KAPLUMBAĞALAR
 
48
 
 
Rıza da, Kır Abbas da şaşırdılar. Rıza’nın dili tutulmuştu sanki. 
Kaplumbağayı. 'kırlar
ın süsünü. hayvanlara eziyeti filan 
unutuverIDŞ,iti.
 
Dibek basındaki adamlar da üzümcünün başına geldiler.
 
İki delikanlı yardım etti, yükleri yıktılar.
 
Eşekleri az ötede bir yere bağlayıp torba taktılar.
 
«Okkası okka buğdaya, okkası okka buğdaya! .. Üzüm d
e aynı, kil 
de aynı!.. Haydi, kalmadı haa!.. Eyisi üzümün haa! .. Eyisi kilin haa! ..» 
Bağırıyordu boyuna.
 
Adamlardan biri:
 
<<Üzüm eyi emme, kili çok pahalı veriyorsun!» dedi. «Kili 
ucuzlat birez! ..»
 
«On dört pare köy dolaşıyorum! Hepsinde aynı fiyet! Üzü
m de 
aynı, kil de aym ! .. Hem de en eyisi kilin! ..» dedi satıcı.
 
Kadınlar ellerinde kalburla gelmeye başladılar.
 
Kadınlar, gelinler... ve gelinler...
 
.
 
Kalburunu buğdayla dolduran geliyordu.
 
«E
-
yi
-
si ki
-
lin haa! ..»
 
Çocuklar boyunlarını uzatmış bakıyorla
rdı. Okullu olmayanlar da 
toplanmışlardı. Yutkunup duruyorlardı. Ağızlarının suyu akıyordu.
 
Kadınlar. kalburdaki buğdayları karmakarışık bir sırayla uzattılar:
 
<<Birez üzüm ver! ..»
 
«Birez kil ver! ..»
 
«Al şu buğdayı, ne kadar ederse o kadar üzüm ver!»
 
«Ne
 
kadar ederse o kadar kil ver!..»
 
Çocuklar bakıyorlardı.
 
Ağaçtan bir terazi vardı satıcının elinde: Kefeleri. tutanağı 
ağaçtandı. Dirhemleri taştandı. Eline teraziyi almış, hiç durmadan 
bağırıyordu: