Oraya koltuğun yanına oturdu, Anaak Sultanın yüzüne 
bakmaya başladı. Kadın, kendinden geçmiş uyuyordu. Birkaç 
kere gözlerini açh, şaşkınlıkla, hiçbir şey anlamadan, nerede ol­
duğunu bilmeden yöreye bakh, sonra da geri yumdu. 
"Benim elime düşen, eğer konuşmazlarsa ya ölür, ya kötü­
rüm kalır , ya da ırzına geçerler ... Mümkünü çaresi yok konuşa­
caksın, sen de sözünü geri alacaksın, almazsan eğer, bana daya­
nam azsın. Sana vuran bu el benim elim değil, Arif Saim Beyin 
elidir. Senin ırzına geçen ben değilim, o taş gibi candarmalar da 
değil, onlar çok yukardal ar, onlar yalnız emir verirler, kendileri 
gözükmezler. Ben, Allah indinde de, kul indinde de vazifemi 
yapıyor , bihakkın yerine getiriyor um. Vazifesini bihakkın yap­
ınayan insam ben insandan bile saymam. Anacık Sultamm, 
bak, şimdi senin üstüne, her birisi köylerinden ayrılalı iki, üç 
yıl olmuş ... Şimdi ben onlan senin üstüne yollayacağım ... Onlar 
ne Ocak dinle rler, ne de evliya, ne de Allah, seni parçalarlar. 
Gel sözünü geri al Anacığım. Sen bana zulmediyorsun ... Kıyma 
bana Anacık Sultan ... Anacık Sultan ben seni ... Anacık Sultan ... " 
Kendinden geçti. Hiç farkında olmadan Anacık Sultanın 
üstüne atıldı, yerinden kaldırdı. Alışkın elleri, kendinde olma­
yarak işlemeye başladı. Biraz sonra kendine geldiğinde kadının 
yüreğini dinledi, yürek saat gibi işliyordu, sevindi. Demek ki 
dayanacak, ölmeyecekti. Öyleyse gerisi kolaydı. Kulağım kadı­
nın yüreğine bir daha verdi, derinden dinledi. Yüreğin ahşlan 
azalmışh, korktu, titredi. Ölemez, ölmez, eski topraktır , diye 
geçirdi içinden ... Eski topraktır, eski topraktır, diye ortada dön­
meye, arada bir de gelip kadının yüreğini dinlemeye başladı. 
Burnuna, burun direğini kıran bir koku geldi, kendisini dışan­
ya ath. Çok karanlık vardı, yağmur çiseliyordu. Kumandanlı­
ğın avlusunu birkaç kere fırdolayı dolandı. Köşedeki incir ağaç­
lannın , gövdeleri kıvnm kıvnm kalın yaşlı nar ağaçlarının için­
de, yosunlu duvann dibinde o iri yan, adam azgım Kırkgöz 
Ocağının bekçisi Bünyamin geldiği günden bu yana oraya di­
kilmiş kıpır damadan duruyordu. Gözleri de karanlıkta kedi 
gözleri gibi ışıl ışıl yamyordu. Nar ağaçlannın allında durdu. 
Bünyamine birşeyler söyleyecek oldu, söyleyemed i. Orada bir 
süre, ne yapacağım bilmez bekledikten sonra, gözalh odasına 
535