böyle marifetlerim yoktu. Ayhan bile, bir mızıka bulmuş,
aylarca uğraştıktan sonra, bir marş çalmaya başlamıştı. Bende okuduğum kitaplardan bahsederdim onlara. Nedensekimse ilgilenmezdi. Nihat’ın yazdığı kötü şiirleri beğenirler,benim okumak istediğim şiirleri dinlemezlerdi. Okula şiirkitapları taşırdım; büyük bir kısmını da zaten ezbere bilir-dim. Gene Nihat’ın şiirleriyle başa çıkamazdım. Çünkü Ni-hat onlar için özel şiirler yazardı. Şiirin mısralarının başharflerini yukarıdan aşağıya okuyunca kızınızın adı çıkardı.Bu şiirlerin kötülüğüne inandıramazdım onları. Harfleri yu-karıdan aşağı hecelerken sevinçten tepinirlerdi: S-E-V-G-İ-A-Y-H-A-N. Bir şiirde daha ne yapabilirdi insan? Ben o sıra-larda Istrati’yi, Gorki’yi filan okuyordum. Onlara, realistedebiyatın gerekliliği hakkında nutuklar çekiyordum. Be-nimle alay ediyorlardı; hizmetçi kızlarla ilgilenmek gibiydirealist edebiyatı sevmek onlar için.
Edebiyatı sevmiyorlardı; Salim Beyin dersini, demek isti-
yorum. Edebiyatçı Pisbıyık Salim’den beş almak çok güçtü.Nihat bile, bütün şiirlerine rağmen ikmale kalmıştı. Yıldı-rım da iki senelik olduğu halde gene kalacaktı. Biraz yara-rım olsun diye Yıldırım’ı yanıma oturtmuşlardı. Yıldırım’açok kızıyordum. Onun mektuplarını başkaları yazıyordu.En büyük güller onun için yapılıyordu. Herkes ona kopyaveriyordu; bana da bu hususta kesin emir verilmişti. Onunhiçbir şey yaptığı yoktu. Bu yardımları bir prens hoşgörü-süyle kabul ediyordu. Onu, sözlü yoklamalar için ders saat-leri dışında çalıştırmak zorundaydım. Bazen, Yıldırım tah-taya kalkınca, beni ön sıraya oturtuyorlardı: ona fısıldama-lıymışım. Bu zor ve tehlikeli bir işti. Onu çalıştırmaya baş-ladım sonunda. Kalın kafalının biriydi. Sık sık evine gidi-yordum.
Yıldırım’a kızmak zordu. Bir melek gibi sırıtırdı daima.
Zarif hareketlerle dolaşır, altın sarısı saçlarını alnına doğru
637