11Ekim 1975 
"İnsanoğlu arkadaşlığın kıymetini bilmiş olsaydı, 
insan oğlu böyle eşek olur da biribirini yer miydi " 
Yanına vardığı mız birinci topluluk çok kuş tutmuştu. Dört 
tane kafesi ağzına kadar, üst üste doldurmuşlardı. Nerdeyse 
kuşlar sıkışıklıktan öleceklerd i. Metin ağzının suyu akarak 
hayranlıkla kafestek i kuşlara bakıyordu. Kafeslerin içinde 
sarılar, kırmızılar, kül rengiler, maviler, alalar bir uğun m ada 
durmadan çırpınıyorlardı. 
Metin elini uzattı, parmağını bir kuşa değdirdi, o par­
mağını kuşa değdirir değdirmez de bir vaveyla koptu. O kısa 
boylu, gen i ş omuzlu, partallar içindeki dört köşe çocuk geldi 
Metinin kolundan tuttu öteye fırlatıverd i: "Pis, uğursuz elini 
sürm e kuşlarımıza, serseri!" Vardı Metinin fırladığı yere, "ser­
seri, serseri , serseri," diye yineledi. 
Dayana madı m ben de onun yanına di kildim: "Serseri 
diye seni n gib i serser i ye derler. Serseri diye senin o aptal baba­
na ve hem de senin sülalene derler. Hırpo!" Eşşek sıpası üstü­
me doğru çemkirdi , nerdeyse kavga çıkaracak. Öteki çocuklar 
ona elle kolla işaret çaktılar da ağzını açmadı ya da vurmaya 
kalkmadı. 
Metin: 
"Aman arkadaş," dedi , "uyma bunlara, bunlar şı marık, 
delid ir. Bunlar insanı bıçaklarlar biliyor musun, sırf şı marık-
37