Üsküdar'da bırakıp, simsarlara ondalık vermek istemediğin­
den, Tahtelkale'de bizzat satmak istediği mürmür gübresini 
bir tekneye yükledi ve böylece Bedesten yakınlarında bir ha­
na yerleşti. Döşeğinde sağa sola dönüp bir türlü dalamayın­
ca avluya indi ve burayı boydan boya çeviren saçağın altın­
da, bir döşeğe kıvrılıp yatmış, horul horul uyuyan han bek­
çisini gördü. Adamı sabaha kadar gıbta ile seyretti. Güneş 
doğalı çok olmasına rağmen bekçi hala uyanmayınca, mal­
larını katırlara yükleyip mezata doğru yola koyuldu . Mür­
mür gübresi değerinin tam üç katına satılıp keseler dolusu 
para ayakucuna akarken o hala bekçiyi düşünüyordu. Akşa­
ma doğru pılıpırtısını toplamak üzere hana geldiğinde bek­
çiyi hala uyur buldu ve kafasındaki soru büyüdü . Üsküdar'a 
geçip yeni malları yüklediği develerini dehler dehlemez bu 
sorunun cevabını bulur gibi oldu. Bununla birlikte, getirdi­
ği malları Kostantiniye'den çok uzaklarda satarken kafasın­
da henüz bir kesinlik yoktu. 
Böylece yılda iki kez Kostantiniye'ye gelip, bekçinin hala 
uyuyup uyumadığını denetlemeyi huy haline getirdi. Ne var 
ki bekçi, döşeğinde kıvrılmış bir durumda horul horul sü­
rekli uyumakta oluyor, arada bir kalkıp su döktüğü bile vu­
ku bulmuyordu. Çekingen tabiatlı olan tüccar, bu bekçi­
yi uyanıkken görüp görmedikleri konusunda han ahalisi­
nin ağzını aramaya çalıştıysa da bundan bir sonuç alamadı. 
O güne kadar bekçiyi kimse önemsememişti ve bundan son­
ra da ona itibar edecekleri yok gibiydi. Böylece, zaten hül­
yalı ve mahcup bir zat olan tüccar gün be gün içine kapandı 
ve Kostantiniye'ye daha sık gelip gitmeye başladı. Bu arada 
serveti, artık her nasılsa, adamakıllı büyümüştü. Ama onun 
parada pulda gözü yoktu. O sadece bekçinin uyanacağı gü­
nü iple çekiyordu. 
231