786 Yaşar Kem al-Dağın Öte Yüzü 
Bütün bunlar olur. Arkasında yedi minare boyu yedi top ışıkla dolaşan, yeşil 
ışıktan libaslar giyen Taşbaş ermişi hırsızlığa gidemez. Ya üç çocuğu? Ya karısı? 
Bütün köy karpuz yerken onlar elin ağzının içine bakmaz mı? İnsan olanın bu­
na yüreği dayanır mı? 
Taşbaşoğlu düşünüp terliyor, terleyip bir sonuca varamıyordu. Bir cehennem 
azabı içindeydi. Şu ermiş oldu olalı, şu kara başına neler, neler gelmemişti. Ama 
bu, beterin beteriydi. Eli kolu bağlı. 
Birden bir gürültü, bağırtı çağırtı koptu, sonra diniverdi. Karpuz hırsızla­
rı dolu çuvallarla gelmişlerdi. Gürültü patırtı karpuz hırsızlarını bekleyenierin 
sevinç sesleriydi. Çuvalları açıp hemen bıçaklara sarıldılar. Bir ağız şapırtısıdır 
aldı geceyi. 
Ökkeş Dağkurdu , tarlanın kıyısında daha eğilip eğilip kalkıyor, namaz kılıyordu. 
Taşbaşoğlunun üç çocuğu da uyanık. .. Kulak kabartmışlar, az ilerilerinde 
şapırtıyla karpuz yiyen Kel Osmanın çocuklarının ağız şapırtılarını dinliyorlar. 
Kel Osman: 
"Oh," diyor, "ooh, Çukurovada bu karpuz olmasa insan ölür! Ekenlerin baba­
sına rahmet, oooh! Bedenim yumuşadı, kuş gibi oldum, oooh ... Çok büyük bir 
tarla, uçsuz bucaksız. Allah Memidik kardeşten razı olsun. Oooh, bal gibi, bal 
gibi ... Oooohl" 
Bir ara karısı bir şey söylemiş olacak ki Kel Osman oh ohunu kesti, öfkeli 
bir sesle söylendi: 
"Bir zırnık bile vermem. Zıkkımın kökünü yesinler. Verınem arkadaş. Ben bu 
karpuzları bir günlük yoldan sırtımda getirdim. Çocuklarım için, kendim için ... 
Sırtım yağar oldu. Ermişlik taslayacağına gitsin de çocuklarına karpuz hırsızla­
sm da, çocukları nı elin gözünün içine baktırmasın. O, ermiş olduğu zamanlar ... " 
Karısı: 
"Susss, sus kurban olduğum Osman ... Belki daha ermiş tir. Başımıza bir hal 
getirmesin ... " 
"Ne ermişi be?" dedi Osman. "Ondan ermiş olur mu? Eşşek köylü, başı da­
ra gelince ... O ermiş olunca azıcık yüzüme baktı mı7 Yanına yaklaştırmıyordu. 
Oooh, oh, bal gibi karpuz, soğuk, cana can katan. Kimseye bir dilim Yeremem. 
Veremem avrat. Ermiş değil, karagözlü güzel Allah da gelse bir dilim Yeremem. 
Bir günlük yoldan sırtımda ... Oh!" 
Taşbaşın karısı alaçığın kapısına oturmuş, hiç kıpırdamıyordu. Neden sonra 
konuştu: 
"Kimimiz kimsemiz yok ki bizim," dedi duyulur duyumaz. Taşbaşoğlu du­
yuyordu. O da zaten Taşbaşoğlu duysun diye söylüyordu. "Yok ki ... Çocukları­
mız elin eline bakmasın, böyle yalanmasın ... Çocuklarım umsunuk olacaklar, 
uy Allah. Biz kimsesiz kaldık. Şu ermişlik olmaz olaydı. Yıkıldı yuvamız, öldük