gibi olacağız inşallah bir gün, değil mi? Perihan, sen de mutlaka 
bir gün gitmelisin. Ağbimle gidin." Birden yanlış bir şey yapmış 
gibi sustu. 
Perihan dalgın dalgın: "Bilmem ki," dedi. 
"Hep burada, bu odada mı oturacaksınız canım!" dedi Ayşe. 
"Ben ağbimi kandırırım. Belki birlikte gideriz! Ama orada, insanın 
her şeye bakışı değişiyor. Orada hayatımın bir hayat olduğunu 
anladım. Oraya giden biri mutlaka bir başkası olur. Ya da onlarla... 
Her neyse... Ben zaten artık bu eve bu kadar kapanmaya"niyetli 
değilim... Üniversiteye kayıt yaptıracağım, ama çok fazla da 
düşünmüyorum. Belki bir sene sonra bir gün bir bakarsın ben..." 
Gülümseyerek kızardı. 
Birden kapı açıldı. Ahçı Nuri'nin oğlu Yılmaz'dı. Elinde bir 
zarf vardı. Perihan zarfı uzaktan görür görmez Refik'ten olduğunu 
ve onun bir ay daha gecikeceğini yazdığını anladı. 
Yılmaz zarfı Ayşe'ye uzatırken: "Büyük hanım sizi aşağıya 
bekliyor," dedi. Ayşe'nin çıplak gerdanına bakmamak için gayret 
ediyordu. 
Ayşe: "Peki, peki geliyorum!" dedi. 
Yılmaz, gene gerdandan başka yere bakmaya gayret ederek 
ve kızararak: "Kahvaltınızı bahçeye mi getireyim?" dedi. 
Ayşe: "Geç oldu!" dedi. Sonra birden eliyle gerdanını kapattı, 
geceliğini çekiştirdi: "Neyse, getir birşeyler işte! Anneme de söyle, 
geliyorum!" Kapı kapandıktan sonra Perihan'a döndü ve eliyle 
arkasını işaret ederek: "Kapıyı önceden bir vurması lâzım canım!" 
dedi. 
Perihan şaşkınlıkla: "Vurmadı mıydı?" dedi. 
"Vurmadı ya... Ama çok komik bir burnu var değil mi? Hemen 
de kızarıyor! Babasına ne kadar benziyor. Ah, Nuri'nin ölümüne 
çok üzüldüm. Cenazesinde bulunmak isterdim. Bana, biliyorsun, 
'çekirdek' derdi. Çekirdek gibi küçük, kuru, neşesiz olduğum 
için herhalde. Nuri'yi bir kere daha görmek islerdim. Beni çok 
severdi. Hemen öyle kalpten gidivermiş ha? Neyse, ağbimin, 
oğlunu işe alması iyi olmuş. İyi akıl etmiş... Camın, onca yıl 
yemeğimizi pişiren adamın oğluna, okumamış diye depolarda 
hamallık ettirmemiz de yakışıksız olurdu. Bu da yavaş yavaş 
öğrenir artık." 
.360