verrnedi. Kom�ular agit yakar gibi feryat eden annenin yar­
d1mma ko�tular, Mustafa'y1 yerden ahp doktora gotiirdiiler. 
<;ocugun yaralan dikildi, sanld1; ne var ki Mustafa kendine 
gelemiyordu, hayatmdan limit kesilmi�t i." 
Profesor, gozlerini delikanhya dikti: "Mustafa inan o s1-
rada olseydi," dedi, "belki de uzun y11lar, mekanik kolunda 
iyi bir ogreticiden yoksun kalacaktik. Belki de dun seninle 
tam�amayacaktik, belki hir;bir zaman tam�amayacaktik. Ya­
ni demek istiyorum ki bizim iilkede her �ey pamuk ipligine 
bagh. Belki de nice Mustafa inan'lar damdan dii�tiikten son­
ra bir daha kendilerine gelememi� lerdir; belki de daha once­
leri, dogum sirasmda filan olmii�lerdir." Gen<; adama hafif 
alayla bakarak giiliimsedi: "Belki nice Mustafa inan'lar da 
biitiin goriinmez ve goriiniir kazalan atl attiklan halde, ne 
yapacaklanm bilemedikleri ir;in damdan dii�mekten beter ol­
mu�lardir. Ne dersin?" Delikanh olaym heyecamm ya�1yor­
du: "Peki iyile�ebildi mi Mustafa inan?" dedi. Profesor mah­
zunla�ti: "Kim bilir? Belki de omrii boyunca bu sarsmtmm 
izlerini ta�1m1�tir. Belki de s1k s1k hastalanmas1, zay1f biin­
yeli olmas1, hemen yorulmas1 bu yiizdendi. Belki de bu yiiz­
den tam saghkh bir adam olamam1 �ti. 
Hiiseyin Avni Bey de oglunu baygrn bir durumda yatar­
ken goriince, "Bu r;ocuk artik adam olmaz, diye mmldan­
m1�ti. "Ne oldu bu r;ocuga han1m?" Rabia Hamm olay1 koca­
smdan saklamak istiyordu! Mustafa'mn dii�ii�iinden kendini 
sorumlu tutuyord u: Gozlerini baglamasayd1m oglan damdan 
dii�mezdi. Kom�ularla sozbirligi etmi�lerdi: Mustafa merdi­
venden dii�tii bey. Mustafa'nm babas1 bu masala inanmad1. 
Durumu anlam1�ti: "Bu r;ocuk iflah olmaz artik, diye tekrar­
lad1. Mustafa bir daha damdan dii�medi; Rabia Hamm da bu 
olaydan sonra r;ocuklanm damda yatinrken ayaklanndan 
yataga baglamay1 ihmal etmiyordu. 
Kiir;iik Mustafa bir sure sonra iyile�ti; ama dii�ii�iin sar-
25