asılı kaldı dudaklar ında. Yüre ğim eridi. Karde şimi kucakla - 
dım. O da bana uzun zamand ır ilk defa s ıkı sıkı sarıldı. İşte 
o an sand ım ki her şey düzelecek, Şems'le aras ını yapacak. 
Sandım ki evimiz o eski ahengine kavu şacak. 
Meğer ne safm ışım. Herhalde daha fazla yan ılamazmışım. 
Kerra 
Konya, 22 Ekim, 1245 
 
Bir Allah bilir ne konu ştuklarını. Geçen gün helva ikram 
etmek için yanlar ına gitti ğimde öyle ate şli konuşuyorlard ı ki 
beni fark etmediler bile. Ben ortal ıktayken Şems genellikle 
bir şey söylemez, varl ığım onu mutlak suskunlu ğa itermi ş gi- 
bi. İster muhte şem bir ziyafet haz ırlayayım, ister kuru ek- 
mek ikram edeyim, hep ayn ı ifadeyle te şekkür eder. Zaten 
hep az yer, di şinin kovu ğunu dolduracak kadar. Ama gel gör 
ki bu sefer tabaktaki helvan ın tadına bakmas ıyla gözlerinin 
parlamas ı bir oldu. 
"Helva ne kadar lezzetliymi ş Kerra, ellerine sa ğlık! Nasıl 
pişir din?" dedi Şems. 
O an bana ne oldu bilmiyorum. İltifatına sevinece ğim yer- 
de hiddetlendin. "Ne demeye soruyorsun? Anlatsam bile ay- 
nısını yapamazs ın ki!" 
Şems dediklerime hak vermi ş gibi hafifçe ba şını salladı. 
Bir şey söylemesini, hatta terslemesini bekledim ama yap- 
madı, öylece durdu. 
Bir süre sonra odadan ç ıktım ve onlar ı baş başa bıraktım. 
  
Doğrusu bu hadiseyi tamamen unutmu ştum. Ama bu sabah 
öyle bir şey oldu ki her şeyi yeni ba ştan hatırladım. 
sfc        %        ^ 
Ocak başmda yayıkta yağ yapıyordum ki avludan garip 
sesler duydum. D ışarı koşunca tuhaf bir manzaraya şahit ol- 
dum. Her yanda kitaplar vard ı; kuleler hâlinde üst üste dizil- 
miş, ha devrildi ha devrilecek, yüzlerce kitap ve el yazmas ı 
saçılmıştı ortalığa, bir o kadar ı da şadırvana at ılmıştı. Mü- 
rekkepleri çözüldü ğünden şadırvandaki su maviye çalmaya 
başlamıştı. 
Şems, gözlerimin önündeki kitap y ığınından bir kitap çek- 
ti, şöyle bir kar ıştırdı ve pat diye suya att ı. Baktım, Divanül 
Mutannahi. Kitap su yüzüne ç ıkar çıkmaz bir ba şkasına 
uzandı. Bu kez s ırada Feridüddin Attar'm Esrarname'si vard ı. 
Dehşete düşmüştüm. Kocam ın en sevdi ği kitaplar ı tek tek 
mahvediyordu! S ırada Rumi'nin babas ından kalma Kâmûs- 
ul-A'lâm' ı vardı. Rumi'nin babas ına hayranl ığını, bu eski el 
yazmasına olan dü şkünlüğünü bildi ğimden hemen dönüp ko- 
cama bakt ım. 
Ne var ki Rumi yana çekilmi ş kıpırtısız duruyordu. Beti 
benzi atm ış olsa da, elleri titrese de ses ç ıkarmıyordu. Akl ım 
almadı. Vaktiyle «s ırf kitaplar ının tozunu ald ım diye beni 
azarlayan adam gitmi ş, onun yerine, tüm kütüphanesini 
mahveden deliyi kenardan izleyen biri gelmi şti. Ağzını açıp 
tek kelime etmiyordu! Hiç adil de ğildi. Madem Rumi kar ış- 
mayacakt ı bu işe, ben kar ışacaktım. 
"Ne yapıyorsun?" diye ba ğırdım Şems'e. "Bu kitaplar son 
derece k ıymetlidir. Ne diye onlar ı suya atars ın? Sen akl ını mı 
yitirdin?" 
Şems bana yan ıt vermedi, ba şını Rumi'ye çevirdi. "Sen de 
mi böyle dü şünürsün?" diye sordu. 
  
254