yordum, bizim orada lepra konusunda bir panel 
yaptılardı. Türkan Hoca'yı da konuşmacı olarak 
davet etmişler. Adını ve namını duymuştum ama 
ilk kez orada gördüm, yanında tedavi olmuş iki 
lepralı hastayla geldi. Kırmızı üzerine siyah puanti­
yeli bir döpiyes giymiş, saçları da alev gibi kır mızı, 
kısacık. Nasıl güzel, nasıl hoş bir kadın, kimsenin 
aklına gelmez lepra gibi bir hastalıkla uğraşacağı. 
Çok etkileyici bir konuşma yaptı. Panelin sonunda 
ise yanında getirdiği lepralılar bağlama çaldılar, 
türkü söylediler." 
"Hemen yanına gidip kendini mi tanıştırdın?" 
"Hayır, o gün tanışmadık. Aradan epey bir za­
man geçti. Halk Sağlığı'nda öğretim üyeliği yapan 
Müeyyed Hanım 'la, Türkan Hoca, Cüzamla Savaş 
Derneği'nde birlikte çalışmışlar. Hoca bir gün te­
lefon etmiş Müeyyed Hanım 'a, Lepra Hastanesi 
için bir hemşire arıyorum, demiş. Müeyyed Hanım 
bana, 'Türkan Hoca, aynen seni tarif etti. Ona adı­
nı verdim, lütfen git konuş,' dedi. Ben, 'Kusura 
bakmayın ef endim, kabul edemeyece ğim,' dedim. 
Aklımda başka projeler vardı. Bir süre sonra Müey­
yed Hanım yine çağırdı beni, niye işe başlamadığı­
mı soruyor. 'Efendim, ben anladım, siz kabul et­
mediğimi söyleyemiyor sunuz, müsaade edin Ho­
ca'ya ben kendim gidip, hayır, diyeyim, siz de ara­
da kalmayın, bitsin bu iş,' dedim. Telefon ettim, 
randevu alıp gittim. Girdiğim oda, Hoca'nın Ça­
pa'daki meşhur odası. Pencerelerde yazmalar, du-
263