Bunu size konunun başuzmanı söylüyor: Bir martini daha isteyebilseydi, inanın, hiç  
olmamışa getirmek istediği, istedikleri neyse, onu, onları adamın ne yiyip neyi yememesi  
gerektiğine karışarak sağlamaya kalkışmayabildi.
Uyduruyor olabilirim. Ama böyle olduğunda diretebilirim de. Başuzmanlar,  
uzmanlıklarının tadını çıkarmakta kararlılık gösterebilirler. Fakat ne gereği var? Önünde  
sonunda adamdan kadına ne, kadından adama ne? Birbirlerine birer geçmiş, birer yaş bile  
veremedikten sonra?
Suyun deniz kestaneleri üstünde salınışı. Dikenlerin duyarlıkları, titreşimler...
Ürpertinin kime ait olduğunu bilmediğimiz ân, suyun yaşı sorgulanmaz, deniz  
kestanesinin de, diye yazmalı bir ozan. Ama hangisi? Bu düeti kim besteleyecek, ilk adımı  
hem cesur ve soğukkanlı, hem atak ve ürkek olan düeti! Kadının yanında, ayaklarının  
dibinde bir yol çantası durmaktadır. Bir yere gidiyor ya da bir yerden gelmiş? Kesin  
bulunan, olduğu noktada olmadığı. Hareket hali. Birkaç saniye önce de adama bademli  
tavuğun çok acı olduğunu söyledi. Hafifçe dışarı çıkardığı minik kırmızı dil ucunu sağa  
sola oynatarak.
Ah asıl tuhafı bu işte! Büyük uğultu durmuş; garsonlar, tekerlekli tatlı masaları, girip  
çıkanlar, kalkıp oturanlar, insanların omuzbaşlarında açılan şarap şişeleri, getirilip  
götürülen tabaklar, hattâ kafesteki muhabbet kuşları (canım kardeşim, oda dolusu  
muhabbet kuşun vardı senin, nasıl olur da donarak ölürsün?) kesintisiz bir sessizlikte  
yüzüyor; yüzerken arada solgun solgun camın aynasına, yazı resimlerle orası burası  
örtünmüş olarak da yarım kolonun aynalarına çarpıyor.
Adam yemek listesini zaten varolmayan, maddi ağırlığı bulunmayan bir şeyi bırakır gibi,  
sessizlik diktatoryasına yaraşır biçimde bırakıyor masaya. Hoş, hâlâ kaçamak bakışlarla  
kadına bakmaktadır, hattâ onu birazcık göründüğü gibi görmektedir de. Suda  
dalgalanışlar yok çünkü.
Bu öyle bir dinginlik ki kadife bakışlım, öyle bir dinginlik ki, kendi kendilerinin en  
kuytuluklarına çekilmişlere bile güven verebilir; onları kendi dışlarına çıkmaya  
kışkırtabilir; bir cezir olayı da beklenmektedir, sular çekilebilir.
işte, işte, kadının gözkapaklan yeniden yukarı kalkıyor.
Uyuyan güzel uyanmış!
Oh, neyse, o olarak bile takma kirpikli değil. Masalın üçüncü sınavı da başarıyla atlatılmış  
bulunmaktadır.
Chopin başladı. Ama iki el. 2 Numaralı La Minör Prelüd, diyelim mi? Yoksa yaylılardan  
bir düet mi olsun?
Adım adım bir yere giriyoruz, bir şeye hazırlanıyoruz. Karşılaşma. Yoklayışlar.
Prelüd yara alacak mı, alacaksa ne zaman, nerede bitecek, yeni ne başlayacak, bilmiyoruz.
Ne kesecek soluğumu sevgilim, gitme...
Adam gülümsüyor. Kadın da.
Kaçamaklar bitti. Bu öğleüstü heykelin dibine bırakılmayacak.
Epeyce yakınlarındayım. Görüyorum. Duyuyorum. İşitiyorum da.
Rica ederim, heykelin üç maymun heykeli olduğu sadece siz uzaktakilerin bir  
yakıştırmasıdır. Öyle bir şey yok. Cho-pin'den ilk notalara kulak veriyorlar.
işitiyor musunuz?
"Pekâlâ, bademli tavuktan yemeyeceğim," demektedir adam. Gözlerini yumuşacık bir  
öpüş gibi kapayıp açmakta, bildiği, almaya, saklamaya değer ne varsa toplamakta, hepsini  
içine doldurmaktadır. Taze ot yeşili olabilir bu, hafif bir akşam esintisi, gök kızartısı, gün,