vardı, beğenmemişti. "Peki halk Robinson'u nasıl okuyacak?" 
diye düşündü ve aklına gelen bir başka şeyle heyecanlanarak 
yataktan kalktı, Perihan'ı aramaya başladı. Aşağı katta onu 
buzdolabının başında gördü. 
Perihan bakışlarıyla: "Ne var?" dedi. Su içiyordu. 
"Gel, gel, sana anlatacaklarım var!" Bardağı bırakan Perihan'ı 
kolundan tuttu. "Biraz yürüyelim mi?" 
Perihan gözüyle yukarıyı, balkonu işaret etti. 
"Peki, gel o zaman şurada konuşalım!" dedi Refik. Merakla 
bakan ahçı Yılmaz'a gülümsedi. Perihan'la tepeye doğru yükselen 
arka bahçede, dökülüp kurumuş çam yapraklarının üzerinde 
kaymamaya çalışarak biraz yürüdüler. 
"Hadi söyleyeceksen söyle!" dedi Perihan. "Bu halimiz gü­
lünç!" 
"Bana kızıyor musun? Lütfen kızma ve sev beni!" dedi Refik 
aceleyle. "Ben sonbaharda yazıhaneye de gitmeyeceğim..." 
"Ne yapacaksın?" 
"Robinson Crusoe gibi, herkesin okuması gereken kitapları 
yayımlayan bir yayınevi kuracağım! Sonra şunu düşündüm: 
Sünnet yasaklanmalı* Hayır, bu önemli değil. Yayınevi kurmak 
gerek, kuracağım." 
"Bunu iyi düşündün mü? Yapılması gereken şey bu mu? 
Bununla bize yetecek kadar para kazanabilir misin?" 
"Para ve aile bence bu işin yanında ikinci derecede kalır!" 
dedi Refik. Perihan'ın yüzüne bakmak istemediği için az ötedeki 
arı kovanına bakıyordu. Yakında bir yerde bir cırcırböceği 
ötüyordu. 
"Ağlamak istemiyorum... Burada durursak ağlayacağım... Hadi 
oraya gidelim!" dedi Perihan. 
"Orada ne var? Adi, bayağı bir eğlence. Bir sünnet töreni. Bu 
ne kadar çirkin ve iğrenç bir şey, düşünemiyor musun? Hem 
de küçük kızlardan hiçbir şey saklamadan o zavallı çocuğu 
giydiriyorlar, başına o gülünç takkeyi koyuyorlar... Onun çev­
resinde toplanıp o bayağı gevezeliklerini... Ya da hokkabazla alay 
etmeleri... Dur düşeceksin... Odamıza gidelim. O hokkabaz 
onlardan bin kere saygıdeğer... O Güler denen kadın. Onun 
yanına gidip oturacağımı mı sanıyorsun?" 
4SI