Koca Osman kapıya vardı, kapı kilitli değildi, içeriye dal­
dı.
"Kamer Ana, Kamer Ana! Neredesin?"
Hiçbir ses gelmedi, hiçbir yerden. Sonra hemen Memedin 
yerine, yüklüğe koştu, usulca:
"Memedim, şahinim, sen neredesin, ses ver," dedi, durdu 
dinledi. Hiçbir ses gelmedi bir yerden. Yüklüğün kapağını açta, 
eliyle Memedin yatağım yokladı, kimsecikler yoktu. Ahıra git­
miştir diye ahıra koştu, usulca:
"Memedim, şahinim ses ver," dedi. "Gelen Ferhat Hocadır, 
yabana değil."
Ortalığı dinledi, hiçbir yerden bir çıt bile çıkmadı.
"Ne oldu, ne oldu?" diye Koca Osman kendi yöresinde fır 
dönmeye başladı. Bu sırada Ferhat Hoca içeriye girmiş, Koca 
Osmanın haline bir anlam bulmaya çalışıyordu. Dönüp duran 
Koca Osmanın koluna girdi, ahırdan eve girdi.
"Ne oldu sana?" diye soruyor, uğunan adamdan bir karşı­
lık alamıyordu. Bir anda su gibi tere battı Koca Osman. Onu 
köşedeki döşeğe oturtan Ferhat Hoca, gitti fıçıdan bir tas su ge­
tirdi, Koca Osmana içirmeye çalıştı. Çenesi, elleri titriyordu. Su­
yu içerken her yere döktü.
Bu sırada içeriye Kamer Ana girdi. Dökülüyordu. Öylesine 
kederli bir hali vardı ki, keder yüzünden akıyordu.
Koca Osman:
"Çabuk söyle, ne oldu?" diye inledi. "Ona ne oldu?"
"Hiçbir şey olmadı," diye karşılık verdi, ağıt söyler gibi 
kırgın bir sesle.
"Nerede?" diye sorarken Koca Osman azıcık açıldı. "Nere­
de şimdi?"
Kamer Ana bir Ferhat Hocaya, bir kocasma baktı, sustu.
"Söyle," dedi Koca Osman. "Ferhat Hoca bu yiten adamı 
biliyor ama, kim olduğunu, neci olduğunu bilmiyor."
"Köyünü göresi gelmiş," dedi Kamer Ana. "Köyüne gitti. 
Yalvardım yakardım, Osman Emmin gelsin de öyle git, dedim, 
durmadı. Köyüm burnumda tütüyor, dedi de başka bir şey de­
medi, gece yansı giyindi kuşandı, başını aldı da gitti. Sana çok 
selamı var, ellerinden öperim, dedi giderken. Onu dünya gö­
117