üşmüş  jandarma.  Erdal  o günden  beri kayıpmış,  ne ölüsünü  ne de dirisini kimseler görmemiş 
bir daha. Hacer  günlerce  kanl ı gözyaşları  dökerek  beddua  okumuş  Salih' in kapısında,  “Ben im 
oğlum,  senin oğlunu  vurmadan,  bu iş bitmez  Salih,”  diye bağırmı şmış  avaz  avaz. Karı sının 
peşinden  ihbarın  hesabını  sorma ya giden Hurşit, çıkan kavgad a öldürmüş  Salih'i, mapusa 
düşmüş,  bitikmiş  işi. Mev lut'un  anas ı da, kendi  evinde  ağıt yakıyormuş,  tüm  akrabaların ı 
Hurşitgillerin  peşine düşm eye,  kocasının  kanını yerde  bırakmamaya  çağırıyormuş.  Lanetler 
yağdır ıyormuş öz o ğluna.
Öyle duymuşlardı  Elmas'la  Mevlu t. ölüm  kokmaya  başlamışt ı dört bir yanları.  Sevdalar ı 
buram  buram  ölüm  tütmey e başlamışt ı. Suçluluk  duygusu  içind eydi ler. Pişmandıl ar. 
Pişmanlık  ve suçluluk  ilişkiler ini sömürüyordu.  Geri dönm ek için ise geç kalmışlardı.  Olanlar 
olmuştu,  toprağa  düşen, mapu sa düşen, ana rahmine  düşen, düşmüştü  çoktan.  Geri  dönüşl eri 
yoktu.  Sonu gelmez  yollardayd ılar artık. Gidiyorlar,  hep gidiyorlar,  durakl adıklar ı yerlerd e ya 
Elmas' ın ya da Mevlu t'un ailesini bilenlerden birin e rastlad ıkça  yer değiştiriyorlar,  kimli kleri 
belirlendi kçe daha uzağa, daha uzağa gidiyorlardı. Hiç  affetmi yordu  aile taraftarları, akrabalar  
daha  da kızıştırıyordu  işi. Salih'le Hurş it'in başına  gelenlerde,  en büyük  suçlu  onlardı,  eşin 
dostun gözünd e.
İlk gec enin, il k günler in harı ça buk sönmüş tü. Mevlut, bunca  acıy a mal olan se vdayı sor gul­
uyor,  dokunmaya  çekin iyordu  Elmas' a. Gün  sonlarınd a, kaçmak tan yorgun bedenl erini yatağa 
düşürüp  kolunu  Elmas' ın beline dolad ığınd a, babasın ın hayal i gelip giriyordu  aralarına,  anas­
ının sesi kula ğına  fısır  fısır duymak  istemed iği şeyleri  fısıld ıyordu.  Buza  kesiyordu  kadınını 
saran kolu. Elmas'ın, yüzüne do ğru uzanan dir i armut memel eri, yasa k elmaya, i nce uzun bed­
eni ilk günahı  işleten yılana  dönüşüyordu.  Sırt üstü devril irken  Elmas' tan öte, onun  hamil e 
oluşunun  arkas ına saklan ıyordu.  Doğumdan  sonra  uzaklara,  onlara  kimsel erin  ulaşamayac­
akları bir y erlere g idebilirler se, k urtulabilirdi bu hayaletlerd en, belk i.
Köyden köye geçere k kuz eye doğru g idiyorlardı.
Başba ğlar'da  hiç tanış çıkma mıştı, şansl arına.  Yörede Alevi köyleri bulunmasına  karşın, 
Başba ğlar için e kapanı k, tu tucu ve uykulu bir köydü. K arasu' yun öte tarafında k aldığ ı için, ağır 
bir ula şım sorunu y aşıyordu.  Ne g elen vardı k öye ne de g iden. Doğumu  orada ya pmışt ı Elmas.
Allah  acımı ş olmal ı ki hallerine,  emzirme si için meme sine  verilen  Öksüz,  rızkıyla gelmiş ti 
ve berekete kavu şturmuştu  evleri ni. Öksüz'ün  gelişind en beri,  İstanbul  lafını  etmez  olmuşl­
ardı. Başlarının  üstünde  damları,  ayda  bir yollana n erzakları  vardı.  Alışmaya  başlamışlard ı 
yerler ine.
Günlerd en bir gün şeytan dürtmüş,  Bayram'a  ısmarladığ ı patiska gelme yince,  bebelere bez 
lazım diye, komşu  köydeki pazar  yerine  varmış tı Elmas.  Mustafa' yı da o gün görmüştü  işte, 
pazar  yerind e. Görünmed en sıvışmaya  çalışmı ş, başaramamış tı. Göz göze geldikl erind e adam 
uzun  uzun  bakmış tı Elmas 'ın kara gözlerine. Sonra  da sırtına bağladı ğı bebel ere dikmi şti gözl­
erini.
Elmas e ve vard ığında solu k soluğ a idi.
“Mevlut,  Mus tafa emmi  tanıdı beni.  Burada  da sonumu z geldi. Baba ma haber  giderse,  hal­
imiz nice olur?  Ya sizin y a da bizim  taraftan bir i gelip...”
“Üzülme,  onlar  gelmeden  biz gideriz,”  demişt i Mevlut.  “Artı k buralarda  oyalanmayalım. 
Yola koyulduk  muydu,  en sonuna  kadar  gidelim, bu kez. Büyük  şehrin  kalabalığına  karıştık 
mıydı, bizi kims eler bulamaz. Bulsa bil e kolay d eğildir oralarda s inek gibi adam avl amak.”
“Ne zaman gideriz?”
“Hele bir konuşa yım Abid inle,  bir de haber  edelim mal sahibine,  gelsin evine sahip çıksın. 
Gideriz.”
“Ya hemen gelm ezse?”
“Anam  ölmüş,  cenaz eye gideceğim,  diye haber  salarım.  Evin,  bahçeleri n başıboş  kalmasın, 
derim. Gelir.”
“Gelmezs e?”