İğne atsan dü şmez kalabal ıkta nasıl yer bulacakt ım? Tam 
umudumu yitirip geri dönecektim ki, önüm s ıra bir dilenci- 
nin hızla kalkt ığını, kalabal ığı yararak caminin ç ıkışma iler- 
lediğini gördüm. Çabucak onun yerine oturdum. Susam ise 
dışarıda kaldı. 
İşte böylece, ben Çöl Gülü tepeden t ırnağa erkek dolu bir 
camide buldum kendimi. Tedirgindim. Aralar ında erkek k ılı- 
 
ğına girmi ş bir kad ının oturdu ğunu bilseler ne yaparlard ı 
acaba? Daha bunu tahayyül edemezken, bir de o kad ının fahi- 
şe olduğunu öğrenmeleri hâlinde olacaklar ı aklımdan geçir- 
  
mek dahi istemiyordum. Ne var ki Mevlâna'y ı dinlemeye gel- 
miştim. Bana yol gösterecek bir sese ihtiyac ım vardı. Tüm ve- 
himleri vesveseleri savu şturup, dikkatimi vaaza verdim. 
Rumi tane tane konu şuyordu: "Yüce Allah kederi yaratm ış 
ki, tezat ından saadet do ğsun" dedi. "Bu dünyaya bo şuna 
Âlem-i Kevn-ü Fesad, yani Olu ş ve Varolu ş Alemi denmemi ş- 
tir. Burada her şey tezat ından tezahür eder. Bir tek Rabb' ın 
zıttı yoktur. O yüzden O hep s ır kalır." 
Vaiz konu şurken sesi da ğ pınarları gibi co şup kabar ıyordu. 
"Aşağıda toprak, yücede sema... Dünyan ın her hâli böyle- 
dir. Bolluk ve k ıtlık, barış ve sava ş... Her nesnenin muhak- 
kak karşıtı var. Unutmay ın, Allah hiçbir şeyi boşa yaratma- 
mıştır. Tek bir tanenin bile bu ilahi nizamda yeri var." 
Anladım ki şu âlemde tesadüfi veya fuzuli olan bir şey yok. 
Her şey bir amaca hizmet eder. Anam ın hamileli ği, üç karde- 
şimin ana rahminde tutu ştukları amansız savaş, kardeşimin 
yalnızlığı, hatta babam ın ve üvey anam ın katli, ormanda ya- 
şadığım o korkunç günler, Konstantinopol sokaklar ında maruz 
kaldıklarım... hepsi ve her biri hikâyeme katk ıda bulunmu ştu. 
Her zorlu ğun ardında ve ötesinde bir ba şka sır, bir ba şka se- 
bep vard ı. Anlatam ıyor ama yüre ğimde hissediyordum. 
Bu öğleden sonra h ıncahınç kalabal ık bir camide Rumi'yi 
dinlerken bir dinginlik, bir huzur geldi üstüme. Öyle bir tesli- 
miyet ki anam ın pişirdiği ekmekler kadar s ıcak ve yumu şak... 
Dilenci Hasan 
Konya, 18 Ekim 1244 
Başı pek, karn ı tok Mevlâna nas ıl da rahat anlat ıyor sıkın- 
tı çekmenin erdemini. İnsan bildi ği şeyden bahsetmeli, bilme- 
diğinden de ğil. Bakt ım dayanam ıyorum, kendi kendime söy- 
  
160 
lene söylene camiden ayr ıldım. Gidip tekrar akçaa ğacm dibi- 
ne oturdum. Camideki cemaat da ğılıncaya kadar kimsenin 
keşkülüme para b ırakmasını beklemedi ğim için miskin mis- 
kin etraf ı gözetlemeye ba şladım. Neredeyse uykuya dalacak- 
tım ki daha evvel hiç görmedi ğim bir adam ili şti gözüme. Te- 
peden tırnağa karalar giyinmi şti, yüzünde ise hiç k ıl yoktu; 
elinde uzunca bir asas ı vardı, tek kula ğında da gümü ş bir kü- 
pe. Öyle s ıradışı bir edas ı vardı ki gözlerimi ondan alamad ım. 
Derviş sağa sola bak ındı. Derken beni fark etti. Görmez- 
den gelinmeye o kadar al ışkındım ki, adam ın hemen ba şını 
çevirmesini bekledim. Ama dervi ş sağ elini yüre ğine götürü- 
rerek ezelden beri dostmu şuz gibi bana selâm verdi. Şaşır- 
dım. Acaba ba şkasına mı selâm verdi diye gayriihtiyarî etra- 
fıma bakındım. Ama bir ben, bir de akçaa ğaç vardık işte. Ni- 
hayet selâm ın muhatab ı olduğumu anlay ıp, ben de elimi yü- 
reğime götürmek suretiyle kar şılık verdim. 
Ağır ağır yanıma yakla ştı. Başımı eğdim, herhalde ke şkü- 
lüme bak ır para atacak yahut kuru ekmek verecekti. Hâlbu-