Yakup'u tanıyıp tanımadıklarını birkaçından sordu. "Bil­
miyoruz" cevabını verdiler . Yenicami avlusuna indi. Orada 
bir iskemle, küçük bir küp camekandan ibaret ufak zanaat 
dükkanını gökyüzünün altına kurmuş çalışan bir ikisine 
aynı ismi sordu. Bilmediklerini söylediler . Medrese duvarı 
kenarında bir ihtiyarcası, yarım kilo vesika ekmeğini bir 
kağıt içinde önüne koymuş olduğu dört zeytin taneceğine 
katık edebilmek için bir mucize düşünür gibi duruyordu. 
Komiser yaklaştı. Selam verdi. Hakkak müşteri geldi sa­
narak biraz derlendi, toplandı. İyi talik bildiğini anlatarak 
kendini övmeye başladı. Komiser, mühr-i Süleyman'ı gös­
tererek: 
-Bunu kazan Yakup'u tanıyor musun? 
Hakkak bu soru karşısında bir mühr-i Süleyman'a bir de 
soruyu soranın yüzüne bakarak şüphelendi. 
-Bu hakkaklık kazancı küçük, belası büyük bir sanat­
tır. Bana da bir defa böyle bir mühür kazdırdılar da altı ay 
mahkemelere gidip geldim. 
-Bunda mahkemelik bir iş yok. Bu mührün bir aynını 
daha kazdırmak gerekti de hakkakı onun için arıyorum. 
-Ben de kazanın. Hem daha alasını ... Mühr-i Süleyman 
böyle mi olur? Bu on paralık çocuk fırıldaklarına benziyor . 
-Yakup'u tanıyor musun? Onu söyle ... 
-Hayır. 
Komiser kendi kendine "Ha, bu çetin bir iş. İlk adımda 
güçlüklere çatıyoruz" diye düşüne düşüne oradan ayrıldı. O 
taraflardan bir polis memuruna rastladı. Kendini bildirerek: 
-Burada tanıdığın bir hakkak var mı? 
Polis memuru biraz düşünerek: 
-Var efendim. 
-Sorulan şeyi doğru söyler mi? 
-Benim hatırım için söyler. 
Komiser , mühr-i Süleyman'ı polis memuruna uzatarak: 
-Al şunu. Fakat dikkat et kaybolmasın. O tanıdığın 
hakkaka sor. Bu mühürde imzası olan Yakup'u tanıyor mu? 
Haydi çabuk ... 
73