Durmadan, soluk soluğa, Gülbaharm kendisine gelişini, 
teklifini, demirciyi, Kervan Şeyhine gidişini, nasıl, nereden ne 
duymuşsa, anlattı.
"Şimdi de, yetişin Gülbahar kaçıyor," diye ekledi. "Gülba- 
har kaçtı."
Birden Paşanın kafasında bir şimşek çaktı, her şey aydın­
landı. Memonun ona hainlik etmesinin sebebini bir türlü bula­
mıyordu. Bulamıyor, öfkesinden, kederinden, acısından, Me- 
moyu oğlu gibi seviyordu, deliye dönüyordu.
İki kolları kartal kanadı gibi yanlarına açılarak ayağa kalk­
tı, sarardı. Sallandı, bir iki adım attı, duvara dayanmasa düşe­
cekti. Yüzü apak olmuş, dudakları kurumuş, çatlamıştı. Sakalı 
titredi. Sonra gerisin geri sedire çöktü. Elleri koynuna gitti.
İsmail Ağanın dışında odadakiler dışarıya çıktılar. Yusuf 
bitmişti. Sedirin dibine yığılmış kalmıştı.
Paşa:
"İsmail," dedi, "İsmail, bu başımıza gelen nedir? Bu namus 
belası da mı gelecekti başıma? Bu kız bunu da mı getirecekti 
başıma? Demek Memo ha? Demek Memoyu büyüledi bu sihir­
baz. Demek soyumu lekeledi bu kız. Beş paralık etti, onurumu­
zu. Bu evin başına her bir bela gelmişti de, işte bu gelmemişti 
İsmail! Gafil avlandık. İsmail, kimseler duymasın bu başımıza 
geleni. Koca Osmanlı ülkesine rezil olurum. Demek öyle İsma­
il! Ama anlamıyorum İsmail. Kime vurgun bu kız? Ahmede 
mi? Peki Memo? Memo? Memo?"
Mahmut Han akima gelen öteki ihtimali bir türlü kendisi­
ne, kızma yakıştıramıyordu.
"İsmail," diye ayağa kalktı. "Bu işi hiç kimse duymamalı. 
Şimdi, şu anda kızı da ortadan kaldıramayız."
"Olmaz," dedi İsmail, "hemen Memoya bağlarlar."
"Ne yapalım bu kızı İsmail? Bir çare."
İsmail:
"Bir çare?" dedi.
Uzun bir sessizlik oldu.
Mahmut Han:
"Hiç duymamış, bilmemiş olalım. Olur mu?"
78