tırları okuyunca bana biraz acıyacaksın. Fakat bunlar yazı, 
Sevgili Bilge; kötülüğüm, kelimelerin arasında kayboluyor.) 
Geçen sabah erkenden albayıma gittim. Bugün sabahtan 
akşama kadar radyo dinleyeceğiz, dedim. Bir süre sonra sıkıl­
dı. (insandır elbette sıkılacak. Benim gibi bir canavar değil 
ki.) Bunun üzerine onu zayıf bulduğumu, benimle birlikte 
bulunm aya hakkı olmadığını yüzüne bağırdım. (Ben yalnız 
kalmalıyım. Başka çarem yok.) Bazen Nurhayat Hanıma gidi­
yorum; karşılıklı susarak oturuyoruz. Konuşmamak ne iyi, 
bir bilsen. İnsan elbette konuşmak istiyor; dert yanmak, haklı 
çıkmak istiyor. Fakat kelimeler insana ihanet ediyor, insan 
kendine ihanet ediyor. Kendinden nefret ediyor. Dul kadın 
iyi: Bana kahve pişiriyor , sigaramı yakıyor. Onun yanında bi­
raz huzura kavuşuyorum. Pilleri, kutusundan büyük bir rad­
yosu var; onu dinliyoruz. Nurhayat Hanım sıkılmıyor. Bazen 
dul kadının evinde, bir iki söz etiğim oluyor: Kendi kendime 
konuşur gibi. Nurhayat Hanım hiç söze karışmaz; aman işte 
biri konuşma ğa başladı varlığını ortaya koydu, dur ben de bir 
şeyler söyleyeyim kişiliğimi göstereyim gibi küçük çabalama­
lar içinde değildir dul kadın. Onunla oyunlar dinliyoruz rad­
yodan. Yıllardır sesleri değişmeyen, fakat adları farklı olan 
oyuncuların piyesleri; aynı heyecanlı titreşimler, aynı yükse­
lip alçalmala r. Sanki yıllardır sürüp giden uzun bir oyunu 
parça parça oynuyorlar . Kahkahalar atıyorlar -çocukluğum­
dan beri dinlediğim kahkahalar. Aynı kapıları yıllardır açıp 
kapıyorlar. Aynı güç durumlarda kalıyorlar . Yavaş konuş bizi 
duyacak diyorlar, siz burada ne arıyorsunuz bakalım diyorlar. 
Ben yalnız sesleri dinliyorum, anlamlarla ilgili değilim. Kuş 
sesi dinleyerek huzur duyanlar varmış; onlar gibiyim. Haber­
leri de, belli konular üzerindeki konuşmaları da, tartışmaları, 
açık oturumları, reklamları da, özel programları da aynı şekil­
de dinliyorum. Her kuşun kendine özgü bir sesi var: Sözleri 
dinlemeden hangi program olduğunu biliyorum bu yüzden. 
385