yordu. Efendisine sarılıp uyumayı adet edinen bu ayı, böy­
lece adamcağ ızı ısıtması sanki yetmiyormuş gibi, o soğuk 
kış gecelerinde üzerlerine örttükleri yegane battaniyeyi oğu­
l un azıcık kendine doğru çekiştirmesine tehditkar bir ho­
murtuyla karşılık veriyordu. Kısacası oğul nezdinde baba ve 
ayı tam bir ittifak halindeydi. Ancak baba böyle düşünmü­
yor, onlara, "Her ikiniz de benim evladıms ınız, neden geçi­
nemiyor sunuz?" diye dil döküp aralarını bulmaya çalışıyor­
du. Fakat ayı ve oğul pek barışacak gibi değillerdi. Günün 
birinde delikanlı, kendisine şarap parası vermeyen babasına 
bir sille çarpınca olan oldu ve ayı iki ayağı üzerine kalkarak 
hain evladı surların dışına kadar kovaladı. 
Bir haf ta sonra oğul yanında garip bir hayvanla eve çıka­
geldi. Tüylü, uzun kuyruklu , sakallı, insan misali bir mah­
luktu bu . Hatta babası, oğlunun yanındaki hayvanı ilk kez 
görünce onu bir tür insan sanmış, ne olur ne olmaz sakalına 
hürmeten yerinden şöyle bir doğrulur gibi olmuştu. Gel gör 
ki bu hayvan aslında sakallı bir maymundu . Merakı kabaran 
ayı bu hayvana yaklaştığında, maymun herhangi bir korku 
belirtisi göstermedi. Burunlarını yaklaştırıp uzun uzun kok­
laştıktan sonra birbirlerine olan merakları da söndü. Oğul 
babasına ayı değil maymun oynatacağını söylüyordu. Bu­
nu duyan ihtiyarın gözlerinden yaşlar boşaldı. Demek ki ai­
le meslekleri kendisiyle bitiyordu . Kendi dedesi, vaktiyle bu 
ayının dedesini oynatmış ve iki soy nesiller boyu birbirin­
den ayrılmaz olmuştu. İhtiyar adamın gözüne o gece uyku 
girmedi. Sabah olunca evdeki yegane battaniyeyi sırtına alıp 
ayısıyla birlikte evden çıktı. Yıllardır parsa topladığı şehri 
geride bırakıp karanlık çökünceye kadar kırlarda yürüdü. 
Gece olunca bir ormanda mola verip battaniyeyi yere ser­
di. Ayı her zaman olduğu gibi sıcacık postuyla sahibini ısıttı. 
Günlerce ormanlarda, dağlarda gezdiler. Adamcağız gün be 
gün eriyip bitiyordu. Sonbahar bitmek üzereyken bir mağa-
40