Perihan istasyona, Karaköy'de buluştuğu annesini banliyö trenine 
geçirmek için gelmişti. Nermin ile bir adam gar lokantasından 
çıkıyorlardı. Birbirlerini aynı anda görmüşler, Perihan gözlerini 
kaçıramamıştı. Nermin önce telâşlanmış, sonra yavaş yavaş, 
Perihan'ı korkutan, şaşırtan bir meydan okumayla gülümsemişti. 
Birbirlerine sekiz on adım kalmışken birden ikisi de başlarım 
başka yöne çevirmişlerdi. Perihan'ın yaptığı alışverişten sözeden 
annesi Nermin'i görmemişti. Akşam Osman ile üçü birlikte adaya 
dönerlerken Nermin'in takındığı soğukkanlı tavır Perihan'ı o 
kadar şaşırtmıştı ki, istasyonda gördüğünün Nermin'in bir ikizi 
olduğuna inanası gelmişti. Ama bu rastlantıdan birkaç hafta sonra 
Nermin'in, Osman'ın şirket denen şu para makinesini işleten 
bir makineden başka bir şey olmadığını, üstelik bir zamanlar 
bir de metres tuttuğunu öfkeyle kendisine açıkladığını hatır­
layınca davranışının bazı akılcı temelleri olduğunu düşünmeden 
de edemedi. Sonra her geçen gün Nermin'in meydan okuyucu 
sözleri ve hareketleriyle karşılaştıkça o rastlantı aklında daha 
değişik canlanmaya başladı. Her geçen gün Nermin'in Sirkeci 
istasyonundaki o gülümseyişinin daha cesur ve daha korkunç 
olduğunu düşünüyor, gülümseyişin aklında boyut değiştirerek 
kendisiyle alay ettiğini sanıyordu. Gülümseyiş: "Bak, ben bunu 
yapmaktan çekinmem!" diyordu. "Ben senin anlayamayacağın 
kadar özgür bir kadınım. Sen ise böyle şeylerden yalnızca korkar 
ve uslu uslu kocanı beklersin..." Gene aynı şeyleri korkuyla 
aklından geçirdiğini, Nermin'i öğleden sonra yeşil elbisesini 
«giyerek bir yerlere gideceğini düşündüğünü anlayınca başka 
şeylerle uğraşmak istedi ve gazeteyi açtı. Bir iki cümle okumuştu 
ki, kapı vuruldu, Ayşe gülümseyerek içeri girdi. 
Ayşe kapıyı kaparken esnedi. Perihan'ı yanaklarından öptü. 
Gene gülümsedi. Melek'in yatağına yaklaştı. "Yaramaz, amma 
bağırıyorsun!" dedi. 
Perihan: "Aaa, seni, uyandırdı mı?" dedi. 
Ayşe: "Yok canım, zaten erken kalkmak istiyordum!" dedi. 
Pencereye yanaştı. Gerindi. "Oooh ne güzel gün!" dedi. Dönüp 
yeniden küçük kızın yatağına sokuldu. Yatağın kenarındaki 
küçük çıngırağı alıp Melek'in yüzüne yaklaştırıp sallamaya 
başladı. Üzerinde mavi, ipekli bir gecelik vardı. 
358