çalmayı çok isterdim,” dedi donuk bir sesle. “Şimdi piyano-
ya oturur, kelimelerle ifade etmekte güçlük çektiğim bütünduygularımı, acılarımı tuşlara dökerdim. Bazen şiddetli, ba-zen yavaş basardım onlara. Kim bilir ne ince ayrıntıları var-dır o dokunuşların? Kelimeleri, daha önce, öyle kötü yer-lerde kullanmış oluyoruz ki, kirletir diye korkuyoruz duy-gularımıza dokunursa. Seslerin başka türlü bir dokunul-mazlığı var.” “Ben de sayfalarınızı çevirebilecek kadar nota-dan anlamak isterdim,” dedi T urgut aynı donuk sesle. Sonrahemen ekledi: “Beni durdurmazsanız pişman olursunuz.Bir yerde bana dur demek gerekir.” Süleyman Kargı başınısalladı. “Selim’i de durdurmazdım.” Gülümsedi. “Sizleridurdurmak mümkün değildir. İçinizden devam edersinizsonra.” T urgut: “Bizim metotu Selim size öğretmiş galiba,”dedi. “Üstelik, bizim gibi ipin ucunu kaçırıp halının üstün-de yatmıyorsunuz sonunda.” “Gelin bir anlaşma yapalımT urgut: siz demeyi bırakalım karşılıklı. Böylece ben de ka-dınlardan bahsetme fırsatını bulurum belki.” T urgut: “Öğ-retmiş, öğretmiş,” dedi. “Sana da öğretmiş.” “Selim bir şeybildiğini sansın da, onu başkasına öğretmesin. İmkân varmı buna?” “Hafızasını da bu yüzden kuvvetli sanırlardı,”dedi T urgut aceleyle. Süleyman Kargı kitaplara baktı: “Nekadar çok şeyi birden aklında tutardı gerçekten. Ona, ge-reksiz bir sürü şey bildiğini söylerdim. ‘Bir yerde lazımolur,’ derdi. ‘Biz, harp çocuğuyuz. Hiçbir şeyi atamayız ko-layca. Ona da bir müşteri çıkar.’” Birden T urgut’a döndü:“Onun öldüğüne gerçekten inanıyor musun?” Turgut yerin-de sarsıldığını hissetti. “Bu sözünü hiç unutmayacağım,”dedi.
Selim’in ölümü gene odayı kapladı. Güneş tutulması gibi
bir şey . Kelimelerin dağıtamadığı bir ağırlık. Ona anlatmalı-yım, diye düşündü T urgut. Sonra bu zamanı konuşmadangeçirdiğim için pişman olacağım. Buradan ayrılınca, her şey
110