sulann. başına çadırlannı, ala çıklarını kurarlardı. Şimdi dağlar 
yitirilmiş bir cennet, bir acı özlemdi. Yarpuz kokulu serin pı­
narlar, yediveren dağ çiçekleri, alageyikler, her evin önünde bir 
çatala kondurulmuş alıcı kuşlar, beli uzun büyük gözlü, kız ye­
leli Arap atlar ve ince uzun hacaklı tazılar onlar için arhk erişil­
mez bir eski düştü. Dededen kalma kıl çadırlar ottan, kamıştan 
yapılmış evlerin köşelerinde, ahırlannda, samanlıklannda çü­
rümeye bırakılmışlardı. Baharın ucu gözüküp, ilk çiğdem kaya­
lıkların arasında san sarı parlayınca ve dağlara giden ilk Yörük 
göçleri gözükünce samanlıklarda çürümeye bırakılmış çadırlar 
yerlerinden çıkarılıp yıkamr, temizlenir, yeniden yerlerine ko­
nurdu. Her Çukurovaimm gönlünde, bir gün gene eski yaşama 
dönmenin yalıını parlardı. Dağlara giden Yörüklere imrenerek, 
öfkelenerek, biraz da sevinerek bakar, Çukurun sıtmasında, sa­
nsıcağında, kan gibi ılık suyunda, pıtıraklı tarlalannda çalışma­
nın acısında eski günlerin bir gün geri geleceğine inanarak ken­
dilerini avuturlardı. 
Çukurova insanlannın yüreklerinde ne kadar mor gölgeli 
dağlann, o yitirilmiş cennetin özlemi varsa, dağ insanları da 
onlar kadar, belki onlardan da daha çok aşağının, Çukurun, bu 
bire bin veren verimli topraklann özlemini çekerler, kayalıklar­
dan, ormanlardan, inamlmaz yoksulluklarından kurtulmamn, 
oralarda, Akdenizin kıyılannda yumuşacık, sıcacık tarlalara ka­
vuşmanın bir yolunu ararlardı. 
Verimli, milli düzlüklerden sonra Torosun kıraç, kepir taşlı 
etekleri başlar. Ovanın en bereketsiz, verimsiz yerleridir bura­
lar. Bu kepir taşlığın köylüleri hem Çukurun sıcağının, sineği­
nin, hastalığının, belasının içindedirler, hem de topraklan ot bi­
tirmez verimsizliktedir, Anavarza, Yüreğir, Tarsus ovaları, Os­
maniye düzlüğü, Kozan alh onların erişmek istedikleri yerler­
dir. Uzun yıllardan bu yana, buralara köy kuran dedelerine 
karkışlar yağdırırlar. Karkışlada birlikte düşünmeye de başla­
mışlardır, iskandan sonra, verimli Çukurova toprağı kabarmış, 
bor, kızoğlan kız, çalışacak insamm, sabanını, pulluğunu bek­
lerken bunlar burayı ne demişler de yurt tutmuşlar, diye. Bu 
yıllar, Çukurovada verimli topraklar pay edilirken, eteklerde 
de bir kaynaşma başlamıştır. 
ll