Üfürükçü
İstanbul, 1980'ler
Bir akşamüzeri Peri cesaretini topladı; sırrını kendini en 
yakın hissettiği kişiye ifşa etmeye kalktı.
“Nasıl yani? Hayal mi görüyorsun?* diye sordu Mensur; 
elinde dolmakalem, kucağında çözmekte olduğu kare bulma- 
ca vardı. Senelerdir hep aynı gazeteyi okurdu.
“Hayal filan değil baba* dedi Peri sıkıntıyla. “Tam olarak 
ne olduğunu ben de bilmiyorum. Hep aynı bebeği görüyorum.* 
“Peki tam olarak nerede duruyor bu bebek?*
Peri’nin yanaktan kızardı. “Havada, sanki uçuyor.*
Mensur bir an için bir şey demedi. Yüz ifadesini okumak ne­
redeyse imkânsızdı. “Sen benim akıllı kızımsın* dedi nihayet 
ağzım açtığında. “Annen gibi mi olmak istiyorsun yoksa? Söy­
lencelerle, batıl inançlarla mı dolduracaksın o güzel kafanı? 
Öyleyse hiç durma. Ama ben senden daha iyisini beklerdim.* 
“Özür dilerim* dedi Peri; babasını düş kırıklığına uğrattı­
ğı için üzgündü.
Utanarak hak verdi babasına. Ne de olsa sisin içindeki be­
beğe elleriyle dokunmamıştı. Gerçi gözleriyle görmüştü -v e  
sonraları sesini de duyacaktı- ama hadisenin tuhaflığından 
dolayı doğrusu duyularına güvenemiyordu. Velhasıl babası­
nın altın kuralı gereğince, “sisin içindeki bebek* diye bir şey 
yoktu. Bunların hepsi saçmalıktı. Peri’nin kafasının içindey­
d i Uydurmacaydı.
“Medeni dünya temelsiz inançlar üstüne kurulmadı Peri-