Uzun bir sessizlik oldu. Yalnızca Mavi Tuna ve fırtına işitili-
yordu. Refik de satranç tahtasına bakıyordu. 
Karşılıklı on-oniki hamle yapmışlardı ki, Herr Rudolph'un 
bir hamlesinin hemen arkasından Ömer hiç beklemeden taşını 
oynadı ve Alman mühendisin hamlesini öngördüğü, bu hamleye 
göre önceden uzun uzun düşündüğü ortaya çıktı. Alman mü­
hendis yarı Türkçe yarı Almanca birşeyler homurdandı, ahlayıp 
pufladı, elinden eksik etmediği piposunu mıncıkladı, uşak çayları 
getirirken de oyunu kaybettiğini anlayıp hüzünle, yenik ve ezik 
bir somurtmayla satranç tahtasına baktı. 
Ömer kalkarak: "Konyak ikram edin bize Herr!" dedi. Ev 
sahibinin cevabını beklemeden şişeyi alıp getirdi. "Bir de şunu 
söyleyin: Yarı Türk sayılmak size niye o kadar gülünç geli­
yor?" , 
"Çünkü Türkler başka insanlar, ben başka!" dedi Alman 
mühendis. Yenilginin izini taşıyan yüzü hırçmlaştı. 
Refik: "Türkiye'den nereye gideceksiniz?" diye sordu. 
"Amerika'ya!" 
Ömer neşeyle: "Peki niye burada kalmıyorsunuz?" dedi. 
"Çünkü bu memleket bana göre değil!" 
"Niye? On yıldır buradasınız. Alıştınız artık..." 
"Belki gövdem alıştı," dedi Herr Rudolph. "Ama ruhum değil." 
Duygulu bir hareketle elini yüreğinin üstüne koydu, 
Ömer: "Niye alışmasın?" dedi. "Sizin gibi Almanya'dan kaçan 
birçok insan var İstanbul'da. Onlar gibi niye olmayasmız?" 
"Ben ruhumdan sözediyorum." 
"Ruhmuş! Buradaki hayat şartlarını beğenmiyorsunuz. Artık 
huzur istiyorsunuz. Çocukluğunuzda babanızla geldiğiniz 
Türkiye'yi bir daha görmeye geldiniz, biraz oturdunuz, para 
kazandınız, şimdi rahata kaçıyorsunuz!" 
"Hayır, hayır!" dedi Alman. Yüzü daha da kızardı. "Biraz de­
diğiniz on yıl. Kızdırdınız beni, söyleyeceğim: Ben şu doğudan 
hoşlanmıyorum. Ben buradaki bu havadan, benim ruhumla hiç 
uyuşmayan bu yabancı ruhlardan hoşlanmıyorum! Şunu kaç kere 
okudum size, çevirdim yazdım, siz de okudunuz..." Refik'e önceden 
okuttuğu Hölderlin'i gene heyecanla ezbere okudurSonra cümleleri 
teker teker hatırlayarak Türkçeye çevirdi: "Tıpkı muhteşem bir 
279