Mine: "Ne güzel, niye daha sık böyle, birlikte olmuyoruz!" 
dedi. Sonra galiba bugün buraya herkesin neden geldiğini ha­
tırlayarak tedirgin oldu. 
"Annem nasıl acaba?" dedi Ayşe. 
Remzi yatıştırıcı bir sesle: "Yemekten sonra çıkarız!" dedi. 
"Yemekten sonra hep birlikte çıkalım!" dedi Lâle. 
Cemil: "Doktor bu akşam da geliyor mu?" diye sordu. 
Mine: "Evet, yemekten sonra hep birlikte çıkalım!" dedi. Sonra 
çekinerek ekledi: "Sahi, niye hep birlikte olmuyoruz?" 
Lâle: "Bayram ne zaman?" dedi. 
"Canım, iki hafta önce bayramdı ya!" dedi Necdet. 
"Bayramları beklemeyelim diyorum! Arada hep birlikte ola­
biliriz!" dedi Mine. Ahmet'e döndü. "Ablanları da çağırırız." 
Necdet: "Biz yılbaşında dışardayız!" dedi. 
Mine: "Sahi mi!" dedi. İç çekti. Cemil'e baktı. 
Lâle: "Meleklerle hiç görüşemiyoruz!" dedi. "Ferruh'larla 
da! Hani bir kere bizi Cennethisar'a çağıracaklardı!" 
"Ee, biz onları adaya çağırmadık ki!" 
Cemil: "Orada nasıl ısınıyorsunuz?" diye sordu. "Fer-
ruh'larda..." 
"Valla şömine yakıyor. Bir gazocağı da var. Etraf da sakin! 
Çok tatlı gelmişti bana." Karısına döndü: "Öyle değil mi? Tam 
hafta sonu kaçılacak yer! Fabrikada özel bir elektrik sobası da 
yaptıracağım." 
"Ferruh'un karısı nasıl?" diye sordu Mine. "Onun göğsün­
de..." 
"Evet, küçük bir urımış. Allahtan zamanında anladılar. Akıllı 
kadın, yılda bir kere eheck-up yaptırıyormuş!" 
"Yaptırmak lâzım ya!" dedi Mine. Kocasına döndü: "Sen de 
hiç dikkat etmiyorsun kendine." 
"Canım onca iş arasında nasıl insan? Hani her.şey düzenli, 
iyi olur da, Avrupa'daki gibi her şey tıkır tıkır işler de, o zaman 
insan belli bir alışkanlık edinir, belirli zamanlarda doktora 
görünür, ama burada öyle mi?" 
"Burada her şey kötü birader. Haklısın! Nereden başlayacaksın 
ki!" dedi Necdet. 
Ahmet ıspanağını da yemişti. Yavaşça ayağa kalktı. Mineye 
580