308 KADERİN CİLVESİ 
mediler. Belki de benim sıkılıp bunalmamı bekliyorlar, ne öl­
çüde bozulduğumu görmek istiyorlardı. 
Semiha ortada iki âşıkmdan da kucağını sakınmaz bir 
şuhlukla bana hitap etti: 
«— Beybaba tam vaktinde geldiniz.» 
Ben Beybaba... Onların karşısında bana bu hitapta bulu­
nuyor. Tam vaktinde gelmişim. Ne var acaba? Ben Beybaba 
hitabının darbesi altında sendeleyerek beni ancak bu akrabalı­
ğa lâyık gören aşifte kızımın yüzüne şaşkın şaşkın, ağlamaklı 
bakışlarla bakmakta iken o devam etti: 
«— Bakınız bu çocuklara... ikisi de beni amansız bir ateş­
le seviyorlar. Birinde gözler sarı elâ, ötekinde üzüm gibi si­
yah... Ben hangisine daha ziyade lâyıkım? Söyleyiniz Allah 
aşkına aksakallı.» 
Bana sorulan bu tuhaf soru karşısında acı bir düşünceye 
tutuldum. Biri elâ gözlü imiş öteki siyah. Bu iki güzel delikan­
lının arasında benim yerim, sıfatım ne oluyor? Aksakallı... 
Talihimin beni düşürdüğü utanç verici garipliğe bakınız. Kü­
çük hanımın sevda terazisinde bu elâ gözlü, siyah gözlü iki 
delikanlı çeşit düzen güzellikleriyle eşit geliyorlar. Ortada ben­
den başka daraya çıkarılacak kimse kalmıyor. 
Seçimime havale olunan bu insafsızca mesele önünde don­
dum kaldım. Hanım, bu iki sevgilisinden hangisine daha ziyade 
lâyıkmış? Oyumu hangisine vereyim? 
Fikrim zihnim kösteklendi. Düşünüyorum. O anda aklıma 
Karagöz'ün karısı geldi. Buna benzer bir meselede onun da fikri 
sorulur. İki karı bir oğlanı paylaşamıyorlar. Karagöz'ün karısı 
içititaeye titreye delikanlının yüzüne bakıp bir ah çektikten 
sonra şu cevabı verir: «Ne sana lâyık ne ötekine... Ah canım 
keman kaşlar, ter bıyıklar, hokka, ağız, kiraz dudak, bu genç 
delikanlı ancak bana lâyık...» 
Bu hayal fc.sefesi tamamiyle benim halime uygun. Ancak 
oyumu kendime ersem üçünün de alaylı hiddetlerini üzerime 
r ekmiş olacağım. Bana başka bir pay çıkmayacak. Oh... Yine 
fakat... Apartman benim. Metres benim. Görünüşte bu yere sa-
in benim. Hem masrafını çektiğim malımı kendi oyumla bu