müyorlardı; öldükleri için, yaşayanlara acımıyorlardı. Belki 
ben sizin kadar yaşamam, dedim onlara. Benim ne olacağımı 
bilebilir misiniz? Ben de size acımıyorum işte, dedim. 
"Başka tanıdıklara da uğradım. Onların ayağına gittim. Cln­
sanlar bundan hoşlanırlar dı.) Nazmi evlenmişti. Şehrin uzak 
bir yerinde, karanlık bir mahallede oturuyordu. 'Yakında 
elektrik verecekler buraya,' diye ümitliydi. Oturduğu daireyi 
satın almıştı. lki çocuğu olmuştu. Küçük çocuğunu kucağına 
alarak, bana uzattı. Çocuk, 'Be-ha,' gibi anlamsız sesler çıkar­
dı elini bana uzatarak. Bir zamanlar kimseyi beğenmeyen 
Nazmi, bu seslere hayrandı. Anlattığına göre, Behçet'in oğlu 
daha iki sesi bir araya getiremiyordu. Bu çocuk muhakkak 
büyük adam olacaktı. Radyo çalarken de başını o tarafa doğru 
uzatıyordu. Demek müziğe de kabiliyeti vardı. Sonra, saman 
gibi san bir kadın mu tfaktan çıktı; sıcak sudan kızarmış elini 
bana uzattı 'Oğlumu nasıl buldunuz' diye sordu. Ben çocukla­
rı sevmiyordum; onları çok aptal buluyordum. Allahtan ben 
hiç çocuk olmamıştım. Bir yıl sonra Nazmi'nin oğlu üç heceyi 
bir arada çıkaracaktı; bu, ömür törpüleyici bir işti. lnsan da 
çocuklarla birlikte aptallaşıyordu zaman geçtikçe. lşte Nazmi 
de başını çocuğun kamına dayıyor ve 'Ulu-dulu' gibi sesler çı­
karıyordu; çocuk gibi anlamsızlaşıyordu. Başını kaldırarak, 
'Kanın bize güzel yemekler yapar şimdi,' dedi. Bir başka an­
lamsız yaratık olan kansı da çok kötü yemekler yaptı. Yağsız 
ve çorba gibi sulu olan bu tatsız tuzsuz şeyleri yemek boyun­
ca övdü durdu Nazmi. Ev yemeğinin iyiliklerini sayıp döktü. 
Oysa, lokantal arda daha iyi yemek yapıyorlardı. Sonunda ben 
de onlar gibi aptallaştım, lüks lambasının ışığında yediğimiz 
yemeklerin iyi olduğundan, insanın kendi evinde oturması­
nın yararlarından söz ettim. Nazmi de bana, 'Alay mı ediyor­
sun?' demedi. Ben de ona, 'Nedir senin bu durumun?' deme­
dim. Birbirimize bir şey demedik. Ben ona, kendimi soracak­
tım; yemekler , be-ba'lar , sarışın kadınlar arasında ne diyeceği-
419