-Affedersiniz. Bizim bey okumaya daldığı zaman ken­
dini unutur. Üstünü başını giyiyor. Şimdi gelecek ... 
Gerçekten de beş on dakika sonra hazret, boyunbağını 
çarpık bağlamak, düğmelerini yanlış iliklemek gibi, giyini­
şinde dalgınlığının belirtileri seçilen özensiz bir kıyafetle sa­
lona geldi. Bu özensizlikte en çok hayretimi çeken şey, ko­
cası giyinirken karısının ona hiç dikkat ve yardım etmemiş 
olması oldu. 
Fakat Allame hiç oralarda değildi. Kısaca bir hal hatır 
sorduktan sonra hemen başladı: 
-Yazarlık tuhaf şeydir. İnsanın kafası adeta küçük bir 
motor gibidir. işlediği zaman hiç kesintiye uğramazsa faali­
yeti artar. Fikirlerini güzel dokur. Bir arızaya uğrarsa doku­
manın ipliği kesilir. Fikrin silsile halinde diziliş düzeni bozu­
lur. Bir müddet sonra yine başlayacağınız vakit, kopukluğu 
güzel düğümleyebilmek için önceden not almış olmalısınız. 
Yani kalemi elinizden bırakacağınız zaman kafanızda doğ­
maya hazırlanmış fikirlerio birer taslağını not defterinize he­
men geçirivermelisiniz. 
Bu sözlerin hiçbir kelimesinde beni alakadar edecek bir 
kıyınet göremiyordum. Benim not defterim yoktu. Yazarken 
düşünce zincirimin kopması gibi bir kazaya uğradığıını da 
hiç hatırlamıyorum. Allarneec yazış besbelli onun tarif et­
tiği gibi olacak ... Ben lakırdının salata gibi ince kıyıınından 
hoşlanırım. Allame olsun, büyük filozof olsun, her kim olur­
sa olsun bir insan yazar veya söylerken saçtığı lakırdıların 
okuyucular veya dinleyiciler üzerinde ne tesir gösterdiğini 
fark etmeyi bilmeli ve böylece sözlerine, onları büyüleyecek 
ahengi, cazibeyi ve kuvveti vermeye uğraşmalıd ır. 
Bu uzun cümleler Cevher Hanım'la bende bir iç sıkıntısı 
başlattı. Fakat karım Sabiha Hanım, Hürrem Bey'in her ke­
limesini adeta birer fevkaladelik, birer keramet keşfine uğra­
şır gibi bir tutkuyla dinliyordu. 
Kendini dinleyen olsun olmasın, dinleyenlerde anlayan 
bulunsun bulunmasın, Allame'nin söylemeye ihtiyacı vardı. 
O devam etti: 
93