dır, Kıyametten değil, bu duygudan kaçıyordum. Sana ge­
lince Bünyamin, senin Uzun Ihsan Efendi'nin oğlu olduğu­
nu ta baştan beri bildiğimden eminsindir muhakkak. Ara­
dığım kişinin sen olduğunu, daha benim hayatımı kurtar­
dığın gün anlamıştım. 'Para' sendeydi, koynunda sakladı­
ğın o garip kitabın arasında. Şaşırma ! Bundan da haberim 
var. Sen geceleri uyurken odana girdiğimde farkettim. Evet, 
odana da girdim. Uyanmana imkan yoktu. Çünkü içtiğin 
kahvelerde sana derin bir uyku verecek eczalar vardı. Uyur­
ken seni uzun uzun seyrettim. Yüzünün asıl halini düşle­
dim. Babana benziyordun. 
Sana karşı hissettiklerimi anlatmama imkan yok. Bir duy­
gu, anlaşılamıyorsa, duygu değildir zaten. Seni ta baştan öl­
dürebilir ve 'parayı' alabilirdim. Ama bunu yapmak isteme­
dim. Çünkü nasıl olsa elimdeydin ve benim için neredeyse J 
para kadar değerliydin. Sanki kasıtlı olarak karşıma çıkarıl­
mıştın. Bu yüzden seni yakından incelemek istedim. Böylece 
guçsüzlüğün ve silikliğin ne olduğunu öğrenme fırsatı bul­
dum. Aynı zamanda gücün ve her türlü iktidar tutkusunun 
da ne kadar büyük bir erdemsizlik olduğunu da bu sayede 
gördüm. Hayatta kalabilmek için bizler kadar çaba göstermi­
yordun. Yokedilmeye belki çoktan razıydın. Senin amacın 
varlığını sürdürmek değil de sanki bambaşka bir şeydi. Se� 
bir şahittin. Evet, artık bundan eminim. Kesinlikle bir kah­
raman değildin. O küstahça sözlerini de sanki biri kulağına 
fısıldıyor ve benimle adeta alay ediyordu. Sanki benim, onla­
rın ve herkesin başına gelen bütün şeyler senin görmen, öğ­
renmen içindi. Güçsüz biri olan sen, her çeşit iktidarın sahi­
bi olan benim üzerimdeydin. Çünkü olaylara müdahale et­
meden hepimizi gören, seyreden sendin. Seni ezdiğimizde 
ağlıyordu n. Güçsüzlük belirtisi olarak yorumlanabilen bu 
şey aslında senin yaşamındı. Oysa biz taşlar kadar güçlü, bir 
o kadar da cansızdık. 
216