usul daktilosunun tu şlarını okşuyor, yazmaya haz ırlandığı bölümü 
düşünüyordu. Kül tablas ında unuttu ğu sigaran ın dumanı yorgun bir sal ıntıyla 
yükseldikten sonra geni şliyor, havada as ılı kalıyor, kitap kokusuna tütün 
kokusu da kar ışıyordu. 
Odanın ılık durgunlu ğu içinde koltu ğuna gömülen Nermin, mutluluk de ğilse 
bile bir rahatl ık duyuyor, hiçbir şey bitmeyecek ve hiçbir şey başlamayacak 
duygusu uyand ıran eski kitap kokular ı arasında kendini güvende 
hissediyordu. Haluk'un yüzündeki, yaln ızca bu odadayken ve yaz ı yazarken 
görülen biraz yorgun, biraz yaln ız, bir çocu ğu değil de tuhaf bir şekilde 
çocukluğu anımsatan ifade de, bu odan ın Ner-min'de yaratt ığı sakinle ştirici 
etkiyi art ırıyordu. Haluk'u burada nedense çok güçsüz görüyor, onu koru- 
40 
ma, ona sar ılıp göğsünde saklama iste ği, bir şefkat duygusu yarat ıyordu. 
Gidip saçlar ını okşamak istiyordu. Ama yerinden k ımıldamıyordu. 
Kımıldadığı anda kendi hareketinin her şeyi kımıldatacağından, Haluk'un 
yüzündeki ifadenin bozulaca ğından korkuyordu. Bu odada Haluk'a â şık 
oluyordu, bu odan ın dışında da onu seviyordu ama yaln ızca bu odada ona â şık 
oluyordu, buradan ç ıktıklarında aşk kayboluyordu. 
Bu odadan ç ıkınca Haluk büyüyüveriyordu, bir erkek oluyordu. Ama bu 
büyüklükte hep eksik bir şey vardı. Parçalar ın yan yana konmas ıyla yapılan 
çocuk oyunlar ında, kay ıp bir parçan ın ardında bıraktığı rahatsız edici 
boşluk gibi, Haluk'un büyümü şlüğün-de de hep kay ıp bir parçan ın boşluğu 
hissediliyordu. Nermin için Haluk, odas ıyla, kitaplar ıyla, yaz ılarıyla ve 
yüzündeki o yorgun ifadesiyle vard ı aslında, onlar olmay ınca Haluk da 
olmuyordu. 
Şimdi bu odada, ayaklar ını altına almış otururken, eski kitap kokusu içini 
temizliyor, bütün duygular ını, düşüncelerini al ıp götürüyor, odan ın 
durgunlu ğu içine yay ılıyordu. Uykuya dalmadan önceki son an gibi hem 
çevresindekileri fark ediyor, hem de çevresinden kopuyordu. Uyan ıklığın son 
anındaki dalg ınlığa benzer dalg ınlık esnasında yaln ızca Haluk'un yorgun 
yüzünü görüyordu; bu yorgun yüz onda durgun, sakin ama alabildi ğine sevecen 
bir şefkat uyand ırıyordu. 
Nermin, usul bir sesle, kendi kendine anlat ır gibi konu şmaya başladı: 
— Babamın bir doktor arkada şı vardı, sık sık bize gelirdi... Şimdi adam ın 
yüzünü, nas ıl bir adam oldu ğunu da hat ırlamıyorum... O bize gelince, gidip 
onun 
41 
arkasına yatard ım, kafam ı onun vücuduna bast ırırdım, gözlerimi de 
kapardım... Orada kendimi güvende hissederdim, uyurdum, vücudunun 
sıcaklığını hâlâ hat ırlıyorum. 
Haluk, sessizce dinliyordu Nermin'in anlatt ıklarını. 
—  Bu oda, bana o adam ı hatırlatıyor hep, ayn ı sıcaklığı hissediyorum. O 
genç doktorun s ırtı gibi beni koruyor, sakl ıyor, burada mutlu ve güvenli 
uyuyabilirim sanki. 
Nermin bir an sustu, Haluk'un gene alayc ı bir şeyler söyleyece ğinden 
korkmuştu ama Haluk daktilosunu ok şayarak Nermin'in söylediklerini 
dinliyordu. Yüzünden ne dü şündüğü anlaşılmıyordu. 
—  Sen de bu odada ba şka bir adam oluyorsun, sonra buradan ç ıkınca 
değişiyorsun, bamba şka biri oluyorsun... 
Haluk, ba şını kaldırdı, yüzünde neredeyse ac ıklı bir ifade vard ı, sakin bir 
sesle konu şmaya başladı: 
—  Kapri adas ının alt kısmında imparator Tiberi-us'un bir vakitler yüzdü ğü