ai. Bayram'ın  avurtları  çökmüş  solgun yüzüne  bakarak  bir varsayım yapmışt ı. Besbell i işsiz ve 
açtı adam.  Bayram  şantiye binasında n uzakla şırken, kayaların  üstünden  seke seke koşturdu 
Ilyas yanı na.
“He ded in mi Ba yrem?”  diye sordu.
“Önce biyol hast aney e varam.”
“Ne i şin vaa ha stan ede? Eli n gar ısından sana ne? H atçag il baki iya ö ksüz' e.
“Bayram  öyle düşünmüyordu.  Hastanede n, Elmas'ın  ne zaman  taburc u edilec eğin i öğren­
ecekti. Belk i de gidecek  yeri olduğu  için,  davran ışların ı değiştirirs e, daha erken salarlardı  kad­
ını. Ne demiş ti ona Elmas,  “Sokaklarda kalmamak için, her gün yeni bir hastalık çıkartıyoru m, 
şimdi  de böbreklerim  ağrıyor diye biliyorlar,”  demi şti. Hatta bir keresind e yüzünde ki yara yı 
kurcalar ken bulm uştu Elmas' ı. “Ne  yapıyorsun,  mikrop  kaptıracaks ın!” diye eline  vuran 
hemşireye öyle bir bakmış tı ki Elmas,  Bayram  hemen  anlamı ştı aklından  geçenl eri. İlk başl­
arda  Elmas,  Bayram'ın  teklifini  duyduğunda,  sımsı kı gözler ini yummuş,  hiç yanıt vermemişt i. 
Bir daha  da sormaya  cesaret  edem emişt i Bayram.  Ama  şu son günl erde  büyük  bir ilerleme 
olmuştu kadında.  Konuşu yor, dert leşiyordu  Bayram'la. Hat ta bir-ik i kere gülmüştü  bile. Şimd i 
Elmas' ı ikna edebilir se eğer, onu alıp Avcı'da ki kulübe sine  götür ebilirdi  Öksüzl e beraber,  içi 
ısınd ı bunları  düşününce.  Sonra  yine bir sıkıntı bastı gönlüne,  ya Elmas  istemezs e? Eve 
çıkmak  isterdi de, onu isteme yebil irdi,  istem esin!  O da el sürmezd i Elmas'a.  Evine götürürdü, 
başına dam,  önüne  aş koyardı.  Karş ılığında  Öksüz' e anal ık ederdi  kadı n. Hiç olmazs a 
babasın ın yanında  büyürdü  çocuk...  Ama,  kim bilir belk i de isterdi.  Belk i de isterdi  Elmas. 
Vasıta bekleme k için ana yola  çıktığında  bir türkü  vardı  dudakları nda,  Bayram'ın.  Kurban 
olam  gözlerin in mestine Kalk gidelim çayır çimen  üstün e Tut kolumdan  al destimi  destine 
İkimize derman g ele can ge le.  
Müh endi s köprünün  tamamlandığ ını Valiye müjd eleme k için elini telefona  uzattığında,  bir 
an tereddüt  etti. Bu haberi,  herhang i bir haber i verir  gibi  vermek  istemiyordu.  Her kes için  çok 
özeldi,  iki yıla yaklaşı k bir süredir yaşamların ı dolduran,  kendin e de yön ve yaşam  gücü  veren 
köprünün  nihayet bittiğinin  haberi.  Valiye bu müjdey i çırılçı plak  kelimelerl e değil,  çiçekl ere 
sarmalayarak,  bulutlara  sarara k, bahar coşkusunda  damıtarak  verebilmey i diliyordu  gönlü. 
Telefonu  kaldırdı,  çevir sesini dinled i, tuşlara  bast ı, karşı  tarafın  açmas ını bekl edi. 
Bilgisayarın  başında  köprü  için geçirdi ği yüzlerce  saati,  yata ğında  yapayaln ız uzanırk en, köpr­
üyü Fırat'ın üzerinde bitmiş  hayal ettiği onlarca  günü, Ankara'dak i ilk monta jının  heyecan ı 
sırasında  geçmek  bilme yen zamanı  da sesine yükleyer ek, “Köprü yola  çıkmaya  hazır,  sayın 
Valim,”  dedi. Bir süre yanıt gelmedi karşıdan. Belli ki muhatabı  da tıpkı onun gibi, bu müjd eyi 
yudum yudum si ndirmek teydi. V ali k onuştu ğunda he yecanlı ydı s esi:
“Köprümüzü kar şılamaya hazırız.”
“Köprüyü  size monta jcı ekiple birli kte yollu yorum.  Monta jın tamamlanmasına  yakın, ben 
de geleceğim.”
“Sizi de heyecanla  bekliyoruz,”  dedi  Vali. Mühe ndis,  Vali keşke içki içseydi,  diye düşünüy­
ordu  o anda.  Eğer içseydi, Başpınar'da kurgunun  bittiği an patlatırlard ı bir şampa nya, köpükl­
erini saça  saça  bir güzel  ıslatırlardı  köprünün  soğuk  çeliklerin i. Çelikler şampanyan ın 
yumuşa k rengiyle ısınır, ışıldardı.  Sonra,  Erzincan' a vardık larında,  şehre tepeden bakan  lok­
antaların  birinde  çekerl erdi kafayı  çatlay ıncaya  kadar.  Rakı kadehl erini  karş ılıklı yuvarl arken, 
artık çok  geride kalan endişeleri,  gerginlikleri, çatışmaları,  sataşmaları  anarlardı.  Fırat'ın üst­
üne uzanmış  şantiye binasında ki ilk buluşmadan  başlayarak,  her bir anıya  bir kadeh tokuştur­
arak... her anı yeniden  yaşayarak...  taa zafere  kadar!  Ama  ne çare  ki içki içmiyordu  Vali. ince