195  Bu, son yazdığım hikâyelerden biri. Bunun gibi daha bir çok hikâye birikti. 
Hikâyelerimin hepsi kafamda. Hepsini çok iyi hatırlıyorum. Henüz hepsini ya zmış 
olmayabilirim. Şimdi bazı geceler, eski alışkanlığımla, geceyarı sı uyanıyor ve bu 
yeni hikâyelerimi sepetime - ya da genç kadının se petine, ya da şimdi ölmüş 
bulunan genç Yahudi'nin sepeti ne- özenle yerleştiriyorum, demiryoluna çıkıyorum. 
Artık tren geçmiyor buradan. Son günlerde istasyon şefini de ne dense ortalarda 
göremiyorum, izinli olduğunu sanıyorum - çünkü yıllardır hiç tatil yapmamıştı. 
Onun elbiseleri de şimdi benim üzerimde. Gi derken yerine beni bırakmış ol malı. 
Trenler de nedense uğramıyor. Neyse, bunlar önem siz ayrıntılar.  
 Korkuyorum. Çünkü buradan gitmek istiyorum. Bakkal daha veresiyeyi kesmedi. 
Fakat bu durum artık bir süre da ha bile süremez. Bakkaldan utandığım için 
soramadım, bir zamanlar - bir süre önce - aynı çekingenlik yüzünden kundura 
tamircisine de soramamıştım: Bir mektup yazmak isti yordum, ama adres 
bilmiyordum. Yani hiçbir adres bilmi yordum. Buna inanmazlardı, bunun için 
utanıyordum. Ba na herhangi bir adres söyler misiniz? diyemezdim. Oysa her hangi 
bir adres yeterliydi be nim için. Bir zorluk daha vardı o zamanlar. Şimdi de var -  
yani bir süre geçtiği halde. Ken di adresimi de bu mektupta yazmak sorunu beni 
düşündü rüyor. Bu hikâyemi, ekspres ya da posta treni artık - belki de sadece belirli 
bir süre için - geçmediği halde, bir yolu nu bularak okuyucularıma - artık müşterim 
kalmadı - iletebilsem bile, nerede bulunduğumu nasıl anlatacağım? Bu so run da 
beni düşündürüyor. Ama gene de ona yazmak, hep onun için yazmak, ona 
durmadan anlatmak, nerede olduğumu bildirmek istiyorum.  
 Ben buradayım sevgili okuyucum, sen neredesin acaba?  
23 Haziran 1976 26 Eylül 1977