hüzünlü bir gülümseyiştir bu. Bekçi'yi kendisiyle baş başa 
bırakarak çekilirler. Müzik.) 
BEKÇİ : (Bir süre umutsuz, dinler. Sonra, banka oturur. Yapayal­
nız.) Ah!.. Ah... (Yalnızlık-sevgisizlik söyleyen bir şarkı 
sürerken) 
(Işıklar söner.) 
87 Paris, Kasım 1961 
Ankara, Şubat 1962