150 Yaşar Kemal -Dağın Öte Yüzü 
Elif gözlerini yere dikmiş, kocasının yüzüne bakamıyordu . 
Epey zaman, ikinciiyi geçeye kadar biri oluğun bir yanma, biri öteki yanına, 
oturdular kaldılar. Sonra Ali kalktı yükü açtı, kalan çuval parçalarını çıkardı. 
1ki çift de yün çorabı vardı. Bir çiftini yorganın arasından aldı, ayağına giydi. 
Çarabm üstüne de telisleri sardı. Bir iyice, sağlam sağlam bağladı. Gerisin ge­
riye, anasının yanına doğru, sabırsız, yola düştü. Elif de onun arkasına takıldı. 
Meryemcenin gönlünü almak gerekti. 
Bir buçuk saat kadar sonra çocuklar karşılarından geldiler. Gülüyorlar, eğle­
niyorlar. Hasan çarnlardan yalabuk soyuyor, kız elinden almak için onu kovalı­
yordu. 
Elif, durmuş kendilerine bakan çocuklara yaklaştı: 
"Evimiz şu ilerdeki pınarın başında. Yarın oraya. Bir ateş yakın. Tence­
reye su koyun. Onu da ocağa vurun. Korkmayın gecikirsek. Ateşi yakarsanız 
cin min ateş ışığına gelmez. Gelseler de çocuklara bir şey yapmazlar. Ayılar da, 
kurtlar da ateşten kaçarlar. Ateş yakarsanız, size hiç kimse yanaşamaz. Haydin, 
çabuk gidin." 
Hasan: 
"Bir büyük ateş yakarım ki ... Füüüt! Kocaman. Bir harman yeri kadar." 
E lif: 
"O kadar da büyük olmasın. Sonra orman yanar." 
Ummahan: 
"Ana, çabuk gelin," diye yalvardı. "Acımdan öldüm. Bir de yoruldum ki ... " 
Hasan: 
"Gelmeyin," diye onu karşıladı. "Yalancıktan söylüyor. Hiç acıkmadı." 
Ummahan: 
"Sen bat. Sümüklü !" diye sırtına vurdu. 
Hasan: 
"Sen bat," dedi. "Şimdi anam gitmez mi? Bumunu ezerim de, cin burnu gibi 
yassı ederim. Cinler de seni kendilerinden sanır, alır götürürler." 
Ummahan: 
·�naaa, bak oğlun durmuyor ı" 
E lif: 
"Dur Hasan," dedi yürüdü. "Dursana. Ne istersin kızdan?" 
Yan yana küçük bir yokuşu çıkıyorlardı. Boz toprakta gölgeler sallanıyor­
du. Oya gibiydi gölgeler. Elif, gözünü kocaman açmış, Alinin yüzüne dik­
mişti. Alinin yüzüne dayanılmaz bir acı çöreklenmiş gibiydi. Yüzü kınş kınş 
olmuş, gerilmişti. Bir yanı kıpırdar, oynar gibiydi. Hasta yüzleri gibi, yüzün-