KAPLUMBAĞALAR
 
196
 
 
dökerler, «karga beyni» deye deye çalarlar kaşığı! .. Kır Abbas bilir 
hepsini... »
 
*
 
**
 
Kır Abbas talvarın gölgesinden kalktı.
 
Ellerini kıçına vurdu, asmaların arasında
 
dolaşmaya başladı. 
Salkımlar gittikçe kabarıyor, kabardıkça tatlanıyordu. Tanelerin 
büyüdüğü, renklerinin gittikçe döndüğü gözle görülür gibi belli 
oluyordu.
 
«Dök ulan kadıbaşı otları, çiçeklerini dööök! Üzümler olsun, 
bekmezleri kaynatalım, yoğurdun üstü
ne döküp döküp yiyelim. 
Çalalım kaşığı, çalalım kaşığı!.. Küp küp şarapları da sıkıp düğünlerde 
gözel muhabbetler kuralım. Dök çiçeklerini, anasını sattığımın 
otları!..»
 
Kadıbaşı otları, ufacık boylarını havaya dikmişler, pembe 
çiçeklerini sere sere sıcağa
 
dayanmaya çalışıyorlardı. Şimdiye kadar 
çok açmışlar, çok kurumuşlardı. Vakti gelince gene açacaklar, gene 
kuruyacaklardı.
 
Kır Abbas, gezintisini sürdürüyordu. Geçip giderken bir asmanın 
dibinde, ayaklarını yarı yerine kadar toprağa gömmüş bir kaplumbağa 
gördü. «(Çoğaldılar dedim ya!)» dedi kendine. Baktı, kaplumbağa 
sıkıntılar içindeydi. «(Ne yapıyor bu?)» dedi, dikkatle baktı. Usulca 
çöktü oraya, kaplumbağayı gözlemeye başladı.
 
Hayvan kıpırdamadı. Arka ayaklarım kürek gibi açtı. Toprağı 
oydu oydu. Başını
 
kaldırıp güneşe baktı bir ara. Sonra durdu. İşedi. 
İşediği yeri eşti eşti. Ters döndü. Arka ayaklarını yaydı. Gözleri 
kocaman kocaman olmuştu. Ya çok acı içindeydi, ya çok tatlı 
anlarından birini yaşıyordu. Boynunu uzattı. Uzattı uzattı. Uzunca bir 
süre ö
yle kaldı. Kıpırdamadı. Sonra birden
 
boynu düştü. Bir daha, bir daha, bir daha düştü. «Iyk! Iyk! İyk! .. » 
sesleri çıkardı. Teknesi yere yapıştı. Bayılır gibi olmuştu. Bir süre 
böyle kaldı. Neden sonra gözlerini açtı. Eştiği çukurun üstünden 
kalktı. Çekild
i biraz. Döndü, çukurun içine baktı. Küçücük gözleri bir