yemek pişireyim . İstersen sana bir horozlu soğan yalınisi yapa­
om. Çocukken ne kadar severdin, aklında mı?" 
Kısacık Mahmut güldü: 
"Senden sonra ben hiç horozlu soğan yalınisi yemedim, 
Ana." 
"Şimdi bugün ye işte," dedi Hürü . 
Dışarıya oturup sırtıarım duvara verdiler. Onlar daha otu­
rurlarken at doludizgin, süzülerek, bir yel gibi önlerinden sü­
nerek geçti gitti. Hürü onu görünce başını çevirdi: 
"Ne yaparsa yapsın, o kara domuzlan bir daha konuş­
mam," dedi. "Onun bir daha da yüzüne bakmam, o boyu dev­
rilesinin ." 
Aradan çok geçmemişti ki at gene süzülerek önlerinden 
geçti, kayalıklara doğru gitti. Onun yüzüne bakmamaya ant iç­
miş Hürü, o gözden ırayıp yitinceye kadar özlemle arkasından 
bakh. 
Gün yıkılıp gitmişti, önce Hürü Ana ardından da Kısacık 
Mahmut ayağa kalkhlar. 
Hürü: 
"Mahmudum," dedi, karşıda eşinen iri, apak ışılayan, açık 
sarı telleri sarkan horozu gösterdi, "şunu yakala da kes, kes de 
sana ... " 
Kısacık Mahmudun koşmasıyla, horozu kesmesi bir oldu. 
Başı kesik horoz oradan oraya sıçramaya başladı. 
"Kısacık, ocağı batasıca Kısacık," diye bağırdı Hürü Ana, 
"böyle de horoz kesilir mi, haydi git de yakala onu. Eziyet çek­
mesin fıkara. Yakala da üstüne kestiğin bıçağı koy, kıpırdamaz 
o zaman horoz." 
Kısacık Mahmut koştu, horozu yakaladı, yere yahrıp, üstü­
ne bıçağı koydu, horoz kıpırdamad ı. 
Hürü Ana kolları sıvayıp gün batıncaya kadar Kısacık 
Malımuda bir yahni yaph ki kokusu bütün köyü doldurdu. 
Karşı karşıya geçip horozu bir güzel yediler . Hürü Ana bu gü­
zel yemeğin üstüne bir de çay pişirdi. 
Bir at ayağı tapırhsı duyup Hürü Ana dışarıya fırladı, eşik­
te bir süre durup alacakaranlıkta uçan bir kuş gibi yumuşacık 
akan ah seyretti. 
251