rında,  karayı  gözden  yitirmiş  olduklarını  fark  ediyorlardı  şaşkınlık-
la. Ethel  yoktu  artık  yanlarında;  istemiyordu  onları,  tam  da ona fe-
na halde  kapıldıkları  anda.  Bu evde  misafir  olmanın  tek sakıncası, 
insana,  ya misafir,  ya da misafirliğin  geçici  olduğunu  kolaylıkla 
unutturabilmesiydi.  Böylece,  mabed-evin  malzemeleri  nasıl  ilani-
haye  yenileniyorsa,  giden  her misafirin  yerini  de bir başkası  alıyor-
du tez zamanda.  Hızır'ın  bereket  duası  Ethel'in  "beyin"leri  için  de 
geçerliydi:  Mütemadiyen  artıyor,  asla  eksilmiyorlardı. 
Bana  gelince,  ben  istisnaydım.  Başından  sonuna  kadar  mabed-
evin tek daimi  misafiri  oldum;  bir nevi  onur  üyesi.  Hırslıydım,  ki-
mine  göre  gereğinden  fazla.  Birkaç  somut  sebepten  ötürü  pekiyiler-
le doluydu  karnem.  Bir kere  uzun  boyluydum  (üç yıldız),  sonra  ge-
niş omuzluydum  (üç yıldız),  yakışıklı  sayılırdım  demeyeceğim,  gi-
rip çıktığım  tüm  çevrelerde  en yakışıklı  ben  oldum  daima  (dört  yıl-
dız) ve son derece  tahammülsüz  ve hırçındım  (beş  yıldız).  Diğerle-
rinin  aksine,  benim  seçeneklerim  vardı.  Burada  olmak  hoşuma  gi-
diyordu  gitmesine  de, çıkıp  gidebilirdim  istediğim  an. Gider  ve dön-
meyebilirdim.  Ethel  de farkındaydı  bunun.  Bu yüzden  bu kadar  kıy-
metliydim.  Cennetin  ortasındaki  nifak  tohumuydum.  Varlığım,  Et-
hel'i mest,  misafirlerini  tedirgin  ederdi.  Umursamıyordum.  Şerbet-
li sayılırdım  başka  erkekler  tarafından  bir tehdit  gibi  algılanmak  hu-
susunda.  Eğer  bu tür bakışları  umursayacak  olsaydım  bunu  çok  da-
ha önce  yapardım:  on bir yaşımın  sıkkın  koridorunda,  elimde  bir ta-
bak düğün  pastası,  çiroz  bedenimin  üzerinde  don-fanila  ile ilerler-
ken, gecenin  halvetiyle  gevşeyip  acıkmış  olan  üveybabamla  mutfak 
kapısında  pat diye  burun  buruna  geldiğimde  umursardım.  Adamca-
ğız o ana kadar  hep,  evleneceği  kadının,  problemli  ama  özünde  sev-
giye aç, şefkate  muhtaç  büyük  oğlu  gözüyle  bakmıştı  bana.  Hakkı-
nı yememeliyim,  bana  babalık  etmeyi  çok istedi:  elli yaşına  basmış, 
hiç çocuğu  olmamış  bir adama  Tann'nın  bahşettiği  yetenekli  oğul-
cuk. Oysa  gerdek  gecesinin  sabahında,  beklenmedik  bir biçimde 
koridorda  karşılaştığımızda,  babamdan  devraldığım  yüz  hatlarını, 
çocukluktan  çıkmak  üzere  olduğumu  eleveren  yan-çıplaklığım  ve 
tabağımı  tıka  basa  doldurmama  bakılırsa  çok  çabuk  irileşeceğimi 
muştulayan  korkunç  iştahımla,  hiç de oğulcuk  gibi  görünmemiş  ol-
malıyım  gözüne.  Tedirgin  bir panltı  diken  diken  yanıp  sönmüştü 
147