25 Unutulan  
 
Ben tavan aras ındayım s evgilim!" diye bağırdı delik ten aşağı 
doğru. "Eski kitaplar bugünlerde çok pa ra ediyor. Bir bakmak 
istiyorum onlara." Son sözlerimi duy du mu? "Orası çok karanlıktır; 
dur, sana bir fener vereyim." iyi. Durgun bir gün. Bütün hayatımca 
sürekli bir ilgi aradı ğımı söylerdi birisi bana. Gülümsediğimi 
gösteren bir ayna olsaydı; biraz da  ışık. "Bir yerini kırarsın 
karanlıkta." Delik ten yukarı doğru bir el feneri uzandı. Fenerli elin 
ucunda ki ışık, rasgele, önemsiz bir köşeyi aydınlattı; bu eli okşadı. 
El kayboldu. Ne düşünüyor acaba? Gülümsedi: Gene mi dü -
şünüyor?  
Yıllardır bu tozlu, ör ümcekli karanlığa çıkmamıştı. Işığı gören bazı 
böcekler kaçıştılar. Korktu; fakat, yararlı olaca ğını düşünmek 
kuvvetlendir di onu. Belki de hiçbir şey söylemeden başarmalıydım 
bu işi. Benden bir karşılık beklemi yor. Ona yardım etmek mi bu? 
Bilmiyorum, baz en karıştırı yorum; özellikle, başımda uğultular 
olduğu zamanlar. Onun gibi düşünmeyi bilmek isterdim. Bana belli 
etmemeye çalı şarak izliyor beni. Çekiniyor. Acele etmeliyim 
öyleyse. Feneri yakın bir yere tuttu; annesiyle babasının resimleri. 
Aralarında  eski bir ayakkabı torbası, kırık birkaç lamba. Neden hiç 
sevmediler birbirlerini? Ölecekler diye öylesine kork muştum ki. 
Torbayı karıştırdı: Tuvaletle gittiğim ilk balo da giymiştim bunla rı. 
Her gece biriyle dışarı  çıkardım, dans etmek için. Aman Allahım ! 
Nasıl yapmışım bunu? Elleri nin tozunu elbisenin üstüne sildi. Mor 
ayakkabılarına bak tı: Buruşmuşlar, küflenmişler. Sol ayağına giydi 
birini: Ölçü lerim hiç değişmemiş. Utandı; gene de çıkaramadı 
ayağın dan. Topallayarak bir iki adım attı. Sonra rejimle re yaklaş tı, 
diz çöktü, yan yana getirdi onları. Dirseğiyle tozlarını sil di biraz. 
Beni de, kendilerini de anlamadılar. Ne kadar ağla mıştım. Aşağıda