veyi almadan geri çekildi: "Düşünüyor um. Yani, nasıl yaşa­
mak gerektiğini düşünüy orum, demek istedim. Şimdi olduk­
ça vaktim var düşünmek için. Bir de geçmişim olmasaydı, 
çok rahat edecektim. Bazıları da, sadece geçmişimi düşün­
mek için gecekonduya çekildiğimi söylüyorlar." "Kimler?" 
Hikmet güldü: "İçimdeki bazıları . Kimseyle görüştüğüm 
yok." Önüne baktı: "Belki de birilerine, bir şeyler anlatmak 
isterdim. Belki de ayrıldığımdan beri, sekiz ay ... yirmi iki 
günden beri, ilk defa ben de bir şeyler söylemek ihtiyacında­
yım. Kim bilir Sevgi, kaçıncı fincan kahvesinde, kaçıncı defa 
haklı çıkıyor?" Bilge mahzunlaştı. "Benimle konuşurd un," 
dedi. "Canım, ne kadar aslanyüreklirişar olsam da, bazı zor­
luklarım var benim de." "Benim, birinci sınıf bir dinleyici ol­
duğumu söylerd in." Albayım! Tannın ! Bana ait bir şey hatır­
ladı. "Sevgi de hiç öyle değildi, sonuncu sınıftı." Bilge güldü: 
"Sen de kolay çekilir bir insan değilsin." Ben gülmemeliyim. 
"Değilimdir. Bu yüzden Sevgi'nin, kahve içerken anlattığı 
olaylarda haklı çıkması çok kolay. Ben ne kadar anlatsam, 
sanki söylemekten kaçındığım bir şeyler varmış gibi olacak." 
"Bir kahve ister misin?" dedi Bilge. Beni dinleme diği için 
ayrıldım ondan. Ne konuştun ki? Sana, kahve ister misin? di­
ye sordular. Başımı yukarı kaldırdım ya, ülkemizin gelenekle­
rine uygun olarak konuşmasız bir karşılık verdim ya. Bu ge­
veze oğlan da nereden çıkmış? derdi babam. Bizim ailede 
kimse konuşmaz. "Aslında, itiraf lara çok meraklıyımdır" diye 
konuştu hafif bir sesle. Bir de iç gevezeliğimi duysaydın aziz 
peder. Başım dönüyor. Nasıl dönüyor? diye sormuştu doktor. 
Başın duruyor da, çevrendeki eşya mı hareket ediyor? Yoksa, 
sabit bir ortam içinde mi döndüğünü hissediyorsun? Felsefi 
bir soru. Odanın ortasında, doktorla birlikte denemişler di: 
Önce eşya durdurularak Hikmet'in başı çevrildi; sonra da eş­
ya ... lkisi de değil, demişti doktora. Utanmıştı. Bilim de du­
dak bükmüştü bu baş dönmesine. Dönmediğine karar ver-
141