KAPLUMBAĞALAR
 
182
 
 
«Oh, yok bir şey! Hiçbir şey kalmamış!..» dedi.
 
Güzelce kuşağının arasına, tam karnının üstüne yerleştirdi. 
Kuyudan kavunları çıkardı. Koydu azık torbasına, «Tamam!» dedi, 
yürüdü.
 
Yolunun üstünde kadınlar kızlar görüyordu. Ço
cuklar. adamlar 
görüyordu. Bakmadan geçip gidiyordu.
 
«Meraba Abbas emmi!» diyorlardı.
 
«Meraba yeğenim, meraba bacım!»
 
Kime yeğenim diyor, kime bacım diyor, fark etmiyordu.
 
Torbasında, kuşağında hırsızlık mal var da onu kaçırıyor gibiydi. 
Hızlı hızlı gidiyo
rdu.
 
Evinin avlusundan Battal bakıyordu, görmedi.
 
Ötede kardeşi Pat Ali, Ali’nin oğlu Durmuş vardı; görmezlikten 
geldi.
 
Kendi avlu kapısından içeri ok gibi girdi.
 
Karısı inek sağıyordu. Haydar buzağı tutuyordu.
 
Yürüdü hayal gibi. Dosdoğru hayata çıktı.
 
Cen
net karı geldiğini, hayata çıktığını görmedi bile. «(istemiyor ki 
görsün!)» dedi. «(Biliyorum onun içini ben! Hiç istemiyor ki beni!..)»
 
Haydar buzağıyı kaçırdı elinden şaşkınlıkla:
 
«Gı nineeee! .. Dedem geldi!» diye bağırdı.
 
Cennet karının yüreği harp ett
i: «İnaaaa! Tingedek düştüm, o 
kadar bağrılır mı Haydar?» Neden sonra kendine geldi: «Dedem mi 
geldi dedin? Eee ne yapalım deden geldiyse? He
-
 
caz’dan gelmedi 
ya!..»
 
Hayatta durdu. Nalınlarını çıkardı. Nalınları tak tak birbirine 
vurdu:«(Gelinim korkmasın!
 
Korkup südü müdü çekilmesin!)» dedi. 
Bir iki sefer öksürdü. İçeri girdi.
 
«Buba, bubaa!..» diye ocağın başından doğruldu Senem. «Buyur 
buba, hoş geldin! Hoş geldin, safa geldin!..» Ocakta aş pişiriyordu.