Müberran ım bir süre sesini ç ıkarmadı, ama kahvalt ı sofrasını kaplayan ipek 
hışırtılarının artmas ı, sinirlendi ğini gösteriyordu. Sonra ipek 
hışırtıları biraz hafifledi. 
—  Hüsrev Bey, duydunuz mu, Yakup Pa şaların damadı da konağı satmış. Duydum, 
pek üzüldüm... Yerine o zebella gibi apartmanlardan birini dikecekler 
herhalde. Kona ğı yıkacaklarm ış, öyle dediler. Buralarda bizimkinden ba şka 
konak kalmayacak'böyle giderse. 
Hüsrev Bey, ka şlarını çattı. 
—  Onlar ın damadı da çok paragöz bir adam diyorlar zaten... Neyse, bize ne, 
bırakın satsınlar. 
Bir süre üçü de konu şmadan kahvalt ı ettiler. Nermin dedesine döndü: 
157 
-- Dede, Haluk sizinle tan ışmak istiyor, bir gün izin verirseniz onu yeme ğe 
davet, etmek istiyorum. 
Müberramrn' ın ipek h ışırtıları gene art ıverdi, sinirle kalkt ı masadan, 
kapıdan çıkarken Nermin'in duyabilece ği gibi yüksek sesle söylendi: 
—  Bir bu eksikti, art ık evimizin de namusu kalmayacak, kerhane mi buras ı, 
karılar oyna şlarını da alıp namuslu evlere sokacaklar, ta§ ya ğacak tövbe 
bağımıza... Kıyamet günü yak ın billahi, zaten büyüklerimiz hep söylerdi, 
binayla zina art ınca kıyamet de kopacakm ış. 
Nermin dudaklar ım ısırdı, bir şey söylemedi. Hüsrev   Bey,   b ıyıklarının   
altından   gülümsedi. Müberran ım'm çıkmasını bekledikten sonra sordu: 
— Bu Haluk dedi ğin, roman yazan çocuk mu? Nermin güidü. 
-- Evet, o çocuk, sizinle tan ışmak istiyor, ben sizden çok söz ettim de... 
—  Çok mu söz ettin? Niye? Nermin k ızarıp önüne bakt ı. 
—  Kötü bir şey mi sizden söz etmek? Hüsrev Bey, b ıyıklarıyla oynad ı. 
— Yoo, de ğil tabii, bunu da nereden ç ıkardın kızım, kötü mü dedim ben? Gelsin 
istiyorsan, ama teyzen pek memnun olmad ı galiba bundan. 
— Teyzem hiçbir şeyden ho şnut kalmaz ki... Ama siz söylerseniz kar şı koymaz, 
bilirsiniz sizin sözünüzden ç ıkmaz. 
Nermin, teyzesinin odaya girdi ğini, daha onu görmeden kokusundan anlad ı, 
çocukluğundan beri bu kokuya katlanam ıyordu, ölüm kokusu gibi geliyordu  
ona.  Teyzesi,  ad ımlarını  sürükleyerek  gelip 
158 
masaya oturdu. Yüzü as ılmış, kaşjarı çatılmış ti. Sesi küskündü: 
—  Hüsrev Bey, Yakup Pagan ın damadı, siz de kona ğı satın diyor, bu 
konaklar ın bakımı çok zor, çat ısında sıçanlar cirit at ıyor, siz de ahir 
ömrünüzde, iyi, bak ımlı bir apartmanda oturun diyor, bilmem, bir dü şüneyim 
dedim, s ız ne dersiniz, ne yapal ım, bütün ömrüm bu berhanede geçti, ben de 
bunaldım artık... 
Nermin, dedesinin yüzünde, ilk kez, bir korku ve deh şet ifadesi gördü, ya şlı 
adamın gözleri kocaman aç ılmış, bir anda dudaklar ı titremi şti. Sanki onu 
hemen o anda soka ğa atacaklarm ış gibi yüzü bembeyaz kesilmi şti. Zorlukla 
yutkunuyordu. 
—  Konağı satmayı mı düşünüyorsunuz Müberra-n ını? 
Nermin de merakla teyzesi ne cevap verecek diye bakt ı, bu kona ğın yıkılması 
bütün çocuklu ğunun da yok olup gitmesi demekti. Müberran ım, ikisinin 
halinden, korktuklar ım anladı; ikisini birden korkutman ın tadını tattı bir 
anda. 
— Vallahi bilmiyorum ki Hüsrev Bey, buray ı satar, bir apartman kat ı alırım, 
başımı dinlerim hiç de ğilse, onun bunun oyna şını evimin içinde görüp de bu 
yaştan sonra asab ım bozulmaz, boylu boyunca günaha girmekten kurtulurum.