112 
keşfetmiş, bu ikisini hiçbir zaman denk getirememi şti. 
Nermin, bir yandan içindeki sonsuz sevme ve k ıskanma gücüne, çevresindeki 
bütün duygular ı ve düşünceleri anlams ızlaştırıp yok eden tutkusunun 
büyüklüğüne şaşıyor, bir yandan da hemen o anda Haluk'u görmek için 
dayanılmaz bir istekle k ıvranıyordu, bir an kalk ıp gecenin o saatinde yola 
çıkmayı, Haluk'un bulundu ğu kente gitmeyi dü şündü, o saatte yola ç ıksa sabah 
varabilirdi Haluk'a "Seni seviyorum," diyebilir, şu anda kendisine çok 
anlamsız gelen geçmi şteki soğukluğunu bağışlatabilirdi; seven birinin 
"Seni seviyorum" sözcüklerini tekrarlamaya muhtaç oldu ğunu hissettikçe, 
Haluk'un, kendisine, a şkındar ve sevgisinden son zamanlarda eskisi kadar 
söz etme di ğini de ac ıyla ve ku şkuyla an ımsıyordu. Haluk'ur asl ında 
yolculuğa çıkmayıp bir ba şka kadınla bulu ş mak için yolculu ğa çıkıyorum, 
diye kendisini kand ırdığını düşündü birden; bu dü şünce bir anda aklm ır 
içindeki görüntüleri de ğiştirdi, bir kad ınla Haluk'ur birbirine 
sarıldığını gördü, Haluk sevi şirken kendisine söylediklerini şimdi o kad ına 
söylüyordu; k ıskançlık kendi hayallerini yarat ıyor ve bu hayallere müthi: 
bir gerçeklik kat ıyordu, hiçbir ayr ıntıyı bu hayallere katmaktan geri 
kalmıyordu, Nermin garip bir şekildt kendi can ını acıtmaktan ho şlanarak bu 
hayalleri kafas ının içinde dola ştırıp duruyor, her seferinde biraî daha 
yaralayıcı yeni bir ayr ıntı ekliyordu bu hayallere. Özenle bulunup, hayalin 
içine yerle ştirilen her ye ni ayr ıntı duyduğu acıyı biraz daha art ırıyordu 
ve Nermin bu ac ıyı gittikçe vah şileşen hayalleriyle, ormanda kendine bir 
yuva yapmaya çal ışan bir hayvar gibi bir parça oradan, bir parça buradan 
alarak nere- 
Yalnızlığın Özel Tarihi 
113/i 
deyse içgüdüsüyle besleyip büyütüyordu. Ac ıyı büyütüp, onu en dayan ılmaz 
noktasına ulaştırmanın bu acıdan kurtulman ın tek yolu oldu ğunu 
hissediyordu. Ac ı büyüyecek, büyüyecek, sonunda kendi a ğırlığı altında 
parçalanacakt ı; acının en yoğun olduğu an, art ık acının gücünü kaybetmeye 
başlayacağı andı; Ner-min hayallerine ekledi ği ayrıntılarla o an ı arıyor, 
acının doruğuna çıkmaya uğraşıyor, o en son, en dayan ılmaz, en sanc ılı 
noktaya ula şmak istiyordu. Gerçeklerle hayaller aras ındaki perde, ac ılarla 
sarmalanm ış olan kıskançlığın yok edici s ıcaklığıyla erimi ş, gerçekle hayal 
birbirine kar ışmıştı, o anda kalk ıp Haluk'un evine gitse, Haluk'u o kad ınla 
birlikte yakalayaca ğına inanm ıştı, hemen gitmeye ve Haluk'u kad ınla 
yakalayıp terk etmeye karar verdi, ama daha bu karan verdi ği anda Haluk'a 
duyduğu sevgi yeniden olanca gücüyle canlan ıverdi, onu görmeden 
yaşayamayaca ğını düşündü ve ac ının doruğuna ulaşana kadar daha çok yol 
katetmesi, daha çok ac ı çekmesi gerekti ğini de sezdi, sevgi hemen yok 
olmadığı gibi o en dayan ılmaz acı da o kadar kolay ele geçmiyordu. 
Pek alışık olmadığı ve onu bir anda ç ıldırmanın kıyısına getiren bu duygusal 
patlaman ın şiddetinden Nermin'i gene kendi deneyimleri kurtard ı, daha önce 
de yaşadığı buna benzer f ırtınaları anımsadı. O zamanlar da çöl ç ılgınlaşıp 
yeşillenmiş ama sonra yeniden asl ına dönmü ştü; bütün tohumlar ın yeniden 
kumların altına gömüleceklerini, uzun y ıllar da orada kalacaklar ını, çölün 
sonsuz sessizli ğine yeniden kavu şacağını biliyordu. Nermin, kad ınların 
ruhunun cehennem gibi yedi kat oldu ğuna inan ıyordu ama çölün bütün cehennemi 
örtecek kadar büyük oldu ğunu da daha önce görmü ştü, biraz dayanmak 
gerekiyordu 
114