KADERIN CILVESI 157 
kayalım, yıkanalım. Biraz yiyelim, içelim. Car boğazdan gelir. 
Aç durup da süslenmeğe hiç aklım ermez. Şıklığın gereği mi 
var? 
Ben: —- Para gözünüze birdenbire çok göründü ama bm 
nunla dokuz kubbeli hamam yapılmaz. 
Kaynanam: — Ne olursa olsun oğlum, böyle bir fırsat 
her zaman ele geçmez. Şöyle bol cevizli bir çerkes tavuğa yapa­
lım. Üzerine yumurtası saçaklanmış bir yassı kadayıf... Bu 
ölümlü dünyada bugün varsak yarın yokuz. Ölürsem gözlerim 
açık gitmesin. Ortalıkta para yok diyorlar. Ben, bakkalların, 
manavların, tatlıcıların, pastacıların, muhallebicilerin, . bütün 
dükkânların yiyecek içecekle bu kadar dolu olduğu zamanı hiç 
bilmiyorum. Para yoksa bunları kim alıp yiyiyor Allah aşkı­
na? 
Ben: — Kiminiz şıklık, kiminiz oburluk derdinde. Bu para­
yı nereden bulduğumu soran yok. Karım çok fena bir şüphe 
ile hemen hırsızlığıma hükmediverdi. 
Karım: — Nereden buldun söyle bakalım? 
Ben: —- Evi kiraya verdim. 
Kız kardeşim: — Kime? 
Ben: — Soyunu sopunu araştırıp soruşturacak değilim 
ya... işte öyle bir adama... 
Karım: — Bütün bütün mü? 
Ben: — Hayır... Alt kattan bize iki oda bırakıyorlar. 
Karım: — Kaça? 
Ben: — Ayda yüz liraya. 
Kaynanam: — Ev de kıza benzer. Durur durur da bazan 
işte böyle iştahlısı çıkar, dolgun parayla kiralar. 
Kız kardeşim: — Aman kardeşim, genç oğlumuz, kızımız 
var. Uygunsuz kimseler olmasın? 
Ben: — Uygun veya uygun değil. Bahtımıza ne çıkarsa... 
Üç aylık kira bedelini verdiler. Doksan gün evimizde otura­
caklar, işimize gelirse iyi. Gelmezse çıkarırız, olur biter. 
Şimdi kadınlara kumardan söz edip de onların zaten dü­
rüst olmayan zihnilerini büsbütün bulandırarak ucu gelmez dı­
rıltılara yol açmaktansa susmayı uygun buldum.