138 Yaşar Kemal -Dağın Öte Yüzü 
Elif ayağa kalktı. Yüzü soluktu. 
"Gün aydınlığı nda, şu yolun kıyısına baka baka konak yerine doğru yola 
düşsek. Çocuklar uyanınca ... " 
Ali, sert: 
"Çocuklara hiçbir şey olmaz!" 
Biri yolun bir kıyısında, biri öteki ... Her çalının, her ağacın dibine, her çu­
kurun, koyağın içine bakarak gidiyorlardı. Alinin yorgun, bitkin kederli yüzü 
sapsarı kesilmişti. Sakalının diken diken kıllan ona bir perişanlık, bir zavallılık 
veriyordu. 
Öğleye yakın konak yerine geldiler. Çocuklan onları ta uzaktan gördüler, 
koşarak karşıladılar. Nenelerini aramaya gittiklerini anlamışlar, korkmadan 
sakin sakin oturmuşlardı. Ali kendini taşın üstüne atıverdi. Kollan da yanına 
sarktı. Gözleri güneşte yumulmuş, küçücük kalmıştı. Çocuklar, Elif ona kor­
kuyla baktılar. Hiçbir zaman, hiçbir olay karşısında onu bu kadar bitmiş gör­
memişlerdi. Yüzü boyuna uzuyor, saranyor, terliyor, soğuyor, iyice bakılınca da 
azıcık küf yeşiline çalıyordu. E lif küf yeşilinden korkard ı. Ölüm yeşiliydi. 
Ali başını kaldırdı. Elifin gözlerinin içine gözlerini dikti, bilmem kaçıncı de­
fa, gözler o kötü şeyi sordu. Evet karşılığını bu kere de alınca: 
"Suç bende," dedi, "tüm bende. Anaını ben öldürdüm. Beni parça parça et­
seler de leşimi itlere atsalar, yeri var. Bindirmeyecektim Koca Halili ata. Benim 
yüzümden benim, benim yüzümden! Aşağı inince de köylü beni diri diri yer. 
Anasını öldürdü, dağın başında, leşini kurtlara, kuşlara attı da geldi, derler. 
Ölünceye kadar, kime ağzımı açsam bunu yüzüme vurur. Anasını öldüren Ali 
vururlar adımı da. Muhtar bir duymasın, didik didik didikler beni. Karakol ka­
rakol süründürür. Belki hapise de attım. Suç bende, Elif. Suçun büyüğü bende. 
Bari şunun ölüsünü bulsak da ... Bir yere gömsek. Aaah benim deli başım, ser­
seri başım, ne dersin de Koca Halili bindirirsin ata da, başına da bunca işleri 
getirirsin7" 
Hasan anasının eline yapışmıış, boyuna soruyordu . 
"Ebem nerde 7 Ebem ölmüş mü 7" 
Kadın kocasını dinliyor, onunla uğraşıyor, çocuğa karşılık vermiyordu. En 
sonunda Hasan söyledi, söyledi dayanamadı, bağırdı: 
"Ana be! Ana! Ana be, ebem ölmüş mü?" 
Anası: 
"Hörtük," dedi, "neden ölsün eben7 Kayıp. Bulamadık ebeni. Nereye gittiği 
belirsiz." 
Hasan kendine önem veren bir durum takındı. Sağ elini şakağına dayadı. 
Çok önemli bir şey söyleyeceği zaman babası da öyle ederdi.