tıralarını toplamaya uğraşır gibi düşündü. Küçük kardeşi, 
dokuz yaşındaki Nuriye'nin yüzüne baktı. İki yetim, üzün­
tülerini saklamakta gösterdikleri büyük gayrete rağmen, 
gözlerinden yuvarlanan birkaç iri damlayı zapt edemediler. 
Bu öyle ciddi bir hüzündü ki daha duymadan dinleyicilerin 
de gözleri sulandı. 
Küçük ömrünün bu acıklı hikayesini Huriye'ye defalarca 
anlattırmışlardı . Çok oynadığı bir piyeste maharet kazanmış 
bir sanatkar gibi bu feci macerayı anlatmakta ona alışkan­
lık gelmişti. Ağır, dalgın, kederli fakat büyük insan gibi yol, 
yordam ve akıcılıkla başladı: 
-Efendim, babamla annem kul cinsiydiler. 1 Biri selam­
lıkta, öbürü haremde, Zülfikar Paşa'nın konağından yetiş­
mişler. Babam annemi çok sevmiş. Paşadan istemiş, fakat 
paşa vermemiş . Çünkü kendi almak niyetindeymiş . Annem 
çok güzel bir kadındı efendim. Sonra babamla gizlice söz 
birliği etmişler. Konaktan kaçmışlar. Nikahla birbirini almış­
lar. Paşa ikisine de öfkelenmiş . Bir kırıntı vermemiş. Babam 
gümrüğe girmiş, çalışmış, ev bark düzmüş . Dünyaya biz 
gelmişiz. Ben (eliyle göstererek) bu Nuriye, ölen en küçük 
kardeşimiz Mustafacık ... 
Mustafacığın ismi anılırken iki kız kardeş birer ağlama 
hıçkırığı geçirerek ellerinin tersiyle gözyaşlarını sildiler. Bu 
ufak matemden sonra Huriye devam etti: 
-Babam büyük bir ev aldı. Horhor'dan Sarıgüzel'e ta­
şındık. Bahçemiz güzeldi. Cumbamız, teras katımız vardı. 
Bu yeni evimizi ne güzel döşettik efendim. Her gelen beğe­
nirdi. Babam her zamandan çok para kazanıyordu. Yiyip 
içeceğimiz boldu. Biz mektebe gidiyorduk. Birdenbire baba­
ma bir hastalık geldi. Durup dururken beti benzi kaçıyor, 
bayılıyordu . Kalp hastalığı diyorlardı . Annem hekimle gizli 
gizli konuşup çok ağlıyordu. Bir gün üstü örtülü sedye için­
de eve babamızın ölüsünü getirdiler. Gümrükte iş görürken 
Kul, hizmet için parayla satın alınmış özgürlükten yoksun kimse, ayrıca, 
Osmanlı'da cariyelikten yetişen kadına "kul cinsi" denirdi. 
109