dak kimindi unuturum. Çaydanlığı bezle tutmayı unuttu; eli­
ni yaktı. Parmaklarını bir süre havada salladı. Bunu daha ön­
ce yaşamıştık. Gecekonduda bile eski düzen, her yerde eski 
düzen. Eski düzene isyan ediyorum ve eski düzenin değişme­
sine karşıyım. Ha-ha. Önce şekerleri koyalım. (Herkesin ne 
kadar şeker aldığını gördük çünkü.) Şeker bardağın dibine 
doğru kayarken , bir kısmı ıslak yüzeye yapıştı. Zarar yok; çay, 
onu dibe indirir. Küçük hesaplar! Çaydanlığı hırsla, çinko 
tezgahın üstüne vurdu. Sıcak su damlaları elinin üstüne sıçra­
dı: Küçük iğneler. Öfkelenirken gülünç olmamalı. Gülünçlü­
ğün ölçüsü nedir? Ben! Ben bir şey yaparsam gülünç olur. O 
halde gülelim. Ha-ha. Bir bu 'ha-ha' ile iyi geçiniyoruz, o ka­
dar. Çünkü içimden söylüyorum onu . Ulan ha-ha! Herkesi 
gülünç duruma düşür, olur mu? Demlikte su kalmadı; çay­
danlıktan biraz koy ve çalkala. Küçük hesaplarmış. Siz sanki 
farklı mısınız? Ulan hepinizin ciğerini biliyorum ! öyle değil 
mi. Ha-ha? Değil. Herkes böyle alçaltıcı ve küçük düşüncele­
re kapılmaz mı yani çay koyarken? Kapılmaz. Neyse, biz de 
durumumuzu dışarıya belli etmiyoruz hiç olmazsa. Büyük 
adamlar ne yapar peki bu durumda? Onların uşakları vardır. 
İçlerinde fakir olanı yok mu? Uzatma. Çaylan soğutacak sın. 
"Tamam beyim, geliyor beyim." Hüsamettin Bey güldü: 
"İstediğin oldu, kitabı kapattık. Rahatladın mı?" Hikmet, Hü­
samettin Beyin çayını verirken, kibar bir garson özentisiyle 
eğildi: "lnsan bazı güçlüklerden, ancak onları unutmak sure­
tiyle kurtulabiliyor albayım." Kapı vuruldu. Nurhayat Hanı­
mın çalışı. Hüsamettin Bey seslendi: "Kapı açık Nurhayat Ha­
nım." Misafir geldiğini anladı; görünmeden edemez. Dul ka­
dın, odaya girmedi; kapıdan, "Belki bulaşık vardır diye bir 
uğradım," dedi. "lçeri gel." "Yok, bir mutfağa bakayım da. Si­
ze kahve de pişiririm, içmemişseniz." Hikmet kalktı, pence­
renin yanına gitti. Bu kadının geleceğini hesaplamamıştım. 
Şimdi, albayın yüzüne bakmanın güçlüğü var. Nerden çıktı 
89