yordu ... Bu kızlar da süs budalası ... Hamının bu ziynetlerini 
kıskanarak ne yaptıklarını bilmez bir hale geldiklerine hük­
mettim ... 
Karım: 
-Ben böyle saçma lakırdı dinlemem. Komşunun süsü-
nü kıskanıp da evde dövüş olmaz. Bunda başka bir iş var ... 
Muhsine: 
-Bir de folluk, kuluçka, civciv meselesi var ... 
Halı, işte yaraya neşter vuruldu. Şimdi pis kokular orta-
ya saçılacak Yüreğim ağzıma geldi. Dinliyorum. 
Karım: 
-Folluğun, kuluçkanın, civcivin bu işle münasebeti ? .. 
Muhsine: 
-Bilir miyim Hanım, bilir miyim? .. Bunlarda bilmece 
içinde bilmece ... Çünkü dövüşürken birbirlerine, tövbe ya­
rabbi tövbe, folluk bilmem nesi diyorlardı. 
Karım: 
-Haydi, git sen onları bana gönder. Ne olduğunu ben 
şimdi anlarım . 
XIV 
Hakikat şimdi tamir kabul etmez dehşetiyle patlayacaktı. 
Bu infilakı engellemek için çare düşünmeye vakit yoktu. 
Doğuştan çapkınım. Bir kadınla, iki kadınla doymam ... 
Meşrusundan gayrimeşruları daha tatlı geliyor. Fakat karı­
mı da seviyorum. Böyle delişmen hizmetçi kızların yüzünden 
karımdan ayrılmak istemiyorum. Hem Sabiha'yı seveyim, 
hem ötekilerle eğlenmekten gönlümü men edemeyeyim ... Bu 
nasıl iş? Kendi huyuma kendi aklım ermiyor vesselam! 
Şimdi ne yapayım? Hemen oradan sıvışayım mı? Bu da 
olmaz. Çünkü karımın gıyabi hükmünü yersem bu yargı­
lamanın benim için temyizi yoktur. Orada durup fırtınaya 
göğüs germeli, kızlar ne söylederse şiddetle ret ve katiyen 
inkar etmeli ... "İnkar yiğidin kalesidir" derler. Tecrübe üze-
68