KAPLUMBAĞALAR
 
168
 
 
elimizden geleni yaptık. Üstü ondan. Bak unutuyordum, gelenlerin 
geysilerin
den birer parça koparıp tütsülemeyi unutmayın!» dedi.
 
Geldi Senem’i öptü. Bebeğin yüzündeki tülbendi kaldırdı, bir 
daha, «Tu tu tu!..» dedi, gitti.
 
İyice akşam oluyordu.
 
Senem, Hörü ebenin ardından baktı kaldı. Kocakarı bin bir 
hünerle doluydu. Her şey onu
n yardımıyle «çok kolay» olmuştu! 
«Allah ırazi olsun ondan!» dedi. Elini yandaki bebeğe sürdü. Okşadı. 
Dalmış uyuyordu şimdi.
 
Yarım saat kadar sonra Battal’ın Güley çıktı geldi. Elinde bir tas 
pelte vardı.
 
Ardından Döndü geldi. O da bir tas pelte getirdi.
 
iki kadının ikisi de, «Geçmiş olsun, uzun ömürlü olsun!» dediler. 
Çocuğun yüzünü açıp «Tu tu tu!..)) ettiler. Senem’in başucunda 
oturup gittiler.
 
Kadınlar giderken Cennet karı, giysilerinden parça kopardı. Yaktı, 
evin içinde tütüttü hemen...
 
Bir ara bebek 
ağladı. İnce bir yel evin içini dolaştı.
 
Senem’in her yanında zelzele gibi bir titreme oldu.
 
Cennet karı bir fincan suya yarım topak şeker attı. Parmağını 
şekerli suya batırıp batırıp bebeğin ağzına soktu. Dört beş sefer yaptı 
bunu. Sonra sordu:
 
«Senem kız
ım, canın bir şey istiyor mu?»
 
«Yok ana, istemiyor. Ne istesin?» dedi Senem.
 
«İstiyorsa heç çekinme kadın kızım! Her şeyimiz var ham
-
 
dolsun. 
Yoksa da buluruz. Bir çorbacık kaynatayım mı?»
 
«İstemiyor canım. Kaynatma...» dedi Senem. «Canım şöyle soğuk 
bir ş
ey istiyor emme, ne istediğini bilmiyorum... Soğuk...»
 
«Haa dur gıı! Kaynatan kelek yollamış, Haydar oğlan saklayıp 
durur. “Soyup, dilip kendim yedireceğim anama!” diyor. Kimseye 
vermiyor...»