232 Yaşar Kem al-Dağın Öte Yüzü 
Kondukları yere vardı. Uyuz Mahmudun konağında ağzı kırık bir tencere, 
bir de yağ dolu rakı şişesinden başka hiçbir şey gözükmüyordu. Çırılçıpak, boy­
dak gelmişti. Köydeki evi de dopdolu değildi ki ... O da tamtakır. 
Şu fıkara kısmına ne de iyi olur, diye düşündü. Amma ellerine birazcık bir 
şey geçmesin, bitleri kanlanmasın azıcık, burunları havayı döver. Allah bunlara 
diş versin de tırnak vermesin. Bunların böyle iyi, böyle masum, böyle tertemiz 
çocuk gibi kalabilmeleri için gün yüzü görmemeleri gerek. Allah da o sebepten 
bunlara vermez. Bozulmasınlar diye. 
Uyuzun kansı telaşlandı. Evlerine gelen koskoca Muhtarın altına serecek bir 
palazları da yoktu. Çaresizlik içinde döndü durdu. 
Muhtar: 
"Oturma yacağım bacım," dedi. "Dedim ki varayım bakayım, şu bizim deli 
oğlan ne halde. O derdi daha çekiyor musunuz?" 
Kadın gözlerini yumdu. Başını eğdi. 
"Duydum ki çocuklara da bulaşmış, öyle mi?" 
Kadın gene başını eğdi. 
Üstü başı paramparçaydı. Kocaman ayaklan kapkara, yank yanktı. Çocuk­
lar çınlçıplaktılar. 
"Sana demeye geldim ki, bu kış, köye dönünce, Şube Reisine gideceğim, 
yalvaracağım, seni mutlak asker ettireceğim. Olmaz olası baban yaşını küçük 
yazdırmış. Gerekirse yaşını da büyüteceğim. Sen bu kış mutlak asker olacak­
sın. Askerliğe gidince de orada seni hastaneye alacaklar, seni bir iyice ilaçlayıp, 
anadan doğmuş gibi edecekler. Mıstığı bilirsin, Kelçenin oğlunu da bilirsin. Biri 
on yıllık, birisi on beş yıllık uyuzdu. Kannın oğlu da, Külüstür Veli de öyley­
di. Uyuz olmayan mı vardı ki... Onları baktım ki, mümkünü yok uyuzlan iyi 
olmayacak, gönderdim askere. Gönderdim askere, uyuzlarını iyi ettiler. Tosun 
gibi döndüler, askercilikten. Bu uyuz kısmı bir bela hastalık. Askerden başka 
yerde iyi edilemez. Çok pamuk topla bu yıl, ölmez sağ kalırsam seni asker ede­
rim bu kış. Sonra izinli gelirken, varırsın komutana, böyle böyle hal keyfiyet 
bizim evde dersin. Avradım çocuklarım da, benden beter dersin. Komutan bir 
koca şişe ilaç verir sana, getirirsin. Sürersin, sürersin avrada, çocuklara, onlar 
iyi olurlar. Bu babalığı sana yapacağım. Sen uyuza düşeli altı yıl oldu öyle mi?" 
Mahmut kıvançla gülerek 
"Çok oldu," dedi. 
Sonra Muhtara yaklaştı: 
"Amanın Emmi, tövbe tövbe! Ben senin yolundan sapar mıyım hiç? Sen beni 
bu yıl bir asker edersen ... Bir an önce ... Kulun olurum." 
Kalın bir sesle, başını sallayarak: 
"Ederim, ederim," dedi, yürüdü.