"Hay ır, seni görebilmek için. On iki y ıldır seni düşünüyorum. Peçeni aç can ım, bir kere göreyim seni." 
Peçemi açt ım. Hiç sesini ç ıkarmadan yüzüme, gözlerim in içine uzun uzun bakmas ı hoşuma gitti. 
"Evlenmek, çocuk sahibi olmak seni daha da güzelle ştirmiş. Yüzün de hat ırlad ığımdan bamba şka olmuş." 
"Nas ıl hat ırlıyordun beni?" 
"Ac ıyla. Çünkü hat ırlad ığım zaman, hat ırlad ığım şeyin sen de ğil, senin hayalin oldu ğunu düşünüyordum. 
Çocukluğumuzda, birbirlerine resimlerini görüp â şık olan Hüsrev ile Şirin'den konu ştuğumuzu hat ırlıyorsun 
değil mi? Şirin, yak ışıklı Hüsrev'in resmini a ğacın dal ında ilk gördü ğünde neden â şık olmuyordu da, â şık olmak 
için o resmi üç kere görmesi gerekiyordu? Sen, masallarda her şeyin üç kerede oldu ğunu söylerdin. Ben, a şkın 
ilk resimde alevlenmesi gerekti ğini söylerdim. Ama Hüsrev'in resmini ona â şık olabilecek kadar gerçek, onu 
tan ıyabilecek kadar do ğru kim çizebilirdi? Bunu hiç konu şmazd ık. Bu on iki y ıl boyunca. yan ımda eşsiz 
yüzünün öyle gerçek bir resmi olsayd ı belki de o kadar ac ı çekmezdim." 
Bu manada, resme bak ıp âşık olma k ıssas ı ve benim için ne kadar çok ac ı çekmiş olduğu yolunda pek çok 
güzel şey söyledi. O anda dikkatim bana ad ım ad ım yaklaşmas ına tak ıldığı için söyledikleri kelime kelime 
akl ımda kalmadan, do ğrudan hat ıralar ım aras ına kar ışıyordu. Onlar ı sonra tek tek hat ırlay ıp düşünecektim. Şimdi 
söylediklerinin yaln ızca büyüsünü, içimde hissediyor, ona ba ğlan ıyordum. On iki y ıl ona ac ı çektirdiğim için 
suçluluk duydum. Ne güzel lafl ar söyleyen, ne iyi bir insand ı bu Kara! Saf bir çocuk gibi! Gözlerinin içinden 
okuyordum bunlar ı. Beni bu kadar seviyor olmas ı bana güven veriyordu. 
Birbirimize sar ıldık. Öyle ho şuma gitti ki bu, bir suçluluk bile duymad ım. Baldan da tatl ı çok hoş bir 
duyguyla kendimden geçtim Ona daha da sar ıldım. Beni öpmesine izin verdim, ben de onu öptüm. Öpü şürken 
sanki bütün âlem tatl ı bir karanl ığa girdi. Herkes birbirine bizim gibi sar ılsın istedim. Sevmenin böyle bir şey 
olacağını sanki hat ırlıyordum. Dilini a ğzımın içine soktu. Yapt ığımdan öylesine ho şlan ıyordum ki, sanki bizimle 
birlikte âlem ışıl ışıl bir iyiliğe bat ıyor, bir kötülük akl ıma gelmiyordu. 
Şu benim zavall ı hikâyem, bir gün bir.kitapta anlat ılsa ve Heratl ı efsanevi nakka şlarca nakşedilse, Kara ile 
birbirimize sar ılmam ız nas ıl resmedilir, onu söyleyece ğim şimdi. Babam ın bana heyecanla gösterdi ği baz ı harika 
sayfalar vard ır: Yaz ının ak ışıyla, yapraklar ın dalgalan ışı ayn ı coşkudan, duvar süsleriyle, sayfan ın tezhibi ayn ı 
dokudan olur; çerçeveyi ve tezhibi kanad ıyla delen k ırlang ıcın telaşı ile âşıklar ın telaşı birbirine benzer. 
Birbirlerine uzaktan göz süzen, manidar laflarla birbirlerine sitem eden â şıklar, bu resimlerde öyle küçük çizilir, 
öyle uzaktan görülür ki, insan bir an, sanki hikâye onlar ı değil, buluştuklar ı şahane saray ve avlusunu, yapraklar ı 
tek tek aşkla çizilmi ş harika bahçeyi ve onlar ı ayd ınlatan y ıldızlı geceyi ve karanl ık ağaçlar ı anlat ıyor san ır. Ama 
o resimlerde, nakka şın ancak içten bir tevekkülle çizebilece ği gizli renk düzenine ve bütün resmin her 
köşesinden ç ıkan o esrar ın ışığa iyice dikkat kesildi ğinde, bu resimlerin s ırrının resmettikleri a şk ile ayn ı 
malzemeden yap ılmak oldu ğunu iyi bakan anlar hemen. Sanki resmedilen â şıklardan resme derinden derine bir 
ışık s ızmaktad ır. Kara ile ben, birbirimize sar ıldığımızda, inan ın bana, sanki bütün âleme ayn ı şekilde bir iyilik 
yay ılıyordu. 
Böylesine bir iyili ğin hiçbir zaman uzun sürmeyece ğini anlayacak kadar hayat tecrübem var, şükür. Kara 
önce benim kocam gibi memelerimi tatl ılıkla avuçlar ına ald ı. Öyle hoşuma gitti ki bu, her şeyi unutup uçlar ını da 
ağzına als ın istedim. Onu tam yapamad ı, çünkü yapt ığından kendi de emin de ğildi. Sanki ne yapt ığını 
bilmiyordu, ama yapt ığından daha çok istiyordu. Böyl ece birbirimize daha çok sar ıldıkça aram ıza bir korku ve