Orta Dir ek 181 
Daha hızlı ileri atıldı. O hızla kayayı döndü. Yokuşun başına vardığında 
gözleri kararmaya, başı dönmeye başladı. 
"Çok şükür," diye bağırdı. "Burası yokuşun başı. Çok şükür!" 
Uzak bir yol, bir düzlüğü onadan bölüyor, orrnanlı bir dağa doğru çıkıyor­
du sonra da. Meryemce yolu gördü görmedi, kendini fazla turamayarak yere çö­
küverdi. Az sonra da başucunda dikilmiş kalmış Uzunca Alinin sesini duydu. 
Ama başını kaldırıp da ona bakacak hali kalmamıştı. 
Başını kaldıramıyordu ya, içten içe gülümsüyordu. 
Ali orada durmuş boyuna bir şeyler söyleyip duruyordu. 
Ne söyler ola şu Uzun Alicik de? Yokuşun başına, hem de tepesine çıkmıştı ya. 
Ne sanırdı Uzunca? Ölür de çıkamaz sanırdı. Alsındı işte. Var git, köpek südüğü. 
Kanının son damlasına kadar sürünürdü de gene sırtına binmezdi onun. O lafı 
etti mi, etmedi mi? Dillere destan olurdu tüm ırgadın içinde. Urusun, Fransızın 
içinde. Derler ki, seksen beş mi, doksan mı, yaşı almış da yürümüş bir karı ta 
koca Torosun arkasından oğlu atını öldürmüş de, o da sütsüz oğlunun sırtına bin­
memiş de, yürümüş gelmiş Çukurovaya. Bir yokuş çıkmış da önüne minare gibi 
dik. Oğlu gelmiş başucunda durmuş da, bunca zamanda bu dik yokuşu, değil 
seksen yaşında insan, şahin olsa da çıkamaz. Millet, var olsun böyle analar, derdi. 
İnce oğlanın Hürü anasından da baskın çıktı bu. İnmiş de böyle böyle Çukurova­
ya, pamuğa girmiş. Pamuk toplamakta bir usta ki, üstüne yok. Bir pamuk topla­
mış görenin parmağı ağzında kalmış derlerdi. Duysundu Uzunca Ali bu sözleri. 
Meryemce değil, İnce oğlanın Hürü anası! 
Ali konuştu , konuştu , anasının duymadığını, ya da duyup aldırmadığını gö­
rünce sustu, yanına çöktü, oturdu. Bir koşu gitmiş, bir koşu geri dönmüştü. 
Sıcaktı. Havada yel adına fısıltı yok. Sırtı ağrıyordu. Ağrımadan da başka 
bir şey. O ağrıyar sanıyordu ya. Sırtı korkmu ştu. Sırtı yaklaşırlar, bir şey doku­
nur diye ürpertiler geçiriyordu. Anasının karşılık vermemesi işine geldi. Hemen 
oturdu. Ama vakit geçiyordu. Çukurova daha uzaktaydı. Yüreği parçalanı yordu. 
İçine bir koyu, ürpertici bir kara çökmüştü. Bir felaket ha geldi, ha gelecekti. 
Ama nasıl bir felaket? 
İsterneye istemeye ayağa kalktı. Yukardan anasına baktı. O kocaman kanlı 
canlı kadın bu muydu? Çukura inince köylü ne diyecekti? Anasını yemiş bitir­
miş diyeceklerdi . Amaan, ne derlerse desinlerdi! 
"Ana," dedi, yumuşak, tatlı, şefkatli bir sesle. "Ana, gel sırtıma bin de gide­
lim. Karanlığa kalmadan." 
Sırtıma derken içinde olmadık bir acı, bir ürküntü duydu. Kusacağı geldi. 
Hiç beklemiyordu. Meryemce ellerini toprağa dayadı, ağır ağır doğruldu, 
kalktı. Kalkarken de sağ eliyle bir tutarn ot koparmıştı. 
Ali istemeye istemeye, öle öle, içinde Meryemceye dayanılmaz, patladı patla-