Ömer hâlâ ayakta duruyordu. Masanın üzerindeki şişeye bakan 
Muhtar Bey'in öfkeli yüzünü görünce: "Yemek yiyorduk!" dedi. 
Biraz şaşırdı. "Hoş geldiniz ! " 
"İçki içiyordunuz ha?" dedi Muhtar Bey. 
Nazlı: "Tel dolabın üstünden sizin şişelerinizden birini aldık," 
dedi ve nedense o da ayağa kalktı. 
"Tel dolap, benim şişem," diye mırıldandı Muhtar Bey. Sonra 
kızının kendisine doğru yürüdüğünü görerek galiba endişelen­
di. 
"Ne oldu baba size?" dedi Nazlı. 
"İyi değilim. İyi değilmişim!" diye mırıldandı Muhtar Bey. 
Sonra: "Tel dolap... Şarap ha..." diye söylendi ve birden bağırdı: 
"Delikanlı, delikanlı, sizi böyle, bekâr bir genç kızın evinde bu 
saatte oturup içmekten menederim!" 
"Nasıl?" 
"Menederim, anlıyor musun?" 
"Baba ne oluyor?" 
"Ben zaten gidiyordum, efendim," dedi Ömer. 
"Hayır, gitme! Seninle konuşmak istiyorum!" Muhtar Bey 
kendine sarılan kızını kollarından tuttu. "Sana ne olmuş böyle? 
İçmişsin! Şimdi de ağlıyorsun. Lütfen, hemen içeri git ve 
yat!" ; 
"Baba lütfen!" dedi Nazlı ve hiçbir şeyi gizlemeden ağlamaya 
başladı. 
"Bu çok çirkin! Bu çok çirkin! Şimdi içeri git ve yat. Muhtar 
Bey daha yıkılmadı. Ahlâk nedir biliyor. Sapıtmadım, Allah'a 
şükür. İçeri git yat, yoksa baba olarak seni ilk defa kırmak zo­
runda..." 
Nazlı ağlaya ağlaya odadan çıktı. 
Ömer: "Ben de gideyim istiyorsanız!" dedi, ama Muhtar Bey'in 
yüzüne baktıktan sonra oturdu. 
"Hayır, otur otur!" dedi Muhtar Bey. "Sana kızmıyorum. Şimdi 
sana kızamıyorum. Biraz otur. Sana bir çift sözüm var. Sonra 
gidersin. Hemen şunu söyleyeyim: Kızım evlenmeden önce, 
evinde bir erkekle tek başına, geceyarısı, peki^saat dokuzda, içki 
içiyorsa ve bu alışılmış kurallara göre yakışıksız bir şeyse bunun 
ilk suçlusu benim! Evet, kendimi kızımı ihmal ettiğim, ya da 
4.39