Ölmez Otu 731 
bir kıpırtı bile olmadı. Hepsi ıslanmış, giyideri bedenlerine yapışmıştı. Güneş­
te kurunuyorlar. Saçları baçları karmakarış. Islak, keskin, tere benzer bir koku 
almış ortalığı. Pamukları da sermişler güneşe. Toprak, insanlar, pamuk, güneş, 
pamuk fidanları, Ceyhan ırmağı buğulanıyor. Ceyhanın üstüne bir bulut çök­
müş, uzun. Ta Akdenize kadar. 
Anası, Memidiği bu sefer çok kötü karşıladı. 
"Mendebur avcı, nerdeydin? Damuzun dölü, nerdeydin? Bu yağınurda selde 
adam kocamış anasını böyle çöl Çukurovanın ortasında koyar da gider mi?" di­
ye bağırdı, söylendi. 
Memidik sadece: 
"Gördüm," diye karşılık verdi sevinçle. "Gene ben gördüm. Işık gibi gülüyor­
du." 
Mutlu mutlu gülümsüyordu . Büyük bir sır bilip de açıklamayanların gülü-
şüyle gülüyordu. 
Anası: 
"Acıkmışsındır mendebur avcı," dedi. "Şu çorbayı iç hele." 
Memidik gülerek kaşığı çorbaya daldırdı. 
"Gördüm," dedi. 
Komşular başına birikmiştiler. 
Anası sordu: 
"Kimi gördün?" 
Memidik güldü, karşılık vermedi. 
Kalabalık ilk olarak mırıldandı : 
"Kimi görmüş?" 
Anası yeniden sordu: 
"Kimi gördün?" 
Kalabalık merakla bekledi. 
Memidik yeniden: 
"Gördüm," dedi. 
Çarbasını çabuk çabuk içti, bir telis çuvalı başının altına aldı, uzandı. Uza-
nır uzanmaz da uyudu. 
Kalabalık gittikçe büyüyor, her gelen soruyordu. 
"Ne olmuş?" 
Karşılık veriyorlardı: 
"Memidik görmüş. Memidik görmüş." 
Usuldan da bir sır bilir de saklarcana, Memidik gibi gülüyorlardı.