ti. Herif üstümüzden karafırhna gibi geçti. Aman, yemek yer­
ken silahlannızı elden bırakmayın. Benim bu adamdan gözüm 
korktu. Şu anda kapıda bitebilir. Öldür onu İnce Memed ... " 
Memed, Hoca, ötekiler ocağı çepeçevre sarmışlar üstlerin­
deki, kaşlanndaki, kirpiklerindeki, sakal ve bıyıklarındaki buz­
lar çözülü yor, onlar ısındıkça, burun deliklerini kıran bir koku 
da, ustura gibi keskin ortalığa yayılıyord u. 
İlyas Çavuş kokularından dolayı onlann rahatsız oldukla­
nmanladı: 
"Üzülmeyin," dedi, "ben Allahu ekber dağındayken, hepi­
miz bundan daha çok koktuk, daha da çok bitlend ik." Tath tat­
lı, hoşgörülü, görmüş geçirmiş gülüyor du. "Üzülmeyin, yarın 
değilse öbür gün bu koca İlyas ayağa kalkar , size bir su ısıhr, 
birer kalıp sabun verir , sabahtan akşamiara kadar yıkan babam 
yıkan edersin iz. Beit var ya, hastaneye düşünce yararn iyi ol­
duktan sonra, hastanenin hamamma girdim, bir gün akşama 
kadar sabunlana sabunlana yundum. Bıraksalardı üç gün üç 
gece hamamdan çıkmayacaktım ." · 
Birden Ferhat Hocaya döndü: 
"Adınızı bağışlamadınız, sen Ferhat Hocasın değil mi?" di-
yesordu. 
"Benim," dedi Hoca kıvançla, gözlerinin içi gülerek 
"Sen de Kasım sın." 
"Benim." 
''Bu da Yörük Temir." 
"Ben im." 
''Bu da Şahan, bu da Durs un." 
"Ooo o,İlyas Ağa, sen hepimizi biliyo rsun." 
"Sizleri kim bilmez ki kara gözlerine hayran olduğum yi­
ğitler im." 
İlyas Çavuş, onlara yiyeceklerin yerini gösterdi. 
"Orada bal, peynir, yoğurt, yağ var. Size yann koca İlyas 
·bir koç kurban edece k." 
Hamza yiyeceklerin yerlerini eliyle koymuş gibi buldu. Bü­
yük bakır siniyi getirdi ortaya koydu. Yufkalan közlerin üstün­
de ısıtarak, herkese önce birer tane verdi. Eşkıyalar , atışhrmaya 
başladılar. Çeneleri değirmen gibi işliyord u. 
569