HAR FLERİMİZİN GİZLİ DÜNYASI * 
Söze büyükbaba başladı: 
"Bana insanları anlatsana küçüğüm," dedi. "Bunca yıl 
yaşadım, gördüğüm tek insan sensin. Onları görmeden, 
tanımadan ölüp gideceğimi düşünüyordum. Buradakile­
rin yazgısıdır bu. İnsanlardan söz edildiğini hep duyarız, 
hatta bizim yaratıcımız olarak benimseriz onları; ama 
şimdiye kadar hiç görmedik. Nasıldır insanlar , nasıl ya­
şarlar, ne yaparlar , anlatsana bana ... " 
"Bana benzerler ," dedi Pelin. "Yani ben onlara benze­
rim. Yiyip içerler, gülerler, arada bir kızarlar, bazen döver­
ler bile. Benim kadar küçük değildirler, ben en küçüklerin­
den biriyim. Sizin gibi yaşarlar . Çalışıp kazandıklarını yer­
ler, çocukları olur ve ölürler." 
"Ölürler mi?" dedi Yumuşak. Dedesinin yüzüne baktı. 
"Tahmin ettiğim gibi," dedi dedesi. Sonra Yumuşak'a 
döndü. "Bundan doğal ne var? Yaşayan her canlı ölür." 
"Ama ben insanları ölümsüz sanıyord um." dedi Yu­
muşak. 
"Eski inançlılar öyle söylerler ama," dedi dedesi. "İşte 
hak, gerçeği Pelin söylüyor . Onun insan olduğuna inanmı­
yor musun yoksa?" 
"Şey," dedi Yumuşak. "Bilmem. O kadar küçük ki ... " 
"Aşk olsun," deyip dudaklar ını sarkıttı Pelin. "Demek 
arkadaşların gibi sen de benim insan olduğuma inanmı­
yorsun." 
---�--- -- ------
Yazarın Harf/erimizin Gizli Dünyası adlı romaıııııdan bir bölüm. 
49