KAPLUMBAĞALAR
 
82
 
 
«Ömürlü oluuun, ömürlü, ömürlü! .. Ömürlü olun!..»
 
Köyün yaşlı ebesi Hörü karı, halaya girmemişti. Sinilerde 
şıngırdayıp gelen “dolu”lardan almamıştı. «(Ben bugün içmeden 
zerhoş oldum, içmeme hacat kalmadı!.. Tozak köy
ünde salım salım 
bağların yeşerdiğini, küp küp pekmezlerin, şarapların evlere 
dizildiğini... hele bir de erolan salkımlarının, kuşü
-
 
zümlerinin, ak 
kadınparmaklarının, kara kadınparmaklarının, çavuşüzümlerinin, 
bulutüzümlerinin... ah, ille de karagevrek
-
 
l
erin benlendiğini 
görürsem... görürsem... heç başka bir şey istemeden... başka bir şey 
beklemeden... kendi gönlümle... kendi öz gönlümle... Allahım ezrailini 
yollayıp emanetini usulca alıversin o zaman... kendi gönlümle 
giderim... )» diyordu Hörü ebe kendi
ne.
 
Her şey bitip evlerine dağıldıklarında Battal, Rıza’yı bir köşeye 
çekti:
 
«Sabah erkenden bize gel, köyün dernek kararını tevtere 
yazıverelim!» dedi.
 
PARMAK İZLERİ
 
Öküzler, inekler, eşekler; Tozak kırına, Tozak kırından aşağılara 
baktılar. Bugüne kadar 
kemirip geldikleri ot köklerini, dikenleri, biraz 
daha kemirmek için dört bir yana dağıldılar.
 
Gün İnnettepe’nin başından ışıklarını dökmeye başladı.
 
Tozaklılar evlerinden çıktılar.
 
Kazmalarla, küreklerle Purluğa doğru yürüyorlardı.
 
Başlayan gün, gelip geç
miş sıkıcı günlerden bambaşka bir gündü. 
İçlerinde büyüyüp giden akşamki kararla, hepsi bir çizide toplanmıştı. 
Şimdi kadın kız, yaşlı genç, hepsi, bu çiziden Purluğa doğru 
gidiyorlardı.
 
Kırmızı sakalıyle Kır Abbas, belki otuz, belki daha fazla yıl önce, 
A
fyon cephesindeki Yüzbaşısı Sami beyin sözlerini ansıyordu: “Bu 
savaş bizim kurtuluş savaşımız oluyor. Ama her vakit tetikte duralım. 
Kemal Paşa bizi yeni bir savaşa çağıracak. Bence asıl kurtuluş o 
olacak. Biz asıl onu kazanmalıyız ki, karnı tok, sırtı pe
k bir millet