Orta Direk 119 
Ağır ağır ayağa kalktı. Bir ileri, onların indikleri gediğe, bir sağa, bir sola, ulu 
kayalara, bir arkaya Ziyaret cevizinin doruğuna baktı. Sonra bir zaman gözlerini 
ağacın doruğundan ayıramadı. 
Çukurova buraya kaç günlük yol çeker? diye kendi kendine sordu. Tüm bun­
dan sonraki konakları getirdi gözlerinin önüne. Yokuşları, karanlık ormanları, 
geçit vermez karanlık suları, yol üstündeki mezarlıkları. Kaplan kayasını getir­
di gözlerinin önüne. Kaplan kayasında kocaman, perrçeleri yalımdan kaplanlar 
heykirir. Adamın başını gövdesinden ayırır da çeker gider dağına. Ama şimdiye 
dek kaplanın bir insan başı kopardığı görülmüş değildi. Eskiden beri söylenirdi 
ya, gözüyle gören yoktu. Yokuşlar da, her zaman, yavaş yürüyünce çıkılır. Ka­
ranlık, derin suların da bir sığ bir yuka yeri bulunur. Ama Körmezari Körme­
zarı Körmezar! Karanlık, kötü, sağır edici. Uzun bir tarla. Taşlar yan yatmış, pe­
rişan. Gözünü kapamadan Körmezarın yanından geçemezsin. Körmezar! Kör­
mezar. Olmaz ol Körmezar! 
Çukurova buraya ne kadar yol çeker7 Kaç günde varılır oraya? 
Beni koyup da gittikleri daha iyi. inerim Çukura, varının bir Ağanın evine, 
Abla derim avradına, hal keyfiyet böyle böyle. Gözlerinden yaş gelir. Dünyada 
çoook merhametli var. Otur da köşeye, ölene dek ye iç ana, der. Bizde ekmek de 
aş da çok. Arada da şu çocuklara azıcık bakıverirsin. Ona derim ki biz çocuk 
büyürtük de ne oldu sanki. Ama sen bilirsin gene de. Senin çocuklarına, benim 
çocuklarımdan bin kere daha iyi bakanın. 
Pamuk dönüşü, benim Çukurovada olduğumu, Ağanın evinde durduğumu 
haber alır Ali. Gelir yalvarır. Ağlar Beni kandırmak için bir dil döker ki, olmaya 
gitsin. Ben de ... Derken Abla gelir, Aliye açar ağzını yumar gözünü. Bana da, ben 
seni anamdan ileri tutuyorum, der. Seni ölümün koyuuna atıp da giden, Ziyaret 
ceviziyle kucak kucağa koyan pis adamın yanına, amanı bilin mi gitme, der. 
içini çekti. Duyulur duyulmaz bir sesle: 
"Haklısın kızım. Haklısın. Gitmem onun yanına. Beni dağda kurda kuşa 
yem diye koyup da giden sütsüzün yanına." 
Uzakta bir yerlerde bir şeyler uğulduyordu. Başının içine sanki bir kovan arı 
doldurmu şlardı. 
Çukurovaya döndü yönünü. O yana bir iki adım attı, sonra durdu. İçinde bir 
çatışma vardı. Bir de sevinç. Ablanın ak başörtülü yüzü, sürmeli gözleri, tatlı gü­
lümsemesi ... Onu göreliden bu yana çok uzun yıllar geçmişti. Pamuktan döner­
ken, Abla yarım günlüğüne dikiş diken birisini istemişti ırgatlardan. işini biti­
rince de Abla bir fistanını vermişti ona. Ne güzel Ablaydı o. Tatlı gülümsernesi 
hiç aklından çıkmamıştı, o gün bugündür. 
Yürüyor, hayal canlanıyo rdu. Neredey se, elini uzatsa tutacaktı. 
"Yaaa Ablam, halimiz böyle. Halimiz, dirliğimiz işte."