Seyranın yüzünden başka hiçbir şey görmüyordu. Seyranın yü­
zü türlü türlü oluyor, ağlıyor, gülüyor, bağırıyor, öfkeleniyor, 
yumuşuyor, sertleşiyordu. Memed hayran, yalnız bu gözleri 
görüyor, başka hiçbir şeyi düşünmüyor, konuşmuyor, duymu­
yordu. Bir yumuşak büyüde kendini yitirip, sonsuz bir tatta ılık 
üık sevgisinin dibine çöküyor, bir düşten büyüye, bir büyüden 
düşe gidip geliyordu.
Dayak yiyenleri, Koca Osmanı, beklediği Topal Aliyi, Ah 
Safanın zulmünü, candarmalan, Abdiyi, Hamzayı, ölümü, ayrı­
lığı, her şeyi unutmuş gitmişti.
Karşıda, otların arkasında uzun, kırmızı bacaklarıyla saha­
na sallana leylekler dolaşıyorlardı.
O gün akşama kadar kalktı kalktı köyden yana baktı, geldi 
suyun başında oturdu, suyun aydınlık dibini, suyun üstünde 
akıp gidenleri izledi. Akşamı dar etti. Seyran akşamlan gelmi­
yordu. Çoğu zaman gece yansmdan sonra bostana geliyor, ora­
ya her zamanki yerine büzülüp uyuyordu.
Memed o gün Köseyle de hiç konuşmadı. Köse Halil Me- 
medin bu halini anlıyordu.
Yatağa girdi uyuyamadı. Yataktan çıktı, bostam dolaştı. Kö­
yün karanlık yollanna döndü döndü baktı. Anavarzanın üstü­
ne doğru sarkmış ay, daha batmamıştı ama, neredeyse kayalık­
ların arkasına inecekti. Bostanın dışma çıktı, Ademin dolaştığı 
gibi oralarda dolaşmaya başladı. Bazı geceler bu vakitlerde at 
doğu yönünden doludizgin gelir, Anavarzaya aşağı akardı. 
Sonra şafağa karşı da bostam birkaç kere dolandıktan sonra, 
suyun derinleştiği çınarın altında durur uzun uzun sulamr, 
sonra da gelir ilerdeki ağaçların yanındaki tümseğin üstünde 
dikilirdi.
Adem gene dolaşmaya çıkmıştı. Memed onu görmeden 
çok önce o Memedi görmüş kaçıyordu bile.
Adem uzaklarda, solup giden ay ışığında çok uzun bir 
adam göründü Memedin gözüne.
Derken ay battı. Memed gündüz oturduğu yere vardı otur­
du. Ayaklarını da suyun içine soktu. Su azıcık serinlemişti. 
İkindiüstü çıkan garbi yeli daha usul usul esiyordu. Arada bir 
duruyor, sonra gene usuldan esiyordu.
422