kunun şiddetinden sıtma tutmuş gibi iki çenem takır takır 
birbirine vurmaya başladı. 
Bedbaht kadının yardım çığlığı, bu dev boyunun dehşeti 
nispetinde yükseldi. Rüyada mı, hakikat aleminde miyim bi­
lemiyorum. Her tarafımı bir kabus sardı. Ne orada durmak 
ne de kaçmak cesaretini gösterebiliyordum. 
Bütün kuvvetimle kendimi sarsmaya, adımımı atmaya 
uğraşırken gölge bir daha göründü. Son bir kendimi zor­
layarak ve olanca avazımla başımı duvarlara, kapılara vu­
rarak dışarıya koşacağım esnada, "Üzerime basma!" diye 
neredeyse ayaklarımın altından bir ses işittim. O kadar fe­
nalaştun ki düşmernek için duvara dayandım. Yine o ses, 
"Yaslanma, şimdi seni çarparım !" diye devam etti. Aman 
Allahım, bu ne hal? Ne dehşet? Evvela ayaklarıma sonra 
yukarı tavana, duvarlara baktım. Meydanda bir şey yok. 
Gaipten muhtelif sesler gelmekteyken çıldırmış gibi kendimi 
dışarı atabildim. Hiç şüphe yok, artık bu defa kötülerine uğ­
ramıştım ... Merdivenlerden tekerlene yuvadana indim. En 
alt kattaki odaya bir kızıl mecnunl hücumuyla atıldım. Abla 
ile kalfa karşı karşıya oturuyorlardı. Benim bu korku ve te­
laşıma karşı ikisinin de hoşnutsuzlukla kaşları çatıldı. Hiç 
soğukkanlılıklarını bozmadan sordular: 
-Ne var? 
-Bu uğursuz perili köşkte ne olmaz! 
-Canım ne var? 
-Gündüz orta katta unuttuğum bırkarnı almak için yu-
karı çıktun. Acı acı bir ses işittim. "Beni öldürüyorlari Boğu­
yorlar!" diye biri bağırıyor. Ödüm koptu gitti. 
İki kadın bakıştılar . Kalfa aynı soğukkanlılıkla dedi ki: 
-Biz sana bu evin içinde gürültüler, sesler işitirsen telaş 
etme diye tembih etmedik mi? 
Ruşen Abla azarlayarak: 
-Öyle ya ... Peri bunlar ... İstedikleri zaman bağırırlar. 
Bu evin iyi saatte olsunlarla dolu olduğunu bilmiyor musun? 
ı Kızıl mecnun: Aşırı derecede delirnıiş, aklını tamamen kaybetmiş, kızıl deli. 
40