mıştı. Tartışmalara konu olmak hoşuma gidiyordu. Beni
sahnede çok sahte ve gösterişli buluyorlardı, alay ediyorlar-dı. Nedense hoşuma gidiyordu bu alaylar. Oyunumu seyre-derken ön sıradakiler, başlarını ve parmaklarını sallayarak,seni biliyoruz, bize rol yapma demek istiyorlardı. Aramızdakonuşurken kahkaha attığım bir sırada, işte diyordu Aydın-içlerinde en iğrenç olanı- oyunda da böyle sahte kahkaha-lar atıyorsun. Gerçek hayatta da sahteyim, diyordum güle-rek. Bu işte, bana göre biraz aşağıda kaldıklarını hissediyor-lardı. Alaylarının bu nedenle içime işlemediğini seziyorlar-dı. Beni artık kendilerinden biri olarak kabul ederlerse, buaşağılık durumdan kurtulacaklarını düşünüyorlardı. Onla-rın “kızları” da oyunumu seyretmişlerdi. Beni pek çocukbulduklarını söylemişlerdi. Hemen teslim olmak istemiyor-lardı bana. Seni bizim kızlar daha adamdan saymıyor, de-mek istiyorlardı. Fakat, benim gibi sahneye çıkmayı becere-ceklerini de düşünmüyorlardı. Bu konuda üstünlüğüm tar-tışma konusu bile olmuyordu. Aydın, beni himayesine al-mıştı; yakışıklı bir çocuk olduğumu söyleyerek savunuyor-du beni. Artık onu eskisi kadar iğrenç görmüyordum.
Benim anormallikten kurtulduğuma, ancak hafif bir ap-
tallığım kaldığına oybirliğiyle karar verdiler. (Yıldırım çe-kimser kaldı.) Şimdi görselerdi beni ne derlerdi acaba? Hiç-bir şey diyemezlerdi. Hiç olmazsa kendimi gizlemesini öğ-rendim bu arada. Hepsi vız gelir artık. Yıldırım’ın babası if-las etmiş dediler. Çalışkanlardan Erol anlatmıştı. Yıldırımbir lokanta işletiyormuş; Erol gitmiş. Garson’a Yıldırım’ı ça-ğırtmış ve lokantada beğenmediği noktaları belirtmiş. Çoksinsiydi Erol. Okuldayken onlarla hiç takılmazdı. İntikamı-mı aldım, diyordu. Yıldırım’a lokantadan çıkarken inşallahbaşarırsın, demiş ve Amerika’dan aldığı son model arabası-na atlayıp uzaklaşmış. Erol’u dinlerken belirsiz bir sevinçduymadım diyemem.
640