Bu sefer izi, gerçekten yitir di. Abdiye döndü : 
"İzin ucunu kaçırdım," dedi. . 
Abdi Ağa: 
"Senin hünerin bu muydu? Bu muydu Topal Ali?" diye 
söylendi. 
Nişanlı en arkada. Elinde çıplak bir tabanca ... Kabzayı sıkı-
yor. 
Ali, Abdi Ağanın sözüne içerledi: 
"Şimdi çıkarırım izi," dedi. "Bunlar yakınlarda olmalıdır­
lar. Burada fırtınaya tutulmuşlar. Çok dönmüşler buralarda. 
Onun için izi şaşırd ım." 
Epeyce aradıktan sonra izi gene doğrulttu. Orman üst üste, 
sıkh. Atlar giderneyecek bir hal aldı. Atlan bırakt ılar, yollanna 
yaya devam ettiler. 
Ali: 
"İşte buradan bir dal kırmışlar," dedi. 
Sonra heyecanlan dı: 
"Yaklaştık ... Buradan da bir kuca k çalı almışlar. Kuru çalı. 
İz, kayalığa doğru gidiyor." 
Topal Aliyle Abdi Ağadan başka hepsi sırılsıklam olmuş-
lardı. 
Abdi, nişanlıya döndü: 
"Sen neden yamçıru almadın?" diye sordu. 
Öteki cevap verecek halde değildi. Elindeki tabaneası dü­
şecekmiş gibi titriyor du. 
Topal Ali kayalığa doğru koşmaya başladı. Heyecandan h-
kanıyord u. Arkasından ötekiler de koştular. 
Ali: 
"Buldum," dedi. "Şu koca kayalığın altındalar. Yavaş olun." 
Abdi Ağa gerilerden bağınyordu: 
"Oradalar mı? Bir şey söylesene Ali!" 
Aliden ses sada çıkmıyordu. Soluk soluğa Abdi de geldi . 
Alinin durduğu yerde durup bakmaya başladı. Geriye kalanlar 
da geldi ler, sıralandılar. 
Ali söze başladı: 
"Burada," dedi, "ateş yakmışlar. Şu çalının üstünde, elbise­
lerini serip kurutmuşlar. Ateşi kibritle değil, kavla yakmışlar ... " 
113