KAPLUMBAĞALAR
 
404
 
 
«Sürün malları o yana!» dedi. «Çabuk sürün!»
 
Kesin bir emirdi söylediği.
 
Çobanlar mal
ları toplayıp sürdüler.
 
İ
nekler, koca öküzler, eşekler; sel çukurlarından, mezarlığın 
altından ordu gibi geçip bağlara tırmandılar. Mallar o kadar hızlı 
gidiyorlardı ki yeşile doğru, şaşıyordu çobanlar.
 
Kır Abbas, torunuyle çobanları izledi.
 
Yusuf çöktüğü 
yerden kalktı: Giden sürünün ardından baktı. 
Mallar, bağların dolayındaki hendeği aştılar.
 
«Bağlar gitti, bağlar gitti, şimdi anladım, bağlar gitti!» dedi Yusuf. 
Avaz avaz bağırarak köye koştu.
 
Nereye bastığını göremiyordu. Ardından bir alay kurt geliyor g
ibi 
koşuyordu. Bir solukta eve vardı:
 
«Senem bağlar gitti!» diye bağırdı. «Ana bağlar gitti! Valla billâ 
bağlar gitti!.. Bir dene kalmadı, tüm gitti! ..»
 
Deli gibiydi. Bir sağa, bir sola atılıyordu, «Bağlar gitti, bağlar gitti! 
..» diyordu.
 
Bir yandan Sene
m, bir yandan Cennet karı:
 
«Ne oldu, nere gitti?» diye soruyor, Yusuf’u durdurmaya 
çalışıyorlardı. «Kim gitti? Ne gitti?..»
 
«Bağlar gitti! Bubam sığır hergeleyi küredi bağlara! Bir dene 
yaprak kalmadı. Bağlar gitti! ..»
 
Cennet karı ellerini saçlarına attı:
 
«Abouuuuv abouuuv!.. Delirmiş mi bu herif! Nere gideyim? 
Aklını mı çıvdırmış komşular, nere gideyim?»
 
Senem de «Komşular!.. Bağlar gitti, bağlar gitti komşular!..» diye 
bağırmaya başladı.
 
Bir anda köyün içi birbirine girdi.
 
Kadın erkek herkes evinden 
fırlayıp köy içine doldu.
 
«Ne olmuş?»