de ne kadar gülerdik. Neden gülerdik? Ben artık gülemi­
yorum Turgut! 
SAFFET: Ben Turgut değilim. 
COŞKUN (Gözleri kapalı): Ben artık o adamın altını söndür­
rnek istemiyorum Turgut. (Sesini yükseltir.) Turgut, aklını 
başına topla, durum bildiği n gibi değiL. (Sesi titrer.) Mil­
letimizin heyecanına şahit oluyorum Turgut! Bu heyeca­
nı anlatamazsam sanki bu sese ihanet etmiş olacağım Tur­
gut! 
EMEL (Merakla): Kim bu Turgut? 
(Radyoda spikerin sesi duyulur: "Şimdi de Mustafa Çavuş'un 
bir eserini dinleyeceksiniz. Eser/erinin çoğu günümüze kalan 
bu büyük bestedmizin hayatı hakkında ne yazık ki hemen 
hiç bir şey bilmiyoruz.") 
COŞKUN: Turgut mu? Mustafa Çavuş gibi biri, hayatı hak­
kında hiç bir şey bilmediklerimizden biri. İşte, hayatını 
nasıl yaşadığını bilmediğimiz, başka türlü kahramanlarla 
doludur tarihimiz! (Bağırarak) Saffet! 
SAFFET (Dalgındır. Birden kendine gelir): Buyur. 
COŞKUN: Saffet, ben artık Napolyon piyesleri yazmak iste-
miyorum. 
SAFFET: Ne oldu böyle birdenbire Coşkun Bey? 
COŞKUN: Ben oldum artık Saffet. 
SAFFET: Anlaşılıyor. 
COŞKUN: Ben, gerçek dediğiniz şeyi buldum Saffet! 
SAFFET: Hangi gerçeği? 
COŞKUN: Bizim gerçeğimizi canım. 
SAFFET: Ha, o gerçek mi? 
47