FAKİR BAYKURT
 
257
 
 
Kır Abbas diz değ
iştirdi:
 
«Kusura bakmayın emme bir de adlarınızı bağışlayıverin beyim! 
Yani siz de tanıtın kendinizi...»
 
Yarım şişko bey:
 
«Efendim? Anlamadım baba?»
 
«Adınızı bağışlayını beyim, adınızı, dedim...»
 
«Nereye bağışlayalım? inan olsun ki anlamıyorum! ..»
 
Rıza 
güldü, ellerini oğuşturdu:
 
«Yani zatınızın adını soruyor beyim...» dedi.
 
«Haa adım? Benim adım Emin! Emin Sağlamer! Arkadaşım da 
Demir bey. Ölçüm memuru arkadaşlar da Nazmi bey, Rıza bey, Ziya 
bey...»
 
Kır Abbas, Rıza’yı dürttü:
 
«Irıza, biri senin adından u
lan!» dedi. Emin Sağlamer’e döndü. 
«Eğitmenimizin adı da Irıza’dır Emin beyim..» dedi.
 
«Arkadaş eğitmen mi?»
 
«Evet, adı da Irıza...»
 
«Memnun olduk... Senin adın ne baba?»
 
«Benim adım Abbas’tır beyim. Abbas Kartal...»
 
«Güzel, çok güzel... Muhtar, senin adın
 
ne iki gözüm?»
 
«Benimki de Battal’dır beyim!» dedi Battal. Hemen doğruldu. 
«Ben bu köyün dokuz yıldır muhtarıyım beyim! Komşular kakarlar 
mühürleri üstüme, kıpraşamam...»
 
«Küçük köy... iyidir!»
 
«Köyümüz eyi, çok eyi emme beyim, suyu yok! Tek ayıbımız 
susu
zluk...»
 
«Efendim? Susuzluk mu dedin?»
 
«Suyu yok köyümüzün! Kuyudan içeriz...»
 
«Haa evet, Orta Anadolu’da köyler böyle iki gözüm! Maalesef!