bile bile sordu: 
—  Sizin meslekte, gizli hazineleri ararken ölenler çok olur mu? 
Rosemary, bir an ay ıplar gibi bakt ı Hüsrev Bey'e. Böyle bir soru sormas ını 
sportmenli ğe aykırı bulmuş gibiydi, ama gene de bunu sezdirmemeye çal ıştı. 
—  Herkes ölür Hüsrev Bey... Bence önemli olan ölüp ölmemek de ğil, yaşayıp 
yaşamamak... İnsan hangi meslekte olursa olsun ölüyor, ama insan hangi 
meslekte olursa olsun ya şamıyor... Baz ı meslekleri yaparken insan daha çok 
yaşadığını hisseder. 
Hüsrev Bey, Rosemary'nin tavr ındaki gizli ay ıplamayı, sesindeki üstü kapal ı 
azarlamay ı duyunca^ sinirlendi. Kad ının haklı olduğunu biliyordu, bu da onu 
daha çok öfkelendiriyordu. Kad ınların haklı çıkmasına, hele bu 
haklılıklarını ortaya koyup, kendisini gizli ya da aç ık azarlamalar ına 
alışkın değildi. Kendini hakarete u ğramış gibi hissetti. 
91 
—  Arkeologlar, ötekilerden daha m ı çok yaşıyor? Rosemary, gülümsedi 
yeniden: 
—  Bazen... 
— Ne zaman mesela? 
Rosemary güldü... Bu kez gülmesi, bir k ız çocuğunun gülmesine benziyordu. 
Neşeli, alayc ı, hem utangaç, hem yaramaz. 
—  Yeni tan ıştıkları birine kendi mesleklerini anlat ırken mesela. 
Hüsrev Bey, Rosemary'ye öfkelenmekte oldu ğunu sanıyordu, ama sesi çok 
neşeli ve alayc ı çıktı. Kendi de şaştı kendi sesine: 
— Arkeolojiyle zahire tüccarl ığı birbirine benziyor anla şılan... En az ından 
şu söyledi ğinizin son k ısmı... 
Kadın bir kahkaha att ı. Dudağının kenarında o ars ız çizgi beiiriverdi 
yeniden. 
Hüsrev Bey, kendini ezik hissediyordu bu kad ının karşısında. Sarho ş 
gibiydi, söylemek istemediklerini söylüyordu. Gene ayn ı şey oldu. 
— Miss Rosemary, buralarda arkeolojik ara ştırmalar çok tehlikelidir... Bir 
kadına göre de ğil... Neden bir ba şka yerde yapm ıyorsunuz ara ştırmalarınızı? 
Rosemary*nin ka şları çatıldı. 
—  Tehlike her yerde var... Üstelik bulunacak gizli hazine de burada. Siz 
nasıl zahirelerinizi burada satmak istiyorsan ız ben de buradaki hazineleri 
bulmak istiyorum... Siz i şinizi yapt ığınız gibi ben de i şimi yapıyorum. 
Rosemary, biraz durduktan sonra devam etti: 
—  Kusura bakmazsan ız bir şey söyleyece ğim. 
—  Estağfurullah, buyrun... 
92 
—  Siz Do ğulu erkekler hep beylesiniz... Hep kad ınları korumak 
istersiniz... Onlar ı güçsüz görüyorsunuz... As ıl kendinizin tehlikede 
olduğu hiç akl ınıza gelmez... 
Hüsrev Bey k ıpkırmızı kesildi. Çatal ım sıkı sıkı tuttu. Kad ının boynu uzun 
ve beyazd ı. Bluzunun dekoltesinden bir iki çil gözüküyordu. 
—  Güzel bir kad ınsınız. 
—  Kötü bir şey mi bu? Hüsrev Bey şaşırdı. 
—  Hayır, niye kötü olsun. Rosemary gözlerini k ısıp güldü. 
—  Sanki kötü bir şeymiş gibi öfkeyle söylediniz de. 
Hüsrev Bey, konu şmanın denetimini kaybetti ğini biliyordu, iyice kendini 
bıraktı: 
—  Siz her güldü ğünüzde de ğişik gülüyorsunuz. Rosemary ciddile şiverdi. 
— Anlayamad ım... Nas ıl yani?