inip, toprağı iyice araştırdı. Taşlara baktı . Bir iz bulabilmek için 
ne yapılmak gerekiyorsa, hepsini yapıyor du. Yalnız asıl izin bu­
lunduğu yere bir türlü yaklaşamıyordu . Korkuyord u. Biliyordu 
ki izi bir daha görürse dayanamayacak alıp götürecekti. İz izler 
gibi yaparak köyün dışına çıktı. İçinden, dolduruvermek atı, 
başını alıp kaçmak geliyordu. Doludizgi n!.. Ormanlığa gözünü 
dikti uzun uzun baktı. İzin yönü doğru ormanın içine gidiyor­
du. Sevişen iki insanı görür gibi oldu. Kafasında her şey altüst 
oldu. 
Yağmur usul usul çiseliyordu . 
Atının başmı tekrar Hatçelerin evine doğru çevirdi. Geldi, 
Hatçelerin evinin önündeki dut ağacının yanındaki çitin üstün­
de durdu. Yerde upuzun bir çarık izi yatıyo rdu. Kendi kendine: 
"Çarık daha yeni dikilmiş," dedi. "Tüyleri uzun. Bu, olsa olsa 
kışın ölmüş bir tosun derisi olabilir." Gözünün önüne yeniden 
ormanda sevişenler geldi. Usul usul çiseleyen yağmurun altın­
da. Her bir yerini bir merak ateşi sardı . Yakıyordu. 
Dalmış gitmişken, köylülerden biri yaklaştı: 
"Ne o Ali?" dedi. "Burada uyuyup kalacaksın. Abdi Ağa 
sabırsızlanıyor. Ne dolanıp duruyor köyün içinde, diyor. Diyor 
ki, bu kadar övdüğünüz Topal Alinin sürdüğü iz bu mu?" 
Bunlar böyle konuşurlarken, Abdi Ağa doludizgin sürdü­
ğü atının başını tam yanlarında çekti: 
"Ne o?" dedi. "İzci başı ne o? Maşallah izci başı, sen ne iz 
sürermiş sin! Sabahtan beri tapusunu çıkaracakmışsın gibi kö­
yün içini dolandm durd un. Şimdi de bu çitin dibinde uyuya­
caksın ." 
Topal Alinin gözleri karar dı. Abdi Ağa ya hızla atının başını 
çevirdi: 
"Ağa," dedi, "sor köylülere bakalım, yeni çarık giymiş mi? 
Bu çank kışın ölen bir tosunun derisi mi?" · 
Ağa, köyiiliere döndü: 
"Doğru mu?" diye sordu . 
Bir köylü: 
"Doğru," dedi. "Kışm İsmailin tosunu öldüydü. Değirmen­
ci İsmail var ya, işte onun, bir giyimlik de Memed aldıydı on­
dan." 
lll