nuz, ne düşünüyorum? (Odadakilere döner.) Saadet Nine­
yi bizim bahçeye gömmeliyiz. 
CEMtLE (Korkuyla): Delirdin mi sen? 
COŞKUN: Evet, muhakkak şu kiraz agacının altına gömmeli­
yiz. Zaten agaç çok boy verdi, meyveleri bir işe yaramıyor. 
Kendi bahçemizde küçük çapta bir özel girişimde bulun­
malıyız. (Yapma bir sesle) Bu alanda da artık özel teşebbü­
sün sesini duyurmalı yız. Her bahçeye bir mezarlık, ölünüz 
kadar mezar! Bu işte ben öncülük etmeliyim. (Sesini yük­
seltir.) Çünkü ben bir zamanlar kanmın servetini, bir sürü 
borçla birlikte, özel teşebbüs mezarlıgına gömmüştüm. lf­
his tabutunda boyumun ölçüsünü almıştım. (Sesi yumuşar.) 
Saadet Ninecigim, yakınımızda almalısın, hiç bir şeyin ek­
sikligini duymamalıy ız, eskisi gibi yaşayıp gitmeliy iz. 
(Kapı çalınır, Ümit açar. Kapıda koyu renk giyinmiş bir adam. 
Garson, müzik hocası vb. ile aynı adam.) 
tCRA MEMURU: Coşkun Ermiş Bey'in evi mi? 
ÜM1T: Evet, ne istiyorsunuz ? 
tCRA MEMURU: Kendisi burada mı? 
COŞKUN (Adama yaklaşar ak): Buyrun, benim. 
tCRA MEMURU: Ben icra memuruyum. (Elindeki kağıda ba­
kar.) Bir zamanlar işletmiş oldugunuz bir kitap çı dükka­
nından intikal etmiş bulunan vergi borcunun tahakkuku 
kesbi katiyet ettigi için haciz muamelesinin tekemmülünü 
tamamlamak üzere geldim. 
COŞKUN: Anlamadım, ne yapmaya geldiniz? 
tCRA MEMUR U: Size ait bir borçla ... 
COŞKUN (Memurun sÖzÜnü keser): Benim kimseye borcum 
yok. 
92