FAKİR BAYKURT
 
409
 
 
Sesi derin bir kuyunun dibinden gibi geliyordu.
 
Daha yaklaşır yaklaşmaz Kel Bektaş bağırdı:
 
«Sust Hörü ebe!» dedi. «Kapat!..»
 
«Sus deme bana Kel yavrum, ben buraya sizin gönlünüzü 
yükseltmek için geldim. Sus deme! Yarın s
ize Hazratı Ali buba
-
 
mızın 
bağlarından öyle gözel bağlar ayırtacağım ki, her cins üzüm olacak 
içinde... Asmalarda yaz kış desti gibi salkımlar
 
sallanacak... 
Ö
yle bağlar ki, ne görülmüş, ne duyulmuş yavrularım! ..
 
Kır Abbas da bağırdı:
 
«Hörü ebe sust! Bağ 
mağ hacat değil artık bize!» dedi.
 
«Susayım Kır Abbas, susayım gözünü sevdiğim...»
 
«Şuş...»
 
Ortalık yavaş yavaş kararıyordu.
 
Gün batısının kırmızılığı gidiyordu.
 
Battal: «Birezden malları toparlayıp gelirsiniz. Biz gidelim.» dedi 
çobanlara.
 
Ağır ağır yürüd
üler.
 
Musallanın yanına gelince Rıza, Battal’a sokuldu:
 
«Ayrıca tellâl çağırmaya nüzüm kalmasın, komşuları birez 
durduruver şurda!» dedi.
 
Battal kolunu kaldırdı:
 
«Bir takka komşular, bir takka!..» dedi.
 
Rıza: «Komşular, yarın okulu açıyorum, oğlanları kızl
arı yuyup 
yıkayıp erkenden yollayın. Kitaplarını, kalemlerini ben sağlarım, 
paralarını yollarsınız...»
 
«Tamam mı Irıza, bu kadar mı?»
 
«Tamam, bu kadar.» dedi Rıza.
 
Kır Abbas yürüdü:
 
«Haşşöyle yeğenlerim, haşşöyle yavu!İşinize bakın be!..» dedi.