"Bu silfid denilen hayali bir yaratığın dansı, su perisi gibi bir 
şey. Oyuncu, şakacı bir peri, en önemli özelliği kendisine doku­
nulduğunda ölmesi." 
"Mercan gibi." 
"Evet, mercan gibi. Sen köpekbalıkl arından korkar mısın 
Tony?" 
Yıllardır bu sularda dalan Tony soruma şaşırmıştı. Onlarla 
defalarca karşılaşmıştı. Köpekbalıkları çoğu zaman insana saldır­
mazlarmış ania eğer karınları açsa ... 
"Ansızın saldırır, yerinden bile kıpırday amazsın. Bir parça 
koparır, bacağından, sırtından ya da kolunu, olduğu gibi bütün 
kolunu koparır, uzaklaşır. 
Eline aldığı bitkinin yapraklarını hırsla koparıyordu bu arada. 
"Gittiğini sanırsın, tekrar gelir. Bir parça daha koparır. " 
Bir yaprak daha kopardı. 
"Artık hiçbir yere kaçamazsın . Oracıkta, öyle beklers in. Ama 
o tekrar gelir. Bir parça daha." 
Bütün yapraklarını yolduğu bitkiyi öfkeyle yere fırlattı. 
"Ne zaman biteceğini bilmezsin ." 
Çocukluğumdan, daha doğrusu on yaşımdan beri, sık sık rü­
yalarımda köpekb alıklarının saldırısına uğrardım. Beni tam par­
çalamaya başlarlarken dehşet içinde uyanırd ım. 
"Başka tehlikeler de vardır denizde , zehirli balıklar, yılanlar. 
O yılanı, dün yanından geçtiğin yılanı öldürdüm ." 
İster istemez yüzümü buruşturdum. Yılanın ölümünden 
ben sorumluydu m. Bir kez daha, aynı suçluluk ... Tony hemen 
anladı. 
"Eninde sonunda birini sokacaktı, bir insan ölmeden yılan 
ölsün daha iyi." 
"Evet, sanırım." 
"Gene de ... " 
Duraladı, yüz hatları gevşemiş, hüzünlü bir sevecenlikle dol­
muştu. 
85