Veli şiiriyle şiir okuru arasında, Sait Faik öyküsüyle 
öykü okurları arasında büyük kavgalar çıkmış. Ve bu 
kavgaların, çatışmaların sonunda da edebiyatımızda 
bir Nazım Hikmet şiiri, bir Orhan Veli şiiri, bir Sait 
Faik öyküsü okuru doğmuş. 
Öte yandan, ilginçtir, bu yüz yıllık tarihi içinde 
romanı kendisine meslek seçmiş, başka hiç bir işle uğ­
raşmamış romancımız da yok. 
Dahası, romanından dolayı düzenle, iktidarla, ege­
men güçlerle başı derde girmiş romancımız da yok. 
Ama. şiirinden, öyküsünden dolayı başı derde düşmüş 
şairimiz, öykücümüz çok. 
Çünkü, yazarının da başını derde sokacak bir ro­
manı, en azından kendi başı da derde girmesin diye 
hiç bir yayımcı yayınlamıyor. Öylesi bir romanı ya­
yımlatma olanağı bulamıyacağını bildiği için de, daha 
baştan romancının kendisi kendisine sansürler getiri­
yor. Dolayısıyla da, hep aynı tür ikioci sınıf romanlar 
yayınlanmasından, ikinci sınıf bir roman okuru yetişi­
yor. 
Kırk yılda bir romancının kendi sansüründen ve­
ya yayımcının sansüründen kaçmış bir roman çıkar­
sa, işe o zaman da devlet karışıyor. Ayrıca, romanın­
dan dolayı hüküm giyecek, romanları piyasadan topla­
tılacak ölçüde bir durum bu yüzyıllık sürede doğmu­
yor. Çünkü, romanda düzeni eleştirrneğe kalkışma ni­
yetleri bile hoş karşılanmıyor. Düzeni eleştirrneğe ni­
yetlenenler hemen bir görevle ya yurt dışına, ya yurt 
içinde uzak bir köşeye gönderiliyor. 
Bu yüzden de, zorunlu bir biçimde, hep yerinde sa­
yıyor yerli roman. Romancılarımız, tıpkı Halikarnas 
Balıkçı sının anlattığı örnekteki gibi, artık kösemenin 
hopladığı yerde, düşünmeden hoplayıp duruyor. 
Bugüne kadar uygulanmış çeviri roman politikası 
92