bağlanmamal ı; bu konularda akl ım karışıyor, çok k ısa bir süre için bile 
olsa, kendim olmak, ben olmak isterdim, belki dedemde görürüm kendimi, 
gösterirse tabii, ama gösterecek, beni sevecek ve bana o içinde gizli olan 
adamı gösterecek, aynay ı benim yüzüme tutacak kendi içini göstererek, 
göreceğimden ho şnut kalacak m ıyım acaba, bu duygular ımdan geçenlerde biraz, 
çok az Haluk'a söz ettim, bunlar ı konuşabileceğim tek insan gene de o; 
dedemle bunlar ı konuşamam, bunlar ı anlamaz, Haluk anlar, garip bir şekilde 
o da bana benziyor, neyse Haluk'a söz ettim, o yüzüme bakt ı, biraz daha bakt ı 
ve hiç beklemedi ğim, onda daha önce hiç görmedi ğim sinirli bir sesle, 
"Nereden ç ıkarıyorsun böyle abuk sabuk dü şünceleri?" dedi bana, şaşırdım, 
anlattığım bu garip, kar ışık, zor anla şılır şeyleri bir tek o anlar 
sanmıştım, biraz hayal k ırıklığına uğradım, ama sonra dü şündüm ki, belki 
de anlad ı ne dedi ğimi, belki de anla şılmaması gerekeni anlatt ım ona ve o 
bunu anlad ı... 
188 
OTUZ ÜÇ 
Fayton, Arnavutköy'deki kö şkün önünde durunca, deminden beri tekerleklerin 
tekdüze gürültüsüne al ışmış olan Hüsrev Bey birden sessizli ği yadırgadı, 
çevre zifiri karanl ıktı, faytonun iki yan ındaki fenerler, mu şamba 
başlıkların altında ölü gözü gibi yan ıyor, hiçbir yan ı aydınlatmıyordu. 
Faytoncu arkas ına döndü. 
— Burası beyim, geldik. Sizi içerde bekliyorlar. 
Hüsrev Bey arabadan inerken, faytoncuya para vermeyi dü şündü bir an, sonra 
arabacının da Teşki-lât'ın adamı olması gerekti ğini düşünerek, para 
vermenin yak ışıksız kaçaca ğına karar verdi. 
Gece ılıktı. Çevrede hiç ışık gözükmüyordu. Karanl ıkta, alışkanlıkla 
tabancas ını şöyle bir yoklad ıktan sonra d ış kapının merdivenlerini ç ıktı, 
nedense çevredeki ıssız karanl ık hoşuna gitmi şti, kendi kendine gülümsedi. 
Büyük kap ının ortasındaki aslan kafas ına benzer topuzun üstündeki halkay ı 
üç kez vurdu. 
Kapı hemen aç ıldı, bu kadar çabuk aç ılacağını ummayan Hüsrev Bey bir an 
hazırlıksız yakalanm ış gibi şaşırdı, belli ki adam hemen kap ının ardında 
bekliyordu. 
Kapıyı açan uzun boylu adam, Hüsrev Beyin yüzüne bakt ıktan sonra "Buyrun," 
deyip yol verdi, son- 
189 
ra başını dışarı uzatıp çevreyi kolaçan etti, yeniden kap ıyı kapatıp Hüsrev 
Beyin önüne dü ştü. 
Halılarla kapl ı basamaklardan ç ıktılar. Merdiven ba şına bir idare lambas ı 
konmuştu, içerisi lo ştu. Üst kattaki bir odan ın önünde durdular, içerden 
sesler geliyordu. Adam, kap ıyı vurup içeri girdi, ard ından da Hüsrev Beye 
yol verdi. 
içerde dört ki şi vardı. Hüsrev Bey, yaln ızca Hakk ı Beyi tan ıyordu 
aralarında. Onunla da, İstanbul'a geldi ğinin haftas ında Cemiyetin 
merkezinde tan ışmışlardı. Hüsrev Beye emirleri Hakk ı Beyden alaca ğını 
söylemişlerdi. T ıknaz, bir perçemi hep fesinin d ışına taşan, sald ırgan 
bakışlı, yakışıklı bir adamd ı. Otuz ya şlarında gözüküyordu. 
Öbür üçünü tan ımıyordu ama ba ş köşede oturan iri yar ı adamın Yakup Cemil 
Bey oldu ğunu tahmin etti. Hakk ında anlat ılan efsaneleri dinleye dinleye, 
daha görmeden tan ımış gibiydi. Yakup Cemil, ceketini ç ıkarmıştı. Belinin 
iki yanına iki nagant tabanca soku şturmuştu. Hüsrev Bey, Yakup Cemil'in 
tabancalar ını göstermekten ho şlandığını anladı.