414 Yaşar Kemal -Dağın Öte Yüzü 
"Böylesine biribiderine yandıklarını ... " 
"Bu kara borana, bu kıyamet e kendilerini vuracak kadar... Kaçacak kadar..." 
"Sevdiklerini ... " 
"Her gece, boş evde yatıp kalktıklarını bilmeyen yoktu." 
"Biribirlerine bu kadar yandıklarını ... " 
"Kimsecikler bilmiyordu." 
Tekeç dağının üstünden ovaya, gündoğuya doğru hışım gibi kara bulutlar sa-
ğılıyordu. Kapkara da, yoğun bir yel esiyordu. Bu yel, en deli bir boran yeliydi. 
"Bir çift at bulmalı ." 
"Bir çift iyi at nerede? Bu köyde var mı ki?" 
"Karasevdalılara ulaşmalı ." 
"Ulaşıp da kurtarmalı onları." 
"Boran geliyor." 
"Gelmese bile, bu gece de onların üstlerinden geçerse donarlar." 
"Koca Halilden beter olurlar." 
Meryemcenin aylardır ilk olarak sesi duyuldu. Boş bulunmuştu . 
"Beter olurlar," dedi, sonra da konuştuğunun farkına varınca dişsiz çenesiyle 
dudaklarını kananneaya kadar çiğnedi. 
Nerden çıktıkları, kim oldukları belirsiz, köyün ortasında ata binmiş iki deli­
kanlı duruyordu . 
''Şimdi gider, karasevdalıları bulur, getiririz," dediler. 
Atları köyün içinden aşağı doludizgin sürdüler. Köyün gözü üstlerindeydi. 
Bir umut gibi köyün içinden süzüldüler, çıktılar. 
Köy sabahtan akşama kadar karasevdalıları düşündü, onları konuştu. 
Hüsnenin babası: 
"Ahdim olsun," diyordu, "kurtulup gelirlerse, onlara bir tek kötü söz bile et­
meyeceğim. Şu alaca danarnı da ayaklarının dibinde keseceğim, kurban edeceğim 
onlara. Onlarla konuşacağım, onlara güleceğim. Yarabbim yeter ki kurtar onları." 
Kar, kuşluk vakti başlamış, öğleye doğru daha da artmıştı. Şimdi borana dön­
müştü hava. Dondurucu , karanlık, belalı bir boran. Öyle bir boran ki iki metre 
öteyi göremiyors un. 
Borana bakıp bakıp öfkelenen Taşbaşoğ lu: 
"Bu köyde kalıp yaşamaktansa, borana atılıp ölmek yeğdir," diyordu . "Bu kö­
yün üstünden ... " 
Ve başlıyordu korkunç öldürücü nakaratına. Bütün öfkesini köyün suratma 
kusuyordu.