onun yüzüne bakıyo rdu. "V elicik çoban köyü velveleye verdi . 
Köy senden başka hiçbir şey konuşmu yor." 
"Zengin, zengin oldum, ana, gel!" Anasını kolundan çekip 
ocağın yanına götürdü, elini koynuna sokup mendiline sardığı 
paralan çıkard ı: "Bak ana," dedi, "Bu bir, yalnız buna iki çift 
öküz alınır. Köye hiç, hiçbir yabancı insan gelmedi, değil mi?" 
"Hiç, hiç gelme di." 
"Bu iki, buna da bir at, bir mavzer, bir de pulluk alınır. İşte 
şuna da ... Sana iki inek de alacağım. İşte şuna da ... Bol bolama­
dı süt içeceğiz, yoğurt, yağ, kaymak yiyeceğiz. On bir tane de 
yavrulu keçi alacağız ... Sen de peynir yaparsın. Ana, köye hiç 
kimse gelmedi mi, hiç, hiç? Uzun bir adamla, Mahmut Ağa da 
mı?" 
"Gelmedi, hiç, hiç, hiç!" 
"Zengin oldum, ana." 
Ananın gözleri ardına kadar açılmış, Tazı Tahsinin yere 
yan yana dizdiği paralara bakıyor, paralara, gözlerine inanamı­
yordu. Tazı Tahsin de bir yandan olanı biteni anlatıyor, Murta­
za Ağadan, Topal Aliden söz ediyordu . 
"Pişman olmaz mı o adam bana bir İnce Memed muştusu 
için verdiği paraya?" 
Ananın yüzü birdenbire saranverdi. 
"Bilmem ki yavr um." 
"Pişman olmaz, pişman olmaz," diye güldü Tazı Tahsin. 
Bu endişeli bir gülüştü. "Ben ona İnce Mem.ed gibi bir adamın 
ölümünü muştuladım. Bana bu para az bile." 
"Yaaa yavrum, az bile," diye ayağa kalktı anası. "Sen şimdi 
acından ölmüşsün dür." 
"Öldüm," dedi Tazı Tahsin . "Öldüm ne demek, üç gün üç 
gece bir lokma ekmek aşmadı boğazımdan ... Az bile bana bu 
para, değil mi ana?" 
"Az bile." 
"Nereye koyalım da bu parayı, kimse ... " 
"Sen bana ver o parayı, ben koyacağım yeri biliri m. Musta­
fa Kemal Paşa gelse bulamaz ." 
"Veremem ana, ben saklayacağı m." 
Anası gücendi: 
304