"Ne? Ustura mı?" 
Doktor, hayalinde bir çocuğa gülümser gibi gülümsedi: 
''Traşını hala usturayla oluyor. Bu zamanda artık ustura da 
kolay kolay bulunmaz ama, bilmem ne yapıyor, eskileri mi bi­
leyliyor ya da bileyletiyor acaba? Bunca yıl, insanın iki düzine 
usturası olsa, yine de körelmez mi? İşe yaramaz hale gelmez 
mi? Teker teker kaybolmaz mı?" 
"Belki sakalı güçlük çıkarmıyor?" 
"Efendim?" 
"Sakalının kılları fazla sert çıkanlardan değil herhalde. Za­
ten yazdıklarından da dirimsel yapısıyla huyu suyu uyumlu 
biri olması gerektiği sonucunu çıkarmıştım. Erkek öğrencileriy­
le iyi dost olabiliyor, ilk yalnızlığında bir kadına değil, onlar­
dan birine gereksinim duyuyor ... " 
Bana uzaktan uzağa saygı beslemiş okurun gözünde işte 
biraz daha irtifa kaybetmiştim. Fakat, olan oldu artık. Geri dö­
nemem. Doktor Asaf, sakal makal derken nereye varmak istedi­
ğimi anlamayacak kadar aptal değil. Üstelik, dokundurmanın 
dokunacağı yerlerden biri de kendisi. Ancak, benim de mazur 
bulunduğum bir nokta yok muydu acaba? Ortada kayıp bir ha­
yat duruyor. Yok, kayıp. Üstelik ülkenin bir ozanı, yazarı ... Da­
hası, ömrünü kırk yıla yakın o taşra lisesi senin, bu taşra lisesi 
benim, tarih anlatmaya adamış bir öğretmen. Onun izini bul­
mak istiyorsak, hiçbir ipucunu gözden kaçırmamak zorunda 
değil miyiz? İyi bir hafiye, iyi bir ajan ne yapar? Amaç ister bul­
mak, ister yoketmek olsun, ilkin avının zayıf mevzilerini tesbit 
etmez mi? 
Karşımdakine bunu açıklayarak gözünde zedelenmiş yeri­
mi yeniden sağlama alabilirdim, ama doğrusu o kadar da okur 
dalkavuğu olma hevesi duymuyordum. Yine de, Doktor 
Asafın bakışlarına öyle bir anlam gelip yerleşmişti ki, kendimi 
olduğum gibi açıklama gereği duymuştum. Besbelli, o benim, 
mesleki bir kıskançlıkla, sinsi sinsi bir şeyler kurduğumu düşü­
nüyordu. O kadar da değil! Kendimi o derecede de feda etmek 
istemedim doğrusu: 
''Bir yanlış anlama oldu galiba doktor. Hocanız Kamil Ka­
ya, belirttiğim gibi, benim önem verdiğim bir yazar. Özellikle 
109