"Çok şükür Allahım verdiğine de, vereceğine de," diye dua 
okudu, ağzı kıpır kıpır etti. 
Gözleri büyüdü. Bir uykudan hemen uyanmışlığın şaşkın­
lığıyla yöresine, gözlerini kirpiştirerek bakındı. Bir an gülümser 
gibi oldu. Ardından da kaşları çatıldı, yüz çizgileri gerildi, be­
deni ürperdi, azgınlaşh, sırh kabardı. Topal Alinin ellerine sa­
rıldı: 
"Ali Ağam, karnam nere de?" 
Ali kamayı ona uzattı: 
"Al, burada." 
Bünyamin kamayı aldı, kınına soktu. Yüzü ışıdı, açıldı, gü-
lümsedi. 
"Sağ ol Ali Ağam." \. 
"Sen de sağ ol Bünya min." 
Bünyamin, onun gözlerinin içine gözlerini dikti kaldı. Ali 
gözlerini nereye kaçınrsa kaçırsın Bünyaminin gözleri onun 
gözlerinin içindeyd i. · 
"Anacık Sultanı döve döve öldürdüler," dedi sonun da. Se­
si, gözleri, yüzü bir ölüm kederine büründü. 
"0, nerede şimdi?" 
Bir şeyler daha söyleyecekti, sesi çıkmadı, boğazında kısıl­
dı kaldı. 
"Camide," dedi Topal Ali, onun bu sözler ağzından çıkar 
çıkmaz Bünyamin ayağa fırladı, kapıya kadar vardı, Topal Ali, 
"dur ey Bünyamin," diye bağırdı arkasından. Bünyamin oldu­
ğu yerde durdu kaldı. 
"Ya Bünyamin, biraz bekleyel im. Ben de seninle birlikte ge­
leceği m." 
Bünyamin yere oturdu, elindeki postallarını giydi. Giyer 
giymez de kapıyı açtı dışanya çıktı. Ali de arkasından gitti. 
"Dur ya Bünyamin, tut kolumu. Bize bir elektrik feneri ge­
rek. Bekle beni burada." 
Merdivenleri çıktı, ocağın sekisindeki tabaka biçimindeki 
feneri aldı, Bünyarnin onu avluda bekliyordu, koluna girdi, yü­
rüdüler. Yağmur daha da yoğunlaşarak sürüyor, ortalığı sel gö­
türüyordu. Fenerin yardımıyla kaldırırnlardan yürüyerek, selle­
ri aşarak camiye geldiler. Anacık Sultan sofada tek başına yatı-
548