"Öyleyse beni neden beklemedi? Korktu. Onu ele veririm 
diye korktu. Güvenmedi bana, öyle mi?"
"Hiç de öyle değil," dedi Kamer Ana. "Oğlan bize çok gü­
vendi. Güvendi ki evimizde kaldı bunca zaman. Sen de herkese 
ilan etmeyeydin."
Yavaş, suçlu bir sesle:
"Kime ilan ettim Kamer, kime?"
"Kime ilan edeceksin, bütün köye!"
"Kime söyledim, ağzımı açıp da?.."
Kamer Ana iyice öfkelendi:
"Ağzını açmadm ama," diye bağırdı, "en güzel giyitlerini 
giyip de, galyeni ağzma alıp da, tabancanı beline takıp da, gü­
müş kordonunu sallandırıp da, çizmelerini parlataraktan üç 
gün köyün içinde Kozanoğlu gibi dolaşan sen değil misin? 
Köylü senin böyle dolaştığıym sebebini sormaz mı, düşünmez 
mi, çocuk da senin bu deli hallerinden korkmaz mı?"
Koca Osman:
"Sus Kamer, sus kurban olayım. Öldürme beni! Diri diri 
yeme beni. Kızım Seyran söyle de şuna bari beni ölürken rahat 
bıraksın," dedi, yalvardı.
Kamer Ana:
"Susmayacağım çocuk Osman," diye bağırdı. "Evine ge­
len, sana sığınmış çocuğu Ferhat Hocaya daha dün göstere­
cek sen değil miydin? Gelmiş, senin evine, senin köyüne sı­
ğınmış."
"Sus Kamer sus, kurban olayım! Seyran kızım, öldürdü bu 
kaltak beni. Diri diri yedi, sustursana şunu."
Kamer Ana:
"Sustum işte," diye hışımla ayağa kalktı.
Koca Osman:
"Ferhat, kardaş, Hocam bir şey yap, bul şahinimi," dedi, 
bir yanından bir yanma dönerken.
Ferhat Hoca, kara, kıvırcık, yeşillenen sakalı, sinirli:
"Sen carımı sıkma Osman Ağa, bir şey olmaz ona. Çok be­
lalardan geriye kalmış bir kişidir o. Başım belaya sokmaz. Sen 
hiç üzülme, o geleceğim dediyse gelir. Başma da hiçbir iş aç­
maz o. Burada ya canı sıkılmış, ya da bir işi çıkmıştır. Yoksa se-
122