karşı yönden gelen treni bekliyorlardı karanlıkta. Bazısının
da kompartıman kapıları kilitlenmiyordu. Aynı zamandayavaş giden bu trenlere yolda hırsızlar atlayarak yolcularıneşyasını çalıyorlarmış. Her şeye razı oluyorlardı. Genç gaze-teciye adresleri olmadığını söylemeye utanmışlardı. Oysa,treni adres olarak gösterebilirlerdi. Nasıl düşünememişlerdibunu? Fakat, hangi treni gösterecektik, efendimiz? Hertrenden inerken kondüktöre haber bırakabilirdik, Olric. İn-san bir evden taşınırken nasıl eski evine yeni adresini bıra-kırsa, öyle yapabilirdik. Çocuk gibi oldunuz, efendimiz.Evet, çocuklaşıyorum Olric: trencilik oynuyorum. Bütünoyunları nasıl oynamışsam bunu da öyle oynayabilirim Ol-ric: istediğim gibi. Trenin dışında, duran dünyaya aldırmı-yorum artık. Gazeteciyi bile dışımızda, geride bıraktık.Onunla inmeyi düşündüm bir an için. Onunla yeniden dü-şünmeye başlamayı istedim. Yeni bir düzenin içine girmek-ten korktum, Olric. Belki de -dediğin gibi- biz artık bir ya-nımızla onlardan uzaktayız. Bunu, onlara hiçbir zaman bel-li etmeyeceğiz. Yolumuza çıkan herkese saygı göstereceğim.Bırakalım bunları artık, Olric. Tren yavaşladı: bir istasyonayaklaşıyoruz. Aşağı inip bacaklarımızı dinlendirelim biraz.
Trenden indiler, perondaki insanların arasına karıştılar.
Yolcular, T urgut Özben’den ve onun aklından çıkmayan Se-lim Işık’tan habersiz, trene binmenin telaşı içinde koşuşu-yorlardı. İstasyon binasının önünde duran hareket memu-ru, kimseye bakmadan dalgın dalgın yürüyen ve kendi ken-dine mırıldanan bu adama dikkatle baktı. Sonra, karşı yön-den bir tren geldi: istasyona girdi. Yolcular ve T urgut, treninarkasında kayboldular.
716