"Geçimim yerindedir." 
"Şafii mezhebinden oldu ğum için, kocas ı dört y ıldır savaştan dönmemi ş bu bahts ız Şeküre'yi bo şamam ın 
kitaba ve itikad ıma ayk ırı hiçbir yan ı yoktur," dedi naip efendi. "Onu bo şadım. Art ık kocas ı savaştan dönüp de 
bir hak iddia edemez üzerinde." 
Bundan sonraki resim, yani DÖRDÜNCÜSÜ naibin kara mürekkeple hareketlendirdi ği itaatkâr harf 
ordular ıyla boşanmay ı sicile geçiri şim ve arkas ından Şeküreciğimin art ık dul oldu ğunu ve hemen yeniden 
evlenmesinde bir sak ınca olmad ığını beyan eden kâ ğıdı mühürleyip bana veri şini göstermeli. O anda hissetti ğim 
mutluluğun iç ışıltısı ne mahkemenin duvarlar ını kırm ızıya boyayarak, ne de resme kan k ırm ızısı çerçeveler 
çizerek ifade edilebilir. K ızkardeşlerini, k ızlar ını, ablalar ını boşatmak için ko şup yetişen diğer erkeklerin ve 
yalanc ı tan ıklar ın kad ının kap ısı önünde biriken kalabal ığının aras ından koşarak dönü ş yoluna ç ıktım. 
Boğaz' ı geçip, do ğru Yakutlar mahallesine ç ıkınca, nikâh ımızı kıymaya da talip olan anlay ışlı İmam 
Efendi'yi ve karde şini başımdan savd ım. Sokakta gördü ğüm herkesin benim eri şmekte oldu ğum inan ılmaz 
mutluluğu k ıskanarak arkamdan bir dolaplar çevirmekte oldu ğunu hemen anlad ığım için, Şeküremin soka ğına 
koşa koşa gittim. U ğursuz kargalar içeride bir ölü oldu ğunu nereden anlam ışlard ı da kiremitlerin üstünde z ıp z ıp 
zıplayacak kadar keyiflenmi şlerdi? Eni ştem için doya doya kederlenememek, bir gözya şı bile dökememek içimi 
burkuyordu, ama evin s ıkıca kapanm ış kepenklerinden, kap ısından, sessizlikten, hatta nar a ğacından her şeyin 
yolunda gitmekte oldu ğunu anlad ım hemen. 
O ara sezgiyle alelacele hareket etti ğimi anlam ışsınızdır. Yerden kapt ığım bir taşı avlu kap ısına f ırlatt ım da 
ıskalad ım! Bir taş da ve att ım, dama isabet etti. Bir öfkeyle evi ta ş yağmuruna tuttum. Derken bir pencere aç ıldı. 
Dört gün önce, çar şamba günü, nar a ğacının dallar ı aras ından Şeküre'yi ilk gördü ğüm ikinci kat penceresiydi bu. 
Orhan orada belirdi, kepengin aral ığından Orhan' ı azarlayan Şeküre'nin sesini i şittim, sonra da kendisini gördüm. 
Bir an umutla bak ıştık güzelimle. Ne de ho ştu, ne de güzel. "Bekle " anlam ına gelebilecek bir i şaret yap ıp 
pencereyi kapad ı. 
Akşama daha çok vakit vard ı; boş bahçede dünyan ın, ağaçlar ın, çamurlu soka ğın güzelliğine hayran olarak 
umutla bekledim. Çok geçmeden Hayriye, sanki bir cariye de ğil de han ımefendi gibi giyinmi ş, örtünmü ş olarak 
geldi. Birbirimize yakla şmadan incir a ğaçlar ının arkas ına çekildik. 
"Her şey yolunda," dedim ona. Kad ıdan ald ığım yaz ıyı gösterdim. " Şeküre boşand ı. Şimdi öte mahalleden 
bir imam..." Bulaca ğım, diyecektim, " İmam geliyor," deyiverdim. " Şeküre haz ır olsun." 
"Şeküre Han ım küçük de olsa, gelin alay ı olsun, mahalleli eve gelsin, dü ğün yemeği yensin istiyor. Kazanda 
bademli, kuru kay ısılı pilav yapt ık." 
Hevesle, daha neler pi şirdiklerini de anlatacakt ı belki, sözünü kestim. "E ğer düğün bu kadar dallan ıp 
budaklan ırsa," dedim, "Hasanla adamlar ı haber al ırlar, düğünü basarlar, rezalet ç ıkar ıp nikâh ı geçersiz k ılarlar da 
biz bir şey yapamay ız. Bir çuval incir berbat olur. Yaln ız o Hasan ve kay ınpederden de ğil, Enişte Efendimizi 
katleden iblisten de sak ınmal ıyız. Korkmuyor musunuz?" 
"Korkmaz m ıyız?" dedi, a ğlamaya ba şlad ı. 
"Kimseye bir şey söylemeyeceksiniz," dedim. "Eni şte'yi de al ın, geceliğini giydirin, yata ğını serip ölü de ğil, 
hastaym ış gibi yat ırın, başucuna bardaklar, şuruplar koyun, kepengini kapay ın. Odas ında lamba olmas ın ki 
nikâhta Şeküre'nin velisi hasta babas ı olabilsin. Gelin alay ı olmaz, son anda üç be ş komşu çağırırsınız, o kadar. 
Onlar ı çağırırken, Enişte Efendi'nin son iste ğinin bu oldu ğunu söylersiniz... Bu mutlu de ğil, gözü ya şlı bir düğün 
olacak. Bu i şin alt ından kalkamazsak bizi da ğıtırlar, seni de cezaland ırırım, anl ıyor musun?" 
Ağlayarak ba şını sallad ı. Beyaz at ıma binip, şahitlerimi al ıp, çok geçmeden eve gelece ğimi, Şeküre'nin haz ır