hayallere sürüklenmiştim. Korkaklığımı insanlık sanmıştım. 
Yalnızlığı insanlık saymıştım. Batıda böyle şeylere önem ver­
miyorlar albayım. Biliyorlar bütün bunları: insanın ruhunu 
okuyorlar. Fakat onlar da mutlu değil albayım. Ne var ki, boş 
hayallere kapılmam ayı biliyorlar. Kaç asnn tecrübesi, kolay 
mı?" Düşünceye dalmış gibi yaptı: "Dün geceki rüyamı nasıl 
yorumlardı bu adamlar acaba?" 
"Bu oyunu biz hiç yazamayacağ ız," dedi Hüsamettin Bey. 
"Neden, albayım?" "Şimdi de rüyanı anlatacaksın. Bazen dü­
şünüyorum da, hangimiz ihtiyar diye, bulamıyor um. Söyle 
bakalım: Ne oldu dün gece?" 
"Benim gibi korkakları, rüyalannda bile rahat bırakmıyor­
lar albayım. bizim üniversitede bir hoca vardı; adı 'sosyal'le 
başlayan bir derse geliyordu. Rüyama girdi albayım. Fare ol­
muş ama, başı gene kendi başı. Masanın, yatağın altından, 
'Bütün hesaplarını biliyorum,' diye sırıtıyor, benimle eğleni­
yordu. Çok hızlı hareket ediyordu. O yaşta bir farenin bu baş 
döndürücü koşuşmasını kıskanıyor dum. Uzun yıllar hareket 
etmeden beklemesini bilmeye borçluymuş çevikliğini: Öyle 
söyledi. Onu şişlemek istiyordum; fakat bu ihtiyar fareden 
korkuyordum. Onunla konuşurken saygılı bir dil kullanıyor­
dum. Yüksek mevkiler de tanıdıkları vardı. Ben de Sevgi'yle 
yeni evliydim , iş arıyordum. Bana yaran dokunabilirdi. Fakat 
beni tersledi: Sözüm ona, hakkımdan fazlasını bile almışım. 
Yaşlı bir fare olmasaydı onu hemen öldürürdüm. Galiba ben­
den korkuyordu, polis çağırmak istiyordu. Üniformalı bir 
adam yaklaştı. Oradan uzaklaşmak gerektiğini düşündüm; 
fakat bir otel kapıcısıydı bu üniformalı adam. Onu payladım, 
üzerine yürüdüm. Bana aldırmıyordu. Neden böyle aşağılık 
rüyalar görüyorum albayım?" Sustular. 
"Rüyanın sonunu anlatmadın," dedi albay bir süre sonra. 
"Belki de bu rüyayı hiç görmedim albayım. Belki de, hiçbir 
şeyin sonuna katlanamadığım gibi, bu rüyanın sonuna da 
260