rıltılı  bir ses işitti.  Gayriihtiyari  geri  çekilerek,  kayıtsız  gözlerle  dö 
nüp arkaya  baktı.  Ne var ki, hâlâ  kendi  aralannda  hararetli  hararet 
li konuşmaya  devam  ettiklerine  bakılırsa,  ses ne annesinden  gelmiş 
ti, ne de babasından.  Tekrar  önüne  dönüp,  bu sefer  vargücüyle  in 
dirdi  ayağını  çamurun  içine.  Boğuk  bir inilti  yükseldi.  Sanki  ayak 
1 arının  altından  gelmişti  ses...  sanki  canı  yanmıştı  çamurun...  Belk 
de bir uyarıydı  bu. Geri  durması  için  ikaz  ediyordu  onu birileri.  Bel 
ki de önünde  durduğu  çukur,  hani  şu belediyenin  açıp  da sonradaı 
kapatmayı  unuttuğu  ölüm  çukurlanndandı.  Boz  bulanık  bir ölün 
çukuru...  Korktu,  hem  de çok.  Ama  ölüm  korkusunun,  o kadar  d< 
korkutucu  bir şey olmadığını  hissetti.  Tereddütsüz  öteki  ayağını  di 
soktu  çukurun  içine.  İlerledi. 
Deli gibi  çarpmaya  başladı  yüreği.  Ne kadar  derindi  acaba  çukur 
neredeydi  dibi?  Bir ya da iki adım  sonra  karanlık,  daracık  bir kanai 
boyunca  hızla  aşağı  doğru  çekilerek,  denize  doğru  sürüklenmeye 
başlayacağını  geçirdi  aklından.  Ve sonra  olacakları...  Çamur  gölü, 
sivri dişli  devasa  bir ağız  gibi  kocaman  açılıp  onu  yuttuktan  sonra, 
geriye  bir tek kırmızı  geyikli  beresinin  kaldığını;  annesiyle  babası-
nın hâlâ  mırıl  mırıl  konuşmaya  devam  ederek,  daha  bir dakika  önce 
oğullarının  canını  alan  çukurun  yanından  geçip  gittiklerini;  nice 
sonra  onun  yokluğunun  ayırdına  varıp,  geçtikleri  tüm  yollan  geri 
döndüklerini,  endişeden  kahrolarak  her yere,  her taşın  altına  baktık-
lannı  ve en nihayetinde,  boz  bulanık  çamura  batmış  kırmızı  geyiğin 
gözlerinden  gerçeği  öğrenip  perişan  olduklarını  hayal  etti.  İçinde 
kalan,  geçmişte  canını  yakan  irili ufaklı  tüm  taşları  bir bir silkeledi: 
gücendiği  laflar,  incindiği  harazalar,  maruz  kaldığı  haksızlıklar... 
Bunların  her birinden  ayn  ayn  sorumlu  olan  aile fertlerinin  ve arka-
daşlarının,  onun  öldüğünü  öğrendikten  sonra  çekecekleri  vicdan 
azabını  kafasında  tek tek,  uzun  uzun,  acı acı kurarken  keyiflendi. 
Fakat  daha  hayallerinin  ortasına  bile  gelemeden,  çukurun  sonu-
na varmıştı.  Neredeyse  diz kapağına  ulaşan  birikintiden  gönülsüz-
ce çıktı;  ayaklarını  yere  sertçe  çarpıp  etrafa  irikıyım  çamur  damla-
lan saça  saça,  sokağın  köşesini  döndü  ve zınk  diye  durdu.  Tam  kar-
şısında,  kaldmmın  kenannda,  yavru  bir köpek  yatıyordu.  Demin-
denberi  o ürpertici  sesleri  çıkartan,  belediyenin  ölüm  çukuru  değil, 
bu sıska,  kara  gözlü  köpekti.  Kan  yoktu  tüylerinde;  ne bir kesik,  ne 
242