sında örülü çok özel duygu telleriyle, annesine, bu 
dışlanmış insanlar için yardım çağrısında bulunu­
yordu. Cüzamlıla rın da hepimiz gibi birer insan ol­
duğunu, yaşam haklarını , dosta, sevgiye, işe, eşe ih­
tiyaçlarını hatırlatıyordu. 
Ben, cüzam hastalığının üzerine gidebilmek 
için dermatoloji dalını seçmeye, cüzam tedavisinin 
mümkün, üstelik çok kolay olduğunu öğrendiğim 
o günlerde karar verdim. Bir akşam, incecik hilalin 
gökyüzünde yükselişini seyrederken, ellerimle kar­
nımı iki yandan kavradım, içimdeki yavruma; "Ma­
dem çaresi var, söz veriyorum bu hastalığın peşini 
bırakmayacağı nı," diye fısıldadım ve sanki bebeği­
min anında kıpırdanarak, bu kararımı onayladı ğını 
hissettim. 
Bu anı, ne Atilla'yla paylaştım ne de Gökşin'e 
yazdım. İlk kez, kendi başıma aldığım kararı, za­
manı gelene kadar tek başıma taşıyacaktı m. Sadece 
o sırada karnımda olan bebeğim bilecekti bunu. 
Yıllar sonra, ihtisas dalına karar verme zamanı 
geldiğinde, o anı hatırladım ve altı yaşını süren 
Çağlayan'a ciddiyetle sordum, "Hangi ihtisas dalı­
nı seçtiğimi biliyorsun, değil mi oğlum? Ben bu 
yola baş koyarken sen içimde, karnıındaydın be­
nim." 
Koyu yeşil gözlerinden öyle bir bakış geçti ki 
oğlumun, bildiğini sezdim. 
119