Yüzbaşı hışım gibi yerinden fırladı, fırlamasıyla da tokadı 
var güd.iyle Kenanın yüzüne indirdi. Kenan saliandı ya, düş­
medi. Yüzbaşı buna daha çok öfkelendi. Bir tokat, bir, bir daha. 
Muhtar Kenan kendisini yerde buldu. Kertiş Ali onu alıp gene 
olduğu yere dikti. Kenanın ağzı burnu kan içinde kalmışh. 
Yüzbaşı yerine otururken derin derin soluyordu. 
"Söyle sana bu mektubu kim yazdırdı?" 
"Ben böyle bir mektup yazmadım ki ... " 
"Kim yazdırdıysa söyleyece ksin!" 
"Ben ... " 
"Ali Onbaşı, al onu, söylet bu köpeğ i... Söyletineeye ka­
dar ... İstersen bunu dereye de götürebilirs in." 
"Yüzbaşım, beni ona teslim etme," diye yalvardı Kenan. 
"Kimi isterseniz yazın onun adını da imza edeyim. Ben senin 
adamın değil miyim?" 
"Ben hakikati istiyo rum." 
Kertiş Ali Onbaşı onu sürükleyerek odadan çıkardı. Yüzba­
şı yatışmış gülümseyerek onların arkasından bakıyor, az sonra 
da onun hakikati söyleyeceğine inanıyor du. 
Aradan uzun bir süre geçti, Kertiş Ali Onbaşıdan bir ses 
sada çıkmıyor, Yüzbaşı da sabırsızlanıyordu . 
"Demek dayanıyor, Asım Çavuş. Ali Onbaşıya bir insanın 
bu kadar dayanması için o insanın çelik kadar sert olması ge­
rek, değil mi Çavuşum?" 
"Öyle Yüzbaşım, onlar, o Ağalar, bu ülkenin düşmanları, 
bizim düşmanlarımız böylesi tehlikeli işleri yaptıracak adamla­
rı bilirler. Denenmiş adamlarına yaphrırlar ." 
"Aaaah, bir söyletebiisem şu muhtarla rı... Peki, yirmi üç 
muhtardan hiçbirisi söylemez mi?" 
"Çoğu söyler Yüzbaşım. Bizim Ali Onbaşıya dayanacak 
adam çok azdır şu düny ada." 
"Çok azdır ama ... " diye içini çekti Yüzba şı. "şunu çağırt da 
bir soralım bakalım, vaziyet ne alemde imiş ." 
Az sonra Kertiş Ali Onbaşı elleri kan içinde, kürekkemikle­
rinden ter fışkırmış, yüzü kararmış öfke içinde geldi. 
"Konuşmuyor Yüzbaşım." 
"Ne söylüyor?" 
364