SADIK alıp götürsen. Valla burama geldi artık. Alın . 
çocuklarınızı da ... Ben de hal kalmadı. 
: Yoo bak. .. Böyle döneklik istemem! Oğlanı 
sen evlat ederim dedin. Ben yalvarmadım. 
(Salıncağı gösterir.) Bunu da anası bilir artık. 
İster alır çalıştığı yere götürür, ister burda bı­
rakır. 
FATMA HANIM : (Artık bağırır.) İçim dayanma dıysa suç mu, 
ha! Fatma'nın haline, çocukların haline içim 
dayanmadıysa suç mu? .. 
SADIK : (Sakin) Öyleyse suç bende mi? O kadar na-
musumla çalıştığım günler oldu. Sekiz lira 
yevmiye ... İş bitince de, yallah Sadık dışarı ... 
Hani bunun emekliliği? .. Hani çocuk zammı, 
ha? 
FATMA HANIM : Bana ne söylüyorsun, aa! Ben hükümet kapı­
sı mıyım burda? İçme. Yine çalış. Şimdi sen­
dikacılar var, grevciler var. Her bir şey var. 
Ben ne biliym? Benim bileceğim iş mi? 
SADIK : Hani Fatrna'nm emekliliği? Hani çocuk zam-
mı? On yıldır hizmetçilik eder. Bir çocuk do­
ğurdu mu, yallah Fatma kapı dışarı ... 
FATMA HANIM : Düzen böyle kurulmuş. Ben ne yapayım? 
SADIK : Eh işte, madem öyle, madem Fatma karısı da 
çıkmıyor ortaya, bu çocuklar da burda kalır. 
Vicdan sahabıysanız bakarsınız, değilseniz 
atarsınız. 
FATMA HANIM : Hep vicdan sahibi olduğumuzdan değil mi 
bütün bunlar? Valla artık kararımı verdim. 
Alıp Kalkındırma Derneği'ne götüreceğim 
bunları. 
SADIK : Siz bilirsiniz ... 
(Çocuk ağlar. Fatma Hanım mutfağa koşarken 
kapı çalınır.) 
FATMA HANIM : Şu kapıya bakıver bari. Belki bir haber ... 
166