Sevgi. Hemen hepsiyle bir takım küçük olaylar yaşamışı m, 
bana bir zamanlar dokunan küçük olaylar. Bunun dışında 
onlara kendimden bir şey vermemişim; hu yüzden, onlardan 
da pek bir şey alamadım. Çoğunu güldürmüşüm bir zaman­
lar; bu yüzden, beni gülerek karşıladılar . Oysa ben insanlan 
ağlaımak istiyordum. Hiç olmazsa ben ağlayabilseyd im. Ba­
bamla annemin sağ olduğu sırada bize çamaşıra gelen bir 
Fatma Hanım vardı, radyoda okunan mevlitle ağlardı. Sonra 
annem de katılırdı bu ağlamaya. Ben onları paylardım. 'Sen 
anlamazsın,' derlerdi. Gerçekten anlamıyordum. Nasıl ağlı­
yorlardı, hiçbir şey anlamadı kları halde? Şimdi ben de, söyle­
diklerimi anlamasalar bile bana ağlamalarını isıiyorum. Belki 
de sözlerimin tam anlaşılmamasını, gene de benim için ağ­
lanmasını istiyorum. lnsanlan ağlatmanın bu kadar güç oldu­
ğunu bilmezdim. Aslında, kendimi de a�latamıyor dum. Ken­
dimi heyecanlandırma yeteneğinden yoksun kalmıştım. Bir 
bakıma iyiydi bu: Otuz yedi ilkemize uygundu. Fakat ben de 
kupkuru olmuştum işte. Sonunda büsbütün kuruyup yok 
olacaktım. lşte Sevgi, bu acıklı sona varmadan önce buraya 
gelerek, seni eskisi gibi sevdiğimi söylemeğe karar verdim. 
Bunu kafamda çok kurdum, içimde çok yaşadım; kaç kere 
kapıya kadar geldim. Uzun provalar yaptım. Albayımla da bu 
meseleyi üstü kapalı konuştum. Sonunda, seni eskisi gibi 
sevdiğimi söylemeğe karar verdim. Söze başlamak için, hun­
dan iyi bir giriş bulamadım: Seni eskisi gibi seviyorum Sevgi. 
Belki uzun bir süre susmalıydım önce. Sonra gözlerine bak­
malıydım. Ya da boşluğa bakarak boğuk bir sesle konuşma­
lıydım. Hepsini düşündüm, hepsini oynadım. Sonunda, seni 
eskisi gibi sevdiğimi söylemeğe karar verdim. Bundan daha 
iyisini bulamadım. Arkadaşlanm da bana yardımcı olmadı. 
Onlara da sormak isterdim ne yapmak gerektiğini . Oysa bir 
zamanlar benimle bu konuda çok uğraşmışlardı: Yolda gör­
düğüm kadınlara bir toplantıda tamştınldığım kadınlara, bir 
422