dar ağzına bir lokma ekmek alırdı. Çocukları }ratakta uyuyordu. Mah­
mut yatağın çarşafını açtı, kocaman b:i§ını yatağa eğdi, uyanmalarına 
aldırmadan çocukları içten, şapırtıyla öptü. 
Meyro: 
"Bir hayırlı haber mi?" 
Mahmut, yok, diye b:i§ını salladı. 
Meyro: 
"Sen ·bu adamı öldüremeyec eksin. Çünküm sen bu adamı öldü­
receğine inanmıyor sun," diye gürledi. "Gideyint de Beye söyleyim. 
Söyleyim ki Mahmut bu adamı öldüremeyecek. Sen vazgeç Mahmut­
tan da Murtazayı öldürecek ba§ka bir adam bul. İzin ver bana da gide� 
yi m Mahmut. Sen bu adamı öldüreme yeceksin. ,Bunu ben biliyorum, 
sen de biliyorsun." . 
Mahmut çocukların yatağına eğilmişti : 
"Yavrum, yavruları m," dedi birkaç kere. 
Çocukların elleri yorganın dışına çıkmış birbirine dol:i§mış tı. 
"Yavrum, yavrularım ... Yavrum ... " 
Mahmudun çok tatlı bir sesi vardı. Meyro, Mahmut kadar bu 
sese de a§ıktı. Mahmut yavrularım sözünü bir ninni söyler gibi ezgiyle 
söylüyordu boyuna. Ninni az sonra .uzun, dertli, özlemli bir Kürt tür­
küstine dönüştü. Ve Meyro türidiyle birlikte ağlamaya b:i§ladı. Mah­
mut da 'ağladı. Sonra uyudular . .' 
Mahmut için a<lam öldürmek bir şey değildi ki. Bu kapıda salt 
adam öldürmek için duruyordu. Bey bunun için besliyordu onu. Onu 
da ötekileri de ... Peki, M urtaza Beyin öldüiülmesini neden ötekiler-
den birisine vermedi? Verme<;li de kendine verdi? , 
"En güvendiği adamı benim de onun için," dedi, sevindi. "Ben 
de onun dediğini beş yıldır yerine getiremiyo rum. Ben adam değilim 
ki ... O da amma saklanıyor. O adamı da ele geçirmenin hiçbir mürn-
künü çaresi yok." . 
İki yılda bir de de geçtiğinde işte böyle oluyor. Onu görünce tu-
tuluyor. Oysa elini �olunu saliaya saliaya önünden geçip gidiyor. · 
Mahmut, "Meyro .doğru söylüyor," dedi kendi kendine. "Ben . 
hiçbir zaman Murtaza Beyi öldüeeceğime inanmadım. Onun için de 
onunla ne zaman karşıl:l§sam bir yolunu bulup onu öldüren:ıe dim. Bu 
sefer on!-' öldüreceğim, öldüfeceği m. Ben _yemek yediğim sofraya bı-
'"'··· 
'53