95
Peri, hayatı boyunca o meşum geceyi unutmayacaktı. Her 
geçen dakika biraz daha karardı hava, çöktü omuzlarına. Ba­
basının alnını masaya çarparak cansız bir manken gibi ye­
re devrilişini, oradan kanepeye taşmışını, sonra bir sedyeye 
konarak ambulansa götürülüşünü, acil servise yetiştirilişini, 
her yam bipleyen makinelerle dolu bir müdahale odasına alı­
nışını izledi korkuyla. Çocuktu daha ve tek düşünebildiği bu­
nun bir ceza olup olmadığıydı. Yoksa duvar saatine la f etti 
diye kızmış mıydı Tann, babasına? Yanı başmda gözyaşı dö­
ken annesine sormayı düşündüyse de vazgeçti. Kadının vere­
bileceği cevaptan ürktü. Bu muydu yani Yaradan’ın yolu yön­
temi? Önce, insanın konuşup şaka yapmasına, kendisi olma­
sına izin veriyor, sonra da “Vay sen misin uluorta konuşan?” 
diye bedelini mi ödetiyordu acaba? Ne kadar korkutucu bir 
şeydi Tann’yı böylesine intikamcı, katı, cezalandırıcı bir var­
lık olarak algılamak. Tann’nın dili sevginin dili miydi, yoksa 
korkunun dili mi?
Peri’yle Selma hastanedeki bekleme odasmda, yıpranmış 
bir kanepede saatlerce oturdular o gece. Ay ışığı huzmesi 
pencereleri delip içeri sızıyor, floresan lambaların nahoş par­
laklığına kanşıp yok oluyordu. Televizyon açıktı ama sesi kı­
sıktı. Ekranda, kırmızı parlak elbiseli bir kadın çarkıfeleği 
döndürdü, “iflas”ta durduğunu görünce düş kırıklığına uğra­
dı. Etrafta programı seyreden tek kişi olan posbıyıklı, iriyan 
nöbetçi temizlik görevlisi kahkaha attı. Başkalarının kaybe­
dişlerine sevinenlerdendi.
“Gidip namaz kılacağım” dedi Selma usulca.
“Ben de gelebilir miyim?”
Bu soruyu beklercesine Selma gözlerini kızma dikti, “iyi 
olur. Allah çocukların dualarını kabul eder.”
Uysalca başım salladı Peri. Okulda ezberletilen bir iki du­
adan başkasını bilmiyordu gerçi, daha önce namaz kılmamış- 
tı. Annesi öğretmek istediğinde direnmişti. Babasının kızıydı