dürürüz? Başkalarını taklit ederdik. Olmaz. Yaşamayı taklit
ederek insan ancak yirmi beş yıl kadar yaşar senin gibi.Teklifini kabul edemeyeceğim oğlum. Fakat amcabey , yaşa-mayı nefes almak gibi rahat sürdürenler de var. Onlar dahafazla yaşasın. Yaşasınlar inşallah. Beter olsunlar!
Yemeğimi bitirmedim. Oysa annem, yemeğimi sonuna
kadar yemeye alıştırmıştı beni. Doğru dürüst bir şey öğret-medi zaten. Göstererek de örnek olmadı. Ben de öğreneme-dim. Erkekler gibi tükürmesini, sigara içmesini, havluyayüzümü silmesini, eşyayı tutmasını bilmiyorum bu yaşım-da. İnsanlara para uzatmasını bilmiyorum daha; cüzdanım-dan para çıkarmasını beceremiyorum. Ne işim var bu dün-yada benim? Tabağımı uzatışım bile başkalarına benzemi-yor. Oysa ne kadar çalıştım tabağıma bakmadan tabağımıuzatmaya. Annem de yerli yersiz şımarttı beni: başka türlüoluşumu yanlış yorumladı. Onun oğlu kimselere benze-mezmiş. Çok duyduk bu sözleri başka annelerden de. An-nem sorumludur. Hiçbir şey bilmeseydim, belki yeni baştanöğrenebilirdim. O kadar da saf kalamadım. Artık çok geç.On yedi yaşıma kadar beni yıkadı; bütün imtihanlardan ön-ce, sabahlara kadar anlattığım dersleri dinledi. Yalnız başı-ma çalışma alışkanlığını edinemedim bir türlü. Ruh doktor-ları da bu satırları okusalar, bilgiç bir tavırla pis pis sırıtır-lar. En kötüsü, hayır demeyi öğrenemedim. Yemeğe kal, de-diler: kaldım. Oysa, kalınmaz. Onlar biraz ısrar ederler; senbiraz nazlanırsın. Sonunda kalkıp gidilir. Her söylenileniciddiye almak yok mu, şu sözünün eri olmak yok mu; bitir-di, yıktı beni. Kitaplar da büsbütün bozdu ahlakımı. İnan-mak güzel şeydir, hayır, değildir. Erkek dediğin, cebindendolmakalemini çıkarıp öyle bir adres yazar ki... Kaşığınıalışkın bir hareketle çorba tabağının içine bırakır, kaşık hiçses çıkarmaz tabağa düşerken. Sofrada konuşurken de söy-lediği sözlere kaptırmaz kendini. Bu nedenle bir hareket
626