"Başını kaldır arkadaş," dedi. "O İnce Memed değil feriş­
tah da olsa Hasanın ölüsünü biz yerde komayız, biz altı karde­
şiz, öcümüzü alınz. Sen nereden tanırdın Hasanı?" 
Memed başını yerden kaldırdı, o çelik ışıltısı gelmiş gene 
gözbebeklerine oturmuştu ya, gene de çok perişandı. 
"Nasıl bir adamdı bu sizin İnce Memed dediğiniz adam?" 
diye yumuşacık sordu. "Bu Hasanı öldüren?" 
"Yüzü batsın," diye atıldı bir sakallı. "Sarı bir çıyana benzi-
yordu ." 
"İnce Memed sarı bir çıyana benzemez ." 
''Ya neye benzer?" 
"İnce Memed senin benim gibi bir adamdır." 
"Sarı bir yılana benziyor du." 
"Çakır gözleri soğuktu." 
"Suratı ölümün suratıy dı." 
"Bir yanlışlık olacak." 
"Bir yanlışlık yok oğlum yolcu, ben tanırım, o İnce Me-
meddi. " 
"Sen İnce Memedi hiç görmüş müyd ün?" 
"Ben onu iyi tanır ım." 
"İnce Memed böyle genç, yakışıklı bir Hasana kıyamaz. 
Ben de bilirim onu." 
"Biz hepimiz de tanınz İnce Memedi." 
"Kim bilmez İnce Memedi ... " 
"O zalim İnce Memedden başkası olabilir mi, yolcu?" 
Kadınlar da, kızlar da geldiler Memedin başına . Onlar İnce 
Memedi erkeklerden de daha çok tanıyor lardı. Onu taa çocuk­
luğunda, Değirmenoluk köyün de keçi güttüğü günlerden bili­
yorlardı. 
"İnce Memed Hasanı öldürmez ." 
Kalabalık gittikçe öfkeleni yordu. Memed baktı ki hiçbir ça­
resi yok, ayağa kalktı, başı önünde kalabalığın arasından ses­
sizce sıyrıldı çıktı, yokuş aşağıya yürüdü gitti. Arkasından da 
ağıtlar yeniden başladı. 
Hiçbir şey düşünemiyor, öfkelenemiyor, üzülemiyordu . 
Sağ küreğinin altındaki yara yerinin sızılamasını bile duymu­
yordu. Bütün bedeni donmuş gibiydi . Ormanın ucundaki pına-
462