1. KADIN : (Örtüyü acele eski yerine sererken) Hayır ... Hayır ... 
Bu olmaz. Canım kanaviçe örtü .. . (Üst üste aksırır.) 
il. KADIN : Aksırma! 
111. KADIN: Neyle tıkayacağız peki? 
il. KADIN : Hem çabuk olalım. Duymuyor musunuz? Bu de­
likten çok gürültü sızmaya başladı. 
1. KADIN (Bir gazete parçası bulur.) Şu olur mu? Günü geç­
miş nasıl olsa. 
III. KADIN: (Gazeteyi iter.) Olmaz ... Olmaz ... Kağıt çabuk ke­
mirilir ... Hele gazete kağıdı ... 
1. KADIN : (Yerde bulunduğu bir şeyi alır.) Gördünüz mü şunu? 
Gördünüz mü? (Ağlar.) Büyük çocuğumun çorabı­
nın teki. Tekiyle gitmiş. Teki kalmış ... 
111. KADIN: Getir işte, onunla tıkayalım. 
I. KADIN : (Burnunu çeker. ) Tıkayalım bari. Nasılsa tek. Tek 
çorap bir işe yaramaz ki artık ... 
(Çorabı III.'nün eline tutuşturur .) 
III. KADIN: Ben yalnız başıma uzatamam elimi. (II.'ye tutuştu·· 
rur.) 
IL KADIN : Ben de uzatamam ... Çorabı üçümüz birden tuta­
lım. Hemen tıkayıp çekelim elimizi. 
1. KADIN : Üç eli birden çekemezler bu delikten ... 
III. KADIN : Belli olmaz ki. Onun için çok çabuk tıkamalıyız ... 
Tıkayacaksak tabii... 
1. KADIN : (Çorabı alır.) Tıkayaca ğız elbet... Tutun ... (II.'ye) 
Sen tutmuyorsun. 
il. KADIN : (Tutar.) Tutuyorum ya. 
111. KADIN: (Yattıklan yerden) Benim elim altta kaldı! 
1. KADIN : (Yatağın altından) Neden? Benim elim daha yakın 
deliğe ... 
il. KADIN : (Yatağın altından) Yoo, ama ... Beni aptal yerine ko­
yuyorsunuz! 
l KADIN : Hadi... Tıkıyoruz ... Hadi ... Bir ... İki ... Üç ... 
63