Perihan: "Ben mi?" dedi. Şaşkın gözüküyordu. Refik bunu 
pek sık sormazdı. 
"Hadi, anlatsana!" 
"Sabah yürüyüşe çıktık. Sabah hava ne güzeldi! Hava aldık! 
Taa Topağacı'nın oradaki kahveye kadar yürüdük!" 
Kocasının yüzüne bakarak sustu. Refik, Perihan'ın anlatmak 
istediğini farketti. Kendisi de dinlemekten hoşlanacaktı. 
"Ayrıntılanyla uzun uzun anlatsana!" 
Perihan: "Sen gittikten sonra arka bahçede oturduk!" dedi. 
"Annen ve Nermin'le kahvaltıya devam ettik. Şundan bundan 
konuştuk." 
"Ne konuştunuz?" 
"Aaa, her zamanki şeyler. Önce bahçeden sözettik. Kestane 
ağaçları çok büyümüş. Annen buraya ilk geldiğinde onların ne 
kadar olduğunu anlattı. Otuz yıl önce. Sahi, bir kestane ağacı 
kaç yıl yaşar? İşte böyle şeylerden konuştuk. Bahçenin ba­
kımsızlığından filan... Bu bahçıvan Aziz de hiç uğramıyor. Annen 
Aziz'i çekiştirdi, onun bahçeyi adam edemeyeceğini, bahçeden 
çok, açtığı manav dükkânıyla meşgul olduğunu, bir başkasını 
bulmamız gerektiğini söyledi, ama sonunda gene onun en iyisi 
olduğuna karar verdik. Bu çay içilirken annen örgü ördü. Nermin 
gazeteleri okudu. Ben annenin örgüsüne yardım ettim, ilmikleri 
saydım, üzerimde denedim filan... Saat onbirde Topağacı'na 
yürüyüşe çıkmaya karar verdik. İçeri girdik. Ben odaya çıkıp 
etrafı biraz topladım. Yatakları yaptım. Canım sıkıldı. Pencereden 
dışarı, bahçeye baktım, Nermin bir arkadaşına telefon etti. Ben 
de birisine ederim diye düşündüm, ama kimseyi canım çekmedi. 
Daha anlatayım mı?" 
"Anlat, anlat!" 
"Nermin telefonda konuşurken aşağıya indim. Sedef odasına 
geçip oturdum. Biraz Ayşe'nin piyanosunu tıngırdattım. Biliyor 
musun, piyanoyu bıraktığıma çok pişmanım. Neyse, işte sonra 
biraz daha oyalandım. Ön bahçeye çıkıp gezindim. Onbirde kapı 
önünde buluştuk. Annenin evden çıkışı da bir âlem oluyor. Holde 
büyük aynanın önünde takılıp kalıyor. Nermin de çok sıcak gi­
yindiğini söyledi. Annen aldırış etmedi. Zaten hep sıcak giyinir. 
Yola koyulduk. Annen gene eski Nişantaşı'nı anlattı. Şurada kim 
149