7 NUMARA:  BEN  VE Su ;<D 
Yalan  söylediğini  düşündüm  önce.  Çocuklar  sürekli  bir şeyler  uy-
durur.  Saatime  baktım.  Ders  biteli  on beş dakika  olmuş.  On beş da-
kikadır  fısıldaşıyoruz.  Tam  kalkmak  üzereyken,  "size  bir şey anla-
tacağım,"  dedi.  Esma  Hanım,  Meryem  ve Hijyen  Tijen  içerideki  kü-
çük odaya  doluşmuş,  yeni  yıkadıkları  perdeleri  takıyorlardı.  Konuş-
malarından,  Esma  Hanım'ın  yüksekçe  bir yere,  muhtemelen  bir 
merdivenin  üstüne  çıktığı,  Hijyen  Tijen'in  de aşağıdan  onu  tuttuğu 
anlaşılıyordu.  Talimatlar  Meryem'den  geliyordu.  Bizse  onlara  du-
yurmamak  için  sesimizi,  fısıltıyla  konuşuyorduk  salonda. 
"Vallahi  doğru  söylüyorum,"  dedi  Su, şüphelerimin  farkına  va-
rıp. 
İnanmış  göründüm.  Ama  bu sefer  de o şüphe  etmeye  başladı 
benden.  Her  ne olursa  olsun,  bana  anlattıklarından  hiç kimseye  bah-
setmeyeceğime  dair  söz vermemi  istedi.  Yetmedi.  Üstüne  defalarca 
koca  koca  yeminler  ettirdi;  önce  şerefim,  sonra  da tek tek, isim  isim, 
sevdiklerimin  üzerine.  Sırf  iri, kara  gözlerindeki  endişe  dinsin  diye, 
itiraz  etmeden  her isteğini  yerine  getirdim.  Oysa  verdiğim  her söz, 
içini rahatlatmak  şöyle  dursun,  huzursuzluğunu  bir kat daha  artırdı 
sanki.  Bir ara,  ben  sandalyede  sıkıntıyla  otururken,  o galoşlu  ayak-
larını  hışırdatarak  içeri  gitti.  Döndüğünde  bir de baktım,  elinde  min-
nacık,  kabı  yeşil  bir Kuran;  hani  şu el çantalarında,  cüzdanlarda  ta-
şınanlardan.  Sırf  gönlü  olsun  diye,  Kuran'ı  avucumda  tutarak,  bir de 
bu vaziyette  yemin  ettim.  Lafımı  bitirdiğimde,  yapacak  bir şey kal-
madığını,  artık  bana  güvenmek  zorunda  olduğunu  anlayıp,  son  bir 
kaygıyla  içini  çekti.  Kızamıyordum  da. Aşk  herkesi  zavallılaştıra-
biliyor,  bir çocuğu  bile. 
"Hadi  ama...  Kapatalım  artık  bu konuyu,"  dedim.  "Merak  etme. 
Ağzımı  mühürledim.  Hiç  kimseye  söylemeyeceğim." 
338