Valiyle görüşmesi öğleden sonraya kaldı. Yemeği yakınlardaki bir 
kebapçıda yedi, soğansız kebabın tadı olmadı ama, gene de Adana ke­
babı keba ptı. Vali onu saat üçe doğru çağırdı. Kocaman boyuyla Vali­
nin önünde boylu boyunca birkaç kere eğildi. Bu eğilişleri Vali konur­
lanarak, hoşlanarak izledi. Öna yer gösterdi. Süleyman Sami anlatma­
ya başladı. V ali : 
"Biliyor um," dedi. "Bu," dedi, "yurdumuzu yiyen bir kanser .. 
Her aileyi başka bir ile sürsek, Derviş Beyi Yana, Mustafa Beyi Aydı­
na, ya da Edirneye ... Ne çare, ne çare ki mevzuat müsait değil. .. " 
"Değil," dedi coşkuyla titreyerek Süleyman Sami, "Olsa bile on­
lar nereye giderlerse gitsinler birbirlerini bulurlar, gene de öldürürler. 
Zamanında Mustafa Beyin dede sinin babası bıkmış ölmekten öldür­
mekte n, kaçmış Selaniğe. O zamanlar Selanik bizimmiş Sayın V ali Pa­
şamız. Selanik bizim olunca Mustafa Beyin dedesinin babası çoluğunu 
çocuğunu · almış oraya sığınmış. Osmanli da ona çiftlikler vermiş ki 
Selanikte, Çukurova kadar büyük. Efendime söyleyim de. Selanikte bir 
saray verm iş ki Padişah, bunlara Akyollu soyu daha övüne övüne biti­
remiyorlar. Aradan bir yıl geçm iş, bir de bakmışlar ki ne. görsünler 
tam Selaniğin ana caddes inin ulu meydanında Mustafa Beyin dedesi­
nin kardeşi yatıyor, ala kana bulanmış. Üstünde de bir yazı. Demir 
sandığa saklansan ız, düny anın öteki ucuna da gitseniz sizi ölüm ora­
larda da bulacak, burada bulduğu gibi. Her biriniz öldürülecek. Iyisi 
mi, hemen geriye, Çukurovaya, yurd\ınuia dönün, bir de kaçmak ka­
rasını, korkaklığı alnımza sürmeyin. Ölünüz yad ellerde kalmasl ıı. 
Çarnaçar Akyollular geriye dönmüşler. Onları bar4tırmaktan başka 
çaremiz yok. Yazık oluyor Vali Paşam, bu vatan ın fıdan gibi yiğicleri­
ne. Savaşta ölseler neysem ne ... Benim bütün sulalem savaşlarda can 
verdi. Dedem, dedemin dedes i, bir de onun dedesi, babam, dayıları m, 
amca larım, bütün soyumun erkekleri hep savaşta öldüler. Erkek ola­
rak bir ben varım bizim soydan. Ben· de hiçbir savaşa katılmak şerefini 
kazanamadı m. Kim: bilir belki de ben soyumun soy karası olup savaş 
görmeden yatağımda ölecek, soyumun yiğit geleneğini bozacağı m. Ah 
ki ah, Vali Paşam, aaah !" 
Vali, üzgün, Süleyman Samiyi nasıl teselli edece ğini bilemez : 
''Ozülmeyin Sayın Bay Süleyman, üzülmeyi n," dedi. "Siz de 
onurlu bir insansınız, bakın ne güzel işler için savaşıyorsun uz." 
175