assut  kulesi gibi oturtulmuş  şantiyed e, masaya  yayılmı ş projeye eğilmi şti hepsi. Nefe slerini 
tutmuş,  Mühe ndis i dinliyorlardı.  Mühend is, değişik renkte kalemlerle hazırladığı birtak ım 
krokil erin  üzerinde  dolmakalemi yle gidip geliyor, çiziyor, anla tıyor,  Valiye yabancı  terimlerl e 
konuşuyordu. Hüdai başın ı sallıyordu  ara s ıra. Hava sıcakt ı. Mühendi sin aln ından süzülen ter,  
burnunun  ucuna  yürüdü  ve önünd eki haritaya damlad ı.
“Şu pervan e daha  hızlı  çalışmaz  mı, Allah  aşkına?”  diye sordu  Vali, Hüdai 'ye, tavandaki 
aleti işaret ederek.
Hüda i yörenin  adamı  olduğu  için böyl esi sıcakl ara alışıktı, alaylı gözlerl e Müh endi se baktı, 
“Kış bast ırdığ ında bu sıca ğa rahme t okursunuz. S iz bir d e buraların k ışını g örün,”  dedi.
“Ben  sıcaktan  şikâyetçi değilim,”  dedi Mühendi s. Vali, Müh endis le Hüda i'nin  daha  ilk gör­
üşte yı ldızların ın barışmadığ ının farkındaydı. Hüdai 'nin bir devi andıran k oca gövdes inin yan­
ında,  sıska bir sivris inek gibi kalıyordu  Mühend is. Yaşlı adam,  bu beden farkını,  keçi sakallı, 
uzun  saçların ı arkadan toplamı ş garip görünüşlü  genç adamı  ezme k için cömertçe  kullan ıy­
ordu.  Ama  saçlı, sakall ı da olsa, sivri sineği de andırsa,  o bir mühend isti ve konumu  alaydan 
yetişme  iri ihtiyara  göre  daha  üstündü.  Odadak i hava,  belki de bu sessiz çatışma  yüzünden 
bunalt ıcı bir hal a lmışt ı.
“Yan i, dolguyu  çoğal tıp köprü mesafesin i azaltacağ ız, değil mi? Ben  öyle anlad ım,”  diye 
sordu  Vali bir  kere daha üzer ine basa basa, Hüdai'n in de onaylamas ı için. Ama  yanıtl ayan yi ne 
Müh endi s oldu.
“Eve t, aynen öyle,”  dedi, “Böyl ece demir  çelikten tasarru f edece ğiz, su üzerinde ki mesafey i 
en aza i ndirec eğiz, i ş hem ucuzlayacak h em de çabukla şacak.”
“Demird en tasarruf  edece ğiz ama,  dolgu da ucuz  değil ki, sen bend en nehr in üzerine  yüz 
elli bin metre küp dol gu ya pmamı  istiyor sun, evla t,” dedi Hüdai.
“Eve t.”
“Dolgu yu bedava mı s anırs ın?”
“Dağ  send en para istemi yor ki verdi ği topra k karşılığında  aga, patlat dinami tini,  yap dolg­
unu.”
“Her seferinde  on ton dinamit  patlatıyorum  ben.  Dağ  bedava  ama,  dinami t baba mın  malı 
değil.”
“Çeliğin fiyat ını, müteahh it olduğuna  göre, sen bende n daha iyi bilir sin,”  dedi  Mühendis. 
“Hesap la bakalım ç elik mi daha ucuz, dinami t lokum u mu?”
“Yan i sen k oca köprü yü altmış metre ye kadar düşürdüğünü s öylü yorsun?”
“Eve t!”
“Acayi p!”
“Acayi p de ğil, akıllıca.”
“Ve bu  köprü An kara'da y apılacak.”
“Eve t.”
“Sonra buraya ta şınaca k koca k öprü. Deh! Deh! Deh!”
“Koca k öprü ta şınmayaca k. Parçaları t aşın ıp burada mont e edilece k.”
“Yaa!”
“Sen h iç lego den en o yuncakları g ördün mü?”
“Torun sah ibiyiz, evelallah.”
“Tamam,  işte, aynı lego mantı ğı. Önce  yapacağ ız, sonra  sökeceğiz,  burada  tekrar kuracağız.
”
“Lego dedi ğin bir oyun, uşa klar o ynası n diye. Biz oyun o ynamıyoruz.” 
“Köprünün ar kasındak i mantı k da, l egoyla a ynı mant ık.”
“Ben bu işten bir ş ey anlamadım,”  dedi Hüdai.
“Hüda i, sen dolguna  devem  et. Bak şimd i sana daha  da çok iş çıktı. Bırak  köprüyle  Müh­
endis  uğraş sın,”  dedi Vali. “Zat en ortada  bir iş bölü mü var, dolgu senin, köprü  Müh endis in 
sorumluluğunda.”
Somurttu  Hüd ai. Kend i teklif ettiği firmay ı neden  istem ezdi  şu Vali. Nereden  bulmuştu  bu 
zibid iyi? Keşke o Gürcü  baba- oğul zamanında  ortaya  çıksalard ı da kapsalardı işi. Hiç kaynam­
amıştı kanı bu keçi saka llıya, hiç. Erkek dediğinin saçı karı saçı gibi mi olur,  diye sorup  duruy­
ordu  önün e gelene. Haydi sakal ını sineye çeks indi,  kendinde  de vardı  bir kırçı l sakal, o saç 
neyin nesiydi öyle? Sıska mı sıska bir herif,  üflesen  uçacak.  Yeni bir teknik deni yormuş...  bur­
ası deneme  yeri miyd i? Ya beceremezse  ne olacakt ı, açılır  kapa nır yaylı yatak gibi ne menem 
72