Abdi Ağaya gitmiş. Abdi Ağa saf bir adam. Peki demiş, ol be­
nim eşkıyam ki, dağları muhkem, hem de sıkı dolaş. Hangi 
köylü benim aleyhimde konuşursa, onu vur öldür, demiş. Eli­
ne çok tüfek, o da yepyeni, çok kurşun vermiş. Abdi Ağa ona 
çok da para vermiş. Bu da dağa çıkmış. Dağda ünlenmiş. Ün­
lenince adı İnce Memed olmuş. İnce Memed olduktan sonra 
köylere gidiyor, kim Abdi Ağanın aleyhinde konuşmaz, onun 
karılarına sövmezse onu öldüreceğim, diyormuş. Köylüler de 
hep bir ağızdan Abdi Ağaya küfrediyorlarmış. Besle kargayı 
gözünü oysun. Onu gören köylüler ta uzaktan Abdi Ağaya sö­
vüp öyle geçebiliyorlarmış yanından. Koynunda büyüt de yı­
lanı, önce seni soksun. Onun korkusundan dağlarda köylüler 
selam yerine Abdi Ağaya sövüyorlarmış, biribirlerini gördük­
lerinde. Abdi Ağa buna haber göndermiş, etmesin eylemesin 
diye. O da kızmış, Abdi Ağanın evini basıp ateşe vermiş. İki 
karısı varmış, ikisini de bir odaya kapatmış, kocaman adam 
bir onun ırzına geçermiş, bir onun. Sabahlara kadar kocaman 
adam kadıncıkların ırzına geçmiş, yan yana yatırıp. Abdi Ağa 
bir fırsatını bulmuş bize geldi. Yaprak gibi titriyordu zavallı. 
Safa Bey onu bizim evde bir hafta sakladı. Bir gün duydum ki 
İnce Memed Ağayı arıyormuş. Aman, dedim, Bey sav şunu. 
Belki bizim evi de basar şu zebella. Bey, Abdi Ağaya karako­
lun yanındaki evi tuttu. Tuttu ama gene kurtaramadı Abdi 
Ağayı. Herkes biliyor, İnce Memed bir gece bastı onun evini. 
Her gözüne bir kurşun sıktı. Bizim Bey diyor ki, iyi ki İnce 
Memedi eşkıya diye tutmamışım. O bir medeniyet, insanlık 
düşmanı, diyor. Vayvay köyünü topraklarımdan bir çıkarta­
yım, diyor Bey, hiçbir eşkıya kalmayacak dağda... Yağmur 
Ağayı bile, o hırsızı bile deliğe attıracağım."
Ali Safa Beyin tombul karısı hikayeyi türlü türlü anlatıyor, 
anlatırken pembe yanakları biraz daha kızarıyor, onun Abdi 
Ağayı Çukurovada köy köy nasıl kovaladığım, zavallı ihtiyarın 
can havliyle kendisini evden eve atışmı göz yaşartıcı bir sesle 
ağlar gibi en ince aynnhlanna kadar söylüyor, bazan da kendi­
ni tutamıyor, ağhyordu. Sözünü de:
"O da hak etti," diye bitiriyordu. "Senin neyine gerek öyle 
bir kocaman eşkıya tutmak, dev gibi. Kan içici. Bizim Bey dün­
246