RIFAT ILGAZ 
Kutuyu bıraktı büfenin üstüne, elini öptü. 
"Sen hiç merak etme!" dedi, "Gördüm geçen gün oyu­
nunu! Yakında gireceksin kadroya ! Antrenmanların, sa­
kın bırakma peşini!" 
Böyle, kimlere neler vaad etmemişti ki ... Adamakla 
mal mı tükenirdi? 
Çok oturmadı Şenol, saygılı çocuktu. 
Genç futbolcu çıkar çıkmaz, belediye meclisi üyesinin 
kızı Sevim, yapıştı kutuya: 
"Babacığım!" dedi, "Bunu halama götüreceğim ben!" 
"Kime götürürsen götür!" 
Sürdü, sürüştürdü Sevim, bayramlıklarını giydi, atladı 
bir dolmuşa. Yüreği küt küt ata ata çıktı merdivenleri. 
"Ya Ali Ağabey evde değilsee ... " diye düşünüyordu. 
Dokundu parmağının ucuyla zile. Kapıyı halası açmıştı. 
Saygıyla öptü elini. Yakışıklı evlat doğuran ananın eli, iş­
te böyle öpülürdü. Kutuyu, utana sıkıla koydu masanın 
üstüne: 
"Halacığım!" dedi, "Nerde Ali Ağabeyi m?" 
Halası da domuzun domuzuydu. Kızın yüreğine indir­
mek için: 
"Ali mi?" dedi, "Nişanlısına kadar gitti!" 
Daha fazla oturup da ne yapacaktı Sevim? Kimbilir ar­
dan çıkınca hangi meyhaneye gidecekti! Tadı kaçmıştı ko­
nuşmanın. Bir biçimine getirdi, gene öptü elini, girdi yola. 
Geceyarısına doğru, Ali Yılmaz, bulut gibi eve döndü. 
Annesi her zamanki gibi uyumamı ştı gene: 
"Nerde kaldın, merak ettim!" diye çıktı karşısına. 
"Bayram değil mi? Biraz oturduk arkadaşlar la!" 
Yalnız oturmamıştı, oturup içmişti de ... İlk defa hak 
verdi annesi. Ali Yılmaz ceketini çıkarırken, masadaki şe­
ker kutusuna gözü ilişti: 
"Kim geldi?" diye sordu, "Kimden bu kutu?" 
66