"Tamam, tamam. Ben sonra gelirim ." 
Artık gözlerimin içine hiç bakmıyordu . Olağanüstü bir dost-
luğun can çekiştiği anlardı bunlar. 
"Ge leceksin, değil mi?" 
"Evet !" 
Geldiği gibi çabucak ortalıktan kaybol du. Bir "hoşça kal" bi­
le demeden. İki-üç dakika geçmeden ardından fırlad ım. 
"Tony! Ton y!" 
Çoktan gitmişti . Karanlığın içinde eriyerek yok olmuştu san­
ki. Bir rüyadan uyan ırcasına, kapkara gerçek le, demir gibi so­
ğuk, katı ve acımasız geceyle karşı karşıyay dım. 
Tony o gece bir daha dönmedi ve ben buna hiç şaşırmadım . 
Bugün artık biliyor um: Hayatın bizlere verip verebileceği tek 
ödül, tek armağan, sevgi dolu bir insandır ve biz böyle bir insa­
nı, ilk fırsatta katleder iz. Sonra da, ömür boyu, bu asla bağışlan­
mayan günahın lanetini sırtımızda taşır ız. 
Karay ipler'de son gecemdi ve ben her şeye karşın , umutsu z­
ca Tony'yi bekliy ordum . Veda partisinin yapıldığı restoran ile 
kumsal arasında gidip geliyor, elimde bir boşalıp bir dolan ka­
dehimle, gözlerim okyanusun sonsuzluğunda, bekliyord um. 
Tony, vurduğu adamın ölümünü, iki gün boyunca böyle mi 
beklemişti? Lokantadan kalipso ritimleri , kahkahalar , çığlıklar 
geliy ordu, seksen kişi masaların arasında dans ediyor, gülüşüyor, 
birbirlerini havu za atıy ordu. İtalyan çiftler, havuz kenarına da­
ğılm ış, bağıra çağıra şarkı söylüyor, şakalaşıyor, öpüşüyorlar dı. 
Almanlar, bölünmez bir bütün halinde , gerçek bir takım ruhuy­
la kol kola girm iş, bir marşa eşlik edercesine oturdukları yerde 
sallanıyorlar dı. İki kere havuza atılmış Maya, ıslak eteğini savu­
ra savura, orta yaşlı bir hayranıyla kalipso yapıyordu . Çoğunlu ­
ğu Amerikalılardan oluşan yirmi -otuz kişilik bir grup , birbirl eri­
nin beline tutunarak bir daire oluşturm uş, adalı müzisyenlerin 
şaşkın bakışları altında , dans ettiklerini zannederek, müziğe az 
çok uygun bir tempoda koşuşturuyordu . Peter, benim gibi dan-
123