Seyran Aziz vurulduktan sonra bir tek kez gülümsedi. O 
da İnce Memedin Kalaycıyı vurduğunu duyduğu andı. Vayva- 
ya geldi geleli hiçbir şeyi, hiçbir kimseyi görmeyi istememiş, 
merak etmemişti. Kalaycıyı vurduktan sonra ta yüreğinin deri­
ninden İnce Memedi görmeyi istemişti...
Bir de şimdi kaçırdığı fırsata yamyor, içinden alıp alıp veri­
yordu. "Biliyordum, sezmiştim Koca Osmanın evinde bir şey 
olduğunu. Kamer Ana durmadan kıpır kıpır ediyor, bir yerde 
duramıyor, hep evine doğru, evinin kapalı kapışma bakıyordu. 
Keşki eve girseydim," diyordu. Birkaç kez eve girecek olmuş, 
sonra da nedense bundan vazgeçmişti. İşte buna yanıyordu. 
Nasıl bir adamdı acaba? İnce Memed nasıl bir kimseydi?
Koca Osman da onun bu merakım sezmiş gibi, uyanır 
uyanmaz, hemen İnce Memedi ona gene anlatmaya başlamıştı.
"Bir gözleri var, iri, kocaman. Yüzüne balonca iri, ışıl ışıl, 
yalp yalp eden gözden başka bir şey göremezsin. Öyle sert ki 
gözleri, uzun bir süre gözlerine bakamazsm, yüreğin hop eder. 
Onu kimse vuramaz ya, vurulursa yanarım. Hem de yaşaya­
mam, ölürüm. Hem de onun tetikteki parmağı öyle bir işler, öy­
le bir işler, parmak uğunur, göremezsin, ona kurşun geçmez. 
Gene gelecek."
Gene gelecek derken, Ferhat Hocanın gözlerinin içine yal­
varırcasına gözlerini dikti, bekledi. Ferhat Hoca da yüreğindeki 
bütün inancı sesine toplayıp, ona karşılık gerdi:
"Gene gelecek."
132