Koca Osman:
"Bu ak kuş meselini iyi buldun Hocam," dedi sevinip güle­
rek. "Bundan münasibi bulunmazdı. İşte ak kuş havalanmış. 
Bak Yobazoğlu Hasanım, bak Kızılbaşım, ak kuş, suyun abıha­
yat akan kaynağına uçuyor. Dön köye."
Daha çok konuştular, çok meseller anlattılar. Yobazoğlunun 
gözü iyice yılmıştı, köye döndüremediler. Yobazoğlunun yıkık 
huğundan çok üzgün ayrıldılar.
Yolda atlarını yan yana sürüp, bir süre hiç konuşmadılar. 
Anavarzaya aşağı Dumlukaleye doğru gidiyorlardı.
Ferhat Hoca:
"Gelmezler," diyordu. "Gelmeyecekler. Canlarından kor­
kuyorlar. Can korkusu girdi mi bir insanın derisinin altına, o 
adamdan hayır bekleme Osman Ağa."
Yol boyunca Ferhat Hoca konuştu söyledi, Osman Ağa sus­
tu.
O geceyi Hacılar köyünde geçirdiler. Ferhat Hoca hep ko­
nuşuyor, Koca Osman susuyordu.
Gün ışırken Dumlukaleye doğru yola çıktılar. Ferhat Hoca 
Hacıları çıkar çıkmaz sordu:
"Bir şey mi var, ne susuyorsun hep Osman Ağa?"
"Susuyorum, hem de düşünüyorum ki, sen bendeki ak ku­
şu ne bildin?"
"Sen söyledin Osman Ağa."
"Nerden gördün?"
"Görmedim Osman Ağa. Sen umutlusun, ben de umutlu­
yum. Demek bir bildiğin var."
"Var Hocam. Hem de nasü bir bildiğim var!"
İçi içini yiyor, aah, bir söyleyebilsem diye yüreği alıp alıp 
veriyor, kıvranıyordu. Yüzü bir kırışıyor, açılıyor, seviniyor, üz­
günleşiyordu.
Sonunda:
"Bir ak kuş ki, ne ak kuş Ferhat Hoca! Görmelere seza. Bir 
ak kuş ki, aaaah Ferhat Hoca! Bir ak kuş ki, ak bir şahin Ferhat 
Hoca!" dedi.
Sonra da pişman oldu. Ak şahini düşünürse Ferhat Hoca, 
ak kuşun kim olduğunu bilebilirdi.
98