dan kaynaklan ıyor olabilirdi. Zaten hayatta hiçbir konuda  
sabitfikirli ve kat ı olmanın gereği yoktu; zira ya şamak de- 
mek habire de ğişmek demekti. 
Aziz ile Ella farkl ı zaman ku şaklarında yaşıyorlardı. Hem 
fiili hem mecazi olarak. Ella için zaman "gelecek" demekti. 
Gününün dikkate de ğer bir k ısmı sonraki seneyi, sonraki 
ayı, sonraki günü, hatta sonraki an ı planlayarak geçiyordu. 
Alışverişe çıkmak, bula şık makinesini tamir ettirmek gibi 
gayet süfli i şler dahi bundan pay ını alıyor, en ufak ayr ıntı 
planlanıp, titizlikle haz ırlanmış listeler ve takvimler şeklin- 
de çantas ının içindeki yerini al ıyordu. 
Oysa A-tiz için zaman şu an demekti. " Şimdi" dışında her 
şey bir yan ılgıdan ibaretti. Ayn ı sebepten ötürü, a şkın ne "ge- 
lecek planlar ı" ne "dünün hat ıraları" ile ilgisi oldu ğuna ina- 
nıyordu. A şk sadece şimdi ve buradayd ı. 
"Sufiyim. Vaktin o ğluyum. Şimdi'nin çocu ğuyum..." yaz- 
mıştı bir seferinde. 
Ella yan ıtında şöyle demi şti: "Habire maziyi de şmeye, gele- 
ceği didik didik planlamaya al ışkın bir kad ın için öyle tuhaf 
ki söyledi ğin..." 
Alaaddin 
Konya, 10 Aral ık 1244 
Babamın yoluna o tuhaf k ılıklı saçsız dervişin çıktığı gün 
orada de ğildim. Birkaç arkada şımla ava ç ıkmıştık, ancak er- 
tesi gün dönebildim. Konya'ya var ınca bir de bakt ım ki ba- 
bamla dervi şin tanışmaları tüm şehrin dilinde. Herkes ayn ı 
soruyu soruyor: Kimdir bu ne idi ği belirsiz adam? Nas ıl oldu 
da Mevlâna gibi bir âlim onu ciddiye ald ı, karşısında eğildi? 
  
206 
  
207 
  
 
  
Çocukluğumdan beri herkesin babam ın önünde e ğildiğini 
görmeye al ıştığımdan, gün gelip babam ın da birine benzer 
şekilde hürmet gösterebilece ğini aklımdan dahi geçirmiyor- 
dum. Benim babam ancak bir hükümdar ın ya da ba ş vezirin 
önünde diz çökebilirdi, bundan alt seviyedeki kimselerin de- 
ğil. O yüzden duyduklar ıma inanmay ı reddettim. Ne var ki 
eve geldi ğimde Kerra hikâyeyi do ğruladı. Bugüne de ğin üvey 
annemin yalan söyledi ğini ya da mübala ğa ettiğini duymad ı- 
ğım için, çaresiz inanmak durumunda kald ım. Demek babam 
çarşıda, herkesin gözü önünde çulsuz bir dervi şin elini öp- 
müştü. Dahas ı, Tebrizli Şems nâmmdaki bu davetsiz misafir, 
Kerra'nın dediğine göre bundan böyle bizimle kalacakt ı. 
Gökten zembille inercesine babam ın karşısına çıkan, ha- 
yatlarımızın orta yerine ta ş gibi fırlatılan bu yabanc ı kimdi? 
Kendi gözlerimle görmek istiyordum. Kerra'ya sordum: "Ni- 
ye karşımıza çıkmıyor bu adam?" 
"Şşş, sessiz ol" diye f ısıldadı Kerra endi şeyle. "Babanla 
derviş kütüphaneye kapand ılar." 
Uzaktan m ırıl mırıl sesleri geliyordu ama ne dediklerini 
anlamak mümkün de ğildi. Tam o yana se ğirtiyordum ki Ker- 
ra yoluma ç ıktı. 
"Beklesen daha iyi olur Aladdin. Rahats ız edilmek istemi- 
yorlar." 
Koca gün boyu kütüphaneden ç ıkmadılar. Sonraki gün de, 
ondan sonraki gün de... Bu kadar çok konu şacak ne buluyor- 
lardı? Babam gibi bir adamla alelade bir dervi şin ortak nesi