sürecek uzun bir uykuya! Uyandığımda, Atilla çık­
mış olsun hayatımdan. Bir daha onu hiç ama hiç 
görmeye yim! 
Ev sahibemiz pikapa bir plak koydu, Ada­
mo'nun ballı sesi Tombe La Neige söylemeye başla­
dı. Bir başka arkadaş karşımızda durmuş, "Haydi 
bakalım, dansı siz açacaksı nız!" diyordu. 
Bütün gücümü topladım, "Çocuklar, gecenin 
keyfi kaçmasın diye söylemek istemedim ama, tam 
evden çıkarken bir küçük kaza oldu, merdive nler­
den kaydım. Sağımı solumu biraz incitmişim," de­
dim, "dans edemeyeceği m. Hatta biraz erken ayrı­
lıp evde dinlenm ek istiyorum." 
"Tevekkeli değil, sende bir tuhaflık vardı," diye 
bağrışarak, etratima toplandılar. "Ağrın var mı?" 
"Nereni çarptın?" "Başına bir şey oldu mu?" "Bir 
röntgen çektirelim mi?" 
Düştüğümü söylediğime bin kere pişman ol­
dum, yaşlar gözlerimden tişkırmak üzereydi. Tek is­
tediğim herkesin beni rahat bırakmasıydı. Yalnız 
kalmak istiyordum. Yalnız! Yapayalnız! Tek başıma! 
Atilla'nın, "Önemli bir şeyi yok ama hakika­
ten dinlenmesi iyi olur," diyen sesini duydum. 
Biraz sonra, sokaktayd ık. Koluma girmek istedi, 
kolumu şiddetle geri çektim. Yan yana, hiç ko­
nuşmadan, yürüyerek eve geldik. Evde, yatağın 
üzerinden yorganı, çarşafı ve yastığı alıp kocama 
uzattım. 
"Ben yatağımdan çıkmam !" dedi. 
130