sa zamanda. Yarıda kalan bir sözün peşinden kimse gitmi-
yordu. Yanlış anladığı bir sözü hemen tekrar ediyorlardı.Demek, diyordu T urgut, kendi kendine, bugüne kadar gere-ğinden fazla vermişim. Almadıkları bir sürü T urgut vermi-şim onlara. Bu kadarıyla da idare edilebilirmiş. Eski T urgut-lara acıdı. Yalnız ben yaşamışım o T urgutları demek. Ben,bir sürü T urgut’u kendime sakladığımı sanıyordum. Genede fazla gelmiş onlara verdiğim. Ben de anlamamışım onla-rı: ne onları, ne de onların beni nasıl anladığını görmemi-şim aslında. Verdiğimle ilgilenmişim yalnız. Ne kadar kolaybağışlıyorlar kusurlarımı: dolayısıyla kendilerini. Nedenbirlikte yaşıyoruz? Bir anlam aramamalı. Anlam kadar insa-nın hayatını zehir eden bir kavram yoktur. İnsan akıllı birgörünüşle, en saçma sözleri bırakabilir çevresindeki insan-ların yarattığı boşluğa. Çok fazla da üzülmüyordu. Duyula-rın zayıflıyor mu oğlum T urgut? İçindeki o tarifsiz, kuvvetliduygu, başka duyguları körleştiriyor mu? İnsanlar! Nedenkaybolup gitmeme seyirci kalıyorsunuz? Benden ne kötü-lük gördünüz? İnsanlar, duygusuz bir telaşla kaçışıyordu.Çok zayıfladım insanlar! Belki de kaçmak istediğim bir işefarkına varmadan sürüklüyorsunuz beni. Oysa, ne kadarkorkuyordum beni tutmanızdan. Ne kadar tutucu görünü-yordunuz. Ne hileleriniz vardı. Ne kadar zayıf bağlarla birarada tutuyormuşsunuz toplumu. Benim ayrılmama seyircikalmanız ne kadar dehşet verici. Sonra, durum artık sakla-namayacak bir şiddet kazanınca, şaşırmış görüneceksiniz.Sahte bir şaşkınlık göstereceksiniz. Sizi hesaba katıp yolaçıkanları büyük hayal kırıklığına uğratıyorsunuz. Ne diye-yim? Siz beni tanımıyorsanız, ben de sizi hiç bilmiyorum.Buna da üzülmüyorsunuz. Daha beter olun!
Bir gün, patron Ankara’daki bir işten bahsederken, Me-
tin’in saplandığını duydu birden; patrona belli etmedi. Evetefendim, iki güne kadar cevap geleceğini sanıyorum. Neden
403