kalın, atıyorum, tut bakalım,’ diyerek bir metre mesafeden 
uzatmaya kalksan, 'Yahu şunu doğru dürüst versene, ben tu­
tamam,’ diye itiraz ederdi," Fakat sınıfın ilginç bir maç siste­
mi vardı ve bu maçta herkes yeralabilirdi. İki takımın da 
kaptanı, birer birer, karşı takımın oyuncularını seçiyordu bu 
'sistem' de. Her seçiminde de elbette en zayıf oyuncuları veri­
yordu karşı takıma. Çok eğlenceli bir maç oluyordu. Bir 
oyuncu kaleye doğru mu ilerledi hemen seyirciler karşı takı­
mın bekine bağırıyorlardı: "Yık onu yere." Oyunun kuralları­
nı bilmeyen bek de bu tavsiyeye uyuveriyordu ve işte penaltı. 
Fakat iyi bir oyuncu olan ve bu nedenle takıma giremeyen 
Şevket (Aral) -Mustafa'ya, doğru öğütler veriyordu: Musta­
fa'nın, ayağına gelen topla ne yapacağını bilmez bir durumda 
kaldığını görünce. "Vur Mustafa!" diye bağırdı ve gol oldu. 
Hepsi bu kadar. Fakat cebir hocası (p-1) neden (p-1) ile kabili 
taksimdir diye sorunca en ilginç karşılığı Mustafa vermişti. 
Futbolcular bûyle durumlarda sahadaki kadar başarılı ola­
mıyorlardı: Futbolcu Yaşar, malzeme dersi imtihanında İh­
san Bey (İnan), "Oğlum bu camı çelik çerçeveye nasıl tuttu­
rursun?" diye sorunca hiç tereddüt etmeden cevabı vermiş: 
"Çivileriz efendim." "Nasıl olur oğlum? Cama çiviyi nasıl ça­
karsın?”  Yaşar da durumu düzeltmek için sesini alçaltmış: 
"Yavaş yavaş çakanz efendim: çıt çıt.." Bununla birlikte bü­
tün sınıf toptan başarılı olurmuş: "Hepsi girer-hepsi geçer" 
bir sınıfmış imtihanlarda. Bu sınıfın hemen hepsi fakirmiş. 
Hepsi de bir bakıma talihsizmiş; çünkü yalnız onların okula 
girdiği yil M aarif Vekâleti, döviz sıkıntısını ileri sürerek yurt 
dışına talebe göndermemiş. Oysa diyorlar, hepimiz çalışkan­
dık lisedeyken, hepimiz yurt dışında okuyabilirdik.
Bu sınıfın çalışkan olmayanları bile yamandı. Bazı im ti­
hanlarda yaman buluşlarla ortaya çıkarlardı. Mesela elekt­
ronik hocası Fouchet'nin imtihanına çoğu çalışmamıştı. İmti­
han şöyle yapılıyordu: Hoca bir kutuya sorulan yazıp koy­