babam  ne kardaşım  kaldı,  ne evim  ne köyüm  ne başvuracağım  kapım...  ben  artık bir 
düşkünüm.  Bir sevgim kald ı elimde o da gi tti gider. Bend en es irgeme sevdiğimi, onu bari bana  
geri ver, H ıdır Su ltan. Bir o kald ı elimde...”
Bir damla  gözy aşı süzülüp  düştü  ağzın ın kenarına.  Sıca ktan  olduğu  kadar,  düşüncelerinde n 
de kurtulmak  için,  kuyudan  bir kova  su çekip omuzlarından  aşağı dökme ye karar  verd i son­
unda.  Bebel eri yeni emziri p uyutmuştu.  Sabahın  beşine altısına kadar  uyanmazlard ı artık. 
Öksüz,  odanın  ortasına  kurulu  çarşaftan  bozma asma  salıncağın  içinde  uyuyordu.  Erdal 
mızmızland ığı için,  onu çamaşır  sepetinin içind e, mutfak  kapısının ağzına koymuştu,  en serin 
yer orası diye. Sineklerden  korumak  için de üstlerine tülbe nt sermişt i bebel erin  boydan  boya, 
cibinl ik niyetine. Han i ev kalabalık  olsa, üzerl erine biriler i basar  ya da oturabilirdi.  Ama  ne 
gelenleri  vardı  ne gidenleri.  Kims e sorgu sual  etmes in, kurcalamas ın, öğrenmes in diye, 
kimden,  niye kaçt ıklar ını, derin bir yalnızl ığa mah kûm  etmişlerdi  kend ilerini. Neyse ki sabrın 
sonu selame tti, büyük  şehre vardıkl arında,  tavşa n gibi ürker ek yaşamayacaklard ı, evelall ah. 
Kendi ke ndin e güldü, bir öyl e düşünüyordu, bir böyl e, bir kalma k istiyordu,  bir gi tmek. Ne is t­
ediğini bilemey en, bir ağlayıp bir gülen koca ninesi gibi bunuyor muydu  acaba,  zamanı  gelm­
eden?
Arka bahçeye henüz ad ım atmış tı, birt akım s esler, gürültül er duyduğunda.
“Mevlut  sen misin?”  diye seslend i ön bahçey e doğru.  Biraz  önce, bir cıgara tüttürmek  için 
ön avluya çı kmışt ı Me vlut.
“Haz ır oraday ken,  avluyu  bir hortumlay ıvere ydin,”  diye seslenmi şti dışar ı. Taşlar  sulanırs a, 
serinl ik yapard ı. Karanl ıkta ayağı mı takılmışt ı acep hortuma,  içeri girdi, mutfağı  geçip kapıya 
vardı ğında bir itiş kakış gördü  dışarda, kocası nın canh ıraş s esini de aynı anda du ydu.
“İçer i gir kapıları kitle,” d iye bağırı yordu, hayvan böğürtüsünü andıra n bir se sle.
Avluda  üç kişiydiler boğuşan,  kocası  ve sura tların ı poşu ya sarmı ş komando  kılıklı iki herif. 
Silahlar ı vard ı, işte gelmişlerd i sonunda,  onları  öldürmeye,  onlardan  hesap  sormaya.  Acaba 
kimlerde ndiler,  hang i ailenin  katilleri ydiler? Kocas ına yard ıma koşma kla eve saklanmanın 
arasında  bir an karar sız kaldı.  Sonra  bebel eri geldi aklına. Onları tehlikeye atamazdı.  Kapıyı 
kapat tı, sürgüyü  sürmey e çalış ırken, heriflerden  biri abandı  kapıya. Karşı koymaya  çalışt ı 
Elmas  ama  savrulan  kapın ın şiddet iyle yere düştü. Adam  saçlarınd an çekerek ayağa kaldırdı 
Elmas' ı ve sürüye sürüy e dışar ı çıkardı. Mevlu t, ağzı burnu  kan iç inde ye rde ya tıyordu. Elmas'ı 
da tekmel eyerek  kocasının yanına savurdu  poşulu  herif ve tüfeğin i her ikisine doğrult tu. Diğ­
eri koşar  adım içeri girdi,  evin içind e dolanmış  ve bebeler i fark  etmemiş  olmalı,  biraz  sonra 
geri çıktı, yanlarına geldi ve arkad aşı tüfeği hâlâ  onlara  doğru  tutar ken, o tarta klaya tartaklaya 
ayağa kaldırd ı ikisini d e.
“Yürüyün ula n kö pek dölleri,” dedi, “verilec ek h esabın ız var.”
“Ner eye götürüyor sunuz  bizi?” di ye sordu  Mevlut. “Vuracaksan ız, burada  vurun.  Hayd i!”
Heriflerd en biri tüfeğin kabzasıyla  vurdu  Mevlut 'un başına. Kocasın ın 'küüt'  eden kafata s­
ının sesini duydu Elmas.  İtelen e kakalana  avluyu  geçip bahçeye  çıkarıldıl ar. Silahlar  sırtlar­
ında sokağa vardıklar ında,  komşuların ın da silah zoruyla  tekmel ene sarsılana  köy meydan ına 
doğru götürüldüğünü  gördüler.  Bu, onlar ın sevdalar ının  diyeti değildi deme k. Bu başka  bir 
şeydi, bambaşka  bir şey. Ne olduğunu  tam kestiremiyorlardı  ama,  bir cehenn eme  doğru sür­
üklenme kte oldukl arının farkınd aydılar. S okak inlemel er, çığlıklar, yalvarma ve küfür  sözcükl­
eriyle uğulduyordu.  Art arda  atılan  kurşunlar ın sesini duyu yorlardı.  Sağdan  soldan  ara çıkm­
azlardan  fırlayan,  yüzleri  koyu renk  kirli bezlerl e örtülü  adamlar,  iteleye tekme leye köyde kim