Dilenciler kethüdası ise sanki o gün sıradan bir günmüş gi­
bi şarap fıçısının başında demleniyord u. Adamların gelece­
ği zamana bir saat kala para çuvalları hala hazırlanmış değil­
di. Sonunda beklenen oldu. Loncanın ana kapısı bir asker 
tekmesiyle açılmış, içeriye, yirmiye yakın yeniçeri girmişti. 
Zülfiyar ve adamlarının ortasındaki kişi Bünyamin'in ilgisi­
ni çekti: Ebrehe'ydi bu. 
Kara sarığını sarmış, zifiri cübbesini giymişti. Hışımla iler­
leyip Hınzıryedi'nin yanına gitti. Fakat bu adam çoktan sız­
mıştı. Bir fincan kahveyle bir kova su getirilmesini emret­
ti. Üzerine soğuk su dökülen sarhoş adam kendine geldi­
ğinde sade kahve ona zorla içirildi. Gözlerindeki buğu or­
tadan kalktığında, adam karşısında Ebrehe'yi gördü. Göz­
lerine inanamadı. O azametli Büyük Efendi kakıp ta ayağı­
na gelmişti. Belki de mekruh şeyleri yiyip arttırdığı onca gü­
naha bir de kendi nankörlüğünü ekletmek istiyordu. Gün­
lerdir çektiği pişmanlık ve suçluluk duygularıyla küçüldük­
çe küçülen Hınzıryedi, efendisini, o heybetli adamı, o yüce 
Ebrehe'yi olanca azametiyle karşısında görünce ve onu zah­
metlere sokup bu sefil yerlere getirdiğini düşününce o ka­
dar utandı, o kadar utandı ki, kendisinin bir bit, bir pire ka­
dar bile değer taşımadığına karar verdi. Hürmeten yerinden 
doğrulup bağdaş kurdu. Fakat midesi adamakıllı bulanıyor, 
içinden kusmak geliyordu. Sonunda dayanamayıp o gece ne 
yediyse çıkardı. Efendisi ona gülümsüyordu, ama korkunç, 
ürpertici bir gülümsemeydi bu. 
Ebrehe, "Efendini ne çabuk unuttun ?" dedi, "Onun iste­
diklerini neden yapmıyorsun? O olmazsa bu dünyada yaşa­
yamayacağını bilmiyor musun?" 
Hınzıryedi, günlerdir gösterdiği sadakatsizliğin, Büyük 
Efendi'yi uzun süre görmemesi ve onun azameti ve heybeti­
ni unutmasından kaynaklandığını anlayıverdi. Titreyen se­
siyle: 
119