itiraf
211ğukkanl ılıkla. "Ama ü şeniyorsan, halin yoksa, bayat ekmeklerden keser 
kızart ırım." "Yok, giderim," dedim. 
Partiden sonra sava ş alan ına dönmü ş salonda, annemle babam ın 
otuz altı yıldır kar şılıkl ı yemek yedikleri masan ın üzerinde kahvalt ı 
ettik. Kar şı bakkaldan ald ığım ekme ğin tıpat ıp aynısını, bel geselci bir  
anlayışla ve teselli olsun di ye ser giliyorum burada, İstanbul’da, a ğırlığı 
biraz de ğişse de, mil yonlarca ki şinin yarım yüzyıldır kat ık olarak  
yalnızca bu ekme ği yediğ ini hat ırlatmak ve hayat ın bir tekrar  
olduğuna, ama sonra her şeyin ac ımas ızlıkla unutuldu ğuna işaret 
etmek de isti yorum. Ama Sibel'in bu gün bile beni şaşırtan çok kararl ı, 
güçlü bir hali vard ı. 
"Senin aşk zannetti ğin şey geçici bir tak ınt ı," dedi. "Yak ında geçer.  
Sana sahip ç ıkacağım. Kap ıldığın saçmal ıktan seni çekip çıkaracağ ım..."  
Ağlamaktan göz altlar ının şiştiğini gizlemek için bolca pudra  
sürmüştü. Bütün ac ısına rağmen beni kı racak sözlerden incelikle  
kaç ınd ığını görmek, ş efkatini hissetmek, on a olan güvenimi ö yle artırd ı 
ki, beni ac ımdan kurtaracak tek şeyin Sibel'in kararl ılığı olacağını 
hissedip onun her dedi ğini uysalca yapma ya karar verdim. Bö ylece 
taze ekmekli, be yaz pe ynirli, ze ytinli ve çilek reçelli kahvalt ım ızı 
ederken, bu evden ç ıkmam, Ni şantaş ı'na, bu çevreye ve sokaklara uzun  
bir süreli ğine hiç gelmemem gerekliğinde hemen anla ştık. K ırm ızı ve  
turuncu sokakları iyice yasak ilan ettik... 
Sibelin annesi yle babas ı, k ışlar ı geçirdikleri Ankara'daki asıl evlerine  
dönmüşlerdi. Anadoluhisar ı ndaki yalı boş tu. Sibel, arl ık 
nişanland ığım ız için annesinin babas ının bizim bo ş yalıda birlikte  
kalmam ızı görmezlikten geleceklerini sö yledi. Hemen ora ya, onun  
yan ına taş ınacak ve beni sürekli takınt ım ın içine döndüren  
alışkanl ıklardan vazgeçecektim. A şk ac ısından kurtulsun diye Avrupa  
ya yollanan hül yalı genç k ızlar gibi, ben hem kederle hem de i yileşme 
umuduyla bavullar ım ı yaparken,