2. Kâğıdın muska böre ği gibi fazla fazla katlanmas ı da gizlilik ve s ır anlam ına geliyor. Oysa mektup aç ık. 
Üstelik yan ında koca bir resim var. Maksat s ırrımızı aman herkesten saklayal ım, gibi yapmak. Bu da, a şkı geri 
çevirme mektubundan çok, a şka davet mektubuna yak ışır. 
3. Ki mektubun kokusu da bunu do ğruluyor. Eline alan ın karars ız kalacağı kadar belirsiz (acaba bilerek mi 
koku sürülmü ş?) ama kay ıtsız kalamayaca ğı kadar çekici (bu bir ıtır kokusu mu yoksa onun elinin kokusu mu?) 
bu koku, mektubu bana okuyan zavall ının akl ını başından almaya yetti. San ırım Kara'n ın da ayn ı şekilde akl ını 
başından alacakt ır. 
4. Okumaz yazmaz bir Ester'im ben, ama hatt ın ak ışından, bu kalemin, aman acele ediyorum, önemsemeden 
dikkatsizce yaz ıveriyorum demesine ra ğmen, harflerin hep birlikte tatl ı bir rüzgâra kap ılmış gibi zarifane 
titreyişlerinden, içinden içinden tam tersini söyledi ği anlaşılıyor. Orhan'dan söz ederken "demin" diyerek şimdi 
yaz ıldığını ima etmesine ra ğmen, belli ki bir müsvette yap ılm ış, çünkü dikkat seziliyor her sat ırda. 
5. Mektupla yollanan resim, ben Yahudi Ester'in bile bildi ği masaldaki güzel Şirin'in yak ışıklı Hüsrev'in 
resmine bak ıp âşık olmas ını anlat ıyor. İstanbul'un hülyal ı kad ınlar ının hepsi bay ılırlar bu hikâyeye, ama ilk defa 
resminin yolland ığını görüyorum. 
Siz okuryazar talihlilerin s ık s ık başına gelir: Okumas ı olmayan biri yalvar ır da ona gelmi ş bir mektubu 
okursunuz. Yaz ılanlar el kadar sars ıcı, heyecan verici, huzursuz edicidir ki, mektup sahibi kendi mahremiyetine 
ortak olman ızdan da mahcup, utana s ıkıla yaz ıyı bir daha okuman ızı rica eder. Yine okursunuz. Sonunda mektup 
o kadar çok okunur ki ikiniz de ezberlersiniz. Bundan sonra mektubu ellerine al ır, bu laf ı şurada m ı ediyor, şunu 
burada m ı demiş, diye size sorar ve parma ğınızın ucuyla sizin gösterdi ğiniz noktaya oradaki harfleri anlamadan 
bakarlar. Okuyamad ıklar ı ama ezberledikleri sözlerin harflerin k ıvrılışına bakarken bazen, bazen öyle içlenirim 
ki ben, kendimin de okuma yazma bilmedi ğini unutur da mektuplara gözya şı döken bu okumas ız yazmas ız 
kızlar ı öpmek gelir içimden. 
Bir de şu uğursuzlar vard ır, sak ın benzemeyin onlara: K ız mektubunu eline al ıp ona yeniden dokunmak, 
nerede hangi sözün dendi ğini anlamadan bakmak istedi ğinde ona, "Ne yapacaks ın, okuman yok, daha neye 
bakacaks ın," diyen bu hayvanlar ın, kimisi sanki kendisinmi ş gibi k ızın mektubunu geri bile vermezler de onlarla 
kavga edip mektubu geri almak bazen bana, Ester'e dü şer. Böyle iyi bir kar ıyımd ır işte ben Ester, seversem sizi, 
size de yard ım ederim