değişiklik olmadı. Gene her gün bahçesinden, bostanından 
ürünlerini taşıdı, gene göz açıp kapayıncaya kadar ürünlerini 
sattı bitir di. Yalnız, küçücük huğundan çıkıp Ermeni komşusu 
Artinin ona yalvar yakar , oturmasını istediği konağına taşındı. 
Artin dönmeyince, kimse de onun bu evden çıkmasını isteme­
di. Zülfü Bey de hazineye kalmış bu konağı açık artırmaya çı­
karttı. Kasabadan kimse Arnher Beyin karşısına çıkıp da pey 
sürmedi. Ve böylece çok ucuza bu konak Arnher Beyin oldu. 
Birkaç gün öncesine kadar Arnher Beyin alçakgönüllü yaşamı 
tekdüze sürdü gitti. Kasabadaki birçok kişi Ermenileri de, onla­
rın Arnher Beydeki servetlerini de unutmuş gitmişlerd i. Gece 
yansı Arnher Beyin kapısı çalındı. ,yıllardır bu vakitlerde onun 
kapısını hiç kimse çalmamıştı. Kapıyı kendi açtı. Karşısında 
başlan kırmızı fesli eşkıyalan görünce hiç şaşırmadı, kork madı. 
ikircik geçirmeden: 
"Buyurun Ağalar," dedi, "hoş gelip safalar getirmişsiniz." 
Eşkıyalar içeriye girdiler. Bir ikisi dışarda, kapının önünde kaldı. 
Yukan çıkıp, Arnher Beyin gösterdiği sedire oturdular. 
''Bu İnce Memed," dedi Ferhat Hoca. 
"Sen de Ferhat Hoca olacaksın," dedi Arnher Bey. 
"Benim," dedi Ferhat Hoca. 
"Allah bu günü de bana nasip etti," diye ellerini havaya aç­
tı sevinerek Arnher Bey . "Bana deselerdi ki Allahtan bir tek şey 
iste Amber , hemen isteğin yerine getirilecek, ben İnce Memedi 
görmek istediğimi söyler dim. Bir kahve, aç mısınız, tok musu­
nuz?" 
Hoca sert: 
"istemez," dedi, sesi bozuktu . 
Memed, utancından terlerneye başlamıştı . 
"Yemek, şerbet ..." 
"istem ez." 
"Neden canım, Tanrı misafirisiniz." 
"istemez ." 
Hocamn sesi titriyor, gittikçe sertleşiyordu. 
"Neden canım ." 
"Biz seni soymaya, Ermenilerin sana bıraktıklan emanetle­
ri almaya geld ik." 
378