KAPLUMBAĞALAR
 
160
 
 
Öteki iki keleği de verdi çocuğun eline:
 
«Götür bunları: Birini böyle, benim sana soyduğum gibi soy, 
anana yidir! Biri tastamam onundur! Kıymığını ele verme! Birini de 
ötekiler yisin. Buğdayın yanı
nda karamuk da sulansın. Böyle söyle!.. 
Gözelce anlat...»
 
Sonra birden Haydar’ı durdurdu:
 
«Açıkta götürme dedem! Lâf olur! Getir, benim azık çıkısına 
saralım!..»
 
Azık çıkısında ne var, ne yoksa torbaya silkti: Kelekleri sardı 
çıkıya. Haydar’ın sırtını bir 
daha yepeşledi:
 
«Haydi, böyle git!» dedi.
 
«Sen gelmeyecek misin, dede?»
 
«Ben sonra geleceğim. Ben torunumu sonra göreceğim. Vaktı 
var... Selâm söyle anana... Ona selâm .söyle!..»
 
Bağların bostanların arasında yürüyüp musalla taşına varana kadar 
izledi 
Haydar’ın gidişini. Gözleriyle köyü taradı. İkindi güneşi altında, 
ak bir yuvak taşının parladığı kendi damını buldu.
 
«(Orda, o damın altında, ufacık dudaklarıyla, nohut nohut 
burnuyla, ınga ınga ınga ... ağlayarak orda yatıyor şimdi! Damarlarının 
kanı lık
ır lıkır... Oğlan mı, kız mı bilmiyorum! Nereden bileceğim? 
Yatıyor orda. Ağlıyor. Öpöz gelinim Senem’in bebesi... orda...)»
 
Birden, asmaların altına doğru yürüyen bir kaplumbağa
 
gördü. Boynunu uzatmıştı. Geniş geniş atıyordu adımlarını. Ayaklan, 
boynu kır
ış kırıştı. Bumburuşuktu. Kır Abbas’m çıtırtısını duydu, 
başını ayaklarını çekti hemen içeri. Bekledi.
 
Kır Abbas geçip gidecekti. Gitmedi. İçinde eski bir ant uyandı. 
Kaplumbağaya yaklaştı. Eğildi. Elini sırtında gezdirdi biraz. Okşadı. 
Nakışlar içindeki t
eknesine uzun uzun baktı:
 
«Bugün benim torunum oldu, senin yavruların nerde?»
 
Okşadı kaplumbağayı...
 
«Nerde yavruların?..»