Bir keresinde, bir U çıkışında apaçık gördüğümü sandım, 
değildi. Çok benziyordu da, yuvarlak burunlu ayakkabıları bo­
yasızdı, gömleği de çiçekli. Hele çiçekli gömlekle o olması 
mümkün mü? Üstelik de kolunu, oksijen yanığı saçları olan bir 
kadının boynuna atmış, o saçları kokluyor. Mümkün değil! 
Kendisini Katedral'in çevresinde bulacağımı çok umdum. 
Hatta, birkaç defa, efendiliği üstüne yanıldığımı yüzüme hay­
kıracak kadar netlikle gördüğümü de sandım. İçlerinden biri. o 
olsaydı, bana el sallaması, merhaba, demesi, utangaç utangaç 
gülümsemesi gerekmez miydi? 
Sahi, onun böyle bir gülümsemesi olduğunu nereden bili­
yorum? Hani netlikle hiç görünmemişti? Hani hep belirip beli­
rip siliniyordu? Ayakkabılarının yuvarlak burunlu olduğunu 
biliyorsam, nereden biliyorum? 
Buna da yanılım yok. 
Artık umutsuzdum. Oturduğum kahvelerde durmadan ya­
zıyordum, ama ne yazdığımı da bilmiyordum. Kastamonu, Kü­
tahya, Konya hızla geride kalıyor. Tarih, bozuk para gibi eriyip 
gidiyor, defter sayfalarım da ... 
Artık dönmeliydim. Şu son tümceyi de yazayım hele: Viya­
na'ya yağmur yaraşır. 
Günler geçiyor, aylar. Bütün bir kışboyu Ba-rok. .. diye baş­
layan tümceye uydurulmuş adımlarım eşliğinde odadan odaya 
geçiyor, oradan buraya gidip geliyordum. Hep, oltamın ucuna 
vurup vurup kaçan balığı düşleyerek. Yalnız onu. Hayatım bu­
na bağlı. 
Yine gelir mi? Ya da ben yine gidebilir miyim? Ya hayalet 
benim peşimi bırakmalı, ya ben onun. 
Bazı zamanlar tedirginliklerim tutkumu aşıyordu. İçimde, 
deşilememiş bir yaranın ufunetini taşıyorum ... 
Bu arada Avrupa çatlamışhr. Mısır patlağı gibi, patırtılarla 
eleği doldurmakta. Ama ateş söndüğünde, eleğin dibinde ka­
lanlar ne olacak? Şimdiden birçok ceset. 
Birliğin, sınırsızlığın her yanda terennüm edildiği, çokyön­
lü, değişik renkli kültür etkinliklerinin kapalı salonlardan da ta­
şıp alanlara yayıldığı, ışık-ses-görüntü alaşımındaki müzikten 
tank ve toplarla Duvaı'ın bir kere daha ve yeniden yeniden gör-
25