serinletici birşeyler bulunur. Biraz ipek hışırtısı, biraz kadın
teri artı parfüm, biraz çorabın bitip tenin başladığı yer, bi-raz dans, biraz elin üstüne konulan el, hepsinden biraz bi-raz... ağır bir roman okuduktan sonra Mike Hammer’e dön-mek gibi; senfonik müzikten bunalıp ‘rock’n’roll’ dinlemekgibi. Aklımda kaldığına göre sen müzikle ilgili olacaksın.”Metin, gıcırtılı bir sesle: “Eskiden keman çalardım,” dedi.“Çok iyi çalmazdım ama dinlendirirdi beni. O zamanlarsevdiğim kız da piyano çalardı. Onu tanıdığım zaman benkemanı bırakalı yıllar olmuştu. Sekiz yaşından on iki yaşınakadar çalış, çalış... sonra o meş’um gece... hayır hayır canınısıkmak istemem!” “Hayır sıkmazsın. Hayır. Çok ilgiliyimseninle. Yemin edebilirim. Evet, gerçekten buna yemin ede-rim: ne yaptığınla çok ilgiliyim. Anlat.” “Bilmem ki nasılanlatsam? Ben, çok buhranlı bir çocukluk geçirdim. Olurolmaz zamanlarda fenalık gelirdi bana, düşer bayılırdım.Yumruklarımı sıkar, sayıklar dururmuşum.” T urgut, yanda-ki masada oturan boyalı sarışına bakarak: “Sakın sara olma-sın? Bir doktora gitseydin,” dedi. Metin, yerinde, rahatsızbir şekilde kımıldadı. “Hayır, ruhsal bir dengesizlik olacak.Çok hassas bir çocuktum. Neyse, geçelim bunu. Evet, ke-man çalıyordum; bırakmasaydım belki de...” “Doğrusu kıs-kandım seni. Kızla Kreutzer sonatı filan çalıştınız mı?” Bo-yalı sarışın güldü. Metin, biraz utangaç, biraz acı. “Orayakadar gidemedik,” dedi. “Ben gene bir buhran geçirdim vebıraktım kemanı. Kendi kendime çalışırdım zaten. O yaz,bütün günümü evde, kapalı perdeler arkasında, çalışarakgeçirdim. Birlikte hiç çalışmadık. Babası geri kafalının bi-riydi. Bizim evde de piyano yoktu. Öğleye kadar odama ka-panır çalışırdım. Perdeleri hafifçe aralar ve yalnız notalarıaydınlatacak kadar ışığı içeri bırakırdım. Zeliha’nın, yanım-da benimle birlikte çaldığını hayal ederek kendimden geçe-ne kadar çalışırdım.” T urgut: “Ne güzel. Roman gibi anlatı-
256