FAKİR BAYKURT
 
149
 
 
demezler mi?» 
diyor, bağırıp çağırıyordu.
 
«Deli lâfı değil bu söylediklerim, boklu Cennet!.. Sen şim
-
 
-
 
diye 
kadar akıllı saydığın dürzülerden böyle lâf duydun mu? Bana 
karışayım, daklaşayım deme, daha olmadı, gider bir bo
-
 
şanına davası açarım! Ben kendimi bu köyün bağ
ına bostanına bekçi 
tuttum, 
-
tum, 
-
tum!..» diyordu.
 
Yusuf, anasını oturtuyor:
 
«Elleme anam, uyma! Varma üstüne! Matuflamış o! Kendimi 
adadım diyor, hak huk istemem diyor, anlamıyor musun? Adanık bir 
herif olmuş o! ..»
 
Kızıyordu Kır Abbas:
 
«Sen anlamıyor mu
sun zibidi Yusuf! Helbet adanığım, hel
-
 
bet 
hak huk istemiyorum, sen anlamıyor musun?»
 
Bu sefer Cennet karı oğlunu tutuyor:
 
«Aman oğlum uyma!» diyordu. «Sen ona uyma, şimdi bir belâ 
çıkacak, alevî sünnü bütün köylere şan olacağız, aman oğlum...» 
Oğlunu bır
akıp kocasına dönüyordu:
 
«Eyi etmişsin Kır Abbas! Eferim! Kendini adamış da çok eyi 
etmişsin! Yarın Tozaklılar bilir kıymatını! Sana sırmalı sırmalı rübbeler 
verir! Çok eyi etmişsin!..»
 
Kır Abbas karşıya geçip bağırıyordu:
 
«Ben Tozaklılar benim kıymatımı b
ilsinler demiyorum; Onlardan 
rübbe istemiyorum! Ne demiş Yonuz aleyhüsselâm, eyi
-
 
lik et, at 
denize, balık bilmezse Halik bilir... Ben bir eyilik edip atıyorum 
denize. Yetmiş yıllık ömrümün en aşşa elli yılında size hızmat ettim. 
Unutulmadıysa size de çok 
eyiliklerim oldu. Şu zibidi Yusuf 
hastalandığında, sırtıma furup ta Hubuyar tekkesine götürdüm. Sen 
hasta olduğunda, seni de sırtıma furup Ankara yoluna endirdim. 
Oradan da Garkın köyüne daşıdım ki parpılatıp kurtarayım deyi. Siz 
eyilik mi bildiniz? Siz rü
bbeler mi verdiniz koluma, omuzuma? 
Verseniz bile kim dakar sizin rübbenizi? Ben ne sizden, ne komşudan, 
karşılık beklemiyorum! Ben kuru ekmek yimeye, ben eski geysi