"Perihan da beni odasında bekliyor!" diye düşündü Refik, 
"Ağbim yazıhanede, annem oturma odasında!" Utanç duyduğunu, 
düşünmek istemediğini farkediyordu. 
Muhtar Bey söyleniyordu: "Görüyorsun, ondan para istedi­
ğimizi, kitap satmak istediğimizi sandı. Çünkü bunlarda şu 
idealizm denen şeyin zerresi yoktur. Ama hâlâ aynı kadro iş­
başında. Yakında her şey değişecek!" İç çekti. "Yakında her şey, 
inşallah, değişecek!" 
Refik: "Peki ben ne olacağım?" diye düşündü. Caddedeki 
insanları, ışıkları ölü, heyecansız ve bıkkın buluyordu. Otel 
odasında başucunda duran Ankara romanını hatırlayarak güldü. 
Kendisiyle alay edecekti, korktu: "Hiçbir şey düşünmek iste-
miyorum!" diye mırıldandı. 
"Aaa, surat asma bakalım!" dedi Muhtar Bey, "Her şey yoluna 
girer. Seni maliye bakanıyla, adliye bakanıyla da görüştürürüm. 
Yazdıklarının bu yönleri de var değil mi? Surat asma! Beklemesini 
bilmek lâzım. Dikkatli de olmak lâzım. Teşkilât dergisinden niye 
sözettin? Her neyse, her neyse. Şu var ki, çok talihsiz günlerde 
geldin buraya. Her şey değişiyor, değişecek. Böyle zamanlarda 
beklemesini bilen kazanır. Ama bu adam da çok bayağı imiş. 
Cumhuriyet kimlerin elinde görüyorsun. İsmet Paşa bu adama 
değil bakanlık, taşısin diye çantasını bile vermez!.." Kızılay'ın 
köşesine gelmişlerdi. Milletvekili elini Refik'in omuzuna koyarak: 
"Yarın akşam Ömer Bey ile yemeğe bekliyoruz!" dedi. 
Refik, Ulus'a, oteline döndü. Odasına çıktı. Küçük masanın 
üzerine koyduğu Goethe'nin resmine baktı. "Ben neyim?" diye 
söylendi. Yatağa uzandı. Bakanla konuşmasını, buradaki yirmi 
günlük bekleyişi, demiryolundaki yedi ayı, İstanbul'u, Perihan'ı 
düşündü. Bir yıl önce, bir gün, Beşiktaş'ta, Muhittin'e, eskisi 
gibi olup olamadığını söylemişti. "Şimdi nasılım?" diye mırıl­
dandı, ama aklından düşünceler değil, bakanın sözleri, bazı anılar, 
Perihan, Nişantaşı'ndaki evi, eski hayatı geçiyordu. Uzun bir 
süre hiçbir şey düşünmeden otel odasının'kirli lambasına bakarak 
yattı. Sonra Yakup Kadri'nin Ankara romanını açtı. Gene her 
zamanki gibi önce okuduğunu gülünç ve zavallı buldu, sonra 
kendini zorlayarak yazarın heyecanına inandı. 
.367