FATMA KADIN : (Telaşlanır.) He ya beyim. Ne bilem ki. Bitmiş 
de. Aman beyim, gurbanın olanı. Benden 
bilmeyin de ... Ben de daha üç gün oldum şu­
ra ya geleli ... 
ARİF : Hadi canım, sana bir şey diyen yok. 
FATMA KADIN : He ya ... 
ARİF : Kız kardeşim belki söylememiştir. Ben söyle-
yeyim: Biz öyle zengin, varlıklı filan değiliz. 
Seni aldıksa, bir sevap olsun dedik. 
FATMA KADIN : He ya, bilmez miyim? İşte, ben de elimden 
geldiğince çalışırım beyim. 
ARİF : Öf, saat da üç olmuş. Amma uyumuşum. 
FATMA KADIN : He ya, ben de gürültü etmedim ki uyanrnı­
yasınız deyi. Hanımım da tembihlediydi ... 
Size bi kahve daha yapayım, derdim ya be­
yim, kahve de bitmiş. 
ARİF : E, tabii. Her gelenin önüne dayıyorsunuz. 
Başa mı çıkar? 
FATMA KADIN : He ya, öyle ediveriy ort1''.; beyi�. Adet olmuş 
bi kez. Benimki bile, haline bakmaz, öyle 
ediyo ... Akşama kadar yak cığara, iç kahve .. . 
Bu değirmenin suyu nerden gelir demiyor .. . 
Boyu devrilsin ... 
ARİF : Hadi, ben gidiyorum. 
FATMA KADIN : Hanımım tez döner mi ki? 
ARİF : İşe bakar. 
FATMA KADIN : Bugün yine pek hastayidi. Bi doktora git­
sem, diyeydi ya ... 
ARİF : (Sağdaki kapıdan çıkarken) Kapıyı açık koy-
ma. Her geleni de içeri alma. 
FATMA KADIN : (Peşinden gider.) Hiç kaygılanmayın oh beyim. 
Burası gayri sizin değil, benim evim. Öyle ya, 
şerlisi olur, şersizi olur ... Öyle her kapıyı çala­
na buyur der miyim? .. Yoo ... sen hiç kaygılan-
115