Nişan
Lobi ye hâkim bir kö şeye oturduk, babam ın tan ıyıp hat ırını sorduğu
yaşlı garsondan kendimize acele birer "rakı", anneme de çay ısmarlad ık. 
Otelin ak şamüstü kalabal ığını, vakit yakla ştıkça s ıklaşarak geçen
davetlileri, eski yıllar ı da hatırla yarak se yretmek ho şumuza gidiyordu.
Nişan davetlileri, tan ıdıklar ve merakl ı akrabalar, ne şeli kafilelerle az
ötemizden şık kıyafetler içinde tek tek geçerlerken, tav şankulağı
saks ısının geniş yaprakları nın arkas ında oturdu ğumuz için bizi
görmüyorlard ı. 
"Aaa Rezzan' ın k ızı ne kadar büyümü ş, çok tatl ı olmuş," di yordu  
annem. "Bacaklar ı uygun olmayana mini ete ği yasaklamak laz ım," 
diyordu baş ka bir konu ğa kaşlar ını çatarak bakarken. "Pamuk ailesini
biz değ il, onlar arkaya oturttu, yaz ık!" di ye babam ın bir sorusuna cevap
veriyor, sonra ba şka davetlileri iş aret edi yordu: "Yaz ık, Faz ıla Han ım ne
hale gelmiş , o ş ahane güzellik gitmiş , geriye hiçbir şey kalmam ış... 
Keşke evinde oturtsalard ı da, zavall ıyı bu halde görmese ydim... O
başörtülüler de Sibel'in anne tarafından akrabaları oluyor... Gül gibi ka-
rısını, çocuklar ını b ırak ıp şu ba yağı kad ınla evlendi ya, Hicabi Be y
benim için bitti... Bak şimdi berber Nevzat, sanki bana inat, benim saç ın
ayn ısını Z ü m r ü t ' e  d e  y a p m ış. Bunlar kim, kar ı-koca burunlar ı, 
duruşlar ı, hatta k ıyafetleri tilki ye benzemi yor mu Allah a şkına?.. Para n
var m ı oğlum?" 
"Ne alakas ı var şimdi?" dedi babam. 
"Eve koş a koşa geldi, niş ana değil kulübe gider gibi elbiselerini 
değiştirip ç ıkt ı. Cebine para ald ın m ı Kemalci ğim?" "Aldım." 
"İyi. Dik yürü, olur mu, herkesin gözü üzerinde olacak... Hadi  
kalkal ım art ık." 
Babam, garsona "tek" i şareti yap ıp önce kendine, sonra gözlerimin  
içine bak ıp bana -gene eliyle ölçüyü göstererek- birer rak ı daha istedi. 
"Hani senin kasvetlerin, s ıkınt ılar ın geçmişti," dedi annem babama.  
"Ne oldu gene?" 
 
114