313 
ten. İkisi de ayn ı kumaştan kesilmi ş, ayan beyan ortada. 
Adamın zevcesi H ıristiyan bir kere. Neymi ş, sonradan İs- 
lam'a dönmü şmüş; bana ne? Kan ında var H ıristiyanl ık, çocu- 
ğunun kan ına geçecek. Maalesef şehir halk ı Hıristiyanl ık 
tehdidini gerekti ği kadar ciddiye alm ıyor. 'Yan yana ya şayıp 
gidiyoruz, bunda ne kötülük var?" diyorlar. Bu kadar saf 
olanlara ben de şunu diyorum her seferinde: 
"Suyla zeytinya ğ karışır mı? Hiç gördün mü bir damla su 
bir damla ya ğa bulaşsın? Müslümanlarla H ıristiyanlar da 
ancak o kadar kar ışabilirler i şte! Yanyana ya şıyor olabilirler 
ama asla biraraya gelemezler." 
Mevlâna oldum olas ı gayrimüslimlere iltimas geçti, az ınlık- 
lara yumu şak davrand ı. Sık sık Aziz Khariton Manast ırı'na gi- 
dip dua etti ğini bilmeyen yok. Ne i şi var bir Müslüman' ın ora- 
da? Manast ırın başpapazı ile aralar ından su s ızmıyor. Demek 
ki ya gâvurlarla, ya Müslümanl ığı şaibeli dervi şanla arkada ş- 
lık ediyor. Bunlar zaten Rumi'yi benim gözümde güvenilmez 
yapmaya yetiyordu ama bir de şu Şems-i Tebrizî denen ne idi- 
ği belirsiz herifi evine al ınca adam Hak yolundan tümden sap- 
tı. Talebelerime her gün tembihliyorum: "Aman çocuklar, Şey- 
tan'a kar şı uyanık olun! İblis sizi her an ayartabilir!" 
Şems tam bir Şam şeytanı. Kesinkes onun fikriydi Rumi'yi 
meyhaneye yollamak. Allah bilir nas ıl ikna etti adamca ğızı. 
Gerçi namuslu kimseleri yoldan ç ıkartıp günah i şletmek de- 
ğil midir Şeytan'm temel marifeti? 
Şems'in ne menem bir bi-namaz oldu ğunu tâ en ba şta an- 
lamıştım. Peygamber Efendimizle o k ıytırık Sufi Bistâmî'yi 
mukayese etmek nas ıl bir densizliktir? Bistâmî de ğil miydi 
"Ben kendimi överim, benim şanım ne yücedir!" diyen? Son- 
ra da utanmadan şöyle dememi ş miydi: "Nefsimi döven de- 
mirci benim!" Adam i şi "Kabe'yi tavafa gittim, bir bakt ım ki 
Kabe beni tavaf etmekte" demeye kadar vard ırmıştı. Bu na- 
sıl lakırdı? Bu ne cüret? Küfür de ğilse nedir bunlar? 
  
314 
  
315 
  
 
  
Ljte Tebrizli Şems'in hürmetle at ıfta bulundu ğu zat böyle 
düşük seviyede bir adam. Ne de olsa o da Bistâmî gibi müna- 
fıkın teki. 
Neyse ki şehir halk ı hakikati görmeye ba şladı. Nihayet! 
Şems'i çeki ştirenler günbegün art ıyor. Hem de neler neler di- 
yorlar hakk ında! Ben bile bazen rivayetler kar şısında dehşe- 
te düşüyorum. Hamamlarda, meydanlarda, tarlalarda, bos- 
tanlarda insanlar Şems'i yerden yere vuruyor. 
Bunları zihnimde kura kura yürüdüm. Medreseye her za- 
mankinden geç vard ım. Telaşla sınıfın kapısından içeri gir- 
dim ama daha bir ad ım atmıştım ki ortada bir tuhafl ık oldu- 
ğunu hissettim. Talebelerim yer minderlerinde ba ğdaş kur- 
muş sıra sıra oturuyordu. Hepsinin de beti benzi atm ıştı. Dut 
yemiş bülbül gibi susuyorlard ı. 
Birden sebebini anlad ım. Açık pencerenin önünde, s ırtını 
duvara dayam ış vaziyette biri duruyordu. Tüysüz, saçs ız sa- 
kalsız yüzünde küstah bir tebessümle kar şımda dikilen 
adam Şems-i Tebrizî'den ba şkası değildi. 
Odanın diğer ucundan bana seslendi: "Selamünâleyküm 
Şeyh Yasin" dedi. "Biz de seni bekliyorduk. Geç kald ın."'