lıyordu, lim e lim e. Zorlanıyordu konuşmakta. ‘“ Ne olursa ol­
sun benden asla özür dilem e’ dem işti.”
“H adi oradan.”
Yutkundu Peri. “Çok gençtim .”
“Kıskanıyordun bizi!”
Peri başını salladı. “D oğru... kıskanıyordum .”
M utfak kapısı açıldı; b ir hizm etçi, dumanı tüten kâselerle 
dolu büyükçe b ir tepsi taşıyarak çıktı. Keskin b ir sarm ısak- 
sirke kokusu kapladı ortalığı.
“N eredesin şu anda?” diye sordu Şirin.
“D eniz kenarında, lü ks b ir m alikânede, fiyakalı b ir par­
tid e. Akvaryum lar, tasarım cı elinden çıkm ış çantalar, pu ro­
lar... Görsen nefret ederdin...”
B ir kahkaha attı Şirin.
“O kadar acayip b ir gün geçirdim  ki” dedi P eri. B ir kere 
konuşm aya başlayınca sözcükler kendiliğinden akmaya baş­
la m ıştı. “ Çantam ı kaptırdım . H ırsızı öldürecektim  az da­
h a.” Adam ın, kendisine tecavüze yeltendiğinden bahsetm e­
di. Benzer bir şey Şirin’in  başına gelm iş olsa çekinmeden an­
latırdı. “Tecavüzcülerin utanm ası gerekir”  derdi. “Ne demeye 
biz utanalım ?” Ne kadar farklıydılar birbirlerinden Şirin ile 
Peri; aradan geçen zamana  rağm en hâlâ farklıydılar. “Cüzda­
nımda sakladığım  fotoğrafım ızı buldu.”
“N e? Yanında fotoğrafım ızı m ı taşıyorsun?” diye sordu Ş i­
rin. “H angisini?”
“Kütüphanenin önünde, kışın hani, hatırladın mı?” Şirin’in 
bir şey dem esini beklem edi. “Sen, Mona ve ben... P rofesör 
Azur. Amm a üşüm üştük fo to ğ ra f çektireceğiz diye.” B ir an 
sustu. “O zford’ı geride bıraktığım dan emindim, ama kendim i 
kandırm ışım  bunca sene. İnsan gençliğinde yanm  kalan b ir 
hikâye yaşıyorsa, unutamıyor kolay kolay.”
“N asıl da çalışkandın halbuki. Aram ızdaki en iyi öğrenci 
şendin. Akademiyi bırakm ana inanamadım.”