"Evet, babam beni size bırakmıştı. O korkulu günleri, beni 
arabayla Zeynep Hanım'dan alıp pansiyona götürdüğünüz günü 
hatırlıyorum. Zaten babamın vasiyetine ve sizin iyiniyetinize 
güvenerek buraya geldim ! " 
"Yaa! Gördün mü? Benden başka bir desteğin oldu mu ha­
yatta?" Biraz öfkelenmiş, biraz da duygulanmıştı Cevdet Bey. 
"Hiç kimsem olmadı benim!" 
"O zaman amcanın kıymetini bil! Bak, amcan ne halde." Elini 
yüreğinin üstüne bastırdı. "Burası nasıl ağrıyor, bir bilsen! 
Amcana saygısızlık etmek sana hiçbir şey kazandırmaz!" 
"Evet, bunu düşünmemiştim! Neyse ben de sizin gibi dü­
şünüyorum, benim tek desteğim olduğunuzu biliyorum ve 
bundan cesaret alarak para istiyorum sizden. Yani borç demek 
istiyorum. Kazandıktan sonra geri verilmek üzere borç!" 
Cevdet Bey aklına yeni gelen bir düşünceyle heyecanlandı. 
"Niye emekliliğini beklemiyorsun?" 
"Bu üniformayı taşımaktan bıktım!" 
"Aaa, ne biçim söz o? Üstelik madalyan var senin! O üni­
formanın hakkını vermek için yıllarca dövüştün. Sonra şeyde, 
nerdeydi, Sakarya'da da yaralandın ya! Bir gazisin de. Demin 
ettiğin sözler bir gaziye yakışır mı? Emekliliğini bekle!" 
Ziya umutsuz bir tavırla: "O kadar bekleyemem!" dedi. "Bana 
para lâzım!" 
"Oğlum, ne kadar kolay söylüyorsun bunu! Para kolay mı 
kazanılıyor sanıyorsun?" 
Birden Ziya ayağa kalktı: "Bilmiyorum ben para nasıl kazanılır, 
nereden bileyim, askerlikten başka bir şey yapamadım ki!" diye 
bağırdı. "Ama hakkımı istiyorum! Hakkımı almasını bilirim!" 
"Ne hakkı? Neyin hakkıymış bu?" 
"Neyin-hakkı olduğunu da bilmiyorum. Hayır, biliyorum. 
Rahmetli babamın ölümü yüzünden sizin kazandığınız şe­
yin..." 
"Rahmetli baban senin bu küstahlıkları yaptığını görseydi çok 
üzülürdü. Oğlu böyle mi olacaktı? O bir idealist idi! Parayı 
düşünmezdi. Yazık, yazık!.. Kemikleri sızlıyordur!" 
"İşte ben de onun bu hakkını almaya geldim!" 
"Niye? Bütün bunlar niye? Niye şimdi?" 
164