504 Yaşar Kemal -Dağın Öte Yüzü 
"Ya benim yaram? Elin değer değmez iyileşti. Bu da mı yalan?" dedi. 
İşte bunun üstüne Taşbaşın eski öfkeli hali üstüne geldi, küplere bindi: 
"Behey Allahın belası kan," diye bağırdı. "Ben mi iyi ettim başını? Meryemce-
nin ilacı iyi etmedi mi? Gözü kör olası karı. Demek ben ermişim ha?" 
Kadın: 
"Başım ... " dedi. 
Taş baş: 
"Başın yerin dibine batsın," dedi. Önündeki açık başı iteledi. 
Bu yalan ocağının birinci tutuşturucusu bu kadındı . Onun önüne geçmeliydi 
ilkin. Öfkesi indi, düşünmeye başladı. Hemencecik de buldu. 
Sakin sakin: 
"Ben ermişim ," dedi. "Bildirmek istemiyorum ama herhalde ben iyice ermiş 
olacağım ki ... Öyle değil mi, kan?" 
Kadın kıvançlı: 
"Öyle, kurban olduğum Memedim ," dedi. "Sen öyle bir ermişsin ki, yedi kat 
göğün üstüne çıkmışsın. Köylüler diyorlar ki ermişler hiçbir zaman ermişlikleri­
nin farkına varamazlar." 
Taş baş: 
"Şimdi öyleyse beni dinle," dedi. "Bundan sonra bu eve Ali kardaştan, Mer-
yemce Anadan başka kimseyi almayacaksın. Olur mu?" 
Kadın: 
"Olur ama," dedi, "komşudur, nasıl git derim?" 
Taşbaş sözünü sürdürdü: 
"Dışarda, köyün içinde benden hiç mi hiç söz etmeyeceks in." 
"Soruyorlar. Sorunca da ... " 
"Şimdi sana söylüyor um, karı. Eğer benden söz edersen iyidir, kötüdür, uyu­
du uyandı gitti geldi, dersen bil ki ben ermişim, seni çarpanm, çont ederim, göz­
lerini de çıkarınm. Öteki dünyada yerini cehennem yaparım ." 
Kadın korktu . Neredeyse ayağına kapanacaktı: 
"Etme bana bunları, Memedim Efendimiz ," dedi. "Hiç ağzımı açmam." 
Taşbaş bu buluşundan kıvançlı "ermişlik işe yarıyor," dedi içinden. Biliyordu 
ki artık kadın bir daha ağzını açıp, kendisi için bir yerde bir tek söz bile söyleye­
meyecekti. 
Taşbaş karısına ermişliğini kendi diliyle söyledikten sonra, kadın iyice başka­
laştı. Onun sesini bile duysa bütün bedeni ürpermeler içinde kalıyordu. 
Taşbaş gittikçe umutsuzluklara düşüyor, hiçbir kurtuluş yolu bulamıyordu.