yordum. Biz gittikten sonra, "Koskoca doktor 
böyle davrandığına göre, demek ki bu hastalık he­
men bulaşmıyormuş," diye konuştukları kulağımı ­
za gelmişti. Yavaş ama emin adımlarla, itimatlarını 
kazanarak hedefimize doğru yürüyorduk ve arada 
çok kom ik olaylar da yaşıyord uk. Zaten benim ba­
şıına nereye gitsem tuhaf bir olay mutlaka gelir' 
Çaldıran'ın sert yapısında dahi, bir komedi yaşama­
yı becerdim, çocuklar a eğlenecekleri bir konu ya­
rattım ... 
Ziyaret ettiğimiz köylerin birinde, iyice yaşlan­
mış lepralı bir kadın vardı. Gençliği nde tedavi ol­
mak için İstanbul'a gelmiş ve uzunca bir süre has­
tanede kalmış. Hastanede hayatında ilk kez tuvale­
ti görmüş, öğrenmiş. Köyüne dönünce babasına il­
le de tuvalet isterim diye tutturmuş. Babası kızını 
kırmamış, bahçenin bir köşesine, dört duvar ördü­
rüp, bir hela yaptırmış. Köyün tek helası, işte onun 
evindeydi. 
Taramalar sırasında muayene ettiğimiz bir an­
ne, köyün eteklerinde yaşayan lepralı kızını ziyaret 
etmemizi, rica etti. Kız yeni doğum yaptığı için, lo­
ğusa yatağından kalkamıyor, muhtarın evine kadar 
yürüyemiy ordu, biz ona gider miydik? Elbette gi­
derdik! 
Ben, Ayşe Yüksel ve bir kız öğrencimiz, kızın 
evine doğru yürümeye başladık. Ev gerçekten de 
biraz uzaktaydı, köyün son eviydi. Çantalarımızı 
taşımakta ısrar eden erkekler ve peşimize takılan 
322