kalktı, gene lavaboya gitti. Kumar sözü iki müşteriyi ilgi-
lendirmiş olacak ki Safter’in yanına yaklaştılar, ilk defa gö-rüyorlarmış gibi, tepeden tırnağa süzmeye başladılar onu.Sonra, hiçbir şey söylemeden ceketlerini çıkardılar; cüzdan-larını pantalonlarının arka cebine aktardılar. Susarak Saf-ter’i incelemeye devam ettiler.
Bir tanesi oldukça uzun boyluydu. Bıyıkları, dudağıyla
burnunun arasını kaplıyordu. Kendine güvenen bir duruşuvardı. Gene de küçük siyah gözlerinde belli belirsiz bir en-dişe okunuyordu. Kocaman altın bir yüzükle kaplı işaretparmağını Safter’in karnına doğru uzatarak: “Sen mi oyna-tacaksın kumarı?” diye sordu. T urgut, başından sular aka-rak geldi. Boynundan sızan sular fanilasını ıslatıyor, kirpik-lerinin çevresindeki damlalar gözlerini aydınlatıyordu. “Benkumarı efendice oynatırım. Sende buna dayanacak yürekvar mı?” Asilzadeler, bu ülkenin soylu fidanlarıdır. Orada,güneşin altında kuruyarak çürüdüklerini düşündükçe içimbulanıyor. Korkuyorum Olric. Bu lanetin üzerime bulaşma-sından korkuyorum. Soytarım nerede? Gözdelerimi, silah-şörlerimi çağırmaktan korkuyorum. Ya birdenbire, pis kı-lıklı, ter kokan serseriler içeri dolup da beni öldürmeye kal-karlarsa? Ordunuzun başında bulunsaydınız söylentilereyer kalmazdı efendimiz. Bu sıcakta mı Olric? Hem, ben kangörmeye dayanamam: bayılırım. Onların, bu kızgın güneşinaltında nasıl öldüklerini düşünemiyorum. Ölüler için sıcakda soğuk da birdir: duymazlar efendimiz. Söyleme Olric: fe-na oluyorum. Bütün vücudumu soğuk bir ter kapladı. Gü-neş batıyor efendimiz. Nöbetçiler, nöbetçiler nerede? T ur-gut silkindi. Her şey yavaşladı. Sıcaktan. Bu sarayda bir kö-tülük hazırlanıyor. Sıcak, hainlerin kokusunu burnuma ge-tiriyor. Tevfik Fikret! Kış şiirleri söyle. Yüreğim kızdı. Ka-fam kızdı. Kar altında biçareler, soğuk düşünceler, ete de-ğen çeliğin serinliği. Zavallı ruh! İşlediğin günahlar ne ka-
278