CEMILE: Ne hakla bütün suçu eve ... 
(Sokak kapısı birden açılır. Saadet Nine Ümit'le konuşarak 
girer.) 
SAADET NINE: Paşam, burası daha çok bizim damadm evi­
ne benziyor bana kalırsa ... 
(Cemile ağlayarak annesine koşar, sanıır. Saadet Nine hissiz 
ve hareketsiz durur.) 
SAADET NINE: Muhterem paşam, zannediyorum ben bu 
evde bulunuyordum. 
CEMILE (Ümit'in üstüne yürür): Bu kadını gene sen mi çıl­
dırttm? 
SAADET NINE: Ben bu evde artık yaşamak istemiyorum pa­
şam. Bunu daha evvel arzetmiştim zannedersem. 
ÜMlT (Annesine): Saadet Nine'nin ne istediğini görmüyor 
musun anne? Neden herkesin hayallerini yıkmak istiyor­
sun? (Cemile' nin yanından Saadet Nineyi kolundan tutarak, 
sanki annesini görmüyormuş gibi geçirir.) Şöyle kanepeye 
otur Saadet. 
(Saadet Nine oturur: Ümit babasına işaret eder, Coşkun kori­
dorda kaybolur. Cemile, sinirli, kollannı kavuştur arak on­
lan seyreder.) 
ÜM LT: Bugün biraz heyecanlı şeyler oldu da biraz yoruldun 
galiba Saadet. Burası bizim yaverin evi. 
(Coşkun, daha önceki yaver kılığında koridorda görünür. ) 
COŞKUN (Asker selamı verir): Evime şeref verdiniz paşam. 
(Yazı masasına yürür.) Müsaadenizle. (Kağıt/annı kanştı­
rarak okur.) 
ÜMlT: Şey ... Coşkun Bey, temsil vaziyetleri nasıl gidiyor? 
80