-Hanımefendi, buralarda şimdi doğrusu vakit geçiri­
lemiyor. 
Cevher Hanım: 
-Bendeniz de öyle anlıyorum ... Gönüllerde kasvet, her 
tarafta bir perişanlık, bir sönüklük var. 
Karım: 
-Hangi köşke baksanız içinde elemler, ıstıraplar, facia­
lar saklar gibi sessiz, üzgün duruyor ... 
Cevher Hanım: 
-Evet öyle, görüyorum. İstanbul'un Türk mahallelerin­
den hangisi böyle değil ki! Eskiden bu taraflarda Fenerbahçe 
gezintileri, mehtaplarda Kayışdağı, Alemdağı alemleri olurdu. 
Karım: 
-Artık öyle kır eğlenceleri kalmadı. Kadıköy'de tiyatro­
lar, sinemalar var ... 
Bu sorulardan Cevher Hanım'ın Allame ile her gün bu­
run buruna bulunmaktan içinin sıkıldığı anlaşılıyordu. Ka­
dına samimi görünmek için söze atılarak: 
-Hanımefendimiz, burada aranacak şey iyi komşudur . 
Cevher Hanım cazibeli bir tavırla: 
-Evet, beyefendimiz, huyurduğunuz bu lüzumu ben de 
hissediyorum, dedi, gözlerini önüne indirdi. 
Filozof böyle basit sözlere karışmak istemez gibi şimdi 
bizi dinliyordu. 
Karım: 
-İyi komşu bir saadettir. Fakat Hürrem Beyefendi Haz­
retleri gibi muhterem bir allameyle ev yakınlığı şüphesiz bü­
yük bir devlettir. Biz bu devlete eriştik. Bu yönden bahtiyar­
lığımızın sonu yoktur ... 
Cevher Hanım pek gizli bir alay karıştırdığı bir hayretle 
karıma bakarak: 
-ilmin kıymetini şimdi kimse bilmiyor. Kadınlığınızla 
bu takdiriniz bizim için çok kıymetlidir . Bu iltifatınızdan ko­
cam kadar ben de mutluluk ve iftihar duydum. 
Ben işi pohpohlamak için: 
-Efendim, karım senelerden beri beyefendi hazretle­
rinin faziletlerine hayrandır . Çünkü kendisi de biraz yazar, 
62