256 KADERIN CILVESI 
lan da yavaş yavaş tamamlayacağım. Eh. kırk yıllık Kâni'nin 
birdenbire Yâni olması pek kolay değildir. 
Bu düşünceler zihnimden gerçi şimşek hızıyle geçti ama 
bir dakika da yerine göre uzun bir zaman sayılır. 
Semiha'mn iltifatı üzerine iskemleme daha rahat oturup 
düşünceye daldım sanmayınız. Herkes gibi genellikle benim de 
fikrim başka, fiilim başkadır. Çok seyrek olarak düşündüğümü 
belü ederim. Ve görünüşte hemen hemen iç yüzümü örtmeye 
yarayan süslü bir paravan gibi keyfime göre açar, kaparım. 
Düşününüz, bana değil, kendi kendinize itiraf ediniz, siz 
de benim gibi değü misiniz ? Sözün kısası Küçükhanımm önün­
de tekrar eğüdim. Belki yine elini uzatır da öperim diyordum. 
Başımdan tencere gibi yuvarlak, çukur bir şey düştü. Haşarı 
çocuk, değneği yemiş bir çenber hızıyle döşeme tahtalarının 
üstünde tekerlendi. Kapıya doğru gitti. Eşikle çarpışarak dur­
du. Sallandı. Kamburu yukarı, yere kapandı. 
Hay Allah, hay Allah cezasını versin, meğer ben demin-
denberi hanımların karşısında kafamda şapkamla oturmak ter­
biyesizliğinde bulunmamış mıyım? Anadan gelme olduğu için 
bir türlü yakamı bırakmayan utangaçlıktan kıpkırmızı kesil­
dim. 
Semiha'ya ikinci bir rövenans yaparak: 
— Bin kere pardon, dedim. Daha acemiyim. O bana alıştı 
ama ben ona hâlâ alışamadım. 
Resmen kız sayılan genç kadın fıkır fıkır gülüyordu. Belli 
ki salon adabının acemiliğiyle alaya müsaade etmeyen incelik­
lerini o da hazmetmemişti. 
Eksik olmasın Ratibe Hanım, zavallı şapkamın tozunu si­
lerek duvarda bir çiviye taktı. Artık ciddi duruma dönmenin za­
manı gelmişti. 
— Geleceğinizden söz ediyorduk Sçmiha Hanım. Gerçi sî­
zin için aile ooağmdan ayrılmak biraz zor olacak. Ama ne ça­
re ki, annenizin dediği gibi başa gelen çeküir. Bizim de şu bir­
kaç ay içinde başımıza gelmeyen felâket kalmadı. Çekip çekip 
oturuyoruz. 
—- Annem bir zamandanberi geleceğimle uğraşmaya başla­
dı efendim. Bir kızın geleceği... Onun önce kadın sonra anne,