ba olmamal ı. 
  
83 
  
82 
Maya takvimine göre bugün ola ğanüstü bir gün- 
müş. Büyük de ğişimlerin, yepyeni, tazelenmi ş 
bir bilincin müjdecisi. Güne ş batıp gün sona 
ermeden bu mesaj ı yollamal ıyım ki enerjisi kay- 
bolmasın. 
Dilerim a ğacın dallar ında sallanan ismin ren- 
gârenk çiçek açar. Hiç ummad ığın bir anda, bek- 
lemediğin bir yerden ç ıkıverir aşk karşına. 
Dostlukla, 
Aziz 
Ella mesaj ı iki defa okudu. Ne garip bir adamd ı bu Aziz. 
Ne kadar da içten yazm ıştı! Durup dururken kad ının teki ba- 
na niye e-posta yollam ış dememiş, ciddiyetle ve samimiyetle 
cevap vermi şti. Kimin nesiydi acaba? Tan ıdığı hiç kimse böy- 
le bir mesaj yazmazd ı. 
Doğrusu, dünyan ın öte ucunda bir yerde, biç tan ımadığı 
bir yabanc ının kendisi için dua etmesinden etkilenmi şti. 
Gözlerini kapad ı, adının yazılı olduğu kâğıt parças ını düşün- 
dü; bir uçurtma misali rüzgârda savruk, ba şına buyruk, hür, 
hafif ve bir o kadar mesut... 
Birkaç dakika sonra mutfak kap ısını açtı, arka bahçeye 
çıktı. Seher vakti esen meltem, burnunu g ıdıkladı, yüzünü 
okşadı. Gölge hemen yan ında dikildi; nedense huzursuz hu- 
zursuz havay ı koklayarak. Pürdikkat kesilip gözlerini k ıstı, 
kulaklar ım havaya dikti. 
Baharın bu son demlerinde, Amerika'da lüks bir evin arka 
bahçesinde, gökte ay ve bulutlar, yerde Ella ve köpe ği, yan 
yana durdular. 
Doğrusu ne ya şlı köpek, ne de sahibi al ışkındı gecenin te- 
kinsizli ğine, hayat ın belirsizli ğine. İkisi de nefesini tutup 
baktılar karanl ığa; yarı korku, yar ı tedirginlikle. 
  
Çömez 
Bağdat, Nisan 1242 
Başkadı ve avenesini kap ıya kadar geçirdikten sonra kirli 
kapları toplamak için odaya döndüm. Bir bakt ım Baba Za- 
man ve gezgin abdal onlar ı bıraktığım gibi duruyor. A ğızla- 
rından tek bir kelime bile ç ıkmıyor. Göz ucuyla ikisini de yok- 
ladım. Acaba konu şmadan sohbet etmek mümkün müdür? 
Sırf merak ımdan oyaland ıkça oyaland ım. Laf olsun diye yas- 
tıkları düzelttim, oday ı derledim toplad ım, halıdaki kırıntıla- 
rı tek tek ay ıkladım. Ne var ki bir süre sonra orada durmak 
için bahanem kalmad ı. Mecburen, onlar ı öylece b ırakıp oda- 
dan çıktım. 
Ayaklarımı sürüye sürüye mutfa ğa geçtim. Beni görür gör- 
mez zalim A şçı Dede tak ır takır emir ya ğdırmaya ba şlamaz 
mı! "Nerde kald ın tembel çömez? Çabuk tezgâhlar ı sil, yerleri 
süpür! Bula şıkları yıka! Ocağı temizle, duvardan isi ya ğı sök! 
işin bitince fare kapanlar ına bakmay ı unutmayas ın sakın! 
Kol kadar s ıçan gördüm kilerde, git yakala mendeburu! Yok- 
sa peynir yerine seni koyar ım kapana!" 
Bu zaviyeye geleli neredeyse alt ı ay oldu ama ilk günden 
beri Aşçı Dede'nin iki eli yakamda. Ha bire kar şıma geçip 
"Temizlik ibadettir, ibadet temizlik!" diye nutuk at ıyor. Gad- 
dar adam! Onun» zoruyla her gün it gibi çal ışıyorum. Bu i ş- 
kencenin ad ına nasıl "manevi terbiye" diyorlar, bir anlayabil-