24 Aralık Cuma 
Hastalık geçmedi. Hep aynı ateş. Yatakta yatmaktan sırtım 
ağrıyor. Bütün gün yaptığım iş gazeteleri okumak, Oblomov gibi 
miskin miskin yatmak. Voltaire'i, Rousseau'yu hep aynı şeyleri, 
gazeteleri okumak. Yattığım yerden, pencerenin dar aralığından 
gözüken ağaçlara ve gökyüzüne uyuşuk uyuşuk bakmak. Bütün 
gün yaptığım bunlar... Bu hasta ve zayıf gövdemden, uyuşuk 
kararsız çürüyen ruhumdan utanıyorum... 
27 Aralık Pazartesi 
Sabah kalktım. Ateşime baktım: 38. Oysa hep, "Pazartesi sabahı 
artık yazıhaneye giderim!" diye düşünüyordum. Artık yatakta 
yatmaya dayanamam diye düşündüm ve kalktım. Sıkı sıkı gi­
yindim, yürüyüşe çıktım. Taşlık'a kadar yürüdüm. Soğuk da 
bir rüzgâr esiyordu. Pazartesi sabahının Nişantaşı'nı seyrettim. 
Bakkallar, manavlar, alışverişe çıkan hanımlar, uşaklar, çocuklar, 
ağaçlar, tek tek geçen arabalar... Taa Maçka tramvay durağına 
kadar yürüdüm. Dönüşte tramvaya bindim. Bizim köşede Sait 
Nedim Bey'in kızkardeşi Güler'i gördüm. Köpeğini gezdiriyordu. 
Onu görünce suratım, biraz, biliyorum, tuhaflaştı. Endişe, sıkıntı, 
tedirginlik gibi bir duyguya kapıldım. Böyle şeyleri hesaba 
katmam çok kötü, ama suratımda bir haftalık sakal olduğu için 
de sıkıntılıydım. Bana, "Sakal mı bırakıyorsunuz?" diye sordu. 
Allahım ne saçmalıklar. Böyle şeyler niye beni etkiliyor? Ben 
ne yapıyorum? Ne biçim kişiliğim var? Nerede eski dengem? 
29 Çarşamba 
Pazartesi akşamı ateşim arttı, kırka kadar çıktı. Gene yatağa 
yattım. Doktor İzak geldi. Kötü bir grip geçiriyormuşum. Burada 
yatakta eli kolu bağlı yatmak felâket! 
31 Cuma 
Ateşim düşmedi. Yılbaşı akşamı. Aşağıda tombala oynanıyor. 
Ne uyuyorum, ne de bir şey yapabiliyorumr Boş, bomboş, 
geçmişi ve geleceği olmayan, kişiliksiz bir eşya, bir saksı ya 
241