ne dalgın bakışlı, o ne baygın, o ne şahane iri gözlerdi ... Hiç 
gözümün önünden gitmiyor ... 
-Başka bir şey konuştunuz mu? 
-Hiç ... Pek edalıydı. Söz ağzından dirhemle çıkıyordu. 
Öyle bizim mahalle kızları gibi bir dakika içinde sekiz on 
lakırdının belini büken takımından değildi ... Söyletmek için 
o kadar uğraştım. "Susadınız mı?" diye sonradan üç dört 
defa yanına gittim. Sordum. "Hayır" dedi. Her sözüme tek 
lakırdıyla cevap verdi. Konferansı pek dikkatli dinliyordu. 
-Yanındaki kadın da genç miydi? 
- O hiç yüzünü açmadı. Bilmiyorum. Onu göremedim. 
Fakat onun çarşafı, kıyafeti heriki kadar şık değildi. Ah 
öteki ... Ah öteki. İnşallah rabbim onu bize gelin kısmet eder. 
Emsal'in, sözü bu neticeye getirmesinden konuşmanın 
arkasının alacağı akışı İrfan aniayarak bu kadar sorgula­
mayla yetinerek çekildi ... Çekildi ama sonsuz bir merak 
içinde kaldı. Acaba Emsal'den su isteyen ile kendiyle mek­
tuplaşan bu ikisi bir kız mıydı? Bunu doğrulayan ortada 
henüz kesin bir belirti yoktu. Fakat sanki içinden gelen 
bir ses İrfan'a, "Bu kız işte odur. Seninle mektuplaşandır ... 
Görmeden aşık olduğun kızın ta kendisidir ... " diyordu. 
Görünmez sevgilisi kendi çirkinliği hakkında İrfan'a ne 
kadar ısrarla ve kesin açıklamalarda bulunursa bulunsun, 
delikanlı bu garip iddiayı daima aksi bir şekilde kabule 
eğilim gösteriyor , yani kız çirkinlikte ne derece ısrarlı olur­
sa tersine o derece güzel bulunduğuna inanıyordu. Bu hal 
İrfan için öyle bir acayip his ve keşifti ki neden dolayı böyle 
düşündüğünün sebebini kendi de pek bilmiyordu. Emsal'in 
şu müjdesi bu kanaatini büsbütün güçlendirdi. Bir yerde 
duramaz oldu. Cevap olarak gelecek mektubu beklemek 
için her zaman olduğundan birkaç saat evvel kaleme gitti. 
İçi içine sığınıyor , siyah çarşaflı kadının gelmesini bekleye­
rek dairenin loş koridorlarında bir aşağı bir yukarı mekik 
dokuyordu. Hemen dakikada bir yeleğin cebinden saatini 
çıkarıyor. Hızla bir göz atıyor. Fakat gösterdiği şiddetli 
arzuya rağmen ne vakit ilerliyor, ne de kadın geliyordu. 
104