34
İkindiüstü değirmeni Kara İbrahimin çeteleriyle candarma- 
lar sardılar. Memede teslim ol diye bağırdılar, Memed bir kur­
şunla karşılık verdi. Memede güldüler. Bu sefer kötü yakalan­
mıştı, artık hiçbir kurtuluşu yoktu. Az sonra bu yakınlarda ne 
kadar köylü varsa gelecek, değirmeni saracaktı. Memed düşü­
nüyor düşünüyor, bir çare bulamıyordu. Değirmene sağdan 
soldan yağmur gibi kurşun yağıyordu. Kara İbrahim ikide bir 
gür sesiyle bağırıyordu: "Boşuna kurşun yakma İnce Memed, 
değirmenden sağ çıkamazsın."
Memed hiç karşılık vermiyor, değirmenin penceresinin ya­
nma sinmiş, duman çıkan yerleri o da kurşunluyordu. Değir­
men toprak bir damdı, acaba üstünü delip içeriye yukardan 
ateş edebilirler miydi? Akıl ederlerse, buradan gerçekten de 
Memed sağ çıkamazdı.
Arka pencere, yan pencere, kapı arasında mekik dokuyor­
du. Bir ön pencereden beş on kurşun, bir arka pencereden, bir 
kapıdan... Bu dövüşü ne kadar sürdürebilirdi. Önce bir umut­
suzluğa düştü. Sonra mütevekkil, kendi kendine güldü. "Kur­
tuluş yok," dedi birkaç kez. "Bize artık kurtuluş yok..."
Kulaksız İsmail değirmenin kuytusuna gitmiş, tam köşeye 
çökmüş oturmuş, sanki olandan bitenden hiç haberi yokmuş 
gibi, sessiz, telaşsız orada oturup duruyordu. Dizlerini göğsüne 
dayamış, iki koluyla da dizlerini kucaklamış, başım da dizinin 
üstüne koymuştu. Gözlerini kırpıştırıyordu.
Kara İbrahim bir ara kızdı:
275