Sabun teli sürdü ğüm çarşafl ık kumaş parçalar ını sıcak suyla ıslat ıp Kara'n ın gövdesini k ıymetli ve eski bir 
hal ıyı temizler gibi dikkatle, o ğullar ımdan birine bakar gibi şefkatle ve istekle sildim. Yüzündeki morluklara 
bast ırmadan, burun deli ğindeki kesi ği h ırpalamadan, omzundaki korkunç yar ığı hekim gibi temizledim. 
Küçükken çocuklar ı temizlerken yapt ığım gibi, bir yandan da bir makam ile ona saçma sözler söylüyordum. 
Göğsünde, kollar ında da kesikler vard ı. Sol elinin parmaklar ı ısırılarak mosmor olmu ştu. Elimdeki bezler 
vücudunun üzerinde gezindikçe kan içinde kal ıyordu. Gö ğsüne dokundum; karn ının yumuşacıklığım elimle 
hissettim; çüküne uzun uzun bakt ım: Aşağıdan, avludan çocuklar ın sesi geliyordu. Niye kam ış kalem der buna 
kimi şairler? 
Yeni haberlerle geldi ği zamanki şen şakrak sesi ve esrarl ı havas ıyla Ester'in mutfa ğa girdiğini işitince, 
aşağıya indim. 
Öyle heyecanl ıydı ki Ester, sar ılıp beni öpmeden anlatt ı: Zeytin'in kellesi nakka şhanenin kap ısında, önceki 
suçlar ını kan ıtlayan resimler ve ç ıkınıyla birlikte bulunmu ş. Hindistan'a kaçacakm ış, ama son bir kere daha 
nakkaşhaneye gideyim demi ş. 
Tan ıklar varm ış: Zeytin'i orada gören Hasan k ırm ızı kılıcını çekmiş, kafas ını bir vuruşta düşürmüş. 
O anlat ırken ben, zavall ı babac ığımın nerede oldu ğunu düşünüyordum. Katilinin hakk ından gelindi ğini 
öğrenmek beni önce bir korkudan kurtard ı. İntikam ın, insan ın içine ho ş bir rahatl ık ve adalet duygusu verdi ğini 
de hissettim. Babam ın olduğu yerde bu duygunun nas ıl yaşand ığını o an çok merak ettim ve birden bana bütün 
âlem, kap ılar ı hep birbirine aç ılan say ısız odal ı bir saraym ış gibi geldi. Bir odadan bir di ğerine hat ırlayarak ve 
hayal ederek geçebiliyorduk ancak, ama ço ğumuz tembellikten bunlar ı çok az yap ıp hep ayn ı odada bekliyorduk. 
"Ağlama can ım," dedi Ester. "Bak, her şey sonunda iyiye vard ı." 
Ona dört alt ın verdim. Teker teker onlar ı şehvetle ağzına al ıp h ırsla, istekle ama acemice ısırdı. 
"Her yan ı Venedikli kâfirin kalp alt ını sarm ış," dedi gülümseyerek. 
O gider gitmez Hayriye'ye çocuklar ı yukar ı bırakmamas ını söyledim. Yukar ı çıktım, kap ıyı kilitledim, 
Kara'n ın ç ıplak gövdesine h ırsla sokuldum ve zavall ı babam ın öldürüldü ğü gece, as ılm ış Yahudi'nin evinde 
benden yapmam ı istediği şeyi ona istekten çok merakla, korkudan çok dikkatle yapt ım. 
As ırlard ır Acem şairlerinin o aleti kam ış kaleme benzettikleri gibi, biz kad ınlar ın ağzını neden hokkaya 
benzettiklerini, ezberden te krarlana tekrarlana asl ı unutulan bu te şbihlerin arkas ında ne oldu ğunu -ağzın 
küçüklüğü? hokkan ın esrarl ı sessizliği? Allah' ın bir ressam olmas ı?- büsbütün anlad ığımı söyleyemem. Ama 
kendini korumak için akl ım sürekli çal ıştıran benim gibi birinin mant ığıyla değil, mant ıksızlığıyla anlaşılacak bir 
şey olmal ı aşk. 
O zaman size bir s ır vereyim: Orada, ölüm kokan o odada a ğzımdaki şey bana bir heyecan vermiyordu: Beni 
heyecanland ıran, orada öyle durur, bütün âlemin a ğzımın içinde zonklad ığını hissederken avluda birbirleriyle 
küfürleşerek itişen oğullar ımın neşeli c ıvıltılar ını işitmekti. 
O ara ağzım o kadar me şgulken, gözlerim Kara'n ın yüzüme bamba şka bir bak ışla bakt ığım görebildiler. Bir 
daha yüzümü, a ğzımı hiç unutmayaca ğını söyledi. Teni babam ın baz ı eski kitaplar ı gibi küflenmi ş kâğıt 
kokuyordu; saçlar ına Hazine odas ının bütün toz ve kuma ş kokusu sinmi şti. Kendimi kaybedip yaralar ına, 
şişiklere, kesiklere el at ıp dokundukça bir çocuk gibi inliyor, gittikçe ölümden uzakla şıyor, o zaman ona daha 
çok bağlanacağımı anl ıyordum. Yelkenleri rüzgârla a ğır ağır şişen bir tekne gibi yava ş yavaş h ızlanan 
sevişmemiz, o vakur yelkenli gibi bilinmeyen denizlere do ğru cesaretle yol ald ı. 
Kara'n ın bu sularda, kimbilir hangi edepsiz kar ılarla, daha önceleri çok gezindi ğini ölüm dö şeğindeyken bile 
dümene hakim olmas ından anl ıyordum. Ben, öptü ğüm kendi kolum mu, onun kolu mu, a ğzıma soktuğum kendi