Kurban Ba yram ı
O soğuk ve kurş uni kurban ba yram ı sabah ının baz ı görüntüleri,  
yatağımda u yuma ya çal ışırken, zaman zaman görülen rü yalarda  
olduğu gibi, hem çok tan ıdık hem de tuhaf bir hat ıra gibi gözümün  
önünden geçti: Üç tekerlekli bisikleti, Füsun ile birlikte soka ğa 
çıkt ığım ızı, kesilen bir kurbana sessizce bakt ığım ızı, sonra bir araba  
gezintisine ç ıktığım ızı hat ırlad ım. Bunlar ı ertesi gün, Merhamet  
Apartman ında bulu ştuğumuzda ona sordum. 
"Bisikleti annemle biz evden geri getirmi ştik," dedi her ş eyi bende n 
çok daha iyi hat ırlayan Füsun. "Ağ abeyin ve sen kulland ıktan sonra,  
annen bisikleti yıllar önce bana vermi şti. Art ık ben de binmi yordum,
büyümüş tüm. Benim annem, o bayram günü bisikleti geri getirdi i şte." 
"Sonra annem de buraya getirmi ş olmal ı," dedim ben. "Sürey ya 
Day ı'nın o gün orada oldu ğunu ben de hat ırlad ım şimdi..." 
"Çünkü likörü o istemiş ti," dedi Füsun. 
Beklenmedik bir anda ç ıkt ığımız o araba gezintisini, Füsun benden  
çok daha i yi hat ırlıyordu. Ondan dinle yip hat ırlad ığım bu gezinti yi, 
burada anlatma iste ği du yuyorum. Füsun on iki, ben yirmi dört  
yaşında ydım. 27 Ş ubat 1969, Kurban Ba yram ı'nın ilk günüydü. Bizim  
Nişantaş ı'ndaki evde bayram sabahlarında hep oldu ğu gibi, yakın ve  
uzak akrabalardan şık giyimli, kravatl ı, ceketli, ne şeli bir kalabal ık öğle 
yemeğini bekliyordu. Kap ı sık s ık çal ıyor, yeni misafirler, mesela küçük  
teyzemle kabak kafal ı eniştem, şık ve merakl ı çocuklar ıyla geliyor, her-
kes ayağa kalk ıyor, yeni gelenlerle herkes tek tek el s ıkışıp öpüşüyor, 
sandalyeler çekiliyor, Fatma Han ım ile ben de misafirlere ş eker  
tutuyorduk ki, babam bir ara beni ve a ğabeyimi bir kenara çekti. 
"Süreyya Day ınız gene 'Niye likör yok?' diye tutturdu çocuklar,"  
dedi. "Biriniz Alaaddinin dükkân ından nane ve çilek likörü als ın." 
O y ıllarda bile, babam bazan içki yi fazla kaçırd ığı için, annem  
bayramlarda kristal bardaklar ve gümü ş tepside nane ve çilek li-