camlarından bir ışık, bir parıltı seli çağlıyor, evler, ağaçlar, te­
peler bir aydınlığın ortasında, buğusunda dönüp duruyorlardı. 
"Ali!" Sesi yumuşacık, sevecendi. 
"Buyur Ağam?" 
"Ali sen bu izeili ği kimden öğrendin ?" 
"Hiç kimseden Ağam." 
"Sen anandan izci mi doğdun?" 
"Doğmadım ama, ona benzer bir şey." 
"Ne demek ona benzer bir şey, ya doğdun, ya doğmadın." 
"Hem doğdum, hem doğmadım." 
"Peki nereden öğrendin sen bu hüneri?" 
"Baka baka ... " 
"En çok neye baktın ?" 
"En çok izlere baktım." 
"İzlerde ne gördün?" 
"İzler sahiplerine benzer. Bir at izine baksam, üç aşağı beş 
yukarı o atın nasıl bir at olduğunu anlarım. Y elesini, kuyruğu­
nu, boyunu bosunu sana gerçeğine yakın söyleyebilirim. Hele 
insan izlerini ... izlerden insanların yüreğini okurum. Hangi yö­
ne gitmişler, ne düşünerek, nasıl düşünerek gitmişler bilirim. 
Sevinçli mi, öfkeli mi, küskün mü, kederli mi, içi karanlık mı 
bilirim. Aydınlık mı, dost mu, düşman mı bilirim." 
"Tevatür." 
"Tevatür değil Ağam." 
"İzime bak öyleyse. Bak ve ne düşündüğümü söyle." 
Ali hemen gerisin geri dönüp eğildi, izleri inceleye inceleye 
sel yatağına kadar geldi: 
"Öyleyse şimdi beni dinle Ağa," dedi. "Bak, önce kuşkulu­
sun. İnce Memedden daha çok benden korkuyorsun, doğru 
mu?" 
"Doğru ... " 
"Gittikçe korkun azalıyor. Sonra, ne İnce Memedden kor­
kuyorsun, ne de benden. İçinde şahlanmış bir yürek. Bütün 
dünyayla tek başına cenk edebilirsin. Arkasından birden gene 
onulmaz, dehşet bir korkunun içine düşüyorsun. Birileri seni 
aşağılıyor, sen susuyor, yutuyorsun bunu. Sonra yalvarıyorsun 
ona. Sonra da öfkeden deliriyor, patlıyorsun. Birden yanındaki 
48