me girince Bebek'e geri dönüyor du. Elbette o sa­
atlerde vasıta bulmak kolay olmuyordu. Ben önce­
leri, onun bu zahmetten kurtulmak için böyle bir 
teklifte bulunduğ unu düşündüm. 
"Ben daha önce taa Bahçelievler'de oturuyor­
dum. Şişli'ye taşınmamış olsaydım, yıldırım nikahı 
mı kıyacaktı k?" diye dalga geçtim. 
Cevdet böyle düşündüğ üm için bana çok gü­
cendi. Teklifinde ciddiydi. Israrlıydı. Teklifini ka­
bul etmezse m, incinecekti. İlişkimizi hırpalamak is­
temediğim için evlenme işini ciddiyetle düşünme­
ye söz verdim. 
Tek başına yaşamak hoş olduğu kadar zordu da. 
Bir evin hem erkeği hem kadını olmak, bir hasta­
nenin aynı anda doktoru , hemşiresi ve hademesi 
olmaktan daha zordu. Oğullarımla anne olarak 
hatta bir arkadaş gibi de iletişim kurabiliyor dum 
ama delikanlı çocukları mın baba ihtiyacını karşıla­
yamıyor dum. Evin kırılan, bozulan ıvır zıvırını ta­
mir edemiyor, tamire gelen ustalarla başa çıkamı­
yordum. Arabam ın çalındığı akşam, kendimi kana­
dı kırık kuş gibi çok çaresiz hissetmiştim. Fakat be­
ni gerçekten rahatsız eden, içimde giderek büyü­
yen boşluğun farkına varmamdı. Tuhaf bir boşluk­
tu bu. Bir gün hasta olursam ne yaparım? Bana kim 
bakar? Çocukları mla kim ilgilenir? Ben ömrümün 
sonuna kadar tek başına mı yaşayaca ğım? Çocukla­
rım bir on yıl içinde çekip gittikleri nde, yapayalnız 
mı kalacağı m? Bütün bu sorular üst üste biniyor, 
172