mızın panjurları fora açılmış, içeride kuvvetli lambalar yanı­
yar. Geniş pencerenin storu aşağıya kadar inik fakat orası 
pencerelikten çıkmış, bir karagöz perdesi halini almış ... Or­
tasında türlü şekiller cilveleniyor ... Ne oyunu oynanıyor? .. 
Bizim Cevher Hanım'la oynadığımız sevda piyesinin aynı ... 
Oyuncular da gözlerime hiç yabancı değil. Hürrem Bey'le 
karım! Bazen yanak yanağa, bazen dudak dudağa ... Allame 
koca kafası, kaba sakalı, kalın ensesiyle o kadar komik ve 
hararetli bir aşık, onun kulları arasında karım dökük saç­
ları, narin vücuduyla öyle itaatkar ve tapareasma seven bir 
sevgili ki ... Bu derece ateşli bir çift ne eski hikayelerde görü­
lür, ne şimdiki sinemalarda ... 
Bu manzara karşısında başım döndü. Gözlerim karardı. 
Boğazıma bir şey tıkandı. Sanki önüme cehennemden bir 
pencere açılmıştı. Bana ne oluyordu ? Karımı mı kıskanıyor­
dum? Yoksa böyle gözlerimin önünde kocalık namusumun 
gürül gürül göçmesinden mi etkileniyor dum? Pek fenalaş­
mıştım. Fakat ne olduğumu açık bir muhakeme yle seçemi­
yordum. Hemen pencereden çekildim. Bir elim kalbimin 
üzerinde, öbürü beynimde, bir dram aktörü gibi avuçlarıının 
içinde göğsümü ve kafaını sıkarak duvara dayandım. 
Benzim kim bilir nasıl solmuş, gözlerim vahşi birer ba­
kışla büyümüş, ağzım bir saralı gibi çarpılmış, öyle değişik 
ve korkunç bir hale gelmişim ki, Cevher yüzüme bakar bak­
maz şaşırdı. İki elini şakaklarına yapıştırarak telaşlı telaşlı 
soruyordu: 
-Ne oluyorsun Şadan! Ne var? 
Boğuk boğuk cevap verdim: 
-Kocan ... Kocan ... 
-Kocam mı? 
-Evet ... 
-Nerede? 
-Şuracıkta ... 
-Aldanıyorsun Şadan! Kocam şimdi denizaşırı uzak bir 
semtte bulunuyor. 
-Hayır, hayır ... Burada. Pek yakında ... 
207