1 4
keşmekeşten ve çılgından bol bir şey yoktu onda nasılsa. Bel­
li bir eşikten sonra pek bir şey fark etmiyordu zaten -  ha bir  
saat az olmuş, ha bir saat fazla; ha bir karmaşa az, ha bir de­
li fazla.
Delilik, kafa yapan bir madde gibi akıyordu şehrin damar­
larında. Her gün milyonlarca İstanbullu, bir doz daha alıyor­
du bu serumdan. Birbirleriyle tek kelime etmeyen, selâm laş­
mayan, bir lokma ekmeklerini paylaşmayan insanlar, delilik­
lerini paylaşıyorlardı farkında bile olmadan. "Topluca akıl yi­
tirm e” diye bir şey vardı. K olektif bilinç kaybı. Eğer aynı ha-  
lüsinasyonu yeterli sayıda göz görürse, artık halüsinasyon  
değil, hakikat sayılıyordu; eğer aynı acı gerçeğe yeterli sayı­
da insan gülümserse, acınası olmaktan çıkıp, komik bir şaka­
ya dönüşüyordu.
"Tırnaklarım  yem eyi keser m isin artık!” diye çıkıştı Peri  
birdenbire kızm a. "K aç kere söylemem lazım?”
"Y a anne sana ne!. Benim  değil mi tırnak?” dedi Deniz ve  
aralarında duran kâğıt bardaktan bir yudum aldı, öfkesini  
yutm ak istercesine.
Yola çıkmadan önce bir Starbörek şubesine uğram ışlardı.  
Son zam anlarda pek popüler olmuştu bu Starbörek -  logola­
rını, mönülerini ve isimlerini kullandıkları için Starbucks ta­
rafından defalarca dava edilen ama hukuk sistemindeki boş­
luklar sayesinde hâlâ ayakta kalabilen bir kafe zinciri. O ra­
dan iki içecek alm ışlardı: Peri için bir diyet latte, kızına da  
duble çikolata parçalı, kremalı frappuccino. Peri kendininki-  
ni çoktan bitirm işti am a D eniz yaralı bir kuş gibi ağır ağır  
yudum layarak uzattıkça uzatıyordu. U fukta sönen güneşin  
son ışın lan  gecekondu çatılarım , cami kubbelerini ve gökde­
len cam lannı solgun pas rengine boyuyordu. Usulca.
“Tırnak seninse araba da benim ” diye homurdandı Peri.  
"K opanp kopanp yere atıyorsun.”
Bu kelim eler ağzından çıkar çıkmaz pişmanlık duydu. Be­