Nişanlı, Abdi Ağanın kızdığını görünce, ateş yakınaktan 
vazgeçerek arkasına düştü. 
Yavaş yavaş karanlık basıyor du. Ali, tam izin üstünde ydi. 
İz, öylesine belliydi ki, karanlıkta bile sürebilird i. Artık kapan­
daydılar. Neredeyse ele geçeceklerdi. izler, gittikçe tazeleşiyor­
du. Bir çalının ardında, bir çıhrtı duydular. Kulak kabarttılar. 
Karanlık yavaş yavaş basıyordu. 
Abdi: 
"Çalıyı çevirin," diye emir verd i. 
Ali: 
"Burdalar," dedi. 
Birden bir kadın çığlığı duydular . 
Abdi bağırdı: 
"Memedi öldürmeyeceksin iz. Tutup bana getirecek siniz. 
Onu, ben elimle ... Ona ne yapılacaksa, ben elimle yapacağım. 
Tüyüne dokunmayacaksınız Memedin ." 
Memed çalının arkasına sinmişti. Eli, tabanca sının kabza­
sındaydı. Tabanca şalvann sağ cebindeydi. Hiçbir şeyden, hiç 
kimseden korkınuyordu. 
Hatçeye: 
"Korkma !" dedi. "Seni onlara vermem ." 
Çalının içinden ayağa kalkh. Korka korka kendisine doğru 
ilerleyenlere: 
"Teslim," dedi. "Teslim oldum." 
Abdi: 
"Durun," dedi. "Şu itin yanına ben varayım ." 
Ötekiler geri geri çekildiler. Abdiyle nişanlı öne düştü. Me­
med yalnız bir karartı olarak gözüküyor du. 
Topal, biraz önce izi sürüp getirdiğinde bir sevinmişti ki... 
Şimdi bu durumu görünce müthiş bir kedere gömüldü. Her za­
man böyle olurdu zaten. Oraya, bir kütüğün üstüne oturdu kal­
dı. Başını elleri arasına aldı. Kendi kendine söyleniyordu, "Ben, 
bu işi yapmayacağım. Bir daha yapmayaca ğım. Vay Memed !" 
Abdi Ağa: 
"Ulan nankör," dedi. "Ulan ekıneksiz. Bunu mu yapacak­
tın bana? Seni," dedi, "alıp götüreceğim köye ... Gerisini sen dü­
şün ... "