FAKİR BAYKURT
 
141
 
 
açamadık...»
 
«O kolay, o kolay!» dedi Hamdi bey;. «Onu da ben hallederim. 
Yarın komşuları toplar, bir yolunu bulur, Purluğa alıp giderim onla
rı. 
Eferim meferim derken hendek işini, kuyu işini, bostan işini anlatırım, 
yapın bunları derim, siz de desteklersiniz, olur biter. Kabul ederler...»
 
«Ederler.» dedi Rıza.
 
Sofra kalkmadan Kır Abbas geldi:
 
«Ulan Irıza, sen de aylığa geçeli, köyün gözel edet
lerini unuttun 
emmim! Bak konuk gelmiş, bak Döndü gözel yemek bişirmiş, insan 
emmisini çığırmaz mı ulan?..»
 
Rıza pişkinliğe vurdu:
 
«Hamdi beyle birez saklı yarenliğimiz vardı, onları ettik. Sade seni 
değil, heç kimseyi çağırmadım, görüyorsun. Okul işi konu
ştuk birez...»
 
Kır Abbas:
 
«Haa o başka! O başka! Haklısın.» Biraz durdu: «Ulan haklısın 
dedim emme, heç de haklı değilsin! Okul işi komşudan saklı olur mu? 
Okul işini komşudan sakladın mı hapı yuttu okul...»
 
Az sonra muhtar geldi. Hamdi beyle sarmaşacak gi
bi kucağına 
vardı:
 
«Vay Hamdi beyim hoş geldin!» dedi.
 
Hamdi bey toparlanıp kalktı, sarmaştılar.
 
Kır Abbas:
 
«(Beraber şirket mi oldu bu dürzüler, bu sarmaşmalar ne? 
Hökümet mâmiriyle köy muhtarı sarmaşır mı?)»
 
Battal, sesi titreye titreye:
 
«Eyi olacak 
hastanın toktur ayağına gelirmiş. Ne eyi ettin Hamdi 
beyim! Bil ki sana çok eytaçlığımız var. Efendime söy
-
 
leyim, yani sen 
geldin ya, üstümden koca bir dağ kalktı. Çok eytaçlığımız var sana. .. » 
Oturdu. Elini Hamdi beyin dizine koydu, bastırdı. «Sağol Ha
mdi 
beyim!» dedi.