maver kaynıyordu. Acıkmıştı. "Gelin çocuklar," dedi. "Gelin de bir 
karnımızı doyuralım." Bakır, nakışlı, çok eskilerden kalma kalaylı se­
fertasını açtı. Bir de nakışlı bir sofrayı ortaya serdi Mestan. Yufkaları 
birer ikişer herkesin önüne pay etti. Kapaklı bir lengeri açtığ;nda için­
den kızarmış iki tavuk ve pilav çıktı. Mustafa Bey tavukları elleriyle, 
alışkın, kolaylıkla parçaladı, herkesin payını dürülü yufkasının üstüne 
koyduktan sonra yağlı parmaklarını ağzına sokup yaladı. Sefertasında 
edi bulgur pilavı vardı, kaşıklamaya başladılar. İri bir termostan soğuk 
su içiyorlardı. Salatalık kestiler, domates doğradılar. Her gün aşağı yu­
karı yemekleri böyleydi. Yemeklerini yufka ekmeğe sararak, kaşıklaya­
rak, elleriyle parçalayarak böyle yerler, sonra da yalanan bir kedi gibi 
böğürtlenlerin koygun gölgesine uzanıp parmaklarını yalar, çaylarını 
içerlerdi. , 
"Nöbet kimde?" diye sordu, yemek bittikten sonra Mustafa Bey. 
"Bende," dedi Hamdi. 
"Çayını al da sen dışarıya gitti. Bugün Derviş gelecek. Kaçırma­
yalım." 
Mestan, İbrahim İbo tüfeklerini, çay bardaklarını alıp böğürtlen­
lerin kuytuluğuna çekildiler. Mestan Mustafa Beye bakıp bakıp, alçak 
pezevenk, alçak pezevenk, diyordu. Şimdi de fıkara karıncalara dadan­
mış. Onlara rahat vermiyor. Alçak pezevenk. Ulan behey muzur adam 
ne istersin dağın küçücük, ağzı var dili yok hayvancağızl arından? Ne 
istersin behey dinsiz imansız küçücük, küçümencik şu hayvanlarda n? 
Onların günahı seni iflah eder mi? Eder mi behey dört kitapta katli 
vacip bir alçaklar alçağı. .. Allahınızı, kitabınizı severseniz bakın bakın 
hele şu eşşek kadar kocaman herife! Bebeler yapmaz yaptığını. Bakın, 
b;Uon hele şun a... Bir de Bey olacak. Bir de Derviş Beyi öldürecek! 
Sahi bugün gelecek mi Derviş? Gerçekten Yel Yeliye ne oldu, öldürül­
dü mü? Yoksa dünyanın öteki ucuna, döne döne, Hasan Hüseyio On­
başı gibi döne döne, yar döne döne, dost döne döne başını aldı da git­
ti mi, gitti mi dersiniz? Gitmiştir. Onu bildim bileli bir yerde dura­
maz, kaçar. Ölümden kaçar. Sanki o kaçınca ardından ölüm yetişeme­
yecekmiş gibi. Bildim bileli bir yerde duramaz, oradan oraya kaçar, ar­
dına da hiç bakmaz, ağzını açmış, onu kovalayan , yalım gözlü, yalım 
dilli ölüm canavarının önüne düşmüş kaçar ha kaçar. Ölüm canavarı 
onu yakaladı mı acaba, Derviş Beyin konağında? O da her şeyi, yeri-
288