FAKİR BAYKURT
 
225
 
 
yüzleri kapalı kadınlar, gözlüklü, tıraşlı memurlar... Çeşitli, karma 
karışık bir kalabalık, sepetlere, kalburlara saldırdılar.
 
,
 
Yabancı yolcular
, arabalarını bir kıyıya alıp baktılar. Resim 
çektiler.
 
Üzüm alma işi uzun sürdü.
 
Tozak köyünün adını bütün yolculara bellettiler. Çoğunun 
sepetinde, kalburunda üzüm kalmadı.
 
Kır Abbas sevinçten uçuyordu. Hâlâ dikilip duran yabancı 
yolculara sokuluyor, işa
retle bir şeyler anlatıyor, güldürüyordu.
 
Yolcu kadınlar, Tozaklı kadınlarla kaynaşıverdiler. «He he, hı hı!» 
diyorlardı. «No no no!..» diyorlardı.
 
Az sonra yabancılar ayrıldı. Hep birlikte ellerini salladılar 
arkalarından.
 
Gün indim iniyorum, gittim gidiy
orum diyordu. Eli boş erkekler, 
eli boş karılar kızlar toprağa oturmuşlar, konuşuyorlardı. Konuları 
«Kaça?» diye soran yolculardı. «Cilinik» deyip gülüşüyorlardı. Kimisi 
de «yuzüm?» deyip gülüyordu.
 
Kır Abbas:
 
«Canım çok şaştınız! Neresi acayipti bu 
Alamanların?» diye sordu.
 
Kel Bektaş: «Alaman mıydı onlar? Ne biliverdin hemen Alaman 
olduklarını?» diye atıldı.
 
«Alaman
-
îngiliz... neyse!..» dedi Kır Abbas.
 
«Avratları yarı üryandılar! ..»
 
«Tunç gibi sağlamdılar! Ne dudakları yalamaydı, ne yüzleri 
kavlakt
ı. Karnı tok, sırtı pekti hepsinin... Isıcakta geyinip örtünüp ne 
yapacaksın?»
 
Battal:
 
«Acayip olan bizimkilerdi! Ya durmadan geçip gittiler, ya durup 
“Kaça? Kaça” diye sordular. Böyle bir töreyi hiç mi görmediniz a 
dürzüler? Hiç mi duymadınız? Sankim düny
aya ilk biz getiriyoruz!..»