160 KADERİN CİLVESİ 
Güzel bir kahve pişirdim. Mihriban'a yeni önlüğünü giy­
dirdim. Tepsiyi eline verdim, itki bardak su ile beraber yukarı 
gönderdim. Çok geçmeden kız elinde tepsi ile ters yüzü aşağıya 
geldi. . 
—. Kız kahveyi vermeden niye geldin? 
— içeriye girmeğe korktum. 
— Ay niçin? 
—i Kapıyı usulcacık karıştırdım, içerden küitli. 
— Ey? 
— Sonra kulağın» içeri verdim. 
—> Ne duydun? 
— Kız söylesene... 
— Kiracılar galiba hastalanmışlar. 
— Nereden anladın? 
— Hanım da bey de nice ince iriliyorlar. 
Kaynanam kocakarılığının bütün fesatçıhğıyla, yüzünü 
buruşturarak sözünü sürdürdü: 
— Damat, bu ince inilti benim de midemi bozdu. Kolera, 
zatürrie, veba, otomobil gibi birden çarpan ispanyol gribi... A 
her türlüsü aklıma geldi. Yanlarına çıkayım, zavallıların ha­
tırlarım sorayım, dedim. Ö arada kapının züi acı acı çalındı. 
Kimdir acaba? Bu da bir zorlusu ...Pencereyi açtım baktım. 
Kalpaklı, boylu poslu, biraz kart suratlı birisi... 
— Ne istiyorsunuz? 
— Hanım, bir parça aşağıya gel. 
— Aşağıya niye geleyim? Ne diyeceksen bumdan söyle. 
— Lâfım gizlidir. Komşulara duyurmak istemiyorum. Ba­
na göre bir şey yok. Yine sizin menfaatiniz için. 
— Al damadım, bir mide bulantısı daha... 
Aşağıya indim.* Kapıyı araladım. 
Herif: — Hanım... 
Ben: — Efendim. 
— Bumda gizü ev açılmış. Burası mı? 
— Nasıl ev? 
— Modern ev... 
— Ne demek o?