CEMİL KAVUKÇU
Bir çığlıkla uyanıyoruz. 
Annemin sesi bu, o bağırıyor . 
"Hafize n'oldu ... Hafize, bak yanındayım ... " 
Bağırıyor annem: 
"Ölüyor ... Yetişin inek ölüyor!" 
"İnek yok," diyor babam, "oda burası Hafize ... İnek 
ne gezer hurda ... " 
Odanın ışığı yanıyor . Uyuyor gibi yapıyoruz. Aynı yer 
yatağını paylaştığımız kardeşimle yüzlerimiz birbirine dö­
nük. Olağandışı büyümüş gözleri gözlerimde. Susuyoruz. 
Annem sarsıla sarsıla ağlıyor. 
Babam yalınayak yataktan çıkmış, şekerli su yapmaya 
gidiyor anneme. Mutfağa gidecek, ışığı yakacak. Yatma­
dan önce yediğimiz elma, portakal kabukları çay tepsisin­
de öylece duruyor olacak. Kedi dışarı atılmamışsa baba­
mın ayak seslerini duyunca sobanın ardından minder altı­
na dek karnını kilime sürte sürte kaçacak. 
Yatmadan önce iyiydi oysa. 
"Hap da neymiş canım," dediydi, "güzel uyurum in­
şallah bu gece." 
Babam kahveden geldikten sonra bir saat kadar otu­
rulmuş, oradan bur adan konuşulmuştu. Karakız'ın sözü 
edilmemişti. Daha önce de konuklar vardı. Onlar örgüle­
rini örmüş, annem de el dikişi yapmıştı. İneği sattığımızı, 
ondan kurtulduğumuzu söylemişti konuklara. "Hem de 
kasap aldı," demişti, "onca süt veren ineği zararına sat­
tık.,, 
Söyleşip dertleşirlerken arada bir de bize çıkışmışlardı: 
"Oğlum yeter artık ... Oturun biraz be, ne zıpır şeylersiniz 
siz öyle ... " Oysa biz, konuk çocuklarıyla birlikte, bu söz­
lere hiç kulak asmadan odanın kapısını çaat vurmuş sofa­
ya fırlamış, sofadan gümbür gümbür odaya doluşmuş ve 
içerisini soğutmuştuk.