"O başka," dedi Ali gür, kendine güvenmiş bir sesle. 
"O başka mı, o başka mı? Demek o haklı, öyle mi?" 
Birden tepeden tımağa korkuya kesip gözleri faltaşı gibi 
açıldı. 
"Demek sen beni öldürürsün, o başka ... İnce Memed beni 
öldürür, o başka ... " 
Korkusu gittikçe artıyor, Topal Ali de onun bu elle tutulur, 
gözle görülür ölüm korkusunu onunla paylaşı yordu. 
Ali elini beline atıp: 
"Ağa," dedi, "al şu tabancanı. Sende bu korku, bende bu 
doğruluk varken biz bir araya gelemeyiz . Sen bana hiçbir za­
man güvenemeyecek, hep korku içinde yaşacaksın. Al şu ta­
bancanı da ben gideyim. Gideyim de başımın çaresine baka­
yım." Alinin uzattığı tabaneayı Murtaza Ağa bir türlü alamı­
yor, gözlerini onun gözlerinin içine dikmiş bekliy ordu. "Al 
Ağa taba ncanı." 
Murtaza Ağa sapsarı yüzüyle, merak dolu gözleriyle, bü­
tün canını, duyarlığını, sezgilerini gözlerine toplamış, çok 
uzaklardaki iğne kadar bir ışıltıyı görecekmiş gibi boynunu 
uzatmış Aliye bakıyo rdu. 
Alinin sesi bu sefer kesin ve inatçıydı: 
"Al Ağa tabancanı!" 
Murtaza Ağa gene elini uzatmadı. Ali de elindeki tabaneayı 
onun yanına koyuverip geriye döndü, köprüye aşağı yürüdü. 
"Dur Ali, dur!" diye can havliyle bağırdı Murtaza Ağa. 
"Dur bre kardaşım. Biz sana kardaş dedik, biliyorum beni öl­
düreceksin. Ama öldürürse de kardaşım öldürsün beni. Dur ve 
de hemen geriye dön!" 
Birkaç adım atıp sertçe onu kolundan tuttu, kendine çekti, 
buyuran, sert bir sesle: 
"Al o tabaneayı oradan. O tabanca benim sana armağanım­
dır. Şimdi beni iyi dinle Ali, benim hayat sana bağlı. Al, ne ya­
parsan yap! İster öldür, ister kaldır. İstersen götür de İnce Me­
mede teslim et. Ama bundan sonra sen sen ol, beni bırakıp da 
bir yerlere gitme ." 
Ali gitti usulca tabaneayı oradan aldı, beline takıp Ağanın 
yanına geldi. 
62