Sonra Hösük oturdu. Olup biteni bir bir Döneye anlattı . 
Döne yerinde duramıyor , evin bir ucundan bir ucuna gidip ge­
liyor du. 
Azıcık bir zamanda Pancar Hösüğün getirdiği haber bütün 
köye yayıldı. Kadınl ar, erkekler, yaşlıl ar, çocuklar , köyde kim 
varsa, Dönenin evinin önüne yığılıştılar. Ay ışığı, köyün toprak 
damlarının, Dönenin evi önünde kımıldanan insan kalabalığı­
nın üstüne dökülüyor du. 
Kalabalıktan gürültü, pahrh, şamata geliyord u. Birden gü­
rültü kesiliverdi. Ortalıkta ses soluk kalma dı. Cümle başlar da 
güneye doğru çevril di. Bir atlı geliyordu öteden. Atının koşum­
larının madeni kısımlan ay ışığında parlıyo rdu. Atlı yaklaştı. 
Sonra kalabalığı yardı, geldi ortada durdu. 
"Döne ! Döne!" diye bağırdı. 
Kalabalıktan, zayıf bir kadın sesi cevap verdi: 
"Buyur Abdi Ağam." 
"Duyduğum doğru mu Döne?" 
Döne geldi, atın başının bizasında durdu. 
"Pancar Hösük görmüş . Geldi bana söyledi ." 
Abdi Ağa: 
"Nerede o Pancar?" diye gürle di. "Gelsin yanı ma." 
Kalabalık kanştı: 
"Yok. Hösük yok," dediler. 
"Hösük hiç kalabalığa girer mi?" 
"Kıyamet kopsa evinden çıkm az." 
Ağa emir ver di: 
"Gidin getirin Hösüğü ." 
Hösük gelinceye kadar, kalabalıktan gene hiç ses çıkmadı. 
Ortalık derin bir sessizliğe gömüldü. 
Az sonra beyaz don, beyaz gömlek içinde Hösük getirildi. 
Kollarını sıkı sıkıya tutmuş iki kişi arasmda çırpıniyordu: 
"Ne istiyorsunuz benden bu gece vakti? Derdiniz ne? Allah 
sizin belanızı versin deyy uslar !" 
Abdi Ağa: 
"Seni ben istedim Hösük," dedi. 
Hösük indirdi. Yumuşadı: 
"Ulan namussuzlar , neden Ağa çağırıyor demediniz ?" 
46