KAPLUMBAĞALAR
 
206
 
 
Yarından sonra gün doğarken bağbozumuna gidiyoruz. Ellerin içine 
çiçek gi
bi çıkacaksın. Yeşer’i, Haydar'ı, Fatma’yı çiçek gibi 
çıkaracaksın. Selede sepette değerli neleri varsa geydir...»
 
«Pekey buba...»
 
«Tamam kızım, hepsi bu kadar! Yusuf’u sesle bana!»
 
Yusuf geldi:
 
«Buyur buba.»
 
«Çukurviran’dan berber Sefer gelecek, onu hemen
 
bana getir!»
 
Yusuf güldü:
 
«Pekey buba!..»
 
«Gülme, heç gülme, ciddî ol! .. Sefer’i bana getir...»
 
Uzattı ayaklarını, ellerini başının altına koydu, gözlerini yumdu: 
«(Bir işi yaptık madem, tam yapalım!)» dedi kendi kendine: «(
Ö
yle değil 
mi emme? ..)»
 
*
 
**
 
Cennet karı: «(Ossuruğu cin herif, ossuruğu cinli herif!..)» diyordu 
içinden. «(Bir kıvrattı ki kirişini köylünün! Sanırsın bağbozumuna 
değil, bayrama gidiyoruz! Bu ossuruğu cinlinin düretınesi hep bunlar! 
Ne nüzümü var bu kadar sıkıntının? Ekmeğimizi, kat
ığımızı alıp 
gitsek olmaz mıydı? ..)»
 
Vakit geçmiyordu, geçmiyordu! Geçmek bilmiyordu. Patlayacaktı 
Kır Abbas. Hayat sekisine, keçenin üstüne uzanıyor, tırmarlanmış 
sakallarını bıyıklarını oynuyor, usturaya tutulmuş yanaklarını okşuyor, 
vakti geçiremiyordu
.
 
Akşamı zor etti.
 
Rıza’ya, Battal’a eski komutlarını yeniledi. Yapılanları, hazır 
edilenleri sordu. Köyde kimin sakalı varsa kesilmişti. Herkes yunmuş 
arınmıştı. At hazırdı.
 
«Tamam yeğenlerim! Eferim! Her şey hazır! Her şey tamam! ..