hırsızlanarak vc hep aynı şeyi tekrarlayarak duruyorlardı. Ahmet: 
"Hiçbirinde iş yok!" diye düşündü. "Eğer yaptıklarım Hasana 
da bir şey söylemiyorsa niye o kadar çalışıyorum ki?" Avunmak 
için 'futbol maçı' dizisine baktı. Maça gitmek için kuyrukta 
bekleyenler, köfteciler, ateşli taraftarlar, bağıranlar, donuk suratlı 
futbolcuları çizmişti. Birden bir umutsuzluğa kapılarak: "Bunların 
da bir anlamı yok!" diye düşündü. "Nedir yani şimdi bunlar? 
Bunlar ne işe yarar? Bunları kimin için yapıyorum? Hepsi kötü! 
Hepsi çiğ, yüzeysel, sahte, içtenliksiz, bayağı! Goya'nın, Bonnardin 
sonra bütün empresyonistlerin defalarca yaptığı şeylerin bayat 
bir tekrarı." Korktu. Böyle umutsuzluk anlarında yaptığı gibi 
çalışmaya başlamadan önce verdiği yargıyı hatırlamaya çalıştı. 
"Evet, o zaman beğenmiştim! Hepsini toptan kötülememiş, ku­
surları ve başarıları görmüştüm!" diye düşündü. "Şimdi de aynı 
şekilde görmeye çalışmalıyım!" Öğle vakti verdiği yargıyı gene 
içtenlikle verebilme umuduyla resimlere bir kere daha baktı, ama 
hepsini bayağı buldu, Hasan'ın ilgisizliğine hak verdi. Bütün bu 
resimlere vaktini ve hayatını verdiğine pişman olmaktan korktu. 
Bu pişmanlığa çok az kapılırdı, ama gene de çekinerek başka şeyler 
düşünmeye karar verdi ve birden, "İlknur nerede kaldı?" diye 
mırıldandı. Saatine baktı: Yediyi geçiyordu. "Gelmeyecek!" diye 
düşündü. "Niye gelmiyor? Oysa bugün onu görmek istiyorum!" 
Öfkelenerek aşağı inip ona telefon etmeye karar verdi. 
Kapıyı gene anahtarıyla açtı ve salona geçti. Nigân Hanimin 
başında heuışiıeyle Osman vardı. Osman gazele okuyor, hemşire 
neşeli bir sesle Nigân Hanım'a birşeyler anlatıyor, arada bir 
hastanın battaniyeyi çekiştiren elini oradan alıp bir kenara 
koyuyordu. 
Osman, Ahmet'i görünce: "Gazetede de yazıyor!" dedi. 
"Efendim?" 
"Askerleri diyorum. Demek, Ziya orada okudu!" 
"Ama Ziya onu dün söylemişti!" dedi Ahmet. Telefonun 
durduğu köşeye doğru yürüyordu. 
Osman koltuğundan kıpırdanarak: "Bir şey olacağı yok canım!" 
diye homurdandı. 
Hemşire: "Ne oluyormuş?" diye sordu. "Askerler mi başa 
geçiyorlarmış?" 
570