FAKİR BAYKURT
 
187
 
 
yapayım...»
 
«Ulan Cennet, ulan abukat karı! .. Ulan ben onun öz dedesi
-
 
yim! 
Benden ne zarar gelecek ki tütü yapıyorsun!..»
 
«Eeeee, töre
!» dedi Cennet karı. «Kapıdan giren herkesin 
geysisinden yırtacağız! Töremiz öyle ... Hemi de aylardır eve gelmedin, 
sen de yaban oldun! Helbet seninkinden de alıp tütüte
-
 
ceğiz! Haksız 
mıyım?..»
 
İçinden: «(Haklısın boklu Cennet!)» dedi Kır Abbas. «Haklısı
n! 
Sen haksız olmazsın ki!..» Tuttu, sırtındaki yamalı gömleği çıkarıverdi: 
«Torunum Yeşer için her şeylerim feda olsun! Al, tümünü bas ataşa!..» 
dedi.
 
Senem:
 
«Aman buba, aman buba!..» diye çığrındı. Hemen giysi selesine 
koştu. Yamanmış gömleklerden birini
 
çıkarıp verdi kaynatasına.
 
Kır Abbas, göğsü bağrı kıl içinde, kolları değnek gibi, zayıf bir 
adamdı. Yüzünün gösterdiği gibi değildi hiç. Çabuk çabuk temiz 
gömleğini taktı sırtına, ak donunun üstüne sarkıttı. Kuşağını bağladı. 
Kesesinin, Esme gelinin bebe
ği için sakladığı teknenin yerinde 
olmasına dikkat etti.
 
Kır Abbas, gözlerini kısıp ince ince süzdü ortalığı. Sonra: «Ben 
bir de Esme geline uğramak istiyorum. O da bizim. Uğramazsam ayıp 
olur...» dedi.
 
«Bu aklını çok sevdim bak!» dedi Cennet karı. «Helbet
 
o da bizim! 
Ekmeği yidikten sonra mı gideceksin, yoğsam yime
-
 
den mi?»
 
«Yimeden!» dedi Kır Abbas.
 
«Haydi, var da geliver öyleyse! .. »
 
Kır Abbas torbayı sırtına vurdu, Senem’e de şöyle bir baktı, 
kapıya yürü@lü:
 
«Beni beklemeyin!..» dedi.
 
«Karnın açtır he
rif! Bak aş bişirdik! Var da geliver. .. » 
«Beklemeyin dedim ya! Belki Esmegil’de yirim iki dıkım, sonra ordan