mış ki Memed kendisini öldürecek, ne yapsın, Memed orada ni­
şan gibi duruyor, durmadan haydi Çavuş, diyormuş. Çavuş, ne 
yapsm, nişan almış, şu deli boku öldürmeyim diye bacağma 
ateş etmiş, gözlerini yumup... Gözünü açmış ki ne görsün, Me­
med gülüyor. Vuramadım, demiş, bir daha, bir daha, bir daha 
ateş etmiş. Bakmış ki kurşunlar Memedin bedenine değip tapir 
tapir yere dökülüyor, geçmiyor. Yalnız bedende pire ısırığı gibi 
bir iz bırakıyor. Memed, Çavuş demiş, ben yıldırımı yakaladım. 
Yıldırım kimin üzerinde olursa ona kurşun geçmez. Yüdınmı 
Çavuşa takmış, başlamış kurşunlamaya... Kurşunlar Çavuşa da 
değmişler dökülmüşler, değmişler..."
Hamza:
"Doğru," dedi. "Yoksa o kadar candarmanm elinden öyle­
sine çembere alınmışken, nasıl kurtulurdu? Doğru. Öldürecek. 
Hiçbir yolu yok mu bu adamın elinden kurtulmalım Ali? Bir 
yere saklansak, bir diyara kaçsak... Demirden odalara girsek..."
Ali:
"Öldürecek."
"Yalvarsak yakarsak, eline ayağına düşsek..."
"Öldürecek."
"Hiç mi bir kurtuluş yok?"
"Var," dedi Ali. "Var ama küçük bir umut. İğne ucu kadar 
bir ışık."
"O da ne?" diye azıcık cana geldi Hamza.
"O da Hürü Ana. Hürü Ana gider de Memede bağışla 
Hamzayı derse, belki seni bağışlar. Hürü Ana belki senin için 
Memede söyler, ama benim için... Ölse de ağzım açmaz."
"Haydi gidelim Hürü Anaya. Hele beni bağışlatsın... Gerisi 
kolay. Köyün birisini Memede verir, seni de bağışlatırım. Hay­
di, haydi, kalk yürü," dedi Hamza.
Kalktılar, Hürü Ananın evine yürüdüler. Kapışım usul usul 
çaldılar.
Hürü Ana:
"Dur yavrum," dedi, "dur yiğidim, geliyorum. Çıralığı ya­
kayım da geliyorum. Duydum, duydum, perişan etmişsin o 
dinsizleri. Yaralıları şu kapıda üç gün inledi kafirlerin. Azıcık 
bekle, Hürü sana kurban olsun Memedim. Sana kurşunlar da
328