Aynı yıllarda Elazığ'daki cüzam hastanesiyle de 
iİgilenme ye başlamıştı m. Oranın da hali haraptı ve 
düzeltilmesi gerekiyor du. Bir dönem, hemen her 
ayın bir hafra sonunu Elazığ'da geçirmişti m. Anka­
ra'da da, Ankara Tıp Fakültesi'ne bağlı bir cüzam 
merkezi vardı. Ankara merkezi daha çok istatistik­
ler üzerine çalışıyor du. Biz İstanbulular ise, bütün 
ülkede ve ayrıca yurtdışıyla da ilişkili, uluslararası 
bir çalışma yapmak istiyorduk. 
Bir gün, zamanın Sağlık Bakanı'nın Bakırköy 
Hastanesi'ni ziyaret edeceği ni duyduk. Müthiş bir 
fırsat ayağımıza geliyordu. Ben soluğu, Başhekim 
Yıldırım Aktuna'nın yanında aldım. Acaba Sayın 
Aktuna, Bakan ziyarete geldiğinde, onu Lepra Pav­
yonları'nı da gezmeye ikna edebilir miydi? Aktu­
na'nın yüz ifadesini görünce, ümitlenmenin boşa 
olacağını anladım. Kös kös servisime döndüm! 
Bakanın ziyaretinin ardından birkaç gün geçti, 
Sağlık Bakanlığı'ndan beni aradılar. O dönemin İs­
viçre Büyük Elçisi, bir karşılaşmalarında Bakan'a 
benden söz etmiş, bizim bir büyük kuruluşumuz, 
Türkan Saylan'a destek veriyor, siz kendisiyle tanış­
tınız mı diye sormuş. 
Biz, Cüzamla Savaş Derneği mizi kurup çalış­
malara başladığımızda, Dünya Sağlık Örgütü'nden 
tedavi ve ilaç masraflarını karşılayabilmek için yar­
dım alıyorduk. Fakat bu hastalığın diğer hastalıkla­
ra benzemeyen bir yönü vardı, hastalar toplumun 
dışına itiliyorlardı. Hastalığı tedavi ediyor ama bu 
232