taşı toprağı, ağacı, çiçeği, suyu, göğü ürpertiyor du. Hürü Ana, 
Anacık Sultanım, diyordu, öldü bir kafirin sopası altında, bir 
yezidin, bir dinsizin, dinsizlerin sopası altında. Kara ceren göz­
leri süzüld ü. O, diyordu, Anacık Sultan, kurdun kuşun, karın­
canın, böceğin dilinden anlardı. Cümle yaratık gelir onun hu­
zurunda divan dururdu ... Dağlar, diyordu, dağlar ona gelir, 
şahlar ona gelir , akan sular , koskoca Fırat yönünü d�ğiştirir de, 
akbğı ovayı bırakır da, ayaklarına yüz sürınek için, şu ulu dağ­
lan aşar da buraya gelir. Dağlar onun için yankıla nır, çiçekler 
onun için açar , gün onun için ışığını gönderir. Ve bu bütün söy­
ledikleri yüzlerce kadın tarafından yineleniyor , yöredeki dağlar 
seslerden bir iniyor , bir kalkıyordu. Her çiçek ona adını söyler­
di. Her çiçek ona derdini söyler di. KUrt kuş, börtü böcek, kahn­
ca ona derdini söylerdi. Cümle yaratık derınan aramaya ona · 
gelirlerdi. O, çiçekleri, topraklan, yapraklan, sulan, sakızlan, 
merhemleriyle cümle yaralılan iyi eder, yan ölüleri bile diriltir­
di. İşte şurada, işte karşıda, İnce Memed günbabdaki duvarın 
dibine elindeki filintası, gövdesine baştan başa sıvanmış altın 
sırma fişeklikleri, mor püsküllü fesi, dürbünü, sırmalı, nakışlı 
Maraş abasıyla yüzü gerilmiş, orada dimdik duruyor , bir ışık 
direği gibi duru yor, onu kurtaran, ölmüş canını geri vereni kim, 
Anacık Sultan . Anacık Sultan diye dağlar ard ardına yedi kere 
yankılamyordu. 
Hürüce Ana ayağa kalkh, onunla birlikte halkadaki yüzler­
ce kadın da kalkh. Hürü Ana, Anacık Sultanın önüne geldi, el 
bağladı, boyun kırdı, ardından da eğildi, niyaza durdu, sonra 
da ölünün elini aldı üç kere öpüp başına götürdü. Ve yeniden, 
daha gür, daha başka bir sesle ağıdına başladı. Uyan, diyordu, 
uyan Anacık Sultan, uyan dünya güzeli, uyan fakir iıkaranın 
ekmeği, umudu, gürü gü-v encesi, uyan, uyan, uyan da bak kim­
ler geldi cenazene. Uyan da, dedelerin, o Eyyubi kılıçlılar, o 
Hasan dağında şehit düşenl er, kılıçlan yerden kalkmayanlar , 
yeşil donlu lar, halk içinde yitenl er, o Kırkiara kanşmış dedele­
rin geldil er, bak, bak, senin huzurunda el bağlayıp divan dur­
dular. Anacık Sultanım uyan, uyan c�ren gözlüm uyan, uyan 
dünya güzelim uyan, uyan da gör ki, seni uğurlamaya kimler 
geldi ler, Hacı Bektaşın, Dede Kargının, Balım Sultanın, Abdal 
554