Masumi yet Müzesi
yonumu gururla sergileyebilece ğimi bana hat ırlatarak beni öz-
gürleştirdi. Posta Müzesi'nde yken, Füsun'un bana, benim ona yazd ığım
mektupları, Küçük Ka yıp Eşyalar Müzesi'nde yken de, asl ında
biriktirdi ğim ve bana Füsun'u hat ırlatan her şeyi, mesela Tank Be y'in 
takma di şlerini, boş  ilaç kutular ını, faturalar ını sergile yebileceğimi 
hissettim. Taksi yle bir saatte gittiğim şehir d ışındaki Maurice Ravel'i n
ev müzesinde ise, ünlü bestecinin di ş fırças ını, kahve fincanlar ını,
biblolar ım, bebeklerini, oyuncaklar ını ve bana bir anda Limon'u
hat ırlatan demirden bir kafesi ve içinde ş ark ı söyleyen demirden bir
bülbülü görmek nerede yse gözlerimi nemlendiri yordu. Paris'te bu
müzelerde gezerken, Merhamet Apartman ı'ndaki koleksi yonumdan
utanm ıyordum. Biriktirdi ği eşyalardan utanan bir topla yıcıdan, yavaş
yavaş mağrur bir koleksiyoncuya dönü şüyordum. 
Ruhumdaki bu de ğişimleri bu kavramlarla dü şünmez, yaln ızca 
müzelere girince mutlu oldu ğumu hisseder ve hikâ yemi eşyalar 
arac ılığıyla anlatabilece ğimi ha yal ederdim. Bir ak şam Hötel du  
Nord'un bar ında kendi kendime içerek çevremdeki yabanc ılara  
bakarken, yurtd ışına ç ıkmış  (ve biraz e ğitim alm ış ve biraz varl ıkl ı) her  
Türk gibi bu Avrupal ılar ın benim hakk ımda, hatta bizler hakk ında ne  
düşündüklerini, dü şünebileceklerini hayal ederken yakalad ım kendimi.  
Daha sonra İ stanbul'u, Ni şantaş ı'nı ve Çukurcuma'y ı bilme yen 
birisine Füsun'a du yduğum şeyleri nas ıl anlatabilirim di ye düşündüm.  
Uzak ülkelere gitmiş , orada yıllar geçirmiş biri gibi görüyordum  
kendimi: Sanki Yeni Zelanda'da yerliler aras ında yaşam ış, onlar ın 
çal ışma, dinlenme, e ğlenme (ve  televiz yon se yrederken konu şma) 
alışkanl ıkların ı, törelerini gözlerken bir k ıza âş ık olmu ştum.  
Gözlemlerim ile ya şad ığım aşk iç içe geçmiş ti. 
Şimdi t ıpk ı bir antropolog gibi, toplad ığım eşyaları, kap kaçağ ı, incik 
boncuk ile elbiseleri ve resimleri sergilersem, yaş ad ığım yıllara bir 
anlam verebilirdim ancak. 
 
546