Prens de arabasının penceresinden başını uzath, takıldı: 
"Ah, demek zatialiniz ? Lütfedip söyler misiniz aziz Kontum, bu­
ralarda, bu toz toprak içinde ne arıyorsunuz böyle? Malikanenizin in­
şaatı bittikten sonra, şimdi de komşunuzun fakirhanesine mi gözdikti­
niz yoksa?" 
Kont altta kalır mı? Tabii ki kalmıyor. 
Mermer işçilerinin keski seslerine, makaraların, bocurgatla­
rın gürültüsüne karşın sözleri işitilebiliyordu, ama devrin tum­
turaklı dilinden konuştukları için ne dedikleri biraz yakışhrıla­
rak çıkarılabiliyor: 
"Müsaadenizle Prensim, bendenizin tecessüsüne sebep odur ki, 
yaşadığımız şu devrin bu derecede bir taş saltanatı haline gelmesi ki­
min hükmüdür? Bizleri şehrin duvarları içinde bukadar ağır, böyle 
süslü binalar inşa ettirmeye iten amil nedir, lütfedip beni irşat buyu­
rur musunuz ?" 
Okumaya çalışhğı, ama bu sabah bir türlü tam içinde ola­
madığı kitap, Milena'nın hayatıyla ilgili olanı, dizlerinden kayıp 
yere düşüyor. Arasına koyduğu yaprak da. Kitabı yerden alıp 
yaprağı sayfaları arasına yeniden sıkışhrmadan önce, incecik 
küçük sapından dalgın dalgın döndürüyor. Sanki Nur'a soru­
yor: İçinde sürekli yaşadığım kentin hangi semtinde oturduğu­
mu bilmek istemiştiniz cancağızım. Öyle, belki sadece laf olsun, 
diye. Ben de size, "Ne farkeder, başınızı ne yana çevirseniz be­
ton duvarlar ... " dememiş miydim? Nasıl, söylemedim demek? 
Demek aklımdan geçirmekle yetinmişim? Son zamanlar böyle 
oldum. Birçok ayrıntıyı unutuyor, söylediğimle söylemediğimi, 
yaptığımla yapmadığımı birbirine karıştırıyor um. Prens, geçmi­
şin kokusu yoktur, diye ne zaman lafa başlamıştı, Kontla konuş­
masının başında mı, sonunda mı, bunu da bilemiyorum . 
Yunus gideli ... Yo, Yunus'tan kurtulunca, kurtulduktan 
sonra ... üstünde büyük bir yorgunluk var. Belki kenti yeniden, 
yeni bir gözle dolaşmanın yorgunluğu . Clea'yı aramanın, onu 
bir kere daha görmeye çalışmanın yorgunluğu. Tarihin bu sah­
nesinde rollerini oynayıp da çoktan çekip gitmiş olması gere­
kenlerle her köşebaşında yeniden yeniden karşılaşıp selam­
laşmanın yorgunluğu. Antonia'yı çırılçıplak kapı önüne koy-
135