da şimdi. Ne yaptığını görür gibi oluyorum." Başını gökyüzü­
ne kaldırdı, "Resim yapıyor şimdi," dedi. "Bizim göremediği­
miz en güzel manzaraları, düşünemeyeceğimiz kadar güzel 
renklerle boyuyor. " 
Sevgi, bir insanın ilk sözlerine karşı duyduğu içten gelen 
güvensizliğiyle dinliyordu siyahlı kadını. Kimsenin ilk sözle­
rine teslim olmazdı; Ergun gibi, ilk tanıdığı insana sarılıp 
onunla öpüşmezdi ayrılırken. llk izlenimleri genellikle olum­
suzdu; sadece, sessiz insanlar hakkında 'kibar' ya da 'terbiye­
li' gibi yargılar verirdi. Böyle insanlar da çoğu zaman, ilerde 
gerçekleştirmek istedikleri çıkarları için yatırım yapan sinsi 
yaratıklardı. Bununla birlikte, büyük rezaletlere karışmadık­
ları sürece, kibar ve terbiyeli görünüşlü kimselere büyük iti­
razı yoktu. Ergun gibi, daha ilk bakışta amaçları belli olanla­
ra gelince ... onlar için düşünmeğe bile değmezdi. Cennette 
resim yapan aJamın dul karısı için de -hemen kendini ortaya 
koyduğu gerekçesiyle- olumlu şeyler düşünmemişti. Fakat 
dul kadının gözleri, Sevgi'yi sanki çok önceden tanıyan bir 
kayıtsızlık içinde olduğu için, kolayca bir yargıya varamaya­
cağını seziyordu. Ne var ki, dünyada 'sizi anlıyorum' gözleri­
nin sahteleri türemişti; gerçeği sahteden ayırmak çok zor du. 
'Sizi-anlıyorum konuşmanıza-ihtiyaç yok' ya da 'siz-onlara­
bakmayın-yalnız-gözlerime inanın' bakışlarının çoğu aslında 
'bugünü-geçirmek-için-birine-ihtiy acım-var' kalıbından iba­
retti. İnsanın, böyle sahtekarları görünce, başı ağrıyordu. 
Sevgi, elini başına götürüp alnını tutuyordu, böylelerinden 
zarar görmemek için. "Bu yüksek mahkemeyi kim musallat 
etti başımıza? Bu yetkiyi kim verdi sana?" diye tepiniyordu 
Ergun; onun parlak kumaşlı daracık elbisesine, ceketinin üst 
cebine ustalıkla yerleştirilmiş beyaz kolalı mendiline küçüm­
seyerek bakıyordu Sevgi. "Sokağa çık sokağa!" diye bağırı­
yordu Ergun. "İnsanların arasına kanş, insanları tanı." Canlı­
lık Ergun demekse, canlılıktan nefret ediyordu Sevgi. 
214