Aynı gülümseyiş yineliyor:
.. o unutuş.. bakın işte
bu ağırlığı taşıyamıyorum. Sözverdi.
Pekâlâ, öyle olsun, sözverdiler...
Elden ayaktan düşmemeye bakmalı.
En küçük inancım yok.
inanç? Sahi, inanç aslında bunun için gereklidir, değil mi?
Ne için dediniz?
Birkaç çeki odun, bir torba kömür, demek istiyorum, iki kaşık çorba, başınızı sokacağınız  
bir dam altı, sırtınızı örtecek bir yorgan...
Burada dünden bir tabak kıymalı ıspanak kalmış, ister misin?
Öpüşmeyecek miyiz?
Kar dindi mi? Soba yanıyor mu? Dam akmıyor mu?
Kar yağarken size dokunamaz mıyım, bana dokunamaz mısınız?
Tam sekiz soğan doğramıştım, ellerim kokuyordu.
Uyansana, uykunda kıymalı ıspanak sayıklıyorsun; sedye sedye, diye inildiyorsun, uyan  
hadi!. Arzın merkezi soğuyor.
Hasta mısın nesin, uyan! Durmadan soğuyor.
Soğuyan senin ayakların. Her zaman soğuk.
Bırak sayıklamayı artık,
hadi uyan, şişşt, şışşt uyan!..
Rahat ver,  üşüyorum.  Yorganı  hep  kendi  üstüne
çekiyorsun.
Tenleri birbirine bukadar yakın gelmişken, bir yatakta kimbilir kaçıncı saat geçmişken  
tuhaf; ikisinin de sırtında ürpertiler.
"Bir pencere mi açık?"
"Esinti. Sanırım kapıdan geliyor."
Sütsü maviliğin üstünden kocaman kurşuni bir bulut geçmekte, görüyor musunuz?  
Gölgelenen karton kent, camda-
ki belli belirsiz kımıltıları kısa bir süre için keskinleştirmektedir.
Kadın, sırtındaki ürpertiye aldırış etmeden kendini dip dalgalara bırakmış gidiyor.
Viyolonselin iniltili yalnız uğultusuna şimdi birinci ve ikinci kemanların kelebek kanatlan  
eşlik etmekte; deniz tırtılı, bindiği kanatlar üstünde dip dalgaları kovalamakta; derken  
kadını da yanına çekmektedir.
Söylendiğine göre, mağara uğultularının doruğa yükseldiği, sonra ağır ağır söndüğü yere  
kadar gitmişler.
Ve kadın, nedense, bal tatlısı bir sesle eklemiş:
"Evet, oradan."
Adam da eğilmiş, onu tam beklediği yerden, orta çukurundan öpmüş. Yıllar sonra ise  
şunu yazmış:
Evet, oradan. Bu iki sözcük, piyano tuşlarına iki yeni vuruş gibiydi. Bitişi haber  
vermiyordu, başlangıca çağrıydı. Sonuçta, girdiğimfz mağarada büyülenmişçesine  
kalakaldık, ilk deniz mağarası. Orada, çeşit çeşit kabukları içinde kayalara tutunmuş,  
kendini koruyan, savunan ve başkaldıran sayısız canlı. Kimisi tek kapaklı, kimisi deniz  
atı, kimileri su tozları. O kadar küçük. Bana en tanıdık gelenler ise, deniz kestaneleri...  
Duyargaları yosunları sakınganlıkla yokluyordu. Ancak, değişik, yüzeydekinden çok