KAPLUMBAĞALAR
 
288
 
 
Yeşer, şıpır şıpır içti suyu. Sonra attı başını yastığa.
 
«Yanmış kuzum cayır cayır... Kurumuş susuzluktan...»
 
Yarısına kadar boşalan tası Senem’e
 
uzattı:
 
«Gâvur musun ulan? Susayana su verilir...»
 
«Hasta buba! Yanıyor, sayıklıyor, görmedin mi?»
 
«Ne olursa olsun! 
İ
stedi mi verin, içsin. .. Ne zarar gördünüz 
sudan? Şuna bak, pörsümüş yüzü gözü yavrumun!..»
 
Cennet karı koştu geldi dışarıdan:
 
«Uyardını
z mı, uyardınız mı? Neden uyardınız?» Başladı 
bağırmaya...
 
«Kes, kes!. .» dedi Kır Abbas. «Anladık!..»
 
Cennet karı baktı kocasına:
 
«Her şeyleri bir bilirsin, bir bilirsin gayri! ..» dedi. «Çocuğun içi 
gidiyor, içiii!.. Çocuk sürgün!.. Sürgün olan çocuğa su
 
mu verilir? 
Terliyor. 
Ö
yle öyle kurtulacak nazarlardan ... Nazarlar öyle öyle 
bırakacak çocuğu...»
 
Kır Abbas ellerini çarpıp ayağa kalktı. Omuzlarından tutup 
bastırdı Cennet karıyı:
 
«Ulan ben bu dünyayı seninle nasıl baş ettim? Ulan, altmış yıldır 
belleye
medin öyle mi? Yaz gelince ısıcak olur. Isıcakta çocuk sürgün 
olur. Hemi içi gider, hemi terler. Ne demektir bu? Su koyuvermek 
demektir. Su koyuveren insana, hayvana, hemi de bitgiye, bağa 
bostana istediği kadar su vermek, farzdır, sünnettir, hemi de sünne
ti 
şeriftir ulan! ..»
 
Cennet karı, tutcakları aldı:
 
«
İ
şte çocuk, işte siz, karışmıyorum, isterseniz götürün kuyuya 
atın!..» dedi, çıkıp gitti.
 
Kır Abbas Yeşer’in yanı başına oturdu:
 
«Gül yüzlüm, yeşilim! .. “Dide, dide! ..” deyen meleğim! .. » diye 
okşamay
a başladı.