FAKİR BAYKURT
 
159
 
 
kölgeliğe toplandılar. “Git git, eşeğin yanına git!” deye kovdular beni. 
Sonra anamın çocuğu oldu. Anamın çocuğunu peştemala sardılar, 
sonra anamı köye götürdüler...
 
«Da
biyatsızlar! .. Dabiyatsız olunca böyle olur! «(Hey boklu 
Cennet! Neye sürükleyip götürdün gelini tarlaya? Bıraksan da gözel 
gözel evde doğursa olmaz mıydı?)»
 
Kalktı, bağların içindeki kendi payına doğru yürüdü. «Gel, sen de 
gel!» dedi torununa. «Bak sana 
ne göstereceğim?»
 
Bostan kökenlerinin içine daldı. Eğildi bir kelek kopardı:
 
«Bu senin!» dedi. «Bak ilkönce sana koparıyorum bunu! Bu köyde 
ilk keleği sen yiyorsun, dıkkat et!.. Buna kelek derler. Erdi mi kavun 
olur. Kokla bak, ne güzel! ..»
 
Eğildi, bir ta
ne daha kopardı. Az durdu, bir tane daha kopardı. 
Kelekleri havada hoplata hoplata talvara doğru yürüdü.
 
«Otur şuraya!» dedi çocuğa.
 
Belindeki kuşağın ipine bağlı çakıyı çıkardı.
 
«Ver!» dedi. «Elindekini ver...»
 
Aldı, önce ikiye, sonra dörde böldü.
 
Haydar 
şaşıra şaşıra bakıyordu dedesinş.
 
Daha çekirdekleri var gibi, yok gibiydi. Çekirdeklerini çıkardı. 
Sonra küçük dilimler yaptı. Kabuklarını soydu. Tatlı bir koku 
yayılmıştı oraya. Kokuyu içine çekti...
 
«Al yi...» dedi, dilimleri vermeye başladı torununa.
 
Ha
ydar: «Haydi dede, sen de yi!» dedi.
 
Gözlerini yumdu, başını yukarı kaldırdı: «Ben sonra yirim! Asıl 
sen yi...» dedi.
 
Haydar, sevincinden kıpır kıpır oynuyordu.
 
Kelek bitti, Kır Abbas kalktı: «(Ne mutlu bana ki, köyde keleği ilk 
benim torunum yidi!)» dedi.
 
«(Ne mutlu, ne mutlu sana Kır Abbas’ın 
torunu Haydar!..)»