HALİL 
MUNİSE 
HALİL 
MUNİSE 
HALİL 
MUNİSE 
HALİL 
MUNİSE 
HALİL 
MUNİSE 
HALİL 
MUNİSE 
HALİL Oğlun da kaymakam çıkacak tez elden ve 
dünya dümdüz olacak. 
(Küskün) Benim dünyam ... 
Her sabah herkes için ayrı bir dünya kurul­
maz anne. Her sabah yeniden uyandığında 
bir de bakmışsın bin kişinin üstünde bir kişi. 
Yok işte yok, bunda yokum! Bir kişi için bin 
kişiye omuz verdirmeyeceğiz. Üstlerine üst­
lerine bastırmayacağız! Ve basmayacağız! 
Basmayacaksınız dernek? Hiç de basrnadınız? 
(Şaşkın) Bastık mı? (Bir an) Neyin üstüne çık­
tık? Neyi ezdik söylesene?. Neyi ezdim ben? .. 
Hiç ... Hiç .. . 
Çocuksa ... Oğlumsa? .. 
: Yok ... Yok ... Sakın ... Çocuk hiç yük değil... Be-
nim avuntum o ... Neşem ... Biricik avuntum ... 
Avuntun ... Neşen ... (Silkinir.) En kısa zaman­
da döneceğim ... Onları almak için. Şimdi gi­
dip söyleyeceği m. Onları... koruyacağını. .. 
Koruyacaksın çünkü ... İçeri bir lambayla bir 
kibrit götür. Biraz da... su... su ve ekmek. .. 
Ama yalnız ol anne. Kimse duymasın. Buralı­
ya güvenmediğimden değil. Hayır. Bilirler­
se ... belli olmaz ki, bakarsın dara girerler. An­
ladın, değil mi? Kimse bilmeyecek. (Annesi­
nin ilgisiz durduğunu fark eder. Birden, kupkuru 
duygusuz bir tonla) Kimseye duyurursan ... 
(Baş kaldırır.) O ne bakış? Düşmana bakar gibi 
öyle? 
Koru onları. Kendini de. 
Ölsem gam yer miyim sanıyorsun? (İçerden 
çocuğun ağlaması duyulur.) Ama şu günahsıza 
acırım. Büsbütün sahipsiz kalmasından kor­
karım. (Canlanır.) Getireyim de bir gör. 
(Kesin) İstemez! 
240