Yer Demir Gök Bakır 569 
!ak köyünün kanları tüm orospu, her kadını bir doğurıışta dört çocuk doğurur, 
yaşlılara da bu yüzden yiyecek ekmek, içecek tarhana çorbası kalmaz, diyormu ş. 
Daha başka köylerden, Kuşlardan, Kargünden, Örencikten ayrı ayrı haberler 
geliyor, Koca Halil üstüne türlü rivayetler dolaşıyordu. Bir şey vardı ki, bu ka­
dar söylemiye bakarsan, Koca Halil kar altında kalmamış, donup ölrnemişti. Ama 
ölüsünü dirisini de kimsecikler görmemişti. 
Hüsneyle Recebe gelince, karların erirneye başladığı günlerde, Buzdere kö­
yünden bir çocuk onlan köyün yüz elli metre ötesinde Kıymıklı koyağında gör­
müş. Saçları upuzun Hüsneyle geniş ornuzlu Recep yere diz çöküp oturmuşlar ve 
böylece biribirierine sıkı sıkıya sarılmışlar. Çocuk onları böyle görünce sevişıne­
lerini seyretmek için bir çalının ardına saklanmış, beklemiş, onların ne kımılda­
dığı var, ne de kımıldayacağı. .. Korkarak çalının arkasından onlara bir iki küçük 
taş fırlatrnış, taşlar yakıniara düştüğü halde onlar gene kıpırdarnarnışlar. Çocuk 
da kızrnış, onlara boyuna taş atmaya başlamış. Seninkilerde gene ses sada yok. 
Derken çocuk çalılann arkasından çıkıp yanianna gelmiş. Gelmiş ki, ne görsün, 
biribirierine sıkı sıkıya sarılmış se\·dalılann aralarında, kucaklannda daha çözül­
memiş buzlar. Koşarak köye gelmiş haber vermiş. 
Üç gün önce sevdalıların ölülerini getirdiler. Köyde bu sevda, bu ölüm üstüne 
türkü yakmayan hiçbir genç kalmadı. Bütün kızlar, gelinler, yaşlı kadınlar birer 
ağıt söylediler sevdalılara. Meryernce bile kendi kendine bir sürü ağıt mırıldandı 
ağlayarak. .. 
Taşbaşoğlundansa o gün bugündür bir haber alınmadı. Ne sevdalılar gibi kar 
altından ölüsü çıktı, ne Koca Halil gibi hakkında rivayetler geldi. imi tirni bellisiz 
oldu. 
Yalnız CumaliOnbaşı Yüzbaşıya, önüne gelene olayı şöyle anlattı: 
"Boran tuttu. Ortalık koyu bir karanlığa kesti. Bu anda kulağıma bir ses geldi: 
Ya Ali, ya Ali ... Ya dünyanın ışığı. .. Taşbaşoğlu önde, biz arkada yürüyorduk. Bir­
den sesle birlikte önümüzde bir ışık patladı. Işık kurşun gibi dağlara doğru aktı. 
Ben, Taşbaş, Taşbaş, Taşbaş Memet, dedim. Hiç ses yok. Sabaha kadar bağırdım, 
yok. Orada gün ışıyıncaya kadar bekledim. Taşbaş yok. Şu kadarcık hilafım varsa 
çoluğı.ımu çocuğum u görrneyi rn. Ali beni sofrasından kovsun ... " 
Şimdi bahar önüydü, hava güneşli, ılırnanlıktı. Güneşe, balıara serilmiş ka­
dınlar duvarların diplerine öbeklenrnişler, ip eğiriyorlardı. Güneşte, parlak renk­
li, kırmızı, ince bacaklı buzağılar sevinçle oradan oraya koşuşuyorlardı. Yoğun 
süt boldu. Aaah, Adil Efendi derdi, aah, un derdi, bulgur derdi de olmasa ... Aa­
ah, şu insanda boğaz derdi olmasa ... 
Evden eve küçük, eski, yırtık teneke parçalannın üstünde kadınlar köz ta­
şıyorlardı. Bu bahar geldi demektir. b·lerde bütün kış sönmeden yanan ocakların 
söndüğüne alarnettir. Köyde en değerli araç kibrittir. O yüzden köylü kadınlar 
evden eve köz taşıyarak ocaklarını yakarlar. Bu, daha çok alacakaranlıkta böyle­
dir. Akşam üstleri köyün içi yıldız yıldızdır.