raklarında bekleme eziyeti bitmişti. Hele de yazla­
rı iple çektiğimiz tatilimize kavuşunca, otobüslerde 
yer kaldı mı, heyecan ını hiç yaşamadan, oğlanlarla 
atlıyorduk arabamıza, ver elini bizi bekleyen Ege 
sahilleri! Veya tadına doyum olmayan mavi yolcu­
luklar! 
Mavi Yolculuklar! Yaralar, bereler, cerahatler, 
sargı bezleri, hasta kuyrukları arasında geçen haya­
tıma, denizin ve göğün en güzel mavilerini katan, 
beni en yorgun halimde alıp yeni baştan enerjiyle, 
yaşam sevinciyle dolduran tekne gezintileri. 
Mavi yolculuğa ilk kez galiba 1969 yılında çık­
mıştım. Çıkış o çıkış, on yılı aşkın koca bir zaman 
diliminde, mavi yolculuksuz yaz geçirmeyecektim 
artık! Bu yolculuklarımı da aslında sevgili Özden 'e 
borçluydum. Çünkü sonradan çok yakın dost ol­
duğum, İstanbul Kız Lisesi'nin Latince öğretmeni 
Leyla Özbay'ı bana o tanıştırmıştı. 
Leyla Ablamız bizi bir gün Sabahattin Eyüboğ­
lu'nun evinde bir pazartesi toplantısına götürdü. 
Hiç unutamayacağım günlerden biridir. O evde, 
başta Azra Erhat olmak üzere, hep tanımaya can 
attığım, uzaktan hayran olduğum pek çok kişiyle 
tanıştım. Konuşmalarda arada sırada bir mavi yol­
culuk lafı geçiyord u. Bu grubun yaz aylarında, Ce­
vat Şakir'in önderliğinde, Ege'de salaş bir tekne ile 
koy koy gezdiklerini, rastladıkları antik kentler ve 
eserler hakkında, sohbet havasını bozmadan pek 
çok bilg i edindiklerini öğrendiğimde, ne yalan söy-
164