bir şey değişmedi. Değişseydi anlardı. Ben yanıldım. Masa-
nın ortasına küçük örtü koymanın ne anlamı var? Orta hal-li bir aile oluyoruz. Ne demek sehpa örtüsü, masa örtüsü?Çeyizinde varmış, ne yapsın?
Nermin, yarı giyinmiş, yarı boyanmış, yarı taranmış, ko-
ridorun başında göründü: “İşler nasıl gitti?” Huylarımasaygısı vardır: bekletilmeyi sevmediğimi bilir. Giyinirken,arada bir görünür. “İyi,” dedi. Eksik bir karşılık. Bazen, ek-sik karşılıklar da fazlaları kadar tehlikelidir. Az konuşmak-la da “şey”e ihanet edebilirsin. “Keyfin yerinde, değil mi?”Bu soruya hemen karşılık vermemeliyim hiç olmazsa. Seh-padan bir biblo aldı, onunla oynayarak: “Yerinde,” dedi.“İşi bitirdim. Müthiştim.” Gözlerini Nermin’in üzerindedolaştırdı, gülümsedi: “Yalnız, çok sıcaktı. Gece de yataklıvagonda uyuyamadım.” “Hayret. Sen, her zaman uyursuntrende.” Olmaz, konuşamayacağım; ağzımı açmayacağım.Ben sana ayrıntılara girme demedim mi? Ayağa kalktı: “Ya-zıhaneye gitmeliyim, işler birikmiştir.” Karısını öptü, kapı-ya yürüdü.
İnsanın kendi işyeri başkadır. Ne daireye benzer, ne eve.
Ortalıkta daimi bir kargaşalık vardır. Sigara tablaları hemenkirlenir, masaların üstü bir günde tozlanır; fakat, bir canlı-lık göze çarpar eşyada. Evlerdeki, kapısı kapalı duran, mi-safir odalarının ölülüğü yoktur; yazıhanede her şey yaşarbütün hızıyla. Mobilya zevksizdir, kabadır, çeşitlidir. Farklızamanlarda alındığı için birbirini tutmaz; bir uyuşma yok-tur aralarında. Çelik bir masanın arkasında, kocaman, eskibir maroken koltuk durur; oymalı, küçük bir sehpanın üs-tüne, sehpa büyüklüğünde modern seramik bir vazo konul-muştur. Sigara tablaları, başka başka şirketlerin reklam he-diyesidir. Bir odaya muşamba döşenmiştir; bir odada cilalıahşap döşemenin üstüne ne renk olduğu belirsiz bir halı se-
325