U ç tutku
İstanbul, 2016
Tüm  k on u k lar ve ça lışa n la r yu k arıya, ça lışm a  od a sı­
na götü rü lm ü şlerdi. Göm m e dolabm  için de P eri ayak ses­
lerin i duym uştu. Am a şim di k atık sız b ir sessizlik  hâkim di 
m alikâneye. Ç alm asın ı bek lerk en  sım sıkı tu ttu  telefon u . 
Derken aniden A zurtın sesini duyunca soluğu kesildi.
“A lo?"
O tanıdık tim  yüreğine dokundu. D ili, pare pare oldu ade­
ta. Ortak geçm işleri, sıvıya dönüştü; sızdı yaralarına. Konu­
şamadı b ir an.
“A lo? Kim inle görüşüyorum?*
K elim eler öyle delice b ir h ızla terk etm işlerdi k i P eri’yi, 
neredeyse kapatacaktı telefonu. Ama kendinden kaçm aktan 
yorulm uştu artık; korkularıyla, arzularıyla yüzleşm e vaktiy­
di. “Azur... benim , Peri.*
“Pe-ri* diye tekrarladı Azur ve sanki ism ini zikretm ek ağır 
gelm iş gibi duraksadı.
Peri’nin kalbi çarpıyordu. A klı yerinde duram ıyordu. Ama 
yeniden konuştuğunda sesi sakindi. “Daha önce aram alıy­
dım. Korkağın tekiyim .*
A zur sessiz kaldı. Bir gün bu anın geleceğini biliyordu ama 
plan yapm am ıştı.
“Ne güzel sürpriz sesini duymak* dedi sonunda. Sanki bir 
şey daha diyecekti ama fikrini değiştirdi. “İyi misin?*
“Pek değil* dedi Peri ama daha fazla açm adı. Evde silah -