Birden Enver: "Seninle dövüşmem bile ben be!" dedi ve yerine 
oturdu. 
Ömer şişesini alıp açık havaya çıktı. "İçki yalnızca mideme 
vurur!" diye mırıldandı. Dışardaki masaya oturdu. Şişenin dibinde 
kalan son damlaları bardağına boşalttı. Geceyi dikkatle dinledi. 
Darbuka hâlâ yorgun yorgun çalıyor, keman vızıldıyordu. "Bitti!" 
diye düşündü. "Şimdi ne yapacağım?" Nazlı ile evliliği düşündü. 
"Milletvekilinin kızı! Eh bizim de bir mutfağımız olur!" Barakayı 
dinledi. Oradan arlık ses gelmiyordu. "Refik'i bekleyeyim," diye 
düşündü. "O gelsin. Biraz konuşalım. Sonra Ankara'ya gideceğiz. 
Sonra ben milletvekilinin kızını alacağım. Peki, başka ne ya­
pılabilir? Nasıl yaşanabilir? Sıradan bir hayata karşı koyulması 
gerektiğine ilişkin nutuklar atmıştım ben! Mesela şurada bir 
çiftlik de alabilirim. Hacı'nın gösterdiği çiftlik. Kaçadır? Ben 
bütün bu işlerden ne kadar kazandım? Dur bakalım: Birinci yıl 
toprağın metreküpü kaç kuruştan hesaplanmıştı?" Hiç unuta­
mayacağı, hesaplarında kaç yüz kere kullandığı bu sayıyı 
unuttuğunu anlayınca çok şaşırdı. Sonra bu unutkanlığından 
paraya değeı veunediği sonucunu çıkarıp tam gururlanıyordu 
ki, sayıyı hatırladı. Nazlı'yı düşündü, ingiltere'den gelişini 
düşündü. Sonra ağır ağır yaklaşan Refik'i gördü, ama az önce 
barakada ondan sözedilirken içinde canlanan sevgi bu sefer 
canlanmadı. Çok uykusu olduğunu, günlerdir doğru dürüst 
uyuyamadığını hatırlayarak gerine gerine esnedi. 
39 
SONBAHAR 
Nigân Hanım oturduğu yerden: "Cevdet Bey'in kendi elceğiziyle 
diktiği çiçekleri de öldürdüler!" dedi. Başıyla rahmetli kocasının 
Latincelerini ezberlediği çiçeklerin bir zamanlar dikili olduğu 
köşeyi işaret ediyordu. 
Nigân Hanım'la Perihan ve Nermin arka bahçede, ağacın 
altında, hasır koltuklarda oturuyorlardı. Osman evden çıkalı 
bir saat olmasına rağmen, yaprakların ve otların üzerindeki sabah 
354