COŞKUN (Kemanı alır, boynuna götürür ve müzik hocasının 
yanında durur): ınsan keman çalamaz mı yani? 
SAFFET (Ikisini alaycı bir bakışla süzer): Bilmem ki... Kır­
kından sonra saza başlayanlar için ümit kıncı bir atasö­
zü vardır da. 
COŞKUN: Mesela ... mesela size göre ... ne yapmalıyım dersi­
niz? Bana ne tavsiye edersiniz? 
SAFFET: Ne bileyim ... (Düşünür gibi) Daha gürültüsüz bir 
şey ... mesela... mesela ... (Birden gözleri parlar.) Neden 
oyun yazmayı denemiyorsunuz. Coşkun Bey? 
COŞKUN (Çok şaşırmış gibi): Oyun mu nasıl olur? (Yan göz­
le müzik hocasını süzer.) 
MÜZIK HOCAsı (Artık dayanamaz): Rica ederim Coşkun 
Bey ... Düşünün rica ederim. (Saffet'e öfkeyle ba�ar.) Rica 
ederim efendim, gülünç bir şey bu. Hem bir oyun için bü­
tün kadrosuyla koca bir tiyatro gerek, oyuncular, dekorlar... 
SAFFET: Coşkun Bey, başkalarının eserlerini ezberlemekle 
mi geçireceksiniz hayatınızı? 
COŞKUN (Sajlıkla): Ama nerde tiyatro? 
SAFFET: Siz karar verin bir kere, her şeyin çaresi bulunur. 
COŞKUN (Öfkelenmiş gibi): Hayır efendim olmaz. Bana te-
minat vermelisiniz. Çünkü her yeni işimde başıma gelmiş­
tir bu: "Coşkun Bey," derler çok kibar bir sesle, "Siz hele 
şimdilik göreve onuncu dereceden başlayın da ilk müsa­
it fırsatta kadro boşalır boşalmaz bir şeyler yaparız." (Kes­
kin bir ifadeyle) Hayır efendim olmaz. Geçmişimle ilgimi 
keserken bunu, bir kenara atılacak oyunlar yazmak için 
yapmadım. Artık benim sesimi de dinlemeli insanlar! ıs­
ter keman sesi olsun, ister oyun sesi; yeni bir ses getirme­
liyim bu dünyaya! 
33