düşmandan kaçtım. Vagonun içinde serilen halıya oturup ba­
caklarımı vagonun kapısından sarkıtarak bütün Anadolu'yu 
böyle gezdim gardaş. Sık sık hastalandım, leylî mekteplerin 
soğuk yatakhanelerinde gençliğimi yaşadım. Bu çocuk adam 
olmaz sözleriyle büyüdüm, gene de adam olayım diye en çok 
şekeri benim çayıma koydular, tebdil hava için Istanbullara 
gönderdiler beni. Umumiyetle kara ekmek devirlerini yaşa­
dım, kaloriferli evi kırk yaşımdan sonra gördüm. Oysa bazı 
bitkiler için başka toprak gerekir. Ben de zannederim böyle 
bir toprakta yetişseydim kuyumcu çıraklığı, eczacı çıraklığı 
yapmazdım, soba kurumlan arasında ilk evlilik yıllanmı ge­
çirmezdim, üniversiteye yıllarca aynı palto ve elbiseyle gidip 
gelmezdim, her gün yemeğimi evden getirip gaz ocağında 
ısıtmak zorunda kalmazdım, yurt dışına yaptığım ilk yolcu­
luklarda kanm la birlikte güverte yolcusu gibi seyahat et­
mezdim. Ben gene kendimi kurtardım doktor; binlerce Mus­
tafa İran damdan düştükten sonra öldü, binlerce Mustafa 
İnan hâlâ kuyumcu yanında, eczacı yanında çalışıyor, birçok 
Mustafa İnan da soğuk evlerde, sefertasıyla ısıtılan yemek­
lerde istediği tadı bulamadığı için bilimden aynldt. B ir profe­
sör arkadaşımız, treni ilk defa ortaokul leylî meccani imtiha­
nına giderken görmüş. Böyle bir imtihanın olduğunu duyma- 
saymış babası gibi kundura tamircisi olacakmış. Yukarıdaki­
lere kaç defa yazdım: asistan olmuyorlar, doçentlerim kaçı­
yor, şu geçim zorluğunu kaldırın dedim. Her yerde herkese 
söyledim: Düşünmek çok enerji isteyen bir iştir. Düşünmek 
çok zor bir spordur. Futbolcuların ‘kondüsyon’u için bu kadar 
para harcanırken, bizleri neden kötü kondisyona mahkûm 
ediyorsunuz? Bizim de kulüpler kurup başımızın çaresine 
bakmamız mı gerekiyor? Evet bu kadar amatör çalışmamız 
yeter; bİ 2 de artık profesyonelliğimizi ilân etmeliyiz, bİ 2 de 
orta yerde boy göstermeliyiz. Ben aylardır hastayım, üniver- 
sitedekilerin bile vaziyetimden haberi yok. Oysa bir futbolcu­
238