Ye r Demir Gök Bakır 563 
Böyle bir adama ... Belki Yüzbaşıya da büyük bir kötülük gelirdi. Ne bilsin 
adam? lşığı gördüğünü söylese inanmaz dı. 
Köyden bu yana arkalarma kocaman, san bir çoban köpeği takılmıştı. Onları 
bırakmıyor du. Taşbaş bu köpeği görünce sevinmişti. Komşusu Kör Durmuşun 
köpeğiydi bu ve Taşbaş bu köpeği çok severdi. 
Cumali, öteki candarmalar ne biribirleriyle, ne de Taşbaşla, yol boyunca ağız­
larını açıp bir tek söz etmemişlerdi. Belli ki Cumali Onbaşı da ondan çekiniyordu. 
Taşbaş onun kendisine bir hoş baktığını görüyor, buna da aynca seviniyordu. 
Karamuğun arınanına geldiler. Ağaçların dalları, gövdesi karla sıvanmıştı. Or­
man ışıklı bir aklıktaydı. O baharın, yazın karanlık ormanı şimdi gün ortasınday­
dı. Bir ışık harmanıyd ı. Üstlerinden karanlık bulut gölgeleri geçmeye başladı. Ilık 
yel gene esti. Tekeç dağının başı karardıkça kararıyordu. 
Cumali Onbaşı endişeliydi. Kar birdenbire tutacaktı. O, bu Toros eteklerini 
iyi bilirdi. İçinden geçirdi, "ulan Taşbaş, ermiş bir ulu kişiysen, geçsene şu karın 
önüne!" Sonra sevgiyle bakıp gülümsedi. 
Ortalıkta hiçbir canlı yoktu. Ne kuş, ne hayvan, ne de bitki ... Her şey bir ak­
lıktı. Ortasından geçtikleri orman usuldan hışırdıyor, yaprak döker gibi arada 
sırada, dallarındaki donmuş karlan döküyordu . Parça parça ... 
Daha ormanı çıkmalarına çok vardı. Bir korkudan kaçareasma kaçıyorlardı. 
Birden, üstlerini Tekeç dağının bulutlan kara bir çadır gibi örttü, ortalık alacaka­
ranlık oldu. Yalnız ağaçların donmuş gövdelerinde donmuş karların panltılar ı ... 
Gök çatiareasma gümbürdedi. Sonbahar gökleri gibi. Sağdan, soldan, orta­
dan, yandan, binbir yönden ılık, serin, donmuş yeller esiyordu. Ormanın dalla­
nndaki karlar savruluyordu . Bu arada da gıcılı bir kar sepelemeye başladı. 
Cumali Onbaşı ilk olarak konuştu: 
"Yandık, bittik," dedi. "Bu boran başladığı gibi sürerse ... İşte o zaman ... " 
Köpek Taşbaşoğlunun topuğuna basarcasına tam ardından geliyordu . 
"Burada hiç mağara falan yok mu? Sen yerlisin, sen bilirsin, Memet dost," de­
di Onbaşı Taşbaşa. 
Taşbaş içinden geçirdi, "Şu Kızılbaşlar gibi de sıcakkanlı insanlar yok bu dün­
yada," dedi. "Hak dini, dostluk dini, sevgi dini ... Bunlar her bir işlerini sevgi üs­
tüne kuruyorlar. İnsana tapıyoruz, ışığa tapıyoruz diyorlar ama yalandır_ Bunlar 
insan sevgisine, dünya sevgisine tapıyorlar. Dünyanın sevgisi de ışığı değil mi?'' 
Korkusu büyüdükçe Cumali Onbaşıya güveni artıyordu_ Bir türlü Yüzbaşının 
karşısına çıkmak istemiyo rdu. Şimdi, Cumali Onbaşıya yalvarsa, beni bırak şura­
da, Yüzbaşıya götürme dese, bırakır götürmezdi. 
Kar başlayınca, "inşallah ," diye geçirmişti içinden, "inşallah kasabaya ulaştır­
maz bu boran beni. Kar altında kalırım ve de donar ölürüm_"