FAKİR BAYKURT
 
117
 
 
yok. Hepsinin fırdo
layma bir çit, yada bir hendek kazdık mı tamam 
Hamdi beyim. Battal komşulara gözel bir hastir çekti! Bölücü, 
bölükçü dürzülerin kurtları kırıldı. Senin Kel Bektaş filân temelli 
pıstı...»
 
«İyi iyi...» dedi Hamdi bey.
 
«“Çubuk bulabildiniz mi?” diye soracak o
lursun... Daha 
bulamadık! Şimdi hepimizin tasası budur. Zatın da bize söz vermiş 
idin! Şimdi hökümetin hangi kapısına baş vuracağımızı da sen 
bileceksin. Biz kör köstebekleriz bu boklu dünyada. Delil olup 
önümüze düşerekten bu işimizi görmeni iricaya geldi
m. Komşular 
beni saldılar sana ki git halımızı arzet deyi. Irâtsız ettimse hoş gör...»
 
«Yoo, yooo, ne demek? Bilâkis! Hem de sizin köye kandığınız 
kadar çubuk bulmaya kudretim vardır. Kamyon kamyon yığacağıma 
da inanım var. İş ki, Ziraat’ta çubuk bulunsun.
..»
 
Kır Abbbas, çubukları kamyonlara yüklenip köye yollanmış gibi 
sevindi:
 
«Sağol Hamdi beyim, varol ki ömürlerin uzun olsun...»
 
«Şimdi senin çayları içtik mi, bizim Deli Zıraatçı’ya gideriz. Sorar 
anlarız. Turşu kuracak değil ya, varsa verir...»
 
«Varol, d
aim ol. .. »
 
Çayları içip çıktılar.
 
Deli Ziraatçı, akıllı uslu bir adamdı. Konuşmaları çoğunluğun 
işine gelmezdi. Onun için deli derlerdi. Köylük hallerinden bilirdi az 
çok. Büyükle büyük, küçükle küçük olurdu. Elindekini esirgemez 
adamdı. Kasabada pek söz
ü yürümezdi. Sadece kasabanın kadınları 
bilirlerdi onun değerini. Sokaklarda yürürken pencerelere, balkonlara 
yiyecek gibi bakmayan, karısından başka kimsenin uçkuruna et 
atmayan, el atmak şöyle dursun, can atmayan, terbiyeli, hadım gibi bir 
memurdu.
 
Hamdi
 
bey, Kır Abbas’ı ardına düşürüp vardığında, odasında 
oturmuş, bıyıklarını kıvratıyordu. İş yoktu. Sıkılıyordu. Bir süre 
odasındaki kuşlarla oynamış, sonra bıkmıştı. Yukarı dan gelen yazıları