"Niye şimdi gitmiyorsun anne?" dedi Jeannette, her şey- 
den habersiz. " Şehirdeki dairede kal. Ne zamand ır kimsenin 
işine yaram ıyor zaten. Sabah da dinlenmi ş olarak ordan top- 
lantıya geçersin." 
"Olabilir..." dedi Ella yanaklar ının yandığını hissederek. 
Yarın sabah Boston'a gidip Aziz'le kahvalt ı edeceğini dü- 
şünmek bile kalbinin h ızla atmas ına yetmi şken, hemen şim- 
di yola ç ıkmak çılgınlık gibi geliyordu. Öte yandan Aziz'i he- 
men görmek istiyordu, ertesi gün de ğil. Sabaha daha çok var- 
dı. Bir ömür uzakl ığındaydı sanki. Şimdi gitse daha güzel ol- 
maz mıydı? Evden arabayla iki saatte Boston'a varacakt ı 
ama umurunda de ğildi. Aziz tâ Amsterdam'dan kalk ıp gel- 
mişti. İki saat direksiyon sallaman ın lafı mı olurdu? 
"Şimdi çıkarsam gece ondan önce Boston'a varm ış olurum. 
Sabah da erkenden yay ınevine gider Michelle ile bulu şurum" 
diye tekrarlad ı Ella. 
David'in yüzü soldu. A ğzını açıp tek kelime etmedi. Gözle- 
rinde kar ısının başka bir adamla bulu şmasına mâni olmaya- 
cağını ele veren bir bo şvermişlik vard ı. 
"Hem uzun zamand ır bizim evi toparlamad ım. Gidip bir ba- 
kayım" dedi Ella. Bu son cümleyi bilerek vurgulam ıştı. Böyle- 
ce kocas ına Aziz'le sadece bir şeyler içece ğini, ondan sonra eve 
gidip tek ba şına uyuyaca ğını söylemeye çal ışıyordu. 
David elinde şarap kadehi, masadan kalkt ı. Yüzünde çö- 
zülmesi zor bir özgüvenle, "iyi fikir. Olur can ım, şimdi git" de- 
di. Gözda ğı mı veriyordu, yoksa olan biteni umursam ıyor 
muydu? Ella kocas ının ne düşündüğünü okuyamad ı. 
"Ama anne, hani matematik ödevime yard ım edecektin" 
diye sızlandı Avi. 
Ella bir şey demeye f ırsat bulamadan Orly karde şine sa- 
taştı. "Ay, ana kuzusu! Otur kendi ödevini kendin yap. Koca 
dana!" 
Ella çocuklar ını masada tart ışırken bırakıp hızlı adımlar- 
  
344 
  
345 
  
 
  
la üst kata ç ıktı. Yatak odas ının kapısını kapar kapamaz cep 
telefonundan Aziz'e yan ıt yazdı: 
Bu ne güzel sürpriz. Çok şaşırdxm. İki saat 
sonra  Onyx'teyim. 
"Gönder" tu şuna bast ı. Donuk gözlerle mesaj ın gidişini iz- 
ledi. 
Ne yapıyordu böyle? Bu yol sonra nereye ç ıkacaktı? Gerçi 
bunları düşünecek vakit yoktu. Bu ak şam yaptıklarından do- 
layı pişman olacaksa e ğer, ki muhtemelen olacakt ı, buna da- 
ha sonra hay ıflanırdı. Şimdi yaşaması gerekeni ya şayacaktı. 
Acele etmesi gerekiyordu. Yirmi dakikada du şa girdi, maki- 
neyle saçlar ını kuruttu, di şlerini f ırçaladı, bir elbise seçti, 
giydi çıkardı, diğerini denedi, olmad ı, bir ba şkasında karar 
kıldı, saçlar ını taradı, biraz makyaj yapt ı, anneannesinin he- 
diyesi ufak ye şim küpeleri takt ı, aynada kendine bakt ı, gör- 
düğünü beğenmedi ve gitti ba şka bir elbise giydi. 
Derin bir nefes ald ı, biraz parfüm s ıktı. Eternit-Calvin 
Klein. Şişe banyo dolab ında yıllanmıştı. David hiç parfüm 
sevmezdi. "Kad ın, kadın gibi kokmal ı" derdi hep, "vanilya ya- 
hut papaya gibi de ğil." Ama Avrupal ı bir erkek farkl ı düşüne-