"Yalan söylüyor Yüzbaşım. Bu adam İnce Memedin ne ya-
na gittiğini biliy or. Şunun ifadesini alay ım." 
"Al," dedi Yüzbaşı soğukkanlı. 
"Burada mı, ormanda mı?" 
"Burada," dedi Yüzbaşı . "Şu aşağıda. Bakalım bu deyyusu 
nasıl konuşturacaksın ?" 
Kertiş, Müslüme yumuşacık, sevecenlikle yaklaştı: 
"Bak yavrum," dedi, "dün sabah ortalık ışırken, bir yağız 
ata binmiş, hem de çıplak bir yağız ata, doludizgin önünden 
geçen tüfekli adamı görmedin mi? Atın üstündeki adam sen­
den az irice ... Söyle yavrum, tam ormandan çıktı, senin üstüne 
geldi, at ayaklannın tapımsından da sen uyandın, ya da seni 
köpek uyandırdı. Sen de uyanınca o doludizgin atlıyı gördün. 
Hangi yana gitti o atlı?" 
"Görmed im." 
"Görmedin mi?" 
"Hiç görme dim." 
"Yavrum, senin adın ne?" 
"Müsl üm." 
"Müslüm yavrum, söylemezsen senin için iyi olmaz ." 
"Hiçbir atlı görmed im." 
Dört candarma çoktan hazırlanmışlar bekliyo rlardı. En iri­
yarısının elinde kalın bir sopa vardı. 
"Yıkın şunu ." 
Hemencecik Müslümü yıkıp tüfeğin kayışını ayaklarına 
geçirdiler. 
"Çıkarın çarıklarını ." 
Çabucak çarıklarını, çoraplarını çıkarıp öteye, bir keven 
öbeğinin üstüne attılar. 
"Başla ." 
iriyarı candarma bütün gücüyle sopayı Müslümün ayakla­
rına durmadan indiriyor, çocuktan hiçbir ses sada çıkmıy ordu. 
Yüzbaşı gözlerini şaşkınlıkla açmış bu tansık işe bakıyo rdu. 
"Devam, daha sert." 
Yüzü gözü ter içinde kalmış Müslüm salt dişlerini sıkıyor, 
sopa her indikçe bedeni bir geriliyor, hopluyor, ardından da 
çözülüyordu. 
84