Nişan
yanaklarından öperken, hemen iki yan ım ıza gelip bizi öpen annemle,  
babamla, a ğabeyimle kucakla şırken, co şkumun nedenini bili yor, ama  
onu yaln ız kalabal ıktan de ğil, kendimden de gizleyebileceğimi 
zannediyordum. Masam ız dans pistinin hemen yan ında ydı. Yemeğe 
oturmadan önce, Füsun'un en arkada, Satsatç ılar ın yan ındaki masada  
anne babas ıyla oturdu ğunu gördüm. 
"İkiniz de çok mutlusunuz," dedi a ğabeyimin kar ısı Berrin. 
"Ama çok yorulduk..." dedi Sibel. "Ni şan bö yleyse, kim bilir dü ğün
nas ıl yorucu olacak..." 
"O gün de çok mutlu olacaks ınız," dedi Berrin. 
"Mutluluk nedir, sence Berrin?" diye sordum. 
"Ooo, ne konular aç ıyorsun," dedi Berrin ve bir an kendi  
mutluluğunu düş ünüyormuş gibi yapt ı, ama o an ın şakas ı bile  
kendisini huzursuz etti ği için mahcubi yetle gülümsedi. Yeme ğe 
kavuşmuş  cıvıl cıv ıl kalabalığ ın neşeli sesleri, ba ğrışmaları, çatal b ıçak 
gürültüleri ve orkestran ın nağmeleri aras ında, ikimiz de a ynı anda  
ağabeyimin güçlü ve c ırlak sesiyle birisine bir ş ey anlatt ığını işitmiştik. 
"Aile, çocuklar, kalabal ık," dedi Berrin. "Mutlu olmasan bile, hatta en  
kötü gününde bile (bir an a ğabeyimi iş aret etti gözleri yle) mutlu ymuş 
gibi yaşıyorsun. Bütün s ıkıntılar bu aile havas ı içerisinde eri yip, dağılıp 
gidiyor. Siz de çocuk yap ın hemen. Çok çocuk yap ın, köylüler gibi." 
"Nedir o?" dedi a ğabeyim. "Ne dedikodu yap ıyorsunuz bakal ım?" 
"Çocuk yap ın, diyorum onlara," dedi Berrin. "Kaç tane yaps ınlar?" 
Kimse bakm ıyordu, yar ım kadeh rakıy ı bir anda diktim. 
Az sonra, Berrin kula ğıma eğildi: "Masan ın ucunda oturan o adam  
ile hoş kız kim?" 
"Sibel'in liseden ve Fransa'dan en iyi arkada şı Nurcihan. Sibel onu  
benim arkada şım Mehmet ile mahsus yan yana oturttu. Aralar ım 
yapmak istiyor." 
 
122