yıda çöplerin içinde, kah suya girerek öteyi beriyi sırıklarıy­
la karıştırıyorlardı. Bunlar, arayıcılar adıyla nam salmış bir 
meslek erbabıydı ve sarayın çöplerinin denize atıldığı deli­
ğin altında dolaşıp süprüntüleri karıştırarak buldukları de­
ğerli şeylerle geçimlerini sağlarlardı. Kubelik onlardan biri­
nin bir şey bulduğunu seçti ve yanlarına gitti. Adamın bul­
duğu şey bileğinden kesilmiş bir eldi. Orta parmakta değer­
li bir yüzük ışıldıyordu. Arayıcılar sevinçle yüzüğü parmak­
tan çıkardılar ve eli attılar. Hava kararınca Kubelik tekrar 
oraya gelip kimseler görmeden kesik eli aldı ve bir mendile 
sarıp gömleğinin içine soktu. 
Eli kesip biçerek kasları, bağları, damarları ve kemikle­
ri mum ışığında bir kağıda özenle çizeli. Amacı ise insan vü­
cudunu keşfetmek ve bu günahkar bedenin bir haritasını çı­
karmaktı. O uğursuz teşrih atlasını hazırlamaya da işte böy­
le başladı. Eğer o gün boğdurulan bir şehzade, bir paşa ya da 
cariye varsa, saraydan ceset sayısı kadar top anlıyor, Kube­
lik de akıntının cesetleri sürükleyeceği yer olarak hesapladı­
ğı Tophane'ye gidiyordu. Gece boyunca öksürüp tıksırarak 
sabırla beklemelerinin semeresini sonunda gördü ve ayağına 
bağlanan ağırlık koptuğu için kıyıya vuran bir cesede rast­
ladı. Gömleğinden çıkardığı çuvala cesedi soktuktan sonra 
zor bela evine kadar taşıdı. Sabah olmuştu. Akşama doğru 
artan dayanılmaz kokuya rağmen kadavra üzerinde tam iki 
gün aralıksız çalıştı. O artık gerçek bir kaşif ti. Kemiklere ka­
badayıların, kaslara meyhanecilerin adlarını veriyor, gülam­
lar ve köçeklere ise damarlar ve bağdokular kalıyordu. Bü­
yük bir vefakarlık örneği göstererek, kulağın içinde buldu­
ğu ve üzengiyi andıran kemiğe kendisini özgürlüğe kavuş­
turan Venedik balyosunun adını verdi. Dükkanının üzerin­
deki evinde, koku komşular tarafından duyulur endişesiyle, 
cesedi avluya gömmeyi kararlaştırdı. Ama er ya da geç yeni 
bir kadavra bulacağını biliyordu. 
27