kattaki tıkırtıh saat altıyı vurunca da bir yorgunluk hissetti. Sabah 
erken kalkmıştı, ta Akhisar'da edindiği alışkanlıkla bayram 
namazı için Teşvikiye Camii'ne gitmiş, üşümüş, öğleye doğru 
likör içmiş, öğle yemeğini fazla kaçırmış, uyuyamamış, bayram 
sohbetine fazla katılmamış, insanları ve kendini dinlemişti. Bir 
bayram ikindisiydi şimdi; hiçbir şey eksik değildi. Fazladan, 
insana nem gibi yapışan ağır bir tatsızlık duygusu vardı. "Şimdi 
uykudan başka bir şey istemiyorum ! " diye düşündü Cevdet Bey. 
Çenesini aşağı sarkıtarak, ama dudaklarını aralamadan keyifle 
esnedi, gözünden yaşlar fışkırdı. 
ESKİ ARKADAŞLAR 
Yukarı çalışma odasına çıktılar. Ömer odada dört yıl önce 
unuttuğu bir şey varmış gibi dikkatle çevresini inceledi. 
Refik: "Eee, nasıl buldun her şeyi?" diye sordu. 
"Yazıhaneye geldiğimde babanı görememiştim," dedi Ömer. 
"Çok yaşlanmış!" 
"Evet, çok çabuk değişti son yıllarda!" 
"Dört yıl önce hareketli, sağlıklıydı!" dedi Ömer. Gövdesini 
öne büktü. Kamburunu çıkardı. "Böyle olmuş. Sonra ağır ağır 
konuşuyor." 
"Kötü, kötü!" 
Ömer: "Evet, üzüldüm!" dedi. Sonra sürgülü kütüphaneye 
yaklaşarak: "Kitaplar, kitaplar..." diye mırıldandı. Başını bükerek 
sırtlarını okumaya başladı. "Bütün bu kitapları okuyor mu­
sun?" 
"Alıyorum, ama okumuyorum!" Refik güldü. "Hep okumayı 
tasarlıyorum, ama olmuyor işte... Sigara ister misiniz?" 
"Evlendin de ondan," dedi Ömer. 
Refik konuyu değiştirmek isteyerek: "Açmak istiyorsan öteki 
yandan iteceksin!" dedi. Arkadaşının yanına geldi. Kütüphanenin 
sürgülü camekânlarından birini itti. 
Ömer rafların birinden bir kitap aldı. Masanın başına geçti: