aynı zamanda insana karşı en duyarsız kurumundaydım ve yan­
lış toprağa ekilmiş bir bitki gibi hızla kuruyordum. 
Tek arkadaşım olan Maya, şöyle özetlerdi koşulları: "Burası, 
en yakın dostunuz kafasına bir silah dayadığında, başınızı çevi­
rip bakacak zamanı, gücü, hatta isteği bile bulamayacağınız bir 
yerdir." Ben de şöyle eklerdim: "Zaten dostunuz da yoktur." 
Aslında biz, ikimiz, çok şanslıydık, çünkü o koşullar için olağa­
nüstü bir dostluk kurmayı ve yaşatmayı başarmı ştık. Maya bu 
çılgın, delidolu kız, Yunan'dı, gerçek bir Yunan hem de. Home­
ros, Yunan trajedileri; Kavafis ve o şarap renkli deniz vardı iri, 
depderin gözlerinde. İlyada)dan, Macbeth)den, Ömer Hay­
yam'dan dizeler okurdu ezbere; üç dili su gibi konu şur ve bu üç 
dilde, inanılmaz güzellikte şiirler yazardı. Çok zeki ve duyarlıy­
dı, bu iki özelliğin bir kadında birleşmesi, onu çoğu zaman fe­
lakete götürür. Maya da yıllardır "manik-depresif' olduğu ge­
rekçesiyle tedavi görüyordu. Benim gibi eski bir balerin, yete­
nekli bir amatör ressamdı. Fiziği, şiiri, dansı, sevişmeyi, içkiyi, 
kedisini, birlikte olduğu erkekleri çılgıncasına, tutkuyla, ölesiye 
severdi. 
Laboratuvardaki ilk yazımın sonlarına doğru, bir pazar akşa­
mı, elimde Nabokov'un "YEİS"iyle ofisinin önünden geçiyor­
dum. Aynı koridorda çalışıyorduk; gece gündüz bilgisayara ba­
kan bu kapkara, hüzünlü gözler ve düşünceli yüz çoktan ilgimi 
çekmişti. Onu bir tanrıça heykeline benzetirdim o zamanlar; 
hep oturan ve düşünen, geniş kalçalı, doğurgan bir tanrıça. Sü­
rekli çalışması, kendisine uyguladığı katı disiplin, keskin hatlı 
Grek yüzünün ödün vermeyen ciddiliği beni korkuturdu, kapı­
sının önünden sessizce geçmekle yetinirdim. O akşam, birkaç 
saniyeliğine gözünü ekrandan ayırmış, gülümseyerek beni içeri 
davet etmişti. "Aa , Nabokov mu okuyorsun?" Uzun uzun ede­
biyattan söz etmiştik; Lolita, on dokuzuncu yüzyıl Rus romanı, 
kadın yazarlar ... Şimdiye dek, edebiyatla bu kadar ilgilenen bir 
başka fizikçi daha tanımamıştım, ama sanırım daha ilk günden, 
5