"Bir daha oğluna tembih et de gidip Süleymanlara çoban 
olmasın ." 
Döne sapsan kesildi. Ağa, atını sürdü gitti . 
Arkasından yaln ız: 
"Kulun kurbanın olayım etme, Ağam!" diyebildi. 
Yanaşmalar ölçmeye başladılar. Üç tane Ağaya, bir tane 
Döneye koyuyorlardı. Ağanın yığıru büyüdü gitti. Döneninki 
küçücük. 
Döne, yığınlara bakıp bakıp beddua ediyor. 
"Yeme inşallah keçi sakallı. Doktor parası, cerrah parası et! 
Yılancıklar çıksın da yeme." 
Yanaşmalar , üç beygire Ağanın hissesini yüklediler. Hiçbi­
risi ağzıın açıp bir şey söylemedi Döneye. Toprak gibi, taş gibi 
donmuş kalmışh her biri. 
Memed, geldi anasının yanı na oturdu. Tozlu harmanın or­
tasında küçücük bir buğday ceçi. Az önce ne kadar da büyük tü. 
Bir buğday ceçine, bir anasına bakıyor du. Suçlu suçlu somurtu­
yordu . 
Ana: 
"Süleymandan getirdiğinde seni ne diye dövmediğini anla-
dım şimdi. Anla dım. Rızkı mızı kesrnek için. Gavur dinli." 
Memed, kendini tutama dı. Hıçkırmaya başladı: 
"Benim yüzümden ... " dedi . 
Ana, oğlunu bütün gücüyle kucağına çekti, bağnnda sıkh. 
"Ne yapalım?" dedi. "Ne gelir elden?" 
M em ed: 
"Ya bu kış? .. " dedi. 
Anası: 
"Bu kış? .. " dedi. 
Sonra, ana da ağlamaya başladı: 
"Aaah baban olaydı," dedi. "Aaah baban ... " 
53