KAPLUMBAĞALAR
 
128
 
 
«Ufacık ufacık çubuklar kız abam! Kökü yok, bir şeyi yok, 
onlardan nasıl asma yeşerir?»
 
«Kabarta kabarta pamuğa döndürdük o Purluğu!» dedi Senem. 
«Daha
 
ne ufacık çubuklar yeşerir de asma olur orda! Üzme kendini...»
 
«Üzmem üzmem, Senem aba!» dedi, gene doğum konusuna 
atladı. «Doğumda yanıma gelirsen heç üzmem...»
 
«Gelebilirsem gelirim.» dedi Senem. «Gelemezsem...»
 
«Gelirsin, neye gelemezmişsin?»
 
«Gı belki
 
aynı gün benimki de oluverir! Belki bir gün, iki gün 
önce... Ben sana ne diyorum: Benimki de o Purluğun ürünü a kızım...»
 
Kır Abbas girdi içeri.
 
Ardından Cennet karı.
 
Esme de kalktı güç belâ.
 
Kır Abbas saçı sakalı salıvermişti iyice. Yirmi beşinde bir del
ikanlı 
kadar da çevikti. Tahta nalınlarını vura vura yürüyordu.
 
«Bağı dikmekle olup bitti sanıyorlar!» diye öfkeyle söylendi, 
beşiğin dibine, Senem’in kalktığı yere oturdu. «Onun asıl tasası şimdi 
başlıyor ulan! Diyorum, anlamıyorlar. Bağ demiş bak bana, b
akayım 
sana! Camız dabiyatı var bu köyün insanında. Elli sefer dürtmezsen 
kıpırdamıyorlar. Biz bu bağları Purluk deye bir yere diktik. Yazının 
yüzüne bir dünya emek saçtık. Hanı bunun çiti, gergisi? Çalı yok ki çit 
yapalım diyorlar. Pekey, gözel. Fırdolayı
na hendek kazalım? Eee, o da 
zordur! .. Kolay iş var mı ula dürzüler? .. Bakın şimdi: Bu bağı 
diktiniz, hani bunun can suyu? Su yok ki verelim diyorlar: Ula insanda 
yürek olmalı yürek! Yok mu bu köyde bir kuyu? Çek çek sula ula! 
Yetmezmiş! Beri yandaki Ümm
et kuyusunu pak
-
 
layıver! Bu kuyular 
çok uzakmış! Pekey, kaz bağın içine bir kuyu! Size her akılları ben mi 
vereyim dürzüler? Kafamın içinde akıl kalmadı vere vere ula! ..»
 
Cennet karı eline bir boş dığan alıp ocağın başına çömeldi. Ateş 
yakıp aş koyacaktı
.
 
Senem’le Esme ayakta kalmışlardı.