olabilirdi ki? 
Bir hafta geçti, sonra bir hafta daha... Kerra her sabah 
kahvaltılarını hazırlayıp bir tepside kap ılarının önüne b ıra- 
kıyordu. Her gün bir öncekinden leziz yemekler haz ırlaması- 
na rağmen, babam ve Şems bir dilim bu ğday ekme ği ve bir 
bardak keçi sütü d ışında ne varsa reddediyorlard ı. 
Evdeki düzenimiz allak bullak oldu. Her geçen gün asab ım 
  
biraz daha bozuldu; aksile ştiğimi görüyor ama sinirlerime 
mâni olam ıyordum. Günün çe şitli saatleri kap ıdaki deli ğe gö- 
zümü yap ıştırarak kütüphanenin içini gözetliyordum. Kap ıyı 
birden açsalar beni çömelmi ş, konuşmalarını dinler vaziyet- 
te bulurlard ı. Ama umurumda bile de ğildi. Usanmadan her 
gün onlar ı gözetledim. Fakat pek bir şey görebildi ğim yoktu. 
Perdeler yar ı yarıya çekildi ğinden odan ın içi lo ştu. Ara s ıra 
yakaladığım kelimeler say ılmazsa, tek duydu ğum bitmek bil- 
mez bir f ısıltıydı. Görecek, i şitecek bir şey olmay ınca kafam- 
da kurmaya ba şladım. 
Bir keresinde Kerra beni kula ğımı kapıya dayam ış hâlde 
yakaladı ama ne k ızdı ne kınadı. O da en az benim kadar me- 
rak içindeydi. Neler olup bitti ğini öğrenmeye can at ıyordu. 
Zaten kad ınların tabiat ı meraklıdır. Ellerinde de ğil. 
Ama bir ba şka gün a ğabeyim beni suçüstü yakalad ı. "Baş- 
kalarını gözetlemeye hakk ın yok" dedi azarlarcas ına. "Bil- 
hassa öz babana bunu yapman yak ışık almıyor." 
Omuz silktim. "Babam ızın gece gündüz tüm vaktini bir 
yabancıyla geçirmesi, ailesini ihmal etmesi sana batm ıyor 
da benim kap ı dinlemem mi bat ıyor? Babam ın yüzünü gör- 
meyeli bir aydan fazla oldu. Böyle kenara at ılmak seni üz- 
müyor mu?" 
"Kimsenin kimseyi kenara att ığı yok!" diye kestirip att ı 
ağabeyim. "Babam ız»Tebrizli Şems'te senelerdir arad ığı dos- 
tu, ruhda şı, yoldaşı buldu. Çocuk gibi şikâyet edip s ızlanaca- 
ğına, onun için sevinmen gerek. E ğer bir insan ı hakikaten se- 
viyorsak onun mutlu olmas ını isteriz." 
Al işte, tam da a ğabeyimin a ğzına yakışır saflıkta bir laf! 
istiyor ki her şey sütliman, herkes mesut olsun! Çocuklu ğu- 
muzdan beri böyleydi. O babam ın gözdesi, terbiyeli, kâmil 
oğlan; bense haylaz, ele avuca s ığmaz ve anla şılmaz olan. 
Belki de herkesin yerine getirmesi gereken bir rol var bu 
dünyada. Ve e ğer bütün fiyakal ı roller kap ılmışsa, sen de üs- 
  
208 
tüne düşen kısmı sırtlanırsın, istesen de istemesen de. Aile 
büyüklerinin biricik veliaht ı, babamın ilk göz a ğrısı olmak 
ağabeyimin r ızkıydı. Benim pay ımsa geride kalm ış sıfatları 
üstlenmek! 
Babamın Şemsle kütüphaneye çekilmesinden k ırk gün son- 
ra bu sabah tuhaf bir şey oldu. Yine kap ı önüne çömmü ş içeri- 
deki sessizli ği dinliyordum İd dervişin konuştuğunu duydum: 
"Artık bu odadan ç ıkma vakti geldi Mevlâna. Geçen her 
gün GÖNLÜ GEN İŞ VE RUHU GEZG İN SUFİ MEŞREP- 
LİLERİN KIRK KURALI'ndan bir tanesini tefekkür ettik. 
Bugün son kural ı da tamamlad ığımıza göre insan içine ç ık- 
sak iyi olur. Yoklu ğun aileni kayg ılandırmış olsa gerek." 
Babam derhal itiraz etti. "Merak etme. Zevcem de o ğulla- 
rım da yoklu ğuma anlay ış gösterecek kadar olgundurlar." 
"Zevceni bilmem ama iki o ğlun yaz ve k ış kadar farkl ı" de- 
di Şems. "Hadis-i Şerif der ki: 'O ğul baban ın simdir." Ama 
hangi oğul? Büyük o ğlun ayak izinden yürür ancak küçük o ğ- 
lan bamba şka bir mecraya akmakta. Haset, şüphe ve tenkit