insan, içinde barındırdığı her benlik alfabe çorbasındaki harfler 
misali. Zihninde karıştırıyor hepsini, bütün o birbirine uymaz anları, 
anılan, bir girdapta döne döne eriyinceye kadar. Bir kâsedeki 
kusmuğumsu püre, annesinin kuzguni saçları, omletin tadı, bir parça 
sosis, baharatlı ve sıcak, geri çıkarılamaz, yutulamaz, bebek boğazına 
takılmış... ay çıktığında tapınılan bir Asur -Babil tanrıçası... daimi 
hudutlar... tepsilerde donmuş çiko -
344
lata figü rler... sürülerinde kalamayıp tek başlarına uçan topal 
kuşlar... Aniden her şey çözünebilir izlenimi veriyor, alfabe 
çorbasında çığandan çıkmış harfler gibi bitimsiz bütünlerin kırık dökük 
parçaları. Aniden muazzam bir hızla düştüğünü hissediyor ve bir son raki 
isminin ne olacağının artık önem taşımadığı çivit rengi bir boşluğa 
çekildiğini.
Geride, zamanın çok gerisinde, cılız bir avuntu geçiyor Ömer' in 
zihninden. Ölmeyecek. Hayır, ölmeyecek. İnsanlar başkalarının 
ülkelerinde intihar etmez, burası onun vatanı değil. Peki hiç vatanı 
oldu mu onun? Kim gerçek yabancı - bir ülkede yaşayıp başka bir yere 
ait olduğunu bilen mi yoksa kendi ülkesinde bir yabancı hayatı sürüp, 
ait olacak başka bir yeri de olmayan mı?
Köprü denizden 64 metre yükseklikte. Ömer'in walkman'inde bir şarkı
çalıyor. Şarkı üç dakika yirmi saniye ama tekrar tekrar ça -lınırsa 
sonsuza kadar sürebilir.
Gail'in dü şüşü sadece 2,7 saniye sürüyor.
345