her zamanki kadar yakışıklıydı. Derken düşü bir sis kapladı: 
Gerek kendisi, gerek Arap İhsan, gerekse diğerleri bu karan­
lık sisin içinde yitip giderlerken, Bünyamin kararlı adımlarla 
ilerliyor ve ışığa doğru yaklaşıyo rdu. Zehirli bir yılan kadar 
uzun maceranın bitiminde, engereğin renklerini tek tek ta­
nıdıktan sonra yılanın kafasını eziyor ve bir masal kahrama­
nı oluyordu . O karanlık sisin içindeki yüzlerce ve binlerce 
kör, yılan ölür ölmez kahramanın çevresini sarıp onun sırtı­
nı sıvazlıyor, ellerini öperek dertlerine derman bulmasını is­
tirham ediyorlardı. 
Uzun İhsan Efendi düşünde dayısının kendisine bir şey­
ler söylediğini işitti. Ona cevap vermek, kör olduğu için düş­
ten başka bir şey göremediğini anlatmak istedi. Ama bir güç, 
konuşmasına engel oluyor, dili ağzında dönmüyordu . Fakat 
zihninden geçenler belliydi. 
Bünyamin, babasının yatağında kıvrana kıvrana sayıkladı­
ğını farkettiğinde onu hemen uyandırdı. Arap İhsan yeğeni­
ne, eğer fazla yiyip içip rahat döşeklerde çelebi uykusu uyur­
sa, işte böyle kabuslar göreceğini söylerken, Alibaz, uyanan 
adama hayretle bakıyordu. Çünkü üç yaşına kadar afyon ru­
huyla sızdırılan bu zavallı yavrucakta uykusuzluk illeti var­
dı ve yıllardır gözüne bir damla uyku girmiş değildi. Şim­
di artık pek emin olmasa bile, esneyen ve yataklarında hor­
layan insanların bir tür oyun oynadıklarını elinde olmadan 
düşünüyordu. Oysa gece boyunca daracık bir döşekte gö­
zünü kırpmadan uzanmak tarife gelmeyecek kadar sıkıcıy­
dı. Ne var ki sabah olup da gece görüldüğü söylenen düşler 
anlatılmaya başlandığında sohbetin tadına doyum olmazdı. 
Kendisine, uyuyan insanların ruhunun bedenden çıkıp uzak 
diyarlara gittiği, orada ilginç ve tuhaf kişiler, hayvanlar ve 
oyuncaklarla karşılaştığı anlatıldığında uyuyanların aslında 
palavra sıktığından şüphelenmeye başlamış, ama bozuntuya 
vermemişti. Uyku nasıl bir şeydi? Hepsinden önemlisi rüya 
22