74 direnmelerine aldırmazdım. Bana arkasını dönmüştü resmi 
yapılırken. Belden aşağısı çıplaktı. Müstehcen bir resim ol muştu. 
Fakat pek fena sayılmazdı. Kadının bir omzu çıplak tı. Onu 
kızdırmak için resmi, yatak odasının duva rına iğne lemiştim.  Her 
gelişinde resmi görünce utanır, kıza rır, başka tarafa bakmaya 
çalışırdı. (Yatak odasına gidip resme baktım bir daha. Yazık, şimdi 
telefonum da yoktu.) Heyecanları mı hep gelecekteki günler için 
saklamıştım; babam öldüğü zaman yeteri kadar üzülmemiştim , 
meza rın başında küçük ayrıntılara takılmıştım. Bir ağ acı, kuşu filan 
seyrederken değil, düşünürken sevmiştim. Hayır belki de kendimi 
yaşana cak güzel günler için saklamamıştım: belki de sadece duy-
gularımda her zaman biraz geç kalıyordum. Babam öldükten  iki yıl 
sonra bir akşam üzeri, biraz üzülür gibi olmuş tum. Bazı kitapların 
da yıllar geçtikten sonra anlamlarını sezmeye başladım. Babam 
ölmüştü. Eski kitapla rı da okuya mazdım artık. Bu konularda 
kendime fazla etki edemedim. Kötü bir öfke kaldı geriye; bahçedeki 
otların düzenlenmesi ne yararı olmayacak acı bir öfke. Bir kenara 
ittiler beni; işi miz acele, seni bekleyemeyiz dediler. (Oysa yıllarca 
bekle mişlerdi beni; acele ettikleri söylenemezdi.) Bu kötü haya tı 
sanki doğmadan önce de yaşamıştım; kendim e yakıştırdı ğım 
yaşantıları doğmadan önce de okumuştum. Kötülükle rimin bile 
kendime, öz varlığıma ait olduğuna inanmıyor dum. Belki 
yüzyıllardır, yüz binlerce insan böyle kasvetli bir tabiatın ortasında, 
gizli mezheplerden tehdit mektupla rı alıyordu. Ge çmişimi pek iyi 
bilemiyordum, bu insanları belli belirsiz hayal edebiliyordum; 
fakat, bir noktayı çok iyi biliyordum: Onlar bu olayı da 
değerlendirmesini bilmişler, gerçekten korkmuş, gerçekten acı 
çekmişlerdi; gerçekten çaresiz ve yalnız kalmışlardı. Ben ucuz bir 
romandım. Ha yır, kötü bir edebiyatın bile bir gerçekliği vardı: Can 
sıkıcı taklitçilikleri bile benden gerçekti. Ben yoktum; hatta ben 
yokum, olmadım diyemeyecek bir yerdeydim; kelimeler bi le yan 
yana gelerek beni tanımlamak istemezlerdi. Ne olu rdu benim de 
kelimelerim olsaydı; bana ait bir cümle, bir dü şünce olsaydı.