gözden geçirirdi. Bu gözden geçiriş sırasında verdiği yargıların, 
günün başka saatlerinde verdiği yargılardan daha sağlıklı ve 
gerçekçi olduğuna inanıyordu. Acele acele duvar boyunca sı­
ralanmış resimlere bir kere daha baktı: "Evet, bunda açık bir 
özenti var... Gereksiz şeyler. Bu iyi. Bunu neden yaptığımı bil­
miyorum; vakit kaybı. Şu yemek yiyenler de ilerlemem gereken 
yolun hangisi olduğunu gösteriyor. Bunu da besbelli kendimi 
beğendirmek için yapmışım. Bunu da yerli bir ressam olmak 
yurt sorunlarına eğilmek kaygısıyla yapmışım, ama beğeniyorum. 
Şu ihtiyarları da yeniden yapayım. Oradan o kediyi kaldırıp bir 
saksı koyayım. Kendi küçük eğlencelerimi resme karışlırmamalı! 
Bunda da açık bir Goya etkisi var! Bu oturanları seviyorum! Şu 
futbol maçı dizisini de seviyorum!" Resimleri yeniden, ama bu 
sefer tek tek resimler değil, ressamlığı hakkında bir yargıya 
vararak gözden geçirdi. Sonra uyanır uyanmaz ıslaklığını ölçtüğü 
büyük tuvali aldı ve çalışmaya başladı. Saatine baktı: İki. Ça­
lışmaya başlamak için Goya reprodüksiyonlarına bakmak zorunda 
kalmadığı için sevindi. 
3 
ABLA 
Kapı çalınca Ahmet saate baktı: Üçbuçuğa geliyordu. Birden 
"İlknur!" diye düşündü, ama kapıya varıncaya kadar o olmadığını 
anladı. Çünkü zil birkaç kere daha şaka yapar, şarkı söyler gibi 
çalmıştı. Kapıyı açınca iri bir gövde loşluğun içinden lop gibi 
fırladı. Sonra yanaklarına kokulu, yumuşak bir kadın teni değdi. 
Ahmet, "Ablam!" diye düşündü ve öteki yanağını da uzattı. 
"Ne haber?" dedi Melek. "Nasılsın bakayım? Neşeli gözük­
müyorsun!" Fırtına gibi odaya girip bir daire çizmiş, hemen 
gözden geçirmişti bile. 
"Yok, canım, iyiyim..." 
"Öyle mi? A, ne güzel gömlek o üzerindeki! Nereden al­
dın?" 
"Her zaman giydiğim eski..." 
55.3