kadar yak ından görüyordu; midesi kas ıldı, bir bulant ı sardı içini, sessizce 
ağlamaya ba şladı. 
Kâbuslar ın en alt ına ne zaman sakland ığı belli olmayan o büyük korku, hiç 
beklenmedik bir anda, bir küçük şişenin düşmesiyle birlikte, ma ğarasından 
kafasını uzatan bir ejderha gibi ortaya ç ıkmıştı. Belki annesinin ölümünde, 
belki babas ının ölümünde, belki çocukken hastanede ilk kez ölü birini 
gördüğünde minicik bir canavar tohumu halinde içine dü şen korku, uzun y ıllar 
değişik biçimlerde kâbuslar ının zehirli karanl ığında dola şıp, esrarengiz 
düşler şatosunun en alt kat ında gizlendikten sonra birden kabu ğunu çatlat ıp 
ortaya ç ıkıvermiş, pençelerini Nermin'in s ırtına geçirmi şti. Çocuklu ğundan 
beri biriktirdi ği, her biri Nermin'le öteki insanlar aras ında çekilen 
aşılmaz duvar ı biraz daha yükselten yüzlerce küçük korku birle şip tek bir 
korkuya dönü şmüştü. 
Aynaya bakmadan alçak tabureden kalk ıp sürünür gibi yata ğın yanına gitti, 
kenarına oturdu. Bütün 
Yalnızlığın Özel Tarihi 
65/5 
bedeni pe ş peşe gelen seyirtilerle titriyordu. Yata ğa devrilip dizlerini 
göğsüne çekti. Korku, yerini sa ğır bir boşluğa bırakarak çekilmi ş gibiydi, 
hiçbir şey duymuyor, hiçbir şey düşünmüyordu. Ba şını yastığa sıkı sıkıya 
bastırınca, birden kalbinin sesini duyuver-di, biraz önce kaybolan korku 
daha da şiddetlenip, büyümü ş olarak geri döndü. Bedeninin içinde çal ışan 
bir şey olduğunu keşfetmek, o çal ışan şeyin her an durabilece ğini aklına 
getirmişti. Kalbinin sesini dinlemeye dayanamad ı, öbür yan ına döndü, aln ını 
yastığa bastırıp gözlerini kapad ı, karanl ık bir an yat ıştırdı onu. 
Zaman zaman titreyip, zaman zaman a ğlayarak saatlerce bir batakl ığın içinde 
yatar gibi kendi korkusunun içinde yatt ı, sonra kâbuslarla parçalanan 
yapışkan bir uykuya dald ı. 
Ağrılar içinde yorgun uyand ığında, korku kaybolmu ştu. Ama bu kez, korku bir 
deprem gibi birçok yap ıyı bir daha onar ılmayacak şekilde y ıkmıştı içinde, 
artık derinlerde saklanan ölüm korkusunun varl ığını biliyordu. Bu korkuyu 
unuttuğu zamanlar oldu, aylar boyu böyle bir korkuyu duymadan ya şadığı 
dönemler oldu, ama gene de ölüm korkusunun ne oldu ğunu bilen bir insand ı 
artık, daha da kötüsü ölebilece ğim fark etmi ş biriydi. 
Kadınlar, ölüm tehlikesini kendilerine de ğil de sevdiklerine yönelik bir 
tehdit gibi gördükleri, genellikle kendi ölümlerinden de ğil de 
sevdiklerinin ölümünden korktuklar ı, "Ben ölürsem," diye de ğil de "Ya o 
ölürse," diye deh şete düştükleri halde, Nermin o sabahtan sonra kendi 
ölümünden korkarak ya şamaya ba şladı. Yıllarca, de ğişik biçimlerle içinde 
barınan ölüm korkusu, Nermin hiç kimseyi ölmesinden kor- 
66 
kaçak kadar sevmeyince, kaç ınılmaz bir şekilde kendine hedef olarak 
Nermin'in kendisini seçmi şti. 
Nermin, ya şamında beliriveren bu yeni korkuyu, kad ınca bir davran ışla 
hiçbir öfke, hiçbir ba şkaldırı duymadan usulca kabullendi. Korkusunu özenle 
sakladı, hiç kimseye ölümden söz etmedi, sefalete dü şmüş bir eski kraliçe 
gibi tavr ını bozmadan, yabanc ılara kar şı başını dik tutarak, kendi 
korkusunu tek ba şına yaşamayı öğrendi. 
Ölüm korkusu, akl ının karmaşık labirentlerinde bazen diplere saklan ıp bazen 
ortalara ç ıkarak dola şırken, o labirentlerde rastlad ığı bir umuda 
çengellerini takt ı. Nermin, her zaman bir gün mutlu olaca ğını hayal ederdi. 
Mutluluğun ne oldu ğunu bilmiyordu, ama kendisinin bir gün mutlu olaca ğından