CEMILE (Ağlayarak) Annem öldü diyorum, anlamıyor mu­
sun? 
COŞKUN (Göğsünü tutar, acıyla yüzünü buruşturur) : Anla­
mıyorum ... ölümü anlamıyorum. (Sallanır, bir yere tutun­
mak ister, yere düşer.) 
(Sahne karanr. 
Coşkun'un evi. Coşkun, Saffet, Servet, Ümit, Cemile. Coşkun 
koltukta oturur, ayaklannı bir sandalyeye dayamıştır , dizle­
rinde yanm bir örtü.) 
COŞKUN: Ben de Saadet Nineyi çok sevmediğimi sanır­
dım. Ölüm bile beni yalancı çıkarmak için uğraşıyor. An­
lamıyorum. Oyun nerede bitiyor, hayat nerede başlıyor, 
hiç anlamıyorum. (Cemile hıçkınr.) Hayat nerede biti­
yor, ölüm nerede başlıyor? (Pencereye bakar.) Ölümün bi­
ze bu kadar yaklaşmasına neden izin veriyoruz anlamıyo­
rum. (Odadakilere döner.) Tedbirlerimizi almalıydık; ölü­
mün bizi böyle en hazırlıksız olduğumuz anda yakalama­
sını önlemeliydik. (Parmağını sallar.) Bu hepimize bir ih­
tardır. (Yavaşça kalkar; Saffet oturması için bir işaret yapar, 
dinlemez. Pencereye yaklaşır, dışan bakar.) Neden bahçeye 
bakıyoru m, biliyor musun? Ölümü seyrediyorum. 
SAFFET (Coşkun' a yaklaşır) : Yeter artık Coşkun; biliyorsun 
yorulman doğru değiL. 
COŞKUN (Saffet'i duymamış gibi): Aynı hatayı bir daha yap­
mam artık. (Başını sallar.) Artık ölümü gözden kaçırma­
ya gelmez. (Servet'e döner.) Biliyor musunuz, bazı gele­
neklerimizi ihmal etmekle nasıl çaresiz durumlara düşü­
yoruz. (Servet anlamadan bakar.) Canım, mesela şu ölüm­
le-içiçe-yaşama geleneğimizi korusaydık böyle gafil avla­
nır mıydık hiç? 
90