Dil 
Kalp, yürek, gönül. 
Işte size üç benzer kelime. Bazı nüanslan gözardı ederse­
niz sanki biri ötekinin yerine kullanılabilinniş gibi duruyor. 
Çünkü üçü de insaniann kan pompalayan organını anlatmak 
için kullanılıyorlar. 
Ama gelin bir de bunları tersine çevirm eyi deneyelim: 
kalpsiz, yüreksiz ve gönülsüz diyelim. 
Göreceğiz ki bu üç kelime birbiriyle hiç ilgisi olmayan 
apayn anlamlara bürünmekte. Türkçe bilen herkesi n kabul 
edece� gibi kalpsiz "acımasız", yüreksiz "korkak", gönülsüz 
ise "isteksiz" demektir. 
Bu ömeği, Türkçeyi sadece Orta AP.ya kökenli kelimelerle 
sınırlı tutmak ve var olan birçok kelimeyi kullanımdan sürüp 
atmak isteyenlere karşı verdim. 
Ilk gençlik çağlanından beri, öztürkçecilik akımının do� 
bir yaklaşım olmadığını düşünürüm. 
Yukandaki örnekte görüldüğü gibi, her kelime zaman için­
de başka anlamlara bürünüyor, atasözlerinde, şiirlerde, gün­
delik konuşmalarda kullanıla kullanıla anlam kaymalarına 
u�yor ve bir lisanın tadı tuzu baharatı gibi olmazsa olmaz 
bir niteliğe büriinüyor. 
Daha edebiyatı yeni yeni öğrenir, müthiş bir okuma ihtiya­
cıyla sarsılır ve sanki bir okyanusu içmek istercesine her bil­
giyi edinmeye çalışırken "öztürkçe mes elesi" karşımıza çık-