740 Yaşar Kemal -Dağın Öte Yüzü 
kırıyordu. Meryemce, onun saçlarını okşuyor, teselli ediyordu. Beş yaşında bir 
çocuğa konuşur gibi konuşuyordu. 
"Ağlama yavru, ağlama," diyordu. "Başa gelen çekilir. Bak beni de tek başı­
ma burada bıraktılar gittiler. O alçak Uzunca Ali ben öleyim, kurda kuşa yem 
olayım diye beni bıraktı da gitti. Yaaa yavru, ağlama. Sana periler bir şeyler mi 
yaptılar? Kayınbaban Padişahlan aran mı açıldı?" 
Meryemce onu okşadıkça, konuştukça yavaş yavaş ağlaması azalıyordu Ah­
medin. En sonunda ağlaması kesildi. Ahmet mutlu mutlu, geniş, aydınlık, ço­
cuksu gülmeye başladı. Meryemce sevindi. 
"Bak oğlum, kayınbaban sana bir şey söylediyse hiç üzülme, kayınbabandır. 
Peri Padişahı da olsa atandır. Canını sıkma. Çocukların nasıl büyüdüler mi? Av­
radın iyi mi? Seni seviyor ya, aldırma gerisine." 
Ahmet gevşemiş, sevgiden erimiş bitmişti. Meryemcenin konuşması ona bir 
ninni gibi geliyordu. 
"Beni al götür periler ülkesine, kayınbabanın sarayına. Karını, çocukları nı 
göreyim. Kayınbabanı göreyim. Benden korkma, ben Meryemce Anayım. Saray­
da da, köyde de oturmasını bilirim. Ben Çukurovada bir çiftlikte kaldıındı ya 
gençliğimde. Abla ne dediydi bana, sen padişah sarayında da kendini saydırırsın, 
dediydi. Korkma, seni perilere karşı, karına karşı mahçup etmem, iki gün içinde 
periler ülkesinin yolunu, yardamını öğrenirim. Çocuklarına insanlık öğretirim. 
Yarıları periyseler, yarıları da insandır. Yarın bir gün padişah kayınbaban ölür 
de, insan diye, seni de çocuklarını da, karını da periler ülkesinden kovarlarsa ne 
olur? Söyle, ne olur, ne olur?" Sesini yükseltti, Alımedi dürttü. Heyecanlanmıştı. 
"Söyle ne olur, ne olur? Ne, ne, ne olur?" Bir daha dürttü. Ahmet irkildi. "Söyle!" 
Ahmet: 
"Ne olur?" diye avazı çıktığı kadar bağırdı. 
"Sus," dedi Meryemce. "Duyan da taşağını buruyorlar sanır! Ne mi olur? İn-
sanlar içinde hiçbir şey bilmeden periler gibi dolaşır, açlarından ölürler." 
"Ölürler mi?" dedi Ahmet yumuşacık. 
Meryemce onu elinden tuttu: 
"Ölürler ya Ahmedim, yavrum, ölürler ya. Bunun için, çocuklarının hatı­
rı için Meryemce Ananı, periler sarayına götür. Köy Çukurovadan dönene dek 
orada kalayım." 
Alımedin gözleri faltaşı gibi kocaman açılmış, şaşkın. 
"Götür oraya beni." 
Birden yüzü sapsarı kesildi, eli ayağı titredi, dudakları mosmor oldu. Ayağa 
fırladı, yandaki uzun değneğine atıldı, değneğe bindi, başını yukarı kaldırdı, 
değneğini kırbaçladı. Uzun uzun at gibi kişnedi. Sesi bütün bozkın çınlattı.