BİR ORMAN HİKAYESİ 
yabancı biri şirketin amelesine yiyecek ve içecek satıyor­
du. Bunlar da köy sokaklarında yıkılarak dolaşıyorlar dı. 
Fakat beş altı yüz ağaçlık bir parça, bir koru vardı ki, 
bütün köy, ölse burasını satmamaya, kaptırmamaya karar 
verdi. Artık bununla geçinmeye çalışacaktık. Çocuklar, 
babalar ının anlattığı eski, büyük ve esrarlı ormanı burada 
bulmaya çalışacaklardı. Bu, köye eski günlerinin bir yadi­
garıydı. Hiçbirimiz, ama hiçbirimi z buraya el sürdürmek 
istemiyorduk. Şirket de, galiba ileri gitmekten korktuğu, 
bizi darıltmayı da menfaatine uygun bulmadığı için, bura­
yı elde etmeye pek hevesli görünmüyordu. Fakat bunun 
uzun sürmeyeceğinden korkuyorduk. Nitekim öyle oldu, 
onların ağaçlarına son günlerde kurt düştüğünü, büyük 
ziyanlar verdiğini duymuştu k. Şirket, bunun altından 
kalkmak isteyecekti. Bir sabah, bizim koruya baltacıların 
girdiği haberi köyü dolaştı. Herkes evinden çıkıyor, gene 
giriyor, komşuya koşuyor , sokaklarda şaşkın, acele gidip 
geliyordu. Fakat bu şaşkınlık çok az sürdü. Herkesi bir 
ağırlık, ümitsiz kararlar verdikleri zaman insanlara gelen 
bir ağırlık kaplayıverdi. Hepimiz, bulunduğu siperde son 
kurşunu atacağını, sonra orada muhakkak öleceğini bilen 
bir nefer gibi sakindik. Tıpkı o nefer gibi, dudaklarımızın 
kenarında acı bir istihza vardı. Sansarın ağzındaki bir pi­
licin, yahut kesilmek üzere olan bir koyunun son çırpınış­
larıydı bunlar, delikanlı ... Onlar da bunun faydası olma­
dığını belki çok iyi bilirler ama ... " 
İhtiyar biraz durdu. Sert bir rüzgar çıkmıştı. Ormanın 
bütün dalları, bütün yaprakları ötüyor, haykırıyordu. Bu 
sesler fırtınalı bir denizin gürültüsüne benziyordu; ağaçlar 
büyük dalgalar gibi iniyor ve çıkıyorlardı. Ormanın üze­
rimize devrileceğini zannediyordum. Zaman zaman yük­
selip alçalan, mütemadiyen makamını değiştiren bu mu­
azzam uğultu, ihtiyarın kelimelerini büyütüy or, kıvırıyor