Ömer gelecekteki kayınpederinin de güldüğünü gördü. Teyze 
milletvekilinin güldüğünü görünce rahatlayarak daha da çok 
güldü. Sonra enişte de güldü. Hep birlikte gülmeye başladılar. 
Hizmetçi kahve getiriyordu. Ömer, insanları olduklanndan başka 
türlü yapan o belirsiz telâşın yumuşayarak dağıldığını hissetti. 
Milletvekili kahveyle birlikte konuklarına sigara ikram etti, ama 
Ömer'den yana bakmadı. Ömer eniştesinin sigarayı geri çevir­
mediğini görünce sevindi. Piposunu yakacağından, bunun da 
odada bir soğukluk yaratacağından korkmuştu. 
Her şey gevşiyordu işte. Konuşulması gereken şeyler de bi­
razdan konuşulacaktı, ama biraz daha sıcaklık, sohbet ve yakınlık 
gerekiyordu. Uzak akrabalıkların hatırlanması bu sıcaklık için 
elverişliydi. 
Bu konuyu Teyze açtı. Nazlı'nın annesiyle kendisinin kardeş 
çocukları olduğunu hatırlattı. Ama aynı anneden kardeş ol­
madıklarını, eski ve uzak bir miras yüzünden yıllar süren dar­
gınlığı hatırlatmadı. Muhtar Bey'i de tanıması bu yüzden ge­
cikmişti. Teyze ölçülü konuşmasıyla burada sözü edilebilecek 
ortak akrabalıkları bir bir saydı. Ömer uzak akrabalıkların yakın 
akrabalıklardan daha zengin bir sohbet konusu olduğunu dü­
şündü. İsimler, hastalıklar, ölüm ve doğum tarihleri, felâketler, 
mutluluklar hatırlanıyor, kahveler içiliyordu. Ömer: "Bir gün 
ben de bunlar gibi olacağım!" diye mırıldandı. "Bir gün ben de 
kahvemi içerek akrabalardan sözedeceğim. Bütün bu tutkulardan 
sonra üstelik... Evlilik beni gemleyecek. Zaten şu demiryolunda 
burnum biraz sürtülmüştü. Demek hazırmışım ben de öyle 
şeylere." Gene kendini didikliyordu, ama harekete geçmek için 
fazla bir güç de göremiyordu. "Bir gün, hem de çok uzak bir 
tarihte değil, ben de ayağımda terliklerle odada yün ören ka­
rımla... Karım?" Şaşkınlıkla Nazlı'ya baktı. Orada, karşısında, 
gelecekteki kocasının, teyzesinin bakışları altında rahat olmaya 
çalışan, kızarıp bozarmamak için zorlanan bu kız! Birden kendini 
toplayarak: "Ee, ne var, işte karım!" diye mırıldandı. 
Enişte Bey kendi hayatını, ticari geçmişini anlatıyordu. Sonra 
biraz kaba ve suçlayıcı bir tavırla ticaret hayatının sıkışıklığa 
uğradığını, her şeyin eskisi kadar serbest olmadığını söyledi. 
Bunun üzerine Muhtar Bey de kendi hayatını özetlemek gereğini 
172