Gelin-(Dilini çıkararak) Nah işte, sivri mi yassı mı gör! 
Kaynana -Şeytan görsün, yılan karı! 
Şehri Bey -Karıcığım ... Anneciğim ... Allah aşkına su­
sun. Ne yapıyorsunuz? Ara yerde ben eriyorum, bitiyorum. 
Kaynana -Karının bana öfkesi nedendir biliyorum. 
Meliha ailece buraya taşınmışlar. Sefa geldinize gittim. Ka­
bahatim bu ... 
Gelin -Bana nispet olsun diye gittin. 
Kaynana -Onunla sana niçin nispet yapayım? 
Gelin -Benden evvel oğluna Meliha'yı alacakmışsın. 
Kaynana -Öyle bir söz olduydu. Fakat kısmet değilmiş, 
oğlum seni aldı. O da başkasına vardı. Artık şimdi bunu 
uzatacak ne var? 
Gelin -Çok arzu etmişsin, çok uğraşmışsın, ama ol­
mamış. 
Kaynana -Allah'ın bildiğini kuldan ne saklayayım ... 
Pek istedimdi ama işte benim talihsizliğim, oğlumun baht­
sızlığı bir türlü olamadı. .. 
Gelin -Oğlunun bahtsızlığı mı? 
Kaynana -Öyle ya ... Meliha senden güzel, zeki, edepli, 
dirayetli, iyi huylu, asil bir kızdır. Senin gibi vara yoğa dilini 
çıkaran kenar dilberi değil... Talihimiz olaydı işte ona dü­
şerdik. 
Şehri Bey -Anne, anne ... Böyle münasebetsiz sözlerle 
niçin dirliğimizi bozuyorsun? Ben karıcığımdan memnu­
num. Talihime bin defa şükrediyorum. 
Kaynana -Anan olduğum için senin gönlünü kendi­
minki gibi bilirim. Memnun değilsin ama ne yapalım, bu 
yılan tabiatlı karıya bir defa düştün. Namus belası, "Şerrine 
lanet!" diyerek çekip gidemiyorsun. 
Bir fırtına gibi yerinden kabaran Bahriye Hanım iki yum­
ruğunu kalçalarına dayadıktan sonra gözlerinin alevlerini 
kocasının suratına saçarak: 
-Söyle bakayım Şehri, öyle mi diyorsun? 
Şehri Bey -Vallahi değil karıcığım, haşa! Benim ağzım­
dan böyle bir söz çıktı mı? 
3