Hasan: Çocuklar bir kocaman yaşlı kartalı yakalamış, boğazına ip bağ­
lamışlar, almışlar ırgatların arasına getirmişler dir. Kartalıpıslaktır, 
düşmüş, uçları çamura basmış kanatları sürünür. 
"Babam onlardan çok pamuk topluyordu da çekemediler, karınları yemedi. 
Onun için öldürüyor lardı. Bir büyürsem, bir büyürsem, hepsini teker teker ya­
kalayacağım, teker teker öldüreceğim. Bir büyüyüm de gör sen! Ben bir büyü­
yüm de görsün onlar adam nasıl öldürülürm üş!" 
Öfkeden dişlerini sıkıyor, dişleri gıcır gıcır ediyordu. 
Ummahan: 
"Bak Hasan," dedi. "Ökkeş Dağkurdunu öldürme. Herkes vurdu da, o vur­
ınadı babama. Bir tek o vurmadı." 
Hasan dikleşti, kabardı. öfkeden kıvranıyordu. Gözleri kıpkırmızı olmuş, 
yaş ile dolmuştu. 
"Öldürmem Ökkeş Dağkurdunu," dedi. "Varsın o yaşasın." 
"Bir de Zalacayı çok öldür. Dişlerini babamın kulağına geçirmiş ısırıyordu. 
Bir de babamın üstüne çıktı, tepindi durdu." 
"Onu da nasıl öldüreceğim, büyüyünceye kadar düşünürüm." 
Ummahan: 
"Ben de düşünürüm. Belki benim de aklıma onu bir iyi öldürmek gelir." 
Hasan: 
"Sen de düşün," diye ona izin verdi. "El elden üstündür ta arşa kadar." 
Giyitleri kurumuştu. Tozlu, kurumuş çamurlu bir kirdeydi giyitleri. Yarın di-
bine, ağınağacı çalılarının yanına oturmuşlar, ortalığı doldurmuş iri, yağmur so­
nu sineklerinden korunuyor lardı. Ceyhan ırmağı kırmızı, çamur gibi akıyordu . 
Arada sırada üstünde bir çam kabuğu, bir görünüp sonra yitip gidiyordu. Akarsu 
hiç alışmadıkları ekşimiş bir çamur kokusuyla kokuyor du. Su da çürümüş ağaç, 
çürümüş kabuk, yaprak, ot kokusuyla kokuyordu. Ko yu, yoğun, sıcak bir sis 
içindeydiler. 0Yaya ak, yoğun, ağır, kalkmaya hiç niyeti olmayan bir bulut çök­
müştü. En küçük bir fisilti bile yoktu. Sıcak yapış yapış kızdırıyordu, kızdırdıkça 
m·anın düz, ıslak toprağından buğular fışkırıyordu. Gökyüzü açık, ak, boz bir 
maYilikteydi. Ötedeki hayal meyal gözüken Toroslar, heybetli Gavur dağları da 
boz bir mavilikteydi. Dağlar da, gökyüzü de yoğun bir buğuda tütüyordu. Sıcak 
güneş öyle harlamış kızıl köz gibi değil, yoğun buğunun arkasında hayal meyal... 
Ummahan ağzını Hasanın kulağına götürürken elindeki çöpü kırdı: 
"O geleni tanıcim mı?" diye sordu. "Herkes tanıdı ama hiç aralı olmuyor­
lar. Korkuyorlar. Taşbaş Efendimize benzemiyor mu? Hani uzun, ak sakalları