Aradan uzun bir süre geçtikten sonradır ki nalbant ancak kendisini to­
parlay abildi. "Bir ayak kaldı. Şunu da bitirince senin atı. .. " Gülümse­
di, şaşkın, beklemez : "Bey," dedi, "biz de seni." 
Derviş Bey güldü. 
"Bey biz de seni ... " · 
Bey gene gülümsedi . 
Nalba nt: "Sarıca karıncalar," diyecekt i. "Mil yon milyon kadar." 
Sarıca karıncalar, eli kolu bağlı ... Bal dökmüşler bedenine. Sarı-
ca karıncalar üşüşmüş. Must afa Bey üç gün sonra gelmiş ki, "eyvah ki 
eyvah ," demiş. "Eyvah ki eyvah." 
Derviş Beyin apak kemikleri, birbirinden ayrılmış, kıvrılmış, 
uyumuş bir adam gibi. "Eyvah ki eyvah! Benim istediğim bu değildi 
ki. " 
"Bey, Bey, biz de ... Ödümüz koptu ." 
Bey gırdağına kadar toprağa gömülü. Ağzında pompa, şişiriyor-
lar. Ağzından, burnundan kan geliyor. 
"Bey, Bey, ödümüz koptu." 
Derviş Bey hep gülümsüyordu. 
"Benim çarşıda az birişim var." 
Atı nallayanlar durmuşlar, tuhaf bir yaratığa bakar gibi, büyümüş 
gözlerle Derviş Beye bakıyorlar. 
"Ben dönünceye kadar nallayıver şunu." 
İnce . uzun hacakları üstünde yaylanarak çarşıya yukarı, az önce 
ada geldiği yöne yürüdü. Dükkancılar, çarşıda bulunanlar, kahvedeki­
ler dışarıya fırl�ışlar, çar şının ortasından geçip giden DerviŞ Beye ba­
kıyorlardı . 
Çekiç sesleri çarşının şaşkın sıcağı üstüne damla damla düşüyor­
du. Ve altında· atları nalladıkları ağacın gövd esinden aşağıya sivanmış 
sarıca karıncalar akıyordu. Yaşlı ağacın · gövdesi sapsarı kesilmişti. 
Koyu ipildeyen milyonlarca göz, milyonlarca iğne ucu gibi ışılayan , 
yanan başlarla. 
Derken sarıca karıncalar tekmil çarşıyı aldı, dükkaniarın kepenk­
lerine, yollara, ağaçlara, evlere, sokaklara, alanlara sıvandı lar. İnsanlar, 
yollar sapsarıydı . Akarsu sapsarı akıyor du. Ustura gibi, diken diken, 
sarı yağm ur yağıy ordu. 
. 245