SABAHATTİN ALİ 
nız ezilmiş otlar, ufak yongalar görülen bir meydan ... Son­
ra bu yara, işleyerek, büyüyerek bizim köyün baltalıkları­
na kadar dayandı. Biz buraya yabancı bir baltanın girme­
mesi için hep birden karşı koyduk. Ne para, ne tehdit biz­
den ağaçlarımızı alamaya caktı. Fakat şirket öyle dalavere­
ler, dolaplar çevirdi ki, nihayet odunumuzu satamaz ol­
duk� Kcrcstcmiz elimizde kaldı, yok pahasın a gene şirke­
te verdik. Hatta işsizlikten bazı gençler şirkete baltacı gi­
recek oldular, hepimiz olmaz dedik. Fakat nihayet orma­
nımızı parça parça elimizden almalarına razı geldik. 
Delikanlı, biz köylü adamlarız. Aklımız çok ilerisine er­
mez. Şirket bize, hu ormanları son sistem işleteceğim, dedi. 
Ormancılığın usulü budur, dedi. Siz beceremiyorsunu z, de­
di. Belki doğru söylüyordu. Fakat bu işteki geriliğimizden 
istifade ederek bizi eli böğründe bırakmak revayihak�- mıy­
dı? O bizim cahilliğimizi, zavallılı ğımızı kesesini doldur­
mak için bahane yaptı. Kendisiyle at yarıştıramayacağ ımı­
zı biliyordu. Hiç insaf etmeden hepimizin canına okudu. 
Artık çocukluğumuzun, delikanlı lığımızın geçtiği yer­
lerde yüreğimiz sızlamadan dolaşamıyorduk. Gençliğimde 
kız kaçırdığım zaman arkasına sığınıp dört kişiyle dövüş­
tüğüm bir ağaç vardı. Gövdesinde o zamandan kalma 
kurşun yaraları dururdu. Onu devirirlerken uzakta durup 
baktım. Bir bacağımı, bir kolumu kesiyorlarmış gibi olu­
yordum. Ne gelir elden delikanlı? Gözümün yaşını silip 
ayaklarımı kuru otlarda sürüyerek uzaklaştı m. 
Her şey, her şey bitmişti artık ... Hiçbirimizin yüzünde 
gülmek takati kalmamıştı ... Köy bile artık eski köy değil­
di. Biz ihtiyarlar , onu tanımakta güçlük çekiyorduk. Etra­
fını ağaçtan duvarların çevirdiği, dünyadan uzak köy de­
ğildi bu ... Şimdi kasaba yolunun kenarında, bir kulübede, 
Burada, "doğru muydu, doğruluğa yaraşır mıydı?" anlamında. 
ı.6