Yazmaktan sıkılınca, sayfaların kenarına, asık suratlı ya
da mahzun bakışlı insanlar çiziyorum. Birbirlerine bakma-yan yalnız insanlar. Resme kabiliyetim olduğunu söylerler-di. Bazı insanlar tabii. Bazıları da, kendimi bir şey sandığı-mı, oysa daha doğru dürüst çizmeyi beceremediğimi söy-lerlerdi. Benim üzerimde hiçbir zaman anlaşamadılar. Ora-dan oraya sürüklediler beni. Üniversitede arka sırada otu-rur birşeyler çizerdim, birşeyler karalardım. Kimseye uzat-mazdım çizdiklerimi. Olmazmış. Çizmek eylemi, kendiniortaya koymakmış. Buna hakkım yokmuş. Çevremde birhava yaratmaya çalışıyormuşum. Anatomi de bilmiyormu-şum. Başkalarının yanında bulununca saldırıdan kaçınmakimkânsız. Sınıf arkadaşlarımdan biri, gizlice almış karala-dığım kâğıt parçalarından birini; bu işten anlayan, güven-diği birine götürmüş. Hemen yetiştirdi: bende çizgi esprisiyokmuş. Yok canım: böyle olmadı herhalde. Herhalde benuyduruyorum. Ben de saldırıya karşı o kadar savunmasız-dım ki. Bende çizgi esprisi yokmuş: bazen oluyor. Yatağı-mın altına girip defteri de kaçıramazsın ya; bu bakımdanrahatım.
Sinekler de eskisi kadar rahatsız etmiyor beni. Onlar da
fazla uğraşmıyor benimle. Bu hareketsiz ve çevreye ilgisizadamın üstüne çok konmuyorlar; ya da hemen uçup gidi-yorlar. Belki de onlara ilgimi yitirdiğim için gücendiler ba-na. Duvarda, tavanda öldürdüğüm sivrisineklerin kan leke-lerini sayıyorum. Ne hırsla öldürmüşüm zamanında; yapı-şıp kalmışlar. Bazı lekelerde yanılıyorum. Kalkıp bakıyo-rum: yuvarlak, koyu lekeler. Kim bilir ne? Eskiden bir siv-risineğin vızıltısı uyandırırdı beni. Havalar ısındığı halde,geceleri hiç vızıltı duymuyorum şimdi. Karanlıkta, uyuma-dan, tetikte onu beklediğim halde sivrisinekleri duymuyo-rum. Duyularım zayıflamış olmalı. Oysa bir ay öncesine ka-dar ne keskindi... Böyle olurmuş. Önce birden kuvvetlenir,
617