ler, tekrar sorar, tekrar bekler. 
Şayet bu kalp yaras ı imtihan ımın bir parças ıysa tek dile- 
ğim şudur: Bu kasvetengiz tünelin sonunda hasret bitsin ve 
ben Şems'e kavu şayım. Kitaplar ım, vaazlar ım, oğullarım. 
karım, bütün varl ığım yahut şanım... Her şeyi bırakmaya ha- 
zırım, yeter ki bir kez olsun nur cemaliyle ayd ınlanayım. 
Geçen gün Kerra giderek şaire dönü ştüğümü söyledi. Ne 
tuhaf! Bütün ömrüm boyunca şairlere itibar etmemi ştim. 
Ama şimdi ses ç ıkarmadım. Başka zaman olsa itiraz ederdim 
dediklerine ama art ık ne mümkün. 
Ağzımdan damla damla m ısralar s ızıyor, hem de hiç dur- 
madan, elimde olmadan; dinleyenler şair oldu ğuma kanaat 
getirebilir, evet. Kelimeler Ülkesinin Sultan ı! Ama işin aslı, 
bu şiirler bana ait de ğil. Ben sadece harfler için bir vas ıta- 
yım. Kelimeleri emredildi ği gibi yazan bir hokka, divit, ka- 
lem misali; üflenen ezgiyi çalan bir ney misali, ben de sadece 
bir arac ım. Kendi pay ıma düşeni yapıyorum. Ben kelimelerin 
efendisi de ğil, sadece gönüllü kâtibiyim. Gönlüme ne f ısılda- 
nıyorsa onu yaz ıyorum. Ama f ısıldayan ben de ğilim... 
  
Hayatımın ışığı! Çilelerimin amac ı! Gel! 
Tebriz'in harikulade güne şi! Neredesin? 
Şems 
Şam, Nisan 1247 
Buldu beni Sultan Veled. Şam'a varal ı on ay olmu ştu. Ber- 
rak, masmavi bir gök kubbenin alt ında Fransis isimli bir H ı- 
ristiyan ke şişle satranç oynuyordum. Fransis iç ahengi kolay 
kolay bozulmayan, teslimiyetle gelen huzurun ne demek ol- 
duğunu bilen, tüm canl ıları aynı nazarla gören bir adamd ı. 
Bana göre o, kendine Müslüman deyip de İslam'ın ne anlama 
geldiğini bilmeyen ve dü şünme gere ği dahi duymayan onlar- 
ca insandan daha Müslüman'd ı. 
Otuz Dördüncü Kural: Hakk'a teslimiyet ne zay ıflık 
ne edilgenlik demektir. Tam tersine, böylesi bir tesli- 
miyet son derece güçlü olmay ı gerektirir. Teslim olan 
insan çalkant ılı ve girdapl ı sularda debelenmeyi b ıra- 
kır; emin bir beldede ya şar. 
Satranç tahtas ında birkaç oyuncu kalm ıştı. Fransis'in şa- 
hını zorlamak için vezirimi oynad ım. O da cüretkâr bir ham- 
leyle kalesini öne sürdü. Öyle bir his vard ı ki içimde ben bu 
oyunu kaybedecektim. Tam zihnimden bunu geçirirken ba şı- 
mı kaldırdım ve Sultan Veled'le göz göze geldim. 
"Seni dünya gözüyle tekrar görmek ne güzel" dedim. "De- 
mek sonunda beni hakikaten aramaya karar verdin." 
Utangaç bir tebessüm belirdi yüzünde, sonra toparland ı, 
içindeki kar ışıklığın farkında olmama şaşırmıştı. Ama na- 
muslu ve sözüne güvenilir bir genç adam oldu ğundan gerçe- 
ği inkâr etmedi. 
  
358 
359 
  
"Evet, seni aramak yerine bir süre orda burda gezindim. Ba- 
bamı kandıracaktım ama pi şman oldum. Babama yalan söyle- 
yemezdim. Sonunda Şam'a geldim, aramad ık delik b ırakma- 
dım ama seni bir türlü bulamad ım. Neden benden sakland ın?" 
"Sen dürüst, yüre ği yufka ahlak ı güzel bir adams ın ve çok 
iyi bir evlats ın" dedim. "Günü gelecek babana lây ık bir yolda ş 
olacaksın." 
Sultan Veled ba şını hüzünle sallad ı. "Onun ihtiyac ı olan 
tek yolda ş sensin Şems. Benimle Konya'ya gel. Babam seni