dan birkaç nefes çekmekten öteye geçmedim. Adalılar gibi, ya­
ni kalçalarımız birbirine yapışık halde dans etme önerisini de 
reddettim. Kızgın bakışlı binlerce yerlinin arasında tek turist 
bizdik ve sonuçta, gruptaki öbür kızın, Avusturyalı Sigrid'in taş­
kın danslarına ve sigara dumanım yüzünden bana bağıran adalı 
bir kadına rağmen (siyahi arkadaşlarımla marihuana içtiğimi gö­
rünce itirazları kesilivermişti), o konserden linç edilmeksizin, sa­
pasağlam çıkmayı Marcos'a borçluyuz. Kayda değer son olay 
ise, Kabuk Adam ile tanışmamdan bir gün önce Michael'ın, sırf 
biraz içkili ve hüzünlü olduğum için, İngilizlere özgü bir duy­
gu yoksunluğu ile beni yatağına davet edişiydi. Resmi kız arka­
daşı, ertesi gün adaya varacak ve bu sevimli, "birbirine çok ya­
kışan" çift, Karayipler turuna çıkacaktı. Ben de kabalıkta ondan 
aşağı kalmadım, az sonra geleceğimi söyleyerek ortalardan yok 
oldum. Bu olaydan, ikimiz de hiç söz açmadık, bu küçük, kirli 
sır, St. Croix'nın kumsallarına gömülü kaldı. 
Bir de, o öğleden sonra, upuzun, bir çocuk tekerlemesi gibi 
bitmek bilmeyen bir seminerde, başıma gelecekleri sezmişim gi­
bi şunları not düşmüşüm defterime: "Bir balona şekil veren ha­
va gibi, benim de hayatıma şekil verecek bir şeye gereksinimim 
var. Şu anda bunun ne olabileceğini bile bilmiyorum, belki an­
cak sevgi diye tanımlanacak bir şey." 
Çok iyi anımsıyorum, havuzda çocuğuna yüzme öğreten 
genç bir anneyi seyrediyordum. 
"Tanrı, Adem'in burnuna üfleyerek can vermişti." İşte, Ka­
buk Adam ile tanışmamdan önceki on gün böylece geçmiş ve o, 
hayatımı bir kasırga gibi altüst eden akşam geldiğinde, adada 
geçirecek sadece dört günüm kalmıştı. 
Sıcak, yoğun, yorucu bir gün daha bitiyordu. Upuzun, ku­
rak bir mevsimin sonuna kadar dayanmış bir bitki gibiydim. Ya­
nsını kaçırdığım bir tartışma seansına doğru, kendimi zorla sü-
21