BİR ORMAN HİKAYESİ 
mak mümkün değildi. Çok sürmeden şirketin işçileri teker 
teker kaybolu verdiler. Geri kalanlar da selameti kaçmak­
ta buldular. Fakat hükümeti n göbekli memuru ancak kö­
ye kadar koşabildi, orada köy odasına saklanarak kapıyı 
arkadan sürmeled i. 
Biz de, artık her şeyin bittiğini, bunu bizim yanımıza bı­
rakmayacaklarını pekala biliyorduk; artık yapacak bir şe­
yimiz yoktu. Biz işimizi bitirmiştik. Şimdi bekleyebilirdik. 
Her şey beklediğimiz gibi oldu: 
Ertesi gün imdat alıp gelen candarrnalaı; çocuklar ve ko­
cakarılardan başka, kadın, erkek bütün köy halkını iplerle 
bağlayarak kasabaya götürdüler ve memuru kurtardılar . 
Sonra duydum ki, delikanlıl arla kadınlar onun bulun­
duğu odayı sabaha kadar durmadan taşlamışlar . Bir şey ya­
pamamaktan, bir şey yapamayacağını bilmekten doğan bir 
şaşkınlıkla taşlamışlar . Tıpkı şeytan taşlar gibi ... içlerinde­
ki hırsı böylece söndürmeye çabalamışlar ... Zavallılar." 
İhtiyar sustu. Rüzgar durmuştu. Ormandan hafif sesler 
geliyordu. Ağaçların üzerinde, uzun ve atlas bir etek dola­
şıyormuş gibi fısıltılar vardı. Yapraklar, içerisinde piyano 
bulunan bir odada bağrıldığı zaman piyano tellerinin çı­
kardığı hafif, ince uğultuya benzeyen karışık, birbirinden 
ayrılmaz, acayip mırıltılarla kımıldıyorlardı. Orman dev 
büyüklüğünde bir çocuk gibi mışıl mışıl uyuyordu ve bu 
sesler onun nefesleriydi. 
İhtiyar yeni bir sigara yakarak kalktı. Bilmediğim bir ta­
rafa doğru ağır ağır yürüdü. Ben de atıma binerek bu uyu­
yan ormanın zifiri karanlığına doğru yavaşça süzüldüm. 
1930 (Resiml i Ay, s. 7, Eylül 1930) 
Değ irmen, 
Yapı Kredi Kültür Sanat Yayıncılık, 
2010, İstanbul, s. 80