tuhaf bakm ış olmalıyım. 
"Kurallardan biridir" dedi Şems. "Otuz Birinci Kural: 
Hakk'a yak ınlaşabilmek için kadife gibi bir kalbe sahip 
olmalı. Her insan şu veya bu şekilde yumu şamayı öğre- 
nir. Kimi bir kaza geçirir, kimi ölümcül bir hastal ık; ki- 
mi ayrılık acısı çeker, kimi maddi kay ıp... Hepimiz kalp- 
teki kat ılıkları çözmeye f ırsat veren badireler atlat ırız. 
Ama kimimiz bundaki hikmeti anlar ve yumu şar; kimi- 
miz ise, ne yaz ık ki daha da sertle şerek çıkar." 
"Sen bu i şe karışma" dedim. "Senin gibi sarho ştan mı emir 
alacağım? Babam seni kale alabilir ama ben o kadar naif de- 
ğilim!" 
O zaman babam araya girdi: "Alaaddin sus art ık! Edep 
yahu!" 
  
Bir an öyle a ğır bir pi şmanlık çöktü ki içime. Ama art ık 
her şey için çok geçti. Bunca zaman içimde damla damla bi- 
riken bütün sitemler ve serzeni şler açığa çıktı. 
"Eminim benden en az söyledi ğin kadar nefret ediyorsundur" 
dedi Şems, sesini alçaltarak. "Ama baban ı sevdiğinden bir an bi- 
le şüphe etmem. Onu ne kadar incitti ğini görmüyor musun?" 
Aynen kar şılık verdim: "As ıl sen hayatlar ımızı mahvetti ği- 
ni görmüyor musun? Geberip gitsen ke şke!" 
İşte o an babam bana do ğru atıldı, dudaklar ı hiddetten in- 
cecik bir çizgiye dönmü ştü. Sağ eli havaya kalkt ı. Tokat ata- 
cak sand ım. Bekledim. Ama vurmad ı. Vuramad ı. Yüzüme bi- 
le bakmadan, "Beni utand ırıyorsun" dedi. 
Gözlerim ya şla doldu. Hâlimi görmesinler diye ba şımı çevir- 
dim. Ve i şte o zaman haremli ğe açılan kapının eşiğinde dikilen 
 
Kimya ile göz göze geldim. Me ğer tam arkam ızdaymış! Ne za- 
man gelmi şti oraya? Ne kadard ır sindiği köşeden bizi izlemek- 
teydi? Bu a ğız dalaşını baştan sona i şitmiş miydi yoksa? 
Evlenmek istedi ğim kızın önünde öz babam taraf ından kü- 
çük düşürülmek öyle a ğrıma gitti ki mideme keskin bir san- 
cı sapland ı. Orada bir dakika daha duramad ım. Cüppemi, 
çizmelerimi kapt ım; Şems'i itti ğim gibi kap ıdan dışarı fırla- 
dım. Uzağa, Kimya'dan, s ıkıştığım cendereden, aile oca ğım- 
dan, bu anlams ız münâka şalardan, hepsinden fersah fersah 
uzağa... » 
Şems 
Konya, Şubat 1246 
Bedbindi Rumi. Alaaddin gittikten sonra uzun süre a ğzını 
bıçak açmad ı. Beraber karla kapl ı avluya ç ıktık. Soğuk ve 
kasvetli bir geceydi. Havada bir a ğırlık, bir tuhaf durgunluk 
  
304 
  
305 
 
  
 
  
vardı. Orada öylece durup gümü şi topaklar ı andıran bulutla- 
rı izledik; etrafta ürpertici bir sessizlik... Rüzgâr uzaklardan 
misk ü amber ve ba ğlarda kurutulan elmalar ın kokusunu ta- 
şıyordu. Bir an herhalde ikimiz de zihnimizden bu şehri ile- 
 
lebet terk etmeyi geçirdik. Yapamad ık. 
Şarap şişelerinden birini ald ım. Kar alt ında kalm ış, gülle- 
rini çoktan dökmü ş, safı dikenden ibaret d ımdızlak ve c ıpcı-