"Benim yaşıma gelirsen anlarsın," dedi Hoca sesi sevinçten 
şakıyarak. 
Kalktılar , karşı dağa döndüler yönlerini. Dağın dibinde bir 
köy karanyordu. 
"O köye gidelim ." dedi Hoca. "O köyün adı Yedi Kardeş­
lerdir. Orada Kale Bekçisi Mestan oturur. Çok yoksul bir köy­
dür. Yiyecek ekmek bile bulamazlar. Topraklan hep kepir taş­
lıktır. Yiğit insanlardır. Hiç yaşiısı yoktut. Bu köyün bütün er­
kekleri savaşa gitmiş, hiçbirisi de geri dönmemiştir. Köyün bü­
tün insanlan yaşlı dul kadınlar , genç kızlar , delikanlılardır. Ço­
cukları da çok azdır." 
"Bir duldaya sığınalım," dedi Tem ir. "Böyle güpegünd üz. 
Bir alay da candarma arkam ızda." '·' 
"Olur," dedi Ferhat Hoca. 
Memed, derin düşüncelere dalmış, sanki yanında yöre� 
sinde olan bitenleri görmüyor , konuşulanları duymuyor du. 
Bir koyağın dibine indil er, bir yarın altına sığındılar , bir kütü­
ğün üstüne, karlarını süpürerek oturdular. Oturur oturmaz 
da hepsi birden bobçalarını açıp, armağanlara gözlerini dikti­
ler, daldılar. Memed, mor işlemeli dürülü mendili, kutsal bir 
emanete dokunurcasına saygıyla açtı kokladı, yüzüne sürdü. 
Biz onlara zulümden, aşağılamalardan başka ne verdik ki, di­
ye içinden geçir di. Bunu da boyuna yineledi. Sonra da ne 
yapmalı, ne yapmalı, diye sordu boyuna. Ne yapmalı, ne 
yapmalı? Ölüm kolay , ölümü göze almak daha kolay ... İnsa­
nın bir canı var, onun da bir kurşunluk hükmü var, ama ne 
yapmalı, işte bu zor. 
Ihırcık karanlık çökünce bobçalarını topladılar , hiç konuş­
mamışlar dı. Konuşmadan yola düştüler. �öye girerken onları 
bir çocuk karşıla dı. 
"Beni Mestan Ağa gönderdi, köy candarmayla dolu, Kara­
fırtına da burada, dedi. Ben şimdi sizi bir yere götüreceğim, o 
da gece yarısından sonra gelecek. Onu çok dövdüler , zor yürü­
yebiliyor. Köyün hepsini de kırfacan ettiler. Herkes yatakta . Be­
beleri bile döve döve öldürdüler. Ben saklandım da beni bula­
madılar. Bizden çok yemek istediler. Bizim köyde hiç yiyecek 
yok ki, tavuklan da, keçileri de, bizim bir ala keçi vardı, onu 
'580