tavela sekiz gündür savaşmaktay dı. Rio'nun olağanüstü güzel 
yüzünü çiçek bozuğuna çeviren altı yüz kadar favela, cunta dö­
neminden beri, Latin Amerika'nın en güçlü örgütlerinden biri­
nin, Commanda Vcrmelho'nun denetimi ndeydi. Çatışmasız 
gün geçmezdi tavela'larda; rakip çeteler kokain paylaşımı yü­
zünden birbirine girer ya da avantasını yeterli görmeyen polis, 
tepeden tırnağa silahlanmış ellişer kişilik birlikler halinde bas­
kınlar düzenlerdi. 
Gelgelelim, Özgür'ün Rio'daki iki yılı boyunca gördüğü en 
korkunç savaş Santa Teresa'da patlak vermişti. Geçen cumarte­
siden beri piyade tüfeklerinin, Uzi'lerin, el bombalarının gürül­
tüsü sabahın ilk ışıklarıyla başlıyor, gün boyu aralıklarla sürüyor­
du. İki gece önce, barlarıyla ünlü Santa Teresa'nın artık lamba­
ları yanmayan, ölüm sessizliğine bürünmüş sokaklarında dola­
şan Özgür, pencerelerinden uzun namlular sarkan, tıka basa as­
ker dolu, farları sönük yarım düzine otobüsün sessizce yokuşu 
tırınandığını görmüştü. Ordunun el koymasıyla çatışmalar kesil­
memiş, tersine iyice çığrından çıkmıştı. 
Daha bir gün öncesine dek, silah seslerini, gürültüsü patırtı­
sı kesilmek bilmeyen Rio'da, bir başka gürültü kaynağı, dikkati­
ni romanı üzerinde yoğunlaştırmasını engelleyen bir başka pü­
rüz olarak görürdü, ya da öyle gördüğünü sanırdı. Sinir nöbet­
leri başlayınca ya dek ... 
Bu geri-dönü fsüz sürecin tam olarak nasıl bafladığını sapta­
maya çalıpyordu. Sınırlarını çizip mihenk taflarını belirleyebi­
lirse, en azından aklın denetimine alabilirdi belki. Bir sıfır nok­
tası seçmek zorunda kalsaydı, Copacabana 'da melez kadınla kar­
,sılaftığıgünü seçerdi. Rio'daki bütün saatierin durduğu, sıcağın 
birdenbire kırkın üzerine fırladığı, kentin sıtmaya tutulmufcası­
na titrediği Paskalya'nın son gününü ... 
7