FAKİR BAYKURT
 
113
 
 
Kır Abbas geldi, Rıza'ya bir dirsek vurdu:
 
«Varıp Hamdi beyin başında 
ekşiyelim: «Hükümetin hangi 
kapısından girilecekse, düş önümüze, bize yeteri kadar çubuk
 
bul! .. Yoook, ben bu işi yapamam dersen, biz de Ankara, Çankırı 
köylerine dağılır, gıcık mıcık, bulduğumuzu dikeriz. Sonunda bağ 
hastalıklı çıkarsa bize kafa tutma! O
balı günahı senin boynunadır. 
Habarın olsun...» Böyle asılırız yakasından...»
 
Rıza, Kır Abbas’a şöyle bir baktı:
 
«Nerede bulacaksın Hamdi beyi?»
 
«Gider kasabada ararız! Kasabada eyleşmiyor mu?»
 
«Kasabada eyleşiyor emme adamın bize çubuk borcu mu var? 
Belki
m bulamadı, belkim bulmaktan caydı...»
 
Kır Abbas ciddileşti:
 
«Cayamaz!» dedi. «Söz verdi. Söz vermek başka şey vermeğe 
benzemez. Madem söz verdi, borcu var demektir...»
 
«Eyi madem git ara!» dedi Rıza. «Bulursan böyle söyle...»
 
«Söylerim!» dedi Kır Abbas. «
Siz de başka yerlere bakın. Hiçbir 
yerden bulamazsak, budama vakti, varıp bağı olan köylerden isteriz. 
Daha olmadı çulları satar, parayla alırız. İrezil olmaya nüzüm yok 
Irıza! Ortaya çıktık bir kere ...»
 
*
 
* *
 
Ortalık gittikçe soğuyordu. Sabah akşam köyün
 
-
köylerin
-
 
üstüne 
duman çöküyordu. Dağların başı dumana kesiyordu.
 
Kır Abbas, yamalı yırtık neyi varsa giyindi. Kalıbı bozulmuş 
fötrünü geçirdi başına. Yüzbir’in oraya geldi, bekledi. Geçen 
«otopos»lara el kaldırdı. İki tanesi silip geçti. Sakal bıyık bir
birine 
karışmış köylüler, dar kanapelere büzülmüşlerdi. Birinde bohça gibi 
bir kocakarı görünüyordu. Ardından tozlar yu
-
 
varlana yuvarlana 
kayıp gidiyordu. Acı duman bırakıyordu. Yolun iki yanındaki tarlalar 
toz içinde kalıyordu.