giç bilgiç ba şını sallayarak. "Ölü evinde a ğlamazsan kendi kar-
deşlerin bile ta ş beller seni. Misaf ırse arkandan demedi ğini b ırak-
maz. Başkalar ının seni böyle kupkuru görmesini istemezsin de ğil 
mi? Kendi ba şına kal ınca ister yas tut ister oyna, kime ne, ama se-
nin de iki damla gözya şı dökmen laz ım ölü evinde." 
"Ne yap ıyorlar?" diye f ısıldad ı Armanu ş Asya'ya deh şetle. 
Ama beriki ne cevap verece ğini bilemedi. 
Böylece Zeliha Teyze elinde sigara, burnunda kesik so ğanla 
kıpırtısız oturdu bir müddet, en avangard müzelerde dahi sergi-
lenme şans ı bulunmayan tuhaf bir heykel gibi. Eserin ismi: Ağla-
may ı Bilmeyen Genç Kad ın ve Yar ım Soğan. 
Nihayet geri çekildi. Ye şim rengi gözlerinden bir damla ya ş 
geldi. 
"Güzel!" dedi Banu Teyze gayet ho şnut. "Hadi şimdi gelin 
bakal ım, içeri gitme vakti. Misafirl er ev sahiplerinin nerde kald ı-
ğını merak etmi ştir çoktan." 
Zeliha Teyze hürmetle bakt ı en büyük ablas ına. Kimseyi say-
mad ığı kadar sayar, kimseyi dinlemedi ği gibi dinlerdi onu. Bir za-
manlar, kendi uydurdu ğu masallar ı anlat ıp, hayali kurabiyelerle 
onu besleyen, daima güzel k ızlar ı prenslerle evlendiren, kendin-
den çok ba şkalar ını düşünen, sanhp g ıdıklayarak, hiç kimsenin 
güldüremedi ği kadar güldüren, aralar ında tastamam on iki ya ş 
fark olan, ablal ıktan ziyade "annelik" yapan büyük ablas ı... 
"Peki!" diye raz ı oldu Zeliha Teyze. "Hadi gidelim." 
Bir kad ın kafilesi halinde mutfaktan oturma odas ına ilerledi-
ler; önde dört teyze, arkada Armanu ş'la Asya. Uygun ad ım vazi-
yette girdiler misafirlerle dolu, cesedin durdu ğu odaya. 
Köşede, san saçlar ı eşarpla örtülmü ş, gözleri a ğlamaktan tor-
balanm ış, tombul vücudu yabanc ılar ın aras ına s ıkışmış, yabanc ı 
bir dille ku şatılm ış Rose oturuyordu yer minderinde. Hemen Ar-
manuş'a işaret edip yan ına çağırdı. 
"Amy neredeydin?" diye sordu ama cevap beklemeden devam 
etti: "Yaln ız b ırakma beni. Burada ne oluyor anlam ıyorum. Cese-
de ne yapacaklar ını öğrenebilir misin? Ne zaman gömecekler?" 
 Verecek cevab ı olmayan Armanu ş annesine biraz daha yak-
laştı ve elini tuttu. "Anne, eminim ne yapt ıklar ını biliyorlard ır." 
"Ama benim de hakk ım bilmek. Ben onun ka-n-s ıy-d ım," de-
di Rose son kelimede tereddüt etmi ş gibi duraklayarak. Ve adeta 
ondan onay beklercesine, yata ğın üzerindeki cans ız bedene do ğ-
ru çevirdi bak ışlar ını. 
Oradayd ı. Tam ortadaki divan ın üzerinde. Boylu boyunca 
dümdüz uzat ılm ış, elleri gö ğsünde özenle kavu şturulmuştu. Gö-
ğüs kafesinin tam üstüne çelik bir b ıçak konmu ştu, vücudu şişme-
sin diye. Kararm ış gümüş paralar yerle ştirmişlerdi gözkapaklar ı-
nın üzerine. Birkaç damla zemzem damlatm ışlard ı ağzının içine. 
Başının arkas ında bak ır bir tabakta sandal a ğacı tütsüsü yak ılıyor-
du. Tek bir pencere dahi aç ık, hatta aral ık bile olmad ığı halde, iki-
üç dakikada bir odadaki duman hareketlenip raks ediyordu, du-
varlar ın ard ından s ızan bir esintiyle sürüklenircesine. Duman ev-
vela yükselip divan ın üzerinde zikzaklar çiziyor, nihayet ölünün 
ayaklar ına ulaştığında grimsi bir buluta dönü şüp, dağılıyordu. 
Bazen de farkl ı bir rota takip ediyor, al ıcı kuşlar gibi iniyordu ce-
sedin üzerine, halkalar çize çize. Zaten keskin ve yak ıcı olan san-
dal ağacı kokusu anbean öyle yo ğunlaşıyordu ki, herkesin gözle-
ri sulan ıyordu. Umrunda de ğildi kimsenin, zaten a ğlıyorlard ı. 
Odan ın içi hepsi de kad ın, hepsi de gözya şı dökmekte olan misa-
firlerle doluydu. 
Bir kişi hariç. 
Başköşede, adeta s ıkışmış bir halde, sakat imam oturuyordu. 
Yüksek sesle Kuran- ı Muciz'ul Beyan' ı okurken tam bir kendin-
den geçmi şlikle sallan ıp duruyordu. Aksamayan bir tempoyla 
okuyordu; h ızlan ıp h ızlan ıp aniden duruveren, nefesini kazan ır 
kazanmaz yeniden h ızlanan cüretkâr bir ritimle. Armanu ş imam ın 
ufak tefek vücuduyla etraf ını çevreleyen kad ınlar ın iriliği aras ın-
daki bariz z ıtlığa dikkatini vermemeye çal ıştı. Adam ın el parmak-
lar ının bulunmas ı gereken yerdeki bo şluğa da bakmamaya u ğra-
şıyordu bir yandan. Ama ne mümkün? İmam ın iki elinde de birer