AVLUDAKİ TREN 
iş getirenlere şaşarmış. Güç verecek yerde yılgı salarmış 
yüreğine: "Ya yapamazsan, ya bozarsan nasıl öderiz ... " 
Annemin bütün acılarını, dertlerini, sevinçlerini bili­
yordu o makine. Gözü gibi bakıyordu ona. 
Bir gün babamla fısıl fısıl konuşmuşlardı. Annemin yü­
zü bembeyazdı. "Ne isterlerse alsınlar," demişti, "ama 
makineyi vermem." Sonra makineyi arka bahçeye taşı­
mışlar, üzerini eski bir kilim parçası, tahta ve çuvallarla 
örterek gizlemiş lerdi. Çünkü eve birileri gelecekmiş, hi ç 
tanımadı ğımız adamlar . Ellerine geçirdikleri eşyaları alıp 
alıp götürecek lermiş. Çok korkmuştuk. Kimdi o adamlar? 
Neden gelip eşyalarımızı alacaklardı? 
"Çocuklar her şeyi bilmez," demişti annem. "Babanı­
zın işi bozuldu, ama düzelecek." 
Adamlar gelmemişti. İşlerin nasıl bozulduğunu anlaya­
madığımız gibi, nasıl düzeldiğini de anlayamamı ştık. Di­
kiş makinesi yeniden içeri taşınıp her zamanki yerine kon­
muştu. 
Birçok kız olurdu evde, sayıları yediye varan, kimi de 
sekize, dokuza çıkan terzi çırakları. Havası gitgide ağırla­
şan bir odada diker dururlardı. Annem çok çalışmaktan 
bunaldığı zaman onlara acır, sanat öğretip iyilik etmediği­
ni, ömür boyu çekecekleri bir belayı başlarına sardığını 
söylerdi. 
Arada aklımıza gelir, sorardık: 
"Anne," derdik, "ne zaman otobüse binip halama gi­
deceğiz?" 
"Buzlar eriyince," derdi. 
Kardeşimle ben kiremitliğin saçağından sarkan havuç 
gibi buzlara bakardık. 
"Buzlar da eridi anne," derdik. 
"Şu kara manto bitince," derdi o zaman da. 
Hep bir şeylerin bitmesini beklerdik. Ama o şeyler hiç 
bitmezdi. 
73