sürer. Safiye Hanım berber çantasından bir ayna çıkarır, 
çantanın önüne dayar. Hamit Bey aynaya yaklaşır. Sahne ka­
ranr.) 
(Hikmet köşesinin başka bir yeri aydınlanır. Hikmet 1, iki 
arkadaşıyla içmektedir.) 
BEDRi (Kadehini kaldırır): Ey ilahi kadın! Mukadder Ha­
nım! Neden öldün? (Ağlar.) 
MUSTAFA (Çenesini masanın kenarına dayar): Sizi yeni 
tammış olmakla birlikte aziz dostum Hikmet 1, acınızı ve ma­
sanızı paylaşmama müsaade buyurulmasını rica ederim. 
HiKMET 1 (içmez): Müsaade sizin. (Bedri'ye döner.) Arka­
daşını tanımıyorum. 
BEDRi: Emekli üsteğmen Mustafa Uysal. 
MUSTAFA: Siz mert bir adamsınız. Sayın Hikmet l ! (Hik­
met'i kucaklar, sonra yerine oturur.) Otuz dört yaşındayım ve 
hayatın ne olduğunu biliyorum. Ey Mukadder Hanım! Ölüm 
oldu sana Mukadder! Kendisini tanımıyorum, fakat Bed­
ri'den övgüsünü çok dinledim. 
BEDRi (Ağlayar ak): Çok muhterem bir kadındı. 
MUSTAFA: Ey Muhterem Hanım! (Hikmet'e döner.) Muh­
terem Hanım annenizdi, değil mi? 
BEDRi (Sallanarak ayağa kalkar): Mümtaz bir kadındı. So­
nunda ölüm onu muzaffer. Bir mezar taşıymış ona müyesser! 
MUSTAFA (Elinde kadehi, ayağa kalkar): Ey Mümtaz Ha­
nım! Neden öldün Muzaffer Hanım? (Ağlar.) Seni canımız­
dan çok seviyoruz Müyesser Hanım! (Hikmet'e döner.) Mü­
yesser Hanımı çok seviyordunuz, değil mi? 
BEDRi (Sallanır, dengesini kaybeder, yere düşer): Düştüm. 
Her gün mezarına çiçek götürüyordum. 
HiKMET 1: Ben hiçbir şey yapmıyoru m. Öldüğüne inanmı­
yorum ki. Ölmedi muhakkak. 
MUSTAFA: Sen ölmedin. Muhakkak Han ım! Kalplerimiz­
de yaşıyorsu n. 
369