Kasabanın ışıksız, karanlık sokaklarını geçtiler, yüksek bir 
avlu duvarının kapısı önüne geldiler. Kapı büyük ve kemerliy­
di. Ali atandan indi tahta kapıyı açta. Kapı gıcırdadı. Memed atı 
içeriye sürüp yere atladı.
Ali atın başmı tutup ona az ilerdeki merdiveni gösterdi. 
Memed koşarak merdivenleri çıktı, kapıyı çaldı, içerden bir ka­
dın:
"Kim o?" diye sordu.
Memed soğukkanlı:
"Benim," dedi. "Çiftlikten geliyorum. Dursun Durmuş Ağa 
gönderdi. Bey evde mi?"
Kadm:
"Bir adam geldi. Çiftlikten geliyormuş. Dursun gönder­
miş," diye içeriye Beye seslendi.
Memed, Beyin: "O adamı içeriye al," dediğini duydu, ilk 
olaraktan soğukkanlılığını yitirip yüreği çarpmaya başladı. Bey 
yataktaydı, elinde bir gazete tutuyordu. Memed içeriye girince 
kapıyı usulca arkasından kapattı. Bey gazeteden başım kaldı­
rıp:
"Ne var, ne oldu gene?" diye umursamaz sordu.
Memed:
"Benim adım İnce Memed," dedi birden. Tok, meydan 
okuyan bir sesle. "Beni bilebildin mi?"
Ali Safa Beyin elindeki gazete düştü, yatakta yarı doğrul- 
muş öyle kalakaldı. Yüzü apak oldu, gözlerinin karası bile aka 
kesti. Dudakları titredi. Ağzım birkaç kez açta açta kapadı, sesi 
çıkmadı.
Memed elindeki filintasını ona doğrulttu, üç el ateş etti. 
Kurşunların yelinden odadaki lamba söndü. Hemen o anda ko­
nağın içinde bir kıyamettir koptu. Memed ağır ağır merdiven­
leri indi, Alinin elindeki atım aldı, atladı doludizgin kasabayı 
çıktı. Bir süre gittikten sonra atan başım çekti, kulak verdi kasa­
bayı dinledi. Kasabadan koygun bir uğultudan başka hiçbir ses 
gelmiyordu. Ne bir kurşun sesi, ne de başka bir ses... Atanı ye­
niden doldurdu.
Gün doğuyordu ki Değirmenoluk köyüne girdi. Doğru Ab­
di Ağanın evine sürdü, kapıda durdu:
453