Recep Çavuş dalrnış, batan güne, güneşin bir tarafını kır­
mızılaştırdığı çam ağaemın tepesine bakıyor du. Gün batıyor du. 
Başını usul usul indird i. Yüzünü, boynundaki yaraya sanlı ala­
calı bezi, batan gün yaldızlıyor du. 
"Y a bize verir," dedi. 
Yeniden çam ağaemın tepesine daldı. 
Ca b bar: 
"Bana gücendin mi Memed kardaş?" diye sordu. 
M em ed: 
"Yok," dedi, "neden güceneyim kardaş? Belki dediklerinde 
haklısın. Bana da öyle geliyor ki peşimizi bırakm az." 
Ca b bar: 
"Demek istedim ki tetik bulunalım. N olur nolmaz ... " 
Memed : 
"Haklısın," dedi, "N olur nolrn az." 
Recep Çavuş: 
"Beni dinleyin çocuklar," dedi. "Ben, bu dağiann nesini se-
verim biliyor musunuz ?" 
Memed, gülümsedi : 
"Yok," dedi. 
Recep Çavuş: 
"Gün batarken ağaçlannı. Gün batarken hani ağaçlara pare 
pare ışık düşer. İşte onu." 
M em ed: 
"Anladım," dedi. 
Gün battı. Karanlık kavuştu. Ay yanmdı. Çok kalmıyor , he­
men batıyor du. Ay, ağaçlarm gölgesini usuldan yere düşürdü. 
Gölgeler biribirierine kanşıyor du. Seçilrniyorlardı. 
Cabbar: 
"Yürüyelim mi?" diye sordu. 
M em ed: 
''Yürüyelim," dedi, ayağa kalktı. 
Recep Çavuş : 
"Durun hele çocuklar, azıcık beni bekleyin," diyerek bir ka­
yamn dibine doğru gitti . Orada biraz eğlendikten sonra döndü 
geldi. 
"Karanlık kavuşunca, kayanın dibinde bir hoş, bir yeşillik 
228