Orta Dir ek 225 
nı öldürür de ... Sen başla kızım, söyle, söyle bir bir ki, o Kır İsmaili bana etti­
ğinden utandırayım." 
Kızın yüzü kıpkırmızı kesilmiş, başını yere iyice eğmiş kaldıramı yordu. O 
ezeli işkence gene başlayacaktı. Yüreği kuş gibi çırpınıyordu kafesinde. 
Muhtar durmadan konuşuyor, ısrar ediyordu . Kız söylemek için kendini zor­
luyor ama beceremiyordu. Az bir zamanda vıcık vıcık ter içinde kaldı. 
Muhtar sonunda: 
"Söyleme," diye gürledi. "Sen de şu Kır İsmailin kızı değil misin? Sizin mille­
tinizde hiçbir vakit kan yoktur. Sen başından geçenleri bir bir anlatmazsan, ben 
de Çukurova Demirgıratına varıp ne diyebilirim de onları ağlatırım?" 
Kızın anası birden ortaya atıldı. Kızın yanına geldi. Yanma oturdu. Öfkeyle 
omuzundan tuttu sarsmaya başladı. Muhtar kıza hikayeyi her anlattırmaya ge­
lişinde böyle olurdu. 
"Ömrü kesilesice seni! Ömrü kesilesice, söyle Sefer Emmine, söyle bir bir," diye 
bağırdı. Sesi ta abanın öteki ucundan duyuldu. "Söyle de dinsizlerin eline zin­
cir vurdursun. Söylesin büyük Demirgırata da onların soylarını kurutsun. Hükü­
met kapılarında da sürüm sürüm süründürsün. Söyle Sefer Ağa Emmine. Derdi­
ni dökmekten kime zarar gelmiş ki ... Bakma babana. O bu evin düşmanı kızım. 
Onun elinden hiçbir iş gelmez. Onun elinden bir iş gelseydi, o da elin erkekleri 
gibi erkek olsaydı, onların hepiciğini kurşundan geçirirdi. Geçirirdi de varıp ha­
pislerde yatardı. Ben de onu alnım açık, yüzüm böyle yerde değil, ölene dek içer­
de gül gibi beslerdim. Söyle başından geçenleri geçen sefer anlattığın gibi. Sefer 
Emmin onların hakkından gelsin. Ha burada Demirgıratın büyük hükümeti var­
ken. Rüşvet almaz, hak yemez." 
Sefer: 
"Söyle kızım. Hani seni onların elinden alıp getirdiğim gün nasıl bir bir söy­
lediydin? Hani candarmanm geldiği gün. En güzel son anlattığında söylediy­
din7 Hani söylerken ağlıyor, titriyordun. İşte o günkü gibi anlat. Aaaah benim 
aklımda hiçbir şey kalmaz ki. .. O günkü kalsaydı da Çukurova Ağalarına söyle­
seydim, onlara yapacaklarını bilirlerdi. O gün sen söyledin, ben titredim, ağla­
dıydım. Söyle o günkü gibi." 
Kız başını kaldırdı, yalvaran, ıslak gözlerle ona baktı. Sonra anasma, sonra 
babasına baktı. Sonra da ötede durmuş kalmış iki delikanlı kardeşine. 
Kızın bakışları gelip kardeşlerin üstünde durunca, delikanlılar usulca ora­
dan ayrıldılar. 
Ana hırsından yerinde duramıyordu. 
"Söyle ocağı batasıca sürtük. Utanıyor musun şimdi? Başından geçmiş bir 
kere. Başka çaresi var mı?" 
Muhtar sesini daha yumuşatıp, daha da yanıklaştırarak: