Agop - Kirkor bu işin içinde bir orostopoğluluk vardır. 
Kirkor şaşkın şaşkın etrafına bakınarak: 
-Zo babanın evliya olduğuna inanmoorsun? 
-Kaç defa söyleyeyim? Zo eğer kim evliya ola idi inanır 
idi ki biz melaikeyiz? 
-Bizi bu evin karıları da öyle sanırlar. Onlar da buda-
ladırlar dersin? 
-Sanmoorlar . Öyle sanoor görünoorlar ... 
-Ne için? 
-Ne için? Bilirim ben? 
-Bu işin kokusu sonram dert yapacak. Melaik deyi 
bize bir kazık atacaklar ucu burnumuzdan çıkacak ... 
Yine düşünürler . Agop ilk şaşkınlıktan ayılmaya uğra­
şarak: 
-Çocuk olma Kirkor, etten kemikten çatılmış bir insan 
püfff deyi göz önünden kaybolur hiç? 
-Nasıl kaybolduğunu deminden görmedin? 
-Gördüm fakat budala sandığımız adam bize menşurl 
bir hakkabazlık oynadı ... 
-Nasıl? 
-Sanorum ki biz odaya girmezden evvel o, girip perde 
arkasına saklanmıştı. Çünküm Hacivat gibi perdeden çıktı. 
-Böyledir demeye cesaret edoorsun? 
Agop gidip oda kapısını sürmeleyerek: 
-Edoorum. Evliya ise bir daha çıksın göreyim. 
Yük kapısı tarafından ufak bir gıcırtı olur. İkisi de 
heyecanla susarlar. Gözleri büyüyerek, göğüsleri ine çıka 
beklerler . Gıcırtı kesilir. Hiçbir ses duyulmaz. Hiçbir hareket 
görülmez. Lakin gecenin belirsiz bir korku veren karanlık 
sessizliği yine şüphelerini gıcıklar ... 
Agop titrek bir telaffuzla: 
-Kirkor, o, yine bundadı r. Bize dinloor. Bakalım ken­
disinin üzerine fena bir laf edeceğiz? Etmeyeceğiz ? Ona 
bekloor ... 
ı Meşhuı; bildi!<. 
so