548 Yaşar Kemal -Dağın Öte Yüzü 
Ne diyordu? Bu atom devrinde, bu işler! diyordu. Hakkı vardı adamın. Hem de 
yerden göğe kadar. Bu atom mu ne devrinde, insanlar göklerde yüzerlerken ... Sen 
gel de ışık bekle burada! 
Onları da yapan keramet değil mi? 
Bu baykuş hayırsız bir iş. Uğursuzun uğursuzu . 
Netse neylese, benim suçum yok, evimize doldular dese, Yüzbaşı dinleme zdi. 
Hiç hiç dinlemez, onu üç gün, üç gece öldüresiye döverdi. Sonra da eşek cennetine 
atar, daha sonra da deliler darnma gönderirdi. Aaaah, şu ışığı iyicene görse, gözle­
riyle. Ziyaret cevizinin evin üstünde süzüldüğünü görse işte o zaman Yüzbaşı, Hü­
kümet, dünya vız gelirdi. İşte o zaman Yüzbaşı onu kıyık kıyık etsin, derisini yüz­
sün, tırnaklarım çeksin, bütün mafsallanm kırsın vız gelirdi. .. Bu dünyada işte on­
dan sonra insanlar ona ne yaparlarsa yapsınlar, etine, cismine yaparlar, ermişliğine 
dokunamazlardı. Şu insanların bu yeryüzünde zulmettikleri ermiş yalnız kendisi ol­
mayacaktı ki ... Yüzlerce, binlerce, Allahın ermişine insanlar aynı kötülüğü etmemiş­
ler miydi? Allahın güzel peygamberi İsa Efendimizi çıkanp Ağn dağının başına, bir 
abanoz ağacına elinden ayağından çivilememişler miydi? Çivi.lemi şler, onu orada, 
Ağrı dağının sağuğunda bırakıp gitmişlerdi. İsa peygamberimiz de orada , eli ayağı 
çivili donup kalmıştı. Donup kalmıştı da, hık dememiş, kimseye yalvarmamıştı. 
"Aaah, ah! Şu ışığı bir daha iyicene, iki gözümle görebilsem, ben bilirdim ya­
pacağımı. .. " 
Bir ara bedenini şiddetli bir titreme aldı. Sarsılıyo rdu. 
Evin en küçük bir karartısı bile gözükmüyordu. Gölge gibi bile. Her şey ka­
ranlığa batmış girmişti. Ama Taşbaş evin yerini yordamlıyor, gözlerini açabildiği 
kadar açmış, boynunu uzatmış, çıkıp gelecek ışığı bekliyor. 
"Füt, füt! Füt, füt... Hışşş! Hışşş! Hış, hış!" 
Kulaklannd a, gelen ışıktan bir suyun hışıltısı, kuşun sesi. Bu ses durmadık ça, 
Taşbaş korkmayacaktı. Bu ses umuttu. Daha ne istiyordu , ışığı görmemiş miydi? 
Yok, yok! Bir iyice görmeliydi. 
Tanyerleri ışıyıncaya kadar bekledi. Yarı donmuş, yarı baygındı. Eviyle örenin 
arası ancak üç yüz adım çekerdi. Sürüne sürüne, ancak gün doğduktan sonra evi­
nin kapısına ulaşabildi. Elleri donmuş yanmıştı. 
Taşbaşın dondugunu Meryemceye ilettiler. Meryemce koşarak geldi, ellerine 
ilaç yaptı. Yoksa Taşbaşın pakmaklan düşerdi. 
Meryemce kendi kendine konuştu: 
"Ermişler, ölmezler de donar mıymış7 Donar da Meryemcenin ilacından imdat 
umar mıymış?" 
İçine bir kurt düşmüştü. Taşbaş bunu onun gözlerinden anladı. 
"Bu gece de bekleyeceğim ışığı. Eğer bir iyice göremezsem, ben de bu ermiş­
likten vazgeçip, başımı alıp gideceğim. Ya ışığı görürsem Meryemce? İşte o zaman 
sana da söyleyecek bir iki sözüm var Meryemce ... " diye içinden geçirdi.