İnler gibi: 
"Haydi, kalk avrat. Haydi kalk yürü!" dedi. 
E lif: 
"Ya çocuklar uyanı rlarsa?" 
Ali: 
"Sabaha kalmaz döneriz." 
Yeniden, Ziyaret cevizine doğru yola koyuldular. Orta Direk 131 
Uzaktaki ormandan bir rüzgar sesi, belli belirsiz bir uğultu geliyordu. Arada 
bir, bir yel dalgasında çam, köknar, peryavşan, yarpuz kokusu geliyordu burun­
larına. Çok uzaklarda, belki de arınanın arkasında bir çakal pavladı. 
Ali yürüyordu ama, uykudaydı. Yol düzdü. Esikli kesikli olsa, Alinin yuvar­
lanması işten bile değildi. Yola çıktıklarından bu yana durup da biribirierine bir 
çift söz bile etmemişlerdi. E lif bir adım önünden gidiyordu Ali nin. 
Ali, yan uyur, yarı uyanık hayallıyordu . Şimdi, diyordu, bir yağmur yağma­
lı Çukurovaya , ortalık sel sele girmeli. Bir zamandı, ta çocukluk günlerindey di. 
Uçsuz bucaksız, mora çalan bir deniz. Kumluk Bir sabah güneş çıkmış, gelmiş o 
kumluğun üstüne oturmuştu. Deniz eritilmiş altına kesmişti. Bir altınca çalkalan­
mış, sonra güneş kalkıp gidince, deniz deniz olmuştu. Ak köpüklü. Deniz dedikle­
ri de kocaman, bir hoş sudur. Dünyanın ötesi. 
Şimdi bir yağmur yağmalı. O yılki gibi. Çardakları sel götürmüştü. Pamuk 
tarlasının orada, ilerisinde bir kavak ormanı vardı. Allahın bir hikmeti. Bir or­
man ki, şu Torosun çam, kamalak ormanından beter. Belki on misli. Karşısın­
da durup dersin ki, şu Çukurovada üç şey var. Düz, esiksiz kesiksiz bir ova. 
Bu ucuna yumurtayı koy, öteki ucundan seyret. Bir de mosmor kesiliveren, tu­
runcu oluveren, türlü renge durmadan giriveren, nerede başlayıp, nerede bittiği 
belirsiz, ne olup, ne olmadığı bilinmez ulu deniz. Bir de bu kavak ormanı. Ar­
kasından bir su akarmış derler. Ulu. Köyler, bentler, ormanlar, tarlalar, porta­
kal bahçeleri varmış derler. Uçsuz bucaksız. İnsan öteye, denize kadar, arkaya 
Tarasa kadar, kavak ormanı sanır dünyayı. Bütün bir dünya kavak ormanıdır, 
dersin. İçinde yılanlar, kaplumbağalar. İçinde sırtlanlar, uzun kuyruklu tilkiler, 
şeytan gözlü çakallar. Bilinmez, görünmez yaratıklar ... Periler, cinler ... 
Bir yağmur yağmalı. Öyle bir yağmur, evleri ağaçları, çardakları kökünden 
söküp götürmeli. O ulu suyun yüzü çerden çöpten gözükmemeli. Boz, bomboz 
toprak gibi akmalı. Su değil, çamur akmalı, doğrucası. At kuyruğu nasıl dökü­
lür, sicimler nasıl gerilir yukardan aşağı, öyle bir yağmur yağmalı. Kavakları, 
toprağı, yeri yurduyla, kaplumbağası, tilkisi, kurdu, atı, ineği, cini peri siyle na­
sıl alıp götürmüştü su? Ta denize kadar. Öyle bir yağmur yağmalı. 
Denizin ötesinde bir hüyükteydik. Gün yeni ışıınıştı daha. Biz cıpıldak su 
içinde, tüm pamuk ırgadı biribirimize sokulmuş, sabaha kadar orada titremiş