han Bey?” İntikamımı aldım işte: hem “kullanmak” hem de
“Bey” dedim. Beni küçümsemen için açık verdim. “Bey dedibana, pis küçük burjuva,” diye sevin bakalım. Bu çeşit inti-kamdan ne anlarsın sen! T urgut kendine gel, adamın birşey dediği yok. Eski huyların ortaya çıktı gene. Çıksın! Eskihuylarımdan kaçmakta acele etmişim anlaşılan. Bu “olay”karşısındaki zayıflığımdan anladım bunu. Yeni huylarımlabüsbütün gülünç oldum. “Teşekkür ederim. O beni öksür-tüyor, bundan içeyim.” O dediği Yeni Harman, bu dediğiBirinci. Nasıl “dolayısıyla” anlatıyor aramızdaki farkı. Se-lim, muhakkak sana, benden “bahsetmiş” olacak. Yoksa,kendi kendine akıl edemezdin bu inceliği. Şimdi de Müzey-yen Hanıma döndü. Onunla, bir anayla nasıl konuşulursaöyle konuşur herhalde. Ben de kendimi ele vermeyeceğimdaha fazla. Senden sonraya kalmakla da Selim’i daha çoksevdiğimi göstermiş olacağım. Efendim?
“Ne söyleyeceğimi bilemiyorum,” diyordu Burhan. Ben
de bilemiyorum. Birden mahzunlaştı. Bana anlatabilirdinSelim. Böyle bir durumda kim dinlemezdi ki seni? Ne yap-tın son aylarda? Anlamasam da dinlerdim seni. Bir “huku-kumuz” vardı hiç olmazsa. Ölümcül düşüncelerini hafifle-tirdi bir insanın varlığı belki. Belki de anlatmaya çalıştın bi-rilerine. Kim bilir? Anlatamadın; belki o insanın yüzünebakar bakmaz anlatmanın yararsızlığını gördün. Bu düşün-celerle çevresini, Burhan’ı, ona duyduğu sebepsiz öfkeyiunuttu; kendini bıraktı bir süre. Gözü, bir koltuğun üzerin-deki dantele takıldı; hissetmeden ona baktı ve düşündü.Her gün birlikte yaşadıkları yılları düşündü. Nasıl bu duru-ma geldik Selim? Bir arada olmanın kaçınılmazlığındanbaşka bir neden yok muydu bizi yaklaştıran? Aramızdakiboşluğu nasıl doldurmalıyım? Sen olmadan seni nasıl öğ-renmeliyim? Belki de, bu kısa huzursuzluğu duyduğumiçin, dantelin kıvrımlarından gözümü bir türlü ayıramadı-
89