hiç de bu kalenin bütünlüğü bozulmamıştı. Hoşap Beyi dünya 
kalelerinin en güzelinde oturuyordu.
Gülbaharla Ahmet kalenin kayalığı dibinde atlarından in­
diler. Atlar, aşağıda, ovada, köydeki Beyin askerlerinin ahırına 
çekildi. Nöbetçi, İbrahimi görünce niyazda bulundu ve onları 
kaleye götürdü.
Bey olanı biteni İbrahimin ağzından dinledikten sonra:
"Bu Mahmut Han gelenek, görenek bilmez. O Bey değildir, 
paşadır, Osmanlıdır. Duydu ki çocuklar buraya gelmiş, asker 
çeker üstümüze yürür. Ne yapalım, doğrulukla kızı isteriz. Bü­
tün malımızı mülkümüzü veririz, kızı Ahmede alırız. Şeyhimi­
zin emri başımız üstünde, canımızı bile veririz," dedi.
Ve el çırptı adamları geldi:
"Konuklara yemek çıkarın, yer gösterin. Çok uzak yerler­
den at sürmüşler," diye emir verdi.
Gülbaharla Ahmet çıktıktan sonra Hoşap Beyinin genç yü­
zü kederlendi, gözleri bulutlandı. Sarı saçları buğulandı. Silkin­
di, ayağa kalktı, çok uzun boyluydu:
"Halife," dedi, "Şeyhin emri baş üstüne ama, bu işin altın­
dan nasıl kalkacağız? Başka, herhangi bir adam olsa biner atı­
ma giderdim, benim hatırım için kızın Gülbaharı oğlum Ahme­
de ver, derdim. Mahmut Han bu dilden anlamaz. Derhal insanı 
zindana atar. Onurlu, yiğit dediğim dedik bir insandır. Ben onu 
İstanbuldan tanırım. Babam da babasını tanırdı. Bu iş neymiş, 
bu Ahmet bu kızı saraydan nasıl kaçırdı, sen anlat bakalım ona 
göre bir şey düşünelim."
İbrahim önce attan başladı, olduğu gibi söyledi. Sonra bü­
tün olanı biteni bir bir anlattı. Bey:
"Zor Halifem, zor," dedi. "Müşkül. Kudurmuştur Mahmut 
Han. Bunun öcünü bütün Ağrıdağmdan, Van denizinden, son­
ra da benden almaya kalkar. Van paşasına çoktan haber gelmiş­
tir, ama ne yapalım."
O gün bütün gece düşündü. Sabahleyin İbrahimi çağırdı:
"Bak Halifem," dedi. "Şimdi ne düşündüm. Bundan on 
beş, yirmi gün sonra Mahmut Hana güzel dilli Molla Muham­
medi göndereceğim, barışmak için Mahmut Han ne isterse ya­
pacağım. Şeyhime söyle, eğer Mahmut Han kızının karşılığında
87