lur, hayat ımın altı üstüne gelir" diye endi şe etme. Ne - 
reden biliyorsun hayat ın altının üstünden daha iyi ol- 
mayacağını? 
Beni dald ığım düşüncelerden dostane bir ses ç ıkardı: "Se- 
lâmünaleyküm dervi ş!" 
Dönüp bak ınca bir ka ğnının üzerinde sark ık bıyıklı, teni 
zeytuni, iri ya ğız genç bir köylü gördüm. Ka ğnıyı çeken öküz 
hem çok ihtiyar hem çok zay ıftı, belli ki ömrünün son demle- 
rindeydi. 
"Ya aleykümselam" diye seslendim. 
"Neden burada bir ba şına oturursun? At sürmekten yorul- 
duysan, atla ka ğnıma, Konya'ya kadar götüreyim seni." 
Gülümsedim. "Eksik olma ama yayan gitsem, senin şu 
öküzünden h ızlı giderim." 
"Öküzümü hafife alma" dedi köylü, besbelli içerlemi şti. 
"Yaşlıdır, zayıftır ama en sad ık dostumdur." 
Bunu duyunca kelimelerin a ğırlığı altında ezildim. Hemen 
doğruldum, köylünün önünde e ğildim. Allah' ın engin devr-i 
tekvininde bir habbe olan ben, şakadan da olsa, ister insan 
olsun ister hayvan bir ba şka canı nasıl küçümser, nas ıl ötele- 
yebilirdim? Madem ki bir hata yapm ış, kalp k ırmıştım, özür 
dilemeliydim. 
"Senden ve öküzünden özür dilerim" dedim. "Kusur ettim, 
affola!" 
  
Köylü ağzı açık bakakald ı bana. Yüzünde şaşkın bir ifade 
belirdi. Bir süre bo ş boş baktı, dalga geçip geçmedi ğimi anla- 
mak istercesine. "Daha evvel hiç kimse böyle bir şey yapma- 
mıştı" diye m ırıldandı. Mahcup, s ıcacık gülümsedi. 
"Demek kimse öküzünden özür dilemedi, öyle mi?" 
"Eh, o da var tabii. Ama kast etti ğim o değil. Asıl kimse 
benden özür dilemedi. Genelde öbür türlü olur bu i şler. Özür 
dileyen ben olurum hep. Ba şkaları kabahatli bile olsa hep 
ben af dilerim." 
Bunu duyunca müteessir oldum. "Delikanl ı, Kuran- ı Kerim 
der ki, Biz insan ı en güzel biçimde yaratt ık. Uludur insan. K ıy- 
metlidir. Ne eziktir, ne aciz. Zaten Allah' ın doksan dokuz s ıfa- 
tı arasında acz yoktur. Üstelik kurallardan biridir" dedim. 
"Ne kural ı?" diye sordu kafas ını kaşıyarak. 
"On Beşinci Kural: 'Allah, içte ve d ışta her an hepi- 
mizi tamama erdirmekle me şguldür. Tek tek herbiri- 
miz tamamlanmam ış bir sanat eseriyiz. Ya şadığımız 
her hadise, atlatt ığımız^her badire eBîkTerîiîuzTglHer^ 
memiz için tasarlanm ıştır. Rab noksanlar ımızla ayrı 
ayrı uğraşır çünkü be şeriyet denen eser, kusursuzlu ğu 
' *?*—"amujHI^—???MJau ı»W * .m Millim ıllıM ??mTIffBl ı— ıı—ın lldlfa 
jmuHHMUlM MIIIBIHIHMII ?""??"^OILlUHMHMIlllfl  ı ??um.        \f ??*?— 
hedefler." 
Köylü gözlerini klrp ıştırdı. "Sen de mi vaaz ı dinlemeye gel- 
din yoksa?" diye sordu. "Öyleyse yola dü şsen iyi olur. Bugün 
her zamankinden de kalabal ık olacakm ış. Ne muhte şem bir 
hatip ama de ğil mi?" 
Kimden bahsetti ğini anlay ınca kalbim duracak gibi oldu. 
"Söyle hele, Rumi'nin vaazlar ı neden bu kadar ilgini çeker?" 
Köylü bir müddet sustu, bir süre ufka dald ı gözleri. Zihni 
hem her yerde, hem hiçbir yerde gibiydi. Sonra şöyle dedi: 
"Bizim köy türlü badireler atlatt ı. Önce k ıtlık geldi, ard ın- 
dan Moğollar. Yakt ılar, yıktılar, yağmaladılar. Şehirlere et- 
  
136