“Akıl hocası Makyavel’in bir köprüyü geçişi sırasında,
karşısına birdenbire çıkan bir ayıyı, annesinin erkek kardeşisıfatıyla selamlaması gibi, T urgut da, kuvvetli olduğu yer-lerde ayıya ayı dediği halde, işine gelmeyince onunla bir ak-rabalık kurması...”
“Peki Selim, ayı-dayı-Makyavel oyunlarının zavallılığını
nasıl olur da görmezsin?”
Selim: “Rezilliğimden,” dedi. “Biliyorsun, Yeraltından
Notlar ’da Dostoyevski...”
“Gene sözünü keseceğim. Ne olur, oraya girmeyelim. Ben
kayboluyorum orada.”
“Oysa biraz okusaydın, sen de orta halli bir Dostoyevski
olabilirdin pek güzel. Orta çapta bir humiliation çıkardı or-
taya; bir hikâye filan yazardın. Geçinip giderdik.”
“Farkındasın değil mi?” diye sordu T urgut. “Sen o İngi-
lizce sözü edince, nasıl budalaca bir bilgiçlik gülümsemesikapladı suratımı.”
“Fakat, T urgutçuğum; sen Dostoyevski’yle Çehov’u karış-
tırıyorsun, bana kalırsa.”
“Olsun, bir daha denerim. Üzülürüm bu sözlerine; biraz
kendi kendimi yerim. Gene de iyi niyetle denerim bir daha.”
Selim güldü: “Bu biraz daha iyi oldu. Yalnız, kendi kendi-
ni yerken, bunu sen bile bilmeyeceksin, kendine bile söyle-mekten korkacaksın. Bir gölge gibi, kapının altından süzü-leceksin. Duvarda karafatmalar; gerçek karafatmalar değiltabii. Daha kapıdan girerken hiçbir şeyin yoktu; oysa dere-ceyi koyuyorsun: otuz dokuz ateş...”
“Dostoyevski için ölüp bittiğin halde bu sözleri söylemen
humiliation bana kalırsa.”
“T urgut! Bu sözü, nasıl buldun? Farkında mısın önemi-
nin? Hayır, olamaz, bir yerde okudun bunu.”
“Selim, biliyorsun, biz Türkler, mahalle...”“Hayır, sus konuşma, bozma. Bak, T urgut; hayatın bo-
60