geldi. “Bilmem. Oblomov ’u nasıl okuduğunuzdan bahset-
mişti. Heyecanlanmıştım. Öyle bir anlatmışsınız ki kitabıona... Onun okumaya ihtiyacı yok, derdi.” T urgut, yorgunbir gülümsemeyle: “Cahil T urgut’u gizlemesini iyi bilirim.Kimse anlayamaz,” dedi. “Bütün dünyayı kandırabilirim gi-bi geliyor bana.” Ayağa kalktı, yazı masasını süzdü. “Ne ya-zık ki bu meziyetimle çok övünürüm. Kendimi ele veri-rim.” Süleyman Kargı güldü; “Bir kadın olsaydı şimdi,‘İnanmıyorum,’ derdi size.” T urgut başını kaldırdı: “Bakınbunu anlamam için, kitap okumama lüzum yok.” “Selim debunu ifade etmek istedi işte.”
Omlet ve patlıcan kızartmasından ibaret yemek güzeldi.
Yemekte konuşmadılar. Sonra, Süleyman Kargı, sofrayı iti-nayla topladı; hemen bulaşıkları yıkadı. Turgut’un kurula-masına izin verdi. Odaya döndükleri zaman: “Yemek ve bu-laşık işlerinde titizimdir,” dedi. “Bunları bir zevk haline ge-tirmezseniz, çok çabuk bıkarsınız.” “Bu öğütü nasıl kulla-nacağımı pek bilemiyorum,” dedi T urgut elini uzatarak.“Yüzüğü görmüştüm. Heraclitus, her şeyin her an değiştiği-ni söylüyor dünyada.” “Bunu uygun bir yerde kullanırımHeraclitus’u tanıyormuş gibi yaparak. İnşallah bana yalansöylememişsinizdir.” İki erkeğin anlaşması başkadır işte.Birbirlerini beğendiklerini başka türlü ifade ederler. Yani,bazı erkekler... Dikkat et oğlum T urgut; düşünmeye, yargı-lara varmaya başlıyorsun. Meselenin ağırlığını omuzlarındataşıyacaksın bu gidişle.
Kahvelerini içerken gene bir sessizlik çöktü üzerlerine.
Sigara dumanları arasında birbirlerini unuttular. Bir süresonra T urgut kalkması gerektiğini düşündü. Patronun işi...diye gevşek gevşek düşündü. Kendini, iyileşmeye başlayanbir hasta gibi hissediyordu. Yerinden kalkmak için davran-dı. Süleyman Kargı: “Oturun,” dedi. T urgut, o gün yapmasıgereken işlerden bahsetti, inandırıcı olmayan bir sesle. Sü-
108