Belki bir talan, belki bir kadın meselesiydi. Belki de kan gütmele­
rini ta Horasandan buraya getirmişlerdi. Belki de kışlak, yaylak mese­
lesiydi. Kc;>Zanoğlu ayaklanması bütün düşmanları dost kılmış, bin yıl­
lık kan gütmeleri barışmınıştı da Sarıoğluyla Akyollu Beyleri bana mı­
sın dememişlerdi. 
Diyorlardı ki kıyamet bile kopsa bunlar barışmazlar. Soyları tü­
kenene kadar kan gütmeleri de sürer gider. 
Ne onlar Savrunun bu yanına geçebilirler, ne bunlar öte geçeye 
varabilirlerdi. Savrun devlet sınırı gibi sınırlarıydı. 
Birinci Dünya Savaşı sıraları Rumelinden göçmenler gelmişti 
Çukurova ya. On kadar· köyü şeneltecek göçmen de Ceyhan nehrinin 
bu yanına Anavana yöresine düşmüştü. Ve bu sırada bu göçmenleri 
yerleştirmek için bir komisyon kuruldu. Komisyon Başkanı da Derviş 
Beyin kardeşi Cevdet oldu. Ve bu İskan Komisyon p bütün göçmenle­
ri Savrunun doğusuna, yani Akyollu Beylerinin bulundu ğu yakaya 
yerleştirdi. Göçmenler o yanda on kadar köy kurdular. Savrunun batı­
sınaysa bir göçmen ayağı bile basmadı. Halbuki Savrunun doğusunda 
ne kadar boş toprak varsa, batısında da o kadar boş toprak vardı. Bu 
haksızlık Akyollu Beylerini deliye çevirdi. 
Derviş Beyin dedesi Süleyman Bey konağı yaptırdıktan sonra Ak­
yollu Beylerinden üç kişiyi de öldürmüştü. Bu anlı şanlı konak da Ak­
yollulardan üç kurban isterdi hani. 
Akyollular Süleyman Beye bir şey yapamıyorlardı. Yıllar yılı bir 
an bile onun ardından ayrılmamışlar, hiçbirinin de eli onu vurmak 
için tetiğe varmamıştı. 
"Süleyman Beyde de bir büyü var," diyorlardı. ;,Onda öyle bir 
büyü var ki, onu görünce elini atıp tabaneayı bile çekemiyorsun, değil 
onu vurmak. Bir hoş gözleri var. Onun gözlerine bakan bir hoş olup 
kendinden geçiyor." 
Ayıplarını, korkaklıklarını. örtrnek için Akyollu Beyleri onun üs­
tüne türlü efsaneler çıkardılar. Ve bu.�fsaneleri adamlarıyla Çukurova­
nın her bir yanına yaydılar. 
Aşıklar türküler yaktı Süleyman Bey efsaneleri üstüne. 
Bir gün Akyollulardan beş kişi Torosta, yalçın kayalıklı bir gedik­
te Süleyman Beyle karşı karşıya geliyorlar. Beşi birden tabancalarını 
çekip ona ateş ediyorlar. Bir de ne görsünler, Süleyman Bey gülerek-
105