yeniden düşündü. "Bana ticaretin yolu gözüktü. Ben de bu yolu 
zorladım, kimsenin cesaret edemediği şeyi yaptım. Biraz korkak 
olsaydım hâlâ Haseki'de küçük bir oduncu olurdum!" Haseki'yi, 
oradaki akraba eş-dost çevresini, mahalle hayatını hatırlayınca 
sıkıldı. "Onlardan kaçtım. Onlarla birlikte ticaret hayatı yürü­
müyordu." Uzaktan dükkânını gördü. Kupa arabası ağacın dibine 
çekilmişti. "Benim dükkânım!" diye mırıldandı. En büyük 
başarısının odunculuktan bu dükkâna geçmek değil, beş yıl önce 
elde ettiği lamba işi olduğunu düşünüyordu. Belediyenin ve Şif-
ket-i Hayriye'nin bütün lambalarını satın alma ayrıcalığını elde 
ettikten sonra, ticaret çevrelerinde "Işıkçı Cevdet Bey!" diye 
anılmaya başlamıştı. Bu başarısını hatırlayınca keyiflendi. Bu 
lamba işinden sonra dükkânı ve şirketi dört misli büyütmüştü. 
Şehreminliğinde herkese rüşvet dağıtmıştı. Bu biraz sıkıcı bir 
anıydı, ama başarısını gölgelemiyordu. Cevdet Bey rüyasını 
hatırlayarak neşelendi: "Eh, ne yapayım. Kimse beni cezalan­
dırmıyor..." Sabah merdivenlerin eşiğinde kendisine bakan Zeliha 
Hanım'ı hatırladı: "Ne yapayım, ne yapayım, hayat bu işte!" diye 
söylendi. Üzerinde onu her zaman koruyan, görünmez bir zırh 
varmış gibi rahat ve yıkılmaz hissediyordu kendini. Dükkânının 
üstündeki yazıyı gördü: 
CEVDET BEY 
VE OĞULLARI 
İTHALAT-İHRACAT-NALBURİYE 
Daha ihracata başlamamıştı, daha oğullan da yoktu, ama ikisine 
de niyeti vardı. Kapının eşiğinden adımını atarken, "Eskinazi'den 
de parayı alamadık!" diye düşündü. "Sadık ile hesapları bir daha 
konuşayım. Sonra şu bozuk lambaları ne yapacağımı düşüneyim... 
Saat kaç? Hiç de vakit yok!.. Depoya gidip orada ne olduğunu 
da görmem lâzım. Şimdi her şeyi kırıp dökerler... Kim bu çocuk, 
ne istiyor?" 
Bir küçük çocuk elindeki zarfı uzatarak: "Bunu Matmazel 
Çuhacıyan gönderdi efendim! " dedi. 
"Matmazel Çuhacıyan?" diye düşündü Cevdet Bey. Önce kim 
olduğunu hatırlayamadı. Tuhaf, belirsiz bir şeyden utanarak 
20