164
kitabevinin isminin nereden geldiğini bildiğini anlayınca şaşır­
dılar. Mevlânâ’nın bir şiirinin başlığıydı. Şiirin birkaç dizesi­
ni de anımsıyordu Peri: “Akü, iki çeşittir: Birincisi, kazanılan  
akıldır ... Sen, onu mektepte çocuk nasıl öğrenirse öyle öğrenir­
sin... Öbür aklın kaynağı ise candadır ... Sen, çeşmeyi gönlün­
de araF
“Aferin” dedi kadın. “Ne zaman istersen buraya gelip kitap 
okuyabilirsin.”
“Akimı beslemek için. Her iki çeşidini de!” dedi adam.
Öyle de yaptı Peri. Kısa zamanda bir alışkanlık halini al­
dı bu. Kahvesini alıp bahşiş kutusuna 50 peni bırakıyor, min­
derlerden birine yerleşip, sırtı ağrıyana, bacaktan uyuşana 
kadar okuyor, okuyordu. Kitap seven insanlar için cennet­
ti Oxford. Değişik kütüphaneleri de ziyaret ediyordu. Ücra 
bir köşede bir oturma yeri bulur, okuyabileceğinden çok da­
ha fazla kitabı önüne yığar, gizlice bir paket kraker açıp başı­
nı sayfalara gömerdi.
1379’dan kalma muazzam bir salonda yemek yemek, onu 
en çok etkileyen şeylerden biriydi. Masalar okulun arması­
nı taşıyan gümüş takımlarla donatılır, yemekler beyaz ceket­
li görevlilerce servis edilirdi. Peri orada, etrafı cüppeli öğren­
cilerle ve okulun daha önceki rektörlerinin yağlıboya portre­
leriyle çevrili halde, antika meşe banklarda otururken, ken­
dini başka bir boyuta geçmiş gibi hissederdi. Okulun birçok 
kısmı yüzyıllardır değişmemişti. Peri, tarihe dokunmaya, bu 
“süreklilik hissi”ne haydıyordu. Çoğu zaman sadece raflarda­
ki kitapların baş döndürücü kokusunu içine çekmek için es­
ki kütüphaneye giderdi. Bodrum kata iner, dilediği kitapla­
ra ulaşmak için metal bir kolu çevirerek rafları hareket et­
tirirdi. Her biri bir mabet olan binlerce kitap arasında ken­
dini mutlu, huzurlu, noksansız hissederdi. Tuhaftır, o bilgi 
ummıınımn içindeyken aklına gelen temel düşünce ekseriya 
Tann olurdu.