Orta Di rek 261 
Hava artık dağlardaki kadar soğuk değildi. Bu yüzden ateşin gerekliği yok­
tu. Ateşi öyle bırakıp yatağa girdiler. Çocukların biri Meryemcenin bir yanına, 
biri öteki yanına girdi yattı. 
Hasan daha kendi kendine söyleniyordu. 
"Erkekler hiç yorulurlar mı ki ... Öyle değil mi? Bakın babama. Hiç ... hiç mi 
hiç yorulmadım. Selamünaleyküm ... " 
Meryemce onların uyumasını bekledi uzun zaman. Sonra kulak kabartıp 
Aliyle Elifi dinledi. Onlardan da çıt çıkmayınca yataktan yavaş yavaş sıyrıldı, 
sofrayı açtı, salıanı ortasına koydu. El yordamıyla sağanı buldu. Pilavın üstün­
den aldı, birazını kırdı, lokmasının içine koydu. Soğanla pilav amma da güzel 
kokuyordu ha! 
Önce Elif uyandı. Alacakaranlıkta Alinin yüzü seçilmiyordu. Baktı baktı, 
ama bir şey anlayamadı. Vardı ateşi yaktı. Hava ılıktı. Üşümüyordu. Gene de el­
lerini ateşe tuttu. Alışkanlık. 
Hep düşünüyordu. Düşünüyor, şu dibi başı belirsiz yokuşa bakıyordu . Ya­
kuşun yüzü sıykaldı. Killi, damar damar, mora çalan bir rengi vardı. Bazı yerde 
yeşilleniyor, yeşilden kırmızıya, açık maviye dönüyordu. Yol dedikleri incecik 
çiğir, ak bir çizgi gibi dolanarak çıkıyor, uzaklarda, belki de göğün mavisinde 
kayboluyo rdu. 
Alacakaranlıkta koyu bir mordu. Sonra güneş doğdu. Renkler ortaya çıktı. 
Yokuş ipiltiye boğuldu. 
Mümkünü yok burada kalacaklardı. Ali bu yokuşu, sırtında Meryemceyle çı­
kamazdı. Meryemcede de yürüyecek adım atacak hal yoktu. Belki de ölmüştü. 
Yattığı yere koştu, uzaktan yemek salıanının boş olduğunu görünce geriye döndü. 
Kuş kanadıyla, yılan beliyle çıkamaz bu yokuşu. Hele yorgun olunca yanına 
bile yaklaşılmaz. Gözünü yokuştan alamıyordu. Yokuşun karşısında öyle dur­
muş kalmıştı. Ne yapmalı? Netmeli? Aaah, bu yokuş da olmasaydı , bunca gün 
çektikleri, yol yol süründükleri boşa gitmeyecekti. Olmaz olası yokuş. Neyledin 
de çıktın karşıya! Tam da yol bitmiş, Çukurovanın kapısına gelmişlerdi. Şu vız 
vız başında dolanan sivrisinek Çukurovanın müjdecisiydi. 
Bozuk bahçede nar vardı, incirler sarı sarıydı. Kim değmemiş, kimse değ­
memiş. İncirleri eşekarıları çok sever. Bozuk bahçenin yanından geçerken ... 
Kırmızı yılanları daha durur mu ki? Daha öyle düğüm düğüm olurlar mı ki? Bi­
ribirlerine sıkıcana sarılıp şap diye aşktan bayılırlar mı ki? 
Hallacı Mansur gelmeli. Üfürmeli. Bir üfürmeli ki şu yokuşun yerinde yeller 
esip dümdüz olmalı. Çukurova uzakta, ak pamuk tarlalarıyla gözükıneli ki ... 
Parmaklarını saymaya başladı. Gözlerini yumdu. Bir büyük umutsuzluk 
içinde elleri yanlarına düştü. Oradaki bir taşın üstüne çöktü. Yokuş gözünde