FAKİR BAYKURT
 
307
 
 
Battal atını eyerledi.
 
Malmüdürünü bindirdiler.
 
«Uğurola beyim, selâmetle, kusura bakma...» dediler.
 
DELİK DEŞİK UYKULAR
 
«Çu pışkıymış kû’dan!.. Çu pışkıymış...»
 
«Ne diyor bu, ne di
yor Senem?»
 
«Aman buba, ikindin aldım da Ümmet kuyusuna doğru 
çıkardımdı birez; “Kuyudan su fışkırmış!” diyor... Karılar toplanmıştı 
kuyunun başına...»
 
Kır Abbas sordu:
 
«Fışkırmış mı su, gördün mü gözünle?»
 
«Hem de nasıl fışkırmış buba! Duruuu, soğuuuk!..»
 
«Eferim!.. Gördün mü bir! Bu ırzı kırık Kel Bektaş, 
“Fışkırmayacak, fışkırmayacak!..” deyip duruyordu. işte fışkırdı!.. Zati 
her şey onun dediğinin tersi olacak... Bu bağ işinde de yüzümüzün 
ağıynan sıyrılacağız işallah!..»
 
Yusuf çıktı geldi yukarı. Bitki
n bir hali vardı. Babasının karşısına 
oturacaktı...
 
«Oturma Yusuf!» dedi Kır Abbas. «Çobanlar yatıda mı kalıyor?»
 
«Yatıda kalıyorlar.»
 
«Eline birez ekmek al, kırları dolaş, sürüyü bul. Bir kuzu tut gel 
çabuk... Giderken muhtarı da sesleyiver...»
 
Yusuf baba
sına baktı, sesini çıkarmadı. Usulca yürüdü, içeri girdi.
 
«Ak mal, kara gün için değil mi, anasını satayım! ..» dedi Kır 
Abbas, ayaklarını uzattı keçenin üstüne, Yeşer’in başını okşamaya 
girişti yeniden.
 
Yusuf, eline biraz ekmek alıp çıktı.
 
«Birez eyi bir 
şey olsun Yusuf, dıkkat et!..»
 
«Pekey buba!..» dedi Yusuf. Merdivenleri indi.