lümünden bir deli kaçmış, kapının yanında durmuş 
bağırıp çağırıyor, 'yanıma yaklaşanı bıçakları m, öl­
dürürüm,' gibi şeyler söylüyor. Koca koca doktor­
lar, hademeler yanına yaklaşmaya çekiniyorlar. An­
nem var ya, indi arabadan, adama doğru yürümeye 
başladı. Ben arabada kaldım. Biliyorum ki, mani 
olmaya çalışmanın faydası yok. Herkes sustu, deh­
şet içinde neler olacağını bekliyorlar. Annem ada­
ma yaklaştı, elini uzattı, sakin sakin, 'Merhaba 
efendim,' dedi, 'bir şey mi istemiştiniz? Size yar­
dımcı olabilir miyim?' 
Adam, 'Çayımı daha açık içmek istiyorum,' de­
di, 'koyu çay bana dokunuyor .' 
'Gelin birlikte çay ocağına gidelim, bu işi halle­
delim.' 
Annemle, pijamalı deli yan yana, nerdeyse kol­
kola yürümeye başladılar, annem eliyle arkasındaki­
lere sakin olun, üzerimize gelmeyin işareti yapıyor. 
Onu tanımayanlar şaşkınlık içinde. Hastane perso­
neli, bu duruma alışıktı oysa. Şimdi, bu kadın mı 
korkacak evinin aranması ndan?" 
"Siz bakmayın oğullarıma," dedim, "yaşlandım 
diye kıymete bindim, son zamanlar da." 
Polisler cep telefonumu iade ettiler. Teşekkür 
ettim. Elimi sıkmalarına, Çınar izin vermedi . Ke­
moterapi seansları bağışıklık sistemimi zayıflattığı 
için, beni her türlü mikroptan korumaya çalışı­
yor, doktor hassasiyetiyl e. Oysa artık bu tür ted-
357