Tam olur!" Kırmızı ampule bakarak, yaklaşan şeyin endişele­
rinden kendini sıyırmak için hızlı hızlı bunları söyledi. Sonra 
bir kadının bir şarkı mırıldanarak merdivenleri çıktığını duydu. 
Ayak seslerini dinledi, ama şarkı kendi kapısının önünde dur­
madan geçti. Sonra yandaki odanın kapısı gıcırdayarak açıldı. 
Orada kendisi gibi biri olmalıydı. Muhittin, "Tek dostum onlar!" 
diye düşündü. Gelecek olan kadının yüzünü çıkartmaya çalıştı, 
ama fazla bir şey hatırlayamadı. Aklına başka kadın yüzleri geldi. 
Bugün yazıhaneye ortağının alışverişten dönen karısı gelmişti. 
Otuz yaşlarında, esmer, sıradan bir kadındı. Birden içinde bir 
küçümseme uyandı. "Ortağımın karısını düşünüyorum, çünkü 
o hayalimdeki prensese benzemiyor!" diye düşündü ve güldü. 
Hayalindeki prensese benzemeyen bütün kadınları küçümsü-
yordu. Muhittin'i evlendirmek için sinir bozucu bir çaba gösteren 
ortağı da, bir kere ona kadın düşmanı olduğunu şaka yollu 
söylemeye kalkışmış, Muhittin de hayalindeki prensese ne kadar 
saygı duyduğunu hatırlayarak ortağına bütün gücüyle karşı 
çıkmış, ters bir cevap vermiş, sonra kendine kızmıştı. "Tek 
dostum onlar!" Onlara bazan bütün kadınlardan çok saygı 
duyduğunu düşünüyordu. Böyle bir düşünceye kapıldığı za-
manlarda bu kadınların şimdi içinde bulundukları duruma 
yoksulluktan, ya da çaresizlikten değil, başkalarının yaptığı şeyleri 
yapmak istemedikleri; toplumun kurallarına değer vermedikleri 
için kendi bilinçli seçmeleri sonucunda geldiklerine inanıyordu. 
Birisinin merdivenleri çıktığını farkederek heyecanlandı. He­
yecanla birlikte endişeye de kapıldı. Sonra her zaman düşündüğü 
şeyleri de acele acele düşündü: "Buraya bir daha gelmeyeceğim!.. 
Daha çok çalışacağım! Buraya bir daha gelmemeli!" 
Ayak sesleri kapının biraz ötesinde durdu. Muhittin'in ya­
kından tanıdığı o kısık, boğuk kadın sesi kendini gizlemeye hiç 
çalışmadan birisine sordu: 
"Benim küçük gözlüm burada mı?" 
Bir erkek cevap verdi. Muhittin alışmıştı artık, aldırmıyordu. 
Daha önce de duymuştu bunu. Altı ay önce buraya ilk gelişinde... 
Değil aldırış etmek, galiba hoşlanıyordu: Kadının sesinde belli 
belirsiz bir şefkat, anaç bir yakınlık buluyordu. "Benim küçük 
gözlüm!" 
276