nini bozamazlar. Gülerim bu misafir odasına. (Gülümser. ) 
Hay Allah! Durup dururken bu gülümseme de nereden çıktı? 
(Somurtur.) Uyuduğumu sanıyorlar; yastığı düşürdüğümü 
duymuşlarsa ... Duysunlar da bu işkenceye son versinler. Ha­
yır, duymasınl ar; durum daha çok karışır ve nefretlerinin 
doğrultusu değişir. Buna alışmak üzereyim, yeni nefretlerle 
uğraşamam. (Kollannı yavaşça yataktan aşağı uzatır, yastığı 
yukan çeker.) Beni duyuyorlar mı acaba? (Başını kapıya çevi­
rir.) Naciye Teyze! Ölmüş dayımın sağ kalmış kansı! (Sesini 
alçaltır.) Öyle deme; onun ekmeğini yiyorsun. Anladık! Bil­
mem ki başka türlü nasıl bela olsam başınıza? Beni yiyip biti­
ren şu pireler gibi gerçekten kanınızı emsem. (Kaşınır. ) 
NACİYE HANIM: Artık dayanamıyoru m. 
HİKMET: Ölürsün inşallah! Kimsenin acımadığı bir ölü 
olursun. (Yorganı hırsla iki yanına sarar.) 
NAClYE HANIM: Oğlanın bütün yükünü sırtıma bırakıp 
gitti. 
HlKMET: Yalan söylüyor sun! Kısa bir süre için, anlıyor mu­
sun? Kısa bir süre için. (Yorganı başına çeker, yatağın içinde 
büzülür.) lnsan nasıl kaybolabilir? Kimseye görünmeden bir 
yerden çıkıp gitsem. Bir köşede ölüp kalsam sonra da. Birbirini­
ze sanlıp ağlaşırsınız: Biz ona gavur eziyeti yaparken zavallı ço­
cuk ıslak bir duvann dibinde ... herkes çevreme toplanmış. tlgili 
memur, kalabalığı yararak yanıma geliyor: Bu genç ölü hangi 
evden çıktı? lşte başınız belaya girdi. Cevap verin bakalım! 
NAClYE HANIM: Atölyeden zorlukla izin alıyorum, koşup 
hemen yemeğini veriyoru m. 
HİKMET: Bir kere oldu bu yalnız bir kere. Üstelik sen ısrar 
ettin: Pis lokantalarda mideni bozma dedin. Aynı bu sözlerle 
söyledim. Ben üç liraya karnımı doyuruyordum. Artin'in lo­
kantasında. Akşamdan kalmış fasulyeyi ısıtmasını ben de bi­
lirdim. (Sırtüstü yatar.) Başka şeyler düşünebilsem. (Bir süre 
susar.) Ben duygulu ve romantik bir insanım, anlıyor musun? 
14