Hep Anadoluda kötülük gorur, on yıldır bu yazar. 
Çirkinlik görür. Düşün bakalım aslanım, bir iyi yanı yok 
mu? Kilimi güzel, türküleri güzel, halayları güzel, kültü­
rü güzel halkın ... Bunlarla uğraşan kim, bunları kültürden 
sayan kim? Hepsi bir bir Köy Enstitülerinde canlanıyordu. 
O çirkin adamlar , o Kara Cephe, Karalar Cephesi, yerle bir 
etti en güzel şeyimizi... 
Bakın Erciyes dağı çok güzel... Dümdüz bir bozkırın 
ortasından, bıçak gibi göğe doğru ağar. Ovanın, dünyanın 
pırıltılı aklığında ... 
Ben sevgiden, sevinçten söz açmak istemez miyim, 
delice, çılgınca, içim taşa taşa, bir sevinçten söz açmak is­
temez miyim? Ben sevinçli adamım. Bu dünya böyle ol­
masa, böyle kara, karanlık olmasa, ben sevinçten taşar co­
şardım. Yaradılışım karanlıktan çok aydınlığa, acıdan çok 
sevince ... Ne çare, ne çare ki sevinmek gelmiyor elimden ... 
Dostluktan söz açmak, ne güzel. Bir dostum var. Sıcacık 
eli var. Sevgi dolu gözleri var. Ne güzel yalansız, salt sev­
gi dolu bir insan eli sıkmak. Sıcacık, sıcacık. .. Ben deli olu­
rum, insanlar karanlık karanlık , kuşkulu baktıkça bana ... 
Bütün insanlar kuşkusuz, korkusuz, çıkar düşünmeden, 
düşmanlık geçirmeden içlerinden baksalar biribirlerine ... 
İnsan, ne olur biliyor musunuz, sıcacık bir bahar güneşi­
nin bahtiyarlığında duyar kendisini... Bahar güneşinde bir 
sevinç içinde gerinir. İnsan bir bahar çiçeği temizliğinde 
olur. 
Şu koskocaman şehrin sokaklarında dolaşanların yüz­
lerine bakın ... Yüz mü bunlar! Sararmış, uzamış ... Gülmeyi 
unutmuş ... Bu yüzler sevinci unutmuş. Sevmeyi unutmuş. 
Şöyle yürek dolusu, can dolusu, kucak dolusu sevme­
yi unutmuş. Ağız dolusu öpmeyi unutmuş bunlar. Şöyle 
43