"Tatsızlık çıkarmayacaksın inşallah!" 
"Tatlı veya tatsız, uzun zamandan beri söylemek 
istediklerim var. Erken döneceğim merak etme." 
"Hastaneden ayrılırken beni ara." 
Telefonu kapattım. Boğulma hissi geri geldi. 
Bluzumun üst düğmelerini çözdüm. Gidip mus­
lukta yüzüme su çarptım. Boğulma hissim geçmi­
yor. Camı açıp önünde durdum, derin nefesler al­
dım. Evleneli bir yılı geçmiş. Bu iş, bu akşam bit­
meli. Yoksa ben biteceği m. Çekmeceden mektubu 
çıkardım. Büyüsüne kapılmamak için bir an yırtma­
yı bile düşünmüştüm, iyi ki yırtmamışı m. Daveti 
kabul etmeye kesin karar verdim. Sadece, dört ay­
lık bir bilimsel çalışmaya katılmak adına değil, kişi­
liğimi kurtarmak adına! İsterse benimle gelir iste­
mezse gelmez. Ama bana mani olamaz! Olmasına 
izin vermeyeceğ im! Kopacağı varsa, inceldiği yer­
den kopsun ip! 
Saat altı buçukta hastaneden ayrılırken, ilk kez 
eve telef on edip yola çıkışımı kocama haber verme­
dim! Oh be, dünya varmış! 
Cevdet benimle gelmek istemedi. Bu birlikteli­
ğin yürümeyeceğini o da anlamıştı. Günde on kez 
beni kontrol etmekten usanmış, ızgara et ve omlet 
yemekten bıkmış olmalıydı. Yaşam alanı kısıtlanan 
sadece ben değildim bu birliktelikte, o da evinde 
sere serpe yaşayam az, arkadaşlarını istediği anda ça-
211