bir tavırla, 'Nazlı ile o iş olmadı be kardeşim!' derim. Şaşırır, 
sorar." Evin kapısının önündeki iki basamağı çıkarken buraya 
hiçbir zaman bu vakitte, bu ışıkta gelmediğini aklından geçirdi. 
"Hep öğleden sonraları, geceleri gelir, poker ve..." 
Kapı açıldı. Refik, "Ee, nasılsın, nasılsın?" diyerek Ömer'e 
sarıldı. 
"İyiyim! Kimse yok mu?" 
"Yok! Muhittin'e haber verdim, ama daha gelmedi!" 
Ömer içeri girerken kaim çerçeveli büyük boy aynasında 
kendini gördü. Bu eve her girişinde kendini olduğundan daha 
yakışıklı bulurdu, ama şimdi öyle gelmiyordu. "Belki de ev boş 
olduğu, bana hayran olacak kimse olmadığı için..." diye düşün-
-dü, 
"Gelsene... Haa, aynaya mı bakıyorsun?" 
"Bir çiftlik sahibi, bir toprak ağası nasıl gözükür diye bakı­
yorum..." 
"Hah, ha! Toprak ağasına mı benzetiyorsun şimdi kendini?.. 
En sonuncusu da bu ha?.. Peki fatihtik ne oldu?" 
"Benzetmiyorum. Toprak ağası oldum bile... Üç gün önce 
çiftliğin bütün mirasçılarını yanyana getirdim, notere gittik, bit­
ti." 
"Sahi mi?" diye bağırdı Refik. "Tebrik ederim! Burada ne 
dikiliyoruz, içeri girelim! Ama sen toprak ağası olamazsın... Bu 
mülkiyete ilişkin olduğu kadar kültüre ilişkin bir kavramdır... 
Evet... Ben kültürel belirlenmenin hepsinden önemli olduğunu 
düşünüyorum! Bunlar en son düşüncelerim tabii, gülünç ve 
gereksiz bulmazsan dinlersin..." 
"Yok canım, niye..." diye Ömer mırıldanarak Refik'in arka­
sından oturma odasına girdi. Bütün koltukların üzerine beyaz 
örtüler gerildiğini, yerlerdeki halıların kaldırıldığını görünce 
şaşırdı: "Siz Perihan'la yazı burada geçirmiyor musunuz?" 
"Geçiriyoruz... Haa, evet, annem gene eşya tozlanır diye 
düşündü. Olursana... Çay yaptım..." 
"İçki yok mu?" 
"Bu saatte? Sen orada içiyor musun? Hadi, anlat, orada aylarca 
ne yaptın?" 
"Hiç! Anlatırım. Ooo, babanın resmini asmışsınız..." 
48.3