"Aklınla sen bin yaşa düdüğüm ... " 
"Züttürü züt." 
Bu arada ak taşın yanındaki at sineklenip, o da usulca kuy­
ruğunu salladı . Kalabalıktan bir gümbürtü gibi bir kahkaba 
koptu . "Bu İnce Memedin ahdır, bakın hele bakın, kuyruğunu 
bile salladı ." 
"Vallahi de salladı ... " 
"Billahi de salla dı." 
"Bu İnce Memedin atı olmasaydı ... " 
"Böyle bir kuyruk saHayabilir miyd i?" 
"Mademki kuyruğunu salladı ... " 
"V ersinler bin beş yüzü ... " 
"Kör Haydara versinler." 
"O da o parayla ... " 
"Yerin alhm üstüne getirsi n." 
"Yerin altında ne var, ne yoksa buls un." 
"Bulsun Kör deyyus ." 
Ağır ağır ata doğru yürüyen Seyis Seydi, şöyle atm uzağın­
da durdu, ata bir göz atar gibi yaptı, arkasını döndü, merdiven­
lere yürüdü . Kalabalık sesini soluğunu kesmiş, Seyis Seydinin 
en küçük kıpırdanışını bile kaçırmamıştı. 
İçerdeyse kıyamet kopuyor, Murtaza Ağa bu at Ali Safa Be­
yin ah değildir , diyor , Kör Haydar Usta da diretiyor du. 
Kör Haydar Usta, şu ovanın ucundaki Ceyhan ırmağının 
dağlardan kurtulduğu yerlerdeki köylerden birisinden olur­
du. Köyünün yakınında bir kale, kalenin dibinden başlayan, 
geniş bir düzlüğe yayılan bir de şehir kalıntısı vardı. Bu şeh­
rin tiyatrosu hiç bozulmamış, daha dün yapılmış gibi duru­
yor, köylüler tiyatronun tabanını harman yeri olarak kullanı­
yorlar dı. Üstüne mavi çiçekler işlenmiş, daha kokusunu salan 
çiçekler , mor çinke taşlar tarlaların, örenlerin aralarına düş­
müş parlıyorl ardı. Uzun bir caddenin iki yanma mavi çinke 
taşlardan yontulmuş yüksek taş direkler dizilmişler di. Bu di­
reklerden yalnız üç tanesi yıkılmış, ötekiler ayaktaydılar. Kı­
rılmış mermer , çinke taşından heykeller , seramikler, insan 
başları, ayaklar kollar , mozaikler tarlaların içine, oraya bura­
ya serpilmişler di. 
122