Bundan sonra ormanda kime rastgelmişler, kime atı sor­
muşlarsa, hepsi de onlara bu kadınlar gibi davranmışlar, önce 
onları tepeden tırnağa süzdükten sonra ormana kaçıp gözden 
ırayıp gitmişlerdi. 
Hürü Ana artık kızmaya başlıyordu: 
"Bu da ne, bu da ne, bu Yörükler dil bilmiyorlar mı, bunlar 
akıllarını mı oynatmış lar?" 
İyi ki yağız atı soruyor Hürü Ana, bir de İnce Memedi sor­
saymış, bunla r ne yapacaklarmış acaba? 
"Nereye kaçıyo rsunuz, nereye, ben adam yiyici değilim ... " 
Eskiden olsa, yüreğinde de acısı olmasa Hürü bunlara, ka­
sıklarını tuta tuta bir güler, bir gülerdi ki aklı başından gidene 
kadar. 
Geceyi iri bir sedir ağacının altındaki pınarın başında ge­
çirdiler. Kısacık Mahmut gece yarısı ormanın içine şöyle giri­
vermiş, birkaç tane irice, yağlı, ağır kuşla gelivermi şti. Oluğun 
alt başına, çimenlerin üstüne bir ateş yakmışlar, kuşları yolup 
yıkamışlar, tuzlayıp közlerde bir güzelce pişirmişlerd i. Hürü 
ömründe bu kadar yağlı, güzel kokulu, lezzetli et yememişti. 
"Bre ocağın batmaya Kısacık, sen bu kuşları nasıl yakala­
dın?" 
"Yakalarız biz Ana." 
"Bre Kısacık, bu kuşlardan bizim Dikenlidüzünde de var 
mı?" 
"Bizde de çok olur Ana." 
"Köye döner dönmez, senden bu kuşları isterim, hem de 
beş tane." 
"Ohhooo Ana," dedi Kısacık, "istersen sana her gün on ta-
ne de tutar ım." 
"İnce Memed eve geldiğinde de ... " 
"O zaman elli tane iste Ana, şu benim gözüm den." 
Parmaklarını yaladıktan sonra, sırtlarını biraz ağaca verip 
kestirdiler. Eşeği az ilerdeki çalıya örklemişler, bol çimende o 
da iştahla yayılıyo rdu. 
Hürü Ana uyandığında ay daha tepedey di: 
"Kalk yürü Kısacık," dedi. "Uyan, yolcu yolunda gerek." 
Kısacık sıçrayıp uyandı. 
256