lanın arkası bize dönüktü, geldiğimizi görmedi. Fakat hala 
bana alışamayan köpek bırlamaya başladı. Arap başını bize 
döndürdü: 
-Destur! Tü tü tü!.. Ay siz misiniz? Ötekileri zannettim 
de korktum. Çünkü Şeytan onların geldiğini hissedince hır­
lar, dedi. 
Nalıniarı giyip içeri girdik. Çeşmifelek Kalfa ocağın ba-
şına yaklaşıp: 
-Dadıcığım, bu akşam yemek geç kalmış ... 
Arap üzüntüyle başını sallayarak: 
-İyi saatte olsunlar, bugün onları gücendirdİm mi ne 
yaptım? Bir türlü pilav kaynarnıyor ... 
-Şerbetlerini, şekerlerini vermedin mi? 
-İncirin köküne bol bol döktüm ... Şah nerede? Onun 
kaybolması iyi mana değildir. Bilirsin ya, Şah onlardandır . 
Onların küçüğü dür. 
-Bizimle beraber geldi. İşte burada ... 
Bu muazzam ismin kediye verilmiş olduğunu anladım, 
Biraz bekledik. Ruşen Kadın Şah'la Şeytan'ın ayrı ayrı kap­
larda yiyeceklerini verdi. Nihayet pilav pişti. Evvelce katar­
dığı yemek sahanlarını dizerek iki tabla tertip etti. Mutfa­
ğın bahçeye açılan kapısı önüne gitti. Oradan kordon gibi 
sarkan, ucuna tahta parçası bağlı bir ipi seksen besınele ve 
desturla birkaç defa çekti. Sonra bize dönerek: 
-Ötekiler çıngırağı pek seviyorlar . Geçen akşam yine 
böyle çekerken hep buraya üşüştüler, dedi. 
Biz kendimize ait olan tablayı aldık. Mutfağın yanındaki 
yemek odasına girdik. Sofrayı kurduk, ekmekleri siniye diz­
dik. Bol edi silkme, patlıcan kızartması, pilav, bir de koca 
kase kaymak gibi yağurttan ibaret olan yemeğimizi yedik. 
Hepsi pek nefis pişirilmişti. 
Yemekten sonra yine o uzun yoldan desturla yürüyerek 
gündüz oturduğumuz odaya geldik. Cezveler sürüldü, kah­
veler içildi. Bu iki beyaz elbiseli, çözük saçlının arasında ben 
kıyaferimle, her halimle pek yabancı kalıyordum. Dışarıdan 
gelen en ufak bir patırtı ya ikisi de dikkatle kulak kabartıyor-
19