maile benim oraya neden geldi ğimi seziyordu, ama kar ısının da bask ısı 
sonucunda, bilmemezlikten gelmenin "aile için" daha u ygun olaca ğına
karar vermi şti. 
"Evet, Füsun Han ım," dedim, ben de babas ı gibi yarı yapay bir 
hava yla. "Her zamanki gibi rak ım ı verin de, en sonunda eve dönmenin  
mutluluğunu yaşayay ım." 
Bugün bile bu sözü niye söyledi ğimi, ne kastetti ğimi, maksad ım ın ne  
olduğunu söyleyemem. Mutsuzlu ğum dilime vurmu ştu di yeyim. Ama  
Füsun sözlerimin arkas ındaki du yguyu anlamış tı, bir an gözlerinden  
yaşlar akacak sand ım. Kafesteki kanar yam ızı fark ettim. Geçmi şi, kendi  
hayat ım ı, zaman ın ak ışım, geçen yıllar ı hat ırlad ım. 
Yaşad ığım ız anlar ın en kötüleri o a ylar, o yıllard ı. Füsun film yıldız ı 
olam ıyor, ben ona daha fazla yakla şam ıyordum. Bu açmazda bir de rezil  
olmuş, aşağılanm ıştık. T ıpk ı akşamlar ı bir türlü "kalkamamam" gibi, bu  
durumdan da kalk ıp ç ıkamayaca ğım ızı da anl ıyordum. Haftada dört-be ş 
kere Füsun'u gördü ğüm müddetçe, onun da benim de bir ba şka ha yat 
kurmam ız imkâns ızd ı, bunu ikimiz de hissediyorduk. 
O akşam yemeğin sonuna do ğru, her zamanki al ışkanl ığımla ama çok  
da içtenlikle "Füsun," dedim. "Çok zaman oldu, kumru resmi ne halde,  
çok merak ediyorum." 
"Kumru biteli çok oldu," dedi. "Feridun güzel bir k ırlan gıç fotoğraf ı 
bulmuş. Şimdi ona ba şladım." 
"En güzeli bu k ırlang ıç oluyor," dedi Nesibe Hala. 
içeri gittik. Zarif bir k ırlang ıç, t ıpk ı evin balkon demirlerine,  
denizliklerine, bacalar ına oturtulan öteki İ stanbul ku şlar ı gibi evin bir  
başka köşesine, bizim yemek odas ının yokuşa bakan cumba penceresinin  
hemen önüne ba şarıyla oturtulmu ştu. Arkada tuhaf ve çocuksu bir  
perspektifle, parke ta şı kapl ı Çukurcuma Yokuş u gözüküyordu. 
"Seninle iftihar ediyorum," dedim. Ama bütün içtenli ğime rağmen  
sesimde derin bir yenilgi duygusu vard ı. "Bunlar ı bir gün 
 410