59  
59. Ben, Şeküre 
 
 
 
Kara'n ın bizi saklanal ım diye yollad ığı uzak akrabas ının evinde geceyi uykusuzlukla geçirdim. Hayriye ve 
çocuklarla birlikte yatt ığımız yatakta arada bir horlamalar ın ve öksürüklerin u ğultusu içinde dal ıp 
uyuyabiliyordum, ama huzursuz rüyalar ımda gördü ğüm, kollar ı bacaklar ı kesilip kar ıştırılarak birbirlerine 
tak ılm ış acayip mahluklarla kad ınlar peşimi hiç b ırakmay ıp beni uyand ırıyorlard ı. Sabaha do ğru, soğuktan 
uyan ıp Şevket'in ve Orhan' ın üzerlerini iyice örttüm, onlara sar ıldım, saçlar ını öptüm ve rahmetli babac ığımın 
evinde huzurla uyudu ğum güzel zamanlarda oldu ğu gibi, Allah'a bana mutlu bir rüya vermesi için yalvard ım. 
Ama uyuyamad ım. Mutlu rüyalar ımda hep gördü ğüm şeyi, sabah namaz ından sonra, küçük ve karanl ık 
odan ın penceresinin kepenkleri aras ından soka ğa bakarken gördüm: Sava şmaktan ve ald ığı yaralardan bitkin 
düşmüş hayalet gibi bir adam, elinde k ılıç gibi tuttu ğu bir sopa, tamd ık ad ımlar atarak bana özlemle 
yaklaşıyordu. Rüyalarda bu adama tam sar ılacakken gözya şlar ıyla uyan ırdım. Sokaktaki adam ın kanlar içindeki 
Kara oldu ğunu anlay ınca rüyalarda bo ğazımdan hiç ç ıkmayan o ç ığlık ç ıktı. 
Koştum kap ıyı açt ım. 
Yüzü dövü şmekten şişmiş, mosmor olmu ştu. Burnu parçalanm ıştı, kanlar içindeydi. Omuzundan boynuna 
kadar kocaman bir yara vard ı. Gömleğinin üstü, her yeri kandan k ıpkırm ızı kesilmişti. Rüyalar ımdaki koca gibi, 
en sonunda eve dönebildi ği için belli belirsiz bana gülümsüyordu. 
"Gir içeri," dedim. 
"Çocuklar ı çağır," dedi. "Eve dönüyoruz." 
"Senin eve dönecek halin yok." "Ondan korkma art ık," dedi. "Acem Velican Efendi'ymi ş." 
"Zeytin..." dedim. "Öldürdün mü o zavall ıyı?" 
"Kad ırga'dan kalkan gemiyle Hindistan'a kaçt ı," dedi ve i şini eksik yapt ığını bildiği için bir an gözlerini 
kaç ırdı. 
"Eve yürüyebilecek misin?" dedim. "Bir at ç ıkars ınlar sana." 
Eve dönünce ölece ğini hissettim ve ac ıdım ona. Yaln ız öleceği için değil, hiçbir mutluluk görmemi ş olduğu 
için de. Bu yabanc ı evde ölmek istemedi ğini, asl ında bu korkunç haliyle kimseciklere görünmeden yok olmak 
istediğim de gözlerindeki keder ve kararl ılıktan görüyordum. Onu zorla bir ata bindirdiler. 
Ellerimizde ç ıkınlar ımız ara sokaklardan geçerek yapt ığımı
z dönüş yolculuğunda, çocuklar önce at ın 
üzerindeki Kara'n ın yüzüne korkudan bakam ıyorlard ı. Ama dedeyi öldüren alçak katilin oyununu nas ıl 
bozduğunu, onunla k ılıçla nas ıl vuruştuklar ını Kara, ağır ağır yürüyen at ın üzerinden yine de onlara anlatabildi. 
Ona biraz ısınabildiklerini görüyor, Kara ölmesin diye Allah ıma yakar ıyordum. 
Eve dönünce Orhan öyle sevinçle "Eve geldik!" diye ba ğırdı ki Azrail'in bize ac ıyacağı, Allah' ın daha vakit 
vereceği içime o an do ğdu. Yine de ama, ulu Allah' ın kimin can ını neden ve ne zaman alaca ğının hiç belli 
olmad ığını tecrübeyle bildi ğim için fazla umut beslemedim. 
Kara'y ı zorlukla attan indirdik, hep birlikte yukar ı çıkard ık, babam ın mavi kap ılı odas ına sokup yat ırdık. 
Hayriye su kaynatt ı, getirdi. Etine yap ışmış kanl ı gömleğini, kuşağını, ayakkab ılar ım, iç çama şırlar ım, donuna 
kadar her şeyini Hayriye ile birlikte y ırtarak, makasla keserek ç ıkard ık. Kepenkleri aç ınca bahçedeki dallarda 
oynaşan yumuşacık k ış güneşi odaya doldu ve ibriklerden, tencerelerden, zamk kutular ından, hokkalardan, cam 
parçalar ından ve kalemt ıraşlardan yans ıyarak Kara'n ın ölüm rengindeki tenini ve vi şne, ve et rengindeki 
yaralar ını ayd ınlatt ı.