Orta Direk 121 
di kendine. Kediler de. Nakışlı çuvallar, tahıl kuyuları. Bir sığırcık gelir, evin 
köşesine yuvasını kurardı. Kapkara, ak benekli. Güneşte yeşillenir, karalanır, 
aklanırdı sığırcık Yavruları yuvadan düşerdi çoğunluk. Yumuşacık. Avucumun 
ortasına koyar, ineitmeden yuvasına götürürdüm . Gökyüzü kararıverirdi, bir 
zaman gelir, sığırcıktan. 
Sığırcıklar gökyüzünü örttükçe, köylünün oğlanlarına gün doğar. Küçüktür 
ama eti tatlıdır. On tanesi bir araya gelince bir doyumluk olur. Yağlı parmakları­
nı yalayarak yersin. Sığırcık zamanı her yerde bir tüfek patlar. Dağlar, ovalar boz 
dumanla dolar. Her evin önüne de bir ateş yakılır. Her ocakta yağ cızırtısı. Yan­
mış, taze et yağı kokusu, tatlı, iştah açıcı, köyü doldurur. Sığırcıklar gelir geçer. 
Sığırcıklar gelip geçtikten on, on beş gün sonra bile yanmış taze sığırcık kokusu 
köyde her kapıya, kaba kacağa, elbiselere, yataklara, duvarlara siner kalır. 
Yaralı bir sığırcık tutmuştu bir zaman. Ne zamani Bilinmez. 
Sığırcık ayağından yaralıydı. Elini uzatmış kaçmamıştı. Kocaman gözleri ür­
pertiliydi. Tüyleri diken dikendi. Almış koynuna koymuştu. Yüreği durmadan 
atıyordu . Sıcacıktı. Koynundan çıkarıp gözlerine bakmıştı. Gözlerinde bir ke­
der, amanallah! Yaralı ceren gözleri... Çukurova cereni. Muradına erememiş, gü­
zel, kara gözlü bir kızın keder dolu gözleri. Amanın upkı gözleri öyle. 
Eve getirmiş, azıcık buğday çiğneyip ayağının yarasını sarmıştı. Köy, sığırcık 
kokuyordu . Binlerce, ocakta, kırmızı közün üstünde pişen binlerce sığırcıktan çı­
kan dumanla köy kokuyordu . 
Sığırcığın sıcacık kanatlarının altına parmaklarını sokup, seni ateşe, seni av­
cıya, çocuklara, kimseciklere vermem . Ye, iç, yaran iyi olsun, ko git, var da yu­
vana kavuş, demişti. 
Gene durdu. Bir kişi, bir kişi sığırcık avlamazdı sığırcık zamanı. Bir kişi. Ya­
ralı sığırcığın gözleri gibi gözleri. Hep gülerdi. Durmadan, her zaman, ağlarken 
bile gülerdi. Vurgun Ahmedim, yavrum, anan, Meryem Anan sana kurban ol­
sun. Nerelerdesin şimdil 
Vurgun Ahmet, yüzü apak, donmuş gibi ak. Uzun boylu, dal gibi. Bu köye 
onun gibi yakışıklı, tatlı dilli bir erkek ne gelmiş, ne de gelir. Vurgun hiç kim­
senin yüreğini bir güne bir gün ne incitmiş, ne de incitir. Arkadaki ulu dağda, 
meşelerin orada peri padişahının ülkesi vardır. Sarayı tüm sırçadandır. Gün onun 
sırça sarayından doğar. Bir gün peri padişahının kızlarından biri, meşelikte odun 
keserken Ahmedi görür. Kız Ahmedi görür görmez dili tutulur. Bir vurulur ki, 
olmaya gitsin. Dumanı tepesinden çıkar. O anda dünya güzeli donunda gözükür 
Ahmede. Ahmet de kızı görür görmez kıza vurulur. Vuruluş o vuruluş. Kız Ah­
medi alır, babasının sarayına götürür. Babasından gizli evlenirler. Gel zaman git 
zaman peri padişahı, kızının bir insanla evlendiğini duyar. Duyunca bir öfkeye 
gelir ki, vay anam vay! Vurunca öfkesinden Ahmedi, dal gibi Ahmedi sakat eyler. 
Öldürecekken kız araya girer, beni öldür Ahmedimi öldürme, der. Varsın insan