Sen şuradan suya gir, korkma bir yere takılmazsım Bırak kendi­
ni akıntıya... Korkma, suyu ben korurum, kimseyi yaklaştır­
mam. Suyla birlikte ak git. Sen git... Başka türlü kurtulamazsın. 
Sen gittikten sonra ben teslim olurum."
Kulaksız yağmurdaki candarmalarm üstüne kurşun döşe­
niyor, Memed değirmenin ortasında durmuş kalmış, düşünü­
yor, bazı da bir sevinç dalgası geliyor, tüm bedenini sarıyor, 
onu uçuruyordu. Bazı bir hüzün geliyor, sızı gibi, ağrı gibi bir 
hüzün, boğazma bir şeyler gelip tıkamyordu.
Kulaksız:
"Ne duruyorsun ulan sümüklü?" diye bağırdı. "Duracak 
zaman mı? Yürü git."
Duymuyordu. Büyülenmiş, bu hengamenin ortasında ken­
dinden geçmiş dikeliyordu.
Kulaksız:
"Ulan dikilme! Ulan git... Yavrum, oğlum, İnce Memedim, 
öyle diküme orada, git! Korkma!" diyordu. Bir yandan yağmu­
ra, karanlığa kurşun sıkıyor, bir yandan da Memede yalvan- 
yordu:
"Gözünü sevdiğim oğlum, yavrum, Memedim, seni yağ­
mur kurtardı. Şu yağmur olmasaydı çoktan bu değirmeni başı­
mıza yıkmışlardı. Nolur git, Kulaksız İsmail sana kurbanlar ol­
sun git! Seni yağmur kurtardı. Allahın bu nimetini tepme, git!"
Dışarıyı, geceyi kurşunluyor, kurşunluyor, sonra geliyor:
"Git kardaş, git! Seni yağmur kurtardı, git! Ben onları saba­
ha kadar burada tutarım, git! Senin ölmeyin sırası değil, git! Bir 
iyice düşündüm, derin fikirlere daldım, bu sıralar sen ölmeme­
lisin, git! Yağmur yağdı da kurtuldun, git!" diyor yalvarıyordu.
Hemen koşuyor, iki üç tarak fişek daha sıkıyor, geri geli­
yor:
"Git bre ahmak eşkıya, git! Bu ahmaklığından değil midir 
ki kastın kavurdun bizi, git!" diye çıkışıyordu.
Baktı ki olmayacak, koluna yapıştı, onu çekmeye, değirme­
nin alt deliğine götürmeye çalıştı, yerinden kıpırdatamadı bile.
"Vay ananı avradını herif," dedi. "Amma da zorluymuş­
sun."
Sonra da orada Memedin yarımda durdu kaldı: