12 
Öyle bir karanlık vardı ki göz gözü görınüyor du. Orman 
uğulduyor du. Orman kapkara bir duvar gibi karanlığa geril­
mişti. Ta uzakta, dağın doruğuna yakın yerde, ipil ipil bir ateş 
yanıyor du. Ağaçlara çarpa çarpa el yordamıyla yürüyorlard ı. 
Ama çok gürültülü ... Gece ıslak ıslak kokuyo rdu. Çam, gürgen, 
manhvar , perya vşan, çobançır ası, ter kokuyord u. Ekşi ter ... Pü­
ren kokuyord u. Gökyüzünde de bir iki yıldız pariayıp sönüyor­
du. 
Aylardan beri bir sürü ev basmışlar , yol kesmiş ler, candar­
malada çarpışmışlar dı. Candarınalar öteki eşkıyaların arkalan­
nı bırakmış, Deli Durdu çetesinin üstüne düşmüştü. Deli Dur­
du da candarınalarla alay ediyor du. Oynuyord u. Memed az za­
manda kendini göstermiş, arkadaşlarına, Deli Durduya kendini 
sevdirm işti. Çeteye yardımı dokunuyordu. 
Durdunun karanlıktan sesi geld i: 
"Burada kalal ım. Bittik. Öldük. İki günden beri durmadan 
kaç babam kaç, nolacak halimiz böyle! Bura da!" 
Sesi hınçlı, inatçı ydı. 
Memed yanına vardı: 
"Yavaş. Usul konuş Ağam." 
Dur du: 
"Nolacak yani?" diye hışımla konuştu. Meme� değil de 
başkası konuşsaydı bu biçimde, bu kadar içerleme zdi. Dün gel­
miş de bugün eşkıyalık dersi veriyor. 
"Düşmanın karıncaysa da ... " dedi, Memed. 
156