şeyi kaybetmişti. Bir daha hiç evlenmemiş, altı  kere birbirine benzeyen 
mahallelere taşınmış, her seferinde bir şeyler kaybetmiş, nihayet onu 
bekleyen kayıplardan habersiz, beş kızını yetiştirmek üzere Boston'a 
yerleşmişti. Bütün bu kayıplar ve kederler sergüzeştinde kaybetmemeyi 
başardığı tek bir şey vardı, aslında toplam 87 şey. Kendi elleriyle 
boyadığı porselen bir yemek takımı. Bilmeden seçtiği desen manidardı, 
ortasında sarı bir gülüş olan küçücük mavi bir çiçek, meşhur Myosotis 
Alpetris, bilinen adıyla Unutma Beni.
12 pasta tabağı , 12 çorba Msesi,  12 tatlı tabağı, 3 salata tabağı, 
kapaklı bir tencere, bir çaydanlık, bir kahvedanlık, tabaklar, 
fincanlar, fincan tabakları... 87'si birden Talih'in ona sakladığı 
değişimler ve yolculuklar boyunca sadakatle, mucize eseri tekinde dahi 
tek bir çizik olmaks ızın peşinden gelmişti.
Porselen takımın tarihi bu kadar müthiş olunca, istikbali de öyle 
oluyordu. Ve seneler sonra şimdi temel soru şuydu: "La Tia Piedad 
ölünce porselen takımı kim alacak?" Doğrusu bu soruyu asla tam 
manasıyla çözülmeyen, dikenli, münakaşalı bir mesele haline getiren 
büyük büyük teyzenin kendisiydi. Arada bir, şu ya da bu se -
141
bepten mirasçısını ilan eder ama sonra birden başka biri lehine fikrini 
değiştiriverirdi.
La Tia Piedad'ın gözbebeği olduğundan porselen takımı almaya en yakın 
görünen kişi Alegre'ydi. İçten içe bunu çok istiyordu. Porselen takım 
her parçasıyla asla sahip olunamayan bir bütün, bir tamamlanmışhk 
hissiydi. Sadece geçmişle gelecek arasında bir köprü değil, aynı 
zamanda sevgi barometresiydi de; onun sayesinde la Tia P iedad'ın 
kendisini ne kadar sevdiğini ölçerdi ailenin her ferdi. Porselen takım 
kime geçmişse birincilik de ona geçerdi.
Böyle narin porselenler için a şırı bir baskıydı bu.
142
Kızımız Oldu!
Önde yürüyen at kuyruklu sansın adam, kullanılmış mobilya satan b ir 
dükkândan çıkan kırk -kırk beş yaşlarındaki kadın, bu rüzgârlı havada 
göbeğini açıkta bırakan bir bluz giymiş olan aşırı makyajlı kız, iki 
çocuklu genç bir anneyle konuşan üç çocuklu genç bir anne, Brookline 
Booksmith'in girişinde ya henüz kavga edip birbirine küsmüş ya da aynı 
anda Mao Çe- Tung'un Şiirlerine somurtan bir çift. Anlık bir tereddütten 
sonra Ömer saatin kaç olduğunu sormak için bunlar arasında kırk 
yaşlarındaki kadını seçti, cevabı duyduğunda da panikle yine 
geciktiğini anladı. Queensryche'ni n Suite Sister Mary'sim çalmak için 
düğmeye bastı, şarkı sona ermeden Japon -Çin Lokantası'na ulaşmayı 
umarak. Ama ancak şarkı üçüncü seferini tamamladığında verilen adrese 
ulaşabildi. Önemsiz bir gecikme sayılmazdı, şarkının uzunluğu 
düşünülürse: 11 dakika  33 saniye.
Jamaica Plain'deki plakçı dükkanındaki o çılgın tezgâhtar Vi -nessa 
yüzündendi hep -  harika punk koleksiyonu yüzünden gün aşın gittiği, her 
seferinde de daha fazla kaldığı, kötü aydınlatılmış in gibi bir yerdi. 
Vinessa, Joe Strummer'ın bütün şarkı sözlerini bilirdi ve bu alanda ne 
kadar uzmanlaştığını kanıtlamak için çalışırken yüksek sesle The Clash 
çalar, aynı zamanda Strummer'dan bile daha yüksek sesle şarkı söyler, 
müşterilerin tercihlerini ya da olası tepkilerini umursamazdı. Tekmil 
hayalper est şarkıcılar gibi o da kendine ait sıkı bir grubu olmasını 
hayal ediyor, bu arada elindekiyle yetiniyordu. Elindeki grubun adı 
Rock Smear'di. Ömer bu kızla gevezelik etmekten hoşlanıyordu ama bugün 
onun kocaman, siyah, yıldızlı gözlerinde flört parıltısı fark ettiği 
için aynca mest olmuştu. Ne var ki bu, Alegre'nin doğum günü yemeğine 
gecikmek için pek iyi bir bahane sayılmayacağından adımlarını