mıştı bir daha. Hatta, anlatıldığına göre, Nazlı Hanım gene 
eski mütehak kim Nazlı Hanım olmuştu. 
Selim Bey de kansından korkan, gece yanlarına kadar ter­
cüme yapan eski Selim Bey olarak yaşantısını sürdürmüştü. 
Olsun, diye düşünüyordu Sevgi, olsun. Gene de bilmemeliy­
dik biz bütün bunlan. Selim Beyi herhalde çirkin diye beğen­
memişti Nazlı Hanım. Kötü kadın, diye düşündü Sevgi, kötü 
kadın. Bunlan düşünürken Selim Beyin yüzündeki kararmış 
çillere, küçük fare gözlerine , kalın dudaklarına bakıyordu. 
Bunlan beğenmemişti kötü kadın. Oysa, Selim Bey de, müz­
min sıkıntısı tuttuğu zamanlar , bu basit ve cahil kadından 
kim bilir ne kadar rahatsız olmuştu? Bazı insanların, bazı 
şeylere hiç haklan yoktu: ne var ki, insanlar da en çok, bu 
hiç haklan olmayan şeyleri yapıyorlar dı. Kötü, kötü, diye dü­
şündü Sevgi. On altı yaşını dört gün önce bitirmişti. 
Bu konuyu Selim Beyle hiç konuşmadılar. Selim Bey onlara, 
evini nasıl döşediğin i, evin kaç katlı olduğunu, seçtiği mobil­
yaları, hizmetçiyi çağırmak için her odada bulunan zil tertiba­
tının özelliklerini, mutfağı, servis kapısını ve bahçeyi anlattı. 
O yaz, hep birlikte, denizi görmek için Büyük Şehire gittikleri 
zaman da, Sevgi'yle Leyla Hanıma evi dolaştırdı. Evde bir süre 
kaldılar. Yerlere döşenmiş olan baş parmak kalınlığındaki mu­
şambanın üstünde yürüdüler. (Bu ev kışın da sıcak olur diye 
düşündüler.) Ev kiraya verilmemişti; içinde, yaşlı bir akraba 
oturuyordu. Küçük bir kadın. Kulaktan duymuyordu. Leyla 
Hanımla Sevgi'nin kim olduklarını galiba pek iyi anlamadı. 
Hizmetçi çağırma tertibatı bozulmuştu; fakat, parlak beyaz 
düğmeleri, tahta taklidi bakalit çerçeveleri duruyordu. Bir de 
sesini duyabilselerdi, öyle bildiğimiz zillerden olmadığını an­
layacaklardı. Duvarlarda Nazlı Hanımın resimleri vardı; güzel­
liği, fotoğraflardan pek anlaşılmıyordu . Çok güzel insanlar da, 
çok çirkin insanlar gibi, fotoğraflardan anlaşılma zdı. Yağlıbo­
yalı hasır koltuklar, bahçe kapısının hemen içinde duruyordu; 
189