edebilirdi. Beni yeni tanıdığınız için garip gelmesin bu söz-
ler. Böyle sözleri dinleyebildiğinize göre benim ne önemimvar? Bazı şeylere kararlıyım ve ilk olarak da...” Başladığı gi-bi, sustu birdenbire. Bütün hayatımızı yersiz çekingenlik-lerle mi geçireceğiz Olric? Cesareti yalnız kafamızda mı ya-şayacağız?
“Kendimden mi bahsedeyim önce?” dedi Esat. Turgut ba-
şını kaldırdı. Kötü bir şey yok, kötü bir şey yok Olric. Ko-nuşacak, anlatacak. Derdimize bir yerinden dokunacak. Bi-zi yalnız bırakmayacak. Selim’e yaptığını bize yapmayacak.Bizim gibi o da bilmiyordu Selim’in nerelere vardığını. “Be-nim önemli olduğumu sanmıyorum bu olayda T urgut. Biriki yıldır görmüyordum Selim’i.” Esat da olay dedi Olric.Önemsedi. Onunla konuşulabilir.
Biraz kendini anlattı Esat. Ne kadar anlatılabilirse. Hukuk
Fakültesi’ne gidiyordu yıllardır. Bitireceğini ümit etmiyor-du. Üniversitenin havasını seviyordu: kantinde oturmak,toplanıp sinemaya gitmek. İmtihan zamanları, birlikte dersçalışmanın başka bir heyecanı oluyordu. Telaş içinde dersnotlarının aranması; kahvelerde, pastahanelerde, evlerde,sık sık güzel bahanelerle kesilen çalışmalar. Kırmızı kalemleönemli satırların altının çizilmesinde bile başka bir güzellikvardı. Paraya ihtiyacı olduğunu düşündüğü zamanlar bir işegirip çalışıyordu. “Kendime göre güzellikler buluyorum ya-şamakta işte,” dedi gülümseyerek. “İstemediğim şeyleri yap-mıyorum hiç olmazsa. Arkadaşlarım beni düzeltmeye çalışı-yorlar. Fakat hepsi beceriksiz bu konuda. Belki siz de şimdionlar gibi düşünüyorsunuz. Ya da düşünebilirsiniz. Her şeyiolduğu gibi kabul etmediğinizi seziyorum. Belki siz de Se-lim gibi, sezgi sözüne kızarsınız. Sizi kızdırmak için söyle-miyorum, fakat onu kızdırmayı severdim. Güzelleşirdi kız-dırılınca. Yazık ki son zamanlarda uğramıyordu. Son defaaltı ay kadar önce gördüm onu yolda. Dalgın ve üzüntülü
357