21 
Emre'nin dizelerinde dilin farkına bile varmaz ve doğrudan 
doğruya o düşüneeye ya da duyguya odaklanırsınız. Ama el­
bette çok zor bir iştir bu ve büyük yetenek gerektirir. 
Eleştirmenlerimizin popüler edebiyata, "ucuz roman"lara 
duyduğu tepkiyi anlıyor ve hatta paylaşıyorum. Ama bu du­
rum bizi, lise münazaralarında olduğu gibi karşı köşeye sa­
vurmamalı, aşınlaştırma malı. Birçok meslek grubunda gö­
rüldüğü gibi, halkın anlayamayacağı özel terminoloji yard ı­
mıyla, bir edebiyat eliti tatminine götürmemeli. İlle de zor 
okunan kitaplara meraklı olmak olsa olsa böye bir tepkiden 
kaynaklanıyor diye düşünüyorum. Elbette bu söylediklerim 
romanlar, hikayeler için geçerli. Yoksa Adorno, Lukacs oku­
duğunuz zaman özel bir terminolojiye vakıf olmak şarttır. 
Ey sevgili okur! E�er bir kitap kendini okutamıyorsa, iler­
lemiyorsa, o zaman derhal o kitabı kaldınp atmak ve dünya­
da okunınayı bekleyen nitelikli eseriere yönelmek en iyisi. 
Kapitalizmin kafa kanştıncı ürün pazarlama tekniklerinden 
kwtulmanın tek yolu, kendi okwna zevk inize güvenmektir. 
Edebiyat tehlikelidir 
Kapitalist dünyanın gerçek edebiyatı halk kitlelerinden 
uzaklaştırmasının ve bunu bir "entelektüel oyun" haline ge­
tirmesinin bir amacı var elbette. Çünkü söz sanatlan , her za­
man tehlikeli sayılmıştır . Insanlan düşünmeye, sorgulama­
ya, bilinçlenmeye, başkaldırmaya davet eder. Her iklimde, 
her rejimde ve yüzyıllar boyunca şairlerin, yazarların hap­
sedi lmesinin hatta öldüıii.J mesinin temel nedeni budur. Ama 
bugün gelinen nokta, böyle yöntem lere gerek bırakmıyor. 
Çünkü edebiyat ikiye bölünerek halktan söküldü, dışan atıl­
dı, oyun cak haline dönüştü riildü. 
Türkiye, bu konuda en dikkat çekici ülkeler den biri. Dev­
letin onlarca yıllık temel amaçlanndan biri, halkın siyasetle