Gerçekte bana elini sürmesine izin verm emiştim, ama fantezi le­
rimde , vücudumu ve ruhumu , bütünüy le, hiçbir şeyi saklama­
dan ona sunuyordu m. O tılsımlı , güçlü ellerini dolaş tırıyordu 
bedenimde -parmak uçları nasırlı olmalıy dı- ya da keskin bir bı­
çağı; derin, dupduru bakışlar ında, titreye rek, bir midye gibi açı­
lıyordum . Göğsündeki yara izlerini öpüyor, koltukaltlarının 
kendine özgü kokusunu soluyordum , teninin kopkoyu karanlı­
ğını içime çekiyordum. O son geceye , okyanusa bakan balkona 
dönebilse ydim. Bu sef er ona dokunmayı başaracakt ım. Ona sa­
rılmayı, onu hiç bırakmamayı . 
Korkunç bir yitirme duygusu ve fantezi arasında sarkaç gibi 
gidip geliyor dum. Sonuçta, katlanılmaz olan gerçeklikti ve bir 
bataklıkta yavaş yavaş boğulurcasına, hayal dünya mın derinlikl e­
rine batıyordu m. İçimdeki bir kukla, fiziği, sosyal ve mesleki 
ilişkilerimi yürütürke n, asıl benliğim, hala o adadaydı. Delir­
mekten korkmaya başlamışt ım. Tony, hiç kurtu lamadığım, için­
de yitip gittiğim bir saplantı olmuştu . Aşkın zirvesi de bu olma­
lıydı . Bir nesne ve bir simge olan Kabuk Adam'a duyduğum aşk. 
Gerçek Tony'yi, bir insan olan Tony'yi doğru dürüst sevmeyi 
başaramamıştım, ama bir mitosa dönüştürdüğüm Kabuk 
Adam'a benliğimi adam ış, onun imgesini Tanrılaştırmı ştım. Bir 
peygambere , bir ağlama duvarı na, gerçek dünyadan kaçıp içine 
sığınabileceğim bir kabuğa dönüşmüştü Tony . Dahası giderek 
ona benziyord um. 
Her geçen gün daha uyum suz, daha ayrıksı oluyor, suç işle­
mek, tehlikeye atılmak için karşı konulmaz bir eğilim duyuyor­
dum. Artık yalnızca arka sokaklarda barınabiliyor, soluk alabili­
yordum . Geceleri, işten çıkar çıkmaz� elimde fizik notlarımla, 
kentin en sıra dışı insanlarının toplandığı, fabrikadan bozma ba­
ra gidiyor ve hemen bir cigara sarıyor dum. Kısa zamanda, bu 
çok zengin, diplomasi ve bankacılık merkezi kentin , hemen bü­
tün Rastaları nı, keşleri ni, sabıkalılarını tanımı ştım. Anayurtların -
dan, kökler inden kopuk göçmenlerle doluydu Cenevre ve ben 
137