Dolap
İstanbul, 2016
Y üzü m askeli üçüncü b ir adam  daha k atıld ı m alikâneyi 
basan ik i kişiye. Konuşma şeklinden anlaşılıyordu k i liderle­
riydi. D iğerleri eve dahp ona yol açarken, o dışarıda, bahçede 
beklem iş olm alıydı.
“H erkes dediğim i yaparsa kim senin cam  yanm az” diyordu 
adam  şu anda. Sesi ne öfkeliydi ne heyecanlı; soğuktu sade­
ce, m esafeliydi “Seçim  sizin.”
P eri hâlâ m utfak ile salon arasındaki ufak g eçittey d i B ir 
ara m utfağa kaçm ayı düşündüyse de vazgeçti. Salondan fark 
edilebilirdi. G ayriihtiyari b ir adım  geri gitti. E lleri arkadaki 
aynanın yüzeyini hissetti. H afifçe oynadı yüzey. Ayna zannet­
tiği şeyin b ir gömme dolabın kapağı olduğunu anladı.
D ikkatle açtı dolabı. İçeride paltolar, kutular, ayakkabılar, 
şem siyeler vardı. H iç düşünm eden girdi, usulca k apıyı ka­
pattı. K aranlıkta büzüşüp top oldu. T ıpkı çocukken yaptığı 
gibi, hayatında b ir kez daha gardıroba saklandı.
B ir dakika ya geçti ya geçm edi, birileri, “Çıkın m utfaktan! 
H epiniz. Şim di, çabuk!” diye bağırarak koridorda koşturdu.
Ç alışanları topluyorlardı. A şçı, yardım cısı, hizm etçiler ve 
bu akşam  için  tutulm uş garsonlar, hepsi derdest edildi. Ace­
leci ayak sesleri. A ğır botların yere vuruşu. B astırılm ış fısıl­
tılar. Korkular.
D olabın içinde, Peri telefonun sessiz düğm esine bastı, an­
nesine m esaj yazdı. P olisi ara, çok aciL Soygun var. N erede  
olduğum u biliyorsun.