memişti, önündeki fincan doluydu. Kendisini tutamadı: 
"Çayın soğuyacak!" dedi. "Hadi, içsene!" 
Sonra: "Leylâ'nın sözünü kestim!" diye düşündü. Leylâ da 
dönmüş Ayşe'ye gülümsüyordu. Nigân Hanım, "Evlendirmeli 
bu kızı!" diye düşündü. Ayşe'yi cezalandırmak istediğini farketti. 
Mutsuz bir tavır takınarak gözleriyle Ayşe'yi işaret etti: 
"Az önce bana ne söyledi, biliyor musun? Piyano dersinden 
sonra gelip bizim onu almamızı istemiyormuş!" 
Leylâ: "Ah, söylememiştir, söylememiştir!" diyerek güldü. 
Nigân Hanım'm canı sıkılır gibi oldu. Kimse kimseyi ciddiye 
almıyordu. Kelimelerin hiçbir değeri yoktu. 
Birşeyler yapmak istediğini farketti: 
"Söyledi, söyledi," dedi. "Perihan da tanık." 
Daha sözler ağzından çıkarken çok saf buldu kendini. "Kızımı 
bile istediğim gibi azarlayamıyorum!" diye düşündü. Ama 
düşüncesizlik ettiğini de farkediyordu. "Ayşe'yi Remzi'ye ver­
meli!" Yok, bu da uymuyordu şimdi. Pastanede cansıkıcı, loş 
bir ışık vardı. Bir süre bunu düşünerek oyalanmaya çalıştı. Sonra 
pastaneden meyve şekerlemesi almaya karar verdi. Hangi şe­
kerlemelerden almalıydı? Rahmetli annesiyle Teşvikiye'deki 
konakta bütün kış armut şekerlemesi yerlerdi. Bunu hatırlamak 
hoşuna gitti, avunur gibi oldu. Bir şimşek çaktı, mavi bir ışık 
her yeri doldurdu. Yağmur pastanenin camlarına vurmaya başladı. 
Nigân Hanım, "Artık taksiyle döneriz!" diye düşündü. Gözlerini 
kırpıştırdığını farketti. 
9 
BİR GÜNÜN SONU 
Tramvay Harbiye'deyken, Refik, "Şimdi inmeyeyim! Nişantaşı'na 
Osmanbey'den yürürüm!" diye düşündü. Eminönü'nde tramvaya 
bindiğinde yağmur serpiştiriyordu. Karaköy'deyken iyice hız­
lanmış, Şişhane'de hâlâ dinmeyen bir sağanak başlamıştı. Arada 
bir şimşek çakıyor, yolcular pencerelerden dışarı bakarak gü­
rültüyü bekliyor, tramvay da rayların içinde hafif hafif sallanıp 
146