"Size bir sözüm var," dedi Recep Çavuş. "Şu Cabbar var 
ya, onu gözden ırak etmeyin. Sağlam, babayiğit çocuk. Bir or­
duya baş gelir. O olmasa beni sarat gibi ederlerdi. Kendi üstüne 
çekti ateşi, benim vurulduğumu görünce, Öyle bir ateş açh ki 
ondan sonra da onlara ... Şaşırdılar. " 
Gömleğini yırtarak yarasını sardılar. Recep Çavuş uyuklar 
gibi: 
"Yarın," dedi. "Yarın çemberle rini." 
M em ed: 
"Mümkünü yok onun, Çavuş," dedi. "Yarmaya çalışırsak 
vuruluruz . Bizden, işte böyle korkuyorlar. Ya akşama kadar da­
yanacağız, ya da burada öleceğ iz." 
Recep Çavuş düşündü. Yüz etleri gerili . Bağırmamak için 
zor tutuyor kendisini. 
"Bak, bunu doğru düşünüyorsun, Memedim. İçinizden bir 
tanesi bile kaçmaya kalkarsa hepiniz ölürsünü.Z . Toplayın arka­
daşların hepsini, bir adım atmamaya, geriye bir adım atmama­
ya ant için. Anladım ki onlardan kaçmak ölmek demektir. Da­
yanın. Öyle sanıyorum ki üstünüze gelemezler. Gelecek olsalar­
dı, çoktan gelirlerdi. Bir şeyden, bir tuzaktan korkuyorlar." 
Memed: 
"Haydi Durdu Ağam, şu işi yapalım." 
Recep Çavuş: 
"Zalanın oğlundan korkulur. Ödleğin birisidir . Ona göz 
kulak olun. Belki o kaçar ... " 
Dur du: 
"Toplayalım arkadaşları. Horaliyle Cabbar ateşi sürdür­
sünl er, oyalasınlar." 
Arkasından da toplanma ıslığını çaldı. Arkadaşları, bu za­
manda, kurşun kaynarken, bu toplanma ıslığına bir anlam ve­
remediler: 
Zalanın oğlu: 
"Bu kıyamette nasıl toplanh yapılır?" diye yanındaki arka­
daşa dert yandı. "Kurtuluş yok zaten. Recep Çavuş gitti." 
Önce Horali geld i. Sonra da Ala Yusuf ... Sonra da Güdü­
koğlu . 
Dur du: 
164