-Tuhaf şey ... Heykeli söyletmenin anahtarını bulduk. 
Komiser , Abdal'ın karşısına geçerek: 
-İspanyol... İspanyol... İspanyol... 
Abdal Veli gülmekten katılıyordu. Bir koltuklunun ar­
kasına, ya da masanın altına saklanıp da, iki üç yaşındaki 
çocuğa karşı insan "bööö" diye ikide birde başını çıkarınca 
çocuk nasıl bir saflıkla güler, Abdal' da aynı hal, aynı çocuk­
ça zevkle gülüyordu. 
Medhi Bey: 
-Definenin tılsımını bulduk. Şimdi bakalım içinden ne 
çıkacak? 
-Abdal'ı güldürdük. Biraz sıkıştırırsak ihtimal şimdi de 
ağlatırız. Güldürüp ağlatmaktan başka bu zavallının ağzın­
dan bir söz alamamaktan korkuyorum. 
-Evet, çocuktan beter dengesiz bir mahluk ... 
-Durunuz ... Şu bulduğumuz anahtarı onun taş kafasını 
açabilmek için iyi kullanmaya uğraşalım. 
19 
Medhi Bey duyacağı kokuya dayanma kararlılığıyla Ab­
dal' a yaklaşarak: 
-İspanyol... İspanyol... Hi hi ... Hi hi ... 
Abdal Veli büyük bir haz ve rahatlıkla ve bodur parmak­
larıyla kendi kendini gıdıklar gibi yaparak: 
-Hi hi ... İspanyo ... hi hi hi ... İspanyo ... gıdı gıdı gıdı ... 
İspanyo ... 
Komiser gülerek: 
-Bu biçareyi İspanyol hastalığının öldürmez, zevkli bir 
türüne aşılamışlar . 
Medhi Bey meczubu uysallaştırmak için gayet dostane, 
güler yüzle: 
-Evliya, sana kim gıdı gıdı yaptı? 
-Hi hi İspanyo ... 
-İspanyol mu yaptı? 
86