KADERİN CİLVESİ 249 
mine girdi. Ne kadar sert, ne kadar hırçın oldu bilseniz. Her 
şeye kızıyor. Hiç söz anlamıyor. Hava ve heveslerine tâbi çılgın 
torunları ile bu ihtiyarın arasında kaldık, iki tarafa da meram 
anlatamıyoruz. Amada ne olursa bize oluyor. 
Rasime Hanım kardeşinin yüzüne bir medet uman bakış­
larını fırlatarak sustu. Fakat işte artık gizlilik kutusunun ka­
pağı açılıyordu. Felâketin başı hava ve heveslerine tâbi torun­
ların başlarından kopacağını anlar gibi oldum. ( 
Eu başlangıçtan sonra kardeşinin hüzünlü bir sessizliğe 
gömülmesine rağmen Rasime Hanım cesaretlendi, ilk adımı 
atarak birdenbire: 
— Bir kızımız var, kocaya veremiyoruz. Onun evde kal­
ması başımıza müthiş bir felâket örüyor. 
Diyerek konuyu ortaya attı. 
— Niçin veremiyorsunuz? Affedersiniz, beğenilmeyecek bir 
halde mi? 
— Ohh hayır... Tersine.' övünmek için söylemiyorum, gü­
zellikçe bir eşini yalnız istanbul'da değil bütün dünyada bile 
bulmak zordur. 
— O halde kocaya verilememekteki sakınca, kusur nedir? 
Cevap olarak Rasime Hanım alt dudağım ısırdı. Kardeşi 
Ratibe Hanım göz pınarlarından sızan damlaları elinin tersiyle 
südi. Söylemek için kadınların gerekli metaneti bulmalarını bir 
süre bekledim. Arada yine baş gösteren sessizliği, ihtiyarın 
aşağıdaki odadan gelen öksürüğü, son nefes ahşları andırır 
hırıltılı- acıklı öksürüğü doldurdu. 
Rasime Hamm lakırdıyı tamamlamak zorunluğunun kam­
çısı altında nihayet: 
— Veremiyoruz, veremiyoruz. Çünkü bakire değil. 
—- Başından nikâh mı geçti? 
Kadın bu defa gözlerim yere indirerek yavaşça: 
— Hayır, diye mırıldandı. 
Şimdi aile sırrının düğümü üzerinde idik. Kadınları konuş­
turmak içjn: 
— Tarif ettiğiniz derecede güzel bir kızı bakire olmadığı 
halde de alacaklar bulunur. Bunda zannettiğiniz kadar büyük 
bir felâket göremiyorum.