168 Yaşar Kemal -Dağın Öte Yüzü 
"Öyle," diye onayladı. 
"Önümüzde var dört gün, bugünden başka. On gün de açmasını beklerler 
oturup. Eder on dört gün. On dört günde adam Çukurovaya değil, buradan Ça­
nakkale Boğazına, Geliboluya kadar gider. Benim şaştığım ... " Güldü. "Allah Al­
lah, demek olurm uş! Yanılmaz bir Allah. Demek Koca Halil de yanılırmış. Bak­
sana şu atların köküne , yapyaş. Bir ay sonra ancak kurur. Allah Allah! Allahın 
büyük hikmeti bu. Yeri göğü yaratan, kurban olayım sana!" 
Ali gene sustu. Ağzı yukarı yattı, sevinçli bir türkü ınırıldanmaya başladı. 
Güneş gittikçe kızdırıyordu. Üstlerinden gürültüyle bir kuş sürüsü geçti gitti. 
Biraz sonra yüzü iyice terlemiş, doğruldu. 
"Avrat," dedi, "şu benim eşşek kafama bak. Şu akılsız kafama. Ulan eşşek 
kafa düşünsene ki bu yıl köylü çok erken yola düştü. Baksana ki yollarda in cin 
yok, ıpıssız. Düşünsene ki Koca Halil bunadı. Eşşek kafa, düşünsene ki Koca 
Halilden gayrı insanlık kalmadı. Şimdi şu yollar köylüyle dolmaz mıydı? İnsan 
kum gibi kaynamaz mıydı? Beş altı gün sonra köylü ardımızdan sökün eder. Si­
zin köylü çok erken gitti. Netsin fıkara Koca Halil, avrat, nişlesin? Allah kimse­
yi elden ayaktan düşürmesin. Ben de deliymişim, koşturup dururum günlerden 
beri. Ne akıl benimki de canım?" 
Elifin iri kocaman gözleri vardı. Gözlerini açmış kocasına bakıyordu. Kırp­
madan. 
"Tüh, Allah belasını vermesin benim gibi akılsız adamın. Ulan düşünsene 
ki otlar daha yamyaş. Yoldan tezikmiş bir tek köyden başka, bir adamdan baş­
ka kimse geçmedi. Varının ki köylü çardaklarını kurmuş tarlanın kıyısına. Eli­
mi belime koyar, gülerim. Gülerim ki gülerim. Selamünaleyküm der, gülerim. 
Daha beş gün var pamuğun açmasına. Ben bildim de ondan geciktim, heeey 
emmiler, derim. Bu yıl Koca Halilin hali hal değil. Onun kusuruna bakmayın, 
sizi boşu boşuna Çukurovanın üvezine yedirdi, derim. Size söylemediğimden 
dolayı benim de kusuruma kalmayın, derim. Beni kodunuz kodunuz, geldiniz 
de iyi mi ettiniz, emmiler ? Belimden düdüğümü çıkarır, bir çalarım ki, dağ taş, 
ağaç çalı oyuna kalkar. Daha on beş gün var, hiç canım sıkma. Bizim önümüz­
de de dört günlük yol. Yarın akşama Çarnuriunun oradayız. Konalgamız Çu­
murlu düzü, avrat." Belinden düdüğünü çıkardı, çalmaya başladı. Ayağa kalk­
tı. Ayaklarının acısını duymuyordu. Gezinerek çalıyordu. Çocuklar çalılıktan 
koşarak geldiler. Ehfin gözleri kocaman kocamandı. Kocasından ayıramıyordu. 
Meryemceyse düdüğe başını kaldırdı baktı. 
Yürü Uzunca Ali, dedi kendi kendine, yürü! Meryemceyi bu hallere düşür­
dükten sonra, çal, söyle' 
Ali düdüğünü ağzından çekip: 
"Avrat," diye bağırdı sevinçle. "Acımdan öldüm. Ne bit kırıp durursun öyle? 
Bir çorba pişir de, şöyle karnı doyası bir içelim. Anam da acıkmıştır şimdi."