10 NUMARA:  MADAM  TEYZE  VE ÇÖPLER 
Bölük  pörçük  uykuya  rağmen,  erken  kalktım  bu sabah.  Alnına  ya-
pışmış  saçları  çekerken,  hafifçe  kıpırdandı  Mavi  Metres.  Bıraktım 
uyusun.  Bir sigara  yakıp,  mutfağa  geçtim.  Her  zamanki  gibi  tıka  ba-
sa yiyecekle  doldurmuş  buzdolabını.  Hepsi  de zeytinyağı  tüccarının 
seveceği  türden.  Kahvaltı  hazırlamaya  koyuldum.  Ayşin'le  iyi gün-
lerimizde  adamakıllı  alışmıştım  haftasonlan  geç  kalkıp,  uzadıkça 
uzayan  miskin  kahvaltılar  etmeye.  Şimdi  herhalde  o yaşlı  porsuğu 
da alıştırıyordur  kendi  temposuna.  Adam  Ethel'in  dediği  gibiyse 
eğer,  onunla  muhakkak  karşılaşmalıyım.  Bir  şey  olmasını  umdu-
ğumdan  değil.  Ama  gene  de beni  görsün  isterim.  İçindeki  aşağılık 
kompleksinin  fitilini  tutuşturabilirim  tipimle.  Hatta  mini  minnacık 
bir şüphe  biti düşürmeyi  bile  başarabilirim  zihnine.  Evleneceği  ka-
dının  bir gün  tekrar  eski  kocasına  dönebileceği  ihtimalinin  sirkele-
rini kafasından  ayıklamakla  uğraşsın  dursun  sonra. 
Baktım  şangırtılarıma  uyanmış  Mavi  Metres.  Ebruli  şalına  sarı-
narak  dikilirken  mutfak  kapısında,  benzi  hâlâ  sarı,  gözaltlan  gene 
öyle torba  torba  olsa  da, daha  iyi görünüyordu  düne  nazaran. 
"Umarım  hâlâ  kendini  suçlamıyorsundur,"  dedim  çayını  doldu-
rurken. 
Suçluyor.  Ben  de onu  suçluyorum.  Onu  ve kendi  bodur  kainat-
larının  tanrılığına  soyunan  herkesi.  Birinin  kötülüğünü  tüm  benlik-
leriyle  isteyip  de, bunun  için  hiçbir  şey yapmadıkları  ve yapamaya-
cakları  besbelli  olduğu  halde,  hasbelkader  dileklerinin  gerçekleşti-
ğini görünce,  bu durumdan,  tesadüflere  değil  de, kendilerine  pay çı-
karmalarına  akıl  sır erdiremiyorum.  İçinden  çıkamadıkları,  dişleri-
ni geçiremedikleri,  değiştirmek  için  parmaklarını  dahi  oynatmadık-
ları, çoktan  kangren  olmuş  meselelerini  ve uğradıkları  tekmil  hak-
sızlıkları,  bir yandan,  her türlü  kötülükten  arındırdıkları  yekpare  bir 
357