raktığım gibi buldum. Bu ülkede zamanın nasıl geçtiğini
anlamak için bir ölçü yok elimizde. Küçük memurlar, şef-lerine geçmiş olsun, dediler. Müdür, bir iş yolculuğu içinadam aradığını, istersem, benim için bunun bir değişiklikolacağını söyledi. Kabul ettim. Gitme deseydi, ona da pekiderdim. Bir müteahhitin, iki aydır itiraz ettiğim bir evrakı-nı imzaladım. Sevinçten ne yapacağını şaşırdı: kızdığımıbildiği halde beni yemeğe çağırdı. Hemen kabul ettim. Ke-mal suratıma baktı: ne oldu senin ilkelerin demek ister gi-bi. Benim için can sıkıntısından başka bir anlamı olmayanşeflikte gözü var da. Onu da sevindirmek istedim. Yorgunolduğumu, şeflikten ayrılıp daha rahat bir işe geçmek iste-diğimi söyledim. Gözleri parladı: duygularını saklamasınıbilmez aptal. Giderken paltomu tutacak kadar alçaldı: buhareketine de itiraz etmedim.
Müteahhit beni lüks bir lokantaya götürdü. Beyaz örtüler,
sessizlik, büyüklük biraz iyi geldi bana. Adam durmadankonuşuyordu. Bu asık suratlı şefin bugünkü davranışına şa-şıyordu. Karşımda saygıyla oturuyordu koca adam. Bendenen aşağı otuz yaş büyük olmalı. Üstelik o da mühendis. Nesıkıcı bir işi var. Canım sıkıldı gene. Hiçbir şey yiyemedim:tabaklardaki yiyecekler gözümde büyüdü. Dönerken yolda,uzun uzun arabasının özelliklerinden bahsetti: Bir düğmeyebasınca camlar yıkanıyor, bir düğmeye basınca kuruyor, birdüğmeye basınca pencereler iniyor... Bir düğmeye... birdüğmeye... ne söylediğini izleyemiyordum. Düğmeler bit-miyordu. Bütün bu aşağılık durumlara, düğmelere sahip ol-mak için katlanıyor. Bana çocuklarının resmini gösteriyor.Oysa ben güzel bir metresi olduğunu biliyorum. Kötü birşaka yapıyorum, metresi olduğunu ima ediyorum: gülüyor.Erkeklik üzerine birşeyler söylüyor. Onu duymuyorum.Gülümsüyorum. Dayım geçen gün, evlenirsem bu huzur-suzluğumun geçeceğini söyledi: neredeyse evden kovacak-
602