FAKİR BAYKURT
 
299
 
 
“Beş takka mola verin! Ben konuğu görüp geleyim, isterseniz siz de 
gelin!” dedim. Belkim gelirler... Eee Omar beyim, sen nassın? Sende 
ne var, ne yok bakalım?»
 
«İyilik güzellik valla... muhtar! Bir bildirim var, onun için 
geldim...»
 
«Eh hayırlısı
 
olsun!» dedi Battal. «Çoluklar da eyiler mi?»
 
«
İ
yiler çok şükür!..»
 
«Açlık tokluk var mı Omar beyim? Eğer çok acıktıysan, hemen 
bir yimek kayırsın bizimkiler...»
 
Müdür karnını elledi:
 
«Yok, çok acıkmadım... Alime 
-
Alime’ydi kerimenin adı, de
 
ğil mi?
-
 
çalk
ama yaptı, birkaç bardak içtim ... Çoktandır böyle güzel 
çalkamaya hasrettim...»
 
«Sağol Omar beyim, afiyet olsun...»
 
«Vakit de erken daha.»
 
«Sen bilirsin. Emme ben gene bizimkilere söyleyim de, bir şeyler 
hazırlasınlar. Yumurta filân yimezlik eder misin Om
ar beyim?»
 
«Yooo, yerim yerim...»
 
«Sormaktan muradım, kadastrocular geldi bizim köye. Bir bey 
vardı içlerinde: Demir bey mi, Çelik bey mi? yimezdi yumurta! tavuk! 
.. Ağzına koymazdı! .. Bulgur aşını yirdi, şarabı içerdi ... emme has 
yağda kızarmış tavuğu y
imezdi! Tabiî huylar çeşit çeşit...»
 
«Yok yok, ben yerim! .. Ben ne olsa yerim muhtar!.. Yalnız, 
hanıma zahmet verme sen...»
 
«Zahmet mi olur?» dedi Battal. Kalktı, Güley’e doğru yürüdü. 
«Omar bey yumurta yiyormuş gıı! ..» dedi usulca. «Ona göre bak bir 
şey
 
kayırıver. 
Ö
ğlen oluyor. ..»
 
Güley:
 
«Canım, herkes o Çelik bey gibi mi olacak? Çelik bey değil miydi 
onun adı? Yumurta yimezlerse, başka ne bulunur köy yerinde? Hem