gözlerini Alidağının doruğuna dikmiş, dalmış gitm işti. Gittikçe 
çözüldüğü, bir iyice yaşlandığı, çöktüğü belli oluyordu. Kendi­
ni bıraksa, dizleri ağırlığını çekemeyip oracığa çöküverecekti. 
Bunun farkına varınca, kendine geldi, acısını, merakını içine 
itip gene dikeldi, gözlerini kalabalığın üstünde dolaşhrdıktan 
sonra: 
"Gene ne oldu İnce Memede?" diye sordu, tepeden, alaylı, 
gülümseyere.k. "Onu gene ala gözlerinden kurşunladı mı Yüz­
başı Ağa? Ne oldu? Onu gene kancıkladı mı soyu tükenesi To­
pal Ali? Varmış da uşak olmuş Molla Durana ... Oooh, çok şü­
kür Allahı ma, benim ahım yerde kalmaz, koca Allahım da ala 
gözlüm, onu daha kötü, daha beter edecek, uşaklıktan da beter 
edecek. .. " Ellerini havaya açtı, dudakları kıpır kıpır etti, "Çok 
şükür Allahıma," diyerek ellerini gene beline indirdi. "Bana ha­
ber vermiyorsunuz İnce Memedin ölümünü, değil mi, Hürüce 
Ana yaşlandı, dayanamaz, dayanamaz diye, öyle mi?" 
Sustu, gözlerini gene kalabalığın üstünde dolaştırdı, iki üç 
kere el çırptı, oynar gibi birkaç kere sallandı. 
"Dayanırım yavrularım, dayanırım," dedi. "Ben bilmez mi­
yim, kurban olduklarım ... " 
Sesi acıdan titriyor du. 
"Ben bilmez miyim ki eşkıya dünyaya payidar olmaz? Sul­
tan Süleymana kalmayan dünya, o Süleyman kuş dilini bilirdi, 
Kaftan Kafa hükmederdi, işte ona kalmayan dünya, hiç kimse­
ye kalmaz. Biliyorum, İnce Memed de bir gün ölecek, ya da Kö­
roğlu gibi, Köroğlu Ürüşan Ali gibi, o da yitiklere karışacak. .. " 
Kırklara diyecekti, dilini tuttu, o, İnce Memedin, ölse de 
yitse de sonunda Kırklara kanşacağına, koca Allalıma ne kadar 
inanıyorsa o kadar inanıyordu. Şimdi şu köylülerin dilini açar­
sa, nasıl olsa açacaktı, o köylülerin bin çeşit huyunu suyunu bi­
lirdi. 
"Dayanırım yavrularım dayanırım. Eşkıyanın sonu yoktur, 
bilirim yavrularım bilirim. Bilirim, bilirim de gene de yüreğim 
yanar, demircilerin köresi gibi." 
Sesi gene gürledi: 
"Susmayın, konuşun," diye buyurdu. "Ben İnce Memedin 
Hürü Anasıyım, ben dayanırım ." 
247