-Aman anne böyle benzetip yaraştırıp da söz söyleme­
ne bilirsin o kadar kızarım ki ... Ben buraya güzel kız davet 
etmek için mi konferans verdim? 
-Ne bileyim ben? Bu sözü işitir işitmez yüzün önce 
allak bullak oldu... Sonra kızardı, bozardı, birkaç türlü 
renge girdi de onun için söylüyorum. 
İrfan biraz daha ileri vardırsa foyayı meydana vermekten 
korkuyordu. Sözü orada kaparnayı uygun gördü. Sustu. 
Fakat artık içi içine sığmıyordu. Rastgele birkaç lakırdı 
bulup söyledikten sonra annesinin yanından çıktı. Aşağıda 
taşlıkta, tenha bir yerde Emsal'i sıkıştırarak sordu: 
-Emsal sen konferans günü burada güzel bir kız gör­
müşsün, nasıl şeydi o? 
Emsal şaşkınca öven bir tavırla arkasını duvara dayayıp 
başını iki tarafa sallayarak: 
-Aman beyim, aman güzel mi güzel... Adeta bir içim 
suydu ... 
-Nerede gördün? 
-Merdiven başında camekanlı kapının önünde. 
-Niçin bunu senden başka kimse görmemi ş? 
-Nasıl görsün paşam? Yüzü simsiyah kapalıydı ... 
-Yüzü kapalıydı da sen nasıl gördün? Anlat ... 
-Dur anlatayım. Bunlar siyah çarşaflı iki kadındı. 
Peçeleri de pek kalındı. Konferansı yüzlerini hiç açmadan 
öyle kapalı dinlediler. Nihayet bir tanesi hem sıcaktan bayıl­
dı sıkıldı, hem de susadı. Ben yanından geçerken "Kuzum 
kalfam bana iki yudum su bulur musun ?" dedi. Hemen bir 
bardak su koşturdum. Peçesini yukarı doğru biraz sıyırdı. 
Meydana ay parçası gibi bir çehre çıktı. Aman ne afet! 
Aman ne civan! Ben şimdiye kadar ömrümde böyle güzel 
görmedim. Ben kadınlığımla az daha aşık olacaktım. Boğa­
zından aşağıya giderken içtiği suyun billur gerdamndan geç­
tiği görülüyor zannettim. Bakmaya doyamadım. Öyle arsız 
gibi su da içmedi. Dört beş yudum içtikten sonra daha yarısı 
bitmemiş bardağı güler bir yüzle geri verdi. Hemen peçesini 
indirdi. Gayet nazik bir sesle "Teşekkür ederim," dedi. O 
103