Bir süre birbirleriyle anlaş maya iyi niyetle kararlı çiftler gibi huzurla 
konuşabilecekleri ortak konular aradılar. Bir konu bitince ipek yaratıcılıkla 
gülümseyerek yenisini buluyordu. Yağ an kar, Kars'ın yoksulluğ u, Ka'nın paltosu, 
birbirlerini karş ılıklı pek az değ işmiş bulmak, sigarayı bırakamamak, ikisinin 
de uzak olduğ u İstanbul'da Ka'nın gördüğ ü kişiler... İ kisinin de annesinin ölmüş  
ve İstanbul'da Feriköy Mezarlığ ı'na gömülmüş  olması onları istedikleri gibi 
birbirlerine yaklaş tırdı. Aynı burçtan olduklarını anlayan kadınla erkeğ in 
birbirine -yapay da olsa- duyduğ u yakınlığ ın verdiğ i geçici bir rahatlıkla 
annelerinin hayatlarındaki yerinden (kısaca), Kars'ın eski tren istasyonunun 
neden yıkıldığ ından (daha uzun bir süre); buluş tukları pastanenin yerinde 
1967'ye kadar bir Ortodoks kilisesi olduğ undan ve yıkılmış  kilisenin kapısının 
müzede saklanmasından; müzedeki Ermeni katliamı özel bölümünden (bazı turistler 
burasının Türklerin katlettiğ i Ermeniler hakkında olduğ unu sanıp sonra tersi 
olduğunu anlıyorlarmış ); pastanenin yarı sağ ır, yarı hayalet tek garsonundan; 
Kars çayhanelerinde iş sizler pahalı diye içemedikleri için kahve satılmama-
sından; Ka'yı gezdiren gazetecinin ve diğ er yerel gazetelerin siyasi 
görüşlerinden (hepsi askerleri ve mevcut hükümeti destekliyordu); Serhat Şehir 
Gazetesi'nin Ka'nın cebinden çıkardığ ı yarınki sayısından söz ettiler. 
İpek gazetenin birinci sayfasını pür dikkat okumaya baş layınca Ka tıpkı 
İstanbul'da gördüğ ü eski arkadaş ları gibi onun için de tek gerçeğ in Türkiye'nin 
içler acısı, sefil siyasal dünyası olmasından, Almanya'da yaş amayı aklının 
ucundan bile geçirmeyeceğ in-den korktu. Ka İ pek'in küçük ellerine, kendisine 
hâlâ şaşırtıcı derecede güzel gelen zarif yüzüne uzun uzun baktı. 
"Sen hangi maddeden kaç yıla mahkûm olmuş tun?" diye sordu daha sonra İ pek 
şefkatle gülümseyerek. 
37 
Ka ile ipek Yeni Haya* Pastanesi'nde 
Ka söyledi. Yetmiş lerin sonuna doğ ru Türkiye'de küçük siyasi gazetelerde her ş ey 
yazılabiliyor, herkes yargılanıp ceza kanunundaki bu maddeden mahkûm olup bundan 
gurur duyuyor, ama kimse hapise girmiyordu, çünkü polis iş i sıkıya alıp 
adreslerini değ iştiren yazıiş leri müdürlerini, yazarları, çevirmenleri 
aramıyordu. Daha sonra askerî darbe olunca ev değ iştirenler de yavaş  yavaş 
yakalanmaya baş lamış, kendi yazmadığ ı ve aceleyle okumadan yayımladığ ı bir 
siyasi makale yüzünden mahkûm olan Ka Almanya'ya kaçmış tı. 
"Almanya'da zorlandın mı?" diye sordu İ pek. 
"Beni koruyan ş ey Almanca öğ renememem oldu," dedi Ka. "Vücudum Almanca'ya 
direndi ve sonunda saflığ ımı ve ruhumu 
korudum." 
Birden her ş eyi anlatıp gülünç olmaktan korkarak, ama İ pek'in kendisini 
dinlemesinden mutlu, Ka içine gömüldüğ ü sessizliğ in, son dört yıldır ş iir 
yazamamasının kimsenin bilmediğ i hikâyesini 
anlattı. 
"Akşamları istasyona yakın ve Frankfurt'un damlarına bakan bir penceresi olan 
küçük kira dairemde geride bıraktığ ım günü bir çeş it sessizlikle hatırlardım ve 
bu bana ş iir yazdırırdı. Daha sonra Türkiye'de ş air olarak biraz ünlendiğ imi 
işiten Türk göçmenler ve Türkleri çekmek isteyen belediyeler, kütüphaneler, 
üçüncü smıf okullar, çocuklarının Türkçe yazan bir ş airle tanış masını isteyen 
cemaatler beni ş iir okumaya çağ ırmaya baş ladılar." Ka Frankfurt'tan dakiklik ve 
düzenlerine hep hayran olduğ u Alman trenlerinden birine biner, pencerenin 
dumanlı aynasından ücra kasabaların narin kilise kuleleri, kayın ormanlarının kalbindeki karanlık ve sırtlarında okul çantalarıyla evlerine dönen sağ lıklı 
çocuklar geçerken gene aynı sessizliğ i duyar, bu ülkenin dilinden hiç anlamadığ ı 
için kendini evinde hisseder, ş iir yazardı. Eğ er şiir okumak için baş ka bir 
şehre gitmiyorsa her sabah sekizde evden çıkar, Kaiserstrasse boyunca yürüyüp, 
Zeil Caddesi'nde-ki belediye kütüphanesine gider kitap okurdu. "Orada bana yirmi ömür yetecek kadar İ ngilizce kitap vardı." Bayıldığ ı 19. yüzyıl romanlarını, 
İngiliz romantik ş airlerini, mühendislik tarihi ile ilgili kitapları, müze