Kitaplann dünyası. tehlikeliydi, bilhassa romanlann. 
O kurgusal yol insanı kolaylıkla hayaller evrenine 
götürebilirdi, her şeyin akışkan ve mümkün olduğu o 
tekinsiz evrene. İnsan ne olduğunu anlamadan öyle 
bir kapılıp giderdi ki bu aıeme, bağı büsbütün kopabi­
lirdi gerçeklikle. 
BABA VEPiç 
İlerleme diye bir şey yok. Yazdıkça kolaylaşnuyor 
yazı. Yazdıkça ustalaşmıyor yazar; ustalaşıığına ina­
nıyorsa şayet, mekanikleşiyor demektir. Her kitapta 
kendini tekrar eden bir endişe döngiisü var. 
Yaratmanın öteki ucu yok olıuak. Sonra kendi külle­
tinden, yeniden ditilıuek hayal gücünün yelkenine 
sanlarak. Tekrar ve tekrar. 
MED-CEZİR 
Uçurumun kenannda dunnuş düşünürken yazacağın 
kelimeyle atacağın adınu ve sorarken kendine yaza­
madığın takdirde aşağıya düşmenin nasıl da korku­
rucu olacağım, yazı rutar daha beterini sunar: Uçuru-
mu yutarsın yazdıkça. . 
MED-CEZİR 
115