"Estağfurullah ... İnce Memed mi iyi nişancı, sen mi?" 
"Karşılaşmadık hiç, karşılaşırsak ya Allah ona verir, ya ba-
na ... " 
"O seni nasıl etti de öldüremedi, o kadar çok istediği halde?" 
Ali güldü: 
"O daha dünkü çocuk, blzimle aşık atamaz, cebinde yıldı­
rım taşı da olsa ... " 
"Anlad ım. Onun yakında işi tamamdır, ne olursa olsun. 
Ama köylüler onu çok tutuyo rlarrnış. Onu bir ermiş, keramet 
sahibi büyük bir alim seviyesinde yükselt mişler. O bu kadar iyi 
adam mı?" 
"İyi bir adam." 
"İyi bir adam da seni neden öldürecek, hem de on bir tane 
çocuğunu öksüz bırakaca k?" 
"Ben ölümü hak ettim de ... " 
Molla Duran Efendi tespihini hızlı hızlı çekmeye başladı, 
biraz şaşırmış, çenesini öne uzattı, birkaç kez lahavle dedikten 
sonra sakalım birkaç kez de sıvazladı: 
"Demek sen ölümü hak ettin, nedenmiş ki o?" 
"Onun başına bütün bu belaları ben sardım. Onun izini sü-
rerek Abdi Ağaya yakalatt ım." 
"Ha, ha, ha, hikaye malum ." 
"İşte böyle Efe ndi." 
"İnce Memedi çok mu seversin?" 
"Çok severim, hem de canımdan ileri." 
Ali!" 
"Buyur Efendi." 
"Ben seni çok sevdim." 
"Sağ ol Efen di." 
"Şimdi sen benim yanımda çalışacaksın ." 
"Senin yanında çalışının Efend i." 
"O Murtazanın sana yaptığı ayıp, gayri insani bir hareket. 
Önce seni giyindirip kuşattı, sonra da elbiselerini elinden alıp, 
ayak yalın başı kabak dışarıya attı, öyle mi?" 
Topal Ali başını önüne eğip sustu. 
"Sonra da üç gün üç gece değirmene gelip yalvardı, ayak­
larının altını öptü. Sen de onunla tenezzül edip konuşma dın." 
240