mezdi. 
Cafer Özpolata anaparayı T em iri n verdiği ni nasılsa herkes öğren­
di. Kimi ş�tı, kimi sövdü : "Kendisi bir lokma ardında sürünür, acın­
dan ölür de b�kaları nı adam eder pezeven k," dediler. Ala Temire ta­
kılmaya b�ladılar. Nereye gitse yüz bin üstüne bir söz geliyo rdu. 
"Verecek ha, Özpolatoğlu Cafer Bey senden aldığı yüz bini vere­
cek! Ulan tuzlayım da kokma Ala Temiiiir!" 
"Hah hah hah, Temir, Temir, Ala Temir Allah verdiği canı ala­
mıyor ondan . H ah hah hah ha .. '. Sen ondan para mı alacaks ın?" 
"Yemeyip içmey ip, kim bilir kaç yılda biriktiedin o parayı! Vay 
fıkaram, vay gün görmemişim vay!" 
"Keşki, keşki Temir, keşki ii o kafire vereceğine o kadar parayı, 
ayağına bir ayakk abı, hacağına bir pantolon, sırtına yün bir ceket ala 
da sen de insanlar içine şöyle insan gibi karışaydı n." 
"Onlar Beylerdir Temir, kes umudunu. Verdiklerini almazlar, al­
dıklarını vermez ler." 
"Sen şimdi evine git, o yüz binin üstüne bir güzelce bir tas soğuk 
su iç." 
"Bak, çeltik kalkalı, satılalı nicedir, niye vermedi senin paranı kaç 
aydır? Niye? Vermeyecek de ondan. Verir mi, verir mi hiç o kadar pa­
rayı eline geçirmiş de ... " 
"Vay fıkara Temir, vay fıkara! " 
"Yemey enin malını yerler." 
"Bu vicdans ızlık canım. Tam bir vicdan sızlık. Vicd ansızlık ki vic­
dansızlık. Sen al adamın parasını, o parayla çeltik ek, milyon kazan, 
sonra verme fıkaranın para sını, hiç olmazsa yarısını, yarısını ver para­
nın, behey Allahın kulu ." 
"Bak Temir, varayım da Cafer Beye, yüzüne dikileyim de paramı 
isteyeyim deme. Adamı öldürürler bu Beyler. Hem paranı alamazs ın, 
hem de bir bakmışız ki ölün bir hende kte kurtl anmış, çürümüş yatar ." 
"Aman ha aman, bu Beyl erin üstüne varmaya gelmez. Aman ha 
aman Temir, Temir, Ala Temir! Aman ha aman!" 
"Bunlar yaban atma benzerler hangi yandan çifteyi �vuracakları 
belli olmaz. " 
Bütün bunları T emir dinliyor, hiçbir söze varmıyor, eijne bir çöp 
alıp üstüne çömeldiği tozu karıştırıyor, küçük sarı gözleri dlifünce nin,