75
Anne kız panik halde alelacele çıktılar evden, ama tabii 
önce Selma’nın adama yüklü bir ödeme yapması gerekti.
“Merak etme, düzeldim” dedi Peri, otobüs durağına var­
dıklarında. Annesinin elini tutup sıktı. “Sanırım cinim çıktı 
gitti bile.”
“İnşallah öyledir evladım” diyerek kızının alnına bir öpü­
cük kondurdu Selma. “Ama her an geri gelebilir. Gelirse ba­
na muhakkak anlatmalısın. Cin taifesi intikamadır.”
“Tamam, söylerim.”
Ama söylemeyecekti. O günden sonra defalarca görecekti 
Peri sisin içindeki bebeği. Kimseyle paylaşmayacakta. Annesi 
fazla hurafeci, katı dindar; babası fazla akıla, katı materya­
listti. Selma her türlü sıra dışı deneyimi, hatta normalin bi­
raz dışında olanları bile hemen Islami vecibelere yorarken, 
Mensur hepsine “Saçma sapan, zırvalık” deyip geçiyordu. Pe­
ri ise kendi adına başka bir yol arıyordu.
Baktı ki pek seçeneği yok, bu s im  kendine saklaması ge­
rektiğine ikna oldu. Rahatsız edici olsa da hayatın nice tu­
haflıklarından biri olarak kabullendi bu olayı, tıpkı boğazına 
takılıp kalan bir kılçığı kabullenir gibi; ne yutabiliyor ne tü­
kürebiliyordu, o halde onunla yaşamayı öğrenmekten başka 
çare yoktu. Böylece sisin içindeki bebek -iste r bir cin, ister 
deli saçması, ister hayal ürünü olsu n - çözülmemiş bir bul­
maca olarak akimın kuytu köşelerine yerleşip kaldı.
Yıllar sonra, Oxford Üniversitesine doğru yola çıkmadan 
önce, güncesine şöyle yazacaktı: Ben ne annem gibi dinda­
rımy  ne babam gibi kâinatın, beş duyumla kavradığım şey­
lerden ibaret olduğuna kaniyim . Öyleyse ben neredeyim? Ne  
mutlak dindarlığa, ne de mutlak akılcılığa dahil olmak iste­
yenler için bir başka yaklaşım, yeni bir varoluş şekli yok mu  
acaba? Bir üçüncü yol mesela? Kim bilir?