Mustafa dii�iiniiyordu: 'n' bilim demekti, soyutlama demekti ; 
meselele re Newton'un yaptigi gibi yukardan bakabilmek de­
mekti. Bu 'n'i herkese anlatabilmeliyim, herkes 'n' nedir og­
renmeli benden. Bir ogretmen olmahy1m ve demeliyim ki ar­
kada�lar 'n' "Ne dii�iiniiyorsun oyle? Canm m1 s1k1hyor 
Mustafa agabey?" Mustafa inan, hayir anlammda bir hare­
ket yapb ba�1yla: Hayir. i� ogretmeye gelince kendine maze­
ret tam mazd1. Herkese, her durumda bir �eyler ogretebilirdi. 
"Babam1 rektor oldugu zaman i;ok az gorebiliyordum , diyor 
Mustafa inan'm oglu Hiiseyin, "Ak�amlan eve yorgun argm 
gelince, biraz sonra tra� olup iistiinii degi�tireceg ini ve he­
men bir toplanbya gidecegin i bildigimden koridorda kar�1-
lard1m onu, yapamad 1g1m bir problemi sorard1m. Bazen pal­
tosunu bile i;1karmadan kiii;iik masanm ba�ma i;oker ve 
problemi benim anlayabilecegim bir bii;imde nas1I ifade ede­
cegini dii�iinmeye ba�lard1. Bu k1sa siire ii;inde problemi og­
luna istedigi gibi anlatamazsa iiziiliirmii�. Sonra da gittigi 
kokteyl partide problemi dii�iinmeye devam edermi�. Zaten 
boyle toplantila rda Mustafa inan gibiler ba�ka ne dii�iiniir 
ki. "Gece eve doniince beni uyandmrd1 babam; gozlerinin ii;i 
giilerek. 'Problemi sana nas1I anlatacag1m1 buldum Hiisey in,' 
diye miijdeyi verirdi bana. 
Mustafa inan ii;in ogretmek vazgei;ilmez bir tutkuydu. 
1987 y1hnm s1cak yaz aylannda Almanya'mn Freiburg �eh­
rindeki hastanede oliimle sava�irken bile hocahgim unuta­
mam1�b. Artik serumla ya�1yordu; doktor, hem�ireye talimat 
vermi�ti: Serumu hii; kesmeyecek siniz. Mustafa inan bir su­
re dalgm gozlerle onlan seyretti, sonra kendini kaybetti . Ge­
ce uyand1g1 zaman odada yalmzd1, serum �i�esine tak1ld1 go­
zii: diizenli damlala rla ak1yordu SIVI . Sonra da saatine bakti 
bir siire. Sonra gene SIVI damlala rm1 izledi ve tela�h bir ha­
reketle zile basarak hem�ireyi i;agird1. "Bu serum yeti�meye­
cek sabaha kadar," dedi uykulu gozlerle kendine bakan kad1-
45