Nadya  Onissimovna  İstanbul'a  gelirken,  kendisini  bekleyen  ortam 
hakkında  hiç hayal  kurmamıştı.  Buna  rağmen,  Bonbon  Palas'a  var-
dığında  ufak  çapta  bir hayalkınklığı  yaşadı.  Bundan  sonra  yaşaya-
cağı apartman,  şimdiye  değin  oturduklanndan  daha  eski  ya da da-
ha harap  filan  değildi.  Tam  tersine,  üç aşağı  beş yukarı  aynıydı.  Me-
sele de buydu  zaten,  bu aynılık.  Çünkü  yerleşmek  üzere  yeni,  yep-
yeni bir yere  gidip  de, eski  hayatının  solgun  çehresiyle  karşılaşmak 
orada,  hayalkınklığı  yaratır  insanda.  Üstelik  ne düşlediği  gibi  bir 
kumsal  vardı  yakınlarda,  ne de kollarını  açıp,  yabancı  bir kadın  bö-
cekbilimciyi  bekleyen  bir iş. Ama  sorunlar  bununla  bitmiyordu. 
Esas  dert  kaynağı,  Metin  Çetin'in  kendisiydi.  Bir kere  feci  şekilde 
yalan  söylemişti.  Doğru  dürüst  bir işi bile  yoktu.  Televizyon  kanal-
larına,  düzensiz  aralıklarla  ufak  tefek  seslendirmeler  yaparak  sağlı-
yordu  geçimini.  Zaman  zaman  da zenginlerin  nişanlanna  düğünle-
rine,  sünnetlerine,  yaşgünlerine  gidip  çoluğa  çocuğa  Karagöz  oyna-
tıyordu.  Pis kokulu  Karagöz  kuklalarını  kehribar  çantasında  saklı-
yordu.  Ama  zaten  son zamanlarda  Bonbon  Palas  o kadar  rezil  kok-
maya  başlamıştı  ki, artık  bu çantadan  yayılan  deri  kokusu,  apartma-
nı saran  çöp  kokusunun  yanında  devede  kulak  kalıyordu. 
Tüm  bunlann  üstüne,  Karısı  Nadya,  halasının  da fena  halde  ya-
nıldığını  görecekti  kısa  zamanda.  Metin  Çetin,  Bilge  Leon'un  efsun-
lu üzüm  tanelerinin  bile  yetişemeyeceği  miktarlarda  ucuz  şarap  tü-
ketiyordu.  İçkiliyken  son derece  asabi  olduğu  gibi,  işlerini  de aksa-
tıyordu  mütemadiyen.  Seslendirme  yaparken  elindeki  metni  ya da 
kimi  seslendirdiğini  unutuyor;  Karagöz  oynatırken  kuklalarını  saç-
ma sapan,  küfürlü  argolu  konuşturup,  ortalığı  karıştınyordu.  Gitti-
ği düğünlerde,  bir yandan  hayal  perdesini  kurup  kuklalannı  oyna-
tırken,  bir yandan  da, bulduğu  tüm  içkileri  lıkır  lıkır  götürdüğün-
den, günün  sonunda  muhakkak  bir tatsızlık  çıkarmış  oluyordu.  Bir 
seferinde,  tüm  davetlilerin  önünde,  aslen  son derece  utangaç  tabiat-
lı olan  damada  Hacivat'ın  ağzından  müstehcen  imalarda  bulunduğu 
için yaka  paça  kovulmuştu.  Rezaletlerine  tanık  olanlar  ona  bir da-
ha iş vermeye  yanaşmadığından,  kendisine  sürekli  yeni  iş bağlantı-
ları bulmak  zorunda  kalıyordu. 
Gene  de geri  dönmedi.  Burada  kaldı,  Bonbon  Palas'ta.  Önceleri 
geçici  olarak,  uygun  bir iş buluncaya  kadar  yapacağını  sandığı  ev 
183