Cabbar Memede: 
"Sen de yat kardaş,'' dedi. "Ben bekler im." 
Hürü: 
"Ben de değirmenin oraya gidiyorum. Bir gavurluk yap­
masın bunlar. Candarmalan öteden görür görmez size haber 
ulaşhnrım . Bu evde Memedime kimse kötülük edemez. Güzel 
Dönemin oğluna ... Vanr değirmenin oraya ·giderim. Bakanın 
candarmalann yoluna ." 
Memed yatağa girdi ama, bir türlü uyku tutmuyord u. 
Günlerdir uykusuz, günlerdir yorgundu ama, gene de uyku 
tutmuyordu. Anasının ölümü, Hatçenin mahpusluğu çok koy­
muştu ona. Memed, bunca felaketierin altında bunalmış gibiy­
di. Boğulacak gibi oluyordu bazı bazı. Yüreği ateş aleve kesmiş­
ti. Kendisini bir düşüneeye kaptınyor , bir daha kurtaramıyor­
du. Neden olursa olsun, bazan kendisinden, insanlardan, arka­
daşlanndan, her şeyden ürküyordu. Ama içinden geçen hiçbir 
şeyi, hiç kimseye belli etmiyordu . 
Gece yarısı olmuştu ki, Cabbar onu uyandırdı: 
"Uykum geldi," dedi. "Nöbeti al." 
Memed zaten uyumamışh. Kalktı. Tüfeğini kucağına aldı. 
Yataktan çıktı. Samanın tepesine gitti oturdu. Dizlerini göğsüne 
doğru çekip, başını üstüne koydu. Düşüncelere daldı gitti. 
Sabaha karşı biraz dalmıştı. Samanlığın kapısı açılır açıl-
maz tüfeğine davrandı. 
Durmuş Ali: 
"Ne o İnce Memed, beni ıni vuracaksın?" diye gülümsedi. 
Memed karşılık vermedi. 
Durmuş Ali: 
"Kör Ali, Topalı aldı getirdi. Evdele r. Uyandır arkadaşianın 
da eve gel. Topa! Aliye işi anlattım. Çok korkuyor. Korkusun­
dan ölecek. Bizim avrat da Topala etmediğini koymad ı. Herifin 
üstüne atılıp yüzüne tükür dü. Seni İnce Memed öldürmezse, 
ben öldürürüm, dedi. Topalda öd kalmadı bunun üstüne. Beni 
öldürtmek için mi getirdin, diyor, tir tir titriyordu. Korkusun­
dan ölecek." 
Memed, Topal Alinin geldiğini öğrenince, yüzünde ince­
den bir sevinç dolaştı. Cabbar da uyanmışh. Çavuşu uyandır-
253