152 Yaşar Kemal -Dağın Öte Yüzü 
Bağırıp çağırmaktan yorulup kesilince, çok ileri gittiğini anladı. Karısına 
doğru bir iki adım attı, zorla. 
"Elif," dedi tatlılıkla, duyulur duyulmaz. "Elif, benimle birlikte yorulma. Da­
ha uzak değil. Var git, dön çocukların yanına. Korkarlar fıkaracıklar. Ben gider 
onu bulurum. Korkma, köye doğru dönmüşse de ardınca giderim. Gider alır ge­
tiririm. Hiç korkma. Haydi, dön!" 
Halsizce yere çöktü. Elinde olmayarak yere oturması ağrına gitti. Kendini 
topadamak istedi. Ayağa kalkmak, yürümek, uçarcasına şu yolu aşmak. .. İki üç 
kere davrandı, kalkamadı, yığılırcasına orada öyle kaldı. 
Halsiz halsiz, eliyle yere vurdu: 
"Gel, gel şuradan otur sen de, Elif. Şimdi kalkarız. Pamuğa da yetişemezsek 
yetişemeyiz. Bir kapı örterse, birini açar. Sıkma canını. Bu yıl da başımıza bu 
geldi. Nidelim? Elbet bir kapı açılır. Kul sıkışmayınca Hızırın eriştiği görülmüş 
müdür?" 
Gülmeye çalıştı. Acı, ağrır gibi bir gülümseme, şimşek gibi dudakları nın kı­
yısından geçti. 
Elif, yorgun, ağır ağır geldi, korkareasma yere oturdu. 
"Bir kapı açılır. Nasıl olsa açılır. Nasıl olsa pamuk bitmeden ulaşırız. O za­
man gece demez, gündüz demez toplar, onlar kadar kazanırız. Bu yıl çocuklar 
da toplarlar." 
Ali karşılık vermedi. Düşünüyordu. Sonra birden, fırlarcasına ayağa kalktı. 
Yola doğru atladı: 
"Olmaz," dedi, "olmaz. Onlar pamuğa girmeden ulaşmalıyım. Belki beş gün 
sonra girerler. Onlar daha pamuğa girerken ... Ben tenekeyi, sepeti çekip ... " 
Köylü ne şaşardı! Vay anam vay! Şu Uzun Ali, kanatlı kuş. O kanatlı kuş 
olmasın da kim olsun. Bakınsana uzun bacaklarına. Leylek gibi. Bir adımı üç 
adım kadar. 
"Onlar tam pamuğa girmiş, ilk kazadan, ilk pamuğa daha çekerken, arkala­
rına dönünce beni görmeliler. Mutlaka yetişmeliyiz. Durmak olmaz, Elif!" 
Çabuk çabuk, hiç yorgun değilmişçesine, ilk yola çıkıyormuşçasma yola dü­
züldü. 
"Durmak olmaz. Olmaz, olmaz. Mutlak yetişmeli yiz. Yetişmernek olmaz 
Elif. Yetişmernek olmaz." 
Elif de kalktı, çabuk adımlarla ona ulaştı. Ama Ali, öyle çabuk yürüyordu ki 
Elif onunla birlikte yürümekte güçlük çekiyordu. 
Epey gittikten sonra, yeniden arkasma döndü. Yüzü ter içinde kalmıştı. Ge­
rilerden , ona ulaşınaya çalışan karısına: 
"Onlar pamuğa girmeden ... Yetişmernek olmaz," dedi, döndü. Biraz daha 
hızlandı.