adamın olan biri yar ım saat sonra kar şı tarafın adamı 
Yalnızlığın Özei Tarihi 
129/9 
oluverirdi. Rosemary'nin salak olmad ığı kesindi, öyleyse neye güveniyordu. 
Elini karn ına koymu ştu, böylece en küçük bir harekette, belindeki tabancay ı 
çekip çıkartabilecekti. Herhangi bir şey olursa önce arabac ıyı sonra kad ını 
vurmayı kararla ştırdı. Ortada daha kesin bir ihanet olmad ığı halde, 
arabacıya için için öfkeleniyordu. 
Rosemary, sakin bir sesle konu ştu: 
—  Çok s ıcak bu gece. 
— Nehirin kenar ı serin olur. 
—  Daha ne kadar gidece ğiz? 
Hüsrev Bey, şöyle bir durup hesaplad ı. 
—  On dakikaya kadar orada oluruz, zaten birazdan suyun serinli ğini 
hissedersiniz. 
Gerçekten biraz sonra suyun serinli ğini hissettiler. Hüsrev Bey, çocukça 
bir övünmeyle Rose-mary'ye döndü. 
—  Duyuyor musunuz serinli ği? Rosemary güldü. 
—  Duyuyorum. 
Hüsrev Bey, dönüp kad ına baktı. Gecenin içinde bile gerdan ının beyazl ığı 
fark ediliyordu. Boynu biraz kalmcayd ı, beyazd ı, pürüzsüzdü, uzundu, insana 
dokunma iste ği veriyordu. 
Hüsrev Bey, birdenbire soruverdi: 
—  Korkmuyor musunuz? 
Rosemary, yava şça başını çevirip, Hüsrev Beye bakt ı. 
—  Hayır... Korkmam m ı gerekiyor? 
—  Elbette hay ır... Ama kad ınlar genellikle, karanl ıkta, böyle şehrin 
dışında korkarlar. 
Rosemary güldü. 
—  Yanımda siz vars ınız ya, niye korkay ım... 
130 
Hüsrev Bey, arabac ının omuzlar ının hafifçe dikle şmesinden, kendilerini 
dinlediğini anlad ı. O sırada Rosemary konu şmasını sürdürüyordu: 
—  Hem ben Tanr ıya inanırım... Benim mesle ğimde bu gerekli bir şey. Ben s ık 
sık şehir dışına giderim, kaz ıları şehir merkezinde yapamay ız ne de olsa... 
Böyle ıssız geceler çok gördüm ben, Tanr ı beni hep korudu. 
Rosemary yeniden güldü, bu kez gülü şünde hoş olmayan, tehdit edici bir ton 
vardı. 
—  Ama Tanr ıya inanmayanlar ın başları derde girdi birkaç sefer... 
O sırada nehir kenar ındaki vahaya varm ışlardı. Geceye, insan ın içini 
ferahlatan ho ş bir serinlik yay ılmıştı. Araba durdu. Hüsrev Bey, sert, 
nerdeyse öfkeli bir sesle arabac ıya emretti: 
—  Habib, sen git, nehrin kenar ında otur... Ama nerede oturdu ğunu 
göreyim... Gitmek isteyince seni aramayay ım. 
Arabacı, arabadan indi, biraz uzakla şıp, nehir kenar ına çömeldi. Gecenin 
içinde beyaz bir leke gibiydi. Hüsrev Bey, bir terslik ç ıkarsa bu arabac ıyı 
muhakkak vurmaya bir daha karar verdi. 
Rosemary, bir sigara yakt ı. 
—  Ben size güveniyorum, biliyor musunuz Hüsrev Bey... Arkada şlarım bu 
gece, buraya, sizin gibi az tan ıdığım bir erkekle gelmememi söylediler, ama 
ben size güvendi ğimi söyledim onlara. 
Hüsrev Bey, "arkada şların" çevrede pusu kurup kurmad ıklarını düşündü...