di. Senin ellerini öperim. Ayaklannı da ... Alma benim elbisele­
ri ... Sen çok büyük bir paşa efendisin. Ne yapacaksın benim 
partallanmı? Ellerini öperirn, ayaklanm da ... " 
Durdu: 
"Ulan it oğlu it, çıkar diyorum sana. Paşa Efendi! Paşa 
Efend i!" 
Adam, durma dan yalvanyordu. Sonra da ağlamaya başladı: 
"Ben beş aylık gurbetten geliyorum. Çukurovad an. Çalış-
madan geliyorum ." 
Durdu sözünü kesti: 
"Demek paran da var?" 
Adam, çocuk gibi burn:unu çeke çeke ağlıyor: 
"Beş aylık gurbette ölmüşüm ... Çukurovanın sinekleri öl-
dürmüştür beni ... " 
Durdu tekrar etti: 
"Demek paran da var?" 
Adam: 
"Azıak var," dedi. "Şu ihtiyar halimle çeltikte çalıştım. Ça­
murun içinde, öldüm Çukuro vada. Şimdi evime gidiyorum. Et­
me bunu efendim. Çırılçıplak gönderme beni çoluk çocuğumun 
arasma ... " 
Durdu, daha çok kızdı: 
"Daha iyi ya. Çıkar çıkar ... " 
Adam, kıvramyor du. Durdu, hançerini çekti. Hançer pırıl 
pırıl etti güneşi görünce ... Ucunu azıak adama batırdı. Adam, 
havaya hopladı, bağırdı: 
"Öldürme beni," dedi. "Çoluk çocuğumu göreyim. Çıkara­
yım elbiseleri. Senin olsun." 
Siperliktekiler gülüyorlardı. Bu işe yalnız Memed içerle­
mişti. O yırtıa kaplan ışığı gözlerine gelip çakılmışb. Durdu­
dan tiksindi. 
Adam, telaşla, korkuyla elleri biribirine dolaşarak ceketini, 
şalvanm çıkarırken Durdu: 
"Ha şöyle işte," diyor du. "Ha şöyle ... Adamı ne üzersin bre 
adam?" 
Adam elleri titreye titreye elbiselerini çıkanp bir tarafa 
koyd u. 
ı 6