"Buradan git art ık. Git de huzur bulal ım. Sen gelmeden  
önce ne iyiydik" dedim. "Babam muteber bir din adam ı ve ai- 
le babas ı. Siz ikinizin ortak hiçbir noktan ız yok." 
Şems'in ka şları çatıldı. Derin derin iç çekti. Aniden k ırılgan 
göründü gözüme. Hani şöyle okkal ı bir yumruk atsam ya da ka- 
fasına bir ta ş indirsem, burac ıkta canına okuyabilirdim. Onun 
canını yakma arzusu öyle şiddetli bir şekilde yoklad ı ki yüre ği- 
mi, yüzüne bakamad ım, gözlerimi kaç ırmak zorunda kald ım. 
Tekrar bakt ığımda Şems'in beni bilmi ş bilmiş süzdüğünü 
fark ettim. Yoksa zihnimi mi okumu ştu? Birden tüylerim di- 
  
336 
ken diken oldu, sanki ayn ı anda binlerce i ğne battı bedenime. 
Dizlerim bo şaldı, diz kapaklar ımda bir gev şeme oldu; beni 
taşımaktan vazgeçmi şlerdi sanki. Kara büyü olmal ıydı! 
Şems'in sihirbaz oldu ğunu unutmu ştum. Ben ona zarar ver- 
mek isterken ya o beni öldürmeye kalkarsa? 
"Benden nas ıl da korkuyorsun Alaaddin" dedi Şems ani- 
den. "Ne yaz ık. Bana kimi hat ırlatıyorsun biliyor musun? Şa- 
şı çırağı!" 
"Sen neden bahsediyorsun?" dedim. 
"Bir hikâyeden bahsediyorum. Hikâyeleri sever misin?" 
"Böyle saçmal ıklarla kaybedecek vaktim yok." 
Şems dudak büktü. "Hikâyelere vakti olmayan bir insan ın 
kâinatı okumaya vakti yok demektir" dedi. "En iyi hikâyele- 
ri Tanrı yazar, bilmez misin?" 
Ve benden kar şılık beklemeden şu öyküyü anlatt ı. 
Vaktiyle bir ustan ın asık suratl ı bir çırağı varmış. Üstelik 
bu çırak düpedüz şaşıymış. Öyle ki her şeyi çift görürmü ş. Gü- 
nün birinde ustas ı çıraktan gidip kilerden bir kavanoz bal ge- 
tirmesini istemi ş. Çırak eli bo ş dönmüş. "Ama ustae ım, kiler- 
de iki kavanoz bal duruyor, hangisini getireyim bilemedim" 
diye şikâyet etmi ş. 
Usta çırağının huylar ını gayet iyi bildi ğinden şöyle demi ş: 
"Sen o kavanozlardan birini k ır, diğerini getir, olur nu ı?" 
Ne yazık ki çırak bu kelâmdaki hikmeti anlamayacak ka- 
dar mankafaym ış. Bir ko şu gidip kavanozlardan birini k ır- 
mış. Ama bir de ne görsün, di ğer kavanoz da onunla beraber 
kırılmamış mı? 
"Ne demek istiyorsun?" diye tersledim. Şems'in kar şısında 
hiddetlenip zay ıf düşmek istemezdim ama kendimi zaptede- 
medim. "Sen ve şu zırva hikâyelerin! Bir kere olsun laf ı do- 
landırmadan konu şamaz mısın?" 
  
337 
"Hâlbuki ne dedi ğim çok aç ık. Sen de şaşı çırak gibi bakt ığın 
her yerde ikilik görüyorsun" dedi Şems. "Babanla ben tekiz. Be- 
ni kırarsan onu da k ırarsın, anlam ıyor musun Alaaddin?" 
"Babamla ortak hiçbir noktan ız yok. Ve ben ikinci kavano- 
zu kırınca, ilkini de esaretten kurtarm ış olacağım." 
Öylesine öfke doluydu ki yüre ğim, ağzımdan çıkan kelime- 
lerin ne yaralar açt ığını düşünmedim bile. 
Şems 
Konya, Haziran 1246 
Bid'atmış... "Küfür bu müzik" diyorlar. Yapmay ın efendiler! 
Aşk ile icra edilen bir sanat nas ıl küfür olur? Demeleri o ki Al- 
lah bize müzi ği vermiş, hem de yaln ız ağızla ya da sazla yap ı- 
lan müzik de ğil kastım, tüm evreni ku şatan o can ım ezgileri 
vermiş, sonra da tutmu ş dinlemeyi yasak etmi ş, öyle mi? Gör- 
müyorlar m ı bütün do ğa her an her yerde O'nu zikrediyor? Bu 
kâinatta ne varsa ayn ı temel ahenkle hareket ediyor: Kalp at ı-