3 5]
rak, yem ektekilerin  m addi durum ları m üsaitti “çekip g it­
m eye” -  en azından teoride. K ahvaltı ya da brunch  yapar­
ken, spor salonlarında ter döker ya da arabalarım  sürerken, 
yurtdışm a taşınm aktan bahsederlerdi. H em en her zam an 
Batı’ydı bununla kastedilen. Yükselen deniz karşısında kum­
dan kaleler gibi yavaş yavaş dağılan detaylı, kapsam lı plan­
lar yaparlardı. Burada, alıştıkları kültürün bağrında, bildik­
leri sokaklarda, aynı geçm işi ve mizah anlayışım  paylaştıkla­
rı insanlar arasında iyiydiler, rahattılar aslında. Akrabalar, 
arkadaşlar, anılar, iş ve hayat bağlantıları dem irliyordu on­
la n  bu lim ana; rutinin verdiği güvenlik ve konfor hissi de ca- 
D efalarca plan yapar, hayal kurar; defalarca bırakırlar­
dı planların ve hayallerin ucunu. Ta ki b ir gün, b ir zam an­
la r düşündükleri “G idelim  buralardan” fikrin i hayata geçir­
m iş biriyle karşılaşıncaya kadar. G ıcık olurlardı o kişiye. Ka­
lanlar, hep kızardı gidenlere.
“İsveç de cennet sayılm az” dedi plastik cerrah, ortam ı yu­
muşatmak için.
Kim seleri ikna edemeyen yavan bir gerekçe. Yann Avrupa’ya 
dönecek, onlan sorunlanyla baş başa bırakacaktı. Onlar bura­
da bölgesel istikrarsızlık, politik çalkantılar, bom balar ve ku­
tuplaşm ış b ir toplum un yüksek tansiyonuyla uğraşırken, o 
herhalde bir kafede oturmuş, kahvesini yudumluyor olacaktı.
Peri anlayışla gülüm sedi anında dışlanan plastik cerraha. 
“Kalmak da kolay değil, gitm ek de.”
Z ira P eri biliyord u  ki geride kalanlar, bütün zorluklara 
karşın, k a lıcı ve sağlam  dostlu klan n  ve ah baplık lan n , ge­
niş sosyal ağların, ailevi dayanışm anın keyfini de sürerlerdi. 
H albuki tem elli göç edenler ya da göçm en ruhlar, aslında çok 
daha yalnızdı; parçalan eksik yapbozlar gibi, hep yanm ...
“Ya tabii tabii! A lpler'de yaşam ak pek zor olsa gerek” dedi 
alayla, gazetecinin attığı dirseklere rağm en hâlâ içm eye de­
vam eden kız arkadaşı.