- Rabbim esirgesin, dedikodu sevmem, ödüm kopar. 
Kadınım ben, Allah'tan korkarım. Kendi günahım bana ye­
tişir. Bir de el alemin mundar günahlarını yüklenmek iste­
mem. Cenabıhak günde bin bir ayıbımızı görüyor, yüzümüze 
vurmuyor. Dedikodu olan yerden ben kaçarım. Gideyim ... 
Sabiha Hanım, annesinin kulağına eğilerek: 
-Anne yapma, rica ederim. Latife Han ım'ı söyletip yeni 
komşularunız hakkında biraz malumat alalım. 
Nuriye Hanım: 
-Ben gideyim de kızım, siz konuşunuz. Kulaklarım 
duymasın. Daha buraya dün taşındılar, bize bir fenalıkları 
yok. Paris'e gitmişler, domuz eti yemişler, kocası karısını 
kimseden kıskanmazmış, neme lazım benim. Her koyun 
kendi hacağından asılacak. 
Nuriye Hanım odadan çıkar. Kocakarı alaycı bir tebes­
sümle gözlerini etrafındakilerin suratlarında gezdirdikten 
sonra Sabiha'ya dönerek: 
-Aa, hayırdır inşallah! Bu sabah annene ne oldu kızım? 
İşittiğiınİ söylüyorum. Buna insan çekiştirrnek denir mi? 
Bizim ilmimiz yok, irfanımız yok. Kitap okumuyoruz, bir 
şey yapmıyoruz. İşittiğimizi de söylemesek ne konuşacağız 
kuzum? Kim bilir ne oldu? Annenin bugün siniri tutmuş. 
Beybabanı çekiştirsem öyle tatlı tatlı dinler ki ... 
Sabiha Hanım: 
-Sen ona bakma Latife Hanımcığım. Bu yeni komşula-
ra dair daha ne duydun? Anlat ... 
-İnsan insanın şeytanıdır. Bak beni zorla söyletiyorsunuz. 
Ben teşvik edici bir tatlılıkla kocakarının yüzüne gülerek: 
-Söyle, söyle Latife Hanımcığım. Seni dinlemekten o 
kadar keyif alıyorum ki ... 
Latife Hanım büyük bir memnuniyet sırıtmasıyla: 
-Damat Bey, sen de öyle şeytan gibi damarıma girme. 
Ben özü sözü doğru bir kadınım. İçimde kötülük saklaya­
mam. Yalvarana yüzüm tutmaz ... 
Ben: 
-Anlat kuzum Latife Hanım, daha ne duydun? 
40