166 
Türkiye Komünist Partisi de ondan hoşlanmıyordu. Çün­
kü çok tanınmıştı, halk üzerinde gücü çok büyüktü ve deli 
dolu sanatçı yüregi, parti disiplini ile onu zapturapt altına 
almak isteyen lideriere uygun gelmiyordu . 
Nazım büyük eaşkulara kapılan, yüreğinden geleni gü m­
bür gümbür söyleyen, sözünü sakınınayan bir şairdi. Bir kö­
şeye çekilip bencilce kariyer hesapları ve strate jileri yapan, 
zamanı gelince bunları uygulayan insaniann tam tersiydi. 
Kimseyi alda tmıyordu, olduğundan farklı bir kişiliğe bürün­
meye çalışmıyord u. 
Bu kişilik özelliği sürekli olarak başını derde soktu. Çün­
kü bu ülke için çok önemli bir eksikliği (!) vardı: "Sinsi ve 
kurnaz" de�·ildi. 
Zamanı ve mekanı aşan bir zekası, müthiş bir yeteneği 
vardı ama kalbi bir çocuk kadar saftı, heyecanlada dolu ydu. 
Dolayısıyla "sinsi" bir biçimde plan yapamıyor, "kurnazlık" 
ise yakınından bile geçmiyor du. 
Zaten zeki insanlar kurnaz olm az, kurnazlar da zeki. Bu 
iki kavram arasında kesin bir zıtlık vardır. Einstein da kur­
naz değildir, Mevlana da, Nietzsche de, Hz. İsa da. Herhangi 
bir sokak kurnazı, bu büyük insanları iki dakikada kandır­
ınayı başarabilir. Çünkü hem küçük hesaplara akıllan ermez 
onlann, hem de insanlıkla ilgili yüksek düşünceleri bu dere­
ce alçalmayı kavrayamaz. 
Zekd, rüyalan olan büyük insanlara, kurnazlık ise "köşeyi 
dönmeye çalışan" küçük insanl ara özgüdür. 
Nazım küçük bir insan de�ildi. Bu yüzden, sistemlerin 
çarklannda dişli alamıyordu. 
Tedirgin bir hayat 
1937 yılında genç bir Har biye ögren cisi, "hayran oldu�u 
üstadı Nazım Hi kmet'i" ziyarete gelmişti. Öğrenci gittikten