kaş göz işaretleri kullanarak... Bu hileli ve hafi dil gündelik ha-
yatlar ının her noktas ına sirayet etmi şti. 
Diyelim ki çocuklardan biri, babalar ının odas ının yan ındaki 
odada ya da koridorda dü şüp kendini yaralad ı, vargücüyle ç ığlı-
ğını yutar, elini s ıkıca kanayan yaraya bast ırır, parmaklar ının 
ucunda t ıp t ıp aşağıya, mutfağa ya da bahçeye iner; duyulmaya-
cak kadar uzakla ştığına emin olduktan sonra, ancak o zaman ve 
orada koyverirdi ç ığlığını. Bütün bu önlemlerin ve bunca temkin-
liliğin alt ında hayali ve fuzuli bir beklenti vard ı. Eğer doğru dav-
ran ıp yanl ış yapmazlarsa babalar ını kızdırmayacaklar ı zann ı. 
Her akşam Levent Kazanc ı işten döndükten sonra çocuklar 
masan ın önünde tek s ıra halinde toplan ır, teftiş edilmeyi bekler-
lerdi. Asla do ğrudan o gün uslu durup durmad ıklar ını sormazd ı 
onlara. Küçük bir bölük gibi s ıraya dizer; baz ı uzun baz ı kısa, tek 
tek yüzlerini incelerdi. Banu (koruyucu büyük abla olarak daima 
kendinden ziyade karde şleri için endi şe ederdi), Çevriye (en su-
lugözlüleri olarak habire a ğlamamak için dudaklar ını ısırırdı), Fe-
ride (babas ıyla göz temas ı kurmaktan aciz, asabi asabi gözlerini 
devirirdi), tek o ğul Mustafa (bu sefil grup aras ından s ıyrılmay ı, 
babas ının gözdesi olmay ı umard ı) ve en küçükleri Zeliha (yüre-
ğinde inceden inceye intikam aray ışı kabar ır, haks ızlığa karşı 
hınçlan ırdı). Babalar ı çorbas ını bitirene ve derken ya birine, ya 
ikisine, ya üçüne... ya da şansl ıysalar hepsine birden masaya otur-
malar ını söyleyene kadar beklerlerdi.  
Zeliha babas ının dinmeyen azarlar ını, hatta düzenli tokat ve 
dayaklar ını dahi, akşam yemeği öncesi tabi tutulduklar ı bu teftiş-
ler kadar önemsemezdi. Masan ın yan ında hareketsizce dikilmek 
zorunda kald ıklar ında, babalar ı tek tek yüzlerine bakt ığında ve 
alınlar ında ancak kendi sinin okuyab ileceği büyülü bir mürekkeple 
o gün yapt ığı yaramazl ıklar ın yaz ılmış olduğunu anlatt ığında, 
Zeliha çaresizlikten yumruklar ını sıkard ı. 
"Neden adam olmuyorsunuz? Bu kadar m ı zor sizi adam et-
mem?" diye adeta hiddetten ar ınm ış bir sesle sorard ı Levent Ka-
zanc ı, ne zaman çocuklardan birinin aln ında bir kabahat okusa.  Ekseriya birine k ızınca hepsini birden cezaland ırmaya karar ve-
rirdi.  
Evdeki huylar ına bak ıp da, Levent Kazanc ı'nın d ışarıdaki 
hallerine ak ıl sır erdirmek mümkün de ğildi. Sokağa ad ımını atar 
atmaz başka birine dönü şüverirdi adeta. Kona ğın d ışında onunla 
karşılaşan herkes, kendisini bir metanet, bir adalet ve hakkaniyet 
abidesi sanabilirdi. Levent Kazanc ı'nın k ızlar ı kaç kez işitmişti en 
yak ın k ız arkadaşlarından, günün birinde t ıpkı onlar ın babalar ı gi-
bi bir adamla evlenmeyi hayal ettiklerini... Ne var ki Kazanc ı ai-
lesinin reisi, sadece yabanc ılara saklard ı şefkatini. Eve girer gir-
mez, ayakkab ılarını çıkanp terliklerini giyer gibi, titiz ve  güveni-
lir bürokrattan otoriter babaya dönü şüverirdi. Cicianne bir kere-
sinde, onun çocuklar ına bu kadar tahammülsüz davranmas ının 
sebebinin çocukken çok ac ı çekmiş, öz annesi taraf ından terk e-
dilmiş olmas ında yatt ığını söylemişti. 
Sebebi ne olursa olsun, Zeliha babas ının soyundaki bütün er-
kekler gibi erkenden öldü ğü için şansl ı olduğunu düşünmekten 
alam ıyordu kendini. Kat ı babalar ın yaşlılığı pek zavall ı olur. Le-
vent Kazanc ı kadar sert ve ters bir adam muhtemelen ihtiyarl ık-
tan zevk almayacak; zay ıf ve hasta dü şüp, çocuklar ının insaf ına 
kalmaktan azap duyacakt ı. 
Babas ının mezar ına giderse, onunla tüm bunlar ı konuşmak 
isteyeceğini biliyordu. Ne var ki, bir kez konu şmaya başlay ınca, 
nazardan çatlayan bir bardak gibi da ğılabilirdi. A ğlamaktan öle-
siye korkuyordu Zeliha. Sevmiyordu zml z ırıl ağlayan hatunlar ı. 
Hele hele ba şkalar ının önünde a ğlama düşüncesi deh şetengiz ge-
liyordu. O sulugözlü z ırlak kad ınlara, bilhassa ailesindeki kimi si-
malara çekmeyece ğine dair daha yeni söz vermi şti kendine. Olur 
da ağlama ihtiyac ı duyarsa, bunu tek ba şına halledecekti. Bu yüz-