fikre bedenim isyan etti. T ekrar çizmeye başladım. Önce, be-
lirsiz şekiller gibi görünen bu esrarlı çizgiler yavaş yavaş,anlaşılır sistemler haline gelmeye başladı. Kâğıdın üstü,uzay şekiller, formüller ve ilk bakışta okunamayan notlarladolmuştu. Ben de bitmiştim; bütün içimin boşaldığını hisse-diyordum. Masadan kalktım ve divanda, artık bana büyükgörünen eski yerimi doldurdum güçlükle. Farkında olma-dan, kâğıdı da elime almışım. Önce, bu iki boyutlu nesneyeboş nazarlarla baktım: ne demekti bütün bunlar? Gevşek birgayretle, yazdıklarımı, çizdiklerimi çözmeye çalıştım. İlk ba-kışta anlamsız görünen karalamalar gittikçe önem kazanma-ya başladı. Bu karanlıkta, yavaş yavaş bütün unsurlar, şaşıla-cak bir düzenle yerini buldu. Görünüşte bedenimde bir ha-reket olmadığı halde, içimin şiddetle sarsıldığını duyuyor-dum. Gerçekten sarsıcı, müthiş bir gerçekle karşı karşıyakalmıştım: ben, yeni bir sistem bulmuştum. Kâğıdın üstün-deki o kargacık burgacık çizgiler arasında (halbuki, bilirsinbenim yazım okunaklıdır) ‘Hayatın Koordinatları’ nazariye-sinin esasları yatıyordu.”
Selim: “Şimdiye kadar, oburluğundan başka hiçbir şey
açıklamadın. Esasa girmeden bu kadar uzun konuşman,bulduğunu zannettiğin sistem hakkında beni şüpheye dü-şürüyor. Sözünü kesmek zorunda bırakma beni.”
T urgut: “Sen, yalın düşüncelere alışıksın sadece. Hayatın
asıl tadı, gerçek tuzu olan ikinci dereceden bilinmeyen gü-zelliklerin farkında değilsin. Biliyorsun hayat...”
Selim: “Size ikinci ihtarı veriyorum.”T urgut: “Başkan benim. İhtarı ancak ben verebilirim.”Selim: “O halde kendine iki ihtar ver de aklın başına gelsin.”T urgut: “Olmaz öyle şey. Burası İngiltere mi? Bizde Ang-
losakson terbiyesimi var? Avam kamarasında mıyız ki enşiddetli tartışmalardan sonra bile iktidar ve muhalefet ola-rak meclisten kolkola çıkalım?”
71