olmak, ressam olmak ve lokantada şef olmak. Gençli ğinde hem 
felsefe hem de resimde çuvallay ınca bu iki alandaki k ıymeti bi-
linmemiş yeteneklerini mutfa ğına katmaya karar vermi şti. Böyle 
böyle başlam ıştı her bir taba ğı bir tabloya benzetip, her bir yemek 
tarifine felsefi anlamlar yüklemeye. Çarp ık Pencere'de yemek, 
damak zevkinden ziyade sanat ın alan ına giriyordu. 
Menü o kadar karma şıktı ki ne sipari ş edeceklerine karar ver-
mek epey bir vakitlerini ald ı. Seçtiği yemeklerle hangi şarab ın gi-
deceğini bilmeyen ama iyi bir etki b ırakma arzusu duyan Matt şa-
rap menüsünden en pahal ı şaraplardan birini seçti. 
Sohbete koyuldular. Matt in şa etmek istedi ği kariyerinden, 
Armanuş yok etmek istedi ği çocuklu ğundan, biri gelecek planla-
rından diğeri geçmi şin izlerinden, biri hayattaki beklentilerinden 
diğeri aile an ılar ından. Uyu şmad ı kimyalar ı, ikisi de bu uyu şmaz-
lığı görmezden geldi. Tam yeni bir muhabbet bo şluğuna düşmek 
üzerelerken Armanu ş'un cep telefonu titremeye ba şlad ı. Tedirgin-
likte numaray ı kontrol etti. Bildi ği bir numara de ğildi ama gizli 
numara da de ğildi. Telefonu açt ı. "Amy, nerdesin?" 
Afallayan Armanu ş kekeledi: "A-an-ne! Sen nas ıl... numaran 
nas ıl değişti?" 
"Bayan Grinnell'in cep telefonundan ar ıyorum da ondan," de-
di Rose. "Telefonlar ıma cevap verseydin bu kadar zahmete gir-
mezdim tabii." 
Tam o esnada garson k ırm ızı, bej ve beyaz tonlar ından oluşan 
bir tabağı önüne koydu. F ırça darbeleriyle sürülmü ş gibi duran 
sosun içinde yuvarlak yuvarlak üç k ırm ızı, çiğ, ton bal ığı parças ı 
ve sapsar ı bir yumurta şans ı vard ı, hep birlikte yuvarlak gözlü üz-
gün bir yüz olu şturuyorlard ı. Cep telefonunu hâlâ kula ğında tutan 
ama art ık annesini dinlemeyen Armanu ş, bu yüzü nas ıl yiyeceğini 
düşünerek dudaklann ı büzdü. 
"Amy, neden benimle konu şmuyorsun? Annen de ğil miyim? 
Çakmakç ıyanlara tan ıdığın haklann yans ını olsun bana tan ımıyor 
musun?" 
 "Anne, rica ederim," dedi Armanu ş çünkü bu soru ancak so-
rulmamas ı rica edilerek cevaplanabilirdi. Vücudunun a ğırlığı iki 
kat ına ç ıkm ış gibi s ırtını kamburla ştırdı. Annesiyle ileti şim kur-
mak neden bu kadar zordu? 
Çabucak özür dileyip eve gider gitmez onu arayaca ğına söz 
vererek telefonu kapatt ı. Telefon konu şmas ına bozulup bozulma-
dığını anlamak için göz ucuyla Matt'e bakt ı, ama onun hâlâ taba-
ğını incelemekte oldu ğunu görünce endi şesi yat ıştı. Matt'in taba-
ğı yuvarlak de ğil kareydi ve içindeki yiyecek dümdüz bir hardall ı 
krema sosu çizgisiyle iki farkl ı bölgeye aynlm ıştı. Desen ya da 
renklerden ziyade taba ğın kusursuzlu ğu çarp ıcı gelmişti Matt'e. 
Çatal ını bu mükemmellik içinde bir yere bat ınrsa bu eksiksiz 
dörtgenli ği bozmaktan korkuyormu ş gibi yutkundu. 
İlk anlat ıldığında tam olarak anlamam ışlard ı ama yemekleri 
iki ekspresyonist tablonun kopyas ıydı. Armanu ş'un tabağı Fran-
cesco Boretti'nin "Kör Fahi şe" tablosunu esas alm ıştı. Matt'in ta-
bag ıysa, Mark Rothko'hun " İsimsiz" isimli tablosundan esinlen-
mişti. İkisi de tabaklanna öyle dalm ışlard ı ki, garson her şeyin 
yolunda olup olmad ığını sorduğunda duymad ılar bile. 
Sıra tatl ılara geldi ğinde sanat eserlerini mideye indirmeye 
alışmışlard ı art ık. Öyle ki Matt, Peter K itchell'in "Nisan Mavileri 
May ıs Sar ılar ı Getirir"indeki kusursuz dizilmi ş böğürtlenleri da-
ğıtmaktan rahats ızlık duymad ı, Armanu ş da Jackson Pollock'un 
"Pırıldayan Özdek"ini temsil eden titrek, kadifemsi jöleye ka şığı-
nı dald ınrken tereddüt etmedi. Ama i ş konuşmaya geldi ğinde ye-
mekte kaydettikleri ilerlemenin yans ını bile kaydedememi şlerdi. 
Eksik bir şeyler vard ı. Her halükârda Armanu ş sınırlar ını anla-
mıştı; Matt Hassinger'e â şık olmas ının imkân ı yoktu. Bu ke şfi 
yapt ıktan sonra bo ş yere kendini zorlamaktansa an ın keyfini ç ı-
karmaya çal ıştı ve ona duydu ğu ilginin yerini som sempati ald ı. 
Eve dönerken arabay ı kenara çekip bir müddet Columbus 
Bulvar ı'nda yürüdüler, ikisi de dalg ın ve sessiz. O s ırada rüzgâr 
değişti ve Armanu ş bir an denizin keskin, tuzlu kokusunu ald ı;