tarihlerini unutup e ğlenceli ya da heyecanl ı bir konu şmaya kap ılsalar da, 
hiç umulmad ık bir sözcük, bir küçük hareket, bir alayc ı gülümseme yeniden 
o ürkütücü tarihi hortlat ıyor, ikisi de bu tarihten kurtulamayacaklar ını 
her seferinde yeniden ö ğreniyorlard ı. Onları birbirlerine ba ğlayan da, 
birbirlerinden koparan da bu hem kurtulmak istedikleri hem de bir kenara 
atıp vazgeçmeye k ıyamadıkları, ağır zincirler gibi ayaklar ına dolanan, 
acıları her okunu şta biraz daha büyüyen ayn ı tarihti. Her a şk maceras ı, 
birinin öbürüne tutsak dü şmesiyle sonuçlan ırken, ikisi birden tutsak 
olmamak için direnmi ş, "Acaba tutsak m ı oluyorum" kayg ısı tutsak olman ın 
kendisinden bile daha y ıpratıcı hale gelmi şti. Sol eller birbirine ba ğlı, 
sağ ellerde uzun b ıçaklarla yap ılan uzakdo ğunun eski ve vah şi düellolar ı 
gibi birbirlerinden ayr ılamadan, son darbeyi de vuramadan y ıllardan beri 
birbirlerini kanatarak, yaralayarak kimsenin bilmedi ği, kendilerinin bile 
itiraf edemedi ği o korkunç dövü şü sürdürüyorlard ı. Aldıkları her yeni yara, 
eski yaralar ın daha da çok s ızlamasına yol açt ığından, yeni yaralara 
dayanacak güçleri yoktu art ık,, birisi iplerini kesse ve birbirlerini bir 
daha görmeseler ikisi birden ferahlayacakt ı, ama ald ıkları yaralar ın 
hesabını sormadan ayr ılmayı da kendilerine yedire-miyorlard ı. Her 
karşılaştıklarında, aralar ında uzunca bir sessizlik olmas ının nedeni, 
ikisinin de kar şı taraf- 
213 
tan nasıl bir darbe gelece ğini korkuyla beklemesinin getirdi ği 
tedirginlikti, ikisi de kar şı taraf bu düellodan vazgeçse hemen vazgeçmeye 
hazırdı, ama belki de kar şı tarafı yıldırıp düellonun bir an önce bitmesini 
sağlamak için fark ında olmadan sald ırılarını artırıyor-lard ı. 
Unutulmu ş, kuytu mezarl ığın üst yan ındaki meyhaneye ilk tan ıştıklarında 
birkaç kez gelmi şlerdi, Nermin buras ını çok severdi, o zamanlar aralar ında 
uzun sessizlikler olmazd ı, birbirlerine şimdiki kadar ba ğlı değillerdi, 
yaralan yoktu, henüz birbirlerinden korkmay ı da öğrenmemişlerdi. 
Belki eski günlerdeki gibi sakin ve güzel bir ak şam geçirebiliriz umuduyla 
bir sala ş meyhaneye gelmi şlerdi, sanki kendilerinin sa ğlayamadığı huzuru 
bu masalar, a ğaçlar, çimenler, çarp ık mezarta şları ve yabani sarma şıklar 
sağlayacakt ı, tarihin al ıp götürdü ğünü coğrafyanın geri getirmesini 
bekliyorlard ı. 
Haluk, son zamanlarda Nermin'le her konu ştuğunda sesine yerle şen acı ve 
yalnızlıkla, eskilere s ığınmaya çal ıştı. 
— Buraya ilk geldi ğimiz günü hat ırlıyor musun? Nermin, eski bir albümde 
kendi çocukluk resmine rastlam ış gibi gülümsedi. 
—  Bana o s ıralarda yazd ığın romandan söz etmi ştin, senden ba şka kimsenin 
tanımadığı insanlardan, onlar ın maceralar ından konu şmuştuk. Şiirler 
okumuştun, hiç susmam ıştm. 
Haluk, biraz ötedeki mezarl ığa baktı. 
—  Ben buraya ilk lise sondayken gelmi ştim, sınavlara haz ırlanıyorduk. Ne 
kadar çabuk geçti zaman, insan geçmi şe bakıp da zaman ın nasıl hızla 
geçtiğini görünce, gelecekte de nas ıl hızla geçece ğini da- 
214 
ha iyi anl ıyor. Şimdi gelece ğin de ayn ı hızla geçece ğini biliyorum. Buraya 
ilk geldi ğimde yan ımda olan arkada şlarımı yıllardır görmüyorum, kimbilir 
neredeler, neler yap ıyorlar; benim için yoklar art ık, zaman ın içinde 
kaybolup gittiler. Y ıllar sonra sen de olmayacaks ın herhalde, buraya 
gelirsem seni hat ırlayacağım, kimbilir şimdi ne yap ıyor diyece ğim... 
Zamanın geçtiğini görmek beni yaln ızlaştırıyor, yan ımda olan herkesin bir