Bunu da yapamıyorum, yazamıyorum. Kitapları, işimde
kullanılacak bir mal gibi göremiyorum: kapılıyorum onlara.Belki kitaplar da onlara karşı gösterdiğim aşırı ciddiyetimlealay ediyordur. Biliyorum, kitaplar da beni adamdan saymı-yorlar. Fahişelerin, onlara barlarda para yediren tüccarlarıküçümsemesi gibi hor görüyorlar beni.
‘Bütün bunları düşündükçe daha da tersleşiyorum, ken-
dime daha çok zararım dokunuyor; benimle alay edenleringözünde daha da küçülüyorum. Duvarlar duvarlar var çev-remde. Halsiz kalıncaya kadar başımı vuruyorum onlara.’
“Soluksuz kalmış gibi susardı. On beş yaşının kaygısız
coşkunluğu gitmişti. Oysa daha yirmi yaşındaydı. On beşyaşındayken kızması bile başka türlüydü. Panait Istrati’yiilk okuduğu zaman, bir arkadaşı ‘Çok simple bir yazar’ de-miş Selim’e. ‘Nasıl böyle konuşur Esat Ağabey ,’ diyordu öf-keyle: ‘Panait Istrati Suç ve Ceza ’yı nasıl coşkunlukla oku-
duğunu öyle anlatıyor ki insan o kitabı okumuş gibi olu-yor.’ Gözleri parladı: ‘Ya arkadaşlıktan söz etmesi? Mihail’learkadaşlığı? ‘Simple’mış. Asıl onun okuduğu yazarlar‘Simple’dir. Gösteriş budalası ne olacak? Neredeyse kavgaedecektim.’ Neredeyse kavga edecekmiş. Bundan kötü birhareket yoktu sanki. Kavga etmezdi de. Benim dışımdakimseye de öfkesini belli etmezdi. ‘Bütün kötülüğün bana,’diye takılırdım. ‘Anlamıyorsunuz Esat Ağabey ,’ derdi. ‘Onla-rı öfkeme layık bulmuyorum. Öfkem bana ait bir şey. Yakınhissetmediğim birine nasıl gösteririm onu. Onlara da sizedavrandığım gibi davranmış olurum. Asıl o zaman kötülüketmiş olurum size.’ Bu ‘Simple’ sözünü hiç hazmedemedi.Günlerce ‘Simple, simple,’ diye söylendi durdu.”
Bu öfkeni bana da göstermedin Selim; beni de layık bul-
madın. Bilmiyorum bugün bile bunu öğrenmeye hakkımvar mı? Söyle, istemiyorsan hemen gideyim buradan. Herşeyin istediğin gibi olmasını istiyorum. Sen, öğrenme der-
371