yatımızın zorluklarıyla boğuşuy orduk. Saçımı tara­
yacak zaman bulamadığım günler oldu ama Ali'nin 
mektuplarını hiç yanıtsız bırakma dım. Yıllarca 
mektuplaştık. Bu mektuplar iki dostun birbirine 
yazdığı mektuplardı sadece; aşk geçmişte kalmıştı. 
Birbirimize çocuklarımızın doğumunu, iş hayatı­
mızdaki terfileri müjdeledik, derdimizi döktük, se­
vinçlerimizi, kederlerimizi paylaştık. Yolumuz en­
der de olsa, uzun yıllar sonra bir iki kere kesişti. 
Birbirimizi gördüğümüze sevinip, dertleştik. Ço­
cuklarımın babasından boşandığım ve yapayalnız 
kaldığım günlerde dahi, keşke Ali'yle evlenseydim 
diyemedim ama onun mektuplarına, fikirlerine, 
tavsiyelerine hep ihtiyacım oldu. Postacının getir­
diği zarfin üzerinde yazısını her gördüğümde içime 
sevinç dolardı. 
Yaa, işte böyle; bir zamanlar bizlere üzeri pullu 
zarflarda mektuplar getiren postacılarımız vardı ve 
dostlar mutlu olaylan tebrik etmek, taziyede bu­
lunmak ya da sırf haberleşmek için mektuplar ya­
zarlardı birbirler ine. Ben mektup çağında doğmuş, 
büyümüş ama bilgisayar çağında ölmeye hazırlanan 
biriyim. Herhalde çocuklarıma baş sağlığı dilekleri 
de zarflı mektuplarla değil, e-postalarla yollanacak, 
gittiğimde. 
Gökşin, yeni bir lokma hazırlamış benim için, 
uzattı çaresiz aldım. Bir ara yine bırakıvereceğim 
66