Ölmez Otu 607 
Öğleye kadar çabatadı çabatadı yerinden kalkamadı. Çabalamaktan vazgeçip 
bir sekiye oturdu. Bir süre oturduktan sonra ayağa kalkabildi, yönünü Çukuro­
vaya döndü, usul, usturuplu yürümeye başladı. 
"Ben de düşerim Çukurova yoluna. Kurda kuşa yem olurum. Ölürüm yolda, 
ölürüm. Alem sana ne der Alim? Anasını kurda kuşa yem etti, demez mi? Anasını 
öldürdü de, leşini itlere attı, alem sana kötü söz söylemez mi? İşte ben de böyle 
böyle giderim Çukura, yolda da ölürüm. Biliyorum ulaşamarn Çukurovaya, yolda 
ölürüm. Senin inadına ölürüm. Dostun var düşmanın var. Düşmanların yüzüne 
tükürmez mi? Dönmem, tam bu yolun üstünde, şuracıkta ölürüm. Köy de dö­
nünce Çukurdan, kemiklerimden kim olduğumu bilmezler mi? Vay akılsız Alim 
vay? Sen daha bu akıllan git ki başına daha ne işler gelecek. Ulan beni değneğim­
den bilmezler mil'' 
Daha hızlı, ölümüne yürümeye başladı gene ... Uzakta kalmış Yalak köyünde 
her nedense köpekler hep bir ağızdan ürüştüler. 
"Ürüşün Yalak köyün itleri. Ben de bir başıma Çukurovaya gideceğim. Şu ile­
rideki köyden de ekmek isterim. Beni görünce bir şaşar Elif. Şaşırsın orospu." 
Köyden gelen köpekler in sesi indi, seyreldi, sonunda hiç duyulmaz oldu. Or­
talık büyük bir ıssızlığa gömüldü . Sanki dünyada hiçbir yaratık kalmamış, esen 
yel, kayan yıldız, akan bulut, hışıldayan orman ... Her şey ortadan silinmiş git­
mişti. Dünya boşalmıştı sanki. Karanlık ulu bir ağaç ... Koyu yaprakları gecede ... 
Karanlık. Her şey biribirine karışmış. Karanlık bir gece akıyor. Durmadan akıyor. 
Karanlık yıldızlar akıyor. 
Gün tepenin üstünde kıpkırmızı. Dört bir yanındaki bulutlar da kıpkırmızı. 
Neredeyse batacak. Meryemce üşüdü. 
"Akşam oldu," dedi. 
Karnı da çok acıkmıştı. Yürüyemedi. Dizleri artık iyice feldirdi yordu. Yere 
çöktü. Çukurovaya doğru bir süre emekledi. Erneklemek hoşuna gidiyor. 
"Aaah, köylü gelse de ... Gelse de şu halimi görse! Uzunca Alinin de Elifin de 
ağzına bir iyice sıçsa ... Onları tefe koyup ölene dek söylese ... " 
Gün battı, ortalık iyice soğudu. Büyük yıldızlar doldurdu gökyüzünü. O, bo­
yuna Çukurovaya doğru yolun tozları içinde yüzerek sürünüyor. Çakallar, sağ­
dan soldan, ilerdeki ormandan haykırmaya başladılar. 
Meryemce ürperdi: 
"Ölümü çakallar parçalar. .. Dönmem ıssız köye. Dönmem!" 
Yolun tozlarında ... Elleri, ayakları ... Yolun tozları soğumuş ... 
Canı çekiliyo rdu. Artık elleri ağır bedenini taşıyamıyo rdu. Durdu, doğrulmak 
için elleri üstüne yüklendi. Büyük bir çabadan sonra doğrulabildi. Yolun tozları 
ortasına bağdaş kurdu oturdu. Yumuldu, büzüldü bir topak oldu.