KOMŞU : Hay deli karı! Hay yufka yürekli e mi !.. Ayol 
sana ne gerisi? Kadın cemiyeti misin sen? 
Gördün işini, ver aylığını, işte o kadar! .. 
FATMA HANIM : Gidip Arifle bir konuşayım. Hiç değilse bir 
iyilik etmiş oluruz. Kime ne hayrımız doku­
nuyor ki. 
(Fatma Kadın geri gelir.) 
FATMA KADIN : Döktüm hanımım. Tenekeyi de gidip döke­
ceğidim ya, nereye dökeceğimi bilemedim. 
FATMA HANIM : Kapıcı döker onu. Sen şimdi git; kocana bir 
danış. Olur a, belki istemez. Ben de yarma 
kadar bir düşüneyi m. Yarın sabah gel. Kıs-· 
metindeyse başlarsın. (Radyonun üstündeki 
plastik vazoda n bozuk para alır. Kadının eline sı­
kıştırır.) 
KOMŞU . : Şu yiyecekleri de sar hadi. 
FATMA KADIN : (Bir y!lndan paketini hazırlarken) Gelirim hanı­
mım. Yarın sabah erkenden gelirim. 
KOMŞU : Elin boş kaldıkça yukarı da çıkarsın. İki bu-
laşığımı yıkar, üç-beş kuruş faydalanırsın, 
fena mı? (Fatma Hanıma) Aklına bir şey gel­
mesin komşum. Hani eli boş kaldıkça. Se­
beplenir diye ... (Kapı çalınır.) A, kapı ayol. 
FATMA KADIN : Ben açayım hanımım. 
FATMA HANIM : Ben açarım. 
KOMŞU (Sağdaki kapıdan çıkar.) 
: Kız Fatma, ye iç, bana dua et sen. İki kişinin 
ne işi olur? Hem ikisi de akşamlara kadar 
dükkanda. Mahallede bir düğmeci dükkan­
ları var bunların. Fatma Hanım iyi yürekli­
dir. Kötü söz bilmez. Daha ne? 
FATMA KADIN : Başın dert görmesin ah hanımım ... He ya, 
eyi yüzlü bir hanıma benzer, senden eyi ol-
masın ... 
KOMŞU : Hadi al örtünü. Şimdi git. Yarın gel. Erken 
108