Bey, başına sıçırma bu köylüleri, sonra kötü olur diyenlere, yo- 
ook, diyordu, onlar iki gözümdür, kardeşlerimdir, onlar bizim 
efendimizdir, diyordu. Koynunda besledi ki yılanı, yüreğinden 
soksun. Besledi ki kargayı gözünü oysun. Vay fıkara Ali Safa... 
Köylüler bir gece çiftliğini basmışlar, ver etmişler kurşunu. İki 
adamım da yakalamışlar, ağaca asıp, diri diri derilerini yüz­
müşler. Sonra parça parça doğrayıp parçalarını Ali Safa Beyin 
konağına atmışlar."
Ademle Zeynelin türlü türlü hikayeleri, öyle acıklı öyle 
candan anlatılıyordu ki... Kasaba kadınları dövünüyorlar:
"Vay Meliha Hanım vay," diyorlardı. "Bu akılsız Ali Safa 
yüzünden onun da başına çok, daha çok belalar gelecek."
"İnsan hiç köylülere güvenir mi? Bu canavarlara!"
"Bu ekmek yedikleri sofraya bıçak sokanlara..."
"Bu kan içicilere!"
"Bu cellatlara!"
"Bu vahşet-i müşekkellere!"
"İnsan hiç güvenir mi?"
"Hükümette de iş yok."
"Vay Meliha Hanım vay! Kadersiz, garip, kimsesiz."
Kasaba bir merhamet kesilmişti. Herkesin gözü yaşlı. Kasa­
ba pazarmda dolaşan köylülere iğrentiyle, korku, ürküntüyle 
bakıyorlardı. Bakıyor, bu paçavra yığını gibi, boyunlarını sün- 
dürmüş, alık ahk dolaşan canavarlara diş gıcırdatıyorlardı.
Ali Safa Bey olayı önce candarma komutanı Yüzbaşı Faru- 
ğa en acıklı, gücünün yettiği, dilinin döndüğü kadar acıklı an­
lattı. Yüzbaşının yüzü duyduğu korkunç canavarhk karşısında 
allak bullak oldu. Akşam olup Nazifoğlunun lokantasmda iki 
kadeh athktan sonradır ki olaylarm ağır etkisinden kurtulup 
ancak kendine gelebildi. Savcıların, hakimlerin hali de Faruk 
Beyden beterdi. Yalnız Kaymakam Bey ellerini ovuşturuyor, 
büyük bir kıvanç içinde: "İyi, güzel, memnuniyet verici bir 
hal," diyordu. "Yesinler biribirini, yesinler bu kafirler. Padişahı­
mız efendimizin saltanatları devrinde böyle canavarlıklar olur 
muydu efendim, nur-i aynım?"
Ali Safa Bey Siyasetçiye, Fethi Beye, Deli Fahriye, Adana- 
ya, Ankaraya tel üstüne tel yazdırdı. Köylüler ayaklanıyor, çift-
384