Evet, inan bana. işçiler yürüdüğü zaman yürümüştüm ama, kadınlar yürüdüğü zaman  
yürümedim. Copla vurmuşlar, kadının belini kırmışlar...
Bitanem. unut demiyorum, unutma. Hiçbir şeyi. Bizi de.
Fakat nasıl olacak? Ne dedin?
Unutmayınca nasıl bitecek? Yani nasıl başlayacak?
Seni öpüşlerimi, göğüslerinde mine çiçekleri açtırışımı, çiğler ışıldattığımı unutma, demek  
istemiştim. Saksıdaki çiçeğe su vermeyi unutma. Dolapta iki yüz elli gram kıymamız  
olduğunu unutma.
Şükür, demiyorum! Şükürünle terket beni!
Of bu kadınlar, kadınların acıları, acıların kadınları!. Bir teselli ver.
Seni kim öldürdü peki?
Sevgilim unut, unutma demek istemiyorum.
Tanrım beni baştan yarat!.
Haydn'ın yeni bir tapınma kuarteti bulunmuş, onu mu çalıyorlar?
İlgaz Dağları inliyor.
Tanrım beni baştan yarat!
Ak keten örtü, hafif yukarı kalkık yuvarlak kalçalar üstünde, dağlarda yaylalarda koşan  
kısrak yelesi benzeri dalgalanıyor. Altında, tam o bölgedeki dalgalanışların, yumuşak iniş  
çıkışların üstüörtülü, incelikli dışavurumu da olabilir bu. Ya da belki kadının çıplak sırtı  
artık şimdi adamın omuzlarına doğru ilerlediği içindir.
Size göğüslerimi bütünüyle vermek istiyorum da, diye fısıldıyor kadın.
Ola ki adam, böyle bir şey işittiğini sanıyor. Yakalandığı yürek çarpıntıları bir bekleyişten,  
hayli meraktan, yaklaşan deniz mağaraları uğultularından ya da belki sadece bir yanılgıya  
düşmüş bulunmanın tedirginliğinden doğuyor olabilir. Ama bakın işte, yanılgı yok.  
Mağaralar deniz haritalarındaki mağaralar. Başını usulca çeviriyor, beklediğinin  
kendiliğinden çok yakınına gelmiş bulunduğunu görüyor. Sonra daha açık seçik işitiyor:
"Evet, böyle..." Bugün çok cesur olacağımı hissediyorum demiştim size, değil mi?
Bir memesinin ucunu altmdakinin iki dudağı arasına bırakıyor.
Adam herhalde doyumsuz bir açgözlü durumunda olmak istemiyordu. Bütün güçlü  
özlemine karşın önüne konulanı azıcık sakınganlıkla karşılaması bundandır, denilebilir.  
Lokmaları büyük büyük koparıp yutmuyor Garson her ân gelebilirdi, önünüze  
koyduğum ikinci martininin zeytiniyle yeterince doydunuz mu beyefendi? diyebilirdi.  
Sütmaviliğine girene dek bunların hiçbiri olmamıştı, daha ne isteyebilirdi ki? Seviştiği  
kadının memeleri gözlerinin önünde gittikçe canlanmakta, dirilmekteydi. Az önce pek de  
o kadar atılgan değiller miydi?
Ayrıca, kadın soruyordu:
Fakat bunu sevmeyebilirsiniz?
Yok, böyle değil. "Ama belki siz acılı seversiniz?"
Her şeyi bir lokmada yutup tüketmemek için, hem ikiyüzlülük sınıfına girmeyecek, hem  
ikisini de incitmeyecek bir yol yok mudur? Galiba adamın böyle bir yolu var. Belki  
kadının da olduğu için. Çünkü, adam dilini meme uçlarından çok, onları çevreleyen  
pürtüklü halkada dolaştırırken, o da eğiliyor, dudaklarıyla, kendine sunulanın değerini  
bilen yüzün buğulu tatlı gülümseyişlerini yudumluyor.
Şimdi artık, birbirlerine hem çok alışık, hem de karşılıklı tükenmez gizleri bulunan iki  
sevgilinin iç çekişlerini işitmemiz gerekmekte.