gelirim yakında. Ne biliyorsan yaz bana. Benim için çok
önemli, anlıyor musun? Ne yaptınız? Nasıl yaşadınız bir-likte? Çok önemli. Sana güveniyorum, biliyorsun.” “PekiT urgut. Ne söyleyeceğimi bilemiyorum. Önemliyse...”“Evet çok önemli. Tahmin edemeyeceğin kadar. Çok iyidüşün. Hemen yaz. Söz ver hemen yazacağına.” Sessizlik.“Söz veriyorum T urgut.” Ey zavallı ruh! Bana yol göster.“Yemin et!” “Yemin ediyorum.” Gürültüler. “Metin, kapat-tın mı Metin? Telefoncu kız: “Üç dakikanız doldu efen-dim.” “Anladık, anladık. Devam ediyor.” Bağırdı: “Metin!Hemen gönder mektubu. Bekliyorum.” “Olur T urgut. Bu-rada rahat konuşamıyorum.” “Anladım. Unutma, her şeyiyazacaksın. Yazacak ne varsa hepsini. Onu bir parça sev-mişsen...” “Evet T urgut anlıyorum.” Hiçbir şey anladığınyok. “Ama doğru ve çekinmeden yazacaksın. Hiç bir nok-tayı değiştirmeden.” “Fakat T urgut...” T urgut, kesin bir ifa-deye başvurdu: “Hislerini anlıyorum. Daha fazla sormaşimdi. Mektubunu bekliyorum.” Metin ağlamaya başlar:“Başımız sağ olsun T urgut. En iyi arkadaşımızı...” Kendinegeliyor. “Üzülme Metin. Daha çok konuşacağız. Şimdilikallahaısmarladık. Mektubunu bekliyorum.” “Güle güleT urgut. Teşekkür ederim.” “Teşekkür edecek bir şey yok.En iyi arkadaşına haber vermeden edemedim.” “AnlıyorumT urgut. Güle güle.” “Yazacak mısın?” “Yazacağım.” Kızınsesi: “Vaktiniz doldu efendim, uzatamam.” “Anladık. Ka-patıyoruz.” Derin bir nefes aldı. Birden telaşlandı. “Bir da-kika!” “Tamam efendim, altı dakikanız doldu.” “Bir cümlesöyleyeceğim.” Avazı çıktığı kadar bağırdı: “Metin!” “Efen-dim?” Allaha şükür kapatmamış. “Metin, o olayı da mu-hakkak yazmalısın.” Duraklama. “Hangi olay?” “Biliyor-sun.” Kızın sabırsız sesi: “Tamam efendim, kapatıyorum.”Ne istersen yap.
406