heyecansız bir sesle öğretmen gibi açıkladı: "Ama konuşmaya 
değer şeyler bu konuştuklarımız." 
Ömer elinin tersiyle havaya iki tokat attı: "Boş laflar... Boş 
laflar..." 
"Biz üçümüz eskiden az mı tartışırdık? Sen, ben ve Muhittin 
az mı?.." 
"Doğru!" dedi Ömer. "Eskiden tartışırdık, ama düpedüz eğ­
lenceydi o tartışmalar... Peki, surat asma şimdi; istiyorsan tartı­
şalım... Ama ne tartışacağız?.. Tartışarak neyi çözeceğiz? Bence 
tartışmaya değen tek şey şu ziyafet olabilir. Niye bu ziyafet böyleydi. 
Niye her şey böyle bayağı olur?.. Ama sen bu ziyafeti eğlenceli 
buluyorsun! Bu akşam neden böyleydi, söyleyemezsin..." 
"İşte biz de onu söylüyoruz. Bu akşam neden böyleydi?" 
Karanlıkta, zor seçilen bir ağacın altında durmuşlar, birbirlerine 
bakıyorlardı. Ömer yeniden: "Neden böyleydi?" diye söylendi. 
"Çok iğrençti, çok bayağıydı!" Bunu söylerken kendisine ne 
zaman evleneceğini, ihalesini zamanında yetiştirip yetiştirme­
yeceğini soran Kerim Bey'i, Kerim Bey'in birbirine yakın, ka­
pakları sarkık büyük gözlerini hatırladı ve bağırdı: "İşte ko­
nuşulacaksa öyle şeyler konuşulmalı. Neden o insanlar o kadar 
bayağı, köle ruhlu, neden hepsi öyle? Sen onları öyle bulmuyor 
musun?" ~~ 
"Hangilerini?" 
"Hepsini..." 
"Hayır! Bak orada parti müfettişi de vardı, yeni zengin mü­
teahhitlerde. İkisini birbirinden ayırmak lâzım... Parti müfettişi 
en sonunda inkılâplara bağlıdır!" 
Ömer alaycı bir sesle: "Ve tabii bu inkılâplar da Türkiye'ye 
ışığı getirecek değil mi?" dedi. "Sen bunlara inanıyor musun? 
Susuyorsun. İnanıyorsun, inanıyorsun. Sonra Ankara'ya onlara 
mektup yazıyorsun, onlara 'köy kalkınması' tasarılarını vere­
ceksin... Hah, ha!.. Anladın mı şimdi durumunu?" 
"Bir defa onlar dediklerinle değil, yalnızca Süleyman Ayçclik 
ile mektuplaşıyorum. Sonra senin inkılâplar hakkındaki dü­
şüncelerinin bu kadar küçümseyici olduğunu da ilk defa öğ­
reniyorum!" 
Ömer aceleyle: "Hadi, hadi!" dedi. "Sözü başka yerlere çekme. 
331