Düzgen’in günlüğünden:
İşsiz kalmadım diye kızıyorlar bana. Ben de onlar gibi iş-
siz kalmak istiyordum ama, Okul Başkanı beni çağırdı: “Sa-na güveniyorum,” dedi. Sesimi çıkaramadım. Ne için gü-vendiğini söylemediğine göre kötü bir iş yapmadım demek-tir. Oysa, boş kalıp ben de Bilig-Tenüz’ü okumak istiyor-dum. Belki kızlara da ayıracak günüm olurdu. Şimdi deKutbay tutturmuş: toplum çayevinin önünde oturup kızlarıbekleyecekmişiz. Tek başına bir kız gelirmiş sonunda. Kızlatanışmak için de nasıl davranmak gerektiğini anlattı uzunuzun. Olur, dedim. Bundan sonra ne denirse olmaz diyece-ğim artık. Beni deney odunu yapacaklar sonunda.
Artık bu konuda söz etmek istemiyorum. Gökçin’de top-
lanıp konuşuyoruz. Olanları hiç yan tutmadan anlatmak is-tiyorum. Kendi ağzımdan da anlatmayacağım, sanki birigörüp de yazmış gibi söylemeli. Bu yol anlatım daha iyi ola-cak. Ben, ben diye tutturuyorum; yazdıklarımı okuyuncada utanıyorum kendimden.
Güvenlik Kurulu belgelerinden:
Kendilerine, değiştirme kurulu adını takan bu yedi kişi,
sabahlara dek içip duruyorlar. Bir iş görecekleri yok. Gözet-leyicileri kaldırdık. Bir gece, çadırın ötesinde pusuya yatmışolan toplum korucusunu da çağırmışlar içeri. Utanç vericibir olay . Korucuyu işten çıkarmayı düşündük. Onlara katı-lır diye çekindik.
189