------------------------------Aşk Ac ımı Yat ıştıracak Küçük Bir Umut için-------------------  
yordum. Telefona Füsun hiç ç ıkmıyordu, demek ki gitti ği yerden hâlâ  
dönmemi şti, bahası da yoktu ortal ıkta. Telefonu hep Nesibe Hala  
açıyordu, demek ki diki şlerini evde diki yordu, ama bir gün Füsun'un  
açacağını umuyordum. Nesibe Halan ın ağzından Füsun hakk ında bir  
şey kaç ırmas ını u m u t l a  b e k l e r d i m .  Y a  d a  F ü s u n ' u n  a r k a d a n  b i r  ş ey 
söyleyece ğini zanneder, hiç konuş madan sab ırla beklerdim. Telefon  
açılınca baş ta hiçbir şey dememek daha kola ydı da, sessizlik uza yıp 
Nesibe Hala konu ştukça kendimi tutmam güçleşirdi. Çünkü Nesibe  
Hala, çok fazla tela şlan ır, korkusunu, öfkesini, tela şını hemen belli eder,  
bir telefon sap ığının çok ho şuna gidecek şekilde k ıvran ırd ı: "Alo, alo,  
kimsiniz, kim o, kimi arad ınız, konuşsana Allah a şkına, alo, alo, kimsin  
sen, ni ye ar ıyorsun?" gibi kelimelerden s ınırs ız sa yıda düzenleme  
yapar, korku, tela ş, öfke belirtileri gösterir, açar açmaz telefonu  
kapamak ya da benden önce telefonu kapamak akl ına hiç gelmezdi.  
Zaman geçtikçe bu uzak h ışmım ın telefonlarım kar şısında, gözü 
araban ın lambas ına tak ılm ış tavşan gibi davranması, bende bir keder ve  
çaresizlik duygusu uyand ırmaya baş lad ı ve bu al ışkanl ığımı b ırakma yı 
başard ım. Füsun'dan hiçbir iz yoktu. 
 
 
37. BOŞ  EV 
 
Ağustos'un sonunda, yani le yleklerin kafileler halinde Bo ğaz' ın, 
Suadiye'deki evin ve Adalar ın üzerinden Avrupa'dan güneydo ğuya, 
Afrika'ya geri döndüğ ü günlerde, her y ıl bu vakit arkada şlar ım ın da  
yoğun isteği üzerine yaptığ ım gibi, annemle babam yazl ıktan  
dönmeden önce, bizim Te şvikiye Caddesi'ndeki bo ş dairede, bir yaz 
sonu partisi düzenlemeye karar verdik. Sibel'in hevesle al ışveriş ettiği, 
masaların yerini değ iştirip yaz için naftalinlenip rulo yap ılıp kald ırılm ış 
hal ılar ı parkelerin üzerine serdirdi ği saatlerde, ben eve gidip ona  
yard ım edece ğime, gene 
 
201