"Sende zaten tam bir yazar tipi var. Nasıl söylesem, işkence 
görmüş bir yazar." 
James'in sınırlı dünyasında var olmadığını sandığım bu "iş­
kence" sözcüğü, beynimin derinliklerine bırakılmış bir saatli 
bomba gibiydi. Yutkundum. 
"Belki gerçekten de işkence görmüşümdür ." 
Sesim bir hortlağınki gibi çıkmış, panjurları sürekli yumruk ­
layan damlaların -sanki dışarıda bırakılmış hayaletler içeri gir­
mek için yalvarıy orlardı- fonunda hiç de hedeflemediğim, lanet­
li bir gizem oluşmuştu. 
"Bence," diye başladı Khrish, "işkence filan gördüğün yok, 
gerçek bir acı çektiğini de hiç sanmıyorum. Sen acı çekeni oy­
nuyorsun ." 
"Hayatım hakkında hiçbir şey bilmeden nasıl böyle konuşur­
sun? Ömrün boyunca fizik teorilerini yuttuğun için, öyle bir ba -
kışta, herkesin formülünü de bulduğunu mu sanıyor sun? Ben 
Türkiye 'de doğdum ve büyüdüm." 
Korkunç öfkelenmiştim . Ağızlan, porsiyonu elli dolarlık ka­
rideslerle, pavuryalar la, adını bile bilmediğim yemeklerle dolu 
bu haddini bilmez heriflerin, kişisel acılarım hakkında fikir yü­
rütmeleri beni çılgına çevirmişti. Alkolün de etkisiyle saçmala­
maya başlamıştım. 
"Ben de Hintliy im." 
Haklıydı bir bakıma, Hindistan 'ı, diri diri yakılan kadınları , 
aç vücutların düşüp öldüğü Ganj 'ı düşündüm. Ama ben böyle 
bir acıyı kastetmemiştim, aslında ne anlatmaya çalıştığımı bile 
bilmiyord um. Beni hiç tanımay an, tanımak da istemeye n insan­
lara açılmak için güçlü bir dürt üye kapılırım zaman zaman, as­
lında bu bir tür kışkırtma, meydan okumadır. Ama kendi acıla­
rına bile yabancılaşmış bu insanlara, acıdan söz etme nin ne an­
lamı olabilir di ki? Yüre kleri yeri ne, tıkır tıkır işleye n, yağb bir 
makineyi kullananların inandığı , şu "acı çekeni oynama" kavra ­
mı, aarun sayıs ız görünü mlerinden biridir bence . 
29