Bahçesaray filan oralara. Oralarda hiçbir şey bulun­
maz. Hoca, biz gençler taramaya çıktığımızda, ba­
zen Sağlık Ocağı'nda kalırdı, döndüğü müzde bize 
mutlaka bir yemek pişirmiş olurdu oranın kısıtlı 
imkanlarıyla. Kısır, menemen, ne bulduysa artık, su 
ile kek bile yapmıştı, bir keresinde." 
"Kocalarım adımı 'kötü ev kadını'na çıkarınca, 
gayrete gelip öğrendim," diye güldüm. 
"Nankörler!" dedi Sema. 
"Kıymetini bilen de var," dedi Ayşe. Ali'yi kas­
tediyord u. Benim çok yakınım olduğu için, bir tek 
o biliyor taa lise yıllarından beri süregelen 'yazılı' 
ilişkimi. Önceler i her doğum günüm de isimsiz ge­
len beyaz gülleri merak etmiş, sormuştu. Bir arka­
daşımdan, demiştim. 
"Bir hayranınız yani?" demişti. 
"Kim bilir?" 
"Yok! Bir hayrandan öte biri olmalı." 
"Neden?" 
"Bin tane hayranınız var Hocam sizin. Ama hiç­
biri cesaret edip böyle her yıl çiçek yollamıyor." 
"Paralarına kıyamıyorlar dır," diye şakaya vurup 
geçiştirmişti m. 
Yıllar geçti, Ayşe'ylc iyice yakınlaştıktan sonra, 
bir öğleden sonra, hastaneye biraz gecikerek dön­
düğümde, onu telaş içinde beni beklerken buldum . 
"Nerelerdeydiniz Hocam?" diye nerdeyse üzeri­
me atıldı, "Telefonunuz kapalıydı. Oysa biliyorum 
hiç kapatmaz sınız cebinizi. Evinizi aradım yoksu-
267