birbirini hem hiç tanımıyor da, hem çok iyi tanıyor göstergele­
riyle oturan kadın ve adam. 
Chopin Prelüd yerini gerçekten ikili bir sonata bırakmışt ır. 
Yalnız ikisinin işittiği, işiten bir üçüncü kişi varsa bile farkında 
bulunmadıkları ikili sonat. 
Fakat araya yine garsonun sesi girmektedir. Adama dön-
müş, soruyor: 
"Siparişlerinizi artık alabilir miyim?" 
"En iyisi ben de şarap içeyim." 
"Yemek olarak?" 
"E peki, siz uygun bir şeyler getirin ... " 
Bunu der demez adamın sesi bir şakacılık edinivermiştir: 
"Şu acılı tavuktan olmasın da!" 
Şimdi üçü birlikte gülüyorlar . Arsızlığı, yırtıklığı olmayan 
şurup gibi gülüşler. Garson, şunca yılın deneyiminden sonra 
-müşteriyi gözünden şıp diye anlamak-ancak bir öğle vakti 
yarım saatlik bir sevinci yaşadıklarından kuşku duymadı ğı, 
gerçekte ise bakışlarında derin kederler yazılı bu kadınla 
adamdan sonuçta hoşlanmışa benzemektedir . 
"Sizin şarabınız da beyaz mı olsun?" 
"Evet, ama küçük şişe lütfen." 
"Ah maalesef, küçük beyazımız yok!" 
Adam yalnızca kendinden sıkılmış gibi elini alnında gezdi­
riyor. Söyleyebilecek hiçbir şey bulamamanın sıkıntısı. 
Bu hızlı değişim ler. Bu değişimleri 
şu en uzun sürmüş üçlü durumda bile 
yakalamanın kolay olmadığı söylenebilir . 
Hani erkek haksızlığa uğramıştı, hani genç kızlar sevişmi­
yor diye sevişmemiş, hani delikanlılar denize giremiyor diye 
girmemişti de hani, gaspedilmiş bütün haklarını geri istiyordu? 
Hani martininin, içindeki zeytinin, gökyüzünden ağır ağır çeki­
len bulutun tadına varacak, eline değen bir elin güzelliğini ya­
şayacaktı? Kendini yumuşacık, kadife bir güne bırakmayac ak 
mıydı? 
Peki, şampanya olsun! 
118