mak/  İstanbul'un  üzerine  Sodom  ve Gomora'nın  lanetini  çekecek 
pavyonların  ve tekmil  batakhanelerin  kapatılmasını  sağlamak/  Ki-
ev ve Odessa  genelevlerinden  sökün  edip,  Galata  sokaklarını  mes-
ken tutmuş  fahişeleri  kışkışlamak/  ağızları  hâlâ  süt kokan,  gözleri 
daha  açılmamış  Müslüman  delikanlıları,  kendilerini  bekleyen  tehli-
keye  karşı  bıkıp  usanmadan  uyarmak/  ve yetkililer  bu konuda  ge-
rekli  önlemleri  alıncaya  kadar,  bizzat  kendi  imkânlarıyla  yıldırma 
politikası  izleyip,  gördükleri  tüm  Beyaz  Rus  kadınlara  kötü  davran-
mak vardı. 
Agripina  Fyodorovna  Antipova,  ilk şaşkınlığı  üzerinden  attıktan 
sonra,  elini  boynuna  götürüp  Aziz  Serafım'in  resmini  taşıyan  gümüş 
kolye  ucunu  avucunun  içinde  sıktı.  Ve ondan  aldığı  kuvvetle,  nice-
dir geçmekte  olduğu  eza dolu  ilahi  sınavın  yeni  bir sureti  olarak  al-
gıladığı  kadına  gülümsedi.  "Yaptığın  hareket  doğru  değildi  ama  ben 
gene  de seni  hoşgörebilir,  hatta  bağışlayabilirim.  Çünkü  doğrusu 
budur." 
Akşam  eve döndüğünde,  bu hadiseden  üstünkörü  bahsetti  koca-
sına.  Zaten  onun  da bir şey sorduğu  yoktu.  Dışarısı  hakkında  hiçbir 
şey bilmek  istemiyor;  kendisini  hoyratça  silkeleyip  kenara  fırlatan 
o cinnetaver  hayatın  içinde  varolabilmeyi  başardığı  için  karısına 
hem gıpta  ediyor,  hem  de içten  içe güceniyordu.  Fransız  Kızılha-
çı'nın  tesis  ettiği  yatakhaneden  ayrılmak  zorunda  kaldıklarından  be-
ri ev belledikleri  izbeden  nadiren  dışarı  çıkıyor;  günlerini  pencere-
nin önünde,  Fransa'daki  erkek  kardeşine  asla  yollamayacağı  mek-
tuplar  yazıp,  düşüncelere  dalarak  ya da sokaktan  geçen  Müslüman-
ları seyredip,  beklediği  biri  varmışçasına  yolları  gözleyerek  geçiri-
yordu.  Bu yeknesak  bekleyişe  bir an evvel  son vermek  istemişçesi-
ne, yedi  aylık  doğdu  bebekleri. 
Oysa  Agripina  Fyodorovna  Antipova,  kocası  gibi  sevinçle  kar-
şılayamadı  kızını.  Yaptığı  erken  ve zor doğum  şu dünyaya  bir can 
daha  kazandırmış  olabilirdi  ama  o can kendisinden  çalınmıştı.  Ha-
mileyken  şu anda  olduğu  insandan  çok  daha  farklıydı  ve çok  daha 
fazlası.  Bütün  bu zaman  zarfında,  Tanrı'nın  bunca  insan  içinde  onu 
seçtiğini  kendi  kendine  telkin  etmiş  ve başına  gelen  her felaketi, 
zorlu  sınavının  zorunlu  bir aşaması  addetmişti.  Tann'ya  ve kendine 
olan itimadı  hiç sarsılmamış;  etrafındaki  insanların  anlayamayaca-
44