yarak önümde eğilirdi. Bu denemenin kısa zamanda sonuç
vereceğini, benim, beş on dakika sonra usanarak, ‘onun ar-zularına boyun eğeceğimi’ bilirdi. Kitabı kapayarak kalkar-dım: ‘Peki Selim, ne istersen yapalım.’
“Bana zor gelen işlerle başlardı: ‘O halde,’ derdi, ‘Hikâye
yazalım.’ Hikâye defterlerimizi yatağın altından çıkarır, toz-larını temizler, uzatırdı: ‘Bu günkü konumuz, ihanet ve vic-dan azabı.’ Sonra hemen yatağa oturur ve başını kaldırma-dan sürekli yazardı. ‘Ben yazarım, ben yazarım.’ diye söyle-nirdi arada. ‘Çünkü yazıyorum.’ Ben bir iki satır yazdıktansonra yorulur, onu seyretmeye başlardım. İyi bir günündey-se bir sayfa kadar yazdıktan sona bırakır ve yazdıklarınıokurdu. ‘İhanet ve vicdan azabı’ hikâyesini hatırlıyorum:çünkü bir hafta boyunca, aşağı yukarı aynı şeyleri yazdı,yırttı. Tolstoy’un Şavaş ve Barış ’ını okuyordu. ‘Adam yüzler-
ce sayfa yırtıyormuş. Biz de kendi çapımızda katılıyoruzona. Gorki’ye göre, Tolstoy insana baktığı zaman bin gözüvarmış gibi gelirmiş. Bizim bir sayfa yırtmamız gene iyi.’ Ya-zarlık konusunda ciddi görünmekten korkardı. ‘İşi gülünç-lüğe vurup, kurtarıyorum kendimi,’ derdi.
“Hikâyedeki vicdan azabı, canlı bir varlıktı. Yanılmıyor-
sam dört ayaklıydı. Evet. Daha önce iki ayaklıymış da, vic-dan azabından dört ayak üzerinde sürünmeye başlamış.Okurken, elindeki kâğıdı birden bırakır ve halının üstüneçömelerek vicdan azabını taklide başlardı: ‘Dickens da, ka-labalığın önünde, romanlarındaki kahramanları taklit ede-rek okurmuş kitaplarını. Bu yüzden epey para yapmış.’ Ay-nı zamanda, yedi çocuk babası bir adam var hikâyede. Dı-şarda kar yağıyor ve adam aç. İçerde yalnız başına oturuyorvicdan azabı. Bir türlü pirzolasını yiyemiyor: dışardakiadam yüzünden. Sonra, Şehvet Kurbanları ’ndan bir sahne
giriyor araya. Onu pek iyi hatırlamıyorum. Galiba beyaz sa-kallı bir ihtiyar da kar altında bekliyor. Sonra, vicdan azabı
385