46 
 1971 yılı Nisan ayı Yılmaz Güney ya haydi bir oturup konuşalım başım dertte dedi. 
Kuliste buluştuk hayırdır ne var ne yok? dedim. Dedi ki umudu gönderemiyoruz. Nereye? 
Cannes’a, Cannes festivaline. Nasıl yapacağız? dedi. Sen bu  işlerden anlarsın. Dedim ki valla 
bilmiyorum. Ben de o arada gazetecilik yapıyorum, o tarihte. Dedim ki bir araştırayım, 
soruşturayım. Hakikaten bir araştırdım, soruşturdum. Çıkmasının imkan ve ihtimali yok 
yurtdışına. Sonra buluştuk dedim ki bu olmuyor. Mümkünü yokmuş yani sordum, soruşturdum. 
Ya dedim ama bir şey var. Ben dedim Cannes Festivaline gidiyorum zaten. Günaydın Gazetesi, 
Saklambaç, Hürriyet, Hürriyet Haber Ajansı, Ses ve Hayat desteği ile. Yani onların muhabiri 
olarak gidiyorum dedim. Ee nasıl  yapacağız? dedi. Dedim ki, valla bilmiyorum varsa koyarız 
götürürüz. Yani herhalde bizi öldürecek halleri yok bir film yüzünden falan dedim. Tuttu eve 
gidelim dedi. Kalktık eve gittik. Dedi ki ya sende şey var mı? Ne? Smokinin var mı dedi. Niçin 
dedim. Ee  dedi orada filmin galasına çıkacaksın ya dedi. Dedim ki yani yok hiç aklıma da 
gelmedi doğrusu. Smokini getirsene dedi. Yukarıdan smokini geldi. Çok şık böyle beyaz bir 
smokini vardı Yılmaz’ın. Ben giydim tabii, kolları Yılmaz’ın kolu boyu daha uzun olduğ u için 
benden böyle orada ellerim kayboldu şeyde smokinin içinde. Dedi ki onu yaptıralım sana göre. 
Neyse aldık uzattık. Biz onu götürdük kendime göre güzel bir smokin yaptırdım.  
Burada geriye dönelim. Yılmaz 1959 yılından beri arkadaşım. Bayram pastanesi nde 
tanışmıştık. Bir de hemşeriyiz çünkü ben Osmaniyeliyim Yılmaz Adanalı. Biz de Adana’ya 
bağlıydık o zaman. Adanalıyız diyorduk. Öyle bir Adanalılar şeyi vardı, çetesi derlerdi. İşte 
Yaşar Kemal, Orhan Kemal falan… Biz de onun arasına girmeye çalışmıştık . Yılmaz da o 
ekibin içinde. Ben sinemaya ilgimi 1959 yılında öyle bir akşam meyhanede konuşurken Ahmet 
Mekin, Nuri, koca kafa Nuri diyoruz, yönetmenim arkadaşlarımız falan… Ya ben dedim hiç 
film görmedim hayatımda çekimi nasıl oluyor? Nuri dedi ki, yarın gel çekim var dedi. Görürsün 
dedi. Ertesi gün tarif ettiği yere gittim. Böyle kocaman bir hangar, ortada bir tane lostra 
tezgahı… Cilalı İbo Perili Köşkte diye bir film çekiliyor. Oo hoş geldin dedi. Hemen Varoba’yı 
çağırdı. Dedi ki bu benim arkadaşım heme n bir postacı elbisesi giydir falan dedi. Ya ne dedim 
ne oluyor. Bize apar topar bir postacı elbisesi giydirdiler. Şapkası, çantası falan… Nuri diyor 
ki, şuradan girecekmişsin gibi yapıyorsun dedi. Birkaç defa prova yaptık. Soracaksın dedi işte 
Cilalı İbo kimdir? diye dedi. Cilalı İbo zaten çıkacak dedi. Ben de girdim provadan sonra 
çektiler, bitti. Tabii çıkarken ben gidiyorum dedim. Nuri dur ya paranı al dedi. Ali’ye dedi gel 
oğlum abinin gel parasını ver dedi. 50 lira bir para yazdılar makbuz. Çok iyi pa ra. Ben de o 
zaman hem çalışıyorum hem okuyorum İstanbul’da. 50 lirayı aldık. Nuri dedi ki, yalnız 
kaybolma akşam sendeniz dedi. Peki dedim. Ondan sonra iş böyle bununla bitmemiş tabii. Nuri 
arkadaşımız diye, jeneriğe adımızı yazıyor. Arif Keskiner diye oy uncular listesinde var. Film 
tabii Osmaniye’ye gidiyor. Osmaniye’de bütün arkadaşlarım Osmaniye’de çünkü çocukluk 
arkadaşlarım. Film Osmaniye’de 5 gün sinemadan inmiyor. Sürekli matine yapıyor. Herkes bir 
daha gidiyor, bir daha gidiyor falan… Bu arada baba m da hiç sinema görmemiş hayatında. 
Arkadaşlar diyorlar ki Hasan Abi gel seni götürelim bak oğlun filmde oynuyor diyorlar. 
Özlemişsindir diye. Babamı zorla alıyorlar götürüyorlar. Tam benim sahnem geleceği sırada 
babama bak şimdi oğlun giriyor Hasan Emmi d iyorlar. Babam şöyle bir bakıyor hakikaten kendi 
oğlu, postacı mostacı derken babam bir küfür ana avrat… Ulan diyor Osmaniye’nin suyu mu 
çıktı madem postacı olacaktın gidiyorsun İstanbul’lara falan diye. Sinemacılığımız böyle 
başladı da…  
Parasız kaldığımı z zamanlar, Yılmaz da o ara şeye Atıf Abiye asistanlık yapıyor. 1 -2 
filmde oynamış. Ama bir daha iş yok tabii. Asistanlık yapıyor ve biz de gidiyoruz imtihanlar