Şefçe Kahya:
"Yorgunum, ölüyorum, açım, bitkinim Ali Efendi yavrum," 
dedi. "Seninle konuşacaklarım var. Hele kendime geleyim."
Çok sıcak vardı. Şefçe Kahya ancak akşama kendine gele­
bildi. Ona soğuk, buzlu ayran, türlü, bir de turaç pilavı ikram 
ettiler:
Şefçe Kahya yemeği yiyip bitirdikten sonra:
"Konuşacaklarımız gizli," dedi. "Benim buraya geldiğimi 
de bizim köyden kimse duymayacak. Yoksa beni öldürürler, 
hem de o canavarlar beni parça parça ederler. Ben şu ömrümde 
canavar gördüm ama şu bizim Vayvay köyü gibi canavar gör­
medim. Allah onlara diş versin de tırnak vermesin. Tırnak ver­
sin de diş vermesin."
Ali Safa Bey onu elinden tuttu kaldırdı, öteki odaya götür­
dü. Çok sıcak vardı.
"Söyle Ağam," dedi Ali Safa. "Seni dinliyorum."
"Sen beni tanımazsm Ali Efendim," diye başladı Şefçe Kah­
ya. "Senin baban benim en yakın bir dostumdu. Bir sıralar iki­
miz de kahyaydık. Ben Vayvayda, baban Çıkçıklarda... Kahya 
demek, yani şimdiki muhtar demek. Siz çocuksunuz yani, kah­
yalık devrine yetişmediniz. O devirler Al Osmanın dünyayı 
zapt ettiği devirlerdi. İşte şimdi senin başmda büyük bir tehlike 
var. Onu haber vermeye geldim."
Ali Safa Bey heyecanla:
"Söyle emmi," dedi.
"Seni öldürecekler."
"Kim?"
"Hem de tez günde."
"Kim?"
Telaşsız bir sesle:
"İnce Memed," dedi Şefçe Kahya. "Seni İnce Memed öldü­
recek Ali Efendim."
"İnce Memed nerede, ne zaman, ne oldu, kim, kaç kişi?" 
diye telaşlandı Ali Safa Bey. Korktuğu başma geliyordu.
"Çok düşündüm, iki aydır düşündüm. Söylemeyeyim de­
dim ama dayanamadım. Ölümünü istemedim. İşte şimdicik de 
senin evine geldim, hem de kara haberi veriyorum."
407