KAPLUMBAĞALAR
 
138
 
 
Rıza bozuldu:
 
«Dil alışkanlığı! Kendi aramızda hep meraba dediğimize, sana da 
önce meraba deyiverdim!»
 
«Meraba de öyleyse! Tünaydın ne oluyor
?»
 
«Sabahları günaydın, akşamüstleri de tünaydın! Çocuklara öyle 
belletiyoruz ya!..»
 
Hamdi bey:
 
«Peki peki, tünaydın arkadaş, nasılsın bakalım?»
 
«Eyiler eyi Hamdi beyim, çok sağol! Sen nassın?»
 
«Leş gibi yorgunum! Öyle yorgunum ki! Garkın’dan geliyorum. 
Abdullah’ın selâmı var. Dört gündür de köylerdeyim. Sabaha bir su 
ılıttır. Başım kirlendi. Hart hart kaşınıyorum. Bir sabunlayıvereyim...»
 
Rıza: «Eyi edersin. Su kolay.» dedi, oturdu.
 
Çocuklar birer ikişer dışarı çıkmaya başladılar.
 
Döndü, tak tuk edip dur
uyordu dışarıda. «Hüseyin buraya gel!» 
Hüseyin’i çağırıyor, «Naciye buraya gel!» Naciye’yi çağırıyor, her birini 
bir yere yolluyordu.
 
Rıza:
 
«Bir takka, Hamdi beyim!» dedi, dışarı çıktı. Döndü’nün yanına 
çömeldi:
 
«Tulukları, kazan eniğini doldurt çocuklara.
 
Hamdi beye su iktiza 
etmiş. Sabaha ılık su istiyor. İkincisi, Durmuş yukarı çıkınca, onu da 
muhtargile yolla, ben yemeği yiyip onlara gidecektim. Hamdi beyin 
geldiğini habar versin. Dönüşte Abbas emmiye de uğrasın, onu da 
çığırsın. Sen de bir çay bişir...
»
 
Hamdi bey ceketini çıkarıp asmıştı. Golf pantolonuyle yere, 
kilimin üstüne uzanmıştı. Başının altında bir ince yastık vardı. Rıza bir 
yastık daha koydu. Daha rahat uzandı:
 
«Yemek için telâş etmeyin ula!» dedi. «Kaç yıl oluyor, hâlâ 
huyumu öğrenemediniz! 
Acı soğan, kuru yavan... evde ne yeniyorsa 
yer geçeriz. Çoluk çocuğu sıkıntıya sokma, canına okurum bak! ..»