Yer Demir Gök Bakır 573 
"Seninkileri de ver," dedi. 
Ummahan, yayma basılmışçasma yerinden fırladı: 
"Vermem ," dedi. "Sen delisin. Delisin, delisinl" 
Hasan da aynı çevi.klikle yerinden fırlayıp onun üstüne atıldı. Aralarında öl­
dürürcesine bir savaş başladı. 
Hasan öylesine bir tutkuyla istiyordu ki kibritleri, kibritler için can verirce­
sine boğuşuyordu ki, az sonra Urumahanın elinden kibritleri aldı. Ummahan bu 
boğuşmada tırnaklarıyla Hasanın yüzünü gözünü yırtmıştı. Hasanın yüzü kan 
içindeydi. Durmadan da kanıyordu. Ama onun bu kanlara aldırdığı bile yoktu. 
Yere gene bağdaş kurup oturdu, kibrit kutularının ikisini de kucağına boşalttı. 
Soluk soluğaydı. Bu sefer top top yakıyordu. Yalımlar patlar gibi fışkırıyordu. Eli 
de yanık içindeydi. 
Hasan son kalan bir kibritle önündeki ocağı tutuşturdu. Elini çenesine daya­
yıp yalımlara daldı. Gözleri yalımlarda böyle bir süre kalakaldı. 
Birden bir çığlık attı. Dalmış gibi Ummahan irkildi: 
"Bak, bak, baksana kız! Ziyaret ağacı! Taşbaş amcanın evinin üstüne inen ... 
Bak bak, bak! Aynldı süzüldü gidiyor. .. Görmedin mi? Görmüyor musun?" 
Ummahan küsmüş, kırgın: 
"Görmüyorum. Hiç hiç görmüyorum ." 
Hasan gene daldı. Ateş yandı geçti. Hasanın gözleri ocağa dikiliydi. 
Neden sonra kendine geldi. Tüm bedeni dövülmüş gibi ağrıyordu. Ayağa 
kalktı, bir iyice kollarını uzun uzun açarak gerindi. 
"Kalk ayağa Ummahan ," dedi. "Arkanı dön. Kıpırdarsan, arkana dönersen, se­
ni öldürürüm ." 
Kayaların arasından kayarak, sine sine, sivTi kayanın yanına vardı. Taşının ya­
nında bir süre dikildi kaldı. Taşma umutla, sevgiyle kutsal bir şeye bakar gibi 
bakıyordu. Eğildi, taşı birkaç kere okşadı, sonra iki eliyle tuttu kaldırdı. Kaldırır 
kaldım1az da vurulmuşçasma yerinde durdu kaldı. Ne yapacağını bilemedi. Taşı 
dikti. Gözlerini bir türlü taşın yerinden ayıramıyordu. Yüzü gittikçe ışıyor, bir 
mutluluğa gömülüyordu. Dağlar, taşlar, ağaçlar, kayalar, toprak ışıyor. Hasanın 
bedeninden mutluluk, sevinç fışkırıyordu. 
"Ummahan ," diye bağırdı. "Ummahan gel!" 
Sesinde öyle bir sevinç vardı ki, Ummahana da geçti. Koşarak geldi.. Hasanın 
baktığı yere baktı. İki kardeş şimdi gözlerini taşın yerine dikmişler, bakıyorlardı. 
Belki, şimdiye kadar, hiçbir insan yüzü, iyi bir olay karşısında böylesine mutlulu­
ğa bürünmemişti. 
Taşın yerinde daha yeni açmış üç çiçek, kara toprağın yüzüne yaslanmış du­
ruyordu . Birisi kırmızı, parlak bir billur kırmızısı ... Yalım yalım ... Uzun boyunlu.