nehm. Kimse düşünmüyor bunu!" Muhittin'e baktı: "Sen her 
şeyi şairliğinle açıklamak istiyorsun. Yeterli mi bu? Sabır ve şiir... 
Bu kadar mı her şey? Zekânı göstereceksin... Bekleyeceksin. 
Neden peki?" Refik'e döndü: "Sen de bu rahat ev ve günlük hayata 
kapılmak üzeresin. Bir şey demiyorum. Bunu değiştir de de­
miyorum. Ama beni anlıyor musunuz? Çünkü bazan bakışla­
rınızdan korkuyorum." 
"Korkma, korkma canım bizden!" dedi Muhittin. 
"Kaç yıllık arkadaşız biz!" dedi Ömer. Muhittin'e doğru yü­
rüdü. Karşısında ayakta durdu: "Gel, öpeyim seni!" dedi. 
Muhittin: "Sarhoş gibisin yahu!" dedi, ama ayağa kalktı. 
Duygulanmış gibiydi. Birbirlerine sarıldılar, gülüşerek öpüştü­
ler. 
Refik de duygulandığını düşündü. İçinden onlara, şakaya 
katılmak geldi, ama yerinden kalkmadı. Az önce söylediği sözleri, 
Perihan'ı, arkadaşlarının Perihan'ı nasıl gördüklerini düşünüyor, 
utanıyordu. 
Ömer: "Okul yıllarında ynptıgımi7 gihil" Hiyp hağırrh 
Refik de ayağa kalkmıştı: "Hatırlıyor musunuz yahu, bir gün 
mukavemet dersinde..." Arkadaşlarının kapıya doğru baktıklarını 
görerek döndü: "Aa babam!" diye mırıldandı. 
Cevdet Bey de onları görünce şaşırdı. Üstünde mavi beyaz çizgili 
bir pijama ve uzun bir hırka vardı. Kapının önündeydi. Galiba 
önce saklanmak istemiş, sonra bunu yapamayacağını anlamıştı. 
Gecenin bu saatinde, eğlence bulduğu için sevinçliydi. Ağır ve 
ezberlenmiş adımlarla kendi koltuğuna doğru yürüyordu. 
"Hayırlı akşamlar, delikanlılar, uyuyamadım, hayırlı akşam­
lar." 
"Efendim, yoksa çok mu gürültü yapıyorduk?" dedi Ömer. 
"Yok, yok. Yaşlılıktan! Midem de bir tuhaf. Akşam çok yedim 
galiba." Utanarak ekledi: "Güzel değil mi pijamalarım?" 
"Yaa, çok güzel!" dedi Muhittin. Alaycı bir anlatım vardı 
yüzünde. 
"Ne konuşuyordunuz siz?" dedi Cevdet Bey. Gövdesini sevgili 
koltuğuna dikkatle yerleştiriyordu. "Ne konuşuyordunuz, 
söyleyin bakalım!" 
Ömer: "Hayatta ne yapmalı, diyorduk!" dedi. 
133