Kaymakam hemen o akşam Hamza Ağayı çağırdı:
"Derhal köyünüze gidecek, bir daha da yakın zamanlarda 
kasabaya gelmeyeceksiniz. Kasabanın kuvvei maneviyesini kı­
rıyorsunuz. Nedir o, her gün Ankaraya tel çekiyor, büyükleri­
mizin başını ağrıtıyorsunuz! Bir daha da hiçbir şekilde Ankara­
ya tel çekmek yok."
Hamza bitkin:
"Ya beni öldürecek," dedi. "Kaymakam Bey, o beni öldüre­
cek. Aaah, ben nerelere gideyim, o beni öldürecek."
Kaymakam başım salladı, Hamzanın acısına ortak oldu:
"Öldürecek," dedi. "Biliyorum, seni öldürmek için kayıp­
lardan geriye döndü. Biliyorum ama, ne gelir elden. Hükümeti­
miz daha çok zayıf. Biliyorum ama... Vali de onu yakalamaya 
söz verdi ama, hiç zannetmiyorum efendim, iki gözüm, sulta­
nım Hamza Bey... Kadere rıza deyip köyünüze dönecek, bekle­
yeceksiniz. Ola ki bir mucizat görüle..."
"Aaah, öldürecek..."
Hamza o gün atına bindi, arkasından Topal Ali dağların 
yolunu tuttu.
İkindiüstüydü, kasaba bir toz bulutu altında kalmış, dağla­
ra doğru sarımtırak bir toz esiyordu.
Kırmızı, tozlu nar çiçeklerine çöküşmüş anlar... Bir yaşlı 
nar ağacının bedenine sıvanmış üst daldaki iri bir kelebek ölü­
süne doğru çekilen binlerce sanca karınca...
Çok sıcak vardı.
341