birlikte güldükten sonra, karısına takıldı: Atiye Hanım içkiyi 
ancak yurt dışında gönül rahatlığıyla içebiliyordu. Bunun üzerine 
Sait Bey'in kızkardeşi Güler de ağbisine takıldı: Sait de Fransa'ya 
her gidişinde şarap ve rakı hakkındaki düşüncelerini değişti­
riyordu. 
Sait Bey kızkardeşinin şakasından alınmış gibi yaptı. "Rakıyı 
tartışmam!" dedi. Ömer'e bakarak ekledi: "Rakı erkek içkisi­
dir!" . 
Buna gülüşülmedi. Yalnız Sait Bey Ömer ile bir şey paylaş­
maktan, erkekliğin tadını çıkarmaktan hoşnut gülümsedi. 
Ömer onlarla dün gene burada, vagon-restoranda tanışmıştı. 
Sait Bey özür dileyerek boş masa bulamadıklarını, oturmak 
istediklerini söylemişti. İlk nezaket sözlerinden sonra Paris'e 
neden geldiklerini anlatmışlardı; Sait Bey her yıl karısıyla Av­
rupa'ya çıkmayı alışkanlık edinmişti. Bu yıl yanma kocasından 
ayrılan kızkardeşini de almıştı. Ömer de onlara Paris'e Londra'dan 
dönerken uğradığını söylemişti. Dört yıldır. Londra'da inşaat 
mühendisliği okuyordu. 
"Ama biz kadın hakları konusunda birçok Avrupa ülkesinden 
ileriyiz," dedi Atiye Hanım. 
Sait Bey: "Doğru, bu önemli!" dedi... "Cumhuriyet işte bu..." 
Yüzüne yakışmayan haşarı bir çocuk bakışı takınarak ekledi: 
"Ama eninde sonunda kadınların dünyanın her yerinde görevleri 
aynıdır." 
Bir durgunluk oldu. 
Sonra Atiye Hanım kocasının kaba erkekliğinden utanmış 
gibi yaptı: "Sait Bey böyle düşünür." Ama bu çeşit öfkeler Atiye 
Hanım'a göre değildi. Birden gözleri parladı ve çantasından birkaç 
resim çıkarıp, gülümseyerek Ömer'e uzattı: "Bakın işte, bu da 
benim tatlı görevim!" dedi. 
Ömer alıp baktı: Resimde denizci elbisesi giymiş bir çocuk 
vardı. Bir elini bir iskemlenin kenarına koymuş, ötekiyle selâm 
veriyordu. 
Laf olsun diye sordu: "Kaç yaşında?" 
"Bir hafta sonra dört yaşını dolduracak!" dedi Atiye Hanım. 
"1932 Mart'ında doğdu." 
Ömer, "Ben de dört yıldır dışardayım!" diye düşündü. Trenin 
92