234 Yaşar Kemal -Dağın Öte Yüzü 
o sele girer, boğulup gitmez rniydin? Ben o kitabırnıza on sarı altın verdim. İki 
de arzuhalciye. Yıllar yılı senden bu on altını çıkarabildirn mi kil Senden baş­
ka da bu kitapta kimin düşüne baktım7 Kitabın kızlığı bozulmasın diye sırf 
senin düşlerine baktım. Öyle değil mi? Üstümüzdeki Koca Allah şahit ki, bir 
senin düşüne baktım. Saraylar bağışlamış gibi, ne yüzünü eğersin bana? Ben 
de bundan böyle senin düşüne bakınarn anarn. Gider öteki köylülerin düşüne 
bakanın. Etek etek de para kazanırım." 
Zalacamn elleri durdu, gözlerini Muhtarın gözlerine dikti. Muhtar anladı ki 
öteki köylüler sözünü edince, turnayı gözünden vurdu, sözü sürdürdü: 
"Amma o zaman kitabın kızlığı gider, senin elinden çıkar o zaman. Belki de 
doğru söylemez. Gidip ötekilerin düşüne bakayım mı?" 
Zalaca soğukça: 
"Git bak kardaşım," dedi. 
"Peki gider bakanın. Sen hiç düş görmüyorsun bugünlerde herhal. Varsın, 
kitabın da kızlığı bozulsun. Vay kitap vay! On beş yıldır her Allahın günü senin 
düşlerini hayra yordu da, bir yanlış bir şey söylemedi. Vay insanoğlu vay! Vay 
emeklerin vay kirapı İnsanoğluna güven olmaz, çiğ süt emıniştir demedim mi? 
On beş yıl onun umudu olursun, doğru yolu gösterirsin de, seni kaldırır atarlar 
demedim mi? Düş görmez olunca da yüzüne bakmazlar dernedim mi? Kuşçu­
oğlunun oğlu kırk altın verdi de verrnediydirn kitap seni. Sırf köylü m için. Başı 
sıkışınca köylüm darcia kalmasın diye. Şimdi seni satacağırn. Günahı onla­
rın, gayrı düş görüp işi düşmeyenierin boynuna. Bir gün gelir de düş görmeye 
başlarlarsa, bakacaklar ki sen yoks un. O zaman taşlar alıp bağırlannı dövecek­
ler ama, sen o zaman bir kuş olmuş, kafesinden uçrnuşsundur." 
Koltuğunun altındaki kitabı çıkardı, baktı baktı, evirdi çevirdi, baktı, başını 
salladı. Acıklı bir sesle: 
"Vay kitap vay!" dedi. "Vay kitap vay!" 
Kitabı sağ eline aldı, göğsüne bastırdı: 
"Allahını seversen Bacı, sen gayrı hiç düş görmez mi oldun?" 
Bu sözü söyledikten sonra sustu. Ortalıkta derin bir sessizlik oldu. Zalacanın 
elleri durmuş, yüzü gittikçe değişiyor, yurnuşuyordu. 
Muhtarın gözünden kaçmadı. Gülürnseyerek: 
"Sen düş görmez olur musun sen!" dedi. "Düş görmezsen ölürsün. Amma ve­
lakin, ben kitabı satacağım. Sen gördüğün düşü söyle bari de ... " 
Zalaca leğeni bıraktı Muhtara doğru yaklaştı: 
"Satma kurban olduğum Sefer Ağam. Satma kitabı. Ne demeye satarsın. Sen­
den ekmek istemez su istemez." 
Muhtar: 
"Bir işe yaramazsa, neyleyim ki kitabı?"