Gerçi bu uzaklaşma sırasında ayaklarının ucuna bırakılmış 
iki beyaz gül ezilmem iş, yerlerde sürüklenmemekte, tam karşı­
tı, kadın tarafından alınmış, elin ayasında dinlendi rilmektedir , 
fakat geri çekilen bir bedendir; göğüsleri, kollan, bacakları, kar­
nı, kalçalarıyla bir beden. Uzaklaştıkça çağırganlaşan, çağırgan­
laştıkça ise çoğalıp aynılaşan bedenler ... Adam soluğunu tut­
muş: 
Bense onun böyle, şimdi olduğu gibi tek kalmasını diliyo­
rum. 
Yatılı okulundan hafta sonları çıkınca, büyükl eri de, küçük­
leri de; şişmanları da, sıskaları da; evleri de, sokakları da ve si­
nemaları ve kızları birbirinin hep aynı şeylermiş gibi görüyor­
muş; öyle diyordu: Kollar kollar, bacaklar bacaklar; hele ayak­
lar, ayaklar ve ağızlar, kümes hayvanlarının gagaları gibi dur­
madan bir şeyler atıştıran ağızlar, burunlar sonra, bıyıklar , sa­
kallar, saçlar, saçaklar, bacalar , kaldırım taşları, yine ayaklar ve 
duvarlar, yine duvarlar ve yine dudaklar ve bacaklar ve bacak 
araları ve kan ve balgam. İnsan gövdeleri aynılaş ıyor, kimliksiz­
likte saydamlaşıp mideleri, bağırsakları, böbrekleri, idrar torba­
larını gürültülü biçimde işbaşınday ken gösteriyormuş; yalnızca 
beyinler, gizli titreşimlerini bile ele vermeksizin müthiş bir du­
rallıkta oluyormuş. Suyun okşadığı bir deniz kestanesinin kal­
ker kabuğu ndaki ürpertil erden de yoksun, bir yumak kireç taşı. 
Böyle söylüyordu. 
En çok kırlardan hoşlanmaktaydım, diye sürdürmekteydi; 
kırlardan, kelebeklerd en. Özellikle kelebekler ... Onların kolları­
nın, bacaklarının, görünür biçimde ağız ve burunlarının olma­
ması, yalnızca kanatlarının olması, çiçeklerin de petallerinin ol­
ması yalnızca ve renkli göbecikleri nin olması, içinde ki rli torba­
ları barındırmayan göbeciklerinin olması işte, bana sonsuz bir 
hafiflik duygusu veriyordu. Hemen hemen uçuyorum, nefis bir 
şey bu, sert engellere çarpmaksızın sütmavisi enginlerde süzü­
lüyorum. 
Böyle, kemiksiz kılçıksız bir sesle anlatmıştı. 
İnsanların midesiz, bağırsaksız, ağızsız olmalarını düşün-
49