86 anlatmalıydım. Kendimi göstermeliy dim. Bir yerlere 
başvurmalıydım.  
Ben! diye bağırdım bütün  gücümle . Sonra adımı tekrar ladım 
birkaç kere. Ben, burada gizli bir mezhebin kurba nı olarak bir 
saksı çiçeği gibi kuruyup gidiyorum. Ben, çiçek lere bakmasını 
bilmediğim gibi, kendime bakmasını da bil miyorum. Ben, 
yalnızlığı istemekle suçlanıp yalnızlığa mah kûm edildim. Bu 
karara bütün gücümle muhalefet ediyo rum. Ben yalnızlığa 
dayanamıyorum, ben insanların arasın da olmak istiyorum. 
İnsanları n düşmanlara da ihtiyacı var dır. (Dostlarının değerini 
bilmek için.) İşte tek başıma yı kılmış durumdayım: Ne yemek 
pişirmesini, ne de okuması nı becerebildim; ne İngilizce'yi, ne de 
tabiatı sevmesini öğ renebildim. (Sabahları on beş dakikalık 
tabiat sevgi gösteri sinden sonra, yarım saat de konuşma talimi 
yapmalıydım.)  
 Yeni bilgiler öğrenmek bir yana, eski bildiklerimi unut maya 
başladım. Düşüncelerimin doğruluğunu ölçmekten yoksun 
kaldım artık. Kimsenin gözünde, anlattıklarımın yansı masını 
göremiyorum, artık? Her şeyi unutuyorum, noktala mayı bile? 
Ünlem işaretinin nerede kullanılacağını bilmiyo rum? Üstelik ne 
ıstırap çe kmeyi ne de gerçekten korkuyu öğrenebildim (ya da 
öğrenemedim). Hangi sözü kullanaca ğımı bilmiyorum. 
Yalnızlığımın yalnız bana zararı dokundu. (İşte, bir cümlede iki 
kere yalnız' kelimesi kullandım.) Ye nildiğimi kabul ediyorum? 
Gizli mezhep kuvvetlerinin  geri çekilmesini istiyorum. Burada 
konserve yemekten ve ki tap okuyamamaktan bıktım. Söz 
veriyorum: Bana eski duru mum bağışlanırsa, evi saksılarla 
dolduracağım ve böceklerin evi istila etmesi pa hasına , yerlerin 
ıslanması pahasına onlara bakacağım. Tabia tı seveceğim, 
insanları seveceğim , yurdu ma yararlı olmaya  çalışacağı m, hiçbir 
düzene karşı  çıkmaya cağım. Herkese güleryüz göstereceğim, 
eleneceğim, çocuk yetiştireceğim, onların altını değiştireceğim,