Yeter, kocası onu hastaneden çıkartmaya gel­
meden, buralardan kaçması gerektiğini anlamıştı . 
Tek başvurac ağı, bu derdi çekmiş, halden anlayan 
ablasıydı. Ona haber yollattı. İki kardeş, kocasının 
Yeter'i eve götürmek için geleceği günün erken sa­
bahında, ellerinde bir bohça ile yola düştüler. Ab­
la, İstanbul' da yoksul ve hasta dostu bir doktor ol­
duğunu duymuştu . Üstelik bu kişi, bir kadındı. Ara 
sıra gelir, elini buradaki hastalara da uzatırdı. Cü­
zamlıların arasında bir efsane gibiydi adı. Abla, izi­
ni sürecek ve sora sora bulacaktı onu! Yeter ki, İs­
tanbul'a kadar kapağı atabilsinler! 
Ve işte şimdi buradaydılar. 
Abla, anlatacağını anlattıktan sonra sustu. Ye­
ter, gözleri yerde, kıpırdamadan oturuyor du. 
"Bayram, git başhemşir eyi yolla bana," dedim. 
Adam odadan çıkınca, Yeter'i soyup muayene et­
tim. Vücudunda sadece cüzam değil, tekme tokat 
izleri de vardı. Tedavisi bitene kadar hastanemizde 
kalabilirdi ama iyileştikten sonra ne yapacaktık bu 
kızı? Nereye yollayacaktık. 
"Elinden ne iş gelir?" diye sordum. 
"Her işi yapar," diye atıldı ablası, "biz ikimiz de 
yemek pişiririz, temizlik yaparız, tığ işi biliriz." 
Ablanın elleri hafifçe pençeleşmişti ama kızınki­
ler iyi durumdaydı. 
"Sen geri dönmüyor musun?" diye sordum ab­
laya? 
337