şiirleri Kars'ta yazdığ ını birkaç yerde belirtmiş , bu da memleket hasreti çeken 
dinleyicilere de seslenmek istediğ i şeklinde yorumlanmış tı. Okuma gecesinden 
sonra Ka'ya (sonra da bana) sokulan tek çocuklu, dul, otuz yaş larında esmer bir 
kadın Ka'nın "Allah'ın Olmadığ ı Yer" adlı bir ş iirinden de bahsettiğ ini 
hatırlıyordu: Ona göre büyük ihtimalle Ka tepki çekmemek için 
380 -ısayıp Yejil Defter- 
bu uzun ş iirden yalnızca bir dörtlük okumuş tu. Ne kadar zorla-dıysam da bu 
dikkatli ş iirsever okur "çok korkunç bir manzara" demekten baş ka bir ş ey 
hatırlayamadı. Hamburg'taki toplantıda ön sırada oturan bu kadın Ka'nın 
şiirlerini yeş il defterden okuduğ undan emindi. 
Gece Hamburg'tan Frankfurt'a Ka'nın döndüğ ü trenle döndüm. Banhoftan çıkıp onun 
gibi Kaiserstrasse'de yürüdüm ve sex shop-larda oyalandım. (Bir haftada Melinda'nın yeni bir kaseti gelmiş ti.) Arkadaş ımın vurulduğ u yere gelince durdum 
ve farkında olmadan kabul ettiğ im şeyi ilk defa açıkça kendi kendime söyledim. O 
yere düş tükten sonra katili Ka'nın çantasından yeş il defteri ahp kaçmış  
olmalıydı. Bir haftalık Almanya seyahatimde her gece saatlerce Ka'nm bu şiirler 
için tuttuğ u notları, Kars anılarını okumuş tum. Şimdi tek avuntum kitaptaki uzun 
şiirlerden bir tanesinin Kars'ta bir televizyon stüdyosunun video arşivinde beni 
beklediğ ini hayal etmekti. 
İstanbul'a döndükten sonra bir süre her gece devlet televizyonunun kapanı ş 
haberlerinde Kars'ta havanın nasıl olduğ unu dinledim, ş ehirde nasıl 
karşılanabileceğ imi hayal ettim. Ka'nınkine benzer bir buçuk günlük bir otobüs 
yolculuğ undan sonra bir akş am üstü Kars'a geldi ğimi, elimde çanta, ürkek ürkek 
Karpalas Oteli'nde bir odaya yerleş tiğimi (ne esrarlı kızkardeş ler vardı 
ortalıkta ne de babaları), Ka'nın dört yıl önce yürüdüğ ü karlı kaldırımlarda 
onun gibi uzun uzun yürüdüğ ümü (dört yılda Yeş ilyurt Lokantası sefil bir 
birahaneye çevrilmiş ti) söylemem, bu kitabın okurlarına benim de ağ ır ağır onun 
bir gölgesi olmaya doğ ru gittiğ imi düşündürmesin. Ka'nın da arada bir ima ettiğ i 
gibi bendeki ş iir ve hüzün eksikliğ i yalnız bizi birbirimizden değ il, onun 
kederli Kars ş ehrini, benim gördüğ üm yoksul Kars ş ehrinden de ayırıyordu. Ama 
bizi birbirimize benzeten ve bağ layan kiş iden söz etmeliyim ş imdi. 
Ipek'i o akş am belediye baş kanının benim için verdiğ i yemekte ilk gördüğ ümde 
duyduğum başdönmesinin rakıdan kaynaklandığ ına, ipin ucunu kaçırıp ona âş ık olma 
ihtimalimin bir abartı, Ka'ya o gece hissetmeye baş ladığım kıskançlığ ın da 
gereksiz olduğ una gönül rahatlığ ıyla inanabilmeyi ne çok isterdim! Ka'nm an- 
381 -l\ayıp Yeş il uetter- 
lattığından çok daha az ş iirsel olan sulu bir kar, gece yarısı Karpa-las 
Oteli'ndeki penceremin önünden çamurlu kaldırımlara yağ arken arkadaş ımın tuttuğ u 
notlardan İ pek'in bu kadar güzel olduğ unu neden çıkaramadığ ımı kendime kimbilir 
kaç kere sordum. Bir içgüdüyle ve o günlerde içimden sık sık geçen ifadeyle "tıpkı Ka gibi", çıkardığ ım bir deftere yazdıklarım okuduğ unuz kitabın 
başlangıcı olabilir: Ka'dan ve onun Ipek'e duyduğ u aşktan kendi hikâyemmiş  gibi 
söz etmeye çalış tığımı hatırlıyorum. Dumanlı aklımın bir köş esiyle de kendimi 
bir kitabın ya da yazının iç sorunlarına kaptırmanın aş ktan uzak durmanın 
tecrübeyle edinilmiş  bir yolu olduğ unu düşünüyordum. Sanıldığ ının aksine, insan 
isterse aş ktan uzak durabilir. 
Ama bunun için hem aklınızı çelen kadından, hem de sizi o aş ka kışkırtan üçüncü 
kişinin hayaletinden kurtulmanız gerekir. Oysa ben ipek ile ertesi gün öğ leden 
sonra Yeni Hayat Pastane-si'nde Ka'dan söz etmek için çoktan sözleşmiş tim. 
Ya da Ka'dan söz etmek istediğ imi ona açtığ ımı sanıyordum. Bizden baş ka kimsenin 
oturmadığ ı pastanede aynı siyah beyaz televizyon Boğ az Köprüsü'ne karş ı 
kucaklaş an iki âş ığı gösterirken, İ pek bana Ka'dan söz etmesinin hiç de kolay 
olmadığını anlattı. İ çindeki acıyı ve hayal kırıklığ ını ancak onu sabırla 
dinleyecek birisine açabilirdi ve bu kiş inin Ka'nın ş iirleri için ta Kars'a