(Fatma Hanım geri gelir.) 
FATMA HANIM : Bilirim, düşünürsün. 
KOMŞU : Düşünmek ne kelime! Dün şu ameliyat işini 
duydum ya, valla gözüme uyku girmedi. 
"Karı artık hastaneyi de içine sindirmez" de­
dim durdum. 
FATMA HANIM : Nasıl sindiririm? Arif ... bilirsin ... 
KOMŞU : Bilirim, bilirim. Koskoca herifi pamuklara 
sar da, dolaba kaldır bari. Aa, bakımın bu 
kadarı da fazla! Otuz yıldır çekmişsin, yet­
mez mi? 
FATMA HANIM : Öyle deme. Hayatta tek dayanağım o. 
KOMŞU : Ne dayanağı, deli karı? Kocan değil, oğlun 
değil. 
FATMA HANIM : (Hafiften alınmıştır.) Öyle. Bir kahve yapayım 
KOMŞU sana. 
: İstemem, gidiyorum. Herif öğleye börek is­
tedi. Böreğinden çıksın pisboğazın. (Sağ kapı­
dan doğru çocuk sesleri: Küt küt kapıya vuruldu­
ğu, çocukların: "Anne! Anne! .. " diye bağırdıkla­
rı işitilir.) Hah işte damladılar peşimden piç 
kuruları . 
FATMA HANIM : Dur açayım. 
KOMŞU : Sen işine bak, hadi. 
KOMŞU (Komşu, acele sağdaki kapıdan, Fatma Hanım 
dipteki kapıdan çıkarlar.) 
: (Dışardan bağırdığı işitilir.) Geliyorum, piç 
kuruları ! Bok mu var da peşimde koşuyor­
sunuz hemen!.. (Bir kapı açılır. Bir süre çocuk 
sesleri, mırıltılar ... Fatma Hanım geri gelir. Kah­
valtı masasını çabuk çabuk bir tepsiye toplar, yi­
ne dipteki kapıdan çıkar. Bu sırada yine dışardan 
komşunun sesi işitilir.) Siz çıkın hadi. Ben de 
geliyorum! Kapıyı açık bırakmayın, geberti­
rim!.. (Komşu geri gelir, dışarı, arkasına bakar.) 
100