şum, cigarayı , elimde bomba varmış gibi tutup içime çekmeye 
çabalayışım, keyfini kaçırmış olmalıydı. 
"Evet, rüzgardan . Hadi dönelim ." 
"Baban ne iş yapardı ?" 
"Hiç. Her türlü işi. Resim yapardı bazen, çiçek resimler i." 
"Şimdi nerede ?" 
"Bilmiyor um. Ben çocukken beni terk etti." 
"Hiç hapse girdin mi?" 
Kuşkuyla yüzümü inceledi bir an, ağır ağır yanıtladı. 
"Kendimi beladan uzak tutmaya çalışırım ." 
Bu sefer, onun içimi okuduğu kolaylıkla, ben de onu okuyu­
verdim. Ruhunun puslu bir yerinde saklanmış, hapishane ve ya­
sadışılığa dair bir öykü vardı, pek yakında , bana yeterince gü­
vendiğinde açığa çıkacak bir giz. Artık, yaşamın yüzlerimize 
yazdıklarını doğru yorumluyor duk. 
Geldiğimiz yoldan geriye dönüyorduk, ayak izlerimizi izli-
. yorduk neredeyse. Gökyüzü koyu lacivert bir renk almış, yal­
nızca ufuk çizgisinde parlak bir mavilik kalmıştı, okyanus dur­
gunlaşmıştı, geceyi bekliyord u. At ve köpekler gitmişlerdi . De­
nizden söz ediyordu Tony, okyanus diplerinden, mercanların, 
tropik balıkların ve bitkilerin rengarenk dünyasından. Okyanus, 
biz kara insanlarına göründüğü gibi değildi, karadakinden 
bambaşka bir hayat sürüyordu dipsiz sularda ve bu hayat kesin­
likle canlı ve daha güzeldi. Suyun altındayken hiçbir yerde ol­
madığı kadar mutluydu Tony. Anlattıkları bana Walt Disney 
filmlerini, çocukluğumun masallarını anımsatıyor du. Denizci­
lerin, dalgıçların hayatı hiç ilgimi çekmemiştir, aslında denizin 
kendisini de pek o kadar sevmiyoru m. Belki de okyanusun, 
üzerimdeki o büyüleyici etkisi de buradan kaynaklanıyor, bana 
o kadar yabancı ki, öylesine soyut ve kavranılmaz ki. Bir za­
manlar İstanbul'da, birisi bana şöyle demişti: "Marmara Deni­
zi'nin bir ömür boyu öğretemediğini, okyanus bir dakikada 
öğretir." 
44