riye çekildi. Hikmet güldü: "insan hiç savaşmadan emekli 
olursa, böyle korkar işte. Albayların tarihine devam edelim 
mi albayım?" Hüsarnettin Beyin kollan iki yana sarktı: "Sen 
hiç gözünü kırpmaz mısın oğlum? Ne karanlık ruhun var ya­
hu Hikmet! Biraz pencereni aç da içeri temiz hava girsin." 
Hikmet, sandalyes ine, ata biner gibi oturdu: "Hayır, biz temiz 
havaya çıkalım. Parka gidelim." "Parka mı?" "Elbette. Emekli 
albayların ve yaralı gönüllerin canlan sıkılınca başka nereye 
gidilir?" Mutfağa seslendi: "Nurhayat Hanım! Kahveyi pişir­
me. Albayım, paltonuzu giyin, hava serin. Eşarbınızı da ta­
kın, paltonun yakası yağlanmasın. Gidelim." Serrnel Beye 
döndü: "Kapı dışarıya açılır. Çıkmamız daha kolay olacak ." 
Havuzun kenarındaki sıralardan birine oturdular . "Balıklara 
yem verelim mi albayım?" Havuz, ülkemizin göllerinden biri­
nin biçiminde yapılmıştı; dibi ve kenarları, mavi rnozayıkla 
kaplıydı. Biraz daha az kirli olsaydı, deniz rengi ya da göl ren­
gi bir maviliği olacaktı. Hikmet, kirli bir simitçiden bayat bir 
simit aldı. Havuzun çamurlu derinlikler inde kımıldayan ka­
ranlık gölgeler, ıslanıp dağılmış simit parçalarının çevresinde 
birleştiler. Bunların kırmızı balıklar oldukları anlaşıldı. "Bu 
ihtiyarlar, nedense, hep bir şeyler yiyorlar albayım. Kaç kere 
gözümle gördüm. Umumi yerlerde dernek istiyorum, durma­
dan atıştırıyorlar. Otobüste yanıma oturan ihtiyar kadınlar ve 
erkekler , durmadan dişsiz ağızlarını oynatıyorlar . Simit koku­
yorlar, leblebi kokuyorlar. " insanlar, insanlarımız, acemi 
adımlarla havuzun çevresinde dönüyorlardı. (Daha yürümesi­
ni bile öğrenemed ik.) Dünyaya alışmamış ve alışamayacak 
adımlarla yürüyorlar dı. Bir iki köylü , kırmızı balıklara baktı 
hayretle. Uzaktan, parkın hayvanat bahçesinden bir uluma 
duyuldu. Lacivertli köylü, siyahlı köylünün eteğinden çekti: 
"Gel, şu yaratıkları seyredelim." Hikmet, arkalarından baku. 
Elinde siyah bir çantayla köylü görünüşlü biri geldi havu­
zun kenarına. Bir kapıcı olmalı. Çanta büyüdü, bir radyo oldu 
93