KAPLUMBAĞALAR
 
400
 
 
«Boyun devrilsin hemen, e mi!»
 
«Çüüş! ..» diye bağırdı Kır Abbas. «Neye devriliyormuş boyu? 
Dediğimi yapın siz!..»
 
«
Bağlar yed’emine teslim edilmiş! Milleti ayartıp ayartıp da köyü 
bombalatacak mısın sonunda?»
 
«Çen çen çen... Hep konuşan, hep karşı koyan sen!.. Koca köyde 
senden başka böyle deyen olmadı. Bir sen! Çünkü senden başka akıllı 
yok! ..»
 
«Şabuuuuk!..»
 
«Abbas, 
bak Abbas diyorum! Her dediğini yapayım, emme ::ıunu 
götür başımdan!..»
 
Akşam yemeklerini erkenden yediler.
 
Seleyi sepeti kağnılara yükleyip Ovacık yoluna dizildiler. Çoluk 
çocuk hepsi, hepsi; bu sefer ay ışığında duasız, destursuz girdiler 
bağlara ... Hır
sızlık eder gibi...
 
Elleri mekik gibi işliyordu.
 
Erkekler dolan küfeleri götürüp kağnılara diziyorlardı.
 
Kimse konuşmuyordu. Kimse gülmüyor, türkü söylemiyordu. 
Torununun elinden tutmuş Kır Abbas aralarda dolaşıyor, «Çabuk, 
çabuk! Hırsızlar gibi, çok çabuk
!..» diyordu. Yalnız onun sesi 
duyuluyordu. Bir de Yeşer’in:
 
«Şabuk! Şabuuuk!.. Hıyşışlay gibi!..»
 
Gece yarıyı bulana kadar. akıllarına uykuyu tüneği düşürmeden 
bağları bozdular. Kırdılar üzümleri. Kağnıları da çekip • evlerin önüne 
getirdiler.
 
Kır Abbas i
yice değişmişti: Koşup kıpırdayıp duruyordu. «(Hiç 
insan kendi malının hırsızı olur mu? Biz olduk! Çabuk!)» Dışından, 
içinden «Çabuk!» diyordu.
 
Bazı gelinler soruyorlardı:
 
«Abbas emmi, bu üzümün saçısı yok mu? Ankara yoluna ne vakit 
gideceğiz?»