Orta Direk 21 
"Hem mazlum, hem de çok yiğit bir adamdı. Bir de hırsızdı ki, cümle alem 
bilir, sürmeyi gözden çekerdi. Eşkıyalar başı Cötdelek bile ondan korkardı. Ben 
de onun yanında giderdim hırsızlık lara. Bana da hırsızlık öğrettiydi. O yüzden 
muhanete muhtaç olmadan rahat rahat yaşadım. Amma kocayınca ... İbrahim de 
ölünce ... Kocalık batsın. Bir adamın beli bükülünce o adamı öldürmeli." 
Şu anda Aliye dönmüş bunları söylerken, Koca Halil söylediklerine iyice ina­
nıyordu . İnandığı, yüzünün kararlı görünüşünden belli oluyordu. 
"Deh şimdi şu bükülmüş bellen, şu titreyen bacaklarlan in Çukura Mecbu­
riyer tahtında ineceksin. Kuran böyle kurmuş dünyayı. Kurmaz olsun. Köyde 
kalayım desem Ali, tek başıma, yalnız bir başıma ... Koca Halil delirmiş derler. 
Bir başıma da acımdan ölürüm. Bir başına adam ıpıssız, koskocaman bir köyde 
kalabilir mi? Başına da türlü hal gelir. Beş gün değil, on gün değil, iki ay. Ada­
mı kurt kuş yer. Tek başına bir adamı bir köyde karıncalar bölüşür. Karıncalar 
gözlerini oyar. Şimdiye kadar, pamuk zamanı köyde hiçbir insan kaldı mı? Ben 
kendimi bildim bileli kalmadı. De kaldı mı?" 
Gözlerini Alinin gözlerinin içine dikmişti. 
"De kaldı mı?" 
Ali bezgin, ağlamsı: 
"Kalmadı," dedi. 
Sözlerinin Aliye dokunduğunu anlayan Koca Halil bir zafer havasıyla sesini 
yükseltti: 
"Keşke ibrahimle beraber öleydim. Öleydim de bu hallere düşmeyeydim . Senin 
gibi bir oğlum olsa gene neysem ne. Allah bana boyu devrilesi bir sümüklü Hacıcık 
verdi ki, vermese daha iyi ederdi. Bir atı, bir eşeği bile yok. Senin gibi. Beni bindi­
recek. Senin küheylan bu eve geldiğinde ... Ta Uzunyayl adan bir Çerkes ağasından 
alıp getirmişti İbrahim. Hırsızlık mal ama, demek helal çıktı. Yıllar oluyor ki kapı­
nızda. Ölmedi yitmedi. Yaa oğlum Ali, işte böyle. Senin gibi bir atı da yok. Eşeği 
de yok sümüklü Hacının. Ben öylesi sümüklülere oğul mu derim ... " 
"Senin gibi atı da yok," derken kaşlarını alnına doğru çekti, gözlerini iyice açıp, 
Alinin gözlerinin içine sivri uçlu bir çivi gibi dikti. Boynunu da ona doğru uzat­
tı, bekledi. Ali gözlerini yere eğdi, yerden bir çöp aldı toprağı eşelerneye başladı. 
Sonra da başını ağır ağır kaldırdı, hemen gene Koca Halille göz göze geldiler. Koca 
Halilin kendine dikilmiş gözleri öyle, sivri çivi gibi duruyordu. Bekliyordu. 
Bir kere daha "senin atın gibi" dedi. Sonra da "böyle oğlan, sümüklü Hacı Al­
lahın kahrı gazabına uğrasın," diye var öfkesiyle söylendi. Hemen de ayağa kalk­
tı. Umudunu kesmişti. Oradan beli bükülmüş, neredeyse düşecek gibi yalpala­
yarak ayrıldı. 
Hayır mı, hayır mı çıkar Meryemce kaltağının doğurduğundan! Bu, İbrahi­
min dölü değil. Kim bilir kimden aldı Meryemce bunu. O koca orospu. Ulan o