nın başka bir nedeni de yarınki direksiyon kursu. Ben de
yatıp uyumalıyım; herkes yatıp uyumuştur. Benden başkakimse, bu mektubun anlamını düşünmüyor. Kaya şimdi ça-lışma odasında olsaydı ne yapardı? Üniversiteli kızların so-yunmasını seyrederdi. Hele bir tanesi varmış; her gece, hergece bacaklarını duvara dayayıp... Karısından gizli, yani ka-çamak. Ben de kaçamak yapıyorum şimdi: karımdan gizli,Selim’i düşünüyorum. Hayır, gizli değil; biliyor kimi dü-şündüğümü. Gene de bir gizlilik var: ne düşündüğümü, na-sıl düşündüğümü bilmiyor. Selim’i ve kızların bacaklarını...Selim de olsaydı seyrederdi, ben de seyrederdim. Olmuyor;düşünce suçları, kaçamaklar artıyor. Ayağa kalktı, salondançıktı, koridorun duvarına tutunarak karanlığı geçti. Yatakodasının kapısını itti; uyuyan karısını seyretti ışığı yakma-dan. “Hayır, hayır.” İpek yorgan hışırdadı, karısı uyanır gibioldu. “Uyusaydın artık,” diye mırıldandı, yorganın içinden.“Biliyorsun...” Biliyordu: kaçamak sona ermeliydi artık.T urgut, o sırada tehlikeyi göremiyordu: gene de bitmesi ge-rektiğini seziyordu bu olaya olan ilgisinin. Kaya’nın, karşıbinadaki yarı aralık kırmızı perdelerin arkasını merak et-mesinden öte, daha büyük bir tehlikeydi bu. Çıplak bir ba-cağın görüntüsüyle yatışan ilgiden daha keskin bir şey: birdüşünce, geriye doğru giden bir merak. Selim olsa, sabahakadar uyumaz, düşünür dururdu. Ben olsam yatardım. Üni-versitede okurken de ben, gece yarısı olunca yatardım; o,çalışmasını sabaha kadar sürdürürdü. “Saçların dökülüyor,uykusuz çalışmaya dayanamıyorsun; oğlum Turgut, ihtiyar-lıyorsun.” “Uykusuz kalabilmen sinir kuvvetinden. Benim-ki adale kuvveti.” Kollarıyla Selim’i soluksuz bırakıncayakadar sıkardı: “Sen birden çökeceksin Selim. Çünkü ne-den? Çünkü için boş senin. Birden, kollarımın arasında içinboşalacak: birden, üçüncü boyutunu kaybedip bir düzlemolacaksın ve ben de seni duvarda bir çiviye asacağım.” Ha-
28