ratını astı, gözlerini knpıştnarak bir süre tavana baktı. "Yo­
ruldum albayım ," dedi. Albay telaşlandı: "Bir şeyin yok ya 
oğlum?" Hikmet, başını yana çevirdi, "lyiyim albayım," dedi 
zayıf bir sesle. "Sahi iyi misin?" "Başımın ahına bir yastık ve­
rirseniz daha iyi olacağım." Sonra, albayın sesini taklit etti: 
"Bu çocuk, ölürken de şaka yapacak." Kendi sesiyle devam 
etti: "Yapamayacak albayım. Orada şaşnacaksınız işte." Başka 
birinin sesini daha taklit etti: "Kim şaşıracak? Kim senin ya­
nında olacak?" Yastığı başının ahına koy du. "Bir oyun yaza­
lım mı albayım?" Hüsamettin Bey sevindi: "Yazalım." "Bugün 
başladığım maceralara oyun şeklinde devam edelim." "Hepsi 
yarım kalıyor," diye yakındı albay . "Her gün yeni bir oyun çı­
karıyorsun." "Sonunda hepsi birleşecek albayım. Sonunda, 
herkese birden tek bir oyun oynayacağı m. Tadı damağınızda 
kalacak. Aman şimdiye kadar neden bu oyunu görmedim? 
diye dizlerinizi döveceksiniz. Fakat, sizin de hatırınızı kırma­
yalım albayım; eski oyunlan yavaş yavaş birleştirmeğe başla­
yalım. Bu arada seyircileri de hoşnut etmiş oluruz. Değil mi 
iki gözüm efendim? Ben seni neden beğendim?" "Saçmala­
ma," dedi Hüsamettin Bey, "Eski temaşadan yeni sanat ol­
maz, demez miydin sen?" "Albayım, ben dün akşam ne yedi­
ğimi unuttum. Siz de insanda akıl mı bırakıyorsun ca­
nım?" "Bu gidişle Fransa lhtilali filan yazılmaz," dedi albay. 
"Görürsünüz albayım." 
Hazırlıklan bitince Hikmet, "Yaz," dedi. "Terbiyesizlik et­
me Hikmet." "Yaz Hüsamettin, uzatma. Kıyamet koptu artık: 
Albaylar Hikmet, Hikmetler mirliva oldu. Oyunlarda ve ger­
çek hayatta öldürdüğümüz bütün insanlar dirildi. Uzatma 
yaz." Albay, yakın gözlüğünü taktı: "Ne yapalım? Bunu da bir 
oyun kabul edelim. Lütfen yavaş söyleyiniz paşam." 
347