FATMA KADIN : Dörtteydi hanımım, dörde kadar geldiydi ... 
FATMA HANIM : Çıkarken uğra da para vereyim. Akşam ge­
lirse, yarın erken al götür, resmini çektir. Nü­
fus kağıdını falan al da yanına. Bindir bir 
otobüse, götür, kaydını yaptır. 
KOMŞU : (Öfkeli) Amaaan! O becerem ez! Nasıl becer-
sin? Şimdi kayıtlar kapandı falan derler. Bin 
dereden su getirirler. Ben alır götürürüm. 
Yazdırır gelirim ... 
FATMA HANIM : Para vereyim, kitaplarını da alıverin. 
KOMŞU : (Fatma Kadına) Yat kalk dua et hanımına. 
Komşumun burası değil, burası zengin. Onu 
da aklından çıkarma. 
FATMA KADIN : Hep sağ olun hanımım. Ne deyim? Ama isti­
yom çocuk okusun. Orda burda serseri ol­
masın. Bizim gibi cahal kalmasın,. diyom ... 
Eli bi iş tutar. Yükü üstümüzden kalk:u, di­
yom ... Kızı da bir baş göz edivereydik. .. 
KOMŞU : Ay delirtir bunlar insanı. On üç yaşında kız 
kocaya verilir mi salak? 
FATMA KADIN : Gelecek yıl on dördüne basacak. Beni de bu­
bam on dördümde verdiydi. 
KOMŞU : İyi halt etmiş. 
FATMA HANIM : Parmak kadar çocuğu nasıl verirsin a Fatma 
Kadın? 
FATMA KADIN : Hazır isteyeni çıkmışken ... Bi boğaz daha ek­
silir. .. 
KOMŞU : Hem çocuklarına kim bakacak, ha? 
FATMA KADIN : Ne biliym ki hanımım? Allah verir bi kolayı­
nı diyom. 
KOMŞU : Git işine hadi. Sizin hesaplara hiç akıl sır er-
mez ... Git bulaşığını yıka, hadi ... 
FATMA KADIN : He ya. Yıkıyodum zati hanımım ... (Çıkar.) 
158