Bu yüzden her şeyi düşünüp söyleyemem. Kendi kendime dü şünürken bile sizin beni izlemekte 
olduğunuzun fark ınday ım asl ında. Hayat ımın beni ele verecek teferruat ını, öfkelerimi dü şüncesizce akl ımdan 
geçiremem. Elif, Be, Cim deyip üç tane mesel anlat ırken, akl ımın bir köşesiyle sizin bak ışınızı da kolluyordum. 
On binlerce kere nak şettiğim savaşçılar, âşıklar, şehzadeler ve efsane kahramanlar ı bir yanlar ıyla resmedilen 
şeye, orada, o efsane zamanda sava ştıklar ı düşmanlara, bo ğuştuklar ı ejderhalara, gözya şlar ı döktükleri güzelim 
kızlara dönüktürler. Ama bir yanlar ıyla ve gövdelerinin bir k ısm ıyla da o harika resmi seyretmekte olan 
nak ışseverlere dönüktürler. Varsa bir üslubum ve ki şiliğim, yaln ız nakşımda değil, benim cinayetimde ve 
kelimelerimde de gizlidir. Bulun bakal ım benim kim oldu ğumu kelimelerimin renginden! 
Beni yakalaman ızın zavall ı Zarif Efendi'nin mutsuz ruhuna biraz huzur verece ğini de dü şünüyorum. Ben 
şimdi ağaçlar alt ında, kuş cıvıltılar ı içinde, Haliç'in alt ın sular ını ve İstanbul'un kubbelerini seyreder, ya şamak ne 
güzel şey bir kere daha farkederken, onun üzerine kürek kürek toprak at ıyorlar. Zavall ı Zarif Efendi, son 
zamanlarda, o çat ık kaşlı Erzurumlu vaizin adamlar ıyla düşüp kalkmaya ba şlad ıktan sonra beni hiç sevmezdi 
ama, Padi şahımız için kitaplar nak şettiğimiz şu yirmi be ş yıl içinde, kendimizi birbirimize yak ın hissettiğimiz 
vakitlerimiz de olmu ştu. Yirmi y ıl önce bir ara, Padi şahımızın rahmetli babas ının, şehnamesi için çal ışırken 
ahbap olduk, ama en çok bir Fuzuli Divan ı'na konacak sekiz nak ışlı sayfa için çal ışırken yak ınlaşmıştık. O 
zaman onun hakl ı, haks ız, mant ıksız isteklerine (nakka ş resmettiği metni ruhunda hissetmeliymi ş) kat ılmak için 
buraya gelmi ş, bir yaz ak şamüstü k ırlang ıç sürüleri üzerimizde ç ılgınca uçuşurken gösteri şli bir havayla bana 
Fuzuli Divan ı'ndan okudu ğu m ısralar ı sab ırla dinlemi ştim. O geceden: "Ben ben de ğilim, ben dedi ğim sensin 
hep" m ısras ı kalm ış akl ımda. Bir de bu m ısran ın nas ıl resmedilebilece ğini kendi kendime sorup dü şündüğüm. 
Cesedinin bulundu ğunu öğrenir öğrenmez ko şa koşa gittiğim evinde, oturup şiir okudu ğumuz küçük 
bahçenin karlar alt ında kald ığım ve y ıllar sonra gördü ğümüz bütün bahçeler gibi küçüldü ğünü hissettim. Evi de 
öyleydi. Yan odadan kad ınlar ın birbiriyle yar ışır gibi artan ç ığlıklar ı, abart ılı hayk ırışlar ı duyuluyordu. Büyük 
ağabeyi anlat ınca dikkatle dinledim: Zavall ı Zarif karde şimizin yüzü neredeyse paramparça olmu ş, kafas ı 
ezilmiş. Dört gündür dibinde yatt ığı kuyudan ç ıkar ıldıktan sonra, karde şleri onu tan ımakta zorlanm ış da, evden 
getirdikleri zavall ı kar ısı Kalbiye, gece karanl ığında bu tan ınmaz cesedi lime lime olmu ş elbiselerinden te şhis 
etmek zorunda kalm ış. K ıskanç karde şleri taraf ından kuyuya at ılan Yusuf'un Midyanl ı tüccarlar taraf ından 
kuyudan ç ıkar ılışı geldi gözümün önüne. Yusuf ile Züleyha'n ın bu meclisini resmetmekten pek ho şlan ırım, 
çünkü hayatta en temel duygunun karde şlerin k ıskançl ığı olduğunu hat ırlat ır. 
Bir an bir sessizlik olunca, bana bakt ıklar ını hissettim. A ğlasam m ı? Ama gözüm Kara'ya tak ıldı. Alçak 
herif, hepimizi süzüyor ve kendine Eni şte Efendi taraf ından nakka şlar aras ına bu işin asl ını araştırmak için 
yollanm ış biri havas ı vermeye çal ışıyor. 
"Kim yapabilir bu alçakl ığı," diye ba ğırdı büyük ağabey. "Kar ıncay ı incitmekten çekinen karde şimize hangi 
vicdans ız, k ıyabilir?" 
Onun ağlayarak cevap verdi ği bu soruya ben de içten bir havayla kat ıldım ve bir cevap arad ım kendi 
kendime. Kimdi Zarif'in dü şmanlar ı? Ben öldürmemi ş olsam ba şka kim öldürürdü onu? Bir zamanlar, -san ırım 
Hünername'nin haz ırland ığı yıllarda- eski ustalar ın usûllerine bo ş veriyor, daha ucuza, daha çabuk tezhip 
yapmak için biz ressamlar ın o kadar emek verdi ğimiz sayfalar ın kenar ını kötü renklerle bozuyor diye baz ılar ıyla 
kavga etti ğini hat ırlıyorum. Kimdi onlar? Daha sonra ama, dü şmanl ığın bu nedenden de ğil, alt kattaki güzel bir