ı «c KADERİN CİLVESİ 
de .olmadan kaza türünde ne büyük fenalıklara uğruyor. Bun- • 
dan sonra muhabbet ticaretiyle geçinen kimselere kötü gözle 
bakmayacağım. Ve zavallı adamlar, siz bu kötü mesleğe kim-
bilir ne derin bir mutsuzlukla sürüklendiniz? Evet, yazık ol­
muş diyerek o talih kurbanlarına acıyacağım. 
Herif dışarıda zili çekiyor. Biz içeride bir türlü hiçbir şe­
ye karar yej emiyoruz. Aklımı kaçırmamak için nihayet bazı 
teselli yollan araştırmak zorunda kaldım. Belki bizimkisi de 
fazla bir tutuculuk, pek çiy bir kuruntu... İşi gereğinden fazla 
büyülterek, evhama kapılarak üzülüyorduk. Herhangi bir eve 
niyetleri bozuk kiracılar taşınabilir. Bunda mal sahibinin na­
musunu ciddi bir biçimde zedeleyecek, onarılması mümkün ol­
mayan ne gibi bir fenalık vardır? Öyle namuslu insanlar tanı­
yorum ki, Beyoğlunda genelevicilere kiralanmış apartımanla-
rının geliriyle geçiniyorlar. Hükümet bile bu ticaretten vergi 
aiiyo/. ,, 
Şemi'yi kapının önünden koğmakla iş bitmiş olmayacak­
tı. Herhalde herifle görüşüp anlaşmamız gerekiyordu. İçimden 
böyle bir teselli yolu buldum. Ancak sinirlerime büsbütün hâ­
kim olamıyordum. Asık bir suratla kapıyı açtım. Hafif şişman 
göbeğinin üzerinde altın kordonunu sallayarak güler yüzle içe­
ri girdi. Selâmlaştık! 
O bendeki çatkınlığa dikkat etmeyerek: 
— Affedersiniz birader, başka^ işlerim çıktı da gelemedim. 
— Ama sizin yerinize gelenler oldu. 
Şemi, gözlerini gözlerime çengelleyerek büyük bir şaşkın­
lıkla sordu: 
— Kim? Kimler? 
—ı Bir delikanlı ile bir genç kadın. 
— Adları? Sanları? 
— Kendi sözlerine bakılırsa biri Nusret Bey, öbürü Ülfet 
Hanını imiş. 
— Vay kepazeler... Vay edebsizler... 
— Sizin adınıza baş vurdular. Kapıyı açınız, evi gezip 
göreceğiz dediler. Yarın öbürgün taşınacaklarım söylediler. 
Tabii biz de kapıyı açtık. Bu çifti içeriye aldık. Yukarı çıktı­
lar.