SEHER 
MUNİSE 
SEHER 
MUNİSE 
SEHER 
MUNİSE 
SEHER 
MUNtSE 
SEHER 
MUNİSE (Bir süre saçlarını tarar, okşar, omuzlarına bırakır. 
Yeniden tarar, okşar. Sonra birden durur. Katı) 
Ana, kız? 
Söyle elmasım? 
(Hırçın) Elmasım deme bana! 
(Hep kalburu çalkalayarak) Niye demeyim a 
yavrum? 
Hiç elmas gördün mü ki? 
Görmesem de olur, a benim kehribar yav­
rum ... 
Ya kehribar? Hiç kehribar gördün mü sen? 
(MUNlSE bir elini acele boynuna ısötürür.) Bilip 
görmediğin şeyleri ad takıp dun 1a bana! (Yi­
ne yarı beline dek pencereden sarkıp ileri geri sal­
lanmaya başlar.) 
(Sanki kendi kendine kon uşur.) Kaynatam dü­
ğünümde bir sıra kehribar takdıydı boynu­
ma ... Görmez olur muyum? Gördüm elbet ... 
(Anılarında) Tam bir sıra kehribar. Orta yerin­
de beşibiyerde. Kehribar dizisinin tanı orta 
yerinde... (Ballandırır.) Takdım mıydı şöyle, 
bağrımın ortasında pırıl pırıl pırıldar ... Geli­
nin hasına takılır kehribar dizili beşibiyerde ... 
Gelinin hasına... (Dudaklarında mutlu bir gü­
lümseme, bir kendini beğenmeyle kalburu çalkalar. 
Boşaltır, kalkar. Kalburu duvarda bir çiviye asar. 
Dolu bir çuvalı bir köşeye dayar. Bir yarım çu-:Jala 
da elediği darıyı doldurur, kalkar. Kılçanı toplar­
ken eğilir, SEHER' e bakar. Saçlarını omuzlarına 
dökmüş olduğunu o zaman görür. Birden parlar.) 
Kız Seher!.. Kız ört başını!.. Bu ne hal şıllık? .. 
Bir gören olursa ne demez kız? .. Ali deden 
görürse ... 
Ha, hay, haay! Bunak dedem mi? 
Çenen tutulsun kız!.. Kız çekil pencereden! 
207