Ağa, Cabbarın alay ettiğini anladı, mahzunlaştı. Sorduğun­
dan pişman olduğu yüzünden anlaşılıyo rdu. Susmuş konuş­
muyor du. 
Cabbar , Kerimoğlunun bu şakadan üzüldüğünü görünce: 
"Ağa, sen Değirmenoluklu Abdi Ağa adında birini duyar 
mısın?" 
Keri moğlu: 
"İyi bilirim onu," dedi. "Geçende duydum ki vurulm uş. 
Ama, ölmemiş . Yiğeni ölmüş." 
Ca b bar: 
"İşte onu vuran bu!" dedi. 
Kerimoğlu uzun uzun, tepeden tırnağa kadar Memedi süz­
dü: 
"Acayip," dedi. "Hiç adam vuracak çocuğa benzemiyor bu 
İnce Memed. Acayip!" 
M em ed: 
"Ağam," dedi Keri moğluna, "bu yakıdan azıcık daha ya­
par mısın bize? Yaralı arkadaşlarımiZ var. Onlara da götüre­
yim ... " 
"Yapılmış merhem var," dedi Kerimoğlu. "Şifalı merhem. 
Ondan veririm sana. Yakıda yaparım şimdi." 
M em ed: 
"Kötü gün görme ." 
Kerİmoğlu, büyücek bir bezin içine merhem koydu. Biraz 
da yakı yaptı. Getirdi Memede verd i. 
Onlar yola düşerken: 
"Şaştım sana İnce Memed," dedi Kerimoğlu. "Sen hiç eşkı­
ya olacak adama benzemiyorsun. Ama ne yaparsm. Zor gelmiş­
tir herif. .. İnsanoğlu bu, kimin içinde ne var bilinmez ." 
İkisi birden: 
"Sağlıcakla kal," dediler Ker imoğlu na. 
Kerimoğlu gülen sütbeyaz dişleriyle: 
"Uğurola," dedi. "Bazı bazı gene uğrayın. Sohbet ederi z." 
İkisinin de iki elinde kocaman ikişer torba vardı. Torbalar 
ağır dı. Kerimoğlu bu torbaları ekmek, peynir, tereyağıyla dol­
durmuştu. 
Ca b bar: 
ıso