meyveyi incelerken, Harley'in sınıfından tanıdığı sıska bir Hintli kız 
mesafeli bir gülüşle yaklaştı ve masaya oturmak için izin istedi. 
Elleri, kollan yüzük ve bileziklerle bezeliydi. "Ne dersti ama," dedi 
içinden gamlı bir marul yaprağı sarkan kocaman sandö -viçini çantasından 
çıkarırken. "Sence de Harley müthiş değil mi?"
51
"Evet, müthi ş," dedi Zarpandit muzunu hızlı hızlı çiğneyerek. "Müthiş 
bir zenci amcık!"
Dehşete dönüşmekte gecikmeyen bir hayretle ona bakakaldı Hintli kız.
"Hayır, lütfen beni yanlış anlama!" diye atıldı Zarpandit berikinin KÇ 
stratejisinden tümüyle habersiz olduğunu fark edip paniğe kapılarak. 
"Ben Profesör Harvey'i çok beğeniyorum... gerçekten. .. onu gerçekten 
seviyorum... o aşağılayıcı sözleri kasten kullandım. Yermek değil övmek 
amacıyla. Bence... bence harika!"
Hintli kızın yüzünden belli belirsiz bir gölge geçti - bağışlama 
olduğunu -umdu Zarpandit ya da en azından hoşgörü ama kız çoktan kalkıp 
bileziklerini sinirli sinirli şakırdatarak başka bir masaya oturmuştu 
bile.
Demek ki H idi muzun içinde gördüğ ü harf. HÜSRAN! HÜSRAN! HÜSRAN!
Feminist bir saksağan olarak başladığı ilk günü şovenist bir domuz 
olarak bitirmişti.
Oysa domuzlardan oldum o lası hoşlanmazdı, çocukken bile.
Sekiz ya şına geldiğinde Zarpandit yukarı doğru ölüme düşme deneyimini 
tekrar yaşamanın tam zamanı olduğuna karar vermişti. O günü gayet iyi 
hatırlıyordu çünkü doğum günüydü. Annesi kadın dergilerinden birine 
baka baka bir p asta yapmış ve adını "Armut -Ağacının -Yanmdaki-Domuzcuk-
Pastası" koymuştu. Bir domuzun armut ağacının yanında ne halt ettiği 
sorusuna Zarpandit'in verecek cevabı yoktu doğrusu ama bu seçimin el 
altındaki malzemelerden kaynaklandığım tahmin ediyordu. Muhteme len 
annesi önce keki kremayla kaplamış, ardından armut ağacını 
renklendirmiş ve ilk başta armut ağacıyla uyumlu bir kuş yapmayı 
tasarladığı halde hamur için pembeden başka renk kalmadığını fark 
ederek plandan sapmıştı. İcat edebileceği yegâne pespembe hayv an da 
domuzdu.
Zarpandit görür görmez nefret etmi şti pastadan; hem pastadan, hem 
partiden, hem de tüm bu do ğum günü tantanasından. Hayatta insanın 
eğlenmeye mecbur tutulmasından daha bunaltıcı bir şey olmadığı sonucuna 
varmıştı. O ikindi oturmuş pizza yerk en dilimin
52
üzerindeki sosis parçası tanıdık tanıdık göz kırptı ona. Altı yıl önce 
soluğunu tıkayan parçanın tıpatıp aynısıydı. Zarpandit sosisi ağzında 
çevirip gırtlağının yakınlarında bir yerde durdurmaya çalıştı. Başarılı 
olamadı. Bir daha denedi, sonra bir daha. Nafile, yarı yolda bırakmaya 
çalıştığı bütün sosis parçalarını eninde sonunda yutuyordu. Sonunda 
yöntemini değiştirip nefesini tutarak boğulmayı denemeye karar verdi.
"Öyle yapmaya devam edersen ölürsün," diyemırıldandı, çillerinin 
renginde kr avat takmış olan küçük bir oğlan. Bir yandan da o ölürse 
kendi payının ne kadar artacağını kestirmeye çalışırcasına gözlerini 
Armut-Ağacının -Yanındaki -Domuzcuk- Pastasına dikmişti. Partide on beş 
civarında çocuk vardı. Biri eksilse geri kalanların pasta payında olsa 
olsa küçük bir artış olurdu. Oğlan bıklcın bir edayla Zarpandit'in 
annesini bulmak için içeri koşturdu.
İlk seferki gibi değildi. Daha zordu. Her nedense nefes içeride kapalı 
kalma fikrinden hoşlanmıyor, ne zaman tutmaya kalkışsa dışarı 
sızıyordu . Ama kolay kolay vazgeçmeyecekti.
"Sen ne halt ettiğini sanıyorsun?"
Gözlerini açtığında karşısında öfkeden köpürmüş annesini gördü. Annesi