EROL 
HALİL 
EROL 
HALİL 
EROL 
HALİL 
EROL 
HALİL 
EROL 
HALİL 
EROL 
HALİL 
EROL 
HALİL 
EROL 
HALİL 
EROL (Atlar atlamaz duvarın dibine çöker. KIZ'ı da çök­
türür. Fısıltıyla) Halil? .. 
(Fısıltıyla) Kim o yanında? .. 
(KIZ'ı kolundan çekerek getirir.) Bunu getir­
dim ... Beni tanıdı. .. Bırakamazdım ... 
(İkisini de bir itişte samanlığa sokar. Girer. Kapıyı 
kapar. El fenerini yakar. Bir EROL'a, bir KIZ'a 
tutar.) Nerde tanındın? 
: Yolun ağzında ... Otobüsün vantilatör kayışı 
koptu ... Hepimizi indirdile r. Ay ışığında tanı­
dı beni. 
Ay ışığında? .. 
Bırak alayı ... Tanıdı. Bırakamazdım. Yalnız bu 
tanıdı. .. Hendeğin içine ittim. Bağladım ağzı-
nı ... 
İzlenmediğinden emin misin? 
: Yarım saattir az ilerde, o hendeğin içindeydik 
biz ... Otobüs çoktan gitti ... Bütün yolcularıy-
la .. . 
: Ya jandarmalar? 
: Rastlamadım ... (Bir an.) Ne düşünüyorsun? .. 
: Jandarmaları ... Cemal'i .. 
: Cemal? 
Kardeş gibiydik. Jandarmalar hurda. Çok se­
verim onu. (Bir an. KIZ'ı gösterir.) Bu ne ola­
cak şimdi? 
Yanımdan ayıramazdım ... (Bir an.) Öyle değil 
mi? 
: Otobüsten birden kaybolduğuna göre seni 
de, kızı da aramaya çıkacaklardır. Eksik iki 
yolcuyu hemen fark edeceklerdir. Bucağın çı­
kışında, kavşaktaki benzincinin orada her­
hangi bir yolcu gibi inmen gerekiyordu Erol. 
: Otobüsün bozulacağ ı, bunun da beni tanıya-
198