alınla her girdiğim savaştan," diye avaz avaz şarkı 
söyle! AJlah'ın gücüne gitti işte! Anabilim Dalı 
Başkanlığı 'nda düş kırıklıkları yaşamaya başladım. 
Benim, üstlendiğim işleri en iyi şekilde yapabil­
mek gibi bir takıntım vardı. Başkanlığa getirildiğim 
zaman da, bur ada neler yapabilirim diye düşün­
müştüm. Bölümde herkes çok yorgundu, herkes 
fazla mesai yaptığından şikayetçiydi. Hasta kuyruk­
ları oluşuyor, doktorlar gün sonunda hastaların an­
cak yarısına bakabildiklerini görüyorlardı dehşetle. 
Bakım alamayan hasta bir gün sonraya sarkıyord u, 
tıpkı ödenmedikçe büyüyen faizler gibi. Durumu 
düzeltmek için bir plan yapıp uygulama ya çalıştım. 
Arkadaşlara, ellerine birer kağıt almalarını, yaptık­
ları tüm işleri, saat saat bu kağıda dökmelerini söy­
ledim. Maksadım, hastaları randevu ile çağırarak 
yığılmaya mani olmaktı. Sonra sabah sekizde asis­
tanlar ve hocalarla birlikte bir seminer yaptık. Di­
ğer görüşleri öğrendim. Bir yol haritası çizip uygu­
lamaya koyduk. Sabahları saat dokuzda polikliniği­
miz açılacak, randevu ile akşama kadar hasta baka­
caktık. Öğlen tatilini kaldırıyorduk. Öğlen saatle­
rinde herkes nöbetleşe hasta bakacak tı. Yemeğini 
yiyen, gelip nöbeti devralacaktı. Böylelikle bir ho­
ca ve beş asistan, günde yüz hastaya bakabilecektik. 
Kurduğum sistem bir süre yürüdü. Sonra orta 
yaşlı ve yaşlı doktorlar şikayet etmeye başladılar. 
Rahatlığa, gevşekliğe alışmışlar dı. Disiplinli çalış­
mayı kaldıramıyorlar dı. Hocaların bu davranışları 
255