"Bundan sonra sen fıkara olamazsın, değilsin. Söyle, değil­
sin." 
Alinin yüzü soldu: 
"Değilim ... " Dili diline dolaştı. "Sayende değilim, değilim, 
olmayacağım da ... " 
"Doğru terziye. Bu mintan, Maraş manısından, benim ya­
naşmalarım bile bunu giymiy orlar. Olur mu Ali?" 
Ali artık konuşmuyor, susuyordu. 
"Peki, bu kırmızı postaHar nedir Ali? Ayağını kaldır baka­
lım, kaldır hele, allalem bunla rın dibi de delik! Göster, göster 
hele ta banlarını . Utanma göster bakalım ." 
Ali utanarak önce topal, eğri, yaroru yumru olmuş ayağını 
gösterdi. Postalın altından yumruk gibi kocaman bir nasır par­
çası gözüktü. Karadağlıoğlu Murtaza Ağanın gözleri yaşardı: 
"Vay kardaşım vay," dedi, ''biz ne düşüncesiz adamlarmı­
şız, vay kardaşım vay ... Ben böyle Avrupadan hususi getirilmiş 
giyitler içinde gezeyim, sen de çıplak gez ... Ben böyle İstanbul­
da hususi surette yapılmış kunduralar giyeyim de ayağıma, sen 
postallada dolaş, böyle kardaşlık olur mu? Doğru çarşıya !" 
''Yalnız Ağam ... " 
"Ne yalnı zı?" 
"Ben postallardan başkasını giyemem. Bu ayağıma hususi 
postal gerek ." 
"Şimdi gideriz köşker kocamana, akşama kadar sana bir 
postal diker, hem de Maraşta bile görülm emiş." 
Çabuk çabuk yürüyerek çarşıya geldiler, kumaşçıya gitti­
ler, kumaşçı çok yaşlı, bir deri bir kemik, beli kırmızı göçmen 
kuşaklı bir adamdı. 
"Çabuk çabuk, bir kat elbiselik, benim öz bir kardaşıma. 
Bak, bak Ali, beğen beğen beğendiğini al. Bak bak, ne kadar 
çok kumaş var." 
Bir yandan topları gözden geçiriyor, bir yandan Alinin yö­
resinde dönüp kumaşları gösteriyor: 
"Bunu mu istersin?" diye soruyordu. 
Ali suskun, dili boğazına akrtuş, hayran kumaş toplarına 
bakıyor. 
"Bunu mu?" 
56