"Ekin biçtiğimiz Çukurova toprağının yüzüne nasıl baka-
cağız .. ?" 
"İnsanoğlu bizden bunu kıyamete kadar sual etmez mi?" 
"insanoğluna ne diyeceğ iz?" 
Tanyerleri neredeyse ışıdı ışıyacaktı. Köyün bütün kadınla­
rı sessizce gelmişler, Mahmut Ağanın konağının kapısında dur­
muşlardı. Üç kadının ellerinde siniler, sinilerin içinde de yiye­
cekler vardı. Bütün kadınlar ak çarşaflara sannmışlardı . 
"Açın kapıyı yavrular, size yiyecek getir dik." 
Nöbetçi, kadınların sesini duyunca kapıyı açtı, kadın kala­
balığını görünce bir tuhaf oldu. 
Emiş Hatun: 
"Ne o, yavru m?" dedi. "Ürküttük mü seni? Korkma bir şey 
olmaz." 
Kadınlar içeriye doldular. Nöbetçiyi ortalarına aldılar. 
Adam bir anda aralannda yitti gitti, sesi soluğu çıkmadı. Ka­
dınların bir ucu çoktan konağa çıkmışlar, oradaki nöbetçileri de 
aralarına almış, yitirmişlerd i. Muhtarın yaşlı karısıyla, o da İn­
ce Memede güzel ağıt yakanlardandı, Emiş Hatun, onların ar­
kalarında da genç kızlar mahpusların odasına girdiler. 
ler. Emiş Hatun: 
"Çözün şunların ellerini," diye bağırdı. 
Kızlar göz açıp kapayıncaya kadar onların ellerini çözdü-
"Bunlar giyitleriniz, alın da hemen giyini n." 
Eşkıyaların silahları da kızların kucak lanndaydı . 
"Bunlar da silahlarınız, kuşanın. Sabaha az var. Neredeyse 
gün ışıdı ışıyacak Dağı tutun. Sarı Çavuşu bize bırak ın. Biz ona 
bakar ız." 
Önce İnce Memed, sonra ötekiler, yaralı Ferhat Hoca bile, 
nasıl giyindiklerini, silahlarını nasıl kuşandıklannı bilerneden 
giyindiler kuşandılar, "Sağlıcakla kalın, sağ olun, var olun," 
dediler, ikiye ayrılarak, onlara yol veren kadın kalabalığının 
arasından çıktılar, az sonra da kayalıkları tuttular. Kadınlarsa 
hiçbir şey olmamış gibi ellerin deki tepsileri yere, nöbetçilerin 
önüne koydular, "Yiyin afiyet olsun," dediler, geldikleri gibi 
gene sessizce çekildiler gittile r. 
595