324 Yaşar Kem al-Dağın Öte Yüzü 
ocağın başında küçük çocuktan başka kimse yok, hemencecik ayağa fırladı, am­
barın içine atladı, köşeye sindi. 
"Oğlum Hacı," diye inledi. "Şu ocağın başındaki yatağı bana uzat." 
Hacı geldi, yatağı kucakladı , arnbarın içine getirdi, eski yerine serdi. 
"Gel yat baba," dedi. 
Koca Halil: 
"O sıcak sıcak kokan çorbadan payımı ayırdın mı, oğul?" diye sordu. 
Hacı: 
"Ayırdım, baba," dedi. "Ayırmaz olur muyum? Ben senin sıcak tarhana çarba-
sım ne kadar sevdiğini bilmez miyim?" 
Koca Halil sabırsızlıkla: 
"Getir getir," diye bağırdı. 
Çorbayı çabuk çabuk içerken: 
"İşte böyle, işte böyle," diyordu. "İşte böyle, oğul Hacı. Sen kansızın birisin. 
Senin yerinde ben olsam, bu güzelim, bu sıcak tüten çorbayı Koca Halile ver­
ınem Çünküleyin Koca Halil benim can düşmammdır. Tarlaya beni geç koymuş­
lar. Ol sebepten Adili Ezrail bekler gibi korkuyla beklerim. Yaaa, oğul, işte böyle. 
Bu köylü bana bir hal etti ki, öldürmekten beter etti. Ne dedi bana? Dedi ki, Ko­
ca Halil sen bize kötülük ettin, aç koydun, rezil ettin, ama biz gene de senin elini 
öperiz." 
Hacı: 
"Köylü kabahan sana bulmuyor, Muhtara buluyor da ondan senin elini öpü­
yor," diye onu yanştırmaya çalıştı. Koca Halilin öfkesinin nereden geldiğini artık 
biliyordu. Köylü onu dövecek öldürecek kadar önemsememişti. 
Aralarında uzun bir sessizlik oldu. 
Koca Halil: 
"Al şu çorba tasını da başımdan git, sümüklü Hacı," dedi. "Sen de bu namus-
suz köyden değil misin�" 
Hacı: 
"Baba, köylü seni suçlu bulsa parçalardı. Bu köylü seni çok sayar," dedi. 
Koca Halil: 
"Sahi mi söylüyorsun yavru?" diye yalvanrcasına sordu. 
Hacı: 
"Vallahi ," dedi, "doğruyu söylüyorum, baba." 
Koca Halil ta yürekten bir dua etti oğluna: 
"Allah seni bu dünyada da, o dünyada da yeşil etsin oğul. Yemyeşil ..." dedi.