tarafa, en azından Gail'in Dörtnala Nakliyat'm palas pandıras evlilik 
hayatlarına taşıdığı kutular arasına koymadığı eşyalardan biri olarak 
görmek isterdi onun geçmişteki ilişkilerini.
27
luuiM ıvat. yju .^eıuz. numara, umer anahtar destesi içinden bir 
tanesini seçti, bundan sonra ne yapacağını bilemiyormuş gibi bir -iki 
saniye ifadesiz bir yüzle öylece durdu, sonra daha iyi bir seçenek 
bulamamış olmah ki kapıyı açtı.
"Gail!" diye bağırdı sendeleyerek içeri girerken. Âşık olmak sevgilinin 
isimlerini kendine mal etmektir, aşkın bitmesi ise isimlerin iadesi. 
İsimler insanların varoluş kalelerine uzanan köpr ülerdir. Onlar 
vasıtasıyla başkaları, hem dostlar hem de düşmanlar parmak ucunda içeri 
girmenin bir yolunu bulurlar. Birinin adını öğrenmek varoluşunun 
yarısını ele geçirmektir, gerisi parçalar ve ayrıntılardan ibarettir. 
Çocuklar bunu ruhlarının derinliklerinde bilirler. Bir yabancı 
isimlerini sorduğunda içgüdüsel olarak söylemeyi reddetmeleri 
bundandır. Çocuklar isimlerin gücünü idrak eder ama büyüdüklerinde 
unutuverirler.
Dinler tarihi, saygı gösterilecek isimler yoklaması olduğu kadar 
isimlerin saygınlığının da kanıtıdır. Yahudilerin tam da ölüme ramak 
kala bir hastaya isim vermek âdetleri bu yüzden. Ölüm döşeğinde 
yatanların isimlerini değiştirirlerdi, ikinci bir hayat şansı 
verebilmek için onlara. Müslümanların tam da doğum sonrasında 
isimlendirme gele nekleri bu yüzden. Yeni doğan bebeğin henüz açılmamış 
kulaklarına adını fısıldarlardı, ruhuna iyice işlesin diye ismi üç kere 
tekrar ederek. Günümüzde bile "Constantinople" yerine "İstanbul" demeyi 
reddeden Ortodoks Hıristiyanlar'ın ısrarı bu yüzden. Ne de  olsa 
yaşanılan şehrin fethedilmesi insanın sevgilisini başkasına 
kaptırmasına benzer. İki durumda da ne kadar zaman geçerse geçsin 
kaybın üzerinden, insan sevgiliyi kendisinin ona verdiği isimle 
hatırlar, kendisi gittikten sonra edindiği isimle değil. "Bakıyorum 
tekrar içmeye başlamışsın, öyle mi?" Geceyarısı elinde bir fincan bitki 
çayı, yanında kedileri, dişi kedi ona, erkek kedi de dişisine yapışmış.
"Belki ba şlamışımdır," dedi Ömer uzo kibiriyle yüzünde güller açarak, 
"belki başlamamışımdır. Kendime bi r içki ikram edeyim dedim ama yeniden 
içkiye başlayıp başlamadığım konusunda en ufak fikrim yok."
28
Gail dudaklarında yanıp sönen tekinsiz bir tebessümle mutfağa yöneldi, 
peşinde upuzun tüylü duman rengi dişi iran kedisi, onun peşinde de 
tekir, daha da uz un tüylü, aynı cins erkek kediyle.
"Burada bir zarf var..." Ömer onun kuzguni saçlarından sarkan gümüş 
kaşığa bakarak duraladı. Akılcı anlarında Gail'in ne demeye saçlarına 
gümüş bir kaşık taktığını merak ederdi. Ama bu öyle bir an olmadığından 
malum soruy u erteleyip başka bir soru sordu yerine: "Zar -pan-dit adında 
birini tanıyor musun acaba?" "Evet," cevabı geldi mutfaktan. "Benim." 
Doğru, isimler maşuğun varoluş kalesine bizi buyur eden asma 
köprülerdir ama oraya girmenin, ya da oradan firar etmenin tek yolu 
değil. İlk bakışta göze çarpmayacak kadar derinlere gömülü başka 
patikalar da olabilir bir yerlerde. Başka isimler, takma adlar, 
lakaplar, kesinlikle başka bir zamana, başka bir bilince ait, gayri 
resmi, kayıtsız, tanımlanmamış isimler, kimi sonsuza kadar unutulmuş, 
kimi kalıcı, her biri aşk labirentinde sevgilinin elimizden kaçıp 
gidebileceği gizli birer tünel, hem de daha âşığı yokluğunu bile fark 
edemeden. İsimler böyledir işte, bir insana dair ilk ve en kolay 
öğrenilen, ama aslında en zor sahip olun abilen.
Elinde bir bardak sütle mutfaktan çıktı, geçerken zarfı aldı ve açmak 
için vakit kaybetmeden dosdoğru banyoya yöneldi, her zamanki konvoyunu