lim’i çekiştiriyordu. Selim bir gelseydi, bütün gerçek anlaşı-
lacak ve Metin, yerin dibine girecekti. Metin, o kadar ya-kında duruyordu ki bu sözleri duymasından korktu ve Sü-leyman Kargı’yı salonun bir köşesine sürükledi. Birden, Se-lim’i yanında gördü. Ona doğru ilerledi. Bu tatsız gidişe birson vermesini istedi ondan. Selim onu görmüyordu. Gözle-rini salonun ortasındaki karyolalara dikmiş, Metin’i seyre-diyordu. T urgut’un yanında durduğu büfe hareket etmeyebaşladı. Büfenin arkasında bir kapı varmış: biri kapıyı iti-yordu. T urgut yardım etti, kapı açıldı. Aralanan kapıdan bi-raz sürtünerek Esat geçti, içeri girdi. T urgut heyecanla onaatıldı: “Ne söyleyecek? Selim hakkında ne söyleyebilir?”Metin’den gene korkmaya başlamıştı. Esat: “Selim, onunlakonuşmayacak,” dedi. “Selim, artık onun gibilerle hiç ko-nuşmayacak. Aynı yanlışlığı bir daha yapmayacak. Buradaolduğu halde ona görünmeyecek. Böyle insanlar Selim’i birdaha göremeyecek. O, artık, kendisini sevenlere görünecekyalnız.” Gerçekten de Selim, o sırada Metin’in yanıbaşındadurduğu halde Metin, onun gelmediğinden, kendisini bo-şuna masrafa soktuğundan bahsediyordu. T urgut: “Nedenşimdiye kadar böyle hareket etmedin Selim?” diye söyleni-yordu. Elbette, onlarla ancak böyle başa çıkılabilirdi. Bugü-ne kadar nasıl görmemişti bu gerçeği? Metin, gittikçe öfke-leniyor, Selim ise onun yanında durarak gülümsüyordu.T urgut, sevinerek, kendi kendine konuşuyordu -Esat kay-bolmuştu- “Yalnız, onu sevenlere görünecek; yani ölmedi.Sevmeyenlerden kurtulmak için bulduğu bir çareydi de-mek.” Bu işe aklı çok yattı. Uyandığı zaman hâlâ gülümsü-yordu. Uzun süre de aynı durumda kaldı.
Daha güneş doğmamıştı. Hava aydınlanıyor, çirkin teras-
lar, uzun teneke bacalar, birbirine girmiş çatılar yavaş yavaşışığa çıkıyordu. Pencerenin yanında duruyordu T urgut. Ka-
378