"Çok ye, çok ye, lokmanı büyük tut, şahinim. Ağızlan bal 
adama çok yarar. Uç gün durmadan ağızlan bal yiyeceksin ki... 
Sonra yağlı yemekler yiyeceksin. Sen hiç yemek yememişsin 
ki... Kamer Anan sana..."
Memed hem gülümsüyor hem de Koca Osmanın gönlü ol­
sun diye lokmalarını iki üç misli kocaman yapıyordu.
"Bak şahinim, fırsat bulup da sana söyleyemedim. Köylü­
nün sana aldığı tarlayı Ali Safa ele geçirdi. Senin tarlan yok 
gayri. Evine gelince, işte orada duruyor. İçinde de Seyran Kız 
oturuyor. Seyran Kız çok öfkeli. Kimseylen konuşmuyor. Tek 
konuştuğu Kamer Ana. Onu seviyor Seyran. Seyran her gece, 
ortalıktan el ayak çekilip de kurt kuş uykuya varınca başlıyor 
ağıt söylemeye. Bir sesi var, dağı taşı delip geçen... Köylü de 
onun türkü söyleyeceği zamanı biliyor, uyumuyor, bekliyor. 
Dinliyorlar. Memedim, şahinim. Seyran Kız güzeller güzeli. 
Kul olanm başına gelmesin onun başma gelen... Düşman başına 
vermesin Allah onun başındaki derdi. Amma dayanıyor Sey­
ran, yüzü azıcık solgun, kederli ama dimdik... Öfkesinin içinde 
yalım, gibi. Öfke daha da güzelleştiriyor onu. Yüzüne bakmaya 
kıyamazsın."
Bütün Çukurova gibi Memed de Seyranın başma gelenleri 
biliyordu. İçini çekti.
"Bildin mi Seyranı sen de yavru?"
Memed, gözleri yaşarmış, yüzü gerilmiş, hüzünlü:
"Bildim Osman Emmi," diye karşılık verdi. "Bildim onu."
"Sana toprak aldık, ev yaptırdık diye, Ali Safa başımıza ol­
madık işler getirdi. İyi ki inmedin yavru, affa uyup da dağdan 
inseydin, Çukurova ağaları senin başma çok iş açarlardı. Seni 
yaşatmazlardı. Sen onların gözüne kocaman, sivri bir çelik di­
ken gibisin. Düze insen de, dağda gezsen de, hapiste olsan da, 
yitip gitsen de, ölsen de sen onların gözüne batmış çelik bir di­
kensin. Varıp da kapılarına onlara kul olsan, onlar seni gene ba­
ğışlamazlar. Lokmam büyük yap, çok ye ağızlan balı..."
Memed başım kaldırdı, yüzü çok ciddiydi. Kocaman bir lok­
mayı ağzma attı. Bir çelik pırıltısı geldi göz bebeklerine oturdu:
"Yobazoğluna ne oldu?" diye bıçak gibi, ürkütücü bir sesle 
sordu.
63