yandan korkmaya ba şlard ı. 
"Gece nöbetini ben devral ıyorum," dedi Banu Teyze gülerek. 
"Sen git uyu." Sonra Feride Teyze'yi omuzlar ından tutup göz te-
mas ı kurmaya zorlad ı. "Unutma, karanl ık çöktü mü zihnin bir ya-
banc ıya dönüşüverir. Yabanc ılarla ne yapmayaca ğız?" 
"Yabanc ılarla konu şmayacağız..." dedi Feride Teyze tedirgin, 
gözlerini an ında kaç ırarak. Zihnim bir yabanc ıdır gece olunca, 
konuşmayacağım onunla. Yoksa ayart ır beni, korkutur.  
"İyi geceler," dedi Feride Teyze ba şını sallayarak ve bir an 
için masallardan ç ıkma küçük bir k ız gibi göründü.  
"Allah rahatl ık versin Feride..." dedi bir ses. Banu ablas ının 
sesi gibiydi. Belki de bir ba şkas ı. Arkas ına bakmad ı. Ayaklar ını 
sürüyerek odas ına yolland ı. yor?" Ama Rose çoktan kapatm ıştı. 
Donakalm ış, rengi atm ış, ne yapaca ğını bilmez halde telefo-
nu tutan Armanu ş, Asya'ya bakt ı. "Annem her zamanki gibi beni 
azarlay ıp neden daha evvel aramad ığımı sormak yerine, kapat ıp 
sonra aramam ı istedi. Çok tuhaf. Hiç ona uygun bir davran ış şekli 
değil." 
"Sakin ol," dedi Asya yata ğında dönüp ba şını yorgan ın alt ın-
dan ç ıkararak. "Belki araba kullan ıyordu, belki yan ında birileri 
vard ı, konuşacak durumda de ğildi."  
Ama Armanu ş inanmaz bir halde ba şım iki yana sallad ı, yü-
zünden tedirgin bir gölge geçti. "Ah Tanr ım. Kesinlikle bir sorun 
var. Ciddi bir sorun var."  
 
Cafe Constantinopolis sitesinden ç ıkar ç ıkmaz Armanu ş telaşla 
saatine bakt ı. Annesini aramas ının zaman ı gelmişti. Hafta boyun-
ca onu her gün ayn ı saatte aram ış ve her seferinde daha s ık ara-
mad ığı için azar i şitmişti. Bu değişmeyen şablonun asab ını boz-
mas ına izin vermemeye çal ışarak numaray ı çevirip, annesinin te-
lefonu açmas ını bekledi.  
"Amy!" Rose'un sesi ç ığlık ç ığlığayd ı. "Sen misin Amy?"  
"Evet annecim. Nas ılsın?" 
"Nas ıl m ıyım? Nas ıl m ıyım?" diye tekrar etti Rose, sesinde 
bir çaresizlik ve panik hissediliyordu. " Şimdi kapatmam laz ım, 
kafam ı toparlamal ıyım. Ama söz ver, bana söz ver, on... yok yok, 
on yetmez, tam tam ına on beş dakika sonra bir daha arayacaks ın 
beni. Tamam m ı? Kafam allak bullak, dü şünmem laz ım, sonra 
araman ı bekleyece ğim. Söz ver, söz ver," diye yineledi Rose his 
terik bir sesle.  
"Tamam anne, söz veriyorum on be ş dakika sonra tekrar ara-
yacağım," dedi Armanu ş kekçleyerek. "Sen iyi misin? Neler olu-  Gözleri ağlamaktan şişmiş, bumu k ızarm ış Rose, kâ ğıt havluya 
uzan ırken yeniden a ğlamaya ba şlad ı. Koca bir tomar kopar ıp 
uzun uzun burnunu sildi. Daima ayn ı mağazadan ayn ı kâğıt hav-
luyu al ırdı: güçlü, emici, çift katl ı, turkuaz desenli Sparkle mar-
ka. Şirket bunlar ı farkl ı kategorilerde üretiyor, her bir kategoriye 
ayr ı bir isim veriyordu. Rose'un favorisinin ismi Denizciydi. 
Üzeri deniz kabuklar ı, bal ıklar ve teknelerle donat ılmıştı. Resim 
aralar ında şu yaz ı dikkat çekiyordu: Rüzgâr ı Dilediğim Gibi De-
ğiştiremem Ama Yelkenlerimi Ayarlayabilirim Daima Varmak 
İçin İstediğim Limana.  
Senelerdir Arizona'da ikamet eden Rose'un denizcilikle uzak-
tan yak ından ilgisi yoktu. O sadece bu deseni seviyordu, bir de al-
tındaki slogan ı. Hem kâğıt havlunun çizgilerindeki camgöbe ği 
mavisi, evinin en çok be ğendiği bölümü olan mutfa ğının karola-
rına uyuyordu. Bu evi almaya karar vermelerinde esas pay mutfa-
ğa aitti zaten. Rose görür görmez â şık olmuştu bu mutfa ğa. Şöyle 
yaz ıyordu sat ılık ev ilan ında: