Ahmet telefonun yanına oturdu. Birden Osman'ın ve hem­
şirenin konuşmayı dinleyeceğini düşünerek rahatsız oldu. Alıcıya 
boş boş baktı. Asıl canını sıkan şey İlknur'un evindekilerdi. O 
eve bir kere gitmiş, kendisinden hiç hoşlanıl madiğini görmüş, 
İlknur'a da elinden geldiği kadar az telefon etmişti. Telefon 
edecekse daha önceden İlknur'a edeceğini söyler, telefonu o saatte 
onun açmasını sağlardı. Alıcıya boş boş bakarken kapı açıklı 
ve birisi içeri girdi. Ahmet öteki kapıdan salona giren ayak 
seslerini tanıdı: Nermin'di. "Artık şimdi hiç edemem!" diye 
düşündü. Nermin, Ahmet'in günlük hayatının ayrıntılarına çok 
meraklıydı. "Ne yapayım? Çıkıp yukarı çalışayım!" diye mırıldandı. 
"Saçma öfke ve anlaşılamama buhranlarına kapılmaya gerek yok! 
Buna-hakkım da yok!" Sonra Nermin'in sesini duydu. 
"Yemeğe bizde değiliz. Aşağıya Cemil'lere iniyormuşuz!" 
"Öyle mi?" dedi Osman. 
"Ahmet'i de çağırayım dedim! Sonra alınıyor, gelmiyor, aç 
kalıyor çocuk! Baktım yoktu yukarıdal^Osman eliyle bir işaret 
yapmış olacak ki: "A burada mı?" diye bağırdı Nermin ve dönüp 
köşede oturan Ahmet'e gülümsedi. 
Ahmet kayıtsız bir tavır takınmaya çalıştı, ama duymamış gibi 
yapmanın daha kötü olacağını sezerek, "Ben burada da yerim!" 
dedi. "Yılmaz bana birşeyler yapıverir!" 
"Yılmaz bu akşam izinli. Canım, hem seni görmek istiyor­
lar." 
Eıninc Hanım: "Ben sana iki yumurta kırıveririm istiyorsan!" 
dedi. 
Ahmet odaya giren hizmetçiye sevgiyle baktı: "Ben burada 
yerim o zaman!" 
Nermin alıngan bir tavırla: "Çok rica ediyorum. Herkes aşağıda 
olacak!" dedi. "Mine de senin gelmeni söyledi. Onlara da uğ-
ramıyormuşsun! Ne oluyor sana, kuzum?" 
"Peki, peki!" dedi Ahmet. "Kaçta?" 
"Yarım saat sonra gel aşağı!" dedi Nermin. Alıcıya baktı: 
"Telefon mu edecektin?" 
"Vazgeçtim!" dedi Ahmet, ayağa kalktı. Nermin'in gidebile­
ceğini düşünerek biraz beklemeye karar verdi, esnedi. 
Nermin, Osman'ın önünden geçerek dışarı çıkıyordu. 
57/