lar, anahtarlar, kapı tokmakları, bir şehirde ne varsa hepsini 
inatla toplamış Ali. 
Kaş altından Ali ben i dikizliyor, şaşkınlığımı gördü ki, se­
vincinden uçuyor. 
"Nasıl?" diye sordu. "Bunun gibi bir depom daha var aşa­
ğıdaki surda. Onu kimseye gösterm iyorum, sana bile göster­
meyeceğ im." 
"Göster," ded im, gücend im. 
"Sonra," ded i. "Sen bu işlerden anlıyorsun, bu işlerin 
değerini çakıyorsun. Senin gi bi bir insana göstermel i," dedi. 
"Göstermel i ama ... " 
Düşündü kaldı. 
Neden sonra gözlerini kaldırıp bana baktı: 
"Göstermel i ama, sen bu yerleri kimseye söyleme zsin, de­
ğil mi?" 
"Söylemem," dedim. 
Kutsal bir kapıyı açar gibi usulca taşları uzun bir süre­
de mağaranın kapısından aldı, içeriye girdi k ki, girdik ki ne 
görelim? Ne siz sorun, ne ben söyleyi m ... Çakmaklar , dolma­
kalemler, dolmakalem kırıkları, yüzükler, türlü türlü teneke, 
kurşun, tabanca, tüfek parçaları ... 
Bir insan, çocuk da olsa bu kadar çeşitli şey i nasıl böylesi ­
ne bir araya get irebilir. 
Şaşkınlığım gitti kçe büyüyordu. Yüzümden belli oluyor 
ki aptallaştı ğını, Alinin ağzı kulaklarına varıyor. 
Met in orada dikilm i ş duruyor, bizi bekliyordu. Sel i m 
daha gelmem iş. 
"Siz beni burada bekleyi n," ded i Met i n. "Ben Sel i mi ara­
yayım, bulayım da alıp get ireyim. Belki gelmiş, bizi böyle 
üçümüzü görünce kaçmıştır. Ben onu kandırır alır gelirim." 
"Sen git," ded i Ali , Metine sev inçle. 
Met in: 
"Ben gidiyorum," ded i. 
Ali: 
51