vanlar alemi diye sembolik bir oyun yazalım albayım; orada 
ben her kılığa gireyim, olur mu?" Soluk soluğa kalmıştı. "Ne­
den gecekondumda oturmasını bilemedim albayım." 
Albay kızdı: "Buraya gecekondu deyip durma. Gecekondu 
muhitine yakın, iki katlı ahşap bir evde oturuyoruz. Elektri­
ğimiz, suyumuz da var." 
"Peki albayım. Yarın gazetelere bir tavzih gönderirim. Şimdi 
siz beni dinleyin. Neden burada oturmasını öğrenemedim? 
Neden gidip kendi ayağımla belamı buldum? Anladı albayım 
anladı; benim burada oturmaktan sıkıldığımı, günün birinde 
deliler gibi sokağa hrlayacağımı sezdi. Kadınlar aptaldır alba­
yım: Sadece sezmesini ve beklemesini bilirler. Ona, aptalsın di­
yorum. Bir de felsefe fakültesini bitirmiş. Ha-ha. Onunla alay 
ediyoru m. Bilmezge diyorum ona. Evinde dikiş dikip koca 
bekleyeceğine felsefe okumuş. Fena mı etmiş? lsmi de Bilge. 
Ha-ha. Hiçbir şey bilmiyor. Ben ne biliyorum peki? O başka, 
değil mi albayım ? Söylemiyor ama içinden, bu ·o başka'ya öf­
kelendiğini biliyorum albayım. İçinden, hepimizi küçümsüyor: 
Sen onlarla yaşayamazsın demek istiyor. Herkese acıyor, ben 
bazı şeyler anlatınca ağlıyor filan. Değil, asıl mesele bu değil..." 
''Asıl meseleyi tamamen kaybettim," diye Hikmet'in sözü­
nü kesti emekli albay. "Yalnız, anladığıma göre, kızı bir hayli 
üzüyorsun. " "Üzülsün albayım. Bütün hayatı Monika'nınki 
gibi rahat geçmiş. Şimdi, bizlerin mirasına da sahip çıkmak 
istiyor. Sen, dedim ona Hüsamettin Albayların, Bakkal Rıza­
ların, Küçük Salimlerin, Kirkorların, Kekeme Ahmet Beyle­
rin, Sivas Ekiplerinin, hatta Bakkal Çıraklarının tırnağı bile 
olamazsın. Biliyor ama, albayım, biliyor: Bir noktada benim 
de bunlara dayanamadığımı biliyor, her şeyden kaçtığımı bili­
yor. Asıl domuz gibi yaşayan Bilge'clir. Sonunda biliyorum 
usanacak, biz de belamızı bulacağız ." 
"O ne biçim söz," diye çattı Hikmet'e, emekli albay Hüsa­
mettin Tambay. "Neden belamızı buluyormuşuz? Senin öfke-
277