oyalayacak mısınız? Çocukluğumda yeteri kadar yardım et­
mediniz bana. Şimdi borçlusunuz." 
Cevdet Bey kelimeleri heceleyerek yavaşça söyledi: "Ben sana 
karşı her zaman görevimi yaptığımı düşünmüşümdür. Hiçbir 
borç hissetmiyorum. Kendime düşeni fazlasıyla yaptım!" 
"Yaptınız, öyle mi? Babam olmasaydı şu işi nasıl kurardınız, 
merak ediyorum doğrusu." 
"Babanın ne katkısı olabilir ki?" 
"Babam ve babam gibiler olmasaydı ne Meşrutiyet olurdu, 
ne Cumhuriyet!" 
"Neler diyorsun sen? Bu saçmalıkları kim soktu aklına? Yoksa 
babanın Meşrutiyet'ten üç yıl önce öldüğünü unuttun mu? Aklını 
başına lopla! Sonra çok rica ediyorum, eski şeyleri de karıştırma. 
Ben babana hep yardım ettim. Şunu da unutma ki, rahmetli baban 
eğlenceye biraz fazla düşkündü. Erken ölümüne de içki sebep 
olmuştur. Sonra kereste dükkânından buraya gelinceye kadar 
ben neler yaptım, biliyor musun? Susuyorsun değil mi? Çünkü 
aklına bir şey koymuşsun ve bunun için her türlü saygısızlığı 
yapmaya hazırsın." Hızlı konuşmak yorucuydu. Cevdet Bey nefes 
nefese birden soruverdi: "Bütün bunlar neden? Başka bir kadına 
mı tutuldun?" 
Ziya şaşkın bir tavırla: "Evet," dedi. Utanmıştı galiba. Bek­
lenmedik bir şeydi bu. Ziya oturdu. Bir durgunluk oldu. 
Cevdet Bey de şaşkınlaştı. "Sonunda ona istediği parayı 
versinler, diyeceğim galiba!" diye düşündü. Karısından, as­
kerlikten, yaşadığı hayattan bıkıp amcasından para sızdırmaya 
kalkan şu gence bakıyor, ahlak kurallarına, eski alışkanlıklara 
artık pek kulak aşılmadığını düşünüyordu. Ama yaşlılara özgü 
bir hüzün ve kinle düşündüğünü de açık seçik görüyordu. 
Ziya: "Şimdi bana para verecek misiniz?" diye sordu. Deminki 
suçlu hali kalmamıştı. 
Cevdet Bey gene rahatsız oldu: "Ne kadar istediğini bilmi­
yorum. Hem sonra ben de bir şey verecek durumda değilim ar­
tık!" 
Ziya ayağa kalkarak: "Gene oyalamayın beni. Başınızdan kolay 
atacağınızı sanmayın!" diye bağırdı. 
Cevdet Bey: "Bağırma! Bağırma rica ederim!" dedi. 
J66