Genç adama sımsıkı sarılmış, karda erkeğin organını tutup 
kendi mağarasına sokan kadına teşekkür mü borçlu, yoksa ona 
düşman mı, bilemeyerek yineleyip duruyordu: Bir daha hiç ol­
masın! 
Hadi, sakin ol artık. Bak işte buradayım. Kollarındayım. 
Ölebilirdin, donabilirdin! 
Sonra beni sıcacık yatağının içine çekti. 
Neyse ki çarşaflarda sadece mavi puanlar, birkaç da seyrek 
çiçek deseni vardı, diye anlatmış sonra. Gülüşmüşle r. Ardından 
gamlı gamlı başını sallamış, bir yandan nişanlısını öperken, bir 
yandan da: 
İyi ama ben kiminle evleniyorum sizce? Karda benimle ya­
tan kadınla mı, okul arkadaşımla mı, yoksa öğrencimin mavi 
puanlı donuyla mı? diye sormuş. 
Nişanlısı ise: 
Ama ben kiminle evlendiğimi biliyorum, demiş. 
Hangisiyle? Kedili çarşafta yatanla mı, yani yatamayanla, 
yoksa? .. 
Hepsiyle. Gidip dönmeyenle de! 
Titreşimler yeni bir ivme kazanm ıştır. Sular oluklara dalıp 
çıkıyor . 
ne. Bilinmedik tek nokta kalmamasıya dokunuy orlar birbirleri-
Kaç kişi öldü? 
Yirmi yedi. 
Genç kız yeni bir titremeye tutulmuştu. Delikanlı onu kar­
nının altına almıştı sonra. Kanatlarını açmış, üstünü örtmüştü. 
Fakat dostum, ölüler, yaralılar , ağzıma, bacaklarımın arası­
na giren kanlı karlar hep birlikte yatağın içine doluşuyordu. Sa­
vaş muhabirliğimin ilk ayı, düşünebiliyor musunuz? 
Konyak kadehleri boşalm ış, çarşaflar buruşuk. 
87