219 
Yaşar Kemal bana edebiyatta, müzikte, resimde, hangi 
dalda olursa olsun, oyun oynamamayı ögretti. 
Çünkü sanat bir oyun değildir. Elbette yapıtlan okurken, 
izlerken, dinlerken insanlar zevk almalı. Sanatçı bunu başa­
racak hüneri ortaya koymalı. Ama sanat hiçbir şekilde bir eğ­
lence kabul edilemez. 
Her çağın insanı, değişik etkilere , deyim yerindeyse moda­
lara kapı lıyor. Özellikle kitabın, sanatın meta haline dönüş­
tü� bir dönemde, dünyada sanat akımları, modalar yarat­
manın ticari bir boyutu da var. Anglosakson modalan, La­
tin Amerika modalan, nouveau roma n, postmodernizm, ma­
gic rea lism yani büyülü gerçekçilik modalan ... Biri geliyor bi­
ri gidiyor. Yaşar Kemal ilk gençlik yıllanından beri bana, bu 
akımlara kapılmamanın, modalara aldınş etmemenin, köke 
sadık kalmanın önemini anlattı. 
Edebiyatta asıl kök nedir? Homeros'tur, llyada'dır, Odyss· 
eia'dır, Dede Korkut'tur, Manas Destanı'dır, Cervantes 'tir, 
'lblstoy'dur, Stendhal'dir. 
Roman insanı anlatır, ancak insanı anlattığı zaman roman 
roman olur. Düşünün ki dünya edebiyat ında belki de en iyi 
doğa anlatımını başaran bir yazar bunu söylüyor. 
Insanı, insan psikolojisini anlatmak, yani Troya'nın o gu­
rurlu kralı Priamos' un düşmanına giderek, onun ellerine 
ayaklarına sarılara k o�lu Hektor'un ölü bedenini istemesi, 
bambaşka bir derinlik tir. Işte bunu anlatabildiğİn zaman bü­
yük edebiyat olur. Oyun oynamamak, bu demektir. 
Yaşar Kemal bunları anlatarak, genç yaşımda beni sanat 
cinlerine karşı koruyacak bir zırh giydirdi . Bu zırh sayesin­
de müzikte de oyun oynamamayı, aynı şekilde köke gitme­
yi, binlerce yıllık gelenekten ayrılınarnayı öğrendim. Bu ulu 
nehre bir damla bir şey katabileceksem, bunun ancak bu sa­
yede mümkün olabileceğini kavradım. 
Geleneğe direnmek, en güçlü tabulara bile karşı çıkmak