1970'lerin ortasında eli sopalı bir Marksist fraksiyon burayı iş gal edip merkez 
olarak kullanmış , bazı siyasi cinayetler burada planlanmış  (belediye baş kanı 
avukat Muzaffer Bey yaralı olarak kurtulmuş tu), 1980'deki askerî darbeden sonra 
yapı boş almış, daha sonra yandaki küçük dükkânı alan uyanık bir buzdolabı ve 
soba satıcısının deposuna, üç yıl önce de İ stanbul ve Arabistan'da terzilik 
yapıp biriktirdiğ i parayla memleketine dönen girişimci ve hayalperest bir 
terzinin overlok atölyesine dönüş türülmüş tü. 
Ka içeriye girer girmez, turuncu güllü duvar kâğ ıtlarının yumuş acık ışığında 
birer tuhaf iş kence makinesi gibi gözüken bu düğ me makinelerini, eski tarz büyük 
dikiş makinelerini, duvarlardaki çivilere asılı iri makaslan gördü. 
Sunay Zaim üzerinde Ka'nın onu iki gün önce ilk gördüğ ünde giydiğ i yıpranmış  
palto ve kazak, ayaklarında asker çizmeleri, parmaklarının arasında filtresiz 
bir sigara odada aş ağı yukarı yürüyordu. Ka'yı görünce eski ve sevgili bir dostu 
görmüş gibi yüzü ış ıdı, koş up sarıldı ve öptü onu. Öpüş ünde tıpkı oteldeki celep 
kılıklı adam gibi "darbe memlekete hayırlı olsun!" diyen bir yan da vardı, 
Ka'nın garipsediğ i fazla arkadaş ça bir yan da. Ka daha sonra bu arkadaş lığı iki 
İstanbullunun Kars gibi fakir ve ücra bir yerde, zor koş ullarda karş ılaşmasıyla 
açıklayacaktı ama bu koş ulların bir kısmını onun yarattığ ını da biliyordu artık. 
"Kasvetin karanlık kartalı benim içimde her gün kanatlanır," dedi Sunay, esrarengiz bir havayla gururlanarak. "Ama kendimi kaptırmam, sen de tut kendini. Her şey iyi olacak." 
Büyük pencerelerden içeri vuran kar ış ığında Ka yüksek tavanlarının 
köşelerindeki kabartmaları ve koca sobasıyla bir zamanlar güngördüğ ünü hiç 
saklamayan geniş  odadaki eli telsizli adamlardan, sürekli kendisini süzen iri 
kıyım iki korumadan, koridora açılan kapının yanında duran masadaki harita, silah, daktilo ve dosyalardan burasının "ihtilalin" yönetim merkezi, Sunay'ın elinde de pek çok güç olduğ unu anladı hemen. 
"Bir zamanlar, ki en kötü zamanlarımızdı onlar," dedi Sunay 188  Sunay Zaim'in Askerlik ve Modern Tiyatro Kariyeri ¦ odada aş ağı yukarı yürürken, "en ücra, en sefil, en rezil taş ra kentlerinde, 
değil oyunlarımızı sahneleyeceğ imiz bir mekân, gece kafamızı sokup 
uyuyabileceğ imiz bir otel odası bile bulamayacağ ımı, orada olduğ u söylenen eski 
dostun da ş ehri zaten çoktan terk ettiğ ini öğrendiğimde keder denen kasvet 
içimde ağ ır ağır kıpırdamaya baş lardı. Ona yakalanmamak için koş turur, ş ehirde 
modern sanata, modern âlemden gelen biz habercilere ilgi duyabilecek birisi var mı diye doktorları, avukatları, öğ retmenleri kapı kapı dolaş ırdım. Elimdeki tek 
adreste de kimse olmadığ ını öğrenince ya da polisin bize gösteri yapmak için 
zaten izin vermeyeceğ ini anladığ ımda, ya da -son bir umut- izin almak için 
huzuruna çıkmak istediğ im kaymakam beni kabul bile etmeyince içimdeki karanlığ ın 
artık ayaklanacağ ını korkuyla anlardım. O zaman göğ sümde uyuklamakta olan kartal 
ağır ağır kanatlarını açar ve beni boğ mak üzere havalanırdı. O zaman dünyanın en 
sefil çayhanesinde, o da yoksa otobüs garajlarının giriş indeki yükseltide, bazan 
bizim oyuncu kızlardan birine göz koyan istasyon müdürü sayesinde istasyonda, itfaiye garajlarında, boş  ilkokulların dersa-nelerinde, salaş  lokantalarda, bir 
berber salonunun vitrininde, han merdivenlerinde, ahırlarda, kaldırımlarda oyunumu oynar, kasvete teslim olmazdım." Koridora açılan kapıdan içeriye Funda Eser girerken Sunay "ben"den "biz"e 
geçmişti. Çiftin aralarında öyle bir yakınlık vardı ki, bu geçiş te yapay hiçbir 
şey hissetmedi Ka. Funda Eser o büyük gövdesini acele ve zarafetle yakla ştırıp 
Ka'nın elini sıktı, kocasıyla fısıldaş arak bir ş ey konuş tu ve aynı meş gul 
havayla dönüp gitti. 
"Onlar bizim en kötü yıllarımızdı," dedi Sunay. "Toplumun, İ stanbul ve 
Ankara'daki budalaların gözünden düş üşümüzü bütün gazeteler yazmış tı. Hayatımın 
-ancak deha sahibi talihlilere gelen-en büyük fırsatını yakaladığ ım, evet, tam