FAKİR BAYKURT
 
135
 
 
Battal sordu:
 
«Karınlarınızı doyurduktan sonra benim eve gelir misiniz?
 
Hayat sekisine oturur, bu işleri birez daha irdeleriz...»
 
Kır Abbas:
 
«Bak bu olmaz!» dedi. «Çünkü yorgunluktan ölüyorum. Altı gün 
su taşıdım. 
Belki bin tuluk su. Karakoldan onbaşı gelse kıpırdamam 
yerimden. Yorgunum...»
 
Kır Abbas, oğlu Yusuf’un koluna girdi. Belini büke büke köye 
doğru yürüdü: «Eyvallah, eyvallah!..» dedi giderken.
 
Battal gülerek elini salladı:
 
«Uğurola Kır dürzü! Git de yat bak
alım...» dedi.
 
Biraz sonra Rıza ile Battal da yürüdüler.
 
«Sıkma canını muhtaaaar!» dedi Rıza. «Bir çare buluruz.»
 
Rıza, köyün alt başından vurdu. Damların ardında sıçan
-
 
otları 
patlayıp patlayıp çıkıyordu. Birkaç gün sonra sarı çiçeklerini açarlardı 
ne 
güzel! Ölü madımak otları, eski kökleri üstünde uyanıyorlardı. 
«(Bulgurun yanına yoldaş geliyor küçücük küçücük kulaklı... Bahar 
tepiyor, bahar! Büzüğü sıkıp çalışmanın günlerli geliyor! ..)»
 
Güneş battı.
 
Kadınlar avlularda inek sağıyorlardı. Kırlarda karı
nlarını 
doyuramamış buzağıları direklere bağlamışlardı. Bacalarda tezek 
dumanı. Yanık yağ kokusu köyü sarmıştı. «(Karnım da öyle acıktı ki, 
kazınıyor! ..)»
 
Kel Bektaş, evinin önünde, tak tak tak, saban oku geçiriyordu. 
Eski ceketini çıkarıp merdiven ağacın
a asmıştı. Karısı, tavukları içeri 
almış, kümesin ağzını kapatıyordu.
 
Rıza uzaktan selâm attı:
 
«Kolay gelsin Bektaş ağaaa!..»
 
Kel Bektaş sabanı kaldırıp duvara dayadı:
 
«Kolaysa başına gelsin Irıza! Hoş geldin... » dedi. «Bağ yeri kazdık,