kalktığım için kabul edebileceğim bir şey değildi. 
Ayrıca evde olduğumuz geceler, atölyesinde çalışır­
ken çıkardığı gürültü vardı. Ona çalışmamasını 
söyleyemezdim. Gürültüden kaçmak veya çalışmak 
için ben başka bir yere gidebilirdim ama nereye? 
Evimi kapatmıştım. Bir yıl önce bir arkadaşımla 
birlikte Şişli'de açtığım muayenehanemi de kapat­
mıştım. Evliliği yürütmek, iyi niyetime karşın gide­
rek daha zorlaşıyor, Çağlayan'la Cevdet'in arasın­
daki dostluğun dahi, yuvayı kurtarmaya yetmeye­
ceği belli oluyordu. Derdimi, hiç kimseye açılama­
dan tek başıma çekiyordum. Çocukla ra mutsuzlu­
ğumu fark ettirmemek için gayret sarf ediyordum. 
Özdcn'le, Gökşin'le, Leyla Abla'yla değil dert­
leşmek, onlarla karşılaşmaktan korkar olmuştum. 
Anneme uğradığım zaman, beni sorguya çeken kız 
kardeşime kaçamak yanıtlar veriyordum ama ben 
hiç şikayet etmesem de, etrafima saçtığım elektrik, 
mutlu olmadığımı ele veriyord u, besbelli. Beni se­
ven herkesin gözünde bir soru işareti vardı. 
Bir gün Gökşin aradı. Uzun zamandır telefon­
da bile görüşmemiştik. Sitem etmedi, sadece, "Se­
ni çok özledim Türkan," dedi, "annem de özlemiş. 
Hala kocanla tanışmadığı için, biraz kırgın. Çar­
şamba akşamı bize yemeğe gelin." 
"Sorayım Cevdet'e, bakalım bir işi var mı?" 
"O gün gelemiyorsanız boş olduğunuz başka 
bir gün söyle. Yoksa annem iyice gücenecek. İkini-
201