yana bırakıyorum. Sen bunları yapmadın ki?.. Başkaları evliliğinle 
alay eder diye de evlenmedin. Bir şey yapmıyorsun. Çünkü hep 
zekânın hakkını vermek isliyorsun. Sanıyorsun ki, bir şey yaparsan 
elinden eleştirme, yok, yok, yalnızca alay etme hakkın gidecek. 
Evlenmiyorsun, çünkü evlenirsen başkalarının evliliğini basit, 
çirkin, sıradan, yüzeysel bulmaya hakkın olmaz. İstanbul'dan da 
kaçtın. Oraya sığındın. Peki niye buraya geliyorsun? Çünkü 
herkesin ne yaptığına bakacaksın. Herkesin ne kadar bayağı ol­
duğunu görerek keyifleneceksin. Sen buraya meraktan geldiğini 
söylüyorsun değil mi kendin? Buraya meraktan değil, işte bunun 
için, beğenmemek için geliyorsun. Benim dergiyi eline aldığın 
zamanki heyecanını düşünebiliyorum: Kimbilir ne gülünçlükler 
vardır, inşallah vardır diye dua etmişsindir kendi kendine..." 
"Bu kadar basit bir insan mıyım, Muhittin ben?" dedi 
Ömer. 
"Belki karmaşıksın, ama durum benim için bu kadar basit!" 
dedi Muhittin. 
Ömer: "Peki, şunu söyle, bakalım," dedi. "İnsan hem yaşa­
yabilir, hem alay edebilir mi? İnsan hem mutlu olur, hem de 
her şeyin gerçekte olduğu gibi kötü olduğunu açıklayabilir mi?.." 
Sonra kendi cevap verdi: "Böyle bir şey olmaz!" 
"Olur!" dedi Muhittin. "Olur olur, inanırsan olur!" 
"Ama senin inandığın şey zaten gülünç! Üstelik inandığını 
da sanmıyorum!" 
"Rahatsız oluyor, korkuyorsun değil mi, bir şeye bağlan­
mamdan?" 
"Yoo, yalnızca gülünç bulduğumu söylüyorum! Seni tanıdığım 
için de, doğrusu, insanların arasında nasıl davrandığını merak 
ediyorum..." 
"Hangi insanların?" diye Refik sordu. O da yavaş yavaş içi­
yordu. 
"Türkçülerin, Turancıların canım!" 
"Onlardan şu çirkin, alaycı dille sözetme bir daha olur mu. 
dedi Muhittin. 
"Kimse, her şeyden istediğim gibi sözetme hakkını benden 
alamaz!" dedi Ömer. 
"Çok çirkin, çok bayağı... çok, çok kendine düşkünsün," dedi 
4'M