172 Yaşar Kem al-Dağın Öte Yüzü 
Hasan gülerek 
"Çok şükür," dedi. 
Ummahan: 
"Çok şükür." 
Ali bütün bedeninde korkunç bir kırıklık duydu. Bedeninin tüm parçaları 
ayrılıyormuş gibi oluyordu. 
"Burada, şu oluğun yanında, iki gün kalırız. Yornuğumuzu alırız. Benim de 
ayaklarım iyi olur da, ayağa kalkarsam yarın size şu ormandan yalabuk yapa­
rım ki, cana can katar. Gücümüz yerine gelir. Öyle değil mi? Ha burada bek­
lemişim, şu güzel dağda kalmışım, ha Çukurda tarlaların başında. Tarlaların 
başında kalmaktansa, kalıp sabırsızlanmaktansa, sineğe yenmektense, burada 
kalmak daha iyi değil mi ana?" 
Meryemce: 
"Gelinim sana diyorum, sen duy," dedi. "Daha iyi. Daha iyi olmaz mı?" 
Hasan ayağa fırladı: 
"Ben bir yalabuk yaparım ki ... " 
Elif sofrayı topluyordu : 
"Elini kesme amana. Bak elini kesersen seni öldürürüm." 
Sofrayı kaldırıp, bulaşıklı tencereyi oluğun altına koyup geldikten sonra: 
"Ben de yarın erkenden kalkar, yunak kazanını ocağa vurur, şu çamaşırları­
mızı kaynatırım. Çocukların çamaşırlarındaki biti sabahtan beri kırdım kırdım 
da bitirernedim Bitten görünmüyor giyitleri." 
Ali birden bir kaşıntı duydu ki bedeninde, şaşılır. 
"Amanın avrat," dedi, "beni de bit almış da, hiç haberim olmamış." 
Hart hart kaşınmaya başladı. 
E lif: 
"Sen, ben, anam, çocuklar, iyice de bir çimeriz. Kirden saçiarım odun gibi 
oldu." 
Ali: 
"Şu ayaklarıma bir tuzlu su yap hele avrat. Anam da şu ormanın sakızların­
dan, otlarından o merhemden yapsın ayağıma. O merhem gibi var mı? Anam­
dan başkası da yapamaz o merhemi . Kurşun yarasını iyi eder o merhem , değil 
şişmiş ayağı." 
Meryemce: 
"Kızım sana diyorum," diye sallanarak ayağa kalktı. "Kurşun yarasını beş 
günde. Yağlı kurşunun yarasını."