kıvrıldı. Eve yakla ştığı sırada, çevrede sivil memurlar oldu ğunu gördü. Evi 
sarmışlardı. Polislere yakla şmadan, k ıvrılıp Galata Kerhane-si'ne girdi. 
Kara rağmen oras ı kalabal ıktı. 
Sırtındaki siyah, kaim palto, kan lekesini emiyor, d ışardan bakanlar ın fark 
etmesini önlüyordu. Yaras ı sızlamaya ba şlamıştı. 
Afrodit'i d ışarı çağırttı. 
—  Hemen haz ırlan sana gidiyoruz. 
Afrodit, hiçbir şey sormadan içeri girdi, biraz sonra çar şaflanmış olarak 
çıktı. Kerhanenin kap ısındaki faytonlardan birine bindiler. 
Yolda Hüsrev Bey, Afrodit'in kula ğına eğildi: 
—  Senin evin de çok emin de ğil, güvendi ğin, ama çok güvendi ğin birinin evi 
var mı? 
Afrodit, bir ye ğeni oldu ğunu söyledi, Ra şel'miş adı, iyi bir kad ınmış, 
yalnız yaşıyormuş. 
Raşel'in Balat'taki evine gittiler. 
Raşel bir şey sormadan kabul etti onlar ı. 
Kurşun içerde kalmam ış, kemiğe dokunmadan eti delip ç ıkmıştı. Raşel'in 
hazırladığı bir yakıyı omzuna koyup sard ılar. Hüsrev Bey, Ra şel'in bu yak ıyı 
210 
hazırlamayı nereden ö ğrendiğini soracakt ı ama unuttu. Sonra da o Yahudi 
kadının kurşun yaras ına ilaç yapmay ı nereden ö ğrendiğini hep merak etti. 
Hüsrev Beyi küçük bir odada yat ırdılar. Ate şi biraz yükseldi, o ate şli 
haliyle, bir ara Âfrodit'le sevi ştiler ya da Hüsrev Bey yaran ın etkisiyle 
hayal görüp sevi ştiklerini sand ı. 
Ertesi sabah, Anadolu'ya gitmek için ayr ıldı evden. 
Bir daha da Afrodit'i hiç görmedi. 
211 
OTUZ ALTI 
Kararıp çarpılmış beş on mezarta şıyla, bu ta şların arasında büyüyüp eski 
mezarlar ın kuytular ına doğru uzanm ış yabani sarma şıklardan olu şan küçük ve 
unutulmu ş mezarlığın üst taraf ındaki sala ş meyhanede o saatlerde Nermin'le 
Haluk'tan ba şka kimse yoktu. Çi ğnenmemiş yerlerinde birkaç tutam çimenin 
büyüdüğü yamrı yumru toprak zemine konmu ş, mavi beyaz damal ı, yıkanmaktan 
solmuş örtülerle kapl ı masalar bo ştu. İri ağaçlarla zaten gölgeli olan 
bahçeye ak şam serinli ği erken çökmü ştü. Görünmeyen bir radyodan herkesin 
bildiği ama kimsenin söylemedi ği şarkılar duyuluyordu. 
Haluk'la Nermin, konu şmadan oturuyorlard ı. Aralar ındaki sessizlik, ikisini 
de bunaltarak büyüyor-du, belki de tan ıştıkları ilk günden ba şlayan ve 
ilişkilerinin ekseni haline gelen o gizli sava ş, yıllar geçtikçe Haluk için 
acıya Nermin içinse bir s ıkıntıya dönüşen tuhaf bir gerginlik yaratm ış, son 
günlerde de bu gerginlik dayan ılmaz bir hal alm ıştı. Bütün sevgililer gibi 
onların da kendilerine ait, çarp ışmalarla, sava şlarla, ate şkeslerle, 
yalanlarla, iktidar mücadeleleriyle, zaferlerle, yenilgilerle dolu iki 
kişilik bir tarihleri vard ı ve bütün tarihler gibi onlar ın özel tarihi de, 
çekilen ac ıları, yokluklar ı, yıkımları, kıtlıkları, öfkeleri kaydetmi ş, 
küçük mutluluklarla anl ık sevinçlerini belle ğin- 
212 
den silip atm ıştı. Artık her kar şılaştıklarında kendi tarihlerini de 
sırtlarında taşıyarak bir araya geliyorlar, birbirlerinin yüzünde bütün 
geçmişin ağırlığını bir kez daha okuyarak uzun y ılların biriktirdi ği 
duygular ı bir anda yeniden ya şıyorlar, bir saniyenin içine yerle şen dört 
yılın acılarını taşımaya da daha fazla katlanam ıyorlardı. Zaman zaman