579 bel ve Zaim ile arkada şlığa devam etse ydi (pekâlâ mümkündü bu),
Kemal de gece oradan benim gibi yaln ız bir ha yat sürdü ğü için hem
mutluluk hem de suçluluk duyarak ayr ılırd ı. 
"Orhan Bey," dedi kap ıda Zaim. "Sibel'in ricas ını dinleyin lütfen. Biz  
de Meltem Şirketi olarak müzeyi desteklemek istiyoruz." 
O gece, baş ka tan ıklarla konu şman ın boşluğunu da anlad ım: Ben  
Kemal Bey'in hikâyesini ba şkaların ın gördü ğü gibi de ğil, onun bana  
anlattığ ı gibi yazmak istiyordum. 
Sırf bu inad ımdan dola yı Milano' ya gittim ve Sibel, Zaim ve  
çocuklarla kar şılaştığı gün Kemal'i o kadar üzmü ş olan ş eyin az önce  
gidip yeniden gördüğü Bo gatti Valsecchi Müzesi'nin harap hali ve  
mekân ın bir kısm ının müze ye gelir getirmek için ünlü marka Jenn y 
Colon'a kiralanmas ı olduğunu öğrendim. Müzenin, hep kara elbiseler  
giyen hepsi kadın bekçilerinin gözleri yaşlıymış ve yöneticilere göre, 
birkaç y ılda bir müzeye mutlaka gelen Türk beyefendiyi bu çok üzmü ş. 
Bu bilgi bile, kitab ım ı tamamlamak için artık kimsenin dedi-
kodusunu dinlememem gerekti ğini bana hat ırlattı. Bir tek Füsun'u  
görmeyi, onu dinlemeyi çok isterdim. Ama onun yak ınlar ından önce,  
beni evlerine ı srarla davet eden ve kitabımdan korkan ba şka kişilerin  
davetlerini, s ırf onlarla oturup yemek yeme zevki için kabul ettim. 
Böylece k ısa süren bir ak şam yeme ğinde, Osman'dan bu hikâ yeyi hiç  
yazmamam ö ğüdünü ald ım. Evet, Satsat rahmetli karde şinin ihmali  
yüzünden batm ıştı belki, ama rahmetli babas ı Mümtaz Beyin kurucusu  
olduğu bütün şirketler, şimdi Türki ye'nin ihracat patlamas ının 
yıldızlar ıydılar. Çok dü şmanlar ı vard ı ve pek çok dedikodu ya yol 
açacak ve kalp k ıracak bö yle bir kitap. Basmac ı Holdin gin ala y konusu  
olmas ına ve tabii ki Avrupal ılar ın bize gene gülüp kötülemelerine yol 
açacaktı. Gene de o geceden ho ş bir hat ırayla, Berrin Han ım' ın bana  
mutfakta, kocas ına göstermeden verdi ği Kemal'in bir çocukluk bil-
yas ıyla ayr ıldım.