"Neydi o haber?" 
"Zatı devletlerinin kasabamızı leşriflerini bildirmiştim, 
başsayfadan onu verdiler, sizin resminizle birlikte ." 
"Bunun için bir ücret falan ?" 
"Efendim?" 
"Ücret falan, dedim ." 
"Ne için? " 
"Haber için." 
"Almadım efendim. İstemiyorum da ... Yeter ki kasabamı-
zın adı gazetelere geçsin, ben başka bir şey istemiyor um." 
"Zeki Bey!" 
"Buyurun efendim ." 
"Sen muallimsin değil mi?" 
"Sayeniz de Beyefen di." 
"Şimdi size bir teklifim var." 
"Baş üstüne efendim ." 
"Muallimliği bırakacaksı nız." 
''Yapamam efendim," diye iniedi Zeki, "çoluk çocuğum, 
ihtiyar anam babam açlanndan ölürler ." 
"Öyleyse gazeteci Bey, o gazetelere haber vermeyi derhal 
kesecek, bir daha da hiçbir yere tek satır yazmayacaksınız . Eğer 
duyarsam ... Şimdi gidebilirsin. Eğer bir daha duyarsam ... " 
Zeki ayağa kalktı, milletvekilinin ellerine sarıldı, o, elini 
çekti, öteki zorla onun elini öpüp, sallanarak merdivenlere yü­
rüdü, hem yürüyor, hem de, "Duymayacaksınız efendim, hiç­
bir zaman duymayacaksınız, duymayacaksınız, duy. .. duy ... 
duymayacaksınız," diyordu. 
Bütün çarşı boyunca "Duymayacaksınız" sözünü yineledi. 
Yöresini görmüyordu, köprüye kadar kend inde olmayarak yü­
rüdü. 
"Zavallı çocuk," diye arkasından üzüldü Arif Saim Bey. 
Üzüntüsü içtendi. "Verdiği hiçbir haberi çıkmıyor, o gene de 
göndermekte ısrar ediyor. Zavallı küçük idealist muall im!" 
Gözleri Taşkın Halil Beyi aradı: 
"Nerede bu Halil Bey?" 
"Şimdi gelecek efend im." 
"Buraya gel Yüzbaşım ... " 
358