yordu. Ağrının laneti bu Paşanın başına olsun, Beylerin başına 
olsun, diye başladı kavalı çalmaya. Kaval başka bir türlü, başka 
bir sesle dile geldi. Gülbahar bu yeni sesi duydu. Bambaşkaydı. 
Bu da Ağrının öfkesini söylüyordu. Söylüyordu ama dağı taşı 
ayağa kaldıran, dağı taşı eriten bir sesle.
Gülbahar zindana geldi. Babasından da korkuyordu. Ama 
ne olursa olsun bu kaval çalan adamı görmeliydi. Sofiyi bahane 
ederek kaval çalan Ahmedi gördü. İçinden ne olduğunu bilme­
diği sıcacık, dostça bir duygu geçti. Babasının yaptığına deli di­
vane olmuştu. Duvarın dibine oturup Ahmedin kavalını dinle­
meye başladı. Kendinden geçti. Bir şey yapmalıydı, bir şeyler. 
Babasının insaniyetsizliğini örtmek için bir şeyler yapmalıydı. 
Musa Beyin de yiğitliği hoşuna gitmişti.
O gün mutfağa girdi. Kendini seven kadınlarla birlikte zin- 
dandakilere çok güzel yemekler yaptı, adamlarıyla zindana 
gönderdi. Bunu anası duydu:
'Taşa bu yaptığını işitirse," dedi, "hepimizin boynunu vur­
durur."
Gülbahar:
"Bu kadar küçüldükten sonra ne yaparsa yapsın Paşa," di­
ye karşılık verdi.
Günler geçti. Kürt beyleri ne atı bulup getirebiliyorlar, ne 
de bir haber gönderiyorlardı. Musa Beyle Ahmet de zindanda 
yatıp duruyorlardı. Gülbahar çok gizli onlara yemek gönderi­
yor, arada sırada da zindana gidip onları uzaktan gözlüyordu.
Bir gün dayanamadı, Sofiye:
"Ben Ahmetle konuşmalıyım," dedi. "Bir gece zindana ge­
leceğim, söyle Ahmede."
Ahmedin sarışın, kıvır kıvır altın sarısı pırıltılı sakalı uzun­
du, dalga dalgaydı. Kirpikleri, iri, duru mavi gözlerine bir ke­
derli özlemi katıyordu. Uzun boyluydu Ahmet. Saçları kıvır kı­
vır alnına dökülüyordu. Uzun ince yüzü yaralı bir karacanm 
acılı yüzünü anımsatıyordu. Bütün insanların kederi, özlemi, 
tutkusu gelmiş de bu yüze birikmiş. Bir düşte, bir büyüdeydi 
Ahmet. Aydınlık bir buğu ardmdaydı yüzü. Görenin kanını 
kaynatan, uzak, bilinmez bir dünyanın ateşine alıp götüren bir 
tadı vardı duruşunun, bakışının. Gülbahar Ahmedi çok eskiler-
32