Onun ruh doktoru oluşu bile bir rastlantı sonucuymuş. As­
lında göz doktoru olmak istiyormuş. Okumayı çok sevdiği, eski 
oymacılar gibi yazarlara ayrı bir saygısı bulunduğu için, bu tür 
işlerle uğraşan kişilerin önünde sonunda gözlerinin bozulaca­
ğını, böylece de kendisine onları iyileştirip yardımcı olma onu­
runun düşeceğini hayal ediyormuş. 
"Ama kumarda kazandınız," dedim ona, "artık okumaktan 
ve yazmaktan gözü bozulan kimse yok, büsbütün hastasız ka­
lacaktınız .. ,. Oysa ruhu bozulan ... " 
Gülüştük. Ekledim: 
"Şarabınız ısınıyor." 
Hemen bardağını aldı, hafifçe kaldırdı. Tam o sırada da 
Anita bahçenin lambalarını yaktı. Beyaz şarabımız bardakları 
incecik, tül gibi buğulandırmıştı. 
Doktor: 
"Size rastladığım için çok mutluyum, yıllarca satırları ara­
sında koştuğum bir yazarla karşılaştığıma inanamıyorum," de­
di, içtik. Mahcup oldum. 
Şarap bu sefer çok iyiydi. Buruk üzümden. Wiltschko'ların 
özel aile kavından olmalı. Yine tazeydi, ama çok inceydi. 
Anita, eski, sürekli müşterisine gösterdiği dikkati sürdürü­
yordu. Az sonra yine gelmişti. Küçük küçük tabaklardaki yiye­
cekleri önümüze dizerken, hafif Macar aksanıyla tabaklardaki­
nin adlarını da söyledi. Mantar turşusu vardı, keçi peynirine 
benzeyen bir peynir vardı; kaygan, taze görünüyord u. Ahtapot 
salatası ve incecik beyaz soslu kuşkonmaz vardı, bura usulü. 
Son tabak ise tam ortaya yerleştiril di. Özel ikram bu olsa gerek­
ti. Gözucumla bakıyor, ne olduğunu anlamaya çalışıyordum, 
öteki ikisi bir tören edası içinde, coşkuyla, "Yaaa, evet, işte! De­
mek? .. " gibi sesler çıkarıyor, küçük kesik sözcükler fırlatıyor­
lardı ortalığa. 
Doktor Asaf, tabağı alıp bana uzattı: 
"Buyurmaz mısınız?" 
Kabuğu soyulmuş taze cevizmiş! Her şey makineyle kesi­
lip, dilinip, soyulabilir. Ama taze ceviz sadece elle soyulur. Bu, 
Anita'nın doktora gerçek bir ikramıydı. El emeği, göz nuru ... 
Üç taze ceviz de olsa ... 
95