rak okuyorum" diye izah etti Ella. 
David'in gözleri masadaki bir ekmek k ırıntısına takıldı. 
"Evet., şu roman..." dedi k ırıntıya kinayeyle. "Nas ıl, beğen- 
din mi bari?" 
"Evet" dedi Ella, gerginli ğini saklamaya çal ışarak. "Çok 
sevdim." 
  
308 
İşte o zaman David ithamkâr bak ışlarını karısına çevirdi. 
"Oyun oynaman ın anlamı yok Ella. İkimiz de yeti şkin insan- 
larız" dedi. "Neler olup bitti ğini biliyorum. Her şeyin fark ın- 
dayım." 
"Neden bahsediyorsun?" diye sordu Ella, ama yan ıtı duy- 
mak istedi ğinden emin de ğildi. Tedirgin olmu ştu. 
"Gizli kaçama ğından bahsediyorum" dedi David bir ç ırpı- 
da. "Aşk macerandan! O adamdan haberdar ım. Birbirinize 
yazıp durduğunuzu biliyorum. Beni aldatt ığının farkında- 
yım." 
Hayretten küçük dilini yutacak gibi oldu Ella. Mum ışığın- 
da David'in yüzü yabanc ı ve yarg ılayıcıydı. 
"Seni aldat ıyor muyum?" d İ3'e tekrar etti Ella. Fark ında ol- 
madan sesini öyle bir yükseltmi şti ki yan masadaki sar ışın çift 
kafalarını kaldırıp merakla ondan yana bakt ı. Etraftaki mü ş- 
terilerin bak ışlarını üzerinde hisseden Elle k ıpkırmızı oldu. 
Sesini alçalt ıp tekrar sordu: "Sen neden bahsediyorsun?" 
"Aptal de ğilim Ella, zaten şüpheleniyordum" dedi David. 
"Sonunda dün gece sen uyurken mesaj kutuna girdim. O 
 
adamla bütün yaz ışmalarını okudum." 
"Ne yapt ın? Ne yapt ın?" diye patlad ı Ella. Art ık yan masalar- 
da oturanlar ın hakkında ne dü şündüğü umurunda de ğildi. 
David soruyu duymazdan geldi. Ve cevaplamak yerine söy- 
leyeceklerinin a ğırlığını tartarak laf ına devam etti: "Seni 
suçlamıyorum. As ıl kabahatli benim. Seni ihmal ettim. Sen 
de haklı olarak ilgiyi, sevgiyi ba şka yerde arad ın." 
Ella başını önüne e ğdi. Tam tepeden kadehine bakt ı. Cez- 
bediciydi şarabın rengi, koyu bir yakut misali. Bir an şarabın 
yüzeyinde yanardöner par ıltılar seçer gibi oldu, ışıktan bir 
patikayı andırıyordu. Belki de gerçekten bir yol vard ı bura- 
dan öteye uzanan. Tek istedi ği o yolu bulup kaçmakt ı. 
David de susuyordu şimdi. Aralar ında görünmez bir duvar 
yükselmi şti. Bir müddet suskun, hiçbir şey yemeden öylece 
  
309 
oturdular. En sonunda David, "seni affetmeye haz ırım Ella" 
dedi. "Tabii senden de beni affetmeni isteyece ğim. Her şeyi 
geride b ırakıp tertemiz bir ba şlangıç yapalım. Geçmi şi geç- 
mişte bırakalım." 
Ella’nın dilinin ucuna o kadar çok şey geldi ki o anda. Ko- 
casını yerden yere vurmak, ona senelerdir kendisini aldatt ı- 
ğını hatırlatmak, Azizle aralar ındaki masum yaz ışmayla 
David'in yedi ği haltlar ın aynı kefeye konamayaca ğını belirt- 
mek; bağırmak, ça ğırmak, laf ı gediğine koymak istedi. Ama 
bunların hiçbirini yapmad ı. Aklından geçen fikirlerden en 
basitini seçti: "Ya senin maceralar ın ne olacak? Onlar ı da ma- 
ziye gömecek misin?" 
Tam o anda elinde sipari şler, yüzünde kondurulmu ş bir 
gülücükle garson k ız belirdi. Ella da David de geri çekilip, ay- 
nı ifadesiz bak ışlarla seyrettiler garsonun tabaklar ı masaya 
bırakışım. Tekrar yaln ız kaldıklarında, David k ınayan gözle- 
rini duman ı tüten yemeklerin üzerinden kar ısına dikti. "De-