YAŞLI KADIN: Güzel bir hamur açmalı. 
YAŞLI ERKEK : Etini bolca koy. 
YAŞLI KADIN: Yoğurdunu ... Sarmısağını ... (Çocuksu bir sevinç­
le) Ne çok işim var! 
YAŞLI ERKEK : Hamuru iyi kızarsın. (Son derece canlı) Yann 
hemen kasaba çıkayım. Ordan bakkala ... İş ço­
ok! 
YAŞLI KADIN: Kaymak da al. Kadayıfın üstüne ... 
YAŞLI ERKEK : Kaymakla iyi olurdu ... 
YAŞLI KADIN: Kaymak çok pahalı. 
(ikisinin de sevinci yavaş yavaş söner.) 
YAŞLI ERKEK : Kaymaksız yeriz. Perhizliyiz. 
YAŞLI KADIN: Ya. Perhizliyiz ... Kaymaksız yeriz. 
(Bir süre susarlar. Kadın yerinden kalkar, mutfağa 
doğru gider.) 
YAŞLI ERKEK: Nereye gidiyorsun? 
YAŞLI KADIN: Su içeceğim. (Mutfağa girer.) 
(Erkek odanın içinde dolaşır. Kafası hep masada. 
Gider, masanın başında her zaman oturduğu yer­
den başka bir yere oturur. Lokum kutusunu önüne 
çeker. Bir tane yer. Kadın elinde bir portakalla geri 
gelir.) 
YAŞLI KADIN: (Kocasını masa başında görür. Umutlu) Ne yapı­
yorsun? 
YAŞLI ERKEK : Oynayacağımı sanma. Oynamam! (Masada her 
zaman oturduğu yerden başka bir yere oturur.) 
YAŞLI KADIN: A, oynamak isteyen kim? Her gün tombala, 
her gece tombala ... Bıktım hem. Sen kendine 
bak. Benim yığınla işim var. 
YAŞLI ERKEK : Benim de yığınla işim var. 
YAŞLI KADIN: (Portakalı soyar.) Kabuklarını reçel yapacağım. 
(Bir süre susarlar. Erkek masada başka bir iskemle­
ye geçer. Her zamanki yerine daha yakın) Hem ilk 
27