"Oku, o kadar istiyorsan." 
"14 Mart Pazartesi 1938. Dün akşam gehe Herr Rudolph'a 
gittik." 
"Kimmiş bu adam?" 
"Bir Alman!" dedi İlknur. "Babanda onun mektupları olmalı. ' 
Eskiler arasında belki bulursun. Bir gidip baksana! Sonra Sü­
leyman Ayçelik'le de mektuplaşmış." 
"Ne oldu? Eskileri, küflüleri didiklemeye sen daha mı me­
raklandın şimdi?" 
İlknur, "Canım eğleniyoruz işte!" diyen bir tavırla başını 
salladı, güldü ve~okurnaya başladı: "Rudolph gene ezberden 
Hölderlin okudu. Doğunun ruhuna, Ömer'in yaptıklarına ilişkin 
düşüncelerini açıkladı. Benim hakkımda da fikir yürüttü. Bana, 
tırnak içinde, akılcılıktan ayrılmamamı öğütledi!" İlknur gene 
başını kaldırdı: "Bunlara ne diyorsun peki?" 
"Hiç! Olayları anlatsana. Ya da olay sandıklarını." 
"Her şeyi, bütün hayatımı burada yazdığım şu yazılara, köy 
ve Türkiye'nin kalkınması ile ilgili şu tasarılara, planlara bağ­
ladım!" 
"Bunları galiba Kemah'ta yazmış." 
"Evet! Biliyor muydun?" 
"Annem anlatmıştı. O tasarılar da yayımlanmış, işte kitap da 
orada!" 
İlknur kalkıp masanın üzerinde duran kitabı aldı. Açtı, ka­
rıştırdı, içinden bir gazete kesiği çıktı. Yüksek sesle okudu: 
"Ütopyalar ve Hakikatlerimiz! Birisi babanı eleştirmiş." 
"Evet, başlık bile adamın ne kadar haklı olduğunu gösteriyor. 
Bizim hakikatlerimiz! Nerede bizim hakikatlerimiz? Babam onlara 
yanaşmamış bile." 
"Doğru! Ben babanın bir gerçeği bulduğunu söylemiyorum. 
Ama kendisi hakikat! Anlatabiliyor muyum? Ütopyalarla uğraştığı 
için hakikat!" 
"Evet, evet, anlıyorum söylediklerini!" dedi Ahmet. "Ama 
bana bu çok önemli gözükmüyor. Senin dediğin gibi, alafranga 
olmaktan bu!" 
"Öyle mi?" 
"Peki, ne? Ne buluyorsun bütün o yazılarda?"