46  
46. Katil Diyecekler Bana 
 
 
 
Atı çizişimden kim oldu ğumu anlayabildiniz mi? 
Bir at çizmem istendi ğini işitir işitmez, yar ışma olmad ığını, çizdiğim attan beni te şhis etmek istediklerini 
anlad ım. Kaba ka ğıda yapt ığım at al ıştırmalar ımın zavall ı Zarif Efendi'nin cesedinin üzerinde kald ığının 
fark ınday ım. Ama bir kusurum, bir üslubum yoktur ki benim çizdi ğim atlara bak ıp kim oldu ğumu bulabilsinler. 
Bundan emindim emin olmas ına, ama yine de at ı çizerken bir tela şa kap ıldım. Enişte'nin at ını çizerken, kendimi 
ele verecek bir şey çizmiş olabilir miydim? Şimdi farkl ı bir at çizmeliydim. Bamba şka şeyler düşündüm bu sefer, 
"kendimi tuttum" da kendim olmad ım. 
Ama ben kendim kimim? Nakka şhanenin üslubuna kat ılmak için kendi içindeki harikalar ı saklayan biri 
miyim ben? İçindeki at ı bir gün zaferle çizecek biri mi? 
Bir an içimdeki bu nakka şın varl ığını korkuyla hissettim. Sanki içimdeki bir ba şka ruh beni seyrediyordu, 
utand ım ondan. 
Evde duramayaca ğımı hemen anlad ığım için kendimi d ışarı at ıp h ızlı hızlı karanl ık sokaklarda yürüdüm. 
Şeyh Osman Baba, Menak ıpnamesi'nde, gerçek abdal ın içindeki şeytan ı arkada b ırakmak için bütün ömrünce 
yürümesi, hiçbir yerde fazla konaklamamas ı gerektiğini yazm ış, altm ış yedi y ıl şehirden şehire dola ştıktan sonra 
Şeytan'dan kaçmaktan yorulup ona teslim olmu ştur. Bu ya ş, usta nakka şlar ın körlüğe, Allah' ın karanl ığına 
kavuştuğu, hiç istemeden bir üslup sahibi oldu ğu ve ayn ı zamanda bütün üslup belirtilerinden kurtuldu ğu yaştır. 
Beyaz ıt'ta, Tavukçular Çar şısı'nda, Esir Pazar ı'nın boş meydan ın da, çorbac ı ve muhallebici dükkânlar ının 
hoş kokusu içinde, bir- şeyler arar gibi gezindim. Kap ılan kapal ı berberlerin, ütücülerin bana şaşkın şaşkın bak ıp 
paras ını sayan bir f ırıncı dedenin, mis gibi tur şu ve tuzlu bal ık kokan bir bakkal ın önünden geçip, gözüm s ırf 
renklerine tak ıldığı için, içerde hâlâ bir şeyler tartan bir aktar ın dükkân ına girdim ve insanlara tutkuyla bakar gibi 
kahve, zencefil tarç ın çuvallar ına, renk renk sak ız kutular ına, tezgahtan kokusu hemen burnuma gelen anason, 
kimyon, çörekotu, safran y ığınlar ına lamban ın ışığında hayranl ıkla bakt ım. Bazen her şeyi ağzıma sokmak 
istiyor, her şeyi boş bir sayfada nak şetmek istiyorum. 
Son bir haftada iki kere daha kar ın doyurdu ğum ve kendi kendime kederliler a şevi dediğim -asl ında sefiller 
demeliydim- yere girdim. Kap ısı gece yar ısına kadar bilenler için aç ık durur. İçeride ip kaçk ını, at h ırsızı kılıklı 
birkaç zavall ı, mutsuzluktan ve umutsuzluktan afyonke şlerde oldu ğu gibi, gözleri bu âlemden kay ıp başka 
cennetlere kaçm ış birkaç gariban; lonca adab ına bile uymakta zorlanan iki dilenci, bir de bütün bu kalabal ıktan 
ayr ı bir köşeye çökmü ş bir çelebi vard ı. Halepli a şçıya ince bir selam verdim. Etli lahana dolmas ını sahan ıma 
tepeleme doldurtup, üzerine yo ğurt döktürüp avuç avuç ac ı kırm ızı biberi serpip çelebinin yan ına çöktüm. 
Her gece bir hüzün, bir kede r çöküyor üzerime. Karde şler, karde şler, zehirleniyoruz, çürüyoruz, ölüyoruz, 
yaşadıkça tükeniyoruz, sefaletin içine g ırtlağımıza kadar bat ıyoruz.. Kimi geceler rüyamda kuyudan onun d ışarı 
çıktığını ve benim pe şime düştüğünü görüyorum, ama bol topr akla iyice gömdük onu; mezar ından kalkamaz. 
Burnunu çorba kâsesinin içine gömüp bütün âlemi unuttu ğunu sand ığım çelebinin bir sohbet kap ısı açmas ı, 
Allah' ın bana yollad ığı bir işaret mi? Evet, dedim, etini k ıvam ınca k ıym ışlar, lahana dolmam pek lezzetliymi ş. 
Sordum: Dedi ki, yirmilik medreseden yeni ç ıkıp Arifi Pa şa'ya intisap etmi ş bir kâtipmi ş. Sormad ım gecenin bu 
vakti neden Pa şa'n ın konağında, camide, ya da evinde kar ısının koynunda de ğil de bu bekâr haydutlar a şevinde 
olduğunu. O bana nereden geldi ğimi, kim oldu ğumu sordu. Ben de bir an dü şündüm ve dedim ki: 
"Benim ad ım Behzat. Herat'tan, Tebriz'den geliyorum. En muhte şem resimleri ben yapt ım, en inan ılmaz