Muhtar Sefer, Vicikvicik Taşbaşı dövdükten sonra büyünün bo­
zulduğunu sandı. Artık köylü benimle konuşur, diyordu. Memidi­
ği de tuzağa düşürmüş, ağzından sözler almıştı. Konuşursa köylü, 
şimdi konuşurdu onunla. Kırılırsa Taşbaş ermişin efsanesi şimdi kı­
rılabilirdi ancak. "Gün geçirip fırsat verme zamana," diyordu boyu­
na. Taşbaş da zeki adamdır, ne yapacağı belli olmaz. 
Muhtar Sefer en güzel giyitlerini giymişti, sinek kaydı tıraş olmuştu. Bıyık­
larını da kara üzümle burmuş, sipsivri eylemişti. Piz gibi. Bugün ırgatlar belki 
bin metrelik uzun iki sıra olmuşlardı. Elleri bile oynamıyordu. Hava durgundu, 
yaprak kımıldamıyordu. Buğulu bir toz kaplaınıştı bütün ovayı. Sıcak tütüyor­
du. Göz kamaştırıcı, kör edici bir sıcak. Çok mucuk vardı ve ırgatların yüz­
leri, elleri mucuktan kapkaraydı. Bir kocaman el yüzündeki mucukları sıyırıp 
atıyor, o atar atmaz da bir top sinek gelip yüze yeniden sıvamyordu. Uzunca 
Ali de bugün topluyordu. Gün kuşluktu. Yerdeki pamuklan alıp, toprağını sil­
keliyor, üflüyorlar, ağır, sepetlerine öyle koyuyorl ardı. Artık, yağmurdan sonra 
pamuğu o kadar çok koza olaraktan toplayıp sonra çekmiyorlardı. Daha çok üs­
tünde çekiyorlardı kazaları. Bir de yağmurun yere döküp de toprağa karıştırdı­
ğı pamukları alıyor, silkeliyor lardı. Korkulu bir düştü topraklı pamuk. Ya tarla 
sahibi, topraklıdır diye bütün pamuğun toplama fiyatını indirse emekleri boşa 
giderdi. Bu yüzden yağmur sonu pamuğunu herkes ayrı öbek yapıyordu. Dal­
daki pamuklar apak, yere düşmüş pamuklar kirli bir gümüş rengiydi. Bir de 
ırgatlar her iki pamuğu karıştırma ya kıyamıyorl ardı. Uzun sıralar, sıcak gölgede 
bir yılan ağırlığında zorla kımıldıyorlardı. Bu ağırlıkla her insan günde ancak 
beş kilo pamuk toplayabilirdi. Ve bu gidişle de tarla bitmezdi. Kimsenin cebine 
para girmezdi. Ama günlerden bu yana durmadan, har har çalışıyorlardı. Elleri 
korkmuş, belleri kırılıyordu. Birkaç gün bu ağırlıkta toplayacaklardı ki pamu­
ğu, kendilerine geleler, sonra hızlanalar. 
Memidiğin elleri hiç işlemi yordu, dalgındı. Hep, durmadan, sürünüreesine 
toprağa yapışmış, herkesten çok pamuk toplamaya çalışan Taşbaşoğluna bakı­
yordu. Taşbaşoğlu görmüyor, el yordamıyla topluyordu . Olan bitenden sanki hiç 
haberi yoktu. Beli kırılmış, arka ayaklarım cansız, arkasında sürükleyen bir ke­
diye benziyordu. Kalın kaşlarının altındaki kara gözlerini görmek mümkün de­
ğildi. Hiç kimseye, hiçbir yere bakmıyordu. Sanki yoktu, sanki bu dünyadan 
değildi, sanki büyülemişlerdi onu. Memidik sepetini aldı, vardı onun yanına 
durdu. O, farkında bile olmadı. Yüzü uzamış, kırışmış, kara sarı, yeşilimtırak 
bir renk almıştı. Bıyıkları düşmüş, karmakarıştı. Memidik onu yakından alı­
cı gözle süzüyordu. Taşbaşoğlu bu olmasına buydu ama her bir yeri, sesi, şek­
li, şemali, her bir yeri Taşbaşoğluna benziyordu ama, bu küçücük, bir avuç bir 
adamdı. Taşbaşoğlu kocamandı. İki metre boyunda. Hem de ışıklı. Gözlerinden