yanlanndan geçerken. Radyolu kapıcı, yakında bir sıraya otur­
du. Radyonun gürültüsü, yaratıklann sesini bastırdı. "Kalka­
lım mı dersiniz?" Karşılık vermediler . Bir iki tane boyayalım­
ını abiler geçti: simsiyah saçlı genç çingeneler. Hikmet, süet 
ayakkabılannı giymişti; ona da, tozunualalımmıabilik tasladı­
lar. Hüsamettin Bey bir simit parçası daha attı: "Bu ihtiyarlarla 
ne alıp veremediğin var senin?" Bekçiyi gördüler, balık besle­
mesine son verdiler. "Ağızlan da kokuyor albayım. Çiğnerken 
avurtlan içine çöküyor. Umumi yerlerde haklan yok." Bir va­
pur, kalın ve boğuk boğuk öttü. Yaratıklardan bir tavus kuşu, 
çirkin sesleri içinden en kalın olanıyla karşılık verdi bu düdü­
ğe. "Kendisi gibi garip bir kuş sandı arabalı vapuru, albayım. 
Uzak ülkesinin özlemiyle karşılık verdi ona. Hüzünlü bir çağı­
nş sandı vapur düdüğünü. Ben de hüzünlüyüm, ben de hü­
zünlüyüm dedi bu kocaman, bu yüzen kuşa. Ben de karada 
yalnızım. Sinirlenme garip kuş." Büyük kuşla küçük kuş, 
uzun uzun söyleştiler; oysa büyük kuş, aynı büyük kuş değil­
di. Tavusun ilk konuştuğu yaratık, arabalannı boşaltıp çoktan 
gitmişti; bu gelen yenisiydi. Hikmet, tavus kuşuna durumu 
açıklamağa çalıştı: Bak garip kuş bunlar farklı yaratıklar, adlan 
bile aynı değil." Sonra vazgeçti. Arabalı vapur da tavus kuşlan­
nı ayıramazdı. Biz zencileri ayırabiliyor muyuz? 
Yaratıkları görmeğe giden köylüler döndüler. Birbirlerini 
itip kakmalarınd an, yaratıklan seyretmekten memnun kaldık­
lan anlaşılıyordu. Radyolu kapıcının yanına oturdular. "Alba­
yıın, radyo değilmiş adamın çaldığı. Bir çeşit pikap bu. Apart­
manda çaldırmıyorlardır ona. Ev sahipleri de böyle bir parka 
gelmezler elbette; onlar halk mı?" "Bekçi gitti; şu hayvanlara 
biraz daha simit ver Hikmet." "Onlar hayvan değil albayım, 
balık. Duymasınlar." Köylüler radyopikaplı kapıcının elindeki 
yaratığı baktılar. "Hemşerim, Kor Veysel'in plağı var mı?" 
"Yok." Hiç insafları yoktur: Sevdikleri bir ozana bile kör der­
ler. "Neden yalnız ben cezalandırılıyorum albayım?" Kor Vey-
94