7 
BİRLİKTE 
Az sonra apartmanın anakapısının ardında bir lamba yandı ve 
hemen ilknur gözüktü. Ahmet karşıya geçti. 
"Merhaba! Beklettim mi?" 
"Yok, şimdi geldim!" dedi Ahmet. Bir şaka yapmak istedi. 
"Heybesiz de dolaşamazsın! Parka gibi sen de heybe..." 
İlknur sert sert: "Defleri getir elemedin mi sen?" dedi. 
Ahmet şaşırdı: "Sahi, özür dilerim!" diye mırıldandı. 
Yürümeye başladılar. Ahmet, "Öfkeli!" diye düşündü. Bir şey 
konuşmuyorlardı. "Hani her şeyi anlatacaktım!" Bir umutsuzluğa 
kapılır gibi oldu: "Çalışmaktan, resim yapmaktan başka bir şey 
yok benim için!" diye düşündü. "Küçük buluşmalar, gevezelikler 
avuntu bile değil. Çalışma gücü bulmak için bunları bekleyip 
kendimi aldatıyorum!" Birden düşündü ve korktu: "Her seferinde 
zaten gitmesini ve çalışmaya başlamayı isterim!" Endişelenerek: 
"Yok, yok!" diye mırıldandı. "Ne kadar özlüyorum ben onu!" 
Gözünün ucuyla İlknur'a baktı. "Güzel değil, ama sevimli!" diye 
düşündü. "O olmasa artık hiç yaşayamam! Ee, hâlâ niye susuyor 
peki? Caminin önünden geçiyorlardı. Ahmet söyleyecek birşeyler 
aradı, ama neşesi kaçmıştı. Bir kedi gördüler, yanından geçerken 
baktılar, ama tek kelime söylemediler. 
Karakolun önündeyken birden İlknur: "Evdekilerle atıştık!" 
dedi. Sessizliği açıklıyonnuş gibi bir tavır takınmıştı. Polis cipinin 
ışığı hâlâ yanıp sönüyordu. 
"Bundanmış elemek!" diye düşündü Ahmet. Rahatlayarak 
sordu: "Ne oldu?" 
"Bu saatte nereye gittiğimi sordular. Ben de sana gittiğimi 
söyledim. Aynı şeyler!" 
"Evet, hiç hoşlanmıyorlar değil mi benden?" 
"Biliyorsun!" dedi İlknur. 
"Ne yapayım hoşlanılacak gibi değilim!" dedi Ahmet. Gü­
lümsemeye çalıştı. 
Gene bir sessizlik oldu, ama Ahmet rahatlamıştı arlık, tedirgin 
olmuyordu. "Birazdan her şey gevşer, ikimiz de açılırız!" diye 
582