"Kusura bakmayın, buraya gelmeden önce içtim," dedi yeniden. "Bütün hayatım 
boyunca eğ itimsizlerin, baş ı örtülü teyzeler- 
QKHAN KEi,U 100                        İ L HALK KÜTÜPHANESİ  
ı\a jcyıı lıcııuı yıc - le eli tespihli amcaların inandığ ı yoksulların Allah'ına inanmadığ ım için 
suçluluk duydum. İ nançsızlığ ımın mağ rur bir yanı vardı. Ama ş imdi dış arıdaki ş u 
güzel karı yağ dıran Allah'a inanmak istiyorum. Dünyanın gizli simetrisine dikkat 
kesilmiş , insanı daha uygar, daha ince kılacak bir Allah var." 
"Var tabii evladım," dedi Ş eyh. 
"Ama burada sizin aranızda değ il o Allah. Dış arıda, boş  gecenin, karanlığ ın, 
garibanların kalbine yağ an karın içinde." 
"Allah'ı tek baş ına bulacaksan git, gecenin içinde kar yüreğ ini Allah sevgisiyle 
doldursun. Biz senin yolunu kesmiş  olmayalım. Ama unutma ki ancak kendini 
beğenmiş mağrurlar tek baş ına kalır. Allah mağ rurları hiç sevmez. Ş eytan mağ rur 
olduğu için Cen-net'ten kovuldu." 
Daha sonraları utanacağ ı aynı korkuya kapıldı Ka. Buradan çıkarsa arkasından 
konuşulacaklardan da hoş lanmıyordu hiç. "Ne yapayım Ş eyh Efendi Hazretleri?" 
dedi. Yeniden elini öpecekti, caydı. Kararsızlığ ının ve sarhoş luğunun iyice fark 
edildiğini, kü-çümsendiğ ini hissetti. "Sizlerin inandığ ı Allah'a inanıp sizler 
gibi basit bir vatanda ş olmak istiyorum, ama içimdeki Batılı yüzünden kafam 
karışıyor." 
"Bu kadar iyiniyetli olman da iyi bir baş langıç," dedi Ş eyh. "Sen önce 
alçakgönüllü olmayı öğ ren." 
"Onun için ne yapayım?" dedi Ka. Gene de alaycı bir ş eytan vardı içinde. 
"Akşamları sohbet etmek isteyen herkes sedirin seni oturttuğ um şu köşesine 
oturur," dedi Ş eyh. "Herkes herkesin kardeş idir." 
Ka sandalyelerde, minderlerde oturan kalabalığ ın aslında sedirin köş esine 
oturmak için sıraya girmiş  olduğunu sezdi. Ş eyh'in kendisinden çok, bu hayali 
sıraya saygı duyduğ u, bir Avrupalı gibi bu sıranın en arkasına girip sabırla 
beklerse en doğ ru şeyi yapmış  olacağını hissettiğ i için kalktı, Ş eyh'in bir kere 
daha elini öpüp en kenardaki mindere oturdu. Yanında İ nönü Caddesi'nde bir çayhane iş leten kısacık boylu, yan diş leri altın 
kaplama ş irin bir adam vardı. Adam o kadar küçük, Ka'nm kafası da o kadar 
kanşıktı ki onun Ş eyh'e kendi ufak- 
101 -Ka Şeyh Efendi'yle- 
lığına bir çare bulsun diye geldiğ ini düşündü Ka. Çocukluğ unda Niş antaşı'nda çok 
kibar bir cüce vardı, her akş amüstü Niş antaşı meydanındaki çingenelerden bir 
demet menekş e ya da tek bir karanfil alırdı. Yanındaki ufak tefek adam onu bugün 
çayhanesinin önünden geçerken gördüğ ünü, ama Ka'nın ne yazık ki içeri 
girmediğ ini, yarın beklediğ ini söyledi. Derken otobüs ş irketinin ş aşı yöneticisi 
de sohbete katıldı; o da fısıldayarak kendisinin de bir kız meselesi yüzünden bir zamanlar çok mutsuz olduğ unu, kendini içkiye verdiğ ini, Allah'ı tanımamak 
derecesinde isyankâr olduğ unu, ama sonra hepsinin geçip gidip unutulduğ unu 
söyledi. Ka "Kızla evlendiniz mi?" diye sormadan, ş aşı yönetici "Kızın bize göre 
olmadığını anladık," dedi. 
Şeyh intihar aleyhine konuş tu sonra: Hepsi sessizce, bazıları baş larını 
sallayarak dinlediler ve üçü aralarında gene fısıldaş arak konuş tular: "Baş ka 
bazı intiharlar daha var," diye anlattı küçük adam, "ama devlet tıpkı meteorolojinin havanın daha soğ uk olduğ unu moral bozmasın diye saklaması gibi 
saklıyor: Kızları para için yaş lı memurlara, sevmedikleri adamlara veriyorlar." 
Otobüs ş irketinin yöneticisi "Karım da beni tanıyınca baş ta hiç sevme-miş ti," 
dedi. İşsizlik, pahalılık, ahlaksızlık, imansızlık intihar nedenleri olarak 
sayıldı. Ka her söylenene hak verdiğ i için kendini ikiyüzlü buluyordu. İ htiyar 
arkadaşı uyuklamaya baş layınca ş aşı yönetici onu uyandırdı. Uzun bir sessizlik 
oldu, Ka içinde bir huzurun yükseldiğ ini hissetti: Dünyanın merkezinden o kadar 
uzaktılar ki kimse oraya gitmeyi sanki aklından bile geçiremiyor, bu da dış arıda 
havada asılı durur gibi yağ an kar tanelerinin de etkisiyle, insanda yerçekimi 
dışında yaş adığı izlenimini uyandırıyordu.