184 içimde büyümesine razı olamıyorum artık. Senin gibi ben de 
artık aklıma geleni hemen herkesin yüzüne haykı rıyorum. 
Eski p ısırık oğlunun bu durumunu gör seydin gurur duyardın 
diyemiyorum; çünkü, sözlerime 'mu hatap'  olanların tepkisine 
bakılırsa pek övünülecek durum da değilim galiba babacığım. 
Genellikle belirsiz bir isyan ha lindeyim. Derler ki sen de 
çocukluğunda eve dönünce anne ni bulamazsan hemen sokağa 
fırlar ve onun misafirliğe git tiği evin camını taşlarmışs ın. Ben 
senin gibi köyde değil şe hirde, evde değil apartmanda 
büyüdüğüm için, çocukluğumu bir bakıma yaşayamadığım 
için, bu konuda biraz gecik miş de olsam yalnız bırakıldığımı 
hissettiğim zaman kendi çapımda mesele çıkarıyorum, 
herkesin burnundan getirdi ğimi sanıyorum. 
Oysa şimdi seni düşündüğüm zaman babacığım, durma dan 
gülümsüyorum. Seni sen olarak yaşamak istiyorum. İs tiyorum 
ki evde annem gibi biri olsun ve ben de mutfağa gi derek, 
"Burada gene bir şeyler kaynıyor Muazzez," diye içe ri 
seslenebiley im ve bana "Kaynadığını görüyorsun altını kıs 
Cemil Bey," denilsin ve ben de hiçbir şey yapmadan mut -
faktan çıkayım. Belki de nasıl bir insan olduğunu bugün bi le 
bilmiyorum; daha doğrusu bugün, senin bilmediğin ba zı 
şeylerin varlığından haberim olduğu iç in, bu bakımlardan 
nasıl bir insan olduğunu merak ediyorum. Acaba senin de 
bilinçaltın var mıydı babacığım? Bana öyle geliyor ki sizin 
zamanınızda böyle şeyler icat edilmemişti. Sanki Osmanlı ların 
böyle huylan yoktu gibi geliyor bana. Senin fesli ve re dingotlu 
resimlerini gözümün önüne getiriyorum da, bu görüntüyle 
Varoluşçu bir bunalımı' yan yana düşünemiyorum doğrusu. 
Aslında bizler de bir özenti içindeyiz; ama ne de olsa bu kurt 
içimize düştü bir kere babacığım; bazı mesele leri bu yüzden 
büyütüyoruz. Acaba bütün bunları sana şim di anlatsaydım 
nasıl karşılardın, yazdıkla rımı okusaydın ne düşünürdün? 
Hepsini 'deli saçması' mı bulurdun? Sizin zamanınızda