Meydani'na dönüyordu. Cevdet Bey pencereden dikkatle karşı 
köşedeki taş eve baktı. Bu evi bir kere gezmiş, beğenmiş, tasa­
rılarına uygun olduğuna karar vermişti. Şükrü Paşa'dan dönerken 
bir daha gezmeyi düşünüyordu. Evin önündeki, bahçesindeki 
ıhlamur ve kestane ağaçlarına bakarak, "Hoş bir yer!" diye 
düşündü ve gene gelecekteki mutlu aile hayatını aklına getirerek 
neşelendi. Teşvikiye Camii'nin önünden geçerken heyecanlandı. 
Kıyafetinin iyi olduğunu düşündü. Arabadan inmeden önce 
yüreğinin hızlandığını farketti. 
Arabadan_inerken, buraya her gelişinde kapıldığı suçluluk 
duygusuna bir daha kapıldı. Konağın ön bahçesi ıssızdı. Cevdet 
Bey selamlık kapısına varıncaya kadar, geniş bahçede küçük 
mermer bir havuzun kenarından su içen bir serçeden başka hiçbir 
şey hareket etmedi. Pirinç halkasına uzanırken kapı kendiliğinden 
açıldı ve dikilen ayvaz, Paşa'nın konuğunu yukarıda beklediğini 
söyledi. Cevdet Bey gıcırdatmaktan korkarak merdivenleri çıktı. 
Merdivenlerin açıldığı sahanlıkta bir uşak gene aynı şeyi, Paşa'nın 
beklediğini söyledi. Cevdet Bey, "Bir aile!" diye mırıldandı. 
Sahanlığın bir köşesinde, kocaman sarkaçlı bir duvar saati fı­
kırdıyor, başka bir şey duyulmuyordu. "Saat gibi bir aile!" Geniş 
odaya girdi, ama burada eşyadan başka bir şey göremedi. 
Sağına soluna baktı: İskemleler, divanlar, koltuklar, avizeler 
gördü. Oda serinceydi. Eşya arasında yürüdü. Duvara asılı bir 
tabloya baktı ve başkalarında böyle şeylere bakarken bir heyecan 
uyandığını düşündü. Ayakları kedi ayağına benzeyen yaldızlı 
koltukları seyretti. Bir köşede üzeri sedef kakmalı bir küçük 
sandık duruyordu. Bunun neye yaradığını düşünürken, bir 
sandalyenin üstünde de aynı cins sedef görerek döndü: Bir 
koltukta, bir divanda da sedefler vardı. Sonra, birden ödü patlar 
gibi oldu: Divanda biri yatıyordu. Tanıdı: Şükrü Paşa'ydı. Hiçbir 
şey düşünemeden öylece kalakaldı. Sonra dışarı çıkmayı akıl 
etti. Kapının önünde biraz bekledi. Saat fıkırdıyordu. Cesaretini 
toplayıp tekrar içeri girdi ve Paşa'ya yan dönüp bütün gücüyle 
öksürdü. 
Paşa: "Haa. Evet. Bizim damat!" diye mırıldanarak kalktı. 
Cevdet Bey'i görünce: "Gel, oğlum, gel, uyumuyordum, şöyle 
bir kestireyim demiştim!" dedi.