160
böyle hamasi laflan. Demokrasiyi havyara, devletleri kapla­
na benzetmeler, aşın milliyetçi böbürlenmeler.” Uzun zaman­
dır ilk kez konuştuğu için bütün başlar ona dönmüştü. “De­
mokrasiden vazgeçemeyiz. Aynca diktatörlüğün iyi niyetlisi fi­
lan olmaz.”
“Nedenmiş?” diye sordu mimar hemen.
“Çünkü küçük ilah olmaz. Bilileri bir kez Tann’yı oynama­
ya başladı mı, er ya da geç işler çığırından çıkar.”
Aklı, Profesör Azur’a gitti. Azur daha mütevazı olsaydı, 
kendisinin de öğrencileri gibi “basit bir fani” olduğunu kabul- 
lenseydi, farklı olur muydu onların hikâyesi?
“Biraz gerçekçi ol” dedi mimar sertçe. “Burası senin sosye­
tik O xfonfın değil. Realpolitik konuşuyoruz. Komşularımıza 
bak: Suriye, İran, Irak! Öyle Finlandiya, İsveç, Danimarka 
değil. Ortadoğu’da asla İskandinav tarzı demokrasi olmaz.”
“Olmayabilir belki” dedi Peri. “Ama hayal kurmaktan, ta­
lep etmekten, denemekten vazgeçemeyiz. Arzulamamıza en­
gel olamazsm.”
“Arzu! Ne kelime ama! İşte şimdi tehlikeli sulara dalıyor­
sun” dedi mimar, avuçlarım masaya yapıştırıp öne doğru eği­
lerek. “Sen de, ben de insanın belli bir yaştan sonra arzula­
rından vazgeçtiğini bilecek kadar büyüdük.”
“Aa, yaş konusunu açmaya ne gerek var canım” diye ara­
ya girdi işadamının kansı; ortamı yumuşatmaya çalışıyordu.
Peri derin bir nefes aldı. “Düzgün, mütevazı, mazbut bir 
Türk kadım”ndan, kalkıp da cemiyet içinde arzunun savunu­
culuğunu yapması beklenmezdi; bunu biliyordu. Ama o düz­
gün, mütevazı, mazbut Türk kadınlan kulübünden istifa et­
mek istiyordu çoktandır. İstifası kabul edilmezse şayet, atıl­
maya da dünden hazırdı.
“Eğer bana her türlü tutkuyu, arzuyu unutmam gereken 
bir yaşa erdiğimi; uluslann da tıpkı yorgun ev kadınlan gibi 
kaderlerine, diktatörlerine razı olup düş kurmaktan vazgeç-