işportacıları bir film şeridini izler gibi izledi. Onlar da tam or - 
talarından geçen uzun boylu, gözleri a ğlamaktan şişmiş bu 
Amerikal ı kadına ilgiyle bakt ılar. Ella buraya yabanc ıydı ama 
şu an öyle bir ruh halindeydi ki her yere yabanc ıydı. 
  
424 
  
415 
  
 
  
Otele dönünce bavullar ını hazırladı. Ceketini ç ıkarıp yav- 
ruağzı kaşmir bir kazak giydi. "Hep oldu ğundan güçlü gö- 
rünmeye çal ışan bir kad ın için fazla cici ve di şi" diye geçirdi 
içinden. Ama umurunda de ğildi. Kabullenmi şti. Neyse oydu. 
Ardından Amerika'ya, büyük k ızma telefon açt ı. Üç çocu- 
ğundan yaln ızca Jeannette hâlâ onunla konu şuyordu. Orly 
ve Avi annelerine bir senedir küslerdi. 
"Mamiş, nasılsın?" diye sordu Jeannette heyecanla. 
Ella buruk ve mahcup gülümsedi. Bir zamanlar a şkını kü- 
çümseyip nutuklar att ığı, sevdiği adamla evlenmesine kar şı 
çıktığı kızı bugün ona destek olan tek insand ı. Belli belirsiz 
bir fısıltıyla "Aziz öldü" dedi. 
Bir hışırtı oldu telefonda. Jeannette'in sesi geldi gitti. "Ah 
anne, çok üzüldüm. Ba şın sağ olsun." 
Bir süre kar şılıklı ne söyleyeceklerini bilemeden durdular. 
Suskunlu ğu Jeannette bozdu: "Art ık eve dönecek misin?" 
Sahi Ella şimdi ne yapacakt ı? Boşanma işlemleri içinden 
çıkılmaz bir hâl alm ıştı. David ayr ılmayı zorlaştırmak için 
elinden geleni ard ına koymayaca ğa benziyordu. Uzun ve sert 
bir mektup yazm ış, Ella'ya "sana be ş kuruş bile koklatmaya- 
cağım" demişti. Kocas ı kızgın, ikizleri küskündü. Dönse her 
şey daha kolay olmaz m ıydı? 
Üstelik ne paras ı vardı, ne tutacak i şi. Gerçi her yerde ko- 
laylıkla İngilizce ders verebilir, dergilere yazabilir, yahut kim 
bilir, günün birinde bir yay ınevinde editör olarak çal ışabilir, 
hatta kendi roman ını yazabilirdi. Gözlerini kapad ı. Daha ön- 
ce hiç böyle tek ba şına kalmam ıştı ama ne tuhaf, kendini yal- 
nız hissetmiyordu. 
"Jeannette bebe ğim, seni çok özledim" dedi. "Orly ile Avi'yi de. 
Gitmemin sizinle bir ilgisi yoktu. Size sevgim hiç azalmad ı..." 
"Biliyorum" dedi Jeannette olgunlukla. 
"Beni görmeye gelir misiniz?" 
"Tabii gelirim... geliriz anne... sen ikizlere bakma, geçer... 
  
önemli olan senin iyi olman. Şimdi ne yapacaks ın? Dönmek 
istemedi ğinden emin misin?" 
"Galiba Amsterdam'a gidece ğim" dedi Ella. "Orada ufak, 
şirin çat ı katı daireler var. Birini kiralayabilirim. Gerçi bisik- 
lete binmeyi ilerletmem gerekecek..." Güldü. "Hiç plan yap- 
madım Jeannette. Yar ın, öbür gün, be ş sene sonra ne olacak 
bilmiyorum. Tek bildi ğim hayata yeniden ba şladığım. Zaten 
bu da kurallardan biri, öyle de ğil mi?" 
"Ne kural ı anne? Neden bahsediyorsun?" diye sordu Jean- 
nette. 
Ella pencereye yana ştı, ufku saran mavimsi tonlara bakt ı. 
Gökyüzünde tül gibi beyaz ve ince bulutlar a ğır ağır dönüyor, 
hiçliğe karışıp eriyordu, t ıpkı semazenler gibi... 
"Kırkıncı Kural" dedi tane tane konu şarak. "A şksız ge- 
çen bir ömür beyhude ya şanmıştır. Acaba ilahi a şk pe- 
şinde mi ko şmalıyım mecazi mi, yoksa dünyevi, sema-