derdimd e başvurd uğum arkadaşım Gökşi n'e koş­
tum. Onun tanıdığı bir avukatın bürosuna birlikte 
gittik. Boşanmak için vekalet verdim. Avukat, ço­
cuklu aileleri bir arada tutmayı vazife bildiği, Gök­
şin ise, Çağlayan'la Çınar çok üzülecekler diye, be­
ni vazgeçirmeye çalışıyorlardı. Büroya girene kadar 
belki de boşanacağıma inanmayan Gökşin, ben ve­
kaleti imzalayınca serseme dönmüş gibiydi. 
"Sen her zaman yapıcı bir insan oldun, Türkan. 
Şimdi yıkıcı olmaya kalkmamal ısın. Atilla dersini al­
mıştır, ne olur bir şans daha tanı," deyip duruyordu 
Gökşin. Dil dökmekten vazgeçip arkadaşımı kırmak 
pahasına, "Benim mutsuzluğum mu seni mutlu 
edecek?" diye sordum. Sustu. Gökşin 'le avukatın 
bürosundan çıktık, hiç konuşmadan Taksim'de, Di­
van Oteli'nin önündeki otobüs durağına geldik. 
Başımı kaldırıp gökyüzüne baktım. Göktt.:, inanıl­
maz güzdlik teki yeniayı görünce, dudaklarımdan 
bir çığlık firladı. Ben l)Jğırınca, Gökşin irkildi, 
"Ayyy! Ne oldu Türkan? Ne var?" diye sordu 
telaşla. 
"Şöyle baksana, muhteşem bir hilal var yukar­
da," dt.:diın elimle işaret edt.:rek, "bu bana iyi şeyler 
olacağının müjdesini veriyor." 
"İnşallah öyledir fakat unutma ki artık tek ve 
tek başına olacaksın. Bunun da bir bedeli var Tür­
kan," dedi arkadaşı m. 
Tek ve tek başına! Tek ve tek başına! Her bede­
le değersin diye düşündüm, ey özgürlük! 
136