Refik gene: "Gidiyorum!" dedi. Çok can sıkıcı bir durumdu 
bu. İşin içinden nasıl çıkacağını bilmiyor, öyle ayakta dikiliyordu. 
Durumu hemen kavrayamadıkları, anlamak, inandırılmak is­
tedikleri için onlara öfkeleniyordu. 
Nigân Hanım: "Ne oluyor?" dedi. 
Refik, Osman'a bakarak: "Perihan ile kavga ettik!" dedi. 
"Eee, bunun için bavul yapılıp evden çıkılır mı?" dedi. Osman, 
"Aşağıda yat bu akşam. Sen benim odama gel, Nermin oraya 
çıksın!" 
"Yok, yok!" dedi Refik. "Zaten iyi hissetmiyorum!" 
Nigân Hanım: "Nereye gidiyorsun, nereye?" diye bağırdı. 
Felâkete alışmış, buna kendini hazırlamış bir sesti bu. Birazdan 
ağlayacaktı. 
Refik ezilip büzülüyor, bir şey söyleyemiyordu. Sedef odasından 
Ayşe ile torunlar çıktılar. Merakla olup bitene bakıyorlardı. 
Osman, Nermin'e döndü: "Hadi, sen çocukları yatır," dedi. 
Ayşe'ye de bakarak yukarı çıkması gerektiğini hatırlattı. Nermin'le 
çocuklar çıktılar. 
Nigân Hanım ağlamaya başladı. Bir ara: "Biliyordum, bili-
yordum!" dedi. 
Osman: "Anne, durun bakalım, anlayalım ne oluyor," dedi. 
"Ne var ağlanacak şimdi?" Refik'e döndü: "Peki ne diye kavga 
etliniz Perihan'la. Bak, senin kabahatin olabilir. Biraz tuhafsın 
bugünlerde." 
Refik, Osman'a cevap vermedi. Annesine dönüp: "Anne, 
ağlamayın canım!" dedi. 
Osman galiba söylenmemesi gereken bir şeyi söylediğini anladı. 
"Peki şöyle gel de otur, Allahaşkına!" dedi. 
Refik "Hayır, çıkıyorum!" dedi. 
"Hiçbir şey anlamıyorum! Hiçbir şey anlamıyorum!" dedi 
Osman. 
Refik hâlâ yere bıraktığı bavulun yanında duruyor, ne bavulu 
eline alıp çıkabiliyor, ne de annesinin yanına gidip oturabiliyordu. 
Dışardan, gittikçe artan lodosun tıkırdattığı ağaçların gürültüsü 
geliyordu. Bahçeye bakan pencere camları arada bir esniyor, odanın 
karanlık camlara vuran görüntüsü çarpılıp bozuluyordu. 
Birden, Nigân Hanım: "Bir yere gidemezsin. Nereye gideceksin 
258