"Niye böyle tuhaf yürüyor, yoksa o da cüzamlı 
mı?" diye sordu Gökşin, oturduğu koltukta kıpır­
danarak. 
"İdi, tedavi oldu, iyileşti," dedim, "ama badi 
badi yürümesinin nedeni başka. Onun ayak par­
maklarını ben kestimdi yıllar önce. O gün bugün­
dür, ayakkabılarının ön tarafına pamuk tıkıştırır. 
Yürüyüşü bozuluyor haliyle." 
"Türkan ! Sen cerrah değilsin ki!" 
"Cerrah değilim ama doktoru m. Yeri geldiğin­
de her doktor elinden geleni yapmak zorundadır. 
Ben de üzerime düşeni yaptımdı işte." 
Gökşin'in yüzünde kusacakmış gibi tuhaf bir 
ifade belirdi, "Ayak parmaklarını kestin yani, sen, 
ellerinle?" 
"Penseyle kestim." 
Gökşin, son çay yudumunu püskürtmemek için 
gayret göstererek zorlukla yuttu. İngiliz filolojisi 
mezunu, edebiyatçı ve şair arkadaşımın yaralar be­
relerle arası iyi değildi, o yüzden anlatmaya kalk­
madım. Ama ona anlatmaktan çekindiğim o gece­
yi de hayatım boyunca unutmuş değilim. 
Halime'nin bacakları dizlerine kadar donmuştu, 
beni başına çağırdıklarında. On altı yaşındaydı, kor­
kudan tir tir titreyen kız. Hiç durmadan anlamadı­
ğım bir şeyler söylüyor, kocaman kara gözlerinden 
ip gibi yaş iniyordu yanaklar ına. "Ne diyor?" diye 
sordum sedyenin başında dikilen dayısına. 
25