KAPLUMBAĞALAR
 
10
 
 
TOZAK KIRI DENEN YER
 
Güneş, Tozak kırına kocaman bir ateş dağı gibi çöktü. Yakıyor 
boyuna. Yanıyor Tozak kırı. Taçları koncayken solmuş gelingüvey 
otları, kuşekmekleri, ç
obançantaları, koyungözleri tamtakır 
kurumuşlar. Bir deri bir kemik yılanlar, tarla sıçanları, emecenler, 
zavallı yeşilistan böcüleri sinecek birer gölge, girecek birer delik 
arıyorlar. Kanları buhar olup uçmuş serçe kuşları ateşler içinde yanan 
toprağa dü
şüyor, lokma lokma ölüyorlar.
 
Toprak yanıyor...
 
Toprağın bir karış altı ak pur taşlarıyle sımsıkı kitli. Pur taşlarının 
üstündeki toprak yanıyor. Yana yana yanacak yeri kalmamıştı. Kül 
olmuştu. Kavrulmuştu otlar. Serin yeller esmiyordu. Eserse arada 
«çanak
 
kurutan» yelleri esiyordu, o da hangi büyük cehennemden 
esiyorsa, Tozak kırına yangın yalımları getiriyordu.
 
Kıracın yüzüne dikkatle bakanlar, yanan otların dumanını, kanları 
uçan böcülerin buharını görebiliyor, hatta duyabiliyordu.'
 
Tozak kırı yorgan kad
ar bir topraktı yeryüzünde. Tilkiçı
-
 
kan’dan 
yukarı yürünüp oradaki tek ağacın altından bakılsa, üstündeki eğri 
çizgilerle, bozuk dörtgenlerle, yamuklarla kırk yamalı bir yoksul 
yorganı gibi görünüyordu.
 
Tohumunu ödeyen, ödemeyen tarlalar da düzlükteydi. Y
ollardan 
daha çok yer tutan sel yatakları bu düzlükte; altmış kadar balçık evi, 
küçük avluları, gübrelikleri, çatma kapılarıyle Tozak köyü bu 
düzlükteydi. Bu düzlükte, otların yeşerdiği mevsim kadar ya süren ya 
sürmeyen çocukluk yılları, üçer beşer akşamlı
k gelin
-
güvey sevinçleri, 
güz aylarına sıkıştırılmış dü
-
 
günler. sazlı şaraplı «âlem»ler... Bu düzlükte dünyanın acısı, ateşi, 
kurağı... Bu düzlükte kaplumbağalar...
 
*
 
**
 
îki taneydi kaplumbağalar. Sıcaktan önce yola çıkmışlardı. . 
Yürümüşler yürümüşler, d
üzlüğün ucundan ortasına gelmişler, belki