memdi. Yemediği dolmaları daha cazip hale getire­
bilmek için, mutfağa götürmüş, Üzerlerine koydu­
ğum yoğurdu kırmızıbib erle süsleyip geri getirmiş­
tim sofraya. 
"Kaldır şunları gözümün önünden demedim 
mi sana?" 
"Ben yerim anne, götürme," demişti Çınar. 
Çağlayan, babası bağırmaya başlar başlamaz 
odasına gitmiş, kapıyı hızla çarparak kapatmıştı. 
Ne ideal bir çifttik, biz iki doktor! 
Ev işlerinin daha düzenli yapılması, yemeklerin 
her gün taze pişirilmesi için, yardıma gelen genç 
kıza, daha uzun saatler kalmasını isteyerek zam 
yaptım. Ayrıca benim nöbet gecelerimde akşam ev­
de kalacak, kocama ve çocuklara yemek servisi ya­
pacaktı. Ne de olsa evimize çift maaş giriyordu, bu­
mın altından kalkabilirdim. 
Akşam yatağımızda yine aynı pozisyonday dık. 
Ben arkam kocama dönük, yatağın gidebileceğim 
en kenarında, o elleri başınm altında sırtüstü. 
"Yorgun olduğunu söyleyeceksin yine, değil 
mi?" diye sormuştu kocam. 
"Sadece yorgun değilim, Atilla. Kırgınım, bez­
ginim, umutsuzum da," dedim. 
"O halde evinin kadını ol, yorulma." 
Duymazlığa geldim. Kocamın azarlarına tepki, 
hoyratlıklarına karşılık vermiyor dum. Bu hayata 
123