544 Yaşar Kemal -Dağın Öte Yüzü 
Bir süre böyle baktı kaldı. Gözleri sulandı soğuktan, gözlerini kırptı. Sonra 
mendilini çıkanp yanaklanna doğru sızan yaşlan sildi. Yaşlar neredeyse yüzünde 
donup kalacaktı. Daha şimdiden bıyıklannın bumuna yakın yerleri buz tutmuştu. 
Eee, nerde ışık? Hani, gece sabaha kadar evin üstüne durmadan sağılan ışık 
nerde? Hani evin üstünde, geceye oyulmuş gibi duran, pervazlanıp dönerken ışık 
saçan ziyaret cevizi nerde? Işık yağarken eve, gökten bir kuş sesi gelirmiş. İnce­
cik, ıslık gibi, duyulur duyulmaz bir ıslık sesi ... Ziyaret cevizi de evin üstüne sa­
lınıp dönerken yılan akması gibi bir fısıltı duyulurmuş. 
Elleri, ayakları üşümeye başladı. Gözünü evden ayırmıyordu. Bir de baktı ki 
evin önünde karartılar, ellerinde kazma kürek, evin eşiğini kazıp duruyorlar. 
"Tuh, Allah belanızı versin deyyuslar," dedi. "Evin eşiğinin altını kuyu gibi 
ettiniz. Böyle giderse, evin ön duvarı tüm çökecek. Bir gün ev de üstüme yıkılıYe­
recek Çoluk çocuğumla bir ermişlik uğruna ... Tu h Allah kahretsin be ... Allah 
Allah, yara b bi sen kurtar beni bu beladan. Ulan ben de bu ışığı, bu ağacı görmez­
sem ... Ulan ben de ermiş olursam bir daha anaını avradım ı. .. " 
Uzaktan görüyor ve içi gidiyordu. Eşikliğin toprağını torba torba doldurup 
götürüyorlardı. 
"Hay Allah kahretsin. Ulan bunun bir torbası da bir, bir avucu da ... Götürün 
ulan, istediğiniz kadar götürün. Ermiş olsam da olmasam da bunu iyi bilirim. O 
ölü topraklara değil ermiş toprağı, peygamber, Allah toprağı da götürseniz, di­
riltemezsin iz. O topraklar ölmüş, dirilmezler. Akılsızlar," dedi, "akılsızlar. Evimi 
yıkacaksı nız." 
Sinirlendi. Üşüdükçe sinirleniy ordu. Eşiğin kazıldığını gördükçe sinirleniyor­
du. Her şeyin önüne geçerdi de, bu eşiklik toprağının çalınmasının önüne nasıl 
geçerdi? 
Öylesine siniriendi ki, geldi boğazına bir yumruk tıkandı: 
"Size gösteririm," diye ayağa kalktı. Oturduğu yeri görmesinler diye yolu­
nu değiştirip evin arkasına doğru dolandı. Birden, evin arkasından karşıianna 
çıkıverdi. Adamlar, onu görür görmez, donakaldılar, az sonra da kendilerini yere 
atıp ayaklarına kapandılar. 
Taşbaşoğlu en kalın, en güvenli sesiyle: 
"Kalkın," dedi. "Size bir diyeceğim var." 
Adamlar hemen ayağa fırladılar. On bir kişiydiler. Taşbaş sağ eliyle, teker te­
ker hepsinin alnına dokundu . 
"Bu eşik toprağını yerine dökün. Bu bereket toprağı değil. Ben aradım aradım 
size bir bereket toprağı buldum. Gidin oradan toprak alın. Alın da tarlalanmza 
serpin. Ama oradan da hıdrellez günü toprak alacaksınız. Başka bir gün alırsanız 
işe yaramaz. Hıdrellez günü oradan aldığınız toprağı tarlalarımza serperseniz, eğer 
iyi insanlarsanız, bire iki veren toprağınız, bire on verir. Haydi, buradan çekilin ... "