9
Süleyman Kargı’nın evinden çıkarken T urgut’un başı ağrı-
yordu. Hava kararmıştı. Ilık bir akşamdı. Kaldırımın orta-sında durdu; bir sigara yaktı. İnsanlar, Selim Işık’ın başınagelenlerden habersiz, aceleyle birtakım yerlere gidiyorlardı:birtakım insanlar, birtakım yerlere. Bir adam yaklaştı: “Ate-şinizi müsaade eder misiniz?” Etmem. Siz, Selim’den bah-setmeme müsaade eder misiniz? Etmezsiniz. Gördünüzmü? Adam, kamburunu çıkararak eğildi, sigarasını yaktı;sağol anlamına elini başına götürdü, uzaklaştı. Hemen kaç-tınız, değil mi? Kaçın bakalım. Sigara yakma hukuku. İnsankaldırımın ortasında kararsız durursa, ya ateş isterler ya daadres sorarlar. Başka bir şey sormazlar. Sigarayı attı. Yardımıkesiyorum. Adımlarını hızlandırdı. Beni de bir yere sıkıştı-rıverseydi şarkıların içinde. Saçmalama! Turgut’u çok sever-dim. Benim olsaydı derdim! Senin kaderin, ortaokul man-zumelerinde kalmak. Küçüktüm ufacıktım, gerçeklere acık-tım. Efendim? Gerçekler mideme oturdu. Şarkıları bizimevde yazsaydın. Anlamadım! Bir sigara daha yaktı. Nereye
245