görünürler; ama çatıların ya da kayaların üzerinde, hiç kıpırtısız, 
kendi tefekkürlerinin ağırlığı altında donmuş gibi dalgın dalgın denize 
baktıklarında o tumturaklı bilgeliklerinin üzerine yoktur. Bu beyaz, 
gürültücü kuşlar İstanbul'un her çatısının üzerine tünerler - ister 
fakir, ister varlıklı muhit olsun, ister ev ister otel fark etmez, zira 
konaklayanlarla kök salmış olanlar arasında ayrım gözetmez martılar.
İlk başta çığlıkları öyle irkilticidir ki insan asla alışamayacağı -nı 
zanneder. Üç gün sonra ses öyle olağanlaşmış, hayatın ve yaşıyor 
olmanın öylesine kesin bir kanıtı haline gelmiştir ki on dakikadan 
fazla duymadınız mı endişelenmeye başlarsınız. Martıların sessizliğinde 
bir uğursuzluk, kıyamet çağrısı olduğunu zihnen olmasa da sezgilerle 
kavrayacak kadar bilgeleştirir İstanbul insanı.
Burada çatılar çığlık atsa da konuşan sokaklardır. Öfkesi bilenmiş, 
hüsrana bulanmış, tortu tortu keder ve katman katman neşeli seslerin 
karışımıyla sokaklarda zonklar hayat; şehrin üzerinde asılı duran 
uğultuya eşlik eder denizin daimi hışırtısı, bu cehennemi tar -rakayı 
önüne katıp götürmek istermiş gibi. Bitimsiz dalaşların şehridir 
İstanbul - erkeklerle erkekler, kadınlar la erkekler, hayatla ölüm 
arasında. Velvele öyle kesiftir ki en hafif bir çıtırtı bile 
uzaklardaki bir çığlıkla bütünleşerek ana ezginin dokusunu emiverir. 
Dikkatle kulak kabartırsanız alttan alta bir ritim fark edersiniz. 
İstanbul'da sokakların nabzı, üzerlerinden akıp giden hayatınkinden 
daha ahenkli atar.    "
Girift sokakların şehridir bu şehir. Sanki bütün bu abideler, asırlık 
malikaneler, genişleyen banliyöler hatta denizin kendisi dahi 
bulundukları yere sırf sokaklar onlara açılsın diye konmuşlardır.  Buna 
mukabil her sokak bir öte diyara uzanan geçitten ziyade şimdi tümüyle, 
dönüşsüzce kaybolmuş bir yoldan doğan sapaktır. İstanbul'da önemli olan 
sokakların sizi götürdüğü yer değil kendile -
325
ridir. Belki de bu yüzden bütün şehir orta yerde kesiliver en çıkmaz 
sokaklarla doludur. Bu kentsel eriyiğin altında yatan temel bir şablon 
olup olmadığını merak ediyorsanız Delphi Kâhini'ne sormalısınız. Ne de 
olsa onun fikriydi şehri tam da buraya. Körler Ülkesi'nin karşısına 
yapmak.
Bir zamanlar denizin ayırdığı iki kıyı uzanırdı, hafi bir husu -met'e 
yüz yüze duran. Kıyılardan birinde eski bir yerleşim vardı ama öteki 
boştu. Sonra günün birinde bir kâhin geldi. "Bu kıyıda oturanlar kör 
olmalı,", dedi, "karşı kıyının güzelliğini göremediklerine göre." Onun 
nasihati üzerine, Körler Kabilesi'nin kıymetini bilmediği kıyıya inşa 
edildi şehir. İstanbul'un nice ironisinden biri zamanla genişlemiş ve 
sadece ilk başta üzerine kurulmuş olduğu kıyıyı değil, karşı kıyıdaki 
Körler Ülkesi'ni de yutmuş olmasıdır. O zamandan beri İstanbul bir 
olumsuzlamanın olumsuzlanmasıdır. Burada her ses, itirazını içinde 
barındıran bir yankıyla karşılanır.
Gail şaşkın görünüyor ama neyin onu daha fazla hayrete düşürdüğünü 
anlamak zor, şehir mi yoksa kendini burada görmek mi? Ömer'e gelince ne
şaşkın ne de seslere karşı duyarlı görünüyor. Hatta bir parça sağır. 
Zihninin onu ha bire dürteleyen sesinden başka bir şey duyduğu 
söylenemez; nerede yemek yiyeceklerini, Ga-il'in yiyecekleri sevip 
sevmeyeceğini, önce nereleri görmeye gideceklerini, saat lerce trafikte 
sıkışmalarını ve sonunda Gail'in onu boşamasını engellemek için hangi 
yolu seçmesinin daha iyi olacağını geçirip duruyor kafasından. Ömer 
pratik turistik meselelere kendini öyle kaptırmış ki, felsefi ya da 
şiirsel bir soyutlama tecrübe edecek halde değil.
O gün ve sonraki günlerde şehirde dolaşı rlarken ruh halleri az çok 
böyle olacaktı; şehre nüfuz ettikçe Ömer'in yapılacaklar listesinden de