mışken  nasıl  da bir, ne kadar  da aynıydılar.  Gerçi  zamanın  iki ayrı 
uçundaydılar  -biri  on birindeydi,  diğeri  yetmiş  sekizinde-  ama  her 
ikisi de, insan  ömrünün  sınır  boylanndaydılar.  Çocuk  yanılmıştı; 
yaşlı  kadından  uzun  değildi  aslında.  Tam  tamına  aynı  boydaydılar 
ve belki  de aynı  kiloda.  Çok  yaşlı  birinin  çeke  çeke  geldiği  cüsse 
ile bir çocuğun  büyüye  büyüye  vardığı  cüssenin  eşitlenmesi  ne ka-
dar da garip  bir şeydi.  Biri  aşağı  inen,  diğeri  yukarı  çıkan  iki asan-
sörün  kendi  yollarında  seyrederken  bir an için,  ama  sadece  o an için, 
yan yana  gelip  aynı  hizada  durmaları  gibi  bir şeydi  bu. Bir saniye, 
bir saat,  bir ay...  ama  muhakkak  belli  bir zaman  dilimi  sonra,  biri 
daha  alçak,  diğeri  daha  yüksekte  kalacak  ve hemen  ardından  büs-
bütün  uzaklaşacaklardı  birbirlerinden.  Çok  değil,  sadece  bir hamle 
sonra,  yaşlı  kadının  kemikleri  bir nebze  daha  eriyecek,  küçük  kızın-
kilerinse  bir nebze  daha  gelişecekti.  Garip  olan,  bu havai  eşitlik 
anında  birbirlerini  bulmuş,  burada  buluşmuş  olmalarıydı. 
Celal  küçük  kızla  yaşlı  kadının  arasındaki  benzerliği  hissettiği 
an, Madam  Teyze'ye  beslediği  sevginin  tıpatıp  aynısından  çocuğa 
da bir tane  biçip  dikiverdi  hemen.  Küçük  müşterisinin  saçlarını  ke-
sime  hazırlama  aşamasını  da, kesme  kısmını  da bizzat  üstlendi  bu 
yüzden.  Reçine  sarısı  bir kurdelayla  gelişigüzel  bağlanmış  gür,  kı-
vır kıvır,  abanoz  saçları  açtı.  Hâlâ  uçlarından  sular  süzülen  tutam-
lan özenle  taramaya  başladı.  Bu arada  çocuğa  ismini  sormayı  ihmal 
etmemişti  çünkü  yetişkinler  ne zaman  bir çocukla  iletişim  kurmaya 
kalksalar,  lafa  önce  ismini  sorarak  başlar  ve hemen  ardından,  bu is-
mi övme  gereği  duyarlar.  "Ne  güzel  ismin  var!"  dedi  Celal  de. Ama 
Su o esnada,  her sayfasında  uçuk  kaçık  saç modellerinin  sergilen-
diği pürreklam  bir kadın  dergisine  balıklama  daldığından,  oralı  ol-
madı.  Başını  dergiden  kolay  kolay  kaldıracağı  da yoktu,  annesinin 
canhıraş  çığlığı  olmasaydı. 
Köpekler  nasıl  kendilerinden  korkanlann  yanında  alırsa  soluğu 
ya da saç kılları,  sofrada  onlardan  en çok  iğrenenlerin  çorba  kâse-
lerinden  çıkıverirse,  Cemal'in  lafa  dalıp  izini  kaybettiği  hamambö-
ceği de, görüş  alanına  girmek  için  Hijyen  Tijen'i  bulmuştu  bunca  in-
san içinde.  Çıraklardan  sivilcesiz  ve patronlannın  gözüne  girmeye 
azmetmiş  olanı,  anında  müdahale  etti duruma.  Ayakkabısının  altın-
da yamyassı  bir tiksinti  tortusuna  dönüşüverdi  böcek. 
112