te o anda, birden, o korkunç, her şeyi bitiren cümleyi söyleyi­
verd im. 
"Tony, bütün gün hiçbir şey yemedim ve yemek saati az 
sonra bitecek. Daha sonra buluşalım mı?" 
Kahrolası açlığım, beni yemekten başka bir şey düşünmeyen 
bir hayv ana dönüştür müştü. İnsanoğlu, karnı açken, ne kadar za­
liı:nleşebiliyor, özellikle de kendinden daha aç birinin karşısı nda. 
"Sana biraz para verebilir im. Bu akşam için bir şeyler satın 
alabilirsin . Kusura bakma, ben de çok parasız ım." Cüzdanım­
dan on dolar çıkarıp ona uzattım. Ben gerçek bir insandım işte! 
Tony'nin yüzü elektrik verilmişçesine kasıldı, gözlerini yere in­
dirip üstdudağım ısırdı. Parayı aldığı anda aklım başıma geldi. O 
benim paramı hiç istememişti ki! 
Onu öldüresiye yaralam ıştım. Hem de bir tek düşüncesiz 
davranı şla. Her şeyi bir anda mahve tmiştim . Bir Japon samura­
yı ustalığıyla, tek bir kılıç darbesiy le, Kabuk Adam 'ı yok etmiş­
tim. "Cehenneme giden yolun taşlan iyi niyetle döşenmiştir ," 
derler ama ben buna inanmıy orum. Her iyi niyet taşını ters çe­
virin, altında bir alçaklık saklıdır. Cehenneme giden yolun taşla­
rı, bence korkuyl a döşenmiştir. İçimdeki insan uyanmıştı ve bü­
tün uyanışlar korku verici dir. 
"Peki, ben sonra gelirim ." 
Bakışları bütünüyle değişmişti artık, hayal kırıklı ğı, öfke, 
umutsuzluk ve tiksintiyle doluydu . 
"Kesinlikle gel, lütfen. Bu son gecem, bak, istersen, bir ko­
şu gidip bir şeyler yiyey im, sen burada bekle !" 
Geriye dönmek, hatamı düzeltmek için bir yol arayıp duru­
yor, giderek durumu daha da berbat ediyor dum. O pek övün­
düğüm zekim hiç de yardımcı olmuyordu . 
"Ama odada bir kız daha kalıyor, sana rastlarsa işler karışık." 
Lokantadan onun için de yiyecek bir şeyler getirmek geldi 
aklıma ama beni merakla izleyen seksen fizikçinin ortasında bu­
nu becerebilecek gücüm yoktu. 
122