geçtiler. Ağaçlarm arkasından bir düzlük gözüküyordu. Düz­
lük epeyce büyük olmalıydı . Hoca, az ilerde çift süren yaşlı 
adamı görünce sevindi. Çabuk çabuk adamın yanına vardı . 
Memed de, ötekiler de düzde ona ayak uydurabiliyorlard ı. Ar­
dından geldiler. Yaşlı adamın önündeki öküzler belki kendin­
den de yaşlıydı. Bir deri bir kemik adamın göze ilk uzun, kırış 
kırış boynu çarpıyordu. Önündeki öküzlerin de kaburgaları ka­
burgalarına geçmişti. Ağacın dibine üfürsen yıkılacak yaşlı bir 
kadın çömelip tünemiş, fıldır fıldır gözleriyle gelenlere bakı­
yordu. 
"Selamünaleyküm ." 
"Aleykümselam Ferhat Hocamız. Sen hoş gelmiş, safalar 
getir mişsi n." 
"Sen hangi köyden olursun?" 
Adam, tel tel uzun sakalıyla, gösterdi: 
"T eeee, o köyden olurum ." 
Eşkıyalar , adamın gösterdiği yere baktılar, ormanın içinde 
tüten uzun bir dumandan başka bir şey göremediler. 
"Orası mı?" 
"Orası," dedi adam, "istersen bu gece bizde tanrı misafiri 
ol... Bizi ... " 
"Orada bir küçük tarla gördüm, her karışı bir kan eder. " 
"Eder," dedi adam boynunu süıidürerek. 
"Kimin o tarla?" 
"Beni in." 
"Neden bıraktın öyle verimli bir yeri, senin de." 
"Şu öküzlere baksana, saban mı öküzleri, öküzler mi saba­
nı çekiyor belli değil. Ben, bu iki evleklik tarlayı bile süremiyo­
rum. Bu öküzler de ölürlerse, ben de onlann ardından çok ya­
şamaz, acımdan ölürüm ." 
Memed fırtınanın yaklaştığını anlamış, olacağı bekliyor du. 
Hoca, dağlardaki yaşammı en ince ayrıntılarına kadar ona an­
latmıştı. 
"Şahan!" 
Hocanın Şahan demesiyle onun tüfeğini omuzuna alıp iki 
öküzü de, iki kurşunla yere sermesi bir oldu. Bu sırada da, kar­
şıda ağacın altına çömelmiş kadının yaralı bir kaplan gibi Fer-
353