?577 
  
 
  
Onun gelece ği akşamlar bütün gün yüre ğim ağzımda bek- 
liyorum, beni arzulasm diye dua ediyorum. Ama ak şam olup 
kapımı tıklattığında tek yapt ığı oturup sohbet etmek oluyor. 
Beraber kitap okumak istiyor. Leyla ile Mecnun, Ferhat ile 
Şirin, Yusuf ile Züleyha, Gül ile Bülbül... Her türlü zorlu ğa 
göğüs gerip birbirini sevmekten vazgeçmeyen â şıkların hikâ- 
yeleri... Bunlar ı okudukça içim daral ıyor. Belki de içten içe 
asla böylesi bir a şkı tadamayaca ğımı bildiğimden... 
Bazen de s ırt üstü yat ıp bana GÖNLÜ GEN İŞ VE RUHU 
GEZGİN SUFİ MEŞREPLİLERİN KIRK KURALIndan 
bahsediyor. Bir gece bir kural ı izah ederken sesi kayd ı, göz- 
leri kapand ı. Baktım uyuyakalm ış. Başını dizlerimin üstüne 
koydum. Art ık bir hayli uzun olan saçlar ını okşadım. Şafak 
sökene kadar hiç uyumadan onu seyrettim. Bir ara uykusun- 
da konuştu. Sonra beklenmedik bir şekilde beni kendine çek- 
ti, hafifçe öptü. Uzun zamand ır hiç bu kadar heyecanlanma- 
mış ve mutlu olmam ıştım. Gün a ğarana de ğin yan yana yat- 
tık. Ama i şte hepsi bu. Bu güne dek ke şfedilmemi ş bir kıta 
bedenim. 
Bu altı ay boyunca ben de zaman zaman odas ına gittim. 
Ama o nas ıl benden izin istiyorsa, ben de muhakkak önceden 
haber yolluyorum. Aksi takdirde nas ıl davranaca ğı belli ol- 
muyor. Şems'in günü gününe uymuyor, hatta an ı anma. Ha- 
let-i ruhiyesini çözmek bilmece çözmekten zor. Bazen öyle ba- 
bacan, bazen sevecen oluyor; bazense düpedüz surat as ıyor. 
Bir keresinde yüzüme kap ıyı kapadı ve "beni rahat b ırak" di- 
ye bağırdı. İncinmiyorum art ık. Kırılmamayı öğrendim ve ta- 
bii onu rahats ız etmemeyi de. 
Aylarca her şey yolundaym ış gibi yapt ım; başkalarını de- 
ğil, kendimi kand ırmak için. Madem Şems kocam gibi dav- 
ranmıyordu, ona farkl ı farklı roller biçtim: Arkada şımdı, ruh- 
daşımdı, yoldaşımdı, bazen bir abi, bazen o ğuldu. Gününe gö- 
re, keyfine göre, ya biri ya di ğeri oluyor; zihnimde bir kisve- 
  
den diğerine geçiyordu. Her şeyim oldu da bir tek kocam ola- 
madı. 
Bir süre böyle idare ettim. Fazla bir şey beklemeden hasb ı- 
hal edece ğimiz anlar ı kollar oldum. Şems benim fikirlerime 
kıymet veriyordu ya seviniyordum. Beni daha yarat ıcı düşün- 
meye teşvik ediyordu. Ondan çok şey öğrendim; inan ıyorum 
ki ben de ona birkaç şey öğrettim. En az ından aile saadeti ya 
da sıcak bir yuva nedir bilmiyordu. Sayemde biraz olsun tatt ı 
bunları. Ve bir de, kimse onu benim gibi güldüremedi. 
Ne var ki yetmedi, yetmiyor. Şems'in beni sevmedi ği fikri- 
ni içimden atam ıyorum. Beni be ğendiğinden, sevdi ğinden 
şüphe etmiyorum ama bunun a şkla ilgisi yok. Yüre ğim par- 
çalanıyor. Öyle ki etraf ımdaki herkesten, bütün arkada ş ve 
komşularımdan uzakla ştım. Artık odamda durup ölülerle ko- 
nuşmayı tercih ediyorum. Dirilerin aksine, ölüler pe şin hü- 
kümlü de ğil. 
Ölülerin d ışında tek arkada şım Çöl Gülü. 
İkimiz de cemiyet hayat ından kendimize has sebeplerden 
dolayı uzak durmak istedi ğimiz için zamanla yak ın dost ol- 
duk. Art ık o bir sufi. Kerhaneyi tamamen geride b ıraktı. 
Arındı. Bir keresinde, cesaretine, metanetine ve sil ba ştan 
hayata ba şlama azmine hayran oldu ğumu söyledim. Ba şını 
iki yana sallad ı: