gelelin, senin yerin bende başkadır dedi. Enişteni sordu. Sonra 
ben anlattım. Aklı iyi, cin gibi." 
"Yok yahu? Ben gördüğümde..." 
"Hemşire de şaşırdı. Ee, beni görünce seviniyor. Hemşire çok 
yorulmasın diye benim gitmemi istedi... Üzülüyorum!" 
"Evet..." 
Bir sessizlik başladı. Ahmet, "Birazdan rahatsız olup gider!" 
diye düşündü ama Melek o kadar kolay sıkılmazdı. Gene ayağa 
kalktı. Resimlere bakmaya başladı. Ahmet ablasının iri gövdesine, 
büyük kalçalarına, uzun bacaklarına bakıyordu. Bu iri gövdeye 
arkadan her bakışında eniştesinin nasıl bir insan olduğunu 
düşünür, akşam yemeklerinde ne konuştuklarını merak ederdi. 
Eniştesi ünlü bir avukattı. 
Melek gülümseyerek döndü: "Ne yapıyorsun başka? Kimleri 
görüyorsun? Nerelere gidiyorsun?" 
Ahmet, "Bir şey var aklında!" diye düşündü. 
"Ha! Enişten seni o kızla karakolun köşesinde görmüş!" 
"Öyle mi?" 
"Çok beğenmiş. Siz yanından geçmişsiniz. Dikkatle şöyle bir 
bakmış. Söylesene kim o kız? Ne iş yapıyor? Aman Ahmet, senle 
hiçbir şey konuşamayacak mıyız? Enişten, belli ki aklıbaşında 
biri, eliyor. Kim sahi o?" Ahmet'in gene cevap vermeyeceğini 
anlayınca: "Aman, ne yabanisin!" dedi. "Evlen, sen evlen!" 
"Nereden çıktı şimdi bu?" 
Melek oturdu: "Enişten, o çocuk evlenirse çok şey yapar eliyor. 
O kızın belli ki aklıbaşında, onun hayatını düzene kor, eli­
yor!" 
"İyi, iyi!" diye homurdandı Ahmet. 
"Bak, biliyorsun, enişten seni çok sever! Gençliğimde ben 
de onun gibiydim, hiçbir şeyi beğenmezdim, ama seni tanıyınca 
aklımı başıma topladım dedi." 
Ahmet: "Ben otuz yaşındayım!" dedi. 
"İşte, işle lamam!" diye atıldı Melek. "Enişteni ele ben tanı­
dığımda yirmi sekizdi. Enişten, ben de onun gibiydim, ama bu 
başarılı bir avukat olmama engel olmadı, dedi. Kim o kız sa­
bi?" 
"Bu saçına konuyu kapat arlık!" dedi Ahmet.