Yerküre çekirdeği soğuyormuş, dendiğini işittiğinde, uzay bilginini aynalarda öpmek  
reçetesini uygulamadık da ondan herhalde, diye gülmüştür. Ozon tabakasının delinişi de
bu yüzden olmalı; saadet zincirini koparmamızdan, böylece de uzayın dengesini  
bozmamızdan...
Giderek daha çok gülmektedir: Artık insanlık lanetle anacak büyük tarihi an'ımızı!.
Görüyorsunuz, diyordu, bedenlerimizden önce düşünecek nekadar çok şeyimiz var. Ozon  
tabakamız var meselâ...
inançsızsınız?
Neye?
Aşka.
Yoo, aşkı severim aslında, yani bedenim de sever. Ama artık kayıp eşyalar kısmında  
arayalım onu.
Klara Körmendi, piyanoda iki sarsıcı vuruş yapmakta, Sultâniyegâh büsbütün yerle  
yeksan olmaktadır.
Adam kulak kabartıyor; mırıldanan kadın: Kusur tekbaşına bende olmayabilir. Uzay  
bilgininin yapma uydular aracılığıyla dünyaya postaladığı saadet zincirinin kopmasında  
dudaklarımla aynalar arasına girenin de payı büyük. O sensin, ne iştir! Özel merdivenini  
kurmuş, yine mahzenine inmek istiyorsun. Bu gece inme, iyi değilim, desem, hissiyatın  
zedeleniyor; yalnız, terkedilmiş erkeği oynuyorsun; kıskançlık bunalımlarına düşüyor,  
rakı üstüne şarap içiyor, sonra da kusuyorsun.
Dokunuşlar biraz süreklilik kazanmıştır, ama bir iç sızısı, bir yakınış gibi. Yine de  
kesilmeye aday.
Dokunuşlar
(hafif, gizli/atak:)
.adın, martini kadehini elinde tutmakta, içmiyor. Adamın yemek listesini kararlı bir  
hareketle yana itişini görmekte, sonra da, hemen hemen bir fısıldayış gibi onun:
"içkiniz ısınıyor," dediğini işitmektedir.
Silkiniyor:
"Ah, evet..."
Yine de içmeden kadehini yavaşça masaya bırakıyor.
Sanki biri piyano tuşlarına dokunmakta. Poulenc ya da bu sefer artık Satie'den bir parça  
başlayacakmış sanılıyor, ama ilk notalar yayılarak bitmiştir.
Tren çoktan uzaklaştı. Vagon penceresinde kederle delik deşik duran yüz büsbütün  
silindi. Uzay bilgini sonuçta kendinden çok hoşnuttu ya, trendeki delikanlı hiç de öyle  
görünmemekteydi. Tam karşıtı, ne yaptım da bir yüreği buka-dar acıtabildim, diyen bir  
hali vardı.
Bilmiyor musun sahi?
Hayır.
Seni hiçbir zaman geri göndermeyeceklerini tâ baştan biliyordun?
Tenin çağrısı çok güçlüydü.
inan hiç pişman olmadım sevgilim, sadece özledim, seni hep özledim.
Bende kalan ise hep perondaki o küskün yüzün. Beni bana suçlu kılan yüzün.
Adam, ne tuşeler, ne iniltiler, ne de suçlamalar dinlemeye ve kendini suçlamaya gelmiştir  
buraya. Kendine güvenini yitirmenin tam eşiğindeyken bir martini içmeye, martini  
hatırına da hafif bir şeyler yemeye girmiştir. Şimdi de martinisini yudumlamakta.