16  
16.Ben, Şeküre 
 
 
 
Eskiden bohçac ı Ester'in her geli şinde, benim gibi ak ıllı, güzel, iyi yeti şmiş, dul ama namuslu bir kad ının 
yüreğini küt küt att ıracak âşığın, en sonunda harekete geçip, mektubunu yaz ıp gönderdi ğini hayal ederdim. 
Gelen mektuplar ın her zamanki taliplerimden oldu ğunu görünce de, hiç olmazsa kocam ı beklemek için güç ve 
sab ır kazan ırdım. Şimdiyse, bohçac ı Ester'in her gidi şinden sonra akl ım kar ışıyor ve kendimi daha da zavall ı 
hissediyorum. 
Dünyan ın seslerini dinledim. Mutfaktan kaynama fokurtusu ve limon ve so ğan kokusu geliyor: Biliyorum 
Hayriye kabak kaynat ıyor. Şevket ile Orhan avluda, nar a ğacının orada iti şerek k ılıç oynuyor, ba ğırışlar ını 
duyuyorum. Babam, sessiz, yan odada. Aç ıp Hasan' ın mektubunu okudum ve me rak edilebilecek hiçbir şey 
olmad ığını bir daha anlad ım. Yaln ızca ondan biraz daha korktum ve onunla ayn ı evi payla ştığım zamanlar, 
koynuma girmek için gösterdi ği çabalara direndi ğim için kendimi kutlad ım. Sonra Kara'n ın mektubunu sanki 
incinebilecek k ırılgan bir şeymiş gibi dikkatle tutarak okudum ve akl ım kar ıştı. Mektuplar ı bir daha okumad ım; 
güneş çıktı ve şöyle düşündüm: Gecelerin birinde Hasan' ın koynuna girseydim ve onunla sevi şseydim hiç kimse 
farketmezdi bunu; Allah hariç. Kay ıp kocamla benze şiyor, ayn ı şey. Bazen böyle saçma ve tuhaf bir dü şünce 
akl ıma düşüveriyor. Güne ş ve birden ısınınca sanki bir gövdem oldu ğunu, tenimi, gö ğüslerimin ucunu bile 
hissetmiştim. Güne ş kap ıdan üzerime öyle vururken birden Orhan giriverdi içeri. 
"Anne, ne okuyorsun?" dedi. 
Peki, demin Ester'in son getirdi ği mektuplar ı bir daha okumad ım dedim ya, size yalan söylemi ştim. Yine 
okuyordum. Ama sefer gerçekten mektuplar ı katlay ıp koynuma soktum ve Orhan'a dedim ki. 
"Gel bakay ım buraya sen kuca ğıma." Geldi. "Ooff ma şallah, ne kadar da a ğırsın, kocaman olmu şsun," 
dedim ve öptüm. "Buz gibisin," derken ben: 
"Anne ne kadar s ıcaks ın," dedi, s ırtını göğüslerime yaslad ı. 
Birbirimize s ıkı sıkıya dayanm ış, hiç konu şmadan oturmak ikimizin de ho şuna gidiyordu. Boynunu 
koklad ım, öptüm. Daha da s ıkı sar ıldım. Sessizlik oldu, öylece durduk. 
"G ıdıklan ıyorum," dedi çok sonra. 
"Söyle bakal ım," dedim ciddi sesimle. "Cinler padi şahı gelse dile benden ne dilersin dese, hayatta en çok 
neyi istersin?" 
"Şevket bizimle olmas ın isterim." 
"Başka ne istersin? Bir baban olsun ister misin?" 
"Hay ır. Büyüyünce seninle ben evlenece ğim." 
Kötü olan şey yaşlanmak, çirkinle şmek, hatta kocas ız ve yok kalmak de ğil, hayatta kimsenin sizi 
kıskanmamas ı, diye düşündüm. Orhan' ın ısınan gövdesini kuca ğımdan indirdim. Benim gibi kötü ruhlu biri, iyi 
bir insanla evlenmeli diye dü şünerek babama yan ına ç ıktım. 
"Padişahımız Hazretleri kitab ın bittiğini kendi gözleriyle görüp, sizi ödüllendirecek," dedim. "Venedik'e 
gideceksiniz yine." 
"Bilemiyorum," dedi babam. "Bu cinayet beni korkuttu. Dü şmanlar ımız güçlü olmal ı." 
"Benim bu durumumun da onlar ı cesaretlendirdi ğini, yanl ış anlamalara, temelsiz umutlanmalara yol açt ığını 
biliyorum." 
"Nas ıl?"