83 
 Turhan GÜNAY  
Teşekkürler konuşmanız için. Şimdi bir gazeteci olarak da baskının hiç  azalmadığını, 
basın üzerinde azalmadığının tipik örnekleri olarak bu dönemi seçtiğimi söyleyebilirim. Çünkü 
incelediğim bir dönemdi. Cumhuriyet Gazetesi 1924 yılında kurulmuş. Ve Yunus Nadi 
Cumhuriyet Halk Partisi milletvekili. Tek parti döneminde yani 19 46’ya kadar 30 kere falan 
kapatılmış Cumhuriyet Gazetesi. Belli ki orda cumhuriyet gazetesi kapatılmış. Ama bir şikâyet 
yoktu. Sadece şunu yaparlar zekice bir buluş olduğunu düşünüyorum. Çıkmadığında 30 gün 
içinde neler oldu diye bir özet yayınlarlar. Ya d a çıkmadı 10 gün içinde neler oldu diye bir özet 
verirler 10 günde olmuş önemli haber ve hadiseleri anlatırlar. 1945 de öbür Yunus Nadi ve 
Nadir Nadi gelir. 46 yani Türkiye‘de çok partili döneme geçtiğimiz Demokrat Parti milletvekili 
Yunus Nadi, Hüseyin Na di. Nadir Nadi demokrat parti milletvekili. 1950 de tekrar seçilir. 54 
de tekrar seçilir. Fakat Cumhuriyet’in üzerinden hiçbir zaman kalkmaz baskı. 50’li yıllar da 4 
kere uzun kapatmalara uğramış Cumhuriyet ve en sonuncusu 59’da yapılan son kapatmada 
gazet enin 252 çalışanının tamamı tutuklamış, tamamı. Çaycılar dâhil buna inanın. Yani komik 
bir şey, baskı kalkmıyor üzerimizden, bunu hissediyorsunuz. Bu, bugün de var. Bugün artık 
basın da ayrışmış artık o dönemde. Biraz önce Fahrinin de söylediği gibi Ahmet Emin Yalman 
sadece rahat, gazetecilik yapabilmek için şirketinin hisselerini üstünden atıyor. Burada da 
Yunus Nadi’nin devletle hiçbir ilişkisi yok çünkü baskı altında kalmayı istemiyorlar. Çünkü 
gazetecinin görevidir yanlış gördüğü şeyi eleştirmek. O nede nle baskılar üzerimizden kalmıyor. 
Bugün de kalmıyor yarın da devam edecek ama bu hiçbir zaman gazete için ya da yayıncılık 
hususunda umutsuzluğa sevk etmemiş. Hep bir umudu korumuşuz, hala koruyoruz. Hep bir 
umut var içimizde. Biliyoruz ki, günün birinde bunlar aşılacaktır. Sabrediyoruz ama Türkiye 
gibi bir toplumda çok zor görünüyor ama umudumuzu kaybetmeyeceğiz. Şimdi Yayın birliği 
PEN dünyada çok yaygındır. Türkiye bölümü başkan yardımcısı sayın Halil İbrahim Özcan’ın 
Umut konusunda söyleyecekleri var s ize. Onu dinleyelim.  
Halil İbrahim ÖZCAN  
Öncelikle umutsuz olmak için bir nedeni olmadığını düşünüyorum. Şu masada benim 
dışında gördüğünüz insanların hepsi hayatın içinde kendini huzurlu edebilecek kadar güçlü ve 
yaratıcı insanlar. Niye mi? İşleri güçleri  mi yoktu bu işleri yapıyorlar ve bedel ödemek için hala 
buralardalar ve söz söylüyorlar? Bunu şunun için söylüyorum. 10 yıldır PEN’de…yazarlar 
komite başkanlığı, yazarlığını yapıyorum ve Türkiye’de yazdıklarından dolayı, 
söylediklerinden dolayı, düşüncele rinden dolayı düşüncelerini ifade ettiklerinden dolayı içerde 
olan insanlarla uğraşıyoruz ve bunu özellikle yurt dışına da taşıyarak bir maske oluşturmaya 
çalışıyoruz. Yayınevleri kendi içindeki sorunlarla uğraşıyor. Fakat Yayıncılar Birliği 
Türkiye’de düş ünce ve ifade özgürlüğü üstüne emeğini hep buraya sarf ediyor. Kendi işini 
gücünü bırakarak; çünkü onlar için de özgürlük alanı yaratmak ülkemizde bugün yaşanan en 
büyük sorunlardan en büyük problemlerden biri. İnsanlar otosansürle  yazıyorlar. Bunu 
yazarların çoğu ifade ediyor. Çünkü kendimizi var ettiğimiz alan edebiyatla yazı ise bunu baskı 
ve şiddetle hapishane kapılarını göstermek ya da şimdi az olmakla birlikte ya da öyle gözükse 
de kafaya kurşun sıkmak gibi bir şey ve hapishan e kapılarında da gördüğümüz şey. Yayıncılar 
Birliğine çok teşekkür ediyorum. Her zaman her yerde birlikte olduğumuz için bunu şunun için 
ifade etmek istedim. Yazarlar Derneği olarak bir yazar örğütüyüz. 1921 yılında kurulmuşuz. 
Halide Edip tarafından, Ahme t Hamdi Tanpınar’larla, 10 kişilik bir grupla birlikte 1951 yılında 
Türkiye’de kurulmuş. İşimiz, yazarların problemleri ama ülkemizin içinde bulunduğu durum 
yıllardır bizi düşünce ve ifade özgürlüğü bağlamında daha çok emek sarf etme durumuna 
getirmiş. Baş kanımız Zeynep Oral’ın selamını getirdim size. Kendisi şimdi Slovanya’da barış