bizi ii;eri sokmuyordu, randevu almmadan olmaz diyordu. 
Giiriiltiimiizii duyan Mustafa inan sekreteri ni i;agirtt1. Bir­
den kap1da goriindii sekreter ve girin bakahm dedi; Hoca si­
zinle konu�acak. Nasrettin Hoca'nm fil hikayesi misali, kala­
bahk bir anda dag:ild1. Bizier, birkai; arkada�, herhalde en 
onde oldugumuz ii;in, kai;amad1k. Geri i;ekilenler de, hii; ol­
mazsa bir iki ki�i ii;eri girsin diye, bizim kai;1� yollanmlZI 
kesmi�lerdi. Sonunda kendimi ai;1k kapmm oniinde buldum 
ve biri arkadan beni kuvvetle itti, odaya dald1m istemeden, 
Mustafa inan tam kar�1mda oturuyordu, giilerek bana bak1-
yordu. Beyaz di�lerini gostererek giiliimsiiyordu. Allah Allah 
dedim, kendi kendime: bir hoca, bir rektor de giiler mi? Yan­
tannlar genellikle as1k surath olurdu; hele o tannlar meka­
nik, matematik gibi i;ok zor �eyleri de bilirlerse. "Rektor gii­
ler mi, diye dii�iiniiyordum. Dekan bile giilmezdi. Degil kiir­
sii ba�kanlan, doi;entler bile giilmezdi. Eren Omay hakhyd1; 
belki asistanlar, ilk acemilik y1llannda biraz giiliimserlerdi. 
Giilmek, doktoray1 verdikten sonra unutulan bir eylemdi. 
Belki eylemsiz doi;entler, kadro buluncaya kadar biraz di�le­
rini gosteriyorlard1 (giiliimseme k ii;in). Camm, belki de her­
kesin di�leri Mustafa inan'mki kadar giizel degildi. "Otur ba­
kahm dedi rektor bana. Nedir mesele?" Eren Omay daha 
kendine gelemem i�ti. $a�kmhgm1 ortmek ii;in birden saldm­
ya gei;ti: "Efendim bu matematiki;i i;ok zor soruyor, i;aktir­
mak ii;in boyle yap1yor. Ogrenmedigimiz yerlerden soruyor." 
Hoca birden ciddile�mi� goriindii: "Giizel. Biitiin bunlan bir 
dileki;eyle bana bildirin, hemen tahkikat ai;tiray1m bu hoca 
hakkmda. Buyrun bakahm, �imdi ne yapacaklard1? Birden 
biitiin ogrenciler hep bir ag1zdan konu�maya ba�lad1: Hayir 
oyle degildi, onu demek istememi�lerdi, mesele hocadan �i­
kayet degildi, onlarm durumu ne olacakti? Hepsi ayaga kalk­
m1�ti heyecandan. "Oturun, dedi Mustafa inan, "Once sa­
kinle�in, meselenizin ne oldugunu dii�iiniin. Sonra anlatm 
171