YAŞLI KADIN: Teldolabın rafına. Oynamayacak mıyız? (Erkek 
karşılık vermez. Mutfağa gider.) Oynamazsan oy­
nama! Eğlenesin diye oynuyorum ben de. Ga­
zeteymiş! Gözü bile görmüyor. Beş dakika an­
ca bakabiliyor. (Daha yüksek sesle) Oynamazsan 
oynama! (Alçak sesle) Benim işim mi yok? Dolu 
işim var. (Yerinden kalkmıştır. Gider, divanın yas­
tıklarını düzeltir. Pencereye gider. Eski dantel per­
deyi düzeltir. Çiçek saksısını yerinden bir oynatır. 
Kurumuş bir yaprağını koparır. Zaten cılız bir çi­
çektir bu. Bir türlü gelişememiştir. Yerdeki saksıya 
yönelir. Aynı hareketler. Kurumuş bir yaprağı ko­
panr. Doğrulur. Sıkıntıyla yanıma yöresine bakınır. 
Yapacak yeni bir şey bulmuş gibi, bir an canlanır. 
Divana yönelir. Yastıkları düzeltir. Büfenin üstün­
deki fotoğraflara yönelir.) Dolu işim var benim. 
(Yanına yöresine bakınır; Yüksek sesle) Bulama­
dın mı? (Erkek elinde uzunluğuna ikiye katlanmış, 
eksi, yağlı bir gazete ile ve ağzını şapırdatarak geri 
gelir.) Ne yiyorsun yine? 
YAŞLI ERKEK: Ne yiyormuşum? 
YAŞLI KADIN: Ağzının etrafına bak. Yağ içinde. 
YAŞLI ERKEK : (Elinde tersiyle ağzını siler.) Yağ değil o. Su. Su 
içtim. Gazeteme bak. Ne hale gelmiş. Nasıl 
okurum şimdi bunu? 
YAŞLI KADIN: Rafa sermiştim. Ne bileyim ben. Üç gündür 
okudun. 
YAŞLI ERKEK : (Hep aynı koltuğa oturur.) Hiç kitap yok. Hepsi­
ni götürdüler. 
YAŞLI KADIN: Okumazsın ki. Okumazsın diye götürdüler. 
YAŞLI ERKEK : Nerden biliyorlar? Okurdum. Gazeteyi nasıl 
okuyorum ... 
YAŞLI KADIN: Kitap okuduğunu hiç gören olmadı. N zrden 
bilsinler? · 
YAŞLI ERKEK : Konuşturma beni!.. (Yağlı gazetenin sayfalarını 
24