FAKİR BAYKURT
 
17
 
 
«Yeter ula, yeter başımın etini yediğin! Irât dirlik vermedin ula! 
Öyle nefret oldum ki senden! Sade senden mi? Hepinizden! Aha 
gidiyor
um! ..»
 
Ardından bakıp kaldılar.
 
Bakıp kaldıklarının, alay ettiklerinin farkındaydı. Komşu 
tarladakiler de çakmışlardı belki olup bitenleri. «(Çaksınlar!)» dedi. 
«(Vızz gelir bana!)» Yürüdü. «(Yoksul gönlüm onlara mı bağlı? Canım 
kölge istiyor, ayıp mı? Bi
r kölgede serinlemek
 
istiyor...)» Göğsü bağrı daha gür terlemiş, koltuk altlan, hem de 
apışaraları ıpıslak olmuştu.
 
Yürüdü. Geriden bakınca bir asma kütüğü gibi görünüyordu. Çok 
yaşamış, görmüş geçirmiş bir dağ adamına benziyordu. «(Dağ 
adamına benziyorum 
ya, benziyorum!)» dedi. «(Getirip mıhlamışlar 
Tozak kırma: İki parça kıraç toprakla boğuş bubam boğuş! Ahir 
ömrün ucuna geldik, hâlâ boğuşuyoruz!)»
 
Buğday biçtikleri tarla, Tozak kırının alt ucuna düşüyordu. Köy, 
kıracın üst başındaydı. «(Köy olup da...)»
 
Kıracın ortasından, biçilmiş tarlalardan, kurumuş gelin
-
 
güvey 
otlarına, kuşekmeklerine, çobançantalarına, koyungözle
-
 
rine basa 
basa köye doğru yürüyordu. Nalınları toprağa gömülüyordu. Çıkarıp 
eline aldı. Tabanları, dikenler acıtmayacak kadar kalınlaşmış
, oğlunun 
deyimiyle «araziye uymuş»tu. «(Uymasın da ne yapsın ayaklarım?)» Pur 
taşlarının üstünde bir karıştan fazla kalınlığı olmayan toprak, içi köz 
dolu kül taba
-
 
bakası gibi sıcaktı. Yakıyordu. Rastladığı yılanlar, tarla 
sıçanları, emecenler, yeşilista
n gücüleri bayılmışlardı. Serçe kuşları ölü 
mü, diri mi, belli değillerdi.
 
Toprak yanıyordu.
 
*
 
**
 
Kaplumbağa gidiyordu.
 
Boynunu uzata uzata yürüyordu. Yılmamıştı. Deminden beri 
belki yirmi metre «yol» almıştı. Yürüdükçe kendine güveni artıyordu;