büyüten Beylere kaldı, sen de bekle ki, Kürt Mahmudu yakala ki, söy­
let ki, işte o zaman bu Beyterin kıymetli Hükümetimiz hakkından gel­
sin. Hakkından gelsin ki de, bizler bir avuç toprak sahibi olalım, bu 
hakka reva mı, bu durumlar, hem de vaziyeder insanlığa yakışır mı? 
Mademki Cumhur iyet oluptur, Padişah cehennem olmuş gitmiştir, 
değil mi sevgili Muallim Bey, bu Cumhur iyet, elinde yedi düvele, ve 
hem de, ve de Devleti Muazza maya karşı dövüşmüŞ ordusu elinde du­
rup dururk�n, ne demeye bir gecede bu Beyterin hepsini, hepiciği­
ni. .. " Dişlerini sıktı, gıcırdattı. "Hepsini bir gece toplayıp buradan 
Kayseriye kadar darağacı kurup, hepiciğini bir anda ipe çekmez? Ne 
demeye, ne demeye, ne demeye? Hadi diyelim ki ... " Gene dişlerini 
gıcırdattı, sağ kocaman elini küt diye dizinin üstüne indirdi. "Hükü­
mettir, kendi öz vetand aşına kıyarnadı, bize deseydi ki, Hacındaki 
gibi ... Yürü ya vetandaş, gayrı ne yapacağını sen bilirsin ... İşte o za­
man ortalık alaboz duman olmaz mıydı? Bu Derebey lerinden her gün­
de bin beş yüz tanesi yalnız benim kılıcıma yetmez miydi? Ben ki bir 
günde . bunların hepsini doğra yıp, kacli helaldir, malı da helaldir bu 
Beyterin deyip, Kuran mucibince ve hem de Allah yolunca bu Beyte­
rin hepsini bir gece sabaha kadar Allah yoluna kurban etmez miydi m? 
1 Şimdi böyle kıçı kırık bir Kürt Mahmut tutuldu mu, tutulmadı mı 
diye bekle dur. Bu kadar, kaplan gibi heykiren vetansever anların eli 
yürcğihde ... Allah buna razı olur mu? Bir avuç Bey toprağını bin bir 
hileyle alacağız da, iflah olacağız? Ne demeye teslim etmezler bu Bey-· 
lerin hepsini bize? Ne demeye, ne demeye? .. " Ayağa kalktı, yumrukla­
rını sıktı, boynunun damarları şişti, alnı kızarıp boncuk boncuk terle­
di. "Ne demeye, ne demeye? Ne, ne, ne demeye?" 
. . O anda Ala T emir de a� kalktı, birer odun p�ças ı gibi etlerini 
yumruk yapıp salladı. Öfkeden titriyordu. Bütün becleni, gözleri ni de 
Cafer Özpolatın gözlerine dikmiş, sı tma görmemiş gür bir sesle : 
"Ne demeye, ne demeye ?" diye bağırdı. "Ne demeye ?" 
Salonun öteki büyük pencere lerinin camlan zangırdadı. 
"Ne demey e=?" 
Sonra birde n, hiçbir şey olmamış gibi yerine oturuverdi. Ellerini 
dizlerinin tıadlne koyup, kuruldu, kasddi. Gözlerini de dut ağacının 
en uç dalmin ucuna dikti. 
Mahtf' Kabakçıoğlu durgun, olup bitenlere aldırmadan : 
453