Babam ın Hikâ yesi: inci Kü peler
"Babac ığım," dedim, "çektiklerini de anl ıyorum, bana verdi ğin ço k 
değerli öğütleri de hiç unutmayaca ğım," dedim kalkarken. 
Yaş ı ilerledikçe, a şın du ygusal anlar ında, babam ın dudaklar ının 
kenarında titremeler beliriyordu. Uzan ıp elimi tuttu ve bütün gücüyle 
sıkt ı. Ben de onun elini ayn ı kuvvetle s ıkınca, sanki yanakların ın alt ına 
gizlenmi ş bir süngeri s ıkmış ım gibi, bir anda gözlerinden yaşlar 
fışkınd ı. 
Ama hemen sonra da toparland ı babam, ba ğırarak hesab ı istedi ve  
dönüş yolunda Çetin'in hiç sarsmadan dikkatle sürdü ğü arabada  
uyuyakald ı. 
Merhamet Apartman ı'nda çok fazla bir karars ızl ık geçirmedim.  
Füsun geldikten, onunla uzun uzun öpü ştükten, babamla ö ğle yemeği 
yediğim için a ğzım ın içki koktu ğunu anlatt ıktan sonra, cebimden  
kadife kutuyu ç ıkard ım. 
"Aç bak." 
Füsun dikkatle kutuyu açtı. "Bu benim küpem de ğil," dedi. " İnci bu, pahal ı bir şey." 
"Beğendin mi?" "Benim küpe nerede?" 
" S e n i n  k ü p e  ö n c e  s ırra kadem bast ı, sonra bir sabah bir bakt ım,
 
başucuma gelmi ş, bir de yan ında öteki tekini getirmi ş. Onlar ı bu kadife  
kutuya koydum, as ıl sahibine getirdim." 
"Ben çocuk de ğilim," dedi Füsun. "Bu benim küpem de ğil." 
"Ruh olarak, bence senin küpen can ım." 
"Ben kendi küpemi istiyorum." "Sana bir hediye bu..." dedim. "Bunu takamam bile... Herkes nereden geldi ğini sorar..." 
"Takma o zaman. Ama hediyemi geri çevirme." 
"Ama bu benim küpemin yerine verdi ğin bir şey... Öteki küpemi
 
kaybetmese ydin, bunu getirmezdin. Gerçekten ka ybettin mi, ne yapt ın, 
onu da çok merak ediyorum." 
"Bir gün evde bir dolaptan ç ıkacak mutlaka." 
 
103