FAKİR BAYKURT
 
333
 
 
Lütfiye hanım, oyunların sonucunu Sırrı beyin o günkü 
durumuna göre ayarlamayı bilirdi: Ya yener, ya yenilirdi!..
 
Oyun bitti de Lütfiye hanım tavlayı götürdü mü, Sırrı b
ey 
kızlarıyle baş başa kalırdı. Birini bir dizinin, öbürünü öbür dizinin 
dibine oturtur, kulaklarını yanaklarını okşar, okşar, okşardı. Zaman 
denen kocaman tekerlek döndükçe Sırrı beyin üzüntüsü artardı. 
Huyları suları, meslekleri kızlarına uygun damatlar 
geciktikçe gecikirdi. 
Lütfiye hanım «Haydin sofra
-
 
yaaa! .. Kızlar, kalkın babanızın 
dizlerinden! ..» diye bağırın
-
 
caya kadar bu okşamalar, bu kulaklarda, 
yanaklarda bir şey aramalar sürer giderdi.
 
Sırrı beyin de, Lütfiye hanımın da muratları elbet öyle z
engin, 
kervanları Halep’ten Şam’dan çekilen, han, dükkân, değirmen 
sahipleri değildi. işleri, meslekleri uygun olsundu. Kaymakamlar, 
ortaokul öğretmenleri... hiç değilse, meslekte ilerleyecek yeterlikte 
ilkokul öğretmenleri... Ama çıkmıyordu. Kaymakamlar y
a evli geliyor, 
ya «siyasetçi» oluyordu. Savcılar ya sarhoş, ya kumarcı çıkıyordu. 
Bekâr ortaokul öğretmenleri bir iki yıl içinde, okuttukları kızlardan 
biriyle evlenip... yada ilkokulun bayan öğretmenlerinden birini 
tavlayıp... piyasadan çekiliyorlardı.
 
S
ırrı beyin kızları tıpkı Lütfiye hanım gibi biçimlenmiş, görgülü, 
dikiş nakış, yemek bilir, ikramdan itibardan anlar, ayakları dışarıya 
alışmamış ev kızlarıydı. «itoğlu itler» ağız
-
 
larının tadını bilmiyorlardı. Bilseler gelirler, bu kızlardan bi
-
 
reriyle 
evlenirler, ömürlerinin sonuna kadar bal kaymak yaşar giderlerdi. 
Bilmiyorlardı!..
 
Birer buçuk yıl arayla doğan Selma ile Semra büyüyorlardı. 
Büyümüşler, geçiyorlardı. Yüzlerinde çıkan sivilceleri yola yola, 
alınlarını, yanaklarını sabunlu bezlerle ova ova
, «allahım yarabbim...» 
deli oluyorlardı.
 
Lütfiye hanım bazen beş on kere bağırıyordu:
 
«Sırrı beeey!.. Kızlaaar!.. Geliverin gayri canının! Yemekler soğudu 
vallahi!..»
 
Sırrı beyin önüne işlemeli peçeteler veriliyordu. Tuzluk,