gözyaşlar ı, dedikodular ve bitip tükenmeyen yoksulluklar ın evlerin içindeki bu e şyalar gibi birbirine benzer hep: 
Bir eski, soluk alaca kilim, bo ş bir börek tepsisinin üzerinde bir kepçe ve sahan, oca ğın yan ında maşa ve kül 
kutusu, biri büyük, biri küçük iki y ıpranm ış sand ık, evde tek ba şına bir dul kar ının yaşadığı anlaşılmas ın diye 
hâlâ tutulan kavukluk, h ırsız korkutmak için bir eski k ılıç. 
Kara, etekleri zil çalarak bir keseyle geri döndü. "Bohçac ı kar ı," dedi benden çok merakl ı ev sahibesine 
duyurarak. "Al bunu götür zavall ı hastaya. Cevab ı varsa hemen bekliyorum. Sonra Eni şte Çelebi'deyim bütün 
gün." 
Bütün bu oyunlara hiç gerek yok. Kara gibi bir civan yi ğidin işaretler al ıp, mendil, mektup yollay ıp kendine 
bir k ız seçmesinde saklanacak bir şey yok ki. Yoksa gerçekten ev sahibesinin k ızında gözü mü var? Bazen 
Kara'ya hiç mi hiç güvenemiyor ve Şeküre'yi fena halde aldatmas ından korkuyorum. Bütün günü Şeküre ile ayn ı 
evde geçirmesine ra ğmen bir işaret yollamaktan aciz. 
Sokakta keseyi açt ım, içinden on iki akçe ve bir mektup ç ıktı. Öyle merak ettim ki mektubu, Hasan'a ko şar 
adım gittim. Manavlar dükkânlar ının önüne lahanalar ı, havuçlar ı yaym ışlard ı.. Ama benim, gel bizi elle Ester, 
diyen iri p ırasalara dokunacak halim bile yoktu. 
Sokağa girdiğimde Kör Tatar' ın yine laf ataca ğını gördüm. "Tu-uh" diye tükürdüm ona do ğru, o kadar. Bu 
soğuklar bu alçaklar ı niye dondurup öldürmüyor? 
Hasan mektubu içinden okurken zor sabrettim. Sonunda, kendimi tutamay ıp, "Evet?" deyivermi şim de bana 
da okudu: 
"Can ım Şeküre Han ım, benden baban ın kitab ını bitirmemi istiyorsun. Bil ki bundan ba şka bir amac ım 
yoktur. O eve hu amaçla geliyor um, senin bundan önce söyledi ğin gibi, seni huzursuz etmek için de ğil. Sana olan 
aşkımın kendi derdim oldu ğunun pekâlâ fark ınday ım. Ama hu a şk yüzünden de baban ın, Eniştemin istedi ği gibi 
kitab ı için gerekli yaz ıyı kaleme alam ıyorum bir türlü. Evin içinde ne zaman senin varl ığını hissedersem 
donakal ıyorum ve babana yard ım edemiyorum. Çok dü şündüm, bunun tek sebebi vard ır: On iki y ıl sonra yüzünü 
yaln ızca bir kere, pencerede belirince gördüm. Şimdi o hayali kaybetmekten çok korkuyorum. Seni, bir kere daha 
yak ından görseydim yüzünü kaybetmekten korkmaz, baban ın kitab ını kolayl ıkla bitirirdim. Şevket, dün beni 
asılmış Yahudi'nin bo ş evine götürdü. Bu bo ş evde kimse görmez bizi. Bugün, sen istedi ğin zaman gidip seni 
orada bekleyeyim. Şevket dün senin rüyanda kocan ın öldüğünü gördü ğünü söyledi." 
Hasan, mektubu kimi yerlerde zaten c ırlak sesini kad ın gibi iyice incelterek, kimi yerlerde; akl ı başından 
gitmiş bir âşığın titrek yalvarmalar ına benzetip kahkahalar atarak okumu ştu. "Seni bir kerecik görme" iste ğinin 
Farsça söylenmesiyle alay etti. " Şeküre'nin kendisine umut verdi ğini görür görmez Kara hemen pazarl ığa 
başlad ı," dedi. "Bu hesapç ılık gerçek bir â şığın işi değil." 
"Gerçekten, Şeküre'ye â şık o," dedim safl ıkla. 
"Bu sözün de bana senin Kara'n ın yan ını tuttuğunu kan ıtlıyor," dedi. "A ğabeyimin öldü ğünü rüyas ında 
gördüğünü yazmas ı, kocam ın öldüğünü kabul ediyorum anlam ına gelir." 
"Bu bir rüya," dedim aptal gibi. 
"Bilirim ben Şevket'in ne ak ıllı ve düzenbaz oldu ğunu. Bu evde kaç y ıl birlikte ya şadık! Annesinin izni ve 
zorlamas ı olmasayd ı, Şevket, Kara'y ı as ılm ış Yahudi'nin evine götürmezdi. Şeküre ağabeyimi, bizleri aradan 
çıkaracağını san ıyorsa yan ılıyor! Ağabeyim daha sa ğ ve savaştan dönecek." 
Sözünün sonunu getirmeden içeri odaya gitti, oca ğın aleviyle bir mum yakacakt ı ki elini yakt ı, bir ç ığlık att ı. 
Elini yalaya yalaya mumu sonunda yak ıp bir rahlenin kenar ına koydu. Bir divitten haz ır bir kalem ç ıkar ıp, 
hokkaya dald ırıp küçük bir kâ ğıdın üzerine h ızlı hızlı yazd ı. Benim kendisini seyretmemin ho şuna gittiğini 
hemen anlad ım, ama ondan korkmad ığımı göstermek için olanca gayretimle gülümsedim. 
"Kimdir bu as ılm ış Yahudi, sen bilirsin?"