FAKİR BAYKURT
 
357
 
 
«Neye gideyim Ankara’ya? Umudu olan varsa deeeha An
-
 
kara’nm yolu! Makineler gece gündüz işliyor! Ne yapacaktım 
Ankara’ya gidip?»
 
Battal:
 
«Eyi emme bu işi burda bırakmak olur mu?»
 
Rıza:
 
«Em
ek emek pur kazdık, bağ dikip yeşerttik. Daha üç yıl bile 
üzüm kırmadık... olur mu?»
 
Kel Bektaş: «Tel furmalı, saylavlara sormalı, Ankara’ya varmalı...»
 
Kır Abbas kızdı:
 
«Sizin elinizi ayağınızı ben bağlamıyorum!» dedi. «Kendinden 
umudu olan, sürüden birer
 
kuzu tutar, düşer yola! Benden kesik! 
Benim umudum yok ki! Umudum olmayınca neden gideyim? Olanı 
biteni, gördüğümü tuttuğumu birem birem anlattım size! Masalımız 
bitmiştir dedim size!..»
 
Konuşmayı kesti, kendi ev halkına döndü:
 
«Kalk Yusuf, kalk Senem!.. 
Cennet kalk! Haydar, Fatma, Yeşer, 
kalkın dedem!..»
 
Yeşer’i kucakladı.
 
Yol açtılar.
 
Ö
ne düştü, evinin insanlarını çekti gitti.
 
Hiç konuşmadan evlerine geldiler.
 
Köy karanlıktı. Ev de karanlıktı.
 
Senem hemen kandili yaktı. Yatakları serdi.
 
Cennet karı da 
bulaşığa oturdu.
 
Biraz sonra yattılar.
 
Düşlü türeli uykular bastırdı
-
. Gecenin düşleri, gündüzün 
işlerinden, gündüzün belâlarından daha çok yoruyor, daha çok eziyor 
Kır Abbasgili, hemi de Tozaklıları...