KAPLUMBAĞALAR
 
166
 
 
Yusuf, alıp başını gitmişti oğlu Haydar’ın yanına doğru. Ne 
yapacağını, nereye bakacağını bilemiyor, üzülüyordu. «(Kırların 
o
rtasında...)» diyordu. «(Herkes bize bakıyor! ..)» Güneş de yakıyordu. 
« (îrezil oluyoruz köye âleme... Kırların ortasında...)» diyordu.
 
«Demedim miii!..» dedi Hörü ebe. «Bal küpü gibi bir kız olacak 
demedim mi? Kolay olacak demedim mi? Geçmiş olsun yavrum
! Kırk 
bin kere maşşallah! Şu kızın güzelliğine bakın,
 
şu kızın datlılığına bakın... Demedim miii?.. Koşun dedesine, bubasına 
muştu verin...»
 
Ağzından içeri ılık bir rüzgar doldu Senem’in. Kuşların kanadında 
uçar gibiydi şimdi. Yanıbaşında ağlayan yumuk, m
or et parçasına 
baktı. Gülecek gibi oldu, gülemedi. Bitkindi. Ama hafiflemişti. Ağrıları 
sancıları kalmamıştı. Gülmeye çalıştı, gene gülemedi. Dünya ılık bir 
yaz sabahının içindeydi.
 
«Destiyi getirin, destiyi! ..» diye bağırdı Hörü ebe. «Bir de bıçak 
bulun
 
çabuk. Bıçağın üstüne su dökün gözelce. Su dökün... Hah! 
Maşşallah! Günde doğan gözel olur! Kaymak olur! Verin bıçağı...»
 
Göbeği kesti. Cennet karının verdiği iplikle bağladı. Bebeği 
Sultan’ın eline verdi: «Tut şöyle, güne doğru tut!» dedi. Testideki ılık
 
suyu boşalttı üstüne: «Haşşöylee! . .» dedi.
 
«Ingaa! Ingaa! Ingaa! ..»
 
Capcanlı bir ses gitti gölgeliğin oralarda. Bir serinlik Tozak kırını 
dolaştı. «Inga! Inga! Ingaaa!..»
 
Yusuf tatlı tatlı ürperdi.
 
Cennet karı azık torbasını aldı, tuz çıkısını çıkardı.
 
Epeyce tuz 
vardı çıkıda. Verdi Hörü ebeye.
 
Hörü ebe besmele çekti:
 
«Tu tu tu tu! ..» dedi, tuzu bebeğin yüzüne gözüne, orasına 
burasına serpti. Sonra:
 
«Verin peştemalı!..» dedi.
 
Bebeği peştemala sardı. Verdi Cennet karının kucağına: