42 
Ilk romanından beri zevkle, hayra nlıkla takip ettiğim İh­
san Oktay, bana göre bu dönemin en başanlı romancısı, dün­
yada eşine ender rastlanacak bir anlatım ustası. 
Kurduğu roman dünyası bir okur olarak beni cezbediyor, 
kitaplarının her satınnı zevk alarak okuyoru m. Biliyorsu­
nuz, bu özellik (yani okurken zevk almak) yavaş yavaş orta­
dan kalktı. Artık pek çok kitap, okuma zevki vermiyor. 
İhsan Oktay, Doğu dünyasına ait bir anlatıcı ve kitaplan 
onun Evliya Çelebi'nin torunu olduğu izlenimini uyandınyor 
bende. Gerçi Evliya bir gezgindi, İhsan Oktay ise lzmir'den 
pek çıkmıyor. Ama o da z amanının çoğunu zihinsel, düşsel 
yolculuklarda geçiriyor. 
Romanın dili, Evliya Çelebi'de olduğu gibi çok zengin. Ar­
tık lügatten düşmüş kelimelerle, Osma nlı ve halk deyi mle­
riyle, İhsan Oktay'ın eskiden beri meraklı olduğu Osmanlı­
ca teknik terminolo jiyle dolu. Bazen kitabı Mühendishane-i 
Berri-i Hüınayun mezunu bir son dönem Osmanlı mühendi­
sinin yazdığı duygusuna kapılıyorsunu z. 
Bazen de dili iyice savuruyor İhsan Oktay. Anlattığı salı­
neyi tasvir etmekle kalmıyor , '"orkestra'" bölümün de olduğu 
gibi, müziği dilin ritmiyle de duyurmak istiyor. Aynı durum 
telsiz mesa jlannda da görülüyor. 
Yedinci Gün, kendini kola y kolay ele veren bir roman de­
ğil. Okurdan büyük bir dikkat, zeka ve bilgi talep ediyor. 
Hemingway'in Paris için söyl ediği "Öyle bir şehirdir ki, sen 
ne kadar talep edersen o kadar verir" sözü, bu roman için de 
geçerli. Okur, kendi kapasitesine göre, ya sığ sularda yüzer 
ya da derinlere kulaç atar. 
lhsan Oktay'ın okurlarına çeşitli tuzaklar kurdu�unu, 
zeka yanşmasına girdiğini ve "Bakalım ne kadar anlayacak­
sın?" diye kıs kıs güldüğünü görür gibiyi m. 
Bir örnek vereyim. Romanda, okuduğu bir ayet üzerine 
din deltiştirer ek Müslüman olan ayyaş bir Alman var. Işin il-