Taze bir havayla girdi Bilge içeri. Giyinmişti. Ben, bin yıl 
bu durumda kalırdım. Bilge'ye baktı: Bir zamanlar aklında 
kalan bir iki elbisesi vardı Bilgenin. Kürk yakalı mavi bir pal­
to, siyah bir elbise. Kim bilir ne oldu? Yavaşça doğruldu, is­
teksiz adımlarla kirli pardesüsüne doğru yürüdü. 
Sokağa çıktıklannda, kapanan iki kapının sesi kaldı yalnız 
aklında; biri hafif, biri sert. Bir su birikintisinin üstüne bas­
madan geçtiklerini hatırladı sonradan. Bir şeye şaştı galiba: 
Çöp tenekesinden fırlayan kediye. Bir süre iki yanına baktığı­
na göre, caddenin birinde karşı kaldmma geçmiş olmalıydı­
lar. Kimseyi hatırlamadığına göre, sokaklar boştu herhalde. 
Pencerelerdeki ışıklara da baktı galiba. (Onlara her zaman 
bakardı.) Havadan sudan da konuşmadılar. Nereye gidelim 
de demediler. Ne düşüneceğini, ne diyeceğini bilemeyen in­
sanlar gibi de değillerdi ki, hava soğuk bile demediler birbir­
lerine. Binalara yakın yürümüş olmalılar ki, zemin kat duvar­
lannın mermerlerini hatırladı Hikmet sonradan. Uzun süre 
konuşmadıklarına göre, içlerinden bir şeyler geçiriyorlardı 
herhalde. Hikmet, sonradan bunu da düşündü. 
Bilge ile yürürken bilemediği birçok şeyi, sonradan da bile­
medi. Mesela, yıldızlara baktığını hatırlıyordu. Peki, binalara 
neden öfkelenmişti sonra? Oysa, sigara tablalan odadan çıka­
rılırken yatıştığını hatırlıyordu . Bilge'nin teklifiyle sokağa 
çıktıklannı da aklından geçirmiş olmalıydı. Bu düşünce ona, 
muhakkak biraz heyecan vermişti. Korkulu bir heyecan, için­
de yanılma payı büyük olabilen bir heyecan. Belki de heye­
canlandığını düşünmeğe korkmuştu. Gene korkudan, Bil­
ge'nin ona sokulduğunu hissederek, durumu kolayca açıkla­
mak için, hava soğuk diye düşünmüştü. Sonra neden ana 
caddeden sapmışlardı peki? Hem de, Bilge'nin sokağına çık­
madığını çok iyi bildikleri bir sokağa girmişlerdi. lşte tam o 
sırada binalara öfkelenmeğe başlamıştı. Ana caddeye dön­
müşlerdi yeniden. Demek bazı şeyler düşünüldüğü gibi so-
161