elbisesinin renginin numaras ının 57-A, isminin Yabani Üzümler olduğunu 
görecekti; şalının numarası 60 -D'ydi, ismi Mağrur Gelenek. Saçında 
leylak rengi tüyler vardı ve bu günün şerefine küçük kaşık yerine daha 
büyük bir gümüş kaşık takmıştı.
"Vay!!" dedi Piyu, sesi hayretle dalgalanar ak, "erguvan ağacına 
benziyorsun!"
Gail iltifat edilmi ş gibi mahcup mahcup güldü. "Damat nerede?" diye 
sordu.
Damat yukarıda Sex Pistols'un Something Else'im {Bir Başka Şey) 
dinliyordu. Sağ ve esendi ama aklını kaçırmak üzereydi. Sabahtan beri 
dolabındaki bütün giysileri giyip çıkarmış, aynadaki palyaçodan gına 
gelmişti. Heyecanlıydı. Ama bunu belli etmemek için her zamankinden 
farklı giyinmemeye karar vermişti. Ama hesaplı resmiyetsizliğin zorluğu 
temelde bir oksimoron oluşuydu. İnsan sıradan olmaya ne kad ar 
uğraşırsa, o kadar uzaklaşıyordu sıra -danhktan.
İşte telefon çaldığında damat bu haldeydi.
"Bana burada saatin kaç olduğunu sormayacak mısın?" Def -ne'nin sesi, 
müşteriyle dolup taşan bir dükkânın kapısındaki çıngıraklar gibi 
neşeyle çınlıyordu.
"Orada s aat kaç?" dedi Ömer ama onun sesi diğ er dükkânla rekabeti 
çoktan bırakmış meteliğe kurşun atan komşu dükkânın kapısı gibi 
olgundu.
"Burada, şimdi saat tam 15:33."
"Ya? Ne var yok?"
"Salak!" dedi Defne. "Çok salaksı n."
Ömer buna ne cevap vereceğini bilemedi. Onun yerinde ağzında bir şeyler 
geveledi: "Aramana sevindim. Hayatımda çok büyük
278 •
değişiklikler oldu. Seninle konuşmak isterim."
"Konuşuruz merak etme," dedi, gizemli gizemli kıkırdayarak Defne. 
"Benim şimdi kapatmam lazım. Sen bir yere kıpırdama. Konuşacak bol bol 
zamanımız olacak!"
Telefon kapanmadan önce öyle tuhaf, öyle Defne'ye yakış mayan bir 
kalıkaha duydu ki başka birinin onun sesini taklit ederek kendisini 
kandırdığından şüphelendi Ömer. Manic Street Preachers' in Suicide is 
Painless {intihar Acısızdır) şarkısını koydu ve kendini yatağın üzerine 
yığılı kazaklarla pantolonların arasına attı. Üç dakika yirmi altı 
saniye.
"Bu müzik de ne şimdi? Yukarıda ne yapıyor? Benim bildiğim saatlerce 
hazırlanan gelinlerdir," dedi Piyu kaşlarını çatarak. Tam kaş çatmayı 
bırakırken televizyonun altında birkaç kırıntı tespit etti.
"O süpürgeyi bı rak, gel bir çikolata ye," diye onu teselli etti Gail. 
"Bizimki öyle bildik düğünlerden değil."
Onlarınki bildik düğünlerden olmadığı için otorite, tören ve  bürokrasi 
istememişlerdi. Akrabalar da. Abed'le Piyu memnuniyetsizliklerini 
saklamamışlardı, özellikle "akraba" davet edilmemesi konusunda. Yine de 
Boston'da ve muhtemelen bütün dünyada eşi benzeri olmayan, zira 
kalbinde kimseye karşı en ufak bir önyargı barındırmayan sıradışı bir 
hahamın kıydığı nikâh neşelerini yerine getirdi. Haham Mark başka başka 
dinden insanlar, gayler, lezbiyen-ler, ateistler, agnostikler, 
çokinançlılar dahil, kapısına gelen her türlü insanın nikâhını 
yargılamadan kıyardı, yeter ki birbirlerini sevsinler.
Eve dönünce yeni gelinin ilk yaptığı şey bir kutu bira açmak oldu.
"Newtoncu bir evlilik kuramı geliştirdik," dedi Ömer nağmeli bir sesle, 
kolunu tepeden tırnağa mor tonlarına bürünmüş karısının omzuna atarak. 
"Bütün evlilikler fark lı farklı başlayıp aynı şekilde bittiğine göre 
bunun bir sebebi işin içine kansan insanlar olmalı. Bu bağlamda bilgi