Koca Osman: 
"Hoş bulduk yavru. Yoksa şahinim sen misin?" 
"Kim?" 
"İnce Memed ." 
Memed hafiften utanarak gülümsedi: 
"Benim." 
Koca Osman hızla, kendinden beklenilmeyecek bir çevik-
likle Memedin boynuna sarıtıp öpmeye başladı. 
"İnce Memed, şahinim!" 
Hem öpüyor , hem ağlıyordu. 
Cabbar geldi, ihtiyarı Memedden ayırdı. İhtiyar oracığa bir 
taşın üstüne oturdu, yüzünü elleri arasına aldı. "İnce Memed, 
benim şahinim !" Cabbar yeniden geldi, onu oradan kaldırdı, 
içeri götürdü. içeriye boydan boya ayı postları serilmişti. Du­
varlarda fişeklikler , bombalar , mavzerler asılıydı. 
Oturduktan sonra yaşlı kişi duruyor duruyor: 
"İnanamıyorum yavrum. Gözlerime inanamıyorum . Ger-
çekten şahinim sen misin?" 
Memed her söyleyişinde kızarıyor , bozarıyordu . 
"Gerçekten sen misin?" 
Memed. 
"Kusura bakma emmi. Dağbaşı. Kahve yok," dedi. 
Koca Osman: 
"Şahinimin canı sağ olsun." 
Memed, biraz dolmuş, yanaklarına hafif bir kızıllık gelmiş­
ti. Kara bıyıkları uzamıştı . İncecikti. Yüzü daha sertleşmiş, her 
dakika dövüşe hazır, atıldı atılacak bir hal almıştı. Daha yan­
mış, kararmış, kavrulmuş tu. Boyu da eskisinden daha uzun gö­
rünüyordu. 
TopalAli: 
"Ben görmeyeli ... " dedi. 
Ca b bar: 
"Allah Çiçeklideresi köyünün yokluğunu vermesin. Besle­
yip duruyorlar bizi. Memed, Çiçeklideresinin hem ağası, hem 
hakimi, hem hükümeti. Çiçeklidereliler hükümete gitmiyorlar 
gayri. Her işi Memed görüyor. Memed de bir adil ki ... Sen gör­
meyeli işler böyle işte." 
351