· kahin, bunun için mümkünü ve çaresi yok. Yaaa, kahinim, dedi ben 
bu yazgıyı bozarsam ne dersin? Bozulmaz, dedi kahin, ya Nemrut bo­
zulmaz .. Kahin güldü. Kırmızı tozlar savrul du, yalım gibi Haran çö­
lünde, Urfa dağlarında ... Ben bu yazgıyı bozaca ğım. Bozmazsam ol­
maz. Bozulmaz, dedi kahin, saçları dimdik olmuş, gözleri kıpkırmızı, 
mercan gibi. Ve Nemrut emir verdi, ve dağlara ve ovalara ve sulara ve 
göllere ve adalara ve mağaralara, kendi ülkesinde, ülkesinin yakınla­
rında kim varsa, hangi ülke varsa oralara adamlar, askerler gönderdi . 
Emir verdirdi . Ve öldürttü, bu yıl ne kadar çocuk doğ�sa ... Öldü­
rülecekti hangi erkek çocuk doğacaksa .. ·. Ve tekmil çocuklar öldürül­
dü. Ve bir Hatun kişi kocasından, çocukla rından, köylülerind en, uçan 
kuştan, sürüneo karıncadan habersiz, bir su başında çocuğunu doğur­
du. Çocuğu sevdi, okşadı, ilk südü verdi . Söğüt ağacından beş�k yaptı, 
özene bezene. Su geçmez. Bir kayık gibi. Bebeği kayığa koyd u, akarsu­
ya bıraktı. Ve akarsuya ninniler söyle di, yüreği yanarak, dağlara, çiçek­
lere, ceylanlara, ağaçlara, uçan çöle, saçları dağılmış, memesi süt dol­
muş da şişmiş, ninniler söyled i. Toprağa kapanıp bebeği için dualar 
eyledi. İnsanoğ lunun eline geçmesin diye bebes i. Bebesinin üstünü bir 
altın bulut örttü. Beşikle birlikte, dağlarca, çavlanlarca, ovalarca aktı 
altın bulut. Ve bebeyi sakla dı, ve korudu. Beşik gel di, işte şuraya, Ur­
fanın dışına, şu mağaranın ağzına, bir salkımsöğildün dalına dolaş tı. 
Beşik durdu. Ay ışığı vardı. Altın bulut çekil di. Dağlard an, çöllerden 
ceylanlar su içmeye indiler. Bebe başparmağını ağzına sokmuş emiyor­
du. Dişi bir ceylan bunu gördü. Ceylanlar bunu gördüler. Dişleriyle 
aldılar beşiği mağar anın içine götürdüler. Dişi ceylan doya doya süt 
verdi ona. Her gün akşam olup gün kavuşunca mağaraya gelip süt ver­
diler ona ve çocuk ceylan südüyle çabuk büyü dü. Boy attı. Çölde cey­
lanlara karıştı. İnsan yüzü görmedi. Ceylanca konuştu, ceylanca kok­
laştı. Ve delikanl ı oldu. Ve ol sebepten gözleri ceylan gözlerine benze­
di. Kıvırcık, uzun, yalp yalp eden kara sakalı, kara bir yalım gibi göğ­
sünde dalgalandı. Yüzüne hiçbir insanoğlu bakamaz dı. Öyle güzel 
oldu çocuk ve delikanlı oldu. Ve bir gün fark etti ki arkasında bir göl­
ge kovalayıp durur onu. İnsanlık öğrendi, insanca dil öğrendi ve ar­
dındaki gölgeyi öğrendi. Boyu uzundu, d udakları yalı m gibiydi ... Ar­
kasında binlerce ceylan bir gün Urfa şehrine girdi dalgündüz. Ve yaaa 
Nemrut, dedi, kaval anmaktan bıktım. Ve işte ben, bu, bu, buyum. 
350