ze ispatlamak için. Köpeklerden farklı olduğumuzu göster-
mek için. Kadınlar da köpeklerden farklı olduklarını gös-termek için, utanırlar. Utanmış gibi yaparlar. İşte yanımda-ki kadın da on dakikada bir kollarımdan sıyrılıyor, aradabir elimi itiyor.
Uzandığı yerden sıçrayarak kalktı, barbut oynayanların
yanına geldi. Kısa boylu müşteri kazanıyordu anlaşılan: ne-şeliydi. Grand Mama, elini koynuna sokmuş, T urgut’unverdiği yüz liralardan birini bozdurmak üzere çıkarıyordu.Safter, eski günlerini hatırlamanın verdiği ciddiyetle, oyu-nun raconuna uygun gitmesine çalışıyordu. T urgut, eskikumarcıya kaşlarını çatarak baktı: “Bu ne biçim kumar?Usulüne göre oynanmıyor. Şimdi polis bir baskın yapsa neolur haliniz? Nerede bu oyunun erketesi?” “Kim duracakbeyim kapıda? Herkes oynamaya hevesli. Gözlerini zardanayıramıyorlar.” T urgut güldü: “Kim mi duracak? Oynama-dığıma göre elbette ben duracağım.” Kapıya doğru gider-miş gibi yaptı. “Olur mu beyim? Sana yakışır mı? Hem ca-nını üzme: kimse gelmez bu saatten sonra.” “Olmaz, ol-maz,” diye direndi T urgut. “Usulü neyse ona göre davranı-lacak. Kızlar verin bir sandalye bana. Kapının yanına diki-leceğim.” Kazanan kısa boylu: “Sen efendisin. İcap etmezsana,” dedi. Neden icap etmesin? İsa da öyle yapmadı mı?Havarilerinin ayaklarını yıkamadı mı? Sen kim oluyorsunT urgut, İsa’nın yanında? Selim duysaydı bu benzetmeyi,hamiyyetten gözleri yaşarırdı. Ben iki kitapla olağanüstü iş-ler başarırım: iki kitapla... İki kitap. İkisi tanışsalardı, nasılbakarlardı acaba birbirlerine? Ben Danimarka prensi Ham-let, siz kimsiniz? Aferin oğlum Hamlet, sen bu yolda de-vam et. Soylu olduğu için biraz yukardan bakacak elbette.Öteki, beyaz harmaniyesinin içinde kaybolmuş; yalnız yü-zü görünüyor. Hangi dili konuşacaklar? Biri Danimarka di-lini bilmez: yok, muhakkak bilmez. Hamlet sakalsız ve bı-
285