383
vecen ama bir o kadar gergindi. “Epey oldu gerçekten. Ben de 
tam çay içm ek üzereydim , bana katılm ak ister m isin? Ya da 
saat kaç? Bir bardak çeri belki de, ha T
Azur, hocaların öğle öncesi şeri içm e alışkanlığını benim se­
yenlerden değildi ama rektörü kırm adı. Doğrusu, onun da bir 
içkiye ihtiyacı vardı. “Neden olm asın?"
Y aşlı uşak tek rar b elird i; çeh resi ketum luktan sertleş­
m iş, sırtı yılların hizm etiyle bükülm üştü. T ıpkı duvarlarda­
ki portreler ve cam önündeki oym alı sandalyeler gibi, o da bu 
okulun dem irbaşlanndandı.
tki adam bir süre konuşm adılar. Onun yerin e, görevlin in 
uîı kolunu sırtın a yapıştırarak, titreyen  eliy le bardaklara 
şeri koyuşunu seyrettiler. Gümüş sürahi, k ristal bardaklar, 
tuzlu badem ler... her şey hazırdı.
“G eçenlerde The Tim es’a.  verdiğin  röp ortajı okudum , sü­
perdi" dedi rektör, nihayet yalnız kaldıklarında.
“Sağ ol Leo. Beğenmene sevindim ."
“Sana ne büyük hayranlık duyduğum u b ilirsin " dedi rek­
tör. “Kadromuzda olman bizim  için bir şans. A nissa’yı da çok 
severdim ."
“Teşekkür ederim  Leo, am a beni buraya m üteveffa eşim ­
den söz etm ek için  çağırm adığım  düşünüyorum " dedi Azur. 
“Canının sıkkın olduğunu anlayacak kadar uzun zam andır 
tanıyorum  seni. N edir m esele, söyle."
R ektör yapışkanlı not kâğıdı bloklarım  çıkardı. A z evvel 
renklerine göre düzenlem işti bunlan -  sanlar, yeşiller, pem ­
beler. Başını kaldınp A zuı'a bakmadan m ırıldandı: “H akkın­
da şikâyet aldık."
A zur rektörü inceledi -  şakaklardan kırlaşm aya başlayan 
saçlan n ı, kın şm ış alnını, ağzının seğirişin i. “N asıl şikâyet? 
Benim le açık konuşabilirsin, biliyorsun."
“Tabii, elbette. Biz eski dostuz. N e zaman birileri sana sal- 
dırsa, ki Tann biliyor ya kaç kere oldu... kâh görüşlerin, kâh