gelecek?”
Feribot  ağır ağır kaymaya  başladı  suyun  üzeri nde.  Otuz  santim,  elli santim,  bir metre, bir 
buçuk metr e gitti, gitti, gitti... ik i me tre g itti... durdu.
“Ne o ldu?”  diye seslendi V ali.
“Arıza var. Bu sefer d iğer hidroli k arıza landı,” di ye seslend i Mühe ndis. A t kuyruğunu enses­
inde tutan lastik düşmüş,  omuzlarına  yayılmış tı saçları.  Uzak tan bakıldığında,  asabi  ve çirkin 
bir cadıy ı andırı yordu.  Vali, tamirat n e kadar sürer di ye sormaya cesar et ed emedi. Yavaş y avaş 
şantiye binasına y ürüdü.  Canı n e evini ne ofi sini aramak i stiyordu. Sabah ki uzun bek leyiş, tüm 
gücünü  ve iyi niyetini emmiş,  bitirmiş  gibiydi, ikinci  bir dört  saatli k bekleme yi hiç kims e göze 
alamı yordu  aslında.  Ama  şeytan azap ta gerekti, bu iş ne pahas ına olursa  olsun  bitiril ecek ti. 
Pencerede n feribotun  içinde ki kayna şmayı  görebili yordu  Vali. Bayram,  sürekli bir şeyler 
getirip götürüyordu  Osman  Ustaya.  Mühend isin saçları,  yeniden  esme ye başlayan  rüzgârdan 
dola yı taraz  taraz  olmuş,  saçı sakalın a karışmış tı. Artık ne kadına benz iyordu  ne erkeğe. Tel­
aşla çalışan bir makine yi andır ıyordu sadec e. Valiye bir ara feribot su yun üzerinde k ayıyor gibi 
geldi, Kayma kamı yan ına çağ ırdı,
“Yahu baksana, i şlemey e mi başlad ı yoksa t ekne?”
“Ah, e vet! Ev et! EVEET! Ye nide n yüzdürüyorlar.”
Saatine baktı Vali. Bir saat bile olmamıştı hidroli k bozulalı.  Sevind i. Şantiye binasındak iler 
koşuşturara k sah ile indil er. Fer ibot sabahk i ahengi yle ağır ağır süzülüyordu  yine.
“Haydi y avrum...  haydi kuğu k uşum  benim. Yüz can ım, yüz... süzül suda böyle a ğır a ğır.”
Feribot dört metre daha i lerled i suda. Durdu.
“Eyvah! Yine ne oldu?”  diye seslendi V ali.
“Bu kez bir şey olmadı,  ama  baksa nıza  hava  kararı yor. Halatlar ını henüz  biraz  ışık varken 
sağlama  alalım...  gerisi yarına kalır artık,” diye seslend i Müh endis.  Havanın  kararmak ta old­
uğunun  farkına  bile varmamışt ı Vali. Dağlara  doğru  baktı. Gerçe kten  de güneş  yamaçların 
arkasınd a kaybolm uş, sadece  kızıllığı kalmışt ı suya da yansıyan.  Fırat 'ın üstünde,  ilk defa ort­
aya dikme  koymadan  aşılacak  olan  altmış  metreli k mesafenin,  ite kaka ancak  altı metre sini 
gidebilmi şlerdi ilk gün. V e ilk gün a kşama kavu şmak üzere ydi.
Gece  Vali, Kemali ye'dek i otel yatağ ında,  bir sağa bir sola dönüp  duruyor,  bir türlü  uyuya­
mıyordu.  Yatmadan  evvel,  Kaymakam  ve tüm ekip konuşmuşlardı  aralarınd a; her ne kadar 
ikide bir arıza  çıksa da, sistem  oturmuş  görünüyordu.  Feribot  tüm  yükü  batmadan, 
sarsılmadan ka ldırabilmiş ti. îş, art ık kö prüyü, yolda çıkan a ksilikleri halled e halled e, karşı kıy­
ıya nakletmey e kalmı ştı. Onu  da nası l olsa başarırlardı.  Kısaca sı umutlu  ve iyimserdil er yatm­
adan  önce.  Ama  herke s odas ına çekilip de, karanl ıkta düşünceler iyle baş başa  kaldığında,  Val­
iye yine afakan lar basmay a başlamı ştı. Suyun orta  yerinde  kabak  gibi bırakmı şlardı  köprüyü. 
Ya gece şiddet li bir rüzgâr çıkarsa ne olacak tı? Ya hala tlar koparsa? Köprü  iskelenin üzerind en 
kayar,  suya düşerse? Kalkmışt ı yatağından,  Fırat'a tepeden bakan  balkona  çıkmı ştı. İnan ılmaz 
güzellik te bir manzara  uzanı yordu gözlerin in önünde. Ayın p ırıltıları, Fırat 'ın üzerind e yakam­
ozlarla  desenl er çiziyordu.  Dağlar ın rengi karanlı kta belli  değild i ama,  koyu mor  gölgeleriyl e 
kat kat uzan ırlarke n, bir masal  ülkesinin şatolar ını andır ıyorlardı.  Ve hava  öylesine berra ktı 
ki, çıtırdadı ğı duyuluyordu  âdeta. Vali, köprüyü  monta j süre since bir hafta  için özel olarak  sig­
orta ettirdi klerini hatırladı ve derin  bir nefes  aldı.  Bir milyar  lira da bu bir hafta lık sigortaya 
ödemişlerd i. Biraz raha tladı  içi. Odaya  girip yatağ ın üzerine  uzandı.  Bu kez de aklına  terör 
olasılığı geldi. Allah ın cezas ı PKK,  sırf montaj  ekibi yerine ulaşamas ın diye feribotlarını  yakm­
amış mıydı?  Fırlad ı yatağından,  odan ın ortasında ne yapacağın ı bilemeden  öylece durdu.