memek için. T urgut bir an durdu, onun omzuna dokunmak
istedi; vazgeçti. Selim’in odasına yürüdü.
T urgut, biraz içi burkularak girdi odaya. Bu oda benim
için, göründüğü kadar sıkıcı değildi. Belki de sıkıcıydı; be-nim tanıdığım gibi değildi. Selim de, onu bütün canlılığıylatanıdığım bir sırada kendini öldürdü. Bu odayı tanımıyo-rum herhalde; içinde ölen Selim’i bilmiyorum. Odaya ve eş-yaya ilk defa bakıyormuş gibi incelemeye başladı. Pencereyitam kapatmayan ve güneşi biraz geçiren basma perdeler sıkısıkı kapalıydı. Basmanın bazı yerleri solmuş bazı yerlerinede pencereden sızan yağmur suları, koyu çerçeveli büyükdamgalar vurmuş. Pencerenin üstüne çıplak bir rayla tuttu-rulan bu perde, hazin bir belge. Efendim? Bütün kötülük buperdeden, bu raylardan geliyor. Yerde, asıl rengi anlaşılma-yan bir halı ve bir iki kilim parçası. Yazık oldu. MüzeyyenHanım oğlunun mürüvvetini göremedi. Odasını, gönlüncesüsleyemedi. Ya da bir kadın... kim bilir? Kitaplığının raflarıtoz içinde... masanın üstü de... Buraya hiç dokunulmamış.Demek beş yılda bitiremem, diyorsun. Sürekli okusam da.Bitireceğim Selim. Bütün dünyaya gücümüzü göstereceğim.Eğildi, yazı masasının gözlerini rasgele açarak içindekileriçıkarmaya koyuldu. Sonra, bütün kâğıtları kucakladı, hemyatak hem divan olarak kullanılan somyanın üstüne taşıdıve kâğıtların yanına uzandı. Müzeyyen Hanımın yağlı boyamanzaralı yastıklarından birine yaslanıp önündeki yığınıkarıştırmaya başladı. Yatak varken masada okumak da neoluyor derdi “rahmetli”. Boğazına bir şey düğümlendiğinihissetti. Sen Müzeyyen Hanım değilsin. Merhum, arkasın-dan ağlanmasını katiyen istemezdi. Hatta bana bir gün... neyazık ki bir şey söylemedi. Yalnız bu konuda bana “dersimi”vermemişti. Acaba bu notları hemen okumaya başlasam mı?Evde rahat olmayacak. Başını kapıya çevirerek: “Müsaadeederseniz, ben buraları biraz karıştırıyorum,” diye seslendi.
91