270 KADERİN CİLVESİ 
şefkatli bir ana tavrı takındı ki, ben, kendim, ipliğini pazara 
çıkarmış olmasam bu hallere inanacağım. 
Bir gün yine birbirimizi göz hapsine almış oturuyorduk. 
Bilmem nasıl oldu da Şefika'mn çok iyi yemek pişirdiğinden 
söz açıldı. Kaynanam dedi ki: 
— Hey oğul hey... Kızken yumurta bile pişiremezdi. Yav­
rucak şimdi iyi kötü hepsini beceriyor. 
Karım kızgın: 
•— Keşke öğretseydiniz anne, dedi, 'Hiç sıkıntı çekmezdim. 
— Bu vakitlerin geleceğini nereden bilirdik a kızım? Aşçı, 
işçi sanki o zaman para ile miydi? Rahmetli balpan, esnaf kahve­
sine bir haber gönderir, aşçının ikisi üçü birden gelirdi. 
ıSönra bana dönerek sordu: 
— Yine her esnafın kahvesi var mı? 
Ben saf saf: 
— Zannederim. 
— Bizim Şemî Bey gibilerin de ötede beride kendüerine 
mahsus kahveleri olur mu? Ne dersin? 
— Ne demek istiyorsun? 
— Darılma ayol, konuşuyoruz. Meselâ dükkân açması, ay­
na yafta asması, gazetelere ilân vermesi mümkün olmayan es­
naf kimbilir ne kadar zorluk çeker? Pencereye oturup beklese 
yolcuların hiç biri kapısını çalmaz. Sokağa çıkıp sabaha kadar 
dolaşsa necisin diye soran olmaz. Oysa sokak zavallının müş­
terileriyle hıncahınç doludur. Sanki o balık, ahali deniz... 
Gözlerimle: «Yeter. Artık kes» dedim. 
Onun gözlerinde de: «Maksadımı anladın ya» demek iste­
yen bir ifade okudum. 
Başka bir gün de misafirleri gelmişti. Cemaat dağıldıktan 
sonra lâf olsun diye sordum: 
— Ey ne havadis var, bakalım, hanımlar ne anlatıyorlar? 
Kaynanam sinirine dokunulmuş bir kocakarı şirretliğiyle 
dizlerini döğerek: 
— Sus oğul sus... Başımıza taş yağmadığına şaşalım. Bir 
yiyelim de bin şükür edelim. Irzım, namusum sana emanet Tan­
rım... 
— Amin...