Vali kahves ini içerken Belediye Ba§kanlık odasına Süleyman 
Sami girdi. Vali onu sevinerek, ayağa kalkıp karşıladı. 
Süleyman Sami : 
"Maruzatım var Ef endim," dedi. 
"Söyleyin, rica ederim Süleyman Bey ... " 
"Yarım saat izin istiyorum Efendim, sizinle gelecekler var. Kala­
balık. Ta Adana dan, Koza ndan soylular, Beyler geldiler. Bir otobüsle 
size refakat edeceğ iz. Herkes bu lekenin üstümüzden silinmesini, bi­
zim de şu medeni dünyada medeniyetimize kavuşmamızı istiyor. Ol 
sebepten Efendim, birçok soylu kişi geldi kasabam ıza." 
"Bekleye lim," dedi Vali kahv esini höpürdetirk en. 
Akyollu Mustaf a Bey Valinin, onu Dervişle barıştırmak için evine 
geleceğ ini epey önceleri duymuş, hazırlıklar yaprnaya başlamıştı. Ko­
nağı baştan aşağı sildirmiş, taban tahtalarını ovdurmuş, büyük sofayı 
badan alatquş, yerleri, duvarları eski Türkmen kilimleriyle donatmıştı. 
Şimdi, birkaç yıldan bu yana, eski Türkmen kilimieri değere binmişti. 
Her kilim gören okury ;ızar, kilimierin önünde lalü ebkem kesiliyor, 
sonra da bir yığın söz söylüy ordu. Ahla vahla ... Soyumuz, kişiliğimiz 
üstüne. Bir de Aşıklara merak sardılar bugünlerde. Kaymakam ı, mil­
letvek ili, valisi, öğretmeni bu çingeneleri dinlemeye bayılıyorlar. Ak­
yollu Mustafa Bey uzaklardan, Toroslardan Kel Aşığı da ısmarladı. 
Kel Aşık Mustafa Kemal Paşanın önünde saz çaldığıyla övünürdü 
Trabl us.ta. Mustaf a Kemal o zamanlar Paşa değildi ve çöl Arabistanda 
b�ı dertteydi. Mavi gözlerinde keder, çöl gecelerinde aşığı çadırına 
çağırır, "Çai Aşık, çal," dermiş, "biz yandık, bjz bittik," dermiş. 
Kel Aşık ge lince : 
"Mustafa Kemal Paşadan söz et Valiye," dedi Mwtaf a Bey. 
Valiye ne diyec ekti? Barışınam onunla mı diyec ekti. Ne denirdi 
koskocaman, konağına kadar gelmiş bir Cumhuriyetin Valisine? Ah 
şu iş bir bitsey di. Zaten bitecek ti. Bu son. Derviş ve Mustafa. Bu son. 
Ya Derviş ölecek, ya Mustafa. Ya da ikisi birden . Geleneği, ölüm ya 
da yaşam geleneğ ini sürdürecek kimse kalmamıştı. Osmanlı gümbür 
gümbür yıkıldı gitti. Koca Türkmen de yaşam ıyla töresi,. insanıyla can 
çekişiyord u. Bu son. Bırakın da kendi kendimize, canımızın istediği 
I 8