Orta Direk 157 
Şimdi Elif, Meryemcenin arkasına oturmuş, ellerini, ayaklarım, dizlerini, 
boynunu ovuyordu. 
"Senin kanlın olduk, güzel anam, kara gözlüm," diyordu . "Kanlın." 
Güneş iyice kızdınnca, Meryemce gözlerini açtı. Kuruyup biribirine ya-
pışmış ağzı dili açıldı: 
"Su," dedi, "güzel kızım su! Bir su." 
Elif sevincinden deliye döndü, Meryemce konuşunca. 
"Şimdi, şimdi, şimdi su, güzel anam," diyor, ellerini yüzünü, gözünü öpüyor 
babam öpüyordu. 
Birdenbire Meryemceyi bıraktı: 
"Ali, Ali!" diye bağırdı. "Anam konuştu. Anam iyi, Ali. Su istedi. Hiç korkma!" 
Sonra, bu ormancia suyu nereden bulacağı, bulsa da neylen getireceği aklına 
düşünce inanılmaz bir kedere gömüldü. Düşünüyor, düşünüyor, bir çare bula­
mıyordu . 
Boyuna gidiyor, geliyordu: 
"İyi misin, iyi misin, iyi misin güzel anam, hanım anam?" diye soruyordu . 
"İyiyim," karşılığını alınca da sevincinden uçuyordu . 
"Çok, çok, çok. .. Çok iyi misin?" 
"iyi.yim." 
Sonra derinden bir yorgunluk duydu. Elleri iki yanına düştü. 
"Suyu nereden bulayım anam7" diye söylendi. 
Meryemce: 
·'Dilim damağım kurudu," diye inceden söyledi. Sesi daha da düzgün çıkı­
yordu. 
E lif: 
"Bir su bulamadık," dedi. 
Meryemce: 
"Şu dokuz ay karnımda taşıdığım, üç yıl da ak sütümü içirdiğim, şu benim 
çiğerparçam, şu Uzun Ali sana kurban olsun kızım. El kızının bokuna da kur­
ban olsun. O beni koydu gitti de sen aradın, öyle mi?" 
"Öyle deme ana, oğlundur. Ayakları tüm şişti. Etleri döküldü. Perişan oldu. 
Öyle deme anam. Seni kor gider mi Ali? O bir kızgınlıktı. Bir pişman oldu ki ... " 
Meryemce, hem "olmaz o, olmaz o," diyor, hem de Elifin saçlarını, yüzüp.ü 
okşuyordu derin bir ana şefkatiyle. Sevgiyle. Alıp yüreğinin içine sokmalı adam 
seni, kızım. Can kızım. 
"Keşke," dedi, "öylesi yezitleri doğuracağıma, seni doğursaydım güi kızım. 
Ne iyi, ne iyi olurdu. Ne güzel."