96 biliyor dum.) Fakat doktor bey, bu duvarların (bahçe duvarları, 
demek istiyorum) bütün imkânlarını, sınırlarını denedim; bili -
yorsunuz, duvar ların ötesi ancak düşünülebilir, hayal edile bilir. 
Bunu kendi imkânlarımla yapamam, beni oraya götür melisiniz. 
Düşündü. Ben durumunuzu çok ilerlemiş bulmuyorum, henüz 
bunu gerektirecek bir şey (o, şey demedi ta bii) görmüyorum. 
Çok rica ediyorum, sonra çok geç kalınmış olacak. Bilmem 
ama, nasıl söylesem (düşündü) toplu mun içinde durumunuzun 
sarsılabileceğini hiç düşünmedi niz mi? (Düşünmedim.) Bu 
sırada nasıl düşünebilirim efen dim? Her zaman düşünmeli, 
geriye dönme ihtimalini her za man hesaba katmalı.  Hastaneden 
çıktıktan sonra... Bilmem anlatabiliyor muyum? 
(Anlatabiliyordu.) Bence insan açık vermemeli; çevre kötüdür 
biliyorsunuz. (Biliyordum.) Yapa cak bir şey yok demek? Biraz 
daha düşünün, beni istediğiniz zaman arayın. Giderken de 
güçlük çıkarmadı, belki zama nı değerli olduğu için ayrılış 
törenini uzatmadı. Gitt i (Anlıyordum doktor da onlardandı. 
Anlıyordum; düşünmemekle birlikte anlıyordum.)  
Hiçbir çıkış yolu kalmamıştı. Evde yapacak hiçbir işim 
kalmamıştı. (Yapabileceklerimi de ben istemiyordum. İste-
diklerimi yapamayacak olduktan sonra.) Param vardı, yi -
yeceğim vardı, kitabım, evim her şeyim vardı; fakat isteğim 
yoktu: Gizli mezhebe, yorgun bir öfke duyuyordum; onla ra 
karşı çıkmak istiyordum, gücüm olmadığı halde. Kendi mi 
yormadan onlara göster meliydim. Açlık grevi yapmaya karar 
verdim. Nasıl olsa ölecektim. Beni kurtarmaya kimse gelmezdi. 
Cesedimi, günlerce şu koltukta ölü olarak otur duğumu 
düşündüm; burnumu tıkadım. Fakat, bir düzen kurmadan, plan 
yaparak uğraşmadan ölmeyi sağlamak ko layıma geldi; 
havagazının bile kokusu vardı. Açlık grevinde uzun b ir direniş 
vardı;  intihar gibi kısa ve r omantik bir  tepki değildi.