Yoksa şöyle miydi? 
"Ne istediğimi söyleyeyim size ... Bugün ... " 
Küçük dil ucunu içeri çekmişti. Çenesinin üst yanını çukur­
laşhran gülümseyişi de, kırmızı dil ucu gibi isteklendirici ydi. 
Hiç umulmadığ ı halde, insana kendisiyle yumuşacık sevişilece­
ği duygusu veriyor du. Verdi. 
Adam avuçlarını gizlice bir kere daha siliyor peçeteye: 
Ama beni asıl şaşırtan ya da beni güzel bir güne açan onun 
birkaç dakikada bir, her yaşta olabilmesi. Gülümserken ayrı 
yaşta, başını düşünceli düşünceli camdan yana çevirince ayrı 
yaşta, parmaklan su bardağının boynunda gidip gelirken büs­
bütün farklı, martinisini yudumla rken daha başka, garson ve 
hiçbiri olmadığı zaman ise nereye, hangi yaşa konacağını bile­
meyen özgür muhabbet kuşu hali. Onun bu, kendi zamanını 
bulma hali. 
Kadının belli belirsiz bir iç çekişini 
yakalıyoruz. Sonra kulak kabartıp beklediğini. 
Garsonun durum değiştirmesinden yararlanıp hemen ya­
zıyla resimlendirilmiş aynada adamın bir süredir göremediği 
yüz, omuz parçalarını aramaya başlıyor sonra: 
Saçlarındaki kırlara bakarsan yaşlı, ama hiç de öyle değil, 
duyargalarını içine çekmiş, anlayama zsın; belki de evlidir ve 
asistan bir kızıyla lisede bir oğlu vardır. Yine de tuhaf işte, in­
sanda sevilmeyi, okşanmayı bekleyen bir oğlan çocuk duygusu 
uyandırabiliyor. Bir an, o da zeytini dudaklarında dolaştırırken 
kösnülüğe yakın bir erkeksilik edindiğini, açlık belirtile ri gös­
terdiğini, bunun da beni ürpertti ğini gizleyemem. Apaçık öp­
mesini istedim, tenime dokunma sını, bende gezinmesin i. Üstü­
me çıkmasını değil hayır, dokunmasını. .. Yoksa elimi ansızın eli 
üstüne koyuverdiğim zaman mıydı? 
İşte bak, üstünde yim, diyordu mimarlık profesörü, kırçıl kı­
vırcık sakalıyla gülerek. Hem de öğrenciliğinden beri, üstelik şu­
ranı da hiç ikinci sınıf görmüyorum, birinci sınıf görüyorum, di­
yordu karısının küçük poposuna şıp şıp vurarak. Sonra da me­
melerini keyifle dişleyerek: Bu mallar birinci sınıf mal! demişti. 
115