parmağındaki yüzüğü gösterdi ve gülümseyerek Ömer'e baktı. 
Ömer sözkonusu edilenin kendisi olduğunu anladığını gös­
termek için başını sallıyor, bir yandan sabahtan beri takındığı 
alaycı ve küçümseyici suratla Nazlı'ya bakıyor, bir yandan da 
elinde olmadan Nazlı'nın arkadaşına gülümser gibi yapıyordu. 
Sonunda bir karara vararak iki adım attı. Kendini Piraye'ye tanıttı, 
beğenildiğini bilen bir damadın gururlu bakışıyla sağa sola 
sallandı ve suratını astı. 
Bu sırada Muhtar Bey Refik'e sokularak: "Bak, bak, adliye 
bakanı geçiyor, seni tanıştırayım mı?" dedi. Kimseye yüz ver­
meden acele acele yürüyen bakanı seyrederken: "Aman, onun 
kurumundan da yanına yaklaşılmaz," diye ekledi. 
Refik de kalabalığa tanıdık bir yüz görmek umuduyla bakı­
yordu. Özellikle Süleyman Ayçelik'le karşılaşabileceği düşüncesi 
sabahtan beri aklının bir köşesini kemiriyordu. Teşkilâtçı yazarın 
tatilden döndüğüne, onbeşinci yıl törenlerine katılacağından 
adı gibi emindi çünkü. Bir ara kalabalık arasında bir yüzü yazarın 
yüzüne benzetti, ama daha önce yalnızca resimlerinden tanıdığı 
yazarın o gördüğü olamayacağına karar verdi. Kim olduğunu 
düşünürken yüz ona gülümsedi. Gülümsemekle yetinmedi. Bir 
topluluktan ayrılıp, Refik'e yaklaşmaya başladı. Üzerinde asker 
üniforması olan biriydi. Refik tanıdı: Amcasının oğlu Ziya'ydı. 
Bayramlarda tebrik kartları yollardı. Babasının sağlığında para, 
ölümünden sonra mirastan pay istemişti. Canı sıkılarak ona selâm 
verdi. Sonra göğsünün üzerindeki madalyayı görünce utanır 
gibi oldu. 
"Nasılsın? Burada ne işin var bakalım?" dedi Ziya. 
Refik: "Bir arkadaşlayım. Doğu gezisinden dönüyordum!" 
diye kekeledi. 
"Doğu gezisinden. Doğu gezisinden ha!" dedi Ziya. Refik'in 
onda hiç görmediği kararlı bir tavır vardı üzerinde. "Ee, nasıl 
buldun bakalım memleketi!" Bunu Muhtar Bey'i süzerek söy­
lemişti. 
Refik, Muhtar Bey'i, Refet Bey'i Ziya'ya tanıttı. 
Ziya: "Ee, nasıl buldun doğuyu?" diye yeniden sordu. "Dersim'e 
de gittin mi? Nasıl oralar, sütliman değil mi? Ordumuz her şeyi 
bastırdı." 
m