"Gail masaya kocaman bir çikolatalı  muzlu pasta getirdi, ah
131
nerden bileyim? Sen yaptın zannettim. Herkes yedi, düşünebiliyor musun? 
Hepimize en az ikişer dilim yedirdi. Sadece ben kurtuldum çünkü muz da 
çikolata da yemem üniversite yıllarından beri. Derken insanlar saçma 
sapan hareketler yapmaya başladılar, içkiyi fazla kaçırdılar zannettim. 
Yalan da değil hiç durmadan içiyorlardı ama sebep bu değilmiş. Meğer bu 
sonuçmuş. Yedikleri kek yüzünden o kadar içiyorlarmış. Tanrım, Gail, 
bunu nasıl yaparsın..." Belki de "bana?" demek istemişti ama "bütün bu 
insanlara?" diye bitirmeyi tercih etti.
Biri yırtıcı, diğeri şaşkın iki çift gözün sorgulayan bakışları altında 
Gail çenesini kaldırıp ikisine birden sırıttı ve madeni eserini 
incelemeye devam etti.
"Onları zehirledi mi yoksa?" diye sordu gözleri dehşetten falta -şı gibi 
açılan Alegre.
Gail ağzını gürültüyle şaklattı. Debra yüzünü buruşturdu, Alegre 
kızardı. West hepsine himaye eder gibi baktı, The Rest patisini yaladı.
"Ben artı k gideyim, çok geciktim," dedi Alegre panikle.
"İzin ver seni evine bırakayım." Debra Ellen Thompson bir taraftan 
Gail'i azarlarken bir taraftan da Alegre'yi teskin etmeye çalışıyordu. 
"Merak etme, herkesin aksine ben ayık ve sağlamım."
Ama Gail artı k ne onlarla ne de  elindeki buruşuk bira kutusuyla 
ilgileniyordu. Sanki yattığı yer soğuk mutfak zemini değilmiş de 
yumuşacık, rahat bir döşekmiş gibi yüzünde doygun bir gülümsemeyle 
derin uykuya dalmıştı. Dört kere onu yatağına taşımaya teşebbüs ettiler 
ama her seferinde a rtan bir gerilimle, önce yalvardı, sonra homurdandı, 
sonra azarladı ve nihayet tek bir santim bile kı -mıldatılmamayı 
emretti. Sonunda üzerine bir battaniye örtüp iki yanında muhafız 
kedilerle onu orada uyumaya bıraktılar.
Araba kocaman çivit mavisi bir jipti. Bindiklerinde Alegre rahatlayarak 
içini çekti, Debra Ellen Thompson ağlamaya başladı.
Yolun ilk on dakikası nda tek kelime etmediler. Ama sonra, yaya 
geçidinde yavaşladıklarında Debra Ellen Thompson kendi sessizliğini 
bozdu: "O kadar değişti ki bazen onu tanıdığımdan şüphe
132
ediyorum. Metamorfoz gibi..."
Alegre kar şıdan karşıya geçen kadına baktı, önlerinden ağır aksak 
adımlarla geçen, ellisine merdiven dayamış, yardım kurumunda hiç 
görmediği ama belli ki evsiz bir kadındı, farın ışığı sarkık yüzünü çiğ 
çiğ parlatmış, hastalıklı bir beyaza boyamıştı. Gök mavisi kadife bir 
şapka vardı başında ve asırlar önce çıktığı bir yolculuğu hâlâ 
sürdürmekteymiş gibi arkasından eski püskü, lime lime, tekerlekli bir 
bavulu sürüklüyordu.
"Metamorfoz demekle ne kastediyorsun?"
"Belki bu durum için bu kelime bile azdı r," diye inledi Debra Ellen 
Thompson, üst üste burnunu çekti. "Düşünebiliyor musun, Gail eskiden, 
biz üniversitedeyken mesafeli, aşırı ürkek, içine kapanık, komik isimli 
bir kızdı. Öyle utangaçtı ki bir yabancı ona soru sorduğunda 
kımıldayamazdı bile. Sonra gizemli bir biçimde değişti, bambaşka birine 
dönüştü. Hoyrat, hırçın, huysuz..." Sırada H'yle başlayan başka bir 
kelime var mı görmek için durakladı. "İpin ucunu kaçırdım ben," diye 
ekledi üzüntüyle alt du dağını ısırarak. "Manik olduğunda ona ayak 
uyduramıyorum. Depresif olduğunda da o hayata ayak uyduramıyor. İki 
hafta önce kendini öldürmeyi denedi. Bir kutu Valium yuttu. Tanrım... 
çok korkunçtu..."
Alegre'nin içindeki iyi kı z olumlu, teselli mahiyetinde b ir şeyler 
söyleme ihtiyacı hissetti: "Yarın doğum günüm. Bir -iki arkadaşla Çin