Ölmez Otu 805 
Meryemce birden telaşlandı, hayran baktığı yolcudan gözlerini aldı: 
"Meryemce,'' dedi, ·'kara yazılı ıvıeryemce, daha durmuş da bakıyorsun, asla­
nın geliyor da sen öyle dikilmiş duruyorsun! Akılsız: kadın." 
Hemen içeriye girdi, bayramlık, yeşil pazenden fistanını sandıktan çıkardı, 
hemen giydi. Bu fistanı şimdiye kadar üç kere daha giymişti. Sandığın dibinde­
ki küpelerini, hırızmasını, mercandan gerdanlığını çıkardı, taktı takıştırdı. Bir 
de yeşil ipekli başörtüsünü bağladı. Beyaz çorabını çekti. Sandığın dibindeki, 
bilmem kaç sene önce Çukurovadaki abiasının kendisine verdiği kundurasını 
giymeye korkuyordu. Ne zaman gi ymişse bu ayakkabıyı ayakları yara olmuştu. 
Ama şimdi, ne olursa olsun, gene giyecekti. Aşağıdan, oğulcuğu Meryemce de­
yip geliyordu. 
Dışarı çıktığında gördü ki yolcu, epeyce yaklaşmıştı. Heyecandan yerinde 
duramadı, bekleyemedi, yola aşağı hızla yürüdü. Kollarını açmış bir sevinç 
kasırgası gibi yolcuya aşağı akıyor: 
"Yarabbi, Yarabbi, sürmelim ," diye mırıldanıyordu boyuna. "insanoğlunu in­
sansızlıkla terbiye etme. Hiç tadı kalmıyor dünyanın, hiç tadı." 
Yaklaşınc a, Meryemce bu gelenin bir bildik kişi olduğunu anladı ama kimdi? 
Bu kocaman, uzun boylu bir delikanlı. Hemen o anda da kim olduğunu buldu: 
·'Yanum, yiğidim, Ömerim," diye boynuna atıldı. "YaYrum, yiğidim, Öme­
rim hoş geldin Meryemce lmana. Hoş gelip safalar getirdin. Başım üstüne gel­
din, gözüm üstüne." 
Ne yapacağını, ne söyleyeceğini bilemiyordu. Bu taşkın sevgiye karşı Ömer 
de ne yapacağını, ne söyleyeceğini şaşırmıştı. Meryemcenin yüzüne hiç baka­
mıyordu . Kendini bildi bileli hiç kimse ona böyle davranmamış, hiç kimse onu 
böyle taşkın bir sevgiyle karşılamamış, okşamamıştı. Onu böyle candan hiçbir 
kimse öpmemişti. O da Meryemceyi öpmek istiyor, onu kucaklamak istiyor, 
bir türlü ne yüzüne bakabiliyor, ne de eğilip onun elini öpebiliyordu. Bir tuhaf, 
şimdiye kadar hiç bilmediği bir duygu içinde kalmıştı. Boğazına bir yumruk 
düğümlenmi şti. Ağlayamıyordu bile. 
Meryemce Örnerin durumunun hiç farkında değildi, sevincinden uçuyordu. 
Elinden tuttu onu köye çekti. İçeri girdi bir çul, bir de döşek, yastık çıkardı serdi. 
"Otur yavru, otur canım, yanum Ömerim, " dedi. "Ayşemin biricik oğlu. Ba-
bayiğidim otur. Uzak yerden gelmişsindir." 
Döşeğin üstüne oturttu onu. Hemen ibriği, sabunu, havluyu aldı geldi: 
"Çıkar ayaklarını," dedi. "Uzak yoldan gelmişsin. Çıkar da yıkayım." 
Ömer daha doğrulmadan ayakkabılarını çıkardı, ayaklarını leğene aldı, bir 
güzelce sabunlayıp yıkadı, kuruladı. Sonra da eline su döktü, Ömer de elini yü­
zünü bir iyice yıkadı.