Elini de istemiyorum, kolunu da, sırtını da, belkemiğini de. 
Hiçbir şey istemiyorum. Hastayım. Üşüyorum. 
Tuttular, bizi odacı gibi kapı yanına oturttular tabii. Ben de 
ürperiyorum. 
Kadın: Şurada, tam da kolonun öte yakasında 
evli olan bir çift var. Ya birbirleriyle evliler, 
ya ayn ayrı birileriyle, artık 
o kadarını bilemiyorum, fakat duyuyorum: 
Ah bilsen kızımızı nasıl özlüyorum, onu nekadar merak 
ediyorum. Tam bir ay boyunca hiç güneşe, havalandırmaya çı­
karmamışlar . Çorbaların içinde hamam böcekleri yüzüyormuş, 
diye yakınmakta, karşısında oturan erkek de masadaki tabağı 
garsona uzatarak: 
"Bunu alın lütfen, canım istemiyor," demektedir . 
Tabak giderken bir sigara yakmakta, sigara tüterken de ge­
ce olmaktadır: 
Onların takımından bir kızın memelerinde sigara söndür­
müşler. Lütfen memelerimi bırak. Ah kusura bakma, b�lki bu 
gece düşünmemek daha doğru, ne olsa yıldönümümüz fakat 
elimde değil. 
Tam altı yıldır yatağın bir köşesinde sen, bir köşesinde ben. 
Sırtsırta. Genciz daha, daha benimki canlı ... 
Ne yaparsın, hayat. 
Hayat, hayatı öld ürmezsen hayattır benim anladığım. 
Nekadar bencilsin! 
Bencil, kötü, hayvan. Çünkü kızımızın bir saatten ötekine 
ne durumda olacağını bilemezken bile canavarım ayaklanabili­
yor. 
Gencecik evli. Altı yıldır erkeksiz. O öyleyken, hakkımız 
yok bizim. Onlar öyleyken ... 
Akşam çorbamızı bile ağız tadıyla içemedikten sonra ... Ne­
rede kaldı sevişmek? 
Ama sıra onlarındı, hakkımız yok. .. 
100