Bu açıklamayı herkesi susturan, odadaki her kımıltıyı bastıran 
huzursuz, dipsiz bir sessizlik takip etti. Las otras tias alınmış, 
Alegre de sevinmiş görünmemeye çalıştılar. Piyu bu vaziyetten 
faydalanabileceğini gayet iyi bildiği için yavaştan dışarı süzüldü. 
Dışan çıkınca bir dolara sıcak kakao veren bir makine buldu. Etrafta 
kimseler yoktu, ne bir hasta, ne bir doktor, ne bir hayat belirtisi. 
Acildeki herkes acil bir durum için dışarıya koşmuş gibiydi. Peki bu 
katta kimse yoksa etrafa yayılmış bütün o neşterleri ve bıçakları kim 
kontrol edecekti? Daha fazla nefes alıp daha az paniklemeye çalıştı. 
Daha fazla nefes al, daha az panikle... Neyse ki Alegre tam zamanında 
geldi, zira sırayı şaşırmaya başlamıştı: daha az nefes al, daha çok 
panikle.
"Vamonos Piyu!" diye cıvıldadı Alegre ağzı kulaklarına vararak.
Dışarıda, park yerinden geçerlerken neyse ki el Tio Ramon ortalıklarda 
yoktu.
163
Artakalanlar
Akşam 19:08'de Alegre'yle Piyu metroy a binerlerken Ömer metrodan ç ıktı. 
Caddede yürümeye başlar başlamaz içine bir hüzün çöktü. Kederinin 
sebebini aramaya başladı, umduğundan fazlasını buldu, Lagwagon Coffee 
and Cigarettes ı (Kahve ile Sigara) yedi kere kulaklarına söylerken 
arka arkaya beş sigara içti. Prince Sokağı'na dönerken, İstanbul'daki 
kuzeni Murat'a çok benzeyen bir adama çarpacaktı neredeyse.
"Ah, kusura bakmayın!" dedi adam, kusura bakılacak bir şey olmadığı 
halde. Üst dudağında kıvrılan o komik, şen gülüşü bile Murat'ınkinin 
aynıydı. Bu raslantıdan işkillenen Ömer adama dik dik baktı ve ancak o 
zaman berikinin saçlarının kuzeninden daha seyrek olduğunu, hatta bir -
iki yıla kadar iyice kel kalacağını tespit etti. Yaşadığı şehirde ve 
inşallah dünyanın başka hiçbir yerinde kuzeninin bir kopyası olmadığına 
sevinen Ömer ters bakışını tatlı bir gülüşle telafi etmeye çalıştıysa 
da maalesef adam bu sefer de bunu yanlış yorumladı.
Şimdi eskisinden de beter somurtan Ömer, Lagwagon'in yerine Lou Reed 
koyup, Stupid Man (Aptal Adam) eşliğinde yürümeye devam etti. İki 
dakika otuz bir saniye. Ama şarkıyı ikinci kez dinlemeye başlamadan 
önce görmeyeli belki kuzeninin de saçlarının dökülmüş olabileceğ i geldi 
aklına. Muhabbet etmeyi bırakalı bir yıldan fazla olmuştu, son 
görüşmelerinin üzerindense en azından beş ay geçmişti. Böyle uzaklaşmış 
olmaları çok üzücüydü. Üzücüydü çünkü bir zamanlar her şey çok 
farklıydı. Anneleri hem kardeş hem komşu oldukları için birbirlerinin 
evinde kendi evlerinden daha fazla vakit geçirirdi, kendileri de aynı 
yaşta olduklarından bütün çocuk -
164
Hıklarının birbirine yapışık geçmesi kaçınılmazdı. O zamanlar çok ortak 
şeyleri vardı ya da belki ikisi de sadece diğerinin dile getirdiklerini 
yankılıyordu. Aynı şeyleri biriktirirlerdi: pul, yabancı paralar ve kız 
tokaları. Prensip olarak tokaların satın alınmaması, tanıdıkları 
kızların saçlarından araklanması gerekirdi. Koleksiyonun her parçasının 
ardında bir kimlik ve bir hikâye olmasının nedeni buydu. Hazinelerini 
keşfeden annelerinin aynı anda ve abartıyla olay çıkarıp, koleksi yona 
karşı çıkmaları bu projeyi sona erdirse de ortak ilgi alanlarının uzun 
listesinden bir şey eksiltmemişti. Aynı meslekleri hayal etmiş (önce 
meyhaneci, sonra çocuk doktoru, ardından kadın doktoru, tekrar 
meyhaneci), aynı kitapları okumuş (Pal Sokağı Çocukları, Seksen Günde 
Devriâlem, Tom Sawyer'in Maceraları), aynı takımı tutmuşlardı 
(Fenerbahçe); her söylediklerinde kendilerini tutamayıp güldükleri o 
salak küfiire (eğil de karpuz götünü ye!) bayılırlardı, çağrışımları 
zihinlerinde biraz bulanık olsa da. Yedikleri içtikleri ayrı gitmez,