İnsan deli olacak. Şu bazı insanlara bakıyor, bakıyor 
da gözünüz kör, kulağınız sağır mı, diye bağırası geliyor: 
Daha dün, daha dün bu milletin yobazı hem din düşma­
nıyla, hem milleti esir etmeye gelenlerle birleşti. Türk ileri­
cilerine karşı birleşti. Görmüyor musunuz, bir yobazın bir 
millete yapmayacağı ihanet yoktur. 
Kardeşleri düşmanla ölüm kalım savaşına girmiş­
ken, onlar kardeşlerini daha dün arkadan vurmadılar mı? 
Bunu Türkiyede bilmeyen var mı? 
Şimdi niçin çırpınıyoruz? Çabamız ne? Niçin açız? 
Yirminci yüzyılın ortasında, Avrupanın kıyıcığında hal­
kımız mağara çağındakin den daha beter bir hayatı niçin 
yaşıyor? Bütün bu soruların karşılığı: Yobaz izin vermedi. 
İnsan yeni düşüncelerle çağa uyar. Yobaz, memleketimi­
ze hiçbir yeni düşüncenin girmesine izin vermedi. Kolay 
kolay vermeye cektir. Yobaz, tuhaf bir yaratıktır. Yalnız çı­
karını düşünür. İşine geliyor mu, radyodan iyisi yok. İşine 
gelmiyor mu, o radyo, gavur icadıdır. 
Köy Enstitüleri açıldı. Gün yüzü görmemiş köylerden 
çocuklar gelip doluştular oraya. Yeni bir okuma türü, yeni 
bir hayat... Bozkır bir canlandı, Türk milleti ayağa kalkı­
yordu. Yüzyıllık uyuşmuşlu ğundan utanıyordu . Çocuklar , 
Enstitüye türküleriyle, oyunlarıyla, sesleriyle, güzel göre­
nekleri, gelenekleriyle geliyord ular. Gerçekten bu toprak­
tan olan ne varsa biraz daha güzelleşiyordu . Yobaz, mil­
liyetçi kisvesine girip, ağa kisvesine girip, politikacı olup 
Enstitülerle savaşa başladı. Onu yıktı. Hani milliyetçiydi­
ler ya! Milliyetçi insan, gün ışığına kavuşan bir milletin 
çocuklar ına, onların yaptıklarını reva görür mü? 
Bütün mesele gerici, sömürücü düzen sarsılmasın ... 
Ne olursa olsun halk sömürücülerin elinden kurtulmasın. 
39