emmiş birini bulayım. Bulurum bak. .. Bul­
ması benden. 
FATMA HANIM : Ah ben emir bile veremem. Buyurmak nedir, 
bilmem. Hem de hizmetçi aylığı ... Ağır gelir 
bize. 
KOMŞU : Arifle ortaklaşa verirsiniz. Aldığın el harç-
lıklarını ne yapıyorsun? 
FATMA HANIM : Güldürme beni. O iki yüz liranın yüz lirası 
şuydu buydu gidiveriyor. Bazı da elektriğiy­
di, su parasıydı, kirasıydı; yetişmeyiveriyor. 
Denkleştiriyoruz. 
KOMŞU : İyi iyi... Böyle iki kardeş, in gibi girmişsiniz 
buraya ... Şunu denkleştireceğiz, bunu denk­
leştireceğiz diye bir gün denk olup gidece1:­
siniz de haberiniz yok. Ben dinlemem . v�r:r­
siniz yüz elli lira bir kadına, bak::ı_rsımz ı«:ıh:::_­
tınıza. Hem elin garibi de sebeplenic aıNb. 
Bak ben, herifin dırdırlarına aldırnııynr., haf-· 
tada bir kadın getiriyorum. Çamaşırımı yıkı­
yor, camımı, kapımı siliyor ... 
FATMA HANIM : Sana gerekli elbet. Çoluklu çocuklu !<oskoca 
aile ... 
KOMŞU : Ee, iyi işte. Sen de bakım istersin artık. Arif-, çiğinin de sobası yakılmak ister. (Tabaktan 
ağzına birkaç zeytin atar.) Boğazım kurusun, 
durmaz ki! Ne vardı şimdi bu kada�· �ytin 
yiyecek? Aman işte, böyle oluyorum ben de. 
Bir şeye sinirlendim mi, hadi ağzıma bir şey 
atıyorum. Şuna bak, fıçıya döndüm gene ... 
FATMA HANIM : Ay dur! Fasulyeye bir bakayım. Yandı mı 
ne? 
KOMŞU : Bak, bak. .. Daha ortalığı toplayıp da dükka­
na koşacaksın. (Fatma Hanım dipteki kapıdan 
çıkar. Komşu, kapının yanına gider, içeri konu­
şur.) Ben de tuttum seni; tuttum ya, hele ine­
yim de şu karıya bir nasihat edeyim, dedim. 
99