veriyor, bok her if. İnsanın konuşmaya nının Allah bin belasını 
versin. O insanlar ki, insan değil ki onlar, sanki bir bok her­
gele, sanki yeryüzünde bir tek taka boyacısı var, o da bu bok 
her i f sanki ... Ulan, altın üstün bir boyacı parçası. Şunun kuru­
muna bak! Kurumu çocuklara. Rahmi Ustanın karşısında süt 
dökmüş sümüklü bir kedi hergele. Adam deği l ki... Çocuk­
lara, çıraklara afur tafur, Rahmi Ustaya gelince karşısında el 
pençe divan. Adamsan ulan köpoğlu köpek, erkeksen, erkek 
olan Rahmi Ustanın karşısında da çocukların karşısında dur­
duğu gibi durur. Böyle sabahlardan akşamlara kadar kuyruk 
sallamaz. 
"Usta usta, iyi macun yapmıyorsun, boyayı pürtüklü vu­
ruyorsun." 
"Olur Rahmi Usta, baş üstüne Rahmi Usta, şimdi yeni­
den vururum , bir daha boya vururum. Kusura kalma Rahmi 
Usta. Haklısın. Dalgınlığıma gelmi ş ... " 
Eli ayağı, dudakları, tekm i l bedeni titrer köpeğin Rahmi 
Ustanın karşısında. İşini yapsa, tembell ik etmese, iki saatta 
bir fırça sallamasa ne diye böyle dalkavakluk etsi n Rahmi 
Ustaya. Adam olan kendi kendine, işine dalkavukluk eder de 
göte yakın yerden et yemez, değil mi? 
Muhterem Yoğuntaş, belki burada verdiler ona Yoğuntaş 
soyadım. Belk i de o köylü çocuğu, Dursun taktı ona bu soya­
dını. Dursun köyünden geldiği gibi. Hiç de dilini değiştirme­
miş. Hak huk muk, diye konuşuyor ama erkek adam Dursun. 
Hiç kimseye boyun eğmiyor, Ustaya bile dik dik konuşuyor. 
Hamdiye bile haftalığının yarısını vermiyor. Vermez o, canı 
sıkılırsa Hamdinin de herkesin de gözünü oyar. Haftalığını 
her cumartes i alır almaz doğru postaneye koşuyor , haftalığı­
nın çoğunu köyünd eki anasına yatırdıktan sonradır ki ancak 
geri kalan paraya el sürüyor. Çalışkan mı çalışkan. Usta ona 
saygıda hiç kusur etmiyor. Dursun, Ustanın yanından geçer­
ken, alimallah Usta bile saygıdan toparlanı yor. Hiç boş söz 
konuşmuyor. 
107