At huysuzlanmaya, kuyruğunu hızlı hızlı, sağa sola salla­
maya başlamış, başını kaldırmış kulaklarını dikmişti. Hürü 
Ana şimdi ancak onun göğsüne yetişebiliyor, heyecanlanmış, 
elleri titreyerek ancak oralarını okşayabili yor du. Kalabalık da 
durmuş onları büyümüş gözlerle seyreyliyor du. 
"Şimdi beni iyi dinle," diye duyulur duyulmaz bir sesle 
konuştu Hürü Ana. "Başını azıcık indir de kör olası, bak sana 
ne güzel sözler söyleyeceğim, beni dinle." 
Elini çekti, yukardaki atın gözlerine bakmak istedi, at git­
tikçe huysuzlanıyordu, onun gözlerine gözlerini rastlatamadı. 
"V ar dinleme beni, verme kulağını bana. İstersem ben de sana 
onu söylemem işte!" 
Ata söyleyeceğini sesiice söyleyemezdi, şu mendebur kala­
balık duyab ilirdi. At da bir hoş oluyordu . Şu at kaçıp gitmeden 
de iyi haberini ona bildirmeliydi ki, o da duysun, mademki fı­
kara üç gün üç gece burada onun yolunu gözlemişti, varsın se­
vinsin di. 
Atı bırakıp kalabalığa döndü: 
"Şimdi siz azıcık uzaklaşın bakalım, ben bu huysuz, deli 
ata gizli bir şeyler söyleye ceğim. Haydin kurban olduklarım, 
haydin güzel köylülerim. Kusuruma bakmayın, gülden nazik 
gönlünüz de incinmes in. Ben bu atı savdıktan sonra teker teker 
evlerinize gelirim ." 
Kalabalık küskün, çıt çıkarmadan arkasını dönüp oradan 
uzaklaştı. Hürü Ana, kalabalığın iyice ortadan çekilmesini bek­
ledikten sonra atın yanına vardı: 
"Sana bu güzel haberi vermezdim ama bu huysuzluğun­
dan, deliliğinden dolayı, ama neyleyim ki iyi kimselerdensin 
sen, sihirbaz bir atsın, bir de üç gündür yolumu gözlüyor­
sun." 
Kalabalık çekilince at biraz dinginlemiş, başını biraz indir­
mişti. 
"İyi dinle beni, İnce Memed iyileşti, iyileşti, iyileşti." 
Biraz öteye çekilip atın gözlerine baktı, onun tepineceğini, 
sevineceğini, başını göğe kaldırıp dünyayı inleterek kişneyece­
ğini sanıyor du. Atta hiçbir değişiklik görmeyince de kızdı, ona 
yaklaşmadan, olduğu yerden bağırdı: 
384