MUNİSE 
SEHER 
MUNİSE 
HALİL 
MUNİSE 
HALİL 
MUNİSE 
HALİL 
MUNİSE 
HALİL 
MUNİSE 
HALİL 
MUNİSE 
HALİL 
MUNİSE 
HALİL Boyun devrilsin, deli! 
(Merdivenin alt basamaklarında) Dokunmasın 
bana! Söylemesin halimi!.. Her zaman o mu 
biliyor sanki? (Bağırır.) Sen mi bakıyorsun ba­
na her zaman? .. Sana kals ak!.. Kendin yetme­
din, bir de o eniği getirdin anamın başına ... 
Çenen tutulsun ... (Oğluna) Kıskanıyor çocu­
ğu... Huysuzluğu ondan. Her şeyi kıskanı­
y0r ... 
Haklı ... 
Bilirim, kusuruna bakmazsın kardeşinin ... 
Bakma ... Yine de bakma kusuruna onun ... 
Bakar mıyım anne? 
Hadi, içeri gel de sıcak bir çorba iç. 
Yooo, hayır. 
Dedenin elini öp hem ... 
Acelem var. Dedemle de karşılaşmak iste­
mem. Sana üzüntü olur sonra ... 
Üzüntü ... Üzüntü dediğin nedir ki oğul? (Ye­
niden gülmeye çalışır.) Oğlanı görsen ... bi şirin 
oldu ... Gel bir bak. Gel, gel... Nasıl topaç gi­
bi... (Bir iin) 
Beni hoş gör anne. 
Ne varmış ki aslanım? Neyi hoş göreceğim? 
Dur, buraya getireyim onu ... (Davranır.) 
Bekle, gitme! (Bir an) Çocuğu düşünmediğimi 
sanma. (Bir an) Bütün çocukları ... (Bir iin) Biz­
ler hiç sevinmedik anne. Hiç sevinmedik. 
Ama onlar, hep sevinecekl er! 
Sen niye sevinemezmişin Halil'im? Niye, gö­
zünü seveyim? Büyük kentte okuyorsun bak. 
Çocuk da sana yük değil. Ben, elimden geldi­
ğince işte, sana da, ona da ... 
Bu değil söylemek istediğim ... (Bir an) Dönüp 
237