salonuna çağırdıktan sonra ... Özgür eskisinden de yalnız, bez­
gin, tükenmiş hissederdi kendini. İncir çekirdeğini doldurmaya­
cak sohbeti kafasında evirir çevirir, yaptığı iki-üç espriye kendi 
başına güler, defalarca anlattığı bir öyküyü, bu kez biraz daha 
ustalıkla anlattığı için kıvanç duyardı. En sonunda, onu böylesi­
ne eften püften iletişim kırıntılarına avuç açmak zorunda bıra­
kan Rio'ya lanetler okur, özyıkıcılığın doruğunda, kolayca elde 
edebileceği gövdescl avuntuların peşine düşer ve kapağı Afro­
Brezilya Kültür Merkezi'ne atardı. 
O an, her şeyden çok, Ernesto'nun dingin, huzurlu, eski 
müzikaller gibi acı-geçirmez ortamına gereksinim duyuyord u. 
Kaosun, cangılın, sambanın sızamadığı bir kaleye ... Midesinde­
ki kasılmalar henüz yatışmamıştı; genzi, kokainin de etkisiyle, 
cayır cayır yanıyordu. Şöyle, içinde iri iri buz parçaları yüzen, 
cennet kokulu bir papaya suyu ... İki dolar yirmi sent! "Benim 
gibi bir çulsuzu ancak lanşonet paklar," diye düşündü. "On beş 
dakikada bir susayacağım nasıl olsa." O Novo Mundo'da (Yeni 
Dünya'da), kırk sendik bir kahve ısmarlayıp yeşil kaplı defterin 
başına geçmeye karar verdi. Sıfır Noktası'nı kaldığı yerden sür­
dürmcliydi. 
Yirmi yaşlarında bir melez, kaldırıma serilmiş, Yeni Dün­
ya'nın kapı yerine geçen sütunlarından birine yaslanarak uyuya­
kalmıştı. Şaşılacak ölçüde yakışıklıydı yüzü, sokakta yaşayan bi­
rinden hiç umulmayacak bir masumiyet, küçük bir oğlan çocu­
ğu ifadesi taşıyordu. Üzerine bir yorgan örtüp, yanağına "iyi uy­
kular" öpücüğü kondurmak geçti içinden. Yamru yumru basa­
mağı tırmanmıştı ki genç adamın bacaklarının ölü yunuslar gibi 
şişmiş olduğunu gördü. Fil hastalığı ! Kurak mevsimde, sokak 
insanlarının hacakları sukabağı boyutuna varıncaya dek şişer, 
cılk yaralada kaplanırdı. Hastalığın son aşamalarında artık yürü­
yemez, lokantaların, lanşonet'lerin önüne postu sererek, hayat­
larını, Ademoğlumın pek kısıtlı, pek güvenilmez merhametine 
emanet ederlerdi. Üç-dört ay olmuştu o güzel yüzlü, bakımlı, 
95