Sessizlik ... Nutku tutulmuştu sanki, tek sözcük çıkmıyordu 
ağzından . Parmakların arasından kurtulan şişe ayağının üzerinde 
parçalandı ama farkına bile varmadı Özgür. Sağ elini çantasına 
koydu, yumuşak deriye dokundu. On sekizinci yaş gününde an­
nesi vermişti. Tam on yıldır böyle kullanışlısına rastlamamışt ı. 
İçine kitapları, bale eşyalarını sığdırabiliyordu, üstelik gizli böl­
meleri de vardı. Cüzdanında iki-üç real kalmış olmalıydı. Ev 
anahtarları ... Bu gece nerede uyuyabilirdi? Güneş yağı, kol saati, 
yeryüzünde bildiği bütün adres ve numaraların yazılı olduğu te­
lefon defteri ... Uğur kolyesi ... Karnını yoklayan gebe bir kadın 
gibi parmaklarını çantasının üzerinde dolaştırıyordu. Bir şişkinli­
ği algıladı. Kırmızı Pelerinli Kent! Romanın tek kopyası, bütün 
notları, iki yıl boyunca yazdığı her sözcük yeşil kaplı defterdeydi. 
Rio'ya verip verebileceği tek yanıt, söyleyip söyleyebileceği tek 
söz ... Dünyayla arasındaki tek-sesli diyalog ... "Boş ver," dedi 
kendi kendine Türkçe konuşarak, "BOŞ VER. DEGMEZ." 
Kulağının dibindeki korkun,c patlamayı duydu kufkusuz, 
ama yorumla maya zaman bulamadı. Şansı yaver gitmiJti. Vu­
rulduğunu bile anlamadan, ağır bir maske tarafindan yeryüzü­
ne ,cekiliyormUJCasına, yüzüstü kaldırıma devrildi. Dayanılmaz 
acılarla can ,cekiJmeden, ,cok kısa bir süre i,cinde kesinkes öleceğini 
bilmenin dehfetini yafamadan, tek bir ses ,cıkaramadan ölmüJtÜ. 
Dimdik bir insan gövdesinin yere yıkı/ması ne kadar sürerse, ifte 
o kadar bir zaman diliminde ... KiJiliğine uygun düJen, gösteriJ­
siz, tanıksız, tek baJına bir ölüm ... Duaların , ilahi/erin, bora­
zanların iJe karıJmadığı, bütünüyle rastlantısal, bütünüyle an­
lamsız bir ölüm ... Canının yanıp yanmadığını hi,c kimse bilemez. 
Ya da o tek saniye boyunca ne düJündüğünü, korkup korkmadı ­
ğını, hayatının bir film 1eridi gibi gözlerinin önünden ge,cip ge,c­
mediğini ... Son, sessiz ,cığlığı, u,csuz bucaksız sessizlik okyanusun­
da yanıtsız kaldı. 
142