felsefe dışı hayatını değiştirmeyecekti. Aslında buna olay
bile denemezdi.
Gustav Willibald Franz Hegel, bir gün kasap dükkânın-
da, veresiye defterini inceler ve dul Bayan Wilhelmina’yaartık veresiye et vermemek gerektiğini düşünürken kapıaçıldı ve içeriye, Stadthamburg Kasap ve Sakatatçılar Der-neği İkinci Başkanı ve “Et ve Hayvancılık” aylık dergisi so-rumlu müdürü Josef Georg Fichte girdi. Hesaplardan başınıkaldıran Hegel’in yüzü aydınlandı. Dernekte en çok, Fich-te’yi severdi ve onun toplantılardaki bütün konuşmalarınızevkle hazırlardı. Fichte’nin yüzü gölgeliydi. Franz da içiniçekerek: “İşler iyi gitmiyor Josef,” dedi. “Veresiye hesabınınucunu iyice kaçırmışım. Dul Bayan Wilhelmina’ya kadargitmeliyim. Sende ne var ne yok?” Fichte: “Bana da ev kira-sından borcu var onun,” dedi. “Ama benim asıl derdim budeğil. Bu dergiyle gene başım derde girecek galiba.” Franz:“Gene ne oldu?” diye sordu. “Münih’teki genel sekreter biryazı göndermiş, Hükümetin son kararına dergi olarak karşıçıkmamızı ve bu konuda bir makale serisi yayımlamamazıistiyor.” Hegel: “Devlet de işlerimize burnunu fazla sokma-ya başladı,” diye söylendi. “Napolyon savaşlarından berigittikçe artırdığı tehditlere artık bir son vermesi gerekiyor.”İkisi de sustu. Hegel, Fichte’nin yazma konusunda çektiğisıkıntıları, birlikte hazırladıkları konuşmalardan biliyordu.Bir süre gene veresiye defterinin üzerine eğildi; hesaplarıtetkik ediyormuş gibi yaptı. Hatta, çekmeceden bir kâğıt çı-kararak üstüne bazı sayılar yazdı. Fichte, eline bir bıçak al-mış, sinirli hareketlerle küçük bir et parçasını mikroskobikprizmalara ayırıyordu. Birden Hegel’in sesi, sessizliği boz-du: “Peki, merak etme. Elimden geleni yaparım; gene bir-likte birşeyler hazırlarız.” Fichte, elindeki bıçağı, sevinçletahtaya sapladı: “Sahi mi Franz? Beni yalnız bırakmayacak-sın değil mi?”
177