"Deli Dur du." 
Kerimoğlu hayret etti: 
"0, bu mu?" 
Mem ed: 
"Odur işte." 
Kerimoğlunun kırmızı yüzündeki gülüş dondu. Gözleri 
buğulan dı. 
"Donuna kadar soyarmış soyunca öyle mi?" 
"Öyle." 
Çadırın içine girince, Memed kadar değilse de, Durdu da 
şaşır dı. Duvarda nakışlı bir tüfek asılıy dı. Durdu, Kerimoğluna 
kinli bir bakış attıktan sonra : 
"Şu tüfeği getir de bir görelim Ağa," dedi. "Bir de Ağa tü­
feği görel im." 
Kerimoğlu, bu sözlerdeki kini fark etti. Yüreği sızladı. İçi, 
kendisine bir felaketin yaklaştığını söylüyor du. Bu adamın su­
ratı surat, gözleri göz değildi. 
Kerimoğlu, tüfeği getirip Durduya verirken: 
"Yeme ğiniz hemen mi gelsin?" diye sordu. "Yoksa akşama 
mı yersiniz ?" 
Durdunun gözleri kıvılcımlandı: 
"Ben," dedi, "soymaya geldiğim adamın ne ekmeğini yer, 
ne de kahvesini içerim. Ekmeğini yer, kahvesini içersem soya­
mam." 
Hışırnla ayağa kalktı . Onun arkasından ötekiler de ayağa 
fırladılar. 
Kerimo ğlu: 
"Yemeğini ye de, gene soy! Kerimoğlunun evine gelen ye­
mek yemeden ayrılmaz," dedi. Ama sesi titriyo rdu. Yanaklann­
dan da hafif bir kızıllık burnuna, alnına doğru yayılıyor du. Bi­
raz sonra, alnında boncuk boncuk ter peydahlandı. 
''Bana bak Durdu Ağa," dedi. "Bu dağlar eşkıya dolu. Şim­
diye dek hiçbir eşkıya Kerimoğlunun evini soyama dı. Sen so­
yacaksan soy! İşte ev önünde." 
Memedie Cabbar bu durum karşısında bitmiş, yok olmuş­
lardı. Tep elerinden kaynar sular dökülmüş gibi olmuşlardı. 
Dur du: 
189