282 
 başbakanı Refik Hariri’nin öldürülmesiyle başlayan çalkantılı süreç, Suriye’nin Lübnan’dan 
çekilmesine, Suri ye karşıtı Lübnanlı siyasi partilerin güçlenmesine yol açarak Hizbullah’ın 
konumunu da olumsuz etkilemiştir. Bu nedenle, Haziran 2006’da Hamas’ın İsrail’de tutuklu 
Filistinli mahkumların serbest bırakılmasını sağlamak amacıyla Gazze’de bir İsrail askerini 
kaçırmasından sonra Hizbullah’ın da Filistinlilerle dayanışma gerekçesiyle Temmuz 2006’da 
İsrail sınırını geçerek iki İsrail askerini kaçırması, Hizbullah’ın Lübnan politik sahnesinde 
yeniden güç kazanma arayışı ile de bağlantılı görülmüştür (Jones, 2010).  Kaçırma eylemini 
İsrail’i iki cepheli bir savaşa zorlayarak bölgedeki stratejik dengeyi İsrail aleyhine değiştirme 
girişimi olarak yorumlayan ve İsrail’in 2000’de Güney Lübnan’dan, 2005’te Gazze’den tek 
yanlı çekilmesinin caydırıcılık kapasitesine zarar v erdiğini düşünen İsrail askeri çevreleri, 
Hizbullah’ın eylemine kapsamlı bir operasyonla karşılık vermeyi kararlaştırmıştır (Jones, 
2010). Bu çerçevede 34 gün süren Temmuz Savaşı başlamış, İsrail’in Hizbullah’ın tedarik 
yollarını ve destek temelini yok etm ek amacıyla Güney Lübnan’daki sivil halkı hedef alması, 
900 bin kişinin yerinden olmasına, 1000 civarında Lübnanlı sivilin ölümüne neden olmuştur. 
Ateşkes sağlandığında Hizbullah zafer kazandığını duyurmuşsa da, savaşın bedeli çok ağır 
olmuş, Lübnan’ın mad di kaybı dört trilyon ABD dolarını bulmuştur (Best ve diğ., 2012: 486 -
487).  
4.6. Arap -İsrail Çatışmasını Sonlandırmaya Yönelik Girişimler  
Arap -İsrail anlaşmazlığını çözüme kavuşturmak amacıyla pek çok barış planı gündeme 
getirilmişse de, tüm tarafların müz akere masasına gelmesini sağlayabilecek koşullar, 1990’da 
Soğuk Savaş’ın bitmesi ve Körfez Krizi’nin bölgede yarattığı uygun atmosferde ortaya 
çıkmıştır. Arap -İsrail çatışması Soğuk Savaş’ın en önemli mücadele alanlarından biri olmuş ve 
büyük güçlerin fark lı devletlerin yanında yer almaları, çözüm için gerçek bir adım atılmasını 
önlemişti. “Dünyanın başka yerlerindeki paralel barış süreçleri için olduğu gibi, Ortadoğu barış 
süreci için de, Soğuk Savaşın bitmesi gerekiyordu” (Lewis, 2015: 461).  
Körfez Krizi,  ABD’nin Soğuk Savaş’tan sonra nüfuz mücadelesinde rakipsiz kaldığının 
en önemli göstergesiydi ve Ortadoğu’da parametrelerini tek hegemonik güç olarak 
belirleyeceği bir süreci işaret etmekteydi. Körfez Krizi sırasında ABD’nin önemli Arap 
ülkelerinin desteğ ini sağlayabilme fırsatını elde etmiş olması ve İsrail ve FKÖ’nün zayıflayan 
siyasi konumları, 1991’de Madrid’de, İsrail ve Arap ülkeleri ile Filistinlilerin barış 
müzakerelerine başlamalarına imkan tanımıştır. ABD ve SSCB’nin ortak desteğinde 
gerçekleştir ilen Ortadoğu Uluslararası Barış Konferansı, İsrail’i henüz tanımamış komşu Arap 
devletleri Suriye, Lübnan, Ürdün ve Filistinliler (İsrail’in FKÖ ve Doğu Kudüs ile bağlantılı 
Filistinliler ile görüşmeyi kabul etmemesi nedeniyle, Filistinliler konferansa Ür dün ile ortak 
heyet halinde katılmıştı)ile İsrail’i barışı müzakere etmek için ilk kez bir araya getirmekteydi 
(Cleveland, 2015: 548). Konferansla sadece ikili sorunların değil, bölgesel sorunların da ele 
alınması ve kapsamlı bir Ortadoğu barışının sağlanm ası hedeflenmiştir. Bu çerçevede, iki taraflı 
ve çok taraflı olmak üzere iki kola ayrılan görüşmelerle, İsrail ile Suriye, Lübnan, Ürdün ve 
Filistin arasında ayrı ayrı barış anlaşmaları yapılması, ayrıca su ve çevre sorunları, silahların 
denetimi, mültecil er ve ekonomik kalkınma gibi daha geniş bölgesel sorunların çözülmesi 
amaçlanmıştır (Best ve diğ., 2012: 480). Uzun bir süreye yayılarak belli aralıklarla yapılan 
görüşmelerde somut bir ilerleme kaydedilememişse de, İsrail ile FKÖ arasında 1993’te Oslo 
Anlaşması’nın imzalanmasına giden yol açılmıştır. Oslo Anlaşması, 1994’de Ürdün -İsrail barış 
anlaşmasının imzalanmasına imkan verecek, Suriye ve Lübnan ile İsrail arasındaki 
görüşmelerden ise sonuç alınamayacaktır. Bununla birlikte, Suriye -İsrail görüşmeleri Ocak