oluşturacak şekilde birbirine eklenmiyor, zinhar bir yere ulaşmıyordu. 
Zamandan dışarı adım atmanın yolu yoktu. Ölü bebekler doğuran ve 
ölenlerin yasını bile tutmadan hemen yenilerine hamile kalan, o her 
şeyi kapsayıcı, yutucu rahimdi zaman. İnsanı daha uzun süre boğabilmek 
için azar azar boğuyor, azıcık soluklanmaya yetecek havayı vermeyi 
ihmal etmiyordu.
Ömer küçükken, ağabeyi de çocukken, geçirdiği erken kalp krizinin 
ardından babalarına kendine bir meşgale bulması tavsiye edilmiş, o da 
çareyi oğullarıyla kendisini her pazar şafak sökerken denize çıkaracak 
somurtuk bir balıkçı tutmakta bulmuştu. Sessizce Boğaz'ın karanlık 
sularına bakarak saatlerce titreyerek oturdukları o günlerden birinde 
Ömer akıntıda sürüklenerek gelip ağa takılan şişmiş bir kedi ölüsü 
görmüştü. Ölü kediyi yakaladıktan sonra ağabeyi kusmuş, Ömer balık 
yiyemez olmuş, babaları da belki o esnada belki akabinde balıkçılık 
sevdasını terk etmişti. Bildiği kadarıyla somurtuk balıkçıya hiçbir şey 
olmamıştı. Şimdi o olayı tekrar düşündüğünde zamanı, ölü vs canlı 
bedenlerin içinde birlikte yüzdüğü o azgın akıntıya benzetiyordu.
Zaten zamanın kendisi tahammül edilmez olduğundan Ömer Özsipahioğlu onu 
zamanla ölçmeyi iyice tahammül edilmez bulurdu. Dolayısıyla saat 
takmaz, erken kalkmak için çalar saate ihtiyaç duymaz ve neticede erken 
kalkamazdı. Meziyetleri arasında dakiklik yoktu. Toplantılar, dersler, 
programlar, ödevler... hepsine geç ka-
79
lirdi. Kamuya açık yerlerdeki saatlerin yanından geçerken tedirgin 
tedirgin bakar, neden böyle her ye re serpiştirilmiş olduklarını, nasıl 
olup da kimsenin kaale alınmayı hiç kaale almayan bir şeyi daima kaale 
alma zorunluluğundan rahatsız olmadığını anlayamazdı.
İstanbul'da böyle yaşamıştı, Boston'a gelince de eski huyunu elden 
bırakmadı. Ama bu âdeti aynı kalmış olsa da uygulama azıcık değişmişti. 
Türkçede zamanı öğrenmek için insanlara "saat" sorulurdu. Halbuki 
İngilizcede zamanı öğrenmek için insanlara "zaman" soruluyordu. 
İngilizcede insanın zamana sahip olduğu ya da olabileceği hissi vardı, 
halbuki Tü rkçede zamanı ölçme aracına sahiptin ama zamanın kendisine 
asla. Bu kültürel- dilsel farkı tespit eden Ömer tespitini neye 
yoracağını bilememişti. Tek bildiği, kendilerini en çok kaçınmak 
istedikleri şeye batmış vaziyette bulan pek çok kişi gibi kendisinin de 
zihninin bir köşesinde zamanın hızını ölçmekten kendini alamadığıydı. 
Geleneksel zaman ölçme sisteminden hazzetmediği ama bu fikri tümüyle de 
bir kenara bırakama -dığı için mümkün oldukça kullandığı alternatif bir 
ölçüm geliştirmişti. Fikir basitti: Deng eyi tesis etmek için en 
sevmediği şeyi ölçmekte en sevdiği şeyi kullanıyordu: müziği!
Saatler, dakikalar ve saniyeler yerine albümler, şarkılar ve ritimleri 
kullanıyordu. Birbirini takip eden iki şey arasındaki devrenin uzunluğu 
tekrar tekrar çalınan belli bir şarkının uzunluğuna eşitti. Temelde, 
zamanın aksine müziğin geriye, ileri alınabileceğini, durdurulup tekrar 
çahnabileceğini bilmek güzeldi. Müzik şişmiş bir ceset değildi. Sahte 
bir ilerleme mefhumuna doğru ilerleyen tek yönlü zaman akıntısına 
mıhlamazdı kendini. Şarkıların döngüsel hareketi, çizgisel zamanın 
dönüşsüzlüğünün yükünü azaltırdı.
Yani İstanbul'dan New York'a uçuşu 11 saat 15 dakika değil, düzinelerce 
albüm ve tekrarlanan yüzlerce şarkı sürmüştü. Uçak on dakikalık 
gecikmeyle 10:45'te kalkm ıştı. Uçuş ve saat bilgileri veren devasa 
ekranlara bakarken Ömer bunu ister istemez görmüştü. 10:46'da ön 
sıradaki çocuk ağlamaya başlamış ve Ömer kulaklıklarını takıp çay 
servisine kadar Roger McGuinn'in It's All Right Ma (Bir Şey Yok Anne) 
şarkısını on iki kere dinlemişti. Balkanların
80