Dilsiz Şair
İstanbul, 19801er
Peri küçükken, İstanbul’un Anadolu yakasında, alt-orta sı­
nıf bir mahallede, Dilsiz Şair Sokağı’nda ikamet ederdi Nal- 
bantoğulları. Açık pencerelerden sokağa yayılan koku -sa r­
ımsaklı yoğurt, patlıcan kızartması, taze çekilmiş kahve, fı­
rından yeni çıkmış pide ve çürüyen günlerden mürekkep ka­
rışım - o kadar yoğundu ki her yere siner, mazgallardan, çat­
laklardan içeri sızardı. Ama mahalle sakinleri farkında bile 
değildi durumun. Ancak yabancı biri alabilirdi kokuyu. Ba­
zen bir yere has aksaklıkları ya da ayrıntıları daha iyi kavra­
yabilmek için ya “el” olmak gerekir, ya bigâne. Ne var ki bu­
ralara hemen hemen hiçbir yabancı uğramazdı. Herkes birbi­
rini tanırdı. Bunca iç içeliğin iki yan etkisi vardı; biri yarar­
lı, öteki zararlı. Yardımlaşırdı konu komşu, paylaşırdı haya­
tın yükünü. Lâkin aynı zamanda herkesin gözü herkesin üs­
tündeydi; böyle kapalı ortamda farklı olmak, eleştirel düşün­
mek kabil değildi.
Evler, bakımsız bir kabristandaki mezar taşlan gibi iğre­
ti dizilmişti. Hane içlerini gayet pak ve tertipli tutan ahali, 
sokaklann temizliğini çöpçülerin vazifesi addederdi. Kendi 
evinde toz tutmayanlar, dışanlara kabuk, kâğıt, çer çöp at­
makta tereddüt etmezdi. Can sıkıntısı bir sis tabakası gibi 
çökmüştü üzerlerine; bağnş çağnş sokakta oynayan çocukla- 
nn sesleri de olmasa hiç dağılacağı yoktu.
Sokağın tuhaf ism inin nereden geldiğine dair rivayet