giymiş, o deminki kapıyı açan adam elinde büyük bir kamış se­
petle geldi. 
Anacık Sultan Yüzbaşıya dönerek: 
"Bunun adı Bünyamin. Geyikler çobanı Mülayim Hazretle­
rinin ortanca oğludur. İzin verirsen o da bizimle gelecek." 
"Ne iş yapacak," diye, kaşlarını çatarak sert sordu Yüzbaşı. 
"Yol çok uzun," diye yumuşacık, inceden gülümseyerek 
açıkladı, "çok da kar var. Ben sizin başınıza bela olmayayım, 
diye ... İzin versen iyi olur , Bünyam ine." 
Bünyamin kırmızı postallan, dizierne nakışlı çorapları, 
kahverengi el dokuması şalvarıyla karşıda, elinde sepeti bir 
heybet gibi duruyor du. 
"Peki, gelsin ." 
Önde Yüzba şı, arkada Bünyamin, onun yanında süklüm 
büklüm Kertiş Ali Onbaşı, arkada candarmal ar, hepsinin de 
ayaklannda hedik, yürüyo rlardı. Yamaçtan aşağıya inmek çok 
zordu. Anacık Sultan her birkaç adımda bir yere yuvarlan ıyor , 
bir tek onun ayağında hedik yoktu, Bünyamin koşarak onu 
yerden kaldı rıyor , karın üstüne koyuyor , bileklerindeki kelep­
çeden dolayı dengesini yitiren kadın biraz sonra gene yuvarla­
nıyord u. 
Bünyamin sonunda dayanamadı, Kertiş Ali Onbaşıya ya­
naşh: 
"Anacık Sultanı sırhma almalıyım, o, çok yaşlı. Böyle gi­
derse onu kasahaya ulaşhramazsınız," diye kulağına fısıl dadı, 
Kertiş Ali Onbaşı da Yüz başının yanına gitti, o da onun kulağı­
na aynı sözcükleri yinel edi. Yüzbaşının yüzü taş gibi gerildi, 
ona karşılık vermedi, yüzüne de bakmad ı. O, çok başka şeyler 
düşünü yor, endişeleniyord u. Kertiş Ali Onbaşı sözlerini birkaç 
kere daha yineledikten, Yüzb aşıdan karşılık olarak bir sözcük 
bile duymadıktan sonra Bünyaminin yanma döndü, gözleri yaş 
içinde kalmışh, "Olmuyor," dedi. 
Sarp yamacı aşağıya inineeye kadar Anacık Sultan, sonun­
da Bünyamin onun koluna girdiği lialde, on beş yirmi kez yu­
varl andı. 
Yamacı inince, karları savuran, ormanın ağaçlarını biribiri­
ne katan, göz açhrmayan dehşet bir fırhna baş ladı. Yüzbaşı, as-
507