eski karanlığına gömülecek. Bu anlayışı arayacağım boş ye-
re. “Büyük bir karanlık hissediyorum,” dedi. “TanıdığımSelim’i göremiyorum bu karanlık içinde. Benimle konuş-muyor. Sorularıma cevap vermiyor. Beni suçluyor. Kendimisuçluyorum.” Sustu. Beni yanlış anlayacak; sonra hiç ko-nuşmayacak. Aceleden şaşırıyorum. Beklemesini bilmiyo-rum. Masanın yanındaki aynaya takıldı gözü. Orada zavallı-lığını gördü, “büyük ve güzel” şeylerin yokluğunu gördüyüzünde. Yıllarca yanıbaşında yaşayan Selim’in, bu yüzügüzelleştirmesine nasıl izin vermediğini, sunulan zenginlik-leri nasıl kör bir inatla geri ittiğini gördü. “Bir dostun varlı-ğı güzel bir şeydir; fakat bir dosta ihtiyaç duymadan yaşa-yabilmektir önemli olan” sözünü söyleyen T urgut’un fakirsuratını gördü. Aynalarla arası iyi değildi bugünlerde. Ya-nımda dururken, ona elimi uzatmak mesele değilken... far-kında olmadığım bir varlığı sadece elimden kaçırdım diyepeşinden... “Başka çare göremedi demek kendini anlatmakiçin,” dedi Süleyman Kargı. “İnanmıyorlar ki. Elle tutulurdeliller istiyorlar. Yok canım, o kadar değil, diyorlar her za-man. Ölmezsin, diyorlar. Bu da geçer... Olaylar haklı çıkarı-yor onları çoğu zaman. Milyonda bir de olsa yanılma, ağırve elim yanılma sessizce belirince... Milyonda bir için haya-tı zehir etmeye değer mi? diyorlar onlar. Onlar, biz, hepi-miz...” T urgut ümitsizlikle başını salladı: “Başka bir yol ol-malıydı,” dedi. “Bir yol bulunmalıydı. İnsana bir fırsat ve-rilmeliydi. Bana, sana hiç olmazsa... Bu çaresizliğe dayana-mıyorum. Bir defaya mahsus olmak üzere bir istisna yapıl-malıydı. Kâğıtlarınızda bir noksanlık var, bir imza eksik di-ye geri çevrilmeliydi Selim. Özür dileriz, kabul edemeyiz;bazı noktaları unutmuşsunuz denemez miydi?... T urgut’u,Süleyman’ı unutmuşsunuz; bilseniz ne merakla bekliyorlarsizi. Bütün karakollara haber vermişler, her yeri aramışlar.Neden haber vermediniz çıkarken?... Dikkat et Selim... ca-
111