"Bütün köylüler biliy or." 
"Onun yerini bana söylerler, değil mi?" 
"Söyler ler." 
"Öyleyse ben de onu yakalarım." 
"Yakalarsın, Faruk Yüzbaş ım." 
"Ben Faruk Yüzbaşı değilim. Ben Maraş Candarma Ku­
mandanlığına bağlıy ım. İnce Memedi ben yakalayacağım Fa­
ruktan önce." 
"Meramın elinden hiçbir şey kurtulmaz, Yüz başım ." 
"Sen İnce Memedi gördün mü?" 
"Gördüm Yüzbaşı m." 
"Nasıl bir kişi?" 
Memed başını önüne eğdi, bir süre düşündü, gözlerinin 
içine gözlerini dikip: 
"Senin gibi babayiğit bir kişi. Senin gibi iri gözlü, karaya-
ğız, uzun parmaklı ... Sen onu görsen çok seversin ." 
Yüzbaşının yüzü biraz daha yum uşadı. 
"Sen şimdi nereye gidiyorsun böyle?" 
"Kasabaya gidiyor um." 
"Onun yerini sen bana gösteremez misin?" 
"Ben şu yakın yerlerden olurum Yüzbaşım, Akçadağı hiç 
bilmem ." 
Yüzbaşı atını sürd ü: 
"Sağlıcakla kal İnce Memed ." 
"Güle güle Yüzb aşım." 
Memed yolun kıyısına çekil di. Bölük geçineeye kadar ora­
da bekledi. Bölük geçtikten sonra halsiz oradaki bir kütüğün 
üstüne çöküverdi. Yüreği küt küt alıyordu. Çok korktum, diye 
kendi kendine söylen di. İnce Memed de korkar mıymış, diye 
de alay etti. Gerçekten bir hoş olmuştu, ayağa sallanarak kalkh, 
bir iki adım ath, ayakları biribirine dolanıyordu, geriye dönüp 
kütüğe yeniden oturdu. Kucağındaki kuş gözlerini ona dikmiş 
şaşkınlıkla bakıyor du. Kuşun başını avucunun içine aldı, kuş 
çırpınınca vazgeçti. Kuşu yere koydu. Kanadı sarkmış yerde 
sürünüy ordu. Kuş bir iki sıçradı, uçmaya çalışh, tek kanadıyla 
uçamayıp bir yana devrildi. Bomboş, yalnız, ortada kalakalmış 
Memed hemen gitti kucağına aldı onu, kuş da içindeki boşlu-
467