“Vali begim, se nin gusuri n, gabahatin d eğel k i bu körpi mese lesi, neden bu gadar üzilirs in?” 
diye sordu Hoş Ali. O lanet tozlu  dosyaları kendi indirmişt i günler önce raflardan,  adam  o gün 
bugündür kö prüden baş ka laf etm ez olmuştu.
“Köprüsüzlük  can alıyor  da ondan.  Yarın  öbür  gün o taraflarda  bir yaramazlık  çıksa,  bir 
yangın olsa mese la, yangın ekiplerini  yetiştiremey ebiliriz.  Ulaş amadığın  yer sana  ait değildir 
Hoş Ali. Oysa Baş pınar v e köyleri harit a üzerind e bana ai t gözü kmekt eler.”
Hoş Ali gittikten sonra,  Vali yine dald ı dosyalarını n içine. Başpınarlıl ar köprüd en umutlar­
ını kesince,  Kara yolların a başvurup  duba  tahsi si istemiş lerdi.  Çem işgezek  tersan esinde kendi 
imkânları yla bir feribot  yaptırmışlar,  feribotların ı Fırat'ın üzerinde  84 yılından  itibaren  çalışt­
ırma ya başlamışlardı.  Vali, hatırlar  gibi oldu,  geçen  akşam  Esen tepe'deki yem eğe gelen o yaşlı 
adamdan  dinlemiş ti galiba...  Ulaş ım çileleri böyl ece giderilince,  köprüyü  tamamen  unutmuşl­
ardı. O y ıllarda Baş-
bakan  olan  Özal, üç yıl sonra  kayısı festival i için Mala tya'ya gelene kadar,  kimse köprü  lafı 
etmemiş ti bir daha. Mala tya komşu  şehirdi.  Allah,  devrin  Başbaka nı'nı hemen  yanı başlarınd­
aki vilayete, nered eyse ayaklarına  getirmişti.  Bu fırsat ı kaçırmak  delilik olurdu,  üstelik bir 
zamanlar k endilerin e köprü sözü v ermiş olan Yıldırım  Akbulut da M eclis Başka nı seçilmiş ken.
Kemaliy elilerin  ayranı  yeniden  kabarmış,  yenid en kılıç kuşanmışl ar, Mala tya'ya kadar 
gidip, dertlerin i bizzat  Özal’a  birinci  ağızdan  aktarmışlardı.  Köprü  umutlan  bir kez daha yeş­
ermişt i.
Vali, önünde ki dosy ayı kapat ıp yenisini açtı.  Yeni dosyanın  tarihi, Yıldırım  Akbulut'un 
Başba kanlı k yaptığı döneme  aitti. Erzincanlılar,  bir hemş ehriler ini Başbakanl ık koltuğuna 
oturttuklar ından beri, köprü h ayal olma ktan çı kmış, e lle tutulur bir ih timal hal ine gelmi şti.
Yazışmalar, y azışmalar, y azışmalar... Hepsin i gözd en ge çiriyordu  Vali.
Başba kanlar  söz veriyor, Karayol ları yörede  keşifler  yapıyor, Erzincanlı lar yüksek mevk il­
erde oturan  hemş ehriler ini kullanarak  çalmadık  kapı bırakmı yorlar  ama  köprü işi bir türlü 
olumlu  sonuca  ulaşamıyordu.  O iriyarı,  yaşlı adam...  Neydi adı... Hüdai...  o da böyl e anla tm­
amış mıydı geçen akşam,  yemek te! Ne demiş ti, 'Ben on milyara  çıkar, dedimdi, Kara yolları elli 
milyar civarında öngördü' ... Acayip!
Vali sekreterinden, Kemali ye K aymakamı 'nı bağl amasını istedi.
“... Birader,  ben yine bu köprü dosyalar ının  içine düşmüş  bulunuyorum,  dikkatimi  çeken 
bir şey var,”  dedi,  “bu Başpınar  köprüsünün  maliyetini Karayol ları niye yüksek gösteriyordu 
acaba?  Kara yolları  elli milyar  civar ında  mali yet göstermiş,  Hüdai  ise taş çatlas a on milyarı 
geçmez demi ş. Bunların hang isi do ğru?”
“Merkezi idare dört dörtlü k bir köprü düşünü yor. Oysa yöre halk ı karşı kıyıya ulaşmak  için, 
basit bir a sma  köprü ye bil e razı. Arada fiyat farkı oluyor, haliyle.” 65
“Orta yo l için, bir-iki kişiden daha g örüş alal ım mı?” di ye sordu  Vali.
“Yör emizin  üç köprüsü  de su altında  kaldığına  göre, maliyet ne olursa  olsun,  Keban  Yasas ı 
bizde n yana. Kısacası, p ahalı ya da ç ıksa, yapılacak bu k öprü.”
“Yine de mali yet bence  çok önemli,”  dedi Vali, “bu iş Hüdai' nin iddia  ettiği gibi,  on milyarl a 
bitecek se, devletten  dilenip  durmay a gerek yok,  bu paray ı varlı klı hemşehrilerd en çıkartır ız 
evelallah. El el e ver ir ya parız k öprümüz ü, çil e bit er.”
“Hüda i'nin fiyatlar ı 1990 y ılına ait. Bu enflas yonla, de ğişmişt ir rakamlar.”
“O zaman biz de maliy et hesapl arını y eniden y apaca k birini bulalım.”
“Bulalım ef endim.”
“Bu kişi kesinlikle siyasete bulaşmamış  biri olsun.  Buralardan  birin in yakını, eşi, dostu, 
akrabası  olmas ın. Erzincanl ı ya da Mala tyalı olması n. Hiçbir  milletve kili ile ilişkisi 
bulunmasın. H elal süt emmi ş, dürüst, t emiz, çal ışkan bir mühendi s bulalım.”
“Tamam  sayın Valim,”  dedi Kayma kam.