154
karşıydı, bilhassa feminizme! Bacılarımızı asıl mevzudan -ya ­
ni sın ıf mücadelesinden- uzaklaştırmak için uydurulmuş bir  
safsata.  Ekonomik sömürünün bitmesi, her türlü ayrımcılığın 
sonunu getireceği için ayn bir kadın hareketine lüzum yoktu. 
Kadınların kurtuluşu proletaryanın kurtuluşuyla gerçekleşe­
cekti nasıl olsa.
“Teşekkür ederim” dedi kız, kalemiyle kâğıtlarım geri alır­
ken. “Benim adım Mona, bu arada. Seninki ne?”
“Peri.”
“Tanıştığımıza sevindim ” dedi Mona. Gülümsemesi ışıl 
ışıldı.
Mona Peri’ye M ısır asıllı bir Amerikalı olduğunu, New 
Jersey’de doğduğunu anlattı. On yaşındayken Kahire’ye ta­
şınmışlardı. Yıllar sonra orada tutunamayıp yeniden ABD’ye 
dönmüşlerdi. Oxford’da ikinci yılıydı bu, ama felsefeye daha 
fazla odaklanmak için bölüm değiştiriyordu. Annesi de kapa­
lıydı dediğine göre, ama büyük ablasının başı açıktı. “îki kız 
kardeş farklı tercihler yaptık hayatta.”
“Yani diyorsun ki... başım örtmeyi kendin seçtin, ha?”
“Annemler tabii ki bana seçim hakkı verdiler. Başörtüm 
şahsi kararım, inancımın ifadesi. Bana iç huzuru ve özgüven 
veriyor.” Yüzü gölgelendi. “Sırf bu yüzden kaç kez aşağılan­
dım bir bilsen.”
Bu kızda kendi annesinin daha genç halini gördü Peri. Ay­
nı kararlılık, aynı adanmıştık. “Benim annem de kapalıdır” 
dedi usulca.
“A? Sahi mi?” Bu konuda bir şeyler daha duym ayı bekle­
yen Mona’mn gözleri parladı ama Peri konuyu kapatmıştı bi­
le. Annesiyle arasının iyi olmadığını bir yabancıya itiraf et­
meye niyeti yoktu.
“Peki, eminim görüşürüz yine. Ben her zaman bir şeyler 
için imza toplarım buralarda” dedi Mona. “Gel sen de gönüllü 
ol. Çözmek gereken öyle çok sorun var ki.”