mek bütün mesele buydu? Benden intikam almak istedin, öy - 
le mi hayat ım?" 
"Hayır" dedi Ella usulca. " İntikam almak gibi bir arzum 
yok. Hiçbir zaman da olmad ı." 
"O hâlde ne?" 
Ella gayet gergin bir şekilde ellerini kavu şturdu, derin bir 
soluk ald ı. Sanki restorandaki herkes ve her şey hareket et- 
meyi kesmi ş, garsonundan a şçısına, yan masadaki mü şteri- 
den akvaryumdaki bal ığına kadar hepsi söyleyeceklerine ku- 
lak kabartm ıştı. 
"Aşk..." dedi en sonunda. "Ben Aziz'e â şık oldum." 
"Adamı tanımıyorsun bile..." diye itiraz etti David. "Hak- 
kında bilmedi ğin o kadar çok şey var ki... Belki herif bir ruh 
hastası." 
"Onu tan ımak için çok şey bilmeme gerek yok. Onun özünü 
görüyorum." 
  
310 
  
311 
  
 
  
Ella kocas ının ona gülece ğini zannetti. Sivri, i ğneleyici bir- 
kaç cümle ya da alayc ı, kırıcı bir kahkaha bekledi. Ama böyle 
bir şey olmad ı. Değil itiraz, ç ıt çıkmadı David'den. Sonunda ba- 
şını kaldırıp bakabildi ğinde sadece kayg ı gördü kocas ının yü- 
zünde. Ve o an Ella Rubinstein anlad ı ki, kocas ının nezdinde 
"intikam", "öfke", hatta " şehvet", bunlar ın hepsi anla şılır şey- 
lerdi. Ama "a şk"... aşk başkaydı. Aşk, David'in kar ısından; yani 
bunca zaman a şk aleyhine konu şmuş, aşkı küçümseyip ötele- 
miş bir kad ından duymay ı bekledi ği en son kelimeydi. 
"Ama üç çocu ğumuz var..." dedi David, sesi titreyerek. 
"Evet var ve üçünü de çok seviyorum" dedi Ella. Omuzlar ı 
çöktü; aln ında süt mavisi bir damar belirdi. "Ama Aziz'e â şık 
oldum..." 
"Yeter art ık, kullanma şu sözcüğü!" diye diklendi David 
aniden. Kadehindeki şarabı bitirdi, parmaklar ıyla masada 
gergin daireler çizdi. Sonra yeniden sakinle şmeyi denedi. 
"Hatalar ımın farkındayım Ella. Seni istemeden k ırdım. Ama 
bir şeyi bilmeni istiyorum: Hiçbir zaman seni sevmekten vaz- 
geçmedim. Bundan sonra sana hep sad ık olacağım. Söz veri- 
yorum. Gidip sevgiyi ba şkalarında ararsan hata yapars ın. 
Kimse seni benim kadar sevemez. Anlam ıyor musun?" 
"Başkalarında bir şey aradığım yok!" dedi Ella ama galiba 
kocasından çok kendine söylemi şti bunu. Ne dedi ğini düşün- 
meden, ucu nereye var ır diye tartmadan m ırıldandı: "Rumi 
diyor ki a şk dışarda bulunan bir şey değildir. İçerden gelir. 
Tek yapmam ız gereken içimizde bizi a şktan alıkoyan engelle- 
ri bulup kald ırmaktır." 
"Başlatma şimdi..." diye parlad ı David. "Kendine gel. Bu 
sen değilsin. Kendi kendini kand ırıyorsun. Bir oyun oynuyor- 
sun. Elinde şiir kitaplar ı, kafanda hayaller... Ama art ık ye- 
ter! Sen böyle... romantik biri de ğilsin! 
Ella bir an ka şları çatık kalakald ı. Bu laf ı bir yerlerden 
hatırlamıştı. Vaktiyle evinin mutfa ğında büyük k ızma yağ- 
  
dırdığı "romantik" suçlamas ına şimdi kendi maruz kal ıyor- 
du. Çember tamamlanm ış, ettiği laflar bumerang gibi ona ge- 
ri dönmü ştü. Sandalyesini geri çekip peçeteyi yana koydu. 
"Artık eve dönebilir miyiz?" dedi usulca. " İştahım kapand ı."