164 olacak." Sonra projey e eğildi: Üç köşe garip bir gövde, temele 
doğru daralan ayaklar... Tuğrul irkile rek geri çekildi: Tahta 
At Beto  Zavallı Tahta At. Çirkin, modern bir kedi olmuş. 
Allahım! diye düşündü; Allahın^sen bizim elimize kudret 
verme. Dişlerini sıktı, Avni Bey'in aç ıklamalarına katlandı . 
Sonra biraz alıştı; bir aralık, "Gövde do lu olmasa," diye fikir 
bile yürüttü. "Biliyorsunuz Avni Bey; bunun içine savaşçılar 
gizlenmişti, bir şehri yok edecek ka dar savaşçı..." Avni Bey 
önce anlamadı; tarih, Avni Beyci ğim, tarihin  ihtişa mı böyle 
betonarme bir sefalet h aline ge lebilirini? Hayır, tarihin 
bununla ilgisi yoktu: Bu, bir pro jeydi, işbölümüydü ve Avni 
Bey'e betonarme kısmı isabet et mişti. Marangoz da iki buçuk 
santim ahşap kaplama kısmını yapacaktı, işte Tuğrul 
Beyefendi, betonun içine demir bağ lama telleri yerleştirdim, 
tahta kısmı bu tellerle gövdeye tut turulacak. Peki Homeros n e 
olacak? diye sordu m ke ndisine Salih Efendi, diye anlatmıştı 
akşam, Emin Efendi filan bir likte içerlerken. Homeros, diye 
açıkladım kendisine. Emin Efendi, bu atların gövdesinde 
açılan bir kapaktır, projenin dünyaya açıldığı kapaktır ki 
mutlaka yapılması gerekir. Pro jeye Homeros diye 
yazdırmadım, ama, gövdenin içinin boş olmasına ve bir 
kapak inşa edilmesi için kandırdım onu, de mir tasarrufa 
dedim, betondan ekonomi dedim. Şimdi bütün hesaplan 
deriştiriyor, yanına aldı gece bitirmek için. En çok tasarruf 
kelimesine sevindi; sanırım korkaklığı yüzün den Büyük 
Şehirde projelere o kadar demir koyarmış ki bir inşaatta, 
yaptığı projeye göre demirle r yerleştirilince beton için yer 
kalmamış ve müfettiş, işten el çektirme gibi sözler etti; 
gövdenin boş olmasına çok sevindi, hesabı zormuş ama zararı 
yokmuş.
Avni Bey hes abı hemen bitirememişti, ince gövdeli Tahta At 
fikri onu ürkütüyordu; bu kalınlıkta bir beton ne derece 
dayanıklı olacaktı? İki hafta he saplarla oyalandı: kitaplar