Ölmez Otu 739 
yor. Onlar harp ederler, diyor, onlar biribirlerini öldürürler, diyor, biribirlerinin 
gözlerini oyarlar. Onlar hak yerler, zulmederler, kötülük ederler, biribirlerini aç 
yoksul bırakırlar, onlar korkaktırlar, yiğitlere bunca hayranlıkları da hep korkak 
olduklarındandır, onlar düşkünü ezerler, zorluya boyun eğerler. İler tutar yerleri 
yoktur ama içlerinde Meryemce Ana gibileri de var, onurlu. Ahmet, getir baka­
lım, şu Meryemce ne biçim anaymış, biz de görelim. Dilerse sarayımızın yanında 
ona bir saray verelim. Saygıda bulunalım. İki mübarek ellerinden öpelim. 
Sonunda Padişahla karşılaşırlar. Padişah, ışık içindedir. Her yeri, her şeyi 
insana benzer. Uzun boylu, yakışıklı bir adamdır. Yüzü, kocası İbrahimin yüzü 
gibi güzel, yumuşacıktır. Peri Padişahının yalnız burnunun direği yoktur. O da 
belli belirsiz. İyice bakmadan burnunun direği var mı yok mu bilemezsin. Peri 
Padişahı onu tahtının yanına oturtur. Altın tahtının! Elinden tutar, elini öper. 
Sen insan soyunun yüz akısın, sen kötülüklere başkaldıransın. Bundan dola­
yı insanlar içinde yalnız sana saygı duyarım ana, der. Az sonra kocaman, bel­
ki yüz kişilik bir sofra kurulur. Tüten, kızartılmış bıldırcınlar, kazlar, ördekler. 
Domates dolması... Bir de tahin helvası... Sofra baştan aşağı tahin helvası dolu. 
Bir de ekmekler, kar gibi ak, şehir ekmeği. Sofrada kuş sütü eksik. Her şey var 
ama, ekmek, bir de tahin helvası... 
Canı bir tahin helvası istedi ki Meryemcenin, derin derin içini çekti. Padi­
şah yüzüğünü bir yaladı, o sofra kayboldu, bir dudağı yerde bir dudağı gökte 
bir Arap dikildi karşısına. Padişah emir verdi Araba ... 
Derken aşağıdan Vurgun Ahmet gözüktü . Saçı sakalına karışmıştı. Topal­
lıyordu. Yaklaşıyordu ağır ağır, geldi çeşmenin önündeki taşa oturdu. Mer­
yemcenin yüreği hop etti. Şalvarı dizden aşağı yırtılmış, salkım saçak sarkı­
yordu. Ayakları yara içindeydi. Gömleği yok denecek kadar yırtık pırtıktı. Bir 
iki paçavra oradan buradan sarkıyordu. Meryemcenin yüreği, Vurgunun bu 
haline acıdı. Peri Padişahı nın içgüveyliğiyle Vurgunun bu halini bağdaştıra­
madı. Yoksa, yoksa bütün söylenenler yalan mıydı? Bu düşünce hiç hoşuna 
gitmedi hemen kafasından uzaklaştırdı. Belki de Peri Padişahlar ının içgüvey­
leri böyle giyinirler. Belki de öyle giyitleri vardır ki beni adem göremez. 
Yüreği daralarak yerinden çıktı. Alımedin ona arkası dönüktü, parçalanmış 
ayaklarına bakıyordu. Usulcana, ayaklarının ucuna basa basa yürüdü, vardı 
Alımedin kolundan tuttu. 
"Dur Alırnedim yavrum durl Ben senin ananım." 
Ahmet hiç kıpırdamadı. Şaşkın, iri, ışıl ışıl kara gözleriyle ona baktı durdu. 
Sonra gülümsedi, sonra yüzünü, gözünü bir korku gerilmesi kapladı, gene gü­
lümsedi, gene korktu. Korkudan titredi. Sonra birden ağlamaya başladı: 
"Ben sana ne yaptım, ana da bana bunu yapıyorsun, bana bunu, bana bunu, 
bana bana, bana ... " 
Ağladıkça ağlıyor, hıçkırdıkça sümüğünü çekiyor, sümüğünü çektikçe hıç-