Kadın, başını camdan yana çevirmiştir. Zamanı anlamak için değil, oradaki  
yansımalarının hâlâ öyle üstüste, içice durup durmadığını bilmek için belki. Belki de  
odanın süt-mavisi aydıniığındaki gölgelenmelerden çok hoşlandığı için:
Bu mavilikler derinleşecek, daha koyulacak ve beni hep çağıracak.
Dönüyor, buğulanmış su bardağının ıslaklığında parmaklarını dolaştırarak adama  
bakıyor.
"Bir şey mi demiştiniz?"
"Şarap size değilmiş, diyordum."
"A, evet. Ben de şarap bardağından su içiyorum zaten, bakın."
Birbirlerine biraz daha açık gülümsemededirler.
"Evet."
Garson hiç gelmese de olur, telefon hiç çalmasa, burada böyle kalsam... Öpüşlerinizden  
mutlu oluyorum, okşayışlarınızdan.   Gövdelerimizin  yanyana,  içice  derinlere  kulaç  
attığını duyuyorum, bundan tenötesi tadlar devşiriyorum.
Kadın onu yanaklarından, alnından, gözlerinden ardar-da öpüyor:
Beni tanıyor, beni tanıyor!
Adamın eli karından biraz aşağıya, küçük tepecik üstüne kayıyor, parmakları orada da  
dokunmakla dokunmamak arası halkacıklar çiziyor:
Ah, siz beni tanıyorsunuz!
Parmaklarını karın altındaki tepecik üstünde biraz daha dolaştırıyor: Burada kalmalı  
mıyım, yoksa ilerlemeli miyim?
Bütün sorun, acele etmek durumunda kalabileceğimiz, diye fısıldıyor kadın.
Adam elini usulca geri çekiyor, çarşafın üstünde onun elini buluyor; tutup sıkıyor:
Acelem yok. Sakin olun.
Kadın da sıkıyor adamın elini: Trenin sizsiz gideceğini biliyordum.
Sırtüstü dönüyorlar. Birbirlerini sımsıkı tutmuşlar. Yüzleri tavana dönük, gözkapaklan  
yarı örtük.
Dinliyorlar.
Viyoloncello uğultularla yaklaşıyor.
Deniz mağaralarının çok daha uzaklarda, daha derinlerde olduğu söyleniyor.
Dayanışma olmasa, gidilemezdi.
Karşılıklı yardımlaşma olmasa, biz hiçbirimiz sağ çıkamazdık oradan. Kadınlar aybaşı  
pamuklarını paylaşırlardı, ilaçlan da paylaşırdık, vitamin haplarını falan. Çocukları, tabii  
asıl çocukları... Onları beslemeye, okşayıp öpmeye gücü kalmamış anaların yerini ötekiler  
almaya çalışırdı.
Kadın bir yanağını adamın yanağına bastırıyor:
Bana bunları anlattılar işte, demişti. Gittiğim her evde, uğradığım her mahkeme  
kapısında, bir zamanlar tutuklu kalmış, yıllarca koğuşlarda yatmış kadınlar bunları  
söylediler. Ben de onlara, ya şimdi ne yapıyorsunuz? dedim. Onlar, şimdi de sevişirken  
erkeklerimizle dayanışıyoruz, yanıtını verdiler. Her birimiz ötekine karşı anlayışlı olmaya  
çalışıyor, dediler. Gözlerini kaçırdılar, ses tınılarında bir içtensizlik sezdim. Peki, dedim  
ben de onlara, başarabiliyor musunuz? İçlerinden yalnız birinin açıksözlü davrandığını  
sanıyorum. Çünkü o, bilinen bir şey bilinmiyormuş gibi yaşanamaz ki; zaten affetmek de  
onur kırıcı olurdu, dedi. O zaman biraz ürktüğümü itiraf ederim. Zaten affetmek onur  
kırıcı olur, diyordu kadınlardan biri. Düşünün, daha minicikken kardeşleri kül edilenler  
bugün başkalarını yakıyorlar da...