145 
 Benzer koşullarda işe başlayan Doğu Asya ülkeleriyle karşılaşt ırıldığında, Afrika’nın 
geri kalmışlığı, benim gibi sosyal -liberal entelektüeller tarafından da, rutin olarak hep Avrupa 
yayılmacılığı ve Afrika’nın kaynaklarının Batı tarafından sömürüldüğü biçiminde olmuştur. 
SAGV’nun 50. Yıldönümü nedeniyle Acta Germani ca’da (44/2016: 29 -33) yazdığım yazıda, 
ikinci dünya savaşından 70 yıl sonra, postkolonyal bir çağda, bu tezin artık pek de ikna edici 
olmadığını yazmıştım. Bugün Afrika’da birçok ülke, kişi başına düşen gelir bakımından 100 
yıl öncesine göre daha fakirleş miştir. Lopes ve Shikwati gibi ekonomistlere atıfta bulunarak, 
tam da Afrikalı ekonomistlerin, Batının şimdiye değin yürüttüğü kalkınma politikalarını en sert 
şekilde eleştirdiklerini belirtmiştim (Ekolojik nedenler ve Batının yüksek ölçülerde desteklenen 
tarım ürünleri politikalarının, yerel tarımı boğduğu biçiminde). İlgili ülkelerin kötü 
ekonomileri, siyasal elitlerinin başarısızlıkları sonucunda, çok sayıda Afrikalının kurtuluşu 
Avrupa’da aramalarının sorumlu alanlarıdır. Belli ölçülerde daha istikrarlı  Senegal’den bile 
genç erkekler, ülkelerinde hiçbir gelecek göremedikleri için, Avrupa’ya kaçarak, kurtuluşlarını 
burada görmektedirler. Uzun süre yok sayılan bir diğer neden ise, yüksek nüfus artışıdır. Bu 
sorun sadece aile planlaması, doğum denetimi, kad ın hakları ile önlenebilir. Fakat “bu yapıcı 
önlemler erkekler tarafından engelleniyor, muhafazakâr İslam anlayışı tarafından da bu yapıcı 
önlemlerin engellenmesi ayrıca destekleniyor” (bkz. Grill 2016: 100). Bu belirleme yada 
bulguyu, Friedrich -Ebert Vakf ı’nın desteğiyle, Senegal ve Malide bulunan eğitim kurumlarını 
(Okul öncesi eğitim kurumlarından üniversitelere kadar) ziyaretim sırasında yaptığım bireysel 
gözlemlerimle doğrulayabilirim sadece. Oxford Üniversitesinde öğretim üyesi olarak çalışan 
ekonomi bilimcisi Sir Paul Collier, dünyada önde gelen Afrika uzmanlarından biridir. Tıpkı 
Princeton Üniversitesi ekonomistlerinden Ekonomi Nobel Ödülü sahibi Angus Deaton gibi. Her 
iki bilimci de, Afrika’ya şimdiye değin yapılan Kalkınma Yardımı uygulamalarını ay nı şekilde 
eleştirmektedirler: “Afrika ancak kendi kendini kurtarabilir” (Collier 2016, s. 7: “Afrikalıları 
kurban ilan ederek, mülksüzleştiriyoruz”). Her iki bilimci de dengeli özel sektör yatırımlarının 
yapılması gerektiğini savunuyor, ancak hukuk devlet i, işleyen kurumlar, geniş eğitim olanakları 
gibi temel ilkelerin yerine getirilmesi koşuluyla. 9 Ancak, belirtilen koşullar nerede ve ne zaman 
yerine getirilmiş sayılacak?  
Başta alıntılanan “Kırılgan Ülkeler Indeksi” incelendiğinde, asıl neden korkulması  
gerektiği hemen ortaya çıkacaktır. Bu indekste, Sudan gibi devletlerin parçalanması tehdidi ile 
karşı karşıya oldukları belirtilmektedir, çünkü Lahey’deki Uluslararası İnsan Hakları 
Mahkemesi hala görevde bulunan Sudan Devlet Başkanı Ömer El Beşir hakkınd a, Sudan’a 
komşu kalıcı diktatörlerin alaycı kahkahaları eşliğinde, katliam, insanlığa karşı işlenen suçlar 
ile savaş suçları işlediği gerekçesiyle tutuklama emri çıkarılmıştır. Kıtanın en varlıklılarından 
biri olan Kenya Cumhurbaşkanı Uhuru Muigai Kenyata  hakkında da 2010 yılında cinayet, 
soygun ve sürgüne azmettirdiği gerekçeleriyle suçlamalarda bulunulmuştur. (Söz konusu 
suçlama, kanıt niteliği taşıyan gerekli görüntülere erişimin engellenmesi sonucu, 5.12.2014 
tarihinde, suçlamada bulunan heyetin kadın başkanı tarafından çaresizce geri çekilmiştir). 
BBC’nin konuyla ilgili en güncel haberine göre (bkz. 16.06.2016 
http://www.bbc.com/news/world -africa -36548225), Sudan Yargıtayı, tıpkı Kenya ve diğer 54 
Afrika ülkesinin 38’inde cezalandırılabilen, erkeklerin  eşcinsel olup olmadığının kanıtlanması 
ve ardından suçlanmaları için, rektum (makat) incelemesi yapılmasını haklı bulmuştur. Genetik 
eğilimlerini kendilerinin belirleme olanağı olmayan bu insanlar, bu tür Şeriat hukuku 
uygulamalarıyla her türlü işkence bi çimi, yöntemi yada ölüm cezası tehdidi ile karşı karşıya