(Sadık sağdaki kapıdan çıkar.) 
(Çocuk ağlar. Bir süre. Önde Hale, Kadınları 
Kalkındırma Derneği üyesi, arkada Sadık, sağda­
ki kapıdan girerler.) 
SADIK : Hanım abla!.. 
FATMA HANIM : (Elinde gazoz şişesine doldurulmuş sütle mutfak­
tan gelir.) Kimmiş? (Hale'yi görür. Sevinir.) Aa, 
hoş geldiniz. Buyrun, şöyle oturun ... Ah Sa­
dık Efendi. Sütü de taşırthn bana. (Şişeye las-
HALE tik takar. Salıncağa eğilir.) Kusura bakmayın ... 
: Rica ederim. İşinize bakın. Aslını sorarsanız, 
çok kalacak değilim. 
FATMA HANIM : Al yavrum. Al... İç bak. .. Çocuk nasıl bakılır, 
hiç de bilmem ki ... 
HALE : (Çocukla ilgilenmez.) İnanın bende daha gidip 
akşam yemeğini hazırlayacağım. Şimdi da· 
ireden çıkhm. Dernek İdare Heyeti'nden iki 
arkadaş hasta. Biri Kopenhag'daki toplanh­
da. Bütün yük bana kaldı. .. 
FATMA HANIM : Vah vah ... Siz de çok yoruluyorsunuz her­
halde. 
HALE : Sizi tanıyacak gibi oluyorum ama ... 
FATMA HANIM : Hani bir kere daha gelmiştiniz. 
HALE : Öyle mi? Vallahi efendim, bizim işimiz öyle 
ki, inanın bazen günde yirmi kapının ipini 
çekeriz. Tabii hahrlayamıyorum ... 
FATMA HANIM : Tabii... Haklısınız. Fakat bugün sizi gördü­
ğüme öyle sevindim ki ... Bir fırsahnı bulsam 
HALE 
SADIK kalkıp ben derneğinize gelecektim ... 
: Buyrun. Yine de bekleriz. İnanın, kadınları­
mızın derneğimizle ilgilenmesi bizi çok se­
vindiriyor ... 
: (İlk defa salıncağa bakar.) Sustu ... 
FATMA HANIM : Susar ya. Aç çocuk tabii ağlayacak. .. 
167