içimizden: Bir iki kere at ı unutup bakt ığımız resmin güzelli ğine, insan ı bir an teslim alan renklere dal ıp 
gitmiştik. Üstat Osman, ço ğunu kendinin haz ırlay ıp denetledi ği, nakşettiği resimlere bir hayretten çok bir 
hat ırlama heyecan ıyla bak ıyordu hep. "Kas ım Paşalı Kas ım'ın bu!" dedi bir keresinde, Padi şahımızın dedesi 
Sultan Süleyman' ın k ıpkızıl savaş çad ırının dibindeki mor otlar ı işaret ederek. "Bir üstat asla de ğildi, ama k ırk y ıl 
resimlerin bo ş yerlerine, be ş yaprakl ı, tek çiçekli şu otlardan yapt ı ve iki sene önce ölüp gitti. Bu küçücük otu 
herkesten iyi çizdi ği için ben hep ona çizdirdim." Biraz sustu, sonra, "Yaz ık, yaz ık!" dedi üstad ım. Bu sözle bir 
şeylerin bitti ğini, bir devrin kapand ığını bütün ruhumda hissettim. 
Ortal ık karar ıyordu ki, birden bir ışık doldu odaya, bir hareket oldu: küt küt atmaya ba şlayan kalbim her şeyi 
anlad ı hemen: Cihan hakimi Padi şahımız Hazretleri bir anda içeri girmi şlerdi. Kendimi onun ayaklar ının dibine 
attım. Eteğini öptüm. Ba şını dönüyordu. Gözüne bakam ıyordum. 
Ama o çoktan Ba şnakkaş Üstat Osman ile konu şmaya başlam ışlard ı bile. Az önce birlikte diz dize yan yana 
oturup resimlere bakt ığım kişiyle konu şuyor olmalar ı içimi bir gurur ate şiyle doldurdu. 
İnanam ıyordum, ama Padi şahımız Hazretleri demin benim oturdu ğum yerde şimdi oturuyor, üstad ımın 
anlatt ığı şeyleri, t ıpkı benim gibi, dikkatle dinliyorlard ı. Yan ındaki Hazinedarba şı Doğanc ılar Ağası, kim 
olduğunu ç ıkaramad ığını birkaç ki şi de hem onlar ı kolluyor, hem de pür dikkat aç ık sayfalardaki resimlere 
bak ıyorlard ı. Bir ara bütün cesaretimi toplad ım ve Cihan Hakimi Hünkâr ın yüzüne, yandan da olsa gözlerine 
uzun uzun bakt ım. Ne kadar güzeldi! Ne kadar düzgün ve do ğruydu! Kalbim de heyecanla vurmuyordu art ık. 
Tam o s ıra O da bana bakt ı ve gözgöze geldik.