ayrınt ıyı da h esaba ka tarak s ize sözle şmey i getirecekl erini söylüyorlar,”  dedi.
“Bu kad ar bekl edik, bir-iki hafta daha sabrede lim bari,” ded i Kayma kam.
Hüda i kendi kendine söz vermi şti ama,  yine tutamadı  dilini, Vali'nin  yanma  yakla ştı, 
“Ben im size bulduğum  adamları  geri çevirmes eydiniz hem  anlaşmak  için tercüman  kullanm­
azdık, h em de va kit kaybetmezdi k, sa yın V alim,” de yiverd i.
“Amma  da ina tçısı n Hüdai,” d edi V ali, bı kkın bir se sle.
“Onlar tecrübel i adamlardı. Erzincan içme su yu göletini yapmışlardı.”
“Ben  prensip olarak  kimsenin dostunu,  akrabasın ı, komşusunu  görmek  istemiyorum  bu 
işin içinde. Anladı ğını sanı yordum.”
“Anladım da... vaki t kaybetmezd ik.”
“Vakit kaybetme yece ğiz. Biz dolgu işlerimiz e başlarız,”  dedi Vali, “dolgunun  hesabı  ayrı 
zaten, o senin işin.”
“Dolgu işine istersen iz yarın başlarım vallahi,” dedi Hüdai. “iş dinamitler i almaya  ve işçil eri 
bulmaya  kalıyor.  Yirmi  beş sene  beklemi şim,  sen emir ver,  yirmi  beş saat sonra, 
patlat ıvere yim da ğı sana, sa yın Valim.”
İliç Kaymakamı,  Kemal iye Kaymakamı' nın kula ğına  eğildi, “Bu işin içinde  bizim  Vali'yle 
Hüda i olduk tan sonra, bu yıl çıkmadan yürürüz kö prünün üstünd e,” dedi, “baksana a damların 
içi için e sığmı yor.”
Kemaliy e'nin en uç noktasına  kartal  yuvası  gibi dikilmiş  otelin loka ntas ında,  Dok tor elinde 
dürbünle cama y apışmışt ı yine.
“Mo tor ge liyor, motor,”  diye bağ ırdı sofradak ilere.
“Yine n e motoru abici ğim?”  diye sordu Ş erafe ttin Bey.
“Vali'nin motoru.”
“Ben demedim mi Vali bize uğramadan geçmez d iye. Döndüler dola ştılar, ge liyorl ar işte.”
“Ver baka yım şu dürbünü.  O kalabalık hâlâ motorda mı?”
“Ben  bakıyorum  ya.” itekled i arkadaş ının elini Doktor,  “Tekmili  birden  motorda.  Pek neşeli 
görünüyorlar.  Ellerini kolların ı sallıyorlar  bize. Yeme ğe geliyorl ar, yeme ğe. Bir sofra 
dona tmak  gerekecek.  Saza haber  uçurun.  Haydi durmayın,”  dedi Doktor,  “bizim  folklorcular 
da gelsin.”
Bu a kşamın bir k utlama, bir ş enlik akşamı ol acağına dair bir h is düşmüş tü içine.
“Bu sofray ı bence  Faik Bey' in damında  kuralım,  daha  uygun  düşer,”  dedi Şerafet tin Bey, 
“ben  heme n eve koşar, bizim  hanıma  haber  verir im, keşkek yetiştiremez  ama,  tepsi böre ği, 
çökelek piyazı hazırlar. V ali, bir d e bizimk inin ç ılbırını p ek sever...”
“Sen d e iş çıkar tıyor sun şimd i. Nes i var buranın? Aşçı sı garsonu e linin alt ında hazır...”
“Olur mu Doktor!  Yabancı  misafirler  de var madem  yanlarında,  onlara  kendi  yöremizi n bir 
evini açmayal ım mı? Özel yeme klerimizd en yedirmey elim  mi? içecekl eri, masaları  buradan 
taşırız. Sen hele bana  bir yarım saatçik  ver, her şeyi halled eceğ im,”  dedi Şerafe ttin Bey, acele 
acele kalkar ken.  “Burada  bir nefesl enirler,  yorgunlu k kahvesi içerler...  sonra  da Faik  Bey'in 
oraya yürürler. Onun damında mehtaba do yum  olmaz. S en bana  bırak!”
Vali ve konu kları,  otelde  bir süre dinlendik ten sonra,  berrak  suyun dar bir kana lda çağıld­
ayarak  aktığı taş döşel i sokaklarda  gezinerek ve paral el uzanan  yolları  birbirine  bağlayan, 
merd iven-so kaklara  girip çıkarak,  Faik Bey'in evin e vardılar.  Bu evin, sahibinin  konu k ağırl­
amak tan hoşlanmas ının ve bahçes inin hem en yanı başınd a minik bir su değirmeni  bulun mas­
ının dışında,  kasabanın  diğer evleri nden  pek bir farkı yoktu. Ev, diğerleri  gibi sırtını sarp kay­
alara  dayamış,  set set bahçelere  açılan,  yüksek bir evdi. Kapısında  her evde olduğu  gibi,  erkek 
konuklar  için kalın,  kadın konuklar  içinse ince  ses veren çifte  tokma kları  vardı.  Gürcüler, 
dövme d emir to kmakların çeş itli fotoğraflarını çektiler hiç üş enmeden.
“Bir  adam  yanlışlıkla kadın lara  ait tokmağı  vuracak  olursa,  ne olur?”  diye sordu  baba 
Gürcü.
“Den emek ister mis iniz?” d edi V ali g ülere k.
“Aman ha! i stemem.”
“O kadar  korkmay ın canım...  alt tarafı  size kapıyı, çalanın  kadın olduğunu  sandığ ı için, ört­
ünmemi ş bir kad ın açar.”