Hayır, mektup değil, küçük bir not, önemsiz bir hatırlatma.
Bir akşamüzeri, yazıhaneye döndüğü zaman, odacı, ikiye
katlanmış küçük bir kâğıt parçası uzattı T urgut’a. “Sizi birhanım aradı,” dedi. “Genç bir hanım.” Yazıhaneye oturdu,alışkın bir hareketle kâğıdı açtı. Her zaman ona bırakılannotları açtığı gibi. Nermin’in bir arkadaşı olmalı. Ya da der-neklerden biri için bağış isteyen sosyetik bir bayan. Kâğıttaince, düzgün bir el yazısıyla iki satır:
Selim’in bir arkadaşıyım.
Sizinle görüşmek isterdim.
Ne imza, ne adres. Selim’in arkadaşı. Bir kadın. Hemen
odacıyı çağırdı. Hiçbir şey söylemedi mi? Hayır. Sizi birazbekledi. Gene ararım, dedi. Selim. Selim Işık. SüleymanKargı. Metin. Kaybolan hayaller. Ben neredeyim, ne yapıyo-rum? Bütün bunlar ne demek? Kendini toparlayamıyordu.Unutulan bir borcun hatırlatılması. Elini alnına vurdu. Birzamanlar, bir yerlerde, birtakım olaylar olmuştu. Bana bir-takım sözler söylemişlerdi. Günler geçti hayır, aylar oldu.Ne kadar zaman geçtiğini hatırlamaya çalıştı. Hayır, unut-madım: ben de tam sizi aklımdan geçiriyordum; tam, artıkmerak etmeye başladım, diyordum. Daha geçen gün konu-şuyorduk. Yalan, konuşmuyordunuz. Ne yapıyordum peki?Günlerce beni uğraştıran, düşündüren bir olayı hemenunuttuğumu söyleyemezsiniz. Kimse söyleyemez. Uygunbir zaman bekliyordum. Gülünç olma. Biliyorum: görünüş-te haksızım. Fakat, ne bileyim işte... beklenmedik bir za-manda. Beklenmedik hiçbir şey olmaz. Hiçbir zaman bek-lenmedik bir olayla karşılaşmaz insan. Olaylara rastlama-mak için sen yolunu değiştirdin. Karşı kaldırıma geçtin. Busözüne gülmek isterdim. Bütün gücümle gülmek isterdim.Ben mi kaçtım? Olmaz. Bir yanlışlık var. Bir daha gelir mi
340