ısmarlad ığı kitapta oldu ğu gibi, Frenk ve İtalyan üstatlar ını taklitle resmetmeye ba şland ığı zaman, bütün bu 
mana âlemi biterek suret âlemi ba şlayacak, ki Frenk usulüyle..." 
"Eniştem, rahmetli, öldürüldü" dedi Kara kabaca. 
Avucumun içindeki Kara'n ın elini, genç bir ç ırağın gelecekte harikalar çizmeye aday küçük elini sayg ıyla 
okşar gibi ok şadım. Bir süre sessizce, sayg ıyla Behzat' ın harikas ına bakt ık. Sonra Kara elini elimin içinden çekti. 
"Bundan önceki sayfadaki doru atlar ın burnuna bakamadan çok çabuk geçtik," dedi. 
"Orada bir şey yok," dedim ve görsün diye bir önceki sayfay ı açt ım: Atlar ın burun deliklerinde ola ğanüstü 
hiçbir şey yoktu. 
"Ne zaman bulaca ğız burunlar ı tuhaf atlar ı?" diye sordu Kara çocuk gibi. 
Ama gece yans ıyla sabaha do ğru bir vakitte, cüceyle ben, Şal Tahmasp' ın efsane Şehname'sini demirden bir 
sand ığın içindeki ipek kuma şlar ın, yeşil atlaslar ın alt ından bulup ç ıkard ığımız zaman, Kara k ırm ızı bir Uşak 
hal ısının üzerine k ıvrılm ış, inciler işlenmiş kadife bir yast ığa biçimli ba şını dayam ış uyuyordu. Oysa ben efsane 
kitab ı, yıllar sonra yeniden görür görmez hemen anlam ıştım: Benim için gün daha yeni ba şlıyordu.