_ "Çok şirin bir şey, değil mi?" Perihan aynayı uzatmış gü-
lümsüyordu. 
Muhittin: "Ben onlar gibi saf olamam!" diye düşündü. "Ben 
günaha batmak istiyorum. Ne diye geldim buraya?" Aynayı aldı. 
Çerçevesi gümüştü. Orta yerinde bir ceylan resmi vardı. Öteki 
tarafını çevirdi, kendini gördü. "Çirkinim!" diye düşündü. "Ama 
iyi ki böyleyim! Yoksa çok kolay yetinirdim. Şair bile olamaz­
dım!" 
"Neler düşünüyorsun?" dedi Refik. 
"Ha?" 
"Daldın! Neler düşünüyorsun?" 
"Kendimi düşünüyordum!" 
Refik başını sallayarak gülümsedi. Bakışları: "Ah, sen şairsin!" 
diyordu. "Sen ilginç şeyler düşünürsün, bize benzemezsin!" 
Perihan: "Şu adamın şapkasına bakın!" 
Üçü birlikte dönüp baktılar. Muhittin ilginç bir şey görmedi, 
döndü, Perihan'ın yüzünü yandan gördü. Birden, "Güzel kadın!" 
diye düşündü. Perihan'ın küçük burnunu, yumuşak tenini 
görüyordu. Sekiz on saniye ona öyle baktı. Gene, "Güzel kadın!" 
diye düşündü ve korktu. "Ne yapıyorum? Şaşırıyorum galiba 
biraz! Kendimi ona bakarken görmek istemezdim. Güzel bir 
kadın insanı öldürür!" Eğlenceli ve yeni bir düşünce bulmuştu. 
Az önce de çirkin olduğu için sevinmişti. "Ben yakışıklı olsaydım, 
ya da karım güzel olsaydı şiir yazamazdım. Refik gibi pazar 
günleri yürüyüşe çıkar, salonlarda tombala oynardım!" Gözünün 
önünde Işıkçı ailesinin mutlu evi, gürültülü, cıvılulı yemek 
masası canlandı. "Oradaki o ışıl ışıl parlak havadan, tutkusuz, 
sakin, huzurlu ruhlardan, dengeli insanlardan hoşlanmıyorum!" 
diye düşündü. "Refik de onlardan biri. Oysa Refik eskiden..." 
"Çekirdek alalım mı?" 
Çekirdekçiye el ettiler. Omuzuna bir heybe asılı, kambur ihtiyar 
geldi. Çekirdek veriyor, gençlere bakıp neşeleniyordu. 
"Oysa Refik eskiden böyle biri miydi? Böyleydi tabii... Yoksa 
değişti mi? Ben de onun gibi değişebilir miyim?" Beş altı yıl 
öncesinin Refik'ini hatırlamaya çalıştı. "Mühendis okulunun 
koridorlarında hep gülümser, her türlü şakadan hoşlanırdı. 
Sabahlara kadar bizimle poker oynar, sonra biraz utanırdı. Bir 
158