FAKİR BAYKURT
 
7
 
 
Değişik' bir düşünceyle, yada yapıtla karşılaştılar mı, böyle yırtınıp 
duruyorlar. Perdedeki gölgelere şişe atıyorlar.
 
Bu beylerin yaptıklarını seyrederken, «Ankara köyleri
nde düşünüp 
kafama taktığım romanı yazmalı çabuk!» diyordum. «Ya kendilerine 
gelip anlasınlar, ya biraz daha kötü olsunlar..;»
 
O gün Nisan 23, yıl 1962 idi.
 
Yaz gelince kalktım, Burdur’daki köyümüze gittim. Gene her şey 
eski ye
-
 
rindeyd,. Uzun saltanat yıl
larının kemirip bitirdiği Anadolu; 
sonradan Trablus, Balkan, yaka paça Birinci Dünya Savaşı, Yunan... 
daha tarlalardaki yangınla
-
 
rın dumanı sönmeden ikinci Dünya Savaşı... ve ardından, kimden 
yana, kimin hayrına olduğu hiç anlaşılmayan Demokrasi, Yardımla
r, 
Uzmanlar, Yabancı Sermaye Kanunu... işte ekinler gene bir karış. 
Harmanlar köstebek yığını. Bağlar kurumuş. Bahçelerin ağaçları 
yozlaşmış. On uç yıldır tamamlanmayan Ka
-
 
ragent köprüsü, sellerin 
her bahar alıp götürdüğü biraz taş, biraz kum, birkaç demi
r çubuk, 
tahta kalıp... Köylünün ya huyunu, ya oy'unu beğenmeyen yönetim, 
yeni yeşermeye başlayan yaşama isteğini besleyeceği yerde, aracı, ilacı 
olmayan bu köylere sivri sivri minareler dikmiş...
 
Eskiden kölelere yayık yaydıran barbar dağ Avrupalıları sağ
a sola 
bakıp ayranı dökmesinler diye onların gözlerini kör ederlermiş. Şimdi 
kendi çocuklarına yabancı dilli kolej, yüksek okul, hatta Avrupa, 
Amerika bulan yöneticiler, köydeki bebelerin ilkokuldan sonra 
gidecekleri okulları hesap dışı etmişler. ilkokul u
yutuyor, ortaokul 
uyandırmıyor. Ne farkı var bu insanların o kölelerden? Ulusun 
işgücünü, kültürünü besleyecek, toplumun varlığını sürdürecek köy 
kaynağını kurutmaya başlamışlar.
 
Yollarda, sokaklarda görüyordum. Her evde kalbur kalbur 
çoğalan çocuklar büyü
mek için kapı önlerine bırakılmışlardı. Onların 
üremekten yılmayan çileli ana
-
babaları, doğru dürüst gençliklerini bile 
yaşamadan yıpranmışlar ve çökmüşlerdi. içlerinde biraz Hanya'yı 
Konya'yı anlayanlar tutunacak dal yokluğundan kıvranıyorlardı.
 
Akşam kom
şular eve geldiler. Anamın geniş odasında, çulun