annesinin  çalıştığı  okulda  müdür  olmak,  hem  itfaiyeci  olup  Sular 
Idaresi'nin  tüm  sularını  şehirdeki  tüm  damlann  üzerine  püskürtmek, 
hem ağbisi  gibi  serserilik  etmek,  hem  kız kardeşi  gibi  danteller  ör-
mek,  hem  de okuldaki  en yakın  arkadaşının  babası  gibi  tiyatrocu  ol-
mak istiyordu.  Yirmi  bir yaşma  geldiğinde  değişen  bir şey yoktu. 
Hâlâ  etrafındaki  herkesin  toplamından  fazla  olmaya  çalışıyordu.  Bir 
günü  didik  didik  zaman  dilimlerine  ayırmış,  her bir zaman  dilimine 
ayrı bir meşgale  sıkıştırmak  suretiyle  onlarca  parçaya  bölünmüş, 
kâh onu  kâh  bunu  yapıyor;  işin  tuhaf  yanı,  bunların  çoğunda  da ba-
şarılı  oluyordu.  Zekâsı,  annesinin  gensel  gururunu  okşayacak  kadar 
keskindi.  Ne var ki, bir o kadar  da mutsuzdu.  Sahip  olduğu  hiçbir 
şey yeterli  değildi,  yeterince  değil.  Tamamına  kavuşan  tek bir şey 
bile yoktu  hayatta;  "bütünlük"  denilen,  kof bir kelimeden  ibaretti  lu-
gatlarda.  Deniz  yoktu  mesela;  her biri ayrı  ayn  yönlere  akmaya  ça-
lışan  sayısız  sonsuz  denizler  vardı,  tek bir denizin  içinde  bile.  Gör-
düğümüz  dalgalar,  denizlerarası  savaşların  toplamdan  eksilttiklerin-
den geriye  kalabilen  yükseklikte  ve sıklıkta  ulaşıyordu  kıyıya.  Ula-
şıp parçalanıyorlardı  köpük  köpük,  zerre  zerre.  İstanbul  da yoktu  ke-
za. Her  biri kendi  güzergâhında  seyreden  onlarca,  yüzlerce,  binler-
ce, milyonlarca  güruh,  cemaat,  cemiyet  vardı.  Artılar  eksileri  götü-
rüyor,  zıt rüzgârlar  birbirinin  cereyanını  durduruyor,  kimsenin  gü-
cü, kimseninkine  baskın  çıkamadığından,  sonuçta  şehir  varlığını  ko-
rumayı  başarıyor  ama  bu arada,  durmadan  azalıyordu.  Tıpkı  dalga-
lar gibi,  İstanbul  da, toplamından  eksilenlerden  geriye  kalandı  as-
lında.  Farelerin  kemirdiklerinden,  martıların  didiklediklerinden,  sa-
kinlerinin  bildiklerinden,  arabaların  aşındırdıklarından,  vapurların 
taşıdıklarından,  saat  başı  dünyaya  gelen  bilmem  ne kadar  bebeğin 
soluduğu  ilk havadan...  geriye  kalan  ve bu suretle  mütemadiyen  da-
ğılıp  parçalanan,  eksilip  tamamlanamayan  şeydi.  Zeynep  Ateşmiza-
coğlu  ilk krizini  geçirdiğinde  yirmi  ikisindeydi. 
Zeren  Ateşmizacoğlu,  doktorun  söylediklerinden  hiç etkilenme-
di, çünkü  doktoru  da söylediklerini  de ciddiye  almadı.  Soyağaçla-
nnın  hiçbir  dalının  hiçbir  yaprağında  öyle  hastalıklara  rastlanma-
mıştı.  İşte  en kara  leke  Hüdhüd  Hamdi'nin  bile  aklı  sapasağlam  ye-
rindeydi.  Kaldı  ki büyük  kızı,  üç çocuğunun  içinde  en akıllı,  en par-
lak olanıydı.  Atlattığı  kriz,  geç  gelen  bir buluğ  çağı  bunalımından 
104