geldi. O böyle yapınca Topal Alinin yüreğine hp etti, belki onu 
yerinden kıpırdatabilirdi. 
"Bünyamin, Bünyamin, Kırkgöz Ocağının dervişi Bünya­
min, geyikler çobanı, gece gündüz avucunda közler taşıyan 
Mülayim ermişin oğlu Bünyamin, Anaak Sultanın sana huyml­
tusunu söylüyor um." Bir taşın üstüne çıkarak, Bünyaminin ko­
luna asılarak ağzını onun kulağına dayadı, "Bünyamin, Bünya­
min, sana Anacık Sultanın buyruğunu söylüyorum, Topal Ali­
nin arkasına düş ve yürü. Ey, Bünyamin, bu sana benim buyru­
ğumdur, sen yıl on iki ay, söndürmeden avuçlarında ateş taşı­
yan geyikler çobanı Mülayimin oğluysan, Topal Ali nam kimes­
nenin ardına düş ve yürü. Düş ve yürü, düş ve yürü ... " 
Elini uzath, kolundan tuttu çekti ve Bünyamin onun ardı 
sıra kuzu kuzu geldi. Yağmurun gürültüsü kulakları sağır ede­
cek gibi ydi. Komutanlığın avlusunu çıktılar , aşağıya, çarşıya 
yöneldiler. Aşağıda, köprünün altına kadar inen caddeyi seller 
ağzına kadar doldurmuş çağlayarak akıyor du. Hiçbir evin pen­
ceresinde de ışık yoktu. Topal Ali yularından tuttuğu bir atı gö­
türürcesine, kolundan tuttuğu Bünyamini çekerek Molla Duran 
Efendinin evine götürd ü. Molla Duran sabırsızlıkla onları bek­
liyordu. Molla Duran onların ayak seslerini duyar duymaz ka­
pıyı açtı, o, kapıyı açar açmaz, onlardan önce bir yağmur dalga­
sı içeriye doldu: 
"Çabuk ... Girin içeriye ." 
Topal Ali Bünyamini önce içeriye itti, ardından da kendisi 
girdi. 
"Ne oldu, beni korkuttun Ali." 
Ali, elinde bir gemici feneri tutan Molla Durana Bünyamini 
gösterdi: 
"Görüyorsun işte. Orada, köşede donmuş kalmıştı. Zor ko­
pardım Bünyami ni." 
Bünyamin sağ elinde sıkı sıkıya, kanlı gibi duran iki ağızlı, 
gümüş saplı uzun bir Çerkeş hançeri tutuyor du. Hançeri tutan 
elinin parmak aralarına kan dolmuştu. Kanı, o kadar yağan 
yağmur bile yıkayıp götüremem işti. 
Yukarıya odaya çıktılar. Ocakta, üst üste atılmış kuru kü­
tükler uzun yalımlan savurarak yanıyorlar dı. Bünyamin ortada 
545