Lahur-İstavrozu bulmak için birbirimizin üzerine çık­
tık. Çocuğuyla beraber mavi gözlü bir herif geldi. 
Hanım -Gözbebeğinin ortasında kedigözü gibi sarı elif 
vardı ... 
Mahur -Hanımef endi sen de bizle beraber idin ? Ne 
biloorsun? 
Hanım - Ben bilirim ... Artık o altın buzağı definesi cılk 
oldu ... Şimdi başkasına bakalım. Siz artık efendinin yanına 
kapılandınız. Burada karnınız doyar. Cepterinize para dolar. 
Daima efendiyle beraber bulunur, ne derse onu yaparsınız. 
Bu adam büyük efsuncudur. Nihayet yerden büyük bir defi­
ne çıkaracağından emin olunuz. Onun yanında siz de ihya 
olursunuz. 
Mahur -Büyükanarn ürüyasında görmüştü. Benim 
pek zengin bir adam olacağıını söyledi ... İplik bükmekten 
ekmeğimizi pek çıkaramooruz. İşte bize de böyle bir yağlı 
kapı lazımdır ... 
Ermeni delikanl ıları Efsuncu'ya kapılandılar ... Mükem­
mel karınları doyuyordu. Cepleri, vaat edildiği gibi pek 
parayla dolmuyordu ama büsbütün harçlıksız da kalmı­
yorlardı. Lakin evin içinde bazı sırlar döndüğünü Ermeniler 
hissettil er. 
Zeynep Hanım, Enveri'nin ikinci karısıydı. Birincinin 
vefatında bir kız kalmış, Mevlüde. Şimdi on dokuz-yirmi­
sine basmış, üvey ana, üvey kız aralarından su sızmaz bir 
muhabbetle bağlaşmış lar. Şeytan kulağına kurşun, pek iyi 
geçiniyorlar ... 
Efsuncu Baba bir budala, bir deli, pek derbeder kafalı 
bir mahlfık olabilir. Fakat Zeynep'le Mevlüde şeytana ben­
ziyorlardı. Bu mecnunun inandığı tuhaflıklara onların da 
gerçekten inanmalarına ihtimal verilemezdi. Lakin neden 
inanır görünerek adamcağızı bütün o deliliklerinde teşvike, 
cesaretlendirmeye uğraşıyorlar dı? 
Ermeni delikanlılarının zihinleri bu noktadan gıcıklan­
maya başladı. 
Bir gün Mahur, arkadaşına: 
45