ben de. Bu ağacı severim. Kocaman, eski, gövdesi kırışmış, ka­
buğu yarık yarık bir ağaçtır bu. Baharda şıkırdım gibi çiçek açar. 
Dal yaprak gözükmez çiçekten. Arılar çokuşur başına, oğul ve­
rir gibi. Bu İstanbulda öyle çok arı, öyle çok böcek yoktur. Gene 
de bu ayva ağacına çok arı konar. İstanbulun çiçekleri öyle fazla 
da kokmaz. Bu yaşlı ayva ağacının çiçekleri kokuyordu, bayıltı­
cı. Çok uzaktan geliyordu kokusu. Haa, ben bu ağaçta hiç meyve 
görmedim. Kocam an çiçekleri olan bir ağaçtı bu. Boz yaprakları 
tüylüydü. Ayva ağacı olduğunu ne biliyordu m öyleyse? Bizim 
Çukurovada hiç ayva ağacı görmemiştim. Belki bizim Çukur­
da hiç ayva yetişmez, bilmiyorum. Öyleyse bu kocaman pembe 
çiçekler açan ağacı ayvaya nasıl, niçin benzetti m , bilmem. Biri­
sini bulsam da sorsam. Ama bana öyle geliyor ki bu ağaç ayva­
dır. Niçin o kadar çiçekli ağacın bir tek meyvesini görem edi m . 
Vermiyor muydu acaba? Yoksa ben daha ulaşmadan çocuklar 
yoluyorlar mıydı? Salt ağacın meyvesini yakalamak için kısa 
aralıklarla her güz ağaca çok gittim. Ama bir tek meyveyle kar­
şılaşmadım. İşte bu ağacın altına oturdum, sırtım ı da gövdeye 
verdim. Ağaç yapraklarının yarıdan çoğunu dökmüştü. 
Metin ağzı aşağı yatmıştı, yönü ağda, gözleri bir çocuk­
larda, bir gökte, bir petaniyalarda. Arada da bana bakıyordu. 
Derken tanyerleri usuldan ışıdı. İstanbulun üstünü bir pe mbe­
liktir aldı. Birkaç bulut çıktı Haliç üstünden, bu yöne akmaya 
başladılar. 
Bir küme kuş 
Metinin birden ayağa fırladığını sonra yavaşça gerısıngeri 
toprağa diz çöktüğünü gördüm. Tam bu sırada üstümüzden 
de bir küm e kuş çavdı geçti. Çocuklar telaşla ayağa fırladı­
lar, kuşlar gibi hep bir ağızdan ötmeye başladılar , petaniya­
lar havalandılar birer ikişer karış, toprağa geri indiler. Erkete 
kuşlardan birisi durmadan öyle bir ötüyordu ki ... Bu telaş, bu 
kıyamet ortasında bir ara Metini unuttu m. Öteki çocuklara, 
25