Ali: 
"Hiçbir hal yok başında. Öküzleri kurnaz lığından öyle bı-
raktı gitti. O köye gitti o." 
Osman kızdı: 
"O köy , o köy ... Siz de ... Neymiş o köy? Deli misin sen?" 
Dursun gülümsedi: 
"Kavga etmeyin yahu," dedi. 
Öküzleri önlerine kattılar. 
Köye girdikleri zaman gün kuşluktu. Karşıdaki dağdan bi­
le yavaş yavaş sis kalkıyordu. 
Dönenin başına ne kadar çoluk çocuk, kadın, genç, yaşlı 
varsa toplanmıştı. Yanaşmaların önünde koşulu öküzleri gö­
rünce ayağa kalktılar hep birden. Hiç kimse konuşmuyordu. 
Gözleri öküzlere dikilmişti. 
Döne bir çığlık attı, öküzlere doğru koştu: 
''Yavrum u nettin Dursun emmisi? Yavruın seni çok severdi." 
Dursun: 
"İşte, öküzleri böyle koşulu bulduk derede ." 
Kadın dövünüyordu: 
"Memedim yavrum ... Gün görmemiş öksüzüm ... " 
Dursun: 
"Bacı," dedi, "ona hiçbir şey olmamıştır. Ben aranın onu. 
Arar bulurum ." 
Döne laf dinlemiyordu. Hem ağlıyor, hem de: 
"Gün görmemiş öksüzüm," diyordu boyuna. 
Sonra Döne çırpma çırpma tozlann ortasına düştü. Orada 
kesik kesik inlemeye başladı. Yüzü, gözü, saçlan apak toza be­
lenmişti. Sonralan yüzü, göz yaşından çamura kesti. 
Kalabalık öyle donmuş, bir öküzlere, bir Döneye bakıyor­
du. Kalabalıktan, iki kadın usulca ayrıldı. Geldiler, toprakta be­
lenmekte olan kadını kollanndan tuttular kaldırdılar. Döne, ya­
n baygındı. Başı, ölü başı gibi sağ omuzuna düşmüştü. Koluna 
girdiler evine götürdüler. 
Döne gittikten sonra kalabalık bir kanştı, canlandı. 
İlkin, kocakan Cennet konuştu. Ona, at yüzlü Cennet der­
lerdi. Uzun yüzü, kınşık kırışıktı. Boyu çok uzundu. İnce ·par­
maklan dal gibiydi.