Adamın eli, bir onaylama belirtisi gibi karnın üstünde durdurduğu eli usulca sıkıyor,  
sonra onu avcunda okşuyor. Kadınsa, başını yastıktan biraz kaldırmış, boynunu uzatmış,  
adamı gözkapaklarından hafifçe öpüyor:
Demek sizi götürecek kalkmakta olan bir tren yok?
"Evet."
Bu şiirli tınıyı veren ağzın üst dudağının sol kıyısındaki sütlü kahve küçük et benini de  
tam o ân seçmiştir kadın. Gözkapaklarmı öpmekten dönen dudaklarını oraya değdirmek  
için güçlü bir istek duymaktadır. Bu ben sanki daha önce yoktu, şimdi yataktayken  
belirdi.
Garsonun bir tepsi üstünde şarap şişesiyle kendilerine doğru gelmekte olduğunu adam ne  
zaman seçmişti peki? O en tatlı gülümsemesiyle gülümseyerek:
"Yemeği beğenmediğiniz için cezalandırılıyorsunuz," dememiş miydi? "Geç de kalsa, tek  
başına da olsa, bu şarabı içeceksiniz galiba?"
Kendisi de aynı garsonu üstü yazılarla dolu aynanın başka bir küçük alanındaki  
yansımasından seçer gibi olmuştu, ama onu hiç görmemiş olmayı yeğleyip başını hemen  
çevirivermişti. Adama bakmıyor, ancak onu görüyordu, işitiyordu. Aynı tatlı  
gülümseyişle:
"Öyle mi?" dedi galiba. Demedi mi?
"Evet," dedi adam da; şiir dolu bir "evet."
Garson da, tepsi üstündeki şarap şişesi de gözlerinden
silinmiş, bu kez önden ve ağzıyla değil, parmaklarıyla kadının öteki kulak memesini  
bulmaktadır.
Bir yontu ustasının mermere dokunuşu, onu yoklayışı gibi dokunuyor oraya. Keman ve  
klavsen seslerini izleyerek, baş ve işaret parmakları arasında kadife yumuşaklığını  
duyuyor.
Kalıcı anlam kazanabilecek mermer bu işte, diyor keman, işte odanın okşayan sütmavisi  
aydınlığı.
Klavsen neredeyse sarsılıyor. Kadının bedenine büyük bir dalga yayılıyor; kendini bu  
dalgaya bırakırken: Korkma, demektedir sanki, korkma. Külaltı olmak yok.
işte odanın sütmavisi okşayan aydınlığı, işte dudakları onun. Dudaküstü beni işte.  
Birlikteyiz. Birbirimizin tenlerinde geziniyoruz.
Yumuşak. Hafif sallantılı.
Çok iyi.
Çok çok iyi.
Daha iyi.
Adam, avcundaki eli, kuşun tüylerini okşar gibi okşamaktadır. Dudakları kadının  
dudaklarını aramakta.
Öpüşüyorlar. Uzunca bir süre. içlerinde eriyişlerle.
Keman ve klavsen birlikte yükselmektedir. Sular da.
Yosunlar topluca salınmakta, incecik, tüysü uçları deniz kestanelerinin duyargalarına  
değmektedir.
Geçiş (kesintili, titrek:)
idam, biri dürtmüş gibi belli belirsiz sıçramıştı:
"Bir şey mi söylediniz?"
"Daha iyi," diyordum.