Afalladım. Doğrusu bunu hiç dü şünmemiştim. "Hay ır, 
ama ne fark eder? Müridin olmak isterim. Seni kendime ib- 
ret alırım." 
"Boşuna konu şursun. Ben ne mür şit, ne mürit isterim. Yal- 
nız gezerim. Kimseye ibretlik bir hâlim de yok" diye tersledi 
Şems. "On Üçüncü Kural: Şu dünyada semadaki y ıldız- 
lardan daha fazla say ıda sahte hac ı hoca şeyh şıh var. 
Hakiki mür şit seni kendi içine bakmaya ve nefsini 
aşıp kendindeki güzellikleri bir bir ke şfetmeye yön- 
lendirir. Tutup da ona hayran olmaya de ğil." 
"Destur ver geleyim, ne olur" diye yalvard ım. "Hem her 
meşhur seyyah ın yanında muhakkak ç ırak nevinden bir yar- 
dımcısı olur. Ben de senin ç ırağın olurum." 
Şems düşünceli bir edayla çenesini ka şıdı. Bir an için ba- 
na hak verdi ğini sand ım.  % 
"Kızıl Çömez, bana yolda şlık etmeye gücün yeter mi peki?" 
diye sordu aniden. 
Hevesle ve gayet çevik bir şekilde z ıplayarak do ğruldum. 
"Elbette yeter! Gücüm özümden gelir." 
"Peki o zaman. Mademki benim müridim olmak istersin, 
işte ilk vazifen: En yak ın meyhaneye git, bir testi şarap al. 
Gel bu meydanda dik kafana, l ıkır lıkır iç!" 
Ağzım açık kalakald ım. Bunca zaman tasavvuf yolunda pi ş- 
mek için çekmedi ğim zahmet ve mihnet ve eziyet kalmam ıştı. 
Günde yüz defa yerleri cüppemle cilalamaya, dumandan göz- 
  
120 
lerim ya şarıncaya dek ate ş başında tencere tava kalaylamaya, 
paslı kapanlardan fare ölüleri toplamaya, k ısacası her türlü 
angaryaya hayli a şinaydım. Maneviyat ımı güçlendirmek ad ı- 
na bir oturu şta yüz so ğan doğramaya, koca kazanlarda ya ğlı 
pilavlar, ball ı hoşaflar haz ırlamaya, sabahtan ak şama eşek gi- 
bi çalışmaya alışkındım. Ama kalabal ık bir pazaryerinde, her- 
kesin gözü önünde şarap içmeye gelince, do ğrusu mezhebim o 
kadar geni ş değildi. Deh şet içerisinde kalm ıştım. 
"Tövbe Esta ğfurullah' dedim. "Babam duysa bacaklar ımı kı- 
rar valla. Ailem beni Baba Zaman'm zaviyesine iyi bir Müslü- 
man olmam için yollad ı, kâfir olup yoldan ç ıkmam için de ğil. 
Sonra elalem hakk ımda ne dü şünür? Konu kom şu ne der?" 
Şems yakıcı bakışlarla süzdü beni. T ıpkı o ilk gece ben ka- 
pı arkasından onu gözetledi ğimde oldu ğu gibi, nazar ıyla ezdi 
bitirdi yüre ğimi. 
Nihayet, hakk ımda hükmünü verdi, at ının yularlar ını çek- 
ti. "Kızıl Çömez, sen bana mürit olamazs ın" dedi. "Ba şkaları- 
nın ne düşündüğüne fazla kafa yoruyorsun. Ama bilsen ki^ba ş- 
kalarmdan kabul ve hürmet görmeyi ne kadar çok arzu eder- 
sen, onlar ın tenkit ye dedikodular ına da o kadar tak ılırsın." 
Şems'e yolda şlık fırsatını elimden kaç ırdığımı anlamıştım. 
Son bir gayretle kendimi savunmaya çal ıştım. 
"İyi ama sen bana 'git şarap al' deyince ben de sand ım ki iti- 
kadımın sağlamlığını sınamaktas ın. Beni bilhassa bu imtihana 
koşmadığını nereden bilecektim? İmanımı sınıyorsun sand ım." 
Şems kaşlarını çattı: "Bir ba şkasının itikad ının sağlamlı- 
ğını sınamak biz insanlara dü şmez ki. Bu Allah'tan rol çal- 
mak olur. Kulun iman ını ölçüp tartmak kul harc ı değildir, 
bilmez misin?" 
Çaresiz çevreme bak ındım. Dervi şin ettiği laflar ı tartıp 
biçtim ama hangi kefeye koyaca ğımı bilemedim. Kafam o ka- 
dar karışmıştı ki şakaklarım zonkluyordu. Nefesim s ıkışmış 
gibi yenimi, yakam ı açtım.