mak onun için yeni bir yaşantıydı. Bu yaşantının büyüsüne
kapılmıştı. Onları eğlendirerek ilgilerini çekmeye çalışıyor-du. Ben mahzundum; bir kenara çekilmiş onları seyrediyor-dum. Selim’in endişeleri yavaş yavaş dağılıyordu. Benimle,romantik genç adam, diye alay ediyordu. Kulağıma eğile-rek: “İkimiz de ayrı yollardan kızların ilgisini çekmeye çalı-şıyoruz,” dedi. Böyle anlarda beni anlamaktan uzaktı.
Salih Beyin geldiğini haber verdikleri zaman, Selim’deki
güven duygusu, güneşin bir bulut arkasında kaybolması gi-bi solmuştu. Sinirli hareketlerle parmaklarını oynatıyor,durmadan alnına biriken terleri siliyordu. Salih Beyin deona cesaret verdiği söylenemezdi. Selim, önce bir kenardakalmayı tercih etmiş, fakat Salih Beyin kendisiyle ilgilenme-diğini görünce, onun dikkatini çekmek için, odada yerinibirkaç kere değiştirmişti. Salih Bey , bizimle düşündüğümüzşekilde ilgilenmedi. Mahzun duruşumuz, güldürücü rolleriçin bizi değil, kalın sesli ve kaba görünüşlü arkadaşlarıseçmesine yol açtı. Böylece başrolleri kaybetmiştik. Beni veSelim’i bu roller için fazla “düzgün” buldu Salih Bey. Nite-kim, kitaptan rollerimizi okuyunca da, bizim biraz kurukaldığımız görüldü. Ben duruma aldırmadım. Selim, büyükbir hayal kırıklığına uğramıştı. İkimize de genç âşık rolleriverilmişti. Üstelik, Zeliha da Selim’in sevgilisi olacaktı. Ya-nıma yaklaşarak: “Ben gidiyorum,” dedi: “Ne haliniz varsagörün. Bu Salih Bey dediğin adam hiçbir şeyden anlamı-yor.” Onu yatıştırmaya çalıştım. Salih Beyin bu işi hepimiz-den fazla bildiği muhakkaktı. Genç âşık rolünden daha se-vimli ne olabilirdi? Kulağına eğildim: “Kim bilir, belki ger-çekten de âşık olursun.” Bana çok kızdı. Göğsüme şiddetlibir yumruk vurdu. Zeliha’nın yanına giderek, rol dağıtımı-nın uygunsuz olduğunu, Salih Beyin de duyabileceği birsesle söyledi. Salih bey gülerek, tiyatroda küçük rol olmadı-ğını, hep birlikte çalışarak başarılı olabileceğimizi belirtti.
422