KAPLUMBAĞALAR
 
418
 
 
oturdu. Otur
du, kıpırdamadı. Muhtara, üyelere aldırmadı. Aldırsa ne 
yapacaktı? Kalkmadı yerinden. Kalksa ne yapacaktı? Kalksa, iki adım 
atıp düşeceğini sanıyordu. Dünya, göz alabildiğine bir boşluktu şimdi. 
Ama çok sürmedi. Yeşer aklına geldi koşarak. Serçe kuşları gi
bi gülüp 
şakıyordu torunu. Sıçrayıp başına çıkıyordu dedesinin. Ağzından 
burnundan üfleyip içine serinlik veriyordu. Yeşer gerçekten 
yanındaymış gibi ellerini yana açtı. Yoktu. Orada öyle yapayalnızdı. 
Başını hiç başka yere çevirmeden hep kaplumbağalara, o
nların insanı 
ağlamaklı eden gidişlerine bakıyordu. Ufacık adımlarıyle kol kol 
uzaklaşıyorlardı. 
Ö
ndekilere yetişemiyorlardı.
 
Neden sonra başını kaldırdı Kır Abbas. Tozak kırı önü sıra 
uzanıyordu. Bomboştu. Ekini dikini yolunmuştu. Sığırı sıpası çekip 
başk
a yerlere gitmişti. Kırın alt ucundan Ankara yolu geçiyordu. Daha 
ötede Babas, Kumartaş köyleri seçiliyordu. Evlerin üstüne gün 
vurmuştu. Saysan sayılacak kadar yakın görünüyordu evler... Tozak 
kırı, koca yeryüzünün üstünde, gene bin yamalı bir yoksul yorg
anıydı. 
Ö
yle küçük, öyle daracıktı. Eğri
 
büğrü çizgilerle, ufacık üçgenlere, dörtgenlere bölünmüştü. Eski, ta 
ebesi gününün Tozak kırıydı. 
Ü
stünde hiçbir şey olmamış, yıllar gelip 
geçmemiş gibiydi. Köyden Yüzbir’e inen patika ip gibi bir çizgiydi. 
Giden ka
myonların tozu çoktan yatışmıştı. İn cin yoktu artık. Gelip 
giden de yoktu şimdilik...
 
«Kalk gayri Abbas emmi!» dedi Battal. Gelip başına dikeldi. 
«Mıhlandın kaldın kuru yere! Kalk da gidelim...»
 
Battal’ın geldiğini görmemişti. Sesini duyunca belinler gibi
 
sıçradı. 
Doğrulup kalkmak için ellerini toprağa koydu. Titriyordu. Battal eğilip 
koluna girdi. Değneğini eline verdi.
 
Kır Abbas, «Kalkayım yeğenim, kalkayım! Emme dur, kendi 
gayratımla kalkayım...» dedi.
 
Sendeleyerek kalktı. Battal’ın kolunda dört beş adı
m yürüdü. 
Sonra durdu. Dönüp Purluğa bir daha baktı. Birkaç kere yutkundu 
bakarken. Gözleri Tozak kırına kaydı. Issız kırı bir ucundan öbür 
ucuna taradı: