488 Yaşar Kem al-Dağın Öte Yüzü 
Hava açık olsaydı, kasabaya gidenler çoktan gelmiş olurlardı. Onlar da adam 
mı, ortalık cehennem olsa bile, üç parmak öteni bile göremesen, mademki bir 
adamın yaşaması bir tek habere bağlı, insan ne yapar yapar da o haberi ulaştırır. 
Neyse, hepsinin alacağı olsun. 
içeriye girdi, öteki odaya geçti. Yatağa bir girse hemen uyuyacaktı. İçinde, yü­
reğinin şuracığında onu rahatsız eden, boğazını sıkan bir şeyler vardı. Bir şeyler­
den, göıünmez bir şeylerden korkuyor, ağır ağır tuhaf bir korku işliyordu içine. 
Bu yurtuğu korku ağısı kanına kanşıyor, usul usul iliklerine kadar işliyordu. 
Birden kendini toparladı. Taşbaştan bu kadar çok mu korkuyordul Bunu 
kendi kendine söylemeye utandı. Belki şimdi bile, istediği olsa, şu gidenler iyice 
bir haberle gelseler, şimdi bile şu Taşbaşın önüne geçilirdi. Bu köylü milletinin 
sağı solu belli olmaz. Bakarsın ki Adil gelmiş, onlara iyi davranmış, onlar da ikin­
ci gün Taşbaşın ermişliği, Memidiğin hikayesiyle alay etmeye başlamıştır. Bunu 
düşününce biraz rahatladı. İçi aydınlandı. 
"Nerde o günler, aah, nerdee o talih!" 
Gene karanlığa, umutsuzluğa düştü. Ne Adil gelecek, ne de köylü bu adamın 
arkasını bırakacaktı. 
Şu kadınlar da hep ekmek yapacak günü ters seçerler. Adam içeriye giremi­
yor ki. .. Dumandan deli oluyor. 
Duvarın güne gelen yanına oturdu, başını yere eğip düşüncelere daldı. Sonu­
nu düşünüyordu. Taşbaşın bir eline düşerse, Taşbaş onu bağışlar mıydı? Mürn­
künü yok bağışlamazdı. Ama iyi adamdı o. İyi adam ama, yedi yıl uğraşıp da elde 
ettiği bir gücü, üstünlüğü insan melek de olsa kullanmazlık eder mi? 
Taşbaşın iyiliği üstüne, kötülüğü üstüne dönüp dönüp düşünürken, nedense 
içinden geçti, başını kaldırdı, baktı. Gözlerine inanama dı. Ayağa kalktı, sallandı. 
Heyecandan tıkanıyordu. Mutlu mutlu, yüzleri sevinç içinde gülümsüyorlardı. 
Sefer, onlara koştu: 
"Söyleyin," diye bağırdı. "Özür dilemeyin. Neden geç kaldığınızı biliyorum. 
İyi mi, kötü mü haber?" 
Tıkamyord u. 
Zekeriya: 
"İyi, çok çok iyi," dedi, sonra ekledi. "Bu yılki bütün borçlar bağışlandı. Sen 
de köyde Adil Efendinin vekilisin. Köylü şimdi gidip Adil Efendiden istediği ka­
dar mal alabilecek. isterlerse Adil borç para da verecek. Adil dedi ki, bu dükkan­
lar, benim neyim var, neyim yoksa Sefer Efendinin. Yalak köylüsünün emrinde. 
İşte bak!" Sınındakini indirdi, bohçayı açtı: "Biz aldık bile," dedi. 
Sefer gözlerini bohçadaki bezlere, hasmalara dikti. Gözlerini kırpmadan bak­
tı. Baktıkça saranyor, baktıkça saranyordu. Dudaklan titreyerek: