başlad ım. Ç ığlığım resmedilse yemye şil olurdu. Ak şam karanl ığında boş sokaklarda bu rengi kimsenin 
işitemeyece ğini, yapayaln ız olduğumu anlad ım. 
Feryad ımdan korktu ve duraklad ı. Bir an göz göze geldik. Gözbebeklerinin içinde deh şet ve utançla birlikte 
yapt ığı işe al ıştığını ve kabullendi ğini de gördüm. Benim tan ıdığım usta nakka ş değildi de, dilimi bile bilmez 
uzak ve kötücül bir yabanc ıydı. Bu da benim o anki kimsesizli ğimi as ırlar boyu uzatt ı. Elini tutmak istedim, bu 
dünyaya sar ılır gibi; fayda etmedi. Yalvard ım; ya da öyle yapt ığımı sand ım: Oğlum, oğlum öldürme beni. Bir 
rüyada oldu ğu gibi, sanki beni hiç duymad ı. 
Hokkay ı kafama bir daha indirdi. 
Akl ım, gördüklerim, hat ıralar ım, gözlerim, hepsi benim korkum olmu ş da birbirine kar ışmıştı. Hiçbir renk 
görmüyordum ve bütün renklerin k ırm ızı olduğunu anlam ıştım. Kan ım zannetti ğim k ırm ızı mürekkepmi ş. 
Elindeki mürekkep sand ığım şey de benim dinmeyen k ırm ızı kan ım. 
Ne kadar da haks ız, insafs ız, ac ımas ız buldum o an ölüyor olmay ı. Ama kanlar içindeki ihtiyar kafam ın beni 
yavaş yavaş getirdiği yer buras ıydı. Sonra farkettim. An ılar ım, d ışardaki kar gibi bembeyazd ı. Başım ağzımın 
içinde zonklayarak a ğrıyordu. 
Şimdi sizlere ölümümü anlataca ğım. Şunu belki art ık çoktan anlad ınız: Ölüm her şeyin sonu de ğil; bu kesin. 
Ama bütün kitaplar ın yazd ığı gibi, inan ılmayacak kadar da ac ı verici bir şey. Yaln ız parçalanan kafatas ım ve 
beynim de ğil, sanki her yerim, birbir inin içine geçe geçe, sanc ılarla sars ılarak yan ıyor. Bu s ınırsız ac ıya 
dayanmak o kadar zor ki, sanki akl ımın bir k ısm ı tek çare onu unutarak tatl ı bir uykuya zorlan ıyor. 
Ölmeden önce, çocuklu ğumdan ç ıkarken dinledi ğim bir Süryani masal ını hat ırlad ım. İhtiyar yaln ız adam 
gece yar ısı uykusundan uyan ır, kalkar bir bardak su içer. Barda ğı sehpaya koyar ki, oradaki mum yok. Nerede? 
İp gibi bir ışık s ızıyordur içerden, ışığı takip eder, gerisin geriye kendi odas ına girer ki yata ğında bir ba şkas ı 
elinde mum yat ıyor. Sorar "Sen kimsin?" diye. "Ölüm," der yabanc ı. İhtiyar bir an esrarengiz bir sessizli ğe 
bürünür. "Demek geldin," der sonra. "Evet," der ölüm, memnun. İhtiyar, "Hay ır," der kararl ılıkla, "sen yar ı 
kalm ış rüyams ın benim". Yabanc ının elindeki mumu bir anda püfler ve karanl ıkta her şey kaybolur. İhtiyar kendi 
boş yatağına girer ve uyur. Bir yirmi y ıl daha yaşar. 
Bana ayn ı şeyin olmayaca ğını anl ıyordum. Çünkü kafama hokkay ı bir daha indirmi şti. O kadar yo ğun bir 
acı duyuyordum ki, kafama vuru şunu ancak belli belirsiz farkedebiliyordum art ık. O da hokka da, mumun az ıcık 
ayd ınlatt ığı oda da şimdiden uzaklara do ğru solup gitmi şlerdi. 
Yine de ama, ya şıyordum; bunu bu dünyaya tutunmak, ko şup kaçmak iste ğimden, ellerimin kollar ımın kanl ı 
başımı, yüzümü korumak için yapt ığı hareketlerden, bir ara san ırım bileğinin kenar ını ısırışımdan ve hokkan ın 
bir de yüzüme vuru şundan anl ıyordum. 
Biraz boğuştuk galiba, buna bo ğuşma denebilirse. Çok güçlüydü ve çok da k ızgın. Beni s ırtüstü uzatt ı. 
Dizlerini omuzlar ıma bast ırarak, beni neredeyse yere çiviledi de ölmekte olan ben ihtiyara, çok sayg ısız bir dille 
birşeyler anlatt ı. Belki de onu anlayamad ığım, dinleyemedi ğim, kanl ı gözlerini seyretmekten hiç ho şlanmad ığım 
için, hokkay ı kafama bir daha vurdu. Hokkadan f ışkıran mürekkep ve san ırım benden f ışkıran kandan yüzü gözü, 
üstü başı kıpkırm ızı olmuştu. 
Bu dünyada en son görece ğim şeyin bana dü şman bu adam olmas ına üzülerek gözlerimi kapad ım. Hemen 
sonra tatl ı, yumuşacık bir ışık gördüm. Şimdi bütün a ğrılar ımı dindirece ğini sand ığım uyku gibi tatl ı ve çekiciydi 
bu ışık. İçinde birini gördüm. Çocuk gibi sordum, "Sen kimsin?" diye: 
"Ben Azrail," dedi. "Âdemo ğlunun bu âlemdeki yolculu ğuna ben son veririm. Çocuklar ı analar ından, 
kar ılar ı kocalar ından, sevgilileri birbirlerinden, babalar ı k ızlar ından ben ay ırırım. Bu âlemde benimle 
karşılaşmayan canl ı kalmayacak." 
Ölümün kaç ınılmaz oldu ğunu anlay ınca ağlamaya ba şlad ım.