KADERİN CİLVESİ 315 
arkasından iki deliği var. Bilinen bu iki delikten çıkardıkların­
dan başka bize ne getirebilir? 
— Yavrucak dünyaya zina çocuğu olarak geldi. Ama bu­
güne bugün İzzet Dinarı Efendinin torunu değil mi? 
— öyle ama bu aramızda bir sır. 
— Çocuğun nafakasını kestiler. Biz bu sırrı ölünceye ka­
dar muhafaza etmek zorunda mıyız? 
— Hoş söylüyorsun kaynanam ama bu zor bir davadır. 
— A hiç de zor değil. Ayıp da değil. Bunun içinde ne pe­
zevenklik var ne deyyustuk. Bu gayet sevaplı bir iş. Bu kadar 
zengin bir dedesi varken o soylu çocuğa açlıktan öldürmek bir 
haksızlık değil midir? 
Kocakarı pek de haksız söylemiyordu. Derin bir düşünce 
ile koşlaırım çatıldı. Bir süre sustuktan sonra sordum: 
— Peki ne yapalım? 
— Hah şöyle yola gel. Şimdi beraber düşünelim. 
— Şu kadar süreden beridir torununun bizde bulunduğuna 
ve sonra da nafakası kesilmiş olduğuna dair bir mektuo yazıp 
Dinarì Efendiye gönderelim. 
Kaynanam bir türlü erimek bilmeyen şişman karnını tit­
retip kollarıyle çırpınarak: 
— Olmaz, öyle şey olmaz. Şemi gibi işinin cellâdı bir he­
rifle bu kadar zaman bir arada bulundun da hâlâ zihnin açıl­
madı. Şimdi böyle bir mektup gönderirsek iftiracı diye er geç 
bizi mahkeme huzuruna çıkarırlar. 
— Ey ne yapalım? 
— Çocuğu kucağımıza alırız. Dinarı izzet,Efendinin kona­
ğına dayanırız. Önemli ve gizli bir meseleden dolayı Efendi Haz­
retlerini görmek istediğimizi söyleriz. 
Bu müracaat ha yazılı olmuş ha sözlü. Hepsi aynı ka­
pıya çıkar. Netice, Efendiye bir torun takdim etmek değü mi? 
Düşünsene, bunun ikisi de bir yola çıkmıyor mu? 
— Hayır. Yazı ile başka, ağızla başka. 
— Bu "başkalık nerede? Anlat bakayım. 
— Yazı ile olursa Dinarì Efendinin eline bir senet vermiş 
oluruz. Lakırdı ile olursa sıkıştığımız zaman sözlerimizin birta­
kımını inkâr edebiliriz. :