Ahmet, gene onları eğlendirecek birşeyler söylemesi gerektiğini 
düşünerek, resim fiyatlarından söz açtı. Önce fiyatları yüksek 
buldular, ama sonra bir ressamın yılda böyle ancak birkaç resim 
satabileceğini, bizde sanata gereken değerin verilmediğini ha­
tırlayarak fiyatların düşük sayılması gerektiğini söylediler. Ahmet 
de eğlenceli bulunacağını bildiği hikâyeler anlattı. Önce on yıl 
önce kimsenin yüz vermediği bir Fransız ressamın şimdi nasıl 
milyoner olduğunu özetledi. Sonra bir Alman hapisanesinde 
yatan ünlü bir taklitçinin serüvenlerini anlattı. Remzi adamın 
bazı imzaları nasıl taklit ettiğini sorunca, Ahmet bunun işin en 
kolay yanı olduğunu söyledi. Eski tuval ve çerçeve bulma, 
boyalan kurutma gibi işlemlerin asıl zorluklar olduğunu açıkladı 
ve birden, "Keşke Emine Hanimin kıracağı yumurtaları yc-
seydim!" diye düşündü. Cemil böyle bit taklitçiyi anlatan bir 
film gördüğünü anlatırken Osman içeri girdi, herkes ayağa kalktı, 
yemek için sofraya geçildi. Ahmet saatine baktı: Sekizi on ge­
çiyordu. 
"Saatine bakıyorsun. Şimdiden sıkıldın demek!" dedi Mine. 
"Yoo!" dedi Ahmet. 
"Niye hiç uğramıyorsun?" 
Ahmet bir zamanlar ona uğrar, gevezelik ederdi, ama şimdi 
vakit bulamıyordu. Birşeyler mırıldanarak gülümsedi. 
Ahmet, Osman ile Cemil'in arasına oturdu. Yemek sofraya 
geliyordu. Ahmet mutfağa girdiğinde görmüştü, ama bir daha 
dikkatle baktı: Bonfile ve patates kızartması. "İyi ki yumurta 
yemedim. Gıdama dikkat etmem gerek!" diye düşünerek cansıkıcı 
düşünceleri bastırdı. Tabağını uzattı. 
Cemil: "Ee ne eliyorsun bakalım, ne olacak?" dedi. Yurt 
sorunlarından sözetmek gereği duyduğu zaman takındığı 
hüzünlü ifade vardı yüzünde. Ahmet'i görünce yurt sorunlarını 
hatırlatırdı 
"Ne olacak?" dedi Ahmet ama, sonra ekledi: "Birşeyler olacak 
galiba!" 
"Nasıl?" 
"Askeri darbe olacakmış diyor!" dedi Osman. Bunu oğluna, 
eğitici, öğretici bir tavırla söylemişti. Bakışları sanki: "Sen fabri­
kadan ve evinden başka bir şeyi düşünemezsin!" diyordu. 
577