saydı; bu dağınıklığı, her zaman olduğu gibi sevgi dolu göz­
lerle seyretmeyi bilebilseydi her şey başka türlü olurdu öğret­
menim. Saçmalama H. Saçmalamıyor albayım. H. sadece dü­
şünüyor hatırlıyor ve evlerine bir türlü alamadıklan tül per­
denin gerisinden bulanık bir şekilde görüyor her şeyi. Kansı­
nın, öteki teki nerede olduğu bilinmeyen naylon çorabını eli­
ne almış, yatağın yanındaki kınk sandalyeye oturmuş düşü­
nüyor. Ortalığı toplamaya, bulaşıkları yıkamaya işte böyle bir 
ortamın içinde başladı. Acımayla sevgiyi böyle bir ortamın 
içinde karıştırdı birbirine. Bunca aydır emek vermiş olduğu 
düzgün giyinme alışkanlığını nasıl kaybetmişti? Yeteri kadar 
prova yapmamış mıydı acaba? Evlilik bir oyun değil miydi 
öğretmenim? (Değildi. Peki neden S. bunu H.'ye söylemişti?) 
Sevişmiyorlar mıydı? Olur olmaz zamanlarda yatmıyorlar 
mıydı? Bir de isim takmamışlar mıydı sevişmeye? (Ne demiş­
lerdi?) Yoldan geçen kadınlara Hikmet'in bir süre hiç bakma­
dığı da doğru değil miydi? (Kadınların bacaklarına bakmak 
içinden gelmiyordu, değil mi?) Artık her şeyden kuşku duyu­
yordu. Çünkü bu işin de sonunu getirememişti. lşte gene son 
anda kuruntular içindeydi. Oyunun sonunu merak edecek 
gücü kalmamıştı, her zaman olduğu gibi. Bir merak etseydi, 
sonumuz böyle olmazdı öğretmenim. Saçmalama Hikmet. 
Ben Hikmet değilim albayım. Bir zamanlar Hikmet olan göz­
lemcinin biriyim şimdi. lşime geldiği yerde domuz gibi susu­
yorum. Sonra her şeyi bir bir hatırlıyorum. Sevgi'ye de böyle 
davrandım. Artık, anlamlı bir şekilde susma sırası bendeydi. 
Hayır, susan ben değildim albayım, susan ben değildim öğret­
menim. İçimde acımasız bir H. vardı susan. Sevgi ile işini bi­
tirmişti artık. Bütün ısrarlarıma rağmen konuşmuyordu . Beni 
ve Sevgi'yi çileden çıkarıyordu. lşine öyle geliyordu. Aptal! 
Ben bu adamı tanımıyorum albayım. Ben onun hafızasını iste­
miyorum. Ben, gecekonduda yaşayan ve insanlıktan emekliye 
ayrılmış bir adamım. Bakkal defterim var, kira kontratım var. 
119