Yer Demir Gök Bakır 357 
mez miydi? Yok yok, söylemezdi. isterse kibritlerden birisi onun olsun. Bu bu­
luşu hoşuna gitti. Ummahan yanı başında uyuyordu. Onu uyandırmaya uğraştı. 
Kız bir türlü uyanmıyordu. Koluna bir çimdik attı. Kız bağırınca Hasan korktu: 
"Suuus, benim," dedi. "Uyan, uyan da sana diyeceğim var." 
Epeyce uğraşmadan sonra Ummahan kendine geldi. 
Hasan sordu: 
"İyicene uyancim mı?" 
Ummahan ters: 
"Uyandım, nolacak?" 
Hasan: 
"Kibritlerden birisini, istersen ikisini sana veriyorum. Kimseye söylemezsin, 
değil mi?" 
Ummahan her şeyi unutup kıvanç içinde kaldı. 
"Söyler miyim ki hiç?" dedi. 
Hasan usulca kulağı na: 
"Haydi dışan çıkalım da, bakalım kibritlere, birisi almış olmasın ," teklifinde 
bulundu. 
Ummahan: 
''Usul usul," diye yataktan çıktı. "Kapıyı nkırdatmadan açalım. Nenemin kula-
ğı çok duyar. Uyumaz da ... Bir duyarsa ... " 
Kapıyı hiç tıkırdatmadan Ummahan açtı. Bir yel gibi kapıdan dışanya süzüldüler. 
Hasan elini uzattı kibritleri tuttu, okşadı. Orada, sıcacık durup duruyorlardı. 
Ummahan: 
"Ben de bakayım," dedi. 
Hasan: 
"Ne bakacaksın, yerlerinde duruyorlar işte. Burada çok durmayalım ." 
Ummahan: 
"Bir bakayım, nasıl duruyorlar orada ... " 
Urumahanın bu hali Hasanın hoşuna gitmedi. Azıcık kıskandı. Ama kibritler­
den birisi de onundu . 
"Haydi bak, ama çok uzun olmasın. Çabuk!" diye, kınlmış, söylendi. 
Ummahan kovuktan elini çektikten sonra Hasan elini soktu, uzunca bir süre 
elini kibritlerin üstünde tuttu. 
Sabaha kadar uyumadılar. Endişelendiler, sevindiler, korktular, konuştular. 
Birkaç kere dışan çıkıp kovuğa ellerini soktular. Ellerini kibritlerin üstünde uzun 
uzun tuttular.