versitedeki bilimsel çalışmalarıyla kimsenin ilgilenmeme-
sinden yakındı. Herkes dertli. Az kalsın, kitap okuyama-mak şeklinde ortaya çıkan bir hastalık var mı diye soracak-tım ona. Allah’tan hemen vazgeçtim. Doktorla konuşurkensıkıntı geldi gene: sevindim. İşte gene geldi, dedim. Uzunuzun dinledi. Beni azarladı. Benim gibi pozitif bilimle uğra-şan bir insana yakıştıramadı bu kuruntuları. Tanımadığımbir doktora gideceğim.
Dönüşte Günseli’ye uğramak istedim. Yolda o sıkıntı ge-
ne geldi. Orada düşüp öleceğimi sandım. Bir otomobile zorattım kendimi. Eve döndüm. Beni öyle bir durumda görme-sine katlanamazdım.
22 Şubat
Dün gece sabaha kadar sis vardı limanda. Bir düdük dur-
madan öttü. Başımı yastıklara gömdüm, yorganın içinesoktum. Fakat o boğuk ses, her şeyi deldi. Kulağımda çın-ladı sabaha kadar. Eskiden, buhranlı gecelerimin sabahın-da, güneşin doğuşu beni sakinleştirirdi. Şimdi sıkıntı veri-yor: yeni bir güne başlamanın sıkıntısını. Basma perdeninarasından giren ışınlar, yaşanacak uzun bir günü gözümesokuyor.
Öğleden sonra dayım geldi. Aptalın biridir. Onunla hiç
yoktan bir tartışmaya girdim. Konuşmanın yarısında ateşi-min yükseldiğini hissettim; derece koydum; otuz sekizdört. Hemen içeri gidip yattım. Annem endişelendi. Aptaldayım da telaşlandı, acele gitti. Beter olsun. Nedir bu insan-ların benimle alıp veremediği? Hastalıkta bile bir ayrıcalıktanımıyorlar bana.
Daireden, işe gitmem için hiç baskı yapmıyorlar. Müdür,
keyfine baksın, diyormuş. Bir bakıma keyfime bakıyorum
597