SADIK : (Keyifle güler.) Kıskanıyor musun domuzun 
kızı? 
FATMA KADIN : Neyini kıskanacam o şebek suratlının? 
Adam olsa kendine bi goca bulurdu ... 
SADIK : Biz erkek değil miyiz kız? Bizden koca ol-
maz mı diyecen yoksa? 
FATMA KADIN : Utanmıyon da ... 
(Fatmıı Hanım elinde fileyle sağdaki. kapıdan girer.) 
FATMA HANIM : A, Fatma ... Kim bu adam kızım? 
(İkisi de doğrularlar.) 
FATMA KADIN : Şey ... Hanımım ... Alayım fileyi ... (Koşar, elin­
den fileyi alır.) 
SADIK : (Eski kabadayı haline döner.) Ben kocasıyım 
bunun. 
FATMA HANIM : iyi ama oğlum ... 
FATMA KADIN : Burdan geçiyormuş da hanımım ... Bi baka­
yım demiş... Çalıştığım yeri görmek iste­
miş ... Bi yardımım neyi dokunur mu ki de­
yi... Şunlan silkeleyiverdi hem ... 
SADIK : Uydurma! Ne yardımı kız? Öyle uğradıydım 
işte. Karım değil mi, uğrarım, uğrarım ... 
FATMA HANIM : Adınız ne sizin? 
FATMA KADIN : Sadık, hanımım ... 
SADIK : İkide bir lafa girmesene be! 
FATMA KADIN : Hiç kapıyı açtığınızı da duymamışım hanı­
mım ... işe dalmışık da. 
(Fatma Hanımın, Sadık'ın orada oluşuna iyice 
canı sıkılmıştır. Hele ortalığın daha toplanmamış 
olması büsbütün canını sıkar.) 
FATMA HANIM : Ama olmaz ki kızım. Bak bu saate kadar or­
talık hala dandini. 
FATMA KADIN : Bitti hanımım bitti. Her bi yeri sildim ... (Ko­
casına) Hadi sen git artık. 
123