için kendim koruyan iki eri birkaç adım önden yollamış tı. Ipek'i Karpalas 
Oteli'nin birinci katındaki 203 numaralı odanın penceresinden hiç kıpırdamadan 
kendisine bakarken gördü. Kadife elbisesinin içinde artık soğ uktan ürperen bal 
rengi omuzlarına küçük masa lambasından Ka'nın bir daha hiç unutmayacağ ı ve 
hayatının geri kalan dört yılında kafasında mutlulukla iliş kilendire-ceğ i 
turuncumsu bir ış ık vuruyordu. Ka bir daha Ipek'i hiç görmedi. 
371  
40 İki taraflı casusluk zor olmalı 
YARIM KALAN BÖLÜM Ka Millet Tiyatrosu'na yürürken sokaklar boş almış, bir iki lokanta dış ında bütün 
kepenkler indirilmiş ti. Çayhanelerin son müş terileri sigara ve çayla 
geçirdikleri uzun günün sonunda yerlerinden kalkarlarken televizyondan gözlerini hâlâ alamıyorlardı. Millet Tiyat-rosu'nun önünde ış ıkları yanıp sönen üç polis 
aracını ve yokuş un aşağılarındaki iğ de ağaçlarının altında bir tankın gölgesini 
gördü Ka. Akş am ayazı bastırmış tı, saçaklardan sarkan buzların ucundan 
kaldırımlara sular akıyordu. Atatürk Caddesi'nin bir yanından öteki yanına gerilmiş  naklen yayın kablosunun altından geçip tiyatro binasına girerken 
cebindeki anahtarı avucunun içine aldı. Kenarlarda düzenle sıralanmış  polisler ve askerler sahnede yapılan provanın boş  
salonda yankılanış mı dinliyorlardı. Ka da koltuklardan birine oturdu ve gür 
sesli Sunay'ın tane tane söylediğ i kelimeleri, baş ı örtülü Kadife'nin kararsız 
ve zayıf cevaplarını ve sahnedeki dekoru (bir ağ aç, aynalı bir makyaj masası) 
yerleştirirken arada bir provaya karış an (daha içten söyle, Kadifeciğ im!) Funda 
Eser'in sözlerini izledi. Funda Eser ile Kadife bir ara kendi aralarında prova yaparlarken Ka'nın 
sigarasının ış ığını gören Sunay gelip yanma oturdu. "Hayatımın en mutlu saatleri 
bunlar," dedi. Ağ zı rakı kokuyordu, ama sarhoş  değildi hiç. "Ne kadar prova 
yapsak da her ş ey sahne- 
372 
İ 
de o an hissettiklerimizle belirlenecek. Zaten Kadife'nin de tuluata yeteneğ i 
var." "Babasından ona bir mesaj ve bir de nazar boncuğ u getirdim," dedi Ka. "Bir 
kenarda onunla konuş abilir miyim?" 
"Bir ara korumalarını atlatıp kaybolduğ unun farkındayız. Karlar eriyormuş , 
demiryolu açılmak üzereymiş . Ama tüm bunlardan önce biz oyunumuzu 
sahneleyeceğ iz," dedi Sunay. "Lacivert iyi bir yere gizlenmiş  mi bari?" diye 
sordu gülümseyerek. "Bilmiyorum." Sunay Kadife'yi yollayacağ ını söyleyerek gitti ve sahnedeki provaya katıldı. 
Aynı anda sahne ış ıkları yandı. Ka sahnedeki üç kişi arasında yoğ un bir çekim 
olduğunu hissetti. Kadife'nin baş ında örtüyle bu dış a dönük dünyanın 
mahremiyetine hızla girivermesi Ka'yı korkuttu. Baş ı açık olsa, örtülü kızların 
giydiği o berbat par-desülerden birini giymeyip ablasmınki gibi uzun 
bacaklarının birazını sergileyen bir etek giyse Kadife'ye daha çok yakınlık duyacağını hissetti, ama Kadife sahneden inip yanına oturunca bir an Lacivert'in 
niye İpek'i bırakıp ona âş ık olduğ unu da sezdi. 
"Kadife, Lacivert'i gördüm. Onu bırakmış lar, o da bir yere gizlenmiş . Bu gece 
çıkıp sahnede baş ını açmanı istemiyor. Bir de mektup yolladı sana." 
Ka'nın Sunay'ın dikkatini çekmemek için, sınavda kopya verir gibi el altından uzattığı mektubu Kadife göstere göstere açıp okudu. Bir kere daha okudu ve 
gülümsedi. 
Ka sonra Kadife'nin öfkeli gözlerinde yaş  gördü. "Baban da böyle düş ünüyor 
Kadife. Baş ını açmaya karar vermen ne kadar doğ ruysa, bunu bu akş am öfkeli imam 
hatip öğ rencilerinin önünde yapman o kadar saçma. Sunay gene herkesi 
kışkırtacak. Bu akş am burada durmana hiç gerek yok. Hasta olduğ unu söylersin." 
"Bahaneye gerek yok. Sunay istersem eve dönebileceğ imi söyledi zaten." 
Kadife'nin yüzünde gördüğ ü öfke ve hayal kırıklığ ının okul piyesine çıkmasına 
son anda izin verilmeyen genç kızınkinden çok daha derin olduğ unu Ka kavradı. 
"Burada mı kalacaksın Kadife?"