müyordu. Daha çok endişelerle, rahatsızlıklarla boğuşan bir 
insanın şüpheciliği vardı üzerinde, ama Ömer onun bakışlarında 
her şeyi yumuşatıp gevşeten iyiniyeti görüyordu. Bu Refik'in 
her zamanki iyiniyetiydi. Üstelik şimdi uzun ayrılıktan sonra 
daha da güçlenmiş, aradaki bütün tortuları dağıtarak dostlukla 
ışıl ışıl parlıyordu. 
Ömer: "İyi ki geldin, iyi ki geldin!" dedi. 
Bu sefer aşırı duygusallıktan sıkılan Refik oldu. "Bavulumu 
getireyim de yerleşeyim," diyerek çıktı. 
Ömer kendi odasına alıcı gözle bakarak: "İki yıldır buradayım!" 
diye düşündü. 
Refik odaya bavulla girdi. Ömer gülümsemeye çalıştı. Sonra 
bir somyanın üzerinde katlanıp üstüste konmuş şiltelerden birini 
çekti, kokladı, pis buldu. Ötekine baktı, gene aynı kokuyu aldı, 
üçüncüsünü çıkarıp Refik'e nerede yatacağını sordu. Refik bir 
süre kararsız kaldı. Evini döşeyen yeni evli gibi, barakanın büyük 
odasını ölçüp biçer gibi yaptı. Sonra şilteyi serdiler. Çarşaf da 
vardı, fazla yorgan da vardı. Onları da serdiler. Ömer, "Kaç yıllık 
arkadaşız biz!" diye düşündü. Sobanın homurtusu duyuluyordu. 
"On yıllık. Zaten şimdi, şu hırs dediğim çirkin şeyi de unuttum, 
unutuyorum..." Refik'in açtığı bavuldan çıkan İstanbul kokusunu 
içine çekti. Bavuldan çıkan kitapları ve eşyaları inceledi. Sonra 
yatağının kenarına oturup sigara yakarak Refik'i seyretmeye 
koyuldu. Refik bavulunu boşaltıyor, eşyalarını küçük bir sandığın 
üstüne koyuyordu. Ömer birden Refik'i yadırgadığını şaşarak 
anladı. İnsan yıllar yılı bir tezgâhın arkasında görmeye alıştığı 
bir kasabı, sokakta yürürken görünce adamın bacaklarına nasıl 
şaşkınlıkla bakarsa, Ömer de Nişantaşı'ndan, Mühendislik 
Mektebi'nden, İstanbul'dan başka bir yerde görmediği Refik'e 
öyle bakıyordu. Birden, sanki karşısındaki Refik değilmiş, kendisi 
de başka bir ortamda bir başka insanmış gibi heyecanlanarak, 
"Ne olsaydım?" diye düşündü. "İngiltere'den geldikten sonra 
ne yapabilirdim?" İki yıldır durmadan saydığı şeyleri gene 
parmaklarını teker teker bükerek saymaya başladı: "Üniversite, 
bir mühendislik şirketi, küçük inşaatçılık, İstanbul'da hayat..." 
Birden kendine öfkelendi: "Hiçbiri!" diye mırıldandı. "O zaman 
haklıyım ! " 
262