la atıp ney çalan kambur cüceler bile onu güldürmeyi başa­
ramamış tı. Çünkü sonunda beklenen olmuş, bir ayağı çu­
kurda olan ihtiyar Hınzıryedi'nin vicdanı harekete geçmişti. 
Adam, cehennem azabından kurtulamayacağı nı, çünkü ge­
reğinden fazla domuz eti yediğini söylüyor, her akşam yanın 
fıçı şarap içerken bu mekruh hayvanın etini mideye indirdi­
ği için kendine lanetler ediyordu . Onu hemen her gece şarap 
fıçısının başında gören sofu dilenciler birbirlerini dürtükle­
yerek ibret olsun diye kethüdalarını işaret ediyor ve kendi 
aralarında, "Zaten çok günah işlemişti, cenazesinin eli kula­
ğında" diye söyleniyorlardı. 
Hınzıryedi, hayatı boyunca mideye indirdiği onca domu­
zun vicdanında uyandırdığı pişmanlığın bir eseri olarak lon­
ca işlerini o kadar ihmal etti ki, Ebrehe'ye her akşam gönder­
meyi vaat ettiği günlük hasılatı hazırlamayı da savsakladı. 
Hatta bir gece gelen Zülfiyar, paraların çuvallara konulma­
mış olduğunu görünce zavallının suratına okkalı bir tokat 
patlatmış, ertesi gün de bu davranışını tekrarlarsa kendisine 
artık şu kırmızı haplardan vermeyeceklerini söylemiş ti. Gel 
gör ki yaşayıp yaşamamak Hınzıryedi'nin artık pek umu­
runda değildi. Ebrehe'nin adanılan ertesi gece tekrar gelin­
ce, ortalıkta yine para marn olmadığını gördüklerinde zaval­
lı adamı öyle bir dövdüler ki, biçarenin ağzından burnundan 
kanlar boşaldı. Buna rağmen, "Vurun, indirin, acımayın öl­
dürün. Bu dünyada hayat bana haram !" diye bağırıyor, bur­
nundan akan kanın domuz kanı olduğunu söylüyordu. Öl­
meye razı olan adamı görünce Zülfiyar ne yapacağını şaşır­
mıştı. Kanlar içinde yerde yatan Hınzıryedi'ye birkaç tekme 1 
daha attıktan sonra adamlarıyla birlikte çekip gitti . 
Bu olayın ertesi günü, Bünyamin'in Ebrehe'yi ilk kez göre­
ceği gündü. Loncaya geldiğinden bu yana Zülfiyar ve adam­
larını özellikle izleyen delikanlı, eğer Hınzıryedi bu tutumu­
nu sürdürürse onların nasıl davranacağını merak ediyordu. 
118