beyazdı,  mum gibiydi. Adını  seslenmişt i Bayram.  Elmas  gözlerini zorluk la kaldırmış,  yüzüne 
bakmı ştı ama,  hiçbir şe y görmüyordu  sank i.
“Elmas  Hanım,”  demi şti, “Elmas  Hanım...  ben Bayram...  Nasıl san,  eyi misen,  bacı?   Bir ist­
eğün va ğ mı? Ne istirsen alı p da g elem çarşudan...”
Duvara  konuşmuştu  sanki. Elmas,  ne dese, ne sorsa  yanıtlamamışt ı. Sesini duyduğunda 
gözlerin e bir an değen bakışların ı kaçırıp,  gözleri ni sargıl ı ellerine eğm işti hem en. Hep önün e 
bakmı ştı sonra,  hiçbir şey duymuyor,  anlamıyor  gibiyd i. Yarım  saatten fazla  kalmışt ı Bayram 
yanında.  Bahçel erden  elleriyle toplayıp yıkadığ ı, bir plastik torbada  getirdi ği kayısıları  ikram 
edip yedirememiş ti.
“Boşuna  uğraşma  kardeş,”  demişt i bir hemşire,  “çorba  bile  içiremi yoruz.  Hiçbir  şey 
yemiyor ki, kayısı yesin. Nesi oluyorsun s en?”
“Tanı şın.”
“Akrabas ı yok mu  bunun?  Senden baş ka araya nı sora nı olmadı.”
“Buralı d eğel.”
“İyi de, çık tığında n erey e gidece k? Ç ıkabilir se yani. Çünkü bu gi dişle yakında ölür.”
“Ned en?” di ye bağ ırıvermiş ti Ba yram,  kendini tutamay ıp.
“Ölmek  istiyor da ondan.  Yaşamak  istemiyor.  Yanıkl arının  tedav isi, pansumanları  bir aya 
kalmaz  bitec ek. O zamana  kadar  açlığ ına dayanabilir  de yaşarsa,  nere ye gidecek, ne yapacak 
garip? Aklı uçmuş bunun.”
Hemşir e yanl arından  uzaklaşınca,  eğilmişt i Elmas'a  doğru  Bayram,  “Elmas  Hanım,”  dem­
işti, “gid ecek yerim yoh d eyü üzil irsen, üzilmey esen... benim e ve al ırık seni. 
Sokaklarda  kalmazsın,  korkma.”Elmas  hiç tepki vermemişt i. Gözleri  hep ellerindeydi. Bir 
süre daha o turmuştu Bayram y anında, n e yapacağ ını bil emeden. Gitmek üzere k alkmı ştı.
“Ben gelirem g ene,” demiş ti, “ök süz de s elam e diy, yolunu be kliy.”
Öksüz ad ını du yunca,  Elmas gözl erini ilk kez sar gılı ellerinden ayırıp yüzüne bakmışt ı Bayr­
am’ın.  Bir pırıltı, bir ışık mı yakalamış tı Bayram,  kadın ın gözbebe klerinde?  Ona mı öyle gelm­
işti yoksa? Acel e acele  çıkmışt ı hastan eden,  köyüne  dönmüştü.  Hafta  sonu,  Öksüzle  birli kte 
tekrar  gelmiş ti ziyar etine. Kucağında  uzun  yolda  yorulup  mızı klaya n oğlanı  zor zapt  ederek 
merd ivenler i tırmanmış, Elmas' ın koğuşuna varmı ştı. Elmas  sırt üstü uzan ıyordu,  gözler i kap­
alı. Saçlar ına bir y emen i bağlanmış tı.
“Elmas bacı,” d emişt i yava şça. Gözlerini bile açmamış tı Elmas.
“Baka sın hele, kimi  getürmişem  sana?”  Öksüz'ü  uzatmı ştı yüzüne  doğru.  Yanık ilacının 
keskin ve kötü kokusu  genzin e kaçınca  ağlamay a başlamı ştı Öksüz.  Gözlerin i aralamışt ı 
Elmas.  Oğlanı görünce  yatağında  doğrulup  oturmuştu,  yüzünde  bir ışık, bir tebessümle.  Anal­
ığının kara  gözlerini,  gülü şünü,  kokusunu  tanıyan bebe,  kolların ı ona uzatmış,  avaz  avaza, 
çığlık çığlığa ağlıyordu  şimdi.  Elmas  da sargıl ı kolları nı bebeğe  uzatmı ştı. Canını yakmakta n 
korkarak  usulca  bırakmı ştı Bayram,  oğlunu  Elmas'ın  kuca ğına.  Şimd i burun  burunayd ılar 
Elmas' la Öksüz. Bir dişi hayvanla  yavrusu  gibi kokla şıyor,  burunların ı birbirlerin e sürtü yor, 
birbirler inin boynuna gömülüyor ve tuhaf  mırıl tılar çıkar tıyorl ardı. Bebenin küçük e lleri, Elm­
as'ın saçlar ında,  Elmas'ın  dudaklar ı bebe nin yüzünde  dolaş ıyordu.  Elmas,  ne diğer hasta ları 
ziyare t edenl erden  ne de Bayramdan  hiç utanmadan,  hiç gocun madan,  memes ini çıkar ıp be­
benin ağzına  vermi şti. Bebe k mutlu  bir kedi yavrusu  gibi gurulda yarak  şapur şupur emiyordu 
süt akıtamayan,  kuru  memeyi.  Elmas' ın gözünden  yaşlar,  bask ından  beri  ilk kez süzülüyor, 
yanaklar ından  aşağı  kayıyor,  göğsüne  ve bebenin  üzerin e düşüyordu.  Bebe  ara sıra başın ı 
uzat ıp anas ının göğsünde ki tuzlu  yaşları  yalıyor,  tekrar  memesin e dönüyordu.  Bayram,  Bayr­
am'ın arka sında  dikilen hemşir eler,  komşu  yataklarda  yatan lar nefe s almaya  korku yorlardı  bu 
anın büyüsü bozulmasın  diye. Kadınla çocuk birbirleri yle iç içe geçmiş,  tek vücut  olmuş  gib­
iydiler. Neden  sonra,  Bayram  bebe yi almaya  kalkıştığında,  yine çığlık çığlığa ağlamaya  başl­