bulabilmiştim. Bir saatlik öğle tatilinde, upuzun bir yemek kuy­
ruğu ve alelacele yutulan sandviçten sonra, şiş mideyle denize 
koşmuş, dimdik güneş ışınları altında dakikaları sayarak yüz­
müştüm. Bir sonraki seminere yetiştiğimde, saçlarımdan hala 
sular damlıyordu. En kötüsü, son iki gündür, sabah, öğle, ak­
şam yemekleri, kahve molaları dahil, sürekli seksen kişilik bir 
grubun içindeydim. Birazcık yalnız kalmak ve okumak için bir 
köşeye sığındığımda hemen uyarılmıştım: Gruba ayrılan yerler 
dışında oturmak yasaktı. Karayip rüyam, böyle bir cehenneme 
dönüşmüştü işte; bu okulun tropiklerde ya da Sibirya'da yapıl­
masının hiç farkı yoktu. Duvarlarına, tropikal ada posterleri ya­
pıştırılmış bir hücrede, insan karikatürleriyle bir arada yaşıyor­
dum. Bir mahkumdan tek farkım, buna gönüllü oluşumdu her­
halde; bir de, "dört yıldızlı" otel odasının konforu, buranın bir 
hapishane olduğunu gizliyordu; hiç kullanmadığım Amerikan 
barı, televizyon ve bomboş kütüphane rafındaki İncil gibi şey­
lerle örneğin. 
Toplu halde yemek yediğimiz uzun tahta masalardan birinin 
köşesine ilişmiş, derin bir can sıkıntısı içinde bir sigara yakmış­
tım. Masadaki tartışma pek az anladığım Standart Model Teori­
si'nden, hiç anlamadığım Transizyon Radyasyonu Dedektörle­
ri'ne döndüğünde, zayıf ve kırılgan ilgim dağılıp gitmişti. Bu 
adada, bu masada, dünyanın dört bir yanından gelmiş, hırslı, 
akıllı insanların arasında ne işim olduğunu düşünüyordum. Ya­
bancılık duygum ve mutsuzluğum öylesine artmıştı ki kalkıp gi­
decek gücüm bile kalmamıştı. Kaldı ki, boğucu sıcaklıktaki, 
bomboş oda dışında sığınabilecek bir yerim de yoktu. Belki bi­
rileri konuyu değiştirir, fizik dışında herhangi bir şeyden söz 
açardı, belki de birilerini ada merkezine inmek için ikna edebi­
lirdim. Ama sabahleyin erken kalkma zorunluluğu yüzünden 
kimse buna yanaşmıyordu. 
Ansızın, adımı bağıran canhıraş bir çığlık bütün sesleri, birlik­
te yemek yiyen seksen kişinin uğultularını bastırdı: "Sana kaç ke-
12