da orman kapkara kesilmiş bir sağnak gibi gökten yere iniyor­
du. Orman üstüne üstüne geliyordu. Gene konuşmaya başladı. 
Ama bağıra bağıra konuşuyordu. Hem ormandan kaçarcasma, 
aksi yöne yürüyor, hem olanca gücüyle: 
"Giderim derim ki onlara... Giderim derim ki... Size de­
rim ... Size çoban olmaya geldim. Çift de sürerim ... Ekin de biçe­
rim. Derim ki benim adım Mıstık derim, Kara Mıshk. .. Anam 
yok, babam yok ... Abdi Ağam da yok derim. Sizin davarınızı 
güderim ... Sizin çiftinizi sürerim. Sizin çocuğunuz da olurum. 
Olurum işte. Benim adım İnce Memed değil. Kara Mıstık derler 
bana. Anam ağlasın. Olurum işte. Gavur Abdi Ağa da arasın 
beni. Çocuklan olurum işte." 
Sonra bağıra bağıra ağlamaya başladı. Karanlık orman akı­
yordu. Ağladıkça ağlıyordu. Ağlamaktan, yalnız, avazı çıkhğı 
kadar ağlamaktan müthiş bir tat duyuyordu. 
Yamaçtan aşağı inerken ağlaması kirp diye kesildi. Akan 
bumunu sağ kolunun yenine sildi. Yen, yamyaş oldu. 
Evin avlusuna geldiğinde karanlık kavuşmuştu. ötelerde 
birçok ev karamsı daha gördü. Bir an durdu. Düşündü. Bu köy, 
o köy mü ola? Kapının önünde uzun sakalı sallanan bir adam 
sernede uğraşıyordu. Başını kaldınnca sakallı, avlunun ortasın­
da, dikilmiş kalmış bir kararh gördü. Kararh kendisine doğru 
bir iki adım ath durdu. Adam aldırmadı. işine daldı. Ortalık 
iyice karannca adamın gözleri görmez olup, uğraşmayı bırakh. 
Ayağa kalkh. Soluna dönünce deminki kararhyı olduğu yerde 
öylece dikilmiş durup durur gördü: 
"Hişt! Hişt!" dedi. "Hiştişt! Ne işin var burada?" 
Karam: 
"Ben," dedi, "çoban olurum sana dayı. Ben çift de sürerim. 
Her bir iş yapanın size dayı." 
Sakallı adam kararhyı kolundan tuttu içeri çekti: 
"Gel hele sen içeri, sonra konuşuruz hepsini ... " 
İnceden bir poyraz esiyordu. Memed, tir tir titriyordu. Öy-
le bir titriyordu ki uçacak gibi. 
Yaşlı adam içerdeki kadına: 
"Ocağa odun at!" dedi. "Çocuk titriyor." 
Kadın: 
15