Nedeni ne olursa olsun, bunca yıl yalvardıkları, onu azıcık gö­
rebilmek için yurtlarını yuvalarını terk edip ardınca yanan Çu- 
kurovaya düştükleri, onlara bir kere olsun bir tek söz söyleme­
yen, hiç gülmeyen, yüzlerine bakmayan Seyran, işte gülerek 
kendi gönlüyle, hem de bir mutluluk içinde gelmişti.
Ana evin ortasında duruyor, şaşırmış ne yapacağım bilemi­
yor, hayran olmuş, güzel kızından bir türlü gözlerini ayıramı­
yordu.
Seyram bu bile dindirememişti. Anasımn, kardeşlerinin, 
çocukların sevinci bile boşaltamamıştı. Tam tersi gittikçe dolu­
yor, taşıyordu. Birden dışarı fırladı, gülerek:
"Ben gene gelirim," dedi gitti.
Ondan sonradır ki anası, kardeşleri bu coşkunluğun, bu hiç 
beklemedikleri bağışlanmanın sebebini düşünmeye başladılar. 
Düşünüyorlar, hiçbir şeye, bir nedene yoramıyorlardı.
Ana:
"Düşünmeyin," diye bağırıyordu. "Ne olursa olsun başım 
üstünde yeri var. Ne yaparsa yapsm Seyran. Son günlerimde 
yüzümü güldürdü ya. Güzelim kızım, Seyranım."
Kardeşleri de cana gelmişlerdi. Seyranın hali Çukurovaya 
geldi geleli onlarm yüreğini paralıyor, yüzlerine bakmaması, 
onları bağışlamaması ve felaketini onlardan bilmesi hepsini 
kahrediyordu. Babalan bu yüzden içine ata ata ölmüştü. Çuku- 
rovada kardeşler, akrabalar salt Seyran yüzünden yılgın duru­
yor, hiçbir işe karışmıyorlardı. Bugün onlara bir gün doğmuştu. 
Seyranm yüzü gülmüştü. Herkese de can vermişti Seyran.
Seyran koşarak Kamer Anaya gitti. Kamer Ana onu kor­
kuyla karşıladı:
"Ne oldu sana kızım?" dedi. "Ne oldu sana? Köylü hep se­
ni konuşuyor. Takmış takıştırmış, anana gitmişsin, öyle mi? Ne 
oldu sana?"
Seyran, yanakları çukurlaşarak, tatlı bir düş içinde çocuksu 
sevincinde daha da güzelleşerek gülüyordu.
"Ne oldu kız sana?"
Kamer Ana onun saçlarım okşadı, yüzüne uzun uzun baktı:
"Seyran kızım, sen ne güzelmişsin meğer, kimsecikler far­
kında değilmiş. Ne oldu sana?" diye sordu.
360