da az önce söylediklerimden pişmanım. Niye sanki döktüm içimi? 
Hiçbir şey anlamadın!" 
"Ben sarhoşum," dedi Ömer. 
Muhtar Bey bir süre sustu. Sonra ağlamaklı bir sesle mırıldandı: 
"Kızımla geceyarısı içtin. Onu ağlattın. Onu kaç kere ağlat­
tın." 
Ömer: "Evet, evet bunları yaptım!" dedi. "Pek iftihar edilecek 
bir damat olmadığımı biliyorum." Kapıya doğru yürüdü. "Al­
lahaısmarladık efendim!" 
"Hadi bakalım. Güle güle!" 
Birden koridorun kapısı açıldı ve Nazlı gözüktü: "Ne oluyor, 
ne oluyor?" diye bağırdı. 
"Bir şey olduğu yok!" dedi Muhtar Bey. "Gidiyor işte!" 
Ömer: "Evlenene kadar seni görmemeye karar verdim!" dedi. 
Bunu yalnızca kendini suçluyormuş gibi söylemişti, ama böyle 
bir duygu yoktu içinde. 
Muhtar Bey kızına bakarak: "Buna birlikte karar verdik!" dedi. 
Ömer'e döndü: "Öyle değil mi, delikanlı?" 
"Evet, tabii tabii," dedi Ömer. 
"Niye! Dur. Olmaz!" Nazlı bir çığlık attı. 
Ömer bir şey kırmaktan korkuyormuş gibi parmaklarının 
ucuna basarak merdivenleri indi, geceye çıktı. 
50 
GENE İSTANBUL'DA 
Refik kalabalığa kalmamak için maçın bitmesinden bir-iki dakika 
önce yerinden kalktı, stadyum olarak kullanılan eski topçu 
kışlasının uzun duvarı boyunca yürüdü, avludan Taksim 
Meydam'na açılan geçitten çıkarken birisinin kendisine ses­
lendiğini duydu: 
"Vay, Refik! Refik!" 
Dönüp baktı ve gülümsedi: Mühendis Meklebi'nden sınıf 
arkadaşı Nurettin'di. O da Refik'e gülümsüyordu. Öpüştüler. 
"Rezalet, değil mi?" dedi Nurettin. "Tam bir kördövüşü!" 
442