Ayaktakımı alayının başına varınca Şems asas ını bayrak 
gibi havaya kald ırdı ve avaz ı çıktığı kadar ba ğırdı: "Durun!" 
Kalabalık şöyle bir dalgaland ı. Adamlar kad ını itip kak- 
mayı bırakıp, yollar ını kesen bu siyahlar içindeki ç ılgına 
baktılar. 
"Utanın, bu ne hâl?" diye ba ğırdı Şems ve asas ının demir 
ökçesini yere vurdu. "Otuz adam bir kad ına karşı, öyle mi? 
Adil midir bu yapt ığınız?" 
Ablak suratl ı, iriyar ı, bir gözü tembel bir adam derhal öne 
çıktı. "Bu kad ın adil davran ılmayı hak etmiyor ki" dedi. 
"Adalet hak edene verilir." 
Tavrına bakılırsa kendini bu güruhun lideri ilan etmi şti. 
Yaklaşınca adam ı tanıdım. Baybars ad ında bir muhaf ızdı. 
Konya şehrinin tüm dilencileri yaka silkerdi ondan. 
"Bu kadın cemaati kand ırmak için erkek gibi giyinip cami- 
ye sızdı ve utanmadan Müslümanlar ın arasına karıştı" diye 
devam etti Baybars. 
'Yani sen şimdi diyorsun ki bu insan evlad ı camiye vaaz din- 
lemeye gelmi ş, buna ne ceza verelim, öyle mi? diye sordu Şems. 
"Ne zamandan beri Cumaya gelmek suçtur, sorar ım size?" 
Kalabalıktan çıt çıkmadı bir an. 
Öfkeden yüzü k ıpkırmızı bir başka adam, "Kad ınlara Cu- 
ma zaten farz de ğil, gelmesinler!" diye hayk ırdı geriden. "Üs- 
telik bu kad ın iffetli bir avrat de ğil. Orospudur! Mübarek ca- 
mide ne i şi varmış?" 
Bunun üzerine arka s ıralarda birkaç ki şi gemi az ıya aldı. 
Hem-avaz ba ğırdılar: "Kaltak! Soysuz!" 
Galeyana gelen bir delikanl ı öne atıldı, kadının sarığına ya- 
pıştığı gibi var gücüyle as ıldı. Sarık çözülünce kad ının parlak, 
uzun, bu ğday sarısı saçları dalga dalga saç ıldı. Herkes nefesi- 
  
ni tuttu. Fahi şenin gençli ği, güzelli ği insanın aklını alıyordu. 
Şems ahalinin içindeki kar ışık hisleri bilmi ş olacak, herke- 
se seslendi: "Karar verin karde şlerim. Bu kad ını hor mu gö- 
rüyorsunuz, yoksa ho ş mu görüyorsunuz?" 
Bunu demesiyle Şems'in fahi şenin elini tutup kendine do ğ- 
ru çekmesi bir oldu; böylece kad ını bir hamlede ayaktak ımm- 
dan uzakla ştırdı. Genç kad ın dervişin arkas ına sığınıp, ana- 
sının eteklerine gizlenen küçük bir k ız çocuğu gibi oldu ğu 
yerde sindi. 
Baybars Şems'in üstüne yürüyerek sesini yükseltti: "Büyük 
bir hata yapmaktas ın derviş. Bu şehrin yabanc ısısın, bizim 
âdetlerimizi bilmezsin. Sen bu meseleye burnunu sokma." 
Bir başkası lafa girdi: "Hem sen ne mene dervi şsin? Fahi- 
şe korumaktan önemli i şlerin yok mu?" 
Şems-i Tebriz! bir süre itirazlar ı değerlendirir gibi sessiz- 
ce durdu. Yüzünde öfkeden eser yoktu. Sakin ve kararl ıydı: 
"Peki siz en ba şta bu kad ını nasıl fark ettiniz? Demek cami- 
ye gidip, sa ğdakine soldakine bak ıyorsunuz. Hakiki mümin, 
yanındaki çıplak dahi olsa haram ı fark etmez. Her kim ger- 
çekten Allah' ı zikrederse, O'ndan ba şka her şeyi unutur. Siz 
bugün asl ında bu kad ını enselemediniz, kendinizi ele verdi- 
niz! Onu yakalayarak akl ınızın fikrinizin ba şka yerde oldu- 
ğunu gösterdiniz! Şimdi camiye geri dönün, in şallah bu sefer 
doğru dürüst iman edersiniz." 
Koca soka ğa tuhaf ve kesif bir sessizlik çöktü! Kald ırımlar- 
da uçuşan toz topaklan d ışında hiçbir şey ve hiç kimse k ıpır- 
dayamadı. 
Nihayet Şems-i Tebrizî asas ını sallayarak, "Haydi, hepi- 
niz! Geri dönün, do ğruca Mevlâna'y ı dinlemeye" diye kalaba- 
lığı kışkışladı.