miş delikanlı, Abdülselam Hocanın onu çağıran sesini duymu­
yor bile. 
Sonunda Hocanın gür sesi başının üstünde çın çm öterek 
parçalanıy or, hemen eve koşuyor. 
"N erdesin Me med?" 
"Dışardaydım Hocam." 
"Uyumadın değil mi bu gece?" 
"Uyumadım Hocam." 
Odamn ortasında, sininin üstünde kalaylı tasiann içinde 
üstü tereyağlı, naneli, sarınısaklı tarhana çorbası tütüyor. Me­
medin sofraya oturmasıyla, çorbayı hızlı hızlı kaşıklayıp kalk­
ması bir oluyor. 
"Dur be Memed. Ben daha bir kaşık almadan ... " Hoca gü­
lümsüyor. 
"Kusura bakma Hocam." 
Hoca da çorbasını çabuk içiyor, sofradaki öteki yiyeceklere 
elini sürmeden kalkıyor. 
"Ev şu ilerde Memed, atla mı gidelim, yaya mı?" 
"Yaya Hocam, yaya," dedi Memed. 
Hoca önde, Memed arkada yola düştüler , Memedin coşku­
su Hocaya da geçmişti ki, Hoca önde ayaklanna kanat takılmış­
çasına yürüyor du. Üstünü asınalann örttüğü, yer yer gün ışığı 
sızan dar bir sokağı geçtiler. Bahçelerin duvarlan, insan başı 
büyüklüğündeki çakıltaşlan üst üste gelişigüzel yığılarak ya­
pılm ışh. İki yanma sık telli kavak dikilmiş bir yolda yürüdüler. 
Ardından bir ham yola düştü ler, sağa döndü ler, kendilerini, 
tahtalan yer yer çatlamış büyük bir avlu kapısının önünde bul­
dular. Abdülselam Hoca ipi çekti, içerden bir zil sesi geldi, bir 
ayak patırtısı duyuldu, Memedin eli ayağı titriyordu, ağzının 
içi kurumuştu, kapıyı açan ak başörtülü, yaşlı, mavi gözlü bir 
kadın, "Buyrun," dedi. Belirli bir Rum şivesiyle konuşuyor du. 
Hoca, küçük çakıltaşlanyla örülmüş beyaz dar bir yoldan 
eve ilerledi. Ev bembeyaz dı. İki katlı ydı. Büyücek bir bahçesi, 
bahçesinde portakal, limon, turunç ağaçlan dikiliyd i. Her köşe­
de bir nar ağacı topluluğu göze çarpıyord u. Çakıltaşından örül­
müş dar yolun kıyılanna, avlu kapısından konağa kadar çiçek­
ler dikilmiş, üstünü de boydan boya asmalar örtmü ştü. Asma-
157