Nazlı: "Refik de ııerde kaldı?" dedi. 
Ömer: "Gelir işte canım!" diye homurdandı. 
Nazlı elinin sinirli bir hareketiyle etekliğini çekiştirerek: 
"Bugün sen de hiçbir şey söylemiyorsun!" dedi. 
Ömer, hâlâ kırmızı eteği çekiştiren o sinirli ele bakarak: "Nen 
var senin?" dedi. "Ne istiyorsun?" 
"Hiçbir şeyim yok. Hiçbir şey de istemiyorum!" dedi Nazlı. 
Sonra tuhaf bir suratla Ömer'e baktı. 
Ömer bu bakışı önce tuhaf buldu, ama sonra eski ve hoş bazı 
şeyleri hatırladı. İçinden Nazh'ya yakınlık göstermek geldi. 
Gözlerini ondan kaçırdı. Sigarasından bir nefes çekti. Nazlı'nın 
hâlâ o tuhaf bakışla kendisine baktığını anlayarak döndü. Bir 
şeyden kurtulmak istermiş gibi acele acele: 
"Seni sevdiğimi biliyorsun!" dedi ve birden orada çok önemli 
bir şey varmış gibi gözlerini bir noktaya dikti. Baktığı şeyin kalın 
çerçeveli Venedik manzarası olduğunu farketti, ama oraya bir 
kere gözlerini dikkatle diktiği için başka yere bakamadı. Resmi 
ilk defa görüyormuş gibi uzun uzun inceledi. Sonra sigarasının 
ucuna baktı. Gözünün bu sefer de buraya takıldığını düşünü­
yordu ki, Nazlı'nın birşeyler söylediğini farketti. 
"Seninle konuşmak istiyorum!" diyordu Nazlı. 
"İyi işte, konuşalım!" 
"Sana bazı şeyleri sormak istiyorum!" 
"Sor, canım işle!" dedi Ömer. Nazlı'yı şöyle bir süzen bakışları 
gelip gene ağzındaki sigaranın ucuna takıldı. 
"Son zamanlarda çok huzursuzsun," dedi Nazlı. 
"Bu bir soru değil ki!" 
"Niye böylesin, peki?" 
"Huzursuz değilim ki," dedi Ömer. Sonra tedirgin olduğunu 
düşündü. 
"Peki, nen var? Sen nasılsın, söylesene, ne oluyor?" 
"Hiç, hiç, hiç!" diye bağırarak Ömer ayağa kalktı. "Bu sözler 
de nereden çıkıyor?" Bu beklenmedik hareketinden korktu. 
Oturmak istedi, ama oturamadı. 
"Bilmiyorum!" diye mırıldandı Nazlı. "Sana açıkça sormak 
istiyorum!" 
Ömer onun soracağı şeyi ağlayarak sormasından endişelenerek 
379