FAKİR BAYKURT
 
15
 
 
kuruladı. Sonra tuttu, salıncağı gölgeye getirdi.
 
«Ben olmasam sıpan haşıl haşıl pişiyordu, heey Seneeem!» diye 
bağırdı gelinine. «Tuttum da kölgeye alıverdim. E
mme eyi
-
 
lik 
bilmezsin ki bre sidikli Senem!..»
 
Senem, «(Bana sabırlar ver ya Rabbim!)» dedi içinden.
 
Cennet karı:
 
«Ses etme Senem, ses etme gelinim! Ossuruğu cinli domuz 
mahana arıyor. Ses etme. aman gülüm!!!» dedi.
 
Kır Abbas yürüdü, eşeğin yanına vardı. 
Karnına bir «tepik» vurdu. 
Eşek sarsıldı. İki yanına bakındı. Sonra gene eski haline geldi.
 
«Yoksul!..» dedi Kır Abbas. «Evimin kara gözlü yoksul eş
-
 
şeği! .. 
Yanıp kavruldun bu cavır kıracın ortasında... El kadar kölge yok ki! 
Eşşeğimiz de sefil. kendimiz
 
de! İçine tüküreyim böyle köyün! ..»
 
Sonra karısının bulunduğu yöne bağırdı:
 
«İçine tüküreyim ulaaan! Böyle köyün içineee! ..»
 
Cennet karı:
 
«Cehenneme tükür, cehennemee!..» dedi. Sonra sesini alçalttı: 
«Eyice azdın gayrı Kır domuz! Azdın da kırların ortas
ında mahana 
arıyorsun! Emme kimse uymaz sana. Ben uymam. Allahım bana 
Fatıma anamızın sabırlarını vermiş. Sabrederim ben. Ben senin gibi 
ossuruğu cinli değil im...»
 
Kır Abbas, elini eşeğin semerine koydu. Eşek gocundu. «(Yağır 
mı olmuş sırtçağızın?» Semeri
 
biraz bastırdı, eşek çöküverdi. 
«(Hımm!)» dedi kendine. «(Eyi adam eşeğinden, eyi karı da 
döşeğinden belli olur!..)» Bağırdı:
 
«Eyi adam eşeğinden. eyi karı döşeğinden belli olur ulan 
Yusuuuuuf! Yusuf gibi ağzına tükürdüğüm! Gel bak, ne olmuş şu 
yoksul eşe
ğin sırtı!..»
 
Göğsünü şişire şişire pufladı Yusuf:
 
«O eşek senin de eşeğin sayılır, açıp da bakaydın!» dedi babasına.
 
Kır Abbas, kolanı çözüp semeri kucaklamıştı. Oğlundan bu sözü