18
rini oldum olası sevememişti Peri. Ona kalsa evde oturup, 
kafasını bir romanın sayfalarına gömerek saatler geçirme­
yi tercih ederdi. Kitapları severdi, hem de çok. Kainatla ara­
sındaki bağ kelimelerden geçerdi. Yalnızlıkla da arası iyiy­
di. Ne var ki yalnızlık az bulunan bir nimetti İstanbul’da. Zi­
ra her zaman katılacak önemli bir etkinlik ya da illaki ye­
rine getirilmesi gereken acil bir yükümlülük oluyordu -  bu 
toplum, tıpkı yalnız kalmaktan korkan bir çocuk gibi ha bi­
re sosyalleşmek istiyordu. Burjuva sofralarda onca kelam ve 
ikram. Sigara, sohbet, siyaset. Marka ayakkabılar ve mar­
ka elbiseler, ama en önemlisi, tasarımcı elinden çıkmış çan­
talar. Hemcinslerinin kılık kıyafet takıntısını bir türlü anla- 
yamıyordu Peri. Bazı kadınlar çantalarım uzak diyarlarda 
savaş meydanlarında kazanılmış ganimetler gibi gururla ta­
şıyorlardı. insan nasıl ve niye böbürlenirdi ki bir deri par­
çasına sahip oldu diye? Bir de şu sahte-gerçek meselesi var­
dı tabii. İstanbul’un orta ve üst sınıf kimi hanımları, taklit 
mal alırken görülmemek için Kapalıçarşı ve çevresindeki şa­
ibeli dükkânlara gitmek yerine, dükkân sahiplerini evleri­
ne çağırırdı. Chanel’ler, Louis Vuitton’lar, Bottega’larla dolu, 
camlan karartılmış, plakalan çamurdan okunmaz hale gel­
miş (araçlann geri kalan yerleri pm l pınlken) araçlar, var­
lıklı semtler arasında mekik dokur, casus filmindeymiş gibi 
villalann özel garajlanna arka kapılardan alınırdı. Ödeme­
ler nakit olarak yapılır; fiş, fatura yazılmaz; başkaca soru so­
rulmazdı. Bir sonraki sosyal etkinlikte, gene aynı hanımlar 
birbirlerinin çantalannı incelerdi göz ucuyla. Büyük çabaydı 
doğrusu. Bunca çabayı insan başka işlere harcasa daha ha­
yırlı olmaz mıydı?
Neden bu kadar incelerdi kadınlar birbirlerini? Dikkatle, 
önyargıyla, dinmeyen bir merakla süzer, hem bariz hem giz­
li hataların peşine düşerlerdi. Gecikmiş manikürler, eklenmiş 
kilolar, sarkmış gıdılar, aldırılmış yağlar, botokslu yüzler, sak­