gezmemi söyledi. Ben de bir kitabını okumuş, beğenmemiştim. 
Ona altı-yedi yaşındaki bir kızın babasına şehvetle bakmasının, 
erkek çocuğun annesine şehvetle bakmasının Türkler için geçerli 
olmadığını söyledim. Bana güldü." Yaşlı Türkçü birden Muhitlin'i 
suçüstü yakalamak istiyormuş gibi soruverdi: "Siz onun felsefesini 
nasıl buluyorsunuz?" 
"Bazı bakımlardan doğru buluyorum..." dedi Muhittin. 
"İşte, işle!" dedi Gıyasettin Kağan. "Sizin bir Türkçü olabi­
leceğinizi sanmıyorum! Zaten biliyordum!" Ayağa kalktı. 
"Anlamadım?" 
"Siz Türklüğe inanmıyorsunuz!" 
Muhittin de ayağa kalkarak: "Ne diyorsunuz?" diye inledi. 
"Bir şeye inanacağınızı sanmıyorum. Kendinizi çok beğeni­
yorsunuz, küstahsınız. Zekânızı kanıtlamaya çalışıyorsunuz." 
Yaşlı Türkçü, Muhittin'e doğru birkaç adım attı. Bir süre sustu. 
Sonra ağır ağır bir makina gibi düzenle ekledi: "Yalnızca bunun, 
benim gibi bir insana, saygısızlık olduğunu anlamanız gerekir. 
Ama kendinizden geçmişsiniz bir kere. Kişiliğine ve gururuna 
düşkün olan biri böyle bir harekete girişmemeli..." Yüzünü 
buruşturdu: "Orada Mahir senin gururunu kırdı, bana geldin, 
öyle değil mi? Yarın da bir başkasına gidersin. Hadi, hadi, çık 
git şuradan... Ben Mahir'i de biliyorum. Onunla görüşürüz de... 
Kızına nasıl bakıyormuşsun onun?" Kapıya doğru yürümeye 
başladı. 
Muhittin de kapıya doğru bir adım atarak: "Bir yanlışlık ol­
duğunu söylemeyeceğim!" dedi. 
"Hâlâ kendinle meşgul!" dedi Gıyasettin Bey. Kapının kulpunu 
tuttu. "Freud'u bazı bakımlardan doğru buluyormuş! Ne kadar 
anlayışlı olduğunu mu göstereceksin? Sen elinde kılıçla yaşayan 
bir milletin çocuğu olamazsın!" Bir an yüzü ışır gibi oldu: 
"Ağzından her lafı aldım. Her şeyi biliyorum ben. Demek tavuklar 
ha? Niye söyledin onu? Kendini beğeniyorsun, ama seni avucuma 
ahverdim!" Kapıyı açtı. "Şaşkın!" 
Muhillin eşikten geçerken: "İyi, iyi!" diye mırıldandı. 
"Babanın adı ne senin?" 
Muhittin, "Ne yapacaksın babamı. Babam asker!" diye dü­
şündü. Dış kapıya doğru yürüyordu. 
5/4