varda heybeler asılı. Saksılarda sardunyalar, vazoda 
karanfiller. Odasında Sultan adında bir hemşire ile 
Adil adında bir hademe vardı. Beni onl ara tanıttı, 
onlar çıkınca, konuşmaya başladık. Ben der dimi 
anlatırken, Sultan Hem�ire'yle Adil, çqitli neden­
lerle girip çıkıyorlardı odasına, soru soruyorlar, bir 
şeyler söylüyorlar dı. Onlarla olan iletişimine şaşırıp 
kaldım. Sanki o kişiler hemşire ve hademe değiller 
de onun arkadaşlarıyd ı, öylesine sıcak ve eşit bir ile­
tişim içindeydiler. Sultan Hemşire'nin arkasından, 
'Sultan benim sadece hemşirem değil, aynı zaman­
da kızımdır, çok değerlidir benim için,' dedi, 'on­
suz bu servis, böyle örnek bir servis olamazdı.' 
Bir şeye daha dikkat ettim, telefon çalıyor sık 
sık, telefonu koskoca profesör, 'Ben Doktor Tür­
kan,' diye açıyor. Çok etk ilendim. 
'Efendim, size hayır demeye gelmiştim ama 
vazgeçti m. İşi kabul ediyorum,' deyiverdim. 
'Hemen evet deme,' dedi, 'ben birazdan Lepra 
Hastanesi'ne gideceği m, sen de benimle gel, ora­
daki vaziyeti gör. Hoşuna giderse kalırsın.' 
Birlikte çıktık, bej rengi bir Murat'a bindik. Ben 
yanına oturdum. Adil bir sürü kutu, sargı bezi, alet 
edevat yükledi arabaya, arka koltuklar da tepeleme 
doldu, bagaj da. Bakırköy'e, hastaneye geldik. Ge­
tirdiğimiz eşyaların bir kısmını kendi yüklendi, ba­
zılarını bana verdi. Tabii geldiler yardıma ama o da 
taşıyor, hademe gibi. Hastanedeki odasına girdik. 
Gömleğini giydi, 'Şimdi hastaları dolaşacağım, sen 
264