Kamer Ana:
"Ne arıyorsun Allah aşkına Osman?" diye telaşlı telaşlı so­
luyarak aranan Koca Osmana sordu. "Ne arıyorsun Allah aşkı­
na?"
Koca Osman öfkelendi hemen:
"Ölüyün körünü arıyorum Kamer Ana, ölüyün körünü," 
dedi. "Neyi arayacağım, saatimi arıyorum. Bir de senin derdini 
arıyorum Kamer Ana. Dışarda da kıyamet kopuyor. Kopar ya! 
Varsın kopsun! Hemi de bu köylüye, bu eşşek millete layık! He- 
mi de bin beş yüz kere layık! Oldu mu?"
"Ne yapacaksm bu gece yarısı saatim, şu kızılca kıyamet 
içinde? İşte al saatim! Al işte!"
Koca Osman saatmı aldı:
"Ölüyün körünü yapacağım Kamerce, ölüyün körünü," 
dedi. Dudaklarında inceden bir gülümseme vardı.
Bunların böyle hep sevgiyle, biribirlerine kırılmadan dalaş­
maları Memedi mutlulandırıyordu. Bu iki yaşh insanın kur­
dukları dünya sonsuz bir sevgi, bir hoşgörü dünyasıydı. Dışar- 
daki gürültü gittikçe büyüyordu. Memed şu iki çocuklaşmış in­
sanı düşünüyordu. "Bütün insanlar böyle olsalar," diye geçirdi 
içinden. "Bütün insanlar böyle... Kim bilir ne güzel olurdu şu 
dünya, şu insanoğlu!"
Saati da takan Koca Osman şöyle bir gerildi, çizmelerine, 
kollarına baktı, hemen piposunu ocaktan aldığı bir közle ateşle­
di. Dışardaki gürültü hem artıyor, hem de eve doğru yaklaşı­
yordu. Koşarcasına evden çıktı. Evden çıkar çıkmaz da avluda 
durdu:
"Yaktı," diye bağırdı. "Yaktı deyyus. Biz adam olmazsak 
yakar ya... Bizi düdük eder de çalar ya... Hepimizi de öyle eder, 
eder ya... Dediğini yaptı köpoğlusu, Yobazoğlu Haşanın evini 
ateşledi ya... Belki de Haşanı öldürmüştür! Öldürür ya... Vay 
Haşan, yiğidim Haşan! Bektaşim, kızılbaşım Haşan! Öldürdü­
ler fıkarayı. Yiğidin anası çabuk ağlar! Yiğidin anası... Köyde yi­
ğit bir adam vardı, onu da öldürdü o it! Yiğidin anası..."
Yiğidin anası çabuk ağlar dediğine pişman oldu. Acaba 
Memed duymuş muydu bu söylediğini? Duymuşsa rezillik. 
Gelmiş de eve sığınmış yarah bir kuş gibi. Bir de sen kalk da yi­
36