Bu sözleri işiten Bünyamin kendini iyice koyverip hün­
gür hüngür ağlamaya başladı. Başına gelen bunca şeye da­
yanamayan babasının delirdiğine hükmetmişti. Fakat adam 
mezarın başından kalkıp hüzünlü ve derin bir sesle oğluna, 
-"Sizler, hepiniz, içinde yaşadığınız dünya, Kostantiniye, 
her şey, sadece ve sadece benim düşüncemde varsınız" de­
di, "Rendekar yanılıyor: Düşünüyorum, ama sadece ben var 
değilim. Düşündüğüm için asıl sizler varsınız; sizler ve için­
de yaşadığınız dünya". 
Hüngür hüngür ağlayan delikanlı, koluna girdiği baba­
sıyla birlikte Galata'ya doğru ilerlerken Uzun İhsan Efen­
di hala, 
-"Her şey ben ve benim düşüncelerimden ibaret olsa da 
bu dünyada yaşamak zevkli bir şey" diyordu, "Sen! Oğlum! 
Sen benim zihnimde bir düş, bir düşüncesin. Bana şu an­
da dokunuyor sun. Ama ben sana dokunamıyorum. Çünkü 
düşlere dokunmak mümkün olabilir mi?". 
Bundan sonra olanlar, ağlamaktan gözleri kan çanağına 
dönen Bünyamin'e bir kabus gibi göründü. Hava kararmış, 
dolunay tepelerin ardından çıkmıştı. Koluna sımsıkı yapışan 
babası, kendisini Galata'ya doğru adeta sürüklüyor du. Ay 
ışığı altında dar sokaklarda yürürlerken, Uzun İhsan Efen­
di sanki düşüncelerini okumuş gibi oğluna, ikide bir arka­
sına bakmamasını, çünkü zihniyle olaylara yön verebildiği 
için emniyette olduklarını söylüyordu . Rıhtıma indiklerin­
de Bünyamin'in gözyaşları dinmiş değildi. Neredeyse sayısız 
fıçı, sandık ve denk, gemilere yüklenmek üzere sağa sola yı­
ğılmıştı. Babası, sanki bir kör değil de, her şeyi görüyormuŞ 
gibi bir fıçının önünde durup kapağına vurdu. 
-"İşte tam aradığım gibi bir fıçı" dedi, "Beni alabilecek 
büyüklü kte. Haydi! Şu levyeyi alıp kapağını aç bakalım". 
Babasının emrini işiten Bünyamin duraksadı. Etraf karan­
lıktı ve kimseler görünmüyordu . Sadece yanıbaşlarındaki 
127