kadar düştü mü? İnsanın nasıl böyle bir düşmanı olur?" 
Hidayet : 
"Nasıl olur, nasıl olmaz bilmem ama ben canımı ona güvene­
mem. Konak yakana, pusu kurana, yol bekley ene, tarlaları ateşe vere­
ne canımı güve�emem. Var sen güven Beyi m. O senin bileceğin iş. 
Can senin. V dakin ben o adamın yanına gidemem. Kusura kalma Be­
yim, senin bir düşmanın hakkında böyle düşünmek yakışık almaz 
amma velakin ne gelir elimden ... Can işi. Can taclı ·Beyim." 
Bey ona kızmıştı ama belli etmiyor du. Mustafa Akyo llu hakkın­
daki her aşağılayıcı söz onu ta yürekten yaralıyor, küçültüyordu. 
Içini çekti : 
"Aliciği çağır bari de o gitsin. Ne yapayı m Hidayet, hakl ısın." 
Gene içini çekti. "Ne gelir ki elimde n!" 
Hidayet sevinçle : 
"İyi," dedi. "Alicik iyi." 
"On lar birbirlerine münasip kişiler ." 
Hidayet : 
"İyi," dedi . "Alicik gits in. Konağı yakar mı, ekiniere ateş verir 
mi? Alicik gitsin. Aliciğin kim olduğunu bilse Mustafa çıldırı r." 
"Çıldırır, " dedi Bey öfkeyle. "Ama ne yapayım ben, kendi düşeiı 
ağlamaz. Kendi yaptı, kendi buldu. Alicik iyi." 
Hidayet durmadan uzun. uzun parmakları nı sayıyordu. Gözlerini 
uzun bir süre tavana dikiyor, düşünüyor, sonra dönüyor parmaklarını 
sayıyo rdu. · 
"Ne zaman Hiday et?" 
Hidayet dalmış gitmişti, duymadı. 
"Hiday et!" · · 
Hidayet uykudaJı uyanırcas ına irkildi : 
"Buyur Beyim?" 
"Ne zaman Hi dayet?" 
Hida yet birden : 
"Gelecek yıl değil, öteki yılın eylülü ne." 
"Sen deli misin Hidayet? O bana şimdi, hemen buluşalım diye 
mektup yazdı. Sen ne diyorsun Hiday et?" 
"Bili yorum Beyi m. Ama ev yaka n, ekin ateşleyen, yol bekleyen 
bir adam� da başka türlü davranrri* ne mümkünü bir çaredir. Ne 
ı6