"Bütün gün seni aradım," dedi Tony, olanca sevecenliğiyle. 
"Nerel erdeydi n?" 
Akşamüstüy dü, dün gece keşf ettiğimiz, otel ile getto arasın­
daki kuytu çalılıktayd ık. Güneş, okyanusa düşerek sönen koca­
man, kızıl bir ateş topu gibi batıyor du. Gün boyunca buraların 
tek hükümdarı oydu, oysa şimdi çabucak ve sessizce bırakıveri ­
yordu tahtını. Geriye kalan, bir cinayetten arta kalan kan gibi, 
gökyüzünü boydan boya kaplayan kırmızılıktı . Bir de gece bo­
yunca sürecek olan sıcaklık. Tony ve ben, geceyle gündüz kadar 
farklı iki insan, hep geceyle gündüzün sınır çizgisinde, birbirle­
riyle birleştikleri ve birinin ötekine dönüştüğü akşam saatlerin­
de buluşuyorduk. 
"Bugün çok yoruldum. Mercanlarda daldım ." 
"Ben de yoruldum ." 
"Senin söz ettiğin başka tür bir yorgunluk. 'Yoruldum' de­
diğinde gerçekten yorulmuş oluyors un." 
İşte, bir kez daha, Tony diplere, gerçeğin ulaşılmaz, karanlık 
noktalarına doğru yola çıkıyordu. Garip bir önsezi vardı içimde . 
Bir uyarı, bir fırtına habercisi . 
"Geçmişinde bazı şeyler var, biliyorum. Anlatmıyor sun." 
"Sana anlatamayacağım hiçbir şey yok." 
"Çok nehirlerden geçmişsin bugüne dek." 
Güldüm. 
"Çok nehirde boğuld um." 
Dudaklarımı kanatırcasına ısırdım ve gözlerimi kapayıp bir 
duvardan atlar gibi kendimi bıraktım. 
"O kadar umutsuzum ki Tony, artık hiçbir şeyden korkmu­
yorum. Ölümden, tecavüzden, yalnızlıktan ... " 
"Ben öyle düşünmüyorum ." 
Şaşırdım. Bana ilk kez karşı çıkıyordu, hem de böylesine ki­
şisel bir konuda. 
"Korkmadığını söylediğin şeylerden korktuğuna eminim. 
İstemediğini söylediğin şeyleri de çok istiyorsun. Umutsuzluk 
78