Hızlı adımlarla uzaklaştı. Yolun kenarında toprak kazan bir
amele saati sordu; cevap vermedi. Kenan olsaydı şimdi, birdurum muhakemesi yapardık. Kenan’ı düşünmek biraz hı-zını kesti. Durdu: terlediğini farketti. Önüne ilk gelen “Sa-lonumuz vardır”a girdi.
Aşağıda oturdu, salona çıkmadı. Garson, belini dayadığı
masadan hafifçe yaylanarak doğruldu. Taşralı garsonlar.İnsanın içi kapanıyor. Etrafta sinirlenecek ne kadar çokşey var. Önce sinekler... sonra, öğle sıcağında güneş.. yakarAllah deyu deyu... bir bu eksikti, bir de mısralar takılsınaklıma.
“Buyrun beyim.” Kenan’ı istiyorum. Beni ancak o serinle-
tebilir. Ulan, biz herkesten başkaydık be! Bizde hayal gücüvardı, bizde soyutlama gücü vardı. Peki, senin de onlar gibiakademili kızların peşinden koştuğun yalan mı? Doğru. So-murttu. Kenan, şimdi bunu karıştırma. Alaman Japonlu-ğundan başlarım senin. Dur dinle. Kenan’cığım, mesele cid-di. Ben rahatsızım. Bir dahiliyeciye görün. Bak Kenan; farzetki bütün takım toplanmışız. Eski günlerde olduğu gibi: Se-lim, Güner, Kayhan filan hep birlikte. Yoklamada imzaları-mızı atıp soluğu kantinde almışız. Fıkra anlatmaktan da sı-kıldık. Zeytin çekirdeklerini önlerindeki kâğıda tüküren yada helvalarının üstüne limon sıkan çocukları mı seyredece-ğiz karşı masalardaki? Senin miden bulanır, bakamazsın za-ten. Ciddi meseleler konuşacağız: Amerikan savaş filmlerin-deki Alman tank birlikleri neden hep yenilgiye uğruyor?Newton mu daha büyük, Gauss mu? Böyle önemli bir me-seleden bahsedeceğiz: bu Selim’in durumu ne olacak Ke-nan? Kendi bilir. Ben ona söyledim o gün: sen de dokuz nu-maradaki kıza gel, diye. Dinlemedi. Her hafta aynı kıza gi-dersen, diğerlerinden farklı muamele eder sana, dedim.Mutluluk hapı alacağına, bunu al, dedim. Yeter Kenan. Ken-tin şakalarının vahşeti, Ortaçağ mezalimini de geçti. Susun!
315