78 bu arada. Durumu beğenmiyor dum. Bir benzetme daha yapt ım: Bu 
çukur, çekilmiş bir azı dişinin geride bıraktığı oyuğa benziyordu. 
(Bir zamanlar ben de azıdişimi çektirmiş olduğum için bu 
benzetmenin ger çekliğine güveniyordum; fakat, kazıcılar alınmasın 
diye ve ilişkilerimiz bozulmasın diye onlara sözünü etmedim bu -
nun.) Temel işleri hemen başlayacaktı; bu nedenle, toprağı 
desteklemeyi gerekli bulmuyordu baş kazıcı. (Toprağı tanı yordu, 
onun dilinden anlıyordu. Ben bütün bunları yeni öğ reniyordum ve 
hemen unutuyordum.) Motosikletli bakkal - manav -kasap -vs. her 
gün uğruyor ve kazıyı inceliyordu. O da köyden gelmişti, toprakla 
ilgiliydi. Ben endişeliydim, pa ram bitiyordu; siparişleri 
azaltıyordum.  
Sonra, iki gün alışveriş etmedim hiç. Son paramı da ver miştim; 
defterlerimizi (veresiye defterleri demek istiy orum) 
karşılaştırmıştık. Hesapları incelerken dürüst ve ciddiydi: Yazılan 
bütün maddeleri bana hatırlatmak istiyordu. Ben al dırmıyordum. 
(Bu yüzden, işi ciddiye almakla birlikte, beni ciddiye almıyordu 
sanıyorum.) Ödenen kısımlar için, def terin o sayfala rına, çapraz 
kırmızı çizgiler çekiyorduk. (En çok bu kısmı hoşuma gidiyordu 
hesabın.) Ay rılırken, bana bir süre uğramamasını, bir yolculuğa 
çıkacağımı söyledim ona. (Yoksa her gün gelecekti, durumu 
bilmiyordu.) Birkaç gün evden çıkmadım. Kazıcılar görmesin diye 
pencerenin önüne yaklaşmadım. Kâğıtla rımla uğraştım bir süre; 
onları dosyalara koydum, tasnif ettim, tarih sırasına göre dizdim. 
(Her şeyde, öncelik sonralık meselesine çok önem veriyor dum.) 
Salondaki karışıklığı gidermiş sayılırdım. Sonra  bir gün y abancı 
dilden bir ki tabı okurken, daha doğrusu okumaya çalışırken, daha 
doğrusu yabancı dil çalışmanın gerek li olduğunu düşünürken, 
yandaki arsadan hiç gürültü gel mediğini fark ettim birden. İçim 
burkuldu. Kazıcılar da git miş miydi yoksa? Pencereye yakl aştım ve 
bütün ihtiyatı bı rakarak dışarı baktım: Bir amele, eşyasını 
topluyordu, başka kimse yoktu. Pencereyi açtım. İnşaat ne oldu?