Ali Safayı, Arif Saim Beyi, Hürü Anayı, Kel Hamzayı, her şeyi 
anlattı, boşaldı.
"Abdiyi öldürdük. Zalim, imansız bir adamdı. Anam gitti, 
Hatçe gitti. Ben de dağlara düştüm. Ölümün ardınca yürüyo­
rum. Ne oldu? Kel Hamza geldi. Hiç aklıma gelmezdi Kel 
Hamzanm gelip de köye çökeceği... Toprağı geri alacağı, köylü­
yü beterin beteri hallere sokacağı. Hiç aklıma gelmezdi... Şimdi 
Kel Hamzayı öldüreyim, diyorum; yerine bin beter bir Kel 
Hamza daha gelecek. Ne diyorsun, Süleyman Emmi, bana bir 
akıl ver."
Koca Süleyman:
"Bu dünya böyledir," diyordu. "Sular hendeğine dolar. İn­
sanlar doğar ölür, gün doğar batar. Ağaçlar büyür çürür. Sular 
akar, bulut ağar. Ağayı öldürürsün, ağa gelir yerine. Bir daha 
öldürürsün, bir daha gelir."
Memed:
"Bir daha, bir daha öldürürsün, bir daha gelir. Bir daha, bir 
daha gelir. Abdi gider, Hamza gelir, Hamza gelir, Hamza gelir," 
diyordu sayıklar gibi. "Hamza gelir, Hamza gelir, Hamza gelir, 
Hamza gelir..."
Koca Süleyman:
"Hamza gelir!" dedi bağırarak. "Dinsiz Hamza."
Ayağa fırladı, geri oturdu. Uzun ak sakalları dalgalandı.
208