— --------------------------------------------------  Kolonya -------------------------------------------------------- 
433hayatla çok büyük mutsuzluklar da yoktu, çok büyük mutluluklar da.  
Ama bu birinci hayat ın bana a ğır gelen, içimi karartan bir kederi  
vard ı... Galiba hikâyenin sonunu gördüğ üm ve beni bü yük zaferlerin  
de, büyük mutluluklar ın da beklemedi ğini bildiğim için. Füsun'a â şık 
olduğum alt ı y ılın sonunda hayat ın bir ucu aç ık, eğlenceli bir serüven  
olduğunu düş ünen birinden, ha yata küskün, içine kapan ık, kederli bir  
adama dönü şmek üzere ydim. Ha yatta art ık bir ş ey olma yacak du ygusu 
üzerime yava ş yavaş çöküyordu. 
"Füsun, leyle ğe bakal ım mı?" derdim o bahar ak şamlar ında. 
"Hay ır, yeni bir şey yapmad ım," derdi Füsun keyifsizlikle. 
Bir keresinde Nesibe Hala söze kar ışmıştı: "Aa, niye öyle di yorsun...  
Leylek bizim bacadan kalk ıp öyle bir uçtu ki Kemal Be y, çıktığı yerden  
bütün İstanbul gözüküyor." 
"Çok merak ediyorum." 
"Bu akşam keyfim yok..." derd i Füsun bazan dürüstçe. 
O zaman Tar ık Bey'in kalbinin titredi ğini, şefkatle k ızım korumak  
istediğ ini, kederlendi ğini görürdüm. Füsun'un bu sözünün yaln ız bu 
akşam ın değ il, hayattaki açmaz ının da bir ifadesi oldu ğunu hissetmek 
beni üzer ve bundan sonra Kırık Hayatlar ın çekimlerine gitmeme ye 
karar verirdim. (Bu karar ı k ısa sürede uygulad ım.) Akl ım ın bir yan ı ise; 
Füsun'un bu cevab ının, bana kar şı yıllard ır sürdürmekte oldu ğu bir 
savaşın parças ı olduğunu hat ırlatırd ı bana. Nesibe Hala'n ın 
bak ışlar ından, onun hem benim hem Füsun'un tutumuna dertlendi ğini 
de hissederdim. Hayat ın zorlukların ın, s ıkınt ılar ının, Tophane'nin 
üstünde biriken kara ya ğmur bulutlar ının göğü karartmas ı gibi, bizim 
içimizin de kararmakta oldu ğunu hisseder hissetmez bir süre sessizli ğe 
bürünür ve her zamanki gibi üç şey yapardı k: 
1. Televizyona bakard ık. 
2. Kadehlerimize birer rak ı daha koyard ık. 
3. Birer sigara daha yakard ık.