şum, pek zor. Ne olsa kendi çocukları değil. 
Her şeyleri ona batıyor. Onun her hali de ba­
na batıyor ... (Üst üste kahvesini yudumlar.) 
FATMA HANIM : İdare et artık. Bak çocukların büyüdüler bile. 
KOMŞU : Ne o, Arif Bey gelmedi mi bugün? 
FATMA HANIM : Geldi. 
KOMŞU : Erken kaçmış. Sanki dükkan yerinden uçu-
verecek. .. 
FATMA HANIM : Bana öfkelend i. 
KOMŞU : Aa, deli mi ne? Hasta kadının neyine öfkele-
niyormuş nanemollam? 
FATMA HANIM : (Gülmeye çalışır.) Ay gülemiyorum da ... 
KOMŞU : Ne kaçmış arkasına yine? 
FATMA HANIM : Suç bende ... Üsteleme desene ... Ama dura-
mıyorum ki ... "Evlensen ... " diyecek oldum ... 
KOMŞU : Hay deli kanı!.. Sende de kuş kadar akıl yok. 
Ne yapacaksın adamı evlendirip de? .. Sen ne 
olacaksın a kaçık? 
FATMA HANIM : Ben de aralarında geçinir giderim işte. Yarın 
ben ölürsem Arif pek yalnız kalacak. .. 
KOMŞU : Yok, sanki onun elinde tapusu vardı dünya-
ya kazık çakacak!.. Söyletme beni! Adam ev­
lensin, ellisinden sonra bir de çocuk peydah­
lasın. Dükkan da elin piçine kalsın. İyi mi? 
Ondan sonra, sen de mum yakıp derdine 
bak artık. 
FATMA HANIM : Dükkan dükkan dediğin ne ki, a komşum? 
KOMŞU : Yine de bir dükkan işte. Senin de o kadar 
emeğin var. Yoksa bankada paracıkların yı­
ğılı, şurda burda hanların hamamların dikili 
de bizim mi haberimiz yok? 
FATMA HANIM : Nerdee? .. 
KOMŞU : Nerdee ... Nerde ya! Şimdiki aklım olsa, ilk 
kocamın iç donuna kadar her bir şeyinin ta-
148