SADIK ternedirn ki onu. Kendi diretti. Benim de 
içim acıdı. Suç mu? 
: Suç elbet. Buna adıyla sanıyla ... 
(Kapı çalınır.) 
FATMA KADIN : Hey Allahırn, işim-gücüm de kaldı. 
(Sağdan çıkar.) 
FATMA HANIM : Ne dernek istiyorsun oğlum? 
SADIK : Öyle ya, çaresiz birini buldunuz mu basarsı-
nız irniğine ... 
FATMA HANIM : Kim basıyor irniğine Sadık Efendi? Ne biçim 
sözler bunlar? Zorla tutmuyorum ya... Al 
git. Benim daha işime gelir böylesi... 
SADIK : Al git olur mu? Size güvendik bir kere ... Şu-
nun şurasında insanlık diye bir şey var. 
FATMA HANIM : Ay sen hiç laftan anlamıyorsun. 
(Önden Komşu, arkadan Fatma Kadın sağdaki 
kapıdan girerler.) 
FATMA KADIN : He ya, hanımım ... Bu bizimki işte ... 
KOMŞU : Hayırdır inşallah komşum? Ne o, pek halsiz 
görünüyorsun? 
FATMA HANIM : (Gelene yer gösterir.) Gel, buyur. Pek kötü 
sancım var bugün ... Bir de bunlar ... 
KOMŞU : (Yan yan Sadık'a bakar.) Hoş geldiniz. 
SADIK : Hoş bulduk. (Kadının tombulluğundan hoşlan-
mıştır.) 
KOMŞU : He o? Ailecek mi gelip gitmeye başladınız? 
FATMA HANIM : Valla ben de şaşırdım ne yapacağımı. "İki 
yüzden aşağı çalıştırmam!" diyor. 
KOMŞU : A, lafa bak! 
FATMA KADIN : He ya, bak ki bak ... 
SADIK : (Horozlanır.) Sen sus!.. 
FATMA KADIN : Şu fileyi boşaltıvereyirn mi hanımım? 
FATMA HANIM: Boşalt istersen ... Ama Sadık Efendi ikide bir 
126