vardı ki o aptalca prangaları oradan oraya taşımaya? Sadece özgürlük, 
bütün saflığı ve sadeliğiyle özgürlüktü bir göçebenin atının terkisinde 
yolculuk edebilecek yegâne yük.
Bu söylevden epi topu birkaç gün sonra Ömer tezinin ikinci bölümünü 
şekillendirmesi icap eden paragraflar labiren ti içinde bir aralar bir 
kitaptan yapt ığı bir alıntıyı -yaptığı sırada şimdikinden çok daha 
fazla anlam ifade eden bir alıntıyı - koymak için yer bulmaya 
debelenirken kapı paldır küldür açıldı ve içeriye önce tekerlekler 
üzerinde biçimsiz bir kutu, ardından Gail, hemen peşi sıra dişi kedi, 
ardından erkek kedi daldı. "Bu ne böyle?"
"Sabun filan. Fazla bir şey değil... "
Makul, diye dü şündü Ömer. Ne de olsa göçebeler de yanlarında bir kalıp 
sabun taşırlardı herhalde. Ama madem ki sabun taşıyabiliyorlardı, 
taşınabilir olduğu müddetçe yanlarına mesela birkaç CD almakta da bir 
sakınca olmasa gerekti. Salı günü sona ermeden başka başka kıymetli 
eşyalar dahil oldu taşınabilir yük listesine -geride bırakılamayacak 
kadar sevgili mühim eşyalar "İstisnalar Kutusuna sızı verdi. Derken, 
kutuda yer kalmayınca yeni bir kutu daha açıldı, o da doldu kısa 
zamanda. Müstesna eşyalar listesi geniş -
24
îecıııcçe yepyeni my gım najıj nayaııarına taşıyacakları Kutu sayısı da 
katlandı. Cuma günü bir taşıma şirketi araştırmaya başlamışlardı bile. 
Karşılarına çıkan en küçük, en ucuz ilk şirketi ayarladılar. Tesadüf bu 
ya, buldukları şirketin adı Dörtnala Nakliyat'tı.
Binanın kokusunu içine çeke çeke girişteki posta kutularına doğru 
ilerledi. Orada, etiketlerin üzerinde yazılı onlarca soyadı arasında 
kendininkine baktı. Sonunda bulmuştu - noktasız olarak. Şimdi şu anda 
dördüncü katta kimbilir ne işle meşgul olan Gail onun burada, bir içki 
âlemi sonrası değerli zamanını posta kutuları karşısında dikilip 
soyadının etiketlere sığmayacak kadar uzun olmasına ve kaybolan 
noktalarına hayıflanmakla geçirdiğini bilse acımasızca dalga geçer ve 
tüm bu sahneyi erkeklerin iğdiş edilme korkusunun tezahürü olarak 
yorumlardı muhtemelen. İsim kaybetmek söz konusu olduğunda erkeklerin, 
isimlerin ne denli uçuc u olduğunu daha küçükken öğrenen, öğrenmek 
durumunda kalan kadınlara nazaran çok daha korkak çıktığım söylerdi o 
her zamanki hafif, daimi uka- lalığıyla.
Peki ama bu yüzden mi istememi şti Gail soyadının bu posta kutusunun 
üzerine yazılmasını? Ömer Özsipahioğlu şu anda bu mesele üzerine kafa 
yoracak durumda değildi. Posta kutusunu açıp içinden bir tomar mektup 
çıkardı. Her zamanki ıvır zıvır; her yerden yağan indirim kuponları, 
duyurular, el ilanları, kredi kartı teklifleri. Tomarın içinde 
yakınlardaki bir kitapçıdan gelen bir katalog vardı, bir de ilaç için 
tek ortak noktaları olamayacak kadar ayrı tellerden çalan ama post -punk 
çatısı altında toplanan bir avuç kafası -ka-rışık-muhalif-muhtelif 
DJ'iri çıkarttığı ultra nihilist ACI ÇEKMİYORSAN YAŞIYOR SAYILMAZSI N 
dergisinin ikinci sayısı gelmişti — Ömer derginin bir sene 
dayanabileceğine zerre kadar ihtimal vermediği halde yıllık abone 
olmuştu. Ama işte hayatta kalma şansı böylesine varla yok arası olduğu 
için belki de, dergi her ay çıktığında ilaveten bir sevinç bahşediyordu 
okurlarına, her şeye rağmen bir
25
Derginin altı nda daha bir sürü ilan ve Zarpandit diye birine 
gönderilmiş bir mektup vardı...?! Normalde Ömer yanlışlıkla kendi posta 
kutularına atılmış bütün zarflan dünyanın en bezgin Korelisi ve aynı
zamanda kapıcıları olan kısa boylu tıknaz bir adama verirdi ama bu 
zarfın üzerinde Gail'in soyadı yazıyordu. Peki Gail'in başka bir ismi 
mi vardı?