"Sen adam olmayacaksı n," dedi albay. '"Ben de Bilge'ye her 
zaman bu sözünüzü tekrar ediyorum albayım, fazla ümide 
kapılmasın diye. Gönlünün rüzgarına kapılıp gitmesini iste­
miyorum. Artık bizim gibi emekliler e yakışmaz albayım böy­
le şeyler. Aslında bu yaştan sonra insan, bizim gibi, dünya ile 
ilişiğini kesip kendini tarih ve tiyatroya vermeli. ihtiyar da­
marlarımdaki yorgun kan, bu aşka isyan ediyor albay1m: her 
an nefes nefese yaşamaya bünyem dayanmıyor. " 
""Saçmal ama," dedi Hüsamettin Albay. "Bu sözünüzü de 
hep söylüyorum ona. Uzaklan size çok hayran. inşallah bir 
gün getirip elinizi öptürecegim."' Sonra birden kızdı: "Sevgili­
si olan bir arkadaş kadar çekilmez yarauk yoktur. Hep hir es­
rar havası yara11rlar. değil mi? 'Senden çok bahsediyoruz,' 
derler. Allah belamı versin benim! 'llerde inşallah tanıştırırım 
ikinizi. Seni çok merak ediyor.' Ben belamı buldum albayım! 
lnsan bir de, sevgilisi yüzünden kendini bir şey sanıyor. Bili­
yorsunuz süt dökmüş kedi gibiydim eskiden." 
"Bilmiyor um," dedi albay. "Seni ve süt dökmüş kediyi yan 
yana düşünemiyor um." 
Hikmet duymadı: "Şimdi aslan kesiliyorum albayım." 
"Kızı üzmüyorsun ya Hikmet?" diye mınldandı Hüsamet­
tin Bey. 
"Üzüyorum albayım. Sonra gidip ne diller döküyorum bil­
seniz. 'Neyin var canım?' filan diyorum. Daha neler söylüyo­
rum. Gözlerine filan bakıyorum. Siz gerçekten doğru söylü­
yorsunuz albayım: Ben adam olmam. Ben, tek başıma yaşa­
malıyım; başkalarını zehirlememeli yim. Dama çıkıp ulumalı­
yım kurtlar gibi." 
"Kediler," dedi Albay, "Miyavlarlar. " Hikmet gülümsedi; 
"Sizi de bu mizah duyusu kurtarıyor albay1m." Ellerini iki 
yana açtı: "Ne yapalım? Şehir kurtları da yer darlığı dolayı­
sıyla dama çıkıyor. Kendime engel olamıyorum: Yanımda sı­
cak bir varlık bulunca bencil oluyorum. İnsan, sevdiğini üz-
258