de alabiliriz," diye ekledim. "O ucuz resimlerden, taklitlerden, aruzsuz, kafiyesiz kabaca söylenmi ş Şeytan, para, 
köpek hikâyelerinden zevk ald ığım için hem utan ıyordum da." 
"O zaman niye gidiyordun o imans ızlar kahvehanesine?" 
"Peki," dedim içimden gelen bir sese uyarak, "bazen benim de içimi kurt gibi kemiren bir şüphe var, onu 
söyleyeyim: Benim, nakka şhanenin üstatlar ı içinde en hünerbaz ı ve en yeteneklisinin oldu ğum yaln ız Üstat 
Osman taraf ından de ğil, Padişahımız taraf ından da aç ıkça görüldü ğünden beri, öteki nakka şlar ın 
kıskançl ıklar ından öyle korkmaya ba şlad ım ki, beni bir ka şık suda bo ğmas ınlar diye onlar ın gittiği yerlere biraz 
olsun gidiyor, onlarla dü şüp kalk ıyor, onlara benzemeye çal ışıyorum. Anl ıyor musun? Benim Erzurumi 
olduğumu söylemeye ba şlad ıklar ından beri de, bu söylentiye kimse inanmas ın diye gidiyorum o sefil imans ızlar 
kahvehanesine."