FAKİR BAYKURT
 
169
 
 
Haydar, hayatta babasıyle birlikte oturuyordu.
 
Cennet karı oğlan
ı kolundan çekti:
 
«Hani anana yedireceğin kelek?» dedi. «Koş, al da anân yanına 
götür. Oturmadan önce elini öp. “Geçmiş olsun!” de. Haydi 
aslanım..»
 
Haydar, çabuk bir bıçak, bir tabak aldı. Sakladığı yerden keleği 
çıkardı. Anasının yanına girdi. Ninesinin 
öğrettiği gibi, önce bir el 
öptü: «Geçmiş olsun ana!» dedi. Keleği, tabağı önüne koydu: «Bunu 
dedem yolladı sana!» dedi. «Kendi bağımızdaki bostandan kopardı. 
Bağda kelek karpuz kakılıp durur valla ana! Bana bir dene yedirdi. 
Bunu da sana yolladı, ben soyu
p yedireceğim. Ana, bu kelekler bir 
tatlı oluyooor! Bir gözel ko
-
 
kuyooor!»
 
Senem:
 
«Yavrum, yavrum!..» dedi, Haydar’ı okşadı. Keleği aldı, «Haydi 
soy da yiyelim...» dedi.
 
Haydar keleği soymaya başladı: «Emme ben yimem ana!» dedi. 
«Bunun hepsi senin! Dedem 
söyledi, hepsini sen yiyeceksin!.. Dedeme 
gidip habar verdim. Çok sevindi. Nineme de bir kızdı, bir kızdı, seni 
orağa götürdü deyi! ..»
 
Daha ilk dilimi yerken, elinde bir tas çorbayla Esme gelin girdi 
geldi. Haydar, saklı bir iş yapar gibi, elindeki 
keleği, bıçağı ne 
yapacağını bilemedi.
 
Senem, oğlunun dizine bastı:
 
«Esme yengene de soyarsın kelekten!» dedi.
 
Esme oturdu ... Karnı kocaman olmuştu. Benzi de iyice solmuş, 
uzamıştı. «Geçmiş olsun, uzun ömürlü olsun, Senem aba!» dedi. 
Çocuğun yüzünü açtı, 
«Maşşallah, tu tu tu! ..» etti. Sonra daha içten, 
bir «Geçmiş olsun» daha dedi. «Allah seni kurtardı, beni de kurtarsın 
işallah Senem aba ...»
 
«Hiç korkma! Bir takkalık iş!» dedi Senem.
 
«Ah, ben senin gelmeni çok istiyordum! Senin . ..»