dan köye girdi, bir kedi gibi çıt çıkarmadan Hürü Anamn kapı­
sına geldi. Küçük takadan baktı, Hürü Ananın çıralığı daha ya­
myordu. Ana da ocağın önüne oturmuş közleri bacağımn arası­
na almış, başını da önüne düşürmüş dalmış gitınişti. Belki de 
öyle uyumuş kalmıştı . 
Usuldan takayı tıkırdattı . Hürü Ana tıkırtıyı duyunca aya­
ğa kalktı, şaşkın şaşkın sağına soluna bakmaya başladı. Memed 
bir daha tahtaya vurunca Hürü Ana kapıya koştu açtı. Onu gö­
rünce: 
"Biliyordum, biliyordum da bugün geleceğini, oturmuş 
bekliyordum," dedi. 
Kucak laştılar. 
"Gir içeri ." 
"Ne biliyordun?" 
"Bilmez olur muyum hiç, senin deli at var ya, ne bileyim 
ben, o atı herkes senindir diye biliyor, yağız, görkemli bir at." 
"Benim atım o." 
"İşte o olmaz olası at, üç gündür, sabah, öğlen, akşam kapı­
ya geliyor, orada boynunu büküp duruyor, ben de ona su, arpa 
vereyim diye çırpınırken, kuyruğunu kaldırıyor, uçup gidiyor. 
Ondan biliyorum senin geleceği ni." 
"At mı söyledi?" 
"Taşkala etme köpek," diye Hürü Ana sevinçle onun sırh-
na bir yumruk indirdi. "Senin o deli atın batsın. 
"Ne olmuş atıma ?" 
"O atın batsın, batsın ... O kadar yalvardım da ... " 
"Ne istedin de yapmad ı?" 
"Ne isteyeceğim o kara suratlı domuzdan, Topa! Ali bura­
daydı, dedim ki ata, bu senin sahibin İnce Memedin baş, birinci 
düşmamdır, ayaklarının altına al da ez onu, un ufak eyle, de­
dim de o kara suratlı yüzüme bile bakmad ı. Sonra da pişman 
olup kapımdan aynlmadı. Ben de senin hatırın için ona su, ar­
pa verdim, ellerden bularak ne suyu içti, ne yemi yedi." 
"Sen bir hoş olmuşsun Ana, at ne anlar ki," dedi Memed 
onun sırtını okşayarak. 
"Anlar, anlar o," diye kulağına eğildi Memedin, bir şeyler 
söyledi. "O her şeyi anlıyor, aniadın mı?" 
402