geniş, ayrıcalıklı insanlar olarak düşünür düm. Sa­
natçı olmasına rağmen, Cevdet de benim gibi, yap­
tığı işin yükü içinde kaybolmuştu, kırık bir insandı. 
Hüzünle bakan gözleri vardı. Yüreğimde müthiş 
bir şefkat duydum ona karşı. 
İstanbul'a döndükten sonra da görüşmeye de­
vam ettik. 
Ben bu sayede fark ettim ki nicedir kendimi iş­
lerime kaptırmış, uzun süredir alışverişe çıkmamış, 
üstüme başıma yıllardır yeni bir şey almamışım. 
Bir erkeğin benimle ısrarla ilgileniyor olması, saçı­
ma başıma özen göstermeme, dükkanların vitrin­
lerine yapışmama, birkaç giysi, bir çizme almama 
vesile oldu. Hayatıma bir heyecan gelmişti. Hey­
keltıraş sevgilimin Bebek'de, postanenin sırasında, 
arka odalarını atölye, ön tarafını yaşam alanı olarak 
kullandığı bir evi vardı. Evin önünde bir sucuk 
fabrikası için yaptığı kocaman bir inek heykeli du­
ruyordu. Arka bahçesindeyse fiberglass'dan bir 
tekne yapıyord u. AKM'dek i birbirine sarılmış ba­
lerinleri de o yapmıştı. Yapıtlarını gördüğüm za­
man yeteneğine hayran olmuştum. Gerçekten çok 
iyi bir heykeltıraştı. Hastalarım nasıl benim hayatı­
mın en kıymetlileriyseler, alçı, mermer, yontu ve 
elleriyle şekil verdiği yapıtları da onun kıymetlile­
riydi. Ben insanda can kurtarmaya baş koymuş­
tum, o maddeye ruh kazandırmaya. Hayatlarını 
can ve ruh üstüne kuran iki kişinin birlikteliği yü­
rür diye düşündüm. 
170