Hürü Ana tencereyi ocaktan indirip sofrayı getirdi Meme-
din önüne serdi: 
"Kaymak da var," dedi. "Bu sabah yapmışt ım." 
"Sağ ol Ana." 
Memed yemeği yiyip bitirinceye kadar konuşmadılar. 
"Ana, ben bundan sonra eşkıyalığı bırakıyorum ." 
Hürü Ananın, bu sözleri duyunca yakasına yapışacağını, 
"Nereye, nereye avrat yürekli İnce Memed, nereye ?" diyeceğini 
umu yordu . O da o zaman onun bu sözlerine dayanabilir miy­
di? Abdi Ağayı öldürmeden önce öyle olmamış mıydı? 
"Ana buralardan başımı alıp gideceğim, adı sanı bilinme­
dik ellere, çoluk çocuğa karışacağım. İnce Memed ölecek, adımı 
da değiştireceğ im." 
Hürü uysal, dingin, hiçbir tepki göstermeyerek, karşısına 
oturmuş onu dinliyordu. 
"Ana, Abdi Ağa öldü yerine Kel Hamza geldi. Kel Hamza 
öldü yerine ... Ali Safa Bey öldü, çok Ağa var." 
Hürü onu sessiz sessiz dinliyor du. 
"İnce Memed ölünce Ana, yerine çok İnce Memed gelecek. 
Ağalar az, İnce Memedler çok. Bir İnce Memed ölürse bin, iki 
bin, on bin, yüz bin İnce Memed gelecek. Ben olmasam da 
olur." 
Ona kaş altından bakıyor, tepkisini ölçüyordu, oysa taş gi­
bi susmuş, yüzü kıpırtısız onu dinliyordu. 
"Eninde sonunda eşkıyalığın sonu kurşun değil mi Ana?" 
Ondan bir söz bekliyor, Hürü Ana susuyor, ne bir söze va­
rıyor, ne de en küçük bir harekette bulunuyord u. 
"Gidip uzak bir köyde bir tarla alacağım, azıcık param var, 
bir ev yapacağım, adımı da Kara İbrahim, Sefil İbrahim koyaca­
ğım, iyi mi, çocuklarım olacak. Anladım ki eşkıyalık bana göre 
değil, ben de babam gibi, eline vur ekmeğini elinden al, yumu­
şak bir kişiyim. Adam öldürmek benim işim değil. Çok düşün­
düm, Allahın yaphğı yapıyı yalnız Allah yıkm alı." 
Hürü başını önüne eğmişti. 
"Su istiyor musun?" diye sordu ona. 
"Sağ ol Ana. Senin nasıl Abdi Ağanın ölümüne yüreğin ya­
nıyorsa ... " Hürünün yüzüne bakh, hiç olmazsa onun bu sözlere 
407