Böyle söylüyordum ama yüzüm ateş gibi yanı­
yor, sırtımdan soğuk terler boşanıyordu. 
Genç doktorun uzattığı pense ile hemen orada 
kızın donmuş ayak parmaklarını çıtır çıtır kesmiş, 
ayaklarıyla bacaklarına sabaha kadar masaj yapmış­
tım. Bir taraftan içimden, "Allahım, bu zavallı ço­
cuğun bacaklarını iyileştir, beni de mahcup düşür­
me," diye sürekli dua ediyordum. 
O gece Halime'nin başında beklerken, ilk mu­
ayenehanemi açtığım ve hasta bakmaya başladığım 
günleri anımsamıştı m. Tıp fakültesini bitirdikten 
sonra, ilk evliliğim sırasında Kağıthane Köyü'nde, 
diş hekimi arkadaşları mla birlikte küçük bir muaye­
nehane açmıştık. Günde üç beş saat hasta bakıyor­
dum. Hiç deneyimi olmayan gencecik bir doktor­
dum. Dişçi arkadaşların da benden farkları yoktu. 
Üçümüzün de ilk muayenehane tecrübesiydi bu. 
Hastaları muayene edip ellerine reçetelerini verir 
yollar, sonra da acaba doğru mu yaptım diye endi­
şeye kapılırdım. İçimden kocama telefon edip da­
nışmak geçerdi ama akşam eve gittiğimde beni kü­
çümsemesinden, "Madem kendinden emin değil­
sin, bırak hasta bakmayı, çocukları nın başına, evine 
dön," demesinden korkardım. Ne dişçi arkadaşla­
rın ne de benim fazla hastamız olmadığından, za­
manın çoğunu pencere önünde hasta yolu gözleye­
rek geçirir, sokağa giren bir jandarma görürsek, 
acaba hastaya yanlış bir şey yaptık da bizi almaya mı 
28