Refik birşeyler mırıldanarak Güler'in arkasından koyun gibi 
yürüdü. Kadının oturduğu divanın karşısındaki kolluğa oturdu. 
' Söyleyecek başka bir şeyi olmadığı için yapmacıklı bir heyecanla 
kızını anlatmaya başladı. Küçük kızlarının zekâsı Refik ile Pe­
rihan'ın gurur kaynağıydı. Bu zekânın şimdiden bir yığın belirtisi 
vardı. Refik bu belirtilerden birkaçını anlattı, sonra belli belirsiz 
bir suçluluk duydu. Perihan'dan ve kızından bu kadına sözetmek 
canını sıkmıştı. Buna neden sıkıldığını araştırdı. Sonra "Çünkü 
bu bir dul kadın!" diye düşündü ve daha çok düşünmekten 
korkarak, verdiği mektup örneği hakkındaki bilgileri tekrarladı. 
Hizmetçi çayları gelirdi. Bir sessizlik başladı, ama kısa sürdü. 
İçeriye köpek girmişti. Hayvan, Refik'i görünce önce şüpheyle 
durdu, sonra ihtiyatla yaklaştı, kokladı ve yabancı olmadığını 
anlayıp mangalın yanına uzandı. 
Güler: "Sizi tanıdı," dedi. 
Refik: "Evet tanıdı," dedi. Çabuk çabuk çayını içiyordu. 
"Konuşacak şey de kalmadı," diye düşündü. Suçluluk duygusuna 
kapılmaktan da korkuyor, Güler'in yüzüne bakmıyor, bu halinden 
de hiç hoşlanmıyordu. Ortasında garip bir mangal duran oda, 
içinde hiç alışık olmadığı bir eziklik ve yenilgi duygusu uyan­
dırıyordu. 
Güler: "Bıyık bırakmışsınız!" dedi. "Sakalınızı kesmişsi­
niz." 
Refik söyleyecek bir şey aradı, ama başını sallamaktan başka 
bir şey yapamadı. Kadının, bıyıklı ya da sakallı görünüşü 
hakkında bir yargı vermesinden çekindi. Sonra çayını bitirdi 
ve kalkmadan önce, nezaket gereği, bir şey söylemesinin doğru 
olacağını düşündü: 
"Peki... Peki siz başka ne yapıyorsunuz?" 
"Hiç!" dedi Güler... Soruyu kavrayamamış gibi biraz düşündü. 
"Evde oturuyorum. Bugün odamdaki eşyaların yerini değiş­
tirdim... Evet... Başka? Bir eğlence tertiplemeyi düşünüyo­
ruz." 
"Sahi mi? İlginç!" dedi Refik. 
Güler: "Siz ne yapıyorsunuz?" dedi. "O gün Nişantaşı'nın 
köşesinde sizi pek iyi görmemiştim!" 
Refik: "Evet, hastaydım!" dedi... "Uzun bir süre evde yattım. 
25/