dengesini bulamaz bir türlü. Ayakları çamura batar, dudak-
ları suya yetişmez. Islanırız, gene kururuz; ne yapalım? Yü-zünü yıkadı, saçlarını ıslattı. Saçlarım azalıyor. Yalaktakisuda yüzünü seyretti: tenim daha genç, derim gergin. Yaş-lanmış olsaydık bunu yapabilir miydik? Tolstoy , doksan ya-şında yapmış efendimiz. Ben Tolstoy değilim Olric. Tolstoyentelektüel bir devmiş. Ufak tefek olduğunu söylüyorlarefendimiz. Üstelik geleceği düşünemiyormuş: büyük birümitsizlik içindeymiş. Bizimle birlikte gelseydi ne iyi olur-du. Yanınıza kitap aldınız mı efendimiz? Hayır ama almalı-yız. İlk girdiğimiz kasabada bir kitapçıya koşalım hemen.Yazmak konusunda da artık biraz iyimser misiniz efendi-miz? Şimdi bunu bırakalım, şimdi bunu bırakalım. Sonradüşünürüz. Kafamı toparlamalıyım biraz. Kayınpederler-den, para biriktirmelerden, öfkelerden sıyrılmalıyım biraz.Arkasında bir otomobil durdu. Gördün mü Olric? Beni lafatuttun. Suda kendini seyreden bir adamı seyretme imkânınıverdin başkalarına. Arkasına döndü. Şişmanca genç biradam, yanında bir kadın. Adam elinde plastik bir bidonla,arabadan indi. İyi. Su almaya gelmiştir. Bize yaramazlar.Hemen gidelim. Hayır efendimiz. İnsanların gözlerine ba-kabilmelisiniz. Sizin ne yaptığınızı kimse bilmiyor. Bilselerde daha rahat bakmalısınız. İsa da bakıyordu, deme sakın.Ayrıca o, zenginlerin cennete girebileceğinden çok kuşku-luydu. Biliyorsun. Şişman adam yaklaştı; seyrek siyah saçlı,beyaz tenli bir adam. T urgut, tekrar suya doğru eğildi:
“Gençlik gitmeden saçlar insanı bırakıyor diye düşünü-
yordum.”
Adam gülümsedi. Elindeki bidonu çeşmeye uzatarak: “Be-
nim kadar olmasın,” dedi. “Bu çeşmenin suyu gibi yoktur.”
“Ben Ankara’ya gidiyorum yavaş yavaş,” dedi T urgut.
Güldüler. Şişman adam bidonunu doldurdu. T urgut yarısaydam ve yeşil bidonun içinde, suyun görüntüsünü beğen-
573