"O ata birisi biniyormuş," dedi Hürü Ana. 
"Yok; yok," diye telaşlandı Fatmalı. "Olur mu hiç? O at var 
· ya, çok yıllardan beri, ben doğmadan önce, babam da doğma­
mışmış, sen benim dedemi biliyor musun, ak sakalı var, nah bu 
kadar." Kc;>llannı açtı. "İşte böyle bir kucak. .. Bu at o doğmamış­
ken bile bu kayalığa gelirmiş, orada da öyle dururmuş. Kartallar 
onun can düşmanıymış, kartallar gelince de o kaçarmış. Yaaa ... " 
Daha kuşkuyla bakıyordu Hürüye. Sonunda gülerek "Yalan­
ak," dedi, "sen o atı aramıyo rsun. Benim ağam Müslümü döv­
düler de o hasta şimdi. Ben de onun yerine çobanlık ediyorum ." 
"Kim dövdü?" 
"Kim dövecek, Kertiş Ali Onbaşı ... Sen biliyor musun tey­
ze, o Kertiş var ya, bir döverse adamı kemiklerini kırıyormuş . 
Müslümü bir dövmüş, bir dövmüş ... " 
"Niye dövmüş ki?" 
Fatmalı elini çenesine dayadı, başını önüne eğdi, bir süre 
böylece düşündükten sonra Hürüye baktı, gene başını eğdi 
önüne. 
"Niye dövmüş ki onu?" 
Fatmalı gene ona karşılık vermedi. Sanki soruyu hiç duy­
mamıştı. Birden başını kaldırdı, karar vermişti, gözleri sevinç­
ten parlıyor du. 
"İnce Memedi sormuş" dedi. "Sen İnce Memedi biliyor 
musun?" 
"Hımım ," dedi Hürü, elini başına götürdü, "öyle bir adı 
duymuşluğum var." 
"Sen yalancıktan söylüyorsun," dedi Fatmalı. "Ama ben 
gene de sana konuşacağım ." 
"Senin sırma saçlarına kurban olsun Hürü Ana." 
"Senin adın Hürü değil mi?" 
"Hürü ... " 
Bir süre de bunu düşündü Fatmalı, elini çenesine koyarak. 
"Müslüm ne yapmış?" 
"Müslüm de İnce Memedi görmedim demiş. Onu gene 
dövmüşler. O gene söylememiş. Mahsustan, yalancıktan söyle­
memiş. Çok dövmüşler, kemiğini de kırmışlar, Müslüm gene 
de söylememiş. Sonra da köpeğini öldürecek olmuşlar, Müs-
261