pençeleşir, yüz öyle bozulur ki tan ınmaz hâle gelir.  
Artık bu geç safhaday ım, göz kapaklar ımı kapatamaz du- 
rumdayım. Gözüm benden habersiz a ğlıyor, ağzımdan habire 
salyalar ak ıyor. Tutam ıyorum. Ellerimden alt ı tırnak düştü, 
yedincisi yolda. Ne tuhaf, saç ım hâlâ yerli yerinde. Herhalde 
kendimi şanslı saymalıyım. 
İşittim ki, Frenkler cüzaml ıları kale duvarlar ı dışına atar- 
mış. Şehrin kap ılarım da sürgüyle kaparlarm ış tekrar girme- 
sinler diye. Hâlbuki Konya'da öyle de ğil. Burada bir çan ta şı- 
yoruz üstümüzde. Bu suretle ahaliyi uyard ığımız sürece şe- 
hirde dolanmam ıza müsaade var. Dilenmemize de izin veri- 
  
138 
  
139 
  
 
  
yorlar neyse ki. Yoksa açl ıktan ölürdük. Cüzâml ıysan hayat- 
ta kalman ın iki yolu var: Birincisi ba şkalarından dilenmek, 
ikincisi ba şkalarına dua etmek. İkisi de kar ın doyurur. 
Nedense ahali biz cüzaml ıların dualar ının daha bir makbul 
olduğunu, Allah' ın bize ayr ı bir ihtimam gösterdi ğini sanıyor. 
Ne saçmal ık! Öyle olsa bu hâlde olur muyuz? Ama inanm ışlar 
bir kere. Bizden i ğrenseler bile, illâ ki onlar için dua ermemi- 
zi isterler. Hastalar ına, kötürümlerine, ihtiyarlar ına, başı 
dertte olanlara dua edelim diye biz cüzaml ıları çağırırlar. 
Karşılığında para verip karn ımızı doyurur, s ırtımızı sıvazlar- 
lar. Şu insanlar ı bir anlayabilsem! Sokaklarda cüzaml ılara it 
muamelesi yapanlar, ne vakit a ğır bir hastal ıkla yahut ölüm 
korkusuyla kar şılaşsalar, bizim dualar ımızdan medet umar- 
lar. Kamuda bir dirhem bile k ıymetimiz yoktur ama ölümün 
kol gezdi ği evler var ya, i şte oralarda sultan biziz! 
Ne zaman dua için tutulsam, ba şımı önüme e ğer, Arapça 
anlamsız sesler ç ıkarır, huşu içinde yakar ırmış gibi yapar ım. 
Ne yapay ım? Numara yapmaktan ba şka çarem yok. zira Al- 
lah'ın biz cüzaml ıları duyduğuna bile inanm ıyorum. Bana 
bunun aksini dü şündürtecek bir şey yaşamadım ki. 
Kârı daha dü şük olsa da dilencili ği para kar şılığı dua etme- 
ye tercih ederim. En az ından dilenirken kimseyi kand ırmıyo- 
rum. Cuma günleri haftan ın en ball ı günüdür. Tabii şayet ay- 
lardan Ramazan de ğilse: Mübarek Ramazan geldi mi dilenci 
kısmının kazanc ı tümden tatl ı olur. Hele Ramazan'm son gü- 
nü yok mu, şehirdeki her dilenci o gün cebini doldurur. O gün 
en iflah olmaz pintiler, cebinde akrep besleyen tipler bile sada- 
ka vermek için yar ışırlar. Ne kadar günah i şlemişlerse affolu- 
nur umuduyla, Ramazan bitmeden muhakkak bir hay ır yap- 
manın telaşıyla elimize ya yiyecek ya mang ır tutuştururlar, üç 
beş kuruş da olsa. Senede bir kezcik olsun insanlar dilenciler- 
den kaçmaz. Tam aksine soka ğa çıkıp köşe bucak dilenci arar- 
lar. Hatta bulduklar ı dilenci ne kadar sefil ve peri şan olursa o 
  
kadar memnun olurlar. Vicdanlar ı o denli rahatlar. Ne kadar 
eli açık, hayırsever olduklar ını ispatlayabilmek hevesiyle bir 
günlüğüne de olsa bizden i ğrenmeyi bile b ırakırlar. 
Doğrusu, bugün de gayet kârl ı bir gün olaca ğa benzer. Zira 
Mevlâna, hem vaaz hem hutbe için minbere ç ıkacak. Cami 
çoktan doldu, saflar s ıklaştı. İçeride yer bulamayanlar s ıra sı- 
ra avluya dizildi. Mevlâna nerede vaaz verse şehrin tüm dilen- 
cileri ve yankesicileri bala ü şüşen arılar misali orada topla şır. 
Nitekim hepsi buradalar. T ıpkı benim gibi haz ır ve naz ırlar.