11 
İRFAN Galip, büyük bir fikir kargaşahğı içinde ve ıstı­
raplı bir kırgınhk halimleyken ertesi günü büroda odacı gene 
o kadının geldiğini haber verdi. 
Bu kadınlar İrfan'dan ne istiyorlardı? Zavallıyı çıldırtmak 
mı? Kadını görüp görmemekten hangisinin daha iyi olacağım 
düşündü. Önce görmeden savmak istedi. Ama kendi gücünün 
dışında bir kuvvet, o yaratıcısı bilinmeyen manyatizma üstün 
geldi. Duramadı. Çarşaflının yanma gitti. Kadın o kadar ka­
panmış, o derecede terbiyeli, utangaç bir hal almıştı ki bir gün 
önce bel kırarak sokaklarda fingirdeyen kadının bu olacağına 
bir türlü ihtimal veremiyor, kendisinin aldanmış olduğuna hük­
metmek istiyordu. 
Kadın emaneti teslim etti. Gene konuşmadan çekildi gitti. 
İrfan bir iki lakırdı söylemeye niyet etmişken o da tek kelime 
söyleyemedi. Delikanlıyı asıl üzen, bitiren şey sevgisinin kar­
şılık görmemesiyle beraber o biçim kadınların alaylarına hedef 
olmaktı. İrfan onların alaylarını tesirli bir şekilde geri çevire-
meyecek kadar aptal bir kimse miydi? Öç almak için önce bu 
kadınların kim olduklarını bilmek gerekiyordu. Gelen mektubu 
hemen cebine soktu. Bunu ne zaman istese okuyabilirdi. Şimdi 
kadının peşine düşmek lâzımdı. Hemen sokağa fırladı. Avını ür­
kütmemek için olanca özenini kullanan bir avcı kurnazlığıyle 
çarşaflmm peşinden gidiyordu. Ama kadın bu sefer ne yüzünü 
açtı, ne bir dükkâna girdi. Takip olunduğunu sezmiş gibi bir 
ihtiyatla gidiyordu. O gitti, İrfan takip etti. Bahçekapısı'm bul­
dular. Kadın köprüye yürüdü. İrfan da arkasından... 
Hani ya İrfan'a mektup gönderen küçük hanımın evi is­
tanbul'un sur içindeki demiryolu üzerinde olmayacak mıydı? 
Bu kadın böyle köprüden öteye nereye gidiyordu? Evet., evet. 
İrfan bu macerada pek, pek aldatılmıştı. Bakalım işin sonu ne­
reye varacaktı... 
Kadın köprüyü geçti. İlk kısa caddeyi yürüdükten sonra 
sağa saptı. Beyoğlu tramvay duraklarına kadar gitti. Duran 
tramvay müşterilerle ağız ağızâ dolu olduğu, için ötekinin ge-