du. Kayalığı geçtikten sonra bir ormana düştüler. Çakan şim­
şeklerden arada bir orman ışıyor, ortalık gündüz gibi oluyordu . 
Ağaç gövdelerinden oluk oluk suların akhğı görülüyordu ışık­
ta. Hatçe hiçkırarak ağlamaya başla dı. 
Memed kızdı: 
"Tam da ağlayacak sırayı buldun," dedi. 
Ortalık ışıyıncaya kadar, ormanda bir minval üzere yürü­
düler. Nerede oldukla rının farkında değildiler. Yağmursa, hala 
yağıy ordu . 
Hatçe, her adımda yağmura: 
"Allahın kalın gazabına uğra !" diye beddua ediyord u. 
Ortalık iyiden iyiye ışıyınca, bir kaya kovuğu buldular sı-
ğındılar. Ayakta ·durmuşlar, ikisi iki yerden tir tir titriyorl ardı. 
Elbiseleri vücutlarına yapışmışh. Hatçenin saçlarının ucundan 
hala yağmur altında yürüyormuş gibi sular sızıyord u. 
di. Memed, dişleri biribirini döverek: 
"Kav ıslanmamışsa, bir ateş yakar ısınırız, kurunuruz," de-
Hatçe kıvançla gülümsedi. 
M em ed: 
"Gülme," dedi. "Öyle bir yağmur yedik ki, değil deri kese­
nin içine, derimizin alhna bile geçti ." 
Bel kayışına bağlı keseyi elleri titreyerek açmaya uğraşı­
yord u. Bütün umut, kurtuluş buradaydı. Gözleri kesenin içine 
dikilmişti. Sonra göz göze geldiler gülümsediler. Kesenin içine 
su işleme mişti. 
M em ed: 
"Bu keseyi kim yapmıştır biliyor musun?" 
Hatçe: 
''Yok," dedi. 
"0, evine kaçhğım Süleyman Emmi var ya, o yaph . O za­
mandan beri onun yadigarını saklarım ." 
T elaşlı telaşlı etrafına bakındı. 
"Hiçbir kuru şey yok ki ellerimi kurulayı m. Elim değince 
kav ıslanac ak." 
Hatçe: 
"Aman tutma kavı yaş ellerinle," dedi. 
97