sanıyordu. İnsanlara inanmadığı zaman onlardan kaçıyor-
du. Söylenenlere inanmadığı zaman, inanır görünmenin,insanlara ihanet etmek olduğunu düşünüyordu ve bu iha-netinin anlaşılmaması için, ortalıkta görünmemeyi tercihediyordu. İnsanları, Metin gibi, bayağı bulduğu zaman ken-dinde de aynı bayağılığın bulunduğunu, başka türlü o in-sanla birlikte olamayacağını hissediyordu. Metin de, yalan-larına bu kadar kolay inanan bir insan olduğu için, Selim’iküçümsüyordu. Selim’in ilerde başkaldırmasını önlemekiçin, onun kişiliğini göstermek istediği anlarda cesaretinikırarak gelişmesini engelliyordu. Selim, kendisi gibi yalan-lar bulup söyleyemiyordu. Bu nedenle Metin, Selim’le bir-likte bulunmaktan çok hoşlanmıyordu. Selim, insanın yara-tıcı hayal gücünü öldürüyordu. Kambur duruşu, dağınıksaçları ve ütüsüz elbisesiyle Selim, insanı can sıkıntısı veümitsizliğe sürüklüyordu. İnsan ona bakınca, gerçi bir sürekendinden memnun oluyordu; fakat sonunda canı sıkılı-yordu.
Selim de can sıkıcı ve hayal kırıcı görünüşünün, insana
yeni heyecanlar ilham etmeyen pısırıklığının farkındaydı.Her gece yatakta bu durumdan kurtulmak için Allah’a yal-varıyordu: omuzları biraz daha genişleyemez miydi? Gittiğipartilerde bir kenarda oturup surat asmamak için acaba onadans öğretilemez miydi? Allah, Selim’e dans öğretmeye pekniyetli görünmüyordu. Her şeye kadir olduğu halde böyleküçük işlerde bile kullarına yardım etmiyordu. Üstelik buişlere Metin’i memur ediyordu ve Metin de Selim’in bece-riksizliğiyle alay ediyordu: Selim’in hiçbir şey öğrenemeye-ceğini söyleyerek gülüyordu. Selim ise, kendini Metin’e be-ğendirmek için çırpınıyordu. Bir yandan da Allah’a başvur-mayı ihmal etmiyordu: çok zayıftı, biraz daha kuvvetlene-mez miydi? Metin, izci takımında trampet çalıyordu, Selimde trampet bölüğüne alınamaz mıydı? Allah susuyordu.
433