3 
Meryemce tanyeri ışımadan çok önce Aliyi uyandırdı. Gelin de çoktan uyan­
mıştı. O da çocuları uyandırdı. 
Ali şalvarını çekiştirerek atın yanına gitti. Atın yanı karanlıktı. Karısından 
bir çıra parçası istedi. Alıırın içine tuttu çırayı. At, akşamdan döktüğü yemin, 
samanın ancak azıcığını yemişti. Tırnar edeyim mi diye düşündü. At, o kadar 
yaşlı, öylesine zayıftı ki kaşağı sırtında dolaşamıyordu. Tam belinin ortasında 
da iyi olmaz bir yağarı vardı. Atın başındaki torbasını aldı, ahırlıktaki yemi, sa­
manı içine doldurdu. Çıralığı tutan kansına verdi. Atı çözdü, dışarı çekti. 
Upuzun atın karnı karnma geçmişti. Alacakaranlıkta bir hayal gibi duru­
yordu. Eyeri içerden getirdi, sırtına koydu. Bu bir Çerkes eyeriydi. Atla bera­
ber getirilmi şti. Bu at, bu eve geleli on sekiz, on dokuz yıl oluyor, on sekiz on 
dokuz yıldır da aynı minval üzere Çukura iniyordu. At geldiğinde de eremeke 
kocaman attı. Ali, taydır der ama, değil. Küheylan gibiydi. Tüyleri cilalanmış 
gibi parlardı. Gümüşçesine. Bu kadar güzel at bu fıkara evine nasıl girmişti? 
Onu Meryemceden, bir de Koca Halilden başka kimse bilmiyordu. Koca Halil 
atı gördükçe durup durup ah çekiyor, "eşşek başım," diyordu. 
Çerkes eyeri de attan beter olmuştu. Üstünde deri diyecek deri kalmamıştı. 
Tüyleri tüm dökülmüş, kaltak olduğu gibi dışarda kalmış, altının delik deşik ol­
muş keçesinin püskülleri dışarı fırlamıştı. Ali eyeri atın sırtına iyice yerleştirdi. 
Belini de keçi kılından yapılmış örmeyle iyice bir çekiştirdi, sıkı sıkıya bağladı. 
Döşekleri de eyerin üstüne yerleştirdi. 
Köy de uyanmıştı. Bir hayuhuy, bir telaş, patırtı kütürtü ortalığı almıştı. 
Uzaktaki evinde Köstüoğ lu gene durmadan sövüyordu . Muhtann bağınısı 
bütün gürültüleri bastırıyor, köyün üstünde dolanıp duruyordu. Yakında, dur­
madan bir bebek vızıldıyor, bir hasta inliyor, ah vah ediyor, bir çocuk ağlıyordu. 
Köpekler ürüşüyorlardı. Sonra bir at kişnedi, bir iki eşek amrdı. 
Ali yükünü sardı bitirdi. Anasını elinden tuttu ata getir di. Kaldırdı atın üs­
tüne koydu. Atın ayakları bükülüyordu. Ali aldırmadı. Bu her yıl böyle olur, ge­
ne at bana mısın demez, Çukura aslan gibi inerdi. 
Meryemce: 
"Şu oğlam da kucağıma versene Alim," dedi. 
Ali bir ata, bir anasına baktı. 
Tanyerleri attı atacak, nerdeyse uzaktaki dağların başı ağaracaktı. Alacaka­
ranlık ışıklıydı.