lie, biraz üçüncü dalga ska, biraz gotik... öyle şeyler."  
Öyle şeyleri yoz ergenlerin ya da karakterden ziyade hiddet 
sahibi, yönünü şaşırm ış yetişkinlerin payla ştığı kay ıp bir müzik 
türü olarak görmeye al ışık olan Armanu ş şaşırarak, "sahi mi?" di-
yebildi sadece.  
"Evet ama bir sene önce Johnny Cash'e demir att ım. Orada da 
kald ım. O zamandan beri ba şka bir şey dinlemiyorum. Cash'e ta-
pıyorum. İçimi öyle bir daralt ıp karart ıyor ki, yaşadığımı hissedi-
yorum."  
"Peki hiç yerli müzik dinlemiyor musun? Türk müzi ği... ne 
biliyim, Tü rk popu..."  
"Türk müzi ği mi? Eksik olsun," dedi Asya, yap ışkan bir sey-
yar sat ıcıyı kap ıdan kovarcas ına elini sallayarak.  
Bir zihinsel s ınıra taslad ığını anlayan Armanu ş üstelemedi. 
Belki de kendi köklerinden nefret etmek Türklerin s ık s ık yaşadı-
ğı bir derttir, sonucuna vard ı. 
Asya çay ını bitirdikten sonra ekledi'. "Feride Teyzem ho şlan ır 
o tarzdan. Gerçi bazen şark ılarla rm-yoksa şark ıcıların saçlar ıyla 
mı daha çok ilgilendi ğine emin olam ıyorum."          
İkinci diyet kolas ını yar ılayan Armanu ş, Asya'ya ne tip ro-
manlar okudu ğunu sordu. Edebiyat dünyayla ba şlıca bağlant ısı 
olduğundan, bu soru asl ında karşısındakini daha iyi tan ıma gay-
retiydi.  
"Okumay ı severim ama edebiyat de ğil..." 
Kızlı oğlanl ı bir grup kafeye geldiler ve Armanu ş'la Asya'n ın 
karşısındaki masaya oturdular. Oturur oturmaz da her şeyle, her-
kesle dalga geçmeye ba şlad ılar. Plastik sandalyelerle, mütevaz ı 
içeceklerin durdu ğu cam dolaplarla, menüdeki şeylerin İngilizce 
çevirilerindeki hatalarla ve garsonlar ın giydiği I love İstanbul ti-
şörtleriyle... Asya'yla Armanu ş pat ırtıdan rahats ız olup, sandalye-
lerini birbirlerine yakla ştırdılar. 
"Felsefe okumay ı severim, bilhassa siyaset felsefesi. Benja-
min, Adorno, Gramsci, biraz Zizek... bir de Deleuze. Onlar ı seve-
rim. San ırım soyutlamalar ı seviyorum. Varolu şçuluk da çok ilgi-  
 mi çeker," Asya bir sigara daha yak ıp dumanlar ın aras ından sor-
du: "Ya sen?"  
Armanuş çoğu Rus ve Do ğu Avrupal ı uzun bir yazarlar liste-
si sayd ı. 
"Gördün mü," dedi Asya. "Hayatta en sevdi ğin meşgale söz 
konusu oldu ğunda sen de tercihlerinde yerel tak ılmıyorsun... 
Okuma listen bana hiç de Ermeni gelmedi."  
Armanuş hafifçe ka şını kald ırdı. "Edebiyat ın gelişmek için 
özgürlüğe ihtiyac ı vard ır," dedi ba şını sallayarak. "Ermeni edebi-
yat ım geliştirmek için pek fazla özgürlü ğümüz olamad ı ki..."  
Bir s ınıra toslad ığını anlayan Asya üstelemedi. Belki de ken-
dine ac ımak Ermenilerin s ık s ık yaşadığı bir derttir, sonucuna 
vard ı. 
Arkalar ındaki gençler sessiz sinema oynamaya ba şlad ılar. 
Çilli, k ızıl saçl ı bir k ız belirlenen film ad ını jestlerle anlatmaya 
başlad ı; her hareketinde kar şı ekip bağıra çağıra gülüyordu. Ses-
sizlik üzerine kurulu bir oyunun bu kadar şamata yaratmas ı iro-
nikti.  
Arkaplandaki şamata yüzünden bir anl ığına dikkati da ğılan 
Armanuş, sınırlan zorlamama karann ı çiğnedi: "Dinledi ğin mü-
zik çok Bat ılı. Neden kendi kökenlerine uygun müzikler dinlemi-
yorsun?"  
"Ne demek kendi kökenlerine uygun...?" Asya şaşırm ışa ben-
ziyordu. "Biz Bat ılıyız." 
"Hay ır değilsiniz. Türkler düpedüz Ortado ğulu'dur ama ne-
dense bunu sürekli inkâr ederler. E ğer biz Ermenilerin de kendi 
evimizde kalmam ıza izin vermi ş olsayd ınız bizler de diyaspora 
halk ı olmak yerine Ortado ğulu kalacakt ık," dedi Armanu ş ve 
anında pişman oldu, çünkü bu kadar sert konu şmak istememi şti. 
Asya düşünceli düşünceli sol yana ğındaki et beniyle oynad ı. 
"Ne demek istiyorsun?"  
"Ne mi demek istiyorum? Sultan Hamit'in Pantürkçü, Panis-
lamc ı boyunduru ğundan bahsediyorum. 1909 Adana katliamla-
nndan ya da 1915 tehcirinden... Bunlar sana bir şey hat ırlatt ı mı?