memleket. 
Müberran ım, Nermin'in salona girdi ğini görünce, ipeklilerini h ışırdatarak 
söylenmeye ba şladı. Her zaman oldu ğu gibi, sözlerini birinin yüzüne bakarak 
söylemiyor, ortaya söylüyordu. 
Hüsrev Bey, gazetesinden ba şını kaldırıp gollüklerinin üstünden bakt ı 
Nermin'e. 
Nermin, dedesinin de biraz gergin oldu ğunu hissetti. Hüsrev Bey hiçbir şey 
söylememi şti, yüzünde bir ifade de dola şmamıştı ama Nermin gene de 
hissetmi şti onun gergin oldu ğunu. 
Teyzesine hiç bakmadan, dedesinin kar şısına oturdu. 
—  Özür dilerim dede, dün bir arkada şımdaydım, çocuğu hastaland ı. Kocası 
da yoktu, onu yaln ız bırakamadım. 
Müberran ım'ın koridordan sesi geliyordu: 
— Cehennemde yanacaklar, cehennemde yanacaklar. Alevler yakacak, etlerini 
lime lime edecek. Evimde günah kokuyor, Allah ım al can ımı da ben bunlar ı 
görmeyeyim Yarabbi. 
Dedesi, gazeteyi kuca ğına bıraktı. 
—  Keşke bir telefon etseydin... Biraz durduktan sonra ekledi: 
201 
— Merak ettim. 
—  Özür dilerim... Teyzem çok sinirli. 
—  Son zamanlarda gittikçe daha sinirli oluyor... Hep sinirliydi, lakin son 
günlerde daha da öfkeli oldu, galiba sana öfkeleniyor. 
—  Ben ona ne yap ıyorum? Hüsrev Bey gülümsedi. 
—  Kadınlar yaln ızca kendilerine yap ılanlara de ğil yapılmayanlara da 
sinirlenirler k ızım... Neyse, ona ald ırma ama beni biraz endi şelendiriyor 
hali... Geçen gün verandaya mahallenin çocuklar ını toplamıştı, her zaman 
çağırır onları bilirsin, ben de nas ıl olduysa birden girdim, tuhaf şeyler 
anlatıyordu, hemen ç ıktım amma... Bilmiyorum, bana hali bir garip 
geliyor... Hep garipti de, son zamanlarda tam tarif edemiyorum, lakin bir 
tuhaflık hissediyorum hallerinde, senle ilgili de ğil yalnızca, yaşlılıktan 
mıdır nedir bilmem... Ya şlanmak insan ı şaşırtıyor belki de... Bütün 
hayatm-ca rakamlar ı yazıyorsun yaz ıyorsun, sonra ya şlanıyorsun, bir çizgi 
çizip yazd ıklarını topluyorsun, bir de bak ıyorsun, sonuç yanl ış, bütün 
hayatınca yanl ış rakamlar yazm ışsın. Düzeltemiyorsun da... 
Nermin şaşırdı. 
—  Siz de mi böyle hissediyorsunuz? 
Hüsrev Bey, böyle hissetmekten utand ı ama yalan da söyleyemedi. 
—  Herkes böyle hisseder k ızım, yaşlılık bu demek zaten, bütün hayat ın 
yanlış rakamlar oldu ğunu görmek demek, belki de rakamlar yanl ış değil ama, 
yaşlanmak onlar ın yanlış olduğuna inanmak demek oluyor i şte... Asl ında 
belki rakamlar yanl ış değildir de, onlar ı toplayıp bir sonuç ç ıkarmak 
zorunda kalmak yanl ış belki... Neticei kelam, ya şlılık yanlış işte, 
202 
rakamlar ı doğru yazsan da, ya şlanınca onlar yanl ış çıkıyor... Ya şlandın mı 
her şey yanlış... Teyzeninkiler ise, ya şlanmasa da yanl ış ya, o ayr ı 
mesele... Sen biraz alâkadar ol Müberran ım'la, belki bir doktora göstermek 
de icap edebilir... Ben art ık bu işleri halledebilecek ya şta değilim, 
kimseyi tan ımam, benim tan ıdıklarım çoktan gittiler... Ben de a ğır ağır 
yolculuğa hazırlanıyorum. 
Nermin, yorgun bir gecenin getirdi ği sinir bo-zuklu ğuyla telâ şlandı. 
—  Lütfen böyle söylemeyin. Sonra da a ğlamaya ba şladı.