"Nakkaşlar ı hiç tan ımıyorsun sen. Tam tersi do ğrudur. Çocuklu ğunda ondan yedi ği dayaklar nakka şı 
ustas ına ölümüne kadar derin bir a şkla bağlar." 
"Ireç'in, Siyavu ş'un g ırtlaklar ının, şimdi senin bana yapt ığın gibi arkadan k ılıç dayanarak zalimce ve haince 
kesilmesi, karde ş k ıskançl ığı yüzündendir. Karde şlerin k ıskançl ığını ise Şehname'de hep adaletsiz baba 
haz ırlar..." 
"Doğru." 
"Sizleri birbirinize dü şüren adaletsiz baban ız, şimdi de sizlere ihanete haz ırlan ıyor," dedi küstahça. "Ahh, 
yapma, kesiyor," diye inledi. Ac ıyla biraz daha ba ğırdı. "G ırtlağımı kesip kan ımı kurbanl ık koyun gibi ak ıtman 
bir anl ık iş, evet," dedi. "Ama şu anlatacaklar ımı dinlemeden bunu yaparsan -zaten yapabilece ğine inanm ıyorum 
ya, ahh, yeter- akl ın y ıllarca şimdi sana söyleyece ğim şeyde kalacak. K ılıcı az gev şet." Gev şettim. 
"Çocuklu ğunuzdan beri her ad ımınızı, her soluk al ışınızı izleyerek, Allah vergisi yetene ğinizin kendi dikkatiyle 
bir bahar çiçe ği gibi aç ıp hünere dönü şmesini mutlulukla izleyen Üstat Osman, şimdi sizinle birlikte bütün 
hayat ım verdiği nakkaşhanesini ve üslubunu korumak için sizlere s ırt çeviriyor." 
"Üslup denen şey nas ıl bir çirkinliktir anla diye, Zarif Efendi'yi gömdü ğümüz gün sana üç mesel 
anlatm ıştım." 
"Onlar nakka şın üslubu hakk ındayd ı," dedi Kara dikkatle. "Üstat Osman' ın telaşı ise nakka şhanenin 
üslubunu korumak." 
Zarif Efendi'yi ve Eni ştesini öldüren alça ğın bulunmas ını Padişah' ın nas ıl önemsedi ğini, bu amaçla onlara 
Enderun Hazinesi'nin kap ısını bile açt ığını, Üstat Osman' ın bu f ırsat ı, Eniştesinin kitab ını baltalamak ve 
kendisine ihanet ederek Frenk üstatlar ının taklitçili ğine başlayanlar ı cezaland ırmak için kullanaca ğını uzun uzun 
anlatt ı. Burnu kesik at ı, üslubu yüzünden Zeytin'den şüphelendi ğini, ama Ba şnakkaş olarak suçlulu ğundan emin 
olduğu Leylek'i cellatlara teslim edece ğini de söyledi. K ılıcın bask ısı alt ında doğruyu söyledi ğini hissediyor, 
hikâyesine kendini bir çocuk gibi verdi ği için onu öpmek istiyordum. İşittiklerimden hiç korkmad ım: Leylek'in 
aradan ç ıkmas ı, Üstat Osman' ın ölümünden sonra -Allah geçinden versin- benim ba şnakkaş olmam anlam ına 
geliyordu çünkü. 
Beni huzursuz eden şey, bütün bu anlatt ıklar ının gerçekle şebileceği değil, gerçekle şmeme ihtimaliydi. 
Hikâyenin sözleri aras ında hissetti ğim boşluk, Üstat Osman' ın yaln ız Leylek'i de ğil beni de harcayabilece ği 
anlam ına da geliyordu. İnan ılmaz ihtimali dü şünmek yaln ız ödümü koparm ıyordu, birden babas ız kalm ış gibi 
beni bir yersizlik yurtsuzluk deh şetine sürüklüyordu. Bunu akl ıma her getiri şimde içimden Kara'n ın g ırtlağına 
kılıcımı dald ırmak geldi ği için kendimi tuttum ve şu konuyu ne Kara ile ne de kendimle tart ışmaya kalk ışmad ım 
hiç: Enişte'nin kitab ı için Frenk üstatlar ından ilhamla birkaç saçma resim yapmak bizleri niye hain durumuna 
düşürsün? Zarif Efendi'nin ölümünün arkas ında Leylek ile Zeytin'in bana kar şı bir kumpas ı olduğunu bir daha 
düşündüm ve k ılıcı Kara'n ın g ırtlağından çektim. 
"Birlikte Zeytin'e gidelim ve evini alt üst edip arayal ım," dedim. "E ğer son resim ondaysa, art ık kimden 
korkmam ız gerektiğini anlar ız hiç olmazsa. De ğilse onu da kuvvet olarak al ıp Leylek'in evini basar ız." 
Bana güvenmesini, onun hançerinin ikimize yetece ğini söyledim. Bir bardak ıhlamur bile veremedi ğim için 
özür diledim Kara'dan. Kahvehanenin lambas ını yerden al ırken, üzerine y ıktığım mindere bir an birlikte manidar 
bak ışlarla bakt ık. Elimde lamba ona yakla ştım ve g ırtlağının üzerindeki belli belirsiz kesi ğin dostluğumuzun 
nişanesi olaca ğını söyledim. Bir parça kan ı da akm ıştı Kara'n ın. 
Sokaklarda Erzurumilerin ve onlar ı kovalayanlar ın gürültüsü hâlâ vard ı, ama kimse ilgilenmedi bizimle. 
Zeytin'in evine çabuk vard ık. Avlu kap ısını vurduk, evin kap ısını vurduk ve pencere kepenklerini de sab ırsızlıkla 
vurduk: Kimse yoktu, o kadar gürültü ç ıkarm ıştık ki içeride uyumad ığından emindik. İkimizin de dü şündüğü 
şeyi Kara söyledi: İçeri girelim mi?