FAKİR BAYKURT
 
297
 
 
«Pekiy, nerde şimdi muhtar?»
 
«Irıza emmimle, 
Ü
mmet kuyusunun başındalar. Kuyu 
paklatıyorlar...»
 
«Pekiy... (Ne de tatlı dillerin var! Cula kuşları gibisin, tıpkı 
Karahisarlı Sultan’a benziyorsun! 
..) Uzak mıdır buraya o 'Ümmet 
kuyusu?..»
 
«Sen hele yokarı buyur! Ben çağırıp geleyim!»
 
Alime konuğun çantasını aldı. Sekiye koydu.
 
«Pekiy, çağırmasan gelmez mi muhtar?»
 
«Belkim birez geç gelir...»
 
Alime hemen kilim keçe çıkardı. Yastık getirdi:
 
«Hele sen 
otur, ben çığırayım bubamı...» dedi.
 
«Yok yavruuuu!.. Elleme işlerini görsünler... Burası benim çok 
hoşuma gitti. (Güzel dillerinle Karahisarlı Sultan’ı andırıyorsun!) 
Elleme biraz uzanayım şuraya. Sen bana güzel bir çalkama yap. Tuzlu 
olsun. (Hey gibi esk
i günler! Sultan da tuzlu çalkama yapardı...)»
 
Alime: «Çalkama mıı?» diye sordu.
 
«Ya ya, tuzlu bir çalkama yap! .. Göreyim seni, şöyle adamakıllı 
çalkala! (Çalkala da sarı saçların savrulsun...)»
 
«Hemen yaparım! Bir takkanın içinde!» dedi Alime.
 
Koşuveriyo
rdu. Koştukça gençliğin sağlam havasını yayıyordu 
ortalığa.
 
Güley yukarı çıktı, sekinin ucuna geldi:
 
«Hoşgeldin kardaşlık, safa geldin!» dedi.
 
Müdür toparlanıp Güley’e baktı: Yüzünde bir güzel yorgunluk, 
sağlamlık... hayata hiç korku duymadan bakıyorlardı.
 
Müdür bitiyordu 
buna.
 
«Hoş bulduk, safa bulduk efendim!..»
 
Alime boş su kabını getirdi, yerine koydu.