191 zaman karşıydım. Gene uzun bir tartışma başlardı: İstasyon şefi dolaplardan kara 
kaplı ki taplardan indirir, yiyecek satıcıla rı hakkında Sağlığı Koru ma Yasalarının 
uygulandığını ileri sürerdi.  
 Bence durum gittikçe kötüleşiyordu. Genç Yahudi gittikçe zayıflıyordu. Bence 
gizli bir hastalığı vardı. Onu tedavi et tirecek paramız yoktu. Demiryolları hastanesi 
de bizi kabul etmiyordu. Ben kızıyordum istasy on şefine: Bizi 248. maddenin 
kapsamına sokarak elimizden hikâyeleri neredeyse zorla almasını biliyorlardı. 
Genç Yahudi'yi tedavi ettirecek bir madde bulunamaz mıydı? İşlerin kötü gittiğini 
herkes biliyordu. Daha kestirme bir ulaşımı sağlamak için bizim i stasyona 
uğramayan bir demiryolu yapılacağı söylentileri de dolaşıyordu. Artık sadece posta 
trenleri uğrayacaktı buraya. 
 Üzüntüler içindeydim, üstelik âşık olmuştum. Elbette, üçüncü kulübede oturan 
genç kadına âşık olmuştum. Bir ge ce, bizi tanımayan bir  yataklı vagon memuru onu 
iterek va gon kapısından dışa rı atmıştı. Seyyar satıcıların yataklı vagona girmesi 
yasaktı. Genç kadın tozlu yerlere düşmüş, se peti, hikâyeleri ortalığa saçılmıştı. Onu 
teselli ettim, saçları nı okşayarak ağlama, dedim. Peronda ikimizden başka kim se 
yoktu. Öteki satıcılar çabuk satmışlardı mallarını, hemen ayrılmışlardı istasyondan; 
son zamanlarda onlarla aramız iyi değildi: Yataklı vagonlara kapalı şişelerde, 
Sağlığı Koruma Yasalarına uygun olarak hazırlanmış gazoz, saydam kâğı tlara 
sarılmış sucuk -ekmek filan satmak istiyorlardı. Yatak lı vagon memurunu da 
ayarlamışlardı. Yarabbi, her gün ne den yeni sıkıntılar çıkıyordu? Bu doymak 
bilmeyen yataklı vagon yolcuları da, yemekli vagonda o kadar yemek yedikten 
sonra -kim bilir nel er yiyorlardı - geceyarısından son ra gene acıkıyorlardı. Allahtan 
geçici bir tüzük maddesi bul muştuk ve henüz yataklı  vagona yaklaşmaya cesaret 
edemiyorlardı bu yüzden. Bu münasebetsiz yasa da bir ay sonra yürürlükten 
kalkıyordu. İkimiz -genç kadınla ben-  gece soğuğunda titreyerek birbirimize 
sarılmıştık. Bizi bu kasa baya hangi rüzgâr atmıştı? Ne kötü şartlar altında çalışıyor -
duk. Yiyecek satıcılarıyla, tr en memurlarıyla, açlıkla ve sefaletle uğraşmaktan 
sanatımızı doğru dürüst yapamıyorduk. Her şeyden önce doğru dürüst kitabımız 
bile yoktu. Bu şart lar altında bizden ne beklenebilirdi? Düşündükçe durumumuzun 
ümitsizliğini ve garipliğini daha iyi anlıyordum: As lında istasyon binasının 
yanında bize kutu gibi odalar ver mekle demiryolları idaresi hiç de bizim yararımıza 
çalışmamıştı. Gündüzleri gürültüyle düdük çalarak geçen trenler yüzünden sürekli 
uyuyamıyorduk. Yazdıklarımızın da değe ri bilinmiyordu: Geçen gecelerden 
birinde genç ve düzgün yüzlü bir yataklı vagon yolcusu, kendisine daha önce 
sattığımız hikâyelerin bir kısmını tanınmış bir eleştirmene gös terdiğini ve bu ünlü