AZİZ NESİN 
nunda, çay, limonata, bisküvi dağıtaca ktık. Ama salon 
çok kalabalıktı, çok da sıcaktı. İçerde bunaldılar . Biraz 
hava gelsin diye, kapının iki kanadını da ardına kadar aç­
tılar. Biz de kapı dışında durup, içerde konuşulan ları iyice 
dinledik. Önce Müdür Bey konuştu, ilkin yumuşak konu­
şurken sesi gittikçe sertleşti. Anahahaların çocuklarıyla il­
gilenmedik lerini yada çokaz ilgilenJiklerini, herşeyi okul­
dan beklediklerini söyledi. Oysa asıl okulun evde başladı­
ğını, anahahaların çocukları nın ödevlerini denetlemeleri 
gerektiğini, öğrencilerin durumla rını okula gelip öğret­
menlerden sorup öğrenmeleri gerektiğini anlattı. 
Anahahalar , Müdür Beyi onaylıyorlardı. Bu yüzden 
mırıltılar oldu. 
Müdür Bey, öğrencilerle pekçok ilgilendiğini söyledik­
ten sonra, 
-Lisenin birinci sınıfında bir oğlum var, dedi, burda­
ki işlerimden vakit bulup da, ders yılı haşındanheri bir ke­
re bile oğlumun okuluna gidemedim, durumunu öğret­
menlerine soramadım. Çocuğumun okulundan kaç kez 
mektup yazıp çağırdılar , gelin görüşelim, diye ... Ama gi­
demedim. 
Anahah aların, çocuklarının okul durumuyla ilgilenme­
diklerinden, okula gelmedik lerinden biraz daha yakındı. 
Müdür Beyin konuşmasından sonra, Okul-Aile Birliği 
Başkanı olan bir hanım, anababaların dileklerini bildir­
melerini rica etti. Bir baha söz aldı. Çocuğuna Türkçeden 
zayıf verilişini hiç de doğru bulmadığını anlattı. 
-Nasıl olur efendim, diyordu, benim çocuğuma nasıl 
Türkçe dersinden zayıf verilir? 
O çocuğun öğretmeni, niçin zayıf verilemeyeceğini sor­
du. Adam, bir acayip konuşuyordu. Sözlerinin başı sonu­
nu tutmuyor, şimdiki zamanla başladığı cümleyi, geçmiş 
zamanla sürdürüy or, gelecek zamanla da bitiriyordu. 
104