Hollanda'da katılmıştım. Buluştuğumuz gün Mustafa Inaıı, 
‘Aman ben rakıyı çok özledim,' dedi. Bende, yanıma aldığım 
bir şişeden bir parça rakı kalmıştı, ‘Bende var,’ dedim; çok 
sevindi. Fakat şişenin dibinde iki parmak rakı kalmış oldu­
ğunu görünce fena halde azarladı beni: 'Bu kadar şey kime 
yeter?’ diye çıkıştı bana. Çok kızmıştı." Sorfra Norveç’te Ku­
zey Kutbu’nu ayıran çizgiyi aştılar. Onlara bu fetihleriyle il­
gili bir belge verildi. Mustafa Hoca neşelenmişti: Şiirler oku­
yor, çok sevdiği dil konusundan sözaçıyordu ikide bir: "Bak 
Hikmet: Lahmacun kelimesi nereden geliyor, biliyor mu­
sun?" "Şimdi ne zaman lahmacun görsem Mustafa Bey’i ha­
tırlarım. Bu söz Arapçadır Hikmet, demişti: Aslı Tahini 
maal acim'dir. Lahim et demek maal da birlikte, acim’in ha­
mur. Etle .birlikte hamur oluyor bizim lahmacun. Kelimele­
rin başına neler geliyor.’ Ondan birçok ATapça kelime öğren­
dim. Dillerin ortak özellikleri de Mustafa Bey’i çok ilgilendi­
rirdi: Bu 'kaynak' kelimesinin, yani su kaynağının ‘göz’ ile 
bir ilgisi var Hikmet; her dilde kaynak, ‘göz’ kelimesinden 
türüyor galiba: Çaşmçeşme gibi. Herhalde insanlar suyun 
yerden kaynadığını ilk gördükleri zaman, göze benzetmişler. 
Pınar kelimesi de gözle ilgilidir,” Yemeği seviyordu, içkiyi se­
viyordu ve biraz içtikten sonra da konuşmayı, anlatmayı se­
viyordu: "Bir gün trenle Ankara’ ya giderken, Mustafa Beyle 
birlikte vagon restoranda oturuyorduk. Treni de bu yemekli 
vagonu olduğu için seviyordu galiba. Kendini vagon restoran 
keyfine hazırlamıştı önceden; istediği gibi yiyecek, istediği 
kadar içecek ve sonra istediği kadar anlatacaktı. Votkaya 
başladık. Ne yazık ki ben iki kadehte kaldım. Üstelik fena ol­
duğumu hissettim. Mustafa Bey o sırada bütün rahatlığıyla 
beşinci kadehi içiyordu. Keyifienmişti; Artık anlatmanın, şiir 
okumanın zamanı gelmişti, edebiyat vaktiydi artık. "Benim 
duracak hâlim kalmadı Mustafa Bey,’ dedim, ‘Ben gidip ya­
tacağım.’ Ne kadar kızdı bilemezsiniz. Bütün gecesinin gü­