"Hiç konuşmuyorlar öyle mi İsmail Ağa?
"Hiç konuşmuyorlar Paşam. Öyle durmuşlar, gözlerini 
kırpmadan dağa bakıyorlar. Bir ara da ellerini havaya açıp, ses­
siz sessiz dua ettiler."
Bunlar böyle üç gün bekleyecekler. Ağrının doruğunda ışı­
ğı göremeyince dönecekler saraya, yıkacaklar, yerle bir edecek­
ler, taş üstünde taş bırakmayacaklar.
Yoksa kendi kendime korkuya mı kapılıyorum, temelsiz 
korkulara, diye düşündü Mahmut Han.
"Daha geliyorlar mı İsmail Ağa?"
"Gittikçe çoğalarak... Nereden geliyor bu kadar insan? Kim 
getiriyor?"
"O mendebur, o allahsız Kervan Şeyhi," diye bağırdı Mah­
mut Han. "Onlar, o şeyhler her zaman bize düşmandırlar. Bunla­
rı yanımıza almazsak batarız, batarız İsmail Ağa. Batarız. Kök sal­
mış güçleri var İsmail Ağa... Derinlere kök salmış, yüz bin yıllık 
kökleri var halk içinde İsmail Ağa. Bunlarla birleşmezsek..." Pen­
cereden kalabalığı gösterdi. "İşte böyle olur, İsmail Ağa..."
"Onlarla her zaman birleşebiliriz, Paşam," dedi İsmail Ağa.
Bu gece çoluğumu çocuğumu, adamlarımı toplayıp sarayı 
bomboş bırakıp gitsem mi, diye düşündü Mahmut Han. Kor­
kaklık olmaz mı, bu hali İstanbul duymaz mı, diye düşündü 
sonra da... Sonra, sarayın her yanı sarılmış, nasıl kaçılır? Dövü­
şerek mi?..
Birden parladı:
"Şuradan, bu halden bir kurtarayım kendimi, o Kervan 
Şeyhinin, o Hoşap kalesi Beyinin başını vurduracağım. Vurdu­
racağım başlarını. Onlar olmasa bu kadar kalabalık saramazdı 
sarayımı. Vurduracağım, vurduracağım! Vurduracağım İsmail 
Ağa. Görsün onlar, görsün onlar."
Avazı çıktığı kadar bağırıyordu. Boynunun damarları şiş­
miş, kendinden geçmişti. Söyledi söyledi, sonra yavaş yavaş 
yatıştı. Usulca, sessizce: "Vurduracağım, vurduracağım, vurdu­
racağım boyunlarını, şu beladan bir kurtulayım."
İsmail Ağa orada, kapının yanında, bir pembe mermer di­
reğe sırtını dayamış Mahmut Hanın öfkesinin dinmesini bekli­
yordu.
108