"Oldu ." 
"Zorlan İnce Mernedirniz ." 
Memed: 
"Biliy orum." 
Gözleri yaşarmış yedi kişi boyunlan bükük, önünden ses­
sizce çekildiler. 
Gene sabaha kadar sevinçten, heyecandan, kederden, Me­
rnedin gözüne uyku girmedi. Keder Hatçenin kederiy di. 
Değirmenoluk köyünün üstüne geniş, apaydınlık, taze, ter­
temiz, tüy gibi yeyni, ak bir gün açıldı. Değirrnenoluk, pınl pı­
nl bir düşün içindeydi . Ağaçlar, bir aydınlık içinde dönüyorlar­
dı. Çakırdikeni daha yanıyordu. Ak ova, baştan ayağa karaya 
kesrnişti. 
"Yoldan Topal Ali geliyor," diye bir haber geldi. Merned, 
merakla bekle di. Topal Ali, topal ayağını yorgun yorgun sürük­
leyerek geldi, dikildi. 
Memed gülümseyer ek: 
"Gel Ali Ağa, gel!" diye yanına yaklaşh, elini tuttu. Sevgiy­
le elinin üstünü okşadı. 
Terlemişti . Kesik kesik soluyor du. Kon uşrnadı. Öyle yan 
yana kaldılar. Teri soğudu. Yüzü soluk, sapsan, kırış kınşh. Bir­
kaç gün içinde belki on beş yıllık yaşlanrnıştı. 
Memed dayana madı: 
"Neden böylesin bre Ali Ağa?" diye sordu. "Çok durgun-
sun." 
Topal Ali bi tkin: 
"Hiç sorrna ." 
Merned, bu "hiç sorma"nın altmda bir şeyler olduğunu 
sezdi. Öyle bezgin, öyle dertli, öyle içten içe bir öfkeyle söyledi 
ki ... 
Memedin kocaman gözleri biraz daha kocarnanlaşarak 
"Bir kötü haber , bir şey mi var?" diye sordu. 
Ali, biraz daha solarak, elleri titreyerek: 
"Hiç sorma," dedi. "Hiç sorma ." 
Beni korkutma Ali Ağa!" 
Ali: 
"Olan oldu. Benim yüreğime iniyordu," diye inledi. 
329