gözlerini boşluğa dikmişti. "Köşe başlarını tutmuştum. Er­
kekler sigara almak için tütüncülere girince hemen kadınla­
rın bacaklarına bakıyordum ve duruma göre hemen harekete 
geçiyordum. Bilge güldü: "Bu 'harekete geçmek' de nedir aca­
ba?" Hikmet dinlemiyordu: "Köşebaşında bekliyor dum; ko­
lumun altında yazdığım oyunlar, kafamda arzular vardı. Er­
kekler de suçluydu: Tütüncüden sigara alanlar da yoldan ge­
çen başka kadınların bacaklarına bakıyorlardı. Durum karışı­
yordu. Ben de bu karışıklıktan yararlanarak kadınlara son 
yazdığım oyunları gösteriyor dum." "Hayır bunu yapamaz­
sın," dedi Bilge. "Neden yapamazmışı m? Üstelik çok ilgi gö­
rüyordum: Beni, büyük oyun yazarlarına benzetenler e rastla­
dım böylece ." "Kadınlar aptaldır," dedi Bilge hırsla. "Hayır, 
onları çok akıllı buluyordum ben. Kim beni büyük adamlara 
benzet irse o akıllıydı. Sen isteseydin sen akıllı olabilirdin. 
Hem akıllı hem de heyecanlıydılar güzel bacaklı kadınlar. Bo­
ğuk bir sesle okuduğum oyunlarla kendilerinden geçiyorlar­
dı." Bilge ayağını yere vurdu: "Oyunlarından herhangi bir ka­
dına bahsetmeğe hakkın yok!" "Ettim bile. Hele bir tanesi 
vardı, çok anlayışlıydı üstelik. Ah Hikmet Bey! diyordu. Nasıl 
yazabiliyorsunuz böyle? Ben bir türlü cesaret edemiyorum. 
Ben de onun elini tuttum ve ona biraz cesaret verdim." "Ter­
biyesiz,'' dedi Bilge. "Ne yapabilirdim başka? Bütün cesare­
timle birlikte tek başıma kalmıştım. Verdiğim cesaretten çok 
memnun kalmıştır herhald e." "Onun sözlerine nasıl inanır­
sın hemen?" diye sızlandı Bilge. "Çok yalnızdım Bilge; yaz­
mak istediklerimi birine anlatmalıydım. Beni dinleyenin bir 
önemi yoktu burada." Bilge, gözlerini yere dikti: "Bütün bun­
ları gerçekmiş gibi dinleyen ve üzülen birini bulamazsın 
ama." "Buldum, buldum ," diye güldü Hikmet. "Tıpkı senin 
gibi dinliyor; üstelik yüzde yirmi beş fazlasıyla tepki gösteri­
yor: Hastalanıyor filan. Fakat sonra atlattı beni." "Bütün bun­
ları yapmamış olabilirsin ,'' dedi Bilge. "Düşünmüş olman ye-
453