"Nerede o şimdi Ana?" 
"İçerde uyuyor." 
"Deli bu Ana ... Bu dediğin İnce Memed olamaz. Bir dünya 
alem ardında, tüm Çukurova onun kanına susamış, o da gelmiş 
senin kamıştan evinde uyuyor, öyle mi?" 
"Uyuyor yavr um." 
"Sana güvendi de uyuyor, öyle mi?" 
"Bana güvendi de uyuyor yavrum , insanın hası, çatal yürek­
lisi, bir bebecik kadar safı, Hazreti Ali kadar akıllıs ı, ak sakallı, ye­
şil donlu Hızır gibi kerametlisi, Köroğlu gibi kurnazı, adı güzel, 
kendi güzel Muhammed gibi insanoğluna saygılısı insana güve­
nir yavrum . Gözünü kapatır da en k�tü insana canını teslim eder 
yavrum . O insana güvenmeyen, her insanda bir kötülük gören, 
insanı insan saymayan insan değil piçtir yavrum ." 
"Ana ne bildin o uyuyan adamın İnce Memed olduğunu?" 
"İnanmadım önce, sonra parmağında Kırkgöz Ocağının 
taçlı mührünü görünce inandım, sevincimden de deliye dön­
düm." 
Yunusun yüzü ışıdı, o da anası gibi sevi ndi. Gidiyor geli­
yor, "Demek içerde, bizim evde, benim yatağımda uyuyor İnce 
Memed ha!" diyor , gülüy or, şadımanlık ediyor du. "Nasıl bir 
adam Ana o? Boyu bosu nasıl? Güleç mi, sert yüzlü mü, nasıl 
bakıyor , o bakınca gözlerinden bir hoş bir kıvılcımlar saçılırmış, 
Ana onu iyi ağırladın mı?" 
Zeynep Hatun, o ne sormuşsa uzun uzun karşılığını veri­
yor, onun sevincine katılıyord u. 
"Ana, o ne zaman uyamr Ana o, Ana onu ne zaman görü­
rüm ana?" 
Zeynep Hatun sert: 
"Uyuyan adama bakılmaz . Hele konuksa hiç bakılm az. 
Uyuyan insana bakmak, onu seyreylemek, onu öldürmek gibi 
bir şeydir. Sabırlı ol, uyansın o, konuşursun onunla . Çok tatlı, 
bebecikler gibi de ağlayan yüreği yufka biris i..." 
Yunusun kabı kabına sığını yor, durmadan avlunun içinde 
oradan oraya dönenip duruyor du. 
"Arnman ha Ana, az daha unutuyor dum. Az daha, az da­
ha ... İnce Memede birkaç kurban kesrnek iktiza etmez mi?" 
70