zimkinden daha temiz giyindiğini, daha iyi yiyip içtiğini kim 
iddia edebilir? Diyojen'in ayağına Büyük İskender gelmiş­
se, bizimkinin makamına da arabayla paralar gönderiliyor, 
durumunu araştırmaya Medhi Bey gibi, zamanın talihlileri, 
polis komiserleri geliyordu. 
Onun ile bunun şu farkı vardı ki Yunan filozofun fenerle 
adam araması, gereksizliğini anladığı gün elinden tasını at­
ması türünden hikayelerini resmeden en büyük müzelerde, 
Poussin, Salvator Rosa, Karel Dujardin ayarında en ünlü 
ressamların fırçalarından çıkma tablolar görüldüğü hal­
de bizimkini tanıyan bile yoktu. Fakat muhitimizin büyük 
adamlar hakkındaki kayıtsızlığı yalnız Abdal Veli'ye mahsus 
bir felaket midir? Kelbi değil insani filozoflarımıza bileme­
telik veren var mı? 
Bu zembile mübarek demek o pak, kutsal kelimeyi kirlet­
mek olurdu. Pis zembilin en altında yeşil bir çanak içinde ta­
hin rengi, pek fena bir şeye benzeyen koyu bir sıvı gördüler. 
Medhi Bey büyük bir iğrenmeyle: 
-Pöff ... Bu nedir? 
Komiser burnunu çanağa yaklaştırarak: 
-İğrenç şeyler analiz eden doktorlar gibi biz de bu zem­
bilde ne görürsek tetkik etmeye mecbur uz. (Koyu sıvıyı ince­
ledikten sonra devam etti) Böyle herifin hu kokmuş hasır bü­
fesinde nefis bonbonlar bulunacak değil ya! Bulama ... Evliya 
efendimiz çiğ havuçla şalgamı yedikten sonra bu bulamayla 
ağız tatlılıyorlar. 
-Şaka bir tarafa, Abdal Hazretleri turpla, havuçla bu 
burun dayanmaz kokuların içinde yaşıyor ama vücudu bın­
gıl bıngıl, yüzü kan kırmızı ... Biz yiyip içmede İstanbul'un en 
aristokratik sınıfına mensubuz. En nefis, en kuvvetli yemek­
lerle yine bir türlü rengimizi yerine getiremiyoruz. Bilmem 
doktorlar bu tezadı nasıl açıklarlar? 
-Affedersiniz, Abdal Veli'nin bir karısıyla üç metresi 
yok. Toplum içindeki mevkii geçim bakımından neredeyse 
sokak köpeklerininkinden farksız... Çalışmayı, kazanmayı 
düşünmez.. . Siyaset nedir bilmez. Makam hırsı hiç aklına 
90