elebaşlan bunu fırsat bilerek ona Kınca Mustafa diye ad tak­
tılar. Bu takma ad birkaç ay tuttu, fakat Mustafa böyle şey­
lere kızmadığı için ona Kınca diye seslenmenin tadı kalmadı, 
vazgeçildi bu lakaptan. Sonra bir süre Giritli cebir hocası?‘n 
dili dönmediği için, Mustafa înan’a 'Mustayfendi' demesin­
den yararlanmak istediler. 'Mustayfendi’nin soluk benzi gene 
kızarmadı, kendisine ‘ Mustayfendi’ diye seslenenlere dönüp 
beyaz dişlerini göstererek gülüyordu. Sonunda ona yaran­
mak için müthiş bir lakap bulundu: Dâhi Mustafa! Bu hiç 
tutmadı. Mustafa yüzünü buruşturdu kendisini böyle çağır­
dıktan zaman ve dâhi olduğunu sınıfa kısa bir süre içinde 
unutturdu. Ona, ‘Riyaziyeci Mustafa'dan başka takılabilecek 
uygun bir ad yoktu.
Sınıfın elebaşlan, yani sınıfın tembelleri, denilir ki onlar - 
dır sınıfın her şeyde güçlüleri, onlar herkesi yönetir, güldü­
rür, sanki en akıllı en güçlü onlardır. Oysa Mustafa’daki mi­
zah duyusu onlarda yoktu. Adana'da Fenerbahçe île Mısır’ın 
El İttihat takımlan arasındaki maçı en iyi kim anlatıyordu? 
Maçı seyretmeyen Mustafa anlatıyordu: "Verdi pası Zeki, 
Alahattin'e şuveyh şuveyh. Yetişti Zeki topa aman Allah." 
Aslen Adana'h olanlarla aslen Malatya’lı Mustafa alay edi­
yordu, kendisiyle alay ediyordu. Hayır alay etmiyordu, sev­
giyle takılıyordu. Kız kardeşi Güzide Karacabey’in anlattığı­
na göre daha yedi yaşındayken, akşamlan ayağında takun­
ya, etinde mum evlerinin bitişiğindeki camiye giden Mustafa 
İnan, şimdi lisede vaaz veren hocanın konuştuğu gibi ‘ayınla- 
n  çatlatarak' taklidini yapıyordu, onun gibi ‘tecvitli’ konuşu­
yordu. Hem de çalışkandı, hem de sınıfta herkesi güldürü­
yordu; yeni bir ‘kuş’ tipiydi, hayata dönüktü. Oysa hayat as­
lında onun için baş ağnian, kramplar ve halsizliklerle doluy­
du. Yatakhanede geceleri Nevzat'ı çağırırdı. "Çiğne beni Nev­
zat," diyerek gülümser ve masaj yaptırırdı ona. Soluk beniz­
liydi. Gizli bir hastalığı mı vardı? Kansız mıydı? Damdan
57