"Aaa çocuğa bakın!" dedi Perihan. 
Dönüp baktılar. 
12 
AMCA VE ASKER YEĞEN 
"Oğlum, hiç anlamıyorum seni!" dedi Cevdet Bey. "Durup 
dururken, hem de en parlak yerlere gelmek üzereyken askerlikten 
ayrılınır mı? Ordudan başka yerde ne yapacaksın?" 
"Ticaret! Ticaret diyorum ya amcacığım!" dedi Ziya. İki saattir 
de aynı şeyi söylüyordu. 
"Ama ticaret için deney gerek. Sonra biliyorsun, piyasa 
durgunluktan yeni kurtuldu. Üstelik savaş geliyor." Cevdet Bey 
de iki saattir aynı şeyleri söylüyordu. 
Geçen kurban bayramında attığı bir kartla kendini hatırlatan 
yeğen Ziya, iki saat önce, birdenbire Sirkeci'deki yazıhaneye 
gelmiş, askerliği bırakacağını, ticarete atılacağını söylemiş, Cevdet 
Bey'den para istemişti. Yıllardır yüzünü görmediği yeğeninin 
bu beklenmedik hareketini Cevdet Bey anlamaya çalışıyordu. 
"Ama niye? Bu yaştan sonra..." 
"Ben kendimi daha genç görüyorum, amcacığım!" 
Genç bir hali de yoktu oysa. Olsa olsa üstünde çocukluk vardı. 
Taa otuziki yıl önce, babası öldüğü günlerde yüzünde görülen 
çocuksu ürkeklik hâlâ görülüyordu. Üstelik, buna bir de, Cevdet 
Bey'in anlayamadığı gurur ve patavatsızlık eklenmişti. 
"Ama piyasada da durgunluk var. Sen daha iyi bilirsin, belki 
savaş çıkacak, değil mi? Bir asker için bu kendini göstermenin 
tam sırasıdır. Savaş yılları askerlerin yıllarıdır." 
"Ya tüccarların?.." 
"O zaman bize bir şey düşmez. Bizim kadınlar ve çocuklarla 
birlikte elimiz kolumuz bağlanır, bekleriz." 
"Ama siz son savaşta beklememişsiniz. Şeker getirmişsiniz 
galiba!" 
"Saygısızlık ediyorsun! Saygısızlık etmene izin veremem. Kim 
söyledi sana bu dedikoduları?" 
i 62