14
Ferhat Hocanın kara, kıvırcık sakallan titredi. Yalım karası 
gözlerinden derin bir keder geçti. Uzun, güneş yamğı, güzel 
yüzü biraz daha uzadı, seyirdi. Koca Osmanın da kınş kınş yü­
zü acı içindeydi.
Yobazoğlu Haşan Narlıkışla köyünün en ucunda terk e- 
dilmiş, çitleri bel verip, çatısındaki sazları dökülmüş delik 
deşik bir huğa sığınmıştı. İçerde bir çam bardak, bir tek ya­
tak, üç dört sahan, bir tek tencereden başka hiçbir şey yoktu. 
Üç çocuğunun üçü de hastalanmıştı. Huğun köşesinde bir 
hasırın üstüne uzanmışlar inleyip duruyorlardı. Yobazoğlu 
da zayıflamış, ufalmış, eriyip bitmişti. Ellerindeki, yüzündeki 
yaralar daha işleyip duruyordu. Yobazoğlu gene de gülüyor, 
sanki hiçbir şey olmamış duygusunu uyandırmaya çalışıyor­
du. Karısıyla bir yas gibi dolanıyordu evin içinde. Bu yıkık 
eve alışamamış, yanan evini, o yangın gününü bir türlü unu- 
tamamıştı.
Koca Osman, boğazı düğümlenerek, titrek sesiyle:
"Ferhat Hocayla sana geldik ki, yavrum Haşan, bu gurbet 
ellerde daha fazla sersebü olmayasın. Şu oturduğun eve bak! 
Gerin geçimin de yok herhalde. Ne demeye geldin buraya? 
Köylü sana ne yaptı? Burada acmdan da ölürsün. İnsan ölürse 
de kalırsa da emmisinin dayısının içinde ölüp kalmalı. Seni gö­
türmeye geldik. Şuradan bir araba tutalım da bindirelim çoluk 
çocuğu, varıp gidelim köyümüze."
Haşan başını yere dikmiş Ferhat Hocaya da, Koca Osmana
95