dan her hafta gelen telefonlar giderek seyrekleşmiş, gözü yaşlı 
özlem konuşmaları kendi karikatürlerine dönüşmüştü. Haftanın 
en sıkıcı gecesinde listesini tüketmiş, şansını bir de soğuk reva­
ni Türk kadınıyla deneyen, on beş ile elli beş yaşları arasındaki 
sayısız erkekten biri de olabilirdi. Akşam yemeği, domingueira 
-pazar dansı-, festa, bar, "um choppinho" -bir biracık- ya da 
motel çağrılarından kusma noktasına gelmişti. En kötü olasılık 
ise "geciken kira konusunu tartışmaya açmak" isteyen ev sahibi 
ya da Lizboa'ydı. Bu Copacaba na'lı, tuzu kuru avukatla, yakla­
şık bir buçuk yıl önce, Portekizce'yi kafasını gözünü yararak ko­
nuştuğu günlerde, yanlış düşen bir numara sonucu tanışmıştı . 
Nedense adam aklını takınıştı Özgür'e. Her pazar arıyor, bir sa­
ati bulan monologlarında, işyerindeki makul başarılarını, yatak 
odası serüvenlerini, körpe sevgililerini anlatıp duruyordu. Do­
ğum günü partisine kırk dokuz kişinin katıldığı ya da son üç 
haftada beş ayrı kadınla yattığı gibi ayrıntıları tam bir sonradan 
görme zevksizliğiyle vurgulayarak. Bunların yalan olmadığını 
bilecek kadar tanıyordu artık Carioca' ları. Yalnızca yüzünü hiç 
görmediği bir kadına açıiabilen yaşını başını almış çapkının, sa­
yıların ardına gizlenmiş, kuru kalabalıkta ve saat başına tutulan 
matellerde unutulma ya çalışılan yalnızlığını çok iyi anlıyordu. 
Belki de Eli ... Eli olabilir miydi arayan? imkansız! 
Son anda karar verdi; kanepeden firlayıp telefonu altı numa-
ranın teksekreterinden önce kaptı. 
"Quem esta fallando?" 
"Hello. I -want-to-talk-to-ÖZ-GÜR." 
Annesi, ağır aksanlı İngilizce'siyle tane tane konuşuyordu, 
sağır dilsizlere haber okuyan bir sunucu gibi. İçinde gerçek bir 
sevincin kıvılcımlanışını duydu. 
"Merhaba, anne." 
"Hello, I want ... " 
"Anne, benim! Sesimi alanıadın mı? Nerelerdey din?" 
O kadar uzun zamandır Türkçe konuşmaınıştı ki kendi sesi-
23