16 Ekim 1975 
"İnsanlar biribirler ini durmadan öldürseler 
yeselerdi bu kadar çok insan olur muydu ?" 
Metin Selimi get irdi. Küçücük bir şey. Olacak gibi değil. Avuç 
içi kadar bir şey. Bu mu Selim? Ocağın yansın senin Selim gibi, 
hay Selim. Bacakları çöp gibi. Pantolonu dizlerine kadar çem­
renmiş. 
Selim beni görünce ne korktu, ne de ürktü. Öylece, yiğitçe 
gözümün içine baktı. Elini dimdik, azıcık da kasılarak uzat­
tı. Sonra asker gibi yürüyerek, dimdik, gitti surun dibindeki 
kayanın üstüne oturdu, gözlerini batan güne dikti. Aşağıdan, 
Londra Asfaltından biribirlerine girmiş otomobiller, otobüsler , 
kamyonlar, tankerler, arada bir de yük arabaları geçiyordu. 
Metinle ben de varıp yanına oturduk Selimin. Selim hiç hiç 
korkmuyordu . Hiç hiç korkmadığını her haliyle anlatıyordu. 
Öylesine ki az bir sürede kan ter içinde kadı. Bir kasılıyor, bir 
kasılıyor ... İlk sözü: 
"Şimdi artık ben hiç korkmuyorum," oldu. "Korkacak ne 
var bu dünyada değil mi, korkacak?" 
"Hiçbir şey yok," dedim. 
"İnsan insandan korkar mı, insan insanı yer mi hiç?" 
"Yer mi?" dedim. 
Metin köpeği bıyık altından gülüyor du. Ben arada, işi bo­
zacak diye ona sertçe bir göz atıyordum. 
68