deli çavuş yok mu? Allah korusun!’ Kamyon, inşaat yerine
varınca bizim deliler toplanmışlar adamın çevresine: nedengeldin, ne yapıyorsun? Temel için taş taşıyacağım, şu kadarfiyata diyecek olmuş zavallı. Sen misin diyen? Adamı öldü-rüyorlarmış: sen, Allah’ın taşını getirmek için bir de müte-ahhitimizden para mı alacaksın? Kamyonu bırakıp kaçmış,canını zor kurtarmış. Ah, Mustafa! dedim kendime. Deliler,dedim. Ne akıl varmış sende. Gitmesine gideceğim yanları-na: korkuyorum. Şoför, bir daha uğramam oraya, diyor.Kamyonu bırakmaya razı. Bu nasıl iş dedim. O sıcakta yolakoyuldum gene, çaresiz. Şantiyeye vardım.
“Baktım toplanmışlar, homurdanıp duruyorlar. Daha
hırsları geçmemiş. Çavuş ortalarında. Belden yukarısı çıp-lak: karnının üstüne bir küçük köpek dayamış. Bu köpeğinhikâyesi de ayrı bir vahşet. Kasabadan yola çıkarken çavu-şun kucağında bu köpek. Güldüm: ‘Hırsız gelirse, bundanmı korkacak Selman?’ ‘Yok, bey ,’ dedi. ‘Dağ başı bu. Belli ol-maz: insan aç kalır. Yemek için saklıyorum bu köpeği.’ Böy-le adamlar işte. Gürültüleri bitince cesareti ele aldım: ‘Utan-mıyor musunuz?’ diye çattım onlara: ‘Kamyoncuyu kovdu-nuz. Şimdi ben, temeli hangi taşla yapacağım?’ Selman, kö-peği iyice karnına çekti: ‘Sen merak etme bey ,’ dedi. ‘Biz taşıbuluruz. Buraya da taşırız.’ Öteki delilerin yanına gitti: an-lamadığım dilleriyle konuştular aralarında. Sonra, bana birşey söylemeden dağıldılar: çalıların, tepelerin ardında kay-bolup gittiler. Ezan vaktine kadar bekledim. Herhalde kaç-tılar diye düşünüp üzüldüm. Bir bakıma sevmiştim onları.Kendine yakın gördün, dersin sen. Öyle diyelim.
“Sabaha kadar uyku girmedi gözüme otelde. Şafakla iş
yerine koştum gene. Baktım deliler toplanmış. Beni görün-ce sırıttılar. Ben de sevindim onları görünce. Aslında haklı‘bu adamlar, diye düşündüm. Allah’ın taşına para verir miinsan? Kimin malını kime satıyorsun? Bütün kabahat dü-
300