köpek canhıraş  havlamalarla  haydutlardan  birinin  paçasına yapışmaya  çalış tı. Tak.  Tak.  Tak. 
Köpeğin kanlar  içindek i bede ni, yumuşacı k serildi aya ğının dibin e haydu tun. Elmas'ın dili tut­
ulmuştu. Ç ıt çıkarmadan bak ıyordu sad ece.
Erkeklerin  hepsi duvar  dibind eydiler şimdi.  Kadınların  ve çocukların  üzerin e tüfeklerini 
doğrultmuş  yüzü saklı on iki adam,  suratlarına  dolad ıklar ı paçavraların  üstünden gözü ken 
ışıklı gözleriyl e, alay  eder gibi bakı yorlardı  onlara.  Ya da Elmas'a  öyle geliyordu.  Belk i acı da 
vardı  gözlerind e. Belk i acıma,  belki çaresizl ik, belk i avını  parçalamadan  önce,  aynı akıbete  bir 
gün kendini n de uğrayacağ ını sezen vahş i hayvanlar ın içgüdüsüyle,  korku!  Cami duvarında 
otuz bir erkek diziliydi. Sırtlarını  duvara  dayamışl ardı.  Kiminin  alnından  ter süzülü yordu, 
kiminin bacaklarından idrar.  Bir saat önce batan ve bütün  gün tepelerini yakan kavurucu  gün­
eşin a teşi, şimdi görünmeyen bir cehenn em ateşine dönüşmüş, önler inde dans e diyordu san ki. 
Cehennemdeydil er. Bu ateş, birazdan  birer  kurşun  olup  yüre kleri ni delecekt i ve bu eza bite­
cekti. Bunu  biliyorlard ı, çünkü  tam karşılarınd a ikişer üçer  kişilik gruplar  halind e duruyordu, 
silahlar ını onlara  doğrultmuş,  ateşe hazır eşkıya. Tutsa klardan  kiminin ağzı sımsı kı kitlenmiş, 
ince bir çizgiyd i, kiminin duda kları  kıpır kıpır dua okuyordu.  Hepsi de işkencenin  bir an evvel 
bitm esini diliyordu,  ölümün  çarçabuk  gelme sini, Tanr ının,  emane tlerini süratl e almasını... 
Oysa işkence  uzuyordu.  Bu topra kların  Kürd istan topra kları  olduğunu,  vergi ödememeleri, 
oğullarını  askere göndermeme leri uyarıları na rağmen,  devl ete hizmet  verdi kleri  için  cezal­
andırılacakl arını  anlatı yordu  içler inden  biri,  ama  ağlama  ve çığlık sesleri aras ında  pek anlaş ıl­
amıyordu  dedikl eri. Aralarından  üçü,  telefon  hatlarının  bağl ı oldu ğu direğe tırmanmışlard ı 
hattı kesmek  için.  Bazı ları kadınları n üzerler inde ki ziynet eşyalar ını hoyratça  gasp eder ken, 
birkaçı da yanlarınd a getirdik leri yağlı üstüpülerin  üzer ine benzin  dökü yorlardı.  Bir kocakarı, 
“Abuu,  bu kadınmış,”  diye bağırdı  kollarında ki bilezi kleri çekiştiren teröri sti gösterere k, 
“Uta nmıyon mu a g ızıım, bu işler heç y agışıyo mu sana?”
İhtiyar kadının  suratına,  genç teröri stin tokadı  indi. Sendeleyip yere çöktü  kadın.  Elinde ki 
telsizle konuşmak ta olan  bir başkası, ateşe hazır  bekleyenl ere, 'ateş serbest'  emrini  aldığını 
seslenir seslenmez,  eşkıyan ın, köyün erkeklerin e çevri li silahları  takır takır takır kurşun  saçm­
aya başladı  ve çığlık çığlığa bağrı şan kadınlarla  çocuklar sustu. Silah seslerin in dışında  çıt 
çıkmadı, ölümün ağ ır ve k oyu s essizliği, bir a nda gr i bir duman gib i çöktü k öye.
İşte tam o anda,  tam o sessizlik anında,  biçimli  kafas ı bin bir parçaya  ayrılmadan  bir salise 
önce gördü cami duvarına yapışmı ş güruhun aras ında M evlut'un yüzünü  Erdal.
Sabanla  kuş avladı kları,  çember çevirdik leri, çocuklu ğunda...  aynı kitaptan ezber  ettikleri, 
sınav  kapılarında  el ele heyecan  çektikleri okul arkada şı... genelevd eki Sarı  Zehra' ya dizleri 
titreye titreye, avuçları  terleye terleye, omuz  omza  gittikleri  ilk gençlik  arkadaş ı... kard eşini 
koynuna e lleriyle yollad ığı Mev lut'un g özlerind eki dehşeti gördü. At eş edenl eri durdurmak i st­
edi, kımılda yamadı.  Bağırmak  istedi, sesi çıkmadı.  Bir an! Sadece  bir an! Mevlut'un  bakışlar­
ındaki  çığlık, Erdal' ın kar mask esinin aralı ğından  bakan  kara  gözlerind eki çare sizliğe değdi ve 
akabinde  onlarca  parçaya  ayrılan  başı,  kanlı et lokmaları  halinde,  kâh sağa sola  saçıldı,  kâh 
arkasınd aki beyaz duvara y apıştı kald ı.
Elmas,  duvar  dibine  dizilenlerin  ölüm  anını  görmeme k için,  sıms ıkı yummuştu  gözlerini. 
Ama  haydutlardan  birinin,  “Şimdi  bütün  evleri yakın, ateşe verin  hayd ii,” diye uluduğunu 
duydu ğunda,  saklandı ğı ağacın  arkasından  ok hızıyla fırlad ı ve evine doğru  vahşi bir panter