yesinden  sallanan  turuncu  sakallı,  çatık  kaşlı  dedenin  kim  olduğu-
nu anlamaya  çalışıyordu  bir yandan. 
"Yok,  isim  takmadılar.  Bir çamaşırcımız  vardı,  çocuklarını  sıray-
la dizlerine  yatırıp  çıt çıt bit kırardı.  Benim  bitlerimi  de o ayıklamış-
tı. Annem  yazık  fenalıklar  geçirmişti.  Narin  kadındı,  gelemezdi 
böyle  şeylere.  Öyle  yetiştirilmiş  ne yapsın.  Bahçedeki  güllerden  bi-
ri sararıp  solsa,  üzüntüsünden  yataklara  düşer,  fare  ölüsü  görse  gün-
lerce  kendine  gelemezdi.  Belli  ki yanlış  devirde  gelmiş  dünyaya..." 
Yaşlı  kadının  lacivert-gri  gözleri  donuklaştı.  Ama  uzun  sürmedi 
bu hali.  Bazı  olayları  yad,  belli  isimleri  zikr  etmeyi  kendine  uzun 
zaman  önce  haram  kılmış  insanlara  özgü  bir içgüdüyle,  hafızasının 
yasak  bahçesine  girmek  üzere  olduğunu  fark  edip  derhal  geri  dön-
dü. Saçları  kesilince  kafası  daha  da küçük  görünen  çocuğa,  ortak  bir 
sırrı paylaşıyorlarmış  gibi  muzipçe  göz  kırptı. 
"Bakma  sen Bitlisu  filan  dediklerine.  Herkes  bitlenir  çocukken. 
Sade  çocukken  de değil.  Büyüyünce  de bitlenir  insan.  Kimin  bitli 
olup olmadığını  nerden  bileceksin  ki? Gözle  görülür  mü bit?  Herkes 
sütten  çıkmış  ak kaşık  geçinir  ama  vardır  elbet  onların  da bir biti!" 
Duyduğu  sözlerin  içeriğinden  ziyade  arkasında  yatan  niyetin 
iyiliğinden  hoşlanan  Su, dördüncü  kata  varır  varmaz,  uzun  uzun  zi-
lini çaldı  evinin.  "Ben  geldiiiim!"  diye  bağırdı  açılan  kapıdan  içeri 
dalarken.  Hijyen  Tijen  geciktikleri  için  meraklanmışa  benzese  de, 
öğleden  sonraki  huzursuzluğundan  arınmış  görünüyordu.  Komşu-
suna  teşekkür  etti.  "Bakın  ne güzel  oldu  hem  kısacık,  hem  de pek 
şık,"  diye  karşılık  verdi  Madam  Teyze.  Sonra  ne konuşacaklarını  bi-
lemeden  ama  illa ki bir şeyler  söylemek  zorunda  hissetmenin  sıkın-
tısıyla  bakıştılar. 
"İçeri  buyrun  derdim  ama  temizlik  hâlâ  bitmedi.  Gündelikçi  gi-
dince  her şeyim  yarım  kaldı,"  dedi  Hijyen  Tijen.  Kuaför  salonunda-
ki asabi,  gergin  kadın  gitmiş,  yerini  içine  kapanık,  mahcup  birine 
bırakmıştı. 
"Tabii  tabii.  Yapın  temizliğinizi.  Ama  fazla  yormayın  kendinizi. 
Yatın  din'enin  biraz,  yoruldunuz  bugün.  Benim  de zaten  işim  var." 
Birbirlerinin  evlerine  hiç  gidip  gelmemişlerdi  şimdiye  değin. 
Bazen  böyle  kapıda  karşılaşıp  tek tük laf ederlerdi. 
"Uyumak  mümkün  mü!"  diye  atıldı  Hijyen  Tijen.  "Bu  iğrenç  ko-
117