nızı kapatıyorsunuz," diyen bir fren cisin i de, "Şeffaf ola­
mam ya," diye paylamıştı. Başka bir hocanın da ne yazdığı 
görülürdü, ne de söylediği işitilirdi. Yıllar sonra, Mustafa 
Inan'ın profesör olduğu yıllarda bile, hatta Mustafa İnan öl­
dükten sonra bile hocalığını sürdüren bu hocanın da şu fık­
rası yürürlükteydi: Yıllar geçtikçe öğrenci de biraz olsun ce­
saretleniyordu ve Mustafa İnan devrinde büyük bir suskun­
lukla böyle hocaların yaptıklarını sineye çeken talebe milleti 
artık konuşabiliyordu: "Hocam duyamıyoruz," denilmişti bir 
dersinde. Hoca da, Mustafa İnan’m öğrenci olduğu yıllardaki 
tersliğiyle bakmıştı: Yazıyoruz ya." Biraz sonra gene bir şi­
kâyet duyuldu: "Hocam göremiyoruz." Hoca da yarım yüzyıl­
lık aksiliğiyle karşılık verdi: "Söylüyoruz ya." Böyle hocala­
rın yeraldığt bir dünyaya girmeye hazırlanıyordu Mustafa 
İnan, kimseyi incitmeden bu dünyayı değiştirmek üzere ha­
zırlanıyordu, bu dünyayı değiştirmek için akıllı ve gerçekçi 
bir 3iyo3ct izlemeye hazırlanıyordu. Zürich'ten doktorasını 
bitirerek döndüğü zaman yolda kendisine rastlayan Remzi 
Buldan’ın, "Mustafa, bizim okuduğumuz mukavemet dersini 
nasıl buluyorsun? Avrupa’da bu ders nasıl okutuluyor?" so­
rusuna, biraz düşündükten sonra şu karşılığı vermişti: "Val- 
lah, bugün Avrupa'da mukavemet dersi başka türlü okutulu­
yor, ama bizim okuduğumuz da makbul ve kâfidir.”
Mustafa İnan ‘antika’ bocaların dünyasına yeni bir hava 
getirecekti, kendini kabul ettirecekti; çünkü çevresinin he­
men ilgisini çekiyordu, çünkü sevimliydi. Esprisi de kuvvet­
liydi; sözlerini, tatlı şivesiyle renklendirmesini biliyordu. Üs­
telik güzel konuşuyordu ve mantığı kuvvetli olduğu için boş 
konuşmuyordu, her zaman konuşmuyordu, her söze atılmı­
yordu. İnsanlan ve özellikle insanımızı tanıyordu; yenilikleri 
hemen kabul ettirmek bir hayaldi. Ülkenin bilim dünyasına 
doğru, yani Batı’ya doğru gerçekte ne kadar yolaldığım bili­
yordu; ülkenin nefesi henüz Mustafa Bey’e ayak uyduracak