222 Yaşar Kemal -Dağın Öte Yüzü 
"Fıkaracık kaçarken yorulmuştur. Yanına iki delikanlı al da nöbetleşe sırt­
laşırsınız. Amanın yürüterek getirmeyin kocayı." 
"Başım üstüne." 
Köylüler ötelerde durmuşlar, Muhtarın değişik sesine, yumuşak haline, ba­
bacan tavırlarına bakıp işin içinde iş olduğunu, bir şeylerin döneceğini sezinli­
yorlar, bekliyorlardı. 
Muhtar da köylünün, her hareketini inceden ineeye takip ettiğini, ne düşün­
düğünü, ne yapacağını kestirdiklerini biliyor, her adımını ölçüyor, her tavrını 
ayarlıyordu. Arkasını dönünce kir pas içinde, sümüğü akıp ağzına girmiş bir kız 
çocuğu gördü. Amma da iğrenç yaratık, dedi kendi kendine. Tuh Allah belasını 
versin böyle ana babanın. Bu köylü milleti hiçbir vakit medeniyete giremez. 
Bu kız Sarı Mustafanın kızıydı. Sarı Mustafa yıllar yılı çocuk beklemiş, so­
nunda Allah bunu vermişti. Heeey Koca Allahım, işine, hikmetine karışılmaz. 
Sarı Mustafa, çocuğun kız olduğunu duyunca önce sararıp nutku tutulmuş, 
sonradan derecesiz bir sevince gömülmüştü. Derler ki, kız çocuğuna bu kadar 
sevinen hiçbir erkek gelmemiştir yeryüzüne. Kız çocuğu el kiri, yıkarsın gider. 
Gider de el oğlunun ocağını tüttürür. Ya oğlan, oğlan gibi var mı? Ocakların en 
güzel yalımı. Kıyamete kadar sürdürür ocağını. 
Şimşek gibi bir düşünce birden geldi geçti. Kızı hemen yerden aldı, başının 
üstünde, hooop, diye döndürdükten sonra omzuna oturttu. Sarı Mustafanın 
evine doğru yürüdü. Kızın saçı başı, kirli bez fistanı gök boncuklarla, düğme­
ler, sırçalada bezenmişti. Bir omuzu nazarlıklardan görünmüyordu. Bir baş sar­
mısak, boncuktan bir akrep, muska gibi dürülmüş bir kara bezin içinde tavuk 
pisliği, bir çift karayılanın çene kemiği ... Şahmeran boynuzu dedikleri ince bir 
kemik, sonra düğmeler, birkaç renkli deniz kabuğu ... Eve gelince kızı omuzun­
dan kucağına indirdi. Kirli yanaklarından iğrenerek öptü. Neredeyse kusacaktı. 
Gözlerini yumup kızı anasına uzatınca derin bir soluk aldı. Kurtulmuştu. 
"Bu kız dünya güzeli, dünya güzeli. Hele büyüsün de bir görelim, yaksın koca 
bir köyün delikanlısını da babasının başını, şu Sarı Mustafa oğlancığın başını da 
belaya saksun da görelim." 
Vardı kızın saçlarını akşamaya başladı. 
"Hele çabuk büyüyesin de, hele kavurasın da ortalığı. Şu Sarı Mustafadan da 
kızın bö yle güzeli çıkar mı? Allahın bir hikmeti, mucizatı canım. Anasının soyu 
güzel, onlara çekmiş olacak." 
Küçücük bir ağaca belini verip oturmuş Sarı Mustafa, Muhtarı görür görmez 
ayağa kalkmış, sevinmiş, sevincinden ağzı kulaklarına varıyor, ona sevgiyle 
bakıyor, içinden, "gene bir işin düştü herhalde gavurcuk," diyordu. "Yoksa be­
nim kızı kucağına alır da eve kadar gelir miydin? Yüzüne bile bakar mıydın hay 
Muhtar Ağam?" 
Amma gene de derecesiz kıvanç duyuyordu bundan. Böbürleniyordu.