olmalı diye düşündü. Evet, vardı. Koltuğa oturdu. Kız, pen-
ceresinden göründüğü odaya girmesini rica etti. “Siz kız-kardeşisiniz değil mi?” “Evet.” Harap bir ev , eski bir iki kol-tuk: kumaşları yırtılmış, tahta kısımlarında cila kalmamış.Kaplamaları kalkmış iki sehpa: üstleri dalgalı deniz gibi.Duvara dayalı küçük bir masa; üstünde, kabı çıkmış birradyo: kabuksuz bir meyve gibi. Lambaları, telleri meydan-da. Duvarlarda, kararmış çerçeveler içinde soluk fotoğraf-lar: fesli, palabıyık adamlar, beyaz elbiseli, uzun boyunlukadınlar. Hepsi zayıf, melankolik bakışlı. Belki de resimle-rin eskiliğinden öyle görünüyor. Genç kız karşısında oturu-yor: resimlerdeki gibi soluk beyaz yüzlü, uzun boyunlu.Hasta bir güzelliği var. Çorap giymemiş: çıplak bacaklarıdüzgün. Elleri bakımsız: manikür yapmamış, tırnaklarınıkısa kesmiş. Acaba o mu? Olmadığını biliyorsun. İstediğimgibi düşünebilirim. Çok genç, çok mahzun görünüşlü. Fa-kat gülerken gördüm: mahzun değil. Dudaklarını ileri uzat-mış: çocuk gibi. İri siyah gözlerini dikmiş, inceliyor beni:korkusuz. Hiç çekingen değil. Hayır bu değil. Selim’i tanı-yor. Acaba üzülmüş müdür? Kusursuz bir güzelliği var. Ba-kımsızlığının içinde daha çok belli oluyor güzelliği; odanıniçinde tek parlayan yer onun teni. Saydam bir ten. Kendineçeki düzen verse bu kadar güzel görünmez. Hareketleri okadar ağır ki, insan sıcak bir yaz gününde güneşe bakarkenduyduğu yorgunluğu yaşıyor onunla. Kısık bir ses. Kesikbir konuşma. Kirpikleri havayı süpürüyor: uzun ve dağınık.Her tarafı uçuşuyor; bu dünyadan olmayan birşeyler var ta-vırlarında. Aynı zamanda, gizlemeye çalıştığı bir basitlik,haşinlik seziyorum. Özellikle başını yukarı kaldırdığı za-man. Biri, ona, bunu söylemeliydi. Yazık.
Bununla birlikte, nesli tükenmiş yaratıkların, bilinmeyen
bir dünyanın kokusunu getirmeleri gibi bir çekiciliği yayı-yor çevresine. T urgut’un yıllardır unuttuğu, belki Aksa-
352