divenlerden indi. Bakkaldan zarf istedi. "Buyurun üstad." 
Durum iyi gidiyor. "Yağmur yağacak galiba Rıza Bey." Ona 
Rıza Bey denince sevinir. insanlarla iyi geçiniyorum. Böyle 
söyleme, böyle düşünme; iyi şeyler düşününce biliyorsun ... 
Mektubu postaya verdi; bir aksilik çıkmadı. Eve dönmek is­
temiyorum. Yollarda dolaşmak istemiyorum. Hava kapalıydı. 
Sonbahar gelmiş demek. Bu mevsimlerle nasıl ilgilenir insan­
lar? içimin mevsimlerine de hiç uymaz şu tabiat. Onun için 
tabiat çocuğu olmadım, olamadım. Mevsimler e uyamadım. 
Duyduğum bazı belirsiz sıkıntılardan, mevsimlerin değişmek 
üzere olduğunu sezerim. O sırada kafamı bir şeylere takma­
mışsam tabii. Yağmur yağacak. Hüzünlü mevsim diyorlar. Pe­
ki, nerede yerdeki yapraklar? Ağaçsız bir yoldayım, ondan 
olacak. Şu adını unuttuğum kızı da yağmur yağarken ağlat­
mıştım. Sevgi de evime ilk defa yağmurlu bir günde gelmişti: 
Üstünde yeşil bir gocuk vardı. Sevgi, o sıralarda Nursel Ha­
nım yüzünden sanatçılarla görüşüyordu. Onlara takılsaydım, 
neden duvarlarınıza balık ağları asmıyorsunuz? deseydim; 
sanatçı işaretleriniz nerede? diye sorsaydım. Sen sanki ne 
yaptın? diye küçümserlerdi belki beni; işte görmemişin biri 
bu Hikmet, diye düşünebilirlerdi. Ben de onlara hırslanırdım, 
sonra hepsini yakalatırdım. Benimle yaptığınız tartışmayı ka­
zanmakla sanki daha iyi bir ressam mı oluyorsunuz Nursel 
Hanım? Alaycı bir şekilde gülümsedi. Beni bir gören olsa ... 
Sonra hepsini yakalatırdım: insanlarla uğraşamam. Soğuk­
kanlılıkla hepsini ortadan kaldırab ilirim, bütün delilleri orta­
dan yok edebilirim. insanlar benim için birer deneme tavşa­
nıdır. O kız da bir tavşandı. Kahvede , oda arkadaşımla oturu­
yorduk ve adını şimdi unuttuğum bu kızdan bahsediyorduk. 
Bugün kızla buluşacağım dedim. Yarın bu şehirden ayrılmak 
zorunda olduğumu söyleyeceğ im, dedim. Durumu iyice he­
saplamıştım. Bu kızdan artık kurtulmak gerekiyordu. Benim­
le evlenebilirdi. Biraz da korkuyor dum. Mesele çıkar diye. 
394