Ameliyat esnasında, memeyi alırlarken sağ kol­
tukaltı lenflerini de aldılar, çünkü orada da başlan­
gıç halinde birkaç beze bulunmuştu. Sonradan, 
keşke öteki mememi de aldırsaydım diye düşündü­
ğüm anlar çok oldu, çünkü tek memeyle Amazon 
gibi yaşamak hiç kolay değildi. 
Ameliyattan sonra Çınar, patalogları, cerrahları, 
onkologları bir araya getirdi ve bir konsültasyon is­
tedi. Doktorlar beş seans kemoterapi görmeme ka­
rar verdiler. Kemo seansları üç saat kadar sürüyor ve 
beni hiç yormuyor du. Kemo bittikten sonra, ayak­
lanıp derslerimi vermeye, hastalarımı görmeye gidi­
yordum. Zaten ameliyata girerken, şöyle demiştim 
kendime, "Bunu bir diş çektirmek gibi düşün, ame­
liyatını ol, günlük yaşamını aksatmadan hayata de­
vam et! Kanserin seni alt etmesine izin verme, Tür­
kan!" Nitekim bir kemoterapi seansından kalkıp 
Antalya'daki kongreye katılmak üzere havaalanına 
gittim. Alanda bana kemoterapi veren doktorum 
Erkan Topuz'a rastladım. Adamın beni görünce 
şaşkınlıktan dudağı uçuklayacaktı neredeyse! 
Kanser hastalığını arkamda bırakıp, yoluma hiç­
bir şey olmamış gibi devam etmiş olduğum, Gök­
şin'e yazdığım şu mektuptan da belli. Sevgili arka­
daşıma, 1987 yılında, doğum gününü vaktinde 
kutlayamamış olmanın ezikliğ i içinde yazdığım 
mektubu, 30 Kasım akşamı başlayıp ancak 5 Ara- · 
279