parlandı. Musta Bey , eski müteahhit. Yenileri kıskanır. Doğ-
ruluğu yüzünden bir türlü büyüyememiş işinde: kendi yo-rumu. Geçen ihale işinde onu da gördük. De Gaulle gibi.Müteahhit Mustafa Taşyap. Eskiden taşçıymış da. SoyadıKanunu çıkınca sonunu mesleğine uydurmuş hemen. “Ol-muş” “tuhaflıklar” anlatır. Müteahhit esprisi yapar. Müte-ahhit esprisi, memur esprisi. Herkesin kendine göre bir dü-zeni var. Bir sen miydin bu dünyada garip olan, Selim? Bı-rak beni Musta Bey; evrensel gerçekler peşindeyim. “Efen-dim?” dedi Musta Bey. “Ne dedin?” Saldırdı: “Son ihaledebize oynadığın oyundan sonra karşıma ne cesaretle çıkıyor-sun, Musta Bey?” Belki kaçırırım böylece. “Bırak beni doğ-ruluk kuşu Musta. İşim var.” Olmadı: pişkinliğe vurdu.“Bütün kabahat Memduh’ta. Müteahhitlerin listesini eksikalmış. Adam, açıkgöz. Memuru elde etmiş. Listeye adınıyazdırmamış. Son dakikada attı zarfı.” Gördün mü, kaça-mam artık. Ben sana gösteririm. “Musta Bey. Çocuk gibikandırma beni. Kapıyı tutmak yok mu?” “Ah bu gençler!Her şey kitaptaki gibi mi oluyor? Memduh adamı görüncemüteahhite benzetememiş. Bırakmış içeri.” Seni benzetirdi.Lacivert elbiseni ve kır saçlı şakaklarını görenler, seni mu-harrir falan bile sanırdı. “Bırak bunları. Sen adamdan kaçpara aldın, onu söyle.” Musta Bey son sözü duymamış gibi:“Bu asfalt yollarda iş kovalıyorsun da haline şükretmiyor-sun. Bizim gibi Allah’ın dağında...” Bir hikâye kokusu alı-yorum. Nasıl kurtulsam? “Ben bir şefe bakmak...” “ReşitBey gelemez daha. Ben de onu bekliyorum. Yeni evlendi.Karısı bu saatte bırakmaz onu. Sen hikâyeyi dinle de Cum-huriyet Türkiyesi’nde insanın...” Bir kitap yazacağım: bü-tün insanlar birleşiniz ve aynı şeylere gülünüz. Mustafa Beygibilerden başka kaybedeceğiniz bir şey yoktur!
“Kırk iki senedir bu işteyim T urgut Bey . Aklım olsaydı
baba mesleği kunduracılıkta kalırdım. Ben, aslen Kütahya-
298