119 odadan fırladım. Merdivenin üst başında bir süre bekledikten 
sonra, kâtibin meşgul olduğu bir sırada kendimi dışarı attım. 
Eve sabaha karşı döndük. İşe geç kaldım; uyandığımda her 
tarafa çişini etmişti. Eski pardösümü giydim ve onu ce bine 
yerleştirdim. Artık şaşırmıştım, dünyanın sonu gelmiş gibi 
hissediyordum: İşe telefon ederek hasta olduğumu bil dirdim. 
İkimiz artık dünyanın sonun a gidebilirdik: Bir gü nümüz vardı. 
Sokaklarda duruma bir çare aramaya başladık. Neye çare 
aradığımızı da pek bilmiyorduk. Sonunda, köpe ğin terbiyesi 
ile ilgili bir amaca yönelmenin bir anlamı ola bileceğine karar 
verdim. Muhterem efendim, aradan iki yı la yakın bir zaman 
geçti (köpek, daha önce belirttiğim gibi kocaman oldu) ve ben 
tam ne düşündüğümü hatırlayamı yorum. Fakat sanıyorum ki 
bütün mesele sadece köpek ter biyesinden ibaret değildi. Gerçi 
onu bir yola sokmak gere kiyordu (sokaklarda dolaşırken 
cebime işemişti); fakat da ha çok, her şeyden yakındığım bir 
gündü sanıyorum. Hatta - belki güleceksiniz - onunla birlikte 
sürdürüyorduk bu ya kınmayı. Bir kitapçıya girdik sonunda. 
Köpek terbiyesi ile il gili bir kitap sorduk. "Türkçe yok," dedi 
satıcı kız.  "Nece var peki?" dedik. İngilizce vardı. Kitabın 
kapağındaki köpek re simleri dışında, lise ikiden ayrıldığım 
halde eski İngilizcemle  bulup çıkardığım 'dog' kelimesini de 
okuyunca içim ra hat etti. Cebimin içinde hareket eden köpeği 
sezen satıcı kız, "Yan ınızda galiba," diye bir söz etti; fakat 
kimseyle konuşa cak halde değildik. Üstelik cebimin kötü 
kokmaya başladığı nı seziyordum. Onu çıkaramazdım. Kötü 
koku beni çok ra hatsız eder, efendim. Bu yüzden onu, 
cebimden çıkarıp ge ne bir duva rın üstüne bırakm ayı bile 
düşündüm. Önce kal dırımın üstüne koydum; fakat yürümedi. 
Nereye bıraksam olduğu yerde kalıyordu. İhtiyar sevgilim 
gibi, benden başk a gidecek y eri olmay an bir y aratık daha 
başıma musallat ol muştu . Ona bakkaldan süt aldım ve bir 
kahveye gittik sonunda. Çevremiz, hayvanlara daha çok