ladılar. Bu kör ve sağır adam, görüp işitmemesine rağmen 
olan biten her şeyi bildiğini, çünkü her şeyin, yani bu sihir­
bazla çırağının , meyhanede içilen şarabın ve bu şarapla sar­
hoş olan herkesin, bütün Galata'nın, içindeki herkesle bir­
likte bütün Kostan tiniye'nin, hatta bütün Dünya'nın, sade­
ce ve sadece, zihninin bir ürünü olduğunu söylüyordu. Ona 
göre gerek bu meyhane, gerekse burada atılan kahkah alar, 
onun zihnindeki düşüncel erden ibaretti. Eğer Uzun İhsan 
Efendi, sözgeli mi, müşterilere şarap dağıtan meyhan eciri 
düşünmekten vazgeçerse, Allah korusun, adamcağız yok q,� 
luverecekti. Meyha neci, sihirbaz, Galata ve Kos tantiniye var 
idi, çünkü Uzun İhsan Efendi onları diişiiııiiyorclıı. İşte lıtı 
da, Renclekar'ın en büyük hatasını ortaya çıkarıyord u: Dü­
şünüyor olması, Uzun İhsan Erendi'nin değil, onun düşün­
celerinden ibaret olan bu dünyanın varlığının delili sayılma­
lıydı. İşte im nedenle bilgece, 
-"Düşündüğüm için hrn var değilim, sizler vars111ız. Siz­
ler benim zihnimdeki düşüncelerden ibare tsiniz'' diyerek 
ikide bir kafa bulandırıyord u. 
Meyhanedekiler adamın anlattıklarına o kadar güldüler, 
o kadar güldüler ki, yoldan geçip ele kahkahaları işitenler 
"acaba içeride meddah mı var?" diye kapıyı aralayıp drn ı­
keşleri bu yüzden şöyle bir süzdüler. Gözleri yuvalarında 
sansar yavruları gibi oynayan bir adanı , bu kişilerin kıılLı­
rına yapışıp olup biteni kaşla göz arasında sır VL"riy orm uş­
cası na anlatır anlatmaz , yeni gelenler oturacak yer ar;ıdılar. 
Böylece meyha nenin neşesi zirveye çıktı. Dcın kcşk r, "V,ıy! 
Vay! Vay! Demek biz Uzun İhsa n Efcn di'ıı in zilıııiııdc lıircr 
' 
düşünceden ibaretmişiz. Demek başımıza gekıı her lıeLuıın 
sorumlusu bu adammış. Çünkü sadece zihin gücüyle lıütün 
olaylara o yön veriyormuş·' diyip diyip kahkalıala rıııı kn) ve­
rirken, kör ve sağır adam inatla susuyordu. Neşesinden aldı­
m yitirecek gibi olan biri, gülmekten gözlerinden yaşlar ak-
190