Kerimoğlu Cabbara da sordu: 
"Sende bir şey yok mu?" 
Ca b bar: 
"Çok şükür yok," dedi. 
Kerimoğlu dışan gitti. Bir zaman sonra elinde bir çanak, 
birtakım bezlerle geldi. Yakıyı eliyle yapmıştı. Memedin yarası­
nı sarmaya başladı: 
"İki gün içinde hiçbir şeyin kalmaz . Gençliğimizde biz de 
yaralandık yavru," dedi. "Hepsi gelip geçiyor. " 
Başı, usta bir cerrahtan daha ustaca sardı. 
Memed minnetle: 
"Eline sağlık Ağa," dedi. 
Kerim oğlu: 
''Yaran hafif ya, havakmış . Şişmiş. Yakı hemen geçirir. 
Korkma !" 
Kerimoğlunun tuhaf, çocuk gibi bir hali vard ı. Bir şey, bir 
soru soracağı zaman yüzü kıpkınnızı kesil iyor, utanıyordu. 
Gülürns üyor , kıza nyor, bozan yor, en sonunda ezilip büzülerek 
soruyordu. Gene öyle oldu. Memede: 
"Yavru," dedi. "Sormak ayıp olmasın, salıiden sen eşkıya 
mısın? Sahiden ... Yoksa ... " 
Cabbar güldü: 
"Ağa," dedi, "bizim İnce Memed, eşkıyacılık oynuyor." 
Memed de gülürnsedi: 
''Yakıştıramadın bana eşkıyalığı öyle mi Ağa?" 
Kerimoğlu: . 
"Kusuruma kalma yavru, seni hor görmek için söyleme­
dim. Çok gençsin. On altısında ancak görünüyorsun. Onun için 
sordum. Kusura kalma ... " 
Memed, gururl a: 
"On sekiz," dedi. 
Kerim oğlu: 
''Meraklandım bu işe. Allahaşkına alınma . Neden eşkıya 
çıkhn bu yaşta?" diye sorunca, Ca b bar: 
"Ağasının eşeğini hırsıziayıp satmış, sonra ağası döver di­
ye korkmuş, geldi bize karıştı. Ne yapalım, kabul ettik. İçimiz­
de bir tane de eşek hırsızı bulunsun. Ne olur , ne olmaz ... " 
17