162 alçalıyor. "Takdiri ilahinin hayranıyım, Emin Efendi," dedi, 
"Heps ini birden nasıl aklında tutuyor?"
Ortalan delik kurutma kâğıtla rından sayfalan bir bir açı yordu 
yazı işlerinin memuru; belediye reisi de, imza defteri 
inceleyen gözle riyle incel iyordu durumu. Bazen bir şey 
soruyordu memura, öyle gerekti ği için. Sıra Tuğrul'un 
dilekçesine gelince, "Havale edile cek," dedi memur 
geleneklere uy gun olarak. Başkan, imza defteri gözleriyle ilk 
satıra baktı, olmadı; gözlerini değiştirmeye üşendiği için, 
"Ben bir okurum önce," dedi; ilk satırdan belli olan 
münasebetsizliği ya zı işlerine belli etmek istemiyordu. 
"Tuğrul Bey, üç gündür soruyor," dedi memur. "Peki, peki," 
dedi başkan. "Şimdi de kendisi yazı işlerinde bekliyor." 
Belediye başkanı i mzala rını sürdürdü karşılık vermeden. 
Defterin bitmesine dört kurut ma kâğıdı sayfası kala, imza 
töreni sona erdi; her sayfa me mur tarafından çevrilmiş ve 
defter bitmeden imzalanacak kâğıtların bittiği gene aynı 
memur tarafından bildirilmişti. Tuğrul'un dilekçesi dışında 
her şey geleneklere uygun cere yan etmişti. Memur kapıdan 
çıkarken belediye başkanı, "Bi raz sonra gönderin bana Tuğrul 
Bey'i," demişti ki bu davra nış bile olağanüstü olaylarda 
başkanın geleneksel tutumu nu belirten alışılmış bir 
görüntüy dü. Tuğrul odaya girdi ği zaman başkan, yüzünü 
buruşturarak dilekçeye bakıyor du; başını kaldırmadan. 
"Nedir bu maskaralık, Tuğrul Bey oğlum?" dedi. Bir sessizlik 
oldu. "Mesele ciddi ama..." dedi Tuğrul Tuzcuoğlu. Başkan 
onu dinlemedi: "Dün sabah an nen ge ldi buraya. Bu vaziyete 
çok üzülüyor." Başını kaldırdı: "Bu dilekçe yüzünden başına 
neler gelebil ir, biliyor m usun? Babanı ve seni tanımayan biri, 
en azından müşahade altına ald ırır seni." Tuğrul aceleyle, "İyi 
bir hastane bulsam yatacağım efendim," dedi. "Annen çok 
üzülüyor," diye kendini tekrarladı başkan. "Biliyorum , 
elbiselerimi hemen kirletiyo rum." "Evet, duydum," dedi