bu binada yaşayanlar, yalnızlığa terk edilmiş insan­
lardı. Akıl hastalarının artıklarıyla karınlarını doyu­
rur, kendi aralarında yaşar, diğer hastaların yanına 
gidemezler di. Hastalıkları, hastaneye başvur dukla­
rında fiziksel görünümlerine uzaktan bakılarak teş­
his edilir, hemen tecride alınarak yirmi sekiz numa­
ralı pavyona gönderilirlerdi. Başvuranlar burayı 
adeta bir sığınma evi olarak kabul eder, memleket­
lerine geri dönmek istemezlerdi. Köylerde kasaba­
larda adı cüzamlıya çıkandan herkes kaçardı çünkü. 
Cüzamlı kızlar kocaya varamaz, erkeklerine kimse 
ne kız ne de iş verirdi. Askere alınmazlar, insan ara­
sına karışamazlardı. Sokakta oynayan çocuklar cü­
zamlıları taşlardı. Büyükler onları görünce yol de­
ğiştirirler di. 
Bu açıklamala rı dinlerken, yüreğim parçalanı­
yordu. 
"Arkadaşlar, tel örgülerin ardındaki pavyona gi­
derken yanınıza yaklaşanlar olursa sakın onlara el­
lerinizi değdirmeyin, hep uzak durun," diye tem­
bih etti rehberimiz. 
Bahçe duvarının dibine yakın bir küçük tepenin 
önünde durduk. Önümüzdeki çukur alanda boya­
ları dökülmüş, tahtaları kararmış üç bakımsız bara­
ka vardı. Rehber seslendi. Paçavralar içindeki has­
talar barakalardan birer ikişer dışarı çıktılar. Gözle­
ri görmeye nler diğerleri nin omuzlarına tutunarak, 
sakatlar değneklerine dayanarak titrek bacaklarının 
üzerinde yavaş yavaş bulunduğu muz yere yaklaştı-
1ı3