sanat namını alır. Kah kadın erkeği aldatır, kah erkek kadını, 
kah ikisi birbirini ... Kah biri zalim, biri mazlum, kah biri ka­
til, biri maknıl olur, kah ikisi pata gelirler ... Bestekarlar nasıl 
bir oktavlık bütün ve yarım perdelerden türlü havalar ter­
kip ediyorlarsa, kalem sanatkarları da bu sevda kelimesini 
evirip çevirerek halkı heyecanlandıracak h ünerler gösterirler. 
Bütün kalpleri, sanatı, ilmi, dünyayı dolduran hep bu sihirli 
sözdür. En meşhur komedyaları, faciaları incele. Şimdiye ka­
dar bundan başka bir şeye gülüp ağlamış olduğumuzu gös­
terebilirsen aşkolsun derim. 
-Bey, seni bir parça telaşlı, hatta heyecanlı görüyorum. 
Dün akşam seyrettiğin operadan sinirlenmişe benziyorsun. 
Bu cesurca kinayenin cevabını, gözlerimi öfkeli bir bakış­
la karımın gözlerine dikerek suskunlukla verdim. O da hiç 
gözlerini kırpmaksızın bu dik bakışıma aynı serdikle karşılık 
verdi. Aramızda başlamış bir aile melodramının ilk perde­
sinde olduğumuzu görüyordum. Oyun uzun sürmeyeceğe 
benziyordu. Lakin bunun ikinci perdesi ve özellikle neticesi 
ne olacaktı? 
Tiyatro sanatkarları bir edebiyatçının icat ettiği olayı 
temsil ederler. Ben gerçek hayatıının bir ahlaksızlık safhasını 
oynuyordum. Bir başkasının karısına sahip olmaya karşılık, 
ona kendi karımı ciro etmiştim. Bu ancak romana, tiyatroya 
sığabitir bir vaziyetti. Şarklı bir kafa böyle hususi bir korued­
yaya uzun müddet göz yumamazdı. Şimdi ne olacaktı? Yine 
karılarımızı birbirimize iadeyle meseleyi kapatacak mıydık? 
Biz bu çözüm şekline razı olsak da bakalım ötekiler kabul 
edecek miydi? 
Meselenin ne olacağını kanınla müzakere edemezdim. 
Kendi kendime düşünmem lazımdı. Kabahat kimsenin değil, 
benimdi. Bu müşkülün içinden nasıl çıkacaktım? 
Karımın kafasında fışkıracak bir volkan bulunduğunu 
anlıyordum. Bu fışkırma gerçekleşmeden onun yanından sa­
vuşmayı uygun gördüm. Çünkü karşı karşıya o tutuşacak, 
ben parlayacağım, mesele büsbütün çığrıodan çıkarak tamir 
kabul etmez en feci bir safhaya girecekti. 
213