54
Peri’nin gözleri büyüdü. “Ya baba! Cehennem çok derin­
m iş, içine çakıl atsan yetm iş yılda dibine varırm ış. Annem  
söyledi.”
“Söylem iştir m uhakkak.” tç çekti Mensur. “Ben de yetmiş  
yıl kazarım o zaman. Bu dünyanın bir yılı, öbür dünyada yal­
nızca bir dakikaya denk, merak etme, ö y le  ya da böyle, gelip  
seni bulurum .” Birden yüzü aydınlandı. “Az daha unutuyor­
dum. Sana bir şey getirdim!”
Ayağa kalkıp deri çantasını getirdi, içinden kırmızı, kadife  
kurdeleyle bağlanmış, gümüş rengi bir kutu çıkardı Mensur.
“Bana mı?” Peri dikkatle inceledi paketi.
“Açmayacak mısın?”
Bir defter çıktı kutudan. Kapağında pullar ve aynalı mo­
zaikler olan, turkuaz rengi, el yapımı, harikulade bir defter.
“Bak cam m , sen sıra dışı bir çocuksun. Kafam  büyük me­
seleler kurcalıyor. Yaşıtlarına benzemiyorsun. Onlar çikola­
ta, şeker derdinde; sen T an n , din, inanç, adalet... bu yaşın­
da başladın sorgulamaya. Kaygılanıyorum senin için. Zor hu­
suslar bunlar. Bütün cevaplan bildiğimi iddia edemem. Böy­
le bir şey iddia edene de güvenm em, yalan söylüyordur” de­
di Mensur. “Kim se yüzde yüz bilemez. Buna annenle o tuhaf  
kılıklı hocası da dahil.” Rakı bardağını kafasına dikti. “D in­
den hazzetmem ama Tann’yı yine de pek severim; neden bili­
yor musun?”
Peri başını iki yana salladı.
“Yalnız çünkü Perkim , tıpkı benim gibi... senin gibi, O da  
yalnız” dedi M ensur düşünceli düşünceli. “Yukarılarda bir  
yerde, yapayalnız; konuşacak kimsesi yok. Tamam, belki bir­
kaç melek vardır etrafta ama meleklerle ne kadar dertleşilir  
ki? M ilyarlarca insan T an n ’ya dua ediyor, (Bana şunu bah­
şet, bunu nasip et, çuvalla para, son model araba ver...’ diye.  
Hep aynı laflar, tekrar tekrar, ama neredeyse hiç kimse O’nu  
tanıma zahmetine girmiyor.”