Halil Memedin bir şeyler arandığını sezdi. Bir acayip boş­
lukta kayıyor gibiydi:
"Ne arıyorsun kardaş?" diye sordu Halil.
Memed yanını yönünü yokluyordu.
"Tüfeğini mi arıyorsun? İşte burada."
Elinden tuttu, çardağın altına götürdü. Çardağın altındaki 
ot yığınını bir yana çekti. Yığının altındaki çukur meydana çık­
tı. Çukurun ortasına dürülmüş bir hasır uzatılmıştı. Halil eğildi 
hasırı açtı. Tüfek, fişeklikler, dürbün, tabanca, ne var ne yoksa 
oradaydı. Memed Halilin elini var gücüyle bir daha sıktı.
Hep gülümsüyordu.
Söğüdün altında oturup bellerini söğüt gövdelerine daya­
dılar. Seyran gözlerini Memedden ayıramıyordu. İçinde ılık 
ılık, sıcak bir şeyler kaynıyordu. Bu duyguyu uzun bir süredir 
unutmuştu. Memedin yüzüne baktıkça içine uzak bir yerlerden 
sıcak bir şeyler damlıyordu. Seyran gözlerini yere indiriyor, 
sonra bir de bakıyor ki gözleri Memedin yüzünde... Seyran ne 
yapacağını bilemiyordu. Bir tuhaf duyguya düşmüştü. İkide 
birde göz ucuyla bir şeyler anlamış mı, diye Halile bakıyordu. 
Halil oralı bile değildi. Bu, Seyranın yüreğine su serpiyor, dalı­
yor, doya doya Memedin yüzüne bakıyordu. İçinde bir şeylerin 
kıpırdadığını, bir başka duygunun yeşerdiğini sezinliyor, mer­
hamete, sevgiye, analığa, dostluğa benzer karmakarış duygula­
rın içinde çalkanıp duruyordu.
Halil iki üç kere bostanı dolaşü, iki deste kadife gülüyle 
reyhan kopardı, birisini Seyrana, birisini Memede verdi. Me­
med çiçekleri kokladı, kokuyu derin derin içine çekti. Hiç çiçek 
koklamamış bir hali vardı.
Garbi yeli çıkmış, tozlu yollarda Anavarza kalesinin oraya 
aşağılarda uzun toz direkleri koşuşturuyorlardı. Seyran hemen 
ayağa kalktı:
"Bir ateş yakayım da," dedi, "size sıcak bir çorba yapa­
yım."
Çah çırpı toplamaya başladı. Halil de ona yardım etti, he­
men bir ateş yaktılar. Ocağa koydukları tencerede yağ cızırda- 
dı, soğan koktu.
Seyran çarçabuk sofrayı serdi, sahanları koydu: