Yer Demir Gök Bakır 359 
yor, ısınyordu . Bir an geldi ki kızın titremesi, gerginli ği, ürpertisi, her şey bitti. 
Yalnız derin derin soluk alıyordu. Cansızcasına kucağına serildi. Bir süre böyle 
kaldı. Sonra Recebe sarıldı. 
İkisi de toprağa serilip kalmıştı. Parmaklarını bile kımıldatamıyor lardı. $id­
detleri, şehvetleri ocakta yanan ateşe, altlarındaki terden ıslanmış toprağa sinmiş­
ri. Onlarla birlikte yanan ateş, altlanndaki toprak da soluklanıyo rdu. 
Recep Hüsneyi elinden tuttu kaldırdı. Kız ayakta duramıyor, sendeliyordu. 
Recep onu bir süre omuzlanndan kavrayıp ayakta tutmak zorunda kaldı. 
Bu haldeyken bile Hüsne dirildi, bedeni büyük bir ürpermeyle gerildi. Rece­
bin kucağına sokuldu. Recep de bu kendini verişe kaptırdı kendisini. Gene yere 
düştüler. 
Şimdi artık iki beden bir olmuştu . Biribirine karışmıştı. Bu iki yapışmış, ka­
rışmış beden ölüme kadar, kıyamete kadar biribirinden ayrılmayacaktı. Onun ka­
nı ona, onun kanı ona akıyordu . Elleri ayakları, kimin eli, kimin ayağı belli değil­
di artık. Kimin yüreğinin kanı kime akıyor belli değildi. 
Bedenleri biribirinden ayrıldığı zaman tüy gibiydiler. Bir ince yel esse, ikisini 
de ak, küçük bir güvercin tüyü gibi alıp uzaklara götürebilecekti. 
Recep gene Hüsneyi kucaklayıp kaldırdı. Islak beden, kollarından aşağı bir­
kaç kere kaydı. 
Sabaha karşıydı ki kendilerine geldiler. Hüsne hemencecik giyindi. Recep de 
giyindi. Hüsne gene Recebin yüzüne bakamıyordu. Ona öyle geliyordu ki bu iş­
ten sonra Recebin yüzüne baksa bütün büyü, bütün tat bozulacak. İşte bu yüz­
den buna cesaret edemiyordu. Hiçbir zaman da edemeyecekti. Ölürdü de bu bü­
yüyü bozmazdı. 
Recep, giyinir giyinmez Hüsnenin her zamanki gibi kaçıp gideceğini sa­
nıyordu. Baktı ki Hüsne, geçen seferki gibi geldi gene ocağın başında oturdu. 
Gözlerini ocağın yalımlarına dikti. Uzun kirpikleri yanaklarını gölgelemişi. 
Terli, domur domur yüzü pespembeydi. Dudakları nar çiçeği kırmızılığında, 
ateş billurundaydı . 
Recep gözünü ondan ayıramı yordu. Oldum olası, Recep, ta çocukluktan bu 
yana onun yüzüne hep durmadan hayran bakmıştı. Şimdi, geçen seferki gibi 
onun gene konuşmasını bekliyordu. Konuşmasına da deli oluyordu . 
Bekledi, bekledi, Hüsne başını kaldınp bir söz etmedi. 
Recep ne söyleyec eğini bilmiyordu. Bir söz söylemeli, çok güzel bir söz bulup 
söylemeli ama, ne söylemeli, nasıl söylemem En sonunda, yüreği daralarak, ço­
cukça bir kekeleyişle: 
"İyi oldu ... Köylü hep ... Bu yıl pamuktan sonra ... Seni alır Çukurovaya ... " 
Hüsne büyük bir mutluluk içinde gülümseyerek gözlerini ateşten ayırmıyordu.