82 KADERIN CILVESI 
Semiha'ya işi müjdelediler. Fakat kız, çıkan bu kısmeti gön­
lünün şartlarına uygun bulmayarak ağladı, bağırdı. Tepindi, 
çırpındı. 
~Ben cebimden bin lira kaporayı çıkardım. Minderin üzerine 
dağıtıverdim. Bu görüntü karşısında gözler süzülmeğe, ağızlar 
yutkunmağa başladı. Paraların çekiciliği beyinleri uyuşturdu. 
Namus kaygısının üzerine sırmalı bir örtü çekti. İş olup bitti. 
Ah ben de öyle olmamış mıydım? Kaymelerin büyüsü ile 
her şeyi unutmamış mıydım? 
Uç gün aç durmuş bir köpeğin önüne bir dilim ekmek at, 
sonra emret. Ah ah... Darılmayınız. insan da öyle, insan da öy­
le... 
Böyle acıklı anlarda son zamanına kadar hayret verici di­
renmeler göstermiş tek tük kahramanların varlıklarını büs­
bütün inkâr edemem. Fakat bu üstün yaratılışta kimseler bü­
tün insanlığın yüzünü ağartmaya yetmeyecek kadar azdır. Ben 
kendimi insanlığın böyle saygıya değer kahramanlarının liste­
sine geçiremem. Bu cedvele girmeğe kendilerinde bîr değer gö­
renlerden pek çoğunun da aldanmış olduklarını iddiadan çekin­
mem. 
Bu alış verişten hisseme düşen iki yüz lirayı da ticaretha­
nemizin gelir defterine kayıt düşmeksizin cebime attım. 
Bu parayı ayıplanacak bir. kaynaktan aldım. Alnımın te­
riyle kazanmadım. Bu günahımı bir defa itiraf ediyorum. Ama 
alın teriyle kazanılan parayı yalnız kızgın güneşin altında şose­
ler için taş kıran işçi de gördüğümü söylememe müsaadenizi ri­
ca ederim. 
22 
ŞEMÎ bir gün çıkageldi. Herif seyahatindeki teşebbüsün­
den memnu t görünmüyordu. Namuslu bir ticarethanenin işleri­
ni idareye beni vekil bırakmış gibi hesap sormaya, temettü his­
sesi istemeğe kalktı. 
Ben de iş içinde pişmeğe başlamış bir adam kurnazlığıyle 
•ığzıraı açtım: