oturma odasında ayaklarımı uzatmış, televizyon 
seyrediyor dum. Ara sıra Zeynep veya Cemile gelip 
odalarda olup bitenler hakkında tekmil veriyorlar­
dı. Ne kadar evrak, kitap, müsvedde varsa elden ve 
gözden geçiriyorlarmış. Yetmiş üç yıllık yaşamı­
mın hatıra defterlerinde ve mektuplarda saklı hu­
rufatı, hiç tanımadığım insanlar tarafından didik 
didik edilirken, anılarımın, özelimin denizinde yü­
zülürken, en gizli koylarıma girilirken, sakin olma­
ya, sinirlenmemeye çalışıyor dum. İşleri bitince, 
evde silah bulamayacaklarına göre, herhalde yaz­
mış olduğum kitapların müsveddeleriyle, Çağdaş 
Yaşamı Destekleme Derneği'nin okuttuğu çocuk­
ların kayıt dosyalarını alıp gideceklerdir. Kitap 
müsveddelerini atarlar, kayıtları tutarlardı, o ço­
cukları çağdaş olmayan eğitimlere aktarmak için. 
Yine zaman kaybederdi Türkiye. Hiç değişmeyen 
kaderiyle, zaman kaybederdi. Olsun, kadın erkek 
tüm insanlığın aklın ve vicdanın aydınlattığı yolda 
yürümeyi seçeceği gün er veya geç gelecekti. Bu­
na bütün kalbimle inanıyordum. Sabrımı ve süku­
netimi bu inançtan alıyordum. O güne kadar, ba­
şa her gelen çekilecek! Oyunun kuralı böyle! Ya­
şam oyununun! Ne demiş Şair, ccYaşamak şakaya 
gelmez!" 
«Yaşa mak şakaya gelmez, 
Biiyiik bir ciddi yetle yaşaya caksın 
bir sincap gibi mesela, 
347