Beyoğlu, dükkânlar ve değişen İstanbul üzerine sohbet uzun 
sürdü, ama hiçbir iz bırakmadı. 
Yeniden bir sessizlik başlayınca, Muhittin üflediği sigara 
dumanına bakarak: "Demek, öyle düşünüyorsun ha..." dedi. 
"Evet, bence yapılması gereken şey budur!" dedi Ömer. "Sı­
radan şeylere, sıradan bir hayata her zaman karşı koymalı. Ama 
u yetmez. Gürültü patırtı etmeli. Her şeyi ele geçirmeli... Aynı 
şeyleri söylüyorum!" Çürütülemeyecek düşünceler ileri sürdüğü 
için özür diler gibi yaptı. "Günlük hayatın çekiciliğinden, küçük 
mutluluklardan insan kaçınmalı!" Gövdesiyle sanki gene meydan 
okumak, söylediklerini desteklemek istiyormuş gibi ayağa kalkıp 
semaverden çay doldurdu. 
Muhittin: "Evet, evet, bunlar büyük laflar!.." dedi. 
Ömer elindeki fincanı tepsiye bıraktı: "Sana bir şey söyleyeyim 
mi? Ama korkmayacaksın. Ben... ben uyuz bir Türk olmak is­
temiyorum!" 
Muhittin: "Yaa!" dedi. 
Sanki bir tabanca patlamıştı. 
Muhittin bir Refik'e, bir Ömer'e bakıyordu. "Neler söylediğinin 
farkında mısın yahu?" dedi. 
Sözünden Ömer'in kendi de korkmuştu galiba. Semaverin 
musluğuyla, bir türlü dolduramadığı çay fincanıyla oynuyordu. 
Dönüp Muhittin'e baktı. Bakışları, "Şakaydı canım bu dediğim!" 
diyordu. Yeniden fincanına döndü. "Bunun gibi bir şeyi bana 
Sait Nedim Bey'in karısı Atiye Hanım söyledi!" dedi. "Dönüş 
yolculuğunda beraberdik. Sana anlatmış mıydım, Refik?" 
Muhittin: "Sen sözlerini açıkla! Ne demek istediğini söyle..." 
diye bağırdı. 
Ömer: "Muhittin, Muhittinciğim, biz dost değil miyiz seninle?" 
dedi. "Kaç yıllık arkadaşımsın benim!" 
"Evet, ama, bu kadarını beklemiyordum!" 
Ömer çay fincanını sehpaya bıraktı. Muhittin'in yanma oturdu. 
Elini gene şefkatli, hoşgörülü bir ağabey gibi Muhittin'in omuzuna 
koydu: "Ben bir şey demiyorum ki, Muhittin! Şu hayatı nasıl iyi 
doldurabilirim, onu araştırıyorum." Sonra birden elini onun 
omuzundan çekerek Refik'e döndü: "Ah, hoşgörü Türkiye'de yok!" 
dedi. "Hoşgörü çok önemlidir! Sen ne diyorsun?" 
131