KEÇİ 
Memedin karısı uçsuz bucaksız bozkırın ortasında di­
kilmiş duruyordu. Eğilip toprağı eşeledi. Epeyce aradık­
tan sonra birkaç tohum buldu. Toz içinde kalmış elleri­
nin çatlaklarına toprak dolmuştu. Tohumları sildi. Sonra 
dişledi. Yüzünü acıyla buruşturdu. Sonra da tohumlar ı 
başörtüsüne düğümledi. 
Kendi kendine: "Vay," dedi, "vay garip başım. Tümü 
de çürümüş ... vay," dedi, "vay." 
Toprağı hırsla, yiyecekmiş gibi, korkuyla yeniden eşe­
lemeye başladı. Elleri tarlanın yumuşak toprağı içinde 
çırpınıp duruyor , bir tohum bulunca uzun uzun yokluyor, 
sonra elleri ayakları kesilip, toprağın üstünde kalıyordu. 
"Vay," diyordu, "vay emecikler im." 
Tarlada azıcık olsun bir yeşillik yoktu. Boydan boya 
uzanmış bir boz toprak ... Başkaca yaşama belirtisi yoktu. 
"Ölürük," dedi, "acımızdan ölürük bu yıl." 
Aradı aradı, toprakta sürüne sürüne aradı. Dizleri sıy­
rılmış, dayanılmaz bir acı veriyord u. Sonra oturup bir to­
pak oldu. Uçsuz bucaksız bozkıra bakıyordu. Boş gözler­
le önündeki ölü tarlaya bakıyordu. Deli gibi de başı dö­
nüyordu. 
Arada bir de, durup durup sayıklar gibi: "Vay," diyor­
du, "vay boşa giden emeklerim !" 
Oturduğu yerden ta ikindiye kadar kalkamadı. Bir 
hoş olmuştu. Can çekişir gibi bir hali vardı. Neden sonra 
toparlanabildi. Her bir yanı sızlıyordu. Sallana sallana