Koca Osman kahvesini bitirip fincanı ocaklığın kıyısına 
koyduktan sonra:
"Dışarda soğuk mu var ola, üşüyorum," dedi.
Kamer Ana:
"Yağmur çiseliyor."
Koca Osman:
"İyi ki yetiştin yavru," dedi. "Hızır oldun da yetiştin, canı­
mıza can kattın. Halimiz dirliğimiz hiç yok bu Ali Safa itinin 
elinden. Bu köyü bize bırakmayacak, bu belli. Bu benim gücü­
me gidiyor yavru, insanlığıma dokunuyor. Memedim, şahin 
oğlum. On tane oğul büyüttüm, on ürkek tavşan. Ben de çok 
yaşlıyım, köylünün de gözü korkmuş, yılmış Ali Safadan. Yıl­
gın adam kötü adam. Allah bin belasmı versin yılgın adamın."
Çenesinde bir tutam uzun, ak sakalı titriyordu. Derin çizgi­
lerle kırışmış yüzü yalımların ışığında bakırlaşmış, acı içinde 
seyiriyordu. Kalın ak kaşlarının altında gözükmez olan çekik 
yeşil gözleri bir açılıp ışıklanıyor, sonra büzülüyor, kendi kırışı­
ğı içinde yitip gidiyordu. Koca Osmanm her bir davramşında 
bir çocukluk vardı. Geniş geniş, her şeye şaşarak gülüşünde, 
kaşlarım kaldırıp hayran bakışında, insanlara, hayvanlara, bör- 
tü böceğe, kurda kuşa candan sarılışında, her tutumunda bir 
çocuksuluk vardı. Köylüler ona delikanlılığında, orta yaşların­
da, bu huylarından dolayı Çocuk Osman derlerdi. Kim bilir na­
sıl ettiler de Çocuğu Kocaya çevirdiler? Bu iş ne zaman oldu 
bunu Koca Osman da bilemedi, hiç kimse de. Köyde ona Ço­
cuk Osman dendiğini hiç kimse anımsamıyor. Yalnız bir tek in­
san unutmamışta, o da Kamer Ana. Kızdığında ona hep Çocuk 
Osman diye bağırırdı.
Kamer Ana öteden hışımla geldi:
"Neler, neler söylüyorsun öyle oğlana, daha çarığım çıkar­
madan, daha soluğunu almadan, ayağının tozunu silmeden, Ço­
cuk Osman, Çocuk Osman!.." dedi. "Yüz yaşma da gelsen, bin 
yaşma da gelsen, sen akıllanmayacaksın Çocuk Osman! Oğlan 
ateşin, yangının ortasından çıkıp gelmiş, canım zor atmış buraya, 
canım zor kurtarmış, bir de sen daha soluk almadan... Baksana 
oğlanm haline, görmüyor musun, erimiş. Bir yarah kuş gelmiş, 
bir çalıya sığınmış. Belki şimdi peşinde bin tane asker vardır, bin
26