KAPLUMBAĞALAR
 
234
 
 
seviler, yeni sevdal
ar bitiyordu içlerinde ince ince. Yemekten sonra 
halay çekeceklerdi.
 
Kuşburnuyu budarlar Işkın sürmesin deyi.
 
Bizi köyden kovarlar Gözel sevmesin deyi...
 
Mani, türkü söyleyeceklerdi.
 
Biraz sonra çanlarını öttüre öttüre sürüler geldi. Sürülerle birlikte 
çob
anlar bulunup geldiler. Çobanlar koyunları ağıllara
 
tıktılar. Kapılarını çektiler ağılların. Sefildi çobanlar. Saçlarını 
sakallarını salıvermişlerdi. Kır Abbas, birer birer hepsinin hatırlarını 
sordu. Getirdi onları da komşuların arasına oturttu. Susamışla
rdı. Su 
içtiler.
 
«Tabiî açlık da vardır!» dedi Kır Abbas. Karılara doğru bağırdı: 
«Serin gayri sufraları gııı! Çobanlar acıkmış! ..»
 
Kadınlar kalktılar. Sofraları serdiler. Kilimleri, minderleri attılar. 
Herkes pişirdiğini, getirdiğini açıp ortaya koydu. T
estileri, tasları 
dizdiler. Sonra beş altı adım kadar çekilip, elleri göğüslerinde, 
beklediler.
 
Muhtarın karısı Güley, gitti, saygılıca: «Sufra hazır!» dedi 
erkeklere.
 
Kır Abbas’ı aralarına alıp yürüdü erkekler. Geldiler, kilimlere, 
minderlere oturdular. 
Kır Abbas’ın sağını Battal, solunu Rıza aldı. 
«Kıdem» ve «kadro» sırasına göre herkes sağa sola oturdu. Duaya 
başlasın diye Kır Abbas’ın yüzüne bakıyorlar, saygılıca bekliyorlardı.
 
«(Ben çok dini bütün bir dürzüyüm ki yüzüme bakıyorlar!)» dedi 
Kır Abbas. «
(Ulan her zaman şart mı doa etmek? Şartsa edin 
biriniz...)»
 
Battal, Kır Abbas’ın dizini dürttü.
 
Kır Abbas avuçlarını açtı:
 
«Bismillââh! Bismişââh!.. Allah allah!.. Evel allah deyelim, kadim 
allah deyelim. Geldi Ali sufrası. Hemen yâ şah deyelim. Şâh versin
 
biz 
yiyelim. Allaaah, eyvallah, huuu!.. dost! ..»