için ben de haklıyım!" Araba mahalleye yaklaşıyordu. Cevdet 
Bey aradaki pencereyi açarak arabacıya iki sokak sonra sola 
dönüleceğini söyledi. Sonra bir bahçede konuşan çocukları 
dinledi. 
" edersen işte yutulursun!" diyordu bir çocuk! 
"Avanağın bütün cevizlerini üttüm!" dedi öteki çocuk. 
Cevdet Bey, "Biz eskiden cevizi keyif için oynardık," diye 
düşündü. "Bunlar kumar için oynuyor, birbirlerinin cevizini 
alıyorlar galiba... İyi, iyi! Hiç olmazsa bu da bir şey; bir yenilik! 
Yeni kuşaklarda kazanma zevki oluşuyor işte." Düşüncelerinden 
utandı. Araba sokağa sapınca korkuyla evlere bakmaya başladı. 
Evlerin hepsini tanıdı. Hiçbir şeyin değişmediğini gene düşündü. 
Zeynep Hanımlar'ın evinin önünde arabacıya seslendi. 
Cevdet Bey arabadan indi. Çevresine bakındı. Bitişikteki eve 
İstanbul'a ilk taşındıkları gün gelmişlerdi. On yıl oturduğu o 
eve bakmak istemedi. Zeynep Hanım Teyze'nin bahçe kapısını 
açtı. Kapıya bağlı eski çıngırak şıngırdadı. "Nişantaş'taki o evi 
satın alırsam bahçe kapısına şöyle bir çıngırak asayım!" diye 
düşündü. Bahçe eski bahçeydi. Erik ağacı da aynı güçsüz, zayıf 
ağaçtı. Kapıyı vurdu, bekledi. 
Kapıyı Zeynep Hanım açtı. Cevdet Bey'in kendisini tanıtmasını 
beklemeden: 
"Aa, Cevdet oğlum, nereden çıktı böyle?" dedi ve ona sarıl­
dı. 
Cevdet Bey utançla terleyerek kadının elini öptü. Eli öperken 
küçüklüğün bazı unutulmuş kokularını, birkaç eşyayı, bir böceği, 
işlemeli bir masa örtüsünü hatırlar gibi oldu. 
Kadın: "Gel içeri şöyle!" dedi. "Çıkar ayakkaplarını da ba­
kayım. Maşallah, pek de şıksın. Nereden esti böyle?.." 
Cevdet Bey: "Teyzeciğim, ağbim hasta..." dedi. 
"Vah vah!" dedi Zeynep Teyze. 
Cevdet Bey onun sinsi bir alaya başladığından şüphelendi.. 
Ayakkaplarını çıkarmış, gösterilen yere oturmuş, kıpır kıpır 
kıpırdanıyordu. "Fazla kalmayayım..." dedi. 
"Ziya'yı mı görmek istiyor seninki?" dedi kadın. 
"Evet!" 
"Çok mu kötü?" 
36