Gün batarken aşağıdan kurşun sesleri kesil di. 
"Üstlerine kurşun yağdıralım," diye emir verdi Hoca. 
"Kaçmalanna fırsat vermeyin, öldürmeye sıkın, bu ilk ve son 
çarpışmanuzdır. Bundan sonra ne candarma, ne eşkıya çeteleri, 
ne de Sultanoğlu bir daha üstüroüze gelebilirler. " Soluk soluğa 
kalmış, durmadan silahını doldurup doldurup boşaltı yor, he­
men hemen hiçbir kurşunu boşa salmıyordu. 
Yavaş yavaş yukardan aşağıya, kayalann arkasına saklana­
rak iniyor lardı. Hiçbir yerden ne bir kurşun sesi, ne bir çıtırh 
geliyordu. Gün de yavaş yavaş dağların arkasına çekiliyordu. 
Ortasından pınar kaynayan düzlüğe inmişlerdi ki, aşağı-
dan bir inilti duyul du. 
Ferhat Hoca: 
"Hemen aşağı inip şu adamı öldürün," diye buyurdu. 
Kasım koşarak indi ve adamın iniltisi de az sonra kesildi. 
"Bu gece buralardan uzaklaşmah, çok uzaklara gitmeliy iz. 
En azından o Kızılbaş köyünü tuhnalıyız. Neydi o köyün adı?" 
"Menekşeli," dedi Temir. 
"Bugünlerde o köyün rneklerinin sütü menekşe kokar," de­
di Güdük Hacı. 
"O köyde bu sıralar yer gök hep menekşe açar. Her şey me­
nekşe kokar. İnsan, hayvan, toprak, ağaç, kurt kuş hep menekşe 
kokarlar. İnekler de menekşe yediklermden ... İneklerin sütü de, 
pınarlarm suyu da ... " 
"Haydiyin bakalım," dedi Ferhat Hoca, önlerine düştü, ter 
içinde kalmış, giyitleri sınisıklam olmuş, kulunçlanndan ter fış­
kırmışh. Nedense kan içindeki dizlerinin, kollannın yaralan 
sızlamıyordu. Ötekiler de Ferhat Hoca gibiydiler. 
Gene Ferhat Hoca önde, Kasıınla Şahan yanında, ötekiler 
arkasında yola düştül er, kayadan kayaya, çalıdan çalıya, dere­
den dereye, düşüyorlar, uçar casına gidiyorlardı. 
Menekşeliye geldiklerinde tanyerleri ışıyordu. Eğer bir ge­
cede aşhklan yolu Menekşeli köylülerine söyleselerdi, mümkü­
nü yok, bir çocuğu bile inandıramazlar dı. 
Köye girince Dursun Dedenin evini sordular, çok güzel gi­
yinmiş, pembe yüzlü, panlh içinde kara gözlü güzel bir kız ön­
lerine düşerek onlan Dursun Dedenin evine götür dü. 
140