Üşümü yorsunuz ya? diye fısıldıyor. 
Yanıt almadan örtüyü biraz daha çekiyor kadının üstüne. 
Sonra o anlatıyor, sonra kendisine anlatılanları da anlatıyor, öte­
ki göğsünüzden henüz hiç öpmedim, bu omuz başınızdan da, 
diyerek ... 
Evde, sıcacık bir odada, birer kadeh konyağın başındalar ­
mış. Erkek yaşadığına, yaşayanla rın da hala yaşadıklarına ina­
namıyormuş. Unuttuğunu sandığı her şey, tenini, iç organlarım 
daha beter ürperterek üstüne üstüne geliyor, karlarda birlikte 
debelendiği kadının kim olduğunu bile hatırlam ıyor, onun yü­
zünü bulamıyormuş. Yoksa böyle bir kadın yok muymuş, hiç 
mi olmamış, bilemiyormuş. 
İkinci keman yerinden tam burada 
giriyormuş. Andantino -grazioso-. 
Arkadaki dört vagonda olanların arkadaki dört vagonda 
olmaktan başka ne suçları var; benden, senden ne farkları var, 
düşüns ene! Ama onlar öldüler , yaralandıl ar, ben yaşıyorum, 
evet yaşıyorum, işte buradayım, kollarında! .. 
(Demek öyle biri yarmış.) 
Hadi, unutalım artık. 
Hayır, unutmayalım. Unutma. 
Genç kız delikanlıya sarılmış tır. İkisi de tir tir titremektel er. 
Sıcak kan, yerde fazla dağılamadan da karda hemen oyuklar aç­
makta ... 
Keşke sana her şeyi bu kadar ayrıntısıyla anlatmasaydım, 
demektedir delikanlı. 
Kazayı işittim. Gazeteler yazdı, haberlerde de gösterdiler. 
Beni bana suçlu kıldılar. Karı oyan sıcak kan, onun kanı. 
Arkadaş olarak kalalım'larda direttiğim için duyduğum 
pişmanlığı anlatamam, isteklerine kör davranmaktan, en bağış­
lanmazı, kendim de istediğim halde, evlilikten sonra'lara getir­
mekten ... 
86