436 Yaşar Kem al-Dağın Öte Yüzü 
"Sağ ol, sağ ol Muhtarımız, köyüroüzün can damarı !" diye ellerine sarıldı. 
"Kızı hemen alıp gelsinler, gönder de ... " 
Mu h tar: 
"Bir de senin kızın için, senin şerefin için köylüye yarın sabah bir büyük zi­
yafet çekeceğim. Dört keçi keseceğim, on kazan bulgur aşı yaptıracağım, anladın 
mı? Senin kızın düğünlüden daha düğünle evlenecek. İyi mi?" 
Kır İsmail: 
"Çok sağ ol, iyi," dedi. "İyi. Babamız ... " 
O gece Muhtar, iki kansının üstüne üçüncüsüyle gerdeğe girdi. Nikahı kıyan 
Kel Aşıktı. 
Bütün köylü hemen o gün olayı duydu. Ama kimse tınmadı bile. Olağan say­
dı geçti. Herkes Kır İsmailin kızıyla Muhtarın ilgisini biliyordu. Kızı söyletip aşka 
gelerek titrediğini, sonra da bir gün iyice coşarak kızı kucağına alıp, karılarının 
önünde yatağına götürdüğünü herkes biliyordu . 
Sabah erkenden keçiler kesildi, ocaklar yandı, kazanlar vuruldu ocaklara. Ye­
mekler pişti. Ziyafete bütün köylü davetliydi. Herkes nka basa yemek yedi. Ye­
mekte, herkes Taşbaşoğ lu ve onun soyu üstüne konuştu . Bu ziyafet gözleri Taş­
başoğlundan başka yöne çevireceği yerde, daha da çok insanları Taşbaşoğ lu üs­
tüne itti. Bu ziyafet olmasa, hiçbir zaman bütün köylü böyle bir araya gelip, diz 
dize Taşbaşoğ lunu konuşamazdı. 
Muhtar deli oluyordu. Bu da sökmemişti. Sökmediği şöyle dursun, tam aksi 
olmuş, Taşbaşoğ lunun ekmeğine yağ sürmüştü. 
Bu Taşbaşoğlundan artık kurtuluş yok. Bu gidişle önce bu köyü, sonra da tek­
mil Toros köylüklerini ele geçirecek. Köylü onun bir dediğini iki etmeyecek. Ka­
ratopaklı Hocadan da beter olacak. Murtaza gibi sapkın, akılsız, saf değil ki iki 
candarmanın önüne katıp tırnarhaneye gönderesin. Bu böyle giderse, yakında Taş­
başoğluna değil Muhtar, iki candarma , tüm Türkiye Cumhuriyeti Hükümeti bile 
dokunamaz. Kılına bile değemezler. O zaman işte öldüğün gündür Muhtar Sefer 
Efendi? Muhtarlık mı? Enseyin kökünü görürsün de muhtarlığı göremezsin. Bir 
de tatlıca canım kurtaramazsın. Taşbaşoğlu , çağırıp iki köylüyü, ey Müslümanlar, 
bu Muhtann katli vaciptir, yarın çaresine bakın desin. Yeter ki böyle bir söz ağ­
zından çıksın, hemen o anda Muhtar değil, İsmet Paşa olsan, seni toz ederler, toz! 
Taşbaş soyu üstüne hikayeler çıktıkça, büyüdükçe Seferin korkusu da bu ge­
lişmeyle birlikte büyüyordu. Bunun bir tek yolu vardı, o da Adil hemen şimdi 
köye gelmeliydi. Başkaca , kurtuluşun hiçbir mümkünü çaresi kalmamıştı. 
Muhtar gene de umutsuz gayretlerini sürdürüp götürüyordu . Adamları na, 
akrabalarına bütün bu hikayelerin uydurma olduğunu söylettirrnek istiyordu. 
Adarnlar onun yanında amenna bu hikayeler uydurmadır, diyorlar, köyün içine 
çıkınca da onun telaşına, korkusuna gülüyorlardı. Köylüye , "bu Muhtar tüm ak-