255 
  
 
 
  
Rumi dudaklar ını büzdü, belli belirsiz gülümsedi ama sus- 
maya devam etti. 
"Neden bir şey demiyorsun?" diye ba ğırdım kocama. 
Rumi bunun üzerine yan ıma varıp sıkı sıkıya elimi tuttu. 
Sakin ol Kerra, lütfen. Şems'e itimad ım tam. Böyle dav- 
ranmasının elbette bir sebebi vard ır." 
Şems omzunun üstünden bana şöyle bir bakt ı. Rahatt ı, 
belli ki kendine inanc ı tamdı. Cüppesinin yenini s ıvadı, kol- 
larını suya dald ırdı ve başladı tek tek şadırvandaki kitaplar ı 
çıkarmaya. Hayretten küçük dilimi yuttum, zira sudan çek- 
tiği her kitap kupkuruydu. 
"Sihir mi bu? Kara büyü mü? Nas ıl yaptın?" diye sordum 
İşte o zaman Şems gayet sakin bana bakt ı ve şöyle dedi: "Ne 
demeye soruyorsun? Anlatsam bile ayn ısını yapamazs ın ki." 
Öfkeden zang ır zangır titreyerek onlar ı avluda b ıraktım, 
koşa koşa mutfağa döndüm. Art ık tek sığmağımdı mutfak. Ve 
orada, onlarca tencere tava, y ığınla ot ve baharat ortas ında 
yere çöküp a ğladım, ağladım. 
Rumi 
Konya, Aral ık 1245 
Bu sabah şafak söker sökmez Şemsle evden ayr ıldık. Bir 
süre çay ırların, vadilerin, p ınarların arasında doludizgin at 
sürüp ılık meltemin yüzümüzü ok şamasıyla keyiflendik. Yak- 
laştığımızı gören korkuluklar bu ğday tarlalar ı arasından bi- 
ze selâm durdu; bir çiftlik evinin önünde ipe dizili yeni y ıkan- 
mış çamaşırlar delice dalgaland ı. 
Ardından Şems atının dizginlerine as ıldı, uzakta bir me şe 
ağacına işaret etti. Beraberce o a ğacın altına oturduk, eflatu- 
na çalan semay ı seyredald ık. Uzaktan sabah ezan ı okununca 
  
Şems hırkasını yere serdi; yan yana namaz k ıldık. Namaz 
sonrası dua ederken sadece kendimiz için de ğil, bütün insan- 
lık için güzellikler diledik. 
Yirmi Alt ıncı Kural: Kâinat yekvücut, tek varl ıktır. Her 
şey ve herkes görünmez iplerle birbirine ba ğlıdır. Sakın 
kimsenin ah ım alma; bir ba şkasının, hele hele senden za- 
yıf olanın canını yakma. Unutma ki dünyan ın öte ucun- 
da tek bir insan ın kederi, tüm insanl ığı mutsuz edebilir. 
Ve bir ki şinin saadeti, herkesin yüzünü güldürebilir. 
"Konya'ya ilk geldi ğimde bu a ğacın altında oturmu ştum" 
diye mırıldandı Şems. "Gariban bir köylüyle tan ıştım. Sana 
hayrandı. Vaazlar ının kedere deva oldu ğunu duymu ştu." 
"Bana Kelimelerin Sarraf ı derlerdi" dedim. "Ama o günler 
çok geride kald ı. Artık içimden ne vaaz vermek geliyor, ne 
hitap etmek. Sözüm kalmad ı." 
"Sen gene Kelimelerin Sarraf ı olacaks ın" dedi Şems. "Fa- 
kat bir farkla! Eskiden Vaaz Veren Ak ıl idin. Art ık Yüreğin 
Şarkı Söyleyecek." 
Ne kast etti ğini anlayamad ım, sormad ım da. Şafak gece- 
den kalan tortular ı silmiş, gökte günahs ız bir turuncu taba- 
ka bırakmıştı. Karşımızda şehir uyan ıyordu; kargalar bos- 
tanlara dadanm ış, ocaklar yak ılmış, çoluk çocuk yüzlerini y ı- 
kamış, herkes taptaze bir güne haz ırlanıyordu. 
Şems kısık bir sesle, "Arz ın her yerinde insanlar bahtiyar 
olmaya can at ıyor ve tamamlanmak istiyor ama manevî bir 
rehberden mahrumlar" dedi. "Senin kelimelerin onlara yard ım