lıyım. Kırk iki sene önce bir dükkânım vardı orada. Daha
yeni usta olmuştum. Bir gün dükkândan içeri senin gibi birbeyefendi girdi. ‘Kunduraları kaçtan yapıyorsun?’ diye sor-du. Yüzüne baktım: ‘İyi kundura mı, kötü kundura mı ola-cak?’ Şaşırdı. Anlattım: ‘İyi kunduranın çifti iki lira, kötükunduranın dört lira.’ Anlamadı. Gene anlattım: ‘İyi kun-durayı iki liradan yaparsam kazanırım. Fakat sen ucuz gö-rür yaptırmazsın. Onun için, dört lira derim. Kunduradananlamadığın yüzünden belli. Senin için iyi deri kullanırsamyazık.’ Güldü, iki çift kundura ısmarladı gitti. Zamanla ah-bap olduk. Birgün bana: ‘Mustafa, oğlum,’ dedi. ‘Sen bukunduracılıkla zengin olamazsın. Benim gibi müteahhit ol-malısın.’ Nasıl iş bu?’ ‘Kolay . İşi alacaksın, başkasına yaptı-racaksın. Para böyle kazanılır ancak.’ Uzatmayalım: kandıkadamın sözüne. Müteahhitliği, adamın cebine giren para-nın miktarıyla ölçtük. Memurlar da öyle sanır ya. Yüz binlirayı aldı, cebine attı, derler. O hırsla uzatır dururlar insa-nın işini.
“Teminat, dediler: dükkânı sattık. Cebimize de birkaç ku-
ruş koyduk. İhale kolluyoruz. Allah’ın dağında bir yerde birjandarma karakolu inşaatı düştü kısmetimize. Şarkta biryerde. Ne adam gider ne vasıta. İnşaata yakın bir kasabadaakılsız bir kamyoncu bulduk sonunda: bize malzeme taşı-yacak. Kasabayı dolaştım: sokakta dilenen, boş dolaşan nekadar deli varsa topladım. Sözün gelişi değil, gerçekten de-li. Başka kim gider dağın başına? Bir sivrisinekler var: ci-binlik deliyor. En delisini de başlarına çavuş koydum. İnşa-at yerine bıraktım onları. Deli takımı olduğundan çadır fa-lan isteyen de çıkmadı. Kasabaya döndüm. İçim rahat. Birkahveye oturdum. Daha ısmarladığım kahve gelmeden birde ne göreyim, tuttuğum kamyonun şoförü geliyor kan teriçinde. Önümde yıkıldı kaldı. Ne oldu? Ne var? ‘Ah bey!’dedi: ‘Beni öldürüyorlardı: zor kaçtım ellerinden. Hele o
299