1. MİSAFİR 
KADIN 
BABAIII 
1. MİSAFİR : A, sizin aile şerefli de bizimki şerefsiz mi? 
: Orasını bilmem. Ama şu kadar senelik tapu me­
muruyum . Toz kondurm amışımd ır. 
KADIN : Biz de bizimkine toz kondurmamışızdır. 
BABA 111 : Belki sizin kadar zengin değilim ama, namuslu-
yum. 
ANNE 111 : Namusluyuz. 
1. MİSAFİR 
KADIN 
BEKÇİ 
NİLÜFJ;:R 
BEKÇİ 
ÖMER 
BEKÇİ 
1. MİSAFİR : Biz de namusluyuz ... 
(Parkta) 
: Sizi namussuzlar sizi! Kendime boynuz takhr­
mam demedim mi? (Ömer'e) Tuh sana! Sözde şe­
refli bir babanın oğlu olacaksın. 
: Bırakın beni. Yalvarırım. 
: (Nilüfer' e) Anan baban sana namus diye bir şey 
öğretmediler anlaşılan. Tüh! Tüh!.. 
: Bırak kızı, dedim! 
: Pişşt! Beni görevimden alakoyacaksm, öyle mi? 
Yağma yok. Hadi yürü... Yürüyün karakola .. . 
Yoksa bir düdük çalar, toplarım milleti başınıza .. . 
Komisere bir bir anlatacağım ... Bunları umum 
yerde sevişirken yakaladım, diyeceğim. 
(İkisini de sol kulise doğru sürüklemeye çalışır.) 
(Oturma odasında) 
KADIN : Hani Nailciğim diretmese vallahi de billahi de 
bozardım bu işi. 
BABA III : Nasıl bozarmışsınız? Nasıl? Kanun var ortada. 
Mahkeme var. Ben adamı namusumla oynatır 
mıyım? 
ANNE 111 : Oynatmaz tabii. 
60