usulca. 
— Kızım, ölecek olan, ya şlı olan benim... Sen kalkm ış bana ne soruyorsun. 
Sonra biraz daha ciddile şti. 
—  Bakıyorum da, bu ailede bana en çok sen ben-ziyorsun... Baban bana 
benzemezdi, hiç benzemedi hem de, ba şka türlü bir adamd ı, ama sen 
benziyor-sun... Gençli ğimden kalan bir al ışkanlık, ben bir insana bakt ığım 
zaman, hemen ayn ı şeyi düşünürüm, o bakt ığım insan bir ba şkasını öldürebilir 
mi... Bir insan ı öldürebilecek olanlarla, öldüremeyecek olanlar ı hemen 
tanıyıp, birbirinden ay ırdedebilirim... Sen öldürebilecek 
olanlardans ın... Azd ır böyleleri, inan bana, pek azd ır, sen onlardans ın, 
bu iyi bir şey mi, kötü bir şey mi, onu bilemem, ama ben insanlar ı sevmedim, 
sevmeye de ğer bulmad ım onları, onlar da beni sevmeye de ğer bulmad ılar... 
Babamı da pek sevmedim, oysa o bana benzerdi ya da ben ona benzerdim, o da 
insan öldürebilecek olanlardand ı, sevgisizdi... Bir de Müberran ım gibileri 
var, onlar hem sevgisizdir, hem de kimseyi öldüremezler, ben esas onlar ı 
hiç anlamam ya neyse... Ne diyordum ben, niye anlatt ım bunu, sana şunu 
söyleyecektim, yani kaderin bu k ızım, yapın böyle... Sen insanlardan 
uzaksın, insanlar sana uzak... Aralar ından birini sevsen de, asl ında gene 
pek sevmezsin, ben bunun böyle oldu ğunu daha yeni yeni anlad ım inan bana... 
Gençliğimde bunlar ı hiç düşünmedim bile, öyle oradan oraya yuvarland ım, 
179 
bunları bilseydim bir şey değişir miydi, bak, ondan da şüpheliyim... En 
iyisi bo şver bunlar ı, güzel kad ınsın, yaşamaya bak, ne yaparsan yap sonunda 
herkes ölecek. 
Nermin ayaklar ını altına toplay ıp dedesinin dizlerine biraz daha yasland ı. 
— Yani ben hiç kimseyi sevemez miyim sizce? 
— Bilmem ki k ızım, ben sana bildi ğimi söyledim... Sen sever misin sevmez 
misin bilemem ki... Belki de seversin, ama sen öbürlerinden de ğilsin yavrum, 
sen bizdensin, benim söyledi ğim o, onun ötesini bilmem... 
Nermin'in akl ı birden teyzesine tak ıldı. 
— Müberran ım kimseyi sevemez diyorsunuz ama o sizi seviyor, hem de y ıllardan 
beri seviyor... 
Hüsrev Bey güldü. 
—  Kızım onun çırası bir ateş yakmaya yetmez, o akl ını bana takt ırmış, hadi 
gel evlenelim desem, korkard ı... Herkese bir oyun gerek, o da beni sevmeyi 
kendine oyun bellemi ş işte, onunla avunuyor. 
Hüsrev Beyle konu şurken Nermin'in yorgunlu ğu yavaş yavaş geçiyordu. Hüsrev 
Beyin konu şmaları güven veriyordu Nermin'e, kendisine benzer birini bulmak 
rahatlat ıyordu onu, "Beni seviyor musun?" diye sormayan bir erkek, bu erkek 
dedesi bile olsa, ho şuna gidiyordu, babas ı bile sorard ı hep, "Beni seviyor 
musun?" diye, ba şka erkekler de sorard ı, dedesi sormuyordu, böyle bir soru 
aklından bile geçmiyordu, sevilmemeyi ba ştan kabul etmi şti Hüsrev Bey. 
Onun, sevilmeyi talep etmeyen, uzak, so ğuk, aldırmaz tutumu Nermin'i 
etkiliyordu, dedesi bile olsa, bir erke ğin kendinden sevgi talep etmemesi 
Nermin'i hem şaşırtıyor hem k ışkırtıyordu, ayr ıca bu talepsiz- 
180 
likte büyük de bir güç görüyordu ve nedense güç etkiliyordu Nermin'i, belki 
de en büyük zaaf ı güce olan bu tutkusu, ayn ı zamanda da güçlü olma iste ğiydi, 
üstelik Nermin, güçlü olabilmek için çevresinde hiçbir güçlü insan 
bırakmamak isteyen, onlar ın gücünü yok etmek zorunda olan insanlardand ı, 
onun için de bütün erkekleri â şık edip, onlar ı kendi a şkları içinde 
güçsüzle ştirmeye çal ışıyordu fark ında olmadan. Nermin dedesiyle konu şurken