lunmayan bir insan ı çekiştirmek, bilip bilmeden onun hak - 
kında ileri geri laf sarfederek yak ıştırma ve suçlamalarda 
bulunmak, bedeli a ğır bir günaht ır. Bunu görmüyorlar m ı? 
Günün birinde adam ın teki ko şa koşa Sufi'ye gelmi ş, nefes 
nefeseymi ş. "Baba erenler, gördün mü? Sokakta bir sürü hiz- 
metkâr tepeleme siniler ta şıyor!" 
  
279 
Sufi sakin sakin: "Bundan bana ne evlat?" demi ş. "Beni hiç 
ilgilendirmez." 
"İyi ama o sinileri sizin eve ta şıyorlar" demi ş adam. 
Sufi o zaman, "O hâlde bundan sana ne?" demi ş. "Seni hiç 
ilgilendirmez." 
Maalesef bu dünyada hemen herkesin gözü ba şkasının si- 
nisinde. Acaba ötekinin kaç paras ı, ne kadar mal ı var? Sana 
ne be adam? Bak kendi i şine. Senin yolun sana, benim yolum 
bana. Hangimizin yolunun daha âlâ oldu ğunu saptamak ise 
son tahlilde ne sana dü şer ne bana. 
Hakkımda uydurulan laflar ı duyunca, insanlar ın hayal 
güçlerine şapka çıkarıyorum. Pes! Ne hainli ğim kaldı, ne fe- 
dailiğim. Anla şılan benim Ha şhaşilerin gizli kumandan ı ol- 
duğuma inananlar bile var. Bir k ısmı işi o raddeye vard ırmış 
ki, sözde babam Alamut'un son İsmaîlî imam ıymış. Bana ka- 
ra büyü yapmay ı öğretmiş. Öyle deh şetengiz sihirler yapar- 
mışım ki kime beddua edersem orac ıkta can verirmi ş. Ru- 
mi'yi bu sayede kendime ba ğlamışım. Her seher vakti ona 
kirpi dikeni, y ılan derisi, yarasa i şkembesinden yapt ığım bir 
çorba içiriyormu şum. O da bu sayede bir dedi ğimi iki etmi- 
yor muş. 
Böyle palavralara karn ım tok, gülüp geçerim. Ba şka ne ya- 
pabilirim ki? Etraf ın çalkalan ıp dalgalanmas ının Sufi'ye bir 
zararı yok. Tüm dünyây ı sel bassa, örde ğin ümranda olur mu? 
Ama çevremdekiler endi şe içerisinde, bilhassa Sultan Ve- 
led. Beğeniyorum onu. Son derece civanmert bir delikanl ı. 
Eminim gün gelecek babas ının sağ kolu olacak. Bir de Kim- 
ya var, ah tatl ı Kimya... Benim için kayg ılandığını biliyo- 
rum. Ama galiba dedikodular en çok Rumi'yi yaral ıyor. İfti- 
ralardan, art niyetli yak ıştırmalardan o da pay ını alıyor. 
Hadi ben kötülenmeye, karalanmaya al ışkınım. Ama Mevlâ- 
na öyle mi? Cahillerin laflar ına içerledi ğini görünce can ım 
sıkılıyor. Mevlâna   öyle hakkaniyetli, öyle güzel bir insan. 
  
280 
  
281 
  
 
  
Benim içimdeyse hem güzellik, hem çirkinlik mevcut. Ben 
teklifsiz, pervas ız bir adam ım. Dolay ısıyla benim için ba şka- 
larının çirkinli ğine katlanmak daha kolay. Ama Mevlâna sa- 
fi nurdur. Onun gibi k ıymetli bir âlim cahillerin sözlerine 
nasıl katlans ın? 
Boşuna değil Peygamber Efendimiz, "Bu dünyada üç ki şi- 
ye acıyın" buyurmu ş: "Bir kavmin a şağı düşen yüce ki şisine, 
yoksulla şan zenginine ve cahillere oyuncak olan bilginine..." 
Yine de bütün bu karalamalar ın uzun vadede Mevlâna'ya 
hayrı dokunaca ğını düşünmeden edemiyorum. Elalemin de- 
dikodu malzemesi olmak ki şinin can ını yaksa, nefsine a ğır 
gelse de, asl ında ateş odunu gibi daha çabuk pi şmesini sa ğ- 
lar. Mevlâna tüm ya şamı boyunca hürmet ve hayranl ık gör-