"Abdi Ağa var ya ... " dedi durdu. Gözleri bir noktaya dikil-
di. 
Süleyman: 
"Eeee?" dedi. 
"Hani bizim ağamız. Dursun onun tutması işte. Çift sürer. 
Abdi Ağanın çiftini sürer. O Dursun işte." 
Gözleri parladı. Azıcık duraladı: 
"Geçende bir doğan yavrusu tuttu ki!... O Dursun işte! Bil-
ı;lin mi onu sen, şimdi emmi?" 
Süleyman: 
"Bildim bildim," dedi. "Eee sonra?" 
"İşte onun köyüne gidiyorum. Dursun bana dedi ki... Bi­
zim köyde, dedi, çocukları dövmezler. Çocukları çifte salmaz­
lar. Bizim köyün tarlalarında, dedi, çakırdikeni bitmez. Ben, 
oraya gidiyorum işte." 
Süleyman: 
"Peki o köyün adı neymiş? Söylemedi mi Dursun sana 
hiç?" 
Memed sustu. Düşündü. Başparmağını uzun zaman ağzı-
na sokup, uzun zaman düşündü. Sonra birden: 
''Yok," dedi. "Köyün adını söylemedi Dursun." 
Süleyman: 
"Acayip," dedi. 
M em ed: 
''Yaa acayip," diye tekrarladı. "Biz Dursunlan beraber çift 
sürerdik Otururdu bir taşın başına. Aaah derdi bizim köyü bir 
görsen! Taşı toprağı altındandır derdi. Denizi var, çamı da var, 
derdi. İnsan denizin üstüne biner her bir yere gidermiş. Dursun 
oradan kaçmış. Bana dedi ki, hiç kimseye söyleme benim ora­
dan kaçhğımı. Ben de anama bile söylemedim." 
Süleymanın kulağına eğilip: 
"Sen de kimseye deme. Olur mu emmi?" dedi. 
Süleyman: 
"Korkma korkma," dedi, "hiç kimseye söylemem." 
Sonra gelin kalkh gitti. Biraz sonra sırhnda dolu bir çuvalla 
geri döndü. Çuvalı orta yere indirdi. Çuvalın ağzını açınca dı­
şarı pamuk kozalan döküldü. Kozalar temizlenmiş, bembeyaz-
19