"Köylü o günleri görse ... Kırk gün kırk gece şenlik eder." 
"Kara sevdahlan ayıran iflah olmaz." 
"Olmaz inşallah." 
''Memedden bulmazsa, Allahtan bulur ." 
"Bulur inşallah ." 
"Yavaş yavaş!" 
"Neredesin Koca Ahmet. Kendini göstereceğin gün bugün­
dür." 
"Koca Ahmet Dağıstanda çift sürüyormuş. A vrattan kor-
kak olmuş." 
"Memed kasahaya gitmiş ." 
"Yer yapıyor kendine ." 
"Şu kel yiğenine bir şey olsa ... " 
"Bir yıldınm düşse tepesine ." 
"Durup dururken cam çıkıve rse." 
"Çıkıverse ... " 
"Memed alsa kızı. Alsa götürse ... " 
"Memed alsa kızı ... " 
"Alsa götürse kızı ... " 
"Ben Hatçeyi bilirim. Öldürür kendisi ni." 
"O ölürse Memed de yaşamaz ." 
"Vay fıkara Mem ed!" 
"Vay fıkara Döne! Kocasız kaldı genç yaşında. Oğulsuz 
kalmas ın." 
"Oğulsuz kalm asın." 
Bir köy insam tekmil konuşuy ordu. İçierine dert olmuştu 
Memedin işi. Ama ellerinden bir gelir yoktu. Bu konuşmalar 
Abdi Ağanın kulağına dakikası dakikasına gidiyor du. Köyde 
"çıt" dese, o duyardı. Olup biteni, köylünün neler konuştuğu­
nu bir bir biliyordu. 
Adamım gönderdi. Memedi evine çağırdı bir gece. Memed, 
süklüm püklüm gelip karşısına el pençe dikildiğinde, bas bas 
bağırarak: 
"Ula namussuz nankör! Köpek gibi kapımda büyüdün. 
Adam oldun. Ulan namus düşmam! Duydum ki yiğenimin ni­
şanlısına göz dikmişsin ... " 
Memed taş kesilmiş kıpırdamıyordu. Yüzü duvar gibi 
93