"Çağdaş bir Rastignac'sınız siz. Biliyor musunuz onu? Balzac'ın 
Goriot Baba romanında vardır hani... Öyle biri. Bir fatih... Evet, 
Türkçesi böyle olmalı, değil mi?" 
"Kızardınız, efendim!" dedi Sait Bey "Çok yakıyorlar şu 
kaloriferleri. Bir şişe daha isteyelim mi?" Dostça, az önceki 
babacan tavırla gülümsüyordu. 
"İsteyelim!" 
Atiye Hanım buluşunun heyecanıyla: "Evet, evet bir fatih, 
bir Rastignac!" diye mırıldandı. 
Ömer birden: "Türkçesini kullanmak istiyorum!" dedi. 
"Fatihliği seçtim!" 
"Ne güzel!" dedi Atiye Hanım heyecanla. "Hadi bir fotoğraf 
çekelim. Burada çıkar mı, Sait?" 
"Bu ışıkta çıkmaz! Makine yanında mı?" 
Birden Güler Ömer'e dönerek: "Ama sizin de pek Türk'e benzer 
bir haliniz de yok hani!" dedi. 
Sait Bey: "Hadi, hadi, bırakın şimdi bunları," dedi. "Bakın asıl 
ben size ne anlatacağım. Bir kaplumbağa ile bir tilki bir gün 
ormanda karşılaşıyorlar. Tilki..." 
Sait Bey'in ince, bakımlı bir bıyığı vardı. Hikâye anlatırken, 
üst dudağıyla birlikte, bu ince koyu çizgi de aşağı yukarı oy- . 
nuyordu. Ömer, "Şimdi gülmeye hazırlanıyoruz!" diye düşün­
dü. 
Sait Bey anlattığı hikâyeyi bitirdikten sonra hep birlikte gü­
lüşüldü. 
Atiye Hanım: "O bardakları karıştıran şaşkın hizmetçiyi de 
anlatsana..." dedi. 
Sait Bey, anlatmadan önce bir kere güldükten sonra hikâyeye 
başladı. Karısı da onun gibi hikâye anlatırken kıpırdanıyordu. 
Vagon-restoran hâlâ ağzına kadar doluydu. İleride bir masada 
dört ihtiyar erkek kahkahalarla gülüyor, kadeh kaldırıyorlardı. 
İçlerinden birinin uzun, beyaz sakalı güldükçe kravatına sü­
rünüyor, yeleğinden çıkan kösteği parlıyordu. Bir başka masada 
şapkalı bir kadın kucağında uyuyan bir çocuğu öpüp gülüyordu. 
Ömer, "Benim de çok güldüğüm zamanlar oldu!" diye düşündü. 
Mühendis Mektebi'ndeyken bütün gününü alay etmekle geçirirdi. 
Muhittin ve Refik'le poker oynar, her şeyle alay ederlerdi. Geçmişi