Rose'un k ızını sevebilmesi için onu yeniden isimlendirmesi ge-
rekmişti sanki. Bu bölünmü şlük senebesene ruhuna i şlemişti Ar-
manuş'un. Babas ıyla beraberken Armanu ş, annesiyle Amy. 
Bugüne kadar Çakmakç ıyan ailesinden hiç kimseye bu isim 
değişikliğinden bahsetmemi şti. Baz ı şeylerin s ır olarak saklan-
mas ı gerekirdi. S ır demişken, hayat ında bundan bol ne vard ı? 
"Neden cevap vermiyorsun?" diye üsteledi annesi. "Bu gece 
dışarı çıkmayacak miydin?" 
Armanuş odadaki herkesin kulak misafiri oldu ğunu bildi ğinden 
duralam ıştı. "Evet anne," dedi s ıkıntılı bir sessizlikten sonra. 
"Fikrini de ğiştirmedin de ğil mi?" "Hay ır anne. İyi de numaran ı 
neden saklad ın?" "Kendime göre sebeplerim var. Anneyim ben. 
Arayan ın ben oldu ğumu anlay ınca telefona cevap vermiyorsun 
her zaman." Rose'un sesi hüzünle alçalm ıştı ki yeniden yükseldi. 
"Matt aileyle tan ışacak m ı?" "Evet anne." 
"Sak ın ha! Asla yapma böyle bi şey. Çocuğun ödünü kopart ır-
lar. Sen o halalar ını bilmezsin, sorgu memuru gibi zavall ı çocu-
ğun burnundan fitil fitil getirirler." 
Artnanuş sesini ç ıkarmad ı. Ya telefon hatt ında tuhaf h ışırtılar 
vard ı ya da annesi bir yandan ona d ırdır ederken bir yandan da 
saçlar ını fırçal ıyordu. 
"Neden bir şey söylemiyorsun tatl ım? Yoksa hepsi orada m ı 
o cad ılar ın?" diye sordu Rose. Bo ğuk bir c ızırtı geldi fondan. Bir 
kepçe krep hamurunun s ıcak tavaya dökülü şü gibi. 
"Ah ah, bile bile neden soruyo rum ki? Ordalar tabii. Bahse 
girerim hepsi birden gelmi ştir. Hâlâ benden nefret ediyorlar de ğil 
mi?" 
Armanuş'un buna verecek cevab ı yoktu. Kafas ında Rose'u 
canland ırabiliyordu; hep de ğiştirmekten bahsetti ği ama buna ne 
zaman ne para ay ırabildiği somon rengi dolaplanyla lo ş mutfak-
ta dikiliyor olmal ıydı şu anda; saçlar ı gevşek bir topuz yap ılm ış, 
kablosuz telefon kula ğına yap ışık, öteki elinde bir spatula, evde 
 bir ordu çocuk varm ışças ına krep üstüne krep yap ıyordu. Ak şama 
kadar hepsini kendi yiyecekti muhtemelen. Üvey babas ı Mustafa 
Kazanc ıyı da getirebiliyordu Armanu ş gözlerinin önüne, mutfak 
masas ında oturmu ş, elinde Arizona Daily Star gazetesi, bir yan-
dan ekonomi sayfalar ını okurken bir yandan da kahvesini kar ıştı-
rıyordu. 
Arizona Üniversitesi'nden mezun olup Rose'la evlendikten 
sonra bölgedeki bir maden şirketinde çal ışmaya başlam ıştı Mus-
tafa. Armanu ş'un görebildi ği kadar ıyla kayalar ın ve taşlar ın dün-
yas ını insanlar ınkinden fazla seviyordu. Fena bir adam de ğildi, 
belki biraz s ıkıcı. Hayatta hiçbir şeye tutku duymuyor gibiydi. Ai-
lesi orada oldu ğu halde kim bilir ne zamand ır İstanbul'a dönme-
mişti. Armanu ş bazen onun geçmi şiyle bağlar ını koparmak iste-
diği izlenimine kap ılıyor ama nedenini kavrayam ıyordu. Bir-iki 
kere onunla 1915'i ve Türklerin Ermenilere yapt ıklar ını konuş-
mak istemi şti. "Ben pek bilmem bunlar ı," diye kestirip atm ıştı 
Mustafa, nazik ama ayn ı ölçüde kat ı bir tav ırla onu susturarak. 
'Tarihi tarihçilerle konu şmal ısın." 
"Amy niye konu şmuyorsun evlad ım?" Rose'un sesi sinirli 
gelmeye ba şlam ıştı. 
"Annecim kapatmam laz ım art ık. Seni sonra arar ım," dedi 
Armanuş. Son anda bir c ızırtı daha yükseldi ahizeden, annesi ya 
tavaya koca bir kepçe krep hamuru daha koymu ştu ya da a ğlama-
ya başlam ıştı. Armanu ş ilkine inanmay ı tercih etti. 
Sinirleri iyice bozulmu ş bir halde masaya döndü, sandalyesi-
ne oturdu ve kimseyle göz göze gelmemeye çal ışarak önündekini 
yemeye ba şlad ı. Ne var ki taba ğına istemedi ği şeyler doldurulmu ştu 
aradan geçen zamanda. Hatas ını anlamas ı birkaç saniye sürdü. 
"Hala söyler misin ben neden mant ı yiyorum?" diye söylendi 
Armanuş. 
"Bilmem can ım," diye ayn ı tonda kar şılık verdi Varsenig Ha-
la. "Tad ına bakmak istersin diye koymu ştum. Demek ki can ın 
çekmiş." 
Armanuş'un içinden a ğlamak geldi. Masadan kalkmak için