çalışan  bendenizi  değil  de, vermiş  olabilecekleri  tahmini  zayiat  yü-
zünden  fırça  çeken  Ethel'i  muhatap  alıp,  gene  ondan  özür  dilediler. 
O gün  bütün  gün  kenardan  izlemekle  yetindim  benim  için  neyin 
uygun  görüldüğünü.  Eski  evimden  kopardığım  iki gürbüz  ganimet-
ten biri olan  180x2  altın  yay sistemli-ortopedik  çift kişilik  karyola-
nın kurulması  esnasında  dışlanmışlığım  had safhadaydı.  Hantal  kar-
yolanın,  Ethel'in  yatak  odası  olmasına  karar  verdiği  biçimsiz  arka 
odaya  kolay  kolay  sığmayacağı  beş-altı  denemeden  sonra  kesinkes 
anlaşıldığında,  bir tartışmadır  koptu  aralarında.  Ethel  yatağın  yan-
lamasına  sokulmasını  istiyor,  bunun  için  gerekirse,  karyolanın  faz-
la cafcaflı  baş kısmının  feda  edilebileceğini  savunuyordu.  Hamal-
lar ise karyolayı  dikine  sokmaktan  yanalardı  ama  o zaman  da oda-
da hareket  alanı  kalmıyordu.  Bu arada  benim  fikrimi  soran  yoktu, 
sorsalar  bile  zaten  bir fikrim  yoktu.  Sonunda  karyola  yanlamasına 
konulup  da, oda  adım  atılmaz  bir hal aldığında  bile,  dert  etmedim. 
Zaten  benim  için  fazla  büyük  o karyola.  Taşındığımdan  beri  de bir 
kez olsun  yatmadım  orada.  Boyuma  eza,  belime  cefa  bu daracık  ka-
napede  uyuyorum  ısrarla.  Yıllar  evvel,  Mesnevi  mevsimindeyken 
anlatmıştı  Ethel,  Mevlana'nın  vücuduna  hesap  verişini.  Böyle  mu-
tasavvıfane  bir biçimde  olmasa  bile,  herhalde  şu son  iki ay içinde 
ben de az nankörlük  etmemişimdir  kendi  kalıbıma.  Ama  işte kendi-
ne zulmedene  daha  çok  bağlanan  ümitsiz  bir âşık  ya da horlanma-
yı kanıksamış  zelil  bir yamak  gibi,  ben de kopamıyorum  bu gaddar-
ca rahatsız  kanepeden.  Dönem  sona  ermeden  Gönüllü  Kulluk  Üze-
rine Söylev'i  de okutmalı  Perşembe  grubuna. 
Tabii  uyumak  için  burayı  tercih  etmemin  esas  sebebi  kanepenin 
karşısında  televizyonun  olması.  Bu aralar  uykulanm  tekledikçe,  te-
levizyona  sığınıyor  ve ancak  televizyon  açıkken  uyuyabiliyorum. 
Dün gece  de, o kadar  geç saatte  ve öylesine  sarhoş  gelmeme  rağ-
men,  ilk iş televizyonu  açmış  olmalıyım.  Şimdi  ekranda,  üzerinde 
alacalı  bulacalı,  kuşlu  papağanlı,  kıpkısa  bir bluz  olan  ve açıkta  ka-
lan tombul  göbeğine  neredeyse  yumru  büyüklüğünde,  kan  rengin-
de bir gül goncası  dövmesi  oturtmuş,  saçlarını  turuncuya  boyayıp 
her bir tutamına  fosforlu  yeşil  kurdelalar  bağlamış  deli  zıpır  bir 
genç  kız,  sabahın  bu saatinde  herkese  nasip  olmayacak  bir neşeyle 
şakıyor.  Etine  dolgun  sunucu  olduğu  yerde  sabit  durduğu  ve durdu-
133