sız!.. Bir saatçik sırtüstü uzanabilirdim orda ... 
Kumların üstünde bir saatçik, sırtüstü uzanabil­
seydim... Göğün boşluğuna, derinliğine baksay­
dım ... Bir köpek vardı. Güneşe uzanmış... Kuyru­
ğunu bir o yana, bir bu yana ... Bir o yana, bir bu 
yana... (Durur. Bir an) Gerçekten bir köpek var 
mıydı orda? 
il. ERKEK : (Uykuda gibi) Yapılacak tey iyi şey , bıçağı tam iste­
nen yere ve bir sallayışta vurmak. .. (Eliyle göğsünü 
tutar.) 
1. ERKEK (Eliyle göğsünü tutar.) Gerçekten var mıydı? Ne tu­
haf. O okyanus kıyısını da, köpeği de unutmuş­
tum. İlk anımsayışım bu ... Dinle ... Belki de o köpek 
bendim. Sırtüstü yatılamayacak bir sırada o sıcak 
kumların üstünde ne işim vardı yoksa? 
il. ERKEK : (Aynı şekilde) Yapılacak tek iyi şey, bıçağı tam iste­
nen yere ve bir sallayışta vurmak. 
1. ERKEK : (Aynı şekilde) Bir havaalanındaydım. Yeni bir kav-
gaya mı koşuyorduk ne? Havaalanı ndaydım .. . 
Ama hangisi? Sağa sola koşuyorduk hep birlikte .. . 
Hep koşuyorduk. .. Şimdi düşünüyorum da ... Çok 
gürültü vardı. .. Yine de bir sesin durmadan adımı 
çağırdığını duydum ... Bir ses durmadan adımı ça­
ğırıyordu: "Sizi telefondan istiyorlar!.. Sizi telefon­
dan istiyorlar !.. 24 no'lu gişeye gelin!.. 24 no'lu gi­
şeye gelin!.." Birden nasıl anımsadım 24 no'lu gişe 
olduğunu? Oysa gişeye gitmedim. Bir yerlere doğ­
ru koşuyordum çünkü ... Hep koşuyordum ... Beni 
arayanın o olduğunu çok sonraları öğrendim ... 
Bak bunu da unutmuştum ... (Bir an) Sanırım arlık 
aramayacak. 
il. ERKEK : Artık aramayacak. 
1. ERKEK : Hiç değil bu son saatte gerçekten inanmış olduğu­
mu bilmeyecek mi? (Bir an) Gelip yanıma uzanır­
dı... Hiç konuşmaksız ın... Elimi sürmeye korkar­
dım ... O anda bile beni düşünmediğini _bilirdim ... 
104