FATMA HANIM: Sen bana kızıyorsun ama, Arifi bilmiyorsun. 
Pek hassas adamdır. Alınıverir. Talihsiz de 
zavallı ... 
KOMŞU : Kaçırmasaydı karıyı, ne yapalım! 
FATMA HANIM : Nihal de fena kız değildi ama. Niye oldu bil­
mem. Sonra Arifin gözü korktu işte ... 
KOMŞU : Eh, o erkek. Ama ben ne halt edeyim? Bu be-
nim ikinci koca işte. İlki ölünce varıverdim 
buna. Varmasam ne bok yiyeyim, iki çocukla? 
Okutmamışl ar, etmemişle r. Hem ben senin gi­
bi kuru kuruya ağabey, kardeş derdi de çeke­
mem. Bir kalıyor hizmetçilik; istesen onu da 
yapamazsın. Adımız hanıma çıkmış bir kez. 
FATMA HANIM : (Kendince güler.) Sen de pek hoşsun komşum. 
KOMŞU : Eh işte. Hoşa hoş, boşa boş ... Ne zamanmış 
ameliyat? 
FATMA HANIM : Bilmem ki. Haftaya kalmadan yatmam ge­
re!::miş. Gördün işte: Al sana Arif'in başına 
bir masraf kapısı daha. 
KOMŞU : Aa! Delinin zoruna bak. Ne düşünüyorsun 
ayol? Canına bak sen! 
FATMA HANIM: Havalar da soğudu. Sobasını kim yakar? Ye-
meğini kim yapar? Şaşırdım kaldım. 
KOMŞU : Ben inerim inmesine ... İnerim inmesine ya ... 
FATMA HANIM : Aa! Yo! Olur mu? Senin işin sana yeter. 
KOMŞU : Ondan değil canım. Aman sen de!.. Bilmez 
misin? Laf olur. "Bak bak, bekar adamın evi­
ne iniyor!" derler. 
FATMA HANIM : Onu da derler ya ... 
KOMŞU : Bu böyle olmaz komşu. Bu böyle olmaz! Ha-
yır !ısıyla kurtulursun, kurtulursun ama, 
hastaneden çıkınca da bakım istersin. Ben 
ne kadar insem, o kadar işte. Başında de­
vamlı biri olmalı ki, suyunu versin, elinden 
tutsun ... 
97