"Münasip," dediler. 
Ali Safa korkusu geldi gene yüreklerine oturdu. 
Abdi Ağa önce Ali Safa Beye koştu. Safa Beyi evde bulama-
dı. Safa Beyin karısı: 
"Gördün mü Abdi Ağam, eden bulur. Gözlerin aydın ." 
Abdi Ağa: 
"Aydınlık içinde kal kızrm," dedi yürüd ü. 
Kaymakama gitti ve etek öptü. 
"Allah hükümetin devletin zevalini vermesin Kaymakam 
Bey. Asrm Çavuş bir kahraman adam. Yiğit adam. Can kurban 
öylesin e." 
Kaymakam: 
"Gözlerin aydm Abdi Ağa. Hükümetten bu kadar şikayet 
ediyordun. Ali Safa Bey olmasa kasabanın adını rezil edecekt in. 
Bereket Ali Safa Bey telgraflarını çektirmemiş ." 
Abdi Ağanın gözleri faltaşı gibi açıldı, yuvalar ından fırladı. 
Kaymakam güldü: 
"Y aaa, gönderme miş." 
"Hiç mi? Bir tane bile gitmemiş mi?" 
Kaymaka m: 
''Yaaa, gitmemiş . Gitseydi o telgraflar seni de asarlardı, be­
ni de ... Sen delirdin mi? Ankaraya telgraf çekilir mi?" 
Abdi Ağa düşündü. Sonra kahkahayla gülmeye başladı: 
"İyi ki gitmemiş Kaymakam Bey. Asabiyet. Kasabamızın 
gül adı beş paralık olurdu. İyi ki ... İnsanın gözü kızınca her şeyi 
unutuyor. Zoruma gidiyordu, koca bir hükümetin kel, paıvıak 
kadar bir çocukla başa çıkamaması. .. İnan, çok ağnma gidiyor­
du. Ne etmişim de öyle telgraflar çekmiş iın. Delil ik. Kusura 
kalma Kaymakam Bey. Afedersin." 
Kaymakamdan, Candarma Kumandanına gitti . Ona da se­
vincim anlath, teşekkürlerini bildirdi . Asım Çavuşa bir hediye 
yapıp yapamayacağını sordu. İnce Memedin başının buradaki 
evin değil de, köydeki evin kapısına dikilmesini rica etti. Ku­
mandan da kabul eyledi. 
Kasaba ya haberi Topal Ali getirmişti. 
Abdi ağaya gelm iş: 
"Düşmanının ömrü bu kadar , Ağa," demişti. "Tamam . 
423