sazlara, bazı sulara serilmiş binlerce yaban ördeğinin üstüne, 
buğday tarlalarma, yabaml büklere, tepeden tırnağa açmış ya­
ban laleli düzlüklere düşürerek, bir duman gibi Sülemişten 
Ceyhan suyuna, Ceyhan suyundan Bozkuyunun kıraç yamaç­
larına, oradan Öksüzlü üstüne yapayalnız dolaşıp duruyordu.
İnceden esen yel Koca Osmanın tel tel sakahnı oynatıyor­
du.
"Vay anam vay! Amma da korkmuşlar. Vay ocağınız bata 
adamlar. Aç kalmışlar, nana muhtaç olmuşlar, sürünmüşler, 
gurbete düşmüşler ama gene yönlerini köye dönüp de bakamı­
yorlar. Gözü korkmuş adam, vay senin ocağın batsın. Bir insa­
na hiçbir şey yapma! Bir kere gözünü korkut yeter. Ölünceye 
kadar, kıyamet kopuncaya kadar onu köle yap da kullan. Gözü 
korkmuş adam insan değildir. Öyle değil mi Ferhat Hoca?"
Ferhat Hoca karşılık vermedi. Duydu mu, duymadı mı hiç 
belli değil.
"Gözü korkmuş adam insan değildir. Ayrı, insandan başka 
bir mahlukadır gözü korkmuş adam. Gözü korkmuş adam bat­
sın, öyle değil mi Ferhat Hocam?"
Ferhat Hoca gene karşılık vermedi. Koca Osman döndü 
ona, gene söyledi:
"Ne dersin Hocam, belki de sen yılmış adamı insan sayar­
sın. Yılmış, gözü korkmuş adam insandan başka mahlukat de­
ğil mi Ferhat?"
Koca Osman, Ferhat derken olanca sesiyle bağırmıştı. Fer­
hat Hoca başını kaldırdı, tok, ağır, inandırıcı bir sesle, tane tane:
"Gözü korkmuş adam insandan başka bir mahluktur," de­
di.
Koca Osman buna sevindi.
"Ama insanın yılmamışı da var. Ne yaparsan yap gözü 
korkmayam da var. Öyle değil mi Hocam?"
"Var."
"Bir insan ki boyu küçücüktür. Cüssesi bir çocuk cüssesi 
kadardır. On iki yaşında bir çocuk cüssesi... Anasını öldürürler, 
gene gözü korkmaz. Sevgilisini, en sevdiğini öldürürler gene 
bana mısın demez. Hükümeti, köylüsü, ağası üstüne çullanır, 
kurşun yağmuruna tutarlar gene bana mısın demez. Dağlar ka­
114