Bir ç ığlık att ım. "İkinize de i şkence edecekler!" diye ba ğırdım "Kad ıya gitmeyin. Bekleyin. Her şey ortaya 
çıkar." 
"İşkenceden korkum yok," dedi Hasan. " İki kere işkenceden geçtim ve her seferinde suçluyla suçsuzun 
ancak işkencede birbirinden ayr ıldığını gördüm. İşkenceden iftirac ılar korksun. Ben kad ıya, yeniçeri a ğasına, 
şeyhülislama, herkese zavall ı Enişte Efendi'nin kitab ını ve resimlerini de anlataca ğım. Herkes o resimlerden 
bahsediyor. Ne var o resimlerde?" 
"Hiçbir şey yok," dedi Kara. 
"Demek hemen bakt ın." 
"Enişte Efendi, kitab ı benim bitirmemi istedi." 
"İyi. İnşallah birlikte i şkence ederler bize." 
İkisi de sustular. Daha sonra bo ş bahçeden gelen ayak seslerini duyduk. Gidiyor muydu, yoksa bize mi 
yaklaşıyordu. Ne görebildik onu, ne de ne yapt ığını anlayabildik. Bahçenin öbür ucundaki dikenler, çal ılar, 
böğürtlenler aras ından kör karanl ıkta geçip gitmesi bo şuna bir zahmetti. A ğaçlar ın aras ından geçip, önümüzden 
kıvrılırsa, bize yine gözükmeden kaybolabilirdi, ama bize do ğru yaklaşan ayak sesleri duymad ık hiç. Bir an, 
"Hasan!" diye ba ğırdım. Ama ç ıt çıkmad ı. 
"Sus," dedi Kara. 
İkimiz de so ğuktan tir tir titriyorduk. Fazla beklemeden, kap ılar ı sıkıca kapay ıp eve girdik. Çocuklar ın 
ısıttığı yatağa girmeden önce babama bir kere daha bakt ım. Kara ise resimlerin ba şına oturdu.