rahat ettiririm elimden geldiğince. Gözünü­
zü arkada koymam, oh hanımım ... 
FATMA HANIM: Fatma Hanım, kızım ... Olur ki daha iyi para 
verebilecek bir yer bulursun. Biz pek zengin 
değiliz. Hem de ... 
KOMŞU : (Keser.) Hadi, hadi ... Oldu bu iş. Bak, ben de 
çocukların eskilerinden veririm. Fena mı? 
Önümüz kış. Giydirir kuşatırsın. Nah, yaz­
dım şuraya işte; ikiniz de bana dua edersi­
niz. 
FATMA KADIN : He ya, dua ederiz. Bizimki de bir işe girer 
belki. Beylerim bir yere koyuverirse işte ... 
Allah sağlık versin, Allah sağlık versin de 
hanımlarım, geçinir gideriz. Allah kısmet et­
sin tek. Allah kısmet ederse her bi işinizi gö­
rürüm. Çocuklara kızım bakar. Heç yük ol­
mazlar bana ... Şimdiye dek hep o baktı ... 
KOMŞU : Çocuk dedi mi motoru düşüyor karının. 
(Fatma Kadına) Hadi, sen o elindekini çöp te­
nekesine dök de gel. 
FATMA HANIM : Teneke kapının önünde. 
KOMŞU : Ordan değil kız, şurdan. Bak şurdan işte. 
(Sağ kapıyı gösterir. Fatma Kadın elinde faraşla 
çıkar. Komşu, Fatma Kadına gelen tepsiden ağzı­
na bir lokma bir şey atar.) 
FATMA HANIM : Ne yapsak bilmem? Yüreğim de acıdı kadına. 
KOMŞU : (Ferahlar.) Pek de yüz verme ha! Bilirim seni, 
alır tepene çıkarırsın. 
FATMA HANIM : Çok şükür halimize ... Çok şükür ... Neler var 
komşum ... 
KOMŞU : İyi işte. İçin de acıdı madem, al kadını, rahat 
et. Eli çabuk, yüzü temiz. Daha ne? Otur, bir 
güzel hanımlık et artık. 
FATMA HANIM : Üç çocuk. Koca desen işsiz. Ne yapar, nasıl 
geçinir bunlar? 
107