Hazine odas ında ağır ağır gezinen şamdanlardan birinin yakla şmakta oldu ğunu görünce murakkay ı 
kald ırdım, bir süre önce cücenin yan ıbaşıma b ırakt ığı ciltlerden birini geli şigüzel açt ım. Bu da, şahlar için 
haz ırlanan özel bir murakkayd ı: Bir yeşilliğin kenar ında birbirine â şık iki geyik gördüm ki çakallar onlar ı 
düşmanca k ıskan ıyorlard ı. Sayfay ı çevirdim: Ancak Heratl ı eski üstatlar ın yapabilece ği doru ve al atlar gördüm, 
ne de güzeldiler! Sayfay ı çevirdim: Güvenle oturan bir kalem efendisinin resmini gördüm: Yetmi ş yıllık bir 
resimdi, kim oldu ğunu zaten yüzünden ç ıkaramazd ım, Çünkü herkese benziyordu. Diyecektim ki, resmin havas ı, 
oturan adam ın sakallar ının birkaç renge boyanmas ı akl ıma birşeyler getirdi, kalbim h ızlı hızlı att ı, resimdeki 
harika eli tan ıdım, kalbim benden de önce sezmi şti, ancak O bu kadar güzel bir el çizebilirdi. Resim büyük üstat 
Behzat' ındı. Sanki resimden yüzüme bir ışık f ışkırdı. 
Daha önce birkaç kere büyük üstat Behzat' ın çizdiği resimleri görmü ştüm, ama belki bu resimlere tek 
başıma değil, y ıllar önce eski üstatlarla birlikte bakt ığımız için, belki de resmin büyük Behzat' ın olduğundan 
emin olamad ığımız için şimdiki gibi gözüm kama şmam ıştı hiç. 
Hazine odas ının küf kokulu a ğır karanl ığı sanki ayd ınland ı. Bu güzel çizilmi ş el ile, az önce gördü ğüm üzeri 
aşk işaretleriyle da ğlanm ış o incecik harika kol kafamda birle şti. Allah'a bu güzellikleri kör olmadan bana 
gösterdiği için şükrettim. Yak ında kör olaca ğımı nereden biliyorum? Bilmiyorum! Elinde şamdan sokulup benim 
bakt ığım sayfaya bakan Kara'ya bir an bu sezgimi söyleyebilece ğimi hissettim, ama ba şka bir şey ç ıktı 
ağzımdan. 
"Elin güzelli ğine bak," dedim. "Behzat' ın." 
Gençliğimde hepsini ayr ı ayr ı sevdiğim, o yumu şacık, kadife tenli, güzel ç ırak çocuklar ın birinin elini tutar 
gibi, elim kendili ğinden Kara'n ın elini tuttu. Eli düzgün ve sa ğlamd ı; benimkinden s ıcakt ı; kolla birle ştiği yerde 
bileğinin damarl ı yan ı hoşuma gittiği gibi ince ve geni şti. Gençli ğimde bir ç ırak çocuğun elini avucumun içine 
alıp f ırçay ı nas ıl tutacağını söylemeden önce, onun korkan, tatl ı gözlerinin içine gözlerimi sevgiyle dikerdim. 
Öyle bakt ım Kara'ya. Elinde tuttu ğu şamdandaki mumun alevini gözbebeklerinde gördüm. "Biz nakka şlar, 
hepimiz karde şiz," dedim. "Ama şimdi her şey bitiyor." 
"Nas ıl?" 
Yıllar ını bir hakana, bir şehzadeye vermi ş, onun nakka şhanesinde eski üstatlar ın tarz ında harikalar yaratm ış, 
ve hatta nakka şhanenin bir üslubu olmas ını sağlam ış bir büyük usta, hamisi olan han bütün sava şlar ı kaybedince, 
şehre giren ya ğmac ı düşman askerlerinin arkas ından gelen yeni efendilerin, kendi nakka şhanesini da ğıtacağını, 
kitaplar ının ciltlerini bozup sayfalar ını kar ıştıracağını, nak ışta inand ığı ve kendi bulu şu olan ve çocu ğu gibi 
sevdiği küçük şeyleri, her şeyi küçümseyerek bozaca ğını bildiği için nas ıl "Şimdi her şey bitiyor," deyip kör 
olmak isterse, öyle demi ştim bu sözü. Ama Kara'ya bunu ba şka türlü anlatmam laz ımd ı. 
"Bu resim büyük şair Abdullah Hatifi'nin resmi," dedim. "Hatifi öyle büyük bir şairdir ki, Şah İsmail Herat'a 
girdiğinde, herkes ona dalkavukluk ederken o yerinden k ıpırdamam ış, Şah İsmail de onun aya ğına, tâ şehrin 
dışındaki evine gitmi ştir. Bunun Hatifi'nin resmi oldu ğunu, Üstat Behzat' ın çizdiği Hatifi'nin yüzünden de ğil, 
resmin alt ındaki yaz ıdan anl ıyoruz, değil mi?" 
Kara güzel gözleriyle "evet" diyerek bakt ı bana. "Resimdeki şairin yüzüne bak ınca," dedim. "Onun öteki 
yüzler gibi, herhangi bir yüz oldu ğunu görüyoruz. Abdullah Hatifi, rahmetli, şimdi burada olsayd ı, bu resimdeki 
yüzden onu te şhis edemezdik hiç. Ama bütün bu resimden ederdik: Resmin havas ında, Hatifi'nin duru şunda, 
renklerde, tezhipte ve Üstat Behzat' ın çizdiği o güzelim elde öyle bir şey var ki, bunun bir şairin resmi oldu ğu 
akla hemen geliyor. Çünkü resmimizde mana, suretten önce gelir. Şimdi Padi şahımızın rahmetli Eni ştene