"Refik'ler nerede kaldılar?" 
"Şimdi gelirler!" dedi Ayşe. 
"Canım, bu doğru değil!" dedi Osman. Sonra doğru olmayan 
$eyi açıklaması gerekliğini hissederek: "Bu kadar kendilerini 
düşünmeleri doğru değil!" diye ekledi, ama Nermin ile Ayşe 
ona cevap vermeden kendi aralarında konuşuyorlardı. Osman 
sedef odasıyla, mutfağa inen merdivenler arasında aşağı yukarı 
yürümeye başladı. 
Nemıin: "Ne kadar sinirlisin! Otursana!" dedi. "Öğleden sonra 
ne yapacaksın?" 
"Kulübe gideceğim!" dedi Osman. Oturdu, gene gazeteleri 
açtı, okumaya başladı, ama şiındi bir de boş yere kulübe gitmek 
zorunda kaldığı için öfkeleniyordu. "Çok oturmam!" diye dü­
şündü. "Bir girer, hemen çıkarım! Kendimi herkese bir gösteririm! 
işte yemek oldu." 
Ama içeri giren Nigân Hanım'dı. Ağır ağır yaklaşıyordu: "E, 
Refik nerede?" diye sordu. 
"Gelmediler!" dedi Osman. 
"Balığı koymuşlar! Bir de ayrı ayrı yemeye mi başlayacağız? 
Bir bu eksikti!" 
"Şimdi gelirler. Şimdi gelirler!" diyerek Osman ayağa kalktı. 
"Kim söyledi balığı koymalarını?" dedi Nigân Hanım. 
"Ben koyun, şimdi gelirler dedim!" 
"Ama olur mu?" dedi Nigân Hanım. "Bari sofrada birlikte 
olalım... Bunu da bozarsanız..." 
"Anneciğim, gelirler diyorum, gelirler, şimdi gelirler!" dedi 
Osman. Elinin sigara paketine gittiğini anlayarak öfkelendi. 
"İnsan sigara içmez, bir başka kadınla ilgilenmez de ne yapar?" 
diye düşündü. Haksızlığa uğradığını düşündüğü için biraz fe­
rahladı. 
"Yandaki arsaya baktım. Ağlayacaktım!" dedi Nigân Ha­
nım. 
Osman başını salladı. Yeniden oturdu. 
"Berbat etliler Nişantaşı'nı!" Kısa bir sessizlikten sonra Nigân 
Hanım: "Hava ne sıcak!" dedi. 
"Evet, efendim, sıcak!" dedi Nermin. 
"Çocuklar neredeler?" 
507