üçgeniiiin üç köşesiiii... Kocaman adamlar, bir çocuğun,
büyümüş de küçülmüş bir çocuğun, kendilerine ders ver-diğini düşünmeden, eğilmişler radyonun üstüne: üçgenidinliyorlar. Matematik piyesi oynuyorlar Olric. Babası, öğ-renci olan oğluna, arada bir aferin, diyor. Ocakçı, kendi bil-miş gibi sevinçli: gülümsüyor. Bat dünya bat. Böyle giderseher mahallede bir Dostoyevski çıkacak Olric. Dünya borsa-larında Dostoyevski hisseleri düşecek. Her hafta bir Kara-mazov , yeraltınız kadar yeraltı. Ne diyelim? Ne dersin Se-lim? Bizim anlamadığımız birşeyler dönüyor. Herkes mari-fetini ortaya döküyor. Yabancı ülkelerde öğrendikleri enson numaraları yapıyorlar. Paralel doğrular neden kesişmi-yormuş bakalım? Bunu da ben yanıtlayayım babacığım. Pe-ki Serap sen söyle. Paraleeel doğrulaaar... Peki uzatmalarda mı pedagojik? Şimdi hep birlikte tekrarlayalım çocuklar.Matematik korosu. Paralel doğrular koral senfonisi. Geçendersimizde görmüş olduğunuz... İşte matematik de sonun-da sevimli bir insan oldu çıktı. Yüzyılların asık suratlı ihti-yarı çoluk çocuğun maskarası oldu. Bilimin de romantikbir yanı kalmadı Olric. Neydi bizim zamanımızda... şimdielektronik beyin diye bir amca var: insan onun yanında in-san olduğundan utanıyor. Herkes onu çok seviyor; mate-matik emekliye ayrıldı. Bir hafiye gibi izliyor bu elektronikbeyin insanı Olric. Sen bundan yirmi dört yıl önce, karşı-dan karşıya geçerken sağına bakmışsın da soluna bakma-mışsın, diyor. Ceza vereceksin: sökül paraları. İki yıl öncede buzdolabının ikinci taksitini vereyim mi, vermeyeyimmi diye evinde yirmi dört dakika düşünmüşsün. Artık herşeyi peşin ödeyerek alacaksın. Kim bilir Olric: belki bizimde şimdi düşündüklerimizi değerlendirmektedir. Sakın su-ratını asayım deme: şıp diye resmini çekiverir. Bütün yurdadağıtırlar. Biz biraz azgelişmişiz de henüz bu amcanın ni-metlerinden bütünüyle yararlanamıyoruz. Sayın vatandaş-
588