43 
DEVLET 
Refik alışkanlıkla hizmetçi kadının hatırını sordu. Onu her 
görüşünde yaptığı gibi Nişantaşı'ndaki evi, Emine Hanimi, 
annesini, Perihan'ı, başka şeyleri hatırladı. Merdivenleri çıkarken 
yukarıdan gelen kahkahaları duyunca, "Şimdi neşelerini kaçı­
racağım!" diye düşündü. Bu eve her gelişinde, kendisini neşe 
kaçıran, insanlarda hüzün uyandıran biri olarak görüyordu. 
Muhtar Bey'in kendisini başka milletvekilleriyle tanıştırmak için 
verdiği yemeği hatırladı. Refik, tanıştığı milletvekillerine tasa­
rılarını anlatmış, onlar da bu tasarıları çok beğendiklerini 
söylemişler, ama sonra kendileri için asıl değeri olan şeye, siyaset 
dedikodusuna gömülmüşlerdi. "Evet, yardımlar başarılı olmadığı 
için acınması ve biraz da karşısında suçluluk duyulması gereken 
biriyim ben onlar için... Beni görünce işte bu yüzden neşeleri 
kaçıyor!" Bunu daha önce de düşünmüş, onların neşesini ka­
çırmamak için tasarılar yapmış, ama bunların sonunda da gene 
neşe kaçırdığını görmüştü. Son basamakları çıktı ve Muhtar Bey'in 
şık bir frak ve babacan tavırla kendisine baktığını gördü. 
"İşte sonunda geldi!" dedi Muhtar Bey. "Genç inkılâpçı ara­
mızda." Refik'in uzattığı eli sertçe sıktı. "Nerede kaldın? Gezdin, 
gördün değil mi? Her şey nasıl? İyi mi? Peki, beni nasıl buldun 
bakalım?" 
"Siz de iyisiniz, efendim," dedi Refik. Sonra odada alışmadığı 
bir hava hissederek çevresine baktı. 
—Refet Bey ile Nazlı gülümsüyorlardı. Nazlı'nın yüzünde bir 
tuhaflık vardı. Ömer de gülüyordu, ama odada değil de başka 
bir yerdeymiş gibiydi. 
"Gördünüz mü, beni çakı gibi buldu delikanlı!" dedi Muhtar 
Bey. "Hadi sofraya oturalım da bana gördüklerini anlat. Ben ne 
diye bütün sabah evde oturdum sanki? Sen şuraya geç, sen de 
böyle... Yemek nerede kaldı? Hatice Hanım, yemek?" 
Hizmetçi eti fırından çıkardığını, ama daha soğumadığını, 
sofraya gelecek gibi olmadığını söyledi. Bunun üzerine Muhtar 
Bey bir şişe şarap daha getirmesini istedi. Nazlı ile Refet Bey ona 
TW2