evden de kaçıyordu. Sözümona okula gidiyordu. Ama cadde­
ler büyülemişti Oğuzu. Caddelerde vitrinleri sev iyordu. Bir de 
akşam üstler i Kızılayd aki , ağaçların üstüne geli p konan, üst 
üste vıcırdaşan sığırcıklara bayılıyo rdu. Gün akşama kadar 
vitrinlere bakıyor bakıyor, akşam olunca da Kızılaya geliyor 
dalıyordu, üst üste, alt alta dallara konmaya çalışan vıcırdaşan 
kuşlara. Amcalar bazan ona sorular soruyorlardı. Nereden 
geldin, adın ne, burada ne yapıyorsun? Kör müydüler, gözleri 
görmüyor muydu, işte şuracıkta durmuş kuşları seyreyl iyor­
du. Kuşları seyreylerken bir gün anası onu orada dalm ış git­
miş yakaladı. O kadar kalabalığın içinde, Kızılayın ortasında 
yer misin yemez misin, yer misin yemez misin? 
Oğuz bu dayaktan sonra o kadar utandı, o kadar utandı 
ki, bir daha oraya ayak basamadı. Kuşları da bir özlüyordu 
ki ... Herkes, herkes gör müştü o dayak yerken. Bir daha nasıl 
giderd i oraya? Herkes, işte anasından dayak yiyen çocuk gene 
geldi buraya de m ezler miydi? Kim bilir daha da ne sorular 
sorarlardı? 
Gene yollara, caddelere düştü. Vitrinler bayramyeriydi, 
gene vitrinlere düştü. Her gün yeni bir vitri n, yeni yeni pı­
rıltılar, şaşkınlıklarla karşılaşı yor. Her gün bir vitrine tutu­
luyordu. Sonunda vardı vardı, arayan belasını da mevlasını 
da bulur. Yedi yaşında çocuk, yan i Oğuz, Ankarada neler, ne 
yerler bulmamıştı. Acıkınca bir sandv i çç i den bir sandvi ç aşı­
rıveriyordu. Onun ustası olmuştu artık. Ankaranın da ustası 
olmuştu. Sonunda vardı vardı, oyuncakçı dükkanlarına takıl­
dı kaldı. İşte en çok bu oyuncaklar hoşuna gitmişti. Vitrinde 
neler neler, ne oyuncaklar yoktu ki ... Bir gün tezgahtar arka­
sını dönünce koşarak dükkana girdi , kocaman bir zürafa du­
ruyordu içerde, vardı el ini sırtına koydu zürafanın. Sen misin 
elini koyan, tezgahtarın geri dönmesiyle bir tokadı Oğuza aşk 
etmesi bir oldu. Oğuz tokadı öylesine sert yemişti ki, hemen 
yere düştü. Burnu da kanıyordu. O kadar çok ağladı ki, dük­
kancı, tezgahtar değil dükkancı ona bir küçücük köpek verdi. 
15