ben mi olacaktım? Bütün bunların farkındasın herhalde." 
"Farkındayım!" dedi Refik. "Fazlasıyla farkındayım." Tuhaf, 
hüzünlü bir gülümseme vardı yüzünde. "Bütün iş de galiba 
oradan çıkıyor!" diye ekleyiverdi. 
Muhittin ağzındaki öfkenin büyüdüğünü hissetti. "Başka... 
Başka bir şey olmadığına emin misin?.. Sıkıntın bunlardan mı 
kaynaklanıyor? Bunlardan biri bozulmuş, başına tatsız bir iş 
gelmiş olmasın sakın!" 
"Hayır. Gelmiş olsa söylerdim!" 
"Hımm. Peki babanın ölümü, çocuğunun doğumu, belki biraz 
bunlar şaşırttı seni." 
"Belki." 
"Peki, her şey eskisi gibi olamıyor da ne oluyor? Eskiden 
yaptığın da şimdi yapamadığın nedir?" 
"Eskiden dengem vardı. Galiba Perihan haklı. Sen de aynı şeyi 
söyledin aşağı yukarı. Dengem kaybolunca eski uyumu bulamaz 
oldum. Aynı şeyleri, eskiden yaptığım şeyleri yapabiliyorum, 
ama dünya ile aramda uyum yok. Bir süre daha devam ederim, 
sonunda eski yaptıklarımı da, şu günlük hayatı da sürdüremez 
olurum." 
"Vah, vah, vah!" dedi Muhittin. Alaycı gözükmekten korktu: 
"Baksana yazıhaneye de gitmek istemiyorsun!" 
"Görüyorsun değil mi işte!" 
"Mutsuz musun yani?" 
"Mutsuzum kardeşim, mutsuzum galiba, üstelik, garip bir şey 
bu!" 
"Kardeşim!" diyordu, ama şimdi bu pek etkilememişti Mu-
hittin'i. Yutmaya çalıştığı öfke gene ağzında birikmişti. 
"Belki bir seyahat etsen iyi gelir. Paran ve vaktin var nasıl ol­
sa!" 
"Hayır, hayır! Bunu hiç düşünmedim değil, ama olmaz." 
Çekinerek ekledi: "Ömer'e demiryoluna gideyim mi diye dü­
şünüyorum." 
"Belki o ev size küçük geliyor." Muhittin dudağının kena­
rındaki gülümsemeyi topladı. "Çocuk da var. Perihan'la başka 
ayrı bir eve taşının." 
"Ne değişecek o zaman?.. Şarap isteyelim mi?" 
234