187 böyle söyleyenlere bakma babacı ğım. Oğlunu onlardan 
öğrenecek değilsin ya. Sen de aslında annem gibi benim hiçbir 
zaman kötü bir şey yapmayacağı ma inanırsın değil mi? Hani 
bir zamanlar bazı kitaplar oku yordum da eve bazı asık suratlı 
adamları çağırıp onlarla ba ğırarak tartışıyordum; o zamanlar 
annem, başıma bir şeyler geleceğinden endişelenmekle 
birlikte, gene de bu konuda kendisini uyaran ahbaplarına karşı 
beni savunuyordu. Şimdi beni savunan kalmadı babacığım; 
çünkü ikiniz de öldünüz. İşte ben de yalnızsam, yalnızlığımı 
bilmek için çoğu zaman -sabit hazarlarla boşluğa baktığım 
zaman - bu kerpiç evi git tikçe daha ci ddi bir biçimde 
düşünüyorum. Ben bu asık suratlı aydınlara hiç 
benzemiyorum babacığım; onlara karşı yım ve senin 
içtenliğinden yanayım. Bazı kitaplar yüzünden kafam  biraz 
karışmışsa da bugün bile senin içtenliğini taşıdı ğımı ümit 
ediyorum. Gene de sonund a sana bütünüyle benzemek ten 
korkuyorum babacığım: Yani ben de sonunda se nin gibi 
ölecek miyim?  
Mektubuma burada son verirken hürmetle ellerinden öperim.  
Oğlun