"Şimdi sana yirmi yıl önce ne düş ündüğünü söyleyeceğ im." 
"Fazıl'la yaptığ ın gibi mi?" 
"Onunla aynı anda aynı ş eyi düşünürüz. Seninle ise aramızda zaman var. Lütfen 
dinle şimdi: Bir kış  günü, lisedeydin, kar yağ ıyordu ve düş ünceler içindeydin. 
İçinde Allah'ın sesini duyuyordun, ama unutmaya çalış ıyordun O'nu. Her ş eyin bir 
bütün olduğ unu hissediyor, ama onu sana hissettirene gözlerini kaparsan daha 
mutsuz ve daha zeki olacağ ını düşünüyordun. Haklıydın. Çünkü ancak zeki ve 
mutsuzların iyi ş iir yazabileceğ ini biliyordun, iyi ş iir yazabilmek için 
inançsızlığ ın acılarım kahramanca göze almış tın. İçindeki o sesi kaybedince 
bütün âlemde yapayalnız kalabileceğ in henüz aklına gelmiyordu." 
"Peki, haklısın, böyle düş ünüyordum," dedi Ka. "Ş imdi sen de mi öyle 
düşünüyorsun?" 
"Hemen bunu soracağ ını biliyordum," dedi Necip telaşla. "Sen de Allah'a inanmak 
istemiyor musun? İ stiyorsun değ il mi?" Ka'yı ürperten soğ uk elini alnından çekti 
birden. "Sana bu konuda çok 
137 ¦ Millet Tiyatrosu'nda ¦ 
¦ Millet Tiyatrosu nda ¦ 
şey söyleyebilirim. İ çimde 'Allah'a inanma' diyen bir ses de duyuyorum. Çünkü 
bir şeyin varlığ ına bu kadar aş kla inanmak ancak onun yokluğ u konusunda bir 
şüphe, bir merak duymakla olur anlıyor musun? Güzel Allah'ımın varlığına inançla 
hayatta kalabildiğ imi anladığ ım zamanlar -tıpkı çocuklu ğumda annem babam ölseydi 
ne olurdu diye düş ündüğüm gibi- bazan acaba Allah olmasaydı ne olurdu diye 
düşünüyorum. O zaman gözümün önünde bir ş ey canlanıyor: Bir manzara. Bu 
manzaranın Allah sevgisinden kuvvet aldığ ını bildiğ im için korkmuyor, onu 
merakla seyrediyorum." "Anlat bana o manzarayı." 
"Şiirine mi koyacaksın? Ş iirinde benim adımı vermene de gerek yok. Karş ılığında 
tek bir ş ey istiyorum senden." 
"Evet!" 
"Son altı ayda Kadife'ye üç tane mektup yazdım. Hiçbirini pos-talayamadım. Utandığım için değ il; postanedekiler açıp okuyacakları için. Kars'ın yarısı 
sivil polistir çünkü. Buradaki kalabalığ ın yarısı da öyledir. Hepsi bizi 
izliyorlardır. Dahası bizimkiler de bizi izliyorlardır." "Bizimkiler kim?" "Kars'ın bütün genç İ slamcıları. Seninle ne konuş acağımı çok merak ediyorlar. 
Buraya olay çıkarmaya geldiler. Çünkü bu gecenin laiklerin ve askerlerin bir gövde gösterisine dönüş eceğini biliyorlar. O malum Çarş af adlı eski oyunu 
oynayacaklar, türbancı kızları aş ağılayacaklarmış . Ben aslında siyasetten nefret 
ediyorum, ama arkadaş larım isyanda haklı. Onlar kadar ateş li olamadığ ım için 
şüpheleniyorlar benden. Mektupları sana veremem. Yani, bu ara, herkes bakarken. 
Onları Kadife'ye vermeni istiyorum." "Şimdi kimse bakmıyor. Hemen ver bana, sonra manzarayı anlat." 
"Mektuplar burada, ama üzerimde değ il. Kapıdaki aramadan korktum. Arkadaş larım 
da üzerimi arayabilir. Tam yirmi dakika sonra sahnenin kenarındaki kapıdan girilen koridorun ucundaki helada gene buluş alım." 
"Manzarayı o zaman mı anlatacaksın?" "Onlardan biri buraya geliyor," dedi Necip. Gözünü kaçırdı. "Tanıyorum onu. Hiç 
bakma o yana, fazla samimileş meden normal konuş uyormuş gibi yap." 
138 
"Peki." "Bütün Kars senin buraya neden geldiğ ini çok merak ediyor. Buraya gizli bir 
görevle devletimiz tarafından, hatta Batılı güçler tarafından gönderildi ğini 
düşünüyorlar. Arkadaş larım beni buraya sana bunları sorayım diye yolladı. Doğ ru 
mu söylentiler?" "Değil." 
"Ne diyeyim onlara? Ne için geldin buraya?" "Bilmiyorum." 
"Biliyorsun, ama utançtan gene söyleyemiyorsun." Bir sessizlik oldu. "Buraya 
mutsuz olduğ un için geldin," dedi Necip. 
"Nereden anlıyorsun bunu?"