iki karınca, Cevdet Bey'in ayaklarının az ötesinde durmuş 
aralarında birşeyler konuşuyorlardı. Bir üçüncüsü yanlarından 
geçerken onlara takıldı. Acele acele birşeyler söyledi, sonra 
ayaklarıyla dostlarına bir dokunup yuvasına koştu. Cevdet Bey 
bütün bahçenin, güneş batmadan önce, koşan, konuşan, birşeyler 
taşıyan karıncalarla kaynadığını düşündü. Sonra Beyoğlu 
Caddesini, dükkânını, ağbisini hatırladı. Başını yukarı kaldırdı. 
Bir bulut kıbleye doğru koşturuyordu. 
"Bu taş ev de yenidir, çok sağlamdır!" dedi bahçıvan. "Yapı­
lırken baktım. Ermeni taş ustaları çalıştı. Kalfası da Ermeni'dir. 
Yazık, mösyö öldü. İyi insan değildi, ama bahçeyi severdi. Madam 
her şeyi satıyor. Her şey dağılıyor, çünkü çocukları yoktu. 
Çocuğun olmazsa böyle olur. Köksüz kaldılar. Oysa toprağa iyice 
kök salıp da yaşamak lâzım. Şu ağaç gibi..." Bunları, çok şey 
görmüş geçirmiş biri gibi değil, kendisiyle alay eder gibi söy­
lemişti. 
Güneş ağaçların ve konakların arkasından battı. Cevdet Bey 
ayağa kalktı. Serin ve hafif rûzgâuıı keyfini çıkararak, "Burada 
yaşayacağım!" diye düşündü. 
Kapının önünde bahçıvan: "Burayı al da, bahçeye yazık ol­
masın," dedi. "Bahçe çok güzeldir..." 
Cevdet Bey: "Hep böyle eser mi?" dedi. 
"Akşamüstü hep eser!" 
Cevdet Bey arabaya doğru yürüdü. Uyuyakalan arabacıyı 
uyandırdı. 
10 
HASTANIN İSTEĞİ 
Güneş battı, hava kararmaya başladı, ama Cevdet Bey'de her gün 
bu saatlerde uyanan hüzün ve iç sıkıntısı uyanmadı. Her gün bu 
vakitte, dükkânı kapattıktan sonra Sirkeci'den Eminönü'ne yürür, 
içini yakan sıkıntıyı nasıl söndüreceğini bilemeden başını günlük 
hayatın dar duvarlanna vururdu. Oysa şimdi kendini gün yeni 
başlıyormuş gibi sağlıklı ve güçlü hissediyordu. Sinirleri, değil