aramızda hır kopacak diye. Kum kayıkları vardı denizde. 
Bir adam yarı beline kadar suya girmiş, denizden kürek kü­
rek ku m alıyordu, alıp kayığa dolduruyordu sular damlayan 
kumları. Boynu uzamıştı adamın, upuzun sünmüştü acıyla, 
yorgunlukla. Boynu görünüyordu hep, kırışmış. Metin onun 
durmadan boynuna sövüyordu. Bir kadın geçti yanı mızdan, 
önüne geçti ona da sövdü. Kadın o biçim kadınlardandı. Aşa­
ğıdaki gazinoda çalıştığını ben biliyordu m, meğer Metin de 
biliyormuş. Ona ağza alınmaz küfürler savurdu. 
Kadın Metine baktı baktı, burun kıvırdı: 
"Haydi oradan aç köpek," dedi. "Açlık başına vurmuş 
ağabey," dedi, bana da dönüp. "Açlık bu itin başına vurmuş da 
ne yapacağını bilmiyor. Haydi oradan aç köpek, sen karnını 
doyur. Bak nasıl kuzu gibi olursun." 
Yürüdü gitti. 
Arkasından Metin daha beter, daha duyulma mış küfür­
lerle sövdü. 
Kadın uzaklaş m ış gitmişken geri döndü, güldü tepeden: 
"Şimdi yanına gelirsem aç kudur muş köpek, bir bacağına 
basar, şöyle seni ikiye ayırırım. Sen de beni mi buldun söve­
cek?" 
Bir anda kadının gülüşü öfkeye çevrilmişti, korktum bir 
olay çıkacak diye. Kadının öfkesi Metinin sesini bir an için 
kıstı. Sonra sövmelerini sürdürdü Metin. Sesi gittikçe iniyor, 
Metin gittikçe durgunla şıyordu. Sonunda sayıklar gibi kısık 
bir sesle konuşmaya başladı. Ne konuştuğu anlaşılmıyordu. 
Sanıyorum ki, ben de bu arada, Allah ne verdiyse payımı Me­
tinden aldım. Bana öyle geliyor. Metin konuşmayı kesince, yü­
zü m e bir süre bakamadı, oradan anladım ki ben de bu arada 
kalayı yemişim. Ya da kendi şahsıma sövdüğünü duydum da 
aldırm amazlığı kendi m e yedire m edim de duymamışçılığa 
vurdum. Belki de bu. Ne yapayı m , bu kudurmuş herifle bir de 
ben mi hır çıkarayım, çıkarayım da canına okuyayı m ? Hazır 
bana güvenmişken. 
29