ı 
Bedriye Hanım bahçe üzerindeki küçük odanın pence­
resinden bitişik komşunun tahta kaplamasına yumruğuyla 
heyecanlı heyecanlı vurarak haykırıyordu: 
-Kardeşim Emine neredesin?! .. Pencereye gel, bak sana 
ne söyleyeceğim! .. 
Bir cevap alamayınca kendi kendine: 
-Aman bu kan da ne miskin dir. Kıyametler kapsa o 
kuytu odadan dışarı çıkmaz ... İçeride kapanır kalır ... 
Yumruklarının şiddetini bir kat daha artırarak: 
-Emine Hanım azıcık pencereye gel... Bak neler ola­
cakmış neler? Dünyaya yıldız çarpacakmış ... Merakımdan 
bir yerde durarnıyorum ... A, bak karı ses bile vermiyor . 
(Yurnruğu daha şiddetle indirecek) Ölü müsün ayol? .. Azı­
cık kıpırda ... 
Emine Hanım yavaşça penceresini açıp başını dışarı 
çıkararak: 
-Oğlanı yeni uyuttum. Vurma öyle hızlı hızlı... Ev 
temelinden sallanıyor ... 
- A daha neler? .. Benim yumruğurndan ev sallanır mı 
hiç? 
- A nasıl sallarunaz? Tavanın aralıklarından pıtır pıtır 
tozlar dökülüyor ... Bir iki gündür çocuk rahatsız. Çok huy­
suzlanıyor. Uyutuncaya kadar akla karayı seçtim. 
-H aberin yok mu? 
-N e var? Yine Sıdkı karısını mı boşadı? 
-Ay yere batsın Sıdkı da karısı da ... Bu öyle karı boşa-
mak falan meselesi değil. İş fena ... 
1