la küçük kalan ellerini, Sevgi'nin tedirgin ellerinin üstüne 
koydu. Genç kızın gözlerine baktı. Dul kadın, insanlara göz­
leriyle etki edebileceğine, onlara olağanüstü işler yaptıra bile­
ceğine inanıyordu. Sevgi, ellerini çekti. Nursel Hanımın da, 
boş kalan tuşlarda hamarat ve becerikli ellerini dolaştırdı; 
parmaklan, piyanonun üzerinde, telaşlı bir böceğin bacaklan 
gibi dolaşıyordu. Elleri gibi, vücuduna yakışmayan ince bir 
sesle bir şarkı söyledi dul kadın. Sevgi sadece seyretti. Hayır, 
Nursel Hanım gibi çalamazdı. Hayır, sesi güzel değildi. Dul 
kadın, ona kaçma fırsatı vermedi: Parmaklar hep birlikte tek­
rar piyanonun üstüne konuldu; her parmağın nasıl hareket 
edeceği, el-kol-bilek uyumunun nasıl sağlanacağı öğrenildi. 
Gelecek ders için tırnaklann kesilmesi gerektiği bildirildi. 
Sonra tekrar kitaplann, heykellerin -Sevgi, odanın bir yer­
lerinde kilden yapılmış heykelcikler olduğunu fark etmişti­
arasına döndüler . Raflann üzerinde reçel kavanozlan, içki şi­
şeleri ve 'tanınmış' bestecilerin büstleri arasında Nursel Hanı­
mın heykelcikleri vardı. Sevgi, önce bunlan kulpsuz testilere 
ya da sürahilere benzetmişti. Daha yakından bakılınca bunla­
nn, kucağında bir şeyler taşıyan kadınlar olduğu anlaşıldı. 
lyice yaklaştı Sevgi: Kadınların kucağında küçük çocuklar 
vardı. Fakat, ne kadar yaklaşılırsa yaklaşılsı n, ne kadınlann 
ne de çocukların yüzleri belli olmuyordu. Hava karanyor da 
belki ondan seçemedim, diye düşündü Sevgi. Nursel Hanım 
yaklaştı ve şişelerden birinin ağzına geçirilmiş küçük bir mu­
mu yaktı. "'Meryem Analanmı beğendin mi?" diye sordu gü­
lümseyerek. "Yaşadığımız ve bir şeyler yapmak istediğimiz 
için, ona bir mum yakabiliriz artık." 
"Korkanın sizi utandıracağ ım," dedi Sevgi. "Yirmi dört ya­
şındayım ve liseyi bu yıl bitirdim. lnsanlan etkilediğimi de 
hiç hatırlamıyor um." 
"Saçma," dedi Nursel Hanım. "Bunu anlamak için, önce 
insanlann arasında bulunmalısın ." 
224