O an, baJının pevresindeki cam fanusun kalktığını duyumsa ­
dı. Aylardır aradığı buydu �ste: Kendi dilini konuJan biri. Ok­
yanusun ortasında susuzluktan ölen biri gibi, bunu aramı,stı. De­
linin bakıflarını ilk kez aynı yoğunlukta kar,sıladı, son dizeyi söy­
ledi. 
Onun ap Karnı İnsan Yüreği. 
GuZvabaninin tepkisi pok Jiddetli oldu. Upuzun, karmakarı ­
,sık bir tirada ba,sladı. Soluk almak ipin bile duraksamadan ko­
nu,suyor; makine/i tüfek merrnileri gibi sözcükler, cümleler, dize­
ler yağdırıyordu. Macbeth'den bir alıntı, Keats'in ünlü dizesi ... 
Onun dtpndak ileri pıkaramadı. Adamın ne düJünme hızına ye­
tifebiliyor, ne de pağrı,sım pizgilerini izleyebiliyordu. Kendisinin 
yol aptığı bu sabuklama ya -sabuklama olduğundan bile emin de­
ğildi-ne katılması, ne de el koyması olanaklıy dı. 
Birkap dakika ipinde bar sahibi Arnaudo, yanında iki garson­
la ko,sarak geldi, üpii birden, o arada edebiyattan felsefeye atla­
mıJ, Locke'dan söz eden adamı kollarından kavrayarak, kurban­
lık bir biiyükbaJ hayvanmı,scasına, dı,sarıya doğru sürükleme ye 
ba,sladılar. Aralarındaki bol küfüriii tartıJmadan tek bir cümle 
anlayabilmiJti. 
"Ben onunla konu,smak istiyorum. Seninle değil ki ONUN­
LA. Yalnızca konuJmak ... " 
Tiyatrocu/arın el koymasıyla, deli fazlaca itilip kakılmadan 
kapı dı,sarı edildi. Doğum gününün tek armağanı, korku np mu­
cizesi yok olup gitmi,sti böylelikle. Berbat hissediyordu kendini, sup­
luluk duyguları ipinde dertop olmuf, sigarasına sığınmıJtı. And­
re, BreziZvalılara özgü pi,skinlikle kolunu omzuna atmı,s -d,sıklar 
gibi birbirlerine dokunmadan duramazlardı-boynunu okfama­
ya baJlamıJtı. 
"Bu adamı tanıyorsun, değil mi?" 
"Hayır." 
"Senhor de Oliveira." 
56