127 Sonunda haksız olduğumu anladım; beni yanılt an şeylerin 
neler olduğunu anladım. Kendimi, kendi gücümü aştı ğımı 
anladım. Saatlerdir, koridora attığım için kapıyı tırma layıp 
duran köpeğimi içeri aldım bu yüzden. Onu okşadım ;  
gerçekten pis kokuyordu. Onu bir aydır yıkamamıştım. Tabii 
onu hemen mutfağa götürüp yıkadığımı sanacaksınız; ne  acı 
ki bunu da yapmadım muhterem efendim. Bunu yapm amak la 
da sanki kendimi cezalandırdım. Sapıklık tabii. Al lahtan 
şimdi böyle hissetmiyor um. Yoksa bu mektubu siz yazmaya 
cesaret edemezdim. "Üçüncü Şey"i bütünüyle anlamadığım 
halde ona gitmekten vazgeçemezdim. Sakallı, sır tıma 
taşıyamayacağım bir ağırlık yüklemişti. Üstelik ne olduğunu 
anlamadığım bir ağırlık. Düşündükçe: kendimi be ğenmedim, 
efendim. Ve hissettim ki siz de, hiç ama hiç 
beğenmeyecektiniz beni. Kendimi sizin yerinize koyarak 
baktım zav allılığıma. Evet, efendim, tekrar ediyorum, sizden 
yana hissettim kendimi. Sakallıyı da bir daha görmedim  
sonra, "Üçüncü Şey" de kaybolmuş kahveden. "Bir daha 
gelme di," dedi garson. Fakat ben a ylarca sonra gittiğim için 
kahveye, ne zaman kaybolduğ unu tam çıkaramadım. Üstünd e 
de durmadım tabii.   
Biliyorsunuz muhterem efendim, son zamanlarda çok 
değiştim. Daha uzun yazmak isterdim size. Fakat bir mek tup 
ne kadar uzayabilir? Bu arada unutmadan şunu belirt mek 
isterim ki, size yazmaya hele bu kadar uzun yazmaya cesaret 
edişimin sebebi, son günlerde bana karşı gözleriniz de bir 
başka ilgi sezmiş olmam dır. Ya da bana öyle geldi, 
bilmiyorum. Hatta evvelki gü n merdivenlerden çıkarken ba na 
adımla hitap ederek, "Nasılsınız bakalım?" demenizden önce 
sezmiştim bunu. Gerçi bu "bakalım" sözünü biraz ya -
dırgadığımı itiraf ederim. F akat biliyorum ki bu söz, 
genel likle bir kasıtla söylenmez; insanın alıştığı, ağzından 
öylesi ne çıkan bir kelimedir. Siz de bu kadar zamandır bana