39  
39. Benim Ad ım Ester 
 
 
 
Hep birlikte a ğlamak ne de güzeldir! Zavall ı Şeküreciğimin babas ının cenazesi s ıras ında, h ısım, akraba, e ş, dost, 
bütün kad ınlar evde toplanm ış ağlarken ben de uzun uzun dövünüp gözya şı döktüm. Bazen yan ımdaki güzel k ıza 
iyice yaslan ıp onunla tatl ı tatl ı sallanarak a ğlıyor, bazen de bamba şka bir makamda kendi zavall ı hayat ım ve 
dertlerime içlenerek gözya şı döküyordum. Her hafta bir kere böyle a ğlasam ekme ğimi kazanmak için bütün gün 
sokaklarda yürüdü ğümü, şişmanl ığım ve Yahudili ğim için aşağılanmalar ımı unuturum da her zamankinden daha 
da çenebaz bir Ester olurum. 
Törenleri, kalabal ık içinde bir kara koyun oldu ğumu unuttu ğum kadar, doya doya t ıkındığım için de 
severim. Bayram törenlerinde baklava, nane macunu, ba dem ezmeli ekmek ve pestillere; sünnet törenlerinde etli 
pilavla fincan böreklerine; Padi şah' ın At Meydan ı'nda yapt ığı törenlerde vi şne suyu içmeye; dü ğünlerde her şeyi 
yemeye; cenazelerden sonra da konu kom şunun yollad ığı susaml ı, ball ı, miskli helvalardan at ıştırmaya bay ılırım. 
Sessizce sofaya ç ıktım, ayakkab ılar ımı giydim, a şağıya indim. Mutfa ğa dönmeden önce, ah ırın yan ındaki 
odan ın yar ı aç ık kap ısından bir tuhaf ses gelince, bir anda iki ad ım at ıp içeri bakt ım ve Şevketle Orhan' ın, 
yukar ıda ağlayan kar ılardan birinin o ğlunu iplerle ba ğlad ıklar ını, rahmetlinin eski f ırçalar ıyla oğlan ın yüzüne 
boyalar sürdüklerini gördüm. "Kaçmaya kalkar san böyle vururuz," diyerek bir tokat att ı Şevket oğlana. 
"Yavrum, tatl ı tatl ı oynay ın, incitmeyin birbirinizi olmaz m ı?" dedim en kadifecik ve en yalanc ı sesimle. 
"Sen kar ışma!" diye ba ğırdı Şevket. 
Hırpalad ıklar ı oğlan ın sar ı saçl ı, küçük, ürkek k ızkardeşini de gördüm yanlar ında ve nedense kendimi 
onunla bir tuttum. Unut her şeyi Ester! 
Mutfakta Hayriye şüpheyle süzdü beni. 
"İki gözüm iki çe şme ağlamaktan kurudum, Hayriye," dedim "Bana bir su ver Allah için." 
Sessizce verdi. İçmeden önce a ğlamaktan şişmiş gözlerinin içine bakt ım. 
"Zavall ı Enişte Efendi, Şeküre'nin nikâh ından önce zaten ölmü ştü, diyorlar," dedim. "Elâlemin a ğzı torba 
değil ki büzesin. Hatta eceliyle ölmedi ğini de söylüyorlar." 
Bir an belirgin bir şekilde ayaklar ının ucuna bakt ı. Sonra ba şını kald ırdı ve bana bakmadan: "Allah kuru 
iftiradan saklas ın," dedi. 
Birinci hareket "bu dedi ğin doğru," anlam ına geliyor, sözlerinin makam ı da mecburiyetten söylendi ğini 
sezdiriyordu. 
"Ne oluyor?" diye sordum birden bir s ırdaş gibi f ısıldayarak. 
Ama karars ız Hayriye, Eni şte Efendi'nin vefat ından sonra Şeküre'ye kar şı herhangi bir üstünlük elde etme 
umudunun hiç kalmad ığını elbette görmü ştü. Az önce yukar ıda en içten a ğlayan da oydu. 
"Ben ne olaca ğım şimdi?" dedi. 
"Şeküre seni çok seviyor," dedim bir haber verme al ışkanl ığıyla. Pekmez küpüyle tur şu küpü aras ına s ıra 
sıra dizilmi ş sahanlar ın kapaklar ını kald ırarak, arada bir parma ğımla birinin kenar ından bir parça al ıp tadarak, 
kimisine de yaln ızca burnumu yakla ştırıp koklayarak tek tek hangi helva taba ğını kimin yollad ığını sordum. 
"Kayserili Kas ım Efendi'ninki, nakka şlar bölüğünden iki sokak ötede oturan kalfan ınki, anahtarc ı Solak 
Hamdi'lerinki, Edirneli gelinin sahan ı," diye tek tek say ıyordu ki Hayriye, Şeküre sözünü kesti onun. 
"Rahmetli Zarif Efendi'nin kar ısı Kalbiye ne ba şsağlığına geldi, ne haber yollad ı, ne de helva!"