44  
44. Bana Kelebek Derler 
 
 
 
San ırım akşam namaz ı vaktiydi. Kap ıda birisi: Anlatt ı: Yar ışma buyurmu ş Padişahım. Can ba ş üstüne 
Padişahım, en güzel at resmini benden iyi kim çizebilir! 
Yine de boya sürülmeden siyah kalem tarz ında resmedilece ğini öğrenmek bir an tuttu beni. Niye renk 
sürmüyoruz, en iyi ben renk çekerim diye mi? Hangi resmin en iyi resim oldu ğuna kim karar verecek? Saray'dan 
gelen geni ş omuzlu, pembe dudakl ı güzel çocu ğun ağzını arad ım ve Başnakkaş Üstat Osman' ın bu işin arkas ında 
olduğunu sezdim. Üstat Osman hiç ku şkusuz, hünerimi bilir ve bütün usta nakka şlardan en çok beni sever. 
Böylece, bo ş sayfaya bakarken ikisinin de ho şlanacağı at ın duruşu, bak ışı, havas ı gözümün önünde 
canlanmaya ba şlad ı. Üstat Osman' ın on y ıl önce yapt ığı atlar gibi hareketli, ama a ğır, Padişahımızın hep hoşuna 
giden atlar gibi, öndeki iki aya ğı havaya kalkm ış olmal ı bu at ın ki, ikisi de güzelli ğinde hemfikir olsunlar. Acaba 
ödül kaç alt ındır? Bu resmi Mir Musavvir nas ıl yapard ı? Behzat nas ıl yapard ı? 
Birden öyle h ızla bir şey geldi ki akl ıma, ne oldu ğunu ben anlayana kadar benim h ınzır elim kalemi kapm ış, 
kimsenin hayal edemeyece ği harika at ı havaya kalkm ış sol ön aya ğından çizmeye ba şlam ıştı bile. Baca ğı hemen 
gövdeyle birle ştirdikten sonra cesaretle, h ızla, hazla iki yay çizdim ki  görseydiniz, sanki ressam de ğil, bir hattat 
bu hünerbaz, derdiniz. Kendi kendine al ıp başını giden elime bir ba şkas ının eliymiş gibi hayranl ıkla bak ıyordum. 
Bu harika yaylar, harika at ın tombul karn ı, sağlam göğsü ve kuğu gibi boynu oldular ve resim art ık ç ıktı say ılır. 
Ne kadar hünerliyim! derken bakt ım elim kendili ğinden mutlu ve güçlü at ın, aç ık ağzını, burnunu dolanm ış, 
akıllı aln ını, kulaklar ını çekmiş. Sonra, bir daha, bak anne, ne kadar güzel, bir yay daha çektim ben, bir harf 
çeker gibi ne mutlu, az daha gülüyordum. Şaha kalkm ış harika at ımın kavisi kusursuz boynundan e ğerine kadar 
indim. Elim e ğeri çiziyordu; benim gövdem gibi tombul ve yuvarlak gövdeli at ınım art ık beliren biçimine 
gururla bakt ım: Herkes hayran olacak bu ata. Ödülü kazan ınca Padişahımızın bana söyleyece ği tatl ı sözleri hayal 
ettim: Bir kese alt ın veriyor bana, evde tek tek nas ıl sayacağımı hayal ederken gülmek geliyordu içimden. Bu 
arada, göz ucuyla bakt ığım elim eğeri bitirdi ve kalemim hokkaya girip ç ıktı, sonra at ın sağrısını gülerek, bir 
şaka yapar gibi çizdim. Kuyru ğunu h ızla doland ım. K ıçını, şimdi hemen becerece ğim bir oğlan ın tatl ı götü gibi, 
severek ve avuçlar ımla tutmak isteyerek, ne kadar tatl ı yuvarlac ık geçtim. Ben gülümserken, ak ıllı elim arka 
ayaklar ı bitirdi ve kalemim durdu: Dünyan ın en güzel şaha kalkm ış atı oldu. Bir sevinç kaplad ı içimi; at ımı nas ıl 
beğeneceklerini, beni en hünerli nakka ş, hatta şimdiden ba şnakkaş ilan edeceklerini mutlulukla dü şünüyordum 
ki, bir an bu aptallar ın şöyle diyeceklerini de anlad ım. Ne kadar çabuk ve güle oynaya çizivermi ş! S ırf bu yüzden 
harika resmimi ciddiye almayacaklar ından endi şelendim. Böylece, at ın yelesini, burun deliklerini, di şlerini, 
kuyruğunun k ıllar ını, eğer örtüsünü küçük küçük incelikle i şledim ki resmime emek verdi ğimi de görsünler. Bu 
duruşta, yan arkadan at ın taşağı gözükebilir, ama kad ınlar ın akl ı tak ılır diye çizmedim. At ıma gururla bakt ım: 
Şaha kalkm ış, fırtına gibi hareketli, güçlü kuvvetli! Sanki bir rüzgâr esmi ş de yusyuvarlak çizgilerini, t ıpkı bir 
hatt ın harfleri gibi harekete geçirmi şti, ama sakindi de. Bu resmi çizen o harika nakka şı, tıpkı Behzat' ı, Mir 
Musavvir'i över gibi öveceklerdi ve o zaman ben de onlar gibi olacakt ım. 
Harika bir at resmini nak şederken harika bir at resmi nak şeden başka bir nakka ş olurum ben.