FAKİR BAYKURT
 
145
 
 
yanında. Hamdi beyin yatacağı yatakları da bir yere ayırmıştı. Yastığa, 
yorgana temiz çarşaf takmıştı.
 
Rıza
, lâmbayı yerine koyduktan sonra:
 
«Bu iş gözel oldu heralım...» dedi.
 
Gerçekten «gözel» olmuştu. Hamdi beyden sonra işler bir yürüdü, 
bir yürüdü! Hendeği çevirdiler. Kuyuyu kazdılar. Bostan tohumu 
bulmak ise çubuk bulmak kadar zor olmadı. Em
-
 
men’leri eşip
 
aklı 
karalı, sarılı çekirdekleri gömdüler.
 
TALVAR ÜSTÜ*
 
Bahar patladı.
 
Madımaklar, gelingüvey otları, kuşekmekleri, çobançanta
-
 
ları, 
koyungözleri çiçeklendi. Güzlük yazlık ekinler tarlaları orttü. Sonra 
arpalar erişti. Buğday tarlalarına kına saçılmış 
gibi oldu kırlar. ..
 
Bahar patlar patlamaz Kır Abbas:
 
«Hişt, kalk!» dedi karısına. «Çabuk bana ot bul! Karaka
-
 
vuklar, 
kuzukulakları çıktı. Kalk, bir kör bıçak al, ot kaz gel bana!..»
 
Bir çanak sirke getirdi. Yıkanmış karakavukları, kuzu
-
 
kulaklarını, 
yufk
anın içine dürer, tuz eker, sirkeye banar banar yerdi. 
«Göklüğümüzü alıyoruz anasını satayım, göklüğümüzü!» derdi yerken. 
On beş, yirmi gün, bulgurun yanında, bir çanak sirke, bir sepet 
karakavuk bulunsun isterdi. Bulunmazsa, huysuz, çekilmez bir insan 
olu
rdu. Beşikten çıkıp yavaş yavaş apa
-
 
lamaya, yürümey başlayan 
torununu severken: «Benim sunam böyüyecek, dedesine yeşil bahar 
otları kazıp gelecek! ..» derdi.
 
«Gıı, imanım dinim gevredi bulgur yeyi, bulamaç yeyi! Git 
madımak kaz gel! Al bir kör bıçak, bir 
sepet; hemen şurda yolların 
üstünde; ne kadar hasrediğimi bilip durursun; git de kaz gel! Koy bir 
tencereye, kaynasın... At içine bulgurunu, hemi de yağını, bişsin... 
Bütün köyün bir eğitmeni olmasam kendim gideceğim gııı !..»
 
Battal da Güley’in saçlarını 
yakaladı:
 
«Soyka! Belin büküle! Efendime söyleyim, aha geldi geçiyor, iki 
kaşık ot aşı yimedik! Ulan bu eve bir dutma mı duta
-