zanmıştı . Hayata renkli bir tül perdenin ardından baktığım gibi, 
kapısından içeri girmeyi de ilk kez başar ıyordum . Burada, gece­
nin içinde, sonsuza dek oturabilir ve Kabuk Adam ile konuşabi­
lird im. Her nefeste birbirimizi daha derinden kavrı yorduk, bir 
başka ortak dil daha oluşuyordu aramızda. Zihinsel bir kucak­
laşmaydı bu. 
"Sen gerçek bir insans ın." 
"Bu ne dernek, Ton y?" 
"Gerçek bir kişiliğin var." 
"Teş ekkürl er." 
Cigara el değişt iriyordu . Hüzün, yoğun bir sis bulutu gibi 
yavaşça çökmeye başlamıştı . 
"Ben giderek hüzünleniy orum," dedim. 
"Ben zaten çok hüzünlüyüm ." 
"Sanırım seni çok özleyece ğim." 
"Ben seni özleyeceğime eminim ." 
Uzanıp ona dokunmak:, tıpkı bana yapmış olduğu gibi, par­
maklarımı sırtında dolaştırmak istedim. Sonra da ona sarılmak. 
Yap amad ım. 
"Ben hiç eğitim gör medim, zeki de değilim. Senin gibi zeki 
bir kadına ihtiyacım var. " 
"Ama sen çok zekisin Ton y!" 
Olağanüstü bir sevecenlikle konuşmuştum, bir türlü dile ge­
tiremediğim sevgimi, o önemsiz, sıradan beş sözcüğe sığdırmak 
ister gibi. Ona dokunamayış ımın ağırlığını onlar yüklenmişti . 
Sesimle okşuyordum Kabuk Ada m'ı, bir de bakışlar ımla. 
"Yolumu bulacak kadar sadece ." 
Bu adada kalıp kalmayacağımı sormuştu belki de ya da sor­
mak üzereydi. O zamanlar, bunun olanaksız olduğuna inanı­
yordum. Pasaportumun süresi iki hafta içinde dolacaktı, mas­
ter tezimi, labo ratuvardaki işimi yarıda bırakamazdım, üstelik 
de hiç param yoktu . Hayat ımı, bir sigara gibi orta yerinde fır­
latıp bir yenisiyle değiştirernezdirn ki. Hayat ciddi bir iştir! İş-
121