"Nasıl yaramıyor? Evin işini o görüyor, ananı­
za o bakıyor. Hayvanları yemliyor. Daha ne yap­
sın?" 
"Hastalığını bizlere de bulaştıracak, baba," de­
diler. 
"Ben öğrendim, öyle kolayca geçecek bir hasta­
lık değilmiş. Hele sizin gibi genç, güçlü kuvvetli 
insanlara hiç geçmezmiş. Gocunuyorsanız, uzak 
durun." 
"Biz bu kızı evimizde istemiyor uz. Sana başka 
karı bulalım. Bunu evine yollayalım." 
"Burası benim evim. Ben avradımı hiçbir yere 
göndermiyoru m. Şikayetiniz varsa, siz gidin!" dedi 
babaları. 
Oğlanlar babaya laf geçiremeyeceklerini anla­
yınca, başka bir yola başvurdular. Babalarının evde 
olmadığı zamanlar, Yeter'i dövmeye başladılar. 
Kendilerini şikayet edecek olursa, da onu öldüre­
ceklerine yemin ettiler. Kızcağız, yüzündeki, kolla­
rındaki morartıların, hastalığının yüzünden oldu­
ğunu söylüyordu, kocasına. Bir gün kuması insafa 
geldi, Yeter'e, "Kızım, ne diye bu evde kalmakta 
ısrar ediyorsun?" diye sordu, "dayak yemek hoşu­
na mı gidiyor?" 
"Elbette gitmiyor," dedi Yeter. 
"Kaç, babanın evine git!" 
"Koca evinden baba evine dönülmeyeceğini bil­
miyor musun?" dedi Yeter. "Babam beni kapı önü­
ne kor!" 
335