tı. Boyu tastamam köşkün üçüncü katına denk geliyordu. 
Hornurdana hornurdana elindeki müthiş asayı içeri soktu. 
Odanın içini bir karıştırdı. Çiçeklikteki ayna, bardaklar , tep­
sideki mumlar, daha birçok eşya şangır şungur döküldü. Or­
talık hercümerç oldu. Yine mandalar gibi böğürerek: 
-Hepinizi kuzu gibi bu sopaya geçirip, ağır ateşte çevire 
çevire orman kebabı yapacağım. Perilerime ziyafet çekece­
ğim ... 
İşte o zaman ben çıldırdım: 
-Yamyamlar! Boğazımza kor düşsün! 
avazıyla odayı çınlatarak, ne yaptığımı bilmez bir saldırışla 
hemen atıldım, o müthiş sopaya iki elimle sımsıkı sarıldım. 
Gulyabani beni fırın küreği üzerindeki okkalık ekmek gibi 
dışarıya çekerken şöyle feryat ediyordum: 
-Hasan'ın ruhu!.. Neredeysen kanatlarını aç, yetiş! İşte 
sana geliyorum, ruhum seninle göklere uçacak! Bu köpekle­
re yalnız cesedirni bırakacağım. 
Bu beklenmedik cüretimden öteki kadınlara da cesaret 
geldi. İlk kurbanlık koyun dışarı, mezbahaya çekildikten 
sonra öldürülme sırasının kendilerine geleceğini bilen bu za­
vallılar, etraftaki dağları inietecek birer vaveyla ile yerlerin­
den fırlayarak var güçleriyle sırığın ucuna yapıştılar . Ruşen 
ağiaya ağiaya diyordu ki: 
- Affet şahım, bu zavallı kadın delidir! Dün gece üzer­
lerine uğramış. Ne dediğini bilmiyor. Senin gibi bir alimler 
alimi böyle deli lakırdılarına bakar mı? 
Gulyabani bu yalvarışiara hiç kulak asmayarak üçümü­
zü çapariye tutunmuş irili ufaklı salkım balık gibi çekiyordu. 
Hanımefendi bu tehlikeli vaziyete karşı başka bir çare dü­
şündü. Sanki kadının damarlarında dolaşan cesur ve asil kan 
birdenbire galeyana gelmiş gibi sopanın ucunu bıraktı. Bir 
eline duvardan En' am-ı Şerif'i, diğerine koynundan çıkardığı 
ecdadından kalma Zülfikar isimli palayı aldıktan sonra: 
-Bırak habis! Bırak koca melun! Allah hakkı için şimdi 
seni En'am-ı Şerif'le çarpar, Zülfikar'la murdar vücudunu 
iki parça ederim. 
116