KADERİN CİLVESİ 167 
mi akıntıya bırakacağım. Zamanın «geçim için her yol mu­
bahtır» düsturu ile hareket edenler güruhuna katılacağım. 
Ve nihayet bu işlere alışacağım. 
Küçük büyük bütün ev halkı alt katta bir odaya toplan­
dık. Ciddî bir müzakere halindeyiz. Bazımız gülünecek, bazı­
mız ağlanacak, her birimiz bir türlü fikir ileriye sürüyoruz, 
akıl düşünüyoruz. Fakat sözlerimizin hiçbirinde kurtuluşa çı­
kar bir ip ucu göremiyoruz. îş üçyüz liranın geri verilmesi 
noktasına dayanınca hepimizin yüreklerine bir çarpıntı, dille­
rimize bir kekemefik geliyor. 
Karım sinir krizleri içinde bağırıyor: 
— Efendi, Efendi, buna düzcesi kerhanecilik derler. Bu 
rezalet de üstelik toy, masum çocuklarımızın önünde oluyor. 
Kaynanam cevap veriyor: 
— Evden çıkınız deyince paraları geri vermeli. Vermez­
sek buna da dolandırıcılık derler. 
Biz bu tartışmalarda iken kapının zili siniri tutmuş gibi 
uzun uzun çırpındı. Hepimiz bu çırpıntıyı derhal kalblerimiz-
de duyduk. Yine kimdi gelen? Yukarıki odada soyunup yat­
mak için ikinci kafile kiracılar mı geliyor? Bilinmez bir korku­
nun uğursuzluğu ile sarsılıyorduk. 
Şahadet parmağımı dudaklarıma götürerek hepsine sus­
malarını işaret ettikten sonra pencerenin kenarından kapıya 
baktım. Bir tehlikeden ürkmüş gibi ufak bir haykırışla hemen 
geri çekildim. Sessiz bir soru ile derin derin yüzüme bakanlara 
genel bir karşılık olmak üzere: 
— O geldi, dedim, o geldi... 
Karım: — Kim? 
— Şemi Efendi... 
Şimdi ne yapalım? Herifi kovalım mı? Kapıyı açıp içeriye 
mi alalım? Ayıbını yüzüne vurarak defetmeğe kalksak bu ke­
pazeyi utandıramayacağımızdan eminim. Onda sıkılıp da üç­
yüz lirayı bırakarak kaçacak surat yok. İçeriye- kabul etsek 
onun sanatına ortak oluşumuzun senedini imzalamış olacağız. 
Evimizin kir bedeli biçiminde cebimize giren melun para çözül­
mez bir uğursuzlukla bizi ona bağlamıştı. 
İnsan bazan en büyük nefret ve tiksintisine rağmen elin-