46 
Karlar erimeye başladı. Ev aralanndaki sel yataklanndan gübreye , samana ka­
rışmış sapsarı sular şakırdayarak akıyor, köyün çıplak çocukları bu kirli suların 
içinde oynuyorlar dı. 
Köyün içinden pis, kirli, dağların koyaklarından kıpkırmızı, aydınlık, billur 
kar suları böylece bir süre aktı durdu. Bahar patladı patlayacaktı. 
Kar sulan dereleri, sel yataklannı, koyakları doldururken , her yıl da evlerdeki 
unluklar biter, açlık başlardı. Ve köylü Adil korkusundan bin beter, bir de bahar 
korkusu beklerdi. Adil korkusu bir bu yıllık tı, bahar kokusu her yıl. Bu korkuyu da 
yürekten söküp atmak için hiçbir güç yetmezdi. Taşbaşoğlunun ermişlik gücü bile. 
Evlerdeki unluklar her yıl biraz daha erken biterdi. Bundan üç yıl önce on 
beş nisanda biten unluk, bu yıl bir nisanda bitiyordu. Bir gün gelecek, artık kış 
ortasında bitecekti. Yıl yıldan kötü geliyordu . Önce evlerdeki çocuk sayısı, köy­
deki insan sayısı durmadan artıyordu. Sonra toprak da gittikçe verimini yitiriyor­
du. Koca Halil ne derdi? 
"Babam zamanında bire otuz veren bu toprak, şimdi bire beş bile vermiyor. 
Torunum zamanında bire bir bile vermeyecek, dünya kötüleşip, insan piçleşi­
yor," derdi. 
Koca Halil azıcık şişiriyordu. Bu topraklar hiçbir zaman bire otuz veremezdi. 
Ama bu gidişle bire bir vereceği doğruydu. Bire birden sonra da hiç vermeye cek, 
bu toprak yangın yeri gibi üstünde ot bitirmeyecekti. Bu da önemli bir gerçekti. 
Yakınlardaki köylerin hali de böyleydi. Hele içeri, bozkır köylerinin halibeterin 
beteriydi. Oralann toprağı daha şimdiden aldığı tohumu verınemeye başlamıştı. 
Köylüler bundan hiç korkmuyorlardı. .Bu işi mesele yapıp üstünde konuşmu­
yorlardı bile. Çünkü toprak verimini ağır ağır yitiriyordu . Bir gün toprağın hiç 
vermediğini gördüklerinde apışıp kalacaklardı. 
Önce Gömleksizoğlunun unu bitti. Köyün içindeki kar suları daha çekilme­
miş, akıp duruyordu. Her yıl, ilk önce hep Gömleksizoğlunun unu biterdi ama, 
bu yıl çok erken bitmişti. Un bitince, bütün kış Gömleksizo ğlunun içinden bir 
türlü koparıp atamadığı korkusu da bir anda uçup giderdi. 
Gömleksizoğlu sırasında akıllı adamdı. Unu biter bitmez öylesine sevindi ki ... 
Bir kuş gibi hafifledi. Neredeyse kanat takıp uçacaktı. Her yıl böyle olurdu. 
"Biz," dedi, "bütün kış Adili, Adil korkusunu değil, işte, bugünü, evdeki 
unun bitim günü korkusunu bekleriz. Adil de bahane." 
O kadar bahane değildi Adil ama. Her kış içlerinde büyüyen bahar korkusu 
belalı bir korkuydu.