bile bunun, Ferdane Hanım'ın kendine gelinlik için hayal 
ettiği bir kız olmadığını ve olamayacağını İrfan biliyordu. 
Annesinin zihninde canlandırdığı nitelikte bir kızı da kendi 
hayat arkadaşlığına kabul edemezdi. 
Büyük istek ve heyecan içinde İrfan annesini görücü 
gönderdi. Geri dönüşünde kadının ilk sözü, 
-Büyük sözüme tövbe, ben öyle kız hekimi tavırlı, çok-
bilmiş kızı oğluma alamam ... red cümlesi olmuştu. 
İrfan karşısında heyecandan titreyip ölerek soruyordu: 
-Anne nesi var? Pek mi çirkin? 
- İki elim yanıma gelecek ne yalan söyleyeyim çirkin 
değil... Fakat alımı yok ... Soğuk ... Çiğ güzel. 
-Çiğ güzel ne demek? 
-Ne demek olduğunu bilmem ... İşte öyle derler ben de 
söylerim. 
- Öyle söylüyorumla olmaz. Kusuru neresindeyse 
haber ver. 
-Allah övmüş yaratmış ... Kusuru yok ... Boyu bosu ... 
kaşı, gözü, rengi, gümrah saçları Allah için söylemeli hepsi 
yerinde ... 
-Eh öyleyse? 
- Oğlum o kız bize gelmez ... İşte o kadar ... Daha fazla 
söyletme beni... -
-Anne beni meraktan öldüreceksin ... Ne gördün? Ne 
duydunsa mutlak söylemelisin. Başka türlü olmaz ... 
-Yavrum ... İrfancığım ... O terbiyede, o serbesdikte bir 
kız bize yaramaz ... 
-Nesi var? Ne yaptı canım? Niçin söylemiyors un? 
-Ne yapacak? Dur sana bir bir anlatayım. Tarif ettiğin 
eve gittik. Konak yavrusu temiz, pak bir ev ... Küçük hanı­
mı görmeye geldiğimizi anlattık. Bizi gayet alafranga güzel 
döşenmiş bir odaya aldılar. Biraz sonra yanımıza ev kıya­
fetiyle bir taze kız geldi. Ev kıyafeti ama yine şık. Giydiğini 
vücuduna yaraştırmış. Genç bir mürebbiye. Bir matmazel 
olmalı dedim. Sonra başladı bizimle konuşmay a... Bir de 
baktım ki dili hiç çalm ıyor. Erkek gibi usturuplu, gayet güzel 
132