sayfasının başlığı şöyleydi: "Vigario Geral'de lO ölü. Kokain sa­
vaşı yaş günü partisine sıçradı." 
Çoğunlukla gerçeğin peşinde soluk soluğa koşan romanının , 
aniden atağa kalkıp yarışı önde götürmeye başladığı dönemeç­
lerden biri daha. Anılan, bir kez kağıda döktükten sonra, yazıl­
dıkları biçimde anımsamayı; sözün, olmuş bitmiş bir gerçeklik 
diliminin yerini almasını doğal karşılıyor du. Dürüstlük gibi bir 
erdemi yoktu insan belleğinin, hele yazar belleğini n. Ancak kor­
kutucu olan, imgeleminin kehanet gücüydü. Gelecek üzerinde 
hak iddia etmesi ... Gerçek Rio de Janeira ile, kırmızı pelerinli 
kent, hem zamanda, hem uzarnda iç içe geçmişti; geçmişte ol­
duğu kadar gelecekte de birleşmiş, çözülemeyen, ayrıştırılama­
yan bir bütüne dönüşmüştü. El yordamıyla ileriediği labirent, 
kuyuları, sarkaçları, gizli odalarıyla, dışarıda olduğu kadar içeri­
deydi de. 
Yüzde yüz özyaşamsal bir kitap yazmaya soyunmuştu bir za­
manlar. Alaycı bir gününde tanımladığı gibi, bir "travmatik 
olaylar tutanağı ." Belki de kendisinden bir trajedi kahramanı, 
kaidesinde devrilmiş, onurlu bir insan anıtı yaratma çabası. .. İnı­
gelemin plasentasında donup kalmış anıların üzerine bir kat şi­
irsellik cilası çekmekti amacı. Oysa apayrı bir öykü çıkmıştı orta­
ya; Özgür'ün "başından geçse de" gerçekte onun "yaşamadı­
ğı," bir başka kadına, Ö.'ye ait bir öykü. Karnmdaki bebeğin 
tekınelerini dinleyen bir anne gibi gelişimini izlediği, her geçen 
gün bağımsızlaşan bu dik başlı kadın, yazardan sürekli rol çalı­
yar; büyük harflerle yazılmış dramlarda odak noktasını kapıyor­
du. Özgür'ün renksiz ruhu bir prizmadan geçirilmişcesine, ışık 
tayfinın bütün renklerine kavuşmuştu Ö.'de. Hatta saf, lekesiz 
siyaha ve beyaza bile. Özgür'den daha somut, daha gerçek, da­
ha insandı sanki. Romanın sonunda, Mavi Tepe Favelası'nın ya­
kınlarında tek kurşunla öldürülüşünden sonra bile daha canlı. 
Eninde sonunda, yeterince güçlendiğinde, ipini koparacak, Öz­
gür'ü bir kenara itip geçecekti . Kendi ülkesinin vahşi toprakları-
77