69 
 evlerine gittiğimiz zaman göz göze baktığımız zaman çoğu zaman sayılar üzerinden 
kamuoyunda değerlendiriliyor ama aslında biz insanlardan bahsediyoruz ancak belli görüntüleri 
gördüğümüzde bunu fark ediyoruz. Şimdi ben bugün daha çok berabe r yaşamak ve sosyal uyum 
konusundan bahsedeceğim ve bu konuya umutlu bakmaya gayret edeceğim. Öncelikle biraz 
olayın umutsuz boyutunu konuşmak isterim ve neden bunların olduğunu da tartışmak isterim 
ama bu konuşmayı yaparken birkaç çalışmamla gönderme yapa cağım, bunları da memnuniyetle 
sizlerle paylaşırım saha çalışmalarını yaptığımız bir takım çalışmalar. Önce bir uyumdan 
bahsedelim. Bugün sosyal uyumdan bahsedeceğiz ama uyum dediğimizde ne anlıyoruz? Çünkü 
bu çok tartışmalı konu. Biz kendi aramızda da çok  tartışıyoruz. Önce bir şeyde uzlaşalım sonra 
devam edelim. Ne aklımıza geliyor uyum dediğimiz zaman? Bu bizim Türkiyeli göçmenlerle 
ilgili de çok tartışılan bir konu. Ne anlıyoruz? Neden uyum diyoruz? Bir arada yaşamak derken 
neyi kastediyoruz? Entegrasyo n da diyebiliriz. Adaptasyonu mu kastediyoruz? Asimilasyonu 
mu kastediyoruz? Biri birine mi yaklaşıyor? Kim kime yaklaşıyor?  Nasıl oluyor?  
İzleyici  
Hiçbirisinin gerçekleşmediğini düşünüyorum.  
Başak YAVÇAN  
Hiçbirinin gerçekleşmemesi… o konuda haklısınız am a hayal ettiğimiz uyumla genelde 
farklı şeyler kastediliyor. Kimileri tamamen asimilasyondan bahsediyor yani nedir gelen 
toplumun tamamen kendi kimliğini, kültürünü, gelenek göreneklerini unutup tamamen yeni 
gittiği topluma, ne diyelim, adapte olması her ş eyi onun yaptığı gibi yapması. Bu bizim de 
bildiğimiz gibi artık şu yüzyılda, şu dönemde çok da mümkün değil zaten. Bunun yanı sıra biz 
de bunu zaten kendimiz yaşamış bir millet olarak Avrupa’da göçmen olarak zaten çok da bunu 
desteklemiyoruz, çok da bunu istemiyoruz. Bir diğer taraf, diğer uç diyelim tamamen bir 
kültürler arasıcılık çok kültürlülük gibi bir vurgu içerisinde herkes istediğini devam ediyor 
kültürel olarak burada belli hak belli noktalarda ortak bir düzlem içerisinde. Bu iki tarafta gidip 
geliyor toplumlar. Göçmen oranları arttıkça genelde gitgide çok kültürlülüğe yaklaşıyorlar. 
Biraz daha azaldığı zaman daha asimiletif politikalara yaklaşıyorlar ama aslında oyun 
dediğimiz entegrasyon da desek adaptasyon da desek ne dersek diyelim aslında olab ilmesi 
mümkün olan şey şu; evet gelen toplum çok büyük oranda geldiği topluma adapte oluyor. Onun 
yasalarını öğreniyor, onun kurallarıyla yaşamayı öğreniyor, onun tüketim alışkanlıklarını kendi 
tüketim alışkanlıkları ama bir yanda da yerli toplumun tamamen  kapalı olduğu bir yerde bunu 
istediğiniz kadar uğraşın ve adapte olun bunun iç içe geçemediğini görüyoruz. Bu iç içe 
geçmenin, bu entegrasyonun bir arada, yaşamanın gerçekleşmediğini görüyoruz. O zaman, 
aslında yerli toplumun da en azından minimum düzeyde  karşı tarafın kültürüne bir saygı, ona 
bir açıklık, onu kabullenme ve içine alma isteği göstermesi gerekiyor. Yani bir şekilde absorbe 
etme isteği göstermesi gerekiyor. Ondan sonra konuşabiliriz. Halk bir adım mı atsın öbür taraf 
üç adım atarken iki adım mı atsın üç adım mı atsın şeklinde konuşabiliriz ama bunun için bu 
saygının ve karşılıklı anlayışın gerçekleşmesi gerekiyor. Hep konuşuyoruz, tolerans, tolerans 
diye. Aslında bütün tolerans çalışmalarının temeli bu uyum konusunda da karşımıza çıkıyor ve 
benim aslında umutlu bakmamın da bir sebebi bu. Aslında tolerans bizim bizden farklı olan 
insana karşı duyduğumuz tahammül. Bu bir tahammül aslında yani benim gibi olan bir insana 
benim tolerans duymam hoşgörü duymam gibi bir şey zaten söz konusu değil. Biz zaten 
laylayloy gayet güzel geçiniyoruz ama benden farklı, rahatsız oluyorum, hoşlanmıyorum ama 
bir takım haklara sahip olmasına karşı durmuyorum, onunla aynı yerde çalışabiliyorum, onunla 
komşuluk edebiliyorum, onunla sohbet edebiliyorum. Kutuplaşmış topl umlarda yaşıyoruz. 
Zorlaşıyor zaman zaman, illa bunun için göçmenlere de gerek yok. Kendimiz gibi 
düşünmeyenler, başka dine mensup olanlar işte başka mezhebe mensup olanlar gibi ve benim