arabada, bir pencerenin kenar ında, bir sokakta. O anda ise gözlerinin önüne 
yalnızca Haluk'un yüzü geliyordu, 
110 
o yüz Nermin'in belle ğinde bütün ba şka nesnelerden ayr ılmış, çevresinde 
başka hiçbir görüntüye yer vermeyecek ölçüde büyütülmü ştü. Haluk'un 
kulağının altındaki minik ben, ka şının kenarındaki küçük yara izi, 
gözlerinin çevresindeki çizgiler, tek tek ve aç ıkça görülüyordu. Bu yüze 
dokunmak, ok şamak, öpmek, sar ılmak, gö ğsüne sokulup "Seni seviyorum," 
demek, tek ba şına taşımakta zorluk çekti ği bu ani ve büyük sevgiyi Haluk'a 
aktarıp onunla payla şmak istiyordu. Bu istekle birlikte, o güne dek Haluk'a 
hiç şu andaki gibi dokunmak istemedi ğini, şu anda "Seni seviyorum," demek 
istediği kadar i ştiyakla "Seni seviyorum," demedi ğini fark ediyor, 
ilişkilerini y ıllarca cans ız, soğuk ve uzak dokunu şlarla, heyecans ız "Seni 
seviyorum," sözcükleriyle geçirdi ğini, Haluk'un kendisine besledi ği 
sevgiye ayn ı heyecanla cevap vermedi ğini anlıyordu. Haluk, seven birinin 
nasıl davranmas ı gerekti ğini, Nermin'in sevgisizce davrand ığını hep 
hissediyordu, Nermin ise Haluk'un neler duydu ğunu, şimdi kendisi de içinde 
gerçek bir sevgi duyunca anl ıyordu; geçmi şteki soğuk davran ışlarının 
pişmanlığı, sevgisini gösterme ihtiyac ını daha da art ırıyor, hemen o anda 
Haluk'a sar ılarak geçmi şi tümüyle silmek, o uzun y ıllar kendi 
sevgisizli ğinin Haluk'ta yaratt ığı kırıklığı ve üzüntüyü yok etmek 
istiyordu. Sevmekle sevmemek aras ındaki fark ı böylesine aç ıkça ve böylesine 
kısa sürede görmek, Haluk'a sar ılmak için duydu ğu sabırsızlığı dayanılmaz 
ölçüde art ırıyordu. 
Ama Haluk'a sar ılması mümkün de ğildi, Haluk yolculu ğa çıkmıştı, belki de 
o anda bir ba şka kadm ona sar ılıyordu, Nermin bu ani sevgi sa ğanağıyla 
birlikte cehennemin en dibindeki bir ba şka tohumun 
111 
daha çatlay ıp fışkırdığını, içini parçalad ığını hissediyordu. Asl ında 
orada oldu ğunu hep bildi ği, hep derinlere saklad ığı, bir çöl gibi bütün 
duygulan ve dü şünceleriyle ya da duygusuzluklar ı ve düşüncesizlik-leriyle 
üstünü örttü ğü, yedi katl ı cehennemin en büyük zebanisi, efendisi ve belki 
de cehennemin kendisi olan o tohumun içinden ç ıkan zaptedilmez k ıskançlık, 
dev bir sarma şık gibi sevgiye dolan ıyor, iki duygu birbirine sar ılmış ve 
ayrılamaz bir bütün haline geliyor, hangi duygunun nerede ba şlayıp, hangi 
duygunun nerede bitti ği anlaşılamıyordu; bu iki duygu birbirine de ğdikçe 
yakıcılıkları artıyor, kıpırdadıkça üstündeki görüntü de ğişen plastikten 
yapılmış oyuncaklar gibi ruhundaki her k ıpırtıyla birlikte ac ı ve sevinç 
yer değiştirerek, hem ayr ı ayrı, hem de bir arada ortaya ç ıkıyordu. Nermin, 
o durgun, sakin ve s ıradan gecede bir kadife koltukta sessizce otururken 
neden içinde bir duygu sa ğanağının patlad ığını, neden unutulmu ş tohumlar ın 
çatlayıp, alevlerin f ışkırdığını an-layam ıyordu. Belki de bütün bunlar ın 
nedeni Haluk'un bu duygu f ırtınasını göremeyecek kadar uzakta olmas ı ya da 
Haluk'ta son zamanlarda görülen isteksizlik ve so ğukluktu, belki de 
bunların hiçbiri de ğildi, belki de duygular ın çok uzun y ıllar sakl ı kalmaya 
dayanamay ıp başkaldırması, varlıklarını göstermek istemesiydi, nedenini 
Nermin bilemiyordu. 
Nermin, çok uzun aralarla da olsa, daha önce de bu tür duygu patlamalar ı 
yaşamıştı ve nedense ne zaman bir erke ğe karşı böylesine yak ıcı bir sevgi 
duysa, erkek o s ırada ondan uzakla şmış, soğuklaşmış oluyordu. Kendi 
sevgisiyle erke ğin sevgisizli ği arasında ürkütücü bir ba ğ olduğunu daha 
çocukluk y ıllarından