"Gözlerinden: Senin kadar mutsuz bakan birini görmedim hiç... Ş imdi ben de hiç 
mutlu değ ilim; ama gencim ben. Mutsuzluk bana güç veriyor. Bu yaş ta mutsuz 
olmayı, mutlu olmaya tercih ederim. Kars'ta ancak aptallar ve kötüler mutlu 
olabilir. Ama senin yaş ına geldiğ imde sarılacak bir mutluluğ um olsun isterim." 
"Mutsuzluğ um beni hayata karş ı koruyor," dedi Ka. "Benim için dertlenme." 
"Ne güzel. Kızmadın değ il mi? Yüzünde öyle iyi bir ş ey var ki aklıma gelen her 
şeyi, en saçma ş eyi bile sana söyleyebileceğ imi anlıyorum. Böyle ş eyleri 
arkadaşlarıma söylesem, hemen alay etmeye baş larlar." 
"Fazıl bile mi?" "Fazıl baş ka. O bana kötülük edenden intikam alır ve benim ne düş ündüğümü bilir. 
Şimdi biraz da sen konuş . Adam bize bakıyor." 
"Hangi adam?" dedi Ka. Oturanların arkasında birikmiş  kalabalığ a baktı: Armut 
kafalı bir adam, sivilceli iki genç, çatık kaş lı, yoksul giyimli delikanlılar, 
hepsi sahneye dönüktüler ş imdi ve bazıları sarhoş  gibi sallanıyordu. 
"Bu akşam tek içen ben değ ilim," diye mırıldandı Ka. 
"Onlar mutsuzluktan içiyorlar," dedi Necip. "Ş iz içinizde saklı mutluluğ unuza 
dayanabilmek için içmiş siniz." 
Sözünün sonuna doğ ru birden kalabalığ a karıştı. Ka onu doğ ru işittiğinden emin 
olamadı. Ama kafasının içi salondaki bütün gürültü patırtıya rağ men hoş bir 
müzik dinliyormuş  gibi rahattı. Biri ona el salladı, seyirciler arasında, 
"sanatçılar"a ayrılmış  birkaç boş  
139 
Millet Tiyatrosu'nda ¦ 
yer vardı, tiyatro takımından yarı kibar yarı kabadayı bir set iş çisi Ka'yı 
oturttu. O gece Ka'nın sahnede gördüklerini ben yıllar sonra Serhat Kars Televizyonu'nun arşivlerinden çıkarttığ ım video bantlarından seyrettim. Bir banka reklamıyla 
alay eden küçük bir "vinyet" oynanıyordu sahnede, ama Ka yıllardır Türkiye'de televizyon seyretmediğ i için neyin hiciv, neyin taklit olduğ unu anlayamıyordu. 
Gene de para yatırmak için bankaya giren adamın aş ırı Batı taklitçisi bir kibar 
züppe olduğ unu çıkarabildi. Kars'tan da küçük ve ücra kimi kasabalarda, 
kadınların ve devlet erkânının uğ ramadığı çayhanelerde Sunay Zaim'in Brechtçi ve 
Bakhtinci tiyatro kumpanyası bu oyuncuğ u daha edepsiz bir vurguyla oynar, 
"banka-matik" kartı alan züppenin kibarlığ ı seyircileri kahkahalara boğ an bir 
ibneliğe dönüşürdü. Öteki "vinyette" saçlarına Kelidor Ş ampuanı ve Saç Kremi 
döken kadın kılığ ındaki bıyıklı erkeğ in Sunay Zaim olduğ unu son anda fark etti 
Ka. Kadın kılığ ındaki Sunay ücra erkek çayhanelerindeki öfkeli ve yoksul 
kalabalıkları "anti-kapitalist bir katharsis" ile rahatlatmak istedi ği 
zamanlardaki gibi bir yandan edepsiz küfürler ederken bir yandan da Kelidor Şam-
puanı'nm uzun ş işesini arka deliğ ine sokar gibi yaptı. Daha sonra Sunay'ın 
karısı Funda Eser sevilen bir sucuk reklamını taklit ederken eline aldı ğı 
kangalı "At mı, eş ek mi?" diyerek edepsiz bir neş eyle biraz tarttı, daha ileri 
götürmeden sahneden kaçtı. 
Arkasından sahneye 1960'larm ünlü kalecisi Vural çıktı ve İ stanbul'da bir milli 
maçta İngilizlerden nasıl on bir gol yediğ ini aynı günlerde ünlü artistlerle 
yaşadığı aşklarla ve yaptığ ı şikelerle karış tırarak hikâye etti. Anlattıkları, 
tuhaf bir acı çekme zevki ve Türk'ün eğ lenceli zavallılığ ı havasıyla gülü şerek 
izlendi. 140 
16 Allah'ın olmadığ ı yer 
NECİP'İN GÖRDÜĞ Ü MANZARA VE Ka'NIN ŞİİR İ 
Yirmi dakika geçip Ka serin koridorun ucundaki helaya girince hemen arkada, 
Necip'in de pisuvarlara iş eyenlerin yanına gelmiş  olduğunu gördü. Bir süre 
birbirlerini hiç tanımayan iki kiş i gibi, arkadaki bölmelerin kilitli kapıları 
önünde beklediler. Ka helanın yüksek tavanına yapılmış  kabartma gülü ve 
yapraklarını gördü. 
Bir hela boş alınca içeri girdiler. Ka yaş lı ve ağ zı dişsiz bir ihtiyarın 
kendilerini gördüğ ünü fark etti. İ çeride sürgüyü çektikten sonra Necip, 
"Görmediler," dedi. Sevinçle Ka'ya sarıldı. Becerikli hareketlerle bölmenin duvarındaki bir çıkıntıya spor ayakkabısıyla basıp bir anda yükseldi ve elini