haf, şimdi Meti nin yüzü hiç sabahki , az önceki yüzü değildi. Şu 
insan yüzü andan ana, koşuldan koşula ne de çabuk değiş iyor. 
Salata geldi , Meti n gene kuşkulu, yöreyi şöyle bir kolaçan et­
tikten sonra salataya saldırdı, hemencecik salatayı da götürdü. 
Gene bana baktı. Ben başım ı dışarıya çevirmiş, dalgın, denizin 
kıyısındak i sıra sıra teknelere bakıyordu m. İşte buna çok sevin­
di Metin. Sevind iğini, öylesine taşkın bir sevinç olacak ki, se­
vincini yüzünü görmeden seziyordum. Belki kıpırdanışından, 
belki soluk alışından, belk i bize bakan insanların yüzünden 
anlıyordu m. Pirzola da geldi. Bir baktım , Meti n gene almış gö­
türmüş pirzolayı. Az sonra ben de bitirdim. Meti n sonra beyaz­
peyni r istedi. Arkasından kavun, ardından da karpuz. Bir daha 
kavun istedi, bir daha peyn ir. Sonra doymuş olacak, ellerini ar­
kasına atıp uzun uzun gerindi. Oradan kalktık Floryadak i bü­
yük çitlembik ağacının yanına vardık. Meti n ne kuşlara, ne kuş­
çulara, ne de Florya düzlüğüne baktı, çitlembik ağacının altına 
oturur otur maz başı göğsüne düşüverd i , hemencecik uyudu. 
Onu, başının altına bir tutam ot koyup yatırdım. Akşam a doğru 
ağacın altına vardım ki Met i n daha uyuyor. Uyandırdım. Derin 
bir düş içinde gibi, şaşkın şaşkın yöreye bakıyordu. Uyurgezer 
gibi ayağa kalktı, ben i anımsamaya çalışıyor bir türlü de kim , 
neci olduğum u çıkaramıyordu. Kuşçulara doğru yöneldik. Bir 
çocuk topluluğuna varırken durdu, yüzüm e baktı, baktı, birden 
gülüm sedi , sevindi: "Amma da uyumuşum be arkadaş," dedi. 
Nedense bundan sonra Metin bana hep arkadaş, dedi. Bana ar­
kadaş dem esi hoşuna gidiyordu. "İnsan rahat olunca işte o za­
man uyku hemen yakasına yapışıyor." Karşıdan pırıl pırıl kos­
koca m an bir otomobil geçti son hızla , ben bastım küfrü, bastım 
küfrü. Meti n oralı bile olmadı. Sank i sabahki küfürler in hepsini 
unutmuştu. Sanki sabahley in yere göğe, dünyaya insana delice­
sine, ağzı köpürmüş söven kişi Metin değildi. Değildi de benim 
küfürlerimin çaresizliğine kulak bile asmıyordu. 
36