207
ilk profesörün -zek i bakışlı, çekik gözlü, cılız bir adam - 
başı keldi. Galiba ne zaman hoşuna gitmeyen bir şey duysa 
hafif kırlaşmış sakalım çekiştiriyordu. Gri takım elbise, pem­
be kareli gömlek, kırmızı pantolon askısı, ince gülümseme­
sinin altından ara sıra kaçıveren hafif kavgacı ve nobran bir 
hali vardı.
En yaşlıları olan diğer profesörün yüzü yayvan, yanakla­
rı al, saçlan seyrekti. Heyecanlandığında içine çekmeyi unut­
tuğu koca bir göbeği vardı. Üzerindeki kızıl-kahve ceket ada­
ma ya dar geliyor ya sıkıntı veriyor olmalıydı, zira kambur 
oturuşundan ve dağınık bakışlarından rahatsızlık okunuyor­
du. Sahneye çıkıp Tann tartışmaktansa torunlarıyla evde za­
man geçirmeyi tercih edecek tonton bir dede izlenimi bırak­
mıştı Peri’de.
Üçüncü konuşmacı ise diğerlerinden ayn olarak moderatö- 
rün solunda tek başına oturuyordu. Sanya çalan kahverengi 
dalgalı saçlan omuzlanna dökülüyordu; iri, neredeyse hey­
betliydi burnu. Çenesi köşeli, alm genişçeydi. Saklı bir gü­
lümsemeyle seyircileri süzerken, gözlük camlannın ardında 
uzak yıldızlar gibi ışıldıyordu gözleri. Yaşım kestirmek zorsa 
da, fiziği ve duruşu diğerlerinden daha genç olduğunu ele ve­
riyordu. Peri, Şirin’in anlata anlata bitiremediği profesörün 
bu olduğundan emindi.
“Muhteşem bir tartışma dinledik. Kışkırtıcı, düşündürü­
cü fikirler duyduk. Kendim ve herkes adına konuşmacılan- 
mıza teşekkür ediyorum” dedi nihayet moderatör. Yorulmuş 
bir hali vardı. Akademik kibarlık cilasının altında gerginlik­
ler yaşandığını sezen Peri, kendisi gelmeden önce neler ko­
nuşulduğunu merak etti.
“Şimdi söz hakkını dinleyicilere verme zamanı. Bazı temel 
kuralları hatırlatayım: Sorularınızı kısa ve öz tutun. Lüt­
fen seyyar mikrofonu bekleyin, konuşmaya başlamadan ön­
ce kendinizi tanıtın.”