Sevgi, tiyatroyu da seviyordu . Eski oyunlardan hoşlanıyordu 
özelikle. Geçmiş yüzyılların, havada kaybolmuş seslerin, zen­
gin ve unutulmuş kılıkların peşine takılıp gidiyordu. Ruhun 
ihtirasları, artık geçmişin malıydı; onlar artık sadece seyrede­
bilirdi. Nursel Hanımla birlikte sonsuz oyunlar gördüler; 
oyunculara yarı tanrısal varlıklar olarak baktılar. Programlar 
biriktirdiler, kulislere koşup imzalar aldılar, küçük kulislerde 
oyuncularla konuştular, iki üç masalı küçük kulüplerde onlar­
la hafif içkiler içtiler. Oyuncular, kendilerine kırallar gibi dav­
ranan bu iki garip kadına her zaman güler yüz gösterdiler: 
Sevgi ile dul kadının provaları izlemesine, dekor ve kılıklar 
hakkında fikir yürütmesine izin verdiler. insafsız eleştirmenle­
re -böylelerine pek rastlanmıyordu- birlikte kızdılar. Özellikle 
Sevgi'yi biraz seviyorlardı galiba. Bu küçük kadın, oyuncuların 
arasında bulunduğu için kendine pay çıkaran, adından bu ve­
sileyle de bahsettirmek isteyen can sıkıcı sanatseverlere benze­
miyordu. Onlarla birlikte bulunmaktan ne gibi bir çıkar sağla­
dığını anlamak zordu. Bu nedenle, bazı gerçekçi oyuncular 
-bunlar daha çok kıral rollerine çıkıyordu- kendini koruması­
nı bilmeyen her insana yaptıkları gibi davrandılar Sevgi'ye: 
Onu küçümsediler. Sonra, kimseye benzemeyen bu küçük ka­
dın bir gün ortadan kaybolunca, onu hemen unuttular. 
Büyük bir yorgunluk hissetmeğe başlamıştı Sevgi. Oysa 
çok çalışmıyordu. Sadece -babasından kalan gelire küçük ek­
lemeler yapmak için-Nursel Hanımın getirdiği tercümelerle 
uğraşıyor du; fakat hemen yoruluyor , bir köşesine kıvrıldığı 
divandan bir türlü kalkamıyordu. Doktora da gitmiyordu. 
Annesinin hastalığı sırasında bilime güvenini kaybetmişti. 
(Aynca hastane koridorlarından korkuyor du.) Çok üşümü­
yordu artık; büyük uyuşukluğu içinde dış etkenleri fazla his­
setmiyordu . Uzandığı yerde çoğu zaman uyuyup kalıyordu. 
Bu uykular onu daha da halsiz düşürüyordu. Annesi gibi 
genç yaşta öleceğini sanıyordu. Önündeki kağıda bir iki satır 
233