ki dervi ş yanıbaşımda diz çöktü, benimle ayn ı hizaya gelip,  
gözünü gözüme dikti. 
"Selamünâleyküm karde ş" dedi. 
"Aleykümselam dervi ş" dedim. Kendi sesim bana yabanc ı 
geldi, çatal çatal. Birden anlad ım ki birileriyle konu şmayalı 
uzun zaman olmu ş. Neredeyse kendi sesimin neye benzedi ği- 
ni unutmu ştum. 
Kendini tan ıttı, ismi Tebrizli Şems imiş. Adımı sordu. 
Güldüm. "Benim ad ım olsa ne olur, olmasa ne olur?" 
Derviş itiraz etti. "Her insan ın bir ismi vard ır. Allah' ın ise 
sayısız ismi var. Biz bunlardan ancak doksan dokuzunu bili- 
yoruz. Dü şün hele, Allah' ın bunca ad ı varsa O'nun ruhundan 
üflediği bir insan nas ıl adsız yaşar? 
Bu soruya ne cevap verece ğimi bilemedim. Denemedim bi- 
le. İkrara vurdum i şi: "Vaktiyle bir anam, bir de kar ım vardı. 
Bana Hasan derlerdi." 
  
161 
Şems başını sallayarak, "Öyleyse ben de Hasan diyeyim" 
dedi. 
Sonra hiç beklemedi ğim bir şey yaptı, koynundan gümü ş 
bir ayna ç ıkarıp bana uzatt ı. "Al bunu" dedi. "Ba ğdat'ta mü- 
barek bir zat vermi şti. Lâkin sana nasipmi ş. Olur da özünü 
unutursan, sana içindeki İlahi Güzellik'i gösterir." 
"Cüzamlı bir adama ayna m ı verirsin?" dedim hayretle. 
"Bunca çirkinli ğime rağmen..." 
Devam etmeye f ırsat kalmad ı, arkamızda bir pat ırtı koptu. 
Önce sand ım ki camide bir yankesici yakalad ılar. Ama ba ğırtı 
çağırtı katlanarak artt ı. Belli ki daha vahim bir mesele vard ı 
ortalıkta. Bir yankesici için bu kadar şamata kopartmazlard ı. 
Çok geçmeden ne oldu ğunu öğrendik. Me ğer kadının teki 
erkek kılığında camiye girmeye kalkm ış. Üstelik namuslu bir 
kadın değil, düpedüz fahi şeymiş. Yakalam ışlar. Bakt ık bir ta- 
kım adamlar kad ını ite kaka d ışarı çıkarıyorlar. Arkalar ında 
bir güruh hiddetle ba ğırıyor: 
"Kırbaçlayın şu sahtekâr ı! Kırbaçlayın orospuyu!" 
Öfkeli ayaktak ımı sokağa vardı. Ortalar ında erkek k ıya- 
fetli genç bir kad ın gördüm. Korkudan ölecekmi ş gibi kan ı çe- 
kilmiş, bembeyaz kesilmi şti. Badem gözlerinden deh şet fışkı- 
rıyordu. Bu güne dek say ısız linç hadisesine tan ık olmuştum. 
Her defas ında hayret ederdim. Nas ıl oluyor da tek ba şları- 
nayken gayet mütevazi, mazbut ve hatta munis olan insan- 
lar, kalabal ık içine girer girmez de ğişiyor, kabala şıyor, acı- 
masızlaşıyordu. Kimi zanaatkar, kimi tezgâhtar, kimi çerçi, 
kimi dülger olan, belki kar ınca dahi incitmeyen şahıslar bir 
güruh hâlinde hareket edince gaddarla şıyordu. Meydan da- 
yakları vaka-ı âdiyyedendi. Ço ğunlukla sonlar ı kanlı biterdi. 
Cesetler ibret olsun diye meydana as ılırdı. 
"Zavallı kadın" dedim dervi şe. Ama dönüp bakt ığımda 
Şems'in yerinde yeller esiyordu. 
Bir de bakt ım ki dervi ş rüzgâr olmu ş gidiyor. Mübarek 
  
162 
  
163 
  
 
  
sanki yaydan f ırlamış ok! İnanılmaz bir h ızla ve kararl ılıkla 
güruha do ğru rap rap yürüyor! Ben de derhal pe şinden se- 
yirttim. Yeti şmek ne mümkün!