inci Pastanesi
502Bir an susup profiterollerimizi ka şıklad ık. İçi tatl ı çikolata ve krema
dolu güzel a ğzına şehvetten çok, sevgiyle bakt ım. 
"Şuna inanmam ve ona göre de davranman ı beklerim. Evlili ğim 
boyunca Feridun ile aramızda kar ı-koca ili şkisi olmad ı. Buna inanman  
şart! Bu anlamda bakireyim. Hayatta da bir tek seninle birlikte  
olacağım. Dokuz sene önce geçirdi ğimiz o iki aydan (asl ı bir buçuk
aydan iki gün azd ı, sa yın okurlar) kimse ye söz etmemize gerek yok.
Sanki seninle yeni tan ışıyoruz. Yani filmlerde oldu ğu gibi  birisi yle 
evlendim, ama hâlâ bakireyim." 
Son iki cümle yi hafifçe gülümse yerek sö ylemiş ti, ama talep etti ği 
şeyin ciddiyetini gördü ğüm için ka şlar ım ı çatarak "Anl ıyorum," dedim.  
"Böylesi bizi daha mutlu edecek," dedi makul bir ifade yle. "Bir ba şka 
isteğim daha var. Bu zaten benim de ğil, senin fikrindi. Hep birlikte  
arabayla Avrupa yolculu ğuna ç ıkmam ızı istiyorum. Annem de Paris'e  
benimle gelecek. Müzelere gider, resimlere bakar ız. Evlenmeden önce  
evimizin çeyizini de oradan almak istiyorum." 
"Evimizin" kelimesine hafifçe gülümsedim. Füsun, sözlerinin  
buyurgan havas ının tam tersi bir eda yla, t ıpk ı zaferle biten uzun bir  
savaştan sonra hakl ı isteklerini şakaya getirerek dile getiren nazik bir  
komutan gibi hafifçe gülümseyerek konu şuyordu. Daha sonra  
"Hilton'da, herkesinki gibi güzel büyük bir dü ğün olsun!" derken  
kaşlar ını ciddi yetle çattı. "Her şey doğru dürüst, düz gün ve özenli  
olacak," dedi. Dokuz y ıl önce benim Hilton'da-ki ni şandan iyi-kötü  
hiçbir hat ıras ı yokmuş  da, yaln ızca düğünün iyisini isti yormuş gibi 
duygusuz bir havayla söylemi şti bunu. 
"Ben de öyle istiyorum," dedim. 
Biraz sustuk. 
Çocukluğumda annemle ç ıkt ığım ız Be yoğlu gezilerimizin önemli  
noktas ı olan küçük İnci Pastanesi otuz y ılda hiç de ğişmemişti. Ama  
daha kalabal ıkt ı ve konu şmakta da zorlan ıyorduk. 
Bir an küçük dükkânda sihirli bir sessizlik olunca f ısıldaya-