ciltlettirilip, çe şit çeşit murakka ciltlerine da ğıldılar. Hasan İstanbul'dan kaç ıp kayboldu, bir daha da haberi 
alınamad ı. Ama Şevket ile Orhan, babam ın katilini öldürenin Kara de ğil, bu amcalar ı olduğunu hiç unutmad ılar. 
Kör olduktan iki y ıl sonra ölen Üstat Osman' ın yerine Leylek ba şnakkaş oldu. Rahmetli babac ığımın da 
yeteneğine çok hayran oldu ğu Kelebek, hayat ının geri kalan k ısm ını hal ı, kumaş ve çad ır için nak ış çizmeye 
verdi. Nakka şhanenin genç kalfalar ı da ayn ı yolu izlediler. Kimse resmi b ırakmak büyük bir kay ıpm ış gibi 
davranmad ı. Belki kimse, kendi yüzünün resmini hakk ıyla görmedi ği için. 
Ben bütün ömrüm boyunca iki resmin yap ılmas ını gizliden gizliye çok istedim, bunu kimseye açamad ım. 
 
1. Kendi resmim yap ılsın isterdim. Ama ne kadar gayret  etseler de bunu yapamayacaklar ını 
biliyordum, çünkü benim güzelli ğimi olduğu gibi görebilseler bile, Padi şah' ın nakkaşlar ının hiçbiri, 
gözlerini ve dudaklar ını Çinliler gibi çizmedikçe, bir kad ının yüzünün güzel oldu ğuna ne yaz ık ki 
inanamazlard ı. Heratl ı eski ustalar ın yapacağı gibi, bir Çinli güzel gibi resmetselerdi beni, belki görüp 
tan ıyanlar o Çinli güzelin arkas ında yatan benim yüzümü ç ıkartabilirlerdi. Ama bizlerden sonrakiler, 
gözlerimin asl ında çekik olmad ığımı anlasalar bile, yüzümün neye benzedi ğini ç ıkaramazlard ı hiç. Bugün, 
oğullar ımın tesellisiyle geçirdi ğim yaşlılığımda yüzümün gençken yap ılmış bir resmi olsayd ı ne mutlu 
olurdum! 
2. Ranl ı şair Sar ı Naz ım'ın bir mesnevisinde merak etti ği şey: Mutlulu ğun resmi yap ılsın isterdim. 
Bunun nas ıl yap ılacağını çok iyi biliyorum. Bir anne resmi yap ılsın isterdim, iki çocu ğu olsun; kuca ğında 
gülümseyerek tutup emzirdi ği küçüğü, o annenin iri gö ğsünün ucunu mutlulukla gülümseyerek emerken, 
hafifçe k ıskanan büyük karde şle annenin gözleri bulu şsun isterdim. Hem bu resimdeki anne ben olay ım, 
hem de bu resim gökteki ku şu hem uçar gibi, hem de gökte mutlulukla sonsuza kadar as ılı kal ır gibi 
gösterip, zaman ı durduran Heratl ı eski üstatlar ın usulüyle yap ılsın isterdim. Biliyorum, kolay de ğil. 
 
Her şeye bir ak ıl yetiştirmeye çal ışacak kadar ak ılsız oğlum Orhan, zaman ı durduracak Heratl ı üstatlar ın 
beni ben gibi asla çizemeyeceklerini hat ırlat ıp, oğlunu kucaklayan güzel anne re simlerini durmadan çizen Frenk 
üstatlar ının ise zaman ı hiç durduramayacaklar ını anlat ıp, benim mutluluk resmimin zaten hiçbir zaman 
yap ılamayaca ğını bana y ıllarca söylemi ştir. 
Belki hakl ıdır. İnsan asl ında, mutluluk resmindeki gülümsemeyi de ğil, hayattaki mutlulu ğu arar. Nakka şlar 
bilir bunu, ama resmedemedikleri de budur. Bu yüzden hayattaki mutlulu ğun yerine, görmenin mutlulu ğunu 
koyarlar. 
Resmedilemeyecek bu hikâyeyi, belk i yazar diye, bu yüzden anlatt ım oğlum Orhan'a. Hasan' ın ve Kara'n ın 
bana yollad ığı mektuplar ı, zavall ı Zarif Efendi'nin üzerinden ç ıkan mürekkebi da ğılmış at resimlerini 
çekinmeden verdim. Her zaman asabi, huysuz ve mutsuzdur ve sevmediklerine haks ızlık etmekten hiç korkmaz. 
Bu yüzden Kara'y ı olduğundan şaşkın, hayatlar ımızı olduğundan zor, Şevket'i kötü ve beni oldu ğumdan güzel ve 
edepsiz anlatm ışsa sak ın inanmay ın Orhan'a. Çünkü hikâyesi güzel olsun da inanal ım diye k ıvırmayacağı yalan 
yoktur. 
  
1990-92, 1994-98