çıkmadıkları halde başlarına bir şey gelmeyenler de var.
Onlar bir bakıma kaybediyorlar. Eksik olsun böyle kazanç.Ben ölüyorum: görmüyor musunuz? Yazık diye üzülecek-ler. Fakat, haklı çıkmanın sevinci içlerini ısıtacaktır. Beterolsunlar diyeceğim; oysa beter olan benim.
Sahneden bana yeni doğmuş bir bebek gibi bakan Os-
wald Alving’i hiçbir zaman aklımdan çıkaramayacağım. Ni-etzsche de böyle olmuş diyorlar. Nietzsche. Oswald Alvinggibi bir hiç değil ki!
6 Mart
Yolculuktan bu sabah döndüm ve hemen hastalanarak gene
yatağa düştüm. Eve yeni dönmüştüm: akşamüstü Günse-li’ye uğramayı düşünüyordum ve öğleden sonra birden ate-şim yükseldi. İçimde yaşama arzusu kalmadığı için iyileş-miyorum herhalde. Şimdi yanımda Günseli olsaydı iyileşir-dim diye düşünüyorum. Annemle de haber gönderemem.Hastalığım düşündürüyor beni: bu ateş beni korkutuyor.Kötü ve çaresiz bir hastalık mı acaba? Yatağın içinde, hiçbirşey yapmaya cesaret edemeden korkuyorum. Kafka’nınkorkusu gibi değil; insanın evrendeki hiçliğiyle ilgili birkorku değil. Anlamsız bir korku. Zavallı bir böceğin vücu-dunda duyduğu ve anlamını bilmediği bir korku. Bitkiselbir korku.
Beni kötü yetiştirdiler. Annem de, babam da bana gerekli
eğitimi vermediler. Yaşamak için demek istiyorum. Bana ya-şamasını öğretmediler. Daha doğrusu, bana her şeyin öğre-nilerek yaşanacağını öğrettiler. Yaşanırken öğrenileceğiniöğretmediler. Ben de kolayca razı oldum bana öğretilen buyanlışlara. İnsan, kendi bulurmuş doğru yolu. Ben bula-mazdım. Bana, başkalarına gösterdikleri basmakalıp yolları
611