üstüne tel, telgraf üstüne telgraf çekerekten ne kazanıyorsu­
nuz? Söyleyin, kim yaptı bu işi?" 
Gözlerini Zülfünün gözlerine dikti, baktı, Zülfüden bir kar­
şılık bekliyo rdu. Zülfü kıvrandı, bir şeyler konuşacak oldu be­
cereme di. 
"Bana bir şey olmaz Zülfü . Şu Toroslar, şu Çukurovadaki 
bütün insanlar yediden yetmişe eşkıya olsalar, sen de biliyor­
sun Zülfü, bana bir şey olmaz ve de olamaz . Paşa beni çağırıp 
da böyle küçücük işler için bana bir şey sormaz . Olan, bu gül 
gibi Çukurovaya, bu Vali Beyefendiye, bu muhterem Miralaya, 
şu genç Cumhuriyet çocuğu Yüzbaşıya olur Zülfü, sen biliyor­
sun." 
"Biliyorum muhterem Beyef endi." 
"Beni dinle Zülfü, sen bu kasabada iken, evet, senin gibi 
bir kolum ve kanadım bu kasabada iken, ben bu kasabadan 
böyle şeyler bekleme zdim. Bak bana Zülfü, ben Ankarada iken, 
bu Beyefendilerin de kıllanna hile gelemez . Ben Ankarada Va­
limi de, Miralayımı da, Yüzbaşımı da, sen de bilirsin müdafa­
aya mukted irim." 
"Muktedirsiniz efen dim." 
"İnce Memedi bile müdafaa edebilirim. Onun için isterse­
niz hususi af çıkarttırıp, Çukurovada da ona sizin çiftliklerini­
zin beş misli, on misli büyüklükte bir çiftlik tahsis edeb ilirim. O 
da sizin başınıza bir bela olur ki, şu Molla Durandan da daha 
beter ." 
Molla Durana bastonuyla bir işaret çaktı: 
"Kalk ayağa ve buraya gel." 
Molla Duran elindeki doksan dokuzluk tespihini alelacele 
cebine koyarak, şapşal, geldi onun önüne dikildi. 
"Söyle Duran, sen ne zaman Camiyülezhere gitlin de orada 
din tahsil eyledin, söyle!" 
"Elini ayağını öpeyim Beyim ... " 
"Söyle, sen ne zaman okudun da, okuryazar oldun, söyle! 
Sen elifi görsen mertek sanmaz mısın?" 
"Beyim, Beyim ... " Boynunu bükmüş yalvarırcasına ona ba­
kıyordu. 
Arif Saim acı acı güldü: