ğı, asla  bütünüyle  kavrayamayacağı  bir ibret  ve lanet  hikâyesinin 
başkahramanı  olduğuna  yürekten  inanmıştı.  Hem  kendisini,  hem  de 
kocasını  bu atıl  dünyanın  pençelerinden  kurtarabilmek  için,  ikisi 
adına  ama  tek başına  didinmiş,  çamura  yuvarlanmış  bir inci  tanesi 
gibi yeniden  temizlenip  ışıldayacağı  günü  beklemişti.  Oysa  şimdi, 
bunca  zaman  boyunca  yanıldığını,  Tanrının  ta başından  beri  onu  de-
ğil de, karnındaki  bebeği  kolladığını  ve bu yüzden  de, doğum  ger-
çekleşir  gerçekleşmez  onu  kendi  kaderiyle  baş başa  bıraktığını  veh-
mediyordu.  Ne yaparsa  yapsın  bu eksilmişlik  ve terk  edilmişlik  his-
sinden  kurtulamıyordu.  Yüzündeki  o mağrur  ışıktan  geriye  tek bir 
parıltı  bile  kalmamış;  tüm  vücudu,  içinden  kova  kova  su boşaltıl-
mışçasına  pörsüyüp  küçülmüştü.  Bir tek göğüsleri,  bir tek onlar,  hâ-
lâ dolgun  ve kocamandı;  ince  ince  kanayan  bir dudak  gibi,  ara ara 
süt sızdırıyorlardı.  Öğleden  sonraları  bebeği  emzirmek  için  bir ko-
şu eve gidiyor  ve hep o zalimce  dokunaklı  sahneyle  karşılaşıyordu. 
Kocasını  ve bebeği,  pencerenin  önündeki  kanapede,  güneşten  değil 
de, semanın  yedinci  katından  geliyormuşçasına  altın  renkli  yaldız-
lar saçan  günışığının  altında,  sonsuz  bir saadet  ve eşsiz  bir masumi-
yetle  birbirlerine  sarılmış  uyurken  ya da oynarken  buluyordu.  Ve 
her seferinde,  bir zamanlar  içinde  taşıyıp  bir parçası  olduğuna  inan-
dığı maneviyatın  şimdi  büsbütün  dışına  itilmiş  olmaktan  ötürü  içi 
burkuluyordu. 
Demek  boz  bulanık,  delişmen  bir nehirdi  İstanbul.  Demek  bun-
ca zamandır  bu nehrin  ortasında,  sulara  bata  çıka  debelenmesinin 
sebebi,  bir kıyıda  duran  bebeğini,  öteki  kıyıda  bekleyen  kocasına 
sağsalim  taşımakla  görevlendirilmiş  olmasıydı.  Hamilelik,  tıpkı  bir 
kayık  gibi  karşı  kıyıya  gidip,  meleklerin  refakat  ettiği  bebeği  ora-
dan almak  ve nehir  boyunca  içinde  taşımak  demekti.  Doğumu  ger-
çekleştirip  bebeği  karşı  kıyıya  ulaştırır  ulaştırmaz  birden  değersiz-
leşmiş;  gerisin  geri  sulara  itilip,  akıntıya  terk  edilmişti.  Ne kadar 
çırpınsa  boşunaydı.  Kapıldığı  akıntı,  ait olduğu  sular,  onu  kıyıdan 
uzak  tutuyordu.  Sanki  bebek  bile  farkındaydı  bu durumun.  Babası-
nın kollarından  alındığı  an öfke  nöbetine  tutulmuşçasına  kıpkırmı-
zı kesiliyor;  sütünü  emerken  de, bunu  istediği  için  değil,  mecburi-
yetten  yaptığını  göstermek  istercesine  suratını  buruşturuyor  ve kar-
nını doyurur  doyurmaz,  ağzını  memeden  çekip  ağlamaya  başlıyor-
45