215
aldı. Metal çerçeveli gözlüğü ve her daim zor bir denklemi ka­
fasında çözmeye çalışıyormuş gibi dalgın bir hali olan Dr. Ray- 
mond kısa boylu, asık çehreli bir adamdı. Denetimindeki her 
öğrenciyi entelektüel kaynaklarını en mükemmel şekilde kul­
lanmasını sağlayacak programı  bulmaya teşvik ettiğini söyler­
d i Öğrenciler ona bu yüzden Bay Teşvik lakabım takmışlardı.
Dr. Raymond Peri’ye ikinci yılında hangi dersleri alması 
gerektiği konusunda uzun uzun nasihat verdi. Çok da esnek­
lik söz konusu değildi aslında, tzin verilen birkaç seçmeli dı­
şında program neredeyse sabitti.
“Almak istediğim bir ders daha var. Herkes harika olduğu­
nu söylüyor” dedi Peri. “Yani herkes değil de bir arkadaşım 
öyle diyor.”
“Peki, hangi dersmiş bu?” diye sordu Dr. Raymond, gözlü­
ğünü çıkarırken. Yıllar içinde öğrencilerin birbirlerini yanlış 
yönlendirdiğine defalarca tanık olmuştu. Birine “harika” ge­
len ders, bir diğerini perişan edebiliyordu. Zaten gençler ha 
bire fikir değiştirmekte mahirdi. En sevdikleri beş şarkı her 
hafta nasıl farklıysa, dersler hakkındaki fikirleri de öylesine 
oynaktı işte. Dönem başında göklere çıkardıkları bir dersi dö­
nem sonunda yerin dibine batırabiliyorlardı. Okuldaki yirmi 
üç yıllık hocalığı sonunda öğrenci takımına fazla seçenek ver­
memenin daha doğru olduğuna kanaat getirmişti. Seçenek 
ve kafa karışıklığı yapışık ikizler gibiydi.
Danışmanının aklından geçen düşüncelerden habersiz, 
Peri devam etti: “Tann üzerine bir seminer. Profesörün adı 
Azur. Tanıyor musunuz?”
Dr. Raymond’ın gülümsemeye sabitlenmiş dudakları nere­
deyse algılanamayacak kadar küçük bir hareketle aşağı kıv- 
nldı. Rahatsızlığını ele veren tek şey, bir kaşının hafifçe se­
ğirmesi oldu. “Tanıyorum tabii; tanımayan var mı ki?”
Peri bir an durakladı. Ingilizler üstü kapalı konuşmakta us­
taydı -  bir sürü kültürel kod, çöz çözebilirsen. Türkler gibi öf­