ılık. Kınından çekilmiş kılıçlar, atılan naralar, batan, oyan süngü 
uçları yok. 
Adamın karnını, karınaltmı okşuyor. Sonra yüzüstü dönü­
yor, gevşek. 
Adam, enseyi örten bir tutam saçı yana çekiyor, dudakları 
sıcak öpüşlerle enseden yana, yukarılara çıkıyor, kadının kula­
ğını aranıyor; alevlenen diliyle dokunuyor kulağın bütün çevre­
sine, içinde, dışında dolaşıyor; sonra yumuşacık kulakmemesini 
ağzına alıyor. 
Düş değil, gerçek evet. 
Domenico Scarlatti, asıl şimdi başladı. 
Keman ve klavsen için sonat. 
Ona soracağım, karşımda duran, cama bakan kadına: 
Müzik seviyor musunuz? 
Böyle sormayacağ ım. Sadece söyleyeceğim: 
Müzik seviyorsunuz. 
Evet. 
Kulakmemesini emiyor. 
Ahh, otlaklarda koşardık. 
Ballıbaba toplayalım mı çocuklar? 
Büyük oğlanlar gülüşürler: Evet, evet, eveeeet tabii, topla­
yalım ballıbaba, kadınbalı. 
Büsbütün gülerler. 
Ben ne yapacağım? Ne demeye getirdiklerini bilmiyordum, 
ama sevgilimle ilk defa kötü bir otel odasında nihayet seviştiği­
mizde, elime boza kıvamında bir sıvı değince kadınbalını da, 
erkekbalını da keşfetmiş oldum. Gittiğime seviniyordum, ama 
gittiğim için değil inanın, kadmbalına karşın bir türlü buluşa­
madığımız için. Fakat size bunlardan söz açmamalıyım. Tanış­
mıyoruz. 
56