Nitekim oldukları yerde duruyorlardı, köprü şeritlerine muntazaman 
sıralanmış sonsuz araba konvoylarından birinde sıkışmış, Brezily a'dan 
naklen verilen maçın heyecanlı sağanağı ve şoförün daha beter heyecanlı 
nidaları altında taksinin arka koltuğunda oturuyorlar. Şoför ufak tefek 
biri, o cüsse için hayli gür bir sesi var. Sabah 08:18. Dışarıda tatlı 
bir esinti, güzel bir sis, hatta si s bile değil, ince bir hava 
kirliliği tülü ve yine de güzel çünkü hava kirliliğinden çok sise 
benziyor.
Futbolla hiç alakası olmayan ve hemcinslerinin neden buna deli olduğunu 
anlamayan Ömer kulaklığını takıp sesi açıyor ve PJ Harvey'nin This Mess 
We Are I n (Battığımız Batak) şarkısını dinlemeye başlıyor. Saat 
kullanmadığı için kendine kızarak, ara sıra ça -
339
tık kaşlarla bileğine bakıyor. Saati olsa ya da en azından başka 
birinin saatine bakmayı akıl etse zamanında yola çıkabilir ve bu 
tıkanmaya mıhlanmak yerine şimdi daha hoş bir yerde daha anlamlı bir 
şey yapıyor olabilirlerdi.
"Demek şimdi iki aradayı z..."
"Ne dedin?" Ömer kulaklığını çıkardı.
"Demek şimdi iki aradayız, dedim..." diye mırıldandı Gail karşıya 
bakarak.
Nihayet anladı  Ömer onun ne demek i stediğini: Bir tarafında ASYA 
KITASINA HOŞGELDİNİZ, öteki tarafında AVRUPA KITASINA HOŞGELDİNİZ yazan 
köprü aradaydı, arafta.
. Çocukluğunun şehrinin iki kıta üzerine kurulu olması onun için yeni 
bir havadis olmadığından kayıtsızca başını sallayıp kulaklığını tekrar 
taktı Ömer. Ama önce yeni bir CD koydu, Iggy Pop & Stooges, Gimme 
Danger {Tehlike Getir Hayatıma). Tekrar. Dördüncü kere çalarken şarkı 
Gail'in dudaklarının yeniden oynadığını gördü ama bu sefer taksi 
şoförüyle konuşur gibiydi. Ne konuştuklarını duymak için kulaklıklardan 
birini çıkardı. Futbol spikerinin yükselip alçalan sesi üzerinden, 
dünyadaki safran sınıflarına, hangisinin nerede kullanıldığında dair 
bir nutuk atıyordu Gail, tuhaftır şoför de onu dikkatli dikkatli 
dinliyordu. "Pilav için en iyisi Hint safranıdır ama tatlılar için İran 
safranı üzerine yoktur."
"Ya Türk safranı?" diye sordu şoför yarım yamalak İngilizcey -le, ömrü 
hayatında bir kez olsun bir kap pişirmek için mutfağa girmemiş biri 
olarak belli ki yemekten ziyade Türklükle ilgilenerek.
Ama Gail bu soruya hazı r görünüyordu. Bir saniye içinde safranla 
yapılan Osmanh -Türk yemeklerini saymaya başladı; bozuk Türkçesiyle 
söylediği her isimde şoförün yüzündeki gülüş genişliyordu. Onların her 
şeye rağmen iletişim kurabilmesinin acayipliğine şaşan Ömer sesi daha 
da açarak tekrar müziğine gömüldü. Gimme Danger. Doğrusu İstanbul'da 
geçirdikleri on günün ardından kendini bitkin hissediyordu - şehrin 
feryat figanından ziyade Gail'in hummalı enerjisinden yorulmuştu. 
Tekrar. Gimme Danger.
Bir dakika sonra, sağ şeritte, topaz rengi bir arabanın ilerlediği -
340
ni gördü Gail, arka koltukta kapkara saçlı bir kız oturmuş fazlasıyla 
sakin, insanı irkiltecek kadar solgun bir yüzle dışarı bakıyordu. Mutlu 
görünmüyordu kız. Hatta kederliydi. Dosdoğru Gail'e bakıyordu ama 
nedense onun kendisini görmediği izlenimine kapılmıştı Gail. Çocuk, 
öndeki yetişkinlere, arabayı temkinle süren, temkinli görünüşlü kadına 
ve penceresinden dalgın dalgın dışarıya bakan dalgın görünüşlü adama 
bir şey söylemek ister gibi eği ldi ama söylemedi.
Topaz rengi arabanın içinde olanları kendi penceresinden seyreden Gail 
bir-iki saniye tekinsiz bir hisle, baktığı kızın aslında kendisi olduğu