ya kadar git git bitmiyor. Ben hemen evden ftrladım, başla­
dım koşmaya. Baktığım her eczane kapalı, vakit geç olmuş. 
Derken bir bahriyeli takıldı peşime: Ben hızlanıyorum, o hız­
lanıyor; ben yavaşlıyorum, o yavaşlıyor. Sokaklar da pek ay­
dınlık değil. Böylece Osmnnbey'e kadar geldik." Profesör 
Mustafa İnan'ın eşi arkeolog Ja le Hanım gerçekten güç du­
rumdaymış. 'Neyse ben ilâcı buldum, perişan bir vaziyette. 
Şimdi düşünüyorum: o karanlık yola girdiğim vakit adam pe­
şimi bırakmazsa ne olacak? Ne yaparım o zaman? Neyse bir 
sokağa saptım ve bir apartmanın içine girerek saklandım. 
Bir hayli bekledim. Baktım adam geçmedi. Hemen çıktım 
saklandığım yerden ve bir koşu eve geldim. Koşarken hiç ar­
kama bakmadım korkudan. Eve vardım sonunda, ama soluk 
soluğa bitmiş bir vaziyetteyim. Mustafa yatakta. Al ilâcını 
dedim. ‘Liizum kalmadı,' dedi Mustafa, ‘Karnımın ağrısı geç­
ti’," Ja le Hanım gülüyor: "Almadı ilacı, geçti dedi. Ben işle 
önceleri onun hu durumunu böyle ciddiye alırdım. Paniğe ka­
pılırdım. Mustafa, böyle koca bir adam, ¡riyan, ölüyorum di­
ye yatağa yatınca doğrusu ne yapacağımı bilemezdim.“  Biraz 
kuruntuluymuş Mustafa İnan.
"Nazlıydı. Ailedekiler, onu şımartıyorsun derlerdi bana. 
Açık söylemek gerekirse, onun bana nazlanması, kendine 
böyle baktırması hoşuma giderdi. Benim asıl korkum onun 
sigara içmesiydi. Ben doğum sırasında, onun da hastaneye 
gelmesinden faydalanarak Mustafa’ yı tepeden tırnağa mua­
yene ettirdim. ‘Aman Mustafa Bey,’ dediler. ‘Çok feci durum­
dasın, sigarayı bırakacaksın, bütün bronşların tıkalı. Böyle 
devam edemezsin, sıhhatinle oynuyorsun.’ Ben de Musta­
fa'ya o sıralarda, 'Erkek çocuk doğurursam senden bir hediye 
istiyorum, dedim. Ben anlamamışım, Mustafa'nın aslında 
kız çocuğuna düşkünlüğü fazlaydı. Ben zannediyordum ki, 
her Anadolu erkeği gibi Mustafa da oğlan çocuğu ister. Biz 
de tabii o zamanlar meteliğe kurşun atıyoruz. Mustafa şaşır­
141