Uzaktan, güneyden bir horoz sesi geld i. Horoz, uzun uzun, 
arkasını kesmeden ötüyord u. Sonra, bir dereye düştüler. Ayak­
larının albndan taş yuvarlanıyor du. Burdaki çakırdikeni daha 
beterdi. 
"Vay anam vay!" 
Dereyi çıkınca, karşılanna, karanlığa yapıştırılmış daha ko­
yu bir kara nlık gibi ulu çınann kararbsı çıktı. Çınara doğru yü­
rüdüler. Çınarın arkası nı dönünce, top gibi bir su gürültüsü 
patladı. 
"Vay anam vay!" 
Memed: 
"Köye geldik," dedi. "Suya inip elimizi yüzümüzü yıkaya­
lım. Ben size yann birer tane çarık yaparım ki ... " 
Suya inip, ayakkabılanru çıkardılar. Ayaklannı suya soktu­
lar. 
"Vay anam vay!" 
Cabbar: 
"Recep Çavuş," dedi, "yeter gayri baba ! Çakırdikeniikten 
çıktık." 
Recep Çavuş: 
"Ben böyle dikenliğe hiçbir yerde rastlama dım. Vay anam 
vay!" 
Memed: 
"Buraya göz derler işte ... " 
Bir zamanlar Süleymanın evine kaçhğında, anasının gelip, 
haftalarca bu suyun gözüne baktığını, ölüsünün bu kayanın di­
binden çıkmasını beklediğini arumsadı. Anası aklına düştü. 
Kendi kendine belki binbirinci kez sord u: 
"Anaını nettiler ola?" 
"Ha? Cabbar , anaını nettiler ola?" 
Ca b bar: 
"Hiçbir şey yapamazlar ," dedi. 
Recep Çavuş: 
"Vay anam vay!" diyordu. "Buralar neresi böyle?" 
Memed: 
"Buraya gözün gürültüsü derler. Aşağıda değirmen vardır. 
Kulaksız İsınallin değirıneni ... " 
233