li�inde, geniş bir mezar yaptılar. Kalınca ağaçlardan saidırma 
da kestiler. Sonra dikensiz çalı biçtiler. Çavuşu mezara giyitle­
riyle uzattılar. Saidırmalan dayadıl ar, çalıyı üstüne attılar, top­
rakladılar. 
M em ed: 
"Cabbar," dedi, "garip Çavuşun başucuna bir ağaç ister. 
Bir de ağaç dikel im." 
Ca b bar: 
"Dikelim," dedi. 
Bilek kalınlığında, araya araya, bir dut ağacı buldular bük-
lükte. Getirip çavuşun başucuna diktiler. 
M em ed: 
"Belki bu ilk mezar dır büklükte." 
Cabbar: 
"İlk mezar," diye karşılık verdi. "Kim getirip de ölüsünü 
bükün karanlığına gömecek !" 
Az sonra gün doğdu. Çavuşun mezannın taze toprağı bu­
ğulanarak ışıladı. 
Gün ışır ışımaz, köyden bu yana, Anavarzaya, büklüğe 
doğru bir çığnlh gelmeye başlamıştı. 
Ca b bar: 
"Çavuş ne dedi?" diye sordu. 
Memed: 
"Anavarzanın kayalıklannı gösterdi," dedi. 
Ca b bar: 
"Ceyhan suyuna doğru gitmeliy iz. Bu bükü yanp da Ana­
varzayı bulama yız." 
Memed: 
"Çavuşun dediğini yerine getirmeli yiz. O buralan çok iyi 
biliyor du. Bu köyü yakhğından da ne kadar memnundu, değil 
mi Cabbar? Bütün Çukurovayı yaksa, kül etse daha çok mem­
nun olacaktı. Bir hoş bir adamdı şu Çavuş. Belki de şu Çukuro­
va ona çok kötülük etmişti. Kim bilir?" 
Cabbar: 
"Onu bildim bileli Çukurovaya söver di. Yanında hiç kim,se 
Çukurova lafı edeme zdi. Bazı dalar , hani şu kardaş türküsü var 
ya onu söylerdi: