"Odana dön Çöl Gülü" dedi Manolya. "Hünsa pe şine Çakal  
Kafa'yı salar. Üç sene evvel kerhaneden gitmeye kalkan k ız- 
cağızı hatırlamaz m ısın? Neler geldi ba şına!" 
  
286 
  
287 
  
 
  
 
Lafın gerisini getirmedi. Bizden önceki sermayelerin ba şı- 
na gelen talihsiz hikâyeleri de şmeyi sevmezdik. Eskilerden 
bahsedece ğimiz zaman isimlerini zikretmezdik. Bari mezar- 
larında rahat uyusunlar. Zaten zorlu geçmi şti hayatlar ı, hiç 
olmazsa ölünce huzur bulsunlar. 
"Diyelim ki kaçmay ı basardın. Ya sonra? Ne yer nas ıl geçi- 
nirsin? Açl ıktan sürünürsün. Bir Allah' ın kulu ç ıkıp da yar- 
dım etmez bizim gibilere." 
Manolya’n ın gözlerinde kayg ı okunuyordu ama bir an için 
garip bir fikre kap ıldım. Belki de yakalanmamamdan endi şe 
ediyordu, yakalanmamdan de ğil. Bunca zamand ır burada ça- 
lışıyordu. Senelerini burada harcam ış, ömrünü heba etmi şti. 
Şimdi ben ç ıkıp gidersem, kaç ıp hayata yeniden ba şlamayı 
başarırsam, onun asla göze alamad ığı şeyi yapm ış olacakt ım. 
Benim özgürlü ğüm ona a ğır gelecekti. Gitmeye cüret etti ğim 
için bana hem g ıpta, hem sitem ediyordu. Tedirgin oldum. 
Eğer o an Şems-i Tebrizî'nin "korkma!" diyen sesi beynimde 
yankılanmasa geri dönebilirdim. 
"Manolya Abla b ırak geçeyim" dedim. "Burada bir ömür 
kalmaktansa d ışarıda az ya şarım ama insan gibi ya şarım." 
Baybars'dan dayak yedi ğim o günden sonra içimde bir şey- 
ler geri dönülmez biçimde de ğişmişti. Çekincem kalmam ıştı. 
Öyle ya da böyle, umurumda de ğildi. Ömrümden kalan kaç 
sabah varsa hepsini Tanr ı'ya adayacakt ım. Şems-i Tebrizî 
haklıydı: İnanç ve a şk, insan ı normal şartlar alt ında oldu- 
ğundan çok daha cesur k ılıyordu. Her ikisi de ki şinin yüre- 
ğinden evham ı, vesveseyi söküp at ıyordu. 
Şems'in ne demek istedi ğini anlamaya ba şlamıştım. 
İşin tuhaf ı, Manolya da kararl ılığımı görmüştü. Dalg ın bir 
tebessümle yüzüme bakt ı. Sonra usulca kenara kayd ı, yolu- 
mu açtı. 
"Uğurlar olsun Çöl Gülü" dedi. "Bizim yapamad ıklarımızı 
inşallah sen yapars ın..." 
  
 
  
Ella 
Boston, 19 Haziran 2008 
Buraya kadar anlatt ıklarımın seni etkiledi ği- 
ni, hikâyemin devam ını merak etti ğini söylemi ş- 
sin. Bense seni s ıkmaktan endi şe ediyordum Ella. 
Bu yazdıklarımı değil başkalarıyla payla şmak, ben 
kendim çoktan unuttum san ıyordum. 
1975 yaz ını Fas'ta Sufiler aras ında geçirdim. 
Hayatımda ilk defa bir zaviye gördüm. Odam beyaz- 
dı; ufacık, basık ve basit. En temel ihtiyaçlar ı 
karşılıyordu, o kadar: Bir dö şek, bir gaz lâmba- 
sı, bir kehribar tespih, pervazda bir saks ı çi- 
çeği, duvarda Hazreti Fatma'n ın Eli'ni gösteren 
bir kabartma ve çekmecesinde Rumi'nin şiirleri