23 
 UMUDU OLMAYANIN ATI KOŞMAZ  
 
Zülfü LİVANELİ  
Sanat çı & Yazar & Müzisyen  / Onur Konuşmacısı  
 
Evet merhaba. Ne kadar güzel bir şey burada buluşmak sizlerle. Kepez’e daha önceden 
de geldim konser vermek için. Daha önce sazla bu sefer sözle buradayız. Çünkü sevgili Başkan 
Ömer Faruk Mutan çok güzel bir toplantı düzenledi sağ olsun. Bu kongrenin bilim  kurulu 
başkanı dostum Prof. Dr. Onur Bilge Kula, Türkiye’de düşünceyi her zaman öne alan, düşünsel 
derinliği artırmaya çalışan çok önemli toplantılar yapıyor. Onun için böyle dostlarla bir araya 
gelmekten ve tekrar sizinle buluşmaktan onur duydum. Teşekkü r ederim.  
Onur Bilge Kula Hoca aynı zamanda edebi metinlerim üstüne kocaman bir kitap yazdı, 
sağ olsun. Ben olsam benim üstüme o kadar uğraşmazdım, o uğraşmış. Konuyu umut olarak 
seçmesi de çok enteresan. Bugün Türkiye’deki en önemli konu umut. ‘Umut’ öyl e bir kavram 
ki bütün dünyada tartışılmış, çeşitli yönleriyle hala tartışılan ve şu anda bizim de Türkiye’de 
özellikle bu günlerde en çok üzerinde durmamız gereken konu. Benim umut kavramıyla özel 
bir ilişkim var; çünkü zor bir hayat yaşadım. Biraz önce bi yografim okundu; ama iki kelimeyle 
anlatılan şeyler aslında neler yaşanarak geçti. Askeri hapishaneler var bunun içinde, 
arkadaşlarımızın öldürülmesi var, sürgünler var, parasızlıklar var, yasaklanmalar var.  
Umut kavramına özel bir ilgim var  
Bütün bunlar la birlikte düşünüldüğü zaman elbette ki yorucu, yıpratıcı bir hayat 
yaşadığım gerçeği ortada. Ama buna rağmen ben günlük yazı yazarken ya da konserlerde ya da 
sokaklarda karşılaştığım zaman fotoğraf çektirmek, resim çektirmek isteyen insanlarla 
konuşurken  en ufak umutsuz bir ifadeye bile kimse tahammül edemiyor. Ne olacak bu işlin 
sonu desem bile, ‘sizin böyle konuşmaya hakkınız yok Zülfü Bey!’ diyorlar. ‘Siz böyle 
konuşursanız, biz ne yapalım!’ O yüzden yıllardan beri disiplin edindim. İçim kan ağlasa bil e 
insanlara umut vermek misyonum oldu. ‘Güneş Topla Benim İçin’ meselesi de inanın böyle. 
Herkes güneş topla bizim için diyor. Ben o güneşi nerden toplayacağımı düşündüğüm zaman, 
ikili bir ilişki oluyor. Karşımdaki insanlardan da bir coşku yükseliyor. Dola yısıyla umudu 
yaşıyoruz, umudu yükseltiyoruz.  
Biraz önce ‘zor bir hayat’ dedim. Sahiden zor bir hayat oldu. Otobiyografimi yazdım 
‘Sevdalım Hayat’ diye. O otobiyografinin başında bir hikâye anlatıyorum. Eskiden biliyorsunuz 
arzuhalciler vardı. Daktiloyla çınar ağacının altında oturup dilekçe yazarlardı. Yaşar Kemal de 
Adana’da arzuhalci Kör Kemal olarak tanınırdı. Devlete dilekçe vermek ister köylüler. 
Yazamadıkları için de arzuhalciye giderler. Böyle bir arzuhalciye bir gün bir köylü geliyor. 
Diyor ki ban a bir dilekçe yaz; şöyle taşa geçsin; kuvvetli bir şey yaz mahkemeye. Nedir? İşte 
diyor, ‘Benim babam öldü. Tarlamı aldılar bizim amcalar kardeşler falan. Beni de dövdüler.’’ 
Hepsi bu kadar, birkaç kelime. Peki, öğleden sonra gel şu kadar da para getir san a okuyacağım 
diyor arzuhalci. Üçte geliyor köylü oturuyor. Adam başlıyor okumaya. Şöyle darp ettiler, şunu 
yaptılar, bunu yaptılar. Köylü hüngür hüngür ağlamaya başlıyor. Arzuhalci soruyor. Niye 
ağlıyorsun? O da diyor ki, bana neler yapmışlar da haberim ol mamış.’  
Şimdi benim hayatım da böyle. Geriye dönüp de kendi biyografime baktığım zaman 
‘Yahu bana neler yapmışlar da haberim olmamış’ diye düşünüyorum.  Haberim vardı elbette 
ama bunca zorluk içinde umudu nasıl diri tutmayı başardık. Asıl soru bu. Diri tut ulan şey