duğu doktorlar bacakları nın iç kısmında küçük bir 
duyarlılık fark edince, ellerini çabuk tutarlarsa, 
genci felç olmaktan kurtarabileceklerini umut et­
mişler. Hastayı ameliyata hazırlayan Talat, gence 
"Memleket neresi?" diye sormuş. 
"Van." 
"Neresind en?" diye sormuş bu kez. 
"Bahçesaray," demiş hasta. 
"Müküs, yani." 
Bacakları tutmayan hastanın gözleri parlamış. 
Önceden götürüldüğü hastanelerde yüzüne bile 
bakılmazken, ülkenin bir başka ucunda, kasabası­
nın hatta köyünün, mezrasının adını bilen bir dok­
torla karşılaşınca, kesin iyileşeceğine inanmış. O 
moralle girmiş, çok zor olan ameliyata ve gerçek­
ten iyileşip ayağa kalkmış. Diyeceğim şu ki, bize 
çok uzak duran kişilerle dahi, bir ortak nokta 
bulup, gönüllerine dokunursak, doğru sözleri söy­
leyebilirsek, iletişim kurmak her zaman mümkün­
dür ve sıcak bir iletişim mucizeler yaratabiliyor. 
Bu anıyı aktarmama fırsat vermedi, "Yani, siz 
tek başınıza mı gidip cüzam araması yaptınız, ora­
da?" diye bir kere daha sordu, genç polis. 
"Hayır," dedim, "ben hocaydım, öğrencile­
rimden bir ekip kurdum, on-on iki kişi birlikte git­
tik." 
"Cesursunuz valla! Her babayiğit gidemez." 
"Bence her babayiğit gitmeli. Her birimiz 
memleketimizin her bir köşesini görüp tanımalıy ız. 
297