KARANFİLSİZ 
"/. . '2 L"/ . " şım mı ... r, 1 ışte ... 
Caddede , kalabalık arasında kulağıma çarpan söz, hu. 
Bukadarcık: İşim mi? Eh işte ... Öyle, sapı kırık, taçyap­
rakları dökük bir ses. 
Dönüp bakmadım. Kim olduğunu görmedim. 
Küçük bir işmiş. Önemsiz bir iş! 
Kasa yapımında çalışan kaportacı arkadaşı, sabah ak­
şam karşısına geçip de, inatlı, sabırlı, ona bunu öğretme­
ye kalkana dek, önemsiz bir iş yapmakta olduğunu bil­
mezdi. Kendisi için önemliydi, güzeldi, iyiydi. En iyi bil­
diği işti. 
Atlı araba, kamyon kasalarını süslüyordu. Yeşiller, sa­
rılar, maviler, kırmızılar, akarsular, göller, dağlar ve ka­
ranfiller onun da içini süsler, günlerini güzelleştirirdi. Bu 
arabaları, kamyonları sürenleri de sevindiriyor olmalıydı. 
Yoksa, önünde neden sıraya girsinler, neden, gölün için­
de bir kuğusu da mutlaka olsun, desinler? 
Önüne getirilen her kasa tahtasını boyardı. Çiçekler, 
böcekler , dantela kıvrımlarla çektiği çerçeveye bir karan­
fil de kendinde n katardı. Dedesinin işiydi. Sonra, babası­
nın da işiydi. Dalları boyarken, göl kıyılarına sazları 
atarken, dedesi gecenin bir ortasında, ak donuyla çıkar 
gelir, denir ki hala sağ, başının ucuna dikilirdi: 
"Gölün şıpırtılarını unuttun. Suların salınışını unut­
ma. Boyayı da iyi ov. Renkler sevinsin" derdi. "Baştan 
savma! Dolunayı suya düşürmeyi unutma!" 
9