"Pekiyi, oğlum," dedi Ferhat Hoca, "madem işi sen bu ka-
dara vardırdın, ben seninle geliy orum. Gelmeyen var mı?" 
Öteki eşkıyaların hepsi de: 
"Geliy oruz," dediler. 
Tam bu sırada da önde Memed Çocuk, arkadan birkaç deli­
kanlı içeriye girdiler. 
"Candarmalar köye geliyorlar , çok kalabalıklar. Başlarında 
da Kara fırtına." 
Hoca gülümseyerek Memeele göz kırph. 
"Burada olmaz Hocam, Kanlıged ikte." 
Hoca: 
"Ama orada kanlı gömlek kaç yiğide don olur," dedi. 
"Asıl burada olur," dedi Memed. "Tam ortalık yerdeyiz . 
Kaçacak bir delik de yok." 
"Haydi kalkalım ." dedi Hoca, "şu yezid bu köye girme­
den ... " 
Delikanlılar ellerinde onlara çıkın çıkın yiyecekler getirmiş­
lerdi, çıkınlan aldıl ar, yola çıkmaya hazırlandılar. 
Zöhre Ana, İnce Memedi bir köşeye çekti, ona eski, savatlı 
bir gümüş yüzük uzath, "Bu rahmetlinin yüzüğü," dedi, "şehi­
din. Parmağına tak. Bu yüzüğü bana kim getirirse ona cephane 
veririm. İyi mukayyet ol ona. Bir yere düşüreyim, deme. Vuru­
lursan da yoldaşlarına ver, yoksa cephaneniz orada çürür. Kel­
lemi kesseler, bu yüzük gelmeyince kimse bu cephaneden bir 
fişek bile elimden alamaz. Yüzük eline oldu mu?" 
Meıned, parmağına takhğı yüzüğü ona gösterdi: 
"Oldu ." Eğildi, onun elini öptü, o da Memedi yanaklann­
dan. Ötekiler de Zöhre Anadan, helallaşıp ayrıldılar. 
Memed Çocuk, onlarla köyün dışına kadar geldi, köyü çı­
kınca önlerinde durdu: 
"Ben burada sizden aynlıyorum," dedi, ağladı ağlayacak 
bir sesle. "Allah yolunuzu açık, kurşunl annızı keskin etsin ." 
Ferhat Hocanın yanına vardı, "Al şunu," dedi, "anam se­
nin için pişirdi. Ben gördüm, sen horoz etini çok seviyorsun. 
Bak, Ferhat Hocam, valiahi de billahi de ben bu horozu hırsız­
lamadım. İki gözüm önüme aksın ki ... Ben bilmez miyim senin 
gibi bir insanın haram yemeyeceğini? Ben senin gibi bir Allahın 
607