"Canım benim! Ne şeker değil mi?" Şükran Teyze Semih Bey'in 
karısına dönerek gülümsedi. 
"A, demek onlar önceden tanışıyorlar!" diye düşündü Ayşe. 
"Herkes herkesi tanıyor! Herkes gülüyor. Herkes birlikte. Ben 
de onlar gibi olacağım, yaşayacağım!" 
"Piyano çalıyor musun hâlâ?" 
"Canım çekerse!" 
"Sakın evlenince bırakma! Remzi piyano seviyor mu?" 
Ayşe cevap olarak gülümsedi, piyanonun başına geçti, kapağını 
açtı, parmaklarını tuşların üzerinde gezdirdi, ama çalmadı. "Sevgili 
piyano!" diye düşündü. "Sevgili sedef odasında." Gene gülûm-
seyerek kalktı, eşyalara baktı. "Sedef takımlar... Koltuklar... Kü­
çükken örtülerineleki yaldız bacaklarıma batardı, oturamazdım. 
Gene de seviyorum o koltukları." Kadınların kendi aralarında 
bir sohbete başladıklarını farkederek odadan çıktı. "Sevgili büyük, 
büyük oda... Avizemiz... Yüksek tavanlara bakıyorum... Küçükken 
beni korkutan o melekler... Babamın sevdiği koltuk... Kadife kaplı 
koltuklar... Ayaklı lambanın boğumları... Büfenin camekânkırında 
sevgili annemin sevgili porselenleri... Bugün hangi takımı çıkarmıştı? 
Üzerinde mavi güller olanları mı? Ama onlar kınla kınla eksikliler." 
Aliye Hanım'a ve sonra avukat Cenap Bey'e gülümseyerek merakını 
doyurmaya büfeye doğru yürüdü. "Tabii kırmızılar!" Sonra her 
zamanki koltuğunda oturan annesinin yanına gitti. 
"Eee, nasılsın bakalım, kızım, memnun musun?" dedi Nigân 
Hanım. 
"Evet!" 
Osman: "Hepimiz memnunuz!" dedi. Cevdet Bey'in koltuğunda 
oturuyor, sigara içiyordu. 
"Yazık Perihan yok!" dedi Nigân Hanım. 
Refik: "Anne, çok hasla, biliyorsunuz!" dedi. "Ateşi otuzsekizdi 
öğleden sonra." Ayşe'ye döndü: "Ne kadar gelmek istediğini, 
bilmem söylemeye gerek var mı?" 
"Tabii, tabii... Hem şimdi o..." dedi ve Ayşe gülümsedi. "Çocuğu 
olacak!" diye düşündü. Ayağa kalktı: "Benim de çocuğum olacak. 
Şimdi nereye gidiyorum? Nişanlımın yanına! Benim de çocuğum, 
sedef takımları, eşyalarım..." 
Remzi bir arkadaşıyla konuşuyordu. Arkadaşı uzun boylu ve 
529