—Füsun'un Göz yaşlar ı
 
  "O zaman ba şka bir şeyle değiştirelim." 
"Ona da artık ben raz ı olamam," dedi gururlu ve al ıngan bir k ız
havas ıyla. 
"Hay ır, hiç önemli de ğil," diye araya girdim. 
"Ama benim için önemli," dedi kararl ılıkla. "Dükkâna geldi ğinde, ben  
Şenay Han ım'dan çantanın paras ını alır ım." 
"O kad ının seni daha fazla üzmesini hiç istemem," diye cevap  
verdim. 
"Hayır, ben şimdiden bir yolunu buldum," dedi belli belirsiz  
gülümseyerek. "Ona çantanı n aynıs ının Sibel Han ımda oldu ğunu, bu  
yüzden iade etti ğinizi söyleyece ğim. Olur mu?" 
"İyi fikir," dedim. "Ben de Ş enay Han ım a böyle derim." 
"Hay ır, siz hiçbir şey söylemeyin ona," dedi Füsun kararl ılıkla.  
"Çünkü hemen a ğzın ızdan laf alma ya girişir. Dükkâna da gelme yin 
art ık. Ben parayı Vecihe Teyzeye b ırak ırım." 
"Aman annemi hiç kar ıştırmayal ım bu işlere, pek merakl ıdır." 
"Paran ızı nere ye b ıraka yım o zaman?" dedi Füsun ka şlar ını 
kald ırarak. 
"Teşvikiye Caddesi 131 numarada Merhamet Apartman ında
annemin bir dairesi vard ır," dedim. "Amerika' ya gitmeden önce orada
kapan ıp ders çal ışır, müzik dinlerdim. Arka bahçe ye bakan çok güzel  
bir yer... Şimdi de her ö ğleden sonra i şten ç ıkıp iki ile dört aras ında
orada kapan ıp kendi kendime çal ışıyorum." 
"Tabii. Oraya getireyim paran ızı. İ çeride kaç numara?" 
"Dört," dedim f ısıldar gibi. Giderek solan üç kelime daha a ğzımdan  
zorlukla çıkt ı. "İkinci kat. Allaha ısmarlad ık." 
Çünkü kalbim durumu hemen kavram ış, deli gibi hareketlenmi şti. 
Kendimi d ışarı atmadan önce bütün gücümü topla yıp her şey 
olağanm ış gibi son bir bakış  attım ona. Soka ğa ç ıkar ç ıkmaz içimi saran  
utanç ve pi şmanl ık duygusu mutluluk ha yalleri yle kar ışınca, öğle vakti  
aşırı bahar s ıcağında Niş antaşı'nın kald ırımları bana sihirli bir şekilde  
sapsar ı gözükme ye baş lad ı. A yaklar ım beni gölgelerden, vitrinleri  
korumak için 
23