yorduk. Sonradan bu çeşmenin Hititler çağında da var ol­
duğunu üstündeki bir işaretten arkeologlar anladı. Demek 
ki köyüm, 1865'te Kozanoğlu başkaldırısı yenilgisinden 
sonra kurulmuştu. Çeşme bize köyümün üç bin yıllık bir 
tarihi olduğunu belli etmişti. 
İşte baharları, kartallar göğe ağmış süzülür, gökte hı­
şıltılar kopar, top top olmuş kızıl kartallar son hızla yere 
iner, Akdenizin üstünde yelken bulutları şişer , dağın ko­
yakları gölgelenirken, kayaların arasından mavi çiçekler 
fışkırırken, nedense bizim mavi kayalıkların aralarında bi­
ten çiçekler de hep mavidir , bir çiğdem çiçekleri turuncu­
ya kaçan bir sarıdır, işte bu sıralar köye gelen ünlü destan­
cılardan birisi o anfiteatr gibi yere, düz bir kayalığın üstü­
ne konmuş bir kalın minderin üstüne oturur, sazına dü­
zen verir, başlardı çok eski destanları anlatmaya. Köyün 
bütün insanları, çoluk çocuk, genç yaşlı bir kulak olmuş, 
destancıyı dinlerdik. Ortalığı kekik kokuları doldurmuş, 
serin yeller eserken, akşam olur, gün kavuşur , herkes 
evinden getirdiği yemeğini yer, yemekten sonra destancı 
gene destanına başlar. Gece karanlıksa ateşler yanar kaya­
lıkların çukurunda, ay ışığı varsa aşağıdaki geniş Ceyhan 
ırmağı parlardı. Bir yandan destancı destanını anlatır, bir 
yandan da kokulu esen yeller ay ışığının üstünde parlardı. 
Destan sabaha kadar sürerdi. Bir destan bir hafta, on gün, 
on beş gün sürerdi. Hiçbir çocuğun, destanlar söylenirken 
uyuduğunu görmedim. Yalnız, o da arada, birkaç yaşlı­
nın uyuduğu daha aklımda. Çocuklar için ayrı bir des­
tan da söylendiğini görmedim, duymadım. Çocuklar için 
ayrı masal da duymadım. Masallar da herkes içindi. Doğa 
çocuklar için ayrı bir güneş, çiçek, ağaç, bulut, kuş yarat­
madığı gibi, halk da çocuklar için ayrı bir sanat yaratma-
93