kili, kayalıklarda uzun uzun yankılanan bir sesle bağırdı. "Sa­
rıldınız, ya teslim olun, ya da hepinizi öldüreceğiz ." 
"Sen kimsin?" diye sordu Abdik. 
"Ben İnce Memedim," dedi Memed . 
"Eğer senin İnce Memed olduğun doğruysa teslim olu-
rum ." 
"Ne bileceksin doğru olup olmadığını? " 
"İnce Memedi tanıyan bir arkadaş var içimiz de." 
"Öyleyse sal da gelsin." 
Kayalığın ardından küçücük bir adam çıktı. Tepeden tırna- . 
ğa bütün bedenine fişekHkler bağlamıştı . Yaklaştı. 
"At tüfeğini yere. Tabancalarını da ... " 
Adam bir anda silahını, tabancalarını yere attı, fişeklikle­
rinden soyundu, ellerini havaya kaldırdı, gülünç bir hal aldı. 
Tir tir titrediği daha uzaktan belli oluyor du. 
"Gel bakalım buraya ." 
Adam uzandı, İnce Memedi gördü, bir an dondu kaldı, 
sonra da aşağıya doğru delicesine bağırarak : 
"Bu İnce Memed, İnce Memed !" diye koşmaya başladı, 
kendini Sarıçiyanın yanına dar attı. " İnce Memed, İnce Me­
med ... İnce Memedi gördüm." 
"Teslim oluyorum," diye ortaya çıktı Sarıçiy an. "Söz ver, 
canıma kıy ma!" 
"Söz veriyorum, canına kıyrna yacağ ım." 
Sarıçiyan Abdik tüfeğini atmış, onlara doğru geliy ordu. 
"Temir dışarıya çıktı, Sarıçiyanı yakaladı, tabancalarını alıp 
bir anda soydu. 
"Siz de çık ın." 
Kayalığın dibinden altı kişi daha çıktılar. Temir hepsini 
soydu. 
Kasım da, Memed de yerlerinden çıktılar. Memedin sert, 
öfkeli yüzü ter içinde kalmıştı. Hiç konuşmadan Sarıçiyanın 
yüzüne onu aşağılayan bir bakışla baktı . Kızlar da bir araya 
toplanmışlar, koyun gibi biribirierine sokulm uşlardı. 
"Kızlar, gidin de şu yaralıların yaralarını sarın," dedi Kasım. 
Kızlar koştular, fistanlarını yırtıp yaralıların yaralarını sar­
dılar. 
474