FATMA KADIN : (Kapıya koşar, seslenir.) Efeliğini hurda göster 
bakalım madem öyle... · 
KOMŞU : (Ters ters Fatma Kadına bakar.) Bir de çıkıp bu-
laşığımı yıkayacaktın değil mi? Hani nerde? 
FATMA KADIN : Ah ben neydeyim hanımım ... Tam siz çıktı­
nız, boyu devrilesi, karşımda dikilip durmaz 
mı? 
KOMŞU : (Fatma Hanıma) Nasılsın komşucuğum, na­
sılsın? .. A sahi, kolonya nerde? Kolonya ge­
tir!.. 
FATMA KADIN : (Hemen radyonun altındaki dolabı açar.) İşte, 
buradaydı hanımım ... Dök, dök; ferahlar hiç 
değilse. 
KOMŞU : Saadet hanımlar bekler durur beni ... Kabul 
günüym üş... İlle gel dedi... Aman bekl :•sin 
dursun, ne yapalım ... 
FATMA KADIN : He ya... Beklesin ... Kurbanın oluym hanı­
mım ... Koyup gitme hanımımı ... 
KOMŞU : Saçmalama kız karı ... Kim gidiyor ki... Sen mi 
öğreteceksin bana? Hadi, sen çık da bulaşığı 
yıkayıver. Akşama bir tek temiz tabak yok. 
FATMA KADIN : Çıkmasını çıkayım ya ... hanımım ... Burda la­
zım olmam mı? 
KOMŞU : Aptala bak aptala ... Ben neciyim hurda? 
FATMA KADIN : Eh bari... Şunları alıverem de ... 
(Hala ortada duran kovayı, yer bezini alır. Dipte­
ki kapıdan çıkar.) 
KOMŞU : (Fatma Hanıma) Şimdi haber gönderdim ka-
dının kocasıyla ... Neredeyse gelirler ... Ah hiç 
rengi falan kalmadı. .. Al komşum, al biraz su 
iç ... (Hastaya zorlar, su içirir.) 
FATMA HANIM : Ah ölüyorum! 
KOMŞU : A, ağzından yer alsın komşum ... Bak görür-
sün, yarına hiçbir şeyciğin kalmaz. 
130