III. KADIN: (Alçak sesle) Biz açmayalım ... Ne olur, ne olmaz. 
il. KADIN : (Geri yerleşir.) Kendisi açsın. Ev onun evi. 
111. KADIN: Soyguncul ar, söylemesi ayıp, bize saldırırlar da 
sonra ... 
il. KADIN : Kendi evimizde olsak neyse. Kendi evimiz deriz, 
başımıza geleni çekeriz. 
111. KADIN: <lyice yerleşir.) Ama burası onların evi. 
(Yeniden bütün ciddiyetleri ile el işlerine dönerler. 
Ama tedirgindirler. Bir an. Gerginlik. Kapı zilinin bir 
kez daha çalındığı duyulur.) 
111. KADIN: Mutlak soyguncular bunlar ... O azgın eşkıyalar!.. 
(Sol kapıya bakar.) Kendisi gidip saklandı ... 
il. KADIN : (Titreye-çekine usulca yerinden kalkarak) Şey ... Ben 
ellerimi yıkamak istiyorum ... Ellerim terledi de ... 
Şişler kayıyor da ... yıkamak istiyorum da... (Ace­
le) Banyoya gideceği m! (Elinden bırakmadığı yünü 
bir çay bardağına takılır. Bardak kırılır.) Bardağı kır­
dın! 
111. KADIN: Aaa ... Sen yününü taktın, ben dokunmadım ... 
il. KADIN : Sen ardımdan fırlayınca eteğin değdi. Gördüm ... 
(!kisi de ayakta, nerdeyse iki düşman gibi dururlar.) 
111. KADIN: Kırdımsa canım sağ olsun! Kristal değil, bir şey 
değil. 
il. KADIN : Ben olsam aldırmam ama ... (Bir an. ikisi de depara 
hazır dururlar.) Banyoya gideceğim. 
(II. KADIN sol kapıya yönelir.) 
III. KADIN: (Önünü keser.) Ben gideceğim. Benim şeyim gel di. 
Beklemez. Çay içince, söylemesi ayıp, şeyim gelir 
benim ... 
(1. KADIN gelir. Onları koridor kapısı önünde görür) 
1. KADIN : (Konuk odasına bakar.) Bir gürültü duydum ... Siz 
nereye? 
il. KADIN : Kapı çalınıyor durmadan!.. (III.'nün önüne geçer.) 
48