yiın Fahri Efendi kardaş, kızın Yeliyi öldürdüğüne ben de inan­
dım. Kocaman bir köy hep bir ağız olup da yalan söyleyecek de­
ğil ya, benim kızıma ne garazlan var, dedim. O gavur Abdi yap-
brmiş onlara bunu ... Abdinin dediğinden köylü çıkamaz. Vay be-
nim akılsız başıın ... Tuttum da onlara inanıverdirn. Ya Fahri Efen-
di kardaş ıın... Sonra, geldim kıza, kınalı kızıma sordum ki... İş 
başka ... Kınalı kızım dedi ki, ''Ben silah sıkmasını ne bilirim ana?" 
Ben de düşündüm ki kınalı kızım silah sıkmasını bilmez . Silahtan 
da korkar üstelik. Bizim evimize silah girmedi hiç. Babası silahı 
hiç sevmez kınalı kızıının ... Hepsi yalan yere ıspatçılık ediyorlar 
kınalı kızıının üstüne ... Garaz olmuşlar. Fahri Efendi Ağam böyle 
işte ... Benim kınalı kızım tüfekten korkar ... Tüfek görse ödü ko-
par ... Hükümete bunu böylece yaz." 
Fahri Efendi kağıdı aldı, eski, her bir yanı dökülmüş dakti­
losuna soktu. Gürültüyle yazmaya başladı. Hiç durmadan, tam 
beş sayfa yazdı: 
''Bak kadınım," dedi, " okuyayım da iyi dinle . Bak gör nasıl 
donatmışıın." Fahri Efendi, sigarasını dudağının bir o tarafına, 
bir bu tarafına atarak bir çırpıda dilekçeyi okudu bitirdi. 
"Na sıl?" diye sordu. 
Ana: 
"Eline sağlık , çok iyi donattm," dedi. 
Fahri: 
"Kadınım," dedi, ''başkasına olsa on beş liraya yazmaz­
dıın. Sen on lira ver. Arzuhali bir donattım ki taşa geçer billa­
hi ... Taşa geçer." 
Ana, eli titreyerek, parayı üst üste düğüm attığı çıkınından 
çıkarırken: 
"Eline sağlık," dedi. "İnşa llah taşa bile geçer." 
Fahri Efendi, kırmızı onluğu elinde evirir çevirirken dilek­
çeyi nereye götüreceğini, ne söyleyeceğini ona iyice anlattı. Ka­
dm kalkıp giderken: 
"Kusura kalma Fahri Efendi kardaş," dedi. "Gelecekte sana 
yumurta da getiririm, yağ da ... " 
Aldığı tarif üzere gitti, dilekçeyi vereceği yeri buldu. Karşı­
sında kızını alıp getiren adamlardan birini görünce, önce kork­
tu, sonra: 
153