tarafa koşlışan bir hekimdim. Ders veriyor, koğuş 
dolaşıyor, hasta bakıyor, toplantılara, seminerlere 
katılıyor dum. Bir taraftan da Cüzamla Savaş Der­
neği'nin kurulmasıyla uğraşıyordum. 
Tanrım, ne yapmıştım ben? Yurtdışı konferans­
lara, kongrelere gideceğim vakit ne olacaktı halim? 
Dış ülkelerde kongrelere katılmazsam, bilg i alış ve­
rişi yapamaz dım, yenilikleri takip edemez dim. Ge­
ce yarısı telefonlarıyla konsültasyona da çağrılabilir­
dim. Benim dalımda sık olan bir şey değildi ama 
mümkündü. Bütün bunlar benim mesleğimin ge­
rekleriydi. İki ay sonra katılacağım lepra kongresi­
nin kabusu daha şimdiden çökmüştü üzerime. 
Dertler bu kadarla da bitmiyor du. Benimle evlenir­
ken sıfatımın Doç. Dr. olduğunu, elbette profesör­
lüğe giden yolda ilerleyeceğimi bilen ve bunu do­
ğal karşılayan adam, nikahı bastıktan sonra, benim 
evde kalmamı, sürekli mutfakta yemek pişirmeıni 
ister olmuştu. Kabuslu uykulara yatıp aynı kötü rü­
yayı baştan mı görüyord um? Hayatta en son duy­
mak istediğim cümle, yine karşıma çıkmıştı! Bir ka­
dının yeri, evinin mutfağıdır! Giriyordum mutfağa 
elimden geleni yapıyordum. Ama vaktinin çoğunu 
hastanede geçiren bir kadııı olarak, yapabildiklerim 
sınırlıydı ve çabuk pişen ızgaraları, kolay yemekleri 
tercih ediyordum. Aynı yemekleri yemekten şika­
yet eden kocama karşı suçluluk duymuyor değil­
dim ama dışarıda tertiplenen rakı sofralarının hafta­
nın üç beş gecesi tekrarlanması, sabah çok erken 
200