portakal bahçeleri vardı. Arif Saim bu mülklerden ve bahçeler­
den en güzelini Paşaya hediye ettirdi.
"Ne demek!" diyordu. "Bu yurdun kurtarıcısının burada 
bir bahçesi olmasın! Olur mu?"
Öfkeden köpürüyor, utançtan yerin dibine geçiyordu.
Zaten zenginler, ayan ve eşraf Mustafa Kemal Paşaya böyle 
bir hediye yapmak için can atıyorlardı. Fakat Kumandanın tep­
kisinin ne olacağını kestiremiyorlar, korkuyorlardı. Padişahlara 
toprak, bahçe, köşk hediye etmek OsmanlIların son yıllarında 
derebeylerin gelenekleri arasına girmişti.
Arif Saim Beyin teklifine derecesiz sevindiler.
Arif Saim Bey bundan sonra toprak yağmacılığına bir kulp 
bulmuştu. Çukurovada döndürdüğü dolapları eğer Paşa duyar 
da kızarsa:
"Paşam," diyecekti, "halk çalışmalarımıza bir cemile olarak 
bana, aynen size yapılan hediye gibi birazıcık bir toprak parçası 
hediye etti. Derebeyler beni çekemediklerinden dolayı size şi­
kayet ettiler. Halkın bu cemilesini nasıl kabul etmeyebilirdim!"
Ahmet Beyin Çukurovada en çok beğendiği ikinci toprak  
Akmezar köyünün yakınındaki bir küçük çiftlik oldu. Ermeni- 
ler kaçarlarken, bu küçük çiftliğin sahibi Ermeni çiftliğini bir 
Türkmen dostuna satmış oldu. Türkmenle Ermeni can arkadaş­
tılar.
Ermeni dedi ki:
"Eğer döner gelirsem kardeş, toprağımı bana geriye verir­
sin. Geriye dönemezsem çiftlik senin olsun. Anan sütü gibi ye 
iç, kullan, helal olsun."
Arif Saim Bey Ahmet Beye tekrar tekrar soruyordu:
"Ölümsüz toprak mı, Selimin toprağmdan da iyi mi?"
Büyük bir güvenle Ahmet Bey:
"Evet," diyordu "Selimin toprağmdan da iyi. Bu kadar gü­
zel bir toprak parçası ancak dünyanm birkaç ülkesinde vardır. 
Nil kıyılarında bile böylesi bir toprak zor bulunur."
Arif Saim Bey hemen o gün kasabada bir araştırma yapıp 
çiftliğin macerasmı öğrendi. Fıkara Türkmeni çağırtıp önüne on 
lira attı:
"Şu Ermeni çiftliğini bana devret," dedi.
163