FATMA HANIM : Yıka da yukarı çıkıver. Biz komşumla oturu­
ruz ... 
FATMA KADIN : Çıkıym ya hanımım. Zati iki tabak bizimki­
si ... 
SADIK : Eh ben de gidiym ... (Fatma Kadına) Söyledin 
mi hanıma? 
FATMA KADIN : Uyy. Şuna bak. Nasıl sıkboğaz ediyo adamL .. 
SADIK : Ben bilmem. Akşam tüyün kuru dursun is­
tersen, söylersin ... Ziya'yı da bulmadan gel­
me ... (Fatma Hanıma) Eh, size geçmiş olsun. 
KOMŞU 
SADIK 
KOMŞU 
SADIK 
KOMŞU 
SADIK (Komşuya) Fatma'yı akşama geç koymayın ... 
: Aaa, Sadık Efendi sen de ... Hepimizi sen yö­
netiyorsun bakıyorum ... 
: Eh biz erkeğiz hanım abla ... 
: Sus, bir de ben nerden ablan oluyormuşum 
senin? Baksana, koskoca adaı:ı.sın... Gören 
söylesin kim büyük. .. 
: Bizimkisi saygıdan gelir. 
: (Yumuşar.) Yaa ... Ah aman, sen de pek komik 
adamsın ayol... 
: Kalın sağlıcakla. (Karısına) Unutma haa. Son-
ra karışmam. (Sağdan çıkar.) 
FATMA HANIM : Güle güle Sadık Efendi. 
KOMŞU : Ne demeye getiriyor bu? 
FATMA KADIN : Git de geber inşallah !.. 
KOMŞU : Sus kız. Kocan ne olsa ... 
FATMA KADIN : Kocalığından çıksın böyle dürzünün ... 
FATMA HANIM : Aaa, sus! Neymiş söyleyeceğin? 
FATMA KADIN : (Suçlu suçlu durur.) Hiç. 
KOMŞU : Salaklık etme kız. Akşama ıslatacakmış seni 
baksana ... 
FATMA KADIN : He ya. Islatır namıssız, bi o iş gelir elinden. 
Bide ... 
154