iki çocuklu geçkin bir kad ın değil de. on alt ı yaşında bir genç k ız gibi oldu ğumu söylerler. Onlara inanman ızı, 
sizin de inanman ızı istiyorum, anlad ınız m ı, yoksa hiç anlatmayaca ğım. 
Sizinle konu şmam ı yad ırgamay ın. Babam ın kitaplar ındaki resimlere y ıllard ır bakar, içlerinde hep kad ınlar ı, 
güzelleri arar ım. Seyrek de olsa vard ırlar ve hep mahcup, utangaç, önlerine, en fazla özür diler gibi birbirlerine 
bakarlar. Erkekler, sava şçılar ve padi şahlar gibi ba şlar ını kald ırıp dimdik dünyaya bakt ıklar ı hiç olmaz. Ama 
aceleyle nak ışlanm ış ucuz kitaplarda, ressam ın dikkatsizli ği yüzünden baz ı kad ınlar ın gözleri yere, hatta resmin 
içinde ba şka bir şeye, ne bileyim bir kadehe ya da sevgiliye bakmaz da, do ğrudan okuyucuya bakar. Kimdir 
bakt ıklar ı o okuyucu, diye dü şünürüm hep. 
Tâ Timur zaman ından kalma iki yüz y ıllık kitaplarla, merakl ı gâvurlar ın alt ınlar ı verip tâ memleketlerine 
götürdükleri ciltler akl ıma gelince ürperirim: Belki de benim şu hikâyemi öyle tâ uzaklardan biri, bir gün 
dinleyecektir. Kitaplara geçme iste ği bu değil m ı, bütün padi şahlar, vezirler, kendilerini anlatan, kendilerine 
adanm ış kitaplar ı yazanlara keseler dolusu alt ını bu ürperti için vermiyorlar m ı? Bu ürpertiyi içimde 
duyduğumda, ben de, t ıpkı bir gözü kitab ın içindeki hayata, bir gözü de kitab ın d ışına bakan o güzel kad ınlar 
gibi, beni kimbilir tâ hangi yerden ve zamandan seyretmekte olan sizlerle de konu şmak isterim. Ben güzelim, 
akıllıyım ve beni seyrediyor olman ız da hoşuma gidiyor. Arada bir bir iki yalan söylesem de, bu benim 
hakk ımda yanl ış bir fikir edinmeyesiniz diyedir. 
Belki sezmi şsinizdir, babam beni çok sever. Benden önce üç o ğlu olmuş, ama Allah onlar ın can ını teker 
teker alm ış da ben k ıza dokunmam ış. Babam üzerime titrer, ama onun seçti ği bir adamla evlenmedim ben; kendi 
görüp beğendiğim bir sipahiye vard ım. Babama kalsa beni verece ği adam hem en büyük âlim olacak, hem 
nak ıştan, sanattan anlayacak, hem güç iktidar sahi bi olacak, hem de Ka run gibi zengin olacakt ı ki, böyle bir şey 
onun kitaplar ında bile olmayaca ğı için ben y ıllarca evde oturup bekleyecektim. Kocam ın yak ışıklılığı dillere 
destand ı, kendim de arac ılarla haber sal ıp bir f ırsat ını bulup hamam dönü şü karşıma ç ıkıverince gördüm, 
gözlerinden ate ş çıkıyordu, hemen â şık oldum. Esmerdi, bembeyaz tenli, ye şil gözlü bir güzeldi; güçlü kollar ı 
vard ı, ama asl ında uyuyakalm ış çocuk gibi hep masum ve sessizdi. Belki de, bütün gücünü sava şlarda adam 
öldürerek, ganimet toplayarak tüketti ği için, bana belli belirsiz kan kokar gibi gelirdi, ama evde ham ın gibi 
yumuşacık ve sakin dururdu. Babam ın yoksul bir sava şçı diye önce istemedi ği ve ben kendimi öldürürüm 
dediğim için beni vermeye raz ı olduğu bu adam, sava ştan savaşa kahramanca ko şarak en büyük yi ğitlikleri 
yaparak on bin akçelik bir t ımar sahibi oldu ki herkes bizi k ıskan ırdı. 
Dört y ıl önce Safevilerle sava ştan dönen orduyla birlikte geri gelmemesine önceleri ald ırmad ım. Çünkü 
savaştıkça ustala şıyor, kendi ba şına işler çeviriyor, daha büyük ganimetler getiriyor, daha büyük t ımarlara 
çıkıyor, daha çok asker yeti ştiriyordu. Ordunun yürüyü ş kolundan ayr ılıp kendi adamlar ıyla birlikte da ğlara 
doğru gittiğini söyleyen şahitler de vard ı. Önceleri hep şimdi dönecek diye umdum, ama iki y ılda yavaş yavaş 
yokluğuna al ıştım, İstanbul'da benim gibi kocas ı kay ıp ne kadar çok sava şçı kar ısı olduğunu anlay ınca 
durumumu kabullendim. 
Geceleri yataklar ımızda çocuklarla birlikte birbirimize sar ılır ağlaşırdık. Ağlaşmas ınlar diye onlara bir yalan 
atar, mesela filanca söylemi ş, kan ıtı var, baban ız bahar gelmeden dönüyor der, daha sonra benim yalan ım onlar ın 
ağzından, başkalar ının kulağına değişe dolaşa, dönüp bana "Müjde" diye geri gelince herkesten önce ben 
inan ırdım. 
Kocam ın gün görmemi ş, ama çelebi ruhlu Abaza babas ı ve onun gibi ye şil gözlü karde şiyle birlikte 
Çarşıkap ı'da bir kira evinde oturuyorduk. Evin orta dire ği kocam kaybolunca s ıkıntılar; başlad ı. Kay ınpeder