Mektup elimde, "Gökşin, gel, gel! Şu mektubu 
medyaya sızdıralım da adımı gavura çıkaranları 
utandıralım. Gel bak, neler yazmışım!" diye seslen­
dim, yanıt alamayınca kulak kabarttım; Gökşin, 
"Dünden beri hiçbir şey yemedi mi gerçekten?" di­
ye soruyordu Zeynep'e. 
Dernek erken gelişine bir bahane bulmak için 
getirmiş mektupl arı diye düşündüm, birlikte kah­
valtı edersek bana yedirebileceğini zannediyor. 
Bana laf geçiren ender kişilerden biridir, Zeynep 
telefonda ona hiçbir şey yemediğimden şikayet 
etmiş olmalı. Gökşin'le altmış üç yıl önce Kandilli 
Kız Lisesi'nin orta birinci sınıfında buluşmamız­
dan bu yana, hiç ayrılmamış olmamızın yanı sıra, 
sırdaşımdır, yakınımdır, derdimi döktüğü m, akıl 
danıştığım, tavsiyelerine uyduğum can arkadaşı m­
dır! Benden on üç gün büyük olduğu için, bana 
hayatım boyunca hep ablalık tasladı. Ben de o ne 
söylediyse munis bir kardeş gibi dinledim sözünü. 
Ama bu sefer boşuna zahmet etmiş Arnavutköy'e 
kadar. Boğazımda n tek bir lokma geçmiyor. 
Elinde kahvaltı tepsisiyle Zeynep ve Gökşin bir­
likte içeri girdiler. Zeynep kucağım daki mektupla­
rı alıp tepsiyi dizlerime koydu. Gökşin, tepsiden 
kendi çayını aldı, karşımdaki koltuğa yerleşti, ça­
yından birkaç yudum içtikten sonra kalkıp bana re­
çelli bir ekmek hazırladı. Tam itiraz etmeye hazır-
22