ekinlerin saplarında ışıldıyordu. O halde bir tarla olmalıydı.
Çevresine baktı: uzakta koyu bir orman vardı, gökyüzüparlak ve bulutsuzdu. Koyu renk elbisesini giymişti. Kendi-ni görüyordu. Koyu renkli orman, uçsuz bucaksız buğdaytarlasının içinde -demek bir buğday tarlasıydı- bir leke gibiduruyordu. Birdenbire, ormanın içinden bir kalabalık çıktı:koyu renk bir kalabalık; T urgut gibi onlar da koyu renk el-biselerini giymişler. Sonra, ekinlerin arasında kayboldular.Elindeki demeti yere atarak, kayboldukları yöne doğru koş-maya başladı. Nedense çok yorgundu; bir türlü ormana ula-şamıyordu. Birden karşısına çıktılar. Yüksek ekinlerin ara-sından T urgut’a doğru gelmişlerdi demek. Ellerinde, kayış-larla tuttukları bir tabut vardı. “Demek bugün gömeceksi-niz?” dedi onlara. Adamlar tabutu yere bıraktılar. Ceplerin-den kara mendiller çıkarıp terlerini sildiler. T urgut yüzleri-ni hatırlayamıyordu bu adamların. Bir süre karşı karşıyadurup konuşmadılar. Sonra, adamlardan biri; “Bu kadar pa-raya yapılmazdı bu iş,” dedi. “Bize bu kadar ağır olduğunusöylememiştin.” “Ben de bilemedim,” diye çekinerek karşı-lık verdi T urgut. “İnsan ölünce çok daha hafif olur sanmış-tım.” T urgut’a bakmadan konuşuyorlardı sanki. “Onu bile-meyiz,” dedi bir başkası. “Artık gömmek de sana düşüyorbeyim. Geç kaldık zaten. Haşim Beyin cenazesi kalkacakdaha. Karısı yeşiller giymemizi istiyor. Gidip bir de elbisedeğiştirmek var.” İriyarı olanları dönüp gittiler. Onların çe-kilmesiyle, T urgut’un daha önce göremediği çok küçük bir-kaç adam ortaya çıktı birdenbire; kısa boylu ve şişmanadamcıklar. “Hüküm okunuyor,” diye bağırdı içlerinden in-ce sesli biri. Herkes ceketini ilikleyerek tabutun çevresinisardı. Keskin güneşin sertliğine rağmen yüzler seçilmiyor-du. Belli belirsiz kıpırdanmalarından, bir hazırlık yaptıklarıanlaşılıyordu. “Ne hükmü? Ölen adamdan daha ne istiyor-sunuz?” diye bağırdı T urgut, ya da ona bağırıyormuş gibi
33