Memed sevincinden ne yapacağını bilemedi. Cebinden bir 
kibrit çıkarıp çakh. Bu büyük bir yanlıştı. Çıralık eşiğin yanına 
konmuştu, buldu, yakh. 
Cabbarla Recep Çavuş köşede, ikisi bir yatakta uyuyorlar­
dı. Usuldan vardı, Cabban dürttü. Cabbar hemencecik sıçrarca­
sına gözlerini korkuyla açh, yanındaki tüfeğini kaph. Memed, 
tüfeği eliyle tutarak: 
"Bir şey yok Cabbar," dedi, "benim." 
Cabbar: 
"Ne var?" diye sordu. "Bir şey mi oldu?" 
Me med: 
"Ali geldi," diye karşılık verdi. 
Ca b bar: 
"Ali mi?" dedi. 
Memed: 
"Ali." 
Ca b bar: 
"Bulmuş mu?" 
M em ed: 
"Bulmuş." 
Ca b bar: 
"İşimiz iş desene." 
M em ed: 
"İşimiz iş." 
Ca b bar: 
"Hemen yola. Öyle mi?" 
M em ed: 
"Hemen yola." 
Ca b bar: 
"Hemen yola ya, Recep Çavuşun hali kötü. Boynunu dön-
dürerniyor. Öleceğirn diye korkuyor. " 
Me med: 
"Ne yapalım öyleyse?" 
Ca b bar: 
"Burada bıraksak onu." 
M em ed: 
"Kalmaz. Başımıza iş açar." 
267