Yine de hâlâ şu, dilini kadının sol çenesindeki çukurlukta dolaştırma isteği. Oysa  
karşısındaki artık gülümsemiyor. Az önce "Ah evet," derken de gülümsemedi. Sadece  
parmaklarında engellemeye çalıştığı bir kıpırtı. Körmendi'ymiş de, piyano çalmayı artık  
reddediyormuş gibi...
Ona fısıldamalı mı?
Bir tanem, bütün sorun senin ne isteyip ne istemediğini tam olarak bilememem.  
Parmaklarını tenimin üstünde dolaştırmaktan hoşlanıyor musun, hoşlanmıyor musun,  
bilememem. Bir defasında, çıldırıyorum, diyorsun; bir başka sefer elimin üstündeki kıllara  
bile değmenin içini buz gibi ettiğini söylüyorsun. Açıkça da söylemiyorsun, gövdenin  
diliyle öyle demeye getiriyorsun. Artık oyunlara sığınmak, onların içine kaçmak da yok;  
çok ciddileştik. Siyah ve beyaz olduk; renkler tekler ve çiftlerden ibaret. Tekler ve çiftler;  
yorumlama ve çözümlemeyle, bir sonuca varma çabalarıyla geçip giden geceler; hiç  
yaşamadan ölmeler, hiç sevişmeden yorulmalar; ne hakkımız var, diye sora sora, nasıl  
olur da o kadar duyarsız kalabiliriz ki, diye diye duyarlıklarımızı törpüleyerek; acı  
çekiyorlar, acı çekiyorlar, acı çekiyoruz, onları unutabilecek edepsizlerden olsak neyse;  
değiliz işte, o anlamda cesur da değiliz zaten, diye diye... Fakat, biliyor musun, ağzım  
beni dinlemiyor, karnım zil çalıyor, dilim rahat durmuyor, uzun süredir uyuşup kalmış  
hücrelerime kan hücum ediyor, nasıl farkında olmazsın? Bizi nasıl unutursun? Yoksa  
farkında mısın? Farkındasın da, onları unutacak mıyız peki, diye, işkence çekenleri  
işkenceden kurtaramadan ikimize de işkence mi ediyorsun? İşkence ediyorsun, evet!  
Unuttun mu, bizi unutanları, bizi yok sayanları, bugünü yok sayanları, hayatı unut-
turanları ve unutanları unuttun mu? Herkes herkesi unuttu sevgilim, anımsamıyor  
musun? En çok şimdi üşüyorum bir tanem, ısıt beni.
Bu kaçıncı sonbahar, kimsenin kimseyi ısıtmadığı.
Üstelik yatılıyor. Hep yatılıyor.
Poulenc'le Satie'nin piyano parçalarına bayılıyorum.
Bu hangi bahar?
Televizyonu kapatamaz mısın? Poulenc mi dinleyeceğiz, yoksa şu hem çok matruş hem  
çok kara bıyıklıyı mı?
İlle de bir seçim yapmak zorunda değilsin. Hayatın iki tane ise iki tanedir.
iki hayatla başa çıkamam, bir tane istiyorum.
Garsonlardan biri adama yaklaşmıştır. Ona yemek seçimini yapıp yapmadığını sormakta.  
Adam ise kısaca:
"Daha sonra," diye yanıtlıyor onu.
Garson, ince külrengi perdeyi dalgalandırarak uzaklaşıyor.
Yine ikisi için değerli olan sessizlik.
Neden sonra kadın, iççekişe benzer hafif bir sesle soracaktır:
"Yemeğinize engel olmadım ya?"
Adam da, biraz dili dolanarak:
"Yo, hayır," diye yanıtlayacaktır onu; hemen de geri çekilecektir.
Gözlerinde belirgin bir çağrı ışığı mı var, kadına mı öyle geliyor? Galiba açık bir çağrı ışığı  
bu.
Aslında o ışık bir yanıttı. Kadının çene çukuruyla farkında bile olmadan yaptığı çağrıya,  
adamın usulca geri çekilerek farkında bile olmadan verdiği olumlu yanıt.
O zaman kadının içinde bir kımıltı boygöstermiş olabilir: Fevkalâde! Henüz uğramadı  
ama, kente gelmeden önce otelde, telefonla bir oda ayırtmıştır. Duvarların, perdelerin,