"Ben bu hayattan bıktım arkadaş, Seyfali Ağa," demişti. 
"Bana şu bostanı ver de bekleyeyim. Boyunca sevaba girersin. 
Biliyorum, bu bostanı bekleyenler ancak üç yıl dayanabilirler, 
sonra cartayı çekerlermiş. Zehirli sıtma bostan bekçilerini alır 
alır götürürmüş."
Seyfali de:
"Peki arkadaş," demiş, o yıl bostanın bekçiliğini Köse Hali- 
le vermişti.
Köse Halil ölmek değil, sıtmalanmamıştı bile. Netmiş ney- 
lemiş sıtmalanmamıştı. Soranlara, "Ben sineğe karşı afsunlan­
dım," diyor, boğazındaki büyük, nakışlı muskayı gösteriyordu.
Köse Halil her bahar, bostan dikiminde geliyor, her güz 
bostan bozumunda ortadan çekilip gidiyordu. Nereden geldiği, 
nereye gittiği hiç belli değildi.
Memedin köye geldiğinin üçüncü günüydü, Seyfali bosta- 
na indi:
"Halilim," dedi, "sana canımı, malımı, ırzımı, namusumu 
güvenebilir miyim? Sana şu koskoca fıkara milletinin gözünün 
ışığım güvenebilir miyim?"
Halil hemen işi çaktı, gülmeye başladı:
"Uzun söze ne hacet Seyfali Ağa, o benim de iki gözümün 
ışığıdır," dedi. "Benim şu kötü canım, şu kara topraklara gö­
mülmeden onun kılına hile gelmez. Ona öyle bir yer yaparım 
ki, onu insan olan göremez, bulamaz."
Başka konuşmadılar. Memed o gece Köse Halilin iki söğüt 
ağacının dallarına kurduğu geniş çardakta serin, rahat uyudu. 
Köse Halil sazları ince ince dokumuş, cibinliğe benzer bir şey 
yapmıştı. Sazlardan örülmüş cibinliğe öyle hava delikleri uy­
durmuştu ki hem içerisi serin oluyor, hem de sinek giremiyor­
du. Ve dışarda bulut gibi sivrisinekler uğulduyor, bir tanesi ol­
sun sazlardan dokunmuş cibinliğin içine giremiyordu. Altı yıl­
dır Haülin sıtmalanmamasmm nedeni işte buydu.
Ay ışığı vardı. Halil o gece hiç uyuyamamış, sabaha kadar 
Memedin soluk alışım dinlemiş, bu küçücük adamın macerası 
üstüne derince düşünmüştü. İşte bu küçücük adam şimdi yara­
lıydı, yorgundu. Dünyasından geçmişti.
Köse Halil bu arada Memedin yarasını ilaçlayan Kamer
351