342 Yaşar Kemal -Dağın Öte Yüzü 
neyi elinden tuttu. Körce Hasanın boş darnma çekti. Yüzlerine bir sıcak dalgası 
geldi kapıyı açar açmaz. Recep daha önce boş damın ocağını yakmıştı . Geldiler 
yan yana ocağın başına oturdular. Isınciıkça biribiderine sokuluyorlardı. Recep sol 
bacağını Hüsnenin bacaklarının üstüne attı, kucakla dı. Şimdi Recep titriyordu. 
Hüsne uysaldı, sokuluyordu. 
"Olmaz," dedi, "olmaz. Görürler. Ben gelirken babam uyumuyordu ." 
Recep, aceleyle, soluk soluğa: 
"Varsın uyumasın," dedi. "Varsın görsünle r." 
Birden çınlçıplak oluverdiler. İki çıplak beden birleşiverdi. Dışardan bir ge­
çen olsaydı, gecede iniltileri duyardı. Büyük bir tat içinde kendilerinden geçtiler. 
Ter içinde kalmışlardı. Altlarındaki toprakıpıslak olmuştu. 
Ne kadar geçti belli değil. Biri bir yana, biri bir yana düştü. Kesik kesik soluk 
alıyorlardı. 
Önce Recep geldi kendine, sonra Hüsne. Ocağın başına geçtiler. Şimdi delice­
sine öpüşüyorlardı. Elleri ayakları korlu ocağa giriyor, duymuyorlardı bile. Recep 
Hüsnenin tepeden tırnağa ıpıslak bedenini öpüyordu. Kızcia durgunluk, kesik 
kesik soluk alış ... Derinden ürpermeler. Dolgu n, ıslak, ürperen, tat fışkıran be­
denlerini harlı ocağın ışığı kırmızıya, kırmızı bakıra döndürüyordu . 
Hüsne kendini toparladı. Recebin öpüşlerinden kendini kurtardı, ocağın öte­
ki ucuna sığındı. Recep dur durak bilmiyo rdu. Orada öpmeye başladı. Bir türlü 
doymuy ordu. Hüsne edemedi kendini öpüşlere bıraktı. 
Sevişmeleri, ikisi de yorulup kımıldayamayacak hale gelinceye kadar, sabaha 
kadar sürdü. Konuşacak halleri bile kalmamıştı. 
Karşı karşıya, ocağın kıyısına geçip oturmuşlardı. Hüsne başını kaldırıp Re­
cebin yüzüne bakamıyor du. Her zaman böyle olurdu. Sevişıneden sonra Hüsne 
ocağın başında bir zaman böyle Recebin yüzüne bakmadan oturur, sonra hemen 
giyinir kaçar giderdi. 
Hüsnenin bedeni sıyrıklar, acılar içindeydi. Tatlı, tattan öldürücü bir acılık. 
Az sonra giyindi. Recep kaçıp gitmesini bekliyordu ama Hüsne gitmedi, ocağın 
başına oturdu. Recebin yüzüne gene bakamıyordu. 
Recep işin içinde önemli bir şey olduğunu anladı. Uzun uzun, karşı karşıya, 
Hüsnenin gözleri yerde, Recebin gözleri Hüsnede öyle kaldılar. 
Recep: 
"Ne var7" diye usuldan sordu. "Bir şey mi oldu?" Sonra şaşkınlıktan ağzı açık 
kalmış bekledi. 
Hüsne, bozuk, utangaç, titrek bir sesle: 
"Tam bir ay oluyor," dedi. "Belki de üç ay ... Çukurdan döndük döneli ... " 
Recep: