82 Yaşar Kemal -Dağın öte Yüzü 
Yüzmeye koyuldu. Ana, gelin her biri bir yanda ata arkalannı dönmüşler, 
toprağa yumulmuşçasına oturmuşlardı. Çocuklar atın yanında dikilmişlerdi. 
Kocaman çakır gözleri kederli. Oğlan gerekince babasına yardım ediyordu . 
Uzakta akbabalar dönüyordu. 
Ali atı yüzüp bitirinceye kadar gün tepeye dikilmiş, öğlen olmuştu. 
Ali yılgın, yorgun: 
"Elif tuz getir," diye seslendi. 
Yere bir çarşaf gibi serdiği deriye tuzu ekeledi: 
"Külü de getir. Kömürsüz olsun." 
Kadın avuç avuç kül de getirdi ocaklarından. Onu da ekelediler. 
Deri bir iki saat orada, güneşte kaldı. Sonra Ali, savana sarılmış yatağı, yor­
ganı, tenekeleri yüklendi. Öteki öteberileri de Elifin eline verdi. Deriyi de dür­
dü büktü yükün üstüne koydu. Deri kurşun gibi ağırdı. 
"Bu kocamış atın derisini de kimse almaz," diye söylendi. 
Anasını da elinden tuttu kaldırdı. Oradan ayrıldılar. Oradan daha yüz, yüz 
elli metre yürümüşlerdi ki bir akbaba sürüsü atın ölüsünün üstüne çullamver­
di. Ali geriye döndü baktı. Akbabalardan atın leşi gözükmüyordu . 
Güneyde ak bir bulut salınıp duruyordu. Sağ yanda ak bir çınar ağacı sarar-
mıştı. Dalları da kocalıktan bükülm üştü. 
Yola çıktılar. 
Ali yanında yürüyen karısına: 
"Böyle çabuk gidersek, Aşağı Andırında onlara ulaşınz," dedi kırık kırık. 
Elif karşılık vermedi. 
Ali: 
"Beş gün deyip de altıncı güne gelince, bir de görürler ki karşılarında biz. 
Öyle değil mi? Söylesene." 
Elif dalgın. Duymuyor gibiydi. 
"Kaldı diye, atı öldü diye sevinsinler, muzular! istemezler. .. " 
Elife baktı. Durdu iyice baktı. Elifaralı bile olmadı. Ali hızla yanından yürü­
dü geldi geçti. 
Küheylamn bütün yükü, bir derisi Alinin belini büküyordu . Ağır yük altın­
da bu kadarcık yürümekle bile kan ter içinde kalmış soluyordu. Hepsinin beteri 
deriydi. Sırtına kurşun gibi oturmuştu. Bereket ki, önlerinden, güneyden bir yel 
esiyordu. Çam kokusu almıştı ortalığı. Atın derisi de sası sası, kansı kokuyordu . 
Ali kızdı birden. Köpürdü . Bağırıyordu: 
"Ulaşmamak olmaz. Köy Aşağı Andırma erişmeden, biz onlara yetişmeliyiz. 
Yetişmeli, yetişmeli !" 
Elif dalgınlığından sıyrıldı. Şaşkın, olduğu yerde durdu. Ali neden böyle 
kızmıştı, anlamadı.