ına. Ne eşkıya basmıştı töreni, ne köprü iskelen in üzerinde n kayıp suya  düşmüştü.  îyi bir 
gündü geride bırak tığı, hayırlı,  mutlu,  güzel  bir gündü.  Yüzünde  hâlâ  kocaman  bir gülümse­
meyle, ağır ağır ilerliyordu,  elleriyle köprünün  demir  parmakl ıklar ını okşay a okşaya,  bir sevg­
iliyi hasr etle, şef katle sev er gibi.
Yarı yola  yaklaştığında,  köprünün  karşı ucunda,  ona  doğru  gelen bir karal tı belirdi. 
Uzaktan  seçemedi  kim olduğunu.  Biraz  daha  yaklaşınca  bunun  bir köylü ve küçük  bir çocuk 
oldu ğunu  ayrıştırmaya başladı, g özler i... Yürüdüler birbirler ine do ğru...
Birkaç adım  sonra,  “Vay y Bayram,  sen miydin!”  diye seslend i Vali, “Sen de benim  gibi tek 
başına mı tadına  varmak  istedin köprünün.  Az emeğin  geçmedi  hani.  Bu köprü  biraz  da sen­
indir, ars lanım.”
Yaklaş tılar birbirl erine. Şimdi köprünün or tasına duruyorlardı k arşı kar şıya.
“Bugün o kalabalı kta h iç görüş emedi k. Nasıl sın bak alım dünden beri?”
“Vali begim,”  dedi  Bayram,  “senün  için korpid e yürü  dedilerdi,  peşin sıra geldüh,  elini 
öpmeğe.  Sayend e ekm ek yemişem,  nasibimi  hep senden  görmiş em, Allah  da sana heç dert 
101