hırıltılı bir sesle homurdanarak bunun hangi yıl olduğunu çı­
karmaya çalıştı. 
Ayşe sessizce ayağa kalktı. Hâlâ arkadaşıyla konuşan Remzi'ye 
doğru yürüdü ve birden: "Söyleyin bakalım ne konuşuyorsunuz?" 
dedi. 
Ona gülümsediler. Kamburunu çıkaran delikanlı birşeyler 
söyledi. Ayşe güldü. Büfeye doğru yürüdü. "Porselenler!" diye 
düşündü. "Teyzelerim, eski konak! Bugün nişanlandım. Şimdi, 
büyük salonumuzda yürüyorum. Ondokuz yaşındayım. Sesleri, 
neşeyi, insanları duyuyorum. Bu tatlı, dalgalı uğultuyu duyu­
yorum. Nereye gidiyorum? Mutfağa!" diye düşündü. "Oradalar 
oncağızlar... Ama burası ne kadar sessiz!" 
"Bak, gene geldin!" dedi Emine Hanım. 
"Bakayım bir, ne yapıyorsunuz, dedim." 
"Tatlıyı koyduk şimdi fırına!" dedi Yılmaz. 
Ayşe, "Aaa konuştu!" diye düşündü. Ahçı Nuri'yi hatırladı. 
Babasını hatırladı. Cezmi'yi hatırladı. İş olsun diye buzdolabını 
açıp su içti. Su içerken buzdolabının üstündeki bir gazeteyi 
okudu. Bardağı küpün yanına bıraktı. Mutfaktan çıktı, ama 
merdivenlere değil, o dar karanlık koridora doğru yürüdü. 
Çamaşırlıktan, hizmetçi odasından ve alaturka heladan çıkan 
kokular koridorda ona çocukluğunu hatırlatmak için gene sabırla 
birikiyordu. Kokuyu içine çekerek, "Çekirdek!" diye mırıldandı. 
"Leylek leylek lekirdek... Seyahatler, Avrupa gezileri, eğlenceler..." 
Merdivenlere doğru yürüdü. Basamakları tırmanıyordu. "Evler, 
eşyalar, odalar, çocuklar, yıllar, fotoğraflar, halılar, perdeler ve 
uğultu. Ne güzel! Gene bıraktığım gibi. Ne curcuna, ne karmaşa, 
ne neşe! Hayat! Nereye gideyim?" 
62 
HER ŞEY İYİ 
Fuat Bey Cevdet'i tanıdığı yılı anlatmış, öteki yıllara geçmişti. 
Meşrutiyet'i, Meşrutiyet'ten sonra canlanan iş hayatını, rahmetli 
Cevdet Bey'in bu yıllarda ne kadar çok çalıştığını anlatıyordu. 
532