"Breh, breh, breh!" diye güldü Arif Saim Bey, her şeyi 
unutmuş, neşesini bulmuşt u. 
ötekiler ona, bütün Toroslarm yediden yetmişe, kadın er­
kek, hepsinin Memed olduğunu, yedişer yedişer bir araya gele­
rek hepsi de Memed adını alarak, hepsi de biribirine, biribirinin 
burunlanndan düşmüşçesine benzeyerek aynı kaş, aynı burun, 
aynı boy, aynı göz, aym saç, aynı renk İnce Memede gelip on­
dan icazet alarak dağa çıkhklannı, şimdi dağlarda sayısız yedi­
ler bulunduğunu, bu yedilerin kin uşağı olduklannı ve İnce 
Memedden de daha kan içici bulunduklarını, Devlete meydan 
okuduklannı, İnce Memedin ve bunlann ovada, dağlarda zen­
gin adam bırakınayıp hepsini soyduklannı, zenginlerden alıp 
fakiriere verdiklerini, bu gidişle Bolşevikliğin ülkede tez bir 
günde yerleşeceğini, Anacık Sultanın önce yıldınm taşını, sonra 
tılsıınlı yüzüğü, sonra da Selahaddini Eyyubinin tılsımlı gömle­
ğini büyük törenlerle İnce Memede giydirdiğini, akıllanna ne 
gelınişse Arif Saim Beyi etkileyecek, biri alıp öbürü bırakarak 
bir bir söylediler. Onlar konuştukça Arif Saim Bey acısını unu­
tuyor, neşesini buluyordu. Konuşuy or, gülüyor , onunla bunun­
la alay ediy ordu. Hele biribirinin hpkısı, göz kaş, giyitleri de, 
boylan poslan da aynı yedi Memedler çok hoşuna gitti. Ne ka­
dar tehlikeli olsa da o kadar güzeldi. Acaba, niçin sekiz, on, on 
beş, uç, dört değil de yedi oluyorlar, o kadar biribirine benze­
yen kişiyi nereden buluyorlar , biribirierine benzernelerine niçin 
gerek duyuyorlardı? Kadın erkek, niçin Memed adını almak 
gereğini duyuyorlar dı? Niçin olacak, diye kendi kendine güldü 
Arif Saim Bey, bu kasaba kahrama nlannın ödlerini koparmak 
için. Ama, bir de işin gerçeği vardı, bu İnce Memed de çok ileri­
ye gidiy or, alelade eşkıyalıktan çıkıp halk ayaklanması liderli­
ğine soyunuyordu. İşi çok büyütmeden, Paşanın kulağına her­
hangi bir haber ulaşmadan ... Ankarada Toroslarm ayaklandığı 
duyiılur, o da Paşanın kulağına giderse Arif Saim Bey için hiç 
de iyi olmazdL Bölgesinde halk ayaklanması çıkmış bir millet­
vekili bir daha, ensesinin kökünü görür de, mille tvekilliğini bir 
daha göreme zdi. Eğer Arif Saim Bey Paşanın gözünden düşe­
rek bir daha milletvekili olamazsa kendi kendini, bir şarjörü ağ­
zına boşaltarak öldürürdü. 
405