Çitin dibine çömeliştiler.
Koca Osman hışımla:
"Söz verdim ama, gitmeyeceğim. O bir ağaysa, arkasında 
da hükümeti varsa, ben de seksen yaşındayım. Benim de ar­
kamda..." Sözünü bitirmedi. Bir kere daha: "Benim de arkam­
da..." dedi. İçi içini yiyordu. Söyleyememekten dertliydi. 
"Benim de arkamda koca Allah var," derken Memedin içinde 
yattığı dolabın durduğu köşeye baktı. "Bizim de arkamızda 
kim var, onu da kimse bilmez. Kalaycı nasıl belasını bulmuş­
sa, Ali Safa da öyle belasını bulacak. Biz, buraya yerleştiği­
mizde daha Ali Safa anasından doğmamıştı. Bizim de arka­
mızda..."
Sonra, Koca Osmanın en büyük oğlu Hüsam geldi. Sonra 
Reşit geldi. Birer ikişer, bütün köylüler Koca Osmanın evine ge­
liyorlar, çömelişiyorlardı. Kadınlar da geldiler, sütünü sağıp süt 
kovasını eşikliğin yanma koymuş Kamer Ananın başma, avlu­
nun bir köşesine kümeleştiler. Hiç konuşmuyorlardı.
Koca Osman bir ayağa kalkıyor, bağırıyor, sonra geri otu­
ruyor, susuyordu. Arada bir şapkasını çıkarıyor, bir tutam saçı­
nı eline doluyor, sonra öfkeyle şapkasmı başına geri geçiriyor­
du. Dolma tabancasının kabzasını da sert, tutuyordu:
"Lanet olsun o Yobazoğluna. Bir fiyaka için bütün köyü 
sattı. Bir at için. Ali Safaya iki kötü söz söylemek için. Şimdi çık 
bakalım işin içinden çıkabilirsen. Lanet olsun o Yobazoğluna. 
Kaçtı da gitti köyden en sonunda."
Yüzleri acıyla buruşmuş köylüler:
"Lanet olsun," dediler.
"Onun köyü bırakıp gitmesi bir daha belimizi kırdı. Şimdi 
Ali Safa yüreklenir, tepemizde külünkle taş kırar."
Hep bir ağızdan:
"Taş kırar Ali Safa," dediler.
"Yobazoğlu köye gelmeli."
"Başka çare yok, gelmeli," dediler.
Şefçe Kahya:
"Osman oğlan, sen de bir daha şu domuza gitmelisin. Ba­
kalım ne diyor."
Birkaç köylü: