hiçbir kişiliğin zihnimde berraklaşmasına izin vermiyor dum. 
Gözlerim, kendimde bulduğum zaafların, ısrarcı bir şefkat ara -
yışı örneğin, onlardaki izdüşümünü saptamaktan öteye geçemi­
yordu. 
Uyumsu zluğum, sivriliğim, yazarlığım, Türkiye gibi "egzo­
tik" bir ülkeden gelişimin dışında, Prof. Karbel ile aramdaki ses­
siz savaş yüzünden de bir tür merak uyandırıyor dum. Sigara 
kavgasından sonra hocaların bazıları bana çok daha dostça dav­
ranmaya başlam iştı örneğin. Kimlik takmak dışında hiç ödün 
vermemişt im. Prof. Karbel'in, öğrencileri sordukları sorulara 
göre değerlendirdiğini bildiğim için, tek bir soru bile sormamış­
tım. Herkesin daha ilk günden teslim ettiği, uzmanlık ala:nırriı­
za ilişkin yazıyı hala hazırlamamışt ım. Öğrencilerin seçilmek 
için kıran kırana yarıştıkları "öğrenci seansına," yani dört öğren­
cinin kendi çalışma larını sunacakları seminere, Prof. Karbel 
önerdiği halde katılmamıştı m. Kariyerim açısından aptalca dav­
randığımın, gelecek teki yaz okullarını, bundan da öte, iş olanak­
larını kaçırdığımın farkındaydı m. Her profesyonel çevrede oldu­
ğu gibi, bilim dünyasında da kişisel yakınlıklar çok önemlidir; 
güçlü birinin dostluğu, insana kendi yeteneklerinden daha fazla 
kapı açar. Bense mantıklı olmak yerine, hep tepkisel davrandı­
ğımdan, o kısacık yaz okulu boyunca meslek i geleceğ imi ciddi 
biçimde zedelediğime eminim. Hiçbir fizik sorunu, Tony ile 
ilişkimdeki gizler kadar ilgilendir miyordu beni, bunu da kariyer 
hesaplarıyla gizleyecek biri değildim. 
Böylesine uzlaşmaz ve asi bir tavır takınmamın asıl nedeni, 
fizik dünyasında geçirdiğim iki yıl içinde bütün iletişim ve dost­
luk umutlarımı kaybetmiş olmamdı . Araştırma laboratuvarı nda­
ki en doğal olay, içinizi açıp, sırlarınızı döktüğünüz birinin, er­
tesi gün ortalardan yok olmasıydı. En küçük bir yakınlaşma ça -
bası kabaca reddedilmekle son bulurdu . Maaşımın kesildiğini 
öğrenen ev arkadaşım, güya yalcın dostumdu, daha o gün beni 
evinden kovmuştu. Nice randevuda ekilmiş, nice mektubum ya-
73