gecelerinde, düzenli soluk alışlanyla insana güven veren bir 
arkadaş kalır belki somyada. Karanlıkta görülmez; yalnız, 
varlığı duyulur. Belki uyanır da belirsiz yakınmalanmı dinler. 
Kanın beni bıraktı ya da ben evden aynldım: Buna benzer bir 
durum. Sonunda bu gecekonduya düştüm. Gecekondu değil 
burası Hikmet, üç katlı ahşap bir ev. Peki Hüsamettin Alba­
yım. lşte bu ahşap evimde, bir gece için de olsa, seni banndı­
nyorum; bir işe yaradığımı hissediyo rum. Son zamanlarda 
neye yaradığımı pek bilemiyorum da. Belki yann sabah so­
ğukta uyanmanın bir anlamı olur, sana çay pişirmek gibi. 
Ayaklanmın ucuna basarak yürürüm yataktan kalkınca. Tah­
talar gıcırdar. Hayır, zamanla öğrenirim hangi tahtalann ses 
vermediğini. Sonra ne yapanın? Uyanmadı, çayın hazırlandı­
ğından haberi yok diye sevinirim . Bütün hayatımı, en ince ay­
nntılanna kadar düşünerek hesapladığım iyiliklerin hayaliyle 
geçirdim albayım. Artık ne olacaksa olsun istiyorum. 
Ses vermeyen tahtalara basarak ilerledim albayım; odanın 
kapısına varmak üzereydim. Hemen mutfağı düşünmeğe baş­
ladım: Eski çayı musluğa dökerim; hepsini değil yalnız suyu­
nu. Islak yapraklan da çöp tenekesine. lki bardak, kaşıklar, 
tepsi, çay kutusu, demlik, şeker ... (Belki yaşantım kolaylaşı­
yordu; fakat, her olayı daha yaşamadan eskitiyordum böyle­
ce. Üstelik hayallerimin içine itirazlar kanşıyordu: Kafamda 
gerinerek uyanan arkadaşım, kadınlar her şeyi başka türlü 
yapar, diyordu.) Bu sırada mutfağa ulaşmıştım albayım. Her 
şey düşündüğüm gibi çıktı: Uyanan arkadaşım da, çay barda­
ğına uzanırken, kadın özlemi dolu gözlerle baktı bana. (Ne 
yapalım? Kadınlarla birlikte yürütemedik hayallerimizi) Yal­
nız çayla olur mu? dedi gözleriyle. Biliyorsun, kanından ay­
nldım dedim (gözlerimle). Sonra mutfağa gidip rafadan yu­
murta yaptım, ekmek kızarttım. Fakat bir bezginlik gelmişti 
üzerimize. (Ben de yorgun hissettim kendimi; mutfağa gidip 
buz gibi suyla bardaklan çalkalamak içimden gelmedi. Oysa, 
23