lük işi. Ne diyecen, hanımım. Elimden gele­
ni yaptım ... Tutarsanız gine de elimden gele­
ni yaparım ... (Komşuya, Fatma Hanımı göste­
rir.) Dernek hanımım işçi arıyor? 
FATMA HANIM : Yok canım. Aradığım yok. 
KOMŞU : Kapıya kadar gelmişsin madem, anlaşırsak 
olabilir. Niye olmasın? Sen işini gücünü bi­
lirsen, namusunla çalışırsan, o da seni mem­
nun eder. Al bakalım şu süpürgeyi eline. 
Şöyle bir süpür de görelim. Elin işe yatkın 
mı, değil mi? .. 
FATMA HANIM : Bırak komşum, bugün süpürmekten vazgeç­
tim zaten. Dumversin. 
KOMŞU : Niye duracak? Görürüz bakalım. Hem bir 
anlarız. (Fatma Kadına) Hadi bakalım, Fatma 
güzeli. Çıkar başındaki örtüyü bir. 
FATMA KADIN : He ya, hanımım, yapayım, süpüreyim ... 
(Başındaki iirtiiyii atar. Fatma Hanımın dıwara 
dayadığı süpürgeyi alır. Fatma Hanım engel ol­
mak ister.) 
FATMA HANIM : Durun, durun ... Hele ben Arifle bir konuşa­
yım da ... 
KOMŞU : Sen konuş yine ... Bakalım, dedikse, hemen 
tutuverrnedik ya. (Usulca) İyi yüzlü bir kadı­
na benziyor. Rahat edersin. Hastalığında da 
bir can yoldaşı... Baktın işine gelmedi, deh­
lersin ... (Fatma Kadına) Sen süpür hadi... (Fat­
ma Kadın önce divanın üstünü düzeltir, yastıkla­
rı patpatlar, süpürmeye başlar. Dikkatlidir.) Ço­
cuğun var mı? 
FATMA KADIN : Çıpıtı da kaldmversern? 
KOMŞU : Çıpıt ne kız? 
FATMA KADIN : (Yerdeki kilimi gösterir.) He ya, işte. Biz çıpıt 
deriz. (Güler.) 
FATMA HANIM : İstemez. İstemez ... 
103