istedim. Üç aylık evliyken, Gökşin'e mektup at­
mıştım, "Bu adam kısır mı acaba, ben hala hamile 
kalmadım," diye . 
O yaşlarda ben, bir yandan öğrencilik, bir yan­
dan evlilik, bir yandan da çocuk istiyordum. Haya­
tın içine girip yaşama dair ne varsa hepsini kucak­
layıp büyük bir oburluk la, her şeyi yaşamak istiyor­
dum. Bu arsızlığım üzerine, hayat bana bir tokat 
attı, biliyor musunuz? Bana koca da verdi, çocuk 
da, dayanılmaz ağrılar, acılar da! Madem ihtirasla 
doktor olmak, insanlara yardım etmek istiyorsu n, 
dedi, al sana hastalık! Al sana ameliyat! Al sana ağ­
rı! Ameliyatın, ağrının, hastalığın ne olduğunu ya­
şayarak öğren! Anne olmak mı istiyorsun, al sana 
çocuk! Kalp damarlarından biri dar doğmuş bir ço­
cukla baş et, anneliği öğren! Seni gerçekten çok se­
veni, sevilmenin verdiği şımarıklıktan mı, yoksa ço­
cukluktan mı, ezdin geçtin? Al sana yüreğinde ha­
yat boyu taşıyacağın ince, derin bir sızı! Bir nevi 
pişmanlık! Yetmişli yaşlarıma girdiğimden beri her 
geçen yıl pişmanlığım artıyor. Dostluğun ne kadar 
önemli olduğunu insan yaşlanınca daha iyi anlama­
ya başlıyor çünkü. 
Evet, dersimi verdin, hayat! Teşekkür ederim. 
Bugün hayat çarkımı geriye sarmak mümkün 
olaydı, ne yapardım acaba? Gözlerim, kan ter için­
de polislerle birlikte kitapları, kutuları raflardan in­
diren oğullarıma takılıyor. Onlarsız kalmamak için, 
354