137
aşüftenin tekisin” diyerek küçümser, yaftalar, aşağılardı. Öy­
le ya da böyle, genç bir kadının bu zihniyet karşısında tutu­
nabilmesi imkânsızdı.
Peri odasına yerleşince pencereyi açtı. Dışarıdaki avluya 
baktı. Bir boşluk hissi vardı havada. Yakınlardaki ağaçların 
gölgelerini seyrederken ürperdi; sanki yalnızlığına acıyan bir 
ruh ya da cin hafifçe yoklayıvermişti. Sisin içindeki bebek 
olabilir miydi acaba? Sanmıyordu. Epeydir görmemişti onu. 
İngiliz bir hayaletti muhtemelen. Chribrd, hayaletlerin karan­
lıkta çekinmeden ve kimseyi ürkütmeden dolanabilecekleri 
bir yere benziyordu.
Chdbrd’da dikkatini çeken ilk şey “gürültüsüzlük” olmuş­
tu. Alışmakta zorlanacaktı. Som, kesif bir sessizlik. Halbu­
ki İstanbul, gece gündüz arsızca şamatacıydı; panjurları in­
dirip, perdeleri kapatsanız, hatta kulak tıkacı takıp, batta­
niyeyi başınızın üstüne çekseniz bile tantana duvarları aşar, 
kapılardan süzülür, insanın uykusunun içine sızardı. Sokak 
satıcılarının bağırtılan, kamyonların gümbürtüsü, ambulans 
sirenleri, Boğaz’dan geçen gemiler, geee yansından sonra ar­
tan sataşmalar ve dualar havada dolaşır, buharlaşmayı red­
dederdi. Tıpkı doğa gibi, İstanbul da boşluktan nefret ederdi.
Peri bağrında bir yumruyla yatağına oturdu. Ana babası­
nın endişeleri ona da bulaşmıştı. Kendini sahtekâr gibi his­
sediyordu. Burada, ondan daha akıllı, kültürlü ve iyi yetiş­
miş bunca öğrencinin arasında ya başaramazsa? Ya tutuna­
mazsa? Anadolu lisesinde öğrendiği ve kendi kendine kitap­
lar, romanlar sayesinde epey incelttiği İngilizcesi, ileri sevi­
yede dersleri takip etmesine belki de yetmeyecekti. Elinden 
geldiğince gizlese de, başarısızlık korkusu derindi. Boğazı 
düğümlendi. Gözleri doldu. Nefret ediyordu bu kadar kolay 
ağlayan biri olmaktan.
Kapının çalınmasıyla sıçradı. Kapı yanıt beklemeden açıl­
dı ve Şirin içeri daldı.