"Benim de bir şart ım var," dedim. " Şimdi eve gidiyorum yeniden." Kay ınpederin arkas ındaki pencerenin 
tahtalar ını gösterdim. "Biraz sonra buraya ve kap ıya taarruz edersiniz. Ben ba ğırınca kesersiniz. Hasan gelirse, 
hiç çekinmeden vuru şun." 
Bütün bu sözler kendisine zeval olmayacak elçinin diyece ği şeyler değildi elbette, ama bu Ester kapt ırıyor 
işte kendini. "Bohçac ı," diye seslenir seslenmez kap ı bu sefer hemen aç ıldı. Doğrudan kay ınpederin kar şısına 
çıktım. 
"Bütün mahalle de, bu yakan ın kad ısı da herkes Şeküre'nin çoktan bo şand ığını, yemden, Kuran- ı Kerim'e 
uygun olarak evlendi ğini biliyor," dedim. "Senin çoktan ölmü ş oğlun dirilip Cennetten ta Hazreti Musa'n ın 
yan ından dönüp yan ınıza gelse de Şeküre'den bo şanm ıştır art ık, para etmez. Evli kad ını kaç ırıp burada 
alıkoyuyorsunuz. Kara bunun cezas ını kad ıdan önce kendi adamlar ıyla verece ğini söylememi istedi." 
"Yanl ış iş yapar," dedi kay ınpeder incelikle. " Şeküre'yi biz kaç ırmad ık ki! Ben, hamdolsun bu çocuklar ın 
dedesiyim. Hasan amcalar ıdır. Şeküre kimsesiz kal ınca, ne yaps ın bize s ığındı. İsterse hemen çocuklar ıyla 
dönebilir. Ama unutma, buras ı onun çocuklar ını doğurup mutlulukla büyüttü ğü kendi evidir." 
"Şeküre," dedim dü şüncesizlikle. "Baban ın evine dönmek istiyor musun?" 
Mutlu ev sözü yüzünden a ğlamaya ba şlam ıştı. "Babam yok," dedi. Yoksa ben mi öyle i şitmiştim? Çocuklar ı 
önce eteklerine, sonra onu oturtup gö ğsüne sar ıldılar; hepsi birbirlerine sar ılıp bir top olup a ğlaştılar. Bu Ester 
hiç aptal de ğildir: Ağlamakla, Şeküre'nin bir seçim yapmadan her iki taraf ı da idare etti ğini çok iyi anl ıyordum, 
ama içtenlikle a ğlad ığını da biliyordum. Çünkü ben de a ğlamaya ba şlam ıştım. Az sonra bakt ım y ılan Hayriye de 
ağlıyor. 
Evde ağlamayan tek ki şi, yeşil gözlü kibar kay ınpederin hakk ından ise, Kara'n ın ve adamlar ının o anda 
başlayan sald ırısı geldi. Pencere tahtalar ına vurulmaya, kap ı zorlanmaya ba şlad ı, iki kişi kap ıya dayanm ış, bir 
çeşit koçbaşıyla vurarak zorluyorlar, her vuru ş evin içinde top patlam ış gibi ses yap ıyordu. 
"Sen gün görmü ş, efendi adams ın," dedim kendi gözya şlar ından da cesaretlenerek kay ınpedere. "Kap ıyı aç ıp 
Şeküre'nin geldi ğini söyle de dursun d ışardaki kudurmu ş itler." 
"Evine s ığınm ış kimsesiz bir kad ını, üstelik gelinini, sen olsan soka ğa atar bu itlere b ırak ır m ısın?" 
"Kendi istiyor gitmeyi," dedim. A ğlamaktan t ıkanan burnumu mor mendilimle sildim. 
"O zaman kap ıyı aç ıp ç ıkıp gidebilir," dedi. 
Şeküre'nin, çocuklar ının yan ına oturdum. Kap ıya yüklenenlerin korkunç gürültüsü yüzünden her yeni 
hareket daha çok gözya şı için bahane oluyordu: Çocuklar daha da şiddetle ağlamaya ba şlad ılar, bu da hem 
Şeküre'nin hem de benim gözya şlar ımı hızland ırdı. Ama ikimiz de evi y ıkar gibi inen darbelerin, d ışardaki tehdit 
bağırışlar ının da hesab ını yap ıyor, vakit kazanmak için a ğlad ığımızı da biliyorduk. 
"Güzel Şekürem," dedim. "Kay ınpederin izin veriyor, kocan Kara bütün şartlar ını hemen kabul etti, seni 
aşkla bekliyor, bu evde i şin yok art ık senin. D ışarl ıklar ını giy, peçeni tak, bohçan ı, çocuklar ını al, kap ıyı aç, t ıpış 
tıpış gidelim art ık evine." 
Bu sözlerim çocuklar ın gözyaşlar ını hızland ırdı. Şeküre'nin de gözlerini açt ırdı. 
"Hasan'dan korkuyorum," dedi. "Sonra intikam ı korkunç olur. Vah şidir. Buraya, ben kendim geldim çünkü." 
"Bu yeni evlili ğini bitirmez ki hiç," dedim. "Çaresiz kalm ışsın, elbette bir yere s ığınacaks ın. Kocan olup 
biteni affetti bile, seni kabul ediyor. Hasan' ı ise, y ıllarca nas ıl idare ettik, yine idare ederiz." Gülümsedim ona. 
"Kap ıyı ben açmam ama," dedi. "O zaman kendi gönlümle dönmü ş olurum." 
"Can ım Şekürem, ben de açamam kap ıyı," dedim. "Sen de biliyorsun ki, o zaman sizin i şlerinize burnumu 
sokmuş olurum. Benden bunun intikam ını daha da ac ı alırlar." 
Bana hak verdi ğini gözlerinde gördüm. "K imse açamaz o zaman kap ıyı," dedi. "B ırakal ım k ırsınlar da girip 
alıp bizi zorla götürsünler."