edilip ben ameliyata karar verince, bir üçgen tahta­
nın üzerine yastık koyup yattım ve evimi bu şekil­
de idare etmeye çalıştım. Elbette becereme dim. 
Çaresiz, çocukları mızla birlikte kayınpederin K-1-
ğıthane Köyü'ndeki evine geri döndük. 
On üç ay sonra ayağa kalkmama izin verildiğin­
de, otuz kilo alarak seksen kilo ya çıkmıştım. Hami­
lelikleri hariç, hayatı boyunca elli kilonun üzerine 
çıkmamış biri için, taşınabilir bir yük değildi bu. 
Ayakta durmakta zorlanıyor dum. Fizik tedavilerin 
sayesinde ancak bir ay sonra yürüyebildim ve başta 
giymek istemediğim çelik korseyi iki yıl boyunca 
sabahları yataktan çıkar çıkmaz giyip ancak gece 
yatağa girerken çıkardım. 
Bu zaman zarfında hastalıkla, korseyle süren 
mücadelenin yanı sıra bir savaş daha vermektey dim 
ki, en yıpratıcı olanı buydu: Kocam yarım kalan 
üniversite tahsilimi tamamlamamı istemiyor du. 
"Hastalığın tekrar etmesinin tek nedeni, aşırı 
yorgunluk, Türkan! Çağlayan'ın doğumundan 
sonra evinde oturup çornğuna bakaydın, bu hale 
gelmeyecektin!" 
"Ne alakası var! Verem mikrobu içimde yuva­
lanmış! Ne yaparsam yapayım, bir gün ortaya çıka­
caktı. fena mı oldu, tedavisi yapıldı, geçti işte!" 
"Tamam öyleyse, şimdi artık akılbn ve fakülte­
ye koşturmaktan vazgeç. Evinde otur, çocuklarınla 
meşgul ol!" Gözlerini aça aça, bağırıyordu Atilla. 
108