raz meze getirttim. llk kadehleri hızla içtim, başım döndü. 
Sonra, çevreme baktım: Konuşuluyordu, hiçbir şey yenmiyor­
du, sadece kahve çay gibi şeyler içiliyordu. Birileri bekleni­
yordu. Tren yoluna bakılıyordu. İçmeye devam ettim. Çev­
remdeki gürültü artıyordu; heyecanlanılıyordu. Masalardaki 
çaylar bile içilmiyordu. Bütün gözler demiryoluna çevrilmişti. 
İçki, yavaş yavaş gerginliğimi yumuşattığı için, çevremdeki 
insanlan görmeğe, sesleri duymağa başladım. Dış ülkelerden 
gelecek bir tren bekleniyor du. Herkes birbirine gülümsüyor­
du, bir yakınlık havası sarıyordu ortalığı. Ben de gülümsedim 
(biraz da içkiden). Sonra, onlarla birlikte heyecanlanm ağa 
başladım. Dış ülkelerden gelecek bir tren bekleniyordu. Her­
kes birbirine gülümsüyordu , bir yakınlık havası sarıyordu or­
talığı. Ben de gülümsedim (biraz da içkiden). Sonra, onlarla 
birlikte heyecanlanm ağa başladım. Bilhassa tren yoluna ba­
kınca insanın heyecanı artıyordu . Sanki benim de bir yakı­
nım, bir dostum gelecekti. Sanki trenden, mesela Nazlı çıka­
caktı birden ve boynuma sanlıverecekti. Ben de bütün olanla­
rı bir anda unutarak onu affedecektim. Hemen bir arabaya bi­
necektik; her şey hemen düzelecekti. Herkes sabırsızlanıyor­
du; herhalde tren biraz gecikmişti. Ben, trenin geliş saatini 
bilmediğim için, biraz rahattım. Dakikalar ilerledikçe benim 
de gözüm demiryoluna takıldı kaldı. Tren geldiği zaman, her­
kes kadar heyecanlı, herkes kadar sabırsızd ım. Herkesle bir­
likte gülümsüyordum. İnsanlar, yakınımdaki masalarda otu­
ranlar, masaya kurulup rakı içerek yolcusunu bekleyen bu 
adama biraz hayret, biraz da imrenmeyle bakıyorlar dı. Ben, 
olgun bir adam rolündeydim. Onlar adına endişeliydim: Ya 
bekledikleri kimse, trenden çıkmazsa diye korkuyor dum. Bü­
tün bekleyenleri birer birer gözlerimle takip etmeğe başladım. 
Önce trenin pencerelerindeki yolculara bakıyordum; trendeki 
yolcu, birine el sallamaya başlayınca, onun elini takip ederek 
talihli karşılayıcıyı buluyor ve rahatlıyor dum. Sonra, başka el-
206