274 KADERIN CILVESI 
düzelme yoktu. Bozulan, ahlâk kiril çamaşır gibi dezenfekte edi­
lemez. Vebalı bir ev gibi oturanlarla beraber bizim evi tutuştu­
rup kül etmedikçe biz kurtulamazdık. 
Beynimi bin parça edecek şimşeği bekleyerek zihnim bu ka­
ra bulutların arasında yuvarlanırken kapı çalındı. Bilmem ne-' 
relerinden zorları olanlardan başka bizim eve kim gelir? 
Bu seferki misafir, giyinişi yaşına uygun, tavırları kibar 
ve hattâ üzerinden âr ve namus vekarı akan terbiyeli,, ellilik bir 
adam. Fakat böylesinin bizim rezalethanemizde ne işi var? 
Misafiri birinci kattaki küçük salona aldık. Pek eski iki 
dostmuşuz gibi elimi sıcak avucunun içine çekti. Gözlerimin de­
rinliklerine baka baka birkaç defa içtenlikle sıktı. 
Ben kendi kendime bu ateşli başlangıçtan nasıl sonuç çıka­
cağını düşünüyordum. Nihayet kahve yudumları ile. sigara du­
manları arasında tatlı gülümsemeler göstererek biraz sıkılgan 
bir eda ile söze başladı: 
'— Beni eğlenti maksadıyle bu eve gelen hafif müşteriler­
den biri sanmamanızı rica ederim. 
Bizim eve bilinen-kötü maksattan başka bir fikirle gelin­
diğini de işte şimdi yeni duyuyordum. Bakalım bu da bana 
hangi eşsiz kumaştan söz 
Karşımdaki garip olduğu kadar karışık bulduğum ifadesin­
de devamla: 
— Ben her şeyi biliyorum. 
•— Affedersiniz. Bu «her» kelimesiyle genelleştirdiğiniz 
şeylerden ben hiç birini bilmiyorum. Bildikleriniz neye dair, ne 
gibi şeylerdir? . 
— Bu eve, ailenize, biyografinize dair... 
— Bu adi şeyleri öğrenmek zahmetine boşuna katlanmış, 
yorulmuş olmanıza hem şaşar hem acınırım. 
-—Niçin efendim niçin? 
— Çünkü biyografimde tarihe geçecek değerli olaylar yok-
tuı\ ' 4 ,' • 
— Aksine efendim aksine... 
— Beni hayretten çatlatacaksınız. 
— Hayatı, zamanın etkili bir ibret levhası olmaya değer bir 
adamsınız.