bulundurduğu şeyin değerini kestiremeyecek olmasıydı. Bu 
yüzden onu kolaylıkla elden çıkarabil irdi. Ebrehe bu neden­
le, Kostantiniye içindeki aramalarını sıklaştırmış tı. Yüzü her 
zamankinden daha asıktı. Fakat kethüda Hınzıryedi'nin çı­
kardığı bir aksilik nedeniyle dilenciler loncasına gidip. bo­
ğazına kaçan bir lokma yüzünden maruz kaldığı boğulma 
tehlikesinde n, yüzü tanınmayacak kadar hasar görmüş genç 
bir dilenci tarafından kurtarıldığı zaman, altı yıl önceki ne­
şesi yerine gelmişti. Öyle ki, buna Zülfiyar bile şaşırmış­
tı. Hele hele, adamlarına, artık loncanın sadakalanna ihti­
yaç olmadığım söylediğinde şaşkınlık iyice artmıştı. Büyük 
Efendi'deki bu değişim belki de biraz onun aklından, bi­
raz da, kendisini aşağılayan o çirkin, o küstah delikanlının , 
onun kirli yüreğinde yeşerttiği marazi bir duygudan kaynak­
lanıyordu. Bu duyguyu tanımlamak güçtü. Sevgiyle nefret 
arası bir şey, belki de her ikisiydi. Ama herhalde en doğru­
su, insanoğlunun o güne kadar hissettiği bütün duygular ın 
bir karışımı, bir çamuruydu. Zülfiyar'ın daha sonra ona söy­
ledikleri, hayatını kurtaran bu delikanlıyı incelerken sezclik­
lerinin ne kadar doğru olduğunu gösterecekti. Yine de mese­
le, bu kez akılla değil duyguyla ilgiliydi. Gece yansı gelecek 
olan delikanlıyı elkimya odasında beklerken Ebrehe, hisset-­
tiklerinin kadınlara özgü birtakım duygular olduğunu sezdi. 
Hayatını kurtardığı için bu gence şükran duyması gerekir­
ken, aynı nedenden ötürü ondan nefret ediyordu. Küstah­
lık edip kendisini aşağıladığı için ondan nefret edeceği yer .. 
de, onu seviyordu. Bir an önce "işi bitirmek" isteyen Zülfi­
yar, efendisini anlayamamış tı. Fakat kendisini dünyayla oy­
nayacak kadar güçlü hissetmeye alışmış olan Ebrehe'nin 
amacı belki de, son derece rahatsız edici olan bu duyguları­
nın nedenlerini ortadan kaldırmaktı. Nasıl olsa henüz "vakti 
vardı". Bunun için o güne dek dünyayla nasıl oynadıys a, bu 
küstah delikanlıyla da öyle oynamayı tasarlıyordu. Ona, sa-
143