HALİL 
EROL 
HALİL 
EROL 
HALİL 
EROL 
HALİL 
EROL 
HALİL 
EROL 
HALİL Ama alçaklık bu! Bizimle olmaları gerekir­
ken ... 
Bunun tartışmasını sonra yaparız. Sen bile­
mezsin ama, benim bilmem gerekirdi. İnsan, 
çıktığı kabuğu da tanımazsa ... Neyse, neyse ... 
Eleştiriye zaman yok. Dinle şimdi. Tepe kö­
yünden inerken, daha ormanın çıkışında iz­
lenmeye başladım. (Acı) Bura insanını unut­
muşum ama, yolları unutmamış!m ... Yolları 
hiç unutmamışım ... Dört bir yan jandarma. 
Yine de ... şaşırttım izimi ... Buraya öyle gele­
bildim. Bir saniye daha kalmam hepimizin 
kıstırılması olur. 
Arkadaşı na... Söylemiş miydin hurda oldu­
ğumu? .. 
(Yaralanmış gibi bakar ona.) Arkadaşıma ... söy­
lemedim elbet nerde olduğunu ... (Bir an) Söy- · 
lenir mi eşek? 
Kafam karışınca salak salak konuşurum bilir­
sin ... Özür dilerim Halil. 
Yalnız seni düşündüğüm için sanma. (Utanç­
la) Yalnız seni düşünmedim elbet. Anamı, ai-
lemi, oğlumu ... oğlumu düşündüm ben. 
Öyle ya. Tabii .. . 
Şimdi gideceğim. Jandarmayı bu yöreden 
uzaklaştıracağım ... Uzaklaştıracağım, görür­
sün! Kılınıza dokunamayacaklar ... 
(Anlamıştır.) Bırakmam seni. 
Öyle bir bırakırsın ki... 
Bırakmam! Döverim seni, pestilini çıkarırım, 
yine de bırakmam, anlıyor musun? (HAL1L 
onu şöyle bir iter. EROL sendeler, toparlanır. Tü­
feği çevirir ona.) Evet, kolların benden güçlü ... 
Ama bende de bu var. 
Hıh ... Dedemin domdom tüfeği! Aklın da an-
263