31 
UYANIŞ? 
Gene Beyoğlu'nda, o sefil meyhanede, insanların ve uğultunun 
içinde, önünde bir kadeh rakı ve küçük tabak beyaz leblebiyle 
oturuyor, birazdan randevuevine, sonra sinemaya, iki yıl sonra 
da ölüme gideceğini düşünüyordu; çünkü koca kış geçmişti, 
mayıs gelmişti, ama bütün hayatını bağladığı şiir kitabı ciddiye 
alınacak hiçbir yankı yapmadan unutulup gitmişti. "Tıpkı ok­
yanusa atılmış bir taş gibi!" diye düşündü Muhittin ve bu dü­
şüncede de şairliğinin izlerini bularak öfkelendi. Kendi hayatının 
da iki yıl sonra okyanusa atılan taş gibi hiçbir yerde yankılan­
madan, hiçbir şeyi değiştirmeden unutulacağını aklından geçirdi. 
Sonra, başkalarında hiç olmadığına karar verdiği, bu gencecikken 
-unutulma ve yok olma düşüncesini cesaretle göğüslemesindeıv 
lam kendine bir kahramanlık payı çıkarıyordu ki, karşısındaki 
masaların birinden bir ihtiyarcığın, hayır, kırkbeş elli yaşlarında 
bir adamcağızın kendisine dikkatle ve dostlukla bir daha ve uzun 
uzun baktığını görerek meraklandı. 
İlk anda adam Muhittin'de bir ihtiyar izlenimi uyandırmıştı, 
çünkü yüzünde ihtiyarlara özgü, görmüş geçirmiş o hoşgörülü 
gülümseyiş vardı. Şimdi ama, başka türlü bakıyor sanki, "Ben seni 
biliyorum. Seni çok iyi tanıyor, ruhunu okşuyor ve senin için 
üzülüyorum!" diyordu. Böyle kararlı, kesin ve derine inen bir 
bakış Muhittin'in az rastladığı rahatsız edici bir şeydi. Üstelik şimdi, 
üçüncü keredir ki kendi üzerinde rahat rahat geziniyor, orada 
olup olmadığını yokluyormuş gibi dönüp dolaşıp gene kendisini 
buluyordu. Muhittin bu sefer adama, bu meyhanede takındığı 
o sert, düşmanca yüzle baktı, ama onda gerrero ilk gördüğü yu­
muşak ve hoşgörülü gülümseyişi görünce kendisi de gülümsedi. 
Bunun üzerine adam ayağa kalktı, sanki ince ve uzun gövdesinin 
ne kadar hafif, ne kadar genç olduğunu göstermek istiyormuş 
gibi, tüy gibi farkedilmcz birkaç adımla gelip karşısına oturuverdi. 
Sonra hoşgörülü gülümseyiş yerini ağırbaşlılığa bıraktı. 
"Siz Muhillin Nişancısınız, değil mi?" dedi adam. "Sizi ta­
nıyorum!.." 
295