ğun tavanına kadar gelen, isten kararmış bir dev dolaptı. Koca 
Osman büyük kapağı açtı, yüklüğün içinde sıra sıra dizilmiş 
ağzına kadar dolu kilim çuvallar vardı. Çuvalların üstü geniş 
bir tahtayla bölünmüştü. Yukarısı ipekli, kuş tüyü yorganla, 
döşekle doluydu.
Koca Osman:
"İşte Memed," dedi, "burası senin evin. Öteki evine gelin­
ce... Şu koca karı adamı haline bırakmaz ki... Toprağına gelin­
ce... Hani söylü sana toprak aidiydi ya... Şu yerini yapalım da 
senin, sonra konuşuruz. Koca kan gene dövüş çıkaracak. Şu çu- 
vallan dışan çıkaracağız şahinim. Al şu çıralığı kız."
Çıralığı orada durmuş, kendilerini seyreden Kamer Anaya 
uzattı, kadm çıralığı kapamasına aldı.
Az bir zamanda buğday dolu beş çuvalı çıkanp duvara da­
yadılar.
"Siz durun gayri," dedi Kamer Ana. "Şimdi sıra benim. 
Memed yavru, şu döşeği indir. Kusura kalma, benim gücüm 
yetmiyor."
Koca Osman:
"Kocadı," dedi hemen.
Kamer:
"Kocadım. Sen döşeği indir yavru."
Memed döşeği indirdi. Kamer döşeği dolabm içine serdi.
"Şu yastığı, şu yorgam da..."
Yatak mis gibi sabun kokuyordu, sakız gibiydi. Memedin 
içi gitti, bıraksalar şurada üç gün üç gece uyurdu, deli oluyor­
du uykusuzluktan.
"Haydi şimdi ocağm başına," dedi Koca Osman.
Kamer Ana:
"Bırak oğlanın yakasım, kurban olayım Osman," dedi. 
"Görmüyor musun, tıkara ayakta duramıyor."
Koca Osman:
"Haydi şahinim," dedi, "uyu öyleyse, yarm konuşuruz."