insanlardı; karşı kaldırıma da baktı: Orası da öyle. Sonra durduğu 
kaldırımda, taa ötede bir yerde Ayşe'nin örgülü saçlarını gördü. 
Perihan ona yaslanmıştı. Aralarında konuşuyorlardı, Nigân 
Hanım'ı unutmuşlardı. Nigân Hanım haksızlığa uğramış gibi 
oldu. Böyle bir duyguya kapılmaması gerektiğini düşünüyor, 
ama onlara bakarak yürüdükçe içinde bundan başka bir duygu 
uyanmıyordu. Sonra yokluğunu farkettiler: Durup arkalarına 
baktılar, birkaç saniye arandılar, Nigân Hanım'ı gördüler ve 
beklemeye başladılar. 
Nigân Hanım yanlarına gelince sordu: "Neler konuşuyordunuz 
bakalım?" Sesine suçlayıcı, sert birşeyler katmıştı. 
Perihan: "Hiç!" dedi. 
Nigân Hanım kaşlarını çatarak baktı. Ayşe'nin suçlu, sinirli 
bir hali vardı. Nigân Hanım üsteledi. 
"Öyle dalıp gittiniz! Ne konuşuyordunuz?" 
Ayşe kararlı bir tavır takındı: "Beni niye almaya geliyorsunuz? 
Ben tek başıma da eve dönebilirim. Okuldan buraya nasıl olsa 
tek başıma geliyorum!" 
Demek buydu! Demek annesinin gelip kendisini almasından 
hoşlanmıyordu! Nigân Hanım öfkenin her yerine yayıldığını 
hissetti: Dudaklarının ucunun titrer gibi olduğunu farketti. 
Demek, buydu! Kaldırımdan insanlar geçiyordu. Bağırıp ça­
ğırmak, şu anlayışsız, saygısız kıza unutamayacağı birşeyler 
yapmak geliyordu içinden. Yukarıda bulutlu, sarı bir gök vardı, 
güvercinler bir pencerenin önünde uçuşup duruyordu. Pastanenin 
önündeydiler. Bir rüzgâr koptu. Nigân Hanım sert hareketlerle 
içeri girdi. Kızıyla gelini arkasından geldiler. 
Küçük bir masaya oturdular. Daha Leylâ gelmemişti. Garson 
kızdan çay ve pasta istediler. Sonra uzun bir sessizlik oldu. Nigân 
Hanım pastanenin zevkini çıkaramayacağını anladı. "Demek, 
gelip onu almamızdan hoşlanmıyor!" diye düşünüyordu. 
"Neden istemiyorsun gelip seni almamı?" 
Ayşe susuyor, suçlu suçlu önüne bakıyordu. Suçunun da 
farkındaydı demek. 
"Neden istemiyorsun? Neden?" Bu kızın cevap verebilmesi 
için sorunun beş altı kere sorulması, kafasına kakılması gere­
kiyordu. 
J4.3