h, ak badanalı konağa kimseye sormadan yerleşmiş, arkadan 
da hane halkını kasahaya getirmi şti. Görkemli doru bir ata bini­
yor, altın saat, zincirleri iki avuç gelen altın köstek takıyor, keh­
ribar saplı gümüşlü kırhacını çizmelerinde şaklatıyordu . Kasa­
baya yerleştikten birkaç gün sonra Kaymakama gitti, ona kendi 
saatı gibi Longines marka bir altın saatla birlikte, kendi köste­
ğinden de ağır bir altın köstek armağan etti. Kaymakam onun 
bu cömertliğine çok sevindi, hemen o akşam, onun yüz dö­
nümden fazla bir portakal bahçesi içindeki evine gitti . Kayma­
kam bu evin eski sahibi Ermeni hakkında çok şey biliyor du. 
Kaymakam Bey, bu yumuşak huylu, mert, yiğit görünüşlü, 
soylu kişiyi, hele evinin duvarına asılı fermanı, soyağacım gö­
rünce, çok sevmişti. Evde hiçbir şeye bakmadan, kahve içmeyi, 
yemek yemeyi unutmuş, duvardaki kapı gibi değerli, kutsal 
dede yadigarlarına, gözünü onlardan ayıramadan bakmıştı. 
Şakir Bey de bu yaşlı ama, feleğin çemberinden geçmiş, Os­
manlı İmparatorluğunun birçok macerasına karışmış kişiye bir 
büyük kardeş, bir baba gibi saygı duymuştu. Bu düşüncesini 
de açık açık Kaymakama, orada, evinin iÇinde söylemişti. Çün­
kü Şakir Beyde yalan dolan yoktu. Onun sözü açıktı ve her za­
man da civanmertçeyd i. 
Birkaç gün sonra da Şakir Bey, Kaymakamın, bu çok saydı­
ğı insanın karısına da çok değerli, eski, antika altın bilezikler, 
bir Hint mihracesinin hazinesinden çıkarıldığı söylenen çekir­
dek altın, yeşim, inci karışığı bir kolye getird i. Kaymakam, mes­
leği icabı bu işlerden, değerli taşlardan anlar dı. Ne gerdanlık, 
ne altınlar, hiçbirisi sahte değildi. Ve paha biçilmez değerdeydi­
ler. Kaymakam, bu, kendisine armağan olaraktan verilmiş, de­
ğerine paha biçilmez gerdanlık ve bilezikler üstünde çok dü­
şündü. Bu ev içinse, çiftlikl er, portakal bahçeleri içinse bütün 
değerli armağanlara gerek yoktu. Her Ağa, her Bey, azıcık ağzı 
laf yapan, falan cephede savaştım, çarpıştım diyen, yarası var­
sa, onu da göstermeye gerek kalmadan, kolaylıkla bir yolunu 
buluyor, istediği eve, bahçeye, toprağa konuyordu. Demek ki, 
böyle değerli, her birisine paha biçilmez armağanlar yaptığına 
göre, bu Dulkadiroğlu, bu fermanlı, soyağaçlı Bey kendisini çok 
sevmişti. Kaymakam da bu soylu kişi için canını verebilirdi. 
261