ADALET AGAOGLU 
"Nilüferli sularını, ayın şavkı vurmuş dağbaşlarını, 
bitmez yolları kısa etmeye yetmez mi?" 
"Yolun daha kısası var" dedi beriki de. "Araba, kam­
yon sahiplerinin ise zamanı dar . Bak, gittikçe azalıyorlar 
önünde kuyruk olmaya. Bizim atölyede çarçabuk teslim 
ediyoruz kasalarını. Niye beklesinler? Bu işten murat 
tahtayı çürütmemek se!.." 
Murat, tahtayı çürütmemek ha!.. Bu kadarcık mı? Ni­
lüferli göller hiçbir şey demek değil mi? Sapları tomurlu 
al al karanfiller? .. 
"Bu resimleri hala seven sürücüler var" dedi, sesi öl­
gün. 
Çayır çimenleri, çimenlerdeki ak kuzuları boyamaya 
koyuldu. Öteki yine gülmüş, yine güle güle çekilip gitmiş­
ti. O da, gümüş suların aktığı ovaları daha iri karanfiller­
le çerçeveleyip bezedi. Sapların boynu biraz büküktü. 
Şaştı. O gece, eli ayağına dolanarak dört bir köşeye altın 
sarısı birer yarımay kondurdu. "Gönlünce yap, başka şe­
ye kulak asma!" Babasının sesiydi. O da başını kaldırdı, 
kuşkuyla baktı babasına. "Dünya gönlümü ze mi kalmış 
baba?" diye sordu. Yanıt alamadı. Renkleri ovdu, fazla 
ovdu. 
Kaportacı birkaç gün hiç uğramamıştı yanına. Onun 
da içindeki kuşku biraz yatışır gibi oldu. Gönlünde to­
mur tomur yeni, pembe karanfiller açtı. En pembelerini 
tahtaya geçirirken fes rengine boyadı. Boyarken kendini 
yorgun duydu. Bu kasayı bugün bitirmeliydi. Yetişmedi. 
Kasa resimlemede ününü duymuş biri, eski boyaları dö­
külmüş kasasını süsletmeye getirecekti, getinı:ıedi. Belki 
yarın ... 
O yarın olunca, boyanacak kasa değil, yine kaportacı 
çıkageldi. Günbatımıydı. Dosdoğru atölyeden geliyordu. 
12