460 Yaşar Kemal -Dağın Öte Yüzü 
saydı, gider dağdaki Çello eşkıyayı bulur, ayağına kapanır, bu işi ona yaptınrdı. 
Zaten eşkıyanın işi ne, adam öldürmek 
Birden baku ki, ne kusacağı geliyor, ne de başı dönüyor. 
Öldürmeli mi? 
Vurgun Ahmet ne dedi? Ya o, ya sen? 
Hazır, gücü yerindeyken ... Yattığı yerden fırladı: 
"Ömer!" 
"Buyur Ağam." 
"Horozlar7" 
"Öttü ötecek. Az kaldı." 
"Haydi, soyunup giyinelim ." 
Hemencecik soyundular. Ceketlerini, şalvarlannı alta giyip, donlannı, göm­
leklerini üste geçirdiler. İs çanağı akşamdan hazırdı. Yüzlerini, ellerini, boyunla­
nnı, kulaklarını bir iyice boyadılar. 
Muhtar: 
"Ne olur, ne olmaz, birer de ak çarşaf alalım," dedi. "Ak kefen karşısındakinin 
elini ayağını keser." 
Dışansı öyle bir karaniıktı ki adım atamazdın. Duvar gibi karanlık Bir de bo­
ra, bir de fırtına vardı ki, inanılma z. Boranın şiddetinden Sefer bir iki kere yere 
kapaklandı. Ömer onu yerden kaldırdı. 
Seferi gene titreme almıştı. Alır ya. Çocuk oyuncağı mı bu, adam öldürmeye 
gidiyor. Hem de tüm soyu ermiş olan bir adamı öldürmeye gidiyor. 
"Elektrik fenerini aldın mı?" 
"Yanımda." 
"Kurşun aldın mı?" 
"Yüz elli tane." 
"Benim de var. Feneri hiç yakma. Böyle karanlıkta evi bulabilir misin?" 
"Elimle koymuş gibi." 
"Ömer." 
"Buyur Ağam." 
"Biz öldürmezsek, o bizi. .. Hem de bir koskoca ocağı söndürecek Vurgun ne 
dedi?" 
"Öldürecek." 
Seferin hacakları titriyor. Neredeyse serilip kalacak Hiç mi hiç canı adam öl­
dürmek istemiyor. Ama Taşbaşın evine yaklaştıkça kini artıyor, öfkesi büyüyor.