Kardeşi adım adım oynuyordu ortada; 
Gölgeler kırılıyor, sarsılıyordu oda, 
Diz çökerek vurdukça sağa sola dizini. 
Başına çıkan kanı kızartmıştı benzini; 
Parlayan bakışları ilâhileşiyordu... 
Her sarsıntı gönlümde bir külü eşiyordu! 
Gözlerim yavaş yavaş dumanlandı, karardı, 
Sandım ki odamızı bir mavi duman sardı. 
Gitgide hayal oldu orta yerde oynayan. 
Sonra, birden, o hayal parçaladı bu sisi, 
Artık şimdi oynayan değildi deminkisi... 
Daldım karanlığına en derin hayretlerin; 
Her adımı beynimde uğuldayan bir erin 
Endamı ince uzun, omuzları enliydi, 
Sarı burma bıyıklı, sırma mor cepkenliydi. 
Kaç kereler görmüştüm bu yüzü rüyada ben! 
Yer gök yarılır gibi haykırıyor oynarken, 
Gönülden âşinâyım erliğine bu sesin. 
Sen misin, Sarı Zeybek? Sarı Zeybek, sen misin? 
Zeybek, sendeliyorsun! O ne? Soluyor benzin! 
Yere, eskisi gibi, hızlı vurmuyor dizin... 
Gözlerin kapanıyor... Sana ne oldu, aman? 
O ne? Mor cepkeninden neden akıyor al kan? 
Bir kâfirin imansız kurşununa yandın mı? 
Ah ey Sarı Zeybeğim, sen de yaralandın mı?.. 
Teşrinievvel, 1336 [1920] 
128