COŞKUN: Elveda Cemile. Sana iyi bakamadım, beni affet, 
kendine iyi bak. 
(Saadet Nine girer. Elinde mantosu vardır; mantoyu koltuğa 
koyar. Bohçasını kapamaya başlar, bir yandan kendi kendi­
ne konuşur. Coşkun da heyecanla Emel'e bir şeyler anlatır.) 
SAADET NINE: Bu hayata artık tahammül edemiyorum Ce­
mil Paşacıgım. Bu evde bana bir sıgıntı muamelesi yapı­
yorlar paşam. Hiç bir şeyler vermiyorlar bana, hiç bir şey. 
Bir hapishanede yaşıyorum. Bir hapishanede yaşıyorum 
muhterem paşam. (Sesi titrer.) Bana hayat hakkı tanımı­
yorlar. 
(Mantosunu giyer.) Ama onlara gösterecegiz, degil mi pa-
şam? (Bohçasını alır, sokak kapısından çıkar.) 
(Coşkun, Emel'i öper; Emel, Coşkun' un saçlannı okşar). 
EMEL: Göreceksin, daha neler olacak. 
(Sahnenin bu bölümü karanr. 
Ümit girer. Başında kalpak, yüzü boyalı, yeşil bir ceket giy­
miş, belinde kayış. Çoraplannın içine pantolonunun paçala­
nnı sokmuştur.) 
ÜM1T: Saadet Hanım! Ben geldim, Cemil Paşa geldi, büyük 
kurtarıcın geldi. (Bakınır .) Saadet Hanım, nerdesin? Al­
lah allah, bu moruk da nereye gitti? (lçeri girer, sesi du­
yulur.) Saadet Hanım, hangi cehenneme gittin? Bak, cep­
heden seni görmek için geldim. (Salona girer.) Saadet Ni­
ne, nereye gittin? (Çevresine bakar ve telaş la sokak kapı­
sından çıkar.) 
(Sahne karanr. 
Sahnenin boş bölümü aydınlanır. Bir masa. Bir iki sandalye. 
Bir komser, Ümit ve Saadet Nine.) 
75