Orta Direk 179 
kalmış çocuklarına. Etlilere vermem. "Tamam işte." Büyük çocuklara da ver­
mem. "Tamam işte." 
Yokuşun yarısına kadar "tamam işte" ile yürüdü. Hiçbir yerden azıcık bir yel 
esmiyordu. Soluyordu. Soluğu çıktı çıkacak. Öylesine. Yokuşun başına ne kadar 
kaldı diye bakmayı o kadar istiyordu ki ... Ama yemin etmiş, ant içmişti. Baka­
mıyordu. Epeyce, orada, bakınarnakla bakmak arası ikircikli durdu kaldı. Diz­
leri titriyordu. Ayakta duracak hali kalmamıştı artık. Ama ya yokuşun başına 
azıcık kaldıysa? İki üç adımlık bir yer? Nasıl etsindi? Şöyle uğrun uğrun başını 
sağ yana usul usul, hiç kimseye sezdirmeden çevirdi. Hiç kimseye sezdirmeden 
başını yukarı kaldırdı. Yokuşun tepesini görür görmez hemen, o anda geri in­
dirdi. Yokuşun başı daha çok uzaklardaydı. Oraya çöküverdi. 
Öğleye yaklaşıyordu. Oturduğu yerdeki taşlar kızgındı. Uzakta, ta ilerdeki 
sararmış düzlükte, Dikenlidüzünde, güneş, çakırdikenlik ipileşiyordu. Gözü bir 
zaman düzlüğe takıldı kaldı. Gittikçe teri soğuyor, bedeni çözülüyor, düştüğü 
yerde inciyen yerleri sıziarnaya başlıyordu. 
Allalem, dedi kendi kendine, allalem, burası İnce Memedirnin yeri. Şu gö­
rünen de yaktığı çakırdikenlik Varıp o köye mi gitmeli? Kurtulmalı şu Uzunca 
Aliden. Varıp o Hürü avradın evine misafir olmalı. Hürü avrat, demeli, sen yiğit 
bir avratsın, sen hiçbir şeyden korkmazsın. Sen olmasan, o Memed oğlancık, 
İnce Memed olamazdı. Benim halim dirliğim şu şu şu! Arar Uzunca Ali. Arar 
bulamaz. Öldü der de başını alır gider. 
Epeyce gözleri düzlüğe takıldı kaldı. Eski günlere gitti. Yolları ansıdı. Bir 
hıdrellez gününü ansıdı. Ulu bir ateş yakarlardı. Dünyayı çiçeklerle donatırlar­
dı. Düğün şenlik. Ta ötelerden, Horasandan sazcılar, davulcular gelirdi. 
Ayağa kalkmaya davrandı. Tüm kemikleri çatırdadı. 
Ayırmışl ar, dedi, tüm kemiklerimi biribirinden ayırmışlar. Amma şu yokuşu 
çıkmak gerek. Uzunca Aliyi üstüme güldürmemeli. Güldür, güldür, güldürme­
meli. Hürü bacıcığa da Çukurdan dönerken uğrarım, derim ki, bacım Hürü av­
ratçık, senin o ince oğlan netti neyiedi de sonunda anasının öcünü aldı. Canını 
dişine taktı da ... Şu benim Uzunca Alicik de işte görüyorsun, boyu devrilsin, 
bak karşında gülüp durur, benim başıma bunu, bunu, bunu getirdi. Öyle de­
rim. Hürü avratçık yapışır yakasına Uzunun, gözlerinin içine diker gözlerini. 
Gözleri yalım gibi yanar, Uzunca Ali kaçacak delik arar. Öyle mi, der sorar. 
Uzunca ağzını açamaz. Hürü durur durur, yüzünün orta yerine tükürür. Sonra 
da der ki, yaşarsan bu sana ölünceye kadar yeter. Var git yoluna, der. 
Şu yokuşun başına varmalı, isterse sonra da ölmeli, Uzunca Ali gelip görme­
li ki, çıkmışım yokuşun başına orada ölüvermişim. Sevinir. Varsın sevinsin. Ya­
kuşu çıkamazsam, orta yerde gelir beni böyle görürse daha çok sevinir. 
Ellerini yere koydu: