216
keyi öfkeyle, kıskançlığı kıskançlıkla, hiddeti hiddetle ifade et­
miyorlardı ki. Hayır, onların konuşmaları katman katmandı.
Bu arada Dr. Raymond, hassas bir konuyu irdelemenin en 
usturuplu yolunu arıyordu. Yeniden konuştuğunda her söz­
cüğü dikkatle seçti, tane tane söyledi. Tıpkı somurtkan bir 
çocuğa hayatın nahoş gerçeklerini izah eden bir baba gibi. 
“Bak Peri, bu seminerin senin için doğru tercih olacağından 
emin değilim.”
“Ama seçmeli listesinde olduğu sürece ilgimi çeken herhan­
gi bir dersi alabileceğimi söylemiştiniz; bu ders de listede.”
“Hımm... Bana bu dersi niçin almak istediğini anlatabilir 
misin?”
“Dersin konusu önemli benim için... ailevi nedenlerle.”
“Ailevi nedenler mi?”
“Evet, Tann tartışmalı bir konu evimizde. Ya da din demek 
daha doğru. Annem ve babam zıt görüşlere sahipler. Bense 
bu konuyu bilimsel ve akademik açıdan çalışmak istiyorum. 
Tarafsızca.”
Dr. Raymond gırtlağım temizledi. “Dünyanın en büyük ki­
tap koleksiyonuna sahip olmak gibi bir şansımız var burada; 
Tann baklanda dilediğin kadar okuyabilirsin.”
“Ama bunu uzman bir profesör rehberliğinde yapmak da­
ha iyi olmaz mı?”
Dr. Raymond bu soruyu yanıtlamak istemedi. “Burada söz 
konusu olan profesör... eee... Azur... son derece bilgili, dona­
nım lı... ama öğretme teknikleri, alışılm ışın biraz dışında. 
Yani öğrencileri ikiye bölen bir ders bu: Bazılan çok seviyor 
ama bazılan da aşın mutsuz oluyor. Sonra bana gelip şikâyet 
ediyorlar.”
Peri kıpırdamadan oturuyordu. Tuhaftır, danışmanının is­
teksizliği onun merakım daha da artırmıştı; artık iyice he­
vesliydi bu dersi alma konusunda.
“Unutma ki bu küçük bir sınıf. Azur az sayıda öğrenciyi ka­