Bugün Kafka’yı okumaya çalıştım. Olmadı. Birden göğ-
sümde bir tıkanma hissettim. Nefes alamadım. Elimden ki-tabı attım. Sırtüstü kımıldamadan yattım bir süre. Kulakla-rım da uğulduyordu.
21 Şubat
Kafka’nın kitabını görünce içim bulanıyor. Yerli bir mizah
romanı buldum. Dün gece sabaha kadar onu okudum. Ate-şim düşmüyor. Deli olacağım. Ateşimin yükseldiği, ya da sı-kıntının geldiği anlarda aptalca bir iyileşme tutkusuna ka-pılıyorum: iyi olmak telaşına düşüyorum. Gülünç oluyo-rum. Bu sabah, ateşimin düşmediğini görünce, kalktım; ilkdefa sokağa çıktım on günden beri: doktora gitmek için.On günden beri dinleniyorum diye avutmaya çalışıyorumkendimi. Oysa telaşımdan günde on kere ateşime bakıyo-rum. Annem de benimle konuşmaktan çekiniyordu: fakatgözlerinden, hastalığını büyütüyorsun, demek istediğinianlıyordum.
Tanıdık bir doktora gittim: yeni bir insan yüzü görmeye
dayanamayacaktım. Tanıdık doktorlar da insanın hastalığı-nı önemsemezler. Üşütmüşüm. Peki neden on gündür ilaçaldığım halde ateşim düşmüyor? Birden paniğe kapıldım.Eve döneceğim ve hastalığım üzerinde yorumlar yapmayatek başıma devam edeceğim. Doktora büyük ümitlerle gel-miştim: bende esaslı bir hastalık bulmasını istiyordum.Üzerinde düşünebileceğim kesin sözler söylemeliydi hasta-lığım hakkında. Belirsizlikten korkuyorum. Göğsümdekisıkıntıyı anlattım aceleyle. Önemli bulmadı. İlaçlar yapar-mış. Hepsini keseceğim. Peki o zaman ateşim nasıl düşe-cek? Ben mahvoldum. Sinir yüzünden ateş olur mu? Saç-malama, dedi bana. Bütün bu kuruntuları unut. Bana üni-
596