alışkanlıkla her zaman içtiği o meyhaneye girdi: Tanıdık yüzlerle 
selâmlaşmamak, bayağı meyhane törenlerine kendini kaptır­
mamak için soğuk bir yüz takındı. Garson her zaman getirdiği 
rakıyla leblebileri önüne koydu. Başını önünden kaldırmadan 
çabuk çabuk içmeye başladı. 
Yirmisekiz yaşındaydı. Şairlikten beklediğini alamamıştı, ama 
gene şiirden ve Beyoğlu'ndan başka sığınacak bir şey bulamı­
yordu. Ama işte şimdi Beyoğlu da tiksinti uyandırmaya başlamıştı 
bile. Arkasında, yandaki masalarda konuşulanları dinliyordu. 
Sesinden tanıdığı bir gazeteci, sözlerinden saygı duyulmaması 
gereken biri olduğu anlaşılan bir kadına, nasıl sert bir söz 
söylediğini anlatıyordu. Aynı masada oturan biri başka bir in­
sandan sözederek: "O ne aç gözlü heriftir, o ne aç gözlü heriftir!" 
diyordu. Arkadaki masada biri, yakından tanıdığı bir siyasetçinin 
çocukluğunda ne kadar zavallı bir şey olduğunu anlatıyordu. 
Beyoğlu'na değil, alçakgönüllü Beşiktaş meyhanelerine gitmeliydi, 
ama kadınlar Beşiktaş'a yakın değildi. Üstelik oraya askeri öğ­
rencilerle buluşmak için zaten gidiyordu. 
Muhittin içkisini bitirdi, hesabı ödedi, masadan kalkarken, 
"Otuz yaşında kendimi öldüreceğim!" diye düşündü. Tam ka­
pıdan çıkıyordu ki, mühendislik bürosuna sık sık uğrayan bir 
ihtiyar inşaatçıyla gözgöze geldi. Kendisine sıcak bir dostlukla 
bakan ihtiyara hiçbir şey düşünmeden, yalnızca böyle ihtiyarların 
karşısında böyle yapıldığı için sevgiyle gülümsedi. Sonra içinde 
uyanır gibi olan duygu yüzünden kendini cezalandırmak iste­
diğini anladı ve Ömer'in bir zamanlar kendisine, "Sen kendini 
öldüremezsin!" dediğini hatırladı. 
Gene caddedeydi. Acele acele içtiği rakı kanına karışıyordu. 
İnsan yüzleri akıyor, vitrinlerden, sinema afişlerinden, lokanta 
lambalarından fışkıran renkli, ölü ışıklar yüzlerde yansıyordu. 
"Otuz yaşında öldürecek iniyim kendimi?" Bir sokaktan içeri 
girdi. Bu sokaktan her içeri girişinde içini yakan tiksinti ve 
korkunun canlandığını farkederek, kaldırımlarda, parke taşlarının 
üzerinde kırmızı ışıklar yansıtan su birikintilerinin çirkef ol­
duğunu, Beyoğlu'nun çirkin olduğunu, kendisinin sefil, zavallı, 
korkak olduğunu, yıkılmak üzere olduğunu düşünerek yürüdü. 
Üç katlı eski evi gördü. Her zaman takındığı kayıtsız, heyecansız 
274