Çocuk gülümsedi. Yaşlı adam da gülümsedi. Kadın onlann 
neye gülümsediklerine bir anlam veremedi. 
Adam: 
"Çorbayı içince, titrernesi durdu aslanın." 
Çocuk: 
"Durdu," dedi, "durdu." 
Kadın da gülümsedi. 
Ocak, çamurla tertemiz sıvanmışh. Evin damı toprakh. Ta­
vam çalıyla döşeliydi. Döşeme yıllann isinden kapkara kesil­
miş parlıyordu. Evi ikiye ayırmışlardı. öteki bölme ahırdı. Böl­
menin kapısından sıcak, ıslak bir hava geliyordu. Nefes karışı­
ğı ... Bu taze sığır boku, saman, taze dal kokuyordu. 
Derken bölmeden yaşlı adamın oğlu, gelini, kızı da geldi. 
Çocuk onlara bir hoş, pel pel bakh. 
Yaşlı adam, oğluna: 
''Misafirimize hoş geldin desene," dedi. 
Oğul gayet ciddi: 
"Hoş geldin kardaş," dedi, "ne var, ne yok?" 
Çocuk: 
"Hoş bulduk, " diye aym ciddiyelle cevap verdi. "İyilik 
sağlık." 
Kız da, gelin de, "hoş geldin," dediler. 
O arada, ocaktaki kütük yanmış, tüm yalıma kesmişti. 
Çocuk, ellerini koynuna sokmuş büzülmüştü. Yaşlı adam 
geldi çocuğun yanına oturdu. Ocağın gür yalımlan arkalaona 
tuhaf gölgeler düşürüyordu. Bu gölgelere bakarak adam, çocu­
ğun kafasından ne geçiyor, anlayabilirdi. Yaşlı adam da uzun 
zaman bir yerde durmayan, yalımlara göre yer değiştiren göl­
gelere gözünü dikti. Gözlerini gölgelerden ayırdığında gülüm­
süyordu. Yaşlı adamın yüzü uzun, inceydi. Sakallan sütbeyaz, 
değirmiydi. Alnını güneş yakmışh. Bakır rengindeydi. Yüzüne 
ocağm yalımlan da vurunca, alru, yanaklan, boynu kırmızı ba­
kır gibi parlıyordu. 
Birden aklına gelmiş gibi yaşlı adam doğruldu. 
"Bre misafir," dedi, "senin adm ne? Adım bağışlamadın." 
"Bana," dedi, "İnce Memed derler ... " 
Arkasından, pişman olmuş gibi altdudağım ısırdı. Utangaç 
ı