roz etti. Üstelik bu ev yüzünden, istemediğim halde, bir sürü 
borca girdim. Bu masraf) yapmaya hakkim yok, bu şımarık­
lık olur sonra. Ja le bu kadar didinirken ben Avrupalara gi­
dip keyif çatamam. Canım üniversite gönderir dediler. Bu 
kadarcık masrafa kırk yılda bir kere de devlet senin için kat- 
lanıversin. Olmaz, devlet bana gerekeni yapıyor. Canım ne 
oîur, bir kere de sözünün eri olma, bir kere de sana iltimas 
yapılmasına gözünü yumamaz mısın? Hayır, yurt dışına bir 
türlü gitmiyordu. Oysa durumu kötüye gidiyordu. Mustafa 
İnan da sağlığı konusunda aslında çok iyimser değildi, ken­
dini çok halsiz hissediyordu. Bununla birlikte akşamları ge­
zerek kendini avutmaya çalışıyordu. Profesör Haşan Oîok- 
lav bir akşam tiyatroda rastlamış Mustafa*Hoca’ya: ' Bitkin­
di, rengi sararm ıştı. ‘Bak Haşan,’ dedi, ‘Durmadan kan alı­
yorlar, bak ellerim delik deşik oldu.' Tiyatrodan dönerken 
birlikte yürüdük. İki adımda bir durup dinlenmek zorunda 
kalıyordu."
Bir gece toplantısında Teknik Üniversite Rektörü Bedri 
Karafakioğlu, Ja le  Hanım’la görüştü; Ja le Hanım rektörden 
rica etti; Mustafa'}'1  tedirgin etmeden Avrupa'ya göndermek 
için bir yol bulun, dedi. Bu sırada Mustafa' İnan yanlarına 
yaklaştı; "Muhakkak Ja le benim Avrupa’ya nasıl gideceğim 
konusunda sizden akıl soruyordur." "Neden gitmiyorsun 
Mustafa?" dedi rektör. "Canım herkesin bir gitme sırası var 
üniversitede. Sen idarecisin, nasıl böyle konuşursun? Hem 
ben daha yeni gittim." "Benim sıram geldi," dedi rektör, "Be­
nim yerime git o haldo; zaten benim çok işim var, belki de 
gitmem gerçekten mümkün olmayacak." Sonunda Mustafa 
İnan’ı Avrupa'da tedavi olması için o gece kandırdılar.
Bu arada doktorlar çeşitli teşhisler koyuyorlardı. Prostatı 
var diyenler bile çıkıyordu. Mustafa İnan, ağır hasta olduğu 
sırada hile insanların gönlünü kıramıyordu: birbirine karşıt 
-tedaviler uygulamaya çalışan doktor arkadâşlanmn'tavsiye-
24i