17
“Benim yaşıma gelince senin de sabnn yetmez bu şehre” 
diye mırıldandı Peri.
“Benim yaşıma gelince ...” diye taklit etti Deniz, küçümser 
bir edayla. “Eskiden hiç böyle konuşmazdın.”
“Çünkü eskiden bu kadar berbat değildi ortam. Giderek 
her şey bozuluyor!”
“Hayır annecim, ondan değil. Sen yaşlanıyorsun da ondan” 
dedi Deniz, gıcık olduğunu belli eden bir sesle. “İnşam ihti­
yarlatan şey yaşı değil bu çağda. Konuşma şekli, giyinme şek­
li. Baksana haline!”
“Aaa, ne varmış halimde?”
Sessizlik.
Peri kaygıyla kıyafetine göz attı. O kadar da özenmişti hal­
buki. Takmış takıştırmıştı. Giydiği mor ipek elbise ile bon­
cuklu, işlemeli, şifon ceketi, yeni bir alışveriş merkezinin he­
men yanında açılan -sanki biri diğerini doğurmuş gibi- daha 
da yeni bir alışveriş merkezinden almıştı. Pahalı bir takım­
dı. Fiyata itiraz ettiğinde tezgâhtar hiçbir şey dememiş, du­
dağına kondurduğu müstehzi bir tebessümle bakmıştı öylece. 
“Paran yetmiyorsa ne diye geldin buraya kadın?n  dercesine. 
Bu yukarıdan bakış dokunmuştu Peri’ye. “Tamam neyse, alı­
yorum” diye kestirip atmıştı, gerçekten bu elbiseyi istediğin­
den emin olmadığı halde. Ve şimdi kumaşın darlığım tenin­
de hissediyor, rengin yanlışlığını görüyordu. Mağazanın flo- 
resan ışıklan altında cesur ve iddialı görünen mor, dışanda 
çiğ, hatta kasıntı duruyordu.
Beyhude düşüncelerdi bunlar, zira eve dönüp üstünü de­
ğiştirm eye zaman yoktu. Son üç beş yılda inanılmaz ser­
vet yapan bir işadamının yalısında akşam yemeğine davet­
liydiler. Adamın durumu sıra dışı bir şey değildi Türkiye öl­
çülerinde. İstanbul yeniyetme zenginlerle doluydu ve bir de 
mümkün olduğunca kısa yoldan para kazanmak isteyenlerle.
Gece geç vakitlere kadar süren bu tarz akşam yemekle­