526 Yaşar Kem al-Dağın Öte Yüzü 
başı götüreceklerdi. Bunun önüne hiçbir güç geçemeyecekti. Yüzbaşı kesin emri­
ni vermişti. 
"Hayır," diye bağırdı. "Hayır, Cumali Onbaşı. Ben bu köyün Muhtanyım. 
Onu elimden alamazsınız. O bu köyün beti bereketidir ." 
Cumali Onbaşı güldü: 
"Anladım Muhtar," dedi. "Ne türlü bir oyun çevirdiğini anladım. Taşbaş git­
tikten sonra, sen götünden korkuyorsun. Köylü seni yemesin diye. Bir yirmi beş 
liralık halleder bunu. Yoksa köylüye ilan ederim ki Muhtar ihbar etti Taşbaşı. 
Yirmi beşi hemen şimdi." 
Sefer koşarak içeriye girdi. Elindeki kağıt paraları sıkı sıkıya tutuyordu : 
"Al, Onbaşı," dedi. "Anam sütü gibi helal olsun sana." 
Cumali Onbaşı: 
"Şimdi bağır Muhtar, bağırabild iğin kadar." 
Sefer usulca Onbaşının kulağına: 
"Taşbaşın evine yollanalım. Orada bağınnm, kıyameti kopannm, ağlar, sızla­
nm, yerlerde sürünürüm ," dedi. "Senden bir ricam var, Onbaşı. Ben sana müda­
hale ederken, bir iki dipçik salla şöyle omzuma ... Ben bayılmış gibi yapanın ama, 
aldırma ... " 
On başı: 
"Amma da soğuk ... Çok üşüdüm be Muhtar," dedi. 
Sefer. 
"Sağ ol Onbaşım, bunca yıllık tuz ekmeğimiz var. Sağ ol!" 
Taşbaşın evine doğru yollandılar. 
"Götüremezsin iz," diye bağırıyordu Sefer. "Bu köylü ve de ben size Taşba­
şımızı vermeyiz. Canımızı alır, Taşbaşımızı alamazsınız. Siz beni ve de köylümü 
öldü mü sanıyorsunuz?" 
Köylü bir dayansa, bir Taşbaşı verınemeye kalksa ... Onbaşıya yüz lira bile ve-
rirdi. Yüzbaşı bir bölük candarmayla gelse de tüm köyü hapishaneye doldursa ... 
Onbaşıya usulca: 
"Köylü mukavemet ederse, sana yüz elli lira," dedi. 
Onbaşı gülümse di. 
"Sen ettireceksi n." 
Köylüler kapıların ağzına çıkmışlardı. Taşbaşın kapısına gelince de büyük bir 
kalabalıkla karşılaştılar. 
"Dağılın serseri ler," diye çıkıştı Onbaşı. Sonra da: 
"Memet oğlu Memet Taşbaş, seni karakoldan istiyorlar, çık dışarı ," dedi.