meyen bir hiçliktir, bir anlams ızlıktır, «saçma bile ol­
mayan» bir anlams ızlıktır. Yaşadığımız bunalım ise, 
bireysel bir bunalımdır. 
Görüldüğü gibi, idealist düşünce, çağımızın ger­
çekliğini bütünlüğü içinde kavramakta düşkülü (acz 
i.;inde) kalınca, ya metafiziğe dönmekte, ya da birey­
sel bunalım anaforuna varmaktadır. Ne ki, metafiziğin 
yapısındaki durağanlık, diyalektik düşünce karşısında­
ki yen:lgiyi daha baştan zorunlu kıldığı için, idealist 
düşünce kurtuluşu (varlığını sürdürebilmeyi) bu birey­
sel bunalımın anaforundaki yapay hareketlilikte ara­
ınayı yeğlemiştir. Örneğin, yüzyıhmızın birinci yarısın­
da idealist düşüncenin bunca çok, birbirinin benzeri dü­
şünce akımı üretmesi, bizce bu durumun kanıtıdır. 
Yaşamın bir uyuşmaz karşıtlıklar (antogonizm) ol­
duğu ve insanın kendisini yaşamın akışına bırakması­
nın zorunluluğunu savunan, giderek Egzistansiyalizm­
le bütünleşen YENİ HEGELCİLİK gibi. Bir anlamda bu 
Yeni Hegelciliğin İtalyan Faşizmine uyarlanması olan 
YENİ iDEALiZM gibi. Nesnel gerçekliği yadsıyıp, ger­
çekliği bir düşünce ürünü olarak kabul eden ve kav­
ramları varhklaştırmağa çalışan, ama öte yandan da 
metafiziği reddetme çelişkisine düşen ve bilinenin bil­
giden bağımsız olarak zihinde içkin bulunduğunu savu­
nan YENİ GERÇEKÇ iLİK gibi. Diyalektik evrim an­
layışı yerine mekanik evrim anlayışını koymaya çalı­
şan YENİ LAMARKÇILIK gibi. Olaylardan başka her 
ŞP.yin bilinmezliği ilkesi üzerine kurulan YENİ KANT­
ÇJLIK gibi. Gerçekliğin bütünlüğü ve görüngelerle (fe­
nomenlerle) olguların nesnelliği yerine öznel duyumla­
rı, tasarımları koyan, öznel idealizm YENİ OLGUCU­
LUK (Neo Pozitivizm ), vb, gibi... (Ampiriokritisizm, 
Machizm, vs.) 
Gerçekten, temelde hemen hemen birbirinin aynı 
27