Sen bir canavarsın dedi, oda arkadaşım. İnsanları kullanıyor­
sun. Müstehzi bir tavır takındım. Rolümü iyi oynadım. Oda 
arkadaşım beni anlamıyordu. Beni kimse anlamıyordu. Bu 
nedenle kıza daha kötü davranmağa karar verdim. Yolda gi­
derken birden söyledim bu şehirden ayrılacağı mı. Bu sözleri 
duyunca elbette ağladı. Bunu beklemiyordu m. Birden yağ­
mur başladı. Tenha bir yerlerde yürüyor duk. Onu daha önce 
hiç öpmemiştim. Yolda kimseler yoktu. Bir ağacın ahında te­
laşla öptüm onu: Vaktim kalmam ıştı. Ertesi gün gidiyordum. 
Odam boştu: Arkadaşıma, her ihtimale karşı evde bulunma­
masını söylemiştim. Kızın dudakları ıslaktı; göz yaşından ol­
malıydı. Onu eve götürdüm. Yolda bir kere daha öpmüştüm, 
sonra beni itmişti. Eve girince hemen perdeleri kapattım. 
Çünkü kız. çok kalamayacak tı, bir yerde çalışıyor du, işine 
dönmesi gerekiyor du. Onu divana yatırdım. Pencerenin 
önünde oynayan çocukların seslerini duyuyorduk. Kalktı, 
perdeyi açtı. Bana aksilik etmek istiyordu. Elini tuttum. Bu 
temasla ikimiz de ürpermeliydik. Olmadı. Divanın üstüne 
oturduk. Bmim gidişimi konuştuk. Beni suçladı. Ona yazaca­
ğıma söz verdim. Oysa adresini almamıştım: bunu biliyordu. 
Sesini çıkarmadı. Simdi adını bulurdum, adresini almış olsay­
dım. Gene divana yattık. Kollarımla onu sardım. saatime 
baktım, ikiye geliyordu. Elimi bacaklarına uzattım. Aylarca 
birlikte dolaşmıştık. Bir iki günüm daha olsaydı. Fakat bili­
yordum ki bu yakınlığı, gidişimin yaralllğı gerginliğe borç­
luydum. Yarım yamalak seviştik divanda. Sonra birden fırla­
dı, eteklerini düzeltti, perdeleri açtı, geç kaldığını söyleyerek 
aceleyle çıktı gitti. Divanda, uzandığım yerde kaldım. Onu 
bir daha görmedim. Sonra adını da unuttum. Onunla evlen­
seydim korkunç bir şey olurdu. Başkasıyla evlendim, gene 
korkunç oldu. Sevgi böyle davranmamıştı bana: Gocuğunu 
çıkardıktan kısa bir süre sonra kendi isteğiyle kucağıma otur­
muştu. 
395