Ağlamak da beni derinden susat ıyordu. Bir yanda artt ıkça insan ı serseme çeviren bir ac ı vard ı, yüzümün 
gözümün kan içinde kald ığı aceleci ve zalim yerdi oras ı. Öte yanda ise acelenin ve bitti ği yer vard ı, ama bana 
yabanc ı ve korkutucuydu o yerin dünyas ının Azrail'in beni ça ğırdığı o ışıklı âlem oldu ğunu bildi ğim için 
korkuyordum oradan. Ama öte yandan da, beni ac ılar içinde hayk ıra hayk ıra k ıvrand ıran bu dünyada uzun bir 
süre kalamayaca ğımı, bu korkunç ac ı ve işkence ülkesinde bana huzurlu hiçbir kö şe kalmad ığını anl ıyordum. Bu 
dünyada kalabilmek için sanki, ya şadıkça bu korkunç ac ıya katlanmam gerekiyordu ve bu da benim ihtiyar 
halimle yapabilece ğim bir şey değildi. 
Böylece, ölmeden hemen önce kendim istedim ölmeyi. Ayn ı anda da, bütün hayat ım boyunca kafa yorup, 
kitaplarda cevab ım bulamad ığım şeyin, nas ıl olup da insanlar ın hepsinin istisnas ı ölmeyi ba şard ıklar ı sorusunun 
cevab ının, bu basit istek oldu ğunu hemen anlad ım. Ölümün beni daha bir bilge k ılacağını da.