I. MİSAFİR 
KADIN 
HASAN 
1. MİSAFİR : (Yerinden fırlayarak Hasan'ı kolundan tutar, çeker.) 
Bırak kızı ayol! A, deli mi ne? İyice azıttın arhk. 
: (Kendini yere atar. Tepinmeye başlar.) Versin işte 
versin! 
KADIN : Neyi versin piç kurusu? 
il. MİSAFİR 
KADIN 
LALE 
I. MİSAFİR : (Yanlarına gelir.) Bebeği mi? 
(Hasan omuzlarını silker. Huysuzca homurdanır .) 
: (Bebeği uzatır.) Al. 
(Hasan bebeği eliyle iter.) 
KADIN : İşin gücün arsızlık, kör olmayası. Bir daha doku-
nursan kıza, ellerini koparırım senin! 
(Yerlerine dönerlerken.) 
il. MİSAFİR 
KADIN : Aman bu Lale de pek mızmız canım. 
I. MİSAFİR 
KADIN 
il. MİSAFİR 
KADIN 
BEKÇİ : E, ne olsa tek çocuk. Bir tane daha doğurmazsa 
çok çerker bundan. 
: (Kulağına eğilir.) Sana bir şey söyleyeyim mi? Yal­
la ben de söyleyenin yalancısıyım. Sözde kocası ... 
(Alçak sesle konuşurlar.) 
(Parkta: Bekçi ağaç kovuğunda bir kağıt bulur. Alır. 
Açar. Heceleyerek okur.) 
: "Sizinle ... görüŞmeyi ... konuşmayı ... ben de istiyo­
rum ... Fakat imkansız ... " Neymiş? Ha. (Okumaya 
devam eder.) "Bir gören olur da ... olur da ... babam 
duyarsa kıhr kıhr keser beni..." Vay utanmaz , şıl­
lık vay! Şuna bak. Parkın namuslu ağacını aşk 
mektuplarına tahsis etmişler ... Bi bilsem şu kız ki-
38