322 KADERIN CILVESI 
dişinin yapmaya hazırlandığım anlatır bir tavır ve kısa öksü­
rüklerle boğazını temizlemeğe başladı. Ben tehlikeyi hissettim. 
Onun, Efendiyi kıracak çamlar devirmesine meydan vermeden 
lakırdıyı hemen ağzından kaptım. Pis kokular saçacak cümleleri 
levantalayarak söylemek gerekiyordu. Sesime bir tatlılık vere­
rek samimî bir eda ile ezile büzüle dedim ki: 
— Efendi Hazretleri, yüksek şahsınızı rahatsız etmekten 
çekinerek âdeta titrer bir haldeyim. 
O şimdi gözlerinde ilk hayretin ışıkları parlayarak: 
— Beni rahatsız etmek... Estağfurullah. Niçin rahatsız 
olayım? 
Biraz düşünüp yutkunduktan sonra: 
k — Eğer para bakımından yardım istemeğe geldinizse elim­
den geldiği kadar yardıma hazırım. Sıkılmayınız, söyleyiniz. . 
Bu insanlık, bu cömertlik karşısında sıkıntıdan bana ter 
bastı. Kucağımızda çocukla bu gelişimizi geçim darlığına bağ­
lamakta Efendi pek haksız değildi. Kendisine ara sıra bu çeşit 
müracaatların yapılmış olduğu anlaşılıyordu. Şimdi dilencilik 
yalnız sokaklarda olmuyor. Bir sanat sırasına girerek bunun da 
bin bir çeşidi çıktı. 
Ellerimi uğuşturarak: 
— Hayır efendimiz hayır. Lütfunuza teşekkürler ederiz. 
Siz efendimizden bir para yardımı istemeğe gelmedik. 
Ben şimdi sözün müthiş sonunu zihnimde hazırlamak için 
durdum. O da beni daha dikkatli dinlemeğe başladı. 
Tutmayan yüzümü kızıştırmaya uğraşarak: 
— Efendi Hazretleri, size önemli bir aile sırrı vereceğim. 
Müsaade buyurunuz. 
— Bana önemli bir sır? 
— Evet efendim size. 
— Ne gibi bir aile sırrı Hangi aileyle ilgili ? 
— Yüksek ailenizle. 
Bu söz karşısında Efendinin az önceki iltifatlı siması karı­
şarak: 
— Hah işte bu tuhaf. 
— Tuhaf değil feci, Efendi Hazretleri. Böyle bir sırrı açık-