68
“Yalnız çok narinler zavallıcıklar. Canlarını yakmamaya söz 
veriyor musun?"
“Tabii, söz" dedi Peri çabucak.
Sokağın öbür ucunda bir pencere açıldı. Bir kadın rüzgâra 
doğru bağırarak tehdit savurdu oğluna. Selim, Selim!  Şayet 
iki dakika içinde öğle yemeğine eve gelmezse bacaklarım kı­
racaktı.
Adam birden gerildi, sağma soluna bakındı. “Beraber git­
meyelim, görmesinler" dedi. “Ben önden gideyim, sen arkam­
dan gel."
“Yavru kediler nerede?"
“Hemen şuracıkta, uzak değil." Belirsiz bir yeri işaret ede­
rek adımlarını hızlandırdı yabancı. “Ama biz gene de arabay­
la gidelim. Benim Vosvos hemen burada."
Peri böylece hiç tanımadığı bu adamın ardı sıra yürüme­
ye başladı. Her ne kadar yaptığı şeyin doğruluğundan şüp­
he duysa da, hayatında ilk defa kendi başına bir karar veri­
yordu. Annesiyle babası karışmadan. Bir nevi özgürlük his­
siydi tattığı.
Az sonra, adam omzunun üstünden Peri’ye kaçamak bir 
bakış atarak köşeyi döndü ve gözden kayboldu. Tam Peri de 
aynısını yapacakken bir şey -sezgiselden ziyade fiziksel bir 
şey- durdurdu onu. Tuhaf bir boşluk hissiyle vücudu kaska­
tı kesildi. Sanki üzerinden buz gibi bir yel esmişti, titredi. 
Ama onu en çok şaşırtan şey, etrafını sanp görüşünü bulan­
dıran sis tabakasıydı -  bir manifaturacı dükkânında açılan 
kumaş toplan gibi katman katman serilen o grilik. Yakınlar­
daki ağaçlann, çitlerin, bitkilerin siluetlerini algılayabiliyor­
du ama onlann ötesindeki dünya görünmez olmuştu. Sis, bir 
an için onu allak bullak etmiş, nereye ve ne amaçla gittiğini 
unutturmuştu çocuğa.
O külrengi bulutun içinde tuhaf bir şey gördü Peri. Bir be­
bekti bu, iki üç yaşlarında bir oğlan; yuvarlak yüzünde saf