394 Yaşar Kem al-Dağın Öte Yüzü 
"Ormana oduna gidiyor uz." 
Onlan böyle toplu gören üç çocuk daha katıldı. Köyü çıkarlarken bir de arka­
lanna baktılar ki, ne görsünler, köyün tüm çocuğu geliyor. 
Hiçbir çocuk konuşmuyor. Ama öylesine çabuk yürüyorlar ki, sanki arka­
larından bir canavar sürüsü geliyor. Ormana geldiklerinde soluk soluğaydılar. 
Hepsinin de ayakları yalındı. 
Daha dinlenmeden biribirleriyle güreşmeye başladılar. Erkek çocuklar güreşi­
yor, kızlar saklambaç oynuyorlardı. 
Herkes elinde baltayla, iple gelmişti. İyice kara belendikten, ağızlan, burun­
ları şiştikten, bir iyice yorulduktan sonra odun kesmeye başladılar. Öylesine dal­
mışlardı ki ormana, ne dal ne gövde, hiçbir şey bırakmıyorlardı. Çekirgeler gibi 
geçiyorlardı ormanın üstünden. 
Az bir zamanda herkes yükünü yaptı. Yüklerinin üstüne oturup düşünme­
ye başladılar. Vakit öğleyi geçiyordu. Birden iki çocuk arasında bir kavga çıktı. 
Ötekiler çocukları ayırmadılar. Bir süre seyrettiler. Baktı ki çocuklar onları kimse 
ayırmıyor, onlar da kendiliklerinden kavgayı bıraktılar. 
Hasan gitti, gene o kayanın dibine ateş yaktı. Ateşi yakar yakmaz kibritini he­
men sakladı. Çocuklar Hasanla birlikte gözlerini ateşe dikip, seyrettiler. Hiçbir 
şey göremediler: 
"Bu ateş de neyimiş ki, hiçbir şey yok. Ne koşan atlar, ne cerenler, ne de aç-
mış pamuk tarlası. .. " dedi bir çocuk. 
Ötekiler de boyun kıvırıp: 
"Bu ateş de neyimiş ki!" dediler. 
Bunu bu çocuk nasıl, nereden duyar ki, diye Hasan öfkelendi, Ummahana 
senden çıkmıştır, dereesine baktı. 
Ummahan: 
"Vallaha ... " dedi. "Ben hiç kimseye ... " 
Hasan: 
"Susss," yaptı. 
öfkesini içinde tutarak, ağır ağır, hiç oralı olmayarak ateşi elleri, ayaklarıyla 
dağıttı. Sonra da kayalığın kuytusundan sine sine, kimseye görünmemeye çalışa­
rak, kuşkuyla yanına yönüne bakmarak ilerlemeye başladı. Çocuklar onun her 
devinişini olduğu gibi izliyordu. Ummahan da bir ağacın ardına saklanmış, en 
küçük bir kıpırdayışını bile gözden kaçırmıyordu . 
Hasan bili yordu ki, bu kadar kalabalıkta onu bir gören olacak, taşının başına 
da bu yüzden bir şeyler gelecek. Kayanın dibinde uzun bir süre durdu. Bugün ta­
şın altını görmemesi gerekti. Ama öyle merak ediyordu ki taşın altını görmeden 
de edemeyecekti. Çelişme uzun sürdü, sonunda Hasan, görürlerse ne olacak ya­
ni, dedi. Yalıroları görmeyenler, taşın altında ne var ne bilecekler? Sonra da her-