"Anladım Yüzbaşım, bu it yalan söylüyo r." 
Yüzbaşı elindeki kırhacı ona doğru, sus, diye kaldırdı. 
"Sen bu gece hiç kurşun sesi duydun mu?" 
"Duymadım ." 
"Nasıl olur, nasıl duymazsın, bütün orman kurşun sesin­
den biribirine girdi, çarpışma oldu, nasıl duymadı n?" 
"Uyuyo rdum. Benim uykum ağırd ır." 
"Sen nasıl bir çobansın ki uyuyorsun, koyunlan kurt kap-
maz mı?" 
"Kapamaz," diye övündü çoban çocuk. "Sen o sarıyı görü­
yor musun, on tane kurdu yer. Onun gibi bir köpek yok." 
Onun köpeği, o san tıpkı insan gibiydi. Her şeyi bilir, an­
lar, düşünürdü . Bir tek konuşamıyordu. Meram etse belki de 
ko.nuşurdu. 
"Benim bu san var ya, hiç çobana bir gerek olmadan bu sü­
rüyü alır bir hafta, on gün, bir ay dağlarda güder. Benim bu san 
var ya, küçücük tehlike olsun, bir yılan, bir akrep, bir insan, ben 
de uyuyor olayım, gelir beni usulca kolurodan tutar uyand ırır." 
"Bu gece seni uyandırmadı mı, kurşun seslerini duymadı 
mı?" 
"Kurşun seslerini duysa o beni uyandırır dı." 
"Uyandırmıştır," diye bağırdı Kertiş Ali, "ama o duyma­
dım diye yalan söylüyor ." 
"Uyandırırdı," diye karşılık verdi Müslüm. "Demek ki 
duymamıştır. O kurşun seslerini bilir. Eşkıyayı, candarmayı, iyi 
adamı, kötü adamı biribi rinden ayırır. Geçenlerde bir adamın 
boynunu kaptı şu aşağıdaki ormanda az daha adamı boğuyor­
du. O adam var ya, bir kızın başına çöktükten sonra da onu 
parçalamışm ış. Ya, benim san öyle bir sarıdır. O, köpeklerin 
ağası, piridi r." 
"Çok mu seversin köpeği ni?" 
"Herkesten çok. .. O benim arkadaşım dır." 
"Anasıdır Yüzbaşım, babasıdır," diye alay etti Kertiş Ali. 
Müslüm de ona sert çıkıştı . Onun kim olduğunu iyi bili-
yordu. Onbaşı olunca on beş candarmayla kendi köyüne git­
miş, bütün köyü üç gün üç gece sopadan geçirmişti. 
"Ne sandın ya ... " 
83