çok şükür onları görmedik."
Konya’da iki buçuk yıl kaldılar. Mustafa, kardeşleriyle 
birlikte Şehit Muhtar Bey Mektebi’ne gönderildi. Konya’yı 
çok sevdi Mustafa İnan: Camileri dolaştı. Farsça verilen 
vaazları dinledi. Bir zamanlar İran’da hüküm sürerlerken 
devletin resmi dili olarak Farsçayı kabul eden Selçuklular­
dan beri, Türkçe ve Farsça yazan Mevlâna'dan beri, bu iki 
kultıir birlikte yaşamış Konya’da.
"Benim hafızam o kadar kuvvetli değil, ama bir beyit ha­
tırlıyorum Mevlâna'dan,'1  dedi profesör, "İki dilden karışık 
yazmış; ‘mülemma’ diyorlar böyle şeylere:
Dûni k i men zi âlem  yalguz seni severmin
G er der berem  neyâyi ender gam et öiermin.''
"Siz beni şaşırtmak için mi bunları söylüyorsunuz?" dedi, 
"Yok canım. Mustafa’yı tanımaya çalışmıyor muyuz? Divan 
edebiyatından sözetmezsek, onun önemli bir yanını ihmal et­
miş oluruz bence." "Herhalde Konya’da bulunduğu sırada 
bunlardan haberi yoktu," dedi genç adam. "Vardı, vardı," de­
di orta yaşlı adam, "Dinlediği vaazları, anlamadığı halde, 
sözlerinin müziğini sevdiğinden olacak, ezberlemişti. Bir ak­
şam kelimesi kelimesine tekrarladı o gün camide dinlediği 
Farsça sözleri." "Okuduğunuz beytin anlamı neydi?" diye sor­
du delikanlı, "Onun da anlamını ben ezberledim; ‘Bilirsin ki  
ben (fanyada yalnız  s eni severim  /  Eğer yanım a gelmezsen  
senin gam ınla ölürüm'  demekmiş Türkçesi. Bilirsin şiirler 
başka bir dile çevrilince pek bir şeye benzemez." "Şey," dedi 
genç adam, bir kelimeyi hatırlamak ister gibiydi; "Mustafa 
Hoca ‘mistik’ miydi yani?” Profesör güldü: "Neden çok garip 
bir yaratığın adını söyler gibi kullandın o kelimeyi’  Evet, 
Konya’nın mistik etkisini belki hıitiin hayatı boyunca hisset­
m iştir Mustafa: En çok mevlevı ayinlerinden etkilendiğini
32