KAPLUMBAĞALAR
 
162
 
 
* *
 
Akşam oluyordu.
 
Senem’i yan odada bir yatağa yatırmışlardı. Hörü ebe, bez ıslatıp 
yüzünü gözünü şöyle bir silmişti. Ama saçı başı 
kir içindeydi. Bulgur 
bulgur terlemişti. Habire yanıyor, habire kaşınıyordu. Dünden beri 
gelip giden sancıları önemsememişti. Sabahkilere de aldırış etmemişti. 
«(Bugün de gideyim işe, yarın Yusuf’a söyler, kalırım...)» diyordu.
 
Öğleyin tarlada sancıları ar
tıverdi. içinden dikenli bir çalı 
sürüdüler, barsakları, her yerleri yırtıldı sanki. Anlatılmaz bir sancıyla 
oraya bir yere yıkıldı. «Anacım, anacmm!» diye inledi elinde "olmadan. 
Karnının üstüne düştü. Yüzü toprağa yapıştı. Toprak yanıyordu. 
Anızlar yanağ
ını çizdi. Boynunu kanattı. Elindeki orak karnının 
altında kaldı. Bağırdım diye utandı. Yanıyordu.
 
Yusuf koştu geldi. Güneş çarptı da bayıldı sandı önce. Tutup 
kaldırmak istedi. Yerleri tırmalıyordu. Senem bir yandan da «git git» 
işareti yapıyordu.
 
Yusuf d
önüp anasını sesledi: «Gel bir bak, Senem’e bir şey 
oluyor! Çabuk bak!..» dedi.
 
Cennet karı geldi. Hemen oğlunu uzaklaştırdı. Sonra Se
-
 
nem’in 
başına çöktü. Eliyle karnını elledi: «(Ohhooo! ..)» dedi.
 
Seller, fırtınalar birbirine giriyordu Senem’in karnınd
a. Suları 
patlamış, akmıştı. Her yerleri ıslanmıştı. Bunun böyle olacağını, birden 
gelip çatacağını sanmıyordu. «(Gafil avlandık!)» dedi. Kalktı. Senem’i 
omuzlarından tuttu. Kıpırdatamadı. Omuzlarını bıraktı, ayakucuna 
geçti. Yusuf’a işaret etti: «Tut omuz
larından!» dedi oğluna.
 
Dolu bir çuvalı elleşir gibi elleşip gölgeliğe götürdüler. «^n git gayrı... 
Durma buralarda!..» dedi Cennet karı.
 
Senem inleyerek yüzaşağı döndü. Yerleri tırnakladı. Şiddetli bir 
sancıydı gelen. Dişleri birbirine geçecekti sıkarken.
 
«Dilini içeri al kızım, dilini! ..)) dedi Senem’in kulağına. «Dilini 
içeri al. Selbes bırak kendini... Azıcık cessur ol kızım!»
 
Haydar bebe elinde orak, durmuş bakıyordu.