hikâyelerine vuruldum. Hayal gücüne, yüre ğine, içinde ta şıdığın 
harflere... Ve nihayet anlad ım ki nicedir tatmad ığım, hatta unut- 
tuğumu sand ığım bu heyecan gelip geçici bir heves de ğil. 
Biliyor musun, gün boyu kendi kendime konu şur gibi senin- 
le konuşuyorum? O gün olan bitenleri seninle tart ışıyorum. Ne 
zaman yeni bir yere gitsem ya da ho ş bir şeyle kar şılaşsam, 
"acaba Aziz burada olsa ne dü şünürdü?" diyorum. Her güzelli- 
ği seninle payla şmak istiyorum. 
Geçen gün o ğlum, "Anne sende bir farkl ılık var. Saç ına bir şey 
mi yaptın?" diye sordu. Saç ım her zamanki gibi. Ama farkl ı gö- 
züktüğümün fark ındayım. Arkada şlarımdan benzer şeyler işiti- 
yorum. "Yüzün ışıldıyor" diyorlar. "Cilt bak ımı filan m ı yaptır- 
dın?" Hiçbir şey yaptığım yok hâlbuki. Seni dü şünmekten ba şka. 
Ama ne zaman kendimi kapt ırıp seni dü şünsem, şunu hatır- 
lıyorum: Biz henüz yüz yüze görü şmedik bile. Ve i şte o zaman 
gerçeğe dönüyorum. Kabullenmem gereken gerçek bu; Seni da- 
ha görmeden seviyorum... 
AşkıŞeriatı’nı  okumay ı bitirdim, raporumu teslim ettim (evet, 
roman hakk ında yayın raporu haz ırlıyordum. Öyle çok istedim ki 
görüşlerimi seninle payla şmayı. Hiç olmazsa raporla beraber ya- 
yınevine yollad ığım mektubu göstereyim istedim. Ama do ğru ol- 
mazdı. Gene de şunu söylemeliyim: Roman ını sevdim, hem de çok. 
Hayatımla alâkas ı olmayan bir hikâyenin içine çektin beni. Ama 
bitirince anlad ım ki her şeyin her şeyle alâkas ı var asl ında.,.) 
Her neyse, bu mektubu yazma karar ımın Aşk Şeriatı'yia bir il- 
gisi yok. Beni yazmaya iten, aram ızdaki bu ad ını koyamad ığım 
ilişki. İlk başlarda basit bir yaz ışma olarak gördü ğüm macera 
  
326 
327 
  
sandığımdan daha ciddi bir hâl ald ı. Önce anlatt ığın hikâyelere 
âşık oldum, sonra bir de bakt ım ki seni sevmi şim... 
Dedim ya, bu mektubu hemen yollamam lâz ım. Yoksa y ırtıp 
atarım... 
Ella 
Kerra 
Konya, Mart 1246 
Bu sabah evimize tuhaf bir kad ın geldi. Şems-i Tebrizî'yi 
sordu. Burada olmad ığını, sonra gelmesini söyledim. Ama gi- 
decek yeri yokmu ş. "Avluda beklesem olur mu?" diye sordu, çe- 
kingen, tedirgin. İşte o zaman içime bir şüphe düştü. "Kimin 
nesisin, nereden geldin" diye a ğzını aramaya ba şladım. Israr- 
larım karşısında peçesini açt ı. Yüzü yaral ıydı; yanaklar ında, 
boynunda morluklar, şişlikler vard ı. Besbelli dayak yemi şti. 
Gene de çok güzeldi. Gözya şları içinde elimi tuttu, anlatt ı. Me- 
ğer kuşkulanmakta hakl ıymışım. Kerhaneden kaçm ış. 
"O batağı terk ettim" dedi kararl ılıkla. "Kaçt ığım gibi ha- 
mama gittim, tas tas sularla k ırk kez y ıkandım. Karar ver- 
dim: bundan böyle erkeklerden uzak duraca ğım. Son nefesi- 
me kadar. Kalan ömrümü Allah'a adad ım." 
Ne diyece ğimi bilemedim. Ne kadar genç ve narindi. Nas ıl 
böyle bir şeye cüret edebilmi şti? Alıştığı düzeni aniden b ıraka- 
cak cesareti nas ıl bulmuştu kendinde, hayret ettim. Hâli yüre- 
ğimi dağladı. Badem gözleri bana Meryem Ana’n ın kileri an ım- 
satmıştı. Öte yandan evimde kötü yola dü şmüş bir kad ın bu- 
lundurmak istemiyordum. Gene de onu kovacak gücü kendim- 
de bulamad ım. Bıraktım avluda beklesin. Elimden bu kadar ı 
geldi. Duvar ın dibine çömeldi, hüzne yontulmu ş mermer bir 
heykel gibi gözlerini gayba dikip beklemeye koyuldu. 
Yaklaşık bir saat sonra Şemsle Rumi yürüyü şten döndü.