sonunda eli boş çıkmıyorsunuz eczaneden. Organlarımı sı-
rayla tedaviye başlıyorum: önce burnuma damla, sonra bo-ğaz için gargara ve pastil; belirli yerlerime yakılar koyuyo-rum. Sinirlerimi gevşetmek için de her gün değişen haplaryutuyorum: bu konuda anlaşamıyor eczacılar. Çok farklıtavsiyelerde bulunuyorlar. Bende de kabahat var: sıkıntıla-rım her gün değişiyor. Her gün yeni hastalıklar buluyorumkendimde. Bu işleri, yazdığım kadar eğlenceli yapmadığımısöyleyebilirim.
15 Mart
Bugün sokağa çıkmaya karar verdim: gene bir izin kullana-
lım. Günseli’ye gitmek istiyordum. Birkaç gündür izinli ol-duğunu biliyordum. Evden çıktım, yavaş yavaş yürüyerekcaddeye ulaştım. Kalabalık, birden şaşırttı beni: başım dön-dü. İnsanlar, bana çarparak yanımdan geçiyorlardı. Kuvvetligüneş gözlerimi kamaştırdı, sersemledim. Bu telaşı ve bugüneşi... ve insanların, bütün bunlara aldırmadan çaba gös-termesini anlamıyordum. Bu gücü nereden buluyorlardı?Dış etkilere duyarlıkları kalmamıştı. Sağlam kayalar gibi yu-varlanıp gidiyorlar, önlerine çıkan zayıf cisimleri ezip geçi-yorlardı. Kaldırımın kenarına çekildim: azalıp bitmelerinibekledim. Güneş, üstlerinde kesin gölgeler bırakarak yalı-yordu onları. Hiç aldırmadan geçiyorlardı. Beklemenin fay-dasız olduğunu görünce, geri dönmek, yatağıma ve ilaçları-ma dönmek istedim. Bu şiddete dayanamayacaktım. Birelektrik direğine yaslandım. Bu sırada Cevdet’i gördüm kar-şımda. Nasıl geldiğini, nasıl yaklaştığını farketmedim. Oysainsanlar, bu aceleciliklerinin içinde, benim farketmediğimbirçok şeyi görüyorlar. Ben durduğum yerde uyuyorum,gözlerimi dört açtığım halde. Onlar da güneşin ve insan se-
619