"Ana bir de sen onu gün doğmadan önce göreceksin ... Süt­
beyaz ... Mavi değil, ak bulutlar gibi apak. .. " 
"Çok erken gitmedik mi biz?" 
"Daha erken Ana, o zaman deniz ağar ıyor, daha genişli yor, 
uzuyor. " 
"Adam ondan gözünü alamıyor." 
"Alamıyor Ana," dedi Memed. 
Yemeklerini yedikten sonra erkenden uyudular. Sabah ge­
ne çok erkenden kalktılar. Bu sefer bahçeleri, ovanın ortasında­
ki eski kaleyi dolaşacaklardı . Hürü Ana gelmedi. Bu uçsuz bu­
caksız, dümdüz Çukurova, bu büyük deniz onun gözünü kor­
kutmuş, ona bir haller olmuştu. 
Memedie Seyran, seher vaktinde yaya olarak yola çıktılar. 
Yolda çocuklar gibi biribirlerini kovalıyor oynaşıyorlardı. Gün 
doğarken, göğüslerine kadar çıkan, kalın başaklı bir buğday 
tarlasını geçiyor lardı. Esen yelde çiğli ekinierin sırtı, çalkalanan 
bir altın pırıltısında göz alabildiğine ışıldıyordu. Seyran küçük 
bir kız çocuğu gibi koşuy or, geliyor , elinde kokulu bir ot, hiç 
görmediği bir çiçek, bir diken, bir böcek, yere ekinierin içine 
yapılmış, içinde üç tane benekli yumurtası duran bir kuş yuva­
sı, uzun bir yılan kavı ... Çukurovanın taşına toprağma, böceği­
ne, çiçeğine öylesine karışmış gitmişti ki şu ovanın ortasında, 
ekinierin duldasında sevişmek aklına bile gelmiyordu. Kabuk­
lu bir böcek, yemyeşil, yanar döner , kipkırmızı boş bir arı pete­
ği, bir kuş teleğ i... Memede ha bire, en küçük ayrıntı üstüne so­
rular yağdınyordu. Bir an denizin kıyısında, mavinin ortasında 
kaldılar , mavinin içine girdil er, çıktılar , kıyıda, yarın kıyısında, 
tıpkı, ilk tamştıklannda bostanda olduğu gibi sarılıp biribirleri­
ne geçtiler. Üstlerini çok mavi, güneş geçirmeyen bir sis örttü. 
Mavinin serinliğinde kendilerinden geçtiler. 
Deniz gümbürder , garbi yeli azıtmış eser, denizin arkasın­
dan kabarmış, yamaçlarına gün vurmuş ak bulutlar kalkarken 
çimenlerin üstünde, pürenlerin yanında, çalıların kuytusunda 
kendilerini çınlçıplak buldular. Üstlerindeki yaldızlı, masmavi 
sis kalkınca ne yapacaklarını, nereye kaçacaklarım bilemedile r, 
koşarak yarın dibine gidip çabucak göz göze gelip gülerek, gi­
yindiler. 
247