Refik eski tartışmaları hatırlayarak gülümsedi. Muhittin ile 
gene böyle tartışmak isterdi, ama bunun olmayacağını seziyordu. 
Ankara'dan döndükten sonra onu üç kere görmüş, ilk seferinde 
aralannda derin görüş ayrılıkları ortaya çıkmış, öteki iki seferinde 
de susmuşlardı. Refik bu ayrılıkları unutmak isteyerek: "Nasılsın, 
bakalım, neler yapıyorsun?" dedi, ama bunu laf olsun diye değil, 
söylediklerini düşünerek sorduğu için hemen Muhittin'in nelerle, 
kimlerle birlikte olduğunu düşündü ve endişelendi. 
"Niye oturamazsın? Nereye gidiyorsun?" 
"Beşiktaş'a o meyhaneye... Benim askerleri göreceğim..." 
"Ne yapıyor o çocuklar?" 
"Onlar iyi! Asıl sen ne yapıyorsun? Geçen gün Nurettin'i 
gördüm. Maçta sana rastlamış. Çok dalgınmışsın... Bizimki gene* 
buhranlara kapıldı galiba, bir göreyim bari, dedim!" 
Refik ilgiden duygulanarak: "Genel olarak bir şeyim yok!" 
dedi. 
Muhittin alaycılıkla: "Özel olarak var mı?" dedi ve ayağa kalkıp 
masanın üzerindeki kitaba baktı: "Hölderlin mi okuyorsun? Ben 
bir zamanlar bir şair olarak ilgi duymuştum, ama hiç sarmadı 
beni... Onlann, bütün bu Avrupalıların ruhu bize çok uzak canım. 
Hem o Yunan hayranıdır... Onlar bize uzak, onlarla bir şey ya­
pamazsın. Üstelik bunlar insanın aklını karıştırır..." 
Refik heyecanlanarak: "Ama onlardan çok şey öğrenmemiz 
gerekiyor!" dedi. 
"Neymiş öğreneceğimiz?" 
Refik bütünüyle duyup inanmamasına ramen Muhittin'in 
hırçın bakışlarına karşı okuduklarını savunması gerektiğini 
hissederek: "İşte eski Yunan ve Rönesans ne demekse odur 
öğrenmemiz gereken!" dedi. Muhittin'e bakmadan, sözlerinden 
utanmaktan korkarak aceleyle ekledi: "Rönesans kültürü... Akim 
ışığı... Aklın, bizdeki barbarlığı ve despotluğu yenecek ışığına 
ihtiyacımız var..." 
"Oh, oh, oh!" dedi Muhittin. "Sen iyice frenkleşmişsin yahu! 
Bu barbar kelimesini de söylüyorsun ha bizim için?.." 
Refik, "Hayır, bu değildi aklımdaki... Ama ne yapayım bana 
öyle saldırgan bakışlarla baktığını gördükçe ben de ona bunu 
söylemek istiyorum..." diye düşündü.