Adem başım yeniden yere eğdi:
"Bana bir at ver de Bey, onunla kovalayayım bu atı. Belki 
yakalarım."
"Git tavlaya da beğendiğin atı al. Ama umudum yok 
Adem, atla yakalayamazsın bu atı. Gene de sen bilirsin."
Adem oradan süklüm püklüm ayrıldı, evine geldi. Beyin 
yumuşaklığı onu bitirmişti. Azıcık da alay vardı Beyin sesinde. 
Atla da yakalanmaz mıydı şu domuz? At değil peri. Peri olma­
sa... Bu Bey de ne periye, ne cine inanır. Büyülü değilse bu at, 
büyülü...
Tavlada iki kır at var, ona binmeli, onunla kovalamalı yağı­
zı. Allah kahretsin yağızı.
Ata karşı içinde bir korku... Belki ömründe vurmak isteyip 
de ilk vuramadığı yaratık bu attı. O gece sabaha kadar uyuya- 
madı. Karısı da zaten kendisine hiçbir şey sormazdı. Konuşma­
dılar.