Döşeğimi ta oradan buraya kadar kim sürükledi? Şüp­
hesiz periler! Çünkü kapıdan başka odaya girecek bir delik 
yoktu. Bu hakikat meydandayken artık onlardan canımı ko­
rumak için tedbir düşünmek kadar büyük bir budalalık olur 
mu? İşte tamamıyla onların ellerindeydim. Ne isterlerse gece 
bana yapabilirlerdi. 
Vücudumun o akşam uğradığı hasarın derecesini an­
lamak için kendimi bir yokladım. Elhamdülillah korku ve 
üzüntünün yorgunluğundan başka kendimde hissolunur bir 
fenalık göremedim. 
VII 
Dönmek Mümkün Değil 
Gündüzün kalbime verdiği ferah ve emniyetle biraz daha 
yattım. Uyumaya uğraştım. İstirahata pek ihtiyacım vardı. 
Yine dalmışım. Güm güm oda kapıma vuruldu. Kalktım. 
RuşenAbla: 
-Hu kızım! Nasılsın ayol? Kalkınadın da merak ettim! 
sorusuyla haykırıyordu. 
Benim o geceyi nasıl geçirdiğim cidden meraka değerdi. 
Hala niye kalkmadığıını da aşçı kadın ihtimal ki boğulduğu­
ma yorarak endişe ediyordu. 
Kapının sürmesini açtım. Arap içeri girdi, erkan minde­
rine oturdu. Beni öyle ince bir gömlekle yarı çıplak, saçlar 
perişan, yüz göz karmakarışık, her tarafıından yorgunluk 
akar bir takatsizlikte görünce: 
-Ne oldun kuzum böyle? Seni ötekiler mi soydu? 
-Hayır, kendim soyundum. 
-Ay niçin? Sıkıntı mı bastı? 
-Bu evi bu gece bir şeyler bastı ama ne olduğunu bile-
mıyorum. 
Ruşen Abla telaşla gözlerini açarak: 
-Ahu Baba'yı gördün mü Ahu Baba'yı ! 
- Destur Rabbim! O da kim? 
26