zır değildi ve Tony'nin iyi niyetli ama keskin neşteri gerçekten 
de tehlikeli olabilirdi. Saklanıyordum, çünkü saklanmam gere­
ken bir şey vardı, ne olduğunu tam olarak bilemediğim, dehşet 
verici bir şey. Ölüm değildi beni böylesine korkutan, uzun za­
mandır ölüme az çok hazır sayılırım; ölümü defalarca kışkırttım 
bugüne dek, kendimi gerekli gereksiz bir yığın tehlikeye attım; 
ama bu, korktuğum başka şeyler olmadığı anlamına gelmiyor. 
Ruhun karanlık vadilerinde gizlenmiş hayaletlerin sezilme siydi 
bu belki de. 
Omuzlarımız birbirine değecek kadar sokuldum Tony'ye, 
onun bedenine kenetlenmişçesine güvenlikte hissediyordum 
kendimi. Uzun zaman hiç ayrılmadan, sessizce yürüdük. 
"Şurada biraz oturalım mı?" diye sordu, eliyle bir otelin bah­
çesindeki bankları işaret ederek. "Şu anda senden ayrılmayı hiç 
istemiyorum." 
Palmiyelerin altındaki ıslak banklara oturduk. Gökyüzü gide­
rek derinleşiyor, hava ağır ağır kararıyor du. Karaya dönük otur­
muş, palmiye dallarının akşam rüzgarıyla birbirine sarılışını izli­
yordum. Okyanusun sıcak soluğu hep ensemdeydi. 
"Bunu hiç anlatma insanlara. Kendini öldürmek istediğini. 
Anlayamazlar ." 
"Uzun zamandır kimseye anlatmamışt ım. Sana öyle niye du­
rup dururken söylediğimi bilmiyorum ." 
"Ülkene döndükten sonra, belki iki-üç yıl sonra, bu adaya 
haberi gelirse, yani kendini öldürdüğünü öğrenirsem ... Benim 
de kendimi öldürmem gerekec ek." 
Afalladım. Bu bir kehanet miydi, yoksa benimle dalga mı ge­
çiyordu ? 
"Haberin olmaz. Merak etme," diyebildim, zoraki bir gü­
lümsemey le. 
"Belki de olur," diye cevapladı, "belki de olur." 
Gözbeb eklerimde sabitleşen bakışları kanımı dondurdu -bir 
kez daha-, ciddiden de öte kararlıydı . Çözümlenemez, korkutu-
47