8lJI'UD., şehit olan ol kişileri yıkamanın hiç gereği yoktur. Yüce 
Tannnın melekleri, o mübaret kişiyi yıkayıp pirüpak eylemiş­
lerdir. Söyleyin bakalım, Kel Eşkıya şehit değil midir? O şehit 
değil de o kireç ocağındaki onun üstünü örten kelebekler, hem 
de mavi, hem de ufacık ufacık, hem de ipil ipil... Nedir öyley­
se?" 
Aşık Mustafa bunları söyleyince akan sular durdu. Bunun 
üstüne karşı gelebilecek sözü kim söyleyebilirdi ki ... Fevzi so­
mur tmuş, elinde kocaman bir kalıp sabunla az ilerde, şaşkın, 
blakalmış tı. 
"Pekiyi, ya duasız ölü gömülür mü?" 
Mustafa soğukkanlı, dingin: 
"Duayı ben okurum," dedi. "Benim bildiğim dua kadar 
duayı kim bilebilir ki ... Ben şimdi Kel Eşkıyaya duayı okuyup, 
onun ruhuna gönderiyorum. Haydiyin şimdi bir mezar yeri 
bulalım da kazalım." 
Bu da uzun süren bir tartışma konusu oldu. Sonunda me­
zarlığın ortasındaki dut ağacının altını seçtiler, ama orasının 
topr ağı kurumuştu, taş gibi sertti. Kazmak zor oldu. Mezarı ka­
zıp bitirdiklerinde kan ter içinde kalmışlar, yorgunluktan kıpır­
dayacak halleri kalmamıştı. 
Ölüyü ağacın dibine getirdiler, Kadriye Hamının turuncu 
güllü, mor kelebeklere benzeyen menekşe işlemeli çarşafına 
sardılar, onu incitmeden, yavaşça mezara indirdiler, i.istüne de 
murt çalılarını yumuşacık yumuşacık serdiler. Sonra da toprak­
ladılar. Ağacın altında taptaze, uzun bir toprak yığını oluştu. 
"Durun, bekleyin," diye koşmaya başlayan Fevziyi ister is­
temez beklediler. Fevzinin dönmesi uzun sürdü. Mezar taşları­
na oturdular. Fevzi elinde boyu kadar bir salkımsöğüt fidanıyla 
döndü. 
"Kökünden çıkardım," dedi. "Bu kurumaz. Hele derin gö­
mersek hiç kurumaz." 
Buna sevindiler. Elbirliğiyle derin bir de çukur kazdılar 
mezarlığın başucuna. 
"Ben bu salkım söğüdü büyüyünceye kadar, her gün gelir 
sularım da," dedi Gülbahar. 
"Ben de her gün Gülbaharla birlikte gelirim," dedi Veysi. 
219