36  
36. Benim Ad ım Kara 
 
 
 
Şeküre, çocuklarla birlikte odas ına kapand ıktan sonra, uzun bir süre evin iç seslerini, bitip tükenmez t ıkırtılar ını 
dinledim. Bir ara Şeküre ile Şevket f ısıldaşarak birşeyler konu şmaya başlam ışlard ı ki, "Şşşşt," diye tela şla 
susturdu annesi onu. Ayn ı anda, kuyunun oradan, ta şlıktan bir t ıkırtı duydum, ama arkas ı gelmedi. Daha sonra 
dikkatimi dama konan bir mart ıya verdim, ama o da her şey gibi sessizli ğe büründü. Derinden derine bir inilti 
duydum sonra, sofan ın öbür taraf ından geliyordu, anlad ım: Hayriye uykusunda a ğlıyordu. İnlemeleri öksürü ğe 
dönüştü; öksürü ğü de birden patlay ıp kesildi ve yine o berbat ve sonsuz sessizlik ba şlad ı. Az sonra Eni ştemin 
cesedinin yatmakta oldu ğu odada birisinin gezinmekte oldu ğunu sanarak dondum. 
Bütün sessizlikler boyunca önümde duran resimlere bak ıyor, tutkulu Zeytin'in, güzel gözlü Kelebek'in, 
rahmetli müzehhibin onlara nas ıl boya sürdüklerini hayal ed iyordum. Kimi geceler Eni ştemin yapt ığı gibi, 
resimlere tek tek seslenerek " Şeytan!", "Ölüm!" demek de geliyordu içimden, ama bir korku beni tutuyordu. 
Eniştemin onca ısrar ına rağmen, onlara uygun bir hikâyeyi yazamad ığım için zaten yeterince öfkelendirmi şti 
beni bu resimler. Eni ştemin ölümünün onlarla ilgili oldu ğu karşı konulmaz bir gerçek olarak akl ıma yavaş yavaş 
yerleştiği için, bir korku bir sab ırsızlık da duyuyordum: S ırf Şeküre'ye yak ın olay ım diye Eni ştemin hikâyelerini 
dinlerken bakaca ğım kadar bakm ıştım art ık bu resimlere. Şimdi, Şeküre benim kar ım iken bu tuhaf şeylere niye 
ilgimi verecektim ki. "Çocukl ar uyuduktan sonra bile Şeküre yata ğından ç ıkıp senin yan ına gelmedi ği için," dedi 
içimden ac ı bir ses. Kara gözlü güzelim bana gelir diye mum ışığında resimlere baka baka çok uzun bir süre 
sab ırla bekledim. 
Sabah Hayriye'nin ç ığlıklar ıyla uyan ınca şamdan ı kap ıp sofaya f ırlad ım- Bir an, Hasan ile toplad ığı 
adamlar ın evi bast ığını düşünmüş, resimleri saklamak geçmi şti akl ımdan. Ama çok geçmeden, Eni şte Efendi'nin 
ölümünü çocuklara, konu kom şuya ilan etmek için Hayriye'nin, Şeküre'nin emriyle ba ğırdığını anlad ım. 
Şeküre ile sofada kar şılaşınca birbirimize sar ıldık, kucakla ştık. Hayriye'nin ç ığlıklar ıyla yataklar ından 
fırlayan çocuklar duraklad ılar. 
"Dedeniz öldü," dedi Şeküre onlara. "Sak ın girmeyin o odaya." 
Kollar ımdan ç ıktı ve babas ının yan ına girip a ğlamaya ba şlad ı. 
Ben çocuklar ı çıktıklar ı odaya soktum. "Üstünüzü ba şınızı değiştirin, üşürsünüz," dedim. Yata ğın kenar ına 
oturdum. 
"Dedem sabah de ğil, gece öldü," dedi Şevket. 
Yast ığın üzerinde Şeküre'nin güzelim uzun saçlar ından bir tanesinin çizdi ği bir harf "vav" dedi bana. 
Yorgan ın içinde hâlâ Şeküre'nin s ıcakl ığı vard ı. Şimdi Hayriye ile birlikte, onun da a ğlay ışlar ını ve ç ığlıklar ını 
işitiyorduk. Babas ı, hiç beklenmedik bir şekilde şimdi ölmü ş gibi ç ığlıklar atabilmesi öyle şaşırtıcı ve sahte 
gözüküyordu ki bana, Şeküremi hiç mi hiç tan ımad ığımı, içinde bana çok yabanc ı bir cin oldu ğunu hissettim. 
"Korkuyorum," dedi Orhan. A ğlamak için izin isteyen bir bak ışla. 
"Korkmay ın," dedim. "Anneniz konu kom şu dedenizin ölümünden haberdar olsun da gelsinler diye a ğlıyor." 
"Gelirlerse ne olacak?" dedi Şevket. 
"Gelirlerse, dedeniz öldü diye yaln ız bizler de ğil, onlar da üzülüp a ğlayacaklar. Böylece ac ımız bölüşülecek 
ve hafifleyecek." 
"Dedemi sen mi öldürdün?" diye ba ğırdı Şevket. 
"Annenizi üzersen ben seni hiç sevemem!" diye ben de ba ğırdım.