an'ın sandukas ına yüz sürüp af i steyece ğim.”
“Ora ya kadar gi dilir mi? Dua etm ek istiyorsa n kö yün camii n e gün e duruyor.”
“Ayn ı şey değil. Sen anlamazs ın, bizde  düşkünl erin  tövbe  için gittikleri  birkaç  yer vardır. 
Bana  en yakın yer oras ı. Buralardan  kalkıp gittik miydi, bir daha tövbe ye fırsatım  kalmaz, 
içime der t olur, Me vlut.”
“Avcı'da bir dede varmış. Bari ona gi t.”
“Hıdır Su ltan Abdal'ı n ke rametl eri var. H erhang i bir d ede g ibi d eğil ki.”
“Neymiş k eramet leri?”
“Seccades ine biner  denizleri  aşarmış,  seccade sini serdiği yerlerde  şifalı ot bitermi ş. Evve l 
zamanda  Sultan 'nın yaraların ı iyileştird iği için,  kendine sunulan  onca  malı  mülkü  istememi ş 
de saray ın kapısının önündek i binek taşını istemiş.  Vermi şler elbette. Koca  ağır taşı aldığı gibi 
eline, İs tanbul’dan  taa A şut'a k adar fırlat ıvermiş.”
“O zaman  ona söyle bizi de aldığı gibi taa İstanbul’a  fırlats ın ya da seccade sini versin, üst­
üne binip gidelim.”
“Tövbe de, yatırlarla dal ga geçilmez, çar pılır sın. Ay ağın ı öpeyim t övbe de.”
“Ben  zati çarpılmış ım, beni  bırak da söyle  bakalım,  nasıl gideceks in dağın tepesindeki 
köye? Seni tanıyan çık ar.” 
“örtünürüm.”
“İyi, ben de atarım ta ksimiz e seni, bir y ol gider geliriz.”
“Eğl enme benl e. Elbet bir yolunu buluru m. O tobüse bin erim.”
“illa da g idecen mi?”
“Gidec em.”
“O zaman haftaya pazara k alır g idişimiz.”
“Kal sın var sın.”
Mevlut somurtup oturmuştu  minder e. Bir yandan  da düşünüyordu,  kendi içini yakan duyg­
ular,  demek  Elmas'ı  da esir almış tı. Pişmanlı k, suçluluk,  bağışlanma  isteği ve en korkuncu  da 
korku,  o karanlı k, soğuk,  ürperten  korku...  Hepsi nasıl zehirl i bir yılana  dönü şmüşse  kendi 
içinde,  nasıl ona rahat vermiyor sa bu yılan, karısıyla arasına  giriyorsa,  demek  aynı yılan Elm­
as'ın içinde  de kıpırdanı p duruyordu.  Mad em bu yılandan kurtulma  çare si vardı  karısının, 
madem  Hıdır Abdal'a  yüz sürme kle söndürebilecekti içind eki yangını,  esirgem emeliyd i bu 
kurtuluşu ondan. H iç olmazsa i kisind en biri huzura e rsind i.
“Yar ın yine ararım  Abidin'i,”  demiş ti, “öteki pazara  kaldık, derim. Salı günü  Öksüz'ü  Hatç­
a'ya teslim eder, çarşambaya da d ergâha varır ge liriz.”
Minne tle sarılmı ştı Mevlut 'un ell erine Elmas.
Şimdi  çarşambay ı bekl iyordu  içini yıkama k için.  içi pişmanlı kla yanıyordu  çünkü,  suçlul­
ukla, düş kırıklığıyla,  yalnızl ıkla yanıyordu.  Bir de Öksüz'ün  üzüntüsü  binmi şti hepsinin üzer­
ine. Yüreğinin üstünde  sımsı kı tutup sütüyle  beslediğ i, kendi bebe sinden ayırmadığ ı, doğduğ­
unun  hafta sında  kolları na aldığı çocuğun  kokusuna,  gülüşüne, sıcaklı ğına  ve sesine alışmı ştı. 
Onu kimler e bırakıp da gidece kti? O buralardan  gittikten sonra  ne olacak tı bebenin  hali? 
Birkaç ev ötedeki Hatça'ların  perişa ndı halleri. Paras ı, azığı yoktu ama  arka  arka ya dünya ya 
gelmiş v e yeni ayakla nmış üç  çocuk vard ı eteğind e genç kadının. S ırf evine erza k ve para gi rsin 
diye istemişt i Öksüz'ü,  sevece ğind en değil. Sütü de bol değild i Hatça'n ın. Nasıl  besleyecekt i 
bebeyi? S ütçünün  getireceği sütü k ayna tır mı ydı ace p, bebey e içirmeden? Ana sının sözler i kul­
ağında ydı Elmas' ın, “inek sütü tekin değildir  kızım,”  derdi,  “Ben  saatlerce  kayna tırdım  sütün­
üzü sizin, taa üç-dört  yaşın ıza kadar.”  Öksüz'ü  bırakacağı  bu cahi l ve yoksul kadın,  ne anlard ı 
böyl e şeylerden. İçi, dışardaki amansız sıcaktan da beter, alev alevdi  Elmas' ın. Onu te k bir gün 
incitmemi ş olan  anasın ı terk edip kaçmış tı, artık beline bile dolanmaz  olmuş  Mevlut'l a. Birkaç 
güne kadar  da kendine ema net edilmi ş masumu  bırakı p gidece kti dönüşü  olmayan  yollara, 
tanımadı ğı diyarlara,  yine onun  peşinde.  Ama  söyleyece k sözü  yoktu.  Kend i istemi şti kaçmayı, 
kendi  istemi şti gitme yi. O da korkuyordu  Mevlut  gibi. Çok korkuyordu.  Çok yanıyordu  canı. 
Tüm  umudu  Hıdır Abdal  Sultan'da ydı. Sandukanın yeşil çuhasına  başını dayad ığında,  sanki