Cabbar, sesi karıncalanarak, titreyerek: 
"Kar daş!" dedi. 
Öyle candan, öyle dostça söyledi ki Memed başını ondan 
yana döndürmek zorunda kaldı. 
Cabbar , ellerini elleri arasına aldı: 
"Kardaş etme !" 
"Sen de anlamazsan dedimi Cabbar kardaş," dedi, "ben öl­
sem daha iyi." 
Cabbar: 
"Memedim," diye inledi. "Ben senin derdini anlıyorum. 
Ama sırası değil bu işin. Dert ikimi zin." 
M em ed: 
"Öyleyse Cabbar kardaş, durma yoluma . Ben Hatçeye gi-
dey im. Yakalanırsam kadere. Yakalanmazsam ... " 
Kızdı. Yüzü başkalaştı: 
"Kimse beni yakalayamaz," dedi. 
Ca b bar: 
"Bu senin yaptığın düpedüz ellerini kelepçeye uzatmaktır. 
Ya seni biri görür de tanırsa? Ya Abdi Ağa? Kasabanın içinde ne 
yaparsın?" 
M em ed: 
"Kadere," dedi. Gözlerindeki pırıltı büy üdü. ''Yakalan-
mam." 
Cabbar: 
"Var git git kardaş. Yolun açık olsun öyle yse." 
Memed : 
"Sağ ol." 
Ca b bar: 
"Seni burada üç gün bekler im. Kürt Temirin evinde. Üç 
gün içinde dönmezsen bilelim ki yakalan dın." 
M em ed: 
"Bilin ki yakalan dım." 
Kalktı yürüdü. 
Cabbar arkasından, kendi kendine, gözden kayboluncaya 
kadar "Seni de yitirdik İnce Memed, seni de," dedi. "Bu dağlar 
bir İnce Memed daha göremez. Vay!" 
İnce Memed Çiçeklideresi köyünden yırtık bir çarık, bir de 
364