O gün kalabalık çözüldü, konuşmaya başladılar. Beyazıt, 
dev bir arı kovanı gibi uğulduyordu. insanlar ellerini yanlarına 
düşürmüşler, tembel, güneşin alnında öylece ne yaptıklarını, 
nereye gittiklerini bilmeden dolaşıp duruyorlardı.
Demirci, kalabalığın arasına katılmış, sevinçle:
'İmana geldi kafir," diyordu. "Korku onu imana getirdi. O 
altın sarayının, mermer, gümüş sarayının yerle bir edileceğini 
anladı. Anladı da dize geldi kafir," diyordu.
Herkes hayranlıkla demirci Hüsoya bakıyordu.
"Biz hep böyle, her şeyde birlik olsak, kimse bize diş geçi­
remez. Bize dağlar, şahlar dayanamaz. Hiç kimse... Yeter ki 
böyle birlik olalım."
Arkasından, bazı kimseler, sarayın yakınları: "Ateşperest," 
diyorlardı. "Din düşmanı! Sana ne? Birlik olsak olmasak. Sen 
bir ateşe tapansın."
Ve demirci bu arkasından söylenenleri duymuyordu.
Ovadaki insanlar bir kasabaya çıkıyorlar, bir aşağıya ini­
yorlar, Ağrıdan gelecek haberi bekliyorlardı. Daha şimdiden 
birkaç kişi beklemekten bıkmış çekip köyüne gitmişti. Vakit 
geçtikçe usanıp köylerine gidenler, gitmeye davrananlar çoğalı­
yordu. O beklemeden, o öfkeden çok az bir şey kalmıştı.
Gene akşam oldu, gün kavuştu. Kalabalığın yılgın usan­
mış uğultusu derinden, yerin altından gelirmişçesine büyü­
dü. Yalnız bazıları, bazı meraklı kişiler arada sırada başlarını 
kaldırıp Ağrının tepesine bakıyorlardı. Mahmut Han da ya­
rım saatta, bir saatta bir pencereye gidip dağın doruğuna ba­
kıyordu. Bir tek kişi vardı gözlerini hiç doruktan ayırmayan, 
o da demirciydi.
Ben ona el verdim, diyordu. Ağrı onu tutmayacak, geriye 
gönderecek. Yalımların, pirlerin yüzü suyu hürmetine Ahmedi 
Ağrı bize gönderecek.
Ve bugün dördüncü günün gecesiydi. Ve birden demirci­
nin çığlığı geceyi yırttı. Sonra top patlar gibi bir uğultu Ağrıda- 
ğmda yankılandı. Dağ sarsıldı, titredi. Top patlar gibi uğultular 
geldi koyaklardan. Herkes Ağrının doruğuna baktı. Dorukta 
ince bir ateş ipileyip duruyordu. Yitiyor, az sonra yeniden orta­
ya çıkıyor, gene yitiyordu.
112