FAKİR BAYKURT
 
355
 
 
Oturanlar kıpırtıyı, fısıltıyı kestiler.
 
Bebelerin gözleri büyüdü.
 
«Tozak köyünden Abbas Kartal adında bir dayıcık gelmiş, tee 
orada, kapının yanında dikeliyor. Fotür şapkası, değneği dinde. El
leri 
de önünde. Adam kuzuyu satmış. Gezici Hamdi beyi bulamamış. Sora 
sora bu nâlet tahriratçının huzuruna gelmiş, saygılı, sevgili dikeliyor 
şimdi. Şimdi adamakıllı dıkkat edin bakalım. Kafanızı da işletin birez 
...»
 
Gövdesini hafif sağa yıktı. Kalem 
tutan elini bileğine bağ
-
 
1 adı. 
Dirseklerini masaya dayadı. Sol eli de evrak tutuyor. Başım omuzları 
arasına çekti çekti çekti. Boynunu yok etti. Sonra
 
öylece, kısık gözlerle elindeki «evrak»lara bakmaya başladı. Kıpırtıyı da 
kesti. Orada, masaya dayalı, 
kilden bir kaplumbağa heykeli gibi dondu 
kaldı. Tam «Kel Sırrı» oldu.
 
Hayatta yüzlerce göz, fal taşları gibi açılmış... Ağızlar da öyle ... 
Nefesler tutulmuş... Şaşırmış herkes... Sessizlik...
 
Kil heykel masada hâlâ donuk...
 
«Eyi ya, anlamı ne?» dedi Kel B
ektaş.
 
«Emme anlamı ne?» dedi Kır Abbas kendisi.
 
«Anlamı ne? Söylemelisin açık açık...»
 
«Anlamını bilsem de söylesem komşular! Dışarıda jandarma 
kulağıma, “DİLEKÇE, DAMGA PULU, AYNEN DİLEKÇE... 
AYNEN ON ALTI KURUŞLUK DAMGA PULU...» dedi. Biz 
endik aşşa. Yö
rüdük Arzuhalci Mris’in oraya. 
İ
dris oturmuş makineye, 
tık tık tık... 
Ö
nünde bir köylü: “Bizim sınır, bizim tump...” Kürt 
İ
dris’in makinesi de tık tık tık... İlkindin oldu. Tam ikindin oldu, bizim 
dilekçe de bitti komşular. Çünkü AYNEN yazdırdık. Çünkü çok
 
uzattık. Çünkü DAMGA PULU yapıştırdık... Neyse! .. Aldım çıktım 
dilekçeyi, emme nâlet tah
-
 
riratçı yerinde yok. Çünkü dayralar 
paydos...»
 
«Helbet helbet... Seet beş olmuş çünkü!» dedi kalabalık.
 
«Sokakta yetiştim buna. Katı, kaskatı gidiyordu. Sokuldum: