"Çok eski zamanlarda, İ ran'da eş siz bir kahraman, yorulmaz bir savaş çı varmış . 
Herkes tanır severmiş . Onu sevenler gibi bugün biz de Rüstem diyelim ona. Bir 
gün Rüstem avlanırken önce yolunu ve sonra da gece uyurken atını kaybetmi ş. Atı 
Rakş'ı bulacağ ım derken düş man topraklarına, Turan'a girmiş . Ama namı kendinden 
de önce gittiğ i için tanıyıp iyi davranmış lar ona. Turan Ş ahı misafir edip bir 
şölen vermiş . Yemekten sonra odasına çekilince ş ahın kızı içeri girip Rüstem'e 
aşkını anlatmış . Ondan çocuğ u olmasını istediğ ini söylemiş . Güzelliğ i ve diliyle 
onu kan- 
79 dırmış; sevişmişler. Sabah Rüstem doğ acak çocuğ a kendinden bir iş aret, bir 
bileklik bırakıp ülkesine gçri dönmüş . Doğan çocuk -Suhrab demiş ler ona, biz de 
öyle diyelim- yıllar sonra anasından babasının efsanevi Rüstem olduğunu 
öğrenince demiş  ki: 'İran'a gideceğ im, zalim İ ran Şahı Keykavus'u tahttan 
indirip yerine babamı geçireceğ im... Sonra buraya Turan'a döneceğ im ve Keyka-vus 
gibi zalim Turan Ş ahı Efrasiyab'ı indirip yerine kendim geçeceğ im! O zaman babam 
Rüstem ve ben İ ran'ı ve Turan'ı yani bütün cihanı adilane yöneteceğ iz!' Böyle 
demiş saf ve iyi kalpli Suhrab, ama düş manlarının kendinden daha sinsi ve kurnaz 
olduğunu anlayamamış . İran ile savaş acak diye Turan Ş ahı Efrasiyab niyetini 
bilmesine rağ men onu desteklemiş , ama babasını tanımasın diye casuslar da katmış  
ordusuna. Hilelerden, desiselerden, kötü kaderin oyunu ve yüce Allah'ın gizli 
rastlantılarından sonra, efsane Rüstem ile oğ lu Suhrab arkalarında askerleri, 
savaş alanında zırhlar içinde oldukları için birbirlerini tanıyamadan kar şı 
karşıya gelmiş ler. Zırhlar içindeki Rüstem, karş ısındaki cengaver bütün gücünü 
toplamasın diye kim olduğ unu zaten hep saklarmış . Gözü babasını İ ran tahtına 
oturtmaktan baş ka bir ş ey görmeyen çocuk kalpli Suhrab da zaten kiminle 
savaşacağına dikkat bile etmiyormuş . Böylece bu iki iyi ruhlu, büyük savaş çı 
baba-oğul, askerleri arkada onları seyrederken öne atılıp kılıçlarını 
çekmişler." 
Lacivert sustu. Ka'nm gözlerinin içine bakamadan ş öyle dedi bir çocuk gibi: 
"Yüzlerce kere okumama rağ men bu hikâyenin burasına gelince bir ürpertiyle 
kalbim atmaya baş lar. Neden bilmiyorum, önce babasını öldürmek üzere olan Suhrab 
ile özdeş -leştiririm kendimi. Kim ister babasını öldürmeyi? Hangi ruh bu suçun 
acısına, bu günahın yüküne dayanabilir! Hele kendimle bir tuttuğ um çocuk yürekli 
Suhrab! O zaman babayı öldürmenin en iyi yolu onu farkında olmadan öldürmektir." "Ben böyle düş ünürken zırhlar içindeki iki cengaver döğ üşe tutuşur ve saatlerce 
boğuştuktan sonra, birbirlerini yenemeden kan-ter içinde geri çekilirler. Bu 
birinci günün gecesinde aklım Suhrab kadar babasına da takılır artık ve hikâyenin devamını okurken, sanki ilk defa okuyormuş um gibi heyecanlanıp 
yenişemeyen ba- 
80 bayla oğ ulun bir ş ekilde bu iş in içinden çıkacaklarını iyimserlikle hayal 
ederim." "İkinci gün gene ordular karş ılıklı sıralanır, gene zırhlar içindeki baba oğ ul 
öne atılıp birbirlerine acımasızca giriş irler. Uzun dövüş ten sonra o gün talih -
ya da talih bu mudur?- Suhrab'a güler ve Rüstem'i atından düş ürüp altına alır. 
Hançerini çekmiş , öldürücü darbeyi yakından babasına vurmak üzeredir ki yetiş ip 
şöyle derler: 'İ ran'da, düş man cengaverin kellesini ilk seferde almak gelenek 
değildir. Öldürme onu, çiğ lik olur.' Suhrab da babasını öldürmez." 
"Burayı okurken aklım karış ır hep. Suhrab'a sevgi dolar içim. Allah'ın baba oğ ul 
için uygun gördüğ ü kaderin anlamı nedir? Üçüncü gün ise kavga merakla 
beklediğ imin aksine, bir anda biter. Rüstem Suhrab'ı atından düş ürür ve kılıcını 
bir hamlede göğ süne daldırıp öldürür onu. Olayın hızı, dehş eti kadar 
şaşırtıcıdır. Bilekliğ inden öldürdüğ ünün oğlu olduğ unu anlayınca Rüstem yere diz 
çöker, oğ lunun kanlı cesedini kucağ ına alır ve ağ lar." 
"Hikâyenin bu noktasında her defasında ben de ağ larım: Rüs-tem'in acısını 
paylaşmaktan çok zavallı Suhrab'ın ölümünün anlamını anladığ ım için ağ larım ben.