nuk odasına döndüler. Onurlarına birkaç dana kesild i. Sofraya 
süzme bal, kavurma, kaymak geldi gene. Yalnız fıkara Muhtar , 
acısından sofrada bulunamayacağından özür diledi. Bekir Ça­
vuş, iyi, yüreği yumuşak bir delikanlıydı, ne yapsın vazifeydi, 
yoksa onun kaçakçı babası da candarmalardan çok dayak ye­
mişti, keşki dayak yemekle kalsaydı, onun babasını candarma­
lar smırda bağırta yalvarta öldürmüşlerd i. Ol sebepten, bu hu­
suslarda çok anlayışlıydı Bekir Çavuş. İşte bakın, Muhtann öte­
ki odadan inlemesi buraya kadar geliyordu. Babası candarma­
larca öldürülmüş bir kişi buna dayanabilir miydi? Hemen bir 
candarma gönderdi ona, susmasını, yoksa ... buyurdu. 
Dayak, işkence faslı ikinci, g�rekirse üçüncü gün de süre­
cekti. Ya at yakalanıp getirilecek, ya da bu köyde ayakta, ya da 
sakatlanmamış bir kişi kalmayacak tı. Bekir Çavuş adam öldü­
remezdi, çünkü babasını candarmalar , bağırta çağırta kan gö­
lünde boğarak Suriye sınınnda, on bin liralık bir kazanç için öl­
dürmüşlerd i. Şükretsinlerdi buna, Bekir Çavuşa ... Yoksa öbür 
birlikler ... 
Sabah olunca birden köy kaynaştı. Kulaktan kulağa bir fı­
sıltıdır gidiyor, Bekir Çavuş bunun ne olduğunu, soruyor so­
ruştur uyor, bir türlü öğrenemiyor du. Sonunda yaşlı bir kadın 
Çavuşun önüne dikildi. 
"Bekir Çavuş, Bekir Çavuş," dedi, ''bak, milletin kemikleri­
ni boş yere kırdın, at aşağıda, hem de İnce Memedin yağız atı. 
Bu dağlarda o atı bilineyen, görmeyen yok. Aşağıda çayırlıkta, 
bizim köyün yılkısmın içinde, beş yüz atın arasından seçiliyor, 
hiç görmeyenler bile İnce Memedin atının o olduğunu bir gör­
mede anlayıverirler. Haydi var da git yakalasana onu. Haydi 
var da git öldürsene onu kuzucuğum, gök gibi gürleyen Beki­
rim," diye onunla biraz da alaycı konu ştu. 
"Kadın sus, benimle alay etme. Yoksa ... Ben kadın madm, 
yaşlı maşlı dinlemem ... Ben bu dağların Azrailiy im." 
"Var git kurşun sık ona da Adem gibi ol. Var git onu yakala­
maya da Kelce Ömer gibi ol ... Gitsene onu yakalamaya, götünde 
donun varsa ... O at seni çont etsin de, ağzın bir yana, burnun bir 
yana, gözün bir yana gitsin ... Var git de, sen zaten babanı öldür­
müşsün, o atı öldürmeye kalk da anana kavuşama ... " 
188