FATMA HANIM : Öfkelenme kardeşim. Öfkelenme oh Arifçi­
ğim! Biliyorum ... Bilmez miyim? İşte onun 
ARİF için ... Ben de .. 
: Söyleme diyorum ! Söyleme ... İçim sıkılıyor 
zaten!.. 
FATMA HANIM : Sustum ... Peki, sustum işte ... 
ARİF : (Ceketini giyer.) Ben gidiyorum ... 
FATMA HANIM: Yemeğini bitir ... Yemedin ki ... 
ARİF : (Paltosunu giyer.) Yemiyeceğim!.. Öf. Bıktım 
yahu!.. 
(Kapıyı vurarak çıkar.) 
FATMA HANI_M: Ne dedim ki? Bir şey dem�dim ki... 
(Başını yastığa koyar, usulca ağlar. Fatma Kadm 
elinde bir tabakla gelir.) 
FATMA KADIN : Patatesi getirdiydim ... A, beyim nerde? Dol -
masım da bitirmemiş .. . 
FATMA HANIM : İşi varmış da acele gitti. 
FATMA KADIN : Tuh. Dolmayı da sevdim dediydi. Tuh ... Biti­
rivereydi keşke. 
FATMA HANIM : Yaa. Sevmişti halbuki. 
FATMA KADIN : Ah hanımım, biliyorum kolay değil. Vur­
muşlar bıçağı, açmışlar karnınızı ... Emme 
iyileşeceğiniz işte ... Geçer hanımım ... Üzme 
tatlı canını ... (O da gözlerini siler.) 
FATMA HANIM : (Gülmeye çalışır.) Sen niye ağlıyorsun şimdi a 
Fatma Kadın? 
FATMA KADIN : Ne bilem ki hanımım ... İçime dokunuverdi 
işte halınız. 
FATMA HANIM : Hadi hadi. Üzülme. Bak iyiyim .. . 
FATMA KADIN : He ya. Çok şükür ... Çok şükür ... Çorbanızı 
da içmemişsiniz emme ... Buz gibi olmuş. Isı­
hvereyim mi? 
FATMA HANIM : Yok. Canım istemiyor. Akşama içerim. 
143