tutamayacağı sabunum -
311
su bir yapı. Ne kadar uğraşsan da tutamayacağın senden hızlı bir 
tavşan-dil, ne ulaşabildiğin, ne de ulaşıp ulaşmamayı umursamama 
hakkını koruyabildiğin.
Yine de, ba şlıklarının moral bozucu bir biçimde uzayıp gitmesine 
rağmen, başkahramanlar Mr. ve Mrs. Brown'dan başka birileri olsa 
İngilizce Öğreniyorum dizisi çok daha eğlenceli olabilirdi.
Eğer Türkiye'de nice lise öğrencisi gramere azami dikkat gösterip, 
asgari kelime hazinesiyle geçinen, iğretiliği kemikleşmiş bir İngilizce 
konuşuyorlarsa bunun suçu kısmen de olsa Mr. ve Mrs. Brown'a aitti. 
İngilizce Öğreniyorum -I-H-III-IV... dizisi boyunca en basit 
faaliyetleri dahi en alengirli şekillerde yaparak sayfalarda kol 
gezerler, bu arada genç okurlarının yaratıcılık ve hayal yetenekleri ne 
nasıl zarar verdiklerini bilmezlerdi.
Çift İngilizce Öğreniyorum -fin ilk sayfalarında, evlerinin mutfağında 
ağızlan kulaklarında gülümser vaziyette zuhur etmişlerdi. Bu ilk 
karşılaşmada Mrs. Brown "tabak", "fincan" ve "elma" kelimelerini 
öğretme vazifesiyle tezgâhın yanında duruyor, Mr. Brown ise masada 
oturmuş, amaçsızca kahvesini yudumluyordu. Sonraki hafta Mrs. Brown 
"koltuk", "perde" ve herkesi hayrete düşürerek "televizyon" 
kelimelerini öğretmek üzere yine aynı elbise ve aynı tebessümle oturma 
odasında hazır ve nazırdı. Mr. Brown görünürlerde yoktu. Sonraki 
haftalarda çiftin öğretme teknikleri de gülüşleri ve giysileri gibi, 
nadiren değişmişti. Her farklı sahnede Mr. ve Mrs. Brown etraflarındaki 
her şeyi üç temel ölçüte göre tanımlayıp öğretiyorlardı : renk, büyüklük 
ve yaş. Böylelikle, Mr. Brown bahçede küçük bir köpek gördüğünde Mrs. 
Brown yeşil halıyı süpürü -yor ya da Mr. Brown eski koltuğunda otururken 
Mrs. Brown beyaz bir doğum günü pastası yapıyor, işleri 
karmaşıklaştırma zamanının geldiğine kani olduklarındaysa küçük yeşil 
yeni halıları süpürüyor ya da büyük yaşlı siyah köpeklere 
rastlıyorlardı.
Ancak çok geçmeden bu iç mekân sahnelerinin geçici bir safha, çiftin 
hayatında bir nevi ara dönem olduğu ortaya çıkmıştı. Kitabın 
ortalarında bir yerlerde o dönem sona erdiğinde, Mr. ve Mrs. Brown bir 
dizi dış mekân faaliyetine kendilerini vurup bir daha da
312
dur durak bilmediler. Kafeslerdeki hayvanları n isimlerini saymak için 
hayvanat bahçesine gittiler, otlar, ağaçlar ve çiçekleri öğretmek için 
dağlara tırmandılar, "gözlük" seçmek, "dondurma" yemek ve sorf 
yapanları seyretmek için kumsalda bir gün geçirdiler; "marul", 
"lahana", almak için yakınlardaki çiftliklere, "eldiven", "kemer" ve 
"küpe" satın almak için mağazalara gittiler, her ne kadar bunları h iç 
giymeseler de takip eden bölümlerde. Ara sıra tekrarladıklan bir başka 
faaliyet de uzun, mayışık "güney/j -bir-pazar-günü-idi" pikniklerine 
çıkmaktı. Orada "kurbağa", "uçurtma", "çekirge" kelimelerini 
öğrettiler, "tepeler" arasından akan bir "ırmak" kıyısında dinlenirken. 
Her ne kadar Mr. ve Mrs. Brown dünyanın başka memleketlerinde olup 
bitenlerle zenece ilgili görünmeseler de bir keresinde "havaalanı", 
"gümrük", "bavul" ve "sombrero" kelimelerini öğretmek için Meksika'ya 
gitmişlerdi. Pek çok öğrenciyi hüsrana uğratan bir çabuklukla geri 
dönüp, tekrar evlerinde görüldüler; arka- daşlanna ve akrabalarına (her 
biri sombrerolu) tatil fotoğraflarını göstermek, bir yandan da the past 
perfect tense'i öğretmek için şatafatlı bir parti vererek.
Durdurak bilmeden hareket halinde olsalar da, Mr. ve Mrs. Brown'in asla 
adım atmadıkları mekânlar da vardı. Asla mezarlıklara gitmezlerdi 
mesela; sınıftaki oğlanların çoğunun kapısına kadar gidip, içine