Memo şafağa karşı onları uçurumun kıyısındaki eski nö­
betçi yerinde buldu. Ahmedin büyük, geyik derisi abasına sa­
rınmışlar, bir kişi olmuşlardı. Öylesine can cana. Üstlerine yarı 
karanlık şafak ışıkları dökülüyordu. Memo yalmkılıçtı ve hır­
sından dudaklarını yemiş, bıyıklarını yolmuş, yüzü kan içinde 
kalmıştı.
Gülbaharın yüzü şafak ışığında bir çocuk mutluluğunday- 
dı. Memo bu yüzü, karşıda durup hayranlıkla seyretti. Öfkesi 
gittikçe yatıştı, uzun kılıcını gerisin geri kınına soktu, oradan 
ayrıldı. Gene atm yanma vardı. Gene öfkesi şahlandı. Atm dört 
yanını bir uğuntuda dolaştı, dolaştı, ter içinde kaldı, yeniden 
kılıcını çekti. Kılıcı elinde bir deli uğuntuda sarayın dibindeki 
uçuruma koşarak indi, geri çıktı. Bütün kapıları açıp, bütün sa­
ra ydakileri kılıçtan geçirmek... Bütün canlıları... Ayakları onu 
zindana çekti götürdü. Elinde kılıç eski nöbetçi kulübesinin ka­
pısında gene durdu. Gülbaharın yüzü şimdi daha aydınlıktı. 
Usuldan dudakları aralanmış apak, çocuk dişleri gibi dişleri 
gözüküyordu. Yanaklarındaki gamzeler daha da güzelleşmişti 
ve saçları Ahmedin yüzünü örtmüştü. Ve Memo bu yüze hay­
ran baktı kaldı. Böyle durur, Gülbaharın yüzüne bir ömür, bin 
yıl bıkmadan usanmadan bakardı. Ama sabah oluyordu. Şimdi 
uyanacaklardı. Bütün gece düşündüklerinden şimdi, Gülbaha- 
ra hayran bakarken utanmıştı. Baktıkça bakıyor, onu bir daha 
göremeyecekmiş gibi, bütün suretini bir daha çıkmamacasına 
gözbebeklerine nakşediyordu.
Memo yumuşamış, utanmış gene onlardan ayrıldı, gene 
ata gitti, gene uğundu. Sonra birkaç kere gene kulübeye geldi, 
Gülbaharın gittikçe aydınlanan, güzelleşen uykuda yüzüne 
hayran kaldı.
Gülbahar en sonunda uyandı, ala şafakta üstlerine gelen 
yalınkılıç adamı gördü, bunun Memo olduğunu, ne yapmak is­
tediğini anladı, Ahmede biraz daha sokuldu. Bu işin böyle bit­
mesi daha iyiydi. Ahmet de yalınkılıç adamı görmüş, hiçbir de­
vinmede bulunmamış, o da Gülbahara sokulmuştu. O da böy- 
lesi daha iyi, dedi. Bunun sonu yoktu zaten.