uydurmalık var mı? Ben böyle düşünüyoru m. O da öyle düşü­
nüyor. Bir uydurmalık, uydurma bir acımak mı? 
Kuşlar da kuşlar! He m de insanın başparmağı kadar. Hem 
de cıvıl cıvıl renkli , hem de delirmiş korku gözlü. Hem de yu­
vaları yok. Her güz nereden gelirler de nereye giderler? Ne 
kadar uzak yerlerden buraya kadar uçarlar, yorulmazlar mı? 
Küçücük kanatlarıyla o kadar uzak nasıl uçarlar? Yuvalarını 
nasıl yaparlar? Hasta olunca onlara kim bakar, üşümezler mi? 
Birden kuşlara da sövmeye başladı, birden de bıraktı, he­
menceci k de bana itçe bakarak kendini toparladı, güldü. Ar­
kasından gene dudakları titredi , kızdı, kısılmış sesiyle bağır­
maya başladı. Bu sefer kuşları yakalayan çocuklara veryansın 
etti. Çocukların ne anaları kaldı, ne babaları, ne sülaleler i ... Ne 
alçaklıkları, ne na mussuzlu kları, ne cellatlıkları. 
Gene birden kest i , gene güldü, yaltaklanır bir hal aldı. 
Üşür gibi oldu. Metin bayağı üşüyor büzülüyordu. 
"Uşüyor musun Met i n?" 
"Ben çok üşürüm," ded i. "Kuşlar da çok üşürler. Benden 
beter titriyorlar, hem korkudan, hem üşü m ekten. Vallahi ya, 
üşü mekten. Ben hiç hiçbir şeyden korkmam." 
Karşıda pırıl pırıl bir araba duruyordu . Ona gözleri gitti. 
Arabanın içinde bir kızla bir erkek fing irdeşiyorlardı. Bir süre 
onlara baktı baktı, bana döndü: "Bak," ded i , "ben şimdi ister­
se m gider şu arabanın tekerler inin dördünü de bıçakları m , is­
tersem. Korkmam. O adam var ya, arabadan ininceye kadar ... 
Beni yakalarsa bile, yanıma yaklaşa maz. O kocaman adam 
benden korkar. Herkesin benden ödü kopar, biliyor musun?" 
"Ben senden korkmuyorum?" 
"Sen korkmazsın," dedi. "Ben seni biliyorum, sen hiç 
korkmazsın. Korkarsın ya az korkarsın. Benden de hiç kork­
mazsın." 
"Neden ki o?" 
"Neden olacak, ne bileyim, korkmayan insanlar da var ya, 
sen onlardansın, çoğunluk korkuyor benden. Sen neden kork­
mazsın benden acaba, ne bileyim ben." 
33