güçlüydü; dişi cinler erkek cinlerden; yani en beteri yaşlı dişi bir 
cindi) ve onu zaman zaman Abed'i ziyaret eden şu genç kıza 
dönüştürmüştü. Sadakalarla kurbanlar onu dişsiz bırakmıştı. Ama bu 
sene. Abed bursu aldığı gün Zehra bir koç adadığı halde önce çeşitli 
sebeplerle erteleyip durmuştu bu adağı, sonra da kocasının ölümüyle 
büsbütün unutmuştu. Borcunu geciktirdikçe dişi cin anbean birazcık daha 
yaşlanıp güçlenmiş, her geçen gün Abed'in gecelerini ve kâbuslarını 
daha çok ele geçirmeye başlamıştı.
"Vay!" Gail nihai bir çözüm bulmaya çalışıyormuş gibi dalgın dalgın 
başını salladı ama o dalgınlıktan sıyrıldığında yeniden "Vay!" demekten 
başka bir şey yapmadı. Zihninden cin şeklinde sütlü çikolatalar yapmak 
geçmişse de bu fikri basiretle kendisine saklayıp, dükkânın yolunu 
tuttu.
Gail odadan çıkar çıkmaz Ömer'le Piyu uzaktan kumandalarının 
düğmelerine basılmış gibi Abed'e saldırıp kazağını sıyırdılar ve 
göbeğine baktılar. Haklıydı. Leke oradaydı! Tam karnının üzerinde heavy 
metal albüm kapaklarındaki Gotik kabartmalara benzeyen kızıl bir ağız 
duruyordu, bu benzetme Abed'in hoşuna gitse de gitmese de. Görmek için 
can attıkları şeyi gördükten s onra, hâlâ yerde homurdanmakta olan 
Abed'in ayağa kalkmasına yardım ettiler, sonra Sopranos seyretmek için 
hep birlikte oturma odasına yöneldiler. Bölüm bittiğinde hepsi birer 
birer dışarı göz attılar. Zehra hep aynı konumda, inatla verandada 
oturmakta, Ar roz da kendi kendine buyurduğu bir vazifeye mutlak 
sadakatle onun ayaklarının dibinde durmaktaydı.
197
Veranda alanını gözetleme nöbeti kendine geldiğinde "Uyumayacak mı?" 
diye fısıldadı Alegre huzursuzca.
"Nereden bileyim?" diye umutsuzca mırıldandı iki mutfak kapısı arasında 
mekik dokuyup durmadan volta atan Abed. Akşamleyin üç kere verandaya 
çıkıp annesini içeri girmeye iknaya teşebbüs edecek ama her seferinde 
tek başına ve kıpkırmızı geri dönecekti. Üçüncü teşebbüsten sonra artık 
kendini tutamadı: "Aklını kaçırmış! Koç kurban etmek istiyor, hem de 
hemen!"
"Nasıl hemen!" diye sordu Piyu, aklına hemen bıçak ve satır getiren 
kurban lafının verdiği dehşetle.
"Hemcn-şu anda değil şapşal, hernen -yalanda..." Abed gözlerini mutfağın 
tavanına, arada bir yukarıdaki küvetin sularının sızıp damladığı 
çatlağa kaldırdı. "Tanrım..." diye inledi, "... Boston'dayız!" Sanki 
Tanrı onun yerini kaybetmişti de koordinatları yeniden veriyordu.
Ama koordinatlar, artık sahte akçaağaca ve bir de Arroz'a evdeki 
herkesten fazla güve niyormuş gibi görünen Zehra'yı geri getirmeye pek 
yardımcı olmadı. Aniden hayata karşı korkuları nüksetmiş, her an bir 
kaza olacak diye beklemeye başlamışı. Dünya bir felaketler piyangosu 
olmuş, ona da sonraki çekilişte oğlunun ne kazanacağını tahmin etme 
eziyeti düşmüştü. Aniden bastıran uçuş korkusu bu genel korkunun küçük 
bir parçasıydı sadece. Hayatında ilk olarak uçağa binmek Zehra için hiç 
sorun olmamıştı ama şimdi o uçağa tekrar binme fikri bile elinin 
ayağının kesilmesine yetiyordu. Eve dönmek, Abed'i bu yabancı ülkede 
tek başına bırakmak, hiçbir aksilik olmayacağını, her şeyin yolunda 
gideceğini ummak, çarnaçar ummak... sonraki hamlesi ne olursa olsun, 
karşılığında bir şey vermeden, bir bedel ödemeden o hamleyi yapmak 
istemiyordu. Sadaka aritmetiği. Aklın, salt aklın kılavuzluğunu 
tanıyanlar bu ra -kamsız matematiği anlamakta zorluk çekseler de 
ötedünyayla uzlaşmada artılarla eksilerin hesaplanıp denkleşmesi 
elzemdir. Hayattan olumlu bir gelişine bekleyebilmek için denklemi 
dengelemek, karşılığında bir şeyler vermek gerekir.
19b"