belki iştihanız açılır." Kadın odadan çıkınca, "Jale,'’ dedi Ho­
ca, "Anlamıyorlar, nazlanıyorum sanıyorlar. Oysa hiçbir şey 
istemiyor içim." Masanın üstünde duran viskiye baktı, bir­
den [¿ardağı itti; "Bunun da tadı kalmadı." Çok sevdiği içkiyi 
de bir daha içemedi Mustafa İnan. _
Birkaç gün sonra doktorlar. "Zatürree başlangıcı," dedi­
ler. Röntgenini almaya götürdüler. Odasına döndüğü zaman 
gene sinirlendiğini anlatmaya başladı; "Ben canımın derdin- 
deyim Jale. Onlarsa, şöyle durun, böyle^durun diye kumanda 
veriyorlar bana. Çok hırpaladılar beni." B ir süre konuşma­
dan yattı. "Bu kadar karışıklığın altından nasıl kalkacağız? 
dedi sonra, "Adamlar da haklı, bıktılar bizden.” Türkiye’yi 
düşündü: "Biliyor musun Jale. İyi ki bu işler Freiburg’da 
başımıza .geldi de İstanbul’da gelmedi. Yoksa oradaki dost­
larımızdan olurduk." Ja le  İnan ağlıyordu gizlice: sonra ken­
dini toparladı: ’Yem ek yemeyecek misin Mustafa? Doktor­
lar, yemezse şeker komasına girer, diyorlar." Mustafa İnan 
dalgınlaşmış», sanki dünyamızdan uzaklaşmıştı; "Sen gene 
dediğimi yap, bu Japon odasının dekorunu değiştir," diye 
mırıldandı.
Aynı gece ateşi durmadan yükseliyordu. Gece yansına 
doğru karısına, "Uyku ilâcımı verin artık," dedi, "hemen uyu­
yacağım, çok halsizim." Uyku ilâcını verdiler ve hemen uyu­
du. Tarih 5 Ağustos 1967; vakit gece yansını geçiyordu. Mus­
tafa İnan bir daha uyanmadı: Sabaha karşı saat dört buçuk­
ta  ölmüştü.
Hayatı boyunca kendi ülkesinde yaşamak isterdi Musta­
fa İnan ve herhalde kendi ülkesinde ölmek isterdi. Bu iste­
ğinde herhalde haklıydı. Çünkü, çok sevdiği Karacaoğlan’m 
dediği gibi. ‘İlleri var bizim ile benzemez’ bir yerdi bu Fren­
gistan: Hastane idaresinden ertesi sabah ‘bir zamanlar Mus­
tafa İnan olan’ varlık daha yatağından alınıp götürülmeden, 
Ja le Hanım’ın kucağına faturalar yağmaya başlamış». Bir
248