"Sözünü geri aldın mı?" 
Anacık Sultan irkilir gibi oldu, yüzü biraz daha sarardı. 
"Cevap ver Hamm." 
Bekledi, sandalyanın üstüne yumulup kalmış Anacık Sul- · 
tandan bir karşılık gelmed i. 
"Demek konuşmuyorsun sen ha?" dedi. 
Gene bir süre bekled i. Birkaç kere sapı altın hastonunu si­
nirli sinirli taban tahtasma vurdu. Gittikçe öfkeleniy or, öfkelen­
dikçe, "Sözünü geri alacak nnsın," diye üst üste soruyor du. 
"Karşımda böyle put gibi susmakla kendini kurt aramazsın. 
Sen, benim ölmüş anama orospu, fahişe, dedin. Ben bu kadar 
büyük hakaretİn altında kalacak iı;ısan değilim. Ben, bu yaşa 
geldim vefat etmiş annerne kimseyi küfretti rmed im." 
Arif Saim çok soğukkanlı ve biraz da alaycıydı. . 
"Şimdi beni iyi dinle, sen ... sen ... sen ... sen, behey sen, Kırk­
göz Ocağımn fahişesi olan Anacık Sultan, sözünü geri almaz­
san, şu aşağıdaki taş gibi delikanlılan üstünden geçireceğim. 
Öyle, delikanlılar üstünden geçerken sen de cenabet cenabet 
ölecek, Allahın huzuruna cünüp gideceksi n. Seni, mezanna yı­
katmadan gömdüreceğim ." 
Sonra, ağza alınmayacak kötü, pis sözcüklerle onunla alay 
etmeye, · onu aşağılamaya başladı. O, konuştukça konuşuyor, 
sövüyor , aşağı lıyor, Anacık Sultanın durumunda hiçbir değişik­
lik olmuy or, sanki gözlerini bile kırpmıyor , büyümüş gözlerle 
salt karşıya bakıyord u. "Demek muhterem evliya fahişemiz ko­
nuşmayacak?" Oradakilerin hepsi ürpererek, hep bir ağızdan 
gülüştüler. Nasıl gülüşmeyebilirlerdi ki, Arif Saim Bey evliya 
fahişe buluşunu tane tane, tadım çıkararak Anaak Sultanın su­
ratına fırlatmış, ondan sonra da kahkahayla gülerek teker teker , 
oradakilerin yüzüne bakmıştı. O, gülüşünü sürdürdüğü sürece 
ötekiler de sürdürdüler. 
Arif Saim Bey kirp diye gülüşünü kesti, ötekilerin de o an­
da gülüşleri usturayla kesilmişçesine kesildi. Azgın yüzü biraz 
daha sertleşti, yüz çizgileri gerildi, ötekilerin de yüzleri asıldı. 
"Kertiş Ali!" 
"Buyur Komut amm." 
532