larını aşındırmak. İçlerinde öyle edepsizleri var ki sadaka 
alamayınca insana sövüp saymaya kadar varıyorlar ... (Hay­
kırmaya başlayarak) Kızım Bedriye bana müjde deyiniz, 
gözün aydın deyiniz ... 
Bedriye Hanım -Ne oldu Emeti Hanım? 
Emeti Hanım -Ne olacak? .. Sokak kapısı açıldı. Hay­
riyem geliyor ... Oh çok şükür bu çıkmazdan kurtulacağım ... 
Hayriye Hanım taşlığa kadar geldikten sonra bir yayga­
ra kopararak: 
- Ah a dostlar nedir bu evin hali? Ne var, ne yok kediler 
hepsini silip süpürmüşler ... Ağza koyacak çöp bırakmamış­
lar ... Annem nerede acaba? Bir yerde uyuya mı kaldı? Yoksa 
komşulada çene yarıştırmaya bahçeye mi çıktı? 
Emeti Hanım bahçeden elemli bir feryat ile: 
-Yetiş yavrum ... Yetiş ... (Ağlayarak) Anneciğinin hali­
ni görme ... Dipsiz küfeterin içine düştüm. Tekir balığı gibi 
sepetlere tutuldum. Çürükler, bereler içinde kaldım ... Gel... 
Hayriyem gel... Vücudum koçan kesildi. Dondum. Anacı­
ğını kurtar ... 
Hayriye Hanım bahçe kapısının önüne gelerek büyük 
bir hayretle: 
-A ilahi anne!.. Bozdun mu ayol? Bugadalık çamaşır 
gibi kırık küfenin içine niye girdin öyle? .. 
-Hah bak işte gördün mü? Evlat olacak ... "Anne bu 
kazaya nasıl uğradın?" demiyor da ... Beni buraya kendi 
keyfimle girmiş zannediyor . 
-Seni birisi tutup da zorla bu küfeye tıkmadı ya? Elbet­
te kendi kendine girmişsind ir. 
-Aman nasıl girdimse girdim. İşte şimdi çıkamıyorum. 
Beni bir ayak evvel kurtar buradan ... 
Hayriye Hanım annesini bin yaygara, bin çığlıkla küfe­
nin ağaçları arasından kurtarır. Emeti Hanım topal topal 
yürüyerek: 
-Oh yarabbi şükür kurtuldum ama bak şimdi de yanı­
mı belimi alamıyorum. Her tarafım tutulmuş ... Evin içinde 
akşama ağzımıza koyacak çöp de kalmadı ... 
15