Yaşarsak göreceğiz Olric. Yaşamaktan korkmazsak görece-
ğiz. Ve bu dünyaya göstereceğiz. Onlar göremese de göste-receğiz. Gösterdiğimizi bileceğiz. Gitmeliyim Olric, hemenişe girişmeliyim.
Ertesi sabah, erkenden şantiyeye gitti. Bağırdı, koştu,
koşturdu, indi, çıktı, gevşek duran bir amelenin elindenküreği kaptı, betonu karıştırmaya kalktı, utandırdı, kızdır-dı, coşturdu, heyecanlandırdı, onlarla çay içti, sigara ikrametti, sırtlarını okşadı, başlarına vurdu, müstehcen şakalaryaptı, öfkeyle masayı yumrukladı, bir söz üzerine öfkesigeçti, yeniden başka bir aksaklığa öfkelendi: sonunda işye-rindekileri öyle bir çalışma temposuna soktu ki, içindengülümseyerek, akşama kadar kendilerine gelemezler, dedive onlara farkettirmeden birdenbire kayboldu.
Ana caddeyi geçti, dar sokaklara saptı. Büyük apartman-
lar seyrekleşti, sonra kayboldu. İki üç katlı ahşap ve kâgirevlerin bulunduğu bir sokağa geldi. Henüz parke yapılma-mış; arnavutkaldırımı bir sokak. Arabayı sokağın başındabıraktı, yürüdü. İki katlı, cephesi sonradan sıvanmış ahşapbir evin önünde durdu. Sıvalar yer yer dökülmüş; üstü birzamanlar mavi boyalıymış. Kapının tahtasından ahşabın da-marları fırlamış: ihtiyar bir adamın kolu gibi. Üstünde eskiTürkçe iki sayı: okuyamadı. Kapının pervazında bir sayıplakası. Eski sayıları, ona bakarak tahmin etti. İki zil var:yanlarında yazı yok. İkisine birden bastı. Kapının yanındakipencerede bir genç kız başı göründü, kayboldu. Sonra aynıkızı karşısında gördü kapıyı açarken. Kız gülümsedi: “Kimiaradınız?” İlk izlenimleri daima iyidir benim hakkımda.Sonrakileri de iyidir. Kimi aradığını söyledi. Burada oturu-yormuş, biraz çarşıya çıkmış, şimdi gelecekmiş. İçeri girdi:geniş bir taşlık. Duvarda bir eski zaman aynası, altındamermer kaplı yarım daire bir masa, oymalı; hasır koltuk da
351