yemelisin. Sonra Galata Kulesi'ne de çıkarız..." Ömer, sanki kendisi de 
bir-iki öneride bulunmak istercesine kafasını sallayan komiye baktı dik 
dik. Ama altıncı kata gelmişlerdi bile.
606 numaralı oda, tipik bir üç yıldızlı otel odasıydı - öyle tipik ki 
ne sevmek mümkün ne sevmemek. Duvarlarda yarı -fantezi ha-
321
rem hayatı resimleri vardı, kafesli pencereler ardında kadifemsi 
yastıklara abanıp uzanmış kadınlar, geçiştirmeci turist gözü için ge -
çiştirmeci toplu imalat çizimler.
Kapıyı kominin suratına kapatan, daha doğrusu çarpan Ömer'e, "Canım 
sakin ol lütfen," dedi Gail alaylı bir sesle. "Endişelenmeyi bırak. 
Eminim ikimiz gayet iyi anlaşacağız."
"Kiminle?"
"Anne şehrinle..." diye sürdürdü Gail nağ meli bir sesle, sonra bir 
bavulu açıp içinden siyah bir tişört ve kararmış, neredeyse gri -leşmiş 
bir kaşık çıkardı. "Ne tuhaf adamsın. Annenle tanışmam seni hiç 
heyecanlandırmıyor. Ama anne şehrinle tanışmam aklını başından 
alıyor..."
Ömer bu saptamaya itiraz etse iyi olacağını hissetti ama ne diyeceğini 
bilemedi. Onun yerine içini çekti. Neden durup dururken birdenbire 
basmakalıp bir turist rehberine dönüştüğünü kendisi de kelimelere 
dökemiyordu. Sevdiği kadına sunmadan önce parlattıkça parlattığı sulu, 
kutsal, kırmızı bir elmaya dönüşmüştü İstanbul. Parlattıkça parlatmak 
istiyordu. Gribe yakalanır gibi, bedeninin ve ruhunun şimdiye kadar hiç 
karşılaşmadığı bir virüse maruz kalmıştı, farklı milliyetten çiftlerde,
hele birisi daha az gelişmiş bir ülkeden geliyorsa, hayli yaygın olan 
şu isimsiz hastalık. Bunu kendi kendine itiraf etmemiş olsa da, Gail'in 
memleketini, o da olmadı şehrini sevmesini delicesine istiyordu Ömer 
ruhunun derinliklerinde. Yine de bu arzunun ardında İstanbul'u 
beğendirmekten ziyade kendini daha iyi hissetme arayışı yatıyordu.
Elinde bir bro şürle yatakta oturan Gail, Türkiye hakkında yeni şeyler 
öğrenirken, bildiği bazı eski şeyleri de unutmaya çalışıyordu -
Geceyarısı Ekspresi, insan hakları  ihlalleri, Kürt sorunu, Türklerin 
hatırlatılmaktan hoşlanmayacağını hissettiği malumat kırıntıları. 
Böylesi bir iç sansür hiç de Gail'e göre değildi. Ne var ki virüsler 
bulaşıcı olduğundan, o da farklı milliyetten çiftlerde, hele birisi 
gelişmiş bir ülkeden geliyorsa, yaygın olan isimsiz hastalığa 
yakalanmıştı. Kendi kendine itiraf etmese de, Batı dışından erkeklerle 
evli nice Batılı gelin gibi Gail de kocasının memleketini, o da ol -
322
madı şehrini sevmeye can atıyordu. Yine de bu arzunun ardında 
istanbul'u keşfetmekten ziyade kendini daha iyi hissetme arayışı 
yatıyordu.
Dolayısıyla, vasat bir otel odasının çift kişilik bayağı yatağına 
ellerinde birer broşürle oturmuşlar, birisi İstanbul'un en iyi 
yönlerini nasıl göstereceğine dair planlar yaparken diğeri  de 
İstanbul'un en iyi yönlerini görmeye hazırlanıyordu.
Bu arada balkonun hafif aralık çifte kapısının arkasında, gözlerinin 
erguvani uçurumunda manidar bir kıvılcım ve ipeksi gülüşüy -le bu çifti 
dikkatle izliyordu İstanbul. Zira insanın cilalayıp parlatabileceği, 
kenarlarındaki fazlalıkları atıp, sivriliklerini törpüleyip, 
sevgilisini sevindirmek için hediye paketiyle ona sunabileceği 
şehirlerden değildi o. Tökezleyen aşk maceralarına romantik bir lezzet 
katmak için parlak tabaklarda beşamel sosla servis edebileceği şıkıdım 
şehirlerden değil. İstanbul bu fuzuli kaygıların ötesindedir, hem çok 
yaşlı, hem yaşsız. Hem miadını çoktan doldurmuş, hem sonsuz. Bir ucube 
melike, kaprisli bir ece: her yeni gelenin tohumlarını içine çeken ama