Hüsne: 
"Tutulursak ne yaparız?" 
"Ben yolu çıkarırım ." 
Hüsne kendisini güçlendirmeye çalışıyordu. 
"Ölecekler, kısır kalacaklar. Kısır, kısır, kısır." 
Habire bunu söylüyo rdu. 
Recep: 
''Ne söylüyorsun boyuna Allah aşkına?" diye sordu. 
Hüsne: Yer Demir Gök Bakır 413 
"Çabuk," dedi, "çabuk. Borana tutulmayalım. Tutulanlar zor kurtulur lar." 
Gittikçe ortalık kararıyor. Nerede yse güneş bile kapanacak. 
Bir ara ortalık kapkara kesildi. Sonra da açıldı. 
Düzlüğün ortasında, Tekeç dağının dibinde yalnızlar ve çaresizler. Ne kuş, ne 
böcek, ne köpek, ne kurt, iki tek iki insan insafsız doğanın ortasında, sonsuzlu­
ğunda. 
Birden hava gene karardı. 
Recep kızdı: 
"Kısır kalacak, kısır kalacak. .. Ne kısır kalacak7 Kim acından ölecek? Sen deli 
misin, aklını mı kaçırdın? O köy batsın, o Taşbaş batsın." 
Hüsne dikleşti, ölgün bir sesle: 
"Kısır kalacaklar Recebim, hem de çok kısır kalacaklar. Köylere yaklaştık mı?" 
Daha gün atmadan bütün köyün dilinde, Öksüz Recep Hüsneyi kaçırmış. 
Hüsnenin anası çığlık çığlığa karların üstüne atmış kendisini, beleniyor. 
Recebin kimi kimsesi yok ki yasını tutsun. 
Köyde bir kaynaşma, bir ağıt havası, azıcık da sevinç. Hain, alttan alta bir se­
vinç. Meryemce yüzünü değneğine yapıştırmış, uzaklara bakıyor. 
EYinden dışarıya çıkmayan Taşbaşoğ lu dışarıya iki adım atıyor. Ağıdın altın­
daki hain sevinç kahrediyar onu. 
"Sen yerin dibine bat, sen eey köy! Şu fıkaralar," diyor, "bu karda kıyamet­
te sizin yüzünüzden kaçtılar. Ne zaman çıkınışiarsa çıkmış olsunlar, hiçbir köye 
ulaşamayacaklar. Bu gece kaçmışlarsa, hiçbir köye ulaşmalarına imkan yok. Kar 
altında kalacaklar, ölecekler." 
Bir anda köyün içine yayıldı: 
"Kar altında kalacaklar, donup da ölecekler ." 
"Sevdalı olduklar ını ... "