çöplere  borçluydu  hâlâ  hareket  edebiliyor  olmasını.  İstanbul,  yaşa-
dığı için  bu kadar  çok çöp  çıkarmakla  kalmıyor;  bu kadar  çok çöp 
çıkarabildiği  için  yaşamını  sürdürebiliyordu  hâlâ. 
Bir son değildi  çöplük.  Yaşam  sona  ermiyordu  orada;  biçim  ve 
öz değiştiriyordu  sadece.  Şehrin  görünmez  duvarlarının  dışına  püs-
kürtülenler,  atıldıkları  çöplüklerde  parçalarına  ayınlıyor,  türlerine 
göre ayıklanıyor,  yakılıyor,  presleniyor,  gömülüyor...  ama  asla  yok 
olmuyorlardı  büsbütün.  Gittiği  yerde  hüsrana  uğramış  bir kaçak  gi-
bi, geri  dönüyorlardı  eninde  sonunda.  Ya topraktan,  ya sudan,  ya ha-
vadan  sızıyorlardı  İstanbul'a.  Ya çöp  toplayanlardan,  ya lodosçular-
dan, ya martılardan... 
Martılar  da aynı  fikirdeydi  yaşlı  kadınla.  Et yemeleri  gerekirken 
İstanbul'da  yaşaya  yaşaya  çöp yemeye  alışan  bu penahsız  kuşlar  da 
zerre  kadar  yadırgamıyordu  hayattan  atık,  atıklardan  hayat  üreten 
bu ebedi  ve bir o kadar  midevi  çemberi. 
Ve hemen  her akşam  ve hemen  her sabah,  Madam  Teyze,  cep-
heleri  üstünkörü  boyanmış  kutu  kutu,  kötü  kötü  evlerin  silme  yığıl-
dığı boz renkli  bir tepeye  az biraz  yukarıdan  bakan  balkonunda  otu-
rur, bir martı  sükûtperestliğiyle  dinlerdi  şehrin  rüzgârla  toplaşıp, 
rüzgârla  dağılan  uğultusunu.  Ömrünün  şu son demlerinde  eğer  biri 
çıkıp  da ona,  başka  bir türden  olmak  kaydıyla,  istediği  yerde,  iste-
diği surette  dünyaya  tekrar  gelebileceği  vaadinde  bulunsaydı  eğer, 
gene  İstanbul'da  doğmak  istediğini  söylerdi  ve madem  ki insan  ola-
mıyor,  o zaman  bir martı  kisvesinde... 
259