derken derken, dilinde bir kayganlıkla kendini tutmasını bilmeyen sabırsız bir yeniyetme  
gibi ansızın tatlılara sıçrayıverişi...
Başka ne yapabilir ki? Bir ân önce bir şeyler tıkınılıp, bir ân önce bir yerlere yetişilecektir.  
Okula. Ofise. Mezarlığa.
(Öyle olsun, zamanın akışı da aklımızda bulunsun.)
O halde uçağa? Pekâlâ, uçağa değilse, bir toplantıya, röportaja, parti il merkezine,  
üniversiteye, karşı üniversiteye!. Efendim, duruşmaya öyleyse, tutukevi kapısına? İyi o  
halde, çocuğun doktoruna, karısını jimnastik salonundan almaya? Bankaya, televizyon  
çekimine!. Pekiii, sınava? Çatı katındaki atölyesinde kil yoğurarak bekleyen, beklerken  
durmadan saatine bakan sevgiliye! Erkeklerin açkarnına formda olmayacaklarını düşünen  
bir sevgili...
Sevgili neden heykeltıraş olsun ki? Belki de içmimar olmaya aday öğrencilerinden biridir;  
mezecinin önünden alınacak, kendi bekâr evine götürülecek, derslerarası öğle tatili biraz  
uzatılarak araya iki haha ha, üç hihi hi sıkıştırılacak. Durmuş oturmuş, siyah beyaz bir çift  
oluşturuncaya kadar ar-darda renkli ve sesli çekilen sekanslar!.
(Ortada  duran  kalın  gerçekle cama vuran solgun
gölgeler ve aynada yansıyan insan ve eşya parçacıkları arasında tutuklu kalmış bir hayal  
gücüne göre:)
Birinci sekans: Mezecinin önünde buluşma.
Orta yaşlara doğru yolalan bol kıvırcık sakallı bir adam, yola değil, hep yukarlara doğru  
bakan blucinli genç kıza arabasının kornasını cırt cırt çalar. Kız sanki kimseyi  
beklemiyormuş gibi yaparak döner, sözümona şaşkın, aaa sen miydin, der demez atlar  
arabaya. Bu arada arkada çarçabuk bir yığın araç birikmiştir, onun için erkek arabayı  
derhal hareket ettirir; hem gider, hem de herkese karşı birbirlerinin yanağına birer masum  
aşk öpücüğü kondururlar. (Kız blucinli olduğuna göre, erkek de tercihan kadife  
pantalonlu olmalıdır). Bir süre giderler, her yanlarından pofur pofur eg-zost dumanları  
tütmektedir, ama onlar aldırmayacak, hayata sanki gülerek bakacaklardır. Herbirinin bir  
gözü önde, bir gözü arkada, kulaklar sağda ve solda, eller, parmaklar kasılmış,  
boyun'damarları şişmiş olarak bakarlar hayata gülümseye gülümseye ve birtürlü park  
yeri bulamıyorlardı ve zaman gittikçe kısalmaktadır ve biz bunu erkeğin, yani içmimar  
olmaya aday kızın hocasının sık sık kolsaatine bakmasından anlarız. Trak.
ikinci sekans: Arabayı nihayet sokaklardan birine, kaldırım üstüne güle oynaya  
bırakmışlardır. Çok çöplü, dolayısiyle çok kedili sokağın ucunda görünürler, yavaş yavaş  
bize doğru gelirler. (Peki ama bunların aceleleri yok muydu, neden yavaş geliyorlar?  
Onların yine acelesi var, ama biz yavaş çekimdeyiz de ondan.) Erkek kızı belinden  
tutmuş, âdeta sürüklemektedir. (Nasılmış?) Kız da başını sözde erkeğin omzuna  
dayamıştır, fakat tam o sıra, girecekleri yapının önünde kızın sınıf arkadaşlarından birini  
apartıman kapıcısıyla konuşurken görürler; kız hemen ayrılır, en yakın bakkala girer;  
erkek yoluna devam eder; ıslıklarla kapı önündeki öğrencisini ve kapıcısını selamlayıp,  
ıslıklarla merdivenleri tırmanır, bir kapı açar, girer ve hemen, ortalıkta dolanan kirli  
çoraplarını, donlarını, külotlu bir kadın çorabını da yatağın altına sokuşturur; biraz rengi  
bozulmuş görünen gülkurusu çarşaflan şöyle bir düzeltir, çarçabuk ter içinde kalır; yan  
aralık bıraktığı kapıdan içeri süzülür kız; erkek, kimse gördü mü, gitmişler miydi, derken  
içmimar adayı kapıyı kapatır, daracık bluciniyle, küçük poposu hafif çıkık biçimde bu  
kapıya yan dayanırken öteki de yatağın üstüne oturmuş acele acele pantalonunu  
çıkarmaktadır. Trak.