Korkudan yüreğim hop hop atmaya başladı. Ayşe Ha­
nım'a sordum: 
-Ay beni hizmetçiliğine götürdüğün hanımefendi deli mi? 
-Ya sabır! Öyle ona buna saldıran azgın deli değil. Bi-
raz meraklı, sersernce bir kadın işte bu ... 
Arabacı, hayvanına bir kırbaç daha savurduktan sonra 
başını biraz bize çevirerek: 
-Ya çiftliğin eski mezarlığından çıkan gulyabani? .. 
Minare kadar bir şeymiş. Geçenlerde ay ışığında üç atiıyı 
kovalamış. Biçareler Bulgurlu'ya zorla kaçabilerek baygın 
düşmüşler . İkisinin hayvanı çatlamış. 
Ayşe Hanım -Artık sus herif! Yanımdaki safdil kadını 
korkutuyorsun. Baksana, beti benzi kül kesildi. 
Arahacı - O gulyabaninin yemeği çiftliğin mutfağından 
verilirmiş. Bir gece vermezlerse oraları allak bullak edermiş. Ne 
kümeste tavuk bırakırmış, ne ahırda hayvan, ne ağılda koyun ... 
Ayşe Hanım -Çenen tutulsun! Yetişir dedim ya! Hiç 
minare kadar gulyabani mutfak yemeğiyle doyar mı? Böyle 
şeyleri duyup da inanmak için insan ne kadar ahmak olmalı. 
Arahacı -Ben işittiğiınİ söylüyorum hanım. 
Ayşe Hanım -işittiğin sende kalsın! 
Bu rivayetleri dinlerken her tarafıma soğuk bir ter yayıl­
dı, buz kesildim. Baygınlıklar geçiriyordum. İtiraza, konuş­
maya mecalim kalmadı. 
Ayşe Hanım şimdi bana döndü: 
-Korkma kızım, bu sözlerin hepsi masal, işit de inan­
ma. Bunlardan birinin aslı olsa ben seni oraya götürür mü­
yüm? Ben senin hasmın, düşmanın mıyım? .. Akıl var, izan 
var. Artık buraya kadar geldin. Köşkü, içindeki insanları bir 
kere gör. Hoşlandın ne ala, hoşlanmazsan seni getirdiğim 
gibi yine götürürüm. 
Artık çiftliğe epey yaklaşmıştık. Ağaçlar, binalar daha 
belli görünmeye başladı. Biraz yokuş indik. Kurumuş dere 
gibi taşlık bir yerden geçtik. Bir tepe çıktık. Bir müddet de 
bir düzlükten gittikten sonra çiftliğin önüne geldik. Arabay­
la ağaçlığa girdik. 
lO