KIZ : (Acele döner. Umutla dışarı bakar. Karanlığı görür.) Yalan 
söylüyorsun. Karanlık ... 
BABA : Pırıl pırıl bir güneş ... 
KIZ : (Anlamıştır. Sanki vazgeçmesini diler.) Fırtına yok mu? 
BABA : Yok. Güneşli bir bahar havası. 
KIZ : Yine de fırtına kopabilir ama. Öyle demez miydin? 
"Dışarısını hep günlük güneşlik sanma sen. Her an fır­
tına kopabilir" demez miydin? 
BABA: Ama şimdi günlük güneşlik ... (Gergin bir an) Çık ister-
sen. 
KIZ : (Ürkek, kapıya yaklaşır.) Çıkayım mı? 
BABA : İstiyorsan ... 
KIZ : Fakat ... Geri dönmeyebili rim... Geri dönmememden 
korkmuyor musun? 
BABA: (Usulca güler.) Korkmaz olur muyum? (Usulca) Kendi 
sonum. 
KIZ : Dışarda ... Başka yerlerde hiç böcek olmadığından emin 
misin? 
BABA : Değilim. 
KIZ : Yine de bırakıyorsun, gideyim? 
BABA : (Dışarı, karanlıklara bakar.) Bildiğim bütün masallarım, 
bütün öykülerim tükendi. 
KIZ : (!natla) Bırakıyorsun gideyim? 
BABA : Bırakıyorum ... Gidesin ... 
KIZ : Neden ama? 
BABA : Söyledim ya. Söylemedim mi? Bütün masallarımı an­
latmadım mı? 
KIZ : (Ürkek, eşikten adımını atar. Durur.) Ardımdan bağırma-
yacaksın ama? 
BABA : Dt!ymazsın ... 
KIZ : (Geri döner.) Ardımdan ağlamayacağını bilsem ... 
BABA : (Kızını usulca dışarı iter.) Ağlamam ... 
KIZ (Ürperir.) Korkuyorum. 
86