su çağıl­
tıları ortalığı dolduruyordu. Yusufcuk kuşu durup durup ötü­
yordu. 
Ca b bar: 
"Şahinin kayasına geliyoruz herhalde," dedi. 
Horali: 
"Öyle," diye konuştu . "Yarın sabah Kalaycının ordayız . 
Konurdağında, Göğcepınarın başında bekleyecekler bizi." 
Memed, dişlerini sıkarak: 
"Yaa?" dedi. Sonra kendisini tuttu. 
Bir türlü, Kalaycının kendisine tuzak kuruşunun sebebini 
bulamıyor du. Kafası karmakarışıktı. Abdi Ağa geliyordu aklı­
na. Abdi Ağayla da Kalaycıyı bir araya getirem iyordu. 
Kayranıının tepesinde bir ala gün açıldı. Sisler topraktan, 
ağaçlardan yavaş yavaş kalkıyordu ki Konurdağına geldiler. 
Horali: 
"Siz dinlenin . Ben önden gideyim de haber vereyim ." 
341