“Ne diyece ğim,  başına gelenleri anlat ıyorum.  Sizi sabaha  karşı doğurduğumda,  anam  ikiz 
bebe  bekl emedi ği için,  tek bir kırmızı  kurd ele hazır  etmiş ti beşiğin başına.  Ebe,  Erdal'ı  beşiğe 
yatırmı ş, seni koynuma  vermişt i. Senin kurdel eni ancak ertesi güne hazır edebildi ydi anam.  Al 
Karısı zaten  kız çocuklarına  musalla t olur,  erkek bebeler e değil. Cahill ik işte, hiç 
düşün emedi k. Kırmızı  kurdel eyi Erdal'a  değil, sana  takacaktık. Ahhh  ahhh!  Keşke hayvanlara 
musalla t olaydı  da seni bıraka ydı. Ahırda  hayvanlar ımız vard ı o zaman.  Sonra  kanun  mu değ­
işmiş  ne, gâvurun  etini ucuza  sokmaya  başlamı şlar memle kete de hayvanc ılık para  etmez  old­
uydu,  bizim  oralarda.  Hayvanlarımızı  sattık, köyüm üzden  kalkıp indik kasabaya,  körolası 
Mevlut' tan bir ev aşağı oturduk,  inmez  olaymış ız. Al Karısı buraya  kadar  gelecekmi ş 
peşimizden meğer...”
“Ana,  bu Al Karısı'na gerçek ten inanı yor musun  sen? Ninem anlatt ığında  ben hep mas al 
diye dinlerdim.  Niye bana musallat olsun k i?”
“insan başına gelmeden  hep öyle zann ediyor,  masal gibi... Doğru  olmasa  ağızda n ağıza 
yürür  mü yüzyıllarca.  Analarımız  ninelerimiz  hep büktülerd i kulaklar ımızı,  Al Karısı'nı kızd­
ırma ya gelmez,  ocağ ınızı  dağı tır dedilerdi.  Bu yara tıklar  atlara,  davarlara ve kız çocuklarına 
musalla t olurmuş. Doğduğunun i lk gecesind e kırmızı kurd elen yoktu da ondan...”
“Ana  ben koca  kız oldum  be. Onca zaman  bekl er mi kötülük  etmek için.  Hem  sen nerede n 
çıkarıyor sun, bana musallat olduğunu?”
“Olmadıysa  neden  geldi bunlar  başımıza  a kızım?  Düşkünlüğü  göze alan kız var mı, senden 
başka, söyle? Özünden,  süründen  olmay an birine gönül  düşüren  sen değil misin?  Evimiz in 
betini berek etini kaçıran?  Nası l da aklıma  gelmedi  daha  evvel! Yarından  tezi yok Zelo Ana' ya 
gideceğim.  Bunak  da olsa,  öğretse öğretse o öğre tir bana  bu beladan  kurtulmay ı. Çuvald ızı 
sapla yacaks ın omuz  başına d iye duymuştum. Ancak ö yle y ok o lurmuş.”
“Çuvaldız ı kim e saplayaca ksın ana?”
“Al Kar ısı'na e lbet.”
“Al Kar ısı görünmez k i.”
“Senin yakınınd a duruyordur  o. Buluru m ben bir yolunu. H ele danışa yım Zelo 'ya d a...”
Hacer,  kızını Mevlut 'tan kurt arabilmek  için Al Karı sı'yla uğraşır ken,  evlerine bir  müjde 
ulaşmışt ı. Askere gitmek üzere ydi Mevlu t. Karı-koca  sevinmişl erdi.  Askerlikti bu, araya  mes­
afe ve zaman  girince  kız soğu yabilirdi.  Kız unutmasa,  Mevlu t gittiği yerlerde başka  kızlara, 
karılara  takılabilirdi.  Giden  dönme yebil irdi.  Kim öle kim kalaydı,  iki yılın sonunu  Allah  göst­
ereyd i.
Elmas' ın ikizi Erdal il e Me vlut, a ynı dön emde uğurlanmı şlardı a skere.
Mevlut  Man isa'ya, Doğukı şla'da  komando  eğitimi  almaya  yolla nmışt ı, Erdal  Zongulda k, 
Devr ek'te bulunan acemi birliğ ine.
“Allan ın bildiğinden  şaşmayacaks ın,” demişt i baba Hurşi t, Mevlut 'un taa Manisa'ya  yoll­
andığını öğrendi ğind e, “Bura  niree, ora n ire! Bu i ş bit ti ha yırlısıynan.”
Oysa bitmemiş ti bu iş. Elmas  ile Mevlut  sürekl i haberl eşmişl erdi.  Hurşit kızının mek­
tupların ı yakalad ıkça  basmışt ı daya ğı, basmışt ı dayağı. Kızını köy okulunda  okuttuğuna, 
okuma  yazma öğr ettiğine lane tler etm işti. Mevlut iz inlerind e taa Tunceli'ne k adar gelememiş ti 
ama, n e yapıp ed ip armağan ve haber yollamı ştı sevd iğine.
Sonra  May ıs gelmişt i. Acemi  birli klerinde  eğitimleri  tamamlanan  erlerin  usta  birli klerine 
tayin leri çıkmış tı. Erdal  Bingöl' e, Mevlut  Şırnak Beytüşşebap'a  doğru düşmüşlerdi  yollara. 
Analar ı, bacıları gece gündüz  dua  eder olmuşlardı oğullan, kardeşleri sağ salim dönsünler diye 
evlerin e.
Hurşit, Mevlut 'un Şırnak'a  gideceğ ini öğrend iğind e, bir kez daha  “Bitt i bu iş,” demişti, 
“Şırnak 'ta k im öle ee, kim k ala... ha yırlısıynan...”
“Kimsey e ecel dil eme,” demi şti, olacakları bilmiş g ibi H acer, “uğursuzluk g etirir.”
Hurşit'in evin e tez ulaşmı ştı kara haber.  PKK 'nın döşediğ i mayına  çarpmış tı Erdal'ın  bind­