26  
26. Ben, Şeküre 
 
 
 
Hayriye, Ester'in geldi ğini söyledi ği vakit, dün y ıkan ıp kurumu ş çamaşırlar ı sand ığa diziyordum... diyecektim. 
Niye size yalan söyleyeyim ki? Peki, Ester geldi ğinde dolaptaki delikten babamla Kara'y ı seyrediyordum ve 
Kara ile Hasan'dan gelecek mektuplar ı sab ırsızlıkla bekledi ğim için akl ım da Ester'deydi. Çünkü babam ın ölüm 
korkusunun hakl ı bir kuşkuya dayand ığını sezdiğim gibi, Kara'n ın da bana olan ilgisinin hayat ının sonuna kadar 
sürmeyece ğini de biliyorum. Â şık olduğu kadar evlenmek de istiyor Kara. Evlenmek istedi ği için de kolayl ıkla 
âşık oluyor. Benimle olmazsa bir ba şkas ıyla evlenecek ve evlenmeden önce o kar ıya da hemen â şık olacak. 
Mutfakta Hayriye, Ester'i bir kö şeye oturtmu ş, eline de bir bardak gülsuyu şerbeti tutu şturmuş, bana suçlu 
suçlu bak ıyordu. Hayriye'nin gördü ğü her şeyi tek tek babama yeti ştirdiği, onun koynuna gireli beri akl ıma 
geliveriyor, korkuyorum. 
"Kara gözlüm, kara bahtl ım, güzeller güzelim, geç kald ım, çünkü kocam olacak domuz Nesim beni bir türlü 
bırakmad ı," dedi Ester. "Üstüne varacak bir kocan yok senin ba şında, k ıymetini bil bunun." 
Mektuplar ı çıkar ınca elinden kapt ım. Hayriye ayak alt ında gezinmeyece ği ama her şeyi işitebileceği bir 
köşeye çekilmi şti. Yüzüme bakamas ın diye s ırtımı Ester'e dönüp, önce Kara'n ın mektubum! okudum. As ılm ış 
Yahudi'nin evini dü şününce bir an titredim. 
Korkma Şeküre, her şeyin içinden ç ıkars ın sen, dedim kendime ve Hasan' ın mektubunu okumaya ba şlad ım. 
O da kudurmak üzereydi. 
"Şeküre Han ım, cay ır cay ır yan ıyorum, ama biliyorum bu senin umurunda de ğil. Geceleri rüyalar ımda 
kendimi ıssız tepelerde senin hayalinin pe şinde koşarken görüyorum. Okudu ğunu bildi ğim mektuplar ımı her 
cevaps ız b ırak ışında sap ı üç tüylü bir ok saplan ıyor yüreğime. Belki bunu cevaplars ın diye yaz ıyorum. 
Duymuşlar da ağızdan ağıza yay ılmış, çocuklar ın söylüyormu ş: Rüyamda gördüm, kocam öldü, art ık boşum 
diyormuşsun. Doğru mu, bilmiyorum. Bildi ğim, hâlâ benim a ğabeyimle evli oldu ğun, bu eve ba ğlı olman 
gerektiğin. Art ık babam da bana hak verdi ği için, bugün seni eve geri getirmek için kad ıya gidiyoruz. 
Toplayaca ğımız adamlarla gelece ğiz, baban da bilsin bunu. Bohçan ı haz ırla, eve dönüyorsun. Cevab ını hemen 
Ester ile yollars ın." 
Mektubu ikinci kere okuduktan sonra kendimi toparlad ım ve soran gözlerle Ester'e bakt ım. Ama ne Hasan, 
ne de Kara hakk ında yeni bir şey söyledi bana. 
Tencere dolab ının kenar ında saklad ığım kalemi hemen çekip ç ıkard ım, kâğıdı ekmek tahtas ının üzerine 
koydum ve Kara'ya bir mektup yazmaya tam ba şlayacakt ım ki durdum. 
Akl ıma bir şey geldi. Dönüp Ester'e bakt ım: Öyle bir tombul çocuk mutlulu ğuyla yumulmu ştu ki gülsuyu 
şerbetine, bir an benim dü şündüğümü Ester'in biliyor olmas ı çok saçma geldi bana. Kâ ğıdı kalemi yerine 
koydum, dönüp Ester'e gülümsedim. 
"Bak ne de tatl ı gülüyorsun güzelim," dedi bana. "Merak etme, her şey sonunda iyiye var ır. Senin gibi 
güzeller güzeli, on parma ğında on marifet bir k ızla evlenmek için can atan zengin beyler, pa şalarla kayn ıyor 
İstanbul." 
Bilirsiniz: Bazen inand ığımız bir şeyi öyle bir söyleyiveririz ki birine, "ben bu söze o kadar inanmama 
rağmen, neden inanmadan söyledim onu?" diye sorar ız sonra kendimize. İşte böyle dedim ben de: 
"Ama Ester, iki çocuklu dul bir kad ınla kim evlenmek ister ki, Allah a şkına!" 
"Senin gibisiyle çok, çook adam ister." dedi eliyle de çok i şareti yaparak.