Yer Demir Gök Bakır 501 
Ummahan: 
"N olursun, ben de bakayım, Hasan," dedi. "Ben senin bacın değil miyi.m?" 
Hasan yumuşak: 
"Gel bak," deyince, Ummahan onun boynuna sarıldı. Koşa koşa taşa geldiler. 
Hasan taşı kaldırdı, dikti. Karşısına geçip oturdular. Sanki çok önemli bir şeyler 
oluyormuş gibi taşın yerine, gözlerini dikip, ayırmadan bakmaya başladılar. 
Bir süre böyle baktıktan sonra, Hasan ayağa kalktı, taşı yerine kapattı. Mut­
luydular. 
Hasan Ummahanı elinden tuttu: 
"Kalk Ummahan, akşam oluyor," dedi. "Odunumuzu toplayalım. Soğuk da 
geliyor. Başka bir gün, bir iyice, sabahtan akşama kadar seyrederiz ." 
Ummahan: 
"Hiç doymadım, seyrederiz," dedi. 
Köy gene kaynaşıyordu. Muhtar neden kasabaya gitmişti? Bu işte bir kötülük, 
bir bit yeniği vardı. Muhtar Sefer demişti ki: 
"Köylülerim, ve de kardaşlar ım," demişti. "Adil bana haber yolladı ki, dükka­
na öyle eskisi gibi koca Yalak köyünün tekmil kadınlan birikip gelmeyecekler. Bu 
yıl giyitleri erkekler alacak. Dükkanıının kapısında değil bir kadın, beş yaşında bir 
kız çocuğu bile görsem Yalak köyünün hiçbir adarnma bir metre bez bile vermem. 
Erkekler gelecekler, o da toptan değil. Bir gün on kişi, başka bir gün on beş kişi ... 
Böyle böyle gelip alacaklar. Adil böyle istiyor," demişti. Ne demek istemişti? 
Bütün bunlar konuşuluyordu ama küçük bir topluluk da sevinerek kasabaya 
gitmeye hazırlanıyordu. 
Bu iş biraz da kadınların ağırına gidiyordu. Biraz da merak ediyorlardı. Adil 
bu yıl erkekleri kandıracak mıydı? Fabrika yanığı, çürük malları mı verecekti er­
keklere? 
Meryemce konuşsa, hemencecik şıp diye söyler, Adil kadınlardan, kadınların 
onu parçalamasından korkuyor derdi. Adili iyi. tanırdı, bunca yıl insanlar üstüne 
deneyi. vardı. 
Taşbaş da merak ediyordu. Sefer gitti köylü de gidiyor. Adil bu iki arada ne 
yapacaktı? Gece sabaha kadar yüreğini temizleyip, Sefer kar altında kalsın, Adilin 
yanına ulaşamasın diye dua etti. Bu duası kabul edilir de, yolda Seferin başına 
bir hal gelirse, işte o zaman Memidiğin kendisini ışıklar önünde gördüğüne ina­
nacaktı. Köylü ne diyordu? Ateş olmayan yerden duman çıkmaz diyordu. Eğer 
Sefer kar altında kalırsa, kendinde, ateşin harıl harıl yandığına inanacaktı. Ve de 
ermiş olduğunu kabul edecekti. 
Acaba ermişler nasıl kişilerdi? Bunu ilk olarak düşündü. Belki de tıpkı kendi­
si gibi insanlardı. Her ne hal ise, yakında belli olacaktı. Ermiş mi, değil mi?