BİR ORMAN HİKAYESİ 
"Delikanlı, bizim elimizden ormanımızı aldılar, bizi or­
mansız bıraktılar ... Bizi bir tek ağaçsız bıraktılar!.." diye 
bağırdı. 
Sonra elini başına götürdü. Kasketini geri iterek seyrek 
beyaz saçlarını yakaladı. Böylece bir müddet kaldı. Ben 
onun içerisindeki vukuatı takip ediyor ve kurulması biten 
bir duvar saatinin rakkası gibi nasıl yavaş yavaş sükunete 
geldiğini görüyor dum. 
Dudaklarını yakmaya başlayan cıgarayı attı. Sakalın­
dan külleri silkti ve yüzüme bakmadan, oldukça sakin bir 
sesle, şöyle anlattı: 
"Babalarımız dedelerimizden, biz de babalarımızdan 
ne gördükse <mu yapıyor, tıpkı onlar gibi yaşıyordu k. 
Bundan memnunduk. Zaten yeryüzünde başka bir şeyin 
de olabileceğini bilmiyorduk ki memnun olmayalım. Bü­
tün vazifemiz, bize verilen emanetleri oğullarımıza ver­
mek, onlara da böyle yapma larını söylemek zannediyor­
duk. Dışarıdan gelecek bir elin bunların hepsini altüst 
edeceğini düşünmüyorduk bile ... 
Bir gün hükümetin bir şirkete ormanın öbür başında iş­
lemek müsaadesi verdiğini duyunca, ihtimal bunun ne de­
mek olduğunu pek bilmediğim izden, hiç aldırış etmedik ... 
Fakat çok geçmeden ormanın öbür ucunda birbiri ar­
kasına devrilen ağaçları, gittikçe büyüyen meydanları gö­
rünce nasıl bir tehlikenin yanaştığını fark eder gibi olduk; 
bu tehlikeyi gücümüzün yettiği kadar kendimi zden uzak 
tutmaya çabaladık. Fakat ormana düşen bu yara, yavaş 
yavaş yayıldı, kökleşti. En eski, en büyük ağaçlar, önünde 
bilmeden ürperdiğimiz, ceddimizmiş gibi çekindiğimiz ih­
tiyar gövdeler birbiri arkasına devriliyor, çıplak meydan­
lar gün günden artıyordu. Çocukluğumuzda güçbela ara­
larından geçe bildiğimiz, güneşin bile giremediği kuytu, sı­
kı yerlerde şimdi kel birer meydan vardı. Üzerlerinde yal-