"Kökü havada olmayan bir ağaçla ne demek ister ki Ferha t 
Hoca. İlle de kökü havada olma lı." 
"Onun orasına ben kanşm am. Herhalde bir bildikleri, her­
halde aralarmda bir tılsımlan var. " 
"Tılsımlan var/' dedi Memed . "Yılanlann da hepsini öl­
dürmüş ler, devedikenlikte bir tek yılan koymamışl ar, hepsini 
kırmışlar , Yüzbaşıyla köylüler , duydun ya ... " 
Müslüm içini çekti, "Kırmışl ar, yılan kalmamış/' dedi, 
"Çukur ovada . Oysa ki karayılanlar Çukurovanın yakışığı, uğu­
ruydu, bereketiydi. Ben gidiyorum. Abdülselam Hocaya, sana 
bir Molla geliyor ki diyeceğim, Molla derim sana. Nah cüppesi 
bu kadar ... " 
"Burada da yılan var mı Müslüm?" 
"Var/' dedi çocuk. "Ararsan bir san çıyan, bir kırkayak bu­
lursun eğlenmek için. Sağlıcakla kat ben hemen gider geriye 
döner im." 
Yan koşarak çıkh, sel yatağına girince gözden yitti. O göz­
den yilince Memed de yann dibine çöküp denize gözlerini dikti. 
Uzaklarda, yelkenleri şişmiş büyük bir yelkenli süzülüyordu. 
Müslüm gittiği yerden ikindiüstü döndü. Memed oturdu­
ğu yerden hiç kıpır damamış, gözlerini denize dikmiş, öyle ka­
lakalmışh. Müslümü görünce irkilerek ayağa fırladı. 
"Müslüm/' dedi yüzü allak bullak, "insan bu denizin · kar-
şısında küçülüyor , küçülüyor, iğne ucu kadar bir şey kalıyor. " 
"Denizi ilk görünce hep öyle olur, " dedi Müslüm. 
"Dağı görünce de öyle oluyor." 
"Ben onu bilmiyorum," dedi Müslüm. "Ben dağda büyü­
düm." 
"Bu çaba, bu kavga, bu kaçıp kovalama niye ki, insan bir 
iğne ucu kadar kalınca ?" 
"Onun orasını bilmem," dedi Müslüm. "Eğer Abdülselam 
Hocadan biraz sorup sual edersen selamı var. O ağaç neymiş 
sen biliyor musun?" 
"Ne imiş?" 
"Kökü gökte, dallan yerdeymiş. Abdülselam Hoca kağıdı 
alınca, ben bir iyice bakhm kağıda, Hoca kağıdı kökü gökte, 
dallan yerde tuttu?" 
104