Harry Lime de bu filmdeyd i. Ama kızla adamın ayrıldığı köşe 
neresiydi, o kahve? Clea, Anton Karas temasını çalıyor. Bunu 
çıkarabilmesi bir mucize! Kendisi de ıslıkla katıldı. Temayı bir­
likte, gözgöze bakışarak mırıldandılar . Kendilerinden sonra ge­
lenler Karas'ın bu temasına yabancıydılar. Bu temaya savaş 
sonrasının kederi, örselenmişliği ve yeni arayışlar, umutlarla 
yeniden sahip çıkılmasına yabancı. Onların çoğu, yanmış yıkıl­
mış bir Viyana' da, vur patlasın, çal oynasınların bedelini ağır 
ödeyen bir Viyana' da, dırdırcı bir kontes eskisinin yıkık kona­
ğındaki bir odaya sığınmış, işsiz, yalnız tiyatro sanatçısı Miss 
Smidt'ten de habersiz. Miss Smidt ve kedisi. Açlıkla yüzyüze; 
şu sefil odadan da her gün dışarı atılmayı beklemekteler. Genç­
ler bundan, o dönemin bu ruhundan habersiz. Kentin yeni bir 
tasallutla gebe oluşundan ... 
Islığı bırakıp parçayı bir süre de öylece mırıldandılar . Clea 
sürdürürken, o susmuştu. Şunu söylemek için: 
"İmparator François Joseph'in metresi de bir tiyatro sanat­
çısıydı, fakat nerede o, nerede Miss Smidt, değil mi? Şekerim 
Miss Smidt, modern zamanlar sanatçısı: Atlı arabalı, konaklı ve 
on sekiz uşaklı tiyatro sanatçılarının ceremesini o ödedi." 
Der demez, Clea da pat diye Anton Karas temasını mırıl­
danmayı kesti. Durdu, düşündü, düşündü. Ne yapacak acaba? 
Ağzını kulağına yaklaştırıp fısıldamaz mı? 
"Seni yine istiyorum. Otelime gidelim. Sevişelim." 
Kendisi ise, utangaç utangaç gözlerini yarı kapamış, ne di­
yeceğini bilmiyor. Aşkı, daha çok aşk duygusu olarak seviyor­
du, ama işte yollara düşeli, iki arada bir derede. 
Clea, yüreklendirici: 
"Üşüyorum. Bak işte, o yalnız kızcağızı düşün, dostunu 
aramaya çıkan gazeteciyi, siyahlar içinde çoktan kaybolmuş 
Orson Welles'i düşün, kediyi sonra. Kediyi hatırlıyorsun değil 
mi, yalnız, tutamaksız tiyatro sanatçısının kedisini? Onun, ge­
ce, bir kapı girişinde Harry Lime'ın, Welles'in yani, ayakkabıla­
rını koklayışını düşün. Bir zaman, yanından bir kerecik geçmiş 
ayakların kokusunu alışını. Savaşı unutma, ölümü," diyor. San­
ki tepelerin akşam esintisi kulaklarını fısıltılarla dolduruyor. 
Akşam, akşam ... 
160