106
yakınlaşmayı denemişti bütün kalbiyle. Am a nüfus kâğıdında  
yazılı dinle arasında kapanmayan bir mesafe vardı. Kim likle'  
re din hanesi koymak hangi akla hizmetti ki zaten? Yeni doğ­
m uş bir bebeğin Müslüman mı, Hıristiyan mı, Yahudi mi, yok­
sa inançsız mı olduğuna kim karar verebilirdi? Bebeğin ken­
disi değil herhalde. Bebekken verilmeyen konuşma hakkı, bü­
yüyünce de verilmiyordu aslında. Hep başkaları dolduruyor­
du bilgilerimizi bizim adımıza.
Eğer din hanesini kendisi doldurabilseydi m uhtem elen  
şöyle yazardı Peri: “Arafita.” “M ütereddit.” “Henüz karar ver­
m em iş.” “Halen sorgulam akta.” Eğer kimileri cennete, kim i­
leri cehenneme gidecekse, kendi yerinin “arada” olacağına  
em indi. Dini bütün insanlarla bu konulan konuşmaktan ka­
çmıyordu, çünkü onun kuşku ile inanç arasında mekik doku­
duğunu anlar anlamaz başlıyorlardı telkinlere. “ Filanca ki­
tabı okudun mu? Şu duaları her gün tekrarlarsan bütün şüp­
helerin kaybolur"  Ne kadar da ısrarcıydılar. N asıl da kendi­
lerinden emin. Kimileri için egolarını okşayan bir mükâfattı  
herhalde bir “im ansızı” kendi dinlerine kazandırma arzusu.  
Puan kazanm ayı mı umuyorlardı T ann katm da? Peri anla­
mıyordu niçin bir yanş gibi algıladıklannı her şeyi. İnanç de­
diğin bireysel, kişisel, içedönük ve ömür boyu süren bir sey­
rüsefer değil miydi?
Babasınm  hediye ettiği günceye şöyle y azacaktı: Ben gali­
ba hep araftayım . Belki de aynı anda çok fazla şeyi düşünü­
yor ama hiçbirini tutkuyla istemiyorum.
* * *
Peri’nin liseden birincilikle mezun olduğu gün, kahvaltı­
yı babasıyla ikisi beraber hazırladılar. Domatesleri doğrayıp,  
maydanozlan kıyıp, yum urtalan çırpıp, öyle baharatlı bir me­
nemen yaptılar ki her lokması dillerinde delikler açtı sanki.