FAKİR BAYKURT
 
251
 
 
Tokalaştılar.
 
Battal, b
irer birer ötekilerin de ellerini sıktı.
 
Sonra Rıza yanaştı. Hoşgeliş etti, tokalaştı.
 
Kır Abbas bakıyordu. inenler tozlarını çırpıyorlar, bir kuruntuyla 
ortalığı süzüyorlardı.
 
«Merhaba baba!» dedi yarım şişko bey.
 
Kır Abbas silkindi:
 
«Meraba efendim! 
Hoşgeldin...»
 
Yarım şişko bey Kır Abbas’a doğru yaklaştı, elini uzattı: «Nasılsın 
bakalım baba?»
 
«Sağlığına doacıyım beyim! Eyiler eyi!..»
 
Yarım şişko bey güldü:
 
«iyiler iyi demek haa? Sen nasılsın?»
 
«Eh, biz de eyiyiz çok şükür, sayanızda!..»
 
Yarım şişko 
bey, başından fötrünü çıkardı, ellerini kıçına koydu, 
cipi döndürmeye çalışan şoföre baktı. Başında saçı yoktu. Kel, kavlak 
bir adamdı... Pek konuşmuyordu. Eve dama bakıyor, çevresini 
süzüyordu.
 
Battal da, Rıza da konuşmuyorlardı.
 
Şoför, cipten çantaları, 
cetvelleri, boruları, daha başka araçları 
indirdi.
 
Yarım şişko bey sordu:
 
«Muhtar nerede?»
 
Battal, şapkalı elini göğsüne bastırdı:
 
«Muhtar benim, beyim...» dedi.
 
«Öyle mi? Memnun olduk...»
 
«Sağol beyim, biz de memnun olduk...»
 
«Haa bak, bir memur, bir âmir
 
geldiğinde kendini tanıt önce! Siz 
de öyle yapın! Tanışmak gerekir, evet gözüm...»