14 
da bu beceriksizliği, bu tıkızlığı "postmodern" falan gibi caf­
eatlı lafların arkasına saklayıp, acemi bir piyanistin sürek­
li tek bir tuşa basıp "Siz anlamıyorsunuz, bu çağdaş müzik" 
demesi gibi saçmalıklada u�aşır olduk.Veya kuş resmi bile 
çizerneyen bir ressamın (1) tuvalin ortasına küçük bir kırmı­
zı leke yerleştirip "Önemlidir, çünkü o lekeyi oraya BEN koy­
dum" diye kendini Güzel Helen'in yana�na ben konduran 
bir Tanrı mertebesine yükseltmesi gibi saçmalıklarla ... 
Yani tam bir şarlatanlar döneminin göbeğin deyiz. 
İki farklı edebiyat 
Şöyle bir kurala inanıyorum: Eğer bir masa başında otur­
duğunda arkadaşianna anlattığın zaman ilgilerini çekecek, 
seni en azından yarım saat dinlemel erini sağlayacak kadar 
ilginç bir konun yoksa, hiç yazmamak daha iyi. Çünkü o yüz­
lerce sayfayı da kimse okumaz. (Bu geneliernenin dışında ka­
lan deneysel yapıtlan aynca ele almak gerek.) 
Ne var ki, çağımızda kapitalizm, edebiyat sanatına kötülük 
eder ek iki ayn edebiyat yarattı. Kitabı metalaştıran piyasa, 
edebiyatı "popüler edebiyat" ve "yüksek edebiyat" olarak iki­
ye böldü. Ve sonunda iş öyle aşın bir noktaya geldi ki, büyük 
okur kitlelerine sabun köpügü gibi eften püften el}lendirici ki­
taplar sunulurken, kimsenin okumadığı ve "gerçek edebiyat" 
olduğu sanılan bazı eserler yayıncılar, ajanslar ve kendini seç­
kin gören bir avuç insamn oyun malzemesine dönüştü. 
Bu kitaplarda, sağlam edebiyatın olmazsa olmazları ara­
sında bulunan usta bir dil, sal}lam bir psikolojik temel ve en 
önemlisi unutulmaz karakterler yaratma koşulu aranmaz ol­
du. Ama birtakım modalar bu yazarlan öne çıkardı. 
Bugün iyi bir okur, köklü edebiyattan Raskolnikov, Prens 
Andrey, N ataşa, Miş kin, Karamazov, Goriot Baba, Anna Ka­
renina, Madame Bovary, Jean Valjean gibi yüzlerce karak-