Topal Ali gene ağlamaya başladı: 
"Etme Ağam," dedi. "Beni yukan geri gönderme. Elinden 
· bir kurtuldum o melunun. Beni öldürür." 
Abdi Ağa kızdı: 
"Hemen düş yola! Dediklerimi yap! Korkma. Belki candar­
malar şimdi onu yakalamışlardır. O eşkıyalığı ne bilir!" 
Ali: 
"Varayım gideyim Ağam," dedi. "Doğrusun. O eşkıyalığı 
ne bilir!" 
içerden yemek getirdiler Aliye. Ali, yemeği çabuk çabuk 
yedi, yola düştü. 
"Vanr giderim köye. Ağama bir haber getiririm." 
Uçarcasına yol yürüyordu. Ayağının topallığıru bile duy­
muyordu . Durup dinlenmeksizin bir buçuk günde Sarı Ümme­
tin evine vardı. Vakit gece yarısıydı. Usuldan bir ıslık çaldı ka­
pıda. Ümmet ıslığı tanıdı. Dışarı çıktı. 
"Hoş geldin kardaş," dedi. "Usul konuş. İçeri candar­
ınaylan dopdolu. Seninkinin takibine gelmişler. Oradan dö­
nüyorlar. Uyuyorlar şimdi. Asım Çavuş deli oluyor." Seninki­
ler de samanlıkta keyfediyorlar. Onlara bir kuzu kestim. Se­
nin şu İnce Memed de yaman, çelik gibi bir oğlana benziyor. 
Konuşmuyor. Hiçbir şeye karışmaz bir hali var ya, içi dolu ol­
duğu belli. Gözlerinden belli. Yanıp yanıp sönüyor. Görecek­
sin, o bu dağların en namlı eşkıyası olacak. Gel seni oraya gö­
türüyüm ." 
Samanlığa yürüdül er. Sarı Ümmet yerden iki taş aldı, üç 
kere çıt çıt ettirdi. Kapı hafifçe açıldı. 
TopalAli: 
"Ben geldim," dedi. 
M em ed: 
''Hoş geldin," dedi, içeri çekildi, girince kapıyı örttü. "Şu 
senin arkadaşın Ümmet yok mu Ali Ağa, çok yiğit bir adam. 
Çok iyi bir adam. Başkası olsa, çoktan bizleri ele verirdi. Can­
darmalada çoktan aramızda bir hır çıkardı. İyi ki geldin." 
TopalAli: 
"Kardaş," dedi, "buldum. Aktozlu köyünde Hüseyin Ağa­
nın ocağının başında oturup durur." 
266