KUYRUKLU YILDIZ ALTINDA BİR EVLENME 21 
i.—-, . ——f ;—-—-—*—-i : — ! v.. 
Bedriye/bizim kapı yıkılıyor. Kimdir o acaba.böyle terbi­
yesiz terbiyesiz kapıyı çalan? 
— Dur, gidip bakayım. 
— Bizim ev öyledir. Akşamlara kadar hamam gibi işler. 
Hep gelenler abur cuburdur. Kapı açmağa Koşmalı. Sonra da 
• çene yarıştırıp yürek tüketmeli. \ 
Bedriye Hanım cumbaya gidip dönerek: 
— Merak etme Emeti Hanım, kapıyı çalan, dilenci. 
— Hay yetişmesinler, ne de çok. Köklerine kibrit suyu. 
Yedisinden tut da, yetmişine kadar her yaşta, her boyda var: 
Akşamlara kadar işleri güçleri elâlemin kapılarını aşındır­
mak. İçlerinde öyle acurları var ki, sadaka alamayınca insana 
sövüp saymaya kadar varıyorlar. (Haykırmaya başlayarak) 
Kızım Bedriye, bana müjde deyiniz, gözün aydm deyiniz... 
Bedriye Hanım: . 
— Ne oldu Emeti Hanım? 
Emeti Hanım: . 
— Ne olacak? Sokak kapısı açıldı. Hayriye'm geliyor. Oh, 
çok şükür, bu cezireden kurtulacağım... 
Hayriye Hanım, taşlığa kadar geldikten sonra bir yaygara 
kopararak: 
—- Ah a dostlar, nedir bu evin hali? Ne var ne yoksa, ke-
düer hepsini silip süpürmüşler., Ağıza koyacak çöp bırakma­
mışlar. Annem nerede acaba? Bir yerde uyuya mı kaldı? Yok­
sa komşularla çene yarıştırmaya bahçeye mi çıktı? 
Emeti Hanım, bahçeden acıklı'bir yaygarayla: 
— Yetiş yavrum yetiş... (Ağlayarak) Anneciğinin hali­
ni görme. Dipsiz küfelerin içine düştüm. Tekir balığı gibi 
sepetlere tutuldum. Çürükler, bereler içinde* kaldım. Gel Hay­
riye'm gel. Vücudum koçan kesil<İi. Dondum. Anacığım kur-
tar. ..,' • . ı 
Hayriye Hanım, bahçe kapısının önüne gelerek büyük bir 
hayretle: 
—• A, ilâhi anne... Bozdun mu ayol? Bugadalık çamaşır 
gibi kırık küfenin içine neye girdin öyle? 
— Hah, bah işte, gördün mü? Evlât olacak,,. Anne bu 
kazaya nasıl uğradın demiyor da beni buraya kendi keyfimle 
girmiş sanıyor. 
—- Seni birisi tutup da zorla bu küfeye tıkmadı ya! El­
bette kendi kendine girmişsindif.