"Araba geliyor mu, gidiyor mu ?" diye fısıldadım, durumu 
benden çok önce kavramış Tony'ye. 
"Gidiyor. Bak, böyle her şeyden korkup durmasana. Bir er­
kek nasıl davranırsa sen de öyle davranabilirsin. Eğer kokain çe­
kiyor olsaydık başka, ama buralarda ot içerken polis bile gelse, 
'siktir git' dersin, olur biter. Kime ne hesap verecekmişim, kadı­
nımla ot içiyor um ." 
"Kadınımla" sözcüğünü gururla vurgulamıştı. 
"Benim geldiğim ülkede bu tip şeyle r yasakur, cezası da çok 
ağırdır,'' dedim somurta rak. Doğrusu korkaklığımın yüzüme 
vurulması hiç hoş değildi . Araba karanlığın içinde çoktan yitip 
gitmişti bu arada. 
"Bu müzik de ne?" diye sordum. 
"Hangi müzik? Bu müzik değil ki!" 
Ne olduğunu çıkaramadığım, ritmik, tekdüze bir ses duyu­
yordum sürekli, voodoo ayinlerinin müziğini andıran bir ses. 
Gerçeklikten uzaklaşmaya oldum olası yatkın olan hayal gücüm, 
marihuana ve karanlığın etkisiyle, bir şeyleri değiştiriyor olmalıy­
dı; ama ben bir müzik duyduğuma emindim. Karayipler'de ger­
çekliğin sınırları iyice silikleşmişti zaten. O anda, Tony' nin ilk 
kez benden çekindiğini hissettim; benim gizimi çözmüş, çılgın­
lığın eşiğinde olduğumu anlamıştı. Acıma ve kuşkunun sevecen­
likle harmanlandığı bakışlarla inceliyordu beni; nezaketinden ol­
sa gerek, sesin ne olduğu konusunda hiçbir açıklama yapmadı. 
Daha cigara henüz bitmişti ki, şiddetli bir tropikal yağmur, 
hiç işaret vermeden, ani bir duygusal tepki gibi başlayıverdi. 
Gökyüzü, bütün gerilimini bizden çıkarırcasına, iri ağır damla­
lar boşaltıyordu üstümüze. Ayağa fırladım. 
"Hadi, gidelim buradan. Sığınacak bir yer bulalım ." Yağ­
murdan rahatsız olmama şaşıran Tony sordu: 
"Hey, senin ülkende yağmur yok mu ?" 
Biz daha altına girecek bir yer bulamadan, başladığı gibi an­
sızın kesiliverdi yağmur. Gökyüzünün öfkesi bir çocuğunki ka-
59