Ebulfazl Enveri melekleri kollarından dürterek: 
-Burada dünya kelamı caiz değildir. Birbirinizle söyle-
meden konuşunuz ... 
Lahur -Zo söylemeden konuşulur hiç? 
Enveri - Kalp lisanıyla söyleşiniz ... 
Mahur-Kalıp lisan bu da hangisidir? 
O esnada Enveri'nin eline bir el yapıştı. O da Lahur'un 
elinden tuttu. Lahur da Mahur'unkinden ... Hoygoygoycu­
luğal çıkan torbalı körler gibi birinin ayağı bir taşa çarpıp 
sendeleyince üçü birden sarsıla sarsıla yürüyorlardı. 
Gittiler ... Bu körebe adımlarıyla hayli yol aldılar. Yedek­
çileri ermişin de mi gözleri görmüyord u? Tümsekiere çatı­
yorlar, çukurlara girip çıkıyorlar, vücut vücuda, kafa kafaya 
karambol yapıyorlardı. 
Mahur'un içini kurt yemeye başladı. Kendilerini çekip 
götüren ermiş ne şekilde bir mahlfıktur. Onu görmek için 
yüreğinden kabaran merakı yenerneyecek bir hale geldi ... 
Gözlerindeki kalın mendili biraz sıyırıp bakabilirdi. Lakin 
bakmak cüretine kalkanın derhal kör olacağı haber veril­
mişti. Bu müthiş tehdide rağmen Ermeni mendili azıcık 
gevşetmek için el kaldırdığı esnada parmaklarının üzerine 
sessiz fakat bir çekiç gibi katı, adeta cildinin üzerine kan 
oturtan bir yumruk yedi. Ermenice bir küfür mırıldanarak 
elini çekti. O zaman anladı ki kendilerini yeden ermiş bir 
kişi değildir ve hepsi de pehlivan kuvvetinde kimselerdir . 
Mahur'un yüreğini ciddi bir korku titretıneye başladı­
ğı esnada nispeten düzlük bir yerde durdular. Uzakça bir 
mesafeden kulaklarına: 
-Azat .... 
sözü geldi. Bağlarını çözdüler . Hafif bir mehtap altında belli 
belirsiz bir kırlık manzarası içinde bulunduklarını gördüler . 
Etraflarında kendilerinden başka kimse yoktu. 
Eski devirlerde toplu halde dilenen dilencilerden biri, "Gökte melek, yerde 
her can ağlar" dedikten sonra, hepsi bir ağızdan "Hoy goygoy canım" 
diye makanu tamamlar ağlaşırlardı, bu nedenle bunlara halk arasında 
"goygoycular" denirdi. 
59