"O da bir şey mi?" diye sevinç içinde güldü Arnher Bey. 
"Ben de sizi bekliyordum, sizin gibi iyilik sever kişiler ... Allah 
sizi inandırsın, o gün bugünd ür, ben bu paraları ne yapacağımı 
bilmiyor dum. Ben ölünceye kadar , bu paraya ne ben, ne de 
kimse dokunamazdı. Ya ben öldükten sonra ne olacaktı? Gece 
demiyor , gündüz demiyor bunu düşün üyor , bir türlü de için­
den çıkamıyord um. Sizin gibi de dağıtamazdım ya. İyi ki geldi­
niz, geldiniz de beni bu dertten kurtardın ız." 
Sevinç içinde kalmış şakıyordu Arnher Bey. 
"Şimdi bana bir adam verin." 
"Kasım, sen git." 
Memed başmı yere dikmiş, hiç kimsenin yüzüne bakamı­
yor, zırıl zırıl da durmadan terliyord u. 
Arnher Bey , öteki odaya girdi bir lamba alarak çıktı, merdi­
venleri indi, Kasım da arkasında, aşağıda bir kapı açtı, bir da­
ha ... Yerdeki mermer taşı gösterdi, odanın tabanı hep mermer 
döşeliydi. Bu taşm ortasında kalm mor bir çizgi vardı. 
"Bu taşı kaldır." 
Kasım çalıştı çabaladı kaldıra madı. "Bir kişi daha gelsin 
aşağıya ." 
Ferhat Hoca kendi indi. 
"Buyur Arnher Bey." 
"Bu eve girdiğimizin gecesi altınları buraya gömmüş, bu 
taşı da üstüne koym uştum. Size bir kazma bulayım." 
Arkasına döndü, kazmal ar, kürek ier, beller , üst üste yığılı 
orada duruyor du. 
"Alın şu kazma yı, daha kolay olur. " 
Kasımla Hoca uzunca bir süre çalıştıktan sonra taşı yerin-
den söktüler. 
"Toprağı dışarıya atın ." 
Kasım bir kürek aldı. Arnher Bey , lambayı tutuyordu. 
"O kadar derinde değil, ellerinizle daha kolay olur. " 
Biraz sonra ortaya bir su testisinden az büyük bir küp çıktı. 
Küpün ağzı çamurla sıvanmıştı. 
"Yukarıya ." 
Arnher Bey önde, ötekiler arkada yukarıya çıktılar , Arnher 
Bey , durmadan gülüyor , "Allah sizden bin razı olsun, geldiniz 
de beni bu işkenceden kurtardı nız. İyi ki, iyi ki..." diyord u. 
379