"Bu çocuk  nasıl  bu kadar  değişti  diye  konuşuyorduk.  Durdu  dur-
du, 'ben  evliyaya  adakta  bulunmuştum,'  dedi  Meryem.  'Hangi  evli-
yaya?'  diye  sordum.  'Karıştırma  orasını,'  dedi.  'Senin  de bir dileğin 
varsa,  sen de dile.  Eğer  tutarsa,  o zaman  söylerim  hangisi  olduğu-
nu.' Temiz  bir eşarp  istedi  benden.  İçine  de dileğimi  yazdım.  Hıdrel-
lez mektubu  gibi  katladım,  verdim." 
Vazgeçtim.  Bu hikâye  bittiğinde  dinci  bakkal  dükkânı  çoktan 
kapatmış,  yedinci  uykusuna  dalmış  olur.  Suyla  idare  edeceğiz  mec-
buren. 
"Dedi  ki 'dileğin  çıkarsa  ne âlâ. Benden  sana  armağan  olur.  Bun-
ca muz  likörü  verdin.  Yok  eğer  çıkmazsa,  kimsenin  ruhu  duymaz. 
Astığımızla  kalırız.'  Böyle  dedi  işte.  Ya da o böyle  demedi  de, ben 
böyle  düşündüm  galiba.  Hatırlamıyorum  ki şimdi." 
Bi şeye  benzemedi.  Sodadan  sonra  suyla  hoş olmuyor  bu meret. 
"Hıdrellez  kâğıdı  gibi  büktüm  katladım.  'Şu durumdan  kurtula-
yım' diye  yazdım.  Yoksa  'şu adamdan  kurtulayım'  diye  mi yazdım, 
bir hatırlasam.  Her  şey birbirine  karıştı.  Ben  ne dedim,  evliya  ne an-
ladı?  Adam  gidiyor  benim  yüzümden." 
Duyduklarım  o kadar  saçmaydı  ki, bunlara  sahiden  inanıyor  ola-
bileceğine  ihtimal  vermedim.  Yok  eğer  inanıyorsa,  bundan  dolayı 
çekebileceği  acıyı  da, doğrusu  fazlaca  önemsemedim.  Böyledir  çün-
kü. Bir insanın  acısını  yürekten  paylaşabilmemiz  için,  bizimle  aynı 
hakikati  paylaşıyor  olması  gerekir  öncelikle.  Eften  püften  oyunca-
ğının  zımbırtısı  kırıldı  diye  ağlayan  çocuğu  pışpışlarken,  kadidi  çık-
tığı halde  kendini  hâlâ  kilolu  sandığı  için  bunalıma  giren  anoreksi 
hastasına  yemin  billah  şişko  olmadığını  söylerken,  epi topu  iki haf-
tadır  beraber  olduğu  beş para  etmez  bir kadın  tarafından  aldatıldığı 
için hayata  küsen  can ciğer  dostumuzun  hezeyanlarını  sineye  çeker-
ken, bir sabah  açık  duran  penceresinden  başını  uzatan  bir güvercin 
ruhunu  çaldı  diye  meydandaki  tüm  güvercinleri  tek tek yakalayıp 
ağızlarından  içeri  bakmaya  kalkan  akıl  hastasını  doktoru  gelinceye 
kadar  oyalarken...  yanıbaşlarında  dikilir  ama  acılarına  fersah  fersah 
öteden  bakarız.  Böyle  basit  bir şey için  gözyaşı  döken  çocuk,  haki-
katten  bu kadar  uzakta  kamp  kuran  anoreksik,  öyle  biri için  üzülme-
ye değmeyeceğini  göremeyen  bedbaht  dost,  zavallı  güvercinlerin  so-
yut ruhlara  değil,  somut  buğday  tanelerine  üşüştüklerini  idrak  et-
346