numda," Karayi pler'e özgü, tuhaf ve egzotik bir parça olarak 
düşünmüştü . 
"Havlular sırılsıklam olmadan çıkalım mı?" 
" Sen çık, ben biraz daha yüzeceğim ." 
Son bir kez mercan kayal ıklarına doğru yüzmeye başladım, 
nasıl olsa varamay acaktım . Aslında hiç denememiştim bile. Sü­
rekli Tony'nin sesini duyu yordum. "Bu gün mercanlara gidelim 
mi?" "Sana söylemiştim , hindistancevizi ağaçlarının altına." 
"Sana öğretebileceğim çok şey var, senin de bana ." 
Odasına dönmeden önce, tek karelik filmi kalmış olan Maya , 
boş kumsalın fotoğrafını çekmiş . Rastlantı bu ya, Tony'yi ilk ve 
son kez gördüğüm, incecik siluetinin okyanusun karanlı ğında 
belirdiği yeri yakalam ış. Az sonra yağacak yağmurun habercisi 
kapalı göky üzü, şiddetli rüzgarla savrulan palmiyeler ve bomboş 
bir kumsal . Bu fotoğraf , Karayip ler öykümün bir simgesi olu­
verdi çünkü içinde Tony yokt u. 
Bu öykünün sonuna geldiğimi sanıyordum ki Karayipler ba­
na son bir sürpriz daha hazırladı . Atlanta'ya gidecek uçağım, 
elektronik bir arıza yüzünden havalanamadı . Akşamü stü, arıza 
giderildikten sonra, havayolu şirke ti, isteyen yolcuların adada 
bir gece daha kalabileceklerini bildirdi . El bagajımı toparlayıp 
kapıları kapanmak üzere olan uçaktan inmem herhalde yarım 
dakika bile sürmemişt ir. Şansım ondan sonra da yaver gitmişti, 
otele telefon edip John'u resepsiyonda yakalamış, saat onda ora­
da olacağımı söylemişt im. Bu gece Tony'yi bulacağımdan kesin­
likle emind im. Beni geri çağıran, adadan gitmemi engelleyen 
oydu . Bir mucizeydi bu, bir büyünün. sonucuydu . Her şeyi dü­
zeltmem için son bir fırsat daha verilmişti bana. 
"İnsanın aklına ölümcül düşünceler geliy or. Belki bu uçak 
düşer ," dedi, uçaktan inen diğer yolculardan biri. Toplam altı 
kişiydik ve hepimiz fizikçiyd ik. O an hiç kimseye söylemedim 
128