Süleyman uykulu uykulu: 
"Ne o? Sen misin İnce Memed?" diye sordu yavaştan. 
Memed: 
"Benim," dedi iftiharla. Sonra da ekledi: 
"Vakit geç. Ben keçileri süreceğim." 
Süleyman hemen kalktı. Gözleriyle kansını araştırdı. Kan 
çoktandır kalkmış inek sağıyordu dışarda. Kansına seslendi: 
"Çabuk İnce Memedin azığını hazırlayın." 
Kadın sütlü ellerini büyük bir tencerede yıkarken: 
"Kalsın," dedi, "gerisini de akşam sağarım." 
Azığı, el değer etek değmez, hazırlayıverdi. Ocakta kayna­
makta olan çorbadan da çorba koydu Memedin önüne. Me­
med, çorbayı bir anda sümürdü. Gözle kaş arası azığı beline 
bağladı, keçileri önüne kattı. Başından yağlanmış, eski şapkası­
nı çıkardı keçilerin üstüne doğru fırlattı: 
"Alloooş bre," dedi. "Yaşasın." 
Arkasından Süleyman: 
"Uğurlu kademli olsun," diye bağırdı. 
Memed, keçilerle birlikte gözden kayboluncaya kadar dön-
dü döndü ona baktı. 
Süleyman, sonra kendi kendine: 
"Vay ," dedi, "vay! Çocukluk ... " 
Kansı yanına geldi: 
"Gene dertlendin," dedi. "Derdin ne?" 
Süleyman içini çekerek: 
"Bak şu çocuğa neler etmiş keçi sakallı Abdi! Yürek parça­
lanır haline çocuğun. Babasını tanırdım. Mazlum, kendi halin­
de bir adamdı. Bak şu çocuğun haline! Canından usanmış da 
kendisini dağlara, kurdun kuşun arasına atıvermiş!.. Bak hele!" 
Karısı: 
"Bre Süleyman," dedi, "sen de her şeyi kendine dert eder­
sin. Gel içeri de iç çorbanı." 
28