KAPLUMBAĞALAR
 
14
 
 
Yusuf eğildi önündeki işe.
 
Senem çırpınmalarını hızlandırdı. «Buba...» diye başladığı vakit 
«kötü» bir söz demeyecekti. Sadece ılımış süt dolu memelerinin 
sancımaya başladığını sezdirecek, «Çocuğum orada, ataşın ortasında 
yanarken ben dalga geçmiyorum da,
 
sen dikelmiş Ankara yolundaki 
otoposları gözlüyorsun! Bu yaptığın doğru mu, bubacım?» demeye 
getirecekti.
 
Kır Abbas, birden elindeki demeti de, orağı da attı:
 
«îşte çalışmıyorum!» dedi. «Ne haliniz varsa görün!»
 
Tarlanın başındaki gölgeliğe yürüdü birden.
 
Karısı, oğlu, gelini, torunu şaşırıp kaldılar.
 
Gölgelikteki salıncağa gün gelmişti. Düzeltmek istedi, vazgeçti. 
«(Bana ne ulan?..)» dedi kendine. «(Gelsin anası düzeltsin!)» Kırmızı 
testiyi aldı, dikti başına. Lıkır lıkır lıkır içti. Yan gözle, karısını, 
gelinini 
süzdü. Hâlâ kendisine bakıyorlardı. Kızdı: Testideki suyu göğsünden 
aşağı boşaltıverdi.
 
Cennet karı bağırdı:
 
«Allah belânı versiiiin! Allah, Abbas adını dünyadan sil
-
 
siiiin! 
Sudan ne istiyorsun, kır domuuuuz?! Suyumuzdan ne istiyorsun?»
 
Kır Abbas
 
daha çok kızdı:
 
«Karışma seeen!» dedi. «Benim iş!me karışma sen boklu Cennet! 
Gelirsem yararım kafanı baaak!»
 
Testiyi gölgeliğin altına koydu. Salıncak iy!ce gündeydi. Yanmış 
mı, bitmiş mi, belli değildi. Çocuğun üstünde soluk bir peştemal 
örtülüydü. Yüzü
 
gözü görünmüyordu. Kır Abbas yanaştı. Usulca 
peştemalı kaldırdı:
 
«Uyy!» dedi birden. «Uyy! Kaldırmaz olaydım!»
 
Terlemiş bitmişti çocuk. Çıkarabildiği ter, alnından, yanaklarından 
yuvarlanıp göz çukurlarına dolmuştu. Gözlerinin ikisi de su altında 
kalmış g
ibiydi. Ölecek yada kör olacaktı.
 
Kır Abbas değişti hemen. Peştemalın ucuyle çocuğun gözlerini