Yusuf bir tuhaf olmuştu. Bir ürküntü içindeydi. Ürkmüş, 
kanatları arasına yumulmuş küçücük, korkmuş bir kuşa dön­
müştü.
Gülbahar Yusuf tan hiç böyle bir davranışı beklemiyordu. 
Yiğit, soğukkanlı, mert görünürdü. Nasıl da aldanmıştı. Yusuf 
gider, babasına olanı biteni haber verir miydi? Kim bilir. O, öy­
lesine çok korkmuştu ki, korkusu ona her şeyi yaptırırdı. Yusu- 
fu odasında bir şaşkınlık, yumulmuş bir korku olarak bıraktı 
çıktı.
Ağrıdağmm doruğuna yakın yerinde, güneybatı yamacın­
da bir göl vardır, adına Küp gölü derler. Bir harman yeri bü- 
yüklüğündedir göl. Som mavi bir sudur. Kuyu gibi. Kırmızı, 
keskin, ışıltılı kayalıkların dibindedir. Her yıl bahar gözünü 
açar açmaz Ağrıdağmm tekmil çobanları gölün kıyısına gelir­
ler, güneş damgalı kepeneklerini bakır toprağın üstüne serip 
gölün kıyısına sıralanırlar, kavallarını çıkarıp doğan günle bir­
likte Ağrıdağmm öfkesini günbatımma kadar çalarlar. Ağrıdağı 
çobanları güzel, kara, kederli gözlüdürler. Uzun, çok güzel par­
makları vardır. Bazısının gür, altın sakalları dalgalanır. Küçü­
cük bir ak kuş çobanlar gölün kıyısında kaval çaldıkları sürece 
üstlerinde döner durur. Gün kavuşunca çobanlar karanlığa ka­
rışıp giderler. Ve tam bu sırada da tepede dönüp duran ak kuş 
gölün üstüne süzülüp iner, kanadını suyun som mavisine dal­
dırır, sonra o da çobanlarla birlikte, karanlığa karışır. Kanadın 
değdiği yerde göl incecikten dalgalanır, ince dalgalar genişle­
yerek, gelir, bakır kıyılara vururlar. Sonra, iri bir atın gölgesi 
gölün üstüne düşer, süzülür gider.
Saray, dağın güney ucundaki düzlükte, bir kayanın üstüne 
kurulmuştu. Alt yanı derin bir uçurumdu ve uçurumun dibin­
den ova başlıyordu. Ovadan büyük yollar geçerdi. Beyazıt ka­
sabası saraydan doğuya, Ağrıdağmm yamacına doğru toprak 
damlı evleriyle sıvanmıştı.
Ulu bir kayanın dibinde gür, ak saçlı Hüsonun demirci 
dükkanının ışığı bütün gece yanardı. Ve sabahlara dek, dükka­
nın kapısından dışarıya, karanlığa top top kıvılcımlar fışkırırdı.
51