Ölmez Otu 589 
"Şimdi sen nereye gidiyorsun amca?" 
Koca Halil bir durakladı, düşündü. Geniş geniş mutlu güldü: 
"Ölümün olmadığı, ölümün ulaşamayacağı bir yer anyordu m," diye inledi. 
Yüzü anında değişti. Yüze, geldi bir acı, bir hüzün çöreklendi kaldı. Elleri, du­
daktan titriyordu. 
Delikanlı tekrarladı: 
"Ölümün ulaşamadığ ı bir yer?" İçinden çıkamadı, vazgeçti. "Ölümün ulaşa-
madığı yer neresi ola?" 
Koca Halilin gene yüzü ışıdı: 
"Bilsem hiç durmaz giderdim," dedi, güldü. 
İkisi de salkımlannı yediler bitirdiler. 
Koca Halilin içi içini yiyordu. Yalak köyünü şu delikanlıya sorsa mı? İçinden 
ikirciklenip dururken, kendi kendini yerken, uzakta pamuk toplayan bir sürü ır­
gat gördü. Kendini hemen arabadan attı. 
"Ben," dedi, "şu köylülerin oraya gidiyorum. Belki onlann oraya ölüm ulaşamaz ." 
Delikanlı yanındaki sepetten bir kocaman salkım üzüm aldı, ona uzattı. 
"Al," dedi. "Sen çok zayıf kalmışsm. Böyle gidersen ölüm sana çabuk ulaşacak." 
Koca Halil döndü üzümü aldı. 
"Sağlıcakla git yavrum," dedi. "Ayağına taş değmesin yaşadığın sürece. Göile­
rinden öperim." 
Tarlaya doğru çabuk çabuk yürüdü.