-Çüş ol Agop!.. Eşek meyhanede ne yapacak? Gazel 
bağıracak? Bırak ki orada eşekten beter zırtayanlar vardır. 
Fakat sözüm ona sanki onlar işte insandır. Eşekle bir ağaz 
olmak istemezler . Kişizadelikleri bozulur. .. Sen bu hayvana 
şimdi münasip bir yer bul. 
-Zo buldum. Bu eşek beni zorla şair yaptı. İşte onu 
çemenistana koydum ... 
-Gustosunda bir iş ettim sanorsun? Bu hayvan bül­
büldür? Yahut o çeşit şarkı bağıran bir kuş cinsindendir ki 
çimene koydun? 
-Koynuma alacak değilim ya ahbar? Elbette bir tarafa 
sığdıracağım ... Ben onu çayıra saldım. Nazik nazik öterek 
otlasın ... Şimdi bakalım şarkıda vezneyel tartıya sığmayan 
başka aygın laflar vardır? 
- T ulum peyniri, kaşar peyniri, bunları kilere yoksa 
dolaba koyacağız? 
-Onlar kolay, hiçbir yer bulamasam karruma korum. 
Biraz da ekmek olursa hıyar ile iyi kaçar ... 
-Agop zevzekliği bırak. Bu şarkıdaki koca eşek mide 
bozoor. Bu hayvanı ondan bütün bütün çıkarsak olmaz? 
-Şarkının kadrosundan dışarı edeceğiz? 
-He ... 
-Bu olamaz ahbar. Biz bu işi Artin Ağa ile çok düşün-
dük. Artin'e merkebi laftan dışarı edelim dediysem bilirsin 
bana ne cevap etti? 
-Söyle ki bileyim ... 
-Eski Osmanlı şairlerinin merakıdır . Her şarkıya 
birkaç eşek bağlarlar. Bunun da birçok meselasını getirdi. 
Okuyayım da dinle: 
"Eşek" çeşmim hazretin/e bıngır bıngır ağlayor. 
Langa'nın bostan dolabı matem ile çağlayor. .. 
Sonra efendim: 
"Eşek,, e/emi çekme gönül nafile şeydir. 
ı Vezine, ölçüye. 
5