"Söyle Hocam." 
"Sana evi buldum. Hem de turunç, portakal, limon bahçesi 
içinde. Hem de beyaz, ak bir güvercin kadar beyaz bir ev." 
"Sağ ol Hocam, var ol Hocam." Memed kalktı, onun yaru­
na vardı. Coşku içinde ydi. "Hemen yarın değil mi?" 
"Yarın göreceğiz evi." 
O gece Memedin gözlerine uyku girmedi, daha gün doğ­
madan yataktan çıktı, aşağı kata çıt çıkarmadan, çıplak ayakla­
rının ucuna basarak indi, usulca sedire oturdu, sabırsızlıkla 
' 
Hocayı bekle di. Pencereden dışarıya, Gavur dağlannın başına 
bakıy or, orada bir ışık arıyor, Hocanın hemen uyanmasını, da­
ha gün doğmadan alacağı ,evi görmelerini ... Ayağa kalkıyor , 
odada dolanıyor, gene dağların doruklarına bakıyor, bir ışık gö­
remeyince üzülüyor , bu Hoca da ne kadar çok uyuyor, diye kı­
zıyor, gene geliyor sedire oturuyor , yerinde duramıyor, kalkı­
yor, karanlıkta çiçek açmış bir dalı ta pencerenin önüne kadar 
inmiş çiçekli, portakal dalını kokluyor, usulca pencereden dışa­
rıya kayıyor, otların üstüne çiy yağmış, ıslak otlar ayaklarını 
üşütüyor , dalları eğip çiçekleri kokluyor. Dağların doruğunda 
ilk ışıklar belirince Hocanın penceresine bakıyor, orada, yaşlı 
portakalın altında bekliyor. Hocadan ses sada yok. Hoca uyan­
mıyor. Seher yeli inceden, ışık gibi hafif esiyor. İnceden koku­
lar ... Memedin içine, onu mutluluktan uçuran bir sevinç dolu­
yor. Hocayı unutuyor, bahçeye dalıyor. İlk ışıklar belli belirsiz 
dağların ardından gölgelerle birlikte ovaya iniyor. Portakal çi­
çeklerinin üstünde uyuşmuş, kanatlarını kısrnış arılar uykud a. 
Büyük bir sarıcaarı peteğinde üst üste, donmuş, kıpırdamayan 
ıslak anlar, sapsarı büyük bir an zorla kanatlarını açıyor , gerini­
yor. Küçük mavi mineli yumulmuş küçücük çiçekler döşeli 
bahçe duvarımn dibi, gün vuronca belli belirsiz açılmaya başlı­
yorlar. Memed çiçeklerin önlerine oturuyor , çiçeklerin açılışlan­
na, çiçeklerin üstündeki kırmızı uğurböceklerine bir tansığa ta­
nık olurcasma bakıyor. Körelerinin ağzına çıkmış birkaç kannca 
ön ayaklarıyla başlarını sıvazlıyor. Ot köklerini, ince yaprakları, 
ıslak, kanatlarını kapatıp uyumuş kelebekleri, toprağı, böcekle­
ri, çatıayan tohumları ... Uyanan, gerinen dünyanın büyüsüne, 
toprağın doğurganlığına, zenginliğine kendisini kapıp koyver-
156