41 
BİR CUMHURİYET KIZI 
Horoz öttü. Horoz bir daha öttü. Nazlı uyandı, "Cumhuriyet 
Bayramı!" diye düşündü. Saatine baktı:: Yedi. Horoz bir daha 
öterken yataktan kalktı. Odayı soğuk buldu. Pencereden dışarı 
baktı. Yan evin arka bahçesinde tavuklar vardı. Gene, "Cum­
huriyet Bayramı!" diye düşündü. Heyecanlandı. Günün ilk ışıkları 
kümesin üzerine vuruyordu. Horozun öttüğü bahçede, pija­
masının üzerine palto geçirmiş bir adam, terlikleriyle dolaşıyor, 
sigara içiyordu. Bu Milli Savunma Bakanlığı'rıda çalışan albay 
Muzaffer Bey'di. Eskiden, on yıl önce, babası milletvekili seçilip 
Ankara'ya geldiği yıllarda, Cumhuriyet Bayramları'nda karısıyla 
birlikte bayram ziyaretlerine gelirdi. Son yıllarda, ama artık 
gelmiyordu. Şimdi de bayrama aldırış etmiyormuş gibi bir hali 
vardı. Uzun sakalları ve soluk pijamasıyla Cumhuriyetin on-
beşinci yılını karşılayan bir askerden çok, hastane bahçesinde 
gezinen bir veremliye benziyordu. Nazlı bu kasvet verici gö­
rüntüyle oyalanmak istemedi. Vakit erkendi, daha kimse 
uyanmamış olmalıydı. Kızılay'a kadar yürüyüp dönmeye karar 
verdi. 
Acele acele yıkanıp giyindi. Hangi elbiseyi giyeceğini dü­
şünmedi, çünkü dün akşam yatmadan önce bayram arifesinin 
alışkanlığıyla bunu kendiliğinden düşünmüştü. Beyaz çizgili 
kırmızı elbisesini büfenin aynasında seyretti ve kendini beğendi. 
Sonra sobaları yaktı. Az sonra uyanacaklar, evi sıcak ve hoş 
bulacaklar ve Nazlı'nın herkesten önce uyandığını düşüne-
ceklerdi. O sırada o Kızılay'da yürüyor olacaktı. Bütün bunları 
düşünmekten hoşlandı. Kendini sağlıklı, zeki ve sevimli buldu. 
Sonra kediyi okşadı. Yiyecek birşeyler verecekti, ama hemen 
sokağa çıkmak istiyordu. Merdivenleri indi, kapıyı kimseye 
duyurmadan hafifçe çekti. Puslu, kuru gökyüzü Ankara'nın 
üzerine asılmış bayram kokuyordu. Yürümeye başladı. 
Bayram sabahı yapılan bu yürüyüş unutulmaya başlanan eski 
bir aile geleneğiydi. Annesinin sağlığında, yalnız Cumhuriyet 
Bayramları'nda değil, bütün öteki milli bayramlarda gün ışıdıktan 
368