272 Yaşar Kemal -Dağın Öte Yüzü 
Elif boğazlıyorlar gibi: 
"Aliiii ... " diye bir çığlık attı. "Aliiiii ... çulu ver! Ocağı ını batırdın. Çocukları­
mı öldürdünr· 
Aliyi, çulu bıraktı. Çuvalları, sepeti, tenekeyi, yatağı, öteberiyi ağacın kökü­
ne yığınaya başladı. 
Yağmur hızlandı. Elifbiranda su içinde kaldı. Ateş sönmeye yüz tuttu. 
Ali yorganı başına çekti. Yatağın içine yumuldu. Hem seviniyor, hem ağrı­
dan kıvranıyordu. 
"Olmaz ol! Olmaz ol! Bat Ali bat! Senin yaptığını gavurlar, kan içiciler, yet­
miş iki dinliler yapmaz. Ana, ana kalk da şunun altından çulu çekelim. Benim 
gücüm yetmiyor ana." 
Ali öfkeyle yataktan fırladı: 
"Haydi dediğin olsun başımın belası avrat," dedi. "Gözü çıkası. Bu aslan 
yağınura çadır para eder mi7 Sen hiç yağmur görmedin mi?" 
Ateşte azıcık bir ipilti kaldı. Neredeyse sönecek. Yağmur düştükçe cızırdıyor. 
Meryemce kalktı çula yapıştı. Onu gören Elif de öteki ucundan yapıştı. Çulu 
ateşin üstüne tuttular. Elif eğildi bir eliyle ateşi ölçerdi. Biraz daha odun koydu. 
Ateş azıcık daha parladı. 
Yağmur, şimşeği, yıldınmı , gürültüsüyle yukardan aşağı karanlık bir ırmak, 
bir deniz gibi durmadan iniyordu . Bir anda yer göllendi. 
"Haydi dediğin olsun. Bakalım para eder mi akılsız avrat. Şu çulu ortasın­
dan bir dala bağlamalı. Ben ağaca çıkamam ki ... Ayaklarım tutmaz. Şiş. Bağlaya­
cak ip de yok ki ... " 
Elif elinde tuttuğu çulun ucunu ona verdi. 
"İp de var, her bir şey de var. Ağaca da ben çıkarım." 
Ağaca çabalaya çabalaya tırmandı. ipin ucunu dala bağladı. 
"Ver çulunorta yerini, tam ortasını..." 
Onu da bağladı. Aşağı indi. 
Çulun dört köşesinde geçen yıldan kalma ipler öyle takılı duruyordu . Bir 
köşeyi ağacın gövdesine, öteki ucunu da bir çirişe bağladı. 
"Bir kazık, bir kazık çak şuraya Ali! Çabuk, çabuk ol!" 
Ali öyle durmuş düşünüyor, uyur gibiydi. 
Elif çırpınıyordu. 
"Bir kazık. .. " 
Edemedi, Aliden umut yoktu, ocaktan yarısı yanmış bir odun çekti, öteye 
bir taşla çakmaya başladı.