ve korkuluğun tahtaları üzerinde trampet çalmaya başladı. "Peki 
inanmasaydı ne olacaktı? Ya da gene onunla buluştuğunu anlarsa? 
Anlayamaz, çünkü bütün rahatlığına rağmen zayıf bir kadın o!" 
Sonra, biraz sıkıntı ve gururla hatırladı: "Ama babam anlardı. 
Zaten onun sağlığında böyle bir şeye cesaret edemezdim... Babam 
çok..." Birden bahçeden kendisine seslendiklerini farketti. 
"Niye aşağıya gelmiyorsun, aşağı gelsene!" diyordu Nigân 
Hanım. 
Osman aşağıdan, yaprakların, dalların arasından kendisini 
görmek için güvercin gibi başlarını aşağı yukarı oynatan kadınlara 
neşeli, ama yorgun ve düşünceli bir tavırla selâm verdi. "Şimdi 
geldim!" dedi. Birşeyler söyleyen Leylâ Hanım'ın sesine doğru, 
"Hoşgeldiniz ! " diye seslendi. "Biraz işim var, sonra iniyo­
rum." 
Kendisini gören konukların az sonra gideceğini düşünerek 
içeri girdi. Orta kata indi. Gazetelerle mektupları aldı. Çayım 
yukarı getirmeleri için aşağıya seslendi. Çalışma odasındaki 
masaya oturdu. Üzerine bir Mecidiye tutuşturulmuş kitap açacağı 
ile zarflan açtı ve okudu: Refik mektubunda gene her zamanki 
gibi birkaç ay daha gecikeceğini yazıyor, orada "tasarılarım," 
dediği bazı tuhaf ve belirsiz şeylerle uğraştığını anlatıyor, herkese 
selâm söylüyor, yarım ağızla da Osman'a şirketin durumunu 
soruyordu. Osman mektubu öfkeyle bir kenara attı. Sonra Zi-
ya'nın mektubunu, içinde ne olduğunu bilmesine rağmen, is­
teklerine ve küstahlıklarına bir yenisini ekleyip eklemediğini 
merak ederek okudu, ama yeni bir şeye rastlayamadı. Üç-dört 
ayda bir Ankara'daki asker böyle bir mektup yazıyor, hakkı olan 
parayı alacağını belirtiyor, ama bu gülünç isteğini gerçekleştirmek 
için de bir harekete geçmiyordu. Bu mektubu tam yırtacakken 
annesine göstermeye karar verdi. Sonra öfkesini yatıştırmak için 
gazeteleri açtı. Bütün gazetelerin başlıklarında yer alan tek bir 
haber vardı: Hatay davası. Osman bu davanın son yıllarda 
gösterdiği gelişmeleri izlememişti, ne olup bittiği hakkında kesin 
bir düşüncesi yoktu. Oysa herkesin orada burada sözünü ettiği 
komisyonlardan, gözlemcilerden, heyetlerden kendisi de sö-
zedebilir, bu konuda başkalarına dikkatle dinleteceği kendine 
özgü düşünceleri de olabilirdi. Birden "Bütün bunlar çok çalışmak 
.308