SADIK 
KOMŞU 
SADIK 
KOMŞU : Gelmiştir. Anlıyordum biraz biraz ya ... 
: (Şaşkın) Ne anlıyordun? 
: Hiç. Ne anlayacağım? Kaç kez gittim, kapalı. 
Hiç de bir çalışmaz olduydu. Yanda kasaba 
sorarım, "Bilmeyiz, şimdi kapadı, çıktı" der­
ler. Öte yandaki bakkala sorarım, bıyık altın­
dan gülerler ... 
: O niyeymiş? 
SADIK : Ne bileyim? Söyleyenin günahı üstüne. Or-
da şakalaşırlar ken duyduydum. (Fatma Kadı­
na) Git kız sen.;. Al kızını da git mutfağa. Ne 
oturuyorsun lök ·gibi orda. Git bak bakalım. 
Bulaşık ne varsa yıka, hadi. 
FATMA KADIN : (İsteksiz kalkar.) He ya, bakıyım. Zati bakaca­
ğıydım. Eme n'olmuş ki beyimin dükkanına 
böyle? 
SADIK : Çok söylenme domuzun kızı! Git bak işine 
hadi ... 
KOMŞU : Bak orda çocuğun kirli bezleri var. Önce bun-
ları al da çalkalayıver banyoda. Kirli götürme. 
FATMA KADIN : He ya. Öyle ediym hanımım ... (Bezleri, çocu­
ğu alır, soldaki kapıdan çıkar.) 
KOMŞU : (Sadık'a) Neymiş şakalaşhkları? 
SADIK 
KOMŞU 
SADIK : Kadın kısmına söylemem doğru mu bilmem 
ya, artık kusura bakmayın. Gerekmezse ha­
nım ablaya da söylemeyin. Sözde Arif Bey 
bir kötü kadının peşine dadanasıymış. 
: Arif Bey? Hadi canım, olmaz öyle şey. Arif 
Beyi sen mi anlatacaksın bana? 
: Benim, dükkanın orda, komşularından duy­
duğum bu. Bana demediler elbet... Beni bil­
mezler. Öyle soruyordum da önceki gün ... 
Fatma karısı için işte... Orda tesadüfleyin 
duydum. Haciz maciz geldiyse madem, var­
dır bir hikmeti. 
186