FATMA HANIM : Ne yapsın garip. 
ARİF : Canım seninki de hep aynı laf. Kocası neden 
çalışmıyor? Bizimki can değil mi? Bir tek ba­
şıma olsam ben de bilirim keyfimi ... 
(Bir an sessizlik. Fatma Hanım yine alınmıştır.) 
FATMA HANIM : Biliyorum ... 
ARİF : Hadi, içsene çorbanı. 
FATMA HANIM : İçerim ... İçerim ... (Bir süre sessizlik. Fatma Ha­
nım usulca yerinden doğrulur.) Arif ... 
ARİF : Hımın ... 
FATMA HANIM : Bak... dinle ... Büyüğümsün ama... Hep kü­
çük kardeşim gibi gelirsin bana ... Nasıl de­
sem bilmem... Hastanedeyken büsbütün ta­
kıldı aklıma. 
ARİF : Çorbanı iç hadi. Soğuyor. 
FATMA HANIM : İçerim... İçerim... Diyeceği mi... · Üzülüyo- · 
rum ... 
ARİF : Geçer. Bak iyileştin bile ... 
FATMA HANIM : Kendimi düşündüğümden değil... Ölüver­
seydim nasıl yapayalnız kalacaktın. Hoş bel­
ki daha iyi olurdu ya ... 
ARİF : Saçmalama hadi. 
FATMA HANIM : Şimdi bile nasıl yalnızsın ... 
ARİF : Yat. Dinlen. Ne düşünüyorsun? Böyle gel-
miş, böyle gider. 
FATMA HANIM: Oh Arifçiğim, inat etme arhk. Bulalım hanım 
hanımcık birini, evleniver. 
ARİF : (Sinirli güler.) Yine mi bu laf? 
FATMA HANIM : Sana ayak bağı oldum. Hep benim yüzüm­
den ... 
ARİF : Ne senin yüzünden yahu? Evlenmed ik mi? 
Evlendik. Ne oldu? Kadın bırakıp kaçtı. İşte! 
Söyletme beni! 
141