dtrarak arka sıralara doğru baktı, gülümsedi, ‘Çoktandır bu 
kadar müşteriye hasret kalmıştık,' dedi ve sanki bir gün ön­
ce söz veren kendisi değilmiş gibi ders anlatmaya başladı. 
İkinci dersin sonunda bekleme heyecanı 9on haddine varmış­
tı. Zil çalması yaklaşırken başını gene arka sıralara çevirdi. 
‘Beni bu yıl oldukça üzdünüz, biraz da siz üzülün bakalım,' 
dedi. Yılın son dersine kadar durum böyle devam etti; Hoca 
son derslerini dinletmenin yolunu bulmuştu. Son dersini de 
bitirdikten sonra, vize notlarının okunmasını bekleyen özlem 
dolu gözlere şöyle bir baktı: ‘Merak etmeyin, asistan arkadaş 
biraz sonra gelecek,’ Öyle ya, notlan okumak koca Mustafa 
İnan’a mı kalmıştı? Biraz sonra asistan göründü ve ders yı­
lında yapılan imtihanlara katılan bütün öğrenciler, vize al­
mış olduklarını öğrendiler."
Herkesi de idare etmek zordu doğrusu. Hocanın çeşitli 
konulara merakı olduğu bilindiği için, durmadan kapısını 
aşındırıyorlardı. B ir gün de bir fizik doçenti müzikle ilgili ça­
lışmasını 'üstad’a takdim etmişti. "Adam çıkınca kâğıtları 
hemen yırtıp çöp sepetine attı," diye anlatıyor Sacit Tame- 
roğlu: "Önce kendi konusunda bir şeyler yapsın,’ diye söylen­
di." B ir gün de öğrencinin biri, anlamadığı bir konuyu sor­
mak için girmiş odaya; Hoca problemin üzerinde düşünüyor, 
yeni ve ‘elegant’ bir çözüm buluyor: "Çocuk sevindi ve Ho- 
ca’nın üzerinde problemi çözdüğü kâğıtları toplayıp gitti. 
Mustafa Bey çok kızdı, ‘Görüyor musun Sacit?" dedi, ‘Çözüm­
lerimi bile bana bırakmıyorlar’.'' Bu aceleci öğrenciyi uyar­
maktan utanmıştı. Öğrenciler çoğu zaman ‘ilim’ için değil, 
‘idare’ ile ilgili olarak hocaya başvuruyorlardı. Aman hocam 
diyorlardı, şu dersin hocasına söyleyin de idare etsin bizi, 
durmadan sınıfta bırakıyor. Mustafa İnan da bir gün daya­
namadı, çünkü en iyi öğrencisi, bu dersten 20 üzerinden 9 
alarak kalmıştı. Mustafa İnan eski hocasına durumu anlattı; 
hoca da sevdiği öğrencisi Mustafa Inan’ı gücendirmek iste­
221