!ardı.) Fakat Hikmet üzülüyordu: Onlar gibi zengin olmak is­
tiyordu, oyunu kurallarına göre oynamak istiyordu. 
Sevgi'yle Hikmet'in evi kısa bir süre sonra, gördüğü hu ilgi­
yi de kaybetti. İnsan bu evde, bir sahne sonra ne olacağını 
merak etmiyordu; sürekli olarak yeni heyecanlar beslenmi­
yordu, hep havada kalıyordu. Evlerindeki koltuk sayısı da bir 
türlü ikiye çıkmıyordu; oysa, artık bir arabalarının olması 
için gerekli zaman geçmişti. Böyle bir ortamda marşın basma­
ması, yolda giderken arabanın ses yapması, direksiyonda boş­
luk olması, radyatörün su kaynatması , arabanın çabuk hara­
ret yapması, kapı kollarının bozulması, küçücük bir parçaya 
dünya kadar para verilmesi park yerlerinin yetersizliği, parça­
cılarda ön cam satılmaması. iki lastiğin birden patlaması, yeni 
arabaların pahalı oluşu, koltukların yeni yüz istemesi gibi son 
derece elle tutulur gerçekler , birer soyut kavram durumuna 
düşüyordu. insan, neredeyse bunları konuşmakıan ulanacak 
gibi oluyordu. Bu evde dedikodu da yapılamıyor du; Sevgi'nin 
böyle konuşma lardan başı ağrıyordu. insan da her zaman 
Scvgi'nin verdiği öğütleri dinlemekten sıkıl ıyordu doğrusu. 
Ve işte o zaman evin boşluğu ve heyecansızlığı, yani yükselip 
alçalmaların yokluğu göze çarpıyordu. Bu evde oıuracak yer 
sayısı bir arabadakinden daha azdı. Belki bu evde bir kokteyl 
parti verilebilirdi; ona da bardak ve tabak yetişmezdi. Onları 
partilere çağırmak da yararlı olmuyordu: Kim diye takdim 
edeceklerdi Sevgi'yle Hikmet'i? Kimse de onlar gittikten son­
ra, 'Kimdi bu sevimli çift?' diye sormuyordu. Ayrıca Hikmet, 
böyle partilerde içkiyi fazla kaçırıyor; önüne gelenle, böyle 
toplantılarda hiç konuşulma yan konularda, hiç duyulmamış 
yüksek seslerle tartışmalara giriyordu; tartışma ne demek 
adamlara resmen saldırıyor du. Buna izin verilemezdi. 
Sevgi, Hikmet için korkuyordu. Karanlık düşünceli arka­
daşlarının yeniden eve dolmasından korkuyordu. Bu korku­
sunu Hikmet'e belli etmek istemiyordu. Dumrul, Sevgi'nin 
242