Geçit
İstanbul, 2016
Şirin’i geri aramak için terasa çıkan Peri köşede birbirleri­
ne sokulmuş iki kişi fark etti; y a n  gölgedeydiler ama tanıma­
mak im kânsızdı -  işadam ıyla banka CEO’su. K am burlannı 
çıkarm ış, başlarını eğm iş, gözlerini yere dikm iş halde, baya­
ğı ciddi b ir m esele hakkında konuşuyor gibi görünüyorlardı.
“Peki ne yapacaksın?" diye sordu CEO.
“Daha karar verm edim " dedi işadam ı puro dumanını üfle­
yerek. “Ama Allah şahidim , ödeteceğim  bunu o orospu çocuk­
larına. Görürler kim inle dans ettiklerini."
“Am an, yazılı b ir şey tutm adığından em in ol" dedi CEO. 
“D elil bırakm a."
A dam lar kapım n yanında duran Peri’yi fark etm em işler­
di. U sulca uzaklaştı Peri, duyduklanndan serseme dönmüş­
tü. Çalışm a odasında gördüğü fotoğrafları düşündü; diktatör­
lerle, mafya liderleriyle çekilm iş fotoğraflar... Ev sahibinin iş 
ilişkileri şaibeliydi ve m uhtemelen yemekteki konukların bir­
çoğu -k ocası d a h il- biliyorlardı bunu. Bilmeseler de seziyorlar­
dı. Ama bu durum onunla ahbaplık kurmaya mâni olmuyordu. 
İnsan hangi noktada suça ortak olurdu acaba? A k tif şekilde 
içinde rol aldığında mı, yoksa pasifçe bilmezden geldiğinde mi?
M utfakla oturm a od asın ın  arasında b ir d u van  aynay­
la kaplı b ir geçit vardı. O rada durdu P eri, o daracık alan­
da; sanki birinin elinden kapm asından endişe ediyorm uş g i­
bi sım sıkı tutuyordu telefonu. Ne zaman bir hizm etçi çarpma