FAKİR BAYKURT
 
241
 
 
dahi birez geri çekilin, ben varıp bakayım, haa?»
 
Kır Abbas’ın alay ettiğini sandılar.
 
«Ciddi söylüyorum!» dedi Kır Abbas. «Nasıl olsa kocamış herifin 
biriy
im! Bir şey olursa bana olsun...» Eliyle geri çekilmelerini, yere 
yatmalarını işaret etti hepsine.
 
Sonra olanca nefesini boşalttı. «Kara şey»in bulunduğu yere doğru 
yürüdü. «(Ne olursa olsun anasını satayım!)» diyordu. «(Ko patlasın, 
başımı gözümü dağıtsın
, un ufak etsin beni! Heç olmazsa köylü işin 
içyüzünü anlamış, hemi de kurtulmuş olur. Varıp hemen bakayım. 
Nasıl olsa bakacağım. Söz verdim komşulara...)»
 
Yürüdü. iki adım kala durdu. içinde sarı teller, cam memeler, 
kemerler, kuşaklarla örtülü bir şeydi 
bu. Orada, kırın üstünde, bir 
yavşan otunun yanında yatıyordu. Kanı, tüyü, suyu yoktu. «Demirden 
gibi» bir şeydi. Demirden, bakırdan, her neyse! Yani canı yoktu. «Yeni 
moda bir bomba» olabilirdi. Düşmanlar atmışlardı yurdun üstüne. 
Belki fitilliydi, fitili
 
bozuk çıkmıştı! Şimdi ufacık bombalar moda değil 
mi? Kocaman yurtları, ufacık bombalar yakıp yıkmıyor mu? Bu da 
öyle olabilirdi. Çok şükür, bin şükür ki patlamamıştı. Kır Abbas şimdi 
bakıp inceleyecekti. «Şimden sonra» canının, «yoksul canının» bir 
önemi,
 
bir değeri yoktu.
 
Başını geri çevirdi: «Gidin gidin, daha da geri çekilin!» işareti 
yaptı. Bağırdı: «Çoluk çocuğu alın, siper bir yere gidin! Ben tutup 
dokanacağım! Eyice çekilin!»
 
Geride bekleşenler soluk soluğa kalktılar. Koşar adım ka
-
 
labalığın yanına
 
geldiler. Şimdi herkes bir tek yürek, bir çift göz 
gibiydi. Korkudan, meraktan bitiyorlardı. Bir tek göğüs gibi hızlı hızlı 
körükleniyorlardı. Korka korka büyücek bir tümseğin ardına 
çekildiler.
 
Cennet karı oğlu Yusuf’u ele geçirdi. Dürte dürte, çimdik
-
 
l
eye 
çimdikleye etlerini morarttı: «Südü bozuk Yusuf! Akılsız Yusuf! 
Senden başka gören yok muydu? Deli buban köyün yüreklisi kesildi 
de yörüyüverdi! Görüp bildiğin bir şey mi? Kimbilir nasıl patlayacak 
şimdi! Hep, hep senin yüzünden. Bari salmasaydın! Gitm
e buba