reksiyonda, doktor olduğunu iddia eden bir kadın! 
Polis torpido gözünü açıp elini içeri uzattı ve deh­
şetle geri çekti. 
"Ne var arda?" diye sordu. 
"Hiçbir şey." 
"Nasıl hiçbir şey1 Elime dikenli bir şey battı." 
Birden hatırladım, bizim cüzamlılar, bana kü-
çük boncukları, iğnelerle birbirlerine geçirerek, bir 
top yapmışlar dı. Ben de onu arabamın aynasına as­
mıştım. Ucundaki ip kopunca torpido gözüne koy­
muş, orada unutmuşum! Adamın eline topun iğne­
leri batınca topu el bombası zannetmişti . Gülmek­
ten konuşamıyo rum. 
"Çocuk orduya teslim olmaya gidiyor, otobü­
sünü kaçırırsa, ceza yer, ne olur bırakı n," diye yal­
varıyorum. Benim çocuk dediğim, polisin gözünde 
koca bir adam. Polisler bazen benimle ne yapacak­
larını şaşırırlardı, böyle. 
Çağlayan ve Çınar'ın dışında başka çocuklarını 
da oldu böylece, her birini çok sevdim. Fakat son 
zamanlar da, kendi çocuklarım bu işleri abarttığı mı 
söyleyip şikayetçi oldular. Belki de biraz abartmış ­
tım. Çocukların kendi arkadaşlarının yanı sıra, bir 
lepralının çocuk telci geçirmiş oğlunu okula kolay­
ca gidebilsin diye, bir üniversite öğrencisini sokak­
ta kalmasın diye, İDİL Projesi kapsamında okuttu­
ğum dünya akıllısı Vahap'ın bir yaş büyük ablasını 
da Vahap sıla hasreti çekmesin diye eve sokunc::ı, 
benim oğlanların tepesi atmıştı. Bu kalabalıkta sere 
248