jiyi. Hayır, kurdu. İnsanlar, daha önce psikolojiyi bilmiyor-
lardı. Wundt da bir gün yolda giderken... Her şeyi basite in-dirgemekle, aslında işin kolayına kaçıyoruz Kenan. Mesele-lerden kaçıyoruz. İkinci sınıf pastanelerde başını ellerininarasına almakla, burnunu karıştıran garsona kızmakla hiç-bir meselenin üstesinden gelemezsin. Ağır kayıplara uğru-yoruz Kenan. En yakın arkadaşlarımızdan olduk: açıklaya-mıyoruz. Oblomov gibi geviş getiriyoruz hayallerle. Felsefe-ci arkadaşı da istemiyorum. Bon pour l’Orient bir diplomaalıp gelmiştir. Fransızca da bilmez. İmtihana başkası girmiş,diyorlar onun yerine. Hayır, demiyorlar. Ne olur T urgutçu-ğum Özben bırak artık bunları. Sen adam olmayacak mı-sın? Olacağım: birden gerçeği bütün çıplaklığıyla görece-ğim. Matematik imtihanından önce de böyle olmuştum.Asistan soruları yazdırdı. Hiçbirini bilmiyormuşum gibigeldi bana. Sanki önceden hiç duymamışım. Kâğıda öylebakıyorum. Nereden başlayacağımı bilmiyorum: tereddüt-ler içindeyim. Kimse de yardım etmiyor. Asistan başıma di-kildi. Benden iki satır fazla bilmenin gururu içinde. OysaGauss’un yanında benim gibi o da bir hiç. Farkında değil.“Ne yapıyorsun?” dedi. “Düşünüyorum,” dedim. “Düşün-mekte geç kaldın,” dedi. “Daha önce düşünecektin.” Soru-lara bakıyorum: başım ağrıdan çatlıyor. Bugünkü gibi. Bir-den gördüm. Gerçekten gördüm. Gauss’un sezişinin yanın-da milyonda bir. Ama gene de seziş. Matematiksel seziş.Tatlı bir duygudur: harfler, sayılar, direnmeyi bırakır. Elininaltında onları istediğin yöne çevirirsin: direksiyon kursun-daki gibi. İsteyiniz, verilecek, demiş. Kimleri kastediyoracaba? T utunamayanları mı? T utunamayanlar sözüyle tamne demek istedi? Her şeyi söylemekten gene korktu galiba.Alay olsun diye yazdı. Alay da bir yerde bitiyor. Nerede bi-tiyor? Kim bilebilir? Sezilebilir belki. Sezgi mi? Kalçalarınıhafifçe kaldırarak oturduğu yere yapışan pantalonunu san-
318