düşman başına vermesin . Dedim ki ona, günlerdir diyorum ki 
ona, bana açıldığı günden bu yana, ulan, diyorum, bizim İnce 
eşkıya adamdır, dağda belde adamdır, onun arkasında benim 
gibi bir adam gerek. Git sor, paraya pula, silaha cephaneye, ya­
tağa, adama bir ihtiyacı var mı, yerini bilmiyorum, diyor da To­
pal şeytanı lain başka bir şey demiyor. Kimseye, kendi gözüne 
bile güvenmi yor." 
"Sana çok güveniyor Efend i." 
"Şimdi anladım güvendiği ni." 
"Ferhat Hoca işini de sana söyledi mi?" 
"Söy ledi." 
"Daha nasıl güvensin sana Efendi?" 
"Güveniyor ." 
Memed başını önüne eğdi, bir süre daldı gitti. Arada bir 
başını kaldınp bir Kasıma, bir Temire bakıyor, sonra geri indi­
riyor, dalıp gidiyordu . 
"Söyle Memed oğlum, bir zorun mu var, benden bir isteğin 
mi var?" 
Memed başını kaldınyor, bir onun yüzüne, bir Kasıma, bir 
Temire bakıp geri indiriyordu. 
"Söyle arkadaş içindekini, sıkılma, beni baba, ağabey bil. 
Ne istersen bana her şeyi açık açık söyle. Hiçbir boka yarama­
dım şu dünyada para biriktirmekten başka, her şey, bütün öf­
kem içimde kaldı. Şu kasaba Ağalarına baktıkça kusacağım ge­
liyor, şu insan niüsveddelerine, merhametsiz, yalancı, korkak 
canavarlara ... Gittikçe ben de onlara benziyor, onlar gibi hileci, 
belki onlardan da bin beter yalancı, ikiyüzlü, kendime, evime, 
çocuklarıma, dostlarıma, sana, Aliye bile ikiyüzlü oluyorum, 
onlar gibi. .. Gözünü seveyim, benden ne istiyorsan söyle. Açık 
konuş benim le." 
"Yörüklerin kışiaklarını ver onlara," diye sert, bıçak gibi 
konuştu İnce Memed. Sesinin böyle gür, keskin, buyurucu çık­
masından da utandı, başını önüne eğdi. 
"Veremem." 
"Vereceksin," diye öfkelen di İnce Memed. Molla Duranın 
"Veremem" diye sert çıkması işine yara dı. Artık o da ondan 
daha sert olabilird i. 
50