COŞKUN: Nasılolur? Beni bekliyorlar? Yazdığım oyunlan ... 
CEMILE: Kimsenin seni beklediği yok Coşkun. 
COŞKUN (Şiddetle): Olmaz bekliyorlar. Belki herkes bek­
liyor... insanlar ... gerçekler. .. Ben ... ben ... bazı gerçekIe­
re vardığımı sanıyorum. Ülkemizin insanlarına söyleye­
cek şeylerim var. Evet, ciddi söylüyorum. lnsanlanm ızın 
düzeni için ... 
CEMILE (Sakin): Önce kendi düzenini düşünsen ... (Karar­
lı) Evet, doğru dürüst bir işe girip çalışmalısın Coşkun. 
COŞKUN: Olmaz, söz verdim, nasılolur? 
CEMILE: Hiç bir şeyolmaz. Seni hemen unuturlar. Hemen 
senin gibi şaşkın bir başkasını bulurlar. Ben böylelerini 
çok iyi bilirim. 
COŞKUN: Bazı şeyleri de bilmesen ne iyi olacak. (Ayağa kal­
kar.) Hayır, oyunlanmı sürdüreceğim ben, anlıyor musun? 
CEMILE: Sürdüremiyorsun ki... Anladığıma göre hep yanm 
bırakıyorsun onlan. (Durur.) Onlara bu işten vazgeçtiği­
ni söyleyeceksin Coşkun, hatta söylemene de gerek yok, 
gitmezsin olur biter. (Ayağa kalkar.) Oyunlarla geçirile­
cek vakti yok insanlann. (Coşkun'ayaklaşır.) Ben amcam­
la konuştum: Sana şirkette hemen bir iş bulacak. 
COŞKUN (dehşet içinde): Şirket mi? 
CEMILE: Böylece dedikodular da sona erecek. 
COŞKUN: Ne dedikodusu? 
CEMILE (Gözlerini kısarak Coşkun'a bakar): Reklamlara çı­
kan bir kız varmış, seni onunla görmüşler. 
COŞKUN: Aman Allahım! (Kollan iki yana sarkar.) Bu evde 
kalırsam gerçekten unutacaklar beni. 
79