Bak, senin kucağında nasıl uyuyor mışıl mı­
şıl. 
FATMA KADIN : Emzirdim de hanımım? Size de yük oldu. 
Eziyet oldu. 
FATMA HANIM : Düğününde beni unutma. 
FATMA KADIN : Unutur muyum hiç hanımım. Tez Allah bah­
tından güldürsün de ... 
KOMŞU : Hafta sonları falan getir de görelim kızı. Pek 
de güzel olacak maymun. 
SADIK : Dedi ya, kendi güze.l olup n'olacak, bahh 
güzel olsun. Eni sonu bir kız işte. 
FATMA HANIM : Öyle dersen öyle. Öyle demezsen vardır bir 
çıkar yol elbet, kız da olsa. 
KOMŞU : Hadi bakalım. Güle güle ... Güle güle. (Cüz-
danından para çıkarır. Fatma Kadına) Al şunu. 
Kaç bulaşık parası birikti, vermediydim. 
FATMAKADIN : N'olacaktı hanımım? Kalıverseydi. Ben yine 
boş zamanlarda uğrarım. İşiniz neyi olursa 
bakıveririm. Eh, kalın sağlıcakla hanımla­
rım. 
İKİSİ 
SADIK 
İKİSİ 
KOMŞU : Güle güle. 
: (İkisine) Sağ olun. 
: Güle güle. 
(Sadık ve Fatma Kadın sağdaki kapıdm çıkarlar. 
Fatma Kadın geri gelir. Fatma Hanımın elini 
öper. Yeniden çıkar.) 
: (Arkalarından seslenir) Uçkurunuzu da biraz 
sıkı tutun artık ha!.. 
(Bir süre. Kapı kapa nır.) 
FATMA HANIM : (Arkalarzndan bakar.) O kadar istedim. O ka-
dar tutturmaya çalıştım. Hiçbirimize yar ola­
cak halimiz yok ki. (Gider, üstünde mantosuy­
la divanın üstüne oturur.) Çalışmadım mı 
ben? Görüyorsun işte. Bak Fatma Kadına. O 
192