Şanzelize Butik
  
 Dantelli ve çiçekli sar ı eteğ i, bacaklar ının uzunlu ğu yüzünden daha  
da k ısa duru yordu. Çanta yı ald ı, tez gâh ın arkas ına geçti ve çantan ın 
fermuarl ı gözünü (içinden krem rengi pelür kâğ ıt topaklan ç ıkt ı), iki  
küçük bölmesini (bo ştu bunlar) ve içinden üzerinde Jenn y Colon yazan  
bir kâğıt ve bak ım kılavuzu ç ıkan gizli bölme yi becerikli ve uzun  
parmaklar ıyla aç ıp bana çok mahrem bir şey gösteri yormuş gibi esrarl ı 
ve aşırı ciddi bir havayla gösterdi. Bir an göz göze geldik. 
"Merhaba Füsun. Ne kadar büyümüş sün. Beni tanımad ın galiba." 
"Yok Kemal A ğabey, hemen tanıd ım ama siz tanıma yınca, ben de  
rahats ız etmeyeyim dedim." 
Bir sessizlik oldu. Az önce çantada i şaret etti ği yere bakt ım. 
Güzelliğ i, o zamana göre a şırı k ısa eteğ i ya da ba şka bir ş ey huzursuz  
etmişti beni, tabiî davranam ıyordum. 
"Ee, neler yap ıyorsun?" 
"Üniversite s ınav ına haz ırlan ıyorum. Buraya da her gün geli yorum.  
Yeni insanlar tan ıyorum dükkânda." 
"Çok güzel. Ne kadar şimdi bu çanta?" 
Kaşlar ını çatarak "Bin be ş yüz lira," di ye çantan ın alt ındaki üzeri elle  
yazılm ış küçük etiketi okudu. (Bu para, o zamanlar genç bir memurun  
alt ı ayl ık maaşına denkti.) "Ama Ş enay Han ım eminim sizin için bir şey 
yapar. Ö ğle yemeği için eve gitti. Uyuyordur, telefon edip soramam.  
Ama akşamüstü bir u ğrarsan ız...*1 
"Önemli de ğil," dedim ve daha sonra gizli bulu şma yerimizde  
Füsunun pek çok kereler abart ılı bir şekilde taklidini yapaca ğı bîr  
hareketle, arka cebimden cüzdan ım ı ç ıkar ıp nemli kâ ğıt paralan  
sayd ım. Füsun çantay ı bir kâ ğıda dikkatle ama acemice sard ı, bir  
plastik torba ya ko ydu. Bütün bu sessizlikte bal renkli uzun kollar ını, 
çabuk ve zarif hareketlerini se yrettiğimi bili yordu. Çanta yı kibarca  
bana uzat ınca teşekkür ettim. "Nesi-be Halaya, babana (Tar ık Be yin ad ı 
bir an akl ıma gelmemi şti) 
 
11