SAADET NINE (hayret/e): Yaverinizin de adı Coşkun mu 
paşam? 
ÜM1T: Bunu daha önce de biliyordun Saadet. 
SAADET NINE: Öyle ya biliyordu m. 
ÜM1T: Yazıyor musunuz Coşkun Bey? 
SAADET NINE: Benim de hayırsız bir damadım vardı Coş­
kun Bey, şey yazıyordu ... oyun ... Birilerine oyun oynuyor­
du galiba. 
COŞKUN (Ciddi): Bizim oyunlarla geçirilecek vaktimiz yok 
Saadet Hanım. (Cemi/eye bakar.) Bu hanım kim? 
CEMILE: Bu oyunda ben yokum. (Koridora gider.) 
COŞKUN : Biz gerçekleri yazıyoruz Saadet Hanım. Daha sa­
vaşın tozu dumanı üstümüzden gitmeden zavallı milleti­
mize gerçekleri göstermek de bize düştü. Muhaliflerimi­
zin üstüne yürüyoruz. (Sahnenin ucuna doğru bir iki adım 
yürür.) Onları görüyorum paşam. Üstlerine yürüyelim mi 
paşam? 
ÜM1T: Iki kişiyle mi? 
SAADET NINE: Düşmanlarınız kalabalık mı? 
COŞKUN (Gözlerini boşluğa diker): Her yerde düşmanlar ı 
vardı, gizli ve açık düşmanları. (Saadet Ninenin bastonunu 
alır ve saHar.) Bu evde düşmanlar var. (Bastonla eşyalara, 
perde/ere vurur.) Perdelerin arkasında bile. 
SAADET NINE (Ümife): Bu kadar kalabalık düşmanları da 
nereden bulmuş? 
ÜM1T: Düşmanları sembolik yani. 
SAADET NINE: Ecnebi düşmanlar degil mi? (Coşkun'a) 
Aman efendim ecnebilere dikkat edin bilhassa. (Ümife) 
81