lar, Anacık Sultanın önünde sağ dizlerini yere koyup niyaza 
durdular. Anacık Sultan onları ellerinden tutup kaldırdı. Uzun 
boylu adam elinde bir halı heybe tutuyordu, daha kapıda Ana­
cık Sultanın elindekileri almış heybenin gözlerine koymuştu. 
Atlara bindil er, yokuştan aşağıya sürdüler. Günün yeri 
ışırken dört yol ağzına indiler. Kadim zamanlardan beri bu yol­
lardan kerv an geçe rdi. Bir yol güneyden gelir kuzeye, öbürü 
doğudan gelir batıya giderdi . İşte bu yollar burada da kesişir­
lerdi. Yoldan geçen hiçbir kervancı da yukardaki Kırkgöz Oca­
ğına uğramadan, oranın eşiğine yüz sürmeden geçmez di. Bura­
ya uğramadan geçenin başına uğursuzluklar yağardı. 
Hürü Ana: 
"Durun," diye bağırdı. Onu n atını yedekleyen delikanlılar ah 
durdurun ca Hürü attan fırladığı gibi ormana daldı, bir ağao dul­
da edip hemen donunu sıyırıp oraya, çimenlerin üstüne çatladı. 
Anacık Sultan yolun ortasında durmuş onu bekliyo rdu. Bir 
süre sonra Hürü Ana başı yerde, donunu bağlayarak orman­
dan çıktı geldi. Anacık Sultan her şeyi anlamıştı. Çok kişi o kut­
sal Kırkgöz Ocağında o işlerini yapamazlardı. Bunu düşünme­
liydi. Gene de tatlı tatlı gülüyorrlu Hürü Anaya, şakacı. Ahna 
binen Hürü Anayı onun bu gülüşü yürekle ndirdi. Kızınıştı da: 
"Anacık Sultan," diye sert bir sesle konuştu, "bunu esirge­
me benden, İnceme, oğluma bir afsun yap ki ona kurşun geç­
mesin. Yıldınm taşı bile kar etmedi de ölüyordu işte." 
"Ben afsun bilmem," dedi Anacık Sultan . "Keşki bilsem." 
"Nasıl olur da bilmezsin, hay Anacık Sultan? Beni mi kan­
dırıyorsun? Sen Kırkgöz Ocağı olasın da ... Şimdi gidince benim 
oğlumu kurtan nca da ... " Heybeyi gösterdi. ''Ya oradakiler ne?" 
"Ben onları bin yıldır dağlardan toplanm, ben onları bin 
yıldır kaynatıp özünü çıkannm . Ben onları bin yıldır insanlara 
dağıtınm ," dedi. Anacık Sultan dingin, güvenli. "Bak oraya," 
diye de dağlan göste rdi. "Her şey oralarda. Her şey çiçekte, her 
şey otta. Bütün tılsım şu şıriayarak gelen ışıkta . Kusura kalma 
hacım, böylesi kerametler benim elimden gelmez . Keramet şu 
durmadan doğuran toprakta ." 
297