Perihan dalgın dalgın dinliyordu. Gözü Ayşe'nin elindeki 
zarftaydı. "Gene aynı şey! Gene gecikeceğini yazıyordur!" diye 
düşündü. 
Ayşe, Perihan'ın gözünün nerede olduğunu farketti: "Haa sana 
mektup var, değil mi?" dedi. Zarfın üzerine baktı. "Ağbimden! 
Hay Allah, ben de gevezeliğe daldım!" Zarfı Perihan'a verdi. 
"Annemi de bekletiyorum!" Kapıya yürüdü. Tam çıkarken 
yataktaki kızı gördü. Küçük çıngırağı salladı, neşeyle çıktı. 
Perihan kapanan kapıya ve elindeki zarfa boş boş baktı. 
Komodinin çekmecesinden bir tırnak törpüsü çıkardı. Zarfın 
bir köşesine soktu, ama hemen yırtmadı. Refik'in her mektubunu 
böyle ağır ağır bekleterek açar, bu arada içinde ne yazılı olmasını 
istediğini düşünürdü. Gene, "Ne istiyorum?" diye düşündü. 
"Hemen döneceğini yazsın! Hemen dönünce ne olacak? Ağbisiyle 
birlikte yazıhaneye gidecek!" Osman'ı, onun için "para makinesi 
işleten makine," diyen Nermin'in gülümseyişini, Ayşe'yi düşündü. 
Sonra aklına gelen şeyden korktu: "Refik'in nasıl olmasını is­
tiyorum?" diye düşündü. Düşünceleri ve istekleri ona bir an 
saçma ve çözümsüz gelince korktu. Hiçbir şey düşünmek is­
temeyerek zarfı açtı, mektubu okudu. Gene aynı şeydi: Gene 
gecikeceğini yazıyordu, ama şu "köy kalkınması" dediği şeylerden 
daha çok sözediyordu. Perihan bunların ne olabileceğini, Refik'in 
köyü kalkındırma tasarısıyla karısının hayatı arasında ne gibi 
bir ilişki kurabileceğini düşünerek mektubu yeniden okumaya 
başladı. 
i 
ANKARA 
Muhtar Bey birden öfkeyle ayağa kalktı. Yüksek tavanlı bakanlık 
koridorunda aşağı yukarı yürümeye başladı. "Söz vermişti, ama 
yarım saattir burada bekliyoruz!" diye söylendi. "Hava karardı! 
İçerde hâlâ ne konuşuyorlar?" Sanki o karşılık verebilirmiş gibi 
Refik'e bakarak sormuştu bunu. Utanarak gözlerini Refik'in 
gözlerinden kaçırdı: "Başka zaman gelirdik canım!" Birden 
361