maya başlam ışsın! Bana bak, seni asimile edip Türkle ştirmediler 
değil mi?" Anti Kavurma'yd ı bu. 
Armanuş derin bir nefes ald ı. 
"Aksine. Kendimi hiç bu kadar Ermeni hissetmemi ştim. Er-
meniliğimi tam manâs ıyla hissedebilmem için Türkiye'ye gelip 
Türklerle kar şılaşmam gerekiyormu ş... Yanlar ında kald ığım aile 
o kadar ilginç ki. Bir yan ıyla kendi aileme benzetiyorum Kazan-
cılar ı; bir yan ıyla da hiçbir şeye benzetemiyorum çünkü ak ıldışı-
lık gündelik ak ışın ayr ılmaz bir parças ı. Marquez romanlar ında 
gibiyim. K ız kardeşlerden birisi dövme sanatç ısı; diğeri falc ı; di-
ğeri tarih ö ğretmeni; dördüncüsü uçuk bir tip ya da Asya'n ın de-
yimiyle tam mesai çatlak."  
"Asya da kim?" yazd ı hemen Leydi Tavusku şu/Siramark. 
"Evin k ızı. Dört annesi olan, hiç babas ı olmayan genç bir ka-
dın. Tam bir roman karakteri, bol bol öfke, ironi ve zekâ sahibi. 
İyi bir Dostoyevski karakteri olurdu."  
Armanuş, Baron Baghdassarian' ın nerede oldu ğunu merak 
ediyordu ama soramad ı. 
"Madam Sürgün Ruhum, kimseyle soyk ırımı konuştun mu?" 
Bedbaht Ev Kad ını'yd ı soran. 
"Denedim ama zor. Evdeki kad ınlar ailemin hikâyesini sami-
mi bir alaka ve üzüntüyle dinlediler ama ondan öteye geçemiyor-
lar. Türklerin gözünde geçmi ş başka bir ülke."  
"Kad ınlar ından bu kadar ç ıkıyorsa erkeklerinden hiç umutlu 
değilim..." diye araya girdi Sappho'nun K ızı. 
"Doğrusu henüz bir Türk erke ğiyle konu şma f ırsat ını bula-
mad ım," yazd ı Madam Sürgün Ruhum, bu durumun daha yeni 
fark ına vararak. "Ama bir-iki güne kadar Asya beni arkada şlar ıy-
la sürekli tak ıldıklar ı kafeye götürecek. En az ından orada birkaç 
erkekle kar şılaşırım herhalde."  
"Aman sen gene de dikkat et, fazla tart ışma bu konuda. Hele  
 İçki içerseniz dikkatli ol. Alkol insanlar ın en kötü yönlerini aç ığa 
çıkar ır bilirsin." Stoac ı Alex'ti bu. 
"Merak etmeyin, zaten içmiyorlard ır herhalde. Müslümanlar 
ya! Ama baca gibi sigara içiyorlar."  
Leydi Tavusku şu/Siramark: "Ermenistan'da da öyle, herkes 
pofur pofur tüttürüyor. Erivan'a daha yeni gittim. Tüm memleket 
dumanalt ı." 
Armanuş sandalyesinde k ımıldand ı. İyi de Baron neredeydi? 
Neden yazm ıyordu? Armanu ş'a k ızm ış "ya da küsmü ş müydü? 
Onu hiç dü şünüyor muydu... özlüyor muydu? Parlayan ekranda 
bir sonraki sat ır belirmese kendine bu sorularla i şkence etmeye 
devam edecekti. 
"Söylesene Madam Sürgün Ruhum, Türkiye'ye gitti ğinden be-
ri hiç Yeniçerinin Paradoksunu dü şündün mü?"  
Oydu! O! O! Armanu ş önündeki iki sat ın tekrar okuduktan 
sonra yazmaya ba şlad ı: "Evet, dü şündüm." Ama sonra ne diyece-
ğini bilemedi. Baron Baghdassarian onun tereddütünü hissetmi ş 
gibi devam etti: 
"O Türk ailesiyle bu kadar iyi anla şman gerçekten çok ho ş. 
Kendilerince ilginç, iyi kalpli insanlar olduklar ı konusunda söy-
lediklerine de inan ıyorum. İyi de görmüyor musun? Ancak kendi 
kimliğini inkâr etti ğin müddetçe onlar ın arkada ştsın. Tarih bo-
yunca Türklerle durum hep böyle olmu ş. Onlarla arkada şlık ede-
bilmenin tek yolu bu: Onlar Türklüklerinden feragat etmeyecek 
ama biz Ermenili ğimizden feragat edece ğiz. Mimar Sinan' ı hat ır-
la! Onlardan biri gibi hareket etti ğin müddetçe toplumsal merdi-
venin en üst basama ğına kadar t ırmanabilir, hatta tarihlerinde 
'en büyük Türk mimar ı' diye yer bulabilir, teveccühlerini kazana-
bilirsin."  
Armanuş hüzünlenerek dudaklar ını kemirdi. Odan ın öteki ta-
raf ında, Asya yatakta kâbus görüyormu ş gibi sağa sola döndü ve 
anlaşılmaz bir şeyler m ırıldand ı.