sonsuzluğu avuçlarında yakaladığı an, çoktan akıp gitmişti par­
maklarının arasından . Yaşam biçimlerden, simgelerden, kavram­
lardan oluşan peçesini yeniden takmıştı. Belki de onun kadri bi­
linmeyen kılavuzları, beylik şarkı sözleriydi, hüzünlü şarkıcılar, 
davullar, havai fişekler ... "Gene Anne Frank'çilik oynadım. Göç­
menliğe özgü bir duygusallık, sulugözlülük benimki. Yalnızlığı­
mız çok fazla can yaktığında, acıyı kaptan kaba aktarıyor, aslında 
zerre kadar anlam içermeyen hayata ne derinlikler yüklüyor uz!" 
Romanına ilişkin tekı1ik ayrıntılar takılınıştı kafasına. Metne ek­
lemlemekte kararsız olduğu, birinci tekilden bölümler sözgelimi. 
Sıftr Noktası'nı nereye koyacağım da bilemiyordu. Şu aşamada, 
kurduğu yapı iskarnbil kağıtlarından bir kule kadar kırılgandı. İlk 
yanlışta yerle bir olurdu. Beyninin bir köşesine dipnot düştü: 
"Japonca'da havai flşek anlamına gelen Hanabi, Hana ve Bi'nin 
yani ölümü simgeleyen Ateş ile yaşamı simgeleyen Çiçek ... " 
"Hey, çantanı ver bana! Yoksa gırtlağını keserim!" 
Gece yarısı uyandırılan bir hasta gibi şaşkın, gözlerini yerden 
kaldırdı. Niye rahatsız edildiğini anlayamamıştı. 
"Hey, teyze! Sana söylüyorum. Çantanı ver!" 
Aşırı kısa, etine dolgun bir melezdi karşısında ki genç kız; 
Özgür'ün çenesine zar zor erişiyordu. Sokak lambasının ışığın­
da parıldayan koyu kahve teni, fosforlu gibi duran iri dişleri var­
dı. Gözleri sincabı andırıyordu, hafifçe de şehlaydı galiba. Taş 
çatlasa on sekiz yaşındaydı ama yüzü, daha ergenlik sivileelerin­
den kurtulmadan yaşlanmıştı. Çingene pembesi bir bluz giymiş­
ti. "Ne uğursuz bir renk!" diye geçti Özgür'ün akimdan . Pem­
beden nefret ederdi. 
"Hayır güzelim. Ver-me-ye -ce-ğim," diyen bir ses duydu 
Özgür; ancak ne bu hordağımsı ses, ne de sözler kendisinden 
çıkmıştı. 
"V ermezsen gırtlağını keserim." 
Elindeki kırık şişeyi baştan savma, çapsız bir devinimle salla­
dı. Havaya yayılan tozlar, yarı karanlıkta biranlığına yanıp söne-
138