7
Yobazoğlu Haşanın yanan evinin önünde başlarını yere eğ­
miş oturmuş suskun kalabalığın üstüne çiy yağmıştı. Kalabalık 
üşümüş uyuşmuştu. Hiç kimsede en ufak bir kıpırtı bile yoktu. 
Kalabalık donmuş, kalıplaşmış gibiydi.
Gün doğdu. Parlak, sevinçli bir gün. Ovanın bütün kuşlan 
hep bir ağızdan ötüştü. Arılar ince kanatlarında pul pul ışık, vı­
zıldamaya, uzun uzun uçarak gezinmeye başladılar. Köyün 
uzak evlerinden birkaç bebe viyaklaması geldi. Sonra küçük 
çocuklar onlara öykünüp ağlaştılar. İşte tam bu sırada yanan 
evin yerinden çıkan direk direk tütünlerin arkasından gölgeleri 
uzamış iki candarma gözüktü. Suskun kalabalığa gelip selam 
verdiler.
"Çavuşumuz, Yobazoğlu Haşanı istiyor," dediler. "Hem de 
şimdi."
Hep ağlamaklı, incecik yüzlü, incecik Seyfali upuzun aya­
ğa kalkü:
"Evi yandı fıkaranm," dedi. "İşte dumanı çıkıyor. Yandı 
kül oldu." Bir gelincik gibi boynunu büktü. "Hakka reva mı ya­
ni? Şuna bakın arkadaşlar şuna! Hayvanlan da yandı. Kurşun 
da sıktılar fıkaraya. Çocukları da, kansı da, atı da, o güzelim 
Arap atı da yamyordu. Gitsin de Çavuşa söylesin derdini. Ça­
vuş belki onun derdine bir çare bulur. Unu, bulguru, yağı da 
yandı. Tavuklan, yataklan da yandı. Bakm daha dumanı tütü­
yor. Çavuş sorsun ona, evini kim yaktırdı, diye. Yobazoğlunun 
evini kimin yaktırdığım bilmeyen yok. Alm götürün Yobazoğ-
55