Reggae Sadakası
Ertesi sabah Alegre'nin hazırladığı muhteşem kahvaltıyı ve koca bir 
bardak taze sıkılmış portakal suyunu tepsiyle verandaya taşıdı Abed. 
Yarım saat sonra son kırıntısına kadar yenmiş kahvaltının bulaşıklarını 
bir de portakal suyunu geri getirdi. Ne de olsa Arroz bir tek portakal 
suyu ile ilgilenmemişti. Zehra bu arada hiçbir şeye elini sürmemişti. 
Ömer onu bir sabah kahvesine ikna etmeye çalıştıysa da işe yaramadı. 
Koca sürahi kendisine kaldı.
"Madem bu kadar kahveyi tek ba şına içmeye niyetlisin neden en azından 
cafe con leche yapmıyorsun?" Kaşlarını çatmış, kollarını kavuşturmuş 
Alegre'nin sesi yanında durduğu buzdolabının uğultusunu bastırıyordu.
Ömer'in yüzü aydınlandı. "Cafe con leche!" dedi sırıtarak. "Bana 
İspanyolca birkaç güzel kelime öğretir misin?"
"Rezalet!" diye araya girdi Abed, verandaya yaptığı bir başka beyhude 
ziyaretin dönüşünde. "Şu herife İspanyolca rezalet nasıl denir onu 
öğret, Alegre. Bahse girerim sırada Hispanik bir kız vardır. Öyle değil 
mi dostum Omar?"
Ömer omuzlarını silkti. "İftira, hep İspanyolca öğrenmek istemişimdir."
"Abed, Zehra'ya söylesene madem bir hayır yapmak istiyor bağış yapsın," 
dedi Alegre, bu teklifiyle onu biraz olsun teskin etmeyi umarak. 
"Zavallı koça vereceği parayı bizim hayır kurumuna bağışlayabilir. 
Demek Katolik Kilisesi'ne bağlı ama inanç gözetmeden herkese yemek 
yardımı yapıyoruz."
"Muchas gracias ama senin tavuk suyuna şehriye çorban annemin kurban 
standartlar ına uygun değil," diye homurdandı Abed
199
mutfak p enceresinden bakı p içini çekerek. Gerçi seyredecek fazla bir 
şey yoktu. Zehra hâlâ aynı sandalyede, aynı konumda, gözleri hâlâ aynı 
ağacın yapraksız iskeletine dikili oturuyordu. Yegâne canlılık işareti 
Arroz'da gözleniyordu; yasemin ve alacakaranlık kokan bu tombul kadını 
koruma vazifesine sadık kalmak ile eve girip başka kahvaltı kalmış mı 
bakmak arasında kararsız, iki üç saniyede bir sağa sola dönüyordu.
Ne var ki iki kutup arasında savrulan sadece Arroz değildi. Akşama 
doğru bir içeri bir dışarı mekik dokumaktan bıkarı Abed nihayet bu 
sorunu kökünden çözmek için harekete geçmeye karar vermişti. Bu 
kararlılıkla Müslüman biraderinin kapısını çaldı.
"Omar karde şim. Bana yardım et. Ne olursa olsun Müslünıan -sırı değil 
mi?" Bu sorduğu soruya anında pişman olduğundan cevabı beklemeden 
konuşmaya devam etti. "En azından Müslüman bir ülkeden geliyorsun. Bu 
evde bana yardım edebilecek bir tek sen varsın. Yarım saat sonra 
Jamal'le buluşacağım, akıl danışmak için imama gideceğiz. Bu arada sen 
de..." parmağını Ömer'e doğrulttu, "sen de git bir kasap ara."
"Neden öteki türlü yapmı yoruz? Sen kasap ara, ben gerisini halledeyim."
"Olmaz. Muhterem imamla konu şmak için doğru kişinin sen olduğuna emin 
değilim," dedi Abed. "Halta doğrusunu istersen yollarınızın 
kesişebileceğin i dahi zannetmiyorum."
Bu açıklama yeterince ikna edici olduğundan ikisi de üstlerine düşeni 
yaptılar.
O gün hiçbir ilerleme sağlayamadılar. Doğru, Boston'da helal et satan 
Müslüman kasaplar vardı. Ama iş koçu parça parça almak yerine kurban 
etmeye gelince  durum değişiyordu. İki kasap en erken bir ay sonraya 
randevu verebileceklerini söylemişlerdi. Pearl Sokağı 8 numarada kimse 
Zehra'nın verandada o kadar uzun zaman hayatta kalabileceğini tahmin 
etmiyordu.
Bir haftada Boston'un göbeğinde Müslüman bir kadının nasıl koç kurban 
edebileceği üzerine kafa patlatmaktan daha beteri bunun getirdiği 
mahcubiyet, asabiyet ve Amerikalı arkadaşların hadi -