medi; biraz söylendi, biraz homurdandı, ama sonunda bu öğ­
renciyi hem de 20 üzerinden 9 alan herkesi birden geçirdi. 
Eski hocalara dünyanın değişmekte olduğunu, öğrencinin 
başarısızlığından biraz da kendilerini sorumlu tutmak ge­
rektiğini anlatabilmek kolay değildi. Onlara düzen değişikli­
ğinden filân bahsetmek mümkün müydü? Mustafa İnan da 
kimseyi tedirgin etmek istemiyordu. Nitekim 1955 yılında 
İnşaat Fakültesi dekanlığına seçildiği gün, "Neler yapacaksı­
nız?' diye soran bir gazeteciye, "Dekanın görevi kanun ve yö­
netmeliklerle belirlenmiştir; bunlan tatbik edeceğim," diye 
karşılık vermişti
Ne var ki kanunlar ve yönetmelikler işlerin düzene gir­
mesine yetmiyordu artık; hocaları üniversiteye bağlamak, 
öğrencilerin dertlerine çare bulmak için değişiklikler gereki­
yordu ve bu nedenle durmadan yeni yönetmelikler yayımla 
nıyor, sonra bunlar da değiştiriliyordu. Kurulların toplantı­
larında her kafadan bir ses çıkıyor ve her yeni sese gore bir 
yönetmelik hazırlanıyordu. Mustafa İnan kurullarda pek ko­
nuşmazdı, çünkü boş konuşmayı sevmezdi; ancak mesele, 
içinden çıkılmaz bir duruma gelince sözalırdı. Rektör olunca 
durumun daha da karışmakta olduğunu gördü. Üniversite­
lerde bozuk düzene karşı bir tepki başlamıştı; yüksek öğre­
nim kurumlan, hocasıyla, öğrencisiyle huzursuzdu. Teknik 
Üniversite öğrencileri, üzerlerine çöken vize imtihanı - yok­
lama - proje - yıl sonu imtihanı çemberinin içinde havasız 
kaldıkları için, bu huzursuzluğun henüz farkında olmamış­
lardı. Öğrenciler sokaklara dökülürken, mühendis adayları 
henüz Taş Kışlalarından çıkmayı akıl edemiyorlardı. 1960 
Devrimi'nden sonra bu durum, Ankara'ya giden Mustafa 
İnan ve arkadaşları arasında sözkonusu olmuş. Remzi Bul­
dan. "27 Mayıs Devrimi'nden sonraydı," diye bu sohbeti anla­
tıyor, "Ankara’da Yüksek Palas'ta konuştuk. İhtilâlden bir­
kaç gün önce, zamanın başvekili, 'Bu, bütün üniversite genç­
222