Aktör dostumdan aldığım kalpağı, yapma sakalı, önü fi­
şeklikli bir kadife ceketle pantelonu küçük bir paket yaptım, 
koltuğuma sıkıştırdım. Görülmekten korkarak tramvaya 
binmedim. Bir araba tuttum. Geç vakit Beşiktaş iskelesi'ne 
geldim. Oradan Kuzguncuk'a hareket eden son vapurla kar­
şıya geçtim. Üsküdar'a yürüdüm. Aralıayla Haydarpaşa'ya 
indim. Kuytu bir kahvede bir müddet eğlendikten sonra 
başka bir aralıayla Erenköy'e geldim. Saat onu geçiyordu. 
Fakat bire daha çok vakit var. 
Boş tarlalarda dolaşmaya başladım. Ay yoktu. Gece ka­
ranlıktı ama kötü bir karşılaşmayla tanınmak ihtimali vardı. 
Bu zamparalık rolümü mükemmel oynamak için nerede kı­
yafetimi değiştirecekt im? 
Semte yaklaştım. Aklıma Basri Bey'in boş köşkü gel­
di. Viranlığından dolayı kaç zamandır kimse tutmuyordu. 
Bahçeye girdim. Köhne binanın küçük kapılarından birini 
kuvvetiice omuzladım. Açıldı. Cebimden elektrik fenerini 
çıkardım. Örümcek ağları sarkan dar, tozlu bir aralıktan 
yürüdüm. Bir avluya, oradan basamakları çarpılmış, par­
maklıkları kopmuş bir merdivenden yukarıya çıktım. Orada 
burada kırık dökük, metruk eşya vardı. Elektriğin ortasında 
parlak bir S ile önümde yürüyen ışık dairesi mesafeye göre 
kah büyüyüp kah küçülerek harap parke ve duvarların üze­
rinde titredikçe, sağırndan solumdan kaçan gölgelerin ha­
reketlerine ayaklarımın altında gıcırdayan tahtaların sesleri 
karışarak manzara garip bir vahşetle canlanıyordu. 
İyi saatte olsunlara inanmam. Çünkü şimdiye kadar ne 
yüzlerini gördüm, ne de bir fenalıkianna uğradım. Çekti­
ğimiz felaketler cinden periden değil en çok ademoğlun­
dandır. 
Göze görünmeyenlerden korkmam. Çünkü onlara bir 
kötülük etmeye gelmedim. Bana niçin sataşsınlar . Fakat o 
viran çatı altındaki tenhalıkta, gecenin etrafıını saran siyah 
sükutunda, gezindiğim yerlerin ürkütücü yabancılığında yü­
reğe hafif çarpıntı getiren sıkıcı bir tesir var. Bilmem buna 
korku mu diyeceğiz? 
150