FATMA KADIN : Madem öyle, izin verirseniz şunları bi ka 
da sarıverem. Sonra yirim. 
(Fatma Hanım, somyanın minderi altından bi. 
kağıt çıkarır. Fatma Kadına verir.) 
FATMA HANIM : Nasıl istersen. (Dipteki kapıdan çıkar.) 
KOMŞU : Ee, söyle işte. Ne aylık istiyorsun, ha? 
FATMA KADIN : Ne istiycem hanımım... Artık hanımımı 
gönlüne kalmış. 
KOMŞU : Öyle şey olur mu kız karı? Söyle bir şey; işi• 
mize gelirse ne ala. ' 
FATMA KADIN : He ya, doğrusunuz. Yalan mı söyliyeceın j 
hanımım ... Memır beylerde iki yüze duru�J 
y0:;:dum. 
KOMŞU : Hadi oradan! Ne memuruymuş o öyle? 
Eı\.TMA KADIN : He valla! Yalanım varsa kitap çarpsın! 
(Fatma Hanım elinde bir faraşla döner. Fatma, 
Kadııı faraşı kapar, yerdeki tozıı içine almaya 
başlar.) 
KOMŞU : (Fatma Haıııma) İki yüz diyor ya, bakmn 
sen. Öyle anlamadan dinlemeden iki yüz 
vermezler adama!.. (Fatma Kadına) Bunlar 
da banknot kesmiyor ya. Yüz elliye durur­
san dur, durmazsan git, kendine başka kapı 
ara. Belki iki yüze yer bulurs·m. Bulursun. 
ama, ananı ağlatırlar . Bir canını almadıkları 
kalır. 
FATMA HANIM : Baksana çocukları da varmış komşu. Nasıl 
geçindirsin onları? 
FATMA KADIN : (Acele) Yük olmazlar bana. Heç yük olmaz­
lar. Gız bakar onlara. Şimdiyecek hep o bak­
tı. Gız eyidir. Gız bakar onlara. Emme hanı­
mım, bi on lira daha verirseniz... Acık yol 
param olur hiç değil. Arada bi, kış-kıyamette 
yürüyemiyorum da hani ... Otobusa biniyom. 
İnsafınıza kalmış gayri. Sevdim sizi. Ben de 
106