mişler akarsuyun üstünde dönüyorlardı. Gölgeleri gerilmiş,- suya düşü­
yordu. 
Emir Sultan gözlerini açtı. Kara, abanoz gibi sakal ında bir yaş ta-
nesi irileşiyordu. Gün vurmuş. Saçları kıvır kıvır. Yeşil. · 
Geldi ki ne görsün, şehir ne o eski şehir, insanlar ne o eski insan­
lar, adar da yok. Her şey değişmiş, her şey bambaşka. 
Adılar doludizgin geldiler, konağa saldırdılar. Yalınkılıçtari gü­
neşte parılda dı, çaktı söndü. Korku nç sesler çıkarıyorlar dı. Sesleri Ana­
.varza kayal ıklarında yankılaruyor, ovayı bir baştan ·bir başa dalanıyor 
sönüyordu. Ne söyledikle rini, ne dediklerini hiç kimse anlamıyordu. 
Hangi dilden bağırıyor; söyle niyorlar kimsecikler bilemiyorlardı. Ba­
ğırdılar, ovada, konağın yöresinde at sürdüler, kılıç salladılar, kurşun · 
sıktilar, ·avlu duvarından adadılar, süzüldüler içeriye girdiler. Merdi­
venleri odaları tuttular. Bütün kapıları, pencereleri açtılar, içerde ne 
varsa dışarı çıkarıp güneşe serdiler. 
"Emir Sultan, Emir SJJİtan," diye gün doğumundan gün batıim­
na kadar bağırdılar. 
Gün kavuşurken konaktan aşağı adadılar. Adarına yapıştılar. At­
ları tam avlunun ortas ına götürdüler, bağrışmayil başladılar. Geniş 
yüzlü, kıvırcık, uzun, lüle lüle sakallısı önce kılıcını çekti, var gücüyle 
bağırarak kendi atına sapla dı. Bir oluk kan fişkırdı attan, at devrildi .. 
Sonra ötekiler -de kılıçiari nı çektiler, teker teker atiarına sapiadılar. Aı.­
lardan oluk oluk kan fışkırdı: Bağırdılar. Atların ölüm kişnemeleri, 
adamların çığiıkiarına karıştı. Ellerinde kanlı_ kılıçları, üst üste yığıl� 
. mış, kesik kesik kişneyen adarını avlunun ortasında bıraktılar, hacak­
ları çemrek, ayakl arı yalın karaç alılığa daldılar Ceyhan ırmağına yürü­
düler. Ceyhan ırmağı som ışık akıyor du. Parıleışı buğulanıyor, yanını 
, yöres ini ışığa boğuyo rdu. Ayakları çıplak, baGakları dizlerine kadar 
çemrek, kanlı yalınkılıçlarını sallayan adamlar derinden, uğultuya. ben­
zet, yanık, çok eskid�n gelen, mayal�ş, milyonlarca insanın, mil­
yonlarca yıl söylediği bir ağıt tuttu�dular hep bir ağızdan. 
Einir Sultan uyandı, elini yanda yanan ocağın harman olmuş köz