38 
Sefer bu beladan yakasım kolay kurtarmıştı. Eşeklik etmişti. Hem de eşekliğin 
büyüğünü etmişti. Taşbaşın önüne geçilmezdi. Fıkara Taşbaş kendisi de köylü­
ye yalvarmış, ben hayvanatı ehliye ve hayvanatı vahşiyeyle, ayılada kurtlada ci­
ma ederim, benim yakarnı bırakın, benden ermiş olmaz, demiş, kendini elinden 
geldiğinc e, dilinin döndüğünce aşağılamış ama bu köylü bana mısın dememiş, 
fıkaranın yakasım bırakmamıştı. Bu da Taşbaşın planı ya ... Kendisini aşağılararak 
ağıra satmak istiyor ya ... Demek istiyor ki, ben böyle külli münayip bir adam ol­
sam bile ermişlik tahtına çıkar otururum. Yerini sağlamlaştınyor ya ... 
Ama yazık değil miydi köylüye? Adil hazır alacağından vazgeçmişti. Üstelik 
de borç veriyordu. Gidip bozmanın bir alemi var mıydı? Köylü de bunu bir daha 
unutur muydu? Nefsine, hırsına kapılıp çok kötü bir iş yapmıştı. Kötü, kötü ... 
Ya Adilin karşısındaki hali? Göt öpmekle dudak kirlenmezdi ama ... Gene de 
münasipsiz bir işti. 
"Ayaklarına, tımaklarına kurban olam Adil Efendi. Oğlunu öldürdüm, yüce­
lerden yüce ocağına düştüm Adil Efendi. Beni öldür Adil Efendi. Seni o kadar 
severim ki, beni öldürsen bile, sevgiden kanım senden yöne akar, Adil Efendi. 
Bizim köyün borcunu bağışlama. Bu yıl bir daha borç verme. Hem de gel, kanla­
rının donlarına kadar soy köyü. Kulun kurbanın olam Adil Efendi." 
Adil Efendi bu teklifi duyunca derecesiz şaşırmış, sebebini sormuştu: 
"Sebebini de sorarsan, sana değil, hiç kimseciklere söyleyemem. Bu isteğimi 
yerine getirmezsen beni de işte şuracıkta öldür. Bu isteğimi yerine getirmezsen, 
ben de başımı bu eşiğe koyar, alaca kanımı senin eviyin içine akıtınm. Sebebini 
de sorarsa n, sana değil, hiç kimseciklere söyleyemem." 
Bir gün akşama kadar Adile yalvarmı ş, ayaklarını öpmüş, önünde gözyaşı 
dökmüş, Adili sözünden caydıramamı ştı. 
"Ben," diyordu Adil, "tükürdüğümü yalamam. Ancak ve ancak yalatınm." 
Adilin konuşmalanndan büyük bir korkusu olduğunu anlamıştı. Adil köylü­
den korkuyo rdu. Hem de az buz korku değil. Dışarıya, çarşıya çıkamayacak ka­
dar korkmuştu. 
Bu adam, bunca yılın kurt Adili öyle durup dururken bu mazlum, bu ağzı 
var dili yok köylüden korkmazdı. Bunda bir iş vardı. Sözünden dönmeyişi insan­
lığından değil, bu sonsuz korkusundandı. Onu bu korkudan kurtarmak gerekti. 
Adil bu korkudan kurtulursa, her isteğini yerine getirirdi. Sefer de bütün gayreti­
ni bu korkuyu gidermeye harcadı. Bu işi de yoluyla yordamıyla yapmalıydı. Adil