Senden bahsediyorum İstanbul; sokaklanndan, insan­
lanndan, kalabalıklanndan, yalmzlıklanndan barue­
diyorum. Kelimelerimin arasına saklıyorum hasreti­
mi, yüzlerinin içine gömüyorum kendi yüzümü. Ne 
de olsa elimi dahi sünneden, dokunmadan, taşıyabili­
nm seni avuçlanm arasında. Ara sıra açar kapanm 
ellerimi, uç artık, uç biraz uzağa diye. Sense inadım 
inat, taşı çatlatan inadınla yapışır kalırsın tenimde. 
Ne evimdin ne evsİz kaldım seni yitirinee. Geçmişim 
sende mühürlü değildi, bir gelecek de vaat etmedin 
bana. Arada bir yerlerde, bilmez gibi ara yerlerin teh­
likesini, hani şu taife-i cinin çarpuğı eşiklerden 
birinde slkışnuŞ kalnuş sana olan aşkun. Kimseye 
göstenniyorum ne seni ne beni ne bizi. Görmesinler 
ki yabancılar, gönnek zorunda kalmayayım yabancı­
lığınu. 
Seni düşünmek şehir, ne zonnuş. 
MED-CEZİR 
Şehir efsaneleri dünyamn özgiir yurrtaşlandır. Seya­
hat etmek için pasaporta, bir yerde kalmak için vizeye 
ihtiyaç duymazlar. Temasa geçtikleri kültiirün rengi­
ni alan dilsel bukalemunlardır onlar. Hangi kıyıya 
ulaşsalar hemen yerlisi olurlar. Şehir efs\lIleleri kim­
seye ait alınayan, ama herkesle dost, özgiir ruhlardır. 
ARAF 
59