Koca Halilin pamuk tarlasının içine çöküp köylüyü beklemesi. 
Önce Memidik gördü. Geçen yıldan kalmış, ırgatların unuttuğu saman do­
lu bir kıl çuval sandı. Ona doğru yaklaştı. Az daha yaklaşınca ışıl ışıl yanan bir 
çift göz gördü. Bir irkildi, duraladı. Yüreği attı. Gözünün önünden birtakım aca­
yip hayaller geçti. Önce bu iki ışıl ışıl delikli karartının ne olduğunu anlayamadı. 
Azıcık daha yaklaşınca bunun bir insan olduğunu gördü. insandı ama hiç kıpır­
damıyordu. Gözlerini bile kırpmıyordu. Memidiğ in içine bir korku düştü, geriye 
döndü, koşarak alaçıkların yanına geldi. Köylü pamuk tarlasının kıyısına alaçık­
larını kurmuş, öteberilerini alaçıklara yerleştiriyor du. Gün karardı kararacak. 
Soluk soluğa: 
"Gördüm," dedi. "İki gözüm önüme aksın ki, işte bu gözlerle gördüm. İşte 
orada, tarlanın ortasında kapkara bir şey, bir topak. Yalnız, kapkara topakta bir 
çift göz. lşıl ışıl yanıyor. İşte orada ... Orada taş gibi duruyor. Çok korktum." 
Tarla kar yağmış gibi apaktı. Buradan ta Ceyhan ırmağının kıyısındaki büklü­
ğe kadar uzuyor, bir tepe gibi yığılmış büklüğün ağaçlarında bitiyordu . 
Köylü önce bir durakladı, düşündü. Sonra Gömleksizoğlu ayağa kalktı: 
"Ulan," dedi, "gene bir hayal görmeyesin? Karartının arkasında yedi dağ gibi, 
yedi top ışık da var mıydı?" 
Memidik: 
"Işıkları göremedim," dedi. "Amma gözleri bir çift ışıktan." 
Gömleksizoğlu ellerini beline dayadı, uzun uzun tarlanın üstünden ötelere 
baktı. Öteki köylüler de öyle yaptılar. Sonra Memidiğ in boynundan tuttu : 
"Düş önüme uğursuz oğlan," dedi. "Bu bakluklar hep senin başının altından 
çıkar. Taşbaşoğlu, Gök tüfekli Hocanın tüfeğinin ışkın vermesi, hem de çiçek aç­
ması, hem de kış yaz çiçekten donanması, her dalında yedi renk, yedi türlü çiçek 
açması hepsinin hepsinin senin başının altından çıkması, hepsi hepsi senin başı­
nın altından çıkar. Yürü ulan ... Yürü ... " 
Gömleksizoğlu uzun, dimdik adımlarla tarlanın ortasına yürüdü. Bir eli de 
Memidiğin boynunda. Tavşan enciği gibi tutmuş çocuğu. Öylesine kanamış boy­
nunu, Memidik can acısıyla yüzünü buruşturmuş, yüz kırış kırış tanınmayacak 
gibi. Gömleksizoğ lu yürüyünce öteki köylüler de çoluk çocuk, genç ihtiyar, işle­
rini bırakıp Gömleksizoğlunun ardına düştü. 
Muhtar Sefer belini bir ağaca dayamış, başı önünde düşünüp duruyordu. 
Baktı ki köylü tümcek düşmüş tarlaya gidiyor, hemen yerinden fırladı arkalarma 
düştü. 
Gömleksizo ğlu uzaktan karartıyı görünce biraz yavaşladı, içine de bir korku 
düştü. Köylüler de bir göz kesilip gözlerini karartıya diktiler. Şimdi ağır, sakma­
rak yürüyorlardı.