I 
30 Ekim Pazartesi 
Trenrleyİ7 Bunu kompartımanda sallanarak yazıyorum. 
Kendime küçük bavulla bir masa yaptım! Oh ! İki gün trendeyiz! 
Okuyup, buraya bol bol yazmaya karar verdim. Perihan da bir 
kitap okuyor. George Sand okuyor, ama hoşlanmıyor galiba, çünkü 
sık sık esniyor, kitabı kapayıp dışarı dalgın dalgın bakıyor. Arada 
bir gözümün ucuyla ona bakıyorum. Kompartıman çok sıcak, 
camlar ise buz gibi. Keyifliyim, sigara içiyorum, Perihan: "Yat-
madan önce icme de havalandıralım!" dedi. Ne yazacaktım? 
Aklıma şu geldi şimdi: Ne ben Osman'a, ne de Perihan Ner-
min'e onların başkalarıyla ilişkileri hakkında bir şey söyleyebildik. 
Nişantaşı'ndaki hayat gittikçe çirkinleşiyordu. Cihangir'e yer­
leşmemiz iyi oldu... 
Ömer'e niye gidiyoruz? Değişiklik olsun diye belki. Perihan 
memleketi görsün diye. Memleketi görsün ve benim anlayamadığı 
buhranlarıma hak versin diye belki de. Bu "buhran," kelimesini 
benim için Muhittin kullanmıştı. Ne yapıyor acaba Muhittin? 
O tuhaf mektup olayından sonra hiç aramadı. Ben iki kere aradım, 
ya yazıhanesinde yoklu, ya da yok dedirtli. 
İzmit'ten geçiyoruz... İyi ki bu defteri yanıma almayı akıl 
eltim... İstasyonda, pencerelerde bayraklar... Geçen bayramda 
Ankara'daydım. 
31 Ekim Sah 
Öğle: Ankara'da trenin kalkmasını bekliyoruz. Gelip geçenler 
deftere ne yazdığıma bakıyorlar. Perihan çay içiyor. Çayına çok 
şeker koyduğunu, daha büyümediğini söyledim, şakalaşıyoruz... 
Şimdi: "Ne yazıyorsun öyle durup durup!" dedi. Bir çay daha 
istedim. Oh, iyi ki yaşıyorum! 
Ankara'dan ayrıldık: Saat 12.30. Ulus gazetesi aldım. Savaş 
haberleri. 
Akşam: Turşu gibiyim. 
1 Kasım Çarşamba 
Sabah: Sivas'ı geçtiğimizi demin memurdan öğrendim. Perihan 
.52.3