yemeklerine bu haksızlığı yapamam,” dedi ve alışkın ayak-
larını, şaşırmadan masaya sürükledi.
Masayı, yalnız çorbayla ve karısıyla değil, Kayhan’la ve
Güner’le de düşünme hürriyetine sahip olabileceğini, dün-yada böyle bir imkânın var olduğunu o sıralarda düşünemi-yordu. Selim’i düşünmek bile ona, evli erkeklerin -suçlulukhissinden kurtulamadıkları halde- kendilerini günah duy-gusuna kaptırmaları gibi, gizli ve hiçbir zaman gerçekleş-meyeceği için hoş görülen bir günah gibi geliyordu. Hayalgücü, henüz bilemediği bir derinlikteydi. “Canım sıkılıyor”sözleri, kendisinin de farkına varmadığı bir kolaylıkla, baş-ka bir insanın söylediği bir cümle gibi duyuldu sofrada.Mutfaktan, yemek yiyen çocuklarının, hizmetçiye karşı ko-yan sesleri geliyordu. “Kendini bırakmamalısın,” dedi Ner-min. Selim’in öldüğünü gazeteden öğrendiği sabah duydu-ğu sesten biraz farklıydı Nermin’in sesi. O sabah -ağladığınıpek hatırlamazdı- gözleri yaşlı, yatakta karısına sokulduğuzaman, kendini öksüz bir çocuk gibi hissetmişti. İkisi degözlerini boşluğa dikip, susmuşlardı uzun süre. T urgut, hersaniyesini dolduran mahzunluğu Nermin’le paylaştığınısanmıştı o sırada. Sanki, çocukluğundan beri, Turgut’a acık-lı ve hüzünlü gelen yaşantıların hepsini bir ana sıcaklığıylaiçine almıştı Nermin. T urgut, yüzünü, karısının boynunda,saçlarında saklamış ve bütün olanlar ve olacaklardan tatlıtatlı yakınmıştı sessizce. İkimiz olduktan sonra, bütün buhüzünler, sıcak bir yaklaşma için bahanedir, demek istemiş-ti Nermin’e. Daha düzenli günlerde hissedilmesi zor bir ya-kınlıktı bu T urgut için. Aslında erkeklerin zayıflıklarınıgöstererek, kadınlara vermeleri gereken sürekli güveni sars-mamaları gerektiğini içgüdüsüyle biliyordu. Fakat, yuvanınbütünlüğüne zarar vermeyen küçük bir zayıflıktı bu gevşe-me. Yazık ki erkekler, şımartıldıkları zaman nerede durma-ları gerektiğini çoğu zaman bilemezler. Kadının, bunu ha-
48