bir şekilde siyasetçilerin hiç karışmadığı bir hastane 
olarak kalacak, mucizeler yaratacak, ben de orada 
yirmi bir yıl başhekimlik yapacaktım. 
Cüzamlılara yardım etmenin yolu sadece onla­
rın hastalıklarını tedavi etmekten geçmiyordu. 
Toplumun dışına atılmış, insanların yanına yaklaş­
maya korktuğu bu zavallı kader kurbanlarının, çev­
releri tarafindan kabul görmelerini de vazife edin­
miştim. İyileşip çıkanlara iş bulmak, aileleriyle, ço­
cuklarıyla ilgilenme k de bir yerde, tedavinin deva­
mı gibiydi bence. 
Bu yüzden, önce kalkt ım, hastanenin bulundu­
ğu Bakırköy'ün en büyük camisi nin imamına git­
tim. Adamdan bir randevu istedim. Şaşırdı. "Ölü­
nüz mü var?" diye sordu. 
"Hocam," dedim, "ölüm yok ama yaşarken ölü 
yerine konan sürüyle hastam var. Bana bir saatinizi 
ayıracak olursanız, büyük sevap işlersiniz." 
Anlayışlı bir adamdı, ertesi gün kalktı hastane­
ye geldi. Çay ikram ettim. Çaymı içerken, cüzam 
hastalığmın kolayca bulaşmadığmı, tedavisinin 
hem mümkün hem de kolay olduğunu, hastaların 
dışlandıkları için çok acı çektiklerini, artık yepye­
ni bir çağda yaşarken, onlara ortaçağdaki mu­
ameleyi yapmanm yanlış olduğunu, uzun uzun 
anlattım. 
"Bana bunları niçin anlatıyorsunuz Doktor Ha­
nım," dedi. 
234