tedekilerle başa çıkamayacağını düşünerek ' indini oyunlara 
mı vermişti'' Yok camın bu oyunlarla sade, j dinleniyordu. 
Üniversitede öyle kolay değildi onunla baş- çıkmak; dekar 
olunca herkesi öyle bir çalıştırmaya başlaı.- ştı ki, özellikle 
memurların tanı çıkıyordu. Peki memurlar, Hoca dekanlık­
tan ayrılırken ne yaptılar? Derin bir oh mu çektiler? Hayır, 
Mustafa Hoca'ya gümüş bir tabak hediye ed .--ek ona şükran­
larını belirttiler. B ir de öğlencilerin dertler için koşuşmak 
vardı, onlarla tek tek ilgilenmek vardı. Ö fıenci de dekanın 
kapısını vurup giriyordu içeri: B ir gün de bir son sınıf öğren­
cisi (Oğuz Atay) girdi odaya. Mustafa Hoca'dan başka kimse­
ye başvurmaya cesaret edememişti. Aslında Mustafa Ho- 
ca’dan çekiniyordu: bu hocaların eşraf saatine güven olmaz. 
Üstelik ikinci sınıfta Mustafa Hoca beni azarlamıştı im ti­
handa. Yazın ders çalışırken sakal bırakmıştım. Hoca da im­
tihanda fırsatı kaçırmadı tabiî "Ne o hacca mı gidiyorsun?" 
Biz de fırsatı kaçırmadık tabiî: "Yok h ,cam, şu imtihanı bir 
vereyim, doğru berbere gideceğim." Hrca espriyi beğenmedi 
galiba; ne yapalım, o zamanlar daha bu işin acemisiydik. 
Acaba Hoca kızmış mıydı? İster misin şimdi hatırlasın: Hafı­
zası çok kuvvetli deniliyor da. Neyse gülümsedi- Ne istiyor­
sun? Efendim bir "hocamız hakkında biraz konuşacaktım. 
Söyle bakalım. 3 u  fırsat kaçırılmaz, içimdckileri dnkmeli- 
yim: Efendim durmadan adamı vizesiz bırakıyor, tabloları 
cetvelleri ezberletiyor, sonra da imtihan kâğıdına bakıp diyor 
ki: sen bu kadar şeyi ezberleyemezsin, kopya çekmişsindir, 
sıfir verdim; yirmi dakikada on soruya cevap istiyor, bir 
saatte köprü projesi yaptırıyor imtihanda, nasıl vize verdiği 
belli değil, çeşitli söylentiler dolaşıyor, kürsünün üst katına 
çıkıyormuş, oradan kâğıtları bir ıl.iy..Tnuş, ilk düşen kâğıt­
lar sınıfta kalıyormuş, hayır il - v geçiyormuş. Musta­
fa İnan gülüyordu. Espri ya.>rrusu» öğrendik galiba. Efen­
dim, dışardan aldığı işleri talebeye diploma projesi olarak