Orta Dir ek 139 
"Ben biliyorum," dedi, "onun nereye gittiğini. Ben biliyorum . Ben arkasından ge­
liyordum. Ağzı kıpır kıpır ediyordu. Duydum. Hani babam dedi ki, siz ananızla gi­
din, dedi bize, ben onun hemen ardındaydım. Ağzı kıpır kıpır ediyordu. Duydum." 
Ummahan: 
"Yalan," diye dudağını büktü. "Ben de onun yanında yürüyordum. Hiçbir 
şey duymadım." 
"Ben de duymadım ya, ağzının kıpırtısından, yüzünden anladım." 
Elif sabırsızl anmıştı: 
"Söyle!" diye bağırdı. "Ne duydun?" 
Hasan: 
"Duymadım," dedi, gene eli şakağında, "amma anladım. Ebem, geri köye 
döndü." 
Ali hemen ayağa sıçradı: 
"Bunu edeceğini biliyordum. İşte bunu yapacağını ..." 
Ummahan: 
"Yalan," dedi. "Hasan hep yalan söyler." 
Ona kimse aldırmadı. Ummahan buna kızdı. 
"Ebem hiç köye gider mi? Hasan zaten gece gündüz yalan söyler." 
Hasan sevincinden uçuyor, Ummahanın söylediklerini duymuyordu. 
Ali koşarak yola çıktı: 
"Siz durun, ona ben yetişirim Yetişir alır getiririm." 
Yan sevinç, yan kızgınlık. .. Bir anda dereyi indi, gözden kayboldu . 
İkindiyi az geçe, Ziyaret cevizine vardı. Ağacı hızla geçti. Ceviz ağır, uğul­
tulu, yerine bir dağ gibi oturuvermişti. Bir dalı vardı hele, salt gök boncuk. Bi­
çim biçim, irili ufaklı, koyu maviden açık maviye bütün dala mavi boncuk sıva­
mışlar, yıllar yılı. O dala baktı. Ağacın hiçbir yerini görmedi ama, boncuklu dal 
içine yerleşti kaldı. 
Şu koca dala tüm boncuk sıvayan Allah, diye yalvardı. Şu benim halimi gör­
mez misin7 Şu başımdaki püsküllü belayı? Köylü yarın sabah pamuğa girecek. 
Vallahi billahi girecek. Biz ayazda kalacağız çoluk çocuk. Ceviz dalına boncuk 
sıvayan hey koca Allah, bir yardımın olmaz mı bana? 
Birden tepesinin tası attı. Ne ister şu karı da benden? Bir yolu üç kere yürü­
düğüm yetmezmiş gibi, on kere yürütür. Ulan karı, ulan ana, bela mısın sen? 
Çoluk çocuğum aç kalacak bu kış, ulan ana, haberin var mı7 
Titredi ... 
Vallah billah günaha, köylünün anasını öldürdü de geldi lafına bakmaz, val­
lah billah seni şu yüce dağ başında, şu ormanın içinde, şu kayalığın arasında