Tony'nin gerçekte var olduğundan , hayalimde yarattığım bir 
imgeden başka bir şey olmadığından kuşkuya kapılmıştım . Hem 
onu bulsam bile ne söyleyebilirdim ki? Çok geç kalmı ştım, en 
başından beri çok geç. 
Tony'yi çoktan, düş ünülebilecek en korkunç biçimde yitir­
miştim ve bu da hayatımın en acı verici kaybıy dı. Kabuk Adam, 
burun deliklerime hayat üfleyerek canlandırmıştı beni ve sonra 
da, bu ıssız, buzullarla kaplı gezegende, tek başıma bırakarak 
gitmişti . 
St. Croix'daki son saatler imde, öykünün figüranları (ne ya­
zık ki baş oyuncular sahneyi çoktan terk etmişti ), veda selamı 
verircesine teker teker karşıma çıktılar. Af rika kolyeleri ve Mal­
colm X tişörtleri satan çocuğa rastladım örneğin . Beni anımsa­
masına epeyce şaşırdığ ım, Buck Adası rehberlerinden biriyle bi­
ra içtim ve Marc os'a selam söyledim . Kalenin önünde karş ılaştı­
ğım Thomas ise, her zamanki ısrarcılığıyla beni evine davet etti, 
Tony ile arkadaşlığımı son bir kez sorguladı (ona göre biz sade­
ce seks arkadaşı olabilirdik) ve uçağımın kalkmasına iki saat kal­
mışken, adadan gitm emem ve onunla yaşamam için adeta yal­
vardı . Bu son sohbetten, Thomas'ın, dün gece otelle iskele ara­
sında bir yer lerde, yedi kişinin saldırısına uğrayıp parasını çaldır­
dığını öğrenmiŞt im. Benim neşe yle "iyi geceler" dediğim grup 
olduğunu kanıtlayamam elbette, ama güçlü bir tılsımın , beni bir 
kez daha koruduğuna inanıyo rum. 
İçimde bastırmaya çalıştığım o zayıf umut, Tony'ye rastlama 
umudu, havaalanına kadar eşlik etti bana. Tony gelmedi, önce­
ki günkü mucize tekra rlanmadı ve uçak tam saatinde havalana­
rak, beni çok uzaklardaki New Yor k'a götürdü . 
Binlerce metre yükseklikten bakıldığında, Karay ipler, okya­
nusun tekd üze, cansız maviliğinde sıralanmı ş, irili ufaklı , sarı­
kahverengi adalardan oluşuyor du. Birbirinden ayırt edileme-
134