rındaki kitabı, eski bir televizyon ile bana hiç bahsetmediğ i videoyu, yıpranmış  
ceketini ve gömleklerini, Türkiye'den getirdiğ i on sekiz yıllık pijamalarını 
odadaki eski bavula ve torbalara doldurup götürmeyi düş ünüyordum. Ama asıl 
bulmayı umduğ um ve odaya girer girmez Frankfurt'a onun için geldiğ imi anladığ ım 
şeyi çalış ma masasında göremeyince soğ ukkanlılığ ımı kaybettim. 
Frankfurt'tan bana yolladığ ı son mektuplarında Ka dört yıllık bir çabadan sonra 
yeni şiir kitabını bitirdiğ ini sevinçle yazmış tı. Kitabın adı Kar'dı. Büyük 
çoğunluğunu aniden "gelen" ilham patlamalarıyla Kars'ta yeş il bir deftere 
yazmıştı. Kars'tan döndükten sonra kitabın kendisinin de farkında olmadığı 
"derin ve esrarlı" bir düzeni olduğ unu sezmiş , Frankfurt'taki dört yılını 
kitabın "eksiklerini" tamamlayarak geçirmiş ti. Çile gerektiren yıpratıcı bir 
çabaydı bu. Çünkü Kars'ta sanki birisi kulağ ına fısıldayıveri-yormuş  gibi 
kolaylıkla gelen mısraları Frankfurt'ta hiç duyamı-yordu Ka. 
Bunun için büyük çoğ unu Kars'ta bir ilhamla yazdığ ı kitabın gizli mantığ ını 
bulmaya giriş miş, kitaptaki eksikleri de bu mantığ ı izleyerek yazmış tı. Bana 
yolladığ ı son mektupta bütün bu çabanın nihayet sonuçlandığ ını, şiirleri kimi 
Alman şehirlerinde okuyarak deneyeceğ ini, her ş eyin en sonunda gerektiğ i gibi 
yerli yerine oturduğ una karar verince de tek bir defterde taş ıdığı kitabı 
daktilo edip bir kopyasını bana, bir kopyasını da İ stanbul'daki yayımcısına 
yollayacağ ını yazmış tı. Kitabın arka kapağ ı için bir iki söz yazar, kitabın 
yayımcısı ortak dostumuz Fahir'e yollar mıydım? Ka'nın bir ş airden beklenmeyecek kadar tertipli çalış ma masası karın ve akş am 
karanlığ ının içinde kaybolan Frankfurt'un çatılarına bakıyordu. Üzeri yeş il bir 
çuhayla kaplı masanın sağ  kısmında Ka'nın Kars'ta geçirdiğ i günlerini ve yazdığ ı 
şiirleri yorumladığ ı defterler, solda o sırada okumakta olduğ u kitaplarla 
dergiler vardı. Masanın tam ortasındaki hayali bir çizgiye bronz gövdeli bir lamba ve bir telefon aynı uzaklıkta yerleş tirilmiş ti. Çekmecelere, kitapların, 
defterlerin arasına, sürgündeki pek çok Türk gibi tuttuğ u gazete kesikleri 
kolleksiyonuna, elbise dolabına, yatağ ının içine, banyo ve mutfaktaki küçük 
dolaplara, buzdolabının ve küçük çamaş ır torbasının içine, evde içine bir defter 
sığabilecek 
257 - Frankfurt'ta - 
her köşeye telaş la baktım. Bu defterin kaybolmuş  olabileceğ ine inanamıyor, 
Tarkut Ölçün kar altındaki Frankfurt'u sigara içerek sessizce seyrederken ben 
aynı yerlere yeniden bakıyordum. Hamburg yolculuğ unda yanına aldığ ı el 
çantasının içinde değ ilse, burada, evde bırakmış  olmalıydı. Ka bir ş iir kitabını 
bütünüyle bitirmeden hiçbir ş iirin kopyasını çıkarmaz, bunun uğ ursuzluk olduğ unu 
söylerdi, ama bana yazdığ ı gibi bitmiş ti artık kitap. 
İki saat sonra, Ka'nın Kars'ta ş iirlerini yazdığ ı yeşil defterin kaybolduğ unu 
kabul etmek yerine, onun ya da en azından ş iirlerin elimin altında olduğ una, ama 
telaştan bunu fark edemediğ ime inandırdım kendimi. Ev sahibesi kapıyı vururken 
masada, çekmecelerde bulabildiğ im bütün defterleri, üzerinde Ka'nın el yazısını 
taşıyan bütün kâğ ıtları elime geçirdiğ im plastik torbalara doldurdum. Videonun 
yanına geliş igüzel atılıvermiş  olan (Ka'nın evine hiç misafir gelmediğ inin bir 
kanıtı) porno kasetleri de üzerinde Kaufhof yazan bir alış veriş torbasına 
doldurdum. Uzun bir yolculuğ a çıkmadan önce, yanına hayatının sıradan 
eşyalarından bir tanesini alan yolcu gibi Ka'dan son bir hatıra aradım kendime. 
Ama her zamanki kararsızlık buhranlarımdan birine kapıldım ve yalnız masasının üzerindeki küllüğ ü, sigara paketini, zarf açacağ ı olarak kullandığ ı bıçağı, 
başucundaki saati, kış  geceleri pijamasının üzerine giydiğ i için onun kokusunu 
taşıyan yirmi beş  yıllık lime lime yeleğ i, kızkardeş iyle Dolmabahçe rıhtımında 
çekilmiş  fotoğrafını değ il, kirli çoraplarından dolaptaki hiç kullanmadığ ı 
mendile, mutfaktaki çatallardan çöp tenekesinden çekip çıkardığ ım sigara 
paketine kadar pek çok ş eyi bir müzeci aş kıyla torbalara doldurdum.