tüm ayrıntılarını, tüm ilişkilerini, saat saat, dakika 
dakika yazdığım Gökşin'e, hiçbir şey yazamaz ol­
dumdu, Atilla'ya dair. Her hafta birbirimize yolla­
mayı adet edindiği miz, ruh hallerimizi belirten şi­
irli kartları bile esirgemiştim. Uğuru kaçar diye! 
Oysa sevgili Gökşin'im de sırılsıklam aşıktı o sı­
ralarda. Beni en iyi anlayacak kişi oydu. Sonradan 
evleneceği sevgilisinin adı Aykut'du. O bana her 
buluşmasını, her konuşmasını ayrıntılarıyla yazar­
ken, benim birdenbire içime kapanmam, garip de­
ğil miydi? 
Bugün geriye baktığımda, bilinçaltımda bir baş­
ka "ben"in var olduğunu biliyorum artık. Yaşayan, 
nefes alan, düşünen, duygulanan, benden içeri bir 
ikinci "bilge ben"; işlerin yolunda gitmeyeceğini ta 
o zamandan bilmiş gibi, kocaman laflar etmeyeyim, 
ilerde bir gün mahcup olmayayım diye, elimi bağla­
mış meğer! Aşka dair sözlerde tutumlu davranmı­
şım. Örneğin, bir sayfada sadece iki satır yazılı: 
<<�cim buruk buruk! Doktorumu yolcu ettim bir 
haftalığına.)) 
Şimdi mektubu okurken, aşık olduğuma inandı­
ğım adamın bir haftalığına nereye gittiğini anımsa­
mıyorum ama ders verdiği sınıfa girip de onun ye ­
rine başka bir asistan doktoru gördüğümde nasıl bir 
boşluğa düştüğüm, ders boyunca önümdeki defte­
re adını karalayıp durduğum dünmüş gibi aklımda. 
82