Korkmayın demişti doktor, çocuğunuz karışmaz. Hastane 
ucuzdu. Ucuz mu? Bana kaisa ertesi gün çıkardım: oysa 
Mustafa tutturmuştu: Birkaç gün daha yatıp dinlense olmaz 
mı?' demişti doktora. Aman ne yapıyorsun Mustafa, evde de 
dinlenirim. Doktor çıkınca azarladı kocasını: Mustafa para­
mız yetmez biliyorsun, bugün çıkmayalım. Başını önüne eğ­
di, param yok dedi. Nasıl olur? Canım birlikte hesaplamadık 
mı? Otuz lirayı bu iş için ayırmadık mı? Sabah ablam geldi, 
dişçiye götürmek gerekti onu. Dişçi tanıdıktı, elbette para al­
mamıştı; ama ablasının çocukları da vardı yanlarında, önce 
oğle yemeği, sonra yol masrafları... elbette ben verecektim 
paraları, erkek olduğum için. Sonunda hastane parasının al­
tından girip üstünden çıkmışlardı. Üzülme demişti Mustafa; 
bugün cumartesi. Pazartesi günü birinden borç bulurum. 
Sen iki gün daha dinlen. Devlet hastanesi ne de oisa, ucuz. 
Pazartesi günü Doçent Doktor Mustafa İnan, Profesör Salih 
Murat Uzdilek’ten otuz beş lira borç alarak karısını hastane­
den çıkardı.
"Belki de böyle yaşamanın kendine göre bir güzelliği var­
dır,' dedi profesör, "Belki de bir gün insana ödül verirler bili­
me hizmet ettiğin için.1 ’ Genç adama baktı: "Meselâ sana." 
"Efendim?" diye kendine geldi delikanlı: "Ne verirler?" "Bilim 
hizmet ödülü." Parmağını salladı: "Ama odana kapanıp ki­
taplara gömülmekle olmaz sadece, ekol de kuracaksın.' "Sa­
bi bu ‘ekol kurmuş’u anlatacaktınız bana.1 ' Orta yaşlı adam 
oturduğu sıradan kalktı: bir süre konuşmadan yürüdüler.
Bilmem ki nasıl anlatsam. Meselâ ben şimdi sana bilim 
adamı olmanın yararlarını açıklamaya çalışırken, belki de 
kıiçük çapta bir ‘ekol’ kurmaya çalışıyorum, ne dersin?" "Na­
*>!? dedi delikanlı, "Biraz daha anlatın." "Çok sevinirim," di­
yerek genç adamın koluna girdi profesör. 1  Bir yere gidip otu- 
ta 'lrn- °kır mu?" Bir çekingenlik geldi esmer delikanlıya; bu 
Sihirlilerin göreneklerini bilmiyorum, sizi sonra rahatsız
17