yapısıyla her zaman ensemde dolaştığı için, bu satırlar da
yazılırken gene dayanamamış ve “Hipyos’un da, Analojile-rin de...” diye söze karışmaktan kendini alamamıştır. So-nunda, “Senin de...” diye sözlerini bitirmesine engel olmakve gereksiz bir hakarete uğramamak için, biçim üzerineyaptığım incelemeyi burada kesmek zorunda kalıyorum.
Bununla birlikte, yazdığı mısralara neden “Şarkı” dediği-
ni ve milli karakterimize daha uygun görünen “Türkü” ke-limesini seçmediğini de kısaca açıklamaktan kendimi ala-mıyorum.
Batı enstrümanlarıyla Türk müziği, ya da son zamanlar-
daki söylenişiyle, armonize edilmiş halk türkülerini oldumolası bir türlü sevememiş olan Selim, yazdığı mısraların da,küçük bir ihtimal de olsa, sonunda armonize edileceği kor-kusundan kendini bir türlü kurtaramamıştır. Her ne kadarBela Bartok’un aynı biçimdeki aranjmanlarını kendisinegösterdimse de, İznik Konseyi ile ilk Ortodoks-Katolikuyuşmazlığı dışında Hıristiyanlık dünyasının çok sesli mü-ziğin gelişiminde bir uyum sağlamış olması ve dillerindebirçok Türkçe kelime bulunan Macarların bile bu konudabizden kaçınılmaz bir ayrılığa düşmesi, onun kuşkularınıartırıyordu. Modern resmi benimsememizde geçirilen sar-sıntılar düşünülecek olursa, Selim’in bu çekimser tutumunuyadırgamamak gerekir. Fakat, gene de “Şarkı” yerine -adıTürkçe olmasa da- “Marş” gibi, milli karakterimize uygunbir ad seçebilirdi. Böylece, mısraların arasına, “İzmir Marşı”ya da “Yaslı gittim şen geldim” gibi marşlar koymak imkânıolurdu. Bu ikinci marş, genel başlık olabilirdi. Düşünün birkere: “Dün Bugün Yarın” gibi silik bir ad yerine, “Yaslı git-tim şen geldim” ve ondan sonra hemen, “Birinci Marş.”
Selim, özellikle İzmir Marşını, ona annesini hatırlatması
melodi ve söz bakımından insanları coşturmak yerine büs-bütün mahzun etmesi gibi nedenlerle uygun bulmadı ve bu
158