erkekler için" olduğunu biliyorlardı.
Alegre okuma devam ederken kimi grup üyelerinin dönüp dönüp onun tahta 
gibi göğüslerini kinci bir gülüşle süzdüklerinin farkında 
değilmişçesine sessizce oturuyordu.
109
Amerikalı lar!!!
Amherst'ten Boston'a dükkân sahipleriyle kontratını yenilemek için 
gelen iri yarı, kel arıcının suçu değildi, Ömer'le birlikte markette 
sırada beklerlerken sütsüz ve şekersiz koca bir bardak kahveyi onun 
pantolonuna dökmek. Kuşkusuz aklı başka yerde olm asa daha dikkatli 
olabilirdi arıcı - senelerdir mallarının alıcısı olan dükkân sahibi bu 
sabah ona getirdiği balın ve akçaağaç şurubunun kalitesinden memnun 
olduklarını ama artık kendisinden elmalı çörek almayı keseceklerini 
söylemişti. Elmalı çöreklerinin nesi vardı ki sorusu ile boğuşuyordu 
adam belki de biraz dikkatsizce geriye dönüp, tam arkasında duran uzun, 
ince, asık suratlı delikanlının üzerine elindeki koca bir fincan 
kahveyi döktüğü esnada. Bu kazanın bir suçlusu varsa o da Ömer'di, adam 
değil, zira kasaya haddinden fazla yakın durmuş, önündeki müşteriye 
kıpırdayacak alan bırakmamıştı. Kuşkusuz Ömer de daha dikkatli, üstelik 
daha az somurtkan olabilirdi, şayet iki haftalık vasat muhabbet, 
vasatötesi seks sergüzeştinin ardından Amerikalı ikinci kız arkadaşı 
Elaine yarım saat kadar önce aralarındaki bu şeyden bir şey 
çıkmayacağını söylememiş olsaydı. Bu yüzden de her ne kadar ilk bakışta 
arıcı ile Ömer çarpışmış gibi görünseler de, esas çarpışan arıcının 
satış yaptığı dükkânın sahibi ile Elaine'di.
Ömer elinde (arıcının aldığı) yeni bir fincan kahve, pantolonunda 
kocaman kahverengi bir leke ve yüzünde daha da karanlık bir ifadeyle 
dükkândan çıktığında arka arkaya üç sigara içip Alabama 3'ün Mansion of 
the Gods {Tanrıların Malikânesi) şarkısını tekrar t ekrar dinleyerek bir 
müddet yürüdü. Biraz neşelenmek için kendine güzel bir yemek 
ısmarlamaya niyetlendi, sonra ev arkadaşlarının da yiyebileceği güzel 
bir şeyler almakta karar kıldı. Abed'e
110
hediye olarak bir Fas lokantası ndan "kuzu etli kuskus" ve inc ir tatlısı 
aldı, yakınlarda bir yerde menüsünde paella olan bir yer bula -madıysa 
da "salçalı biftekli tako"nun Piyu'yu Alegre'nin yaptıkları kadar mutlu 
edebileceğini umuyordu. Kendisi içinse üç şişe kırmızı şarap aldı.
"Eee neyi kutluyoruz?" Piyu o yumu şak gamzeli gülüşüyle güldü.
Aslında daha sekiz gün vardı ama yine de birinci ay dönümlerini 
kutlamaya karar verdiler. Yemek masası sadeliği ve şatafatsızlı -ğıyla 
samimiydi. Piyu'nun hayret dolu bakışları altında, Abed Ömer' in 
içkisini, Ömer ise Abed'in içmemesini görmezden geldi. Müslüman 
memleketlerden gelenlerin yurtdışında yan yana düşüp de o sırada, hatta 
belki asla yüzleşmek istemeyecekleri kadar keskin ayrılıkları olduğunu 
hissettiklerinde birbirlerine karşı takındıkları o yarı hoşgörülü, yarı 
umursamaz sessizliğe bürünmüştü ikisi de. Yemek sırasında, her biri bir 
öncekinden keyifli hikâyeleri arka arkaya anlatan Ömer hiç de sabahlan 
olduğu gibi aksi görünmüyordu hatta ikinci şişeyi de devirdikten sonra 
iyice açılmış, galeyana gelmişti.
Ama çok geçmede n pek o kadar da eğlenceli olmayan şeylerden, geçmişteki 
acılar ve kabahatlerden, gelecektekilerin ona verdiği korkudan 
bahsetmeye başladı. Ruh halindeki bu ani değişiklik göründüğü kadar 
sebepsiz değildi, sadece şarabın marifeti, hatta Elaine'in sebep olduğu 
burukluk da değildi. Bu geçişin sebebi ruhunun derinliklerinde başka 
bir yerde konumlanmıştı. Her ne kadar zaman zaman kendini Türkiye'den 
kopuk hissetse de, Ömer içinde büyüdüğü kültürel ethosu bilerek ya da 
bilmeyerek içine sindirmişti. Çok gülenin çok ağlayacağına inanan,