Ömer: "Orada yer yoktu!" dedi. Sonra birden utanarak bar­
dağına rakı doldurup dikti. 
"Niye gelip yanımıza oturmuyor da oradan, uzaktan bakıyor 
bize? Niye? Çünkü bunun gözü yukarıda. Kerim Bey ile, o 
Avrupalı mühendisle içmek ister o, bizim gibi garibanı ne yapsın." 
Sonra birden bağırdı: "Biz gariban değiliz ama!.." 
"Daha içeceğim," diye düşünüyordu Ömer. 
"Sonra o kan kılıklı Almanla ahbaplıktan hoşlanır. Ulan bunun 
oynadığı kâğıt bile başkadır. Bizim gibi pişpirik oynamaz. Briç 
oynar. Sonra satranç: Düşünce sporu! Hah hah haa..." Sesini 
incelterek taklide başladı: "Monşer, siz kaç kâğıt rica etmişti­
niz?" 
Salih dikkatle: "Ama 'monşer'i Fransızlar söyler!" diye mı­
rıldandı. 
Enver bağırdı: "Hepsi kefere değil mi sonunda? Bu herif de 
keferelerle ahbaplıktan hoşlanmıyor mu? Avrupalıları bizden 
üstün buluyor. Bıktım ulan bıktım. Okulda onlar daha iyi dediler, 
evde onlar daha iyi dediler, sinemalarda, dergilerde onları gördük, 
şimdi de burada bu züppe onlarla ahbaplığı daha çok sevi­
yor." 
Ömer dikkatle dinliyordu. 
"Gözü de yukarıdadır." Enver odada bulunmayan bir başkası 
hakkında dedikodu yapıyormuş gibi anlatıyordu. "Gözü yukarıda 
olduğu için şu milletvekilinin kızını tavlamış. Milletvekilinin 
kızını tavlamış." Kelimelerin teker teker üstünde duruyor, keyfini 
çıkararak anlatıyordu: "Milletvekilinin kızı nasıl bir kızdır acaba? 
Bizimki maşallah yakışıklı. Yakışıklılığına söz yok bizimkinin, 
ama acaba kız nasıl? İster misin, o pembe zarflara mektup koyan 
şey kaknemin teki olsun?" Birden sustu. Bir sessizlik oldu. Sonra 
sahte bir öfkeyle bağırdı: "Sen ne biçim herifsin, ulan! Suratına 
tükürsek bir şey söylemeyeceksin!" 
Ömer de öfkeli görünmeye çalıştı: "Sarhoşsun sen! Seni ciddiye 
alamam!" Ama bayağı, sıradan sözlerdi bunlar. Sıradan, kibirli, 
düzenli, aklıbaşında bir yeni zenginin sıradan, ihtiyatlı sözle­
ri... 
"Ciddiye alamazsın ha!" diyordu Enver. "Ciddiye alamazsın, 
elemek. Peki, ben söyleyeyim, sen ister al ciddiye, ister alma. 
.350