34  
34. Ben, Şeküre 
 
 
 
Herkes gittikten, kederli dü ğünümüzün son konuklar ı ayakkab ılar ını giyip, örtünüp, kapan ıp ağızlar ına son bir 
akide şekerini t ıkıştıran çocuklar ını sürükleyip, avlu kap ısından ç ıktıktan sonra uzun bir sessizlik oldu. Hepimiz 
avludayd ık ve kuyunun yar ı dolu kovas ından dikkatle su içen bir serçenin t ıkırtısı hariç, hiçbir ses 
duyulmuyordu. Küçük ba şının k ısac ık tüyleri oca ğın ışığında parlayan bu ku ş da bir anda karanl ıkta kaybolunca, 
gecenin içine kar ışmış gözüken bo ş evimizde, yukar ıda, baban ım yatağında ölü yatt ığını içimde ac ıyla hissettim. 
"Çocuklar," dedim sonra Orhan ile Şevket'in çok iyi bildikleri gibi sesime bir şey ilan edece ğim zaman 
verdiğim makamla: "Gelin buraya bakal ım." 
Geldiler. 
"Art ık baban ız Kara'd ır. Öpün onun elini." 
Sessizce, uysalca öptüler. "Bir babaya nas ıl itaat edilir, onun sözü nas ıl gözlerinin içine bakarak dinlenir ve 
bir babaya nas ıl güvenilir, benim talihsiz yetimlerim babas ız büyüdükleri için bunlar ı hiç bilmezler," dedim 
Kara'ya. "Onun için sana sayg ısızlık ederler, yabanl ık, haml ık, çocukluk ederlerse biliyorum ki onlar ı önce hoş 
görecek ve bunu babalar ını bir kerecik görmeden, hiç hat ırlayamadan büyümelerine vereceksin." 
"Ben babam ı hat ırlıyorum," dedi Şevket. 
"Şşşt... dinle," dedim. "Bundan sonra Kara'n ın sözü, sizin için benim sözümün de üstündedir." Kara'ya 
döndüm. "E ğer seni dinlemezlerse, e ğer sana sayg ısızlık eder, küstahl ığın, şımar ıklığın, edepsizli ğin en küçük bir 
işaretini verirlerse önce uyar, ama affet onlar ı," dedim bir anda dilimin uc una gelen dayaktan vazgeçerek. 
"Gönlünde benim yerim ne ise onlar ın yeri de oras ı olmal ı." 
"Şeküre Han ım, yaln ızca senin kocan olmak için de ğil," dedi Kara, "bu sevimli yetimlerin babas ı olmak için 
de seninle evlendim ben." 
"İşittiniz mi?" 
"Allah ım sen bizim üzerimizden ışığını hiç eksik etme ya Rabbim," dedi Hayriye kenardan. "Allah ım sen 
bizi koru ya Rabbi." 
"Duydunuz de ğil mi?" dedim. "Aferin benim güzel o ğullar ım. Baban ız sizi böyle sevince siz bir an bo ş 
bulunup onun sözünden d ışarı çıksan ız bile, yine de önce affedecek sizi." 
"Sonra da affedece ğim," dedi Kara. 
"Ama üçüncü seferde de yapma dedi ğini yaparlarsa... O zaman hakk ınız kötektir," dedim. "Anlad ınız m ı? 
Yeni baban ız Kara, rahmetli baban ızın gidip de dönemedi ği Allah' ın gazab ı savaşlardan, en rezil, beterin beteri 
çeliklerden dönmü ştür, çok serttir. Dedeleri bunlar ı şımartt ı, başının üzerine ç ıkartt ı. Art ık dedeniz çok hasta." 
"Dedemin yan ına gitmek istiyorum ben," dedi Şevket. 
"Söz dinlemezseniz Kara size daya ğın Cennet'ten ç ıktığını iyice bir ö ğretir. O zaman dedeniz, benim 
elimden al ıp kurtard ığı gibi Kara'n ın elinden alamaz art ık sizi. Eğer baban ızın öfkesini çekmek istemiyorsan ız, 
art ık birbirinizle kavga etmeyeceksiniz, her şeyi birbirinizle payla şacaks ınız, yalan söylemeyeceksiniz, duan ızı 
edecek, ezberinizi bitirmeden uyumayacak , Hayriye'ye kötü söz söyleyip o nunla alay etmeyeceksiniz... Anla şıldı 
mı?" 
Kara, eğilip bir hamlede Orhan' ı kucağına ald ı, ama Şevket uzak durdu. Bir an ona sar ılıp ağlamak geldi 
içimden. Zavall ı mahzun yetimim benim, zavall ı kimsesiz Şevketim, ne de yaln ız bir şeysin sen bu koskoca 
dünyada. Kendimi küçük bir çocuk, Şevket gibi, dünyada yapayaln ız bir çocuk sand ım bir an ve Şevket'in 
küçüklüğü ve zavall ılığı ile kendi küçüklü ğüm akl ımda birbirine kar ıştı da ürperdim. Çünkü kendi çocuklu ğumu