2-28 KADERIN CILVESI 
O şimdi oynadığı gençlik rolünü unutarak korkak bir ihti­
yar titremesiyle: 
— O ne? 
— Bilmiyorum. 
Bu olumsuz cevap karşısında somurttu. Yine bir süre bek­
ledik. Kapı şımarık bir çocuğun eline oyuncak olmuş gibi ardı 
arası kesilmez bir uzayışla zırlıyordu. 
Tentürdiyot sarhoşu sabredemeyerek sordu: 
— Bu vakit evinize kimler gelir gider bilmiyor musunuz? 
— Böyle zili koparacak kadar terbiyesizlik edenler çok 
seyrek gelir. 
— Gidip anlasamza... 
— Neme gerek... Gelen bana değil ki, kapıya koşayım. 
— Belâh bir kimseye benziyor. 
— Öyle anlaşılıyor. Bana ne? Şemi kendisi insin, kozunu 
pay etsin. 
O aıralık bizim oda kapısı açıldı. Şemi göründü. Esmer du­
daklarının kanı biraz uçmuştu. Telâşını belli etmemeğe uğra­
şarak : 
— Rica ederim Salâh Efendi, kapıya in. Bak, sor, anla 
Bu terbiyesiz kimdir? 
— Kendin niye inmiyorsun? 
— Senin inmen daha uygun olur da ondan. 
—- Neden? 
— Sebebim açıklamak şimdi uzun sürecek. Soma anlatı­
rım. 
Bu saralı parmakların altında yerinden sökülürcesine ba­
ğıran zilin nasıl olup da hâlâ bozulmadığına hayret ediyordum. 
Bu zorba misafir Şemi'nin ise de kapı benimdi. Ne olur ne 
olmaz ihtiyatla elime kalın bir baston alarak aşağıya indîm.. 
Kapıyı açtım. Fakat bütün öfkesini züden almaya uğraşan mi­
safir hâlâ zırıltıyı kesmiyordu. Sinirlerime hâkim olmam müm­
kün değildi. En sert sesimle sordum: 
— Kimdir o? 
Daha sert bir cevap: 
— Evcek hepiniz geberdiniz mi? Ne kapıyı açarsimz? Ne 
de seş verirsiniz...