tan, bir kuca k. Gözü paraya doymuyor, o paraları yese içim 
yanmaz . Hep tütüne veriyor , dumanını da gece gündüz havaya 
savuruyor. Kendi de baleıldanndan bir zırnık bile koklamıyor. " 
Sonra birden telaşlandı, "Siz yemek yiyecek siniz. Bu güzel bal­
cıkları da ... Evde ekmek yok. Gideyim de komşudan ekmek 
alayım. " 
Dışarıya koştu, birkaç dürüm ekmekle geriye döndü. Eski 
kilim sofrayı yere serdi, büyük bir bakır sahana yalıniyi boşalt­
h, "Çok güzel yahni yapmışsınız," dedi, tencereyi koklayarak, 
"mis gibi de kokuyor. Ah, bunun yanında bir de bulgur olaydı 
ki, yazık, benim hiç bulgurum yok ki ... " 
"Gerek yok bulgura," dedi Ferhat Hoca. "Böyle de iyi." 
Bir sahana da küçük hızmandan bal boşalttı, "bal da burcu 
burcu püren kokuyor , yeme de kokla, insamn bu güzel koku­
dan başı döner. 
Sofranın başına oturdular. Kadın oturmuyor , ayakta dikil-
miş duruyordu. 
"Ana otur," dedi İnce Memed. 
Kadın oturmamakta direniyor du. 
İnce Memed: 
"Ana eğer , sen de bizimle oturup yemek yemezsen, biz de 
şu senin horozuna el sürmeyece ğiz." 
Çamaçar kadın oturdu. 
Bir tek kaşığı vardı kadının, kaşık elden ele geçiyor du. Ki­
misi de yufka ekmeği lokma ediyor du. Kadın yalıniye elini sür­
medi, sahandaki bala ekmeğini batarak, gözlerini kapatarak, 
kendisinden geçerek, ballı yufkayı ağzına atıyor , burun delikle­
ri açılarak, burun kanatları titreyerek, bu güzel kokuyu sindire 
sindire yutuyord u. 
Sahandaki bal bitince, kadın biraz daha bal koymak istedi, 
İnce Memed bunun önüne geçti. 
Kadın: 
"Doğru ya," diye içini çekti. "Bu soğukta bal size gerek ola­
cak." 
Karınlarını doyurup sofrayı kaldırdıl ar, köşeye koydular. 
Tencerede, sahanda kemiklerden başka, horozdan zırnık bile 
kalmamıştı. 
597