"Uyan," dedi sert. "Senden soracak bir tek sorum var. 
Doğru, dosdoğru, yüreğindeki gibi karşılık ver. "
Ahmet konuşmadı. Doğudaki dağların başı ağarıyor, koyu 
ışıklar yataklarının üstüne pare pare düşüyordu.
"Bu kılıcı neden aramıza koydun? Bunun sebebini öğren­
mek isterim. Sarayda ben senin kadının olmadım mı? Bundan 
sonra araya kılıç konduğu görülmüş müdür? Ya da benim bil­
mediğim bir görenekleri, gelenekleri mi var dağlıların? Bana 
bunun karşılığını söyleyeceksin, beni seviyorsan."
Ahmet sustu.
"Bunu bana söyleyeceksin."
Ahmet karşılık vermiyor, Gülbahar durmadan karşılık isti­
yordu. Ahmet utancından yerin dibine batıyor, akima üşüşen 
düşünceyi kafasından kovmaya çalışıyordu ama, bir türlü kor­
kunç düşünceyle baş edemiyordu. İçini yakan, kendi kendin­
den utandıran düşünceyi Ahmet kendine bile söyleyemiyordu 
ki Gülbahara söylesin.
Sonunda Gülbahara yalan söylemek zorunda kaldı:
"Bizim geleneğimizde yok ama, bu kalenin, bu göl kıyıları­
nın, bu ovaların geleneğinde var... Onun için koydum kılıcı 
aramıza. Baban seni bana verinceye kadar sana el süremem."
Gülbahar kanmadı ama sustu. Ahmedin kendine dokun­
madığının sebebini o da şöyle, kopuk kopuk sezinliyordu ama, 
o da kendisine bile söyleyemiyordu.
Ve günler geçti. Ahmedin içini bir kurt derinden derine ke­
miriyor, bu kemirilişi Gülbahar her an görüyordu. Ahmedin 
gözleri çukura kaçmış, tüm ışığını, ferini yitirmişti.
Gülbahar günden güne bu ağır yükün altında bitkindi. 
Dünyası bir karanlık dört duvar olmuştu. Kendini hakaretlerin 
en büyüğüne uğramış sayıyordu. Koca kalenin hareminde yas­
lı, uyurgezer, ağzına bir lokma yemek koymadan dolaşıp duru­
yordu. Haftada birkaç kere Ahmet Hoşap Beyiyle birlikte atlara 
binip ava gidiyor, akşamları yabankeçileri, tuhaf, görülmemiş 
büyük kuşlarla, geyiklerle dönüyorlardı. Gülbahar bu günlerde 
azıcık soluk alabiliyor, hiç olmazsa karşısında can çekişen Ah- 
medi görmüyordu.
89