Yer Demir Gök Bakır 565 
Hızla, mağaradan aşağı düzlüğe indi. Düzlükte şaşkına döndü, sağını solunu 
şaşırdı. Bir süre olduğu yerde dört döndü. Soluk bile alamıyordu. O kadar sert 
esiyordu boran. 
Taşbaş daha kendindeydi: 
"Bu benim yaptığım delilik," diyordu . "Buna kendi kendini öldürmek derler." 
Sonra her şeyi, yaptığı deliliği kabul ediyordu : 
"Yüzbaşının dayağını yiyip insanlıktan çıkmaktansa ele aleme rezil olmaktan­
sa ... Böylesi ölüm daha yeğdir ... " 
Yeğdi ama, ölümü de bir türlü göze alamıyordu. Oracığa diz çöküp duaya 
başladı. Bu fırtına durup da, sağ kalırsa ermiş bir kişi olduğuna inanacaktı. Yüz­
de yüz iman edecek, insanlara iyilik, bereket, sağlık dağıtacaktı. 
"Allahım ," diyordu, "ben senin sevgili, ermiş kulun değil miyim? İstersen beni 
burada dondur. Sen bilirsin." 
Ayağa kalktı. Dizlerinde şu kadarcık derman yoktu. Geri mağaraya, candar­
malara gitmeyi düşündü . Boran öyle belalı esiyordu ki, bu boranda mağaraya 
çıkamazdı. Bu halde, dizleri titreyen hasta bir adam değil, sapasağlam bir adam 
bile mağaraya çıkamazdı. Çıkmaya gücü yetse bile, mağaranın yolunu mümkünü 
yok bulamazdı. 
Dişleri biribirine vurmaya başlamıştı bile ... Bir zaman, yöne falan bakmadan, 
kararlama, bir tarafa doğru gitti. Buralarda öyle yüksek kayalıklarda değil, kaya­
lann eteğinde, düzlüğün ucunda Buyukların mağarası namında küçük bir mağa­
ra daha vardı ki, adı üstünde, insanı korumayan, küçücük bir mağaraydı. Üstelik 
yakınlarda da olmalıydı. Yakınlardaydı ama, mağara hangi yönde kalmıştı? Bütün 
yönleri şaşırmıştı. Adım da alamıyordu. Bir bel bulsa da, yönünü bulabilseydi, o 
zaman ölse de gam yemezdi. 
Bulunduğ u yer yoldu. Yolun sağı kayalık, solu düzlüktü . Bir yana döndü, yü­
rüdü, yürüdü, yürüdü, yürüdü, ne kayalık, ne bir şey ... Geriye döndü, bir kayaya 
çarpınca sevindi. Şimdi kuzeyi bulmalıydı. Kuzeyden gelip güneye gidiyorlardı. 
Bu yukların mağarası yanın saat ilerdeydi. Orman vardı orman ... Ağaçlar güneye 
eğik olurlar. El yordamıyla beş altı tane ışkını yokladı, yönünü buldu. Şimdi gü­
neye doğru koşuyordu . Soluğu kesiliyor, yere kapaklanıyor, kalkıyor gene koşu­
yordu. Kapaklanıyor, kalkıyor, koşuyor. San köpek arkasında. 
Yüreğinin kanı çekiliyor, dondu donacak. .. Tam donacakken toparlanıyor, 
koşuyor ... Bir ara kalkacak gücü kendinde bulamadı. B uyuklar mağarasının ya­
kınlarına geldiğini biliyordu ama ayağa kalkıp da mağarayı araştıracak, bulacak 
halde değildi. İleri doğru, canını dişine takmış, var gücünü toplamış emekliyor­
du. Köpeğin soluğu ensesindeydi. Bu da aynca gücüne güç katıyordu. 
Donma alametlerini bedeninde iyice duyuyordu. Bacakları artık uyuşmaya 
başlamıştı. Bedenini kaldıramıyordu.