sahneye çıkıyor. Bu bölümün başlığı: Vicdan azabı sahnede.
Yedi çocuk babası adama bakabilmek için, onun çocukları-nı doyurabilmek için sahne hayatına atılıyor vicdan azabı.Perde açılıyor. Sahne boş. Soldan, kulisten, bir adam görü-nüyor, yerde. Adam, yavaş yavaş sahneye çıkıyor, sürüne-rek. Yedi çocuk babası adam da sağdan çıkıyor ve yerde sü-rünen adama eğilerek soruyor: ‘Sen kimsin?’ Yerde sürünen,son bir gayretle cevap veriyor: ‘Vicdan azabı’, ve ölüyor. Pi-yes burada bitiyor. Hikâyenin nerede bittiği belli değil.Çünkü Selim burada bıraktı. Yok, biraz daha yazdı galiba.Oldukça para yapıyorlar bu oyundan. Fakat baba, parayıeve götürmüyor. Bir bar kadınına yediriyor. Burada gene,Şehvet Kurbanları ’ndan bir sahne giriyor araya. Pek iyi ha-
tırlamıyorum sonunu. Oldukça uğraşmıştı.”
Esat sustu. Yorulmuştu. “Bu hikâyelerden sakladığınız ol-
du mu?” “Hayır. Giderken sayfaları götürürdü. Kimseninbulamayacağı bir yere saklıyormuş. Polis peşimizdeymişde.” Belki gerçekten bir yere saklamıştır. Saklamalıydı. Na-sıl razı oldu her şeyin kaybolmasına? “Hiç iz bırakmamakgerekiyormuş. Öyle söylerdi. ‘Beni bulamayacaklar. Ne ka-dar uğraşsalar çözemeyecekler sırrımı,’ derdi. ‘Sonunda piş-man olacaklar. İnsan müzesinde bir manken eksik kalacak.Bir biçim veremeyecekler bana. Vicdan azabından kahrola-caklar. Bir türlü bir biçime sokamayacaklar beni. Böyleceintikamımız alınacak.’ Son yıllarda bir gün, yazıları, mek-tupları saklamanın küçük burjuva romantizmi olduğunusöyledi ve eve gidince de, kendi deyimiyle, bir ‘duygululuğapaydos’ temizliği yaptı.”
Bir çay daha içtiler. Güneşli bir gündü. Aysel saçlarını yı-
kamış, pencerenin yanında kurutuyordu. Güneş ışınları,saçlarını saydamlaştırıyordu. Saçlarını tarıyor, dağıtıyor.Cama konan bir sineğin ön ayaklarını başına sürtmesi gibi.Yapmacıksız, sorumsuz. Selim onu sevmiş miydi? Bir ilgi
386