yordum; veremli, başını kaldırmadan çalışıyordu . Zamanla, 
benim öteki personel gibi kendisiyle alay etmediğimi görün­
ce bana açılmıştı. Bu açılma ilk önce şöyle olmuştu: Muhase­
beci ve diğer bazı kötü adamlar, onun çelimsiz ve dayanıksız 
olduğunu bildikleri için bizim veremliyi yorucu yanşmalara 
sürüklüyorlardı; daha doğrusu, birbirleriyle yarışıyormuş gi­
bi yaparak onu, kendi oyunlarına çekiyorlardı. Çok okuyan 
ve çok bilen bu kitap kurdu -ne yazık ki tıpkı kitaplarda ol­
duğu gibi-bu basit oyunları göremiyordu nedense . Ne yazık 
ki -Allah kahretsin gene kitaplarda olduğu gibi-burnunun 
ucunu gördüğü yoktu. Ona dört gazoz, beş çay ve üç kahveyi 
birden ısmarlayarak hastalanmasına yol açıyorlardı. Görü­
nüşte, 'Hepsini birden içebilecek misin bakalım?' diyorlardı; 
aslında, 'Her şeyi bilir geçindiğin halde, ne kadar aptalsın,' 
demek istiyorlardı. Ayrıca, bu aptallığını yüzüne karşı da söy­
lüyorlardı. Neden onunla uğraşıyorlardı? Bunu kendi kendi­
me soruyordum, onlara soramıyor dum. Kitap kurdunu uya­
racak cesaretim de yoktu. Bu olayların bana da bulaşmasın­
dan korkuyordum herhalde . Fakat ben insandım, onlar gibi 
canavar değildim. Sanki insan -diyordum kendi kendime­
ezilenin önüne göğsünü siper eden bir kahraman mıdır? Al­
dığım cevap -kendimden -şuydu: Evet, böyle bir kahraman­
dır. lşte bu cevaba dayanamıyordu m. 
Bir gün, odada yalnız ikimizin bulunduğu bir sırada, ne­
den bu akılsız adamların oyununa kurban gittiğini ona sor­
mak cesaretini göstermişti m. Ne yapalım? Benim de kahra­
manlığım bu kadardı. Kahramanların da kim bilir başka ne 
kötü yanlan vardı? Benim yoktu. Neyse bu mesele ayrıydı. 
Veremli kitap kurdu, gözlüklerinin altından güvenle baktı bu 
kahramana. Odamızda yaşayan ikinci sınıf canavarlann kar­
şısına çıkan kahraman da elbette ancak benim çapımda olur­
du. Fazla incelemenin anlamı yoktu. Oysa ben, ben olmasay­
dım da mesela onun gibi bir kitap kurdu olsaydım, bütün ki-
357