inanırım. Üstelik hiçbir ırk veya din ayırımı yapma­
dan. Türkiye'de yaşayan insanlar, kendilerini hangi 
kimlikle tanımlarlarsa tanımlasınlar, bence, suyun­
dan mıdır, havasından mıdır bu memleketin, çok 
marifetli insanlardır, yeter ki önleri açık olsun, eği­
tim ve çalışma olanakları sınırlanmasın . Bunca gü­
vendiğim hocalarıma, ihtisas dalım için danışma­
dım. Hangi dala ayrılmak istediğime öğrencilik yıl­
larımda karar vermiştim çünkü! 
Çağlayan'a iki aylık hamileyk en, akıl hastalıkları 
ihtisasımız için, yirmi beş kişilik bir grupla Bakır­
köy Akıl Hastanesi'ne götür ülmüştük. 
Hastanenin hali perişandı. Parmaklıkların ardın­
da çoğu çırılçıplak, kimisi pijamalı ama hepsi de 
avazı çıktığı kadar bağıran, bize ellerini kollarını 
sallayarak bir şeyler söylemeye çalışan hastaları gör­
düğümde, bu gördüğümden daha beter bir man­
zara olamaz, diye düşünmüştüm. Yanılmışım. 
Rehberimiz, "Hazır buraya kadar gelmişken, 
bir de cüzamlıl arın pavyonuna uğrayın," dedi, 
"onlar hakkında da bilgi edinirsiniz." 
Bahçenin ucuna doğru yürümeye başladık. 
Rehber doktor, biz yürürken bir yandan da bize 
cüzamlılar hakkında çeşitli bilgiler veriyordu. Ör­
neğin, Akıl Hastanesi'nde elliye yakın numaralan­
dırılmış ahşap bina vardı. Bunlardan bir tanesi cü­
zamlılara verilmişti. Dikenli tellerle ayrılmış olan 
112