bunu yeni keşf ediyordu m. Dost larım arasında Afrikalı Rastalar, 
Şilili politik göçmenler, Arap esrar satıcıları vardı . Yürekleri ka­
nay an, kaybetmenin gerçek anlamını bilen insanlardı bunlar. 
Geçmişlerini , derin bir yara izi, bir kambur, sararmış bir fotoğ­
raf gibi taşıyorlardı . Çoğu, içinde barındığımız toplumu, ancak 
bir marihuananın sahip olabileceği keskinlik ve duyarlılıkla kav­
rıyor ve reddediyordu . 
Kuytu köşelerde yetişen mantarlar gibi bir araya toplanmış 
da olsak, aslında hepimiz kendine özgü, yalnız insanlardık ve 
ben, Tony'yi yitirdiğimden beri, yalnızlığıma dayanamaz ol­
muştum. Aynı gece içinde, Zaireli bir yazarla Afrika yemeği 
yiyip Afrika edebi yatı tartı şıyor; bir Kolombiyalının hapishane 
anılarını dinliyordum (polisten kendi saksafonuyla yediği da­
yağı anlatırdı hep ); kaçak işçi, yapaya lnız, yoksul bir Ganalıy­
la, kentin en salaş barlarında sarhoş oluyor dum. Sabaha karşı 
da, Faslı bir esrar satıcısıyla göl kıyı sında oturup benim için 
sakladığı son cigarayı içiyor dum. Güneş, Mont Blanc üzerin­
den doğarken, o Kazablanka'ya dek gidiyo rdu, bense İstan­
bul'a. Yatağıma döndüğümde, yalnızlık bir yumruk gibi boğa­
zıma çöküyor du. İşte o zaman, çekmeceden uyku haplarını 
alırcasına, belleğimden Tony'nin imgesini çekip çıkarıyor­
dum. 
Yalnızca fantezi düzeyinde bile olsa, beni sonsuza dek terk 
ettiğini sandığım cinsel arzum geri gelmişti . Uzun yıllar hapis 
yatmış birin in, bir gün ansızın çıkıp gelmesi gibi. Hala hiç kim­
seye dokunamıyordum ama Tony'yi biraz andıran bütün erkek­
leri istediğimin bilincindey dim. Tony'ye, daha doğrusu düşleri ­
me, bir ihanet değildi bu, tam tersine , onların sonuna dek kut­
sallaştırıl ması, putlaştırılmasıydı . Sonbaha rın sonuna doğru, pa­
ramın bitmesine çok az kalmış ve İstanbul'a kesin dönüşüm 
yaklaşmışke n, bir reggae konserinde , J amaikalı bir Rasta olan 
Fighter ile tanı ştım. Tony'ye ikiz kardeşi kadar benziyordu ya 
da ben öyle algılıyord um. Avru pa'da geçirdiği yıllar boyunca 
138