"Bilmem. Çiçek seversin diye düşündüm sadece ve bana 
kızmışsan seni yatıştırır diye ümit ettim." 
"Nereden kızacakmışım sana?" 
"Birden kayboldum diye. Belki de hiç aklına gelmedi ." Bi-
raz ileri gitmiyor muyuz? 
''Nerede oturuyorsun şimdi Hikmet?" 
"Söyledim ya: Gecekon duda." 
"İnanmam." 
"Onun gibi bir yer. Gecekondu kıtasına, dar bir kara parça­
sıyla bağlıyım." 
"Nasıl yaşıyorsun? Ne yapıyorsun?" 
"Pek yaşıyorum sayılmaz. 'Yaşamak' sözüyle ·geçinmek' ya 
da 'çalışmak' gibi uzak meseleleri soruyorsan cevabı kolay: 
Çalışmıyorum ve ufak bir gelirle yaşıyorum. Babamdan kalan 
iki parça şeyi sattım. Öyle derler ya. Gerçekten iki parçaydı. 
Çalışkan bir arkadaşım da bu parayı 'çalıştırıyor.' Para, sabah­
tan akşama kadar koşup duruyor ve ben gecekonduda, aynı 
süre içinde sırtüstü yatarak kadınlara çiçek almayı hayal edi­
yorum." 
"Ben de çalışmıyor um," dedi Bilge, durgun bir sesle. He­
men ekledi: "Bizim şirketin işi bitti de burada; fakat bir işe 
girmek üzereyim." Tam zamanında gelmişim demek. Seni bu 
durumda yakalayacağımı bilmezdim. Bilge'ye baktı. Güzel 
mi? Saçmalama. Peki, albayım. 'Albay da olmasa ne yapacak­
tın?) Güzel çirkin bakacak durumda değiliz albayım. Terbi­
yesizlik etme. Peki. Kendini kaptırmak zorundasın. Bütün 
sorunlar , akıl ve zor yoluyla çözülebilir ancak. Kolumuzu ba­
cağımızı ve koridordaki kirli pardesümüzü unutmak zorun­
dayız. Ancak çiçekleri hatırlayabiliriz. Masa başı çözümleri. 
Olsun albayım; böyle idare etmek gerekiyor . Düşünerek har­
canma oğlum Hikmet. Konuş biraz; az da olsa ilerle. 
Durum, endişe verici bir biçimde ilerliyordu. Bir arkadaşlık 
havası, gittikçe ortalığı sarıyordu. Neredeyse dertleşil ecekti. 
138