"Biliyorum Çavuş, biliyorum," diye bağır dı. "Öyle olacak 
sonu. O zamana kadar da sizden bir kişi bile bırakmam. Hepi­
nizi vururum. Biliyorum Çavuş. Ben teslim olmam. En sonun­
da benim ölümü çıkarırsınız bu mağaradan. Aniadın mı ça­
vuş?" 
"Yazık sana. Yazık senin gibi bir adama. Hepimizi vursan 
bile yeniden candarma yetişir. Ne kazanırsın? Af çıkacak bu yıl. 
Gel teslim ol, İnce Memed !" 
M em ed: 
"Söyleme Çavuş," diye bağır dı. "Bunca seni vuracağım. 
Şimdiye kadar vurmadım. Bunca vuracağım. Bırakınadın peşi-
mi." 
Kurşun o kadar çoğaldı ki sesler konuşmalar duyulmaz ol­
du. Sustular. 
Memedin yanı mermi kabuklanyla dolmuştu. İki torba 
mermisi daha vardı ama, korkuyord u. Çok çabuk yakmak zo­
runda kalıyor du. 
Iraz Hatçeyle uğraşıyor du. Hatçe durup durup çığlıklar 
ahyordu. 
Iraz da: 
"Ne kötü günde, ne kötü günde," diyor du. Hatçeyi bir an 
bırakıp, tüfeği kapıyor, Memede yardıma koşuyor du. Hatçe 
çığlık ahneaya kadar sıkıyor du. Sonra Hatçenin yanına vanyor­
du. 
Hatçenin alnından damla damla terler süzülüyor du. Hatçe 
kıvranıyorrlu yerde. "Ah anam," diyor du. "Ah anam, beni do­
ğurmaz olaydın anam." 
Memedie Iraz da kapkara kesilmişlerdi. Mağaranın içi ekşi 
ter kokuyo rdu. Islak ıslak. 
Bir an Memed: 
"Yandım anam," dedi, sonra pişman oldu. Dudaklannı ka­
nahncaya kadar ısırdı . 
Bu "yandım" üstüne yerde kıvranrnakta olan Hatçe ok gibi 
yerinden fırladı, Memedin yanında yeniden yere düştü. 
"Memedim," diyor du. ''Vuruldun mu? Ben öldürürüm 
kendi mi." 
Iraz vardı Memedi açh: 
418