"Bilmem! Hayatın anlamını aramıştır belki. 1951'de gitti 
galiba." 
"Yo, baban hayatın anlamı kadar vatanın kurtuluşunu da 
arıyordu. Kim işini gücünü bırakır da hiç satmayacak kitaplar 
yayınlar..." 
"Evet, vatanın kurtuluşunu odasında arayan bir Robinson... 
Ya da Paris'teki bir-etel odasında. Haaa, bak seni meraklandıracak 
bir şey daha: Paris'te bir kahvede Sartre'ı görmüş." 
"Sahi mi?" dedi İlknur heyecanla. "Ne yapıyormuş Sartre?" 
"Oturuyormuş! Hem de bir sandalyenin üzerinde, herkes gibi!.. 
Üstelik herkes gibi bir fincandan çay da içiyormuş! Dur, galiba 
kahveydi!" 
"Baban ne yapmış?" 
"Hiç! Bakmış, 'Şu anda Sartre'ı görüyorum!' diye düşünmüştür 
herhalde. Yahu, niye merak ediyorsun bunları?" 
İlknur utanarak: "Canım konuşuyoruz işte!" dedi. 
"Peki, anlatayım o zaman. Babam Sartre'a: 'Hayatın anlamı 
nedir Mösyö Sartre?' demiş. 'Vatan nasıl kurtulur acaba?'" 
"Öyle dememiştir. 'Aydınlık Türkiye'ye nasıl gelir?' diye 
sormuştur." 
"Mösyö Sartre da şöyle demiştir herhalde: 'Mösyö, sizin ye­
rinizde ben olsaydım, bu azgelişmiş ülke aydını olarak burada 
sütlü kahve içmez, ülkemde öğretmenlik yapardım.' Sonra Sartre 
kendi sütlü kahvesini yudumlamaya başlamış!" 
"Ne gülünç! Güleyim bari!" dedi İlknur. Sonra Ahmet'e öf­
kelendiğini, şakalarına ilgi duymadığını göstermek için elindeki 
deftere bakmaya başladı. 
Ahmet tedirgin olarak: "Neymiş şu aydınlık sözü?" dedi. 
İlknur ilgisiz bir tavırla: "Aman, canım!" dedi. "Hani derler 
ya, aydınlık günler filan! Baban da aynı lafa tutulmuş. Aydınlık, 
karanlık, ışık... Evet, cahilliğinden her şeyi bunlarla anlamaya 
çalışıyor..." 
"Anladım!" dedi Ahmet. "Sen de bana artık hak veriyorsun, 
değil mi?" Birden esnedi ve güldü. "Ee, ne diyorduk biz?" Ne­
şelendi: "Söyleyin, kuzum, Katya Mihaylovna, biz neden sö-
zediyoruz?" 
"Karanlıktan, ışıktan, hayattan, vatanın kurtuluşundan, başka 
596