bütün efsanesi ve gerçeğiyle onları etkileyememişse bizim 
birkaç satınn ne değeri olur? Ama sen başkasın: Mustafa’nın 
yardımı dokunabilir sana."
"Son günlerde durmadan konuşuyoruz, ama pek bir şey 
yazdığımız yok," diye yakındı genç adam. "Çoktandır kâğıdı 
kalemi bıraktık." Profesör içini çekti: "Bu huyumuzu da sev­
miyorum desem yalan olmaz. İş yazıya gelince üşeniyoruz. 
Akıllı biri söylemiş galiba, biz daha sözlü gelenekten yazılı ge­
leneğe geçemedik gibi bir sözetmiş. İnsanlar ölünce sözler de 
kayboluyor. Ne acıklı değil mi? Ağızdan ağıza dolaşan efsane­
ler kalıyor. Ben, Mustafa İnan'm bile sadece efsaneleşmesin­
den yana değilim. Görüntüler bozuluyor, birçok ayrıntı silini­
yor; hatıralar ve insanlar tanınmaz biçimlere giriyorlar.”
"Ben öğrendiklerimden memnunum," dedi genç adam. 
Profesör sordu: "Peki ayrıntılar ne olacak? Ah bu ayrıntıların 
önemini bir anlayabilsek. İnsanların iç dünyasına ancak ay­
rıntıları bilerek girebileceğimizi bir öğrenebilsek, Canım bu 
kadar şeyi de bilmeye ne gerek var? diyerek hemen yorulma- 
sak. Acaba bir gün insanımızı tanıyabilecek miyiz? Ne der­
sin?1 ’ "Efendim" dedi delikanlı. "İnsanımız diyorum. Bizim 
insanımız. İthal malı insan değil, bizim insanımız; ithal malı 
bilim değil, bizim bilimimiz, ithal malı düşünce yerine bizim 
düşüncemiz. Biz daha çok bilim nakilciliğinden medet umdu­
ğumuz gibi, insan nakilciliğinden sonuç çıkarmaya çalışıyo­
ruz. Şimdi Mustafâ İnan’la uğraşacak yerde Nevvton'un ha­
yatını okusaydık diye iç geçiriyoruz.
"Mustafa, insanımızı öğrenmek için çok çaba harcadı, va­
kit bulup düşüncelerini yazsaydı kimbilir ne ilginç olurdu. 
‘Herkesin dostu’ olmaya çalışırken bir yandan da onlan öğ­
renmek istiyordu. Mustafa İnan, eksiksiz bir öğretici olmak 
istediği için, öğrencilerini tanımak istiyordu. Biz de bilim 
adamı olmak istiyorsak, samimi olarak böyle bir niyetimiz 
varsa, Mustafa'nın 'samimi değil' damgasını yemek istemi-