barda masama gelen kadınlara neler söylemem gerektiğini 
bana uzun uzun talim ettirmişlerdi. Buraya gelmeden önce, 
aynanın karşısında kendimi çok seyrettim, fakat uygun bir 
davranış bulamadım. Daha önce de seyretmiştim aynada ken­
dimi: Arkadaşlarımın öğrettikleri sözleri denemiştim. Fakat 
kadınlar, acemi bir oyuncu olduğumu hemen anladılar: Lüt­
fen yerinize oturun, dediler. Söz birliği etmiş gibi hep bir 
ağızdan, 'Lütfen yerinize oturun,' dediler. Ben de lütfen yeri­
me oturdum. Çünkü, ben söz dinleyen bir erkektim. Herke­
sin sözünü dinledim. Kendimi kötülersen sana acırlar bütün 
kadınlar, denildi bana. Ben de kendime acındırmak için git­
tim kadınların yanına: Lütfen yerinize oturun, dediler. Lütfen 
yerinize oturun. Sonunda kendime, ben acıdım. Şimdi yerim­
den kalkmak, sana yaklaşmak istiyorum. Lütfen yerine otur, 
diyecek misin bana?" 
Başı ağırlaşmıştı. "Başımı taşıyamıyor um," diye söylendi. 
Başını kaldırdı: Sevgi yoktu. "Hayır," dedi kendi kendine. 
"Gitmiş olamaz. Herkes gidebilir, Sevgi gidemez. Bunu çok 
iyi biliyorum. Bunun provasını çok yaptım. Burası onun evi. 
Hesapta bu yoktu." Çevresini inceledi. Sevgi yoktu. Sevgi'nin 
evinde değildi. Bütün vücudunu bir ter kapladı. "Demek eve 
dönmüşüm," diye mırıldandı. "Bu sefer de ben allahaısmarla­
dık demişim. Elimi uzatmışım. Yatağıma uzandığıma göre 
demek böyle yapmışım. Sözü bir yerde bitirmesini becereme­
mişim." 
Yatakta yan döndü, yorganı üstüne çekti, "Uykum var," de­
di. "Uyumalı yım." 
423