lerini de çabucak, göz açıp kapayıncaya kadar giyindi. Taban­
casını, hançerini, dürbününü taktı, fişekliklerini bağladı. Filin­
tasını omuzuna astı, üstüne de sırmalı Maraş abasını geçirdi. 
Fesini elinde bir süre evirip çevirdikten sonra giymeyip abası­
nın içindeki cebe koydu. Çorapları dizine kadardı. Ayakkabısı 
kurumuş, azıcık sıkıyordu ama açılırdı. Şimdi kılığı Çukurova- 
ya nasü gelmişse öyleydi.
Topal Alinin önüne geldi durdu. Gözlerindeki parıltı daha 
parlayıp büyümüştü. Kafasındaki san ışık seli durmadan akı­
yor, yarıklara doluyor, balkıyordu.
"Sağ kalsa da, bin yıl yaşasa da bu korku Hamzayı iflah et­
mez. Efendime söyleyim hiç etmez. Böyle bir korku hangi ada­
mın kanma girmiş, yüreğine işlemişse, o adam bitmiştir arka­
daş. Efendime söyleyim, dağdan taştan uçan kuştan can umu­
yordu Hamza. Üstünde bir kuş kanadı görse, bir an vızıltısı 
duysa sıçrayıp ayağa kalkıyor, Memed geliyor, diye bağırarak 
dışan uğruyordu. Sonunda evlere, damlara, köye sığamaz ol­
du. Dağlara düştü. Her gün bir mağarada, bir kovukta saklanı­
yordu. Gidiyor kovuğun en karanlık yerine gizleniyor, yemek 
yemeden, su içmeden, uyumadan orada büzülüp kalıyor, bir­
den sıçrayıp dışanya fırlıyor, 'geliyor Ali, beni kurtar, geliyor/ 
diye var gücüyle bağınyor, bana sarılıyordu. Böyle böyle, gün­
lerce Alidağında bir kovuk, bir tek mağara koymadık, dolaştık. 
Senin Çukurovaya indiğini bir çobandan duyduğu sabahı tarif 
edemem. Bir seviniyor, bir seviniyordu dille anlatılamaz. Baya­
ğı yüreğim acıdı Hamzaya."
"Yüreğin mi acıdı Hamzaya?" diye sordu Memed.
"Vallahi yüreğim acıdı" dedi Topal Ali. "Duruyor duruyor, 
o Çukurovadan sağ çıkamaz diyordu, Çukurova eşkıyanın 
ölüm fakıdır. Kurtulsa bile yan canlı kurtulur, burada da benim 
elime düşer, ben de İnce Memede hiçbir şey yapmam. Canını 
bağışlarım, iki de köyümü ona veririm, o da benim canımı ba­
ğışlar, diyordu. Başım yastığa koyar koymaz uyudu, üç gün 
uyanmadı, uyanır uyanmaz da beni çağırdı, çabuk ol Ah, dedi, 
çabuk çabuk ol, bin benim atıma hemen in Çukurovaya, yardım 
et Ali Safa Beye, Yüzbaşıya, sen olmazsan onun izini kimse sü­
rüp de koca Çukurovada bulamaz... İnce Memedi, o şeytanı...
449