ortak olmuştu. 
Dükk anının içinde onb�ı tüm öfkeye kesmiş, gidip geliyor, gi­
dip geliyor; bıyıklarını çekiştiriyor, kuduruyor, arada sırada dışarı çı­
kıp, bir uçtan bir uca çarşıyı gözlüyor, geri, daha da öfkelenerek içeri­
ye giriyor du. Pusuda gibi bir hali vardı. 
Tellal sinerek onun dükk anının önünden geçer ken, Onb�ı onun 
.. :ÜStüne avına inen bir kartal gibi atladı, boynundan tuttu, içeri götür­
. du. "Seni alçak, seni alçak, elime geçtin mi şimdi, neydi o sabahtan 
bu yana bize sövmelerin, hem de atıp tutmalar ın? Al! Al!" Kamburun 
küçücük suratma kocaman elleriyle indiriyordu. "Seni öldüreceğim 
seni! O. senin Beylerini de süreceğim süreceğim süreceği iim!" Telialı 
var gücüyle yere fırlattı . T ellal vardı sert çimentonun üstüne kapak­
landı. "Seni köpek! Yeter ettiğin! Kambur köpek! " Tekmelemeye b�­
ladı. Öfkesi geçince bir de baktı ki Te�lalda ses soluk yok. Tel�landı. 
Hemen kamburun ağzını yukarı çevird i. Salladı, yüzüne soğuk su 
serpti. Allah Allah! Allah Allah! Elini nabzına attı tuttu. Nabzı falan 
bulamadı. Belki de atmıyordu. Al b�ına belayı ... Bunca sersefıl, yok 
yoksul kaZan da, onu bir alçağa, kanı ciğeri beş para etmez bir kambu­
ra feda et. Ağlamaklı. "Olmaz, olmaz, 'bu olmamalı." Sesi yumuşak, 
yıkılmış, ağlamaklıy dı. Kamburun soluk almayan yöresinde dört dö­
nüyor, yalvarıyo rdu. 
"Ölme kar� ölme! Ne olursun ölme! Ben sana ne yaptım ki ... 
Bir fıske vurmadım ki sana ... Elini ayağını öpeyim ... Bokunu ... Kar­
�··· Uyan kard�, ne olursun uyan! Sen ölürs en, şu çarşının ortasın­
da ... Herkes de gördü, aaaah, ölme! Ölme no! ursun ... " 
Sapsarı kesilmiş, tir tir titriyor, elleri ayakları titrernekten uçuyor­
du. Vardı Telia lın boynuna sarıldı, b�ını kaldırdı dizi üstüne koydu : 
"Uyan kard� uyan, sana ne yaptım ki ... Uyan kar�, uyan yiği­
dim aslanım. Sen ölmez de uyanırsan bir koca boğayı kurban keserim. 
Haydi üç de koyun olsun. Valiahi billahi kese rim. Bunu nasıl getirdin 
b�ıma!" 
Dükka nının önü dolmaya b�ladı . Gittikçe kalabalık artıyor, fı­
sıltı derinden derine yürüy ordu. Onb�ı bir içgüdüyle hemen dışarı 
firladı. 
"Gördünüz ya, şahitsiniz ya," dedi. "Geldi, girdi dükkanın kapı­
, sından, hemen yere düştü. Tavuk gibi patırdamaya b�ladı. , Hemen 
8