KADERİN Cllı VE Sİ 255 
ni itti. Aman demeğe vakit kalmadı. Teker meker uçuruma yu­
varlandım. Derken eteğim sivri bir kayanın ucuna takıldı. Dur­
dum. Şimdi bulut gibi yerle gök arasmda idim. Gözlerimi dağın 
tepesine doğru kaldırarak yalvardım: 
— Efendiler, bir dakika önce ben de orada, sizin aranızda 
idim. Şimdi hayata çürük bir bez parçası ile bağlı duruyorum. 
En küçük bir sarsıntı son bağımı kırabilir. İçinizde bu düşme­
ğe mahkûm olana elini uzatacak bir dost yok mu? Düşüş, dü­
şüş... Ve sessizlik. 
Ah ey yüz binlerce yıldanberi toprağın üstünde kaynaşan 
insanlar. İnsan, insan... Sen yalancısın. Sen bizzat yalansın. Bir 
kere daha sana dönersem nasıl yaşayacağımı şimdi pek iyi 
biliyorum. Fakat ne yazık... 
Birdenbire karanlık yırtıldı. Şemi'nin şeytan gibi yüzü gö­
ründü: . '' 
— Vay zavallı Baba Salâh. Şeref, onur, ırz, namus, doğru­
luk gibi ahlâk serapları arasmda koşa koşa sonunda bu varta­
ya düştün ha? Dur seni kurtarayım. 
Dedi. Belime şiddetli bir çifte attı. 
— Eyvah, mahvoldum. 
Feryadı ile uçurumun derinliğine uçtum. O ne? Başka bir 
âlem sandığım bu çukur, çöplüklerinde eşindiğim dünyanın ta 
kendiymiş. Evet, işte dostlar, işte sevgililer, işte düşmanlar, 
işte bütün tanıdığım simalar ...O tırmanışlar, o yuvarlanışlar, 
ö yalvarışlar hep rüya mı idi? 
Yine evimde, ailemin arasmdayım. Herşey bıraktığım gibi 
yerli yerinde duruyor. Yalnız gözlerimde bir şişkinlik, kulakla­
rımda bir ağırlık, başımın idinde bir bozukluk var. Çok uzun uy­
kulardan uyanmış da hâlâ mahmurluktan kurtulamamış gibi­
yim. Kırk yıl kullandığım bir kudret, bir ustalık, bir gönül gö­
zü bana insanların iç yüzlerini gösteriyor. Ne kirli, ne pis, ne 
kokmuş, ne sıkıntı veren bir görüntü... 
Bu felsefemi Semi dinlese, dünkü saf, ahmak talebesini is­
tanbul çiftehanelerine yüksek rütbeli bir Nazır tayin eder. Bu­
nunla birlikte daha bir takım manevi eksiklerim var ki, insa­
nın yaratılışında bu her duruma alışmak illeti var oldukça on-