228
‘Tok ya, o gün gönüllüydüm. Ben de sefil bir öğrenciyim, 
senin gibi.”
Peri, tartışma salonuna biletsiz sızdığı için paylanmaktan 
korktu ama oğlan ya o gün bir şey fark etmemişti ya da şimdi 
konuyu açmak istemedi. Onun yerine, Peri’ye nereli olduğu­
nu, ne okuduğunu sordu. Dostane, hatta cana yakın davranı­
yordu. Ordan burdan konuşup, biraz sohbet ettiler.
“Profesör Azuı'u arıyorum” dedi Peri az sonra, muhabbet 
durakladığında. “Odası nerede biliyor musun?”
T ro/u n  yüzü bir an ifadesizleşti. Tekrar konuştuğunda, se­
si sönmüş bir balon gibi boştu. “Buralarda bulamazsın. Hem 
niye arıyorsun ki o herifi?”
Sorgulanmayı beklemeyen Peri kem küm etti. “Şeyy... fi­
kirleri ilgimi çekti de.”
“Aman sakın bana, Tann dersini almayı düşündüğünü 
söyleme.”
“Niye ki?” diye sordu Peri. “Nesi var?”
“Nesi yok ki?” dedi Troy. “O adam hoca kılığına girmiş bir 
kurt!”
“Pek sevmiyorsun, ha?”
“Azur beni seminerinden attı. Utanmaz. Dava açtım. Mah­
kemeye kadar yolu var.”
“Vay canına!” dedi Peri. Öğrencilerin hocalanndan resmen 
şikâyetçi olabileceklerini bilmiyordu. “Şey... Dersten atılma­
na üzüldüm.”
Troy kaşlannı çattı. “Herkes o herife hayran ama ben deği­
lim. Bana sorarsan Azur şeytanın ta kendisi. Mefisto! Biliyor 
musun kim Mefisto?”
“Tabii ki, FausV tan.”
Nedense bir Türk kızının Goethe okumuş olmasına hem 
şaşırmış hem sevinmişti Troy. “Bak, sen iyi birine benziyor­
sun ama yabancısın; bu herifin ne deli kaçık olduğunu anla­
mazsın. Beni dinle. Azuı'dan uzak dur!”