HIRSLI VE NİŞANLI 
Cemile Hanım, Ömer'e daha önce de anlattığı şu kucağı kirletme 
hikâyesini şimdi de köşede/ oturan yakınlarına anlatıyordu. 
Hikâyenin sonuna gelince, leke gözükmesin diye küçük Ömer'i 
nasıl kucağına bastırdığını anlatmak için gene ellerini karnının 
üstünde birleştirdi ve kıkırdamaya başladı. Hikâyeyi dinleyenler 
de Ömer'e bakıp gülümseyerek başlarını sağa sola salladılar: 
Cemile Hanım: "O zamanlar Tünel'de bize göre bir lokanta 
açıldı diye nasıl sevinmiştik!" dedi. 
Macide Hanım: "Bir de o ünlü kulüp vardı, ama oraya ha­
nımların girmesi cesaret işiydi!" dedi. 
Cemile Hanım: "Ben bir kere kendimde o cesareti bulmuştum!" 
dedi. "Ama sonra o kadar utanmıştım ki, evde ağlamıştım. Muhtar 
götürmüştü beni!" 
Muhtar Bey esniyordu. Esneyip gerindikten sonra Ömer'e 
döndü: "Delikanlı, niye oturmuyorsun?" dedi. Sonra bir şey 
hatırladı: "Hâlâ inkılâplar hakkında öyle mi düşünüyorsun?" 
"Muhtar, bugürronu rahat bırakalım!" dedi Cemile Hanım. 
"Canım, bir şey yaptığım yok ki çocuğa!" 
Ömer gülümseyerek, gülümsemesiyle, "Beni bugün kimse 
rahatsız edemez!" demeye çalışarak yeniden genç kızların, 
Nazlı'nın arkadaşlarının yanına döndü. 
Bu sırada, birisi gramofona bir Alman şarkısı koydu. Bir an 
herkes sustu. Sonra gene neşe akmaya başladı. Genç kızlardan 
biri, Nazlı'nın bir çocukluk arkadaşı bir hatıra anlatmaya koyuldu. 
Hatırayı anlatırken gülünmesi gereken yerlerde arkadaşlarına 
bakarak hep birlikte gülmek için onları kışkırtıyor, arada bir 
de Ömer'e bakıyordu. Öteki kızlar da Ömer'e bakıyorlardı. 
Bakışları: "Senin beğendiğin, şimdi nişanlandığın, evlenmeye 
karar verdiğin bu kız bizim ne kadar eski ve iyi arkadaşımızdır, 
anlıyor musun? O şimdi ne kadar ilgi çekici ve cana yakınsa, 
biz de öyleydik, öyle olacağız!" diyordu. Ömer onları dinlerken 
kucağına aldığı kediyi okşuyor, bir kral gibi hissediyordu kendini. 
Gramofona aynı şarkı bir daha konulunca gülümseyerek kediyi 
192