Kurban Ba yram ı
kurbanları nın hemen yan ında bulduk. Yoku şta freni patla yan bir
kamyon şerit değiştirmiş ve bir-iki dakika önce, özel bir araba yı 
acımas ızca alt ına alm ıştı. 
"Allah ım sen bü yüksün!" dedi Çetin Efendi. "Küçük han ım sakı n 
bakmay ın siz." 
Ön k ısm ı tamamen ezilmi ş araban ın içinde can çeki şirken ba şını 
hafifçe o ynatan birilerini ha yal me yal gördük. Arabam ızın üstünden
geçtiği cam k ırıkların ın şıkırtısını ve sonraki sessizli ğimizi hiç  
unutmad ım. Yoku şu ç ıkıp boş sokaklardan geçerek, Taksim'de n
Nişantaş ı'na ölümden kaçar gibi alelacele vard ık. 
"Nerede kaldı nız yahu?" dedi babam. "Merak ettik. Buldunuz mu  
likör?" 
"Mutfakta!" dedim. Salon parfüm, kolonya ve hal ı kokuyordu.  
Akraba kalabal ığına karış ıp küçük Füsun'u unuttum. 
 
 
12. DUDAKTAN ÖPÜ ŞMEK 
 
Alt ı y ıl önceki bu bayram gezintisini, ertesi gün ö ğleden sonra Füsun
ile yeniden bulu ştuğumuzda bir kere daha hat ırlad ık. Sonra her ş eyi
unutup uzun uzun öpü ştük ve sevi ştik. Tüllerin ve perdeleri n
aras ından esen ıhlamur kokulu bahar rüz gârı bal ren gi tenini
ürpertirken, gözlerini kapay ışı ve bana denizde bütün gücüyle ca n 
yeleğine sar ılan biri gibi sar ılışı beni serseme çeviri yor, yaşad ığım şeyin
daha derin anlam ını görüp dü şünemi yordum. Suçluluk du ygularına,
şüphe ye, bir aşkı besle yip bü yütecek o tehlikeli böl gelere daha fazla
batmamak için erkeklerin aras ına girmem gerekti ğini anladı m. 
Füsun ile üç kere daha bulu ştuktan sonra, Cumartesi sabah ı 
ağabeyim telefon edip, büyük ihtimalle Fenerbahçe'nin ö ğleden sonra  
şampi yonluğunu ilan edece ğini sö ylediği Giresunspor maç ına beni  
çağırınca gittim. Çocuklu ğumun Dolmabahçe Stad yumu nda yirmi 
yılda ad ının İnönü'ye çevrilmesinden ba ş- 
 
48