26 
 Bizim yazar larımız, şairlerimiz umutludur. Hapsedilmişlerdir, sıkıntı çekmişlerdir. 
İçlerinde rahat hayat yaşayan yoktur ama hepsi mutlu insanlardır. Orhan Veli’nin şiirlerine 
düşünün: ‘Gün olur, alır başımı giderim’ ya da ‘İstanbul’u dinliyorum gözlerim kapalı.’ Sai t 
Faik’in hikâyeleri, Yaşar Kemal’in coşkusu, Cemal Süreya’nın aşk şiirleri, tüm bunlar hayatın 
bir mucize olduğunu anlatır. Daha önceki Divan Edebiyatı da öyledir. Dolayısıyla bu kadar 
mutsuzluk, umutsuzluk, acı ve politik baskı arasında bile bizimkilerin  iyimser kalmasını ben bu 
coğrafyaya bağlıyorum. Coğrafya bizi iyimser kılıyor ve böyle de olmaya devam edecek.  
Orada bekle köprü! Gelip geçmese de yar, umudum var  
İyimser deyince de aklıma şöyle bir şey geliyor. İyimser ile kötümserin farklı tanımları 
da olabilir. İlk başta iyimserin anlamını biliriz. Her şeyi iyiye yorar, kötümser her şeyi kötüye 
yorar değil mi? Ama şöyle de bakabilirsiniz. Kötümser diyor ki; “Hiçbir şey daha kötü olamaz ” 
İyimser ise “Yoo, umudunu kesme, herşey daha kötü olabilir. ”   Bu şaka umut konusunda bir 
paradoksu anlatır.  
 Sondan bir önceki romanıma bir şiir koydum.  
“Orada bekle köprü!  
Gelip geçmese de yar,  
Umudum var. ”  
Köprü orada orda bizi bekliyor, hep bekleyecek.  
Şimdi bunu daha somuta, Türkiye’deki duruma uyarlayalım. ‘Tü rkiye’de umutlu olacak 
ne kaldı?’ diye çok mektuplar alıyorum. İnsanlarla görüşüyoruz. Hepimiz biliyoruz tabi. 
Toplumda bir bozulma var. Kutuplaşma var. Üç kutuplu Türkiye diye yıllarca anlatmaya 
çalıştığımız üçe bölünmüş ve artık neredeyse birbirleriyle y aşayamayacak hale gelmiş insan 
toplulukları var. Bir ülkeyi ülke yapan, ulusu ulus yapan bağlar, ortak bağlar zayıflıyor. Ve 
herkes kendini başka türlü ifade etmeye başlıyor. Bir yandan da politikanın, ülkenin sorunlarını 
çözmekten daha çok bir kavga içind e, rakipleriyle kavga içinde bir yere gittiği görülüyor. Yurt 
dışında da siyasi partiler var. Fransa’da da siyasi mücadele oluyor, Almanya’da da, İngiltere’de 
de. Bütün bunlar, bakıyorsunuz birbirleriyle sert mücadeleler yapıyorlar. Bizde de parti liderler i 
onlara benziyor.  
Biz Türklerin ayırıcı özelliği nedir?  
Ama arada çok büyük bir nitelik farkı var. Dıştan aynı görünmesine rağmen orada 
yapılan politikanın nitelik farkı var. Batı demokrasilerinde insanlar, ülkemizi, kim hangi 
yöntemle yönetecek? Kim han gi ekonomik tedbirleri uygulayacak? Dış ilişkilerimiz nasıl 
olacak? gibi sorular soruyor. Bunlar konusundaki yöntem ayrımları konuşuluyor.  
Türkiye’de ise, konuşulan şey rejimdir. Türkiye’yi yıkalım tekrar kuralım ısrarıdır. Bir 
kesim diyor ki ‘Bu ülke yan lış kurulmuştur! Laiklik esaslarına göre değil, İslam esaslarına göre 
kurulmalıdır. Bu yüzden bu rejim yıkılmalıdır!’  
Öte yandan, bir etnik gruba dâhil arkadaşlarımız diyorlar ki: “Biz de bu ülkenin 
kurucusu olarak savaşta vardık; ancak bizi kurucu olarak  zikretmediniz, yanlıştır. 24 
Anayasasını yıkalım, tekrar kuralım.”  
Buna karşılık herhalde bu salonda çoğunluğu oluşturan kişiler gibi, bizler de diyoruz ki: 
“Hayır, Cumhuriyet’i yıkmayacağız, yıktırmayacağız; ama Cumhuriyeti 
demokratikleştireceğiz. Cumhu riyet’in kusurlarını gidereceğiz.” Şimdi dolayısıyla tamamen 
üçe ayrılmış bir memleket var ortada. Burada bir grup, ülkelerini yıktırmamaya çalışıyor; ama