86 Yaşar Kem al-Dağın Öte Yüzü 
"Nerede kaldı şu baş belaları?" diye kendi kendine birkaç kere söylendi. 
"Neredeyse gün battı batacak." 
Düşündü kaldı. Gözünü ateşe dikmiş kalmıştı. Çok eskiden, daha çocukken 
Çukurovada yağmurlu bir gün. Babası öfkeli. Önlerinde böyle bir ateş. Babası 
boyuna çakmak çakıp sigara yakıyor. öfkesi gittikçe kabarıyor. Neredeyse çat­
layacak. Ninesi hangi tarlada kalmış? Meraktan deli oluyorlar. Gün batmış, ak­
şam olmuş, babası ateşin başında bir kalkmış, bir oturmuş, sabaha kadar sigara 
sarmış içmişti. 
"Biz sigara bile içemiyoruz." 
İçini çekti. "Zamane kötü." 
Ateş ovanın ortasına düşmüş bir yıldız gibiydi. Büyüdükçe büyümüştü. Pa-
muk çöpü yakmışlardı. Belki on araba. 
Sabaha babası sarhoş gibi çıkmış, gözleri kan çanağına dönmüştü. 
''Adam kaçar da yağmur altmda anasını kor mu?" 
Öğleye doğru anasını öteki tarladaki komşularda bulmuştu. Ninesi gülmüş, 
babası somurtm uş, küslüğünden üç gün ağzına bir lokma ekmek koymamıştı. 
Tatlı bir sıcaklıkla o günleri angıladı. 
Ayağa kalktı, gerindi. 
"Nerede kaldı bunlar? Bu gidişle Çukurova nere, bura nere! Yetişmernek ol­
maz. Nerede, nerede?" 
Karnı açlıktan ağrıyor, kazınıyordu . Dişini sıktı. Koşarak yola girdi. Geriye 
döndü. Aynı hızla gediği aştı. Uzaktan karısını gördü. Yanmda çocuklar. Ana­
sının karartısı yoktu. Daha hızlı koştu. İçine korku düşmüştü. İyice yaklaşınca 
karısının sırtındaki yükünanası olduğunu gördü. Hemen vardı, anasını karısı­
nın sırtından kendi sırtına aldı. 
Ateşin yanına geldiklerinde gün batıyordu. Ortalık soğumuştu. Gece çok 
ayaz olacaktı. Sabaha kadar ateş yakmalıydı. Elif ocağa bulgur pilavı koydu. 
Bulgur pişinceye kadar konuşmadan ocağın yanında beklediler. Sonra, isten 
kapkara olmuş tencereyi ortalarına aldılar, gönüllüce kaşık salladılar pilava. 
Meryemceyse bir iki kaşık aldıktan sonra çekildi. 
Ali yüreğinden vurulmuşa döndü, vardı ağlamsı ağlamsı anasının boynuna 
sarıldı: 
"Anam, güzel anam, kusurum varsa bağışla nolursun. Kocamış bir adam, 
geldi yalvardı. Üç ay ... Bindirmez de neylerdim? At ondan ölmedi ki ... Koca-
mıştı at. Ayaklarım tutmuyor, dedi. Dizleri m kırılıyor, dedi. Ben de ... Kühey-
lan ölecekti zaten. Koca Halil babamın arkadaşı. Halil kötüydü, güzel anam." 
Meryemce, arkasındaki kalın, uzamış gitmiş, gövdesinden sakızlar sızmış 
çam ağacına döndü: