zısı düzgün mü?" "Anlaşıldı," dedi Hikmet, "İçimden okut­
mayacaksın bana. Buyur dinle: 
Pek möhterem annecim 
Asker ocaında sizlere 3 mektupumu yazıyorum. Beni şimdi 
hayvanlara verdiler. Atlara katırlara bakıyorum. İçtimada 
uzun çavuş beni ayırdı. İstiklal muharebesinde atlar çok mü­
himmiş dedi bize anlattı. Mustafa Kemal Paşa askeri toplamış 
anlatmış. Türk nalbantları demiş. Atlarımızı artık kendimiz 
nallamalıyız. Çavuş senin yazın iyi dedi bana. Ben de tavla­
nın kapısına iç tarafa at binenin kılıç kuşananın yazdım. At 
nallamasını öğretti çavuş bana. Başkaca bir iş yapmıyorum 
bu sırada. Buralarda kış erken bastırıyor. Subay mahfelindeki 
sobayı bana yaktırıyorlar. Elimden iş geldiği için subayların 
hizmetine baktığım oluyor. Geçen mektupumda söz ettiğim 
teğmen de okumaya meraklı. Odasında yazıyormuş Mahmut 
söyledi. Temsil verdirecekmiş. Beni çağırdı Hidayet dedi. Sen 
de benim temsilimde oynarmısın. Bana okudu. Tabur Ku­
mandanından izin almış. Cumhuriyet bayramına hazır ede­
cekmiş. İstiklal muharebesinden olacak içinde eski Türk sa­
vaşçılarından da yazacak. O kısmını pek anlayamadım. Sende 
bir askerin komutanla konuşmasını yazarmısın dedi ben na­
sıl yazarım dedim. Orta birden ayrıldım dedim. Fakat türkçe­
ci beni severdi biliyormusu n! Bir gün ağaçları yazın demişti, 
ağaçlar demiştim bende uzun dallan gökyüzüne uzanır, o za­
man dil bilgisi öğreniyorduk, daha düzgün yazıyordum elbet­
te. Şimdi bilemem kendisini mektuplardan gıyaben tanıdığım 
Hikmet ahi ne diyor. Mektupları okuyunca ne diyor acaba. 
Ağaçlar demiştim kuru dallarını uzatarak bulutlardan yağ­
mur bekler. Aferin demişti türkçeci nasıl yaptın bu benzet­
meyi. Bilmem dedim öyle geldi. 
Teğmen anlattı askerin paşayla neler konuşacağını. Bende 
41