KAPLUMBAĞALAR
 
226
 
 
«Canım, Alaman sordu ya: “Eski?” Irıza da dedi ki, “Yok yok, 
yeni!” Yeni olur mu? Töre dediğin eskidir...»
 
Kır Abbas çok duyguluydu:
 
«Helbet eskidir, hemi çok eskidir! Emme unutulmuştur! Biz o 
eski töreyi yeşerttik! Ankara yolun
dan geçen otoposları durdurup 
üzüm verdik, saçı kıldık! ..»
 
«Ulan o turistin biri ne çok iresim aldı! Çat çat çat!.. Ulan bir 
baktım, habire alıyor! .. Habire alıyor!..»
 
«Öyle bir töre ki, onların yurdunda yok! Yok ki, iresmi
-
 
mizi 
aldılar! Varınca kıralla
rına habar verecekler: “Böyle böyle, Türklerin 
bir töresi var, bu töreyi hemen alalım!” Alacaklar... Gâvurlar 
namussuz, açıkgöz oluyorlar! Geliyorlar. bizde gördüklerini hemen 
alıyorlar...»
 
Yarenlik uzayıp gidecekti. Ankara yönünden bir otobüs daha 
çıktı. 
Gün batıyordu. Bir serinlik çıkmıştı. Otobüs, tozuta tozuta geldi, 
durdu. Öyle rahat durdu ki, zaten duracakmış gibi bir hali vardı. 
Sepetleri kalburları uzattılar hemen:
 
«Üzüm alın, üzüm alın!..»
 
«Kaça?»
 
«Parasız! Saçı bu, eski bir töre!.. Hem eski, hem y
eni!.. Tozak 
köylüleri bir eski töreyi yeşertiyoruz!..»
 
«Maşşallah! ..»
 
O sıra otobüsün arka kapısı açıldı. Başında panama şapka, 
kolunda ceket, elinin çantasıyle Hamdi bey indi. Bir zaman köylülere 
baktı. Tozak’ta ne kadar insan varsa, yediden yetmişe, in
ip buraya 
gelmişti. Elllerinde sepetler, kalburlar... Kimi dolu, kimi boş... Bir hoş 
oldu gitti... Birden bağırdı:
 
«Nerde o Kır Abbas denen irezil? Nerde o deli Irıza? Bulun bana 
onları!..»
 
Kır Abbas’la Rıza, Hamdi beye sokuldular.
 
Birbirlerini tutup uzun 
uzun kucakladılar.