Memed, birazıcık kızgın: 
"Burada donup öleceğimi bilsem, onu gene yakmam." 
Hatçe: 
"Belki entarilerde kuru bir parça bulunur." 
M em ed: 
"Getir hele," dedi. 
Hatçe, bohçayı getir di. 
Memed, karıştırdı karıştırdı bohçayı: 
"Ohhooo," dedi, ''bunlarda bir kuru parça değil, yüz parça 
bile bulunur. " 
Hat çe: 
"Bulunur," dedi. "Hepsini yak da çıplak geze lim." 
M em ed: 
"Bu gidişle öyle olacak." 
Kuruca bir entarinin iç astarını söktü. Çakmağı çaktı. Kavı, 
bez parçasının içine koydu . Üflemeye başladı. Üfledi babam üf­
ledi. Yorulunca bezi Hatçeye verdi. Bu sırada tam yanianna bir 
yıldırım düştü. Yer hafiften sarsıldı. Ağaçlar çatırdadı . Hatçe, 
elindekini yere düşürdü. Memed, eğildi yerden aldı. Avurdunu 
şişirerek yeniden üflemeye başladı. Avurdu acımıştı. Bezin üs­
tünü küçücük bir alev yalayınca sevindi. Hemen öbür elindeki 
çıra yı tuttu . Çıra cızırdayarak ateş aldı. Birkaç tane çırayı birleş­
tirdi. Ortadaki çalı yığınına soktu, etrafını besledi. Yağmur git­
tikçe şiddetleniyor du. Gökyüzü bir kara dumandı. Boyuna da 
şimşek çakıyor, yıldırım düşüyordu. Şimşekler bir an için de ol­
sa, dünyayı yaldızlıyorlar dı. Her şimşekten sonra, Memedin içi, 
bir sarı pirinç pırıltısına boğuluyordu. 
Ateş büyü dü. Memed, boyuna üstüne odunlar yığıyordu. 
Odunların sulan çekilince ateş alıyorlar dı. Kocaman kocaman 
yalımlar pariayıp oynaşıyorlar dı. Üzerlerindekini çıkardıl ar, 
oradaki bir dalın üstüne serdiler. Dalı da ateşin yamna çektiler. 
Hatçe utanıyordu. Bu sebepten bir türlü iç gömleğini, donunu 
çıkaramıyordu. 
M em ed: 
"Çıkar onları," dedi. "Çıkar da titremen geçsin." 
Hatçe yalvarırcasma baktı: 
"Bunlar da üstümde kurusun," dedi. 
99