"Buradan İstanbul gazetelerine haberler veriyor, muhabir-
lik yapıyormuşsun uz." 
"Yapıyorum efend im." 
"Eveeet, hangi haberleri verdiniz şimdiye kadar?" 
"Efendim, geçen gün dokuz eşkıyanın öldürülme haberini 
verdi m. Çok da iyi yazdım. Yüzbaşımızı merasimlerle nasıl 
karşıladığımızı, İnce Memedin nasıl bir adam olduğunu çok 
güzel tasvir ederek bildird im." 
"Başka?" 
"Efendim, eşkıyaların o köyü bashklannı, ve de alh kızın 
ırzlarına geçerek, dağa kaldırarak, ardından da bütün köyü ya­
karak. .. " 
"Böyle bir şey oldu mu?" 
Yüzbaşı: 
"Bizim haberimiz yok," dedi. 
"Pekiyi, başka?" 
Öğretmen Zeki Bey bir yıl içinde yazıp gönderdiği bütün 
haberleri coşkuyla saydı döktü . "Murtaza Ağa Beyefendi çok 
vatansever bir kişidir," dedi. "Öyle bir muhterem zattırlar ki 
kend ileri, her şeyden beni haberdar ederle r." 
"Sonra, sonra, sonra ne oldu?" 
"Efendim," diye iki büklüm oldu Zeki Bey, sıkıldı, elinden 
oyuncağı alınmış bir çocuk gibi üzüldü, dudaklannı sündürdü. 
"Efendim ben şikayetçiyim," dedi. "Size şikayet ediyor um." 
"Neyi, kimi?" 
"Size bilumum İstanbul gazetelerini şikayet ediyorum, 
efendim, bütün bu özene bezene yazdığım, bu feci haberlerin 
hiçbirisini neşretmediler. Anadolu batsa, toptan yansa, düş­
manlar gelse de bizim buralannı işgal eylese gene yazmayacak­
lar. Bize efendim, bize sinek kadar ehemmiyet vermiyorlar. İn­
ce Memedi, İnce Memedi bile neşretmediler muhterem efen­
dim, onun ölümünü bile ... Şikayet ediyorum efendim. İyi ki be­
ni çağırdınız da, ben de zahnıza bütün bunları söyleyebil dim." 
"Hiçbir haberiniz çıkmadı mı şimdiye kadar gazetelerimiz­
de?" 
"Çıkh," dedi bir çocuk gibi sevinerek Zeki Bey. "Çıkarma­
yalardı da, ben de göreydim onları ." 
357