FAKİR BAYKURT
 
291
 
 
«Eferim oğlum... Bu gelimli gidimli
, ahir son ucu ölümlü dünyada 
kötülüğün ne yararı var? Eee, bostan nasıl oğlum?»
 
«Bostan da eyi buba! Gözel göveriyor...»
 
«Yeşer çok hasta Yusuf!» dedi Kır Abbas. «Alaf alaf yanıyor! 
Yüreciği pörsümüş...»
 
«Gün furdu heralda buba!» dedi Yusuf. «Dün, önceki 
gün, birez 
salıverdik tarlada. Günün altında koştu, oynadı...»
 
«Baaaak, bak! ..» diye bağırdı karısına. «Gördün mü, işin doğrusu 
nasıl çıktı ortaya? Isıcak geçmiş çocuğa! Eh, çiftçi çocuğudur, ya ısıcak 
geçer, ya soğuk. .. 
Ö
yle böyür. ..» Yusuf’a
 
döndü: «B
en de çay kaynattırıyorum. Şirp keser!.. Meraklanacak bir 
şey yok işallah...»
 
Cennet karı bulgur aşını ortaya koydu. Islanmış yufkaları, tahta 
kaşıkları dağıttı, herkesin önüne.
 
«Ayran yok mu?» diye sordu Kır Abbas.
 
Konuşmadan ayranı da getirdi Cennet karı
.
 
«Senem! Çocuk nasıl, bir habar var mı kızım?»
 
«Dalgın uyuyor buba! . .» dedi Senem.
 
«Tabii uyuyacak! Suyunu içti gülüm, helbet uyuyacak! Bi
-
 
rezden 
çayını da içti mi, daha gözel uyuyacak...»
 
Haydar’la Fatma, gözlerini ağarta ağarta bakıyorlardı. Sofraya 
diz 
çökmüşlerdi. Dedeleri başlamadan başlamıyorlardı. O başlamadan 
kimse başlayamazdı.
 
«Haydi haydi!» dedi Haydar’la Fatma’ya. «Yeyin de size çay 
vereyim. Haydi, bismillah bismişâh, allah allah!..»
 
Cennet karı, da «(Allah allah...)» dedi içinden.
 
Başladıla
r. İyice acıkmışlardı. İktekli istekli yiyorlardı. 
Konuşmuyorlardı.
 
Tâ yemeğin sonuna doğru, Cennet karı:
 
«Nasıl ettiniz Yusuf, kalan yeri kurtardınız mı?» dedi.