Ateş sürüp gidiyor, arada sırada, hacağından kurşunu yi­
yen bir candarınadan bir çığlık yükseliyord u. Ortalık kararınca 
bu cayırtı durdu başladı, başladı durdu. 
Karanlık kavuşurken İnce Memed: 
"Hocam," dedi, ''bunları burada, başınıza bir iş gelmeden 
ne kadar tutabilirs iniz ?" 
"Ancak bir gün daha." 
"Bu bana yeter mi Hocam ?" 
"Yetmez," dedi Hoca, "dayanacağız. Bunları, şu aşağıda­
kileri, burada beş gün bile tutarız ya bana öyle geliyor ki ya­
rın öğleye kadar yeni kuvvetler gelip bizi arkadan çevirecek­
ler. O zaman da hiçbirimizin buradan kurtulmasının mümkü­
nü yok." 
"Yok," dedi Memed boynunu bükerek. "Öyleyse ben de 
kalıyorum ." 
"Sen gitmelisin oğlum," dedi Hoca, ''böyle bir insaniyetsiz­
liği onların yanına koymamalıyız. Sen gitmezsen olmaz. Yoksa 
bu köylünün yüzüne bir daha nasıl bakarız. Haydi yolun açık 
olsun. Biliyorsun, böyle bir dünyada bin kez ölmeden bir kez 
dirilem ezsin. Atalar bunu boşu boşuna söylememişler." 
Teker teker kucaklaş hlar , helallaştılar, İnce Memed, bir dağ 
keçisi gibi kolaylıkla dağdan indi, çarpışmanın cayırhsından 
dağlar yankılanıyordu, gece yansına doğru Değirmenoluğa, 
Hürü Ananın evine geldi. Hürü Ana onu bekliyor , sofra açık 
duruy ordu. Tüten yemekler sofraya kondu . Yediler doydular. 
İşte o zaman Memed, Hürü Ana sofrayı kaldırırken, evin top­
landığının farkına vardı : 
"Ne o Ana," dedi, "toparlanmışsın?" 
"Toparlanmayıp da ne yapacakhk yavrum . Bak Alimin tas­
virini aldım götürüyorum . Bu Alim var ya, sana çok yardım et­
ti, seni koru du. Bundan böyle de koruya cak. Ben de köylüyle 
birlikte Çukurovaya ineceğim, oradan da Seyranımın yanma 
kaçacağım . Ama bu köylülere yanıyor yüreğim, düşüyor da 
közlerin üstüne kavruluyor. Bu Çukuro vada kırfacan girecek 
onlara. Büyükleri bilmem ama hiç çocuk kalmayacak. Bu sefer 
gördün mü köyl üyü?" 
"Gördüm Ana." 
627