"Öyle oldu ğum için sana şunu da söyleyeyim: Bu Erzurumi vaizin adamlar ı daha çok azacak, çok can 
yakacak, korkun onlardan." 
Çarşıkap ı'nın arkalar ındaki soka ğa girince kalbim korkuyla h ızland ı. Kestane ve dut a ğaçlar ının ç ıplak ve 
ıslak dallar ı yar ım ay ın soluk ışığında parl ıyordu. Cinlerin ve hortlaklar ın üflediği bir rüzgâr, bohçam ın kenar, 
dantellerim p ırpırland ırıp, ağaçlarda ıslık çal ıp kalabal ık kokumuzu mahallenin pusuya yatm ış bütün itlerine 
yetiştirdi. Onlar birer iki şer havlamaya ba şlay ınca Kara'ya evi gösterdim. Karanl ık dam ına, kepenklerine bir an 
sessizce bakt ık. Kara adamlar ım evin çevresine, bo ş bostana, avlu kap ısının iki yan ına ve arkadaki incir 
ağaçlar ının gerisine yerle ştirdi. 
"Şu aral ıkta bir rezil Tatar dilenci vard ır," dedim. "Kördür, ama soka ğın girenini ç ıkan ını muhtardan iyi 
bilir. Padi şah' ın edepsiz maymunlar ı gibi sürekli otuz bir çeker. Elinizi de ğdirmeden sekiz on akçe verirsiniz; her 
şeyi söyler." 
Uzaktan Kara'n ın önce para verip sonra k ılıcını gırtlağına dayay ıp Tatar' ı sıkıştırmas ını seyrettim.. Sonra 
nas ıl oldu bilmiyorum evi gözlüyor sand ığım berber ç ırağı baltas ının sap ıyla Tatar' ı dövmeye ba şlad ı. Şimdi 
biter diye biraz seyrettim, ama Tatar a ğlıyordu. Ko ştum, öldürmeden Tatar' ı ald ım elinden. 
"Anama sövdü," diyordu berber ç ırağı. 
"Hasan evde yok, diyor," dedi Kara. "Bu körün eledi ği doğru mudur?" Bana orac ıkta yazd ığı bir mektubu 
uzatt ı. "Al bunu eve götür, Hasan'a, o yoksa babas ına ver," dedi. 
"Şeküre'ye bir şey yazmad ın m ı?" diye sordum mektubu al ırken. 
"Ona ayr ı mektup yollarsam, bu evdeki erkekleri daha da k ışkırtır," dedi Kara. "Ona babas ının alçak katilini 
bulduğumu söyle." 
"Doğru mu bu?" 
"Sen söyle." 
Hâlâ ağlay ıp s ızlayan Tatar' ı azarlayarak susturdum. "Senin için yapt ığımı unutma," dedim ve bütün bu 
işleri oradan ayr ılmamak için uzatt ığımı da anlad ım. 
Bütün bu i şe niye burnumu sokmu ştum? Edirnekap ı'da iki y ıl evvel bir bohçac ı kar ıyı, söz verdi ği k ız başka 
herifle evlenince kulaklar ını keserek öldürmü şlerdi. Anneannem Türklerin ço ğu zaman sebepsiz adam 
öldürdüğünü söylerdi bana. Nesimci ğimin şimdi evde içmekte oldu ğu mercimek çorbas ı gözümde tüttü. 
Ayaklar ım geri geri gitse de orada Şeküre'nin oldu ğunu düşünüp eve yürüdüm. Merak da kurcal ıyordu içimi. 
"Bohçac ıı: Bayraml ık elbise için Çin'den gelmi ş ipeklilerim var." 
Kepenklerin aras ından s ızan turunç rengi ışığın k ıpırdand ığını hissettim. Kap ı aç ıldı. Hasan' ın kibar babas ı 
beni içeri ald ı. Ev zengin evleri gibi s ıcac ıktı. Lamban ın ışığında bir sofran ın çevresinde çocuklar ıyla birlikte 
oturan Şeküre beni görünce aya ğa kalkt ı. 
"Şeküre," dedim. "Kocan geldi." 
"Hangisi?" "Yenisi," dedim. "Silahl ı adamlar ıyla evi çevirdiler. Hasan ile dövü şmeye haz ırlar." 
"Hasan evde yok," dedi kibar kay ınpeder. 
"Aman isabet," dedim. "Sen al şunu oku bakal ım," deyip Padi şah' ın ac ımas ız iradesini sunan ma ğrur elçi 
gibi Kara'n ın mektubunu verdim. 
Kibar kay ınpeder mektubu okurken, "Ester," dedi Şeküre. "Gel sana mercimek çorbas ı vereyim, ısınırsın." 
"Sevmem," dedim önce. Bu evi benimser gibi konu şmas ını sevmemi ştim hiç. Ama benimle yaln ız kalmak 
istediğini anlay ınca kaşığı kap ıp peşinden gittim. 
"Hepsinin Şevket'in yüzünden oldu ğunu söyle Kara'ya," diye f ısıldad ı. "Dün katil korkusuyla Orhan'la tek 
başıma bütün, gece bekledim. Orha n bütün gece titredi. Çocuklar ım ayr ılm ış! Hangi ana çocu
ğundan ayr ılır! 
Kara eve dönmeyince, Padi şahımızın işkencecilerinin onu konu şturduğunu, babam ın ölümünde onun pay ı 
olduğu haberlerini de getirdiler." 
"Baban öldürülürken Kara senin yan ında değil miydi?" 
"Ester," dedi güzelim kara gözlerini kocaman açarak. "Ne olur yard ım et bana." 
"Buraya niye döndü ğünü söyle, anlayay ım da yard ım edeyim."