130 Yaşar Kem al-Dağın Öte Yüzü 
Anasının orada olmadığına iyice inandıktan sonra, gerisin geri geldiği yola 
düştü. Her on beş dakikada bir duruyor: 
"Anaa, anaaaa!" diye gücünün yettiği kadar bağırıyordu. Sesi kırık, yaslı, yıl­
gındı. Gittikçe boğazından çatal çatal çıkıyor, gevrekleşi yordu. 
"Anaoooo! Anaoooo! Bir kere ses ver de, bir daha verme. Bana söyleme. Al­
tındaki toprağa de ki, toprak de, güzel anam, ben buradayım toprak de." 
Gece yarıyı geçerken konak yerine geldi. Bir ağacın altında yanan ateşi gör­
dü ilkönce. Yaklaşınca da karısının , başını dizlerine koymuş karartısı çarptı 
gözüne. Heyecanla uzaktan bağırdı: 
"Anam geldi, öyle mi Elif?" 
Elif uykulu başını kaldırdı, sesin geldiği yana döndürdü Ali olduğunu anla­
yınca da hemen ayağa fırladı. 
"Anam geldi, öyle mi Elif? Geldi değil mi?" 
Elif karşılık vermedi. Ne diyeceğini bilemedi. Aliden yana koştu. Ali kansı-
mn elini tuttu, sevgiyle sıktı. 
"Anam ne zaman geldi?" 
Elif yutkunuyordu. 
"Neden ses vermezsin? Anam gelmedi mi yoksa?" 
Elif, bitkin bir sesle: 
"Yok gelmedi. Görernedin mi?" 
Ali ateşin başına, ölü gibi yığılırken: 
"Yok," dedi, "yok. Göremedim. Anam batsın. Anam Allahın kalın gazabına 
uğrasm." 
Karşı karşıya oturdular. Uzun zaman sustular kaldılar. 
Sonra Ali başını kaldırdı, gözlerini karısının yalımdan kızarmış yüzüne dikti: 
"Ne oldu şu anama? Bu gece vakti nerde kaldı dersin?" 
Elif karşılık vermedi. İçin için ağlıyordu. 
Neden sonra: 
"Şu çorbayı içsek de yeniden yola düşsek. Anaını arasak. Bu gece o ölüverir. 
Canavarlar parçalar." 
Ali: 
"Hiç canım istemiyor çorbayı, ama " 
Kadın tencereyi Alinin önüne doğru sürdü. Ekmeği de yanına getirdi. Eline 
de bir tahta kaşık verdi. Ali kaşığı tutacak halde değildi. Çorbayı ağzına götü­
rürken, neredeyse elinden düşecekti kaşık. 
Birkaç kaşık içtikten sonra, kaşığı yanına koyuverd i. Ağır, ellerini toprağa 
dayayarak, sızlayan bedenini yukarı kaldırdı.