lerdeymiş üstelik. Bir gün telefon çalmış. Karısı açmış 
telefonu. Sesinden tanıyamadığı biri Ehrenburg 'u isti­
yor. «Kimsiniz?» demiş. «Stalin» deyince telefondaki 
ses, kadıncağız şaşırmış, bir dostları kendileriyle dal­
ga geçiyor sanmış. «Şakacının biri seninle görüşmek is­
tiyor İlya» demiş kocasına. Ama, telefonun öteki ucun­
daki kişi, gerçekten Stalin. «Dün bütün gece sizin Pa­
ris Düşerken adlı romanınızı okudum. Bundan sonra da 
böyle ilginç kitaplar yazasınız demek için telefon edi­
yorum sevgili İlya» diyor. (Yaşadığımı itiraf Ediyo­
rum, Altın Kitaplar, 1975-Sayfa: 405-406) 
Bilmem, geçerli bir kanıt sa:yılır mı? Ruhi Su'dan 
dinlemiştim. (Doğrusu, izin almadan burada anlataccı­
gım iç:n, kendisinden çok üzür dilerim.) Nazım Hikmet 
anlatmış . Nazım'ın ikinci kez Sovyetler Birliğine gitti­
ği 1925-1928 yılları arasında geçmiş olsa gerek. Ken­
Jisinin de Bakü delegesi olarak katıldığı, Moskova'da­
Kİ bir Sovyet yazarları toplantısında, hemen hemen 
bütün genç Sovyet yazarları, kitaplarının gereken ilgi­
yi görmedi�inden yakınıyorlarmış. Sonuçta bir karar 
almışlar ve aralarında Nazım'ın da bulunduğu bir ku­
rulu Stalin'e göndermişler. «Stalin yoldaş, halk hala 
burjuva yazarların yapıtlarını okuyor. Kötü alışkanlık­
larından kurtulabiimiş değiller. Partimiz bir karar al­
sa da, parti kanalıyla halkın bizi okuması sağlanılsa ... » 
diyesiler. 
Ama Stalin'in yanıtı gerçekten ilginç. Ruhi Su'dan 
dinlediğime göre, «Sizin yazdıklarınızı ben de okuya­
mıyorum» demiş Stalin. <<Ben de hala o burjuva dediği­
niz büyük yazarların yapıtlarını okuyorum. Suçu, bi­
raz da yazdıklarınızda arasanıza. Siz de kendinizi bur­
juva yazarları gibi okutınağa çalışsanıza.» 
Bu tür bağnazlıklar, yalnızca edebiyat için mi söz 
konusu sanki? Nitekim bu tür bağnazlıklara bir başka 
ll