ger,ceği, en acımasız imge/emden bile daha acımasızdı. Açtığın 
resmini, iki-üç çekiç darbesiyle beynime kazımıJtı ifte. 
Cineldndia)da, Brezilya-Rusya mapının baflamasından ya­
rım saat önce, yani zamanın ve uzamın belirlenmiJ bir noktasın­
da yoluma çıkan o adamı anlatmak, herkese anlatmak zorunda­
yım. (İster dinlesinler, ister dinlemesinler. ) Gırtlağıma takılıp ka­
lan çığlığın bedeli ödenmeli. Dakikalar boyu onu seyredip hi,cbir 
Jey yapmadan yoluma devam ettiğim için lanetlendim ben. Yapı­
lacak bir Jey olmadığı için, bir kapk bulup ona kusmuğunu yedi­
remediğim için, bütün büfeler kapandığı, zaten bir poğaça fazla­
sıyla gep kalmıJ olacağı için, çantamdan bir silah çıkarıp bu acıyı 
,cabucak sona erdiremediğim için... Ona verebi/ece ğim ne vardı? 
Ondan esirgeyebilcceğim? Yoluma devam ettim çünkü kendime 
bir misyon yüklemiJtim. Kendi ölümiimii erte/eyecek bir gerek_r:e ... 
Oysa JU an, önümdeki beyaz bofluğa sıraladığım har fiere ba­
kıyorum, o adamı gö·remiyorum. Onu anlatacak bir dilden yok­
sunum henüz. Yeterince giiçlii, yeterince gaddar, yeterince mer­
hametli değilim. Yeterince aç kalmıJ değilim. Sözcükler ona yafa­
mınıgeri veremez, ama en azından adını iade edebilir: O bir İn­
san)dı. 
Birdenbire çok tuhaf bir duyguya kapıldı; sanki kendi cüm­
leleri ansızın yazariarına doğru dönmüş, onu izlemeye başlamış­
lardı. Kalemini kaptı, sayfanın üzerine dev bir çarpı işareti attı. 
Bir tek cümle yazdı sonra: 
<<Kendimi olduğumdan daha büyük göStermek için yazıyo­
rum, çiinkii ... çok, çok kiipüğiim. )) 
Kasaya doğru yürürken, evsiz barksız, ama üstü başı temiz 
bir kadın, Yeni Dünya'ya girdi ve sesini hafifçe yükseltti: "Bana 
lOS