tümüze hışırtıyla gelen esintinin ortalığa bir şeyler fısıldaması 
gibi. Haa, Wiltschko'lar mı? Önümüzde uzanıp giden bağların, 
bu bahçenin, içtiğimiz şarap kavının sahibi aile işte. Ancak, ben 
hala nerede bulunduğumu, zamanın hangi dairesinde oturdu­
ğumu anlamaya çalışırken, karşıma yerleşen terbiyeli adam da 
Anita'yı aramaya koyulmuştu. İçimden, çok beklersin, şimdi 
Anita'nın yemek saati, kırk dakika sonra ancak görebilirsin 
onu, diye geçiriyordum. Burada, hangi saatte ne olur, tanımadı­
ğım kişiden daha iyi bildiğimi düşünüyordum. Hatta ona yar­
dımcı olmaya hazırlanıyordum, oysa Anita çoktan masamızın 
yanında bitmiş, önümüze birer bardak şarap bırakmış, boşları 
almış, ona dost gülümsemelerle yiyecek bir şeyler de isteyip is­
temediğimizi soruyord u. Sekiz haftadan fazla bir zamanda ne 
olsa ben bile, hemen hiç bilmediğim bir dilde çat pat bir şeyler 
anlamaya başlamıştım. Bazı sabahlar şehre, pardon, kente in­
mez, ormanda uzun yürüyüşler yapardım. Kuşların, böceklerin 
sesine, ağaçların hışırtısına, bir ağaçkakanın tak tak gaga vuru­
şuna, önüme tık diye düşen bir palamut meşesi, bir at kestanesi 
sesine ıslığımla katılmaya çalışır, bu işte ısrar ettiğim zamanlar, 
kendimi hafifçe Schubert olmuş sanırdım; hani sanki şakakla­
rımda favorilerim, boynumda fularım, . üstümde kadife yakalı 
redingotum, bir elimde bastonum, ötekinde silindir şapkam 
vardır ve dudaklarımdan çıkan notalar önümsıra kelebekler gi­
bi uçuşmaktadır; süpürge çöpünün ulaşamadığı menzile nota­
larım ulaşacak, beni peşinden koşturan neyse, onu bulup önü­
nü kesecek, melodimle büyüleyecek, bulunduğu noktadan kı­
mıldayamaz edecekti. 
Bu hayallerle öyle yorgun düşerdim ki, dönüşte yine 
Wiltschko'ların bahçesine uğrar, dinlenirdim. Garson kıza çev­
reden, Anita, diye seslenildiğini bilirdim. Ama kendim onu bir 
kere bile böyle çağıramamış, ikide bir, "Madmaze l..." deyip 
durmuştum. Bu bana İngilizce, "Mis ... " diye seslenmekten da­
ha ince, saygılı gelirdi. Adını hala bilmediğim sevgili okurum 
ise genç kıza kırk yıllık dostu gibi davranıyor, Anita şöyle, Ani­
ta böyle, deyip duruyordu; onunla şakalaşıyordu. Ne seçilebile­
ceği konusunda hiç bocalamadan birtakım soğuk, sıcak yiye­
cekler ısmarladı. Garson kız, yine çat pat çıkarabildiğim kada-
89