156 Yaşar Kemal -Dağın Öte Yüzü 
Yola çıkmalıyım diye aklından geçirdi. Yola çıkmalıyım da onlar beni görme­
li. Buradan, beni görmeden önümden geçerlerse, o zaman iyice kurda kuşa yem 
olurum. Hay bacırn, yem olurum. 
Uğraştı uğraştı, elinden gelen gayreti harcadı, ama hiç durumun u bozarnadı. 
Gene öyle yerinde, gene öyle büzülrnüş bir topacıktı. 
Sesler bir duruyorlar, bir çağınyor lardı. Yaklaştılar yaklaştılar, tam Meryem­
cenin önünden geçerlerken, yandan çalılıkların içinden iniltiye benzer bir ses 
duydular. Durdular, epeyce bir zaman sağa sola kulak kabarttılar. Ortalıkta ne 
ses vardı, ne de soluk. Ali bir iki adım attı, sonra durdu. Gözleri kapalı gibiydi. 
Neredeyse olduğu yerde uyuyup kalacaktı. Sallanıyordu . Niçin durmuştu? Onu 
da bilmiyordu. Buralarda bir şeyler olmalıydı. 
Oracığa oturuverdi. 
"Elif, sen sesi iyice duydun mu'" diye sordu. 
E lif: 
"Duydum," diye karşılık verdi. "Tıpkı tıpkısına da anaının sesine benziyordu. 
Şu çalılığı bir arasak." 
Ali: 
"Ara," dedi. 
Elif çalılıklara daldı. Bir adım atıyor, "Ana!" diye sesleniyordu. Gözlerini de 
kocaman kocaman açmış her çalı dibine bakıyordu. 
Çalılar sıktı. Çiy yağmıştı. Bu yüzden de üstü başı tüm ıslandı, ıpıslak oldu, 
içine geçti. Üşüttü. 
Gün doğarken, bir çalının dibinde, ince bir çığırın üstünde, bir topacık, kü­
çücük karartıyı gördü. Tostoparlaktı karartı. Yüreği ağzına geldi. Karartıya koş­
tu. "Ana!" diye üstüne atıldı. Meryemce bir şeyler söyleyecek oldu. Yalnız boğa­
zından bir hırıltı çıktı o kadar. Dili tutulmuştu. 
E lif: 
"Seni öldürdük. Seni öldürdük, anarn!" diye inledi. "Senin kanim olduk." 
Sağında solunda, önünde arkasında, bir zaman bir şey yapamadan dört dön-
dü. Başına vurulmuş gibi dönüp duruyordu. Bir ara Meryemceyi sırtına alıp Ali­
nin yanına götürmek istedi, sonra vazgeçti. Telaşından ne yapacağını bilemiyordu. 
Yerden bir taş aldı, öteki yanına koydu. Başka bir taş aldı, onu da ötekinin yanına 
koydu. Birden farkına vardı. Cebinde kibrit vardı. Bir ateş yakmalıydı. Çabuk ça­
buk oradan çalı çırpı topladı. Meryememin önüne hemencecik bir ateş yaktı. 
Gür bir gün doğmuştu. Kütür kütür. Toprak, çalılık buğulanı yor, doğan güne 
yapışıyordu. Önlerindeki çığırdan yavaş yavaş uyanan, bıyıklarını sıvaziayan bir 
karınca katarı aşağı iniyordu. Yanan ateşe gelince yollarını, değiştirdiler. Güneş 
ısıtınaya başlayınca , uzaktan uğultu gibi kuş sesleri gelmeye başladı.