yoksa...  intikam  doludiz gin yola koyulurdu  heme n. Hiçbir  işe yaramayan,  öç alanı  bile son­
unda  buruk  hislerle boşlukta bırakan  o ilkel, o iğrenç intikam  duygusu...  ve sonu  gelmey en bir 
sen vur, ben vur, sen vur, ben vur, sen vur, ben vur, vur, vur VUR  VUUUR!  Fırladı  oturduğu 
yerden  tuvale te koştu.  Yüzüne  su çarptı.  Yetmedi,  kafasını  musluğun altına sokup bir süre 
tuttu soğuk suyun  altında.  Yerine dönerken,  Hoş  Ali'nin,  “Çay  yapam  mi?”  diye seslend iğini 
duydu.
“Yap!” diye bağ ırdı,  odas ına girip kapattı kapıyı. Penc erenin önüne gitti, camı açtı, derin bir 
nefes aldı. Karanl ığın içind e yine heyula  gibi yükseliyordu  İnönü.  Yüzünün  hatları  seçilmi y­
ordu ama, orada ydı i şte.
“Ben sana d aha ne vartalar be kliyor se ni, d emişt im, hatırlad ın mı?” d iyordu.
54