mi? Genç adam kadının alhndan sıyrılmış: 
Yapamayacağım, hayır, demiştir. 
Kadın da: 
Senin aletin çok küçük, ondan yapamıyorsun, dememiş 
(Herkes de her şeyi görüyor artık, 
işitiyor. Bu iyi mi sizce? İyidir. 
Ama nasıl göstereceğine bağlı 
değil mi? Olabilir de ... ) 
Hayır, üşümüyorum, diyor kadın; yüzünü adamın saçları 
arasına gömüyor. Timsah başı, küçük tepeceğin altından biraz 
daha boyun uzatıyor. 
O halde gitmeyin, diye fısıldıyor adam yeniden. 
Neden gideyim, diyor kadın da çok daha boğuklaşmış se­
siyle. Eli timsahın başını buluyor. Avcunda sıkmaksızın, belli 
belirsiz okşuyor; sabrı için ona teşekkür ediyor belki: 
Arkadaki karton kentin önünde görüyorum sizi. Hayaliniz 
cama vurmuş, öylece, şimdi olduğunuz gibi, çırılçıplak. 
Ama orada yalnız değilim, sizinleyim. Beni öpüyor.sunuz. 
Kulak arkamdan da öpüyorsunuz, biraz gıdıklanıyorum, hoşu­
ma gidiyor, organıma dokunuyorsunuz , derin ürpertiler geçiri­
yoruz, mağaralara yaklaşıyor, oraların gizemli uğultularını: işi­
tiyoruz; size üşüyüp üşümediğinizi soruyorum, üşümediğinizi 
söylüyorsunuz; sizi duyuyorum. Bütünüyle. Az sonra çok daha 
derinlerde olacağız. 
Kadın az önce zamanı bilmek istediğini anımsıyor, sonra 
da unuttuğunu. Bu belki de ömrümün en hoşuma giden unut­
kanlığı, diye düşünüyor herhalde. 
Bileği masa üstünde dururken kol saatine şöylece bakmıştı. 
Soluğunu tutmuştu: 
Zaman şimdi akmasın. Şimdi zaman burada kalsın. 
Zaman kalıyor. Avcu canlanan hayvanın başından gövdesi­
ne iniyor, ancak hep öyle, tutmaksızın, sıkmaksızm. 
Adamın üstünden usulca yana kayıyor. Timsahın şimdi 
açıkta kaldığını, mağarasını aradığını biliyor, ar.u onu kışkırt-
88