''Topal Aliyi istemişsin, ben de zatımza onu getir dim." 
"İyi, gelsin bakalım ." 
Elindeki doksan dokuzluk tespihi Topal Aliye doğru salla­
dı, "Ali, gel otur şuradan bakalım." Karşısındaki ceviz 
sandalyayı gösterdi. Değirmenci Hasana da, "sağ ol Kara Ha­
san, sen de git," dedi. 
Hasan hemen dönüp giderken Ali de vardı sandalyaya çök-
tü, dizlerini kavuşturup iki elini de çok saygılı üstüne koydu. 
"Rahat otur," dedi Molla Duran Efen di. 
Ali birazıcık kıpırdandı. 
"Bre Ali, ocağın batmaya, senin izciliğini anlata anlata biti­
remiyorlar. Hele Murtaza Ağa seni yere göğe koyamıyor, Topal 
Ali kardaşım diyor da başka bir şey demiyor. Bir de İnce Me­
med senin can bir düşmanınmış, bre Ali, nasıl ettin de öldüre­
medin onu? Senin gibi bir adamın fend i, öylesi dünkü çocuğu 
havada yer, değil mi?" 
"Öldüremedik Efendi ... " 
"Niçin, neden?" 
"O çok yüreklidir Efen di." 
"Ya sen?" 
"Onun yanında biz kirniz Efen di..." 
"Ona kurşun geçmez diyo rlar. Sen de buna inanıyor mu­
sun?" 
"inanıyorum Efen di. Onu Kırkgöz Ocağının Anacık Sultanı 
afsunlamış, Efen di. Bir de ben kendi gözürole gördüm, onda 
yıldırımın içinden çıkmış ateş gibi yanan, bakınca gözleri kör 
edecek kadar kamaştıran bir taş var." 
"Ne işe yararmış o taş?" 
"O taşı üstünde taşıyaniara kurşun değmezmiş, değse de 
geçmezmiş. O taşı, yani yıldırım taşını üstünde taşıyanlan kılıç 
kesmez, ateş yakmaz, su götürmezmiş ." 
"Tevatür," dedi Molla Duran Efendi. "Sen buna inanıyor 
musun?" 
"Herkes inanıyor ." 
"Ben böyle zırvalara inanmıyorum dersem, ne dersin?" 
"Sen bilirsin, sen de nefesi taşı eriten ulularımızdan bir bü-
yük hocasın ." 
239