12 
Hidayet: 
"Öyle bir kaçıyordu ki Bey," dedi, "arkasından kurşun ulaşmaz. 
Ben kurşunu sürdüm, tetiğe basacaktım ki ortadan kayboldu gitti. 
Ben böyle bir adam görmedim. Adam değil, şeytanın öz bir kardaşı. 
Derlerdi de Yel V elinin böyle bir adam olduğuna inanmazdım. Bir 
gün nasıl olsa yakalarım. Yakalar da onun canını cehenneme yollanın. 
Ben Muharremin öcünü yerde kornam Bey." 
Sıcaktı. Bütün konak, bahçedeki ağaçlar, otlar, pamuk fıdanları, 
toprak durmadan terliyordu. Derviş Bey de durmadan terliyordu. Üs­
tündeKi giyideri suya batmış çıkmış gibi olmuştu. 
Birden, uzaklardan bir tüfek patladı, kurşun geldi Derviş Beyin 
odasının pencere altına yapıştı. Bu birkaç gündür böyleydi. İlk kurşun 
yatsı vakti patlıyor, geliyor pencerenin altına yapışıyor, ikinci kurşun 
tam gece yarısı horozları öterken, üçüncü kurşun da tanyerleri ışırken 
geliyor pencerenin altına, ötekilerin oraya yapışıyordu. 
Önceleri Derviş Bey bu kurşunlara kızdı, köpürdü, dışarı çık­
mak, bu kurşunları atanı bulmak için can attı ama, kafesinden dışarı­
ya bir adım atamadı, çatır çatır yanan, boğucu, hamam gibi odasında 
soluk alamaz oldu, köpürdü durdu. 
Ne Hidayet, ne de öteki adamları bu kurşunları atanın yanına 
yaklaşamıyorlardı. Adamı pusuya düşüremezler miydi? Fakat ne sihir­
dir, ne keramet adamı bir türlü göremiyorlardı. Daha doğrusu Derviş 
Beye göremediklerini söylüyorlard ı. Derviş Beyse buna inanmıyordu. 
Bir gün bütün yürekliliğini üstüne topladı, canını dişine taktı, kum 
torbalarını bir el girecek kadar araladı, dışarıyı gözetlerneye başladı. 
Karanlık kavuşurken Akçasazdan bir atlının doludizgin geldiğini; 
akarsuyun öte kıyısındaki karacan ağacının yanında atın başını çekti­
ğini, hemen o anda da artan inip, kurşunu sıktıktan sonra gene arına 
' 
125