alt ındayd ı her daim. Siyah saçlar ını tam ensesinde büküp mü-
kemmel bir topuz şeklinde tokalarla tutturur, tek bir tutam ın bile 
çıkmas ına izin vermezdi. 
"Çarşıya m ı gittin? Hani tarç ın? Neden tarç ın almad ın? Bu 
sabah sütlaç yapaca ğımızı söyledim ya sana, üzerine serpecek 
tarç ın kalmam ış," dedi Banu iki ısırık aras ında, ama bu sorun zih-
nini bir saliseden fazla me şgul etmedi. İştahla ekme ğe uzand ı. 
Banu'nun "ekmek teorisi"ne göre vücudu her gün belli bir miktar-
da ekmek almazsa doymaz, doydu ğunu anlayamazd ı. "Tokluk 
hissi" ile "ekmek depolamak" aras ında bir ba ğ olduğundan, mide-
nin doldu ğunu tam olarak anlayabilmesi için her şeyle birlikte 
makul miktarda ekmek yemek gerekliydi. Bu sebeptendir ki k ı-
zarm ış patatesin, pilav ın, makarnan ın, böreğin ve hatta gerekirse 
ekmeğin yan ında pekâlâ ekmek yiyebilirdi Banu. 
"Tarç ın m ı...?" diye tekrarlad ı Zeliha, soru sormaktan ziyade 
tespitte bulunarak. Çar şıdan ald ığı tarç ın çubuklar ının ak ıbetini 
hat ırlay ınca dudaklar ını büzüp sesini ç ıkarmad ı. Soruyu cevapla-
madan taba ğına biber dolmas ı ald ı. 
Her seferinde biberleri Banu'nun mu, Cevriye'nin mi, yoksa 
Feride'nin mi doldurdu ğunu kolayca anlayabilirdi. Zira e ğer Banu 
ise günün a şçısı, şamf ıstığı, badem, mahuncevizi gibi ekstra 
tadlarla doldururdu içlerini. Yok e ğer Feride yapm ışsa, biberler İB 
içlerini pirinçle öylesine t ıka basa şişirirdi ki daha tencerede pi-
şerken kenarlar ından aç ılır, etrafa saç ıhrlard ı. Biberleri a şın dol-
durma eğilimine her tür yeni ve bilinmeyen çe şniye duydu ğu me-
rak da eklenince Feride'nin dolmalar ı tuhaf baharatlardan geçil-
mezdi. Kar ışımına göre ya fevkalade lezzetli ya da berbat bir ne-
tice ç ıkard ı ortaya. Ama yeme ği pişiren Çevriye ise, daima tatl ı 
olurdu biberler. Ne de olsa Cevriye'nin her türlü yiyece ğe toz şe-
ker eklemek gibi bir huyu vard ı, zihnindeki ac ılığı bununla tela ıi 
etmek istermi ş gibi. Ve tatlar ına bak ılırsa anlaşılan bugünkü dol-
malar onun eseriydi. 
"Doktora gittim bugün..." diye m ırıldand ı Zeliha, dolman ın 
soluk yeşil pelerinini özenle ç ıkararak. "Aman! Doktor möktor deme bana!" diye tersledi Feride su-
rat ını buruşturarak. Feride'nin insanlarla do ğrudan göz temas ı 
kurmakla ilgili bir sorunu vard ı. Etraf ındaki insanlara de ğil de 
nesnelere konu şmak ona daha rahat gelirdi. Bu yüzden de bir son-
raki cümlesini Zeliha'ya de ğil, Zeliha'n ın tabağına söyledi: 
"Bu sabah gazeteyi okumad ın m ı? Dokuz ya şında el kadar 
çocuğu apandisit ameliyat ı yapm ışlar, sonra da pasl ı makas ı için-
de unutmu şlar. Buyrun bu kaç ıncı! Bu memlekette kanunlar i şle-
se, hapishaneler doktor dolup ta şar valla! Görevi kötüye kullan-
maktan kodesi boylayacak kaç doktor var biliyor musun?" 
Kimse itiraz etmedi. Ne de olsa tekmil Kazanc ı kad ınlar ı ara-
sında t ıbbi prosedürlere en a şina olan ı Feride'ydi. Son alt ı yılda 
her biri kula ğa diğerinden daha yabanc ı gelen sekiz farkl ı hasta-
lık teşhisi konmu ştu kendisine. Doktorlar m ı bir karara varam ı-
yordu yoksa Feride mi hamaratça yeni marazlar üzerinde çal ışı-
yordu bilinmez. Zaten bir süre sonra neyin ne oldu ğunun o kadar 
da önemi kalmam ıştı. Ak ıl sağlığı denilen şey, yolunu yitirdi ği bir 
diyar, vaat edilmi ş topraklard ı; bir nevi Shangri-La. Günün birin-
de oraya dönmeye niyetliydi de şimdilik her biri birbirinden aca-
yip isimli ve tedavisi zahmetli "ak ıl hastal ıklar ı" patikas ının muh-
telif duraklar ında konakl ıyordu. 
Doğrusu daha küçükken bile Feride'de bir tuhafl ık vard ı. 
Okulda öteki ö ğrencilere ayak uydurmakta zorlanm ıştı hep. Coğ-
rafya dersi d ışında bir şeye alaka göstermemi ş, coğrafya dersinde 
de topu topu bir-iki konudan ötesiyle ilgilenmemi şti. En sevdi ği 
konu: atmosferin katmanlar ı. Ozonun stratosferde nas ıl parçalan-
dığı ve okyanus yüzey ak ıntılar ıyla atmosfer hareketleri aras ında-
ki bağlant ı üzerinde saatlerce dü şünebilir, okuyabilir, konu şabilir-
di. Yüksek seviyelerdeki stratosfer deveran ı, mesosferin özellik-
leri, vadi rüzgârlar ı ve deniz esintileri, güne ş döngüleri ve tropikal