32  
32. Ben, Şeküre 
 
 
 
Sabah çocuklar uyanmadan önce yataktan ç ıktım, Kara'ya as ılm ış Yahudi'nin evine hemen gelmesini bildiren 
küçük bir mektup yazd ım ve Hayriye'nin eline s ıkıştırdım ki, koşa koşa Ester'e yeti ştirsin. Hayriye mektubu 
alırken başımıza gelebilecek olanlar ın korkusuyla daha bir pervas ızca bakt ıysa da benim gözlerimin içine, ben de 
art ık korkacak bir babam olmad ığı için, yeni edinilmi ş bir pervas ızlıkla onun gözlerinin içine bakt ım. Bu da 
bundan sonra aram ızdaki adab ın ve kurallar ın ne renk olaca ğını belirlemi ş oldu. Son iki y ıl boyunca, Hayriye 
babamdan çocuk sahibi olur da cariye oldu ğunu unutup han ımlık taslar diye endi şelendiğimi şimdi size itiraf 
edeyim. Çocuklar uyanmadan zavall ı babam ı ziyaret ettim ve ta ş kesilmiş, ama tuhaf bir şekilde yumu şakl ığını 
kaybetmemi ş elini sayg ıyla öptüm. Babam ın ayakkab ılar ını, kavuğunu, mor feracesini saklad ım ve çocuklar 
uyan ınca onlara dedelerinin iyile ştiğini, erkenden Mustafa Pa şa'ya gittiğini söyledim. 
Hayriye sabah gezintisinden geri gelip, kahvalt ı için sofray ı sererken, turunç reçe linin yenilebilecek bir 
yan ını da ortas ına yerleştirirken ben, Ester'in, şimdi, Kara'n ın kap ısını çalmakta oldu ğunu düşünüyordum. Kar 
dinmiş, güneş çıkm ıştı. 
As ılm ış Yahudi'nin bahçesine girdi ğimde de ayn ı şeyi gördüm: Saçaklardan, pencerenin kenarlar ından 
sarkan buzlar h ızla küçülüyor, küf ve çürümü ş yaprak kokan bahçe güne şi istekle al ıyordu. Kara'y ı dün akşam, -
haftalar önceymi ş gibi uzak geliyordu bana onu ilk gördü ğüm yerde beni bekler buldum. Peçemi kald ırdım ve 
dedim ki: 
"Sevin, sevinmek gelirse içinden e ğer. Art ık aram ızda babam ın itirazlar ına, karşı çıkmalar ına, kuşkular ına 
yer yok. Dün gece sen beni burada şerefsizce s ıkıştırmaya çal ışırken, birisi, iblisin teki, bo ş evimize girmi ş ye 
babam ı öldürmüş." 
Kara'n ın tepkisinden çok, benim niye böyle yukar ıdan bakan ve içtenlikten biraz uzak bir edayla 
konuştuğumu merak ediyorsunuzdur. Cevab ını ben de tam bilmiyorum. Belki a ğlar ım ve Kara bana sar ılır ve ona 
sand ığımdan daha h ızla yaklaşırım diyedir. 
"Evimizi didik didik etmi ş, pek çok şeyi k ırm ış, belli ki öfke ve nefretle hareket etmi ş. İşini bitirdi ğini, 
bundan sonra bu iblisin kö şesinde huzurla oturaca ğım sanm ıyorum hiç. Babam ın kitab ının son resmini çalm ış. 
Beni, bizleri, babam ın kitab ını ondan koruman ı istiyorum. Ama bizi hangi s ıfatla, hangi yak ınlıktan 
koruyacaks ın; işte şimdi mesele bu." 
Bir şey söylemek için bir hamle yapacakt ı, ama bak ışlar ımla, sanki bunu hep yaparm ışım gibi, kolayca 
susturdum onu. 
"Babam öldükten sonra, kad ı gözünde benim velim kocam, kocam ın ailesidir. Babam ölmeden önce bile 
böyleydi, çünkü kad ıya göre kocam sa ğdır. Kocam ın kardeşi, ağabeyinin yoklu ğunda benden istifade etmeye 
kalk ıştığı ve bu edepsizlik ve beceriksizlik kay ınpederimi tereddütte b ırakt ığı için babam ın yan ına dul dü şmeden 
de dönebilmi ştim. Şimdi, babam öldü ğüne, bir erkek karde şim dahi olmad ığına göre büsbütün sahipsizim 
demektir. Ya da sahibim hiç şüphesiz kocam ın kardeşi ve kay ınpederimdir. Onlar ın zaten beni evlerine geri 
getirmek için harekete geçtiklerini, babam ı zorlamak üzere olduklar ını, beni tehditle s ıkıştırmaya karar 
verdiklerini biliyorsun. Babam ın öldüğü duyulur duyulmaz, beni eve götürmek için hemen harekete 
geçeceklerdir. O eve geri dönmek istemedi ğim için, babam ın öldürüldü ğünü sakl ıyorum. Belki de bo şuna 
sakl ıyorumdur. Çünkü bunu onlar da yapt ırm ış olabilirler." 
As ılm ış Yahudi'nin k ırık kepenkleri ve y ırtık pencereleri aras ından içeri zarafetle süzülen ince bir ışık 
huzmesi, odan ın y ıllanm ış tozunu ayd ınlatarak Kara ile aram ıza tam bu anda girdi. 
"Babam ın öldürüldü ğünü yaln ız bu sebepten saklam ıyorum," dedim gözlerimi Kara'n ın aşktan çok dikkatle 
bakmalar ına sevindi ğim gözlerine dikerek. "Babam öldürüldü ğünde nerede oldu ğumu kan ıtlayamamaktan 
korkuyorum. Hayriye'nin, tan ıklığının hiçbir de ğeri olmasa da, aleyhime -benim de ğilse de babam ın kitab ının