Öğretmenler eve haber göndermişlerdi: oğlunuz sınıfın
serserileriyle dolaşıyor. Sonunda benim, serserileri yola ge-tirdiğim oybirliğiyle kabul edildi. Onların okulu bitirmele-rini sağlamışım. Onlara, bunun ne yararı oldu bilmiyorum.Bana ne yararı oldu? Onu da bilmiyorum.
30 Mart
Her hatıram utanç verici. Şeker kralının nişanlısı ya da sev-
gilisi de garip bir hatıra. Kızı dün yolda gördüm. İhtiyar gö-rünüşlü bir genç kadın olmuş. O hayata dayanamazdı gibibeylik bir yargıyla geçiştirilebilir durumu. Ben tanıdığım za-man on yedi yaşındaydı. Ben de on dört yaşındaydım. Şekerkralı, kız, ağabeyi ve ben sık sık gece kulüplerine gidiyor-duk. Ben dansetmesini bilmiyordum. Şeker kralı da etmi-yordu. Büyümüş de küçülmüş bir çocuk olduğum için be-nimle konuşmaktan, beni yanında dolaştırmaktan hoşlanı-yordu. Ben durumumun farkında değildim. Kıza âşık oldu-ğumu sanıyordum. Onunla dansedemediğim için üzülüyor-dum. Kız benimle alay ediyordu. Bana sokuluyor, kolumagiriyor, omzuma yaslanıyordu. Beni zorla dansa kaldırmakistiyordu. Birlikte pingpong oynuyorduk. İkimizin de saçıalnımıza dökülüyordu. İkimizin de saçı siyahtı ve ikimiz depingpong oynarken ikide bir saçımızı düzeltiyorduk, geriyeitiyorduk ve ikimiz de terleyip kızarıyorduk hemen. İkimizde “excusez moi” diyorduk, top masanın kenarına çarptığı
zaman. Beni çocuk buluyordu; benimle eğleniyordu. Gecekulüplerine gündüz gidiyorduk. Orkestra bir kenarda provayapıyordu. Şeker kralı orkestraya benim istediğim parçalarıçaldırıyordu. Kız da bana sarılarak dansediyordu; şeker kralıgülüyordu. Kızın adı Sabahat’tı. Nedense ona Aydan deni-yordu. Şeker kralının onunla evlenmeyeceği söyleniyordu.
641