Kapıyı anahtarla açtı. İçeri girmeden önce hemşireye ve ba­
baannesine bir kere görünmeyi düşünerek salona girdi. Birden 
ortada tuhaf bir şey olduğunu sezdi. Emine Hanım bir koltuğa 
olurmuş dehşetle Nigân Hanım'a bakıyordu. 
Hemşire, Ahmet'in ayak seslerini duyarak döndü: "Çok kötü!" 
diye mırıldandı. "Nabzını bulamıyorum bir türlü!" Terlcmiş-
ti. 
"Nabzı zayıflamış mı?" dedi Ahmet. 
—Hemşire birden bir telâşa kapılarak Nigân Hanım'ın elini 
yakaladı. Parmaklarını nabza bastırdı. Ahmet, hemşirenin yüzüne 
dikkatle baktı. Bir şey okuyamadı. Babaannesine baktı. Uyu-
yormus gibiydi. Gene hemşireye baktı. Vakit geçti, ama hem­
şirenin yüzünde hiçbir şey değişmedi. Ahmet, "Bulması lâzım 
arlık!" diye düşündü. Hemşire bileğin bir başka yerini, sonra 
aceleyle öteki noktalarını da tuttu. 
"Nabız çok mu zayıflamış?" dedi Ahmet. 
Hemşire, Nigân Hanım'ın yüzüne bakarak öteki elini tuttu. 
"Bilmem, atıyor mu?" dedi. 
"Nasıl?" 
Hemşire cevap vermedi. Nabzı tutarken yüzünü Nigân Ha­
nım'ın yüzüne yaklaştırdı. 
"Doktor! Doktora telefon edeyim!" dedi Ahmet. 
"Doktor yetişemez!" dedi hemşire. Birden kaba bir hareketle 
Nigân Hanimin üstüne çullandı. Göğsünü ovmaya başladı. Bir 
süre bütün gücüyle göğsü ovdu. Sonra yaptığı şeye artık ina-
namadığını gösteren bir tavırla dönüp Ahmet'e baktı. Bir şey 
söyleyecekti galiba, ama caydı ve telâşla yeniden bileklerden 
birisini tuttu, nabzı aradı, bu sefer bulamayacağına galiba ke­
sinlikle inandığı için bileği uzun uzun elinde tuttu. İç çekti. 
Nigân Hanimin gözbebcklerini inceledi. Ahmet'e döndü: "Ben 
ne yapabilirim ki?" diyen bir bakışla baktı. Yeniden iç çekti. 
"Atmıyor... Atmıyor!" diye mırıldandı. Sonra avucunun içinde 
duran bileği, bozuk bir saati masanın üzerine koyar gibi, dikkatle 
kenara bıraktı. Serumdan delik delik ve mosmor olan el hiç 
kıpırdamadı. 
Ahmet, "öldü!" diye düşündü. İçinden hemşirenin gönlünü 
alacak birşeyler söylemek geçti. 
607