122
“O lsun" dedi Mensur. “Ben içerim senin payını. Günah be­
nim boynuma. Öldüğümüzde sen cennetten torpil yaparsın  
bana."
“Keşke o kadar kolay olsaydı" dedi Selma. “Yaradan katın­
da torpil diye bir şey yok! A llah’ın gözüne ancak kendi çaban­
la girersin."
M ensur dudaklarını çiğnedi. Karısının vaazlarını dinle­
m ek, mükem melen yapılm ış, pırıl pın l bir fiyonga bakmak  
gibiydi. Çekip çözmeden duramıyordu. “Duyan da Tann’m n  
ne düşündüğünü birinci elden biliyorsun sanır. Ne o, kafası­
nın içine mi girdin? Nereden biliyorsun O ne görüyor?"
“Çünkü her şey Kuran’da yazılı. Zahm et edip okusan sen  
de bilirdin" dedi Selma.
“Hadi ne olur, bir gün olsun kavga etmeden duramaz mısı­
nız?" diye yalvardı Peri. “Hiç değilse bugün?"
Mensur ile Selma, ayn yönlere baktılar suçlu suçlu. Konu­
yu değiştirip, gerilimi düşürmek için Peri hemen ekledi: “Ya­
kında İstanbul’a geleceğim düğün için."
H akan evleniyordu. H apisten çıkınca Akdeniz kıyısında  
ufak bir kasabaya yerleşen U m ut hâlâ bekâr olsa da, küçük  
oğlan Hakan sırasını beklemeden evlenmeye karar vermişti.  
Başta herkes bu sabırsızlığın altında bir bit yeniği aram ış­
tı: Belki de gelin hanımın karnında saklanamayacak bir şiş­
kinlik! Am a sonradan anlaşılmıştı ki bunca telaşm  tek sebebi  
Hakan’ın aceleci kişiliğiydi.
Yemeğin geri kalamnı sessizlik içinde geçirdiler.
H esabı beklerlerken Selm a kızının elini tuttu. “Hayırsız  
insanlardan uzak dur" dedi. “Oğlanların kaybedeceği bir şey  
yok. Kızlar dikkat etm eli."
“Biliyorum, anne" dedi Peri.
“Eğitim  önemli, tam am . Am a bir kız için daha önemli şey­
ler var, anlıyor musun? Onu kaybedersen diploma falan kur­
taramaz seni."