FAKİR BAYKURT
 
197
 
 
anda hoşlantıyla parladı. Çil yumurtalarını bırakmıştı çukurun içine.
 
Hemen ayaklarını kürek yaptı. Toprakla örttü yumurtaların 
üstünü. Birkaç «adım» yürüdü. Durdu, büyük bir içtenlikle, tatla bir 
da
ha baktı çukura. Bir daha, bir daha baktı. Başka asmaların dibine 
doğru yürüdü.
 
Dişi kaplumbağa iyice uzaklaşana kadar Kır Abbas yerinden 
kıpırdamadı. Sonra yavaşça kalktı, tahta nalınlarını çıkardı. Toprağa 
çıplak ayaklarıyle basarak. kaplumbağanın yumurt
ladığı çukura 
yanaştı. Yumurtalar görünmüyordu. Örtmüştü. «(Ufacık ufacık 
yumurtalar emme de zor çıkıyor çıktığı yerden!)>> dedi. «(Gördün ya 
Kır Abbas! .. Dünyada daha bilmediğin neler var! Gördün ya! . . Hemi 
de gördün ya, ne çok kaplumbağa varmış Tozak 
kırında! .. Tozak 
kırında ki... hepiciği bizim purluğa cem oldular... cokaşıp geldiler 
bağların yeşiline, valla billâ pravo!..)»
 
BAĞBOZUMU
 
Kır Abbas’ın sabrı sineri kalmadı.
 
«Vakitler geçmiyor, geçmiyor, geçmiyor!..» diye söyleniyordu. 
Sabahlar oluyor, 
akşamlar olmuyordu. Herkes harmanların yerini 
süpürüyordu. «(Elinizi çabuk tutun dürzüler! Çabuk süpürü
-
süpürüverin... Erolanlar erdi, ötekiler de eriyor, elinizi çabuk tutun, 
size çabuk tutun diyorum!..)» Vakti geçirmeyen onlarmış gibi kızıp 
köpürüyordu u
zaktan.
 
Bir gün değneğini aldı: «Varayım, ağızlarına tüküreyim şunların!» 
dedi, harman yerine yöneldi. Asmaların arasından üzümlere baka baka 
gidiyordu. Hendeği geçecekti. Birden durdu. «(Dur Kır Abbas dur!)» 
dedi. «(Boş gitme, üzüm götür gariplere! .. Ero
lanlardan götür. Bir 
anlasınlar, üzüm neyimiş? Dön Kır Abbas dön, haşşöyle! ..)»
 
Döndü. «Emmeee, neyin içinde götüreceksin o kadar insana 
yetecek üzümü? Haha! .. Haha! ..» diye güldü kendine. Sonra: 
«Giderim anasını satayım köye. Girerim dürzülerin evlerin
e, alırım iki 
sepet. Dört sepet. Bilirim yerlerini. Kaşıklığını bilirim dürzülerin...» 
Yürüdü. «Sepetleri alırım ellerime, satıcı gelmiş gibi, bağıra bağıra 
dolaşırım harmanları... “Gelin ha, gelin ha! Kilci geldi ha! Üzümcü