-Ah keşke donsa da caminin tabutluğuna bıraksak, biz 
sırtımız yüksüz, koşa koşa konağa varsak ... 
O gece Yedikule'de büyükçe bir yangın oldu. Hala de­
vam ettiği söyleniyor ve yavaş yavaş kahveleri dolduran halk 
arasında yangına dair türlü sözler dolaşıyor du. Bir ahırda 
iki inekle bir eşek yanmış. Bir kötürüm kocakarının yarı 
vücudu kavrulmuş fakat kendisi hala sağmış. Konuşanlar 
arasında böyle bir hadisenin olup olamayacağı tartışması 
yaşanıyordu. 
Osman'la Fettah'ın yanına kahveden iki kişi geldi. Aya­
zın şiddetine rağmen onların bu hafif giyinişlerine şaşarak 
sordular: 
-Birader, siz yangından mı çıktınız? 
Fettah bozmayarak cevap verdi: 
-Evet efendim. 
-Demek hiç eşya kurtaramadın ız. 
-Hiç ... 
-Canınızı kurtardığınıza şükrediniz . 
Bu söze cevabı namazını bitirerek kapı önüne gelmiş olan 
Hacı Baba verdi: 
-Yüz bin şükür evladım, Huda'ya yüz bin şükür ... 
İki hizmetkar, Hacı Hurşit'in sesini duyunca secdede kas­
katı donarak kalmadığına adeta hiddetlendiler. 
Heyhat... Çaresiz bu ağırlığı konağa kadar taşımaya 
mahkumdular. Fakat taşıma sırası senin, benimdir iddiasına 
kalktılar. Hacı, yumuşaklığı ve rahvanlığı hasebiyle evvela 
Fettah'ın sırtına binmek istiyordu . Fettah sırayı ikinci olarak 
almakta ısrar etti. Biçare Osman ilk binek taşına yanaşarak 
arkasını Hacı'ya sunmaya mecbur kaldı. 
Mahallenin sabah halkı, hep birden kahvenin önüne 
çıkarak bu insanın insana hayvan gibi binmesi tuhaflığını 
seyrediyorlardı . 
"Vah zavallılar , hale bakınız ... Yangından çıkmışlar ... " 
sözleri bütün ağızları dolaştı. O semt ahalisinin şefkatli ba­
kışları önünde titreşerek üç çıplak yola düzüldüler. Onlar 
şimdi kış günü bu dekolte kıyafetlerine şaşıracaklara karşı 
verilecek cevabı öğrenmişlerdi: 
50