KAPLUMBAĞALAR
 
108
 
 
Üzümcünün oturup «Kilci geldi... E
-
yi
-
si ki
-
lin haa!» de
diği yer, 
sessizlikler içindeydi. «(Ağaçtan terezi, diremleri taştandı. ..)» diye 
ansıdı Kır Abbas. «(Beş yıl sonra bu köyden üzümcünün ayağı kesilir! 
Hamdi beyin dediği çıkarsa, kilci de uğrayamaz. Evlerin sabunu sodası 
olur... bol bol suyu olur köyün!)»
 
Farkında olmadan Purluğa doğru çekti ayakları. Musallaya gelince 
durdu: «(Nere gidiyorsun Kır Abbas?)» dedi kendine. Dönecekti, 
dönmedi. «Varır bir bakarım, hâlâ kazıyorlar mı, hâlâ terleye terleye 
çalışıyorlar mı?)»
 
Yürüdü. Mezarlığı geçti. Ovacık yoluna 
çıktı. «(Ses çıkarmadan 
varayım ki şaşırsınlar!)» Kazma kürek sesleri araştırıyordu. Kulaklarını 
dört açtı. «(Beni görünce hoşnut kalacaklar! Akşamlayın hatırını 
kırdım Yusuf’un. Şimdi almış olurum... “Siz böyle terleye terleye 
çalışırken bana uyku sinmedi
, haydi siz de uyuyun, bugünlük bu kadar 
yetiversin!” derim... Gönüllerini alırım...)»
 
Purlukta kazılmış topraklara girdi.
 
Bir öksürük yuvarlandı boğazına yukarı. Tuttu. «(Ses etmeden 
varıp şaşırtayım!)» dedi. Durup biraz dinlendi. Öksürüğü geçti. 
Yeniden 
yürüdü. « (Pekey emme neye kürek sesleri
 
duyulmuyor?)» Kendi paylarına doğru birkaç adım atıl' durdu. 
Dinledi. «(Hımmm! ..)» dedi.
 
Bıdırdaşıyorlardı. Gülüşüyorlardı.
 
Usulca çöktü yere. Tavşan gibi birkaç adım yürüdü. Beşiği 
seçebiliyordu. Birden 
çırılçıplak bir «Senem» parladı. Beşiğin 
çevresinde dönüyordu. Kayıyordu. Ardında çırılçıplak bir «Yusuf», 
Senem’i kovalıyordu. «(Hımmmm!)» dedi. Bir bozuldu ki Kır Abbas!
 
«Ben seni... tutarım... gııı!»
 
Senem gülüyor, kaçıyordu: «Tu
-
ta
-
maz... sın! .. Tu
-
ta
-
maz... sın! ..» 
Yusuf’un önünden akıyordu. Ay ışığında, yağlanmış gibi parlıyordu 
vücudu.
 
«Tutarım... tu
-
ta
-
rıım!..»
 
«Dikkat et, beşiğin üstünden atlamak yok! Tu
-
ta
-
maz... sın! .. Tu
-