Yer Demir Gök Bakır 347 
Meryerncenin kolundan tuttu. Meryernce kolunu hızla silkti, elinden kurtar­
dı. Muhtar öfkelend i: 
"Nedir bu bana ettiğiniz?" diye bağırdı. "Ben de bu muhtarlığı bırakınm. Bıra­
kının da köylü başsız ayaksız kalır. Ne istiyorsunuz benden7 Ben olmasam ve de 
hiç olmasam bu köylü toz olur. Dur burada, dur burada köylünün arasında ... Be­
nim yanımda birinci üye gibi durmak varken ... " 
Köylü evin önünde toplanıyordu. Muhtar evin önüne gitti, toplanan köylüyü 
seyre başladı. Yılgın, umutsuz, korku içinde geliyorlardı. Hiç konuşrnuyorlardı. 
Bebeler bile ağlamıyordu. Hoh desen, kaçıp gidecek, darmad ağın olacak bir hal­
leri vardı. 
Muhtar: 
"Üyeler yanıma, köy kurulu yanıma gelip dursun," dedi. "Çok önemli bir mü­
zakerette bulunacağım. Kurtuluş çaresini söyleyeceğim." 
Köy kurulu hemen geldi, sağ yanına sıralandı. Bütün köy, çoluk çocuk, genç 
yaşlı gelip evin önüne birikrnişti. Bir tek kişi eksikti, o da Taşbaşoğlu. 
Muhtar içinden: "Vay narnussuz," diye geçirdi. "Köyün hiçbir işine karış­
mıyor. Ve de hiç konuşrnuyo r. Konuşmayan adarndan köylü ürker. Taşbaşoğlu 
yerimize göz dikmiştir. Bu gidişle, bu yıl değilse gelecek yıl rnuhtarlığı elirnizden 
alacaktır. Alacağı olsun, elbette bizim de kendimize göre redbirimiz olacaktır. Biz 
böyle çok fırtınalar atlattık, yavrum Taşbaşı" 
Köylü sabırsızlıkla bekliyordu. Kalabalıktan çıt çıkmıyordu ... 
Sefer, köylüyü usandırrnamak gerekir, diye düşündü . Sabrı iyice taşarsa din­
lemez. Başladı: 
"Köyümüzün üstünde dönen büyük bir felakettir. Böyle bir felaket ikinci se­
ferdir ki başımıza geliyor. Kul olanın köylü olanın başına gelmesin. Ve de insan 
olanın, vatandaş olanın başına hiç gelmesin. Bilen biliyor, ve de bilirler, bun­
dan tam yirmi beş yıl önce Çukurovada pamuklar yandı. Hem de çok yandı. 
Çukurova toprağında ot bile bitmedi. İndik Çukurovaya, vardık tarlalara ki ne 
görelim, kara, ölü, bir tek yeşillik olmayan bir toprak. Arnanın nişliyelim der­
ken, döndük, köye eli boş geldik. Adil Efendi o sıralar çok genç. Köylü de ona 
bir borçlanmış ki ... Tüm öteki köylüler de, otuz kadar köy de bizim gibi. Ay­
nen şimdiki gibi. Geldik köye, yattık. Derken efendim, ve de Adil Efendi yirmi 
candarmaylan köye geldi. Bir de hükümet adamı. Sordular bize, borcunuz var 
mı Adil Efendiye? Var, dedik. Borç inkar etmek, Allahı inkar etmektir, dedik. 
Dediler ki, Adil Efendi köyünüzü haciz edecek. Neyiniz var, neyiniz yok gö­
türecek, dediler. Helal olsun, hakkıdır, dedik. Belki çoğunuzun aklında, Adil 
Efendi köyde ne varsa aldı. Buğday, arpa, un, bulgur, tavuk, horoz, keçi, inek, 
eşek, at ne varsa aldı. Bir de bir şey yaptı, Kel Mustafanın avradının donunu 
da aldı. Dedi ki, her şeyi unutursun uz, avratların donunu aldığımı unutmaz-