kaynak değilsiniz, dedim. İnsanı azarlayan sert bakışlan olan 
bu heykelleri sevmedim. lki: Ata binmiş büyük adam heykel­
leri. Akıncılık döneminde yapılmış heykeller dir. Büyük alan­
larda, yol kavşaklarında ve denize yakın düzlükler de bulu­
nur. At ve büyük adam, tek parça taştan yapılmıştır. İşte bun­
lann parmaklan, ileriye uzanmış olan kollannın ucunda, ele 
geçirmek istedikleri ülkelere yönelmiştir . Bu durumlanyla, 
biraz, boyasız kurşun askerlere benzerler. Üç: Sonra şapkalı 
adamlar geliyor. Bunlar atlı değildir. Hikmet Bey Amca, bun­
ların, otomobile binmiş heykellerinin yapılmasının uygun 
olacağı kanısındaymış. Fazla yer tutmasa, şimendifer üstünde 
duran toplu heykellerin bile güzel görüneceğini söylüyor. " 
Salim, kalemi bıraktı: "Daha çok uzun mu Hikmet Amca?" 
Hikmet güldü, yerinden kalktı: "Şimdilik bu kadar yeter. Ge­
risini, başka bir ödevin içinde yazarız." Salim sevindi; defteri 
ve kalemleri, çantanın yırtık yerinden içeri bıraktı. Hikmet 
parmağını salladı: "Yazdıklanmı iyi oku; öğretmen senin yaz­
madığını sakın anlamas ın." "Başüstüne Hikmet amca." Güle­
rek kaçtı. 
Yatağa uzandı, ülkesini ve çocukları düşündü. Bu ülkede 
çocuklara yer yok. Başka ülkelerde varmış, her tarafı yeşil ül­
kelerde. Biz, büyük bir sabırsızlıkla çocukların büyümelerini 
bekliyoruz. Onların kafalarına vuruyoruz, adam olmalan için. 
Seniyezitseni olarak görüyoruz onlan. Kafalannı tıraş ediyo­
ruz çabuk büyüsünler diye. Benim içimdeki çocuk büyümedi. 
(Yirmiüçnisanda onu da bir saatlik başbakan yapsalardı belki 
büyürdü. Hayır, büyümezdi .) Yıllardır taşıyorum içimdeki ço­
cuğ'ı; yaşamadığı için büyümedi hiç, amcası. Öğretmenim ! 
Efendim? Ben evlendim. Ağzınıza biber koyarım, susun baka­
lım. Evlilikten ağzım çok yandı, öğretmenim. Biz çocuk gibi­
yiz, değil mi Sevgi? Evet canım, çocuk gibiyiz. Çocukluk et­
tim, öğretmenim: Ülkemizin sorunlannı çözdüğüm gibi, evli­
liğin içinden de kolayca çıkacağımı düşündüm. Oysa, heykel-
114