98 Yaşar Kemal -Dağın Öte Yüzü 
rü Uzun Alicik! Ettiğini çekiyorsu n. Sana hiç yüreğim acımaz. Ne duruyorsun? 
Yoruldun mu? Gece olmasa da yüzünü, perperişan halini, şorul şorul terledi­
ğini bir görseydim Uzun Alicik! Koca deyyusu bindirir de atı öldürür müsün? 
Çek şimdi, çek! Ben de sırtında dananın , ölürüm inşallah. 
"Bir bereketli olacak ki, topraktan yandan çoğunu kaldıramayacak Çukurovalı. 
Biz de yerde kalanı başak edeceğiz, diyor." 
O dedikleri hep senin gönlünü etmek, atma binip de öldürmek içindi, hay 
akılsız yavrum. Yok yok, Uzun Ali yavrum değil. Damuzun doğurduğu . 
Ali konuştu konuştu, bir karşılık alamayınca kızgınlıkla yürüdü. 
Durdu. Konuşacak şeyi de kalmamıştı. 
"Nerdesin Hasan? Yoruldun mu?" 
Hasan: 
"Hiç yorulur muyum? Bir yürüyorum ki. Ummahan yoruldu ." 
Kız: 
"Yalan diyor," dedi, "hiç yorulmadım." 
Ali birden farkına vardı ki dağların başı ağarıyor. 
"Çok şükür gün açılıyor." 
ilerlere baktı. Uzaktı. Ürktü. Bir adım attı. Dişlerini sıktı. Bacakları gerildi. 
Acımadık, yanmadık, kopmadık yeri yoktu. Titriyor, düşecek. Yola çıktı. Anası­
nı indirdi. Dünya başında dönüyor, fır dönüyor. Gözüne bir ağaç kestirdi, vardı 
kendisini ağacın altına atıverdi. Belini gövdeye dayadı. Sık sık soluyor, alıp alıp 
veriyordu . Yüzü kapkara kesilmiş, gözleri küçülmüştü. Yakasım can havliyle, 
yırtarcasına açmış, göğsünün kılları dışarı fırlamıştı. Terler yüzünde darnur do­
murdu. Soluması bir türlü kesilmiyordu. Soluğu çıkacak gibiydi. 
Orada, sırtı ağaca dayalı, ağzı açık, avurtları çökmüş, sakalının iğne iğne 
kılları iyice uzamış kalakaldı. Bir daha kalkamayacaktı. Ona öyle geliyordu. 
Gün dağın tepesine çıktı oturdu. Sonra kalktı, yükseldi, ortalığı kızdırdı. 
Gün ortalığı kızdırınca Meryemcenin uyuşukluğu açıldı. Ayağa kalkmayı dene­
di, kalktı da. Bir adım da attı. Sonra eremeke yürüdü de. 
Yarı baygın oğluna döndü. Bu haline acır gibi oldu, ama bastırmak için de 
aklına ne kadar küfür geldiyse üstüne yağdırdı. Baktıkça içine bir acıma dolu­
yar, öfkesi iniyordu. Meryemce bu halde daha fazla burada kalamazdı. Yolun 
kıyısındaki bir ağacın dalını kırdı. Dalı budadı. Uzunca bir değnek yaptı. Oğlu­
na da son olarak şöyle bir göz attı. Çabucak arkasını döndü, yola düştü. Bükül­
müş beliyle ilerledi. 
Arkasında ayak seslerini duyunca geri döndü, torunlarını gördü. Onlar da 
beraber geliyorlardı.