giymez o zaman, Hüsamettin Albayım gibi. O zaman, yatak 
olarak kullandığı somyanın üstüne, iç açıcı bir örtüyle renkli 
hafif yastıklar koyar, değil mi albayım? Duygulu bir kadın eli, 
nasıl mucizeler yaratır değil mi efendim? Tarihte örneklerini 
görmüyor muyuz? Ve sonra birdenbire kadınlar ... 
"Hüsamettin Albayımın arkadaşı, benim de albayımdır," 
dedi. "Ben, Sermet Albayımın da beni aynı hoşgörüyle karşı­
layacağına eminim. Özellikle son zamanlarda Hüsamettin Al­
bayımla çok yoğun bir duruma gelen görüşmeler imiz, ister 
istemez, ilk bakışta zor anlaşılan ortak bir dilin aramızda ge­
lişmesine yol açmıştır. Çevremizden böyle uzaklaşmamızın 
sorumluluğu, daha çok benim sırtıma yüklenmelidir. Diyebi­
lirim ki, bugün bize yabancı kalan orta bir aydın bile, değil 
Hüsamettin Albayımla olan konuşmalarımızı, dul kadın Nur­
hayat Hanımla yaptığımız görüşmeleri bile anlamakta güçlük 
çekebilir." Hüsamettin Bey utanarak gülümsedi: "Bunu inkar 
edemem. Yalnız, Hikmet'e göre, bu müşterek lisanın hususi­
yetlerinden biri de münakaşa yapılamamasıymış. Yani, Hik­
met taarruz edecek, sen susacaksı n. Bu, 'başka bir man­
tık'mış." Hikmet durgunlaştı, geç karşılık verdi: "Evet alba­
yım, o başka. Karşılıklı güven olduktan sonra, her şey yapıla­
bilir." Albay, Hikmet'in durgunluğundan yararlandı: "Peki, 
neden sana taarruz edilince, aynı mantığı tatbik mevkiine 
koymuyorsun? Neden, sözleri değil de insanlan itham etme­
ğe kalkışıyorsun hemen? " Hikmet, sandalyesine yaslandı: 
"Çünkü albayım, ben de başkayım." 
Hüsamettin Bey tombul parmaklanyla, hırkasının kollarım 
kıvırdı; beyaz gömleğinin kirlenmiş kollukları ortaya çıktı. 
Onlar da kıvrılınca, uzun kollu yün fanilasının kol uçlan gö­
ründü. Hüsamettin Albay, en üste de onlan kıvırdı özenle; bi­
leklerinin üzerinde bir şişkinlik meydana geldi: Gömlek-hır­
ka-faniladan iki kirli bilezik. Gömleğin üst düğmesi de gevşe­
tilince, üç kat kumaşın altından bir iki beyaz kıl çıktı ortaya. 
72