saç kırpıklarına,  yıkana  yıkana  rengi  atmış  havluların  eprimişliği-
ne, müşterilerin  boyunlarına  bağlı  leopar  desenli  muşamba  örtüler-
deki lekelere,  bir duvarı  boydan  boya  kaplayan  aynanın  kenarında-
ki incecik  çatlağa,  aynaya  paralel  uzanan  tezgâhın  kıyısında  köşe-
sinde  kalmış  sivrisinek  ölülerine,  üzerine  kutu  kutu  aynı  marka  jö-
le, saç köpüğü  ve briyantin  dizilmiş  rafların  tozuna,  saç fırçalarına 
sıkışmış  kıl yumaklarına,  koltukların  yırtıklarından  görünen  delik 
deşik  süngerlere,  eşyaların  döküntülüğüne,  tekerlekli  üç katlı  mani-
kür sehpasında  çalkalanan  muhtevası  şaibeli  köpüklü  sulara  takıldı 
birer  birer.  Gördüklerinden  duyduğu  hoşnutsuzluk  o kadar  derin, 
burayı  derhal  terk  etme  arzusu  öylesine  belirgindi  ki, ona  baktıkça, 
çalıştığı  mekânla  beraber  kendisini  de aşağılanmış  hisseden  Cemal, 
dilinin  ucunda  biriken  tekmil  karşılama  nidalannı  gerisin  geri  yu-
tup, suspus  oldu. 
Ancak  Hijyen  Tijen,  Cemal'in  beklediği  gibi,  arkasını  dönüp  git-
medi  hışımla.  Mıhlanmış  kalmış  gibi  ne geri,  ne ileri  adım  atabildi-
ği kaskatı  saniyelerden  sonra,  etrafını  çevreleyen  bu sakil  ve pasak-
lı âlemin  ayrıntılarına  daha  fazla  tanık  olmamak  için  teftişini  yarı-
da kesip,  açık  duran  pencereden  dışarıya  kaydırdı  bakışlarını.  Ve iş-
te o zaman,  elbiseleri  toplamak  için  bahçeye  inmiş  olan  gündelik-
çiyi gördü.  Bütün  gün  temizlikte  sıtkının  sıyrılması  yetmezmiş  gi-
bi, bir de durduk  yerde  aşağıya  atılan  kaç bavul  dolusu  kıyafeti  top-
lamak  zorunda  kalmanın  memnuniyetsizliği  çipil  gözlerinden  oku-
nan gündelikçi  de onu görmüştü  aynı  anda.  Kadıncağız  o kadar  yor-
gundu  ki, Hijyen  Tijen'in  burada  ne aradığına  şaşırmaya  harcaya-
cak enerjisi  bile  yoktu.  Kucağında  sımsıkı  tuttuğu,  tepeleme  kıya-
fet dolu  çamaşır  sepetini  yere  bıraktı;  minyon  gövdesi  bahçede,  li-
mon küfü  bir tülbentle  örttüğü  başı  kuaför  penceresinin  içinde,  bez-
gin bir sesle  mırıldandı:  "Ben  gidiyorum  Tijen  Hanım,  çoluğum  ço-
cuğum  var benim."  Fakat  ağzından  çıkan  kelimeler  ile durumu  ara-
sında  kendi  de anlamlı  bir bağlantı  kuramamış  olacak  ki, toparlayı-
cı bir açıklama  yapma  gereği  duydu:  "Bu  sonuncu  sepet,  topladım 
hepsini.  Şimdi  yukarı  çıkarır,  eve bırakırım.  Beş  kez inip  çıktım  za-
ten. Perşembeye  beklemeyin.  Sapa  bana  bu semt." 
Tijen  Hanım,  kaşlarını  hafifçe  çattıysa  da, tek kelime  etmeden 
söylenenleri  başıyla  onaylamakla  yetindi.  Gerçi  yüz  ifadesinin  bu-
109