şurasına gelmiş ... Bizimki geçende takılıyor­
du. Meğer adamcağız dünden hevesliymiş ... 
FATMA HANIM : (Yerinden kalkar.) Bu yaştan sonra evlenmek 
benim neyime? (Kendince şaka yapar.) Bir de 
tel-duvak takhr bari. İyice güldürelim mille­
ti. 
KOMŞU : Millete halt etmek düşer. Herkesin çilesi, 
derdi, gönlü kendine. Sen boş ver şuna bu­
na. Gemisini kurtaran kaptan, anladın mı? 
FATMA HANIM : Dur sana bir kahve yapayım. 
KOMŞU : (Güler.) Hay seni yere bakan hay! Evlenmek 
deyince ikramı dayarsın değil mi? Kızma bir 
tanem, kızma, takılıyorum valla ... (Ciddile­
şir.) Sen bak, iyi düşün. Bu ömür böyle 
geçmez. Bu Kamil Bey senden yana pek is­
tekli. Bir de katı varmı:; ker.di üstüne. Ev­
lenirsen senin üstüne yapacak. (Yeniden ta­
kılır.) Kız komşum, acaba benimkini boşayıp, 
ben mi varsam diyorum? (İkisi de gülmek için 
gülerler. Kapıya küt küt vurulur.) Aman n' ol­
muş bu sizin kapının ziline de? 
FATMA HANIM : Ziya. Rahat durmuyor ki. Geçende söküp at­
mış nasıl ettiyse ... (Sağdaki kapıdan çıkar.) 
KOMŞU : (Seslenir.) Fatma karısıysa, al içeri bir nebze 
de, sıkıştıralım bakalım; nerelerdeymiş sür­
tük? Baba evine yıkar gibi, yıktı gitti ... (Sözü­
nü bitirmeden Fatma Hanım ağlayarak gelir. 
Komşu yerinden fırlar.) Hayırdır inşallah kom­
şum? Ne var? Ne oldu allasen? 
(Fatma Hanım, iki eli yüzünde, ağlar.) 
KOMŞU : Gel, gel otur şöyle. Dur. Sus... Ağlama ... 
N'oldu komşucuğum, n'oldu? .. Kimdi ge­
len? 
FATMA HANIM : Şimdi tam oldu mu olanlar? .. Tam oldu mu? 
KOMŞU : Ay çatlayacağ ım! Söylesene deli karı! .. 
180