rısı başlamıştı. Çevresindeki eşyaya duyduğu öfkenin ifade
edilemeyen sıkıntısıyla bunalıyordu. Selim, belki bu yaşan-tıyı, önde bir salon-salamanje, arkada iki yatak odası, kori-dorun sağında mutfak-sandık odası-banyo, içerde uyuyankarısı ve çocukları, parasıyla orantılı olarak yararlandığıküçük burjuva nimetleri onu, nefes alamaz bir duruma ge-tirmişti diye tanımlayabilirdi. T urgut, anlamsız bakışlarlasüzüyordu çevresini henüz. Duvarlar, resim yaptığı dönem-den kalma ‘eserler’le doluydu. Nermin çerçeveletmiş hepsi-ni; benimle öğünüyor. “Resimlerini çerçeveletmişsin, iyi ol-muş,” demişti Selim. “Ben değil, karım,” diye karşılık ver-mişti. Karısı odada yoktu. Bir resim aşağıda, bir resim yuka-rıda; bir duvar resimle doldurulmuş, bir duvarın yarısı boş:simetriyi bozmak için. Efendim? Efendim, derdi Selim ol-saydı son heceye basarak. Ev sahibi de kızmıştı duvarlarınbu renge boyandığını görünce ama belli etmemişti. Tavanakadar aynı renk, böylece düzlemler daha kesin beliriyor,modern sanatın burjuva yaşantısına katkısı. Efendim? Oy-sa, ne güzeldi eskiden: tavana bir karış kala, bir parmak ka-lınlığında koyu renk, yatay bir çizgi çizilirdi; duvarın rengiorada biterdi işte. Selimlerin Ankara’daki evinde öyleymiş.Tek parti devrinin kalıntısı, fazla askeri bir düzen. O gün-lerde tavana kadar yükselen kitaplıklar yoktu herhalde; ya-tay çizgi kaybolurdu kitapların arkasında böyle olsaydı.
İsteksiz bir kımıldanışla yerinden kalktı, kitaplığının kar-
şısına geçti. Selim’e özenerek alınan kitaplar; yüzlerce ki-tap, çoğu hiç okunmamış duruyordu öylece. “Hiç evdençıkmadan beş yıl sürekli okusan, belki biter bu kitaplar,”demişti Selim. Ne demek? İçinde birden, hepsini okuyupbitirme ateşi yandı: kitapları her görüşünde yanan eski ateş.Kaç sayfa eder hepsi? Bin sayfa, beş bin sayfa, on bin sayfa.Bir sayfa kaç dakikada okunur, yemek ve uyku saatleri çı-karılırsa geriye günde kaç saat kalır, cumartesi, pazar ve
26