Bunca senedir bu beter yolun yoku şuyum, anlamad ığım 
bir şey var. Nas ıl olur da insanlar habire fuhu şa karşı olduk- 
larını ve fahi şelere ac ıdıklarını söyledikleri hâlde fuhu ş ya- 
  
152 
153 
  
pan bir kad ının tövbe edip hayata sil ba ştan başlamasına fır- 
sat tanımazlar? "Mademki bir kere dü ştün bata ğa, hep orada 
kal" derler âdeta. Bilmem ki nedendir. Tek bildi ğim şu: Bu 
dünyada pek çok insan ba şkalarının sefaletinden beslenir. 
Düşenin belini do ğrultup toparlanmas ını istemez, yeryüzün- 
den bir sefil eksilse rahats ız olur. Ama kim ne derse desin, 
aklıma koydum bir kere. Yak ında bu kerhaneden ayr ılaca- 
ğım. Gidece ğim bu yerden. 
Bu sabah uyand ığımda içim içime s ığmıyordu. Mevlâ- 
na’nın vaazını dinlemeyi o kadar çok istiyordum ki gözüm 
başka bir şey görmüyordu. Patrona gidip müsaade istesem 
benimle dalga geçecekti, biliyorum. "Orostopollar ne zaman- 
dan beri vaaz dinlemeye camiye gider oldu?" diyecekti. Ne za- 
man böyle alay etse öyle bir gülme krizine tutulur ki yüzü 
patlıcan moruna döner. 
O yüzden yalan söylemeye karar verdim. Gül bahçesini kimin 
yaptığım soran o uzun boylu, saçs ız derviş gittikten sonra bak- 
tım bizim hünsay ı bir düşüncedir alm ış. Ne zaman böyle dalgm- 
laşsa daha anlay ışlı olur. Tam zamamd ır deyip yanma vard ım. 
"Pazarda halletmem gereken bir iki i şim var, müsaadenle 
gideyim" dedim. 
Bana inand ı. Ne de olsa dokuz senedir yan ında it gibi sada- 
katle çal ıştığım için az da olsa güvenini kazanm ış sayılırım. 
"Tek şartım var" dedi patron. "Susam da seninle gelecek." 
Bu hiç mesele de ğildi. Susam' ı severdim. Yüre ği tertemiz, 
aklı altı yaşında çocuk, kendi çam yarmas ı gibi bir adamd ı 
Susam. Hinlik nedir bilmedi ğinden son derece namuslu ve 
emindi. Kimse as ıl adını bilmezdi, belki kendisi bile. Helva- 
ya pek dü şkün oldu ğun için ona Susam derdik. Ne vakit ker- 
haneden bir fahi şe sokağa çıkacak olsa, Susam da sessiz bir 
gölge gibi pe şinden giderdi. İstesem de ondan iyi muhaf ız bu- 
lamazdım. 
Beraberce  bostanlar ın  arasından dolanan  tozlu yoldan 
  
ilerledik. İlk kavşağa vardığımızda Susam'a beklemesini söy- 
ledim. Bir çal ının arkasına geçip daha evvelden oraya gizle- 
diğim bir çuval dolusu erkek k ıyafetini ç ıkarttım. 
Ne var ki üstümü de ğiştirip erkek k ılığına girmek dü şün- 
düğümden zor oldu. Gö ğsüme uzun e şarplar sar ıp memeleri- 
mi düzlemem gerekti evvela. Sonra kahverengi şalvar, yün 
yelek, kestane renkli uzun bir cüppe geçirdim üstüme. Bir de 
sarık taktım kafama. En son olarak seyyah bir Arap sans ın- 
lar diye yüzümün yar ısını Bedeviler gibi sar ıp sarmalad ım. 
Tekrar Susam' ın yanma vard ım. Gözlerini fal ta şı gibi aç ıp 
irkilerek bakt ı. 
"Haydi, gidelim" diyerek yeninden çeki ştirdim ama k ıpır- 
damadı. Peçeyi indirdim. "Benim ya, tan ımadın mı beni?" 
Susam bir elini a ğzına götürüp, hayretle ba ğırdı: "Çöl Gü- 
lü, sen misin? Neden böyle giyindin?" 
"Şışşşt. Sana bir s ır versem, tutar m ısın?" 
Susam "tabii" mânâs ında başını salladı. 
"Tamam" diye f ısıldadım. "Kimseye söyleme, bilhassa hün- 
saya tek kelime anlatmak yok! Şimdi biz pazara gitmiyoruz. 
Camiye gidiyoruz."