Gençlik
İstanbul, 2016
“Anne ben artık gitmek istiyorum.”
Deniz, Peri’nin arkasında belirmişti birden. Arkadaşı da 
yanındaydı, tki ergen sıkılm ış görünüyorlardı. Büyüklerin 
dünyasına dahil olmaya can atmakla beraber, yan odadan 
konuşmalara kulak kabartmaktan bunalmışlardı.
“Selim bizi eve götürecek” dedi Deniz, 
izin istemiyor, yalnızca haber veriyordu anne babasına. 
Diğer kız da geliyordu, o da kendi ebeveynini haberdar et­
mişti. Planlarım yapmışlardı çoktan.
“Peki tatlım” dedi Peri. Yıllardır yanlarında çalışan şoför­
leri Selim’e güveni tamdı. “Siz ikiniz önden gidin o zaman; 
babanla ben de fazla gecikmeyiz.”
Konuklar gülümseyip gözlerini devirdiler. Ergen çocukları 
olanlara tamdık gelen konuşmalardı bunlar.
“Ciao, kızlar!” dedi reklamcı kadın, oturduğu köşeden. 
“Hadi size dışarıya kadar eşlik edeyim kızlar” dedi Peri, 
sandalyesini geri iterek.
Adnan ayağa kalktı. “Sen otur hayatım. Ben yapanm.”
Göz göze geldiklerinde Adnan’ın çehresine sevgi dolu bir 
ifade yayıldı. Polaroid konusundaki kızgınlığı geçmişti. Ka­
patmıştı meseleyi; bu konuda başarılıydı Adnan; Peri’nin ak­
sine mazinin peşini bırakmayı bilirdi. Sorumluluk almayı se­
verdi. Böyleydi mizacı. Serinkanlı, makul bir adamdı; sorun 
çözmeyi sever, çözemediğinde nasıl idare edeceğini bilirdi.