"Nasıl duymazlar onlar beni," diye azarlıyordu onu Hürü­
ce, "sus, günaha girme, onlar, her bir şeyi duyar , anlarlar. Haz­
ret Efendi onları boşuna mı yapmış? Duy mazlar , anlamazlar da 
bunlar ne işe yararl ar?" 
Memed, Hürü Ananın bu resimlerle konuşmasını, gittikçe 
de artan bu merakını bir türlü anlamamıştı. Bu cin gibi insan 
resimlerle konuşmayı, öfkelenince, üzülünce, sevinince kendi­
ne iş edinmişti. Herha lde bir bildiği var, diyordu Memed. Belki 
de bura da çok canı sıkılıyor , sıkılıyor da o resimlere sığınıyor, 
diye düşünüyordu arada sırada da. 
Bu arada Memed kendisini kasabanın, dedikodularının, ça­
bşmalarının, kıran kırana çıkar savaşımlarının ortasında bul­
muş, bu hiç bilmediği insanları, dünyayı öğrenmeye dört elle 
sarılmışt ı. Eğer, bu kasahada öğretmen Zeki Nejad gibi birisini 
tanımamış olsaydı, ne kendini bütün bu savaşırnların içinde, 
gökten düşmüş gibi birdenbire bulur, ne de bir yanı tutup onla­
rın dövüşlerine canı gönülden katılırdı. Öğretmen Nejadla bir­
likte o arzuhalciden, bu arzuhaleiye gidiyor , Kaymakama çıkı­
yor, birtakım pulların üstüne adını yazıyord u. Bu arada öğret­
men ona adını yazmayı da öğretınişti. o da çabucak, hem de 
kolaylıkla öğrenmişti Memed yazmayı. Kağıtların üstüne her 
Memed yazdıkça yüreği, bir kızı ilk öperkenki gibi çarpıyor du. 
Öğretınen ona yakında okuryazarlığı da öğretecekti. Öğretme­
nin dediğine göre bu işi üç aya kalmadan öğrenecek, bütün 
dünyayı, dünyada ne kadar söz varsa okuyacak yazacaktı . Me­
med, yeni, tuhaf bir dünyaya yeniden doğmuştu . Öğretınen 
Zeki Nejada yüreği öylesine ısınmış, bu deli dolu, son söyleye­
ceği sözü ilkten söyleyen adama öylesine bağlannnş, onu öyle­
sine kardeş bilmişti ki ona, kimliğini açıklamadığından dolayı 
utan ıyor, yerin dibine geçiyor du. O da İnce Memedi fakir fıkara 
kadar, belki de onlardan çok seviyor, dirilip de göğe çekilen ata, 
söz dönüp dolaşıp gelince de, hiç konuşmuyor , onu derin bir 
düşüncedir alıyordu. Onun İnce Memed olduğunu bilse kim 
bilir ne yapardı? Sevinir miydi, coşar mıydı, coşar da sarılıp 
öper miydi, ya da korkar mıydı? Bu delifişek, bu ateş çemberin­
den geçmiş kişi, bu dünyada hiç korkacağa benzemiyor du. 
Ona, bak, şu kar şıdaki ölümdür , bir adnn atarsan içindesin de-
253