"Ne tersliği güz elim? Sesini duydum, bütün 
terslikler bir anda düzeldi." 
"Neden aramamı istedin?" 
"Oraya sağ salim vardığını duymak için." 
"Delisin sen!" Gülüyorum, "yüreğime indiri-
yordun. Kötü bir şey oldu sandım." 
"Kaçta döneceksin eve?" 
"Daha ofisime şimdi adım attım. Gün nasıl ge­
lişecek bilmiyorum henüz. Belki bir toplantı koyar­
lar." 
"Saat beşte paydos yap, bir saatin yolda geçse, 
altıda evdesin." 
"Söz veremem." 
"Birkaç arkadaş çağırdım içkiye. Altıda evde 
ol!" 
"Emredersiniz efendim," diyorum telefonu ka­
patırken. 
Elbette önce ciddiye almamıştım kocamın söz­
lerini ama o akşam eve sekize doğru döndüğümde, 
ciddi olduğunu anlamıştım, heyhat! Cevdet bana 
kuralların ı sıralamıştı. Her sabah hastaneye vardı­
ğımda telefon edilecek. Akşam yola çıkarken araya­
cağım, çıkışımı bildir mek için. Gün arasında eğer 
yerimde yoksam, nerde olduğumun hesabı verile­
cek. Beni aradığında eğer koğuşta dolaşıyorsa m, 
yemeğe inmişscm, yerime döndüğümde, endişele­
rini gidermek için onu mutlaka aramalıy dım. Keş­
ke bu istediklerini yapabilmek etek giymekten vaz­
geçmek kadar kolay olsaydı; ben aynı anda dört bir 
199