Kızı, ağabeyiyle sıcak bir yaz günü yolda görüyorum: hafif
elbiseleriyle uçar gibi yürüyorlardı. Konuşurken, söz arasın-da, İstanbul’a gidelim diyorlardı. Bu akşam gitsek iyi olur,diyorlardı. Sonra hemen gitmeye karar veriyorlardı. Hemenoradan bir taksi tutuyorlardı. Ve gerçekten gidiyorlardı. On-ları hayranlıkla seyrediyordum. Hayretime gülüyorlardı. Ak-şamüzeri, tenis kulübünde, yanına gidip durumu anlattığımzaman, şeker kralı da gülüyordu bana. Üzülme, diyordu, ge-lirler. Bir votka-limon ısmarlıyordu hemen. O zamanlar vot-ka-limonu çok seviyordum. Sonra şeker kralıyla pingpongoynuyorduk. Beni yeniyordu. Herkes yeniyordu beni; dahayeni öğreniyordum. Birlikte atış poligonuna gidiyorduk. Bi-ze her yerde çok saygı gösteriyorlardı. Şeker kralı, ilk karı-sından olan oğlunun haylazlığını anlatıyor ve beni övüyor-du. Arkadaşlarının çocukları da haylazdı. Hepsi beni övü-yorlardı ve beni koruyorlardı. Fazla votka içmeme izin veril-miyordu. Kulübe, şeker kralından önce gidip rahat etmekistiyordum. Fakat, garsonlar da beni koruyorlardı. Herhaldeonların da haylaz çocukları vardı. Şeker kralına, Aydan’laevlenip evlenmeyeceğini sormak istiyordum. Aydan, İstan-bul’dan, tanımadığımız bir adamın arabasıyla ve bir sürü ye-ni arkadaşlarıyla dönüyordu. Hep birlikte bir gazinoya gidi-yorduk: yeni gelen İspanyol dansözlerinin bulunduğu gazi-noya. Bir masaya sığmıyorduk. Birkaç saat sonra da herkesbirbirini kaybediyordu. Konuşmayı çok seviyordum. Ay-dan’ın İstanbul’dan getirdiği yeni arkadaşlarıyla hemen dostoluyor ve anlatmaya başlıyordum. Konuşmalar beni büyülü-yordu. İnsanların söyledikleri sözlerden heyecanlanarakkendilerini konuşmaya kaptırmaları, benim için bulunmazbir nimetti. İnsanları dinlerken onların bir an gelip kendile-rinin farkında olacakları ve heyecanlarından utanacaklarıdüşüncesi beni korkutuyordu. Onlara çevrelerini unuttur-maya çalışıyordum. Bütün dikkatimi üzerlerine çeviriyor ve
642