elinde de bir hafta önce dayısının ona hediye etti­
ği, onca çok kıymetli pul defteri, paramparça vazi­
yette. 
"Ne oldu oğlum? Ne bu halin?" diye sor dum. 
Dokunsam ağlayacak. Parçalanmış pul defterini 
uzattı, "Baksana anne, babam defterimi ne hale 
soktu?" 
"Oğlum, ne yaptın da parçalattın defterini?" 
"Kapıdan girer girmez, 'baba bak benim bir pul 
defterim var,' dedim, defteri elimden çekip fırlattı 
attı. Pullar döküldü, ben toplamaya çalışırken 
üzerlerine bastı. Yırtıldı bütün pullarım. Ben bağır­
maya başladım. Büsbütün kızdı, defteri parçaladı, 
beni de dövdü. Çıktım geldim. Bir daha babama 
gitmeyeceği m." 
"İnanmıyorum, Çağlayan. Bir şey yapmışsındır. 
Ne yaptın söyle!" 
"Vallahi anne, aynen böyle oldu." 
Telefona sarılıp babasının evini aradım. Eşi açtı. 
Zavallı kadıncağız benimle konuşurken, eski koca­
mın bağıran sesini duyuyordum, benim için, ço­
cuklarına terbiye veremeyen kadın, diye bağırı­
yordu. Eşi, bir ona şşşt, diyor, bir benimle konuş­
maya çalışıyor du. Sonunda anlaşıldı, Çağlayan ka­
pıdan girer girmez, el öpeceğine, selam vereceğine, 
"Baba, pul defterime baksana," dediği için, babası 
sinirlenmiş ve olay aynı Çağlayan 'ın bana aktardığı 
gibi olmuş. Telefonu kapattım. Odasına kapanmış 
oğluma gittim. Kapısını açmıyor. Hepimiz e küs! 
139