rek çarıkiarına baktı. Hayrandı. Geldi Süleymanın karşısına 
durdu: 
"Ayağıma iyi oturdu," dedi. 
Yola düştüler. Yolda, İnce Memedin gözleri hep çarıklarda. 
Bazı çabuk çabuk yürüyor, bazı duruyor inceden ineeye tetkik 
ediyordu. Bazı bazı da eğilip çarığın tü ylerini okşuyor. 
Süleyman, Memedin bu sevincine ortak oluyor. Memnun 
oluyor. 
"Sanırsam hoşuna gitti Memed?" 
M em ed: 
"İyi oturdu ayağıma. Severim böyle çarıklan," diye cevap 
verdi. 
Süleyman: 
"Bak," dedi, "İnce Memed, o köye gideydin, sana böyle ça­
rığı kimse dikemezdi." 
M em ed: 
"O köyde ayakkabı giymezler mi?" diye yarı saf, yan itçe-
sine sordu. 
Süleyman, itlik mi, değil mi kavrayamadı: 
"Giyerler ya, çarık giymezler." 
M em ed: 
"Anladım," dedi. 
Yürüye yürüye köyün dışına çıktılar. Memed, birden ferah­
ladı. Tarlalar, ta öteki dağın dibine kadar uzanıyordu. Bu tarla­
larda da iş yoktu. Çakırdikeni yoktu ama, gene de iş yoktu. Bu 
tarlalar , taşlı tarlalar ... 
Memed, bir ara durdu sordu: 
"Böyle nereye gidiyoruz Süleyman Emmi?" 
Süleyman: 
"Gezmeye çıktık," dedi. 
Memed üstelemedi. Yürüdüler. 
Memedin yeni çarıkianna çamur sıvandı, Memed, içinden, 
çarıkiara bulaşan çamura küfretti. 
Köy, uzaklarda kaldı. Köyden, bir iki dumandan başka hiç­
bir şey gözükmüyordu. 
Süleyman: 
"Beni dinle İnce Memed," dedi. "İşte buralarda otlatırsın 
26