KADERİN CİLVESİ 219 
— Efendim rica ederim, şuraya sigara iskemlesinin üze­
rine bırakınız; 
— Kahve içmez misiniz efendim? 
— içerim. Büsbütün içmem değil ama bilir misiniz bu kara 
su insanın uykusu üe beraber şehvetini de keser. Oysa ki bu 
evde besleyici şeyler yemelidir. Bilirsiniz, hy hy hy... 
Fitteanı iskemlenin üzerine bırakarak be'n suratı astım. 
Aman Allahım, ilk ağızda bu kadar münasebetsizleşen bu ihti­
yar züppe üe ben ne yapacağım? Beş lirayı götürüp Şemi'nin 
suratına fırlatarak bu altmışlık zirzopu da bir tekme üe oda­
dan dışarı defetmeyi gözüme aldırmaya kadar varıyorum. 
O buruşuk yüzüne hiç uymayan çılgınca bir neşe ile ya­
şadığı hayat komedyasındaki tabu rolüne devam ederek: 
— Efendi, bir şey dikkatini çekti. » 
— Nedir o? 
— Bir hanım kendisini göstermeden kapı aralığından kah­
veyi verdi, gitti. 
— Peki, bunda dikkati çekecek ne var? 
— Oooo, çok şey... 
— Ben hiç bir şey göremiyorum. 
— Bu evde hammlar erkeklerden kaçarlar mı? Kendi ken­
dime bu soruyu sordum. Ve sonra şu cevabı verdim. Belki henüz 
tuvaletini tamamlayamamıştır da... 
Âh bilmezler ki, ben < tuvaletsiz kadım daha çok severim. 
Ben meyvayı bile yıkamadan dumanı üstünde iken yemek iste­
rim. Ohh kadının kiri, kadinm teri, kadının kokusu kadar bur­
num bu dünyada hiç bir nefis levanta tanımamıştır. 
Ben de içimden, kadının nefis olmayan salgılarından birka­
çını saydım. Fakat dışarı vurmadım. Kelimeleri birer sulu, çü­
rük meyva gibi ağzımda evire çevire çiğneyerek yuttum. Ama 
münasebetsizlik gittikçe tahammülün üstüne çıkıyordu. Yirmi 
beşlik dandini bir genç gibi beni kıpışık bakışlarla tuhaf tuhaf 
pUerek: 
— Şemi ile beraber çalışırsıniz? Ortaksınız değil mi? 
— Hayır. Ben ev sahibiyim. O kiracıdır. 
— Canım ev sahibi, kiracı işte uyuşmuşsunuz. Aynı mes-
i'lııı-nsiniz. 'Geçinip gidiyorsunuz. Pekâlâ, pekâlâ... Böyle şey-