SAFFET: Babanın mesleki kıskançlığı tuttu gene, aldınna sen. 
COŞKUN (Bir koltuğa çöker, üzgündür): Gerçeklerle böyle 
alay edebilseydik. 
SAFFET: Gene ne oldu? 
COŞKUN: Birazdan müzik hocası gelecek. 
SAFFET (Heyecanlanır): Ona güzel bir oyun oynayacağız. 
(Ümit, sevinerek yaklaşır.) Hayır, senin rolün bitti artık. 
(Ümit mahzunlaşır ve gazoz şişelerini toplayarak çıkar.) 
Rolü biten herkes onun gibi mesele çıkarmadan sahne­
den çekip gitmesini bilseydi. (ÜmiCin arkasınd an bakar.) 
Coşkun! (Koltuğunda dalgın oturan Coşkun irkilir.) Sen bu 
oyunlan ciddiye alıyor musun? 
COŞKUN (telaşla) : Alıyorum, alıyorum. Yemin ederim ki... 
SAFFET: Neyse. Şu müzik hocasının işini bitirelim de. Be­
ni iyi dinle şimdi. 
(Coşkun, Saffet'e yaklaşır . Sahne karanr. Sahnenin boş olan 
bölümü aydınlanır. Tiyatronun kulisi. Soyunma odası. Bir 
divan, bir ayna, bir iki tabure. Servet ve Emel. Emel aynanın 
karşısına oturmuştur. Servet divana uzanmış.) 
SERVET: İşI er iyi gitmiyor, tiyatronun altın devri kapandı. 
EMEL: İnsanlann da pek iyi yaşadığı söylenemez. (Makyaj 
yapar.) 
SERVET: Bu ne hazırlığı böyle? Biliyorsun bugün prova yok. 
EMEL: Bir reklam filminde oynayacağ ım. (Servet kaşlannı 
çatar.) Biliyorsun tiyatronun altın devri kapandı, "Halkla 
llişkiler " devrinin kağıt para devri açıldı. (Servet'e döner.) 
Biraz sonra yeni kişilikler e bürüneceğim: Önce bir buzdo­
labının karşısında hayranlıktan donakalacağım, sonra ha­
marat bir çamaşır makinesiyle dans edeceğim. Ah ne ro-
22