hemen alt ından k ırarak. "Bu mahallede bir sürü Yahudi kom şu-
muz vard ı. Rumlar, Ermeniler... Ben küçükken bal ığı Rum bal ık-
çılardan al ırdım. Annemin terzisi Ermeni'ydi. Babam ın patronu 
Yahudi'ydi. Hepimiz bir aradayd ık yani. Onlar bizim bayramlar ı-
mızı kutlard ı, biz onlar ınkini." 
"Her şeyin neden de ğiştiğini sorsana," dedi Armanu ş çevir-
meni Asya'ya. 
"Neden mi de ğişti?" diye gürledi ahç ı, aniden celallenerek. 
"Ben sana diyivereyim ne de ğişti! İstanbul şehir değil. Şehir gibi 
görünüyor ama o i şin kand ırmacas ı. Sadece kabu ğu şehir buran ın. 
Esas ında bu bir şehir-tekne. Biz hepimiz bir gemide ya şıyoruz!" 
Bal ığı kafas ından tutup k ılçığı içinden çekip ç ıkard ı. Mahare-
tinden memnun, devam etti: "Burada hepimiz yolcuyuz, öbek 
öbek gelip gidiyoruz. Bizansl ısı gidiyor Osmanl ısı geliyor. Yahu-
diler gidiyor Ruslar geliyor. A ğabeyimin mahallesi Moldavyal ı 
Romanyal ı dolu... Abim şaka yap ıyor kany ı boşayıp Moldavyal ı 
alacam yerine diye... Yann onlar gidecek ba şka yolcular gelecek. 
İşte böyle..." 
Armanuş hayal k ırıklığına uğram ış, Asya bunalm ış vaziyette 
lokantadan ayr ıldılar. D ışarıda hava yumu şam ıştı. Muhteşem bir 
Boğaz manzaras ına ç ıktılar, beklenmedik ölçüde parlak bir güne ş 
ve berrak bir sema alt ında ışıl ışıl. Güneşten korunmak için elle-
rini gözlerinin üzerine koydular. İkisi de derin bir nefes al ıp ha-
vadaki bahar kokusunu içine çekti. 
Daha iyi bir planlan olmad ığından, kar şılaştıklar ı hemen her 
seyyar sat ıcıdan bir şeyler alarak Bo ğaz boyu yürümeye ba şlad ı-
lar: kaynam ış m ısır, midye dolmas ı, irmik helvas ı, sonunda da 
koca bir kesekâ ğıdı ayçekirde ği. Şaşmaz bir ritimle ba şlad ılar çit-
lemeye. Yiyecekten yiyece ğe geçtikleri gibi konudan konuya geç-
tiler. Her şeyi konuşabilirlerdi, üç konu hariç: cinsellik, erkekler 
ve babalar. Birbirine halen yabanc ı olan genç kad ınlar aras ında bu 
üç konunun dokunulmazl ığı vard ı. 
"Aileni sevdim," dedi Armanu ş. "Hayat dolular." 
"Ya ne demezsin," dedi Asya, kolundaki bilezikleri şıngırda- 
 tarak. Üzerinde vi şne rengi çiçek desenleri olan, uzun, aç ık yeşil 
bir hipi ete ği giymişti, yamal ı bohça bir çantas ı vard ı ve bir sürü 
tak ısı - cam boncuktan kolyeler, bilezikler, neredeyse her parma-
ğında gümü ş yüzükler. Onun yan ında Armanu ş kot pantolonu ve 
tüvit ceketiyle kendini giysi fukaras ı hissediyordu. 
"Her iyi şeyin bir de kötü taraf ı var," dedi Asya. "Kad ınlarla 
dolu bir evde tek çocuk olarak do ğmak zor i ş, sevgileriyle bo ğu-
yorlar. Tek çocuk olarak etraf ındaki bütün yeti şkinlerden daha ol-
gun olman gerekiyor. Bu kadar sevilip esirgendi ğim, birinci s ınıf 
bir okula gönderildi ğim ve bu ülkede mümkün olan en iyi e ğitimi 
ald ığım için minnettar ım. Ama esas mesele benden hayatta yapa-
mad ıklar ı, kendi içlerinde ukte kalan tüm şeyleri yapmam ı bekle-
meleri. Ne demek istedi ğimi anl ıyor musun?" 
Armanuş gayet iyi anl ıyordu, gayet tan ıdık olan bu hikâyeyi. 
"Sonuçta ayn ı anda hepsinin hayallerini gerçekle ştirmek için deli 
gibi çal ışmam gerekti. İngilizceyi alt ı yaşında öğrenmeye 
başlad ım. Bununla kalsa sorun yoktu. Ertesi sene Frans ızca öğ-
renmem için özel ö ğretmen tutuldu. Dokuz ya şına geldiğimde hiç 
alakam ve yetene ğim olmad ığı halde bir sene boyunca bana ke-
man çald ırdılar. Ondan sonra evimizin yak ınlar ında bir buz pateni 
sahas ı aç ıldı ve teyzelerim patenci olmama karar verdiler. Beni 
par ıltılı elbiselerle saltolar atarken hayal etmek ho şlar ına gittiği 
için. Avrupa şampiyonu olup buz pistlerinde milli mar şımızı çal-
dıracakt ım! Katarina Witt'in Türk versiyonu ben olacakt ım! So-
nuçta ne oldu? Kendimi pistte k ıçımın üstüne dü şerken buldum! 
Buz üstündeki patenlerin c ızırtısı hâlâ tüylerimi diken diken eder." 
Armanuş kibarl ıktan gülmemeyi ba şard ı ama Asya'n ın ulus-
lararas ı bir müsabakada saltolar atan imgesine gülmemekte zor-
land ı. 
"Sonra bir ara uzun mesafe ko şucusu olmam ı istediler. Yeterince 
çal ışırsam Türkiye'yi Olimpiyat Oyunlar ında temsil eden 
müthiş bir atlet olacakt ım! Bu memelerle beni kad ınlar marato-