COŞKUN (kızarak): Bir tarih öğretmeninin oğlu bu konuda 
biraz daha ciddi olabilir zannedersem. 
ÜMIT (Somurtar ak): İşine gelmeyen esprilere hep karşı çı­
karsın zaten. (Saffet'in başını kaldırarak kendisine gülüm­
sediğini görür.) Bizim tarih kitabının telefon rehberinden 
ne farkı var sanki: İkisi de birtakım rakamlar ve isimler­
le dolu. 
COŞKUN: İnsan yaptığı bir espriyi açıklamamalı diye kaç 
kere söyledim sana. (Saffet'e bakar.) Tiyatrocular için bu 
sözüm geçerli değil elbette. 
SAFFET (Alınmış gibi yapar): Bir kere ben tiyatro cu değilim , 
tiyatro sanatçısıyım. 
COŞKUN (Saffet'i dinlemez, Ümit'e döner): Nerden çıktı 
Fransız Devrimi şimdi? 
ÜMIT: Devrimler üzerine bir ödev hazırlıyorum da. Fransız 
Devrimini örnek verecektim. 
COŞKUN: Ne ödevi? 
ÜMIT: Türkçe ödevi. 
COŞKUN (Ümitsizlikle) : Türkçe ödevi mi? Yahu sen daha 
ortaokulda mısın? 
ÜMIT: Oğlunla bu kadar ilgilenirsen ... Geçen yıl çakmış­
tık ya. 
COŞKUN (Kızar): Terbiyesi z! 
ÜMIT: Akılsız desen gene neyse. Ne terbiyesizlik yaptık 
şimdi? 
COŞKUN: Bu sokak serserisi lafları edilmeyecek demedim 
mi ben sana? Çaktık! Sonra işe neden beni karıştırıyor­
sun? İmtihanlara birlikte mi girdik yani? 
11