FAKİR BAYKURT
 
181
 
 
başladı. Karıncaların beğenme
yip bıraktıkları artıkları çıkardı. Birkaç 
sefer üfledi.
 
Gitti, bir kova su çekti kuyudan. Önce ellerini, sonra tekneleri 
uzun uzun yudu, yıkadı. Talvarm üstüne çıktı. Yatağın eski 
yerlerinden biraz yün çıkardı. Yünü, deliklerden soktu. döndürdü. 
Nakışları
 
zedelenecek, bir yerleri kırılacak diye aklı çıkıyordu. Gitti bir 
kova daha su çekti. Biraz daha yudu yıkadı. Sonra aldı ikisini de, sıcak 
bir yere bıraktı. «Kuruyun, kuruyun çabuk!» dedi.
 
Kuşağındaki keseyi yokladı. Liralar duruyordu.
 
Yarım saat kadar ge
zindi, gene teknelerin yanına geldi. Baktı sular 
uçmuş gitmiş. Altlarını üste getirdi. Öyle uygun bir biçime getirdi ki, 
içlerine de güneş girsin, kurutsun.
 
Koşu
-
koşuveriyordu.
 
Aklına ne gelirse onu yapıyordu.
 
Hemen gitti, iki kavun kopardı, saldı kuyuya. 
« (Soğusunlar 
gülüm, soğusunlar yumuk gözlüm! Bak tekneleriniz hazır... )»
 
Gayrı vakit geçmiyordu. Akşam olmuyordu.
 
«(Batı
-
batıver ulan gün gibi anasını sattığım!)» dedi içinden. 
«(Batı
-
batıver, gidip gülümü göreyim! Gözel adını vereyim...)»
 
Tekneler tamta
kır olmuşlardı. Bir daha altüst etti.
 
Güne baktı: Çok yolu vardı daha!
 
.
 
Talvarın gölgesine geldi: «Yat ulan Kır Abbas!» dedi. «(Nasıl olsa 
batacak! Elindeyse batmasın! Ayır bacaklarını, yat anas
-
 
sını satayım!)» 
Yattı. Uzun uzun yattı. Yata yata akşamı et
ti.
 
Hemen kalktı:«Ohh, çok şükür, çok şükür batıyor!..»
 
Kocaman kırmızı bir. tekerlek, Babas, Kumartaş köylerinin 
ardındaki dağların çizgisine girmişti. An an dalıyordu. Durdu, merakla 
bu dalışa baktı. En sonunda:
 
«Git... tiiiii! ..» dedi.
 
Koştu, tekneleri
 
aldı hemen. Kokladı, kokladı: