Nermin, şımarıklıktan vazgeçmedi. İlk kez bir dedesi olmas ının tadını 
çıkarıyordu. 
—  Peki, dede siz hiç â şık oldunuz mu? 
107 
Hüsrev Bey, b ıyıklarını kurcalad ı, düşündü, gülümsedi, sonra surat ını astı, 
sonra gene gülümsedi. Nermin'e bakt ı. 
—  Galiba bir kere... Bir ingiliz kad ınıydı... Öyle uzun zaman geçti ki 
aradan. 
—  Ne oldu peki o kad ın? Hüsrev Bey koltu ğundan kalkt ı. 
—  Artık yatalım, geç oldu... Çok gevezelik ettik. Bir iki ad ım attıktan 
sonra durdu. Nermin'e döndü. Yüzünde ciddi bir anlam vard ı. 
—  Büyük teyzene çok kötü davran ıyorsun... Ona iyi davran... O çok ac ı çekti 
gençliğinde... Çok bask ı altında kald ı, baskı insanlar ı biraz huzursuz 
yapar, o da onun için öyle huzursuz, sinirli... Ona iyi davran... O da çok 
yaşamayacak... Sonunda sen de bu evde yaln ız kalacaks ın... Bırak, 
kadıncağız bari hayat ının sonunda iyi ya şasın... O hiçbir zaman güzel bir 
kadın olmadı, kimse onu istemedi. 
Nermin de aya ğa kalktı. Dedesinin yan ına gitti. 
—  Olur, iyi davran ırım... Ama bazen çok üstüme geliyor. 
—  O çok kötü ya şadı. Nasıl iyi davrans ın... Sen iyi davran. 
—  Peki, iyi davran ırım... 
Hüsrev Bey, Nermin'in saçlar ını okşadı. 
Nermin, az, kald ı dedesine sar ılacaktı. 
Hüsrev Bey, torununun yüzüne bakt ı, sonra bir şey söylemeden kap ıya gitti. 
Yürürken, ad ımlarını sürüyordu. Dik yürümeye çal ışıyordu, ama istedi ği gibi 
yürüyemiyordu. 
Nermin, dedesine " İyi geceler," diyecekti ama a ğzını açar açmaz, sesinin 
titreyece ğinden, a ğlayacağından korktu. 
108 
Birbirlerine iyi geceler demeden ayr ıldılar. Bir süre sonra Nermin, 
dedesinin odas ının kapısının kapand ığını duydu. 
Oturdu, tek ba şına bir sigara daha içti. 
Belki de çok geç yatt ığından, o gün sabaha kar şı uyanmad ı. Yıllardan beri 
ilk kez... 
109 
YİRMİ BİR 
Cehennemin yedi kat ı olduğu gibi kad ın ruhunun da yedi kat ı vardı belki de, 
Haluk'un dedi ği gibi, bu katlar ın hiçbiri öbür katta ne oldu ğunu bilmezdi, 
Nermin o gece kadifesinin hav ı dökülmü ş eski kanepede ayaklar ını altına 
toplamış otururken Haluk'un cehennem teorisine inand ı. Kendi cehenneminin, 
kıpır kıpır, yapışkan bir örümcek a ğı gibi duygular ı ve düşünceleri emip 
içinde saklayan karanl ık ve kaygan bölgelerinin kuytusuna saklanm ış, 
varlığı o ana kadar cehennemin sahibi taraf ından bile bilinmeyen bir duygu, 
beklenmedik şekilde bütün a ğları yırtarak ç ıktı ortaya ve Nermin, içinde 
Haluk'a kar şı şiddetli bir sevgi besledi ğini, Haluk'u çok sevdi ğini 
şaşkınlıkla fark etti. Kalahari Çölünde uzun aral ıklarla ya şanan bir mucize 
vardır, bir gün aniden bir sa ğanak boşanır ve kumlar ın içine sakl ı tohumlar 
bekledikleri suya kavu şarak kabuklar ını patlatırlar, birkaç dakika içinde 
çölün iklimi de ğişir, sonsuz kum y ığınları yemyeşil bir çay ıra döner. Böyle 
mucizeler insan ruhunda da ya şanır, Nermin'in ruhu da durgun, kurak ve ölü 
bir sessizlikten bir anda sevgiyle co şan âşık bir ruha dönü ştü. Her zaman 
Haluk'u bir bütünün parças ı olarak dü şünürdü; bir odan ın içinde, bir