236 
lar yazıldıg-ını görüyorum. Çoğunlukla da entelektüel olma 
merakı yüzünden. Çünkü Türkiye 'de entelektüellik bir mer­
tebe gibi görülü yor. Bir yaşam biçimi gibi algılanıyor. Biraz 
sakal bırakıl acak, yelek giyilecek, pipolar vesaire. 
Oysa gerçek entelektüelliğin bunlarla ilgisi yok. Entelek­
tüel olmak, dünyaya zihni olarak, düşünce süzgecinden geçi­
rerek bakma refleksid ir. Entelektüel, yaşadı� ve yaşamak ta 
olduğu her şey üstüne düşünür. Dünyaya farklı bir disiplinle 
bakar. Bir şeyler yazmış olmak, insanı e ntelektüel yapmaz. 
Bazı yazarlar, romanlan di�er yazarların ve eleştirmen­
lerin ne diyeceği sorusu üstüne kurguluyorlar. Bence bu da 
yanlış. Kitap sadece okur için yazılır . Çünkü romanı yayıne­
vine veriyo ruz, sonra kitap okuyucunun eline geçiyor. Oku­
yorsunuz. Ben yazarken nasıl yalnızsam, siz de okurken yal­
nızsınız. Düşüncel erim ve duygularım size geçiyor. Ben bir 
maharet göstereb ilmişsem, kendimi size okutabilmişsem, siz 
de zevkle okuyorsunuz kitabı, elinizden bırakmadan okuyor­
sunuz. Ama iş olsun diye yazmışsam, bir meselem olmadan 
sadece kitap yazmak için yazmışsarn, bu ne biçim kitap deyip 
okumadan elinizden atıyorsunu z. 
Gerçek ten de atmak lazım. Çünkü bir konserde piyanist 
sizi sıkıyorsa, notalara yanlış basıyorsa, aralarda iki üç daki­
ka duruyorsa siz de konseri dinlemeden çıkar giders iniz. Ki­
tapta da aynı durum söz konusu. İyi bir piyanist nasıl sizin 
yapama dığınız bir şeyi yapıyorsa, bir rnarifet gösteri yorsa; 
yazar da size kendini okutmak zorundadır. 
Bestseller tarzı kitapları kastetmi yorum elbette. Derinlik­
li kitaplardan söz ediyorum. Dünya edebiyat tarihinin ve gü­
nümüzün en büyük, en derin yapıtları, kendilerini okutan, 
okura büyük zevk veren kitaplardır. 
Edebiyat bir zevktir, sıkıntı de�l. Okumak da böyle, yaz­
mak da.