Senebesene yanlış hayaller, yanlış aşklarla yıpranmış; 
babasız büyümenin kırgınlığım hala atlatamarnış; 
sevgilileriyle kanlı bıçaklı olıntıı;, kalp kırmış ve kal­
bi kırılmış; terk etmeyi marifet, yalnızlığı saadet 
zannetmiş; el alemin ne dediğini gereğinden fazla 
ciddiye alan, hali tanı olarak kendill:i tanımayan; 
Allah ya kendisini sevmezse diye endişe eden; sadece 
roman yazdığı zaman mutlu ya da tam olabilen; ede­
biyat dışında geçen her am soru işaretleri, çelişkiler 
ve yalpalamalarla örülü; tam olarak neden yazı yaz­
dığım bilnıeyen ama yazmadan yaşayamayacağına 
inanan; henüz yeterince olgıınlaşmarnış, olmamış, 
pişmemiş; ha bire düşüp dizlerini kanatan yan kız 
çocuğu yan kadın bir mahluk görüyorum kendime 
bakınca. Ama bunu itiraf etmeye dilim vanmyoL 
SİYAHSÜT 
Durmadan birilerine ihtiyaç duyanz; daha doğrusu, 
ilIaki birilerine... Sesimizi yankılayacak ve yankımıza 
ses verecek, taklit edebileceğimiz ve bizi taklit edebi­
lecek birine. Ne var ki bu tutum, çocnkluktan itiba­
ren gayet iyi tanıdığımız, mütemadiyen içimizde 
taşıdığımız bir başka hakikate verdiğimiz tepkidir 
aslında: yalnızlık! 
MED-CEZİR 
• 140