183 
Kısa romanın tadı 
Gelelim bir okur olarak benim tercihime. 
Novella olarak da adlandınlan, mücevher gibi kısa roman­
lara bayılırım. Osmanlı deyimiyle "efradını cami, a�yarı­
nı mani" (aslolanı anlatan, gereksiz ögeleri de ayıklayan) ro­
manlan okumaktan çok zevk alınm. 
Bu formatta başya pıtlar yazılmı ştır. Bunlardan hemen ak­
lıma gelen birkaçını saymam gerekirse Emest Hemingway'in 
Ihti yar Adam ve Deniz , John Steinback'in Fareler ve Insanla r, 
Gabriel Garcia Marq uez'in Kırmızı Pazarte si, Yaşar Kemal'in 
Yılanı Öldür seler, Kafka'nın Dön üşüm, Dostoyevski'n in Ye­
raltından No tlar kitaplarını sıralayabilirim. Ve elbette 
Çehov'un uzun hikayeleri ni. 
Bu boy kitaplar edebiyatçılann ilgisini çok çekmiş, çok tar­
tışılmıştır. Epey eskiden okudu�m ve şimdi kimin olduğunu 
hatırlayamadı�m bir anı kitabında, yazar, hastanedeki bir 
başka yazar arkadaşını ziyaret eder ve ona beklenebileceği 
gibi sağlık durumunu sormak yerine Almanca "Roman oder 
Novella?" der; yani "Roman mı, kısa roman mı?" 
Heyeaınlıdrr, çünkü Alman edebiyatı da Gothe'den, Kleist'a, 
Hesse'ye kadar kısa roman başyapıtlanyla doludur. 
Aslında zor bir konu bu. Çünkü bazen yüz sayfalık bir ro­
man "uzun"" gelir okura, bazen de sekiz yüz sayfa kısa. De­
mek ki konu ve tanıtılan karakter çokluğu, romanın sayfa 
sayısını belirliyor. 
Ne mutlu, konunun gerektirdiği kadar yazan, ne fazla an­
latan ne eksik bırakan, deyim yerindeyse edebiyatın altın öl­
çüsünü bulan yazarlaral