Ötekinin yüzü
Orford, 2002
Bahçe kapısının dışında b ir taksi bekliyordu. îk i arkadaş 
arabaya atladılar. Sessizlik hüküm sürdü, ta ki Peri sükûneti 
bir hapşırıkla delene kadar.
“Seninle aynı eve taşındığım a hâlâ inanam ıyorum !” diye 
hom urdandı Peri.
Ş irin  yurt yönetim ini akadem ik y ıl ortasında taşınm ala­
rı konusunda ikna etm eyi başarm ıştı. O önüne geçilm ez az­
m iyle evi bulm ası da uzun sürm em işti. Ç içekten çiçeğe vız­
layan bir balan sı çalışkanlığıyla, kirayı ve depozitoyu ödeyip 
m ütevazı eşyalan n ı taşıyacak arabayı ayarlam ıştı. Her şeyi 
o kadar eksiksiz organize etm işti k i, taşınm a günü geldiğin­
de Peri’ye yalnızca m antosunu alıp kapıdan çıkm ak kalm ıştı.
“Sakin ol, göreceksin nasıl eğleneceğiz” dedi Şirin heyecan­
la. “Üçümüz!”
P eri soluğunu tuttu. “Ne dem ek üçüm üz? Başka kim geli­
yor?”
Yanıt verm eden önce yüz ifadesin i kontrol etm esi gereki­
yorm uş gibi, çantasının içinden bir pudra kutusu çıkardı Şi­
rin ve aynada kendisine baktı. “Mona da katılıyor bize.”
“N e? Ve bunu bana şim di mi söylüyorsun?”
“M adem ki ev paylaşıyoruz, üç kişi olm ak iki kişi olm aktan 
iyidir.” Sırıtışına bakılırsa Şirin bile inanm ıyordu kendi söy­
lediğine.
Peri surat astı. “Bana sorman gerekirdi.”