halkın yaşam biçimini, doğayla içli dışlı oluşunu, macera­
larını dehşet bir tanıklıkla yazdı. Dile, anlatım biçimlerine 
öykünmedi. Bu büyük kaynağı özümsedi, halkın yaratış 
biçimlerini de özümsedi. Doğayla, insanla yüzyıllardır 
işlenmiş, zenginleşmiş bir dille zenginleşti, kendi zen­
ginliğini, anlatım biçimini yarattı, insanlığa da böylesine 
büyük bir sanat armağan eyledi. Çok özgün bir şiir verdi. 
Ve bu şiir de, uzmanların söylediklerine göre, birçok ülke­
nin şiirini etkiledi. Ve Nazım Hikmetin ardından genç bir 
kuşak ortaya çıktı. Başta Orhan Veli, Nazımın yürüdüğü 
yoldan yürüdü. Halk şiirini, halkın zengin dilini kendi­
ne kaynak yaptı, anlatımlarını kavradı. O da Nazım gibi 
özlü, özgün büyük şiirini yarattı. Fazıl Hüsnü Dağlarca, 
ilk şiirleriyle Melih Cevdet Anday, Oktay Rifat bu kayna­
ğa boş veremediler. Bunlar da ne dile, ne anlatımlara öy­
kündüler, bu kaynaktan yararlanmanın yollarını aradılar, 
özgün, zengin şiirlerini yarattılar. Ahmed Arif bu büyük 
şiirin son halkalarından biriydi. 
O zaman bu halk kültürü düşmanlığı nereden çıktı, 
niçin folklor şiire düşman, dediler. Gerçeği şu, ki, birtakım 
insanlar folkloru şiire düşman kılmışlardı. Halk kültürü­
nü, halk anlatımını, yani masallarda ki, destanlardaki an­
latımı, halk şiirini, öteki halk ürünlerini özümsemek ye­
rine onlara öykündüler. Bu dehşet bir moda oldu, ortalığı 
kastı kavurdu. Bu öykünüler ulusal edebiyat, ulusal kül­
tür oldu. Oysa hemen hiçbir değeri olmayan öykünülerdi 
bunlar. O zengin dilden anlatımlardan hiçbir şey yoktu 
bu öykünülerde. Devlet de bunları destekliyordu. Yıllarca 
birtakım şairler Karacaoğlan, Yunus, Dadaloğlu gibi yaz­
maya özendiler. Öykünü onların, yetenekleri varsa bile, 
yeteneklerini yedi. Bunları da gören başka şairler, bu öy­
künüleri şiir, hikaye, masal saymayan yazın erleri kaba-
112