de-Muhittin'i aradım. Hesap ettim: Üçümüz Ömer nişanlandı^ 
ğından beri, ikibuçuk senedir birlikte olmamışız." 
"Ömer o kızı bıraktı mı?" 
"Bilmiyorum. Bu baharda artık evleneceklerdi. Ama gene bir şey 
olmadığına ve o da aylardır Kemah'ta hiçbir şey yapmadan..." 
Perihan: "Ben de geleyim mi yarın seninle?" dedi. 
"Ne yapacaksın sen orada? Biz evde oturup aramızda konu­
şacağız..." 
"Ben de yukarıda çocukla seni beklerim! " dedi Perihan. Refik'in 
—yüzünü görünce aceleyle ekledi: "Peki, peki gelmem. Öyle 
söyleyivermiştim... Ama seni onlarla oturup konuşurken, ciddi 
ciddi tartışırken düşünmek hoşuma gitmiyor. Onların o bekâr 
erkek hallerinden, içki içen, her şeyi küçümseyen..." 
"Bir defa, biliyorsun, artık Muhittin içmiyor. Sonra her şeyi 
küçümsediğini sanmıyorum Muhittin'in. Saçma da olsa bir inancı 
var. Ömer'in de..." diye Refik anlatmaya başladı. Sonra birden 
irkilerek, "Yapma Perihan, ne olur böyle düşünme, onlar benim 
en iyi arkadaşlarım!" dedi ve karısının yanına oturdu. 
"Gene içine şüpheler atacaklar..." dedi Perihan. "Hadi teker 
teker onları gönnene bir şey demiyorum. Ama ikisi birlikte olunca 
sen..." 
"Lütfen bu konuyu şimdilik kapayalım!" diyerek Refik kapıyı 
işaret etli. Ayağa kalktı. 
Ayşe, arkasından Remzi içeri girdiler. Ayşe çocuğu kucağına 
aldı. "Sana denizi göstereceğiz!" dedi. 
Perihan gülümsüyordu. Şişman ve iri olan Remzi çocuğun 
yanında daha da hantallaşmıştı. Refik odadan çkmadan önce 
onlara bakarak: "Bunlar da evlenir, çoluk çocuğa karışırlar," diye 
düşündü. Ara merdivenlerden aşağı indi. Su tulumbasının 
durduğu, çamaşırların yıkandığı odada hokkabazla çocuğu gördü. 
Çantalarını topluyorlardı. Refik onların gönlünü alması ge­
rektiğini düşünerek içeri girdi. 
"Usta, çok güzeldi. Tebrik ederim!" 
"Sağol!" 
Refik bu sefer yaptığı programa uygun bir biçimde, halkla 
yakınlıklar kurması, yeni şeyler öğrenmesi gerektiğini düşünerek: 
"İşler nasıl usta?" dedi. 
477