KAPLUMBAĞALAR
 
286
 
 
geçmiyordu Purlukta. Bağa gelip giden gelinlerle konuşmak, 
Gökkaya’nın oradaki çoban çocuklara takılmak, dikelip Ankara yoluna 
bakmak, taşıt
ları izlemek, Babas, Kumartaş köylerinin ardından batan 
güne bakmak eğlemiyor, avutmuyordu Kır Ab
-
 
bas’ı. .. Dört beş 
yaşında bir çocuk gibi, koşup Yeşer’le oynamak için, ayakları hep o 
yana, evden yana gidiyordu. Bazı günler akşam yemeğini, sırf Yeşer 
yüz
ünden, evde bütün ötekilerle birlikte yiyor; fakat, arada bir 
Senem’le konuşursa konuşuyor, kimseye ne soru soruyor, ne karşılık 
veriyordu. Hep torunuyle, torunlarıyle koklaşıyor, onlarla, en çok da 
Yeşer’le uğraşıyordu.
 
Cennet karı ofluyor, pofluyor:
 
«Zev
da olacaksın, zevdaaa! ..» diye patlıyordu.
 
Ya duymamazlıktan geliyor, yada:
 
«Olursam olurum ulan, sen karışma! Allah onu bana eğlence 
yollamış ömrümün son çağında!» diye bağırıyordu.
 
Karısıyle konuşması, bu kadarla kalıyordu.
 
Bir akşamüstü, gene merdivenl
erden:
 
«Yeşer!.. Yeşer!..» diye çıkıp geliyordu.
 
Cennet karı elindeki toprak tencereyle odadan çıkıverdi:
 
«Hişt! .. Yavaş ol yavaaş! ..» dedi.
 
«Nerde Yeşer?» Çabuk söyle!..»
 
Cennet karı parmağını ağzına koydu:
 
«Yavaş ol dedim sana! Çocuk harlı harlı 
yanıyor, belinle
-
 
teceksin!» diye fısıldadı...
 
«Ne dedin, ne dedin?»
 
«Çocuk hasta dedim Abbas! Nazar ildi yavruya ... Köyün zillileri 
çekemediler, “Ne akıllı çocuk, ne dilli çocuk, ne gözel gözleri var!..” 
deye deye hasta ettiler gülümü! Daha şimdi daldı. 
Sakın bağırma!..»
 
Koca adam kendini salıverdi. Damın mertekleri döndü başının 
üstünde. Cennet karının yüzüne kuşkuyla baktı: «(Boklu nalet, kara 
boklu! Hesetliğinden sen hasta ettin çocuğu! ..)» diye geçirdi içinden.