gitmiş, tuhaf bir köşke kapanmış, kimseyi görmeden kendi 
kendine satranç oynuyor. Niye?" 
"Cansıkıntısı! Cansıkıntısı!" dedi Ahmet. "Biraz da kişiliği 
olsun istiyordu herhalde. Sevmedim onu. Bana şakalar yapardı. 
Ama şakalan belli ki, beni eğlendirmek, sevmek için değil, annemi 
babamı iğnelemek için yapardı. Ablam onu daha iyi tanır." 
İlknur esneyerek: "Peki şu Muhittin'i anlat bari!" dedi. 
"Soyadını bilmiyor musun?" 
"Hayır!" 
"Nişancı. Ya, AP milletvekili Muhittin Nişancı o." 
"Aaaa!" dedi İlknur. 
"Yaaa! Bak, burada şiir kitabı da var!" 
Karşılıklı gülüşüyorlardı. Ahmet şiir kitabını İlknur'a verdi. 
İlknur biraz karıştırdı. İlk sayfasını açıp okudu: 
"Hayatını zevkle izlediğim genç tüccar arkadaşını Re­
fik'e..." 
"Aman kapa şunu!" dedi Ahmet. "Niye ilgileniyoruz, böyle 
şeylerle? Hadi ben ilgilendim, ya sen?" 
"Peki annenle baban nasıl ayrılmışlar?" 
"Babam bir gün gene sarhoş olmuş. Ben Galatasaray'da ya­
tılıydım. Gene her zamanki nutuklarından birini atmış. Mem­
leketin yüzde doksanı aç, sefil, perişanken bir şey yapamamanın 
suç olduğunu söylemiş..." 
"Bu sarhoş oldu, nutuk attı lafları tabii annenin yorumu." 
"Neyse nutuk atıyor, ya da başka birşeyler anlatıyor, anlatıyor, 
sonunda Artık bir şey yapmanın zamanı' diyor. Yani 'Eylem! 
Eylem!" diyor." 
"Doğru!" 
"Annem de şunu söylüyor: Yapabileceğim tek şey var: Ba­
vullarımı toplamak!' Bavullarını da topluyor." 
"Çok dramatik!" 
"Ama herkes yapamaz bunu... Annem de çıkışıyla yıllardır 
gururlanır!" 
"O zaman babanın mali durumu nasılmış?" 
"Sıfıra yakın! Şirketin hisselerini satmış, yayınevi kurmuş, 
paraları yemiş. Bir de Paris'e gitmiş." 
"Paris'te ne yapmış? Ne zaman gitmiş?" 
595