6 1
yordu ama güçlü hissediyordu Peri. Delirmişti adeta. Kork­
muyordu ilk defa.
Berduş midesini tuttu; paltosu yukarı sıyrılmış, sıska kar­
nı, kaburgaları ortaya çıkmıştı. Halsiz ve çelimsizdi; artık bu 
kaçma kovalamacadan, itiş kakıştan, kurtlar sofrası hayat­
tan bıkmış gibi sineye çekiyordu yediği dayağı.
Sisin içindeki bebek yeniden kayarcasına geçti Peri’nin 
önünden. Rüzgâra kanşmış bir fısıltı gibi uçucu; ince tülbent­
lerden yapılmış gibi şeffaf bir bebek. Balmumundan oyulmuş 
yüz hatlanyla gülümsemiyordu artık. Olanları yargılamıyor­
du da. Bu dünyanın hallerinin dışındaydı o; bambaşka bir 
âlemde. Peri’ye bir kez daha yardım etmişti ya, aniden orta­
dan kayboldu. Toplanan akşam karanlığına kanşıp hiç iz bı­
rakmadan dağılıp gitti. Buhar gibi.
Peri berduşa vurmayı kesti. Nefes nefeseydi. Nasıl bir gad­
darlık, vahşilik çıkmıştı içinden. Ne kadar da inceydi aslında 
“iyi ve dengeli” insanları delilikten ayıran çizgi.
Saçları hafif bir esintiyle dalgalandı; bir martı -kim  bilir, 
belki de fı tarihinde bir Osmanlı şairinin dilini yiyen martı­
nın torunlarından biri- milyonlarca insanın yan yana yaşa­
dığı bu çılgın şehirde kim bilir neye ya da kime kızdıysa bir 
çığlık attı semada.
Berduş acıyla inledi. Burnu kanıyordu hâlâ. Üstdudağı ya­
rılmıştı.
“Üzgünüm” diyecekti neredeyse Peri, özür dileyecekti adam­
dan; boğazı düğümlendi. Tam o sırada, sanki koşullanmış gibi, 
eskilerden bir ses duyar gibi oldu; hem sevecen hem azarlayan 
bir ses. Gereksiz yere özür diliyorsun her zaman, bunu yapma .
Eğer Peri hâlâ Oxford Üniversitesinde öğrenci olsaydı ya 
da Profesör Azur, kalkıp İstanbul'a gelmiş olsaydı böyle söy­
lerdi büyük ihtimalle. Niye durup dururken onu hatırlamıştı 
şu anda? Bu akşam beklenmedik bir şekilde sarsılmıştı kuru­
lu düzeni; geçmişin kilitli kapılan açılıvermişti. Şimdi zihni­