"Demek evi de aldınız ha?" -
"Allah sayesinde aldık Efendi Hazretleri ." dedi Abdülse-
lam Hoca . 
"Ucuz da almışsınız duyduğuma gör e." 
"O kadar ucuz değil Efendi Hazretleri ." 
"Kadın günlerce evine yapışmış da gitme miş. Gece gün­
düz, yemeden içmeden, uyuma dan evini seyret miş." 
"Sonunda gitti," dedi Abdülselam Hoca. ' 
"Ben," dedi Memed, utangaç, iki eli dizlerinin üstünde, 
saygılı, "ona dedim ki, istersen bizimle birlikte kal Hatun, de­
dim." 
"Ne yaph o?" 
,_ . 
"Bir sabah gittim ki eve, yok. Sordum soruşturdum, Istan­
bula gitmi ş." 
"Zor," dedi Zeynullah Efendi, "Allah kimsenin başına ver­
mesin, bir insanın yuvas ından ayrılması zor. Ben uzun yıllardır 
bu kasabadayım. Babam, şu Payas Kalesi hapisaneyken bura­
ıun kumandaıu ydı. Ben okumaya Şama gittim, sonra dünyayı 
dolaşhm, ama doğduğum kasabayı bir türlü unu tamadım. Da­
ha bumuma tüter durur. Yakında Anavarza ovası senin de bur­
nuna tütecek. Ama seninki yakın, sabahleyin buradan atma at­
lar, daha akşam olmadan Anavarzaya varırsın. Benim kasabam 
yurtdışında kaldı. Malım mülküm, hiçbir şeyim olmayaydı da 
ben kasabamda yaşayaydım. Benim kasabam bütün dünyada 
köprüsü, bir de güzel evleriyle ünlüdür." 
Zeynullah Efendinin kasabasından söz ederken dudakları 
titriyor, gözleri yaşarıy or, göğsü iniyor kalkıyordu. 
Dükkana ilk önce Müftü Efendi geldi. Çok uzun boylu, iri 
kahverengi gözlü, kara tahta sakallı, kemer burunlu, biraz öne 
eğik duran, güleç yüzlü bir kişiy di. Arkasından Şakir Bey girdi 
dükkana. O girince herkes ayağa fırladı. Şakir Bey, Memedin 
pantolonu gibi dikilmiş mavi bir külot pantolon giymiş, kahve­
rengi körüklü bir çizme çekmiş, çizmenin koncuna da gümüş 
savatlı kırhacını sokmuştu. Ceketi İngiliz kuma şındandı ve İs­
tanbulda özel olaraktan diktirilmişti. İpek gömleği tiril tirildi, 
üstündeki büyük ineisi ilk bakışta göze çarpan küçük elmaslar 
döşeli alhn iğnesiyle kırmızı ipek kravah onun yüzüne bir baş-
170