sen, öğrenmem. Sen, git beğenmediğim hayatını yaşa, der-
sen bir dakika bile burada durmam canım Selim! Nasıl is-tersen öyle olurum.
“Önceleri, çekingenliğinden, seyrek uğrardı. Onun bütün
davranışlarını hoşgörüyle karşıladığımı görünce cesaretiarttı: her gün gelmeye başladı. İlk yıllarda gene seyrek geli-yor sayılırdı. Üniversiteye girdikten sonra, benim genellikleevde okuduğumu bildiği için, okulda canı sıkıldıkça, belir-siz saatlerde gelmeye başladı. Üst kattaki odanın pencere-sinden başımı çıkarıp görününce, neşelenir, merdivenleribir solukta çıkarak dağınık odamı, hemen kendine göre, ogünün ihtiyaçlarına göre düzenlemeye girişirdi. Odayı, ogün yaşamak istediği oyunun mizansenine uygun bir duru-ma getirirdi. Yarı çıplak odada, hayallerine uygun birşeylerbulurdu nasılsa. Onun hazırlıklarına hiç karışmazdım; oyu-nu engellemek aklımdan geçmezdi. Belki ben de, bir bakı-ma onun gibi çocuk kalmıştım bir yanımla. Selim, bu oyun-larda her yanıyla çocuktu. Onunla olmadığım zaman neyaptığımı, nasıl yaşadığımı hiç sormazdı. Oyun dünyamızındışındaki yaşantımla pek ilgili değildi. Ben de bunu bildi-ğim için, Selim’le birlikte olmadığım zamanlarda ne yaptığı-mı anlatmazdım ona.
“Odama girdiği sırada, o gün nasıl yaşanacağını kafasında
çoktan kurmuş olduğu için, bu oyunların ne olduğunu öğ-renmek ve rolümü oynamaktan başka yapacak iş düşmezdibana. Hangi oyunların oynanacağını seçme yetkim de yok-tu. Ayrıntılar üzerinde bazı tekliflerde bulunabilirdim; yal-nız, önce oyunu sevdiğimi söylemem şarttı. Üzerime düşenide içten bir çabayla yapmalıydım, yapıyordum da.
“Benimle işlerin kolay yürüdüğünü görünce, her sabah
erkenden gelmeye başladı. Benim saat kaçta uyandığımı bil-diği halde, çok daha erken gelirmiş sokağın başına. Birazdolaştıktan sonra -ne kadar gecikmeye çalışırsa çalışsın- sa-
372