FATMA HANIM : Sağ ol Fatma Kadın ... 
FATMA KADIN : Siz sağ olun ... Allah sağlık versin de ne ola­
cak? Bakacaz elbet. (Mutfağa girerken) Çorba­
dan gayrı bir şeycik yemiyecek misiniz? 
FATMA HANIM : Sen bana bir bardak su ver hele. Şu ilacı 
alayım. 
FATMA KADIN : He ya. Al hanımım, al. (Çıkar. Fatma Hanım 
doğrulur. Yanı başındaki sigara masasından ilacı 
almaya çalışır. Fatma Kadın elinde bir bardak 
suyla döner.) A, durun hanımım ... Ben vere­
yim ... Bu muydu? 
FATMA HANIM : Öteki, öteki. Yeşil kutu. (Fatma Kadın ilacı içi­
rir.) Sağ ol kızım. (Çevresine bakınır.) Evi de 
temiz tuttun mu bari? Arif pek titizdir. 
FATMA KADIN : He ya. Tuttum hanımım ... Sizin kadar ede­
mem emme ... Hani çocuklar olmasa, akşam­
ları da komazdım ya sizi ... Nörecen, dört ço­
cuk, dördü de yolumu gözler. 
FATMA HANIM : Dört mü? 
FATMA KADIN : (Telaşlı) Yoo ... Emme ... He ya ... biri de geçen 
yıl öldüydü ... Sizlere ömür ... 
FATMA HANIM : Üç çocuğun var biliyordum. 
FATMA KADIN : (iyice telaşlanır.) Neydecen hanımım ... Üç ol­
muş1 dört olmuş ... Kız bakar onlara. Deme­
diydim size. Üç deyiverd iydim ... 
FATMA HANIM : Neden söylemedin? 
FATMA KADIN : Herkes sizin gibi iyi yürekli mi ki hanımım? 
Üç bilem desem, kapıyı yüzüme çarpıveri­
yorlar. 
FATMA HANIM : Ne zararı varmış çocukların onlara? 
FATMA KADIN : He ya. Bilmem ki. Öyle ediyorlar işte. Ben 
de, ne bilem ... Demeyiver dimdi birini size ... 
Emme hanımım, ah kurbanın olayım ... Bey, 
oğlanı okula bir yazdırıvereyd i... 
135