101 aylardaki ruhsal durumumdan da bahsettim, pişirdiği kahveyi 
içerken. Başını salladı. Sonra, bir sözümün arasında, gene yalnız 
mı yaşıyorsun? dedi. Başımı önüm e eğdim. Ben galiba 
evlenmek istiyorum teyze, dedim. Acaba bana göre bir şeyler 
bulunabilir miydi? Neden bulunma sın? Her zaman, yorgun 
erkekler için, kendine göre bir tane bulamayanlar için, eli yüzü 
düzgün bir şeyler bulunabilirdi. Bazı kızlar, hanım ha nımcık 
evlerinde oturup böyle kısmet ler beklerlerdi. Bu arada, ellerinde 
daima bir bez parçası, çe yizlerini hazırlarlardı. Her gün yeni bir 
yemek yapmasını öğ renirlerdi ve pencerenin kenarına oturup, 
kırmızı ya da so luk yanaklarını cama dayayarak o bil inmeyen, o 
tanımlanamayan, o nasıl olursa olsun ge lecek kocalarını 
beklerlerdi. Evin erkeklerine hizmet ederek, gelecekteki 
kocaları için ta lim yaparlardı. Babalarına, paltolarını giydirirken 
alttan ce ketlerinin eteklerini çekerek düzeltirlerdi. Babaları da 
onlara aferin kızım, derlerdi; kocan rahat edecek. İşte böyle bir 
şey istiyorum teyzeciğim. Sonra, birden hatırlamış gibi yaptım: 
Biliyorsunuz son aylarda bana bir bankadan büyük bir ikramiye 
çıktı. Çok büyük. Zengin oldum şimdi. Ellerinden geleni 
yapacakları nı söylediler.  
Geç saatte çıktım oradan; gece yatısına kalmam için ısrar ettiler. 
Yok dedim; eve gitmeliyim. Çoktandır uğramadım, sonra 
alışkanlığımı kaybederim. (Bu sözdeki inceliği de an lamadılar.) 
Bir taksiye atladım dönerken. (Öyle ya, param v ardı.) Evin önü 
kalabalıktı; karanlıktı ışıklar yanıp sönü yordu. Şoföre, dur 
bakalım, dedim; dur bakalım, gene ne ol du? Bahçede polisler, 
polis olduğu anlaşılan siviller ve yüz lerinden durumları hemen 
belli olan yetkililer vardı. Kendimi tanıttım. Genç  ve heyecanlı 
bir polis atıldı: Efendim, eviniz, dedi: Evin duvarla rına çevrilen 
bir projektöre doğ ru baktım: Yıkılmıştı. Evim yıkılmıştı. 
Heyecanlı polis de vam ediyordu. Yandaki kazıya gene 
başlamışlar... toprak kayması... Eve girmek istiyorum, dedim.