nün ardına sindiler. At yavaş yavaş, tırnaklarının ucuna basar- 
casma uzun adımlarla yürüdü, geldi eski yerinde durdu.
Ortalık usul usul ağardıkça at da ortaya çıkıyordu. Terle- 
mişti, boynunda, sağrısmda köpük izleri vardı. Yağız at kapka­
ra kesilmiş, ıpıslak, günün ilk ışıklarında parlıyordu. Yorulmuş, 
boynu düşmüştü, uyuklar gibiydi.
Halil:
"Şuna yaklaşayım mı?" diye sordu. "Belki bana gelir. Hay­
vanlar benden kaçmazlar. En yabanıllan bile. Çakallar, tilkiler 
bile."
Memed sustu.
Halil ayağa kalktı, ayakkabılarım çıkardı, kayar gibi ata 
doğru ilerlemeye başladı, ata yaklaştı. Ata yaklaşırken, cuk cuk 
cuk yapıyordu. Atsa hiç durumunu bozmuyordu. Halilin ata 
yaklaştıkça umudu büyüyor, Memed olam biteni can gözüyle 
izliyordu. Halil ata yaklaştı, yaklaştı, üç adım yanma kadar gel­
di. Tam üstüne atılıp tutacakken at kulaklarım dikti, Halile 
döndü, bir insan gibi baktı, başmı kaldırdı, birden gerildi, Me­
med onun upuzun uzadığım, ta buradan oraya kadar uzadığım 
gördü. At bir anda bostamn içinden süzüldü, kaydı gitti. Bosta- 
nm üstünde, boşluğunda upuzun kara bir gölge bir süre Me- 
medle Halilin gözlerinde salmdı kaldı.
399