geler ağır, koyu, çarşının ak �larına viırmuş, yaprak yaprak benekie­
miş çarşıyı. Demirciler küllerini bu ağacın dibine dökerler, oldum ola­
sı. Bir ciğıl gibi pabuç incirleri çevirmiştir küllüğü. · Sağda, çeşmenin 
oıi beş adım ötesinde, çınarın uzamı ş gitmiş yatık dalının altındadır. 
Bir alan kadar büyüktür küllük. İçi�den yeşil çimen, taze, en güzel ye­
şilde, yer yer fişkırmıştır. Pabuç incirleri, ak diken leri, sarı, mor, pem­
be, kırmızı çiçekleriyle parlak güz güneşJne açılmışlardı r. Pabuç incir­
lerinin ağılının içindeki küllüğün fişkırmış çim,enindeki kan kızıltısını 
ilkin Osman görd ü. Süpür geci göçmen Muradı çağırdı. Küçük bir 
kan birikintisiydi, sık çimende. Osman nasıl gördü sık çimeı:ıdeki kü­
çücük kızıltıyı? Osman her gün külİükten kömür toplardı, her gün, 
gün atmadan önce. · 
Kala balık, kalabal ık, kalabalık akıyor çınarın altına, demirciler 
çarşısına. Çocuklar, yaşlılar, kadınlar. Allak bullak yüzler sabahın ala­
casında. Uykulu değil, yılgın. Pembe DüldUldağı çakmak�ından, 
yaklaş mış, başı kızarmış, keskin. Üstünde kan damlası gibi bir güneş. 
"Oemir ciyi vurmuşlar, dernirciyi ... " 
Sol eli örsünü sarmış sıkı sıkıya ... Sağ elinde bir çekiç, körüğün 
altına kadar uzanmış, başı yere sarkmış, ama toprağa değmemiş. Sağ 
böğrünün altında kocaman , donmuş bir kan gölti. Çekiç li, kocaman 
eli de kana batmış. Yalın, çorapsız, tabanları yarık yarık olmuş, ılasır 
içindeki kirli ayakları da kan içinde. Pantolonu dizlerine kadar sıyrıl­
mış ... 
"Dem irciyi vurmuşlar, dernirdy i." 
Tellal döndü döndü döndü. Hep kendi yöresinde dönüyordu. 
Bir derviş gibi. 
"Dernirciyi vurmuşlar, demir ciyi ... " 
Gözleri büyüyor, uzun, üç köşe yüzü saydamlaşıyordu. 
"Demir ciyi vurmuşla r." 
Bütün bedeninde bir ölüm seğir mesi. 
Demİrcİ dükkanı bir arı kovanı gibi. Giren yüzünü acıtarak, bu­
ruşturara.k. ciksindirerek, ağlayarak, şaşkınlaşarak, kınşık içinde dük­
kandan geri çıkıyorlar dı. 
"Arkadan vurmuşlar, arkadan ." 
"Kurşun arkadan girmiş, göğüs kafesini paramparça ederek �ık­
mış." 
500