Durdu: 
"Süleyman Emmi!" dedi, "başımızın üstünde yeri var. Sen 
getirdikten sonra ... " 
Arka çantasından bir fes çıkardı, Memede attı. Dalgın gibi 
duran Memed, fesi havada kaph. 
"Al bakalım yiğidim giy şunu ! Benim eski festir bu ya, baş-
kası yok şim di. Sonra iyisini buluruz ." 
Süleymana döndü, bıyık allından güldü: 
"Çok da genç maşallah." 
Süleyman, buna alındı: 
"Çok genç ama, kırk yıllık Abdi Ağayı yedi. Eşek hırsızlı­
ğından dolayı çıkmıyor dağa." 
Durdu: 
"Abdi Ağayı mı?" diye dehşetle sordu. "Abdi Ağayı ha? 
Vay anasıru !" 
Süleyman: 
"Ne beliedin ya," dedi. 
Durdu, Memede inanmaz, hayret dolu gözlerle bakara k: 
"Tüfeğin yok herhalde kardaş," dedi. "Abdi Ağayı haklarlı­
ğına iyi yapmışsın. Eline sağlık. Beş köyün karuru emiyorm uş. 
Aynen sillük gibi..." 
Sonra Cabbara döndü: 
"Cabbar," dedi, "şu son baskından aldığımız tüfek vardı 
ya, onu gömdüğün yerden çıkar da getir. Bir iki fişeklik de ge­
tir. Mermi de getir." 
Bir lokma, incecik çocuğun Abdi Ağayı vurduğuna bir tür­
lü inanamıyord u. Bu sebepten de ona şüpheli bakıyord u. 
Bunu sezen Süleyman: 
''Yalnız Abdi Ağayı değil, yiğenini de beraber öldür dü. An-
ladın mı Durdu?" 
Durdunun şaşkınlığı bir kat daha arttı: 
"Demek yiğenini de beraber ha!" 
Memed, bu sefer iyice büzülmüş, ocağın başında küçücük 
kalmışh. Üşür gibi. bir hali vardı. 
Sıcak çayı, ince belli bardakiara doldurup Süleymanla Me­
mede verdiler. 
Süleyman, bir baba şefkatiyle Memedin üstüne eğildi: 
128