gibi yapmayı da kütüphane faresinden öğrenmiş tim. Herkes­
ten bir şey kapmıştım. Eskiden benim için maşallah bu çocu­
ğun ezberi kuvvetli, derlerdi. Evet, ezberliyordum. Çünkü çok 
dinliyordum. Oyunlara pek katılmıyordum. Çünkü oyun kah­
ramanı olmak çok zordu. Herkes, düşmanları yeniyor ve vata­
nı kurtarıyordu. Ben bu kadar güçlü değildim. Düşman bile 
olmayı beceremezdim. Çünkü düşmanların bile kendilerine 
göre kahramanları vardı. Oysa ben de oynamak istiyordum. 
Bir kenarda kendimi yetiştiriyor dum; daha vakit var, diyor­
dum. Çocukluğun biteceğini bilseydim, her ne pahasına olur­
sa olsun oynardım; ben de hiç olmazsa ihanet ederdim. Beni 
bu yüzden küçümserlerdi, fakat oyuna da almış olurlardı. 
Neyse, bu mesele de ayn olmakla birlikte, bildiğim şuydu ki, 
şairlerle çocuklardan başka bu meseleyle ilgilenen yoktu. (Bu 
sözü de kendim mi düşünmüştüm? Belki bir yerde okumuş­
tum. Neyse, kendime yakıştırmıştım.) Ben bütün oyunların, 
çocuklukla birlikte sona ereceğini bilseydim, muhakkak oy­
nardım işte: Haini oynardım, korkağı oynardım, fakat oynar­
dım; kimse beni sahneden çıkaramazd ı. Büyüyünce bu rolleri 
oynamak pek hoş olmuyordu. Neyse bu mesele de aynydı. 
Nerede kalmıştık? Kütüphane faresinin hatıralarından bah­
sediyorduk. Bu hatıralar oyun biçiminde yazılmamış tı. Fare­
nin ölümünden sonra, kağıtları arasında onları ben ele geçir­
miştim. Ve istediğim gibi değiştirmiştim. Ve kendi hayatıma 
uygulamıştım. Ve tanınmayacak hale getirmiştim. Oyun yaz­
mayı da öğrenmiştim. Bu marifeti de, kötü oyunlar yazan bi­
rinden kapmıştım. Daha önce de belirttiğim gibi herkesten 
bir şey kapıyordum. Ancak işime yarayacak kadarını kapıyor­
dum; daha fazlasını istesem bile kapamıyor dum. Bazı oyunla­
rın adlarını duymuştum, bazılarını da seyretmiştim; bana 
bunların önemli yerlerini söylemişlerdi. Bu kadarı da benim 
için yeterliydi. Gerisini ben uydurabilirdim. Zaten tarih de 
tekerrürden ibaretti. 
361