hiplerinin sıkıcı hayatlarını bütün ayrıntılarıyla anlattı onun ye­
rine. Gündüzleri komodin işlevi gören on sekizinci yüzyıl tahta 
sandık, geceleri oturak olarak kullanılırmış örneğin. Bota nik 
bahçesinde, yüzlerce tropikal bitkiyi teker teker inceleyip kö­
kenlerini ve öze lliklerini dinledik. Günümüzün moda deyimiy­
le, bilim adamlığını bir meslek değil de bir yaşam tarzı olarak 
benimseyen fizikçiler tatmin olmuşlardır sanırım ama ben çok 
sıkıldım. Apaçi filmlerindeki Meksika dekorunu anım satan kak­
tüs bahçe sinde bir fotoğraf çektirmişt im. Geniş hasır şapkam ve 
uykulu gözlerimle, gerçekten de tekilayı fazla kaçırmış bir Mek­
sikalıya benziyor um. Cangılın orta yerinde bir tepeye kurulmuş, 
cila kokulu mahogani atölyesini belleğime kazıyan ise Manuel 
oldu. İçeri girdiğimden beri beni izleyen bir çift esrarengiz gö­
ze gülümsediğimde hiç çekinmeden yanıma gelmişti. Açık renk 
tenli, uzun boyluydu , gözleri U zakdoğulul arınkini andırırc asına 
derin ve çekikti . Başına bağladığı beyaz tülbentin altından uzun 
saç örgüleri sarkıyordu . Porto Rikolu olduğu için hayatının ana 
teması yabancılık olmuştu. 
"Hep bu adalılar gibi olmak istedim. Onlar kadar. .. " 
Bir an düşünmek için durduğun da, aradığı sözcüğü söyle-
dim . 
"Onlar kadar siyah mı?" 
"Evet, evet,'' diye onay ladı. Açıksözlülüğüme şaşırmıştı. 
Beyazlardan ve kendi kanındaki beyazlıktan nefret ettiğini 
sezmiştim. Şimdiye dek hiçbir işte tutunamam ış, en fazla birkaç 
ay içinde kovulmuştu . Ağaç işçiliğinden hoşlanmıştı oysa, en 
azından güneşin altında çalışmak zorunda değildi ve ormanı, 
ağaçları seviyo rdu. Hemencecik kaynaşıvermi ştik, çünkü ikimiz 
de tutunamayanlardan, ömür boyu hep "dışarıda" kalanlardan­
dık. Türkçe bir kelime öğrenmek istedi, "deja vu"nun karşılığı­
nı sordu. Bildiği tek Fransızca sözcük buym uş. 
"Deja vu, çok güzel bir sözcük ama ne yazık ki Türk çe'de 
karşılığı yok ." 
98