KOMŞU KADıN (Korkuyla): Yok. .. hayır ... 
COŞKUN (Üzgün, kanepeye oturur): O zaman küçük kaderi­
nizi yaşıyorsu nuz. Küçük mahallenizin küçük evinde, kü­
çük kısmetinizi bekliyorsunuz . Küçük odanızda, küçük 
çeyizlerinizi dikiyorsunuz. Artık adınız ne Hülya, ne Şey­
da; Kadriye oldunuz artık ve saçları dökülmüş Dilaver'i 
bekliyorsunuz aslında. Dilaver de size gelmek için emek­
li olmayı bekliyor. 
KOMŞU KADıN (Hüzünlü): Peki ikisinin ortası yok mu 
acaba? 
COŞKUN (Şiddetle): Hayır! Büyük kaderlerin vahşi çağrı­
sına kulaklarını tıkayanlar Kadriye ya da Dilaver olmak 
zorundadır. Bütün Kadriyeler de, Dilaverlerin çorapları­
nı yamamak zorundadır. (Çalışma masasından, Cemile'nin 
moda dergilerinden birini alır ve açarak kanştırmaya baş­
lar.) Dilaver de gittikçe renksizleşen Kadriye yerine, der­
gilerindeki kadın çamaşır ı reklamlarına bakıyor. (Başını 
kaldınr.) Dilaver! Içmeyip de ne halt edeceksin derbeder! 
CEMILE: Coşkun ! Çok ileri gidiyorsun. 
SAFFET (Mahzun): Gidelim Coşkun. Hiç kimse kendi ülke­
sinde peygamber olamaz. 
COŞKUN (Mahzun) : Gidelim, o şarkıcı kızı bulalım. Ona 
beste yapalım. 
(Coşkun ve Saffet kalkarlar, ağır adımlarla sokak kapısına yü­
TÜrler, çıkarlar. Cemile yorgun gözlerle onlan sey reder. 
(Sahne yavaş yavaş karanr.) 
(Sahnenin boş olan bölümü aydınlanır! Küçük bir masa, üstün­
de yeşil bir örtü. Iki sandalye. Kırmızı ışık. Coşkun ve Emel 
masada yanyana otururlar. Önlerinde içki bardaklan.) 
71