bu konulardan, onların yanında söz etmiyordu genellikle. 
Sevgi, Nursel Hanımın bu davranışım da -felsefe öğrencisi 
gençle olan ilişkisi gibi-onaylamadı. Dul kadının bu öğren­
ciyle mahiyeti belirsiz bir ilişkisi vardı. Delikanlı, beyaz kar­
tonların üstüne sonsuz çiçek resimleri yaparak, ortasına 
'Nurselime' diye papatyaya benzeyen yazılar yazıyordu. (Üs­
telik ressam da olmadığı için çok çirkin şeyler çiziyordu.) 
Her ne kadar bu biçim içtenlik, böyle bir ortamda yadırgan­
mayan bir özellikse de, Sevgi genç adamın bu davramşlanna 
dul kadının ses çıkarmamasını olumlu karşılamıyor du. 
Bir gün, bir resim sergisinde, Nursel Hanımın Sevgi'den bi­
raz uzakta olduğu bir sırada, hukuk öğrenciliğinden bazı ne­
denlerle çıkarılmış olan bir genç, yanındaki arkadaşına dul 
kadın hakkında yakışıksız bir söz söyledi: Felsefe öğrencisi 
ile dul kadının geçen gün gene evine geldikleri ni, gene soka­
ğa çıkıp bir süre dolaşmak zorunda kaldığını anlattı. Gülü­
şüldü. Sevgi, iki hafta Nursel Hanımını görmeğe gitmedi; am­
casının evindeki kiralık piyanoya da elini sürmedi. Bir akşam 
üzeri, eve döndüğü zaman, salonda Selim Amcasını, Nursel 
Hanımla konuşurken gördü. Dul kadın, Sevgi'nin evine ilk 
defa geliyordu; siyahlar giymişti. 
Sevgi onu odasına götürdü. Nursel Hanım yatağın kenarı­
na ilişti, zayıf bir sesle, 
"Bana neden gelmediğini biliyorum," dedi. Ağlamaya baş­
ladı. 
Sevgi şaşırarak onun yüzüne baktı. Dul kadın, yanağında, 
Sevgi'nin yeni fark ettiği bir morluğa dokundu: 
"Beni dövdü," dedi. Ağlayarak anlattı: 
"Bir hukuk öğrencisiyle paylaştığı odada oturuyorduk. Re­
sim yapmak için benden almış olduğu boya tüplerini, fırçala­
n, akademili arkadaşlarına sattığını duymuştum. Çok kırıldı­
ğımı söyledim. Bana vurdu, uğursuz büyücü dedi bana. Hiç­
bir işe yaramayan isterik bir kadınmışım ben ." Felsefeciye 
228