uzaklaştı. T urgut, garsona işaret etti, garson, başını sallaya-
rak Metin’in peşinden koştu, ona doğru yolu gösterdi. Dön-düğü zaman Metin’in dudaklarındaki acı tebessüm de gerigelmişti. Yüzü bembeyazdı. Bakışları gene melankolikleş-mişti. T urgut, canlı bir sesle: “Sözün yarım kaldı,” dedi.“Fakat aşk, diyordun. Konuların en hassasına gelmiştik.Doğrusunu istersen ben de artık sabırsızlanmaya başlamış-tım. Fakat sözü bir türlü oraya getiremedim. ‘Fakat aşk’...doğrusu cesaretli bir çıkış yaptın.”
“Benim bu hususta ağzım çok yanmıştır,” dedi Metin.
“Aşk dememeye yeminliyim.” “Gene de duramadın; fakataşk, dedin. Biz Türkler açıksözlüyüzdür. Kendimizi tutama-yız. Birbirimizi ne kadar yeni tanımış olsak da, yarım saatgeçmeden içimizi döker ve fakat aşk, deriz.” Metin, alnınıoğuşturarak dinliyordu. “Bir saat içinde en gizli aşklarımızı,en mahrem anılarımızı ortaya koyarız. Önce genel sözleredilir; fakat Metin Bey kardeşim, insan örneklerle konuş-mak istiyor, ayrıntılara girmek istiyor. Ona nasıl engel ola-biliriz? Biri başlıyor anlatmaya. Adı gerekli olmayan bir ka-dınla trende nasıl tanıştığını söylemesiyle yatması bir olu-yor. Tabii burada zaman kavramı önemli değil. Ben, konuyabirden giremediğim için yadırgıyorum belki. Ayrıca beni,‘açılmak’ için çok uygun bulurlar. Karılarıyla nasıl yattıkla-rını anlatanlara bile rastlamışımdır. Sonra, adı gerekmeyenkadının da kim olduğunu öğrenir insan.” Kaşlarını çattı:“Biz açık sözlü milletiz. Bizi beğenmeyen gitsin İngiliz ol-sun. Senin de razı değilim benden gizlenmene Metin karde-şim, dostum. Selim’in dostu! Canım kardeşim!” diyerekkalktı Metin’i kucakladı, öpüştüler.
“Heyecanımı mazur gör kardeşim. Ben içimden geldiği
gibi davranırım. Ne diyordum? Evet, insanlarımız bu anlat-ma görevine kendilerini o kadar verirler ki bazen, sabahadoğru, olur ya anlatacak bir şey kalmaz -insanlık hali, hepi-
253