he” adı verilen ve görünmeyen bir varlıktan, bir deyimden
ibaret bırakmıştı. Fakat, bütün bu soyut kavramlar arasın-da, anahtar denen somut nesneyle kolayca açılan -tabiiapartmanın dış kapısı için aynı kolaylıktan bahsedilemezdi-bir kapının gerisinde, içinde yaşanan ve elle tutulabilen be-lirli hacimlerin varlığı inkâr edilemezdi. Dairenin içine gi-rince de bazı küçük aksaklıklar... duşun tepenizden akma-ması, sıcak suyun tam yıkanırken soğuması, mutfakta evye-nin sık sık tıkanması, hamamböceklerinin alışkın hareket-lerle bütün odalarda dolaşması gibi küçük ayrıntılar.
İnsan bunları neden görür? Daha doğrusu neden bunlara
takılır aklı? Basit: demek yürümeyen birşeyler var. Evet,ama yürümeyen şey nerede? Eşyada mı? Yoksa.... T urguthenüz düşünemiyordu; yalnız bir huzursuzluk, huzursuz-luk bile değil, insanı bazı şeyleri yapmaya ve bazılarını yap-mamaya farkettirmeden iten ve davranışlarında, eski alış-kanlıklarına yabancı gelen küçük değişiklikler. Eve döner-ken acele etmek için bir ihtiyaç duymuyordu içinde, örnekolarak. Bu ihtiyaç eksikliğini de düşünmüyordu aslında; sa-dece, eve dönerken acele etmiyordu. Bazı eski alışkanlıkla-rı, unuttuğu hareketler, yokluyordu onu. Kitapçı vitrinleri-nin önünde biraz fazla kalıyordu, duraklara en kısa yoldançıkmıyordu; duraktaki insanlardan daha hesaplı davranıpdolmuşa, önce o binmiyordu; bu beceriklilik, kendisini üs-tün saymasında oldukça önemli bir noktaydı oysa. Hafıza-sında da bazı boşluklar oluyordu: kendini birdenbire, elin-de anahtarla kapının önünde buluyordu.
Ilık bir bahar akşamıydı. T urgut, rahat koltuğunda oturu-
yordu. Gözünü duvardaki rutubete dikmiş, bu koyu leke-nin içinde yer almaya başlayan beyazlıkların, bahara doğrugidişi gösterdiğini düşünüyordu. Üniversitedeki bir hocası-nın sözleri aklına geldi: her yapıda, alttaki bir tabakada ya-pılan küçük bir hatayı bile, onun üstüne koyacağınız daha
44