((9Aralık,1954 
... Ge,cen cumartesi eşantiyonlu tıp ,cayına git­
tik... Çayda bizim ,cocuklara hedi yeler verildi, ,cok 
eğlendik. Bu benim ilk ,cayımdı ama pişkin davran­
dım, hani. Mezunlar ,cayına da gideceğiz, kızlar ka­
valyesiz olalım diyorlar, ben de göğüslük, kara ,co­
rapla gidelim diye teklif ettim! Olur mu ya kardeş! .. 
Bir mavi yün vardı evde, ,cok cici, onunla bir 
bluz başladım, bakalım neye benzeyecek? Görüyor­
sun ya ben hamarat bir kız oldum artık, evde oldu­
ğum günler silip süpürüyor, bulaşık ve ütü yapıyo­
rum, dikiş de keza ... " 
((··· Neyse ,caya gittik, epey eğlendik. Babam ve 
Merye.m'in kocasıyla dans ettim. İyi de oldu. Sevin,c 
ve bir kız arkadaşı gelip masamıza kuruldular. 0-
sa onlara kavalyeli gelin demiştim. Meğer tıp ,cayı 
zannetmi şler." 
Düşünün, benim kavalyem babam! Ama ne ka­
dar mutluymuşum buna rağmen. Diğer arkadaşla­
rıma da kavalyelerinizle gelin derken, kastettiğim, 
sevgilileri değil, erkek kardeşleri, dayıları, yeğenle­
riydi zaten. Masumiyet çağının, azla yetinen, ko­
layca sevinen ve her şeye üzülen çocukları, bizler! 
Bu yaşa geldik, kimimiz hala izlerini taşırız o safi­
yetin. 
289