ORHAN KEMAL 
şıdan ekmek peynir aldığını, altıya doğru kardeşlerinin 
karnını doyurup pek pek altı buçukta omuz omuza işçi 
kalabalığıyla vapura binip yedide köprüye geldiğini, yedi­
yi çeyrek gece de atölyede işbaşı yaptığını öğrendim. 
"Peki, ne olacak bunun sonu?" 
"Ne gibi amca?" 
"Mesela bir imkan çıksa karşına. Te krardan okula gi­
rip sonunda da kaptan olmak ister miydin?" 
Önce gözleri sevinçle parladı. Sonra sönükle şerek bir 
noktaya takıldı kaldı. 
"Ha? İster miydin?" 
"İsterdim ama ... " 
"Ama?" 
"Kardeşlerim ... Babama güvenilmez ki. Düşer gene bir 
kötü kadının peşine ... " 
İçimde hir damar sızladı. 
" ... Benden geçti. Kardeşim okuyor. Öteki küçük daha. 
Büyüyünce onu da okula vereceğim. Haftalığım elli olur o 
zaman herhalde ... " 
Birden sordu: 
"Amca?" 
"Ha?" 
"Benim boyum hep böyle kısa mı kalacak ?" 
"Niçin? Büyümüyor mu?" 
"Annem ölmeden evvel duvara kurşunkalemiyle çiz­
miştim, ölçüyorum. Hala aynı yerde. Yoksa cüce mi kala­
cağım?" 
Dudaklarımdan çıkacak cevabı heyecanla bekliyordu 
ki, makine şakırtıları yüklü sıcak koridorun kirli aydınlı­
ğında iriyarı biri belirdi: 
"Ayhan!" 
Onun da üstü başı, yüzü kir pas içindeydi. Çocuk san­
dıktan fırladı: