''Vay ocağınız bata vay, bu ne biçim bağırma! Yeri göğü bi- 
ribirine katıyorsunuz," dedi Adem.
Çimenlik düzüne yaklaştıkça sabrı tükeniyor, yüreği tatlı 
bir heyecanla çarpıyordu. Birkaç kere bu çınarı görmüş ama ad 
koymayı akıl etmemişti. Bu çınarın adını da, "Kuşluk Tarlası" 
koydu. Burada da kuş bitiyor, diyordu kendi kendine. Burası 
da Kuşluk Tarlası. Ekin gibi kuş yavrusu bitmiş, kocaman san 
ağızlı. Kuşların açılmış gülünç ağızları onu ta içten güldürüyor­
du.
Karanlık çukuru geçti. Bir kuytu gibi, kapkara yosun bağ­
lamış küçük bir göldü. Bir seferinde atın kapkara büyük hayali­
ni bu kara suda görmüştü. Su kara, at kara... Biribirlerine karı­
şıp gitmişti. Adem de suyun ortasına ortasına, ürpererek kur­
şunları sallamıştı. Öyle kalın, yan çamur bir suydu ki, kurşun­
lar bir damla su fışkırtmamışlardı dışarıya.
Karanlık çukurundan sonra birden karşısına çimenlik düzü 
çıkıverdi. Taze, yepyeni, gıcır gıcır çimenler, yeşil serilmişti. 
Hiçbir çiçek, arı, kelebek, kuş yoktu çimenliğin üstünde. Sade, 
lekesiz bir inceden yeşillik. Çok yorulmuştu, çimenliğin ucuna 
oturdu. Gün görünmüyordu ama, ışıkların çekilişinden Ana- 
varzanm ardına doğru sarktığı belli oluyordu. Çimenliğin bir 
kısmına bir ışık düşüyor, bir kısmı da gölgede kalıyordu. Göl­
geli alan uzadıkça uzuyor, genişledikçe genişliyordu. Çimenli­
ğin göğünden bir kuş bile uçmuyordu.
"Burada da yok," diye söylendi. Adem içini çekerek, "Hal­
buki ata benzer bir at bu çimenliğe gelmemeli mi? Eeeee, kuşlar 
da gelmiyor, arılar da... Hiçbir yaratık gelmiyor."
Yomuğunu alınca ayağa kalktı, çimenliği fırdolayı dolaş­
maya başladı. Çimenliğin kıyısından şıkır şıkır, dibi kumlu, ay­
dınlık bir su akıyordu. Aydınlık ayak bileklerine kadar çıkıyor­
du. Suyun içinden yürüdü. Hiçbir iz yoktu. Ne at izi, ne kuş, ne 
kaplumbağa, ne herhangi bir hayvan izi. Adem döndü, suyun 
kıyısındaki kendi izine baktı. Sonra çimenliği bir uçtan bir uca 
yürüdü geçti. Çimenliği geçerken burnuna keskin bir su püreni 
kokusu geldi, aradı bulamadı. Öteki kıyıda da oturdu biraz. 
Sonra, gün kavuşmadan Kuyruksuz ağacı tutayım, belki yağız 
at oraya gelmiştir, diye düşündü. Kuyruksuzun altmdan güzel,
290