"İsmail Emmi ben Memedim," dedi.
Kulaksız İsmail azıcık kendine geldi, silkindi.
"Hangi Memedsin?" diye sordu, yumuşacık. "Hangi Me- 
medsin sen?"
Memed:
"Ben geldim İsmail Emmi, ben. İnce Memed."
"Neee! İnce Memed mi? Hangi İnce Memed?"
"Kaç İnce Memed var İsmail Ağa?" dedi Memed.
Kulaksız İsmail alttan yukarı ona bakarak:
"Şu eşkıyacılık yapan İnce Memed mi?"
"O benim işte," dedi Memed.
Kulaksız İsmail durdu ona baktı, baktı hemen geriye dön­
dü, elinde bir sopayla dışarı çıktı:
"Seni kafir," diye Memedin üstüne saldırdı. "Seni kafir oğ­
lu kafir! Sıçtın ocağımıza, öldürdün, aç kodun beş köyü de da­
ha ben İnce Memedim diye buralarda, buralarda, buralarda ge­
ziyorsun?"
Memed onu hemen yakalayıp sopasmı elinden almasaydı, 
başı gözü yanlacaktı.
Bileklerim Memedin elinden kurtaramayan Kulaksız İsma­
il avazı çıktığı kadar bağırmaya başladı:
"İmdaaat, imdaat, can kurtaran yok mu, eşkıya İnce Me­
med değirmenimi bastı. Beni öldürüyor, imdaaat, imdaaat! Can 
kurtaran..."
Memed bileklerini bırakmıyor, öteki ortalığı çınlatıyordu. 
Sıtma görmemiş sesi dağdan dağa gidiyor, kayalıklarda yankı­
lanıyordu.
Kulaksız bağırıyor, çırpmıyor, Memed ancak:
"Deli mi, deli mi oldun İsmail Emmi, aklım mı oynattın?" 
diyebiliyordu.
"İmdaaat, öldürüyor! Öldürüyor, öldürüyor..."
Kulaksız kendisini yere atmış, çırpınıyor, debeleniyor, kı­
yameti koparıyordu.
Memed kızdı, tepesinin tası attı, yerdeki Kulaksıza zorlu 
bir tekme attı, tabancasını çekti:
"Seni," dedi, "kara dinini imanmı... Kes sesini! Ya kes, ya 
şimdi ben senin sesini keserim.."
235