99 hatırladım. Biz eve dönmeyelim artık, de dim. Bir otele gittim 
yattım. Sonra, iki gün eve uğramadım. Hayal kırıklığına 
uğramıştım: Gizli mezhep de beklediğim gibi çıkmamıştı. E rtesi 
gün, içmeye devam ettim. İyice sar hoş oldum, mahzunlaştım; 
fakat sıkıntım geç ti. Sokaklarda boynu bükük dolaştım. 
Meyhanelerde bazı insanlarla tanış tım. Mahzun ve bulanık 
düşüncelere daldım. Çıkmayacaktık şu evden, dedim. O haberi 
hiç görmemiş gibi yapacak tık. işte bu ülkedeki korkunç 
olayların, fırtınalı serüvenle rin kaderi: Her şey sonunda 
gevşiyor ve zavallı bir zabıta ha beri olup çıkıyor. Nerede eski 
romantiklik?  dedim.  Nerede eski  şövalyeler? Hiç 
çıkmamalıydın, hep evde kalmalıydın.  
Program ını da yapmıştın, düzenini de kurmuşt un. Otursay dın 
oturduğun yerde. Çalışmalarını sürdürseydin. Belki bir iki şey 
verirdin insanlarına; ülkene yararın dokunurdu. Bu gizli mezhep 
de çok boş çıkmıştı, yabancı kökenli olduğu halde ülkenin 
şartla rına uymuştu. Oysa aydınlara, benim gi bi ne yapacağını 
bilmeyenlere bir ışık tutabilirdi, onları sar sıp yerinden 
kaldırabilirdi. Benim de bir ülküm olurdu. Teh dit zoruyla filan, 
ben de ülkücü olurdum. İşte gene, nereye gideceğimi bilmez bir 
durumda sokaklarda sürtüy orum. Evde korkuyla beklerken ya 
da korkuyu beklerken geçen za manın ne de olsa bir önemi vardı, 
bir geleceği vardı. Üste lik bu arada, tehdit mektubunu almadan 
önceki zamanları m da değer kazanmıştı. Bende bir öze llik 
bulmuşlardı ki beni seçmişlerdi; İşte , neler olduklarını şimdi 
kesin olarak söyle yemeyeceğim bu özelliklerimi de bu 
yaşanmamış zamanlar da kazanmıştım. Şimdi artık her şeyi 
kaybetmiştim. Bir yan lışlık olmuştu belki. Bu ülkede her şey 
çığrından çıkıyordu; her şey çözülüp, gevşeyip, dağılıp 
gidiyordu. Bir keresinde de bir kızı sever gibi olmuştum; bu kız 
bana söylemişti, her şey gibi aşk da soluklaşır demişti. Kendi de 
soluk benizli, za yıf bir şeydi. Dediği gibi olmuştu. Aşk da