yazarken inanmas ı zor geliyor. Art ık elli dört  
yaşındayım, Margot ise hayatta de ğil. 
Oysa daha sa ğlıklı ve tart ışmasız, iyi kalpli 
olan oydu, ben de ğil. Yaşamayı asıl o hak ediyor- 
du. Yaln ız sağlıklı şeyler yer, düzenli egzersiz 
yapar, her türlü kötü al ışkanlıktan uzak durur- 
du. Hep incecikti, formdayd ı. Aramızdaki ya ş far- 
kına rağmen benden daha genç dururdu. 
Beklenmedik bir şekilde öldü. Bir gece s ığın- 
ma talep eden bir Rus gazeteciyi ziyarete git- 
mişti. Dönü şte otoban ın ortasında arabas ı arı- 
za yapmış. Ve her zaman trafik kurallar ına ri- 
ayet eden, bu konuda beni hep uyaran Margot, 
  
dörtlüleri yak ıp bekleyecek yerde, nedense ba- 
sireti ba ğlanmış gibi arabadan ç ıkıp en yak ın- 
daki köye yürümeye kalkm ış. Üstünde koyu kahve- 
rengi bir trençkot, koyu renk pantolon. Karan- 
lıkla bütünle şircesine... Yüz metre ilerde h ız- 
la gelen bir araç çarpm ış. Yugoslavya plakal ı 
bir karavan. Şoför onu görmemi ş bile. 
Sevdiğim kadını kaybedince a ğır bir dönü şüm ge- 
çirdim. Ne o bal ıkçı köyündeki saf delikanl ıydım 
artık, ne kariyer pe şinde koşan bir i şletmeci... 
İçimdeki bast ırılmış hayvan ortaya ç ıktı; 
bastırılmış ve kapana k ısılmış. 
Hızla değiştim, çirkinle ştim, çirkefle ştim ve 
en nihayetinde dibe vurdum. 1970'lerin ba şıydı. 
Hayatımın bu safhas ına, Sufi kelimesinin "S" har- 
fiyle tan ışma dönemi diyorum. 
İşte böyle. Umar ım sıkılmamışsındır Ella. Bi- 
raz uzunca yazm ışım. 
Sevgilerle, 
Aziz 
Fahişe Çöl Gülü 
Konya, Ocak 1245 
Başımı belaya soktu ğum için cezal ıyım. Hünsa patron ar- 
tık hiçbir yere gitmeme izin vermiyor. Ama üzülmüyorum. 
İşin doğrusu ne sevinç ne keder, epeydir öyle yo ğun hisler ya- 
şamıyorum. Aheste revan ak ıp gidiyor günler. Her sabah ay- 
nada gördü ğüm yüz biraz daha solgun, bir nebze daha dur- 
gun. Ne saç ımı tarıyor süsleniyorum, ne de pembele şsin diye 
  
266 
  
267 
  
 
  
yanaklar ımı çimdikliyorum. Di ğer kızlar görünü şümden şi- 
kâyet ediyor; mü şterileri kaç ırıyormuşum. Belki hakl ılar 
ama ben zaten kimse taraf ından arzulanmak istemiyorum 
ki. Erkeklere çekici görünmekten b ıktım, yıprandım. Kimse 
beni çekici bulmasa ke şke, sessizce çürüsem bir kö şede... 
Ben kafamdan bunlar ı geçireduray ım, evvelsi gün ak şam 
bir müşterinin ısrarla beni görmek istedi ğini söylediklerinde 
şaşırdım. Gidip bak ınca şaşkınlığın yerini korku ald ı. Meğer 
müşteri dedikleri Baybars'm ış! 
Ben önde o arkada, yukar ı kattaki bas ık odalardan birine 
çıktık. Yalnız kalır kalmaz dayanamad ım, sordum: "Sen art ık 
zabit de ğil misin? Vazifen cemiyet nizam ını ve ahlâk ını koru-