YEMEK 
Ahmet saat sekize çeyrek kala üç merdiven aşağı indi. Cemil'lerin 
kapısını çaldı. Mutfak kapısını açan hizmetçi kız başkalarına 
yaptığı gibi koşup ona büyük ana kapıyı açmadı; eğlenceli, neşeli 
bir şey görmüş gibi gülümseyerek mutfak kapısından onu içeri 
aldı. Ahmet biraz mutfak kokusunu koklamak, telâşı seyretmek, 
ne yemek olduğunu öğrenmek için, biraz da içerdeki kalabalığa 
kendini hazırlamak için mutfakta bir bardak su içti. Gazetelerdeki 
reklamları hatırlatan buzdolabının kapısını kaparken, "Evet ben 
ressamım. Hep resim yapacağım!" diye düşündü, salona girdi. 
İçeri girer girmez Ayşe halasıyla karşılaştı. Halası onu görünce 
unuttuğu bir şeyi hatırlayıvermiş gibi birden başını geriye atarak: 
"Hah!" dedi. "Sana yukarıya gelecektim! Bir ahbabımızın kızı 
evleniyor. Hediye olarak senin bir resmini götürelim diyor­
duk." 
Ahmet: "Olur mu halacığım? Gelin, bir tane hediye edeyim!" 
dedi. 
"Yok, parasıyla!" dedi Ayşe Hala. Ahmet'in yüzünü görünce: 
"O zaman almayız!" dedi. Sonra içki içen kocasına seslendi: 
"Remzi, hediye etmek istiyor!" 
Bir köşede üç erkek, Remzi, ev sahibi Cemil ve Lâle'nin kocası 
Necdet içki içiyorlardı. Ahmet'i görünce seslendiler. Ahmet 
onların yanına gitti. Odada ağır bir duman vardı. Sehpanın 
üzerinde içki bardakları, kâseler içinde fındık, fıstık duruyordu. 
Üç erkek bir an düşünceli düşünceli Ahmet'e baktılar. Necdet 
yanında Ahmet'e yer gösterdi. 
"Bir içki alır mısın?" dedi Cemil. "Viski, cin tonik?" 
"Teşekkür ederim, bir şey içmeyeyim!" dedi Ahmet. 
Cemil yemekten önce bir şey içilmesi gerekliğini gösteren 
bir bakışla: "Peki, şarap, rakı?" dedi. "Portakal suyu? Peki 
portakal suyu." İçeriye seslendi. Sonra Ahmet'e dönerek: "Na­
sılsın, bakalım, kuzen, hiç uğramıyorsun!" dedi. Aralarındaki 
yakınlığın gerekçesini sık sık hatırlardı. 
Ahmet birşeyler mırıldandı, sonra dönüp onu dinlemeye 
575