girmeye cesaret edemedikleri kerhaneler şöyle dursun, yaşam 
evrenlerinin hiçbir yerinde sanatoryumlara, rehabilitasyon 
kliniklerine, akıi hastanelerine de rastlanmazdı. Mr. Brown'in bir 
garsoniyerde ağzı kulaklarında, bütün oğlanların öğrenmeye can attığı 
İngilizce ayıpcı kelimeleri öğretmesini ya da Mrs. Brown'in bedeniyle, 
ördekleri göstermek ve doğum günü pastalan -nı süslemek dışında şeyler 
de yapabileceğini hatırlamasını bekledikleri yoktu. Ama en azından 
yürüyebilir, sokaklara çıkabilirlerdi. Resmettikleri dünya bunca 
gerçekdışı ve steril olduğundan, öğrettikleri dil de gerçekdışı ve 
steril bir hal almış, teorik -yani grama-tik- olarak ne söylemek 
gerektiği bilindiği halde İngilizce konuşmak bir nebze olsun 
kolaylaşmamıştı.
Ardından İngilizce Öğreniyorum -I-II-HI... dizisinde öğretilen
313
mutlu hayat taklidinin, gerçekten mutsuz insanlarla dolu mutsuzca 
gerçek hayat tarafından amansızca sınanacağı o lanetli an çıkagelirdi. 
Çocuklarının İngilizce konuştuğunu duymak orta sınıf Türk anababaları 
için müthiş bir gururdu. Hiçbir fırsatı kaçırmazlardı. Pat diye. 
akrabalarının ve arkadaşlarının önünde çocuklarını İngilizce konuşmaya, 
bir şey söylemeye zorlarlardı, yeter ki kulağa yeterince İngilizce 
gelsin. Anababaların, hiçbir içerik ya da maksat olmaksızın 
çocuklarının İngilizce konuştuğunu duyma istekleri yeterince 
kahrediciydi am a beterin beteri olduğu, bu anababalar birkaç turistle 
karşılaşınca ortaya çıkardı. "Neden konuşmuyorsun," diye dürtelerlerdi 
çocuklarını, "git konuş turistlerle, sor bakalım bir şeye ihtiyaçları 
var mı. İki dönemdir İngilizce dersi alıyorsun. Konuşabilirs in!"
Konuşabilirlerdi elbette. Sahne biraz daha farklı  olsa turistlerle 
konuşabilir hatta muhabbet bile edebilirlerdi. Kornalar, ambulans 
sirenleri, sokak satıcıları, İstanbul keşmekeşi içinde eğri büğrü 
kaldırımları arşınlayan hayat gailesinde endişeli insanlar arasında 
olmak yerine, bir dere kıyısında güzel -ve-güneşli-pazar pikniğinde, 
açan zambakları, öten kurbağalan seyrederek bağlaçlar ve ünlemlerle 
besleniyor olsalar ve tüyler ürpertici basitlikteki "Kapalı Çar -şı'ya 
nasıl gidebilirim?" sorusu yerine, iki ayrı cümleciği zarf bağ -
laçlarıyla birbirine bağlamaları istenseydi. Konuşabilirlerdi kuşkusuz 
ama bu koşullar altında değil. Yaz gelene kadar İngilizce 
öğretmenlerinden, en çok da Mr. ve Mrs. Brown'dan nefret etmiş olurdu 
öğrenciler. İlk dönem duydukları okkalı tepkiselliğin titrek temelleri 
üzerine, ingilizce Oğreniyorum -UTe, devam etmek için pek motivasyonları 
olmazdı.
Bu kitapları kemikleştiren, öğretmeyi hedefledikleri kurallardan ziyade 
kabul etmeyi reddettikleri kuralsızlıktı: belletilen her şeyin kâğıt 
üzerinde doğru olsa da, hayat tarafından yanlışlanabilir olmasıydı 
unuttukları. Bu kitapların hasadan öyle büyüktü ki zihninde, sinema ve 
müziği bu kadar çok sevmese yan etkileriyle hâlâ boğuşuyor olurdu Ömer. 
Sinema, yani düşük bütçeli, bağımsız, iddiasız 
Amerikan/İngiliz/Avustralya filmleri ve punk /rock/ post -
314
punk şarkı sözleri, ezberlemeye mecbur bırakıldığı bütün advanced 
English kitaplarından daha çok şey öğretmişti ona.
Hayat, etiyle kanıyla gerçek hayat gramer kurallarının içinde ika met 
etse de sürekli, sistematik olarak bu kuralların dışına çıkmak için 
patikalar açıyordu kendine. Hayat, gramer kurallarının gereklerine göre 
cümleler kuruyor ama hemen ardından orda burda delikler açarak dilin 
özünün sızmasına, kendi yolunu bulmasına da imkân tanıyordu. İngilizce 
Öğreniyorum kitaplarının öğretmeyi unuttuğu nokta tam da bu "sapma" ve 
sapmanın benzersiz hazzıydı.