Baba, ben fareli köye kavalcı olıcam, dediğim zaman babam, oğlum aklını başına topla,  
diye diye beni omuzlarımdan tutup çuval silkeler gibi silkelemişti; kafatasımın içindeki  
şeyler yer değiştirdi mi, değiştirmedi mi, iyice emin olmadan da koyvermedi; kutuda zar  
çalkalanır ya hani, kafatasımda beynimi öyle sallayıp durdu işte: Oğlum, aklın başına  
geldi mi? Geldi mi aklın başına oğlum? Geldi, baba. Eh öyleyse, şimdi söyle bakalım,  
büyüyünce ne olacaksın? Beyin salatası olıcam baba! Hi, hi, hiiiy, çok sevimlisiniz, neyse,  
ben okulda bir sefer kızlararası bademcik kraliçesi oldum, kurtuldum! Yoksa beklemeli,  
kadınların hep birlikte kurtuluşuna mı saklı tutmalıydım kendimi? Doğrusu o kadar  
bekleyemedim, çok rahatsızdım, bademcikleri söktürdüm, kurtuldum!
Fakat siz çok mu şeker yiyorsunuz acaba bacım, dişlerinizi çürümekten  
kurtaramamışsınız da?
Sincap biçimi porselenini koyduracağım, o zaman hepiniz peşime düşmekten  
kurtulamayacaksınız işte sinemacılarım, televizyoncularım!
Kurtulmuş-kurtulmamış, herkesin her şeyi hep bir ağızdan konuştuğu, çatal-tabak-
bardakların aynı aralıklarla aynı şangırtı-şungurtu tınlamaları verdiği orta genişlikteki  
salon, sağlı sollu iki noktasından birer yarım kolonla kesilmektedir. Bu nedenle kolonların  
beri yanında kalanlar, garsonların gözüne ilişmekte ötekilere oranla her zaman daha  
büyük güçlüklerle karşılaşabilirler; doğal olması gereken budur, fakat genel ilgisizlik,  
alışıldık senli benlilik sonuçta bütün müşterileri birbirine eşit kılmaktadır. Duhuliyenizde  
ister "emansipasyon" diye yazsın, ister yazmasın... Bir dizi olumsuzluklarına karşın, bu  
yerin semtin en iyi yemek yenen
lokantası bilinmesindeki hikmeti çözmeye kalkışan da yok zaten. Hiçbir şey olmasa,  
girişte başgarsonun gösterdiği ilgiye değer biçmemezlik edemezsiniz. Hele, ne yapıp edip  
sizi bir masaya yerleştirmesindeki becerisine, asla! diye yazmaktadır bir gazetenin AĞIZ  
TADIMIZ köşesi yazan.
Bu arada şu da belirtilmeli: Yarım kolonların üst yanlan aynalarla kaplıdır, ama ortalığa  
biraz ingiliz tmparatorluğu barlarının havasını püskürtmek için üstleri tuhaf yazılar,  
çizgilerle resimlendirilmiş bulunmakta, karşısına düşenleri bu nedenle biraz burun, bir  
parça omuz, bazan bir sakal ucu, bazan tek göz, yarım kaş, alt dudak, çene, kulak memesi  
vs. olarak parçalı yansıtmaktadır.
Adama bir pencere önünde, kadının tek başına oturmakta olduğu masada yer  
gösterilmiştir. Üstelik, olumsuz yanıt alınmayacağı peşinen bilindiğinden, usulüne uygun  
biçimde, önden oturanın izni istenerek:
Beyefendiyi buraya alıyorum hanımefendi!
Tabii.
-Bu tabii, sessizlerden bir tabii'dir, tabii ki.-
Pencereyle kolonlardan birinin arasındalar. Bir yığın çizgi, yazı, birçok kafa kol arasından  
durmadan parçalanarak bazan resimli aynada, yan bütün ama soluk olarak da her zaman  
camda yansımaktalar.
"Beyefendiyi buraya alıyorum, hanımefendi!"
Kadının hafif bir baş sallayışı, adamın belli belirsiz, altı hiç çizilmemiş teşekkür selamı,  
ardında tanrısal eğilmezliğiyle dimdik duran başgarsonun çektiği sandalyeye yerleşir  
yerleşmez de gözlerini eline tutuşturulan listede yukardan aşağıya, aşağıdan yukarıya  
gezdirmeye başlaması; tadımlıklarda -giriş oklarının uçlarında- sevecenlikle biraz  
durarak, ortalara doğru uyanmaya başlayan kösnüye benzer bir duyguyla sonra; hiç iştahı  
olmadığı halde, göğüs mü, but mu, sırt mı, beyaz mı, kırmızı mı, kanlı mı, kızarmış mı,