Evet, Ella Rubinstein bu ak şam anlad ı ki, bir gün hiç beklen - 
medik bir şekilde tepesinin tas ı atabilirdi. Ve senelerdir yar ı 
merak yar ı kaygı ve bol önyarg ıyla izledi ği haber programlan- 
nındaki olaylar ın cereyan etti ği o delidolu d ış dünyada bulabi- 
lirdi kendim. 
Efendi 
Bağdat, 26 Ocak 1243 
 
Bize kat ılmasının üzerinden dokuz ay geçti. İlk başta Şemsin 
her an akl ına esip, tas ı tarağı toplayarak gidece ğini sand ım. 
Tekke hayat ının katı kurallar ından sıkıldığı gün gibi a şikârdı. 
Herkesle beraber ayn ı saatte yat ıp kalkmaktan, düzenli saatler- 
de yemek yemekten, ba şkalarının nizamına uymaktan ölesiye 
sıkıldığım görebiliyordum. Yalmz bir ku ş misali tek ve hür olma- 
ya alışıktı. Zaviye hayat ı sabrının sınırlarını zorluyordu. Do ğru- 
su, ne zaman kaçacak diye bekliyordum. Ama hiçbir ye ı-e gitme- 
 
di. Ruhda şmı bulma arzusu o kadar derindi ki, her şeye rağmen 
kaldı ve sabırla bekledi. Günün birinde o çok istedi ği bilgiyi ona 
vereceğime, nereye ve kime gitmesi gerekti ğini söyleyece ğime 
inancı tamdı. Bu inanç sayesinde bizlerle kald ı. 
Bu dokuz ay boyunca onu yak ından takip ettim. Zaman 
onun için daha farkl ı akıyordu sanki; daha h ızlı ve yoğun. Di- 
ğer dervi şlerimin kavramas ı haftalar, bazen aylar alan bir 
mesele, s ıra Şems-i Tebrizîye gelince saatler, günler al ıyordu, 
o kadar. Yeni ve s ıradışı olan her şeye müthi ş bir merakla yak- 
laşıyordu. Her sabah d ışarıda gezinip, uzun uzun tabiat ı sey- 
redalıyordu. Ço ğu zaman onu bahçede bir örümcek a ğının do- 
  
kuşunu yahut gece açan bir çiçekteki çi ğ tanelerini inceler 
hâlde buluyordum. Böcekler, bitkiler, kristaller, reçineler, di- 
kenler ve cümle do ğa, Şems'e kitaplardan ve risalelerden da- 
ha ilgi çekici, daha ilham verici geliyordu. Ama tam da ben ki- 
tap okumaya dü şkün olmad ığını düşünürken, bir bak ıyordum 
elinde as ırlık bir el yazmas ı, özenle tek tek çözüyor harflerin 
mânâsını; daha fazla okumak u ğruna günler gecelerce uyku- 
suz kalıyor. Sonra gene bir bak ıyordum tek bir kitab ın kapa- 
ğını açmadan haftalar geçirmi ş. 
Bu durumu kendisine sordu ğumda şöyle dedi: " İnsan, ak- 
lını aç ve muhtaç bir bebek farz edip ka şık kaşık bilgiyle do- 
yurmalı. Ama nas ıl ki baz ı yiyecekler bebe ğe ağır gelirse, ba- 
zı bilgiler de akla a ğır gelir, onu da unutmamal ı." 
Meğer kırk kural ından birisi bu konudaym ış. 
Beşinci Kural: Akl ın kimyas ı ile aşkın kimyas ı baş- 
kadır. Akıl temkinlidir. Korka korka atar ad ımlarını. 
"Aman sak ın kendini" diye tembihler. Hâlbuki a şk öy- 
le mi? Onun tek dedi ği: "Bırak kendini, ko gitsin!" 
Akıl kolay kolay y ıkılmaz. Aşk ise kendini y ıpratır, 
harap dü şer. Hâlbuki hazineler ve defineler y ıkıntılar 
arasında olur. Ne varsa harap bir kalpte var! 
Şemsi tan ıdıkça ferasetine, edebine, k ıvrak zekâs ına hay- 
ranlık beslemeye ba şladım. Ama ayn ı zamanda biliyordum ki 
Şems'in müstesna hallerinin menfi yanlar ı da vard ı. Örne- 
ğin, lafını hiç sak ınmıyordu. Dervi şlerime hep ba şkalarının 
hatalarını hoş görmeyi, ba ğışlayıcı olmayı, ser verip s ır ver- 
memeyi ö ğretmiştim. Gel gelelim, Şems hiçbir hatay ı affet- 
miyordu. Yanl ışı gördü mü an ında söylüyor, laf ını ne esirgi- 
yor ne dola ştırıyordu. Ba şkalarını gücendirece ğini bilse de 
sözlerini yumu şatmıyordu. Hatta s ırf karşıdaki öfkelenince 
içinden nas ıl bir çi ğlik çıkacak görsün ve anlas ın diye insan- 
ları kasıtlı olarak k ışkırttığından şüpheleniyordum.