Efendi'yle Mürebbiye arasında şöyle bir konuşma baş­
ladı: 
Efendi -Gözlerinizdeki kızartıdan ağlamış olduğunuz 
anlaşılıyor ... 
Mürebbiye -(Büyük bir üzüntüyle) Evet ekselans! Size 
yalan olmaz. Bu gece hayli ağladım. Üzerime kapının bağlan­
ması gibi bir hakarete nasıl tahammül edilebilir? Bunda elbet" 
te kötü bir niyet olacak. Düşündüm düşündüm buna hiçbir 
mana veremedim. Gece yarısı böyle üzerime kapı kapanma­
sındaki sebebin ortaya çıkarılmasını zatıaliıiizden beklerim. 
Yarım kelimesini bile anlamaksızın şu konuşmayı dinle­
yen Eda, içinden "Ah uğursuz kokona! Efendi'yi Fransızca 
tıkıp dolduruy or. Söylediklerini anlamıyorum ki savunma­
mı ona göre hazırlaya yım" diye sinirinden hep dudaklarını 
ısırıyordu. Dehri Efendi yine Fransızca: 
-Hiç üzülmeyiniz Matmazel ... Benim evimde böyle bir 
işe cüret edenin kim olduğunu elbette anlar, cezasını sizi de 
memnun edecek şekilde veririm. Önce sizden bir şey soraca­
ğım. Odanızın kapısı bağlanırken dışarıdan hiçbir gürültü, 
ses işitınediniz mi? 
-işittim. Sofada hızlı hızlı bir gezinme, sonra da ayrı 
ayrı bir söylenme oldu. Uykum hafiftir. Uyandım. Hatta 
merak ederek döşeğimden kalkıp kapının üzerinden dışarı­
sını dinledim. 
-Ne işittiniz? 
-Hep fena sözler .... 
-Ne gibi fena sözler? 
-Bu noktada susmama müsaade buyurunuz efendim. 
Huzurunuzda o sözleri tekrar edemem ... 
-Söyleyenin kim olduğunu sesinden anlayamadınız mı? 
-Hayır ... Yalnız şu kadarını söyleyebilirim ki gelen ses 
bir kadın sesiydi ... Hatta Eda Hanım'ın sesine de pek benzi­
yordu. Fakat Allah'tan korkarım, mutlaka odur diyemem. 
Uyku sersemliğiyle yanılmış olabilirim. Kesin olarak bildi­
ğim bir şey varsa, o da kapımı bağlayanın o dışarıda söy­
lenen kadın olmasıdır . Çünkü bağlarken de söyleniyordu. 
86