KAPLUMBAĞALAR
 
164
 
 
Cennet karı:
 
«Cesurdur benim kızım!» dedi. «Kadındır, tatlı
dır! Bir gay
-
 
rat eder, bir gayrat eder, kurtuluverir...» Sonra sordu: «Sancın var mı 
gene?»
 
«Yok!» dedi Senem.
 
«Öyleyse kalk birez gezin! Birez yörü destelerin arasında! İlk 
çocuğun değil ya, ne korkuyorsun? Kalkıver gelinim!..»
 
Koltuklarından tuttu Senem
’i, kaldırdı: «Oh oh oh, maş
-
 
şallah! 
Maşşallah...»
 
Sultan’a göz etti, o da bir koluna girdi. ikisi birlik biraz 
dolaştırdılar.
 
Islak donu bacaklarına yapışmıştı. Nalınları çamur olmuştu. Ekşi, 
bir hoş da bir koku çıkarıyordu. Dizleri titriyor, beli bükülü
yordu. 
Çevrede orak biçenleri görüyor, sıkılıyordu.
 
«Eve götürün beni, eve götürün anam beni!..» diye inledi.
 
Herkes işi kaydı bırakmış da kendine bakıyormuş gibi utanıyordu. 
Sıcak da bir bindiriyordu ki! Alnında gök terler toplanmıştı.
 
Sultan, elinin ters
iyle kardeşinin terini sildi:
 
«Cennet teyze, götürelim bari eve!» dedi.
 
«Götürün beni!..» dedi Senem.
 
Yusuf Hörü ebeyi getiriyordu.
 
Hörü ebe geldi:
 
«Maşşallah yavruma, maşşallah gülüme! Maşşallah maşşal
-
 
lah! .. 
Senem’ciğimizin günü bu kadar yakın mıydı? H
eç aklıma gelmiyordu. 
Demek tam zamanıymış. Nur topu gibi bir oğlan doğuracak, 
göreceksiniz! Yada bal küpü gibi bir kız! Çok kolay olacak, 
göreceksiniz! Bu yaşıma geldim, bu kadar çocuk dünyaya getirttim, 
Senemciğimizinkiler kadar kolay olanını görmedim! H
er seferinde 
böyle, has yağdan kıl çeker gibi... Haydi haydi, getirin oturtun 
yavrumu şuraya. Oturtun, canı gezinmek istemiyor gülümün. Zorlayıp 
durmayın. Koca sabahtır orak biçer yavrum, etleri de yumuşacık... ne