Hiç beklenmezken bir tür kendine özgü şiiriyle gelen öğle 
saatlerinde bir garsonun sesindeki alaycı tonu bile sevebilirsi­
niz. Besbelli kadın da sevi yor: 
"Başka bir şey istemez, teşekkür ederim. Salatanı var; şara­
bın yanında benim için yeterli." 
Giderek üstüne belli belirsiz yerleşen bir kendine güven. 
Bana kalırsa, şöyle bir bakıldığında, araya giren toy, aşık, kırgın 
kız, arayan ve ararken de sık sık yanlış gezegenlere oynayan, 
yanlışlıklarından yorulup ana ve karılık konumlarına sığınan 
bütün hallerimi unuttun ya da bütün o hallerden ötürü şimdi 
neysem, işte oyum, demektedir . Bu öğle yemeğinde ille, güzel 
içki de sunan bir yer olsun istedim. 
Yineliyor: 
"Şarap yeterli, evet." 
Adam ona ancak garsonla konuşurken kaçamaksız bir ba­
kışla bakabilmekte: 
Sahi, nereden kaynaklandığı bilineme yen bir çekiciliği var. 
Hayır, yaşının olgunluğu değil, evet çene çukuru insanda onu 
öpme duygusu uyandır ıyor, ama asıl, kendisi için bir şey iste­
meye neden sonra karar vermiş hali ... 
Duyargalar yeniden kıpırdanmakt adır. 
Kadın, kendisiyle ilgilenildiğinin 
hemen farkına varır. Yine utangaçlaşır . 
Aslında ben bir şey istiyor değilim. Ben ne istedimse hep 
çocuklarım ve senin için istedim. Üstelik hiçbirinizi de mutlu 
görmedim. Şampanyana engel olmayı düşündüğümde n değil­
di. Şuramdan geçmiyordu, hiçbir şey. Ne hakkımız var, onlar 
öyleyken biz ... 
Üşüyorum, ısıt beni. 
Hakkımız yok. 
Kadın az önce ne demişti? 
"Ne düşündüğümü söyleyeyim size, bugün çok cesur ola­
bileceğimi hissediyoru m." 
Durup dururken, öyle, kendi kendine yüksek sesle konuşur 
gibi. 
114