çok iyi biliyordu. Onu öldürecek, kellesini götürüp Ali Safa Be­
yin konağına atacaktı.
El sıkışmadan karşı karşıya oturdular. Memed İdris Beyi 
çok sevdi. İçinden, ne yakışıklı adam dedi. Bir de çocuk kadar 
saf. Nasıl olmuş da bunca zaman eşkıyalık edebilmiş! Böyle saf 
adamlar dağda üç gün bile kalamaz, öldürülürler. Memed, İd­
ris Beyin başına gelenleri en küçük ayrıntısına kadar biliyordu. 
Yüreği yanıyordu İdris Beye ama, kendisini öldürmeye gelen 
adamı bağışlamazdı, öldürecekti. Memedin kederli gözleri da­
ha da kederlendi.
Konuşmaya başladılar. Memed ona kendisiyle niçin görüş­
meye geldiğini soruyor, İdris Bey bir türlü bir şey uydurup söy­
leyemiyordu. Sonunda:
"Buradan geçiyordum, şöyle bir İnce Memede uğrayayım 
dedim. Ne biçim bir yiğitmiş, ben de göreyim dedim," dedi.
Memed onun beceriksizliğine de, bu kadar saflığına da şaş­
tı.
Dağ eşkıyalığı, ova eşkıyalığı üstüne konuştular. Konuşu­
yorlar, İdris Bey dinlemiyor, çok uzaklardan bir şeyler söylü­
yor, elinin titremesi boyuna artıyordu. Sonra dudaklarının kanı 
çekildi. Sonra da bütün yüzü bembeyaz oldu.
Gökteki şahin şimşek gibi yere iniyor, kayalıklara bir insan 
boyu kalınca da aynı hızla geriye, gökyüzüne, dönüyordu. Bu 
işlemini durmadan yapıyor, gökle kayalık arasmda kapkara ip­
likler dokuyordu. Şahinin böyle öfkeden delirdiği sıralar Me­
medin çok tehlikede olduğu sıralardır.
Memed de konuşmasını kesti. İdris Bey onun konuşmasını 
kestiğinin farkına bile varmadı. Sağ yanağı seğiriyordu. Ken­
dinden geçmiş, eliyle koluyla bir şeyler yapıyordu. Alm kırıştı. 
Ayağını hızla titretmeye başladı. Sağ ayağı uçuyordu. Memed 
bir süre bu karşısındaki titremeler, seyirmeler içindeki adamı 
seyretti. Sonucu bekliyordu. Birden adamın rahatladığım, titre­
melerinin durduğunu, yüzüne yavaş yavaş kan geldiğini gör­
dü. Gökteki şahin de kanatlarını germiş, yönünü güneyden 
esen yele vermiş, durgun, gökte rahat salınıp uçuyor, küçücük 
kara gölgesi, belli belirsiz, kırmızı kayalıkların üstünde kayı­
yordu.
262