sa boyverip  tüm  suyu  ve güneşi  onun  emmesini  kanıksamış  hantal, 
tombul  bir mantar  gibi  ablasına  yapışmış,  onun  yaşamının  kenarına 
ılışıvermişti.  Vasat  ve tutuk,  hımbıl  ve kıttı.  Sanki  ablasının,  kâh ze-
ki ve alımlı,  kâh fıttırık  ve ağlamaklı  olup,  iki kutup  arasında  mekik 
dokuduğunu  gördükçe  aklı  karışmış;  o da arada  bir yerde,  güvenli 
bir eşikte  durmayı  seçmişti.  Ağbisi  "bir  şey olmak",  ablası  "her  şey 
olmak"  isterken,  o da yıllar  boyu  yalnızca  "olmamak"  istemişti. 
Ateşmizacoğulları  içinde  evhama  karşı  en dayanıksız  olan  oydu. 
Evham,  ailenin  öteki  fertleri  için  dışarıdan  gelen  bir tehditten  iba-
retti.  Bu tehdidin  sebepleri  değişmekle  birlikte,  geldiği  adres  hep ay-
nı kalırdı:  kalın,  külrengi,  kadife  perdelerin  dışındaki  dünya.  Ziya 
Ateşmizacoğlu,  rüşvet  davasının  yeniden  açılmasından,  tutuklan-
maktan,  hapse  atılmaktan,  gazetelere  çıkmaktan  ve elâlemin  diline 
düşmekten  kaygı  duyardı  en çok.  Zeren  Ateşmizacoğlu'nun  başlıca 
kuruntusu,  çocuklarıydı.  Ardından,  köktendincilerin  palazlanması, 
yolda  yürürken  kapkaççıların  saldırısına  uğramak  ve göçük  altında 
kalmak  gelirdi  sırayla.  Zekeriya  Ateşmizacoğlu  ise yatakta  başarı-
sız olmaktan,  hayatta  aciz  kalmaktan,  kumar  borcu  olanlardan  ve 
korkmaktan  korkardı  ekseriya.  Zeynep  Ateşmizacoğlu'na  gelince,  o, 
korkulu-kaygılı-kuruntulu  kuyular  ile korkusuz-kaygısız-kuruntu-
suz okyanuslar  arasında  fütursuzca  gidip  gelen  bir sarkaçtı  zaten. 
Oysa  Zeliş  Ateşmizacoğlu  için  her şeyden  önce  soyut  bir şeydi 
evham.  Tıpkı  hava  gibi  hem  her yerdeydi,  hem  de ele avuca  gelmez. 
Rüşvet  davasının  yeniden  açılması,  kumar  borcundan  ötürü  mıhlan-
mak ya da aşın  dincilerin  iktidarı  ele geçirmesi  gibi  ihtimallerden 
daha,  çok  daha  tanımsız  bir şeydi.  Bir kere,  evham  insanın  dışında 
değil,  insan  evhamın  içinde  barınırdı.  Çünkü  korku  ve kaygı  ve ku-
runtu,  "her  şeyin  başka  türlü  olması  ihtimalinin  dehşetinden  bes-
lenir.  (İşte  evin,  arkadaşların,  vücudun,  ailen...  Bunlar  senin  ama 
maalesef,  bir gün elinden  alınabilir!)  Evham'a  gelince,  o, "hiçbir  şe-
yin başka  türlü  olmaması  ihtimalinin  dehşeti"nden  beslenir.  (İşte 
evin,  arkadaşların,  vücudun,  ailen...  Bunlar  senin  ve maalesef,  hep 
böyle  kalabilir!)  Ortaokuldayken  birkaç  kez  kız arkadaşlarının  ev-
lerine  gitmişti.  O zamana  değin,  anne  dendiğinde  kendi  annesinin, 
baba  dendiğinde  kendi  babasının  ve aile  dendiğinde  de kendi  aile-
sinin  karbon  kopyalarını  anlayan  Zeliş  Ateşmizacoğlu  için,  kendi-
106