laştığımız  olurdu  ama  asla  aynı  üslupla  değil.  Usturupsuz  üslubu-
muzu  kendimize  ve birbirimize  saklardık.  Ne var ki, dün  akşamki 
yemekte  Ethel  kaltağı  kurulacak  üniversiteyle  ilgili  mutantan  amaç-
larından  dem  vururken,  ortak  dilimizi  girişte  vestiyerde  bırakmışa 
benziyordu. 
"Hâlâ  farkında  değil  misin?  Hep  hayalini  kurduğun  şey gerçek 
oluyor,"  dedi  yasemin  ağızlığını  dişlerinin  arasında  sıkarken.  Poli-
tik kadrolaşmalar  olmayacaktı  burada;  ne de devlet  üniversiteleri-
nin kısırlığı,  hep-aynı'lığı,  bütçe  kısıtlamaları.  Memleketin  en yük-
sek kırat  öğretim  üyelerini  toplayacak,  yurt  dışındaki  üniversitele-
re kaptırılan  parlak  zekâları  devşirecek  ve dünyanın  farklı  köşele-
rinden  bir sürü  yabancı  uzmanı  İstanbul'a  getireceklerdi.  "Düşünse-
ne, beyin  göçüne  tıpa  takacağız.  Hatta  ve hatta  ilk beş yıl içinde, 
akıntıyı  tersine  çevireceğiz;  en azından  kendi  nehrimizde.  Artık  Ba-
tılı beyinler  bizim  emrimize  amade  olacak.  Milletimizin  aşağılık 
kompleksine  merhem  süreceğiz,"  diye  ekledi  müstehcen  bir espri 
yapmışçasına  kıkırdayarak. 
Niye  böyle  kıkırdadığını  biliyordum.  Alışkın  sayılırım  Ethel'in 
"beyin"  kelimesine  erotik  çağrışımlar  atfetmesine.  Üniversitedey-
ken de böyleydi.  Hemcinslerine  karşı  katmerli  bir nefret,  kafası  ça-
lışan  erkeklere  karşı  engin  bir tutku...  Şimdi  düşünüyorum  da, ileri-
de asla  icra  etmeyeceği  halde  inşaat  mühendisliği  gibi  zor bir bö-
lümde  okuyup,  ağır  ezgi  fıstıkî  makam  da tuttursa  sonunda  mezun 
olmayı  başarmasında,  bölümündeki  erkek  öğrenci  nüfusunun  kız 
öğrencilerinkini  kat kat aşmasının  ve etrafında  çok  sayıda  "beyin" 
bulunmasının  büyük  payı  vardı.  O dönemlerde  Ethel'in  evi,  farklı 
farklı  dallarda  okuyan  onlarca,  yıllara  vurulduğunda  ise belki  de 
yüzden  fazla,  kıvrak  zekâlı  erkek  öğrencinin  penahı  gibiydi.  Bura-
sının,  üyelerinin  kitaplığından  dilediğince  faydalanabildikleri  bir 
nevi kulüp  ya da karınlarını  doyurabildikleri  bir tür aşevi  gibi  işle-
diği düşünülürse,  kaltağın  Türkiye'deki  öğrenim  hayatına  hatın  sa-
yılır bir katkıda  bulunduğu  bile  söylenebilir.  Bu sebilhanenin  mü-
davimleri  olan  bizler,  ilk bakışta  birbirimizden  oldukça  farklı  gibi 
görünsek  de, aslında  bir hususta  pek  benzeşirdik:  zekâlarımızdan 
medet  umma  biçimlerimizde.  O günlerde  Boğaziçi  Üniversitesi'nin 
hangi  bölümünün  hangi  sınıfında  olursa  olsun,  hayatın  adaletsiz  tak-
143