187
Peri, abisi Hakan’ı da küçümsüyordu içten içe. Küçük abisiy­
le en son ne zaman şöyle kafa kafaya verip doğru dürüst bir 
şeyler konuştuklarım hatırlamıyordu bile.
Şayet Peri’ninki bir nevi “entelektüel züppelik” ise, sade­
ce gençlere yönelikti. Zira bilgi ve habere ulaşma konusun­
da genç nesil kadar şanslı olmayan yaşlıları hep ayn tutu­
yordu. Onlara asla kızmıyordu. Ama kendi akranlarının, he­
le ki dergi-kitap alabilecek durumda olup da okumayanların, 
hatta klasik romanlara mobilyalarıyla uyumlu dekoratif eşya 
muamelesi yapanların sığlıklarına tahammül edemiyordu.
“Eğer bir gün âşık olursam, kesin o kişinin beynine âşık 
olacağım” diye söz verdi kendisine. “Tipi ya da konumu umu­
rumda değil, varsa yoksa aklı, zekâsı, birikimi.”
♦ *  *
Düğün için kiralanan mekân, Boğaz’a nazır lüks bir ote­
lin salonuydu. Saten masa örtüleri, ipek çiçekler, yaldızlı de­
vasa fiyonklar giydirilmiş sandalyeler, kemerlerle ve şeker­
den el yapımı yapraklarla süslenmiş sekiz katlı bir pasta ve 
ortada ha bire renk değiştiren kristal bir ağaç. Peri, bunca 
şatafatın annesiyle babasının ceplerinde koca bir delik açtı­
ğının farkındaydı. Aldığı kısmi bursa rağmen, Oxford’daki 
masrafları -h ele liranın sterlin karşısında değer kaybettiği 
hesaba katıldığında- zaten epeyce yük oluyordu aile bütçe­
sine. İngiltere’ye döner dönmez yan-zam anlı bir iş bulmaya 
karar verdi.
Çok geçmeden konuklar gelmeye başladılar. Her iki tara­
fın akrabaları, komşuları -v e  “çağırmazsak ayıp olur” kate- 
gorisindekiler- koca salona sıralanmış süslü masalara yer­
leştiler. Yeni evliler gergin görünüyordu; damat herkese el 
sallıyor, gelinse hep yere bakıyordu; biri fazlasıyla taşkın, 
beriki fazlasıyla sessizdi. Gelin, gümüş sırma ve parlak do-