altında çıtırdıyord u. Küçük bir dere geçtil er, bir ormana düştü­
ler. Dik bir hayır çıktılar. Keskin kayalıklara hrmandılar. Me­
med Çocuk onlan keçiyolundan tepeye çıkard ı. Duvarlar , yı­
kınhlar arasından geçtiler. "Geldik," dedi, öndeki küçücük ka­
rarlı. "Burası Kara Kale işte." Durdu, eşkıyalann yanına gelme­
sini bekledi. "Burada bir dam var. İçi yılan doludur ya, kışın yı­
lanlar kaçarlar , şimdi yok. Siz burada bekleyin de ben içerde si­
ze bir ateş yakayım da öyle gelirsin iz. Kibrltiniz var mı? Amma 
da soğuk var ha. Siz karanlıktan korkmazsınız herhalde, siz eş­
kıyasınız değil mi?" 
"Eşkıyayız," dedi Ferhat Hoca. Bu çocuğa içi kaynamış, içi­
ne garip bir sevgi oturm uştu. Sevin <?nden ne yapacağını bilmi­
yor, çocuklaşmış, Memedie durmadan konuşuyor du. 
"Şu benim sorduğum şeye de bakın hele, karanlıktan kork­
sanız eşkıya olmazdınız. Neden korkacak mışsınız? Karanlık da 
karanlık gibidir zaten. Bir de kocaman tüfeğiniz var. Karanlıkta 
cinler çok olur. Cinl er, gün doğunca kaçışırlar , ortadan yok 
olurlar da geceleri ortaya çıkarlar. Bu kale de cinler padişahının 
sarayıdır. Hem de onun sarayı sırçadandır. Biz cinleri de, saray­
lanru da görmeyiz ya, onlar vardırlar. Ama siz eşkıy asınız, eş­
kıyalar cinlerden korkmazlar değil mi?" 
"Korkmazlar." 
"Bir de dua okuyunca, hismillah deyince onlar kaçışırlar 
değil mi?" 
"Kaçışırlar." 
Geldi Ferhat Hocanın önünde durdu, yukardan aşağıya 
ona bakh: 
"Senin sakalın var, hem de bir kucak. Sen Hocasm, eşkıya­
sın ya, mademki sakalın var, Hocasm da ... Sen de eşkıyalann 
Hocasısm. Ben içeriye giriyorum bir dua söyle de cinler kaçış­
sınlar. Cin kaçıran duayı bilir misin?" 
"Bilirim ." 
"Yazık," dedi Memed Çocuk. "Bu soğukta fıkara cinleri 
yerlerinden yurtlanndan, sıcak yataklanndan edeceğiz ya, biz 
de üşüyoruz değil mi?" 
"Üşüyoruz ." 
"Oku duayı." 
586