Ömer sinirli sinirli: "Öyle sanıyorsun!" dedi. "Hem sen böyle 
iri laflar söylemekten hoşlanmazdın! Sahi inanıyor musun 
inandığına?" 
"Bırak bu küçük incelikleri!" dedi Muhittin. "İnanıp inan­
madığımın ne önemi var? O yolda birşeyler yapıyorum. O davaya 
bir yararım var!.. Bunu içtenlikle yapıyormuşum, yok yapmı-
yormuşum ne önemi olabilir ki?.. Birşeyler yapıyorum ve bir 
işe yarıyor..." 
"Bunu bir itiraf sayabilir miyiz?" dedi Ömer. 
"Sana bu küçük incelikleri bırak demiştim. Hâlâ zekândan 
önemli bir şey yok, değil mi senin için?" Ellerini cebine sokmuş, 
Ömer'e değil eşyalara bakıyordu. 
Ömer bozulduğunu anladı. "Bana benzeyen ne varsa hoş­
lanmıyorum!" diye düşündü. "Ne işim var burada?" Orada sakin, 
zengin, dengeli bir hayatım vardı! Yok! Ya da bilmiyorum... 
Nerede yaşamalı?" 
Muhittin ellerini cebinden çıkarmadan yürüyordu. Salona 
bitişik öteki odaya girdi ve oradan seslendi: "Ne düşünüyorsun 
sen bu ev için? Kaç yıl geldik gittik buraya, ama bir kere olsun 
böyle boş bulmadık! Şimdi sanki..." 
Ömer de eşyalara bakıyordu. Birden öteki odadan bir piyano 
sesi geldi. Muhittin gelişigüzel tuşlara basıyordu. Bir süre pi­
yanoyu tıngırdattıktan sonra kapağını gürültüyle kapattı. 
"Ne oldu senin o kızla aran?" 
"Aramız yok artık!" dedi Ömer. 
"O piyano çalar mıydı? Demek, çalmazdı... Ben hep senin 
piyano çalan birini alacağını düşünmüşümdür... Refik'in kız-
kardeşi aslında sana göreydi!" Güldü. "Çok sevinirlerdi ha... 
Cevdet Bey'in elini öperdin. Bugün de rahmetlinin resimlerine 
saygıyla bakardın. Büyük adam, evimizin kurucusu, eşsiz insan 
Cevdet Bey, ailemiz sana minnettardır!" Odaya girdi. 
"İyi eğleniyorsun kendi kendine..." 
Bir sessizlik oldu. Ömer sigara yaktı. 
Muhittin gene odanın içinde geziniyordu. "Nerede kaldı bu?" 
diye sordu. 
"Bugün pazar. Açık dükkân bulamamıştır!" dedi Ömer. Ko­
nuşmak ve sakin gözükmek için konuştuğunu düşündü. 
488