kızını.'  Annem  de kabul  etmiş.  îyi ki öyle  olmuş.  Çok  severdim  de-
demi.  Erkenden  göçmeseydi,  şimdi  çok  başka  yerde  olurdum.  De-
dem ölünce,  nineyle  kaldık  başbaşa.  Nine  fena  insan  değildi,  onu  da 
severdim  ama  dedemi  sevdiğim  gibi  değil.  Annemin  evine  döndüm. 
İnanır  mısın,  şimdi  herkes  Tijen  Hanım'la  dalga  geçiyor  ya evinden 
dışarı  çıkamıyor  diye,  ben  o gencecik  yaşta,  iki sene  boyunca  evden 
neredeyse  hiç dışarı  çıkmadım.  Öyle  temizlik  hastalığından  filan  de-
ğil. Doğrusunu  istersen  niye  çıkamadım  ben  de bilmiyorum.  Değil 
okula  gitmek,  sokağa  adımımı  atmak  bile  istemiyordum.  Dışarıyı 
merak  etmediğimden  değil.  Ediyordum  etmesine  de benim  görmek 
istediğim  yerler  oralar  değildi  ki...  İki çocuğu  olmuştu  annemin.  On-
lara baktım.  Annem  de, babalık  da çok uğraştılar  çıkıp  gezeyim  di-
ye. Düşünebiliyor  musun,  gençler  dışarı  çıkmak  ister  ana babaları 
izin vermez.  Bizde  durum  tam  tersi.  Neyse,  böyle  bir sabah  kahval-
tı masasında  oturmuşuz,  babalıkla  annem  konuşuyorlardı  telefon  fa-
turasını  ödemek  lazım  diye,  birden  nasıl  oldu  bilmem,  'verin  bana 
ben öderim'  dedim,  giyindim,  böyle  hayretten  faltaşı  gibi  oldu  göz-
leri, aldım  faturayı  parayı,  attım  kendimi  dışarı.  Evden  çıkmayalı  o 
kadar  uzun  zaman  olmuştu  ki, yemin  ederim  böyle  ilk başta  sarhoş 
gibi yalpaladım.  Girdim  postaneye.  Kuyruk  vardı.  Bekle  bekle,  ney-
se kuyruk  ilerledi,  önümde  bir-iki  kişi  kaldı.  İşte  o zaman  onu  gör-
düm.  Faturaları  o alıyordu.  Camın  arkasında  oturmuş,  ha babam  fa-
tura damgalayıp  para  üstü  veriyor.  Böyle  bakakaldım.  Senin  gibi  ya-
kışıklı  değildi.  Boy  pos  desen  hak  getire.  Ama  gözleri  kimseninki-
ııe benzemiyordu.  İnsanın  gözbebekleri  eflatuna  çalar  mı hiç? 
Onunkiler  öyleydi.  Sonunda  sıra bana  geldi.  Faturayı  istedi,  uzattım. 
O da paramın  üstünü  verdi,  faturayı  damgaladı,  bir parçası  da onda 
kaldı.  Teşekkür  ettim,  şöyle  başını  kaldırdı  dikkatlice  baktı  bana. 
Elim  ayağım  titredi.  'İyi günler'  dedi.  Heyecandan  sesim  çıkmadı. 
Eve döndüm.  Sabah  olunca,  erkenden  fırladım,  doğruca  postaneye. 
O saatte  bile  kuyruk  vardı.  Gene  sıra  bekledim.  Sıra  bana  gelince, 
kalbim  küt küt ata ata, ödediğim  faturayı  uzattım.  Tuhaf  tuhaf  bak-
tı bana.  Ben  de baktım  gözbebekleri  sahiden  eflatun  mu diye.  Sahi-
den eflatundu.  Arkadakiler  homurdanmaya  başladı.  Halime  güldü." 
Ayşin'i  düşündüm.  Sırf  gözbebekleri  eflatuna  çalıyor  diye  bir 
adama  kapılıp  gittiği  olmamıştır  ömrü  hayatında.  Ayşin'in  aşkı  bir 
294