Boşluğa gebeydi sanki. Her geçen dakika, her yeni saat bi - 
raz daha büyüyordu içindeki bo şluk. Bir gün do ğuracaktı 
muhakkak, yüzle şmek zorunda kalacakt ı duygular ıyla. İşte o 
an ne yapaca ğını bilmiyordu. 
Yemekten sonra çocuklar odalar ına gidince masada tek ba- 
  
şma kaldı. Etrafını saran durgunluk a ğır geldi bir an, ev- 
hamlarının altında ezildi yüre ği. Saatlerce emek harcad ığı, 
alınteri döktü ğü yemekler gözüne hem s ıkıcı hem yavan gö- 
ründü birden. Fark ında bile olmadan kendine ac ımaya baş- 
ladı. Kırk yaşma basmak üzereydi. Tastamam k ırk sene ge- 
çirmişti bu dünyada. Hayat ını boşa harcam ış olmaktan kork- 
tu. Verecek sonsuz sevgisi oldu ğu hâlde ondan sevgi talep 
eden kimse yoktu. 
Aşk Şeriatı'na gitti akl ı. Şems-i Tebrizî karakteri ilgisini 
çekmişti. 
"Keşke etraf ımda öyle biri olsayd ı" diye m ırıldandı kendi 
kendine, şakayla kar ışık. "Hayat ıma renk gelirdi, oras ı ke- 
sin!" 
Aklına nedense deri pantolonlu, motosikletçi ceketli, uzun 
boylu, kara saçl ı, kara bak ışlı, gizemli bir adam geldi. Bir de 
bu adamın omuzlar ına gelen saçlar ı olsa, gidonundan rengâ- 
renk şeritler sarkan parlak k ırmızı bir Harley Davidson kul- 
lansa, de ğme gitsin. Hayalindeki görüntüye gülümsemeden 
edemedi. Iss ız bir otobanda son sürat giden yak ışıklı, seksi, 
gizemli bir Sufi motosikletçi! Şimdi yola ç ıkıp otostop yapsa, 
böyle bir adam da onu terkisine atsa, ne müthi ş bir şey olur- 
du ama? 
"Tebrizli Şems bir de benim el fal ıma baksayd ı, geçmişim- 
de ne görürdü acaba?" diye dü şündü. 
Acaba aç ıklayabilir miydi, neden böyle hiç olmad ık anlar- 
da zihninin ve benli ğinin kapkara endi şe bulutlar ının etkisi 
altında kald ığını? Bu kadar geni ş bir ailesi varken nas ıl olup 
da kendini böyle yaln ız ve kimsesiz hissetti ğini söyleyebilir 
miydi? Merak etti Ella, kendi etraf ında da bir hâle var m ıydı 
acaba? Varsa hangi renklerden olu şuyordu? Parlak m ıydı 
renkleri, yoksa solgun mu? Gerçi son zamanlarda hayat ında 
Parlak olan ne vard ı ki? Hiç olmu ş muydu peki? 
işte o an, orac ıkta, fırından yay ılan ölgün ışıkların aydın- 
  
60 
lığında mutfak masas ında yaln ız başına oturan üç çocuk an- 
nesi Ella Rubinstein bir şeyin fark ına vardı: Her ne kadar 
ayak direyip inkâr etse de, her ne kadar aleyhinde ileri geri 
laflar etse de, tâ derinlerde bir yerde nicedir a şka muhtaç, 
aşka hasretti. 
Şems 
Semerkand yak ınlarında bir kervansaray, Mart 1242 
 
Bir düzine yolcu vard ı kervansaray ın ikinci kat ındaki oda- 
da. Hepsi de yorgun, hepsi de yaln ızlığın yükünü de ğirmen ta- 
şı gibi boynunda ta şıyan ve rüyalar ına sığınan tüm bu insan- 
ların ortasında toz, ter ve küf kokan bo ş bir döşek buldum. 
Oraya sırtüstü uzan ıp, günboyu olanlar ı bir bir dü şündüm, 
tarttım. Acaba şahitlik etmeme kar şın, aceleden yahut gafle- 
timden dolay ı kıymetini bilemedi ğim, idrak etmekte gecikti- 
ğim ilahi bir i şarete denk gelmi ş miydim? Günümü ba ştan so- 
na bu nazarla gözden geçirdim. Uzun uzun Hakk'a şükrettim. 
Çocukluğumdan beri öteki âleme ziyaretlerde bulunur, ke- 
şifler yapar, gaipten sesler i şitirim. Rab ile konu şurum. O da 
bana kar şılık verir. Anlat ır, açıklar. Gün olur, bir f ısıltı kadar