lardan uzak hayatın içinde ve onun çirkinliklerine meydan
okuyan bir davranıştı bu. Göze çarpmadan yaşıyorlardı. Birtek kişi bile bu düzeni bozabilirdi. Bu düzenin dışındaki in-sanlara bu düzenden hiç söz açmıyorlardı. Bu konuda ara-larında konuşmadan anlaşmışlardı. Bundan bahsetmek biledüzenlerini zedeleyebilirdi. Öyle bir dünyada yaşıyorlardıki iki insanın yaklaşmasının, bir noktada buluşmasının he-men hiç mümkünü yoktu. Bu bakımdan, bu değerli yaşayı-şın korunması gerekiyordu. Aralarında, kelimeleştireme-dikleri düşüncelerin var olduğuna inanıyorlardı. Bu inanç,sonsuz bir hoşgörüyü geliştiriyordu. Süleyman Kargı, Se-lim’in terzisine diktirdiği elbiseleri çok dar bulduğu haldegiyiyordu. Selim Işık da, Süleyman Kargı’nın titizliğiyle alayettiği halde, yemekten sonra bulaşıkları -Süleyman’ın evin-de- hemen mutfağa götürüyor ve yıkanmasına yardım edi-yordu. Dostluk kelimesinden bile bahsetmeye korkuyorlar-dı. Meyhanede içerlerken Süleyman Kargı, Selim’e sorma-dan, Selim’in sevdiği mezeleri ısmarlıyordu. Bu davranışında ne resmi çekilebilir, ne de yazısı yazılabilirdi. Selim fazlaiçtiği zaman Süleyman Kargı koruyuculuk taslamıyorduona. Bununla birlikte Selim, sarhoşluğun etkisiyle, içki içti-ği için Süleyman’ın kendisine baskı yaptığından yakınıyor-du. Kaldırımlara oturup Süleyman’ı zor durumlarda bırakı-yordu. Ertesi gün de hepsini bilerek yaptığını, hepsini Sü-leyman’a inat yaptığını, ayık olsa da yapacağını söyleyerekövünüyordu. Süleyman da, dur şimdi diyordu, dur şimdi;onu bırak da bugün yazdığım sayfayı dinle.
Yazın sonunda askerliği biten Selim Işık şehirden ayrıldı.
Süleyman Kargı’yı bir daha görmedi. Fakat istediği zamanonu yerinde bulacağını biliyordu. Süleyman Kargı ona biriki mektup yazdı: yaşadığı şehrin ve kendisinin tatsızlığın-dan bahsetti. Kendini beğenmiyordu. Gittikçe kendisindedaha çok kusurlar buluyordu. Böbrekleri ağrıyordu. Hasta-
698