tostların  arasında,  sadece  domates  ile maydanoz  değil,  annesinin 
gözü  ile kulağı  da vardı.  Olur  da tostunu  yemez  ya da çok daha  be-
ter bir suç işleyip  okulu  kırarsa,  bu kırmızı  göz  ile yeşil  kulağın 
anında  annesine  haber  uçuracağını  sanmaktan  kendini  alamıyordu. 
Oysa  okula  başlayıncaya  kadar  korkuyla  değil,  sevgiyle  alırdı 
eline  ekmek  dilimlerini.  O zamanlar,  sabahlan  kahvaltıya  konan  so-
munun  her iki gıdığı  da ona  aitti.  Meryem,  gıdıklan  oğluna  uzatır-
ken, birinden  birinin  üzerine  yapışmış  küçük  kâğıt  parçasını  ayır-
mayı  ihmal  etmezdi.  Kenarlan  tırtıklı  bu kâğıt  parçası,  fırıncının  kı-
zından  gelen  mektuptu.  Kahvaltı  bitene  kadar  bir kenarda  bekleti-
lirdi mektup.  Ancak  önüne  konulanları  eksiksiz  noksansız  yediğin-
de, içinde  yazılanları  öğrenmeye  hak kazanırdı  Muhammet.  Yerdi  o 
da; nazlanmadan,  mızmızlanmadan.  Her  sabah  illa ki bir haşlanmış 
yumurta  bitirmek  zorunda  olmasına  rağmen,  gıkını  çıkarmadan  ta-
mamlardı  kahvaltısını,  sırf  fırıncının  kızının  mektubunun  hatırına. 
Ve vakit  geldiğinde,  Meryem  işini  mümkün  olduğunca  ağırdan  alıp 
oğlunun  merakını  katlamaktan  hınzırca  bir haz duyarak  masayı  top-
ladıktan  sonra,  kendine  bir çay doldurup,  kelimeleri  kıtlama  şekeri 
gibi ağzında  usul  usul  eriterek  mektubu  okumaya  koyulurdu. 
Fırıncının  kızı  yalnız  bir çocuktu;  hiç arkadaşı  yoktu,  ne de kar-
deşi.  Geceleri  babası  ekmek  pişirirken  o da un çuvallarının  arasın-
da tek başına  oturup,  gizli  gizli  mektup  yazardı  Muhammet'e.  An-
nesi o daha  kundaktayken  ölmüş,  babası  yeniden  evlenmişti.  Üvey 
annesi  kalp  yerine  taş taşıdığından,  eziyet  üstüne  eziyet  ederdi  el 
kadar  yetime.  Nicedir  her fırsatta  evden  kaçıp,  vaktinin  çoğunu  fı-
rında,  babasının  yanında  geçiriyordu  biçare  kızcağız.  Mis  kokulu, 
yumuşacık  ekmekler  yapılırdı  fırında;  bir de susamlı,  gevrek  simit-
ler. Meryem  bunlan  okuyadursun,  bunca  bilginin  1x3  cm büyüklü-
ğündeki  o mini  minnacık  kâğıda  nasıl  sığdığı  sorusu  Muhammet'in 
aklının  ucundan  bile  geçmezdi.  0-5  yaşının  evreninde  ekmek  kut-
sal, yazılı  her kâğıt  parçası  ise başlı  başına  bir esrardı  ve her ikisi-
nin erişilmez  tılsımı,  gıdığın  üzerindeki  mektupta  buluştukça,  fü-
sunkâr  bir hâleyle  çevrelenip,  ışıl ışıl parlıyordu  fırıncının  kızı. 
Onun  hakkında  her şeyi  bilmek  isterdi  Muhammet:  fırının  neye 
benzediğini,  orada  neler  yaptığını,  bütün  yaşıtları  erkenden  yatmak 
zorundayken  onun  gündüzleri  uyuyup,  geceleri  ayakta  olmayı  sevip 
94