yorumcular sazlarıyla birlikte değişecektir. Her neyse, yine de, acılı tavuk nedeniyle ya da  
değil, birisiyle böyle, tam da böyle bir ân gözgöze gelebilmenin, bu ilk karşılaşmanın bile  
sıcacık bir yeşil doğurganlığına yolaçaca-ğını düşünüyorum ben. Kuşkusuz önbilgiler  
nedeniyle. Aynı şekilde, yine önbilgiler nedeniyle bu taze ot yeşilinin kalın bir kül  
tabakasıyla örtülmesi engellenebilir, diyorum. Artık öyle olmalıdır, yoksa önbilgiler ne işe  
yarayacaktır?
Öyle mi, ben de diyorum ki, hayal görüyorsunuz siz. 28 Volkanlar patlamıştır, küller  
hayatların üstüne çökmüştür ve volkanlar bize küller püskürtmeyi sürdürecektir ve ben  
de ne yazık ki artık önüme çıkan küçük ışıklı hayat noktalarını geri çevirmeyi öğrenmiş  
bulunmaktayım. Çünkü bu ışıklı noktalar çok soğukta ısınmak üzere sarıldığınız, onsuz  
kaldığınızda ise sizi daha beter üşütecek olan kötü avcı kanyaklarından başka bir şey  
değildir. Yine de beni çağıran ışıklı hayat noktalarına karşı yeterince iyi zırhlanabildiğimi  
söyleyemem. Sonra...
Neden sustunuz? Susmayın lütfen.
Kadın, işaret parmağının ucunu usul usul masa örtüsünde gezdirmektedir; sanki bir şeye  
hafif kulak kabartmış. Adamsa, belli belirsiz öksürdükten sonra, sormakta:
Neden sustunuz?
Öteki sadece başını eğmektedir:
Dinleyin.
II
Tınılar (kırgın, muzip, tiz, parçalı:)
)zkırdır. Günbatımıdır.
Genç kızla delikanlı, taşlı tuğlalı, talana uğramış bir arsanın ortasında dikilmektedirler.  
Neden sonra. Nice bahar otlakları geçildikten sonra, demek istiyor Cumhuriyet'in ilânı,  
gele gele gelinen yerde, şimdi burada, bu her yana dağılmış demirler, çimento torbalan  
ortasında, kızıl günbatımına doğru omuz omza durmaktalar ve ilân UMUT diye  
bağırmakta...
Ah özür dilerim, demektedir kızcağız utançla, çocukluğumda buralara oynamaya gelirdik  
biz. Tango, vals, rondo, ne olursa. Güzelim ağaçlar, gelincikler, papatyalarla dolu zümrüt  
çimenlikler vardı, orada uzakta bir köy dururdu...
Birden susmakta, artık hiç konuşmamaktadır. Sadece bakmakta: Bir yana briket yığılmış,  
bir yanda kirli naylon torbalar.
Biraz ikircikli, elele tutuşurlar. Elleri çok sıcak, fakat titriyorlar, ne tuhaf!
Birbirlerinin dilini bilmiyorlar. Ancak bunun hemen hiç önemi yok. Hiçbir zaman da  
olmadı. Ayrıca o ân, batan bozkır güneşi ufku da, tuğlalı, demirli, naylonlu düzlüğü de  
pembeliklere boyamaya aday görünmekte hâlâ. Hâlâ umulabilir. Ellerimiz ve gözlerimiz  
hayatı kaldığı yerden biçimleyebilir. Genç kız gözlerini bir oyun gibi açıp kapamakta, açıp  
kapamakta. Her kapayıp açışında yeşili kızıllık, kızıllığı da ağır bir kül tabakası örtmekte.  
Külrengi. (Hani elimin ve gözümün dilediği olacaktı?) Külrengi.
Delikanlı gece trenine binecektir. Gidecektir. Hava serinledi, kızıllık çekiliyor. Pembelik?  
Yok. Kül yağıyor.
Son saatler... Son saatler... Ayrılıştan sonra arda kalacak olan ne sevgilim, her  
günbatımında küller altında boğulmak mı?
Kızın içinden, bunu düşünme, şimdi düşünme; şimdi şimdiyi düşünmelisin, birbirini  
durmadan çağıran bedenlerinizin henüz buluşmadığını, diye geçmiştir. Aşk an'lıktır,