566 Yaşar Kemal -Dağın Öte Yüzü 
Orman uğulduyor, ağaçlar kökten sökülüreesine biribiri üstüne biniyordu. 
Birden, bir şimşek çaktı, her yan aydınlandı. Taşbaşoğlu sevincinden deli olacaktı. 
Buyuklar mağarasının sivri kayası görünmü ştü. Az ötede, bumunun dibindeydi. 
lpıslaktı bütün bedeni. Bacakları hiç işlemiyor, belden aşağısı tutmuyordu . 
Do nma ağır ağır yukarılara, karnma doğru çıkıyordu. Bir de uyku ... Uyku yu ca­
nının derinliğinde duyunca, Taşbaşoğlu korktu. Ölüm kapıyı çalıyordu. Üstü­
nü karların örttüğünün farkına varınca kımıldadı, var gücünü topladı, mağaraya 
doğru sürünıneye başladı. 
Köpek yanındaydı, o da onun gibi ağır ağır, sürünüreesine yürüyordu . 
Taşbaş cebindeki kibrite dokundu bir ara. 
"Bu kibrit Hasanıının kibriti. Bana yadigarı ," dedi. İçi sıcak bir sevgiyle doldu.