cu, esrarengi z, giz dolu, sonsuz derinlikte bakışlar, okyanusu 
gözlerinde barındırıyormuş gibi. Ancak bir katil böyle bakabilir­
di ya da bir peygam ber. Karayipler'in voodoo inançlarını, kara­
büyü ayinlerini anımsadım . James, dün gece yemekte , bu ada­
daki bütün yerlilerin karabüyüye inandıklarını ve çoğunun ayin­
lere katıldıklarını söylemişti: Belki de Kabuk Adam bir karabü­
yücüydü ve ben de bir büyünün etkisi alnndayd ım. 
"Hayatta hiç kimseden, hiçbir şeyden korkmamayı öğren­
mek gerek," diye devam etti. İpnotize olmuş gibi, gözlerimi 
gözlerinden ayırmadan dinliyordum. 
"Tanrı' dan başka. Ben hiçbir şeyden korkmam . Kendin olma­
yı ancak öyle öğrenirsin . Bu hem basit, hem de çok zordur . Sa­
dece kendin olmak. Ama sen Tanrı'ya inanmıyor sun, değil mi?" 
"Hayır." 
"Tabii, yoksa kendini öldürmek istemezdin. Tanrı her yerde­
dir, şu hindistancevizi ağacında örneğin, sadece dışını gördüğün 
ama içini hiç bilmediğin ağaçta. Benim içimde, senin içinde ... " 
"Ama ben ağacın içini biliyorum, yani kabuğu kaldırırsam al-
tında ne göreceğimi ." 
Sırf konuşmak, üzerimdeki ağır, uyuşturucu etkisinden kur­
tulmak için konuşuyord um. Aslında ne dediğini bile doğru dü­
rüst anlamamışt ım. 
"Görürsün elbet, ama bu onu bilmek değil ki." 
"Bir bakıma da bilmek. Gerçekte neyi bilip bilmediğini bil­
mek asıl sorun." 
Hayatım boyunca okuduğum yüzlerce kitabı, dinlediğim in­
sanları, anlamaya çalıştığım kavram ları düşündüm; fizik, edebi­
yat, felsefe, tarih ... Hepsinden geriye kalan tortu, bir avuç kum­
dan daha fazla değildi. Yirmi beş yıl boyunca, yaşamın özüne 
ilişkin hiç ama hiçbir şey öğrenmemiştim. Beni, kendimi, temel­
den ilgilendiren bir soruyla yüzleşmiş miydim gerçekte n? Bu 
çeyrek yüzyılı, tek bir ağacı sabırla izlemeye adasaydım , kesinlik­
le daha bilge biri olmuştum bugün. 
48