İdris Bey, Memedin derdinden hiçbir şey anlamamıştı.
"Şimdi ben gidiyorum," diye ayağa kalktı. "İki gün sonra 
geleceğim. En mühim işimi görüp geleceğim. Şimdi vakit yok. 
Ben geldikten sonra dağa çıkarız, orada bana bütün bunları ye­
niden iyice anlatırsın. O zaman ben de anlar, senin yarana mer­
hem olurum."
Memed hiç karşılık vermedi. İdris Bey atana atladı:
"Allahaısmarladık," dedi: "İki gün sonra..."
Memed:
"Güle güle..." diye söylendi, onun ardmdan tuhaf bir hü­
zünle baktı.
Koca Osman, Memedin yüzüne hiç bakmıyordu. Ona hiç 
şahinim dememişti. Gözlerinde derin bir acı, bir güceniklik 
vardı. Yüzüne ağı gibi bir keder çöreklenmiş oturmuştu. Kırı­
şıklıklar daha çoğalmış, üst üste bindirilip karıştırılmış bir 
örümcek ağı yığınına benziyordu yüzü.
Sabahleyin bostandan ayrılırken:
"Memed oğlum," dedi Koca Osman, "bu Safa bizi bitirdi, 
yıktı, ona bir şey yapmak da elimizden gelmedi." Döndü, arka­
sına bakmadan, yürüdü gitti.
Çürümüş, yıkılmış bir ağaç gibi çürüklerini döke döke, acı 
bir türkü gibi sıcağın altmda yuvarlanıyordu.
Memedin boğazına bir şeyler tıkandı kaldı.
İdris Bey ertesi sabah daha gün ışımadan Arif Saim Beyin 
konağına vardı. Konağın silahlı bekçileri onu gördüler. Dur di- 
yemedüer. İdris Bey atım sürdü, avlunun ortasmda konağın 
yirmi adım ötesinde durdu:
"Arif Saim Bey, Arif Saim Bey," diye bağırdı. "Ben İdris, 
ben İdris. İşte geldim."
Arif Saim Bey yatağından fırladı, pencereye geldi, perdeyi 
araladı dışarıya baktı. İdris Bey arkasındaki üç adamıyla atının 
üstünde dimdik, sarı saçları, savath gümüş takımları, kara kal­
pağının altından taşmış altın sarısı saçları, bir yırtıcı kuşun göz­
lerine benzeyen mavi ışıklı gözleriyle bir onur, bir yiğitlik hey­
keli gibi duruyordu.
"Arif Saim Bey, Arif Saim Bey, ben İdris. Geldim işte."
Arif Saim Bey pencereyi açta:
441