onunla  gönül  ve işbirl iği yapmış  pek çok kişi vardı.  Köprü hayal inin peşinde  koşarlarken  yıllar 
geçmiş,  genç adamlar  çoktaan  orta yaşı bulmuş,  yaşlılar ın bir kısmı  hakka kavuşmuş,  hayat ta 
kalanları iyice kocamıştı. Ama  işte yüce Allah,  kalan lara bugünü  görme yi de nasip etmi şti son­
unda. Ev et, o tuz yıllık rü ya nih ayet elle tu tulur  bir gerç eğe dönüşüyordu.
Alkışlar içinde indi kürsüde n, ye rini, konuşmas ı için Kaymak am'a bırakt ı.
Kaymakamdan sonra kürsü ye çıkan V ali, çalışmalar ın seyrini öze tleyen konuşmasını bitird­
ikten sonra,  “Burada  bulunan  hepimize  köprümüzün  açılışını da görmey i nasip eyle, Allahım,” 
dedi ve besmele yle düğmey e bast ı. Binl erce  gök gürültü sünün  aynı anda  duyulması  gibi, kul­
akları  sağır eden bir patlamanın  ardından  bembeyaz  bir toz bulutu  yükseld i kayalardan.  Beb­
eler, çocuklar  avaz  avaz  ağlamaya,  kadınlar  bağr ışmaya,  köpekler havlamaya  başlad ı. İkinci 
dinamit  de aynı gürül tü ve toz dumanıyla  patlad ı. Yer gök birbirine  girmi ş gibi oldu.  Ortalık 
sakin leştiği zaman, mikrofonda y ine Val i'nin sesi duyuldu:
“Bu sese alışın sevgili Başpınarl ılar,”  diyordu,  “bu sese alışın ve hatta sevin bu sesi. Bilin  ki 
bu gürültü yü her du yuşunuzda  köprünüze bir adım daha yaklaşı yorsunuz.”
Gölde  Bir saate yakınd ır yürü yorlardı  güne şin altında.  Yüzleri,  kafalarından  aşağı birkaç 
bakraç  su akıtılmı ş gibi sırılsıklamdı  terden.  Yorulmuşlar,  susamışlardı.  Yine de hiç mola 
vermeden  ve şikâyet etmed en yürüyorl ardı  uygun adım.  Bayram  ile İlyas, Erzincan'a  kadar 
gelebildik ten s onra, n e yapar ya par, Baraj gölüne de g iderlerdi, ha yırlısıyla.
Bayram,  köprü  çalışmalarına  dair dedikoduları  duyduğunda  kulak  kesilmiş ti. Kayalar patl­
atılıp Fırat doldurulacak,  dolgu yapılan  yere köprünün  ayağı çakılacak  demiş ti biri,  kahv ede. 
İşçiye, ameleye, taş to prak ta şıyacak insan gücün e ihtiyaç var, dem ekti bu. Bayram beklemem­
işti erzağın ı almak  için aybaş ını. Erzincan'a  doğru  yola  çıkan biriler ini bulun ca, bir an önce 
atmışt ı canın ı Vilayet'e, yanına İl yas'ı da al arak.
İlyas'la, meyvel eri haftalar  önce  indirmişlerd i dallardan.  Bağbozu muna  ise henüz  vakit 
vardı,  ikisi de kaç haftadır  işsizd iler. Oysa on gün önce  haber  yolla tmışt ı öksüzünün  süt anası, 
bebe  büyü yor,  bir-ik i zıbına,  beze ihtiyacı  var, Bayram  Efend i uğrayıversin, diye. Elmas'ın 
ısmarladık larını  alamayacağ ını bildiğind en, bebe sini de gidip göremez  olmuştu.  Halbuki 
Mevlut  ile karısı hiç sıkıştırmıyorlard ı onu para  için.  Oğlunu  görmey e gittiğind e, sıcak  karşıl­
ıyor, ikramda  bulunuyor,  hatta baba  ile oğulu  sanki konuşacak ları varmış  gibi,  bir süre  de baş 
başa bırak ıyorlardı çardağ ın altı nda. Bayram,  Güllü'nün ölüm ünde n soruml u tut tuğu için beb­
eyi, önceler i gönüllü  olmamıştı sık sık gidip görme ye. Ama  çocuğunu  her görüşünde  kızgınlığı 
azalıyor,  sevgisi çoğalıyordu.  Öksüz 'ü kollar ına alıp onunla  yaln ız kald ığı zamanlarda,  gömü­
yordu  burnunu  oğlunun  ensesine, Güllü'sünü  koklar  gibi uzun  uzun  kokluyor,  yumuk  ellerin i 
öpüyor, göz yaşlar ını da içine akıtıyordu.
“Yaşına e rdiğinde, inek sütü içmey e başlar, o zaman  artık alabil irsin o ğlunu Bayram Efendi,
” demi şti süt anası. “Ondan  ayrılmak  bize  de zor gelecek ama,  yolcu  yolunda  gerek, büyük 
şehre varacağız biz d e. Or ada akrabalar var, Mevlut 'a iş hazırla yacaklardı.”
Bunu  duyması yla bir ateş düşmüştü  Bayram' ın yüreğ ine. Rengi uçmuştu.  İş, inek sütü yle 
bitse, mand ırada  iş tutard ı, iş mi bulamadı,  her şeyi göze alır bir inek çalardı.  Sütü bulup  bul­
uştursa  bile, bebesi ne kim bakacak tı, kendi,  işine koşulmuşk en. Keşke zamanı  durdura bileydi, 
Öksüz'ü e mziren i Başbağlar'd a tutabil eydi en azından bir y ıl daha.
“Ehrebag iller n e iş yapiler?” di ye sorm uştu.
“Aslında,  akraba  değiller,”  demiş ti Mevlut kızarara k, “askerden  bir arkadaş  vardı...  çalıştığı 
yerde bize g öre i ş varmış da...”
“Habu i şten memnun de ğel mi sin?”