COŞKUN (alaycı bir tavırla): Sanatımla alayeden bir kadın­
la nasıl yaşayabilirim? (lçer.) Senin hiçe saydıgın oyunlar 
benim için ölüm kalım meselesi. 
CEMILE : Aslında böyle bir meselen olmadıgını biliyoruz 
Coşkun. 
COŞKUN: Nasıl, 'biliyoruz' diyebilirsin? Benim adıma dü­
şünmekten ne zaman vazgeçeceksin? (Hırsla bardağında­
ki içkiyi bitirir.) 
CEMILE: Sen şaşırmışsın Coşkun. Her zamanki gibi ne yap­
tıgını bilmiyorsun. Sonra bana teşekkür edeceksin. 
COŞKUN (Telaşla): Hayır, hayır; şimdiden teşekkür ederim. 
Ne olur bırak beni. Sana çok teşekkür ederim. Ben artık 
yalnız yaşayabilmek istiyorum. 
CEMILE: Buna gücün yok Coşkun; hem hastasın, bir yere 
gidemezsin. 
COŞKUN (Heyecanla) : Hem de nasıl giderim. Sen de bu ola­
yı kendi gözlerinle seyredeceksin. Bir Coşkun'un da her­
hangi bir kimse gibi hareket edebilecegini, herhangi bir 
bavulu alarak evinden ayrılabilecegini o soguk gözlerinle 
izleyeceksin. (Koridor a yürür.) 
CEMILE (Arkasından seslenir) : Bir yere gitmiyorsun Coş­
kun! 
COŞKUN (Koridor dan bağınr): Seni duymuyorum Cemile! 
(Ümit koridordan gelir.) 
ÜMIT: Ne oluyor anne? 
(Coşkun, elinde bir bavulla görünür. Boş olan bavulu açar ve 
yemek masasının üstüne yerleştirir. Kansını ve oğlunu gör­
müyormuş gibi hareket eder. Hareketlerinde mekanik bir ti­
tizlik vardır. Koridora yürür, sonra vazgeçer, masasının üs-
100