10 NUMARA:  MADAM  TEYZE  VE  ÇÖPLER 
Zeliş  Ateşmizacoğlu  soluk  soluğa  odasına  kapanıp,  elindeki  küçük 
bavulu  yatağın  üzerine  fırlattı.  Yatağın  ucuna  tutunarak  dengesini 
sağlamaya  çalışırken,  kalp  atışlarının  normale  dönmesini  bekledi. 
Evden  kaçmak  için  yanlış  bir gün  seçmişti.  Sokağa  adımını  atar  at-
maz kendini  cinnetaver  bir hercümercin  içinde  bulmuş,  iki yandan 
yaklaşan  iki kırmızı  kamyonun  ortasında  beti  benzi  atmış  vaziyette 
katılıp  kalmıştı.  Dayanamayacağı  kadar  kırmızıydı  dışarısı.  Sokak-
lar, bütün  renkler  içinde  en çok  kırmızıya  yakındı. 
Ne demeye  üzülüyorum  ki, nasıl  olsa  hiçbir  zaman  çıkamayaca-
ğım buradan. 
Eline  aynayı  alıp,  yüzüne  baktı.  Her  yerini  kaplamıştı  pütürük-
ler. Pütürükler  de kırmızıydı.  Önce  usul  usul,  derken  uğuna  uğuna 
ağlamaya  başladı.  Işıltılı  bir ses işitti  birden.  Biri  ona  cevap  veri-
yordu  içeriden.  Hâlâ  başı  döndüğü,  gözleri  karardığı  halde,  sarsak 
adımlarla  ilerledi  sesi  takip  ede  ede.  Salon  penceresinin  önündeki 
kafesinde  cıvıl  cıvıl  şakıyordu  kanaıya. 
Ne demeye  seviniyorsun  ki, nasıl  olsa  hiçbir  zaman  çıkamaya-
caksın  buradan. 
364