TOP AÇ 
Başak 'a 
Kia o gün mağaraya alınmayınca, yaşamının artık es­
kisi gihi olmayacağını sezinlemişti. 
Çocuklar, her sahah olduğu gihi o sahah da köyün 
meydanında toplanmışlar , mağaraya doğru yola çıkmış­
lardı. Yaşlı defne ormanı onlar ı yine güzel kokular , yaprak 
hışırtıları, yeşil ışık oyunlarıyla karşılamıştı . Ormandaki 
sincaplara, tavşanlara, kuşlara, annelerine fark ettirme­
den ceplerine koydukları ekmek parçalarını atmışlardı. 
Bir ağaç, hiç kimsenin anımsay amayacağı kadar eski olan 
ve o köyün insanları dışında kimsenin bilmediği orman 
yolunun girişini, neşe içinde, zıplayıp oynayarak ilerleyen 
çocukların arkasından birkaç dal sarkıtarak görünmez 
hale getirmişti. 
Kia, yolda bir ara durmuş, başını kaldırmış, bir köpek 
gibi havayı koklamaya başlamıştı. O güne değin hiç duy­
madığı bir koku alıyor; kokunun nereden geldiğini anla­
mak için haşını bir o yana hir bu yana çeviriyordu. Arka­
daşları, onun geride kaldığını fark ettiklerinde koşup ya­
nına gelmişlerdi. Kia, bu kokunun ne olduğunu sormuştu; 
ama arkadaşları hir koku duymadı klarını söylemiş, yürü­
meye başlamışlard ı. 
"Bir ağaç ya da bitki kokusuna benzemiyor," demişti 
Kia yürürken; "havanın kokusu değişti sanki. Havanın 
kokusunda bugüne dek duymadığım bir şey var, çok ga­
rip bir şey, sürekli alıyorum bu kokuyu." 
113