hissetti. Silmeye çal ıştıysa da pek ba şaramadı. Kahvalt ı son- 
rası çocuklar ını okul servisine u ğurlarken, David ile kap ıda 
ayaküstü birkaç kelime payla şırken bile o i ğreti gülümseme 
orada tak ılı kaldı, teninin alt ına kazmm ışçasma. 
Yüzünün ifadesi ancak herkes gittikten sonra bir basma 
mutfağa döndüğünde değişebildi. Tebessüm yerini durgunlu- 
ğa devretti. B ıkkın gözlerle etraf ı süzdü. Mutfa ğın her yan ı 
batmıştı. Yarısı yenmiş omlete, m ısır gevreği kâselerine, kir- 
li tezgâha bakt ı. Gölge, sab ırsızlıkla yürüyü şe çıkmayı bekli- 
  
yordu bir kenarda. Ama iki fincan kahve ve koca bir bardak 
multivitamin içece ğinden sonra bile Ella o kadar takatsizdi 
ki, ancak bahçeye kadar ç ıkarabildi köpe ği. 
Geri döndüklerinde telesekreterin k ırmızı ışığının yanıp 
söndüğünü gördü. Dü ğmeye basar basmaz Jeannette'in kadi- 
femsi sesi oday ı doldurdu: 
"Anne, orada m ısın? E, herhalde yoksun, yoksa ahizeyi 
kaldırırdın. (Kıkırdama sesi). Sana çok k ızdım biliyor mu- 
sun? Ama şimdi geçti. Yapt ığın yanlıştı tabii, Scott'u arama- 
malıydın. Gerçi neden böyle yapt ığını anlıyorum. Mami ş, be- 
ni sürekli koruyup kollamana gerek yok. Kuvözdeki prema- 
türe bebek büyüdü. Üstüme bu kadar dü şme! Bırak kendi 
ayaklarımın üzerinde duray ım, olur mu?" 
Ella’nın gözleri doldu. Akl ına Jeannette'in ilk do ğduğun- 
daki hâli geldi. Teni ac ınası kırmızı, minnac ık yüzü k ırış kı- 
rış, parmak uçlar ı neredeyse şeffaf bir bebekti. Akci ğerleri 
tam olarak geli şmediğinden haftalarca solunum cihaz ına 
bağlanması gerekmi şti. Bu dünyaya öyle haz ırlıksız gelmişti 
ki. Kaç gece uykusuz kalm ıştı Ella. Vaktinden evvel do ğan 
bebeğinin hayata tutundu ğundan emin olabilmek için her so- 
luk alışverişine dikkat kesilerek nas ıl beklemi şti günbegün, 
haftabehafta. İşte en son o zaman dua etmi şti Tanrı'ya. 
Mesaj sona ererken Jeannette'in sesi dalgaland ı. "Anne- 
cim seni çok seviyorum, sak ın unutma." 
Ella gülümsedi. Akl ı hemen Aziz Zahara’n ın yazdığı mesa- 
ja gitti. Demek Guatemala'daki K ırık Kalpler A ğacı işe yara- 
mış, Aziz'in dile ği gerçekle şmişti. En az ından yar ısı! Jean- 
nette annesini aray ıp bu mesaj ı bırakarak üstüne dü şeni 
yapmıştı. Şimdi sıra Ella'dayd ı. 
Kızını cepten arad ı. Ve onu üniversite kütüphanesinde 
ders çal ışırken yakalad ı. 
"Canım mesajını dinledim. Olanlardan dolay ı çok üzgü- 
nüm. Beni affet." 
  
108 
Jeannette hafifçe iç çekti. "Dert etme art ık. Mesele yok anne." 
"Hayır var" diye üsteledi Ella. "Senin hislerine daha sayg ı- 
lı olmam gerekirdi. Hayat ına bu şekilde kar ışmaya hakk ım 
yoktu." 
Jeannette ya şından beklenmedik bir olgunlukla, "Unuta- 
lım gitsin, olur mu?" dedi. "Her ailede olur bunlar." Duyan da 
zannederdi ki anne oydu, Ella da isyankâr k ızı. 
"Tamam" dedi Ella rahatlam ış bir şekilde. 
O zaman Jeannette alaca ğı cevaptan korkarcasma müte- 
reddit, mahcup, k ısık sesle sordu: "Anne, o gün telesekretere 
bıraktığın mesaj var ya, bana çok dokundu. Do ğru muydu o 
dediklerin? Gerçekten mutsuz musun?" 
"Tabii ki mutsuz de ğilim, o günkü ruh hâlime ver sen o laf- 
ları" diye geçi ştirdi Ella. "Üç tane harikulade çocuk yeti ştir- 
dim, nas ıl mutsuz olabilirim?" 
Ama Jeannette pek ikna olmam ıştı: "Kast etti ğim, babam-