aruzdan yanayım." Hayır, 'Bilmem, öyle söyledim işte,' deme­
miştim. Daha aptalca sözler etmiştim. lnsan, hiçbir şey yap­
mamalıyd ı, benim gibi. Peki, neden? dedi gülerek. Uzun bir 
hazırlık dönemi gerekliydi. Daha önce toplumla yapılacak en 
küçük bir temas öldürücüydü. Daha başka şeyler de saçmala­
dım. Sıkıcı bir odanın içinde, her an gülümsemenin zorluğu, 
kaba iş adamlarından , dedim. (Konuşunca olmuyordu işte.) 
Neden bunları söyledim? Neden hemen, bırakın Nazmi'yi, 
birlikte kaçalım, demedim? Koşarak caddeyi yaralım; insanla­
n, çöp sepetlerini, direkleri ... Sonra, başka bir gün, canlı ve 
cansız her şeyi anlayışsızlığına karşı duyduğum örl<.eden söz 
ettiğim zaman, koluma girmişti; üzülme, demişti. (Demek, öf­
ke değil üzüntüy müş.) Belki o sırada kaçırsaydım onu ... Gene 
kürkü vardı; kolum, yalnız kürküne değiyordu. Allahım bu 
kürk! Beni çok ilginç bulduğunu söylemiş Nazmi'ye. Peki 
Nazmi de kim oluyor? Tezat, albayım , tezat. Müstezat. Ha-ha. 
"İstersen okumayalım Hikmet." Sizi dinlemiyorum zaten 
albayım. Adama cevap ver. İstemez; benim gibisini nereden 
bulur? Susup oturuyorsun; adama bir söz et, alınacak. Hepi­
nizin Allah belasını versin: Beni adam edecekler. "Nasıl ister­
seniz albay ım." "Canını sıktım galiba. Seninle ilgili bir şey 
düşünmedim yazarken vallahi." Zavallı adam. Nasıl anlatır­
sın? içinden konuşmazsan anlar. Olmaz. Bütün hayatım böy­
le geçti; ben işimi bilirim. Ne olur ne olmaz. Susmak da iler­
de bir işe yarar. Albay. kağıdı dörde katladı; önce şiiri, sonra 
yakın gözlüğünü, kılıfına yavaşça yerleştirdi. Sustular. 
Şimdi günlerce konuşmaz. Belki havadan söz eder, nasılsı­
nız albayım? der. ilk günlerde onu da söylemez. İnsanı ca­
nından bezdirir. (Bana da kimse iyi davranmadı , ne yapa­
lım?) Örl<esi geçtiği halde susar. 'Sizinle ve zavallı şiirinizle 
ilgisi yoktu albayım,' demeye ü�endiği için susar. Bilge'ye gü­
cü yetmez, susar; albaya gücü yeter, gene susar. Bütün dün­
yaya karşı susar. Dünya bu susuşu dinlemez. Kahramanın 
99