koymuştum  da, araya deprem  girdi,  depremd en başka  şey düşün emez  hale  geldik.  Ama 
olmaz...  vatandaş  mağdur  oluyor,  hastasını doktora  zamanı nda ulaştıramıyor.  Devlet  yapmı­
yorsa  yapması n. Bu ülked e her şeyi devle tten mi beklemeli yiz?  Biz de bir şeyler yapamaz 
mıyız?” di yordu.
Kaymakam,  çok uzun  yıllardan  beri  bu köprüyü  tüm çabalara  rağmen  bir türlü  kota­
ramadı kların ı anlat tı. Lan et yağmış tı sanki köprü lafının ü stüne.
Hükümet mali yetini çok yü ksek buluyor, ya pmaya y anaşmı yordu.
“Yahu  karde şim,  bu Kemali ye'nin İstanbul’a  yerleşmiş  zenginl eri var. Onları  bulup  bir dan­
ışalım,  ne dersin?”  diye sordu  Vali. “Bu hafta  içinde  bir vakit ayır da, enine  boyuna tartışal ım 
bu konuyu...  evet, evet dosyalar  önümde.  Şimd i onları incel iyordum  zaten...  Tama m, haftaya 
bekliyorum... Görüşmek üzere...”
Vali telefonu  kapatıp y eniden aç tı, “Bana t elefon  bağlama Samime hanım,” ded i, 
“aşağıya da haber  ver, salmasınlar  yukar ı kimseyi, bir saat için. Bir çalışma  yapmam  gerek­
iyor. S ağol k ızım.”
Önüne bıra kılmış dosya lar dağ gibiydi. Dil ekçe lerin, yazışmaların y anı s ıra, mahall i basında 
çıkan yazıl ar da bolca  yer tutu yordu.  Dosyalar,  gaze telerden  kesilmi ş köprü  yazılarıyla  dol­
uydu. Arkası na ya slanı p kö prünün  serüve nini okumaya başlad ı Vali.
11