mu?"
Gail, kendisini Joe diye takdim eden ve ters bakışlarının ardında 
gördüğü en kurnaz gözlere sahip olan bu evsiz adama gülümsedi mahcup 
mahcup.
Çikolatacı dükkânına geri dönerken, mor tonlarında giysiler giymiş 
Mellow Mood'u söyleyen bir grup keyif ehli, kalenderane reggae 
şarkıcısı çıktı yoluna. Müzisyenlerin önlerindeki eflatun bereye bir 
dolar atmak için eğilmişken, berenin içine kurumuş bir yaprak düştü. 
Nereden geldiğini görmek için etrafına bakındı merakla ama yakınlarda 
ağaç yoktu. Kuşkusuz bir işaret, diye düşündü kendi kendine. Hayra 
alamet... Birden seviniverdi ölmeyi başaramamış olmasına.
237
Keşfedilmemiş Bir Yeteneğin Uyanışı
Ne zamandır mentollü sakız çiğneyerek boş boş önündeki kâğıda baktığını 
söyleyemezdi çizgisel zamanın ölçümleriyle. Ama müzik zamanıyla Primal 
Scream'in Out of the Void {Boşluktan Çıkış) şarkısı çarpı on altıydı. 
Sakız zamanıyla yaklaşık 4 paket, her birinde on ikişer taneden, 
toplamda 48. Her sakıza yaklaşık on saniye tanıyor, daha tadı az biraz 
kaçmışken ağzına yenisini atıyordu. Bu kadar çok sakız çiğnemenin bir 
süre sonra insanın dilini uyuşturduğunu keşfetmişti ama hayrettir 
paketlerin üzerinde bu yollu bir uyarı yoktu. Dilinin aksine önündeki 
kâğıt her türlü dönüşümü reddediyordu. Başta boştu, hâlâ da boştu.
"Sigarayı bırakmak için en önemli sebebinizi yazın ve o cümleye sık sık 
bakın," diyordu ona hastaneden verdikleri denizci mavisi broşürde. 
Şimdilik işin birinci bölümü konusunda fazla ilerleme kaydedememişt i 
ama "sık -sık-bakın" bölümünde hiçbir zorluk çekmiyordu.
"Kararlı olmalısınız," diye devam ediyordu denizci mavisi püf 
noktaları, "sigarayı bırakmak için bir gün tespit edip arkadaşlarınıza, 
ailenize ve iş arkadaşlarınıza söylemek daima işe yarar."
Mesele değil. Bunu zaten yapmıştı. Ne zaman sigarayı bıraksa daima 
kararlı olurdu, kararını ev arkadaşlarına bildirmeyi bir kez olsun 
ihmal etmemişti ama ona inançları varmış gibi görünmezlerdi pek. Zaten 
bırakmak Ömer için asla mühim bir mesele olmamıştı. Öyles ine pat diye 
bırakıverirdi... bir süre sonra yeniden içmeye başlar, derken yeniden 
bırakırdı. Ama bu sefer süreç bambaşka ve daha eziyetliydi. O Noel 
Arifesi işkencesini yaşamak kendini şu anda içinde bulduğu açmazda 
büyük rol oynamıştı. Çünkü bu sefer
238
tam manasıyla bırakması gerektiğini biliyordu.
Ölümün soluğu, diye düşündü. Ölümün yakınlığı, sezgisi, korkusu bile 
değil, soluğu. Zaten bildiğin bir şeyin, er geç öleceğin gerçeğinin 
kafana dank etmesi değildi. Hastane yatağında. Yabani Mantar Risottolu 
İstakoz'dan zehirlenmiş otel servis şefi Ken'in yan yataktaki 
sayıklamalarını dinlerken, zihninde duyduğu mırıltı düşünsel olmaktan 
ziyade bedenseldi. Sanki soyut bir mefhum değil ölümün ta kendisi, 
sıvı, yakıcı, deşici, yayılmacı Ölüm kimyası damarlarından akmış, 
bedeninde dolaşmış, sonra da yaşamasına izin vermişti, henüz genç 
olduğundan ya da midesi o kadar vahim bir durumda olmadığından değil, 
sadece onunla oynamaktan sıkıldığı ve vücudunu kırık bir oyuncak gibi 
bir kenara attığı için.
Sonra tabii sigar ayı bırakmanın bu kadar ıstıraplı bir hale gelmesinin 
bir nedeni de sigaranın yanı sıra hayatı onun için yaşanmaya değer 
kılan hemen her şeyi bırakmasının beklenmesiydi. Bütün hazları kırpılıp 
katlanıp tek bir pakete tıkıştırılmış, hepsine kokuşmuş çöp mua melesi 
yapılmıştı. Sigara yok. Kahve yok. Alkol yok. Her biri için ayrı bir 
püf noktaları broşürü tutuşturulmuştu eline. Sigara için denizci 
mavisi, kahve için taba rengi ve alkol için, Allah bilir neden, leylak