FAKİR BAYKURT
 
167
 
 
«Allah analı bubalı bö
yütsün!» dedi.
 
«Senem, Hörü ebenin elini öptü.
 
«Bin yaşa yavrum! Haydi, azıcık gayrat et, son’unu da alı
-
 
verelim. 
Haydi yavrum, haaah şöyle... Haşşöyle ... Alın, bir yere, günün altında 
bir yere gömüverin! Her işleri böyle aydınlık, böyle dupduru olsun!»
 
Kalktı, Senem’i gölgeye, iyice gölgeye çekti:
 
«Beş on takka dinlen şurda!» dedi. «Sonra kalkar köye gideriz. 
Seninle birlikte ben de gelirim. Heç ayrılmam senin yanından. Sana 
gelen peltelerden yirim, çorbalardan içerim. Haydi yavrum, haydi 
gülüm...»
 
,
 
Şim
di evdeydi. Yatağında yatıyordu. Deminki ter geldi geçti. 
Hörü ebe bebeği tülbentlere, kundağa beleyip yanına yatırmıştı. 
Yapılacak her şeyleri yapmıştı. Yusuf’u Avşar Değirmenine yollamıştı. 
Değirmenin domuzluğundan bir testi su alıp gelmişti Yusuf. Bir 
k
ucak söğüt dalı getirmişti. Söğüt dallarını ocakta yaktılar. Suyu bir 
tencereye boşalttılar. Söğüt dallarının kömürlerini bu suda 
söndürdüler.
 
Bir tabak sönük kömür oldu.
 
Hörü ebeyle Cennet karı sönük kömürleri alıp çıktılar. Avlu 
kapısının önünde 
başlayarak evin dolayına birer birer dizdiler. 
Kömürden kara bir halka çevirdiler. Bir yandan da okuyup üflediler. 
Sonra içeri girdiler.
 
Hörü ebe, içinde kömür söndürülen suyu da okuyup üfledi. 
Yusuf’a verdi, damın başına serptirdi.
 
«Kele bacım, şimdi bir 
orak, bir bıçak, bir de tüfek isterim!» dedi 
Hörü ebe.
 
Orakla bıçak evde vardı. Tüfeği de Yusuf, Ali emmisigil
-
 
den 
getirdi. Hörü ebe, üçünü de ayrı ayrı okudu üfledi. Tüfeği yatağın 
yanına uzattı. Orağı bebeğin yattığı yerin tam altına koydu. Bıçağı da 
be
şiğin altına atıp, ince bir minderle kapattı üstünü:
 
«Dıkkat edin: Tam yedi gün sonra bebeyi beşiğe alacaksınız! 
Benlik bir iş kalmadı. Doğam, doğuranı her dayim korusun Allah. Biz