gibi afsunlanır kalır, kıyamete kadar onun yanından ayrıl­
mazmış ." 
"Sus," diye gürledi Hürüce, "gevezelik etme !" Sesi, sert bir 
buyruktu. 
Onun konuş mamasından faydalanmak isteyen Memed: 
"Ana bak, bizim dağlardan gelmiş püren, nasıl da güzel 
kokuyor, " dedi, püreni getirdi onun bumuna dayadı. "Kokla ." 
Hürüce onun elinden kaphğı püreni öfkeyle ta ileriye fırlattı. 
"Sus !" diye gözlerini belertti. "Bir daha da, ben çağırineaya 
kadar yarnma gelme." 
"Olur Ana, baş üstüne Ana !" 
Seyran sanki olan bitenden habersiz, onun yam başma çök­
müş, ondan da dalgın, çenesini ' dizinin üstüne koymuş, gözleri 
denizin ötelerinde ... Memed gidince Ana da dizlerini kaldırdı 
çenesini üstüne koydu. 
Gün yıkıldı gitti, ışıklar çekild i. Memedie Müslüm onların 
arkalarındaki yara oturmuş, ayaklarını da yardan aşağı sarkıt­
mışlar bekliyorlard ı. 
Gün kavuşurken Hürü Ana ayağa kalktı, gerindi, kemikleri 
çatırdadı, üstünü silkeledi, geriye döndü. Derin bir düşün için­
den usul usul çıkıyor gibiydi: 
"Memedim," dedi, "sağ olasın yavrum ." Gitti, biraz önce 
fırlattığı püreni kıyıdan aldı, kokl adı. "Oooh," dedi, "ne güzel 
kokuyor. " 
Üstünü başmı silkeleyerek Seyran da onun yanına geldi. 
"Atları getir in." 
Atlara bindil er, yönlerini köye döndül er, akşam denizi dal­
galaı:ını büyütmüş, ta tepelerde köpüklerini patlahyordu. Ne 
Hürü Ana, ne de Seyran bir kere arkalarına dönüp bir daha de­
nize bakmadılar. 
Eve geldiklerinde gün iyice kavuşmuştu. Hürü Ana, kapı­
da durup, atları alııra götüren Memedi bekled i. Memed gelin­
ce, vardı, onun elinden tuttu, sıcacık sıktı: 
"Memed," dedi, "şahinim, yavrum, beni oraya götürdüğün 
için sağ ol. Bu iyiliğini ölene dek unutma m. Çok büyük, çok 
mavi. Köpükleri de apak. İnsan onun yanında bir toz parçası 
kadar kalıyor." 
246