Orta Direk 275 
Bükülmüş Ali doğruldu . Deli gibi bir o yana, bir bu yana koşmaya başladı. 
Elif elini beline dolamış, onu seyreyliyordu. 
Yüzleri sapsarı, saman sarısına kesmişti. Giyitleri üstlerine yapışmış beden­
lerinin hatlarını olduğu gibi ortaya çıkarmıştı. Elif utancından elleriyle arada 
bir göğsünü örtüyordu. 
Ali koşarak geldi, çocukları ellerinden tutarak beraber koşturmaya başladı. 
"Koşun ha, koşun! Yağmur sonu koşmalı ki ... Yaaa ... Kanın kızışması gerek. 
Hasta ... Hasta ... olur ölürsünüz sonra ... Yaaaa ... " 
Elif de onların ardına düşmüş koşuyordu. Bir duruyor utanıyor, sonra gene 
koşuyordu. 
Meryemce başını kaldırdı. Çamura batmış çulun bir ucu üstünde kal­
mıştı. Gördü ki Aliyle birlikte Elif, çocuklar oradan oraya koşup duruyorlar. 
Düşüp kalka kalka. Suya, çamura batmışlar. İnsan oldukları belli değil. El­
lerini açmaya, ayaklarını oyuatmaya çabaladı yapamadı. Çabasını gören Elif 
ona yaklaştı. Koltuk altlarından tuttu ayağa kaldırdı. Meryemce ayakta dura­
madı, geri yere yığıldı. Elif yeniden kaldırdı. Birkaç adım yürüttükten sonra 
bıraktı. Meryemce bu sefer düşmedi. Kendi kendine birkaç adım attı. Son­
ra durdu. Yönünü Çukurov aya döndü. Gözlerini orada bir noktaya dikmişti. 
Epeyce böyle kaldı. Onun da giyitleri etine yapışmış, ıslanmış, kanadı kırık 
bir kuşa benzemişti. Islanıp, kanatlarını düşürmüş, tüyü darnur domur, boy­
nunu içine çekmiş bir kuşa. 
Eğildi, yerdeki değneğini aldı, değneğe dayandı. Birkaç adım daha attı. 
Koşanlara döndü baktı. Sonra gene yürüdü, yola düştü. 
Ali baktı ki, anası yönünü Çukura dönmüş, yola düşmüş gidiyor. 
"Başka çaresi yok," diye Elifi elinden tuttu. "İyi ki bu yoldan geldik. Söğütlü­
den gelseydik daha ancak iki günde varırdık çiftliğe. Bak değirmen gözüküyor." 
Bulutlar kaymış gitmiş, gökyüzü iyice açılmış, gün vurmuştu. Yavaş yavaş, 
gittikçe de gün kızdırıyor. Topraktan ağır, kalın bir buğu, bir sis kalkıyor. Az 
sonra Çukurova toprağı duman içinde kaldı. 
E lif yükü topluyordu. 
"Hepsi ıslanmış. Mıncık ınıncık Suya, çamura batınadık bir şey kalmamış. 
Un, bulgur, yataklar. .." 
Ali, Elif yakınır, öteberi yi toplarken, yanında durmuş, elini hiçbir şeye vur­
madan onu seyreyliyordu. 
"Bu yağmur kesilmez. Gündüz keser, gece başlar. Yiğidim, güzelim aslanım 
kırkikindi yağmuru. Ver Allahım ver! Ver ki şenelsin dünya. Çayır çimen, kurt 
kuş da Allah diye çağırıyor. Ver! Sellice ver!" 
Elifin elleri durdu, gözleri gene kocaman kocaman açıldı. Daha titriyor, 
dişleri vuruyordu.