KIZ 
EROL 
KIZ 
EROL 
KIZ 
EROL 
KIZ 
EROL 
KIZ 
EROL 
KIZ 
EROL 
KIZ (Samanlıkta: KIZ yer yatağında uyanır. Sıçrar. 
Korkuyla çevresine bakınır. EROL yoktur. Bir sa­
niye sonra, pantolonunun önünü ilikleyerek sa­
man yığınının ardından çıkar. KIZ' a bakar. Kapı­
ya bakar. Gelir. İbriği alır. Fakat boşalmış olduğu­
nu görür. Tüfeği alır, omzuna takar. KIZ'ın yanı 
başındaki samanlık direğine yaslanır.) 
(Gülümsemeye çalışır.) Günaydın. 
(Ayağa kalkar.) Günaydın ... (EROL başını salla­
makla yetinir.) Derin uyumuşum ... Beni öldür­
sen duymayacakmışım ... (Çevresine bakınır.) 
Saat kaç acaba? (Kol saatine bakar.) Benimki 
durmuş. (Bir an) Demek hala burdayız? (Bir 
an) Gelmedi demek? .. (Fenere babr.) Işık sön­
düğüne göre şurayı biraz açabiliriz değil mi? 
(Kırık tahta sandığın üstüne ç1kıp samanları it­
mek ister.) 
Çekil ordan! 
Konuştun. Bir ses hiç değil ... 
Bırak o sandığı! Geç şöyle!.. (Kendisi gider, tü­
feğin ucuyla samanları iter, düşürür.) 
: Sabah oluyor ... Bırak, şurdan bir bakayım ... 
: (KIZ'ı iter.) Çekil, dedim! 
: Bütün görmek istediğim, bir avuç gökyüzü. 
(Sandığın üstüne oturur. Kendi kendine konuşur 
gibi) Güzel bir bahar sabahı ... Tek başıma bir 
parkta dolaşmak. .. Ya da kırlarda ... 
: Neden kaçmadın demin? 
: Kaçmak mı? 
: Öyle ya. Az önce ... Uyandığında ... Ben şey 
ederken ... Yanında değildim ... Bir fırlasan ka­
ça bilirdin ... 
Doğruya. 
266