hepsi bu. Öyle ya da böyle hep hizmet ediyorsun. Kimsenin ka - 
dınların ellerine kitap verdi ği yok. Oysa Mevlâna’n ın, bugün 
Şems'le konu ştuğu gibi benimle de hararetli hararetli konu ş- 
masını, bana da ak ıl danışmasını nasıl istiyorum. 
Evlendiğimizin ilk senesiydi. O zamanlar yaln ız kaldığım her 
fırsatta kocam ın kütüphanesine sokulmay ı huy edinmi ştim. 
  
214 
  
215 
  
 
  
Mevlâna’n ın  gözü gibi bakt ığı kitaplar ın, el yazmalar ının ara- 
sında bağdaş kurup oturur; köhnemi ş ve küflü kokular ını solur, 
içlerinde ne tür s ırlar gizlediklerini hayal ederdim. Kitaplar ına 
düşkündür Mevlâna, hem de çok. Kütüphanesi birbirinden k ıy- 
metli el yazmalar ıyla doludur, ço ğu rahmetli pederinden miras. 
Bu kitaplar aras ında gözbebe ği Ma'arifi sat ır satır ezbere bilir. 
Nice geceler şafak sökene kadar uyumaz, habire okur. Hâlbuki 
çoktan hatmetmi ş olmalı her kelimesini. İnsan sonunu bildi ği 
bir kitab ı her seferinde yeni bir merakla okur mu? 
"Bana çuvalla alt ın verseler, babam ın kitaplar ının bir say- 
fasına değişmem" der Mevlâna. "Bu paha biçilmez kitaplar ın 
her biri bana ceddimden kalma. Babamdan devrald ım onla- 
rı, vakti gelince o ğullarıma aktaraca ğım." 
Maalesef, Mevlâna’n ın  kitaplar ına ne kadar k ıymet verdi ğim 
uzun zaman önce ac ı bir şekilde ö ğrendim. Evlili ğimizin ilk se- 
nesi dolmam ıştı. Evde yaln ızdım. Birden akl ıma esti. Elime bir 
bez, bir kova al ıp, kütüphaneye dald ım. Kararl ıydım. Kocam ın 
kitaplar ını bir bir temizleyecek, böylece ona ho ş bir sürpriz ya- 
pacaktım. Tüm kitaplar ı raflardan indirdim; bir kadife parças ı- 
nı gül suyuna banarak her kitab ın kapağını bir güzel sildim. 
Bu yörenin inan ışına göre kitaplara dadan ıp sayfalar ını 
kemirmekten zevk alan haylaz bir cin varm ış. İsmi Kebikeç! 
İşte bu cini defetmek için her kitab ın başına muhakkak bir 
uyarı yazmak gerekirmi ş. Ya Kebikeç! Bu kitaptan uzak dur! 
Sana göre de ğil bu sayfalar! Ben de her bir kitab ı sildikçe bu 
yazıya bakıp gülümsüyordum. 
O öğleden sonra kütüphanedeki bütün kitaplar ın tek tek 
tozunu ald ım. Çalışırken bir yandan da İmam Gazali'nin ih- 
ya Ulum al-Din adl ı kitabını karıştırıyor, anlamaya çal ışıyor- 
dum. Okuma yazmam vard ı ama kitaplar ın dünyas ını kavra- 
mak için salt okumay ı bilmek yeter mi! İşte öyle kendi ken- 
dimle cebelle şerek ne kadar vakit geçti bilmem ama dalm ış 
olmalıyım. Aniden so ğuk bir ses duydum. 
  
"Hatun, burada ne yap ıyorsun?" 
Arkamı döner dönmez Mevlâna'yla göz göze geldik. Ne za- 
man gelmi şti eve? Ayak seslerini duymam ıştım. "Hoşgeldin 
bey" dedim ama ses etmedi. Öyle tuhaf bir ifade vard ı ki yü- 
zünde, bir an için kendi kocama de ğil, bir yabanc ıya baktığı- 
mı sandım. Sekiz y ıllık evlili ğimiz boyunca bir tek o zaman 
benimle böyle sert konu ştu. 
"Temizlik yap ıyordum sadece" diye yan ıtladım, cılız bir 
sesle. "Ho şuna gider sanm ıştım." 
"Ama gitmedi" dedi Mevlâna. "Niyetinin iyi oldu ğuna şüp- 
hem yok fakat rica ediyorum kitaplar ıma el sürme. Temizlen- 
meleri gerekti ğinde onlar ı ben temizlerim. Senden ricam bu 
odaya girmemen ve kimseyi de buraya sokmaman." 
O günden sonra kocam ın kitaplar ına bir daha el sürme-