Orta Direk 107 
Adam yerinden, ellerini toprağa dayayarak kalktı. Çok uzun boylu, geniş 
omuzlu, kartal burunluydu. Sofraya oturur oturmaz bir kocaman lokma yaptı. 
Ali de kırdığı soğanın bir kısmını ona uzattı. 
Adam: 
"Soğan gibi yok," dedi. "Yiyecekler içinde bir soğan, bir tuzı Soğan olmayınca 
ben o sofraya sofra demem." 
Ali: 
"Adım bağışla." 
Adam gülümsedi: 
"Yamkoğlan köyünden Körlü Osman derler bana. Pamuğa gidiyorum. Siz de 
pamuğa, öyle mi? Köyünüz nerede?" 
Ali de adını, köyünü söyledi. 
Osman: 
"Köyünüz geride mi kaldı7" diye yeniden sordu. 
Ali: 
"ilerde," dedi. 
Konuşacaktı. Meryemce sözü ağzından aldı, olayı baştan sona öyle bir anlat­
tı ki, Ali de şaştı, Osman da şaştı. Osman onu dinlerken neredeyse ağlayacaktı. 
Meryemce her sözün başı: 
"Ah kardaşım," diyordu, "çocuğun var mı? Ah kardaşım, çocuk büyütki sa­
fasım süresin. Öyle mi' Al sana! Çocuk büyüt ki cefasmı çekesin." 
Coşmuştu. Atm ölümünü , soğuğu, donmasmı, tekmeyi, Koca Halilin zul­
münü bir çırpıda saydı döktü. Sonra da öyle bir yorgun düştü ki, sanki sabah­
tan akşama kadar sırtında taş taşımıştı. 
"İşte böyle, elsiz ayaksız, kimsiz kimsesiz, yüce dağlar başında, kurdun kuşun 
arasında, cinin perinin içinde kalakaldım." 
Ali utancından Osmamn yüzüne bakamıyordu . Meryemce öylesine söyle­
mişti ki, sanki Ali onun bindiği atı, onu dağda bırakmak için mahsustan Koca 
Halile öldürtm üştü. 
Yemek bitince, Ali, Osmam elinden tuttu kaldırdı, şöyle içeriye çekti. Kulağına: 
"İnandm mı anaının dediğine kardaş?" diye sordu. "Adam hiç anasını dağda 
koymak için kendi öz atını öldürür mü? Öldürür de, sonra anasını eşek gibi sır­
tma bindirir de taşır mı?" 
Osman gülümsedi, Alinin kulağına ağzını dayadı: 
"Yok, bre kardaşım ," dedi. "inanır mıyım hiç? Kocamışiarı bilmez miyim? 
Çok alıngan olurlar." 
Ocağın başına geldiler, yan yana oturdular.