dağların doruklar ını saran sislerin aras ında eriyip yok olurlard ı. 
8 
Baharın başladığı günlerde bir sabah, her şey her zaman oldu ğunca olurken 
Hüsrev Bey uzan ıp tereya ğı bıçağını almış, bir parça tereya ğı kesip ekme ğine 
sürdükten sonra, b ıçağı kınına koyaca ğına dalgınlıkla tereya ğı topağına 
batırıp bırakmıştı. 
Babası bir süre tereya ğı topağının üstünde duran b ıçağa hiç sesini 
çıkarmadan bakm ış, sonra kafas ını kaldırıp Hüsrev Beye gözlerini dikmi ş, 
yeniden bak ışlarını bıçağa çevirmi şti. Beyin bak ışlarından herkese bir 
korku ve ürperti yay ılmış, halayıklar kıpırdamaz olmu ş, avluda dola şanlar 
ne olduğunu anlayamad ıkları bir ürpertiyle olduklar ı yerde durmu şlardı. 
Tedirginlik, koyu, yap ışkan bir bulut gibi sarm ıştı terası. 
Bey, oğluna bakmadan, 
— O bıçağı kınına koymal ıydın, demişti. 
O günden sonra Bey, hiç aksatmadan her sabah, kahvalt ının ortasında durup, 
aynı cümleyi tekrarlamay ı âdet edinmi şti. Her seferinde, hep ayn ı sözleri 
söylediğinde, gene ayn ı korku ve tedirginlik yay ılıyordu. Bir ba şkasının 
söylemesi halinde gülünç ve saçma olabilecek bu s ıradan cümle, Bey söyledi ği 
için her defas ında ürkütücü ve y ıldırıcı oluyordu. 
Sabah kahvalt ıları Hüsrev Bey için i şkence haline gelmi şti. Babas ı o cümleyi 
söyleyene kadar, ne zaman söyleyecek diye beklemekten yemek yiyemiyor, 
cümle söylendikten sonra da öfkesinden yemek yiyecek hali kalm ıyordu. 
Töre gere ği zaten mesafeli olan ili şkileri, her sabah yinelenen bu tuhaf 
sahne yüzünden gittikçe so- ğuklaşıyor, Hüsrev Bey babas ını kendisine 
kötülük eden bir yabanc ı gibi görmeye ba şlıyordu. Bu cümle, Hüsrev Beyle 
evde yaşayan insanlar aras ında da bir 
9 
uzaklık yaratıyordu. Herkes Hüsrev Beye ac ıyordu. Bu ac ımayı fark eden 
Hüsrev Bey de, insanlar ın kendisine ac ımasına tahammül edemedi ği için 
sinirleniyor, kendisine ac ıyanlara k ızıyordu. E ğer onlar Hüsrev Beye bu 
kadar ac ıyıp, onu bir i şkencenin kurban ı olarak görmeseler ya da bunu ona 
sezdirmeselerdi, Hüsrev Bey de bu cümleden bu kadar ac ı çekmez, bu olaydan 
bu kadar utanç duymaz, babas ına da bu kadar k ızmazdı. 
Utançla beslenen bu öfke, da ğların arasından ağır ağır sürüklenip, önüne 
gelen her şeyi içine al ıp yutan bir buzul gibi bütün so ğukluğuyla yava ş yavaş 
Hüsrev Beyin içine yay ılıyor, onu herkesten uzakla ştırıp 
yaJnızlaştınyordu. Öfkesini aç ığa vuramıyor, dağlarda tek ba şına dolaşarak 
sürekli ayn ı cümleyi dü şünüyor, içinden babas ına cevaplar veriyor, ne kadar 
haksız olduğunu anlat ıyordu, ama ertesi sabah, öfkesi biraz daha artm ış 
olarak kahvalt ı masasında başı öne eğik sessizce oturuyordu. Bütün ya şamı 
bir cümlenin ucunda as ılı kalmış, mutsuz biri olup ç ıkmıştı. 
Bir sabah gene kahvalt ı masasında, taba ğındaki zeytinleri çatal ıyla bir 
ileri bir geri iterek oyalan ırken, babas ı gene o u ğursuz cümleyi, gene ayn ı 
anlamsız sesle tekrarlam ıştı. Hüsrev Bey, ne yapt ığının farkında olmadan, 
ne yapaca ğına karar bile vermeden, birden belindeki tabancay ı çekerek 
babasına doğrultup teti ği çekmişti. Babas ının arkasında bekleyen Davut A ğa, 
Hüsrev Bey teti ği çekerken ileri at ılıp koluna vurmu ş, kurşun da teras ın 
tahta dam ım delip geçmi şti. 
Babası, tavandaki deli ğe bakıp, 
— Bu daha da kötü, demi şti. 
10 
Hüsrev Bey yerinden f ırlayıp, teras ın parmakl ığının üstünden avluya