FAKİR BAYKURT
 
33
 
 
Usulca kuyunun ağzına tırmandı. Hemen top tüfek sesleri 
duyacakmış gibi bir duygu 
içindeydi. Kuyunun ağzına geldi, havaya 
baktı: «Yanıldın Kır Abbas, yanıldın aslanım! Havadan uçaklar 
geçiyor! ..» dedi.
 
Kuyunun ağzında ayaklarını ayırıp uzun uzun baktı uçaklara. Üç 
taneydiler. Belki Seferberlikken kalma külüstür taşım uçaklarıydı. Ama 
u
çuyorlardı. Maviliklerin içinde, yüksek gök katlarında uçuyorlardı. 
İkindi güneşinin vurduğu kocaman gövdeleri parlıyordu. Gölgeleri 
İnnettepe’nin bayırlarına düşüyordu.
 
Boynu ağrıyıncaya kadar bahtı uçakların ardından:
 
«Gittiler! ..» dedi, sövdü seslice. 
«Geçip gittiler! ..»
 
Kuyudan dışarı çıktı. «Çok yünseklerden uçuyorlar! Akıllı 
dürzüler! Paralan da var!.. Uçuyorlar!..» Birden nalınları kuyunun 
dibinde bıraktığını farketti. «Uçuyorlar!» Sonra durup ekledi: «Biz de 
buralarda sürünüyoruz, ne haber! ..»
 
Na
lınlarını almak için kuyunun dibine indi.
 
SU VE ÜZÜM SUYU
 
Güneş yükseldi.
 
Cennet karı evin önüne bir kazan vurdu. Kazanın altım tezekle 
tutuşturdu. Bu kazanı iSltacaktı! Bir bakraç kili vardı, en düşük 
cinsinden bir kalıp da sabunu. Kirlileri oraya bir ver
e yığmıştı. “Kır 
domuz” başının etini yiyordu: «Kaşınıyorum, kaşınıyorum!» Ama 
işten hiç fırsat yoktu ki! Kaç zamandır ne giysilerini yumuşlardı, ne 
kendilerini. .. Evcek, köy
-
 
cek hart hart kaşınıyorlardı.
 
Şimdi harmanlar kalkmış, samanlar çekilmişti. Şim
di giysi 
yumanın günüydü. “Kır domuz” bir iki tuluk suyla kaşınmaktan 
kurtulacaktı. Cennet karı. «(Şükür Alla’ma...)» dedi, herkes 
kurtulacaktı.
 
Kazanın altını uzun uzun üfledi. «Gavur ataş, gözel yan!» dedi. 
Üflerken gözlerine duman kaçtı. Gözleri yaşla d
oldu. «(Heç canlarım 
kalmamış, kele bacım!)» dedi kendi kendine. «(Çalıya çırpıya döndük 
günün altında! Yana yana, bir gıdalı yimek bile yiyemeden...)»