65 ya tutulmuştum. Evet, yabancılarla dolu, bana yabancı olan larla 
dolu, uçsuz bucaksız bir denizin ortasında yalnız başı ma kalmıştım. 
Düşündüm. Avcuma aldığım nohutlara baka rak hayatımı, ne işe 
yaradığını bilmediğim zavallı yaşantımı düş ündüm . Nohut v e 
makarna gibi, bir araya getirilemeyen parçalardan oluşan günlerime 
acıdım. Sonra birden aklıma geldi: Aşure! Teyzemin anlattığı dinî 
masallardaki Nuh Pey gamber de bitmekte olan erzakla aşure 
yapmıştı. Ya da onun durumuna uygun bir aşure efsanesi 
yaratıl mıştı ki, benim durumuma da uygundu; ben de (ucuz olsa 
bile) bir efsane yaşıyordum. Hemen, büyük bir tencere aradım. 
(Önce no hutu, fasulyeyi ve buğdayı haşlardı annem. Buğday mı? 
Buğday yoktu; içlerinde en önemli olanı. Acaba ekmekten de 
buğday yapılamaz mıydı? Saçmalama. Zaten ekmek de yoktu.) 
Kaynatma sırasında çok tencere kirlettim (babam gibi). Hiç ilgisi 
olmadığı halde, buğdayın yerini tutar diye makar nayı da kaynattım. 
Şeker vardı; bu önemliydi. Sonra, hepsi ni birlikte tekrar uzun uzun 
kaynattım.  
Elimde kalan erzak ve aklımda kalan bilgiyle yaptığım aşureyi 
tabaklara boşaltıp soğumasını beklemek üzere bah çeye çıktığım 
zaman hava kararmıştı. Portatif radyomu da yanıma almıştım; bir 
keman konçertosunun sonuna yetiş tim. (Gökyüzü de son 
kızıllığınday dı.) Şimdi çay saati de di spiker. (Hafif melodiler.) 
Aman kaçmasın çay saati de dim kendi kendime -başka kime 
diyebilirdim?) Kutuda ki son çayın yansıyla güzel bir çay pişirdim 
kendime. (Pek güzel olmadı tabii.) Çay saatinin bitmesine on 
dakika kala, radyo  ile birlikte içtik çayı. (Aşure daha donmamıştı; 
garip renkli bir sıvı olmuştu.) Akşam serinliğinde çay içimi ısıttı; 
müzikle birlik oldular ve düşünceye dayanmayan bir hüzün verdiler 
bana. Köpekler havlamaya başlayıncaya kadar bah çede kaldım. 
Aşure pek fena olmamıştı. (Nerede annemin aşuresi?) İçindeki 
taneler pişmişti ve tatlıydı, başka bir özelliği yoktu. Beni bir iki gün 
idare eder diye düşündüm, boş buzdolabı na kâseleri yerleştirirken. 
(Onlara bütün imkânla rı tanıyor dum, oyuna başvurmuyor dum.)