"Ooo. Muhtar Bey, nasılsınız?" 
Muhtar Bey başını kaldırıp baktı: İçişleri Bakanı Faik Öztrak! 
"Bana niye öyle gülüyor?" diye düşündü. Sonra: "Hamdolsun, 
Faik Bey," dedi. "Çok aptalca bir karşılık verdim!" diye düşündü. 
Sonra bakanın neşeyle koluna girdiğini gördü ve şaşırdı. 
Bakan öteki iki milletvekiline Muhtar Bey'i aldığı için gü­
lümseyerek özür diledi. Birlikte tenha bir köşeye doğru yürümeye 
başladılar. 
"Senin nen var kuzum? Bir derdin mi var?" 
Muhtar Bey bakanın Mülkiye yıllarındaki ve İçişleri Bakaıı-
lığı'ndaki dostluklarını hatırlatan bu resmiyet dışı dili kullan­
masına şaşarak: "Yok!" dedi. 
"Ama suratın asık! Her yerde söyleniyormuşsun?" 
"Ben mi? Kim ne dedi?" 
"Kimse bir şey söylemedi canım. Yalnızca Paşa, 'Muhtar Bey 
bize kırgın mı?' diye sordular." 
"Kırgın olmamı gerektirecek bir şey mi var?" Muhtar Bey 
cevabını beğenerek gururlandı. 
"Bilmem! Bunu sen daha iyi bilirsin!" dedi bakan ve şişman 
bir kadına gülümsedi. 
"Neyi daha iyi bilecekmişim?" 
İçişleri Bakanı, Muhtar Bey'in kolundan çıktı: "Çok güzel! 
Sevindim. Bir şeye dargın olduğunu sanıyorlardı. Kimse kimseye 
kırgın olmasın istiyoruz. Çok güzel!" y 
"Evet, Paşa'nın bu kırık kalpleri tamir siyasetini çok iyi bi­
liyorum!" Muhtar Bey bunları alaycı gözükmeye çalışarak 
söylemişti, ama istediği tavrı da takınamamıştı. 
İçişleri Bakanı bir kahkaha attı. "Kırık kalpleri tamir ha?" Sanki 
herkesin bugünlerde kullandığı bu sözü ilk defa işitiyormuş gibi 
bir kahkaha daha attı. Sonra yeri gelince neşelenen bir insan 
olduğunun anlaşılıp anlaşılmadığını görmek için çevresine 
bakındı. 
Muhtar Bey öfkeyle: "Çok neşelisin!" dedi. 
Bakan eski meslektaşının yüzündeki nefretten galiba korktu. 
"Sen de her zamanki gibi katısın! Gül biraz, canım!" Bu sözlerin 
de gerçeğe uymadığını hatırladı. "Listeye girdin. Seçileceksin. 
Gene bizimle çalışacaksın. Herhalde seni unuttuğumuzu dü-
4.30