gördüm. Yeşil bir kıvılcım ... Yeşil yalım. Vardım bakhm ki yo­
sunmuş ... " 
Cabbar güldü. Memed de işin farkına vardı güldü: 
"Bre Recep Çavuş, karanlıkta yosunu yeşil yalım gördün 
öyle mi?" 
Recep Çavuş gayet ciddi: 
"Şaşhm bu işe. Bakın işte şurada." 
Memed : 
''Tamam mı yeşil yalıma baktığın?" diye sordu. "Öyleyse 
yürüyelim ." 
Recep Çavuş: 
"Daha da bakmak isterdim ama, işimiz var. " 
"İşimiz var," dedi. 
Kayalıklardan inmeye başladılar. İki gündür hep kayalık­
larda yürüyorlardı. Yürüyorlar değil, sürünüyorlardı. Sabahtan 
beri de azıklan bitmişti. Acıkıruşlar dı. Aya klannda ayakkabı 
.kalmamış, zımpara taşı gibi kayalar , onlan yemişti. Ayaklann­
da yalnız ayakkabılannın yüzü kalmıştı. Ellerinin içi soyulmuş, 
kızıl ete kesmişti. Kan da akıyord u. 
Recep Çavuş: 
"Gene başladık," dedi. "Gene başladık sürünmeye. Ne kor­
kuyorsunuz böyle o deli namuss uzdan? Ne korkuyorsunuz be? 
İnelim aşağı. Pusu mu kuracak, ne halt kanştıracaksa kanştır-
sm." 
Memed : 
"Geçer bre Çavuş," dedi. NKöye vanrsak yakı yaptınnın el-
lerine ." 
Ca b bar: 
"Kocakarılardan beter oldun sen ." 
Recep Çavuş kızdı: 
"Bir daha böyle konuşursan Cabbar," dedi. "Seni oraya çi-
vileriın alimal lah. Aniadın mı?" 
M em ed: 
"Cabbar sus!" diye gözdağı verdi. 
Cabbar kahkahayla gülüyor du. 
Recep Çavuş onun gülmesine de kızdı . 
Dişlerini sıkarak: 
229