pürgeyle ç ıkageldi, cam k ırıklar ı faraşla al ınırken, süpürülen kendi 
hayatlanym ış gibi hüzünle seyretti birkaç mü şteri. Kafe Kun-
dera'da s ık s ık değişirdi garsonlar. Çal ışma saatleri uzun, ücretler 
düşük, iş çoktu. Yine de şimdiye kadar tek bir garson bile istifa et-
memişti. Gidenlerin hepsi şu ya da bu sebepten ötürü kovulmu ş-
lard ı. Kafe Kundera böyleydi i şte; bir kere ad ımını att ın m ı, me-
kân seni d ışarı tükürene kadar yap ışıp kal ırdın buraya. 
Bunu takip eden bir saat içinde masada bir ki şi hariç herkes 
üst üste bira, şarap, grappa ısmarlad ı. Sadece Alkolik Karikatürist 
cafe latteden şaşmad ı. Homurdana homurdana cafe lattenin ya-
nında getirdikleri vanilyal ı bisküvileri kemirdi durdu. Sohbetler 
sessizlikleri, sessizlikler sohbe tleri tetikledi. Neticede hiçbir şey 
ahenk içinde yap ılmad ı ama bu ahenksizlikte bile bir doku uyu-
mu, kendine has bir ritim vard ı. Asya, Kafe Kundera'n ın en çok 
bu özelliğini severdi: koma benzeri bir bezginlik hali ve kimsenin 
düzeltmeye kalkmad ığı yap ışkan bir ahenksizlik. Zaman ın ve 
mekân ın d ışında konumlanm ıştı buras ı. İstanbul şehri daimi bir 
telaş içindeydi ama Kafe Kundera'da hüküm süren sadece reha-
vetti. Kafenin d ışındaki insanlar yaln ızlıklar ını saklayabilmek 
için birbirlerine yakla şır, asl ında olduklar ından daha samimi gö-
rünmeye çal ışırlard ı. Halbuki burada tam tersi geçerliydi. Burada 
herkes gerçekte oldu ğundan çok daha kopuk davran ırdı. Kafe 
Kundera şehrin tezat ı, hatta inkâr ıydı. 
Kıpirt ısızlığın, kay ıtsızlığın tad ını çıkararak öylece oturdu, ta ki 
Alkolik Karikatürist saatine bak ıp da ona dönene kadar. "Yedi 
kırk oldu. Bale dersin bitti." 
"Ay hemen gitmek zorunda m ısın? Ailen de çok geri kafal ıy-
mış," diye lafa dald ı Aşırı Milliyetçi Filmlerin Gayri Milliyetçi 
Senaristinin K ız Arkada şı. "Yani hiç anlam ıyorum. Madem iste-
miyorsun, neden sana zorla bale dersi ald ırıyorlar ki? Tipik Türk 
ailesi!" 
Senaristin her defas ında yan ında getirdi ği kelebek ömürlü k ız 
arkadaşlar ın ortak sorunu buydu. Gruba sonradan dahil olduklar ını 
bilmenin huzursuzlu ğuyla herkesle hemen içli d ışlı olmaya 
 kalk ıyorlard ı. Bu güdüyle masadakilere çok fazla şahsi sorular 
sorup her lafa kar ışıyor, olur olmad ık yerlerde şahsi yorumlarda 
bulunuyorlard ı. Oysa tam da sohbetleri gere ğinden fazla şahsileş-
tirmemek ve ilgisizlik raddesinde mahremiyete sayg ıydı grup 
üyelerini birbirine ba ğlayan. 
"Seninki de kolay de ğil yani. Onca teyzeyle nas ıl başa ç ıkı-
yorsun?" diye devam etti Senaristin K ız Arkada şı, Asya'n ın yü-
zünde beliren hiddeti zaman ında okumay ı başaramayarak. "Ayn ı 
çat ı alt ında anne rolü oynayan o kadar kad ın... ben olsam bir da-
kika dayanamam valla." 
Bu kadan fazlayd ı. Grupta yaz ılı olmayan kurallar vard ı, dil-
lendirilmeyen ama asla çi ğnenmeyen. Asya içine çekti ği duman ı 
sinirli sinirli üfledi. Zaten kad ınlar ı sevmezdi. Kendisi de kad ın 
olmasa bu olguyla daha rahat ba şa ç ıkabilirdi elbette. Olsun var-
sın, sevmiyordu hemcinslerinin v ıdı vıdı hallerini, yarg ılamak 
için süzen gözlerini. Ne zaman yeni bir kad ınla tan ışsa iki tepki-
den birini verirdi: Ya ondan ne zaman nefret edece ğini görmek 
için az biraz beklerdi ya da beklemeye gerek duymaz, ondan 
anında nefret ederdi. Senaristin yeni k ız arkadaşı belli ki ikinci 
tepkiyi görecekti. 
"Benim ailem normal de ğildir," dedi Asya, böylelikle konuyu 
kapatmay ı umarak. Ters ters bakt ı karşısındaki kad ına. Ama bu 
esnada berikinin arkas ında, duvarda as ılı parlak gümü ş bir çerçe-
ve çarpt ı gözüne. Bolivya'dan bir yol resmi. K ızıl Göl'e uzanan 
bir ücra yol. Şimdi orada olmak ne güzel olurdu! Ah bir gidebil-
seydi bu şehirden, nereye oldu ğu o kadar önemli de ğil, yeter ki, 
buradan uzak olsun, yeter ki kimsenin kendisini tan ımayacağı bir 
yer olsun. Kahvesini bitirdi, sigaras ını söndürdü ve yenisini sar-
maya başlarken m ırıldand ı: 
"Biz aile filan de ğil, bir arada ya şamaya mecbur b ırak ılm ış 
bir grup kaç ığız. Başka bir şey değil bizimki." 
"Ama aile dedi ğin tam da böyle bir şeydir zaten," diye itiraz