Verilen emre itaatten başka çare yok. Amca Bey omzu­
nun acısından yüzünü buruştura buruştura değneği eline 
aldı. 
Dehri Efendi -(Kumanda vererek) Bir, iki, üç ... 
Amca Bey -(Her kumandadan sonra değneği indire-
cek) Çat!.. 
-Bir, iki, üç!.. 
-Çat .. 
-Bir, iki, üç!.. 
-Pat!.. 
Bu "Çat pat"ların sayısı altıyı yediyi bulunca Şemi de 
kulak tırmalayan bir sesle: 
- Efendibabacığım insafınız yok mu? Gece dışarı çık­
mak kabahatse onlar da çıktılar. Onları da dövünüz. Vay 
tabanlarım ... 
diye bir feryattır başladı. 
Sadri ile Amca Bey tiril tiril: 
-Biz ne vakit çıktık? Niçin iftira ediyorsun. 
Dehri Efendi -Bir, iki, üç. 
Amca Bey - Çat!.. 
-Bir, iki, üç ... 
-Pat ... 
Şemi-(Avazı çıktığı kadar bağırarak) Çıkmadınız mı? 
Hani o şeyin altında baş başa tokuşmadınız mı? 
Şemi'nin bu son sözleri üzerine de Amca'da da Damat'ta 
da hoşafın yağı kesildi. Çocuğu ondan ziyade söyletınemek 
için Sadri falakanın ucunu bırakıvermek, Amca Bey elinden 
değneği atıp dayağa son vermek istiyordu. Fakat Dehri 
Efendi o korkunç "bir, iki, üç" kumandasına nihayet vermi­
yordu ki o kumandanın aksine hareket kimin haddine düş­
müş ... Eda'nın sevincinden gözleri süzülüyor, dudaktannda 
titreye titreye tuhaf bir biçimde yayılıp büzülüyor ve içinden 
"Oh oh, yüze yüze kuyruğuna geldik. Hah işte mesele pat­
lak veriyor verdi" diye ümitlenip duruyordu. Lakin o sırada 
Anjel hemen yerinden fırlayıp falaka ile değneğin arasına 
girerek Dehri Efendi'ye hitaben Fransızca dedi ki: 
97