2 5
Ali Safa Bey pencereden dışarıya baktı, ötede, avlunun dı­
şında üç atlı karartısı duruyordu. Bir tanesi çok uzun boyluydu 
ve atın üstünde dimdikti. Ötekilerden bir at boyu ilerdeydi. At­
lılar epey bir süreden beri orada duruyorlar, hiç konuşmuyor­
lardı. Pencerenin arkasındaki Ali Safa da dalmış gitmişti.
Odanın eşikliğinde duran yanaşma:
"Ne söyleyim İdris Beye?" dedi. "Çoktan beri orada bekli­
yor."
Ali Safa düşünüyordu. İdris Beyle görüşse mi görüşmese 
mi? İdris Bey ısrar ediyordu. Bu, bir ayda onun çiftliğine alfancı 
gelişiydi ve her seferinde de yok dedirtmişti. Şimdi düşünüyor­
du. Arif Saim Beyle ilişküerinde işe yarayabilir miydi? Onu dü­
şünüyordu. Arif Saim Bey belli olmazdı ki, sert bir adamdı. Bel­
ki de İdris Beyi çiftliğe aldı da, konuştu, diye kızabilirdi.
Gün inmiş, neredeyse batacak. Alacakaranlık ağır ağır ova­
da yürüyor. İdris Beyin tüfeğinin, hançerinin, fişekliklerinin, 
dizgininin gümüşüne son ipiltiler vurmuştu.
"Ne dedi İdris Bey?" diye adama yeniden sordu.
"Safa Beyi görmeliyim diyor. Çok önemli bir işi varmış, öy­
le söyledi."
Ali Safa Bey biraz daha düşündü. Biraz daha dışardaki atlı, 
silahlı üç Çerkese baktı. İdris Bey pırıltı içinde kalmıştı.
Son ışıklar da ağır ağır siliniyordu.
"Çağır gel İdris Beyi," diye emir verdi. "Saygıda kusur et­
meyin."
183