FAKİR BAYKURT
 
319
 
 
«Yok oğul, Bekir Ağa Beklemesi’nde eneceğim...»
 
«Atla çabuk... Emme 
kuzun da var, nasıl atlayacaksın?» Kapıyı açtı, 
indi aşağıya:
 
«Laaa, şu kuzuyu alıver uzatayım da!..»
 
Gözlerinden uyku akan yamak kamyonun üstünde belirdi. Kuzuyla 
Kır Abbas’ı bindirmek uzun sürmedi.
 
Şoför, yerine geçti. Kamyon yürüdü.
 
Yamak bir köşeye kıv
rılıp yattı yeniden. Başka bir köşede bir 
hasta kadın kıvrılıyordu. Kocası yanındaydı. O da bitkin bitkin 
bakıyordu. Kadının omuzlarından eski yorgam sıyrılmıştı.
 
Kuzunun ipini sıkıca tuttu Kır Abbas.
 
Kamyon hızla ilerliyordu. Az sonra bir sağa, bir sola s
avurmaya 
başladı yolcuları.
 
«Otur amuca, otur gözelce!» dedi yamak.
 
Kır Abbas anlamadan baktı.
 
Yamak ellerini boru gibi yaptı ağzında: «Otur amucaaaa, otur! .. » 
diye bağırdı.
 
Kır Abbas oturdu. Hasta kadının kocasına başıyle bir selâm attı: 
«Geçmiş olsun y
eğen, Ankara’ya mı?» dedi. «Ankara’ya!» dedi adam.
 
«Yel gibi gidiyor namussuz! ..»
 
Kamyon durdu birden.
 
«Geldik mi ulan?» dedi Kır Abbas.
 
«Yok amuca, ördek alıyoruz!» dedi yamak.
 
«Haa öyle mi?»
 
Şoför, «Atlayın, atlayın!..» diye bağırdı «Ördek»lere.
 
Babaslı
 
üç köylü bindi. Selâm verip otururlarken kamyon yürüdü.
 
Yamak, «Ankara’ya mı?» dedi yeni gelenlere de.
 
«Kasabaya kadar...» dedi Babaslılar, «Mâkemeye...»
 
«Çıkın paraları madem!»