FAKİR BAYKURT
 
339
 
 
içinde, domatesle, salatalıkla süslü, Semra’nın ellerinde koktu geldi. 
Lütfiye hanım, Sırrı beyin «rakıcığı»nı doldurdu. Selma radyoyu açtı. 
Tam sofraya oturdular, «Ankara»nın sazlar
ı, zilleri ötmeye başladı.
 
«Hakkın ödenmez Lütfiyem, senin hakkın!..»
 
«Senin hakkın ödenmez Sırrım, senin hakkın!..»
 
«Aman hanım bu karpuz! ..»
 
«Aman Sırrım bu hava!..»
 
Yemeye içmeye daldılar.
 
«0 Tozak çok kuraktır hanım!..»
 
«Karpuz buz gibi beey...»
 
«Kızl
ar: «Aman baba, aman ana, şunları alın şunları!.. Alın da 
soğumasınlar... Alıverin hemen! ..»
 
Lütfiye hanım: «Aman kızlar uçuracak mısınız bizi? Rahat yiyelim 
ayol, ne bu acâle?»
 
Sırrı bey: «Ağır ağır... işte böyle... hooop... şerefinize!..»
 
Sırrı bey ilk 
yudumu aldı. Ardından bir «hooop» daha, sonra 
ikinciyi...
 
«Acık yavaş git Sırrı beey, acâlen ne?»
 
«Doldur kadehimi hayatım!..»
 
Lütfiye hanım doldurdu.
 
Sırrı bey bir yudum daha aldı:
 
«Bizim saylav Saffet bey gelmişti öteygün hani! Hatırımı almak 
için makama
 
uğradı. Çevresi çok kalabalık. Çektim bunu bir köşeye: 
“Şu ilçeye doğru dürüst, genç, enercik, uysal, din
 
dar bir kaymakam ver yahu! Kökü mü kurudu bunların?” dedim. 
“Sabret Sırrı bey, tam senin huyuna göre, seninle geçinebilecek birini 
göndereceğim yakın
da!” dedi, söz verdi. Haberin yok Lütfiye hanım. 
Saffet bey bakan oluyor yakında! Durum öyle gösteriyor. Ben efendim 
bu domatesin söyüşünü salatasından daha çok severim... Bu Yozgat 
türküsü de canıma değiyor... Yani şu radyo...»