şüne  tanıklık  etmekten  acı çektiği  kadar,  haz da alıyordu  inceden  in-
ceden.  İğdiş  bir keyif  duyuyordu  onun  gündüzleri  bir an bile  yitir-
mediği  heybeti,  akşamları  içki  masasında  kuruş  kuruş  bozdurup  har-
cadığını  görmekten...  Bu yüzden  kuruyordu  o birbirinden  leziz  me-
zelerle,  iştah  açıcı  yemeklerle  donatılmış  rakı  masalarını.  Üstelik 
her akşam...  On iki sene  boyunca  hemen  her akşam... 
Fazlaydı  çünkü  babam.  Fazla  yakışıklı,  fazla  mahir,  fazla  bilgiç, 
fazla  girift,  fazla  hodbin,  fazla  gafil,  fazla  delişmen...  fazlaydı  an-
neme  ve bana;  fazlaydı  oturduğumuz  lojmanlara,  görev  yaptığı  or-
duya,  tayin  olduğu  kasabalara,  iyileştiremediği  hayvanlara...  yaşa-
dığı hayata  fazlaydı  fazlasıyla.  Onu  sevdiğim  herhangi  bir dönem 
olup  olmadığından  emin  değilim  ama  bir vakitler  onunla  gurur  duy-
duğumu  hatırlıyorum.  Onunla  gurur  duyuyordum  çünkü  uzun  boy-
luydu.  Yakışıklıydı,  hem  de çok.  O dönemlerde  çingeneler  tarafın-
dan kaçırılıp  büyütülen  çocuklar  hakkında  onlarca  hikâye  dolaşırdı 
dilden  dile.  Babamı  da küçükken  birilerinin  kaçırıp,  aramıza  kattı-
ğını düşünürdüm  hep.  Kimseye  benzemiyordu  çünkü.  Kumral,  or-
ta boylu,  gülüşleri  birbirlerininkini  andıran,  kızdıklarında  gözlerini 
kaçıran,  en çılgın  anlarında  bile  üzerlerinden  sınırlılık  akan,  sabır-
lı, sıradan  ve sakıngan  kadın  ve erkek  topluluklarının  arasında,  ka-
pılara  sığmayan  boyu,  güneşin  altında  yakıcı  bir sarıya  bürünen  saç-
ları, hüzünlendiğinde  koyulaşan  ve her zaman  insanın  yüzüne  he-
sap sorarcasına  dosdoğru  bakan  kahverengi,  delici  gözleri,  bir uç-
tan bir uca yalpalayan  mizacı,  sürüsüne  bereket  hezeyanları,  günah 
hânesinde  günbegün  kabaran  hataları  ve vartalanyla  bizim  gibi  de-
ğil, bizden  değildi. 
Eğer  babam  bu kadar  yakışıklı  olmasaydı,  böylesine  dinç  ve 
kendinden  emin,  muhtemelen  daha  rahat  ederdi  annem.  Nişan  fo-
toğraflarında,  yakasına  kocaman,  yapma  bir manolya  iliştirilmiş  tir-
şe nişan  elbisesi  içinde,  onun  koluna  girmiş  gülümserken  bile  ba-
kışlarını  gölgeleyen,  mutluluğunu  örseleyen  o kem  tedirginlik,  ara-
dan geçen  yıllar  içinde  bileylenmezdi  böylesine.  Zamanın  iki yüz-
lülüğünden  nefret  etmiş  olmalı.  Önce  ben,  sonra  kardeşim,  derken 
peşpeşe  iki düşük,  ardından  o çok istediği,  şımarta  şımarta  büyüttü-
ğü, en nihayetinde  tıpatıp  kendine  benzettiği  kız çocuğu...  Vaktiyle 
çok güzel  olan  kadınların,  vaktiyle  çok  güzel  olduklarını  yan  mah-
221