"Eski ustalar ın aksine çok sava ş gördüm ben, çok," dedim sessizli ği kendi varl ığımla doldurmak için. "Sava ş 
makineleri, toplar, ordular, ölüler. Padi şahımızın, paşalar ımızın savaş çad ırlar ının tavanlar ını hep ben nak şettim. 
Savaşlardan sonra İstanbul'a dönüldü ğünde, herkesin unutaca ğı savaş manzaralar ını, ikiye bölünmü ş cesetleri 
birbirine kar ışmış ordular ı, kuşatılm ış kalelerin burçlar ından toplar ımıza ve ordular ımıza korkuyla bakan zavall ı 
kâfirin askerini, kafalar ı kesilen isyanc ılar ı, dörtnala sald ıran atlar ın coşkusunu da ben resmettim. Gördü ğüm her 
şey akl ımda kal ır: Yeni bir kahve de ğirmeni, hiç görmedi ğim cins bir pencere halkas ı, bir top, yeni cins bir Frenk 
tüfeğinin tetiği, bir ziyafet s ıras ında kimin ne renk giydi ği, kimin ne yedi ği, kimin elini nereye nas ıl koyduğu..." 
"Anlatt ığın o üç hikâyenin hissesi nedir?" diye sordu Kara her şeyi özetler ve biraz hesap sorar bu edayla. 
"Elif," dedim. "Minareli birinci hikâye, nakka şın hüneri ne olursa olsun kusursuz resmi yapan ın zaman 
olduğunu gösterir. Be: Haremli, kitapl ı ikinci hikâye, zaman ın d ışına ç ıkman ın tek yolunun hüner ve nak ış 
olduğunu gösterir. Üçüncüsünü de seni söyle o zaman." 
"Cim!" dedi Kara kendine güvenle. "Yüz on dokuz ya şındaki nakka şın üçüncü hikâyesi de, elif ile beyi 
birleştirir ve kusursuz hayattan ve nak ıştan ayr ılan ın zaman ı biter ve ölür, i şte bunu gösterir."