tim. Ölüm kararını veren ben değildim, içimdeki bir başka ben­
di, şeytani ve sinsi bir başka ben. 
Ansızın, neye uğradığımı anlaya madan, kendimi üç kızgın 
köpeğin arasında buluverd im. O panik içinde, ne gariptir ki, ilk 
fark ettiğ im, son derece önemsiz bir ayrıntı oldu; köpeklerden 
birinin cinsi doberma ndı. Bana en yakın duranı ve saldırıya en 
isteklisi de oydu. Yanlışlık la, ya da Tony'nin kurnaz bir planı so­
nucu, çalılıkların ardına gizlenmiş bir evin bahçesine girmiştik 
ve okyanus dışında kaçacak hiçbir yer yok tu. Zaten vakit de kal­
mamıştı, köpekler, hemen hemen bir metre çapında bir yarım 
daire içine almışlardı beni, dişlerini göstererek hırlıyorlardı, kuy­
rukları dimdikti . o korkunç , çaresiz durumda, bir ölüm anı gi­
bi uzayan saniyel er boyun ca, sessizce bekledim ama köpekler 
saldırmadı lar. Bir şey olm alıydı onları engelleyen -Tony! He­
men arkamda, bir mumya kadar kıpırtısız ve sakin duruyor du, o 
orada olduğu sürece köpekler son hamle yi yapamıyorlar dı. Aya ­
ğımın dibindeki sopayı fark ettim. 
"Ona gerek yok," dedi, çok uzaklardan gelen, Tanrısal bir 
ses. 
Öylesine şaşırmıştım ki korkumu bile unutuverd im. Tony, 
köpeklere hiç aldırmadan, beni, sadece beni izliyor du. Birliğine 
yeni katı lmış askeri denetleyen bir çavuş gibiydi . Böylesine teh­
likeli bir durumda, nasıl olur da yalnızca benim tepkilerimle il­
gilenebilirdi ve neden? 
"Tony, bir şeyler yapsa na!" 
Arkamdan hiç cevap gelmedi. Dober man bana doğru sıçra­
dı, dizimin tam yanında birleşen dişleri duyumsad ım. Çığlık at­
tım. 
"T ony yardım et." 
"Korkm ana gerek yok," dedi Tony, kılı bile kıpırd amadan. 
"Tek yapacağın bu!" 
Yanıma geldi, sağ eliyle baldırlarına sertçe vurmaya başladı. 
Köpekler gerilediler. 
37