lar. Ben donup kalmıştım, bir korku filmi seyreder 
gibiydim. 
Rehber seslendi, "Ellerinizi gösterin!" 
Öğrencilerden yana hayvan pençesini andıran 
eller uzandı. 
"Şimdi de ayaklarınızı gösterin!" 
Cüzamlı lar bu kez de ayak parmakları deforme 
olduğu için ayakkabı giyemediklerinden, paçavrala­
ra sarılı ayaklarını kaldırıp uzatmaya çalıştılar, bize 
doğru. 
Tepede duran bizler, Hoca hastalık hakkında 
bilgi verirken, çukura hapsedilmiş cüzamlılara, sirk 
hayvanlarına bakar gibi bakıyorduk. Öğle saati gel­
miş olmalı ki, tam o sırada hastaneden geniş bir 
lenger içinde yemek geldi. Hastalar barakalarına 
döndüler, bakraçlarını alıp çıktılar, görevli uzun 
saplı kepçeyle onlara mümkün mertebe uzak kal­
maya dikkat ederek bakraçlarına yemek doldurdu 
ve gitti. Hastalardan bazıları oldukları yere çöme­
lerek yemeklerini yemeğe başladı. Bazıları da par­
makları kaşığı kavrayamadığı için tıpkı bir hayvan 
gibi başlarını yere bıraktıkları yemek kabının içine 
soktu. 
Mideme bir sancı saplandı. Gözlerim karardı, 
sendeledim. Yanımda duran arkadaş, rengimin uç­
tuğunu görünce, "İyi misin?" diye sordu. 
"iyiyim." 
"Sen keşke hamile halinle bu fasıla hiç katılma­
saydın, bak rengin kül gibi oldu ." 
114