KOMŞU : Nereye? Ne olmuş? Doğru muymuş? (Fatma 
Hanım başını sallar.) Arif Bey nerde? 
FATMA HANIM : Hastanede. 
KOMŞU : Gördün mü sen kendisini? (Fatma Hanım ba-
şını sallar.) Nesi var? 
FATMA HANIM : İnme inmiş. 
FATMA KADIN : Uyy benim gözel beyim uyy! (Kolunda çocuk­
la mutfağa gider. Ordan ağladığı duyulur.) 
KOMŞU : (Sadık'a) Git sustur şunu, Allahını seversen . 
(Sadık mutfağa gider.) Değildir komşum. İyice 
soruşturdun mu? 
FATMA HANIM : (Başını sallar.) Zaten hemen oracıkta, hacizci­
ler gelince olmuş. 
KOMŞU : Haciz niyeymiş peki, böyle durup durur­
ken? 
FATMA HANIM : Durup dururken değil ki. Çoktandır farkın­
daydım. Bir kadın vardı galiba. Nasıl bir ka­
dın bilmiyorum. Arifi varlıklı sandı belki de. 
KOMŞU : Ayol, olur mu komşum? Arif yapar mı böyle 
şey? Seni hiç düşünmemiş olur mu? 
FATMA HANIM : Otuz yıl düşündü, yetmez mi? Kadını sev­
miştir. Hakkı değil mi sevmek? Bilirdim. 
KOMŞU Arif, kadın sevgisine muhtaçt ır. 
: Evlenmek sözünü ondan ettirmezmiş de­
mek? 
FATMA HANIM : Beni düşünmüştür. Öyle bir kadınla olama­
yacağımı düşünmüştür. (Silkinir.) Nüsuf ka­
ğıdı ile para götürüp hastaneden çıkartmam 
gerekiyor. Eve getireceğim inme bu, orda ne 
diye yatacak. 
(Bütün bu sahne boyunca oda gitgide kararır.) 
KOMŞU : Bekle bizimki gelsin. Birlikte gidersiniz. 
FATMA HANIM : Öyle. Düşündüm, aklıma başka bir çare de 
gelmedi. 
190