Hamza başlamış durmuyordu. Köylülerin nesi var, nesi 
yoksa evine taşıtıyordu.
Köylüler bir türlü bu soyguna inanamıyorlar, onlara Ham- 
zamn, Çavuşun bu yaptıkları oyunmuş gibi geliyordu.
Hamza köylülere toprağı sürecekleri öküzleri, tohumları 
vermişti yalnız. Çift sürme bitince Hamza Ağa öküzlerini de 
onların elinden geri alacaktı.
"Ağam öldükten sonra çıkan ürünleri, bir tanesini bile 
Ağamın çocuklarına veremeden hepsini siz aldınız. Beş yıl da 
size bir tek tane vermeden ben alacağım ki hak yerini bulsun."
Köylüler:
"Doğru," dediler, "hak yerini bulsun. Ölmüş Ağamıza çok 
haksızlık ettik."
Şaşkınlık kış gelip de kar yağmcaya, evlerdeki yiyeceklerin 
hepsi tükeninceye kadar sürdü. Yiyecekler bitince, bir gün 
Hamza Ağamn evinin kapısına doluşup boyun büktüler:
"Biz ettik, sen etme," dediler. "Bize ne yaparsan yap yer­
den göğe hakkın var. Bizi bu kış aç koyma da ne yaparsan 
yap."
Hamza da parası olandan para aldı, olmayanlara, hoşuna 
gidenlere borç verdi. Hoşuna gitmeyenleri de kapıdan kovdu.
Köylüler bütün kış kapısında elpençe divan durup, boyun 
büktüler, ona yalvardılar. Köylülerin bu halleri Hamzayı dere­
cesiz sevindirdi. Bütün kış böyle yalvartacaktı köylüleri, ne gü­
zel!
Marta doğru köyde ölümler başladı. Çocuklar, yaşlılar bi­
rer birer ölüyorlardı. Köylüler bir deri bir kemik kalmışlar, can­
sızlıktan yürüyemiyorlardı bile. Köy köy oldu olalı böyle bir 
kış geçirmemişti. Uzatmalı Çavuş, Hamza Ağadan aldığı para­
larla kasabada bir ev yaptırdı. Yoksullaştıkça köylüler siniyor, 
sindikçe köşelerine çekiliyorlar, konuşmuyorlardı. Belki de 
dünyanın en çok konuşan insanları Toros köylüklerindedir, 
kimsenin ağzını bıçaklar açmıyordu.
Onların kötü durumlarını duyan yakın köyler, onlara bir 
şeyler, bir yardım yapmaya çalışıyorlar, ötekiler aldırmıyorlardı 
bile. Kimsenin yüzü gülmüyordu. Herkes herkese küsmüştü.
270