Sol gözü biraz şehla fakat tatlı, saçları siyah astragan 
kıvırcıklığında, kirpikler ince bir teyelden sökülmüş ibrişim 
gibi büküm büküm ... Beden beyaz, uzun, narin, asabi ... Ko­
casını zeklendiği ı vakit dilini çıkarmak adetidir... Şehri Bey 
bu hakarete idmanlıdır. Hazin bir tebessümle karşılık verir. 
Fakat kaynana köpürür, kendinden geçer ... 
Kızgın bir yaz gününün fırınlanmış nefesi ara sıra (P) kö­
yünü yalarken ikindiye doğru karı koca biraz serinlik bul­
mak için bahçenin sulanmış, gölge bir köşesine çekildiler. 
Uzun bir öğle uykusundan yeni kalkan kaynana, evin 
içinde rehavetle dolaşırken bahçeden hararetli hararetli bir 
söylenme duydu. İşitmek için binanın en uygun penceresine 
yanaşarak kulak verdi. 
Kendi kendiyle konuşmak tuhaflığına tutulmuştu. İkinci 
bir kişi varmış gibi kendi sorularına yine kendi cevap verirdi. 
Derin bir iniltiyle: 
-Ah, ah, biri burgu, öteki tahta ... Yine oğlumu vırvır 
yiyip bitiriyor. Ne tahammüllü erkek bilmem ki ... Geçen gün 
kocasına iskarpinlerini bağlatıyordu. Evet, ayağını ta bur­
nuna uzatmış bağlatıyordu. Öteki bir lostracı alçalışıyla bu 
zavallı işi görürken karı, "Aman, fena yaptın! Çöz, bir daha 
bağla!" emriyle küt küt oğlumun arkasını yumrukluyor ... 
Ana ol da gel buna dayan bakalım ! Kızınca arsız mahalle 
kızları gibi dilini çıkarır. Edepsizin ekmekçi küreği gibi (eliy­
le işaret ederek) nah işte bu kadar uzun dili var! Görseniz iki 
Alay etmek, taklit etmek. 
1