toplum toplum diye kafasını düzeltmeye çalışıyorum. Ben
görevimi yapıyorum. Yalnız kafasını düzeltmiyorum belli(tabii). Yoksa canından bezecek çulsuz.” Gökçin: “Güzelmi?” diye sordu.
“Bir görsen, biliyor musun Gökçin, bu kızlar nasıl çabu-
cak yetişiyor böyle? Sen, kımızdı, toplumdu, gökçeyazındı,öğretiydi, derken, sana hiç sezdirmeden bir köşede büyü-yüp duruyorlar. Sonra bir de bakıyorsun ki olgunlaşıver-miş. Nasıl böyle güzelleşti diye şaşırıp kalıyorsun. Gene,köşede bucakta kimbilir neler yetişiyor biz konuşurken?Birkaç yıl sonra, bu da nereden çıktı, bu da var mıydı? diyehangisini kovalayacağımı bilemeyeceğim. Canımlar be-nim!” Böyle diyerek kımız çanağına saldırdı.
Yılgın, durumun Orkan için de pek parlak olmadığını gö-
rüyordu. Konu dağılmıştı. Biri söze başlasa da bu sessizlikbitse. Orkan beni bekliyor gene. Çevresine baktı. Herkes iç-kiye dalmış. Bir yudum kımız içti. Boğazını temizledi. Biriçıkar da bir söz eder belki. Biraz beklesem. Orkan da banabakıyor. Kurtarın beni bu sıkıntılı görevden. Kimse konuş-muyordu. Tanrı canınızı alsın. Pis uğrular: içmekten başkakaygıları yok. Konuşacak canı yoktu. Kocasından ayrılmakisteyen bir kadın, o gün us danışmaya çadırına gelmişti.Güzel kadındı; önce kucağına oturmak istememişti. Sonra,kimse görmesin diye -çadıra giren çıkan belli değildi- kere-vetin altına girdiler. Kadın da iki Yılgın değin ağırdı. Ah bukadınlar! İçini çekti. Bu yüzden okuyup gökçeyazınla uğra-şamıyorum. Söze nasıl başlasam? Çanağı sonuna kadar dik-ti, sonra yukarı kaldırarak:
“Orkan’ın buyuracağı bir savaşta sonuna dek varım,” di-
ye bağırdı. “Orkan ve Salgan böyle bir itişmede (mücadele)bizi usluca kullanmasını bilmelidirler, bileceklerdir de. Or-kan’ın bilgisi ve Salgan’ın çalışkanlığıyla yenemeyeceğimizgüç, aşamayacağımız engel yoktur.” Gökçin mırıldandı:
196