"Rahmetli Eni şteni ne de severdim," dedi. Evet, bana söylüyordu. Heyecan ımdan sözlerinin bir k ısm ını 
kaç ırdım. 
"... çok kederlendim. Amma haz ırlatt ığı bu levhalar ın birer harika oldu ğunu görmek bir tesellidir. Venedikli 
gâvuru bunlar ı görünce şaşıracak, benim akl ımdan korkacak. Art ık şu at ın burnundan melun nakka ş hangisidir 
çıkar ırsınız. Yoksa bütün usta nakka şlara işkence etmek zulüm olacak, ama gereklidir." 
"Padişahı Cihanpenah Hazretleri Sultan ım," dedi Üstat Osman. "E ğer üstat nakka şlar ım hiçbir hikâye 
düşünmeden bo ş bir sayfaya h ızla bir at resmi çizerlerse, belki bu kalem sürçmesini kimin yapt ığını 
anlayabiliriz." 
"Tabii, bu hakiki bir burun de ğil de bir kalem sürçmesiyse," dedi Padi şahımız pek ak ıllı bir şekilde. 
"Padişahım," dedi Üstat Osman. "Bunun için hemen bu gece bir yar ışma yapt ırmay ı buyurdu ğunuz 
duyurulsa; Gece nakka şlar ınızın tek tek kap ısı çal ınsa ve bu yar ışma için bo ş kâğıda, h ızla bir at resmi çizmeleri 
istense..." 
Padişahımız, "duydun mu," diyen bak ışlarla Bostanc ıbaşı'na bakt ı. "Şair Nizami'de en çok sevdi ğim yar ışma 
hikâyesi hangisi bilir misiniz?" 
Bir k ısm ımız, "Biliriz," dedi, bir k ısm ımız "Hangisidir?" dedi, bir k ısm ımız da benim gibi sustu. 
"Yar ışan şairlerin hikâyesini sevmem; yar ışan Çinli ve Rumî ressamlar ın aynal ı hikâyesi de de ğil," dedi 
güzel Padi şahım. "Ben ölümüne yar ışan hekimlerin hikâyelerini severim en çok." 
Bunu söyledi söylemed i, birden bizi b ırak ıp akşam namaz ına yetişmek için ç ıktı gitti. 
Daha sonra ak şam ezan ı okunurken, yar ı karanl ıkta Saray' ın kap ılar ından ç ıktıktan sonra Şeküre'yi, 
çocuklar ı, evimizi, mutlulukla dü şleyerek mahalleye do ğru koşar ad ım yürürken bu hekimler yar ışmas ı 
hikâyesini korkuyla hat ırlad ım: 
Padişahlar ının önünde yar ışan iki hekimden biri, ço ğu zaman pembe elbiseyle resmedileni, bir fili öldürecek 
kadar kuvvetli bir zehirden ye şil bir hap yapm ış ve öteki hekime, lacivert kaftanl ısına vermiş. O da önce zehirli 
hap ı, arkas ından da hemen yap ıverdiği panzehirli lacivert bir hap ı afiyetle yutmu ş ve tatl ı gülüşünden 
anlaşılacağı gibi, hiçbir şey olmam ış ona. Üstelik şimdi, rakibine ölümü koklatma s ıras ı kendine gelmi ş. Ağır 
ağır hareket ederek, s ıran ın kendi hamlesinde olmas ının tad ını çıkararak, bahçeden pembe bir gül koparm ış ve 
dudaklar ına yaklaştırıp içine kimsenin i şitemediği karanl ık bir şiiri f ısıldam ış. Sonra, kendinden fazlas ıyla emin 
hareketlerle, pembe elbiseli hekime bu gülü koklas ın diye uzatm ış. Gülün içine f ısıldanan şiirin gücünden 
öylesine endi şelenmiş ki pembe elbiseli hekim, kokusundan ba şka hiçbir özelli ği olmayan bu gülü burnuna 
yaklaştırır yaklaştırmaz korkudan y ıkılıp ölmüş.