çe fingirdeşmeler. Koca Osman da sözü bir türlü bir yere geti­
rip bağlayamıyor, Kafdağı, Kafdağı, Kafdağmdaki kılıç kesmez 
karanlık diyor. Taş gibi ağır bir karanlık omuzlarımızda, diyor. 
Bizim gibi, diyor. Konuşuğunun dibi başı belli değil.
Sonunda Koca Osman iyice yoruldu, sözünü:
"İşte bu karanlığın üstüne bir top ışık düştü," diye bitirdi. 
"Bu yüzdendir ki Kafdağmdaki yolcular yollarını buldular, ka­
ranlık duvarını aştılar. Bizim de karanlığımıza bir top ışık düş­
tü."
Soluğunu topladı:
"İşte sözüm bu kadar. Ben Ali Safanm ayağına gitmeyece­
ğim, işte bu yüzden. Giden gitsin, ben gitmeyeceğim... Çünkü- 
leyim karanlığa..." dudaklarını yaladı. "Çünküleyim bir top 
ışık düşmüştür. Gecemiz gündüz olmuştur."
Şefçe Kahya yanındaki Hüsamm kulağına eğildi, usulca:
"Hüsam oğul," dedi, "şu senin baban bir iyice kocamış. Ne 
diyor, anladın mı?"
"Hiç anlamadım emmi," dedi Hüsam. "Epeydir babama 
bir şeyler oldu. Çok yaşlandı fıkara."
Köylüler ne yapacaklarını bilemeden birer ikişer oradan 
ayrıldılar.
Koca Osman son sözünü söyledi:
"Varın söyleyin o bey olacak Ali itine, ben onunlan konuş­
mayacağım. Geleceği varsa göreceği de var. Varın böyle söyle­
yin."
içeriye girdi, arkasından kapıyı hızla kapadı. Memede koştu:
"Dinledin mi oğul konuştuğumu?" diye sordu.
"Dinledim Osman Ağam."
"Güzel konuştum öyle mi?"
Memed:
"Çok güzel," dedi.
"Anladılar mı karanlığa düşen ışığın kim olduğunu?"
Memed:
"Kim bilir, belki de anladılar," dedi, içini çekti.
76