FAKİR BAYKURT
 
227
 
 
«Vay Hamdi beyim! Hele şükür geldin!.. Çok şükür! ..»
 
Az sonra otobüs pat pat edip gitti. Üzüm yolcuların hepsine 
yetmemişti. Bazıları salkımları bölüşmüştü.
 
Tozaklılar, Hamdi beyi aralarına alıp köye doğruldular. Rı
 
za’nın Gezici'si, «İ
nsan bir salkım da bana ayırır ulan! ..» diyor, 
yürüyordu.
 
Onlar da, «Sen bizdensin, seninki köyde!» diyorlardı.
 
«Bayâ özledik seni Hamdi beyim!» dedi Battal. «Valla göresimiz 
geldi. Tam da bağbozumu günü... İnsan gayrat eder, bir gün önce 
gelir!»
 
«Akıl 
edemedim!» dedi Hamdi bey. «Kırılası kafamda akıl 
kalmadı. Ama bağbozumuna yetişemedikse, şenliğine yetiştim. Akşam 
cem olur, semâlar, turna dansları... ha? Ulan gözel töreler 
getiriyorsunuz buralara, gözel... gözel!..»
 
Hem yürüyor, hem «gözel» diyordu.
 
Se
nem:
 
«Hamdi beyim,insan bir sefer de çoluk çocuğu getirir! Yengemizi 
filân... Neye getirmiyorsun hiç?» dedi. «Tozak köyü sayanda bağlı 
bostanlı köy oldu. Gezip tozarlardı...»
 
«Benim avrat buralara gele mi bilir a kızım?» dedi Hamdi bey. 
«Köyleri köylüleri 
seven biri değil o! Otursun kasabayı beklesin! 
Kaymakam karısıyle, kumandan karısıyle gün gezmesi yapsın...»
 
Kel Bektaş:
 
«Sen de şuralardan bir sünnü köyüne var, bir köy karısı al. Hemi 
ucuza veriyorlar. Bin, iki bin... Senin için daha da kolaydır. Anlattı
ğına 
bakılırsa gereklidir hemi de...» dedi.
 
Hamdi bey güldü:
 
«Geçti yeğenim Kel Bektaş!» dedi. «Baştan düşünüp sağlam bir 
köylü karısı almak varmış! Öyle bir köylü karısı ki, hem köye uyacak, 
hem kasabaya! Emme kasabadan aldık, halt ettik. Şimdi köye 
uymuy
or...»