kad ınla birlikte ıssız bir uçuruma dü ştüğümü görmem ve "be ş para etmez herifin tekiyim" fikri Şeküre'den bana 
mirast ır. 
"Ölümden sonra," dedi Eni ştem çok sonra, "ruhlar ımızın bu dünyada yataklar ında m ışıl m ışıl uyumakta 
olanlar ın ruhlar ıyla buluşabileceğini biliyor muydun?" 
"Bilmiyordum." 
"Ölümden sonra bir uzun yolculuk var, bu yüzden ölmekten korkmuyorum. Korktu ğum Padişahımızın 
kitab ını bitiremeden ölmek." 
Akl ımın bir yan ı kendimi Eni şteme göre daha güçlü, daha akl ı başında ve sağlam bulurken, di ğer yan ı da on 
iki y ıl önce k ızının benimle evlenmesine izin vermeyen bu adama gelirken ald ığım kaftan ın pahal ılığına, 
merdivenden şimdi inip ah ırdan ç ıkar ıp bineceğim at ın gümüş koşumlar ına ve işlemeli eğer tak ımına tak ılm ıştı. 
Nakkaşlar aras ında öğrendiğim her.şeyi ona yeti ştireceğimi söyledim. Elini öptüm, merdivenleri indim, 
avluya ç ıktım, kar so ğuğunu üzerimde hissettim de ne bir çocuk ne de ya şlı bir adam oldu ğumu hat ırlad ım: 
Dünyay ı mutlulukla tenimde hissediyordum. Ah ırın kap ısını kaparken bir rüzgâr esti. Ta şlıktan avluya geçerken 
geminden tutup çekti ğim beyaz at ım benimle birlikte ürperdi: Onun geni ş damarl ı güçlü bacaklar ım, 
sab ırsızlığını, o zor zaptedilir halini kendimin bildim. Soka ğa ç ıkar ç ıkmaz, tam bir hamlede at ımın üzerine 
atlamak üzereydim ki, tam bir daha hiç dönmem diyen masals ı atl ı gibi dar sokaklardan kaybolacakt ım ki, 
nereden ç ıktığını hiç anlayamad ığım koskocaman bir kad ın, baştan aşağı pembeler giyen bir Yahudi, elinde 
bohças ı üzerime geldi. O kadar büyük ve geni şti ki, dolap gibiydi. Ama hareketli, canl ı, hatta işveliydi de. 
"Aslan ım, delikanl ım, hakikaten dedikleri kadar yak ışıklıym ışsın sen," dedi. "Evli misin, bekâr m ısın, gizli 
sevgilin için İstanbul'un en ba şta gelen bohçac ısı Ester'den ipek mendil al ır m ısın?" 
"Yok." 
"Atlastan bir k ızıl kuşak?" 
"Yok." 
"Yok, yok, deme bakay ım! Senin gibi bir aslan ın nişanl ısı, gizli sevgilisi olmaz m ı hiç? Kaç gözü ya şlı kız 
senin için cay ır cay ır yan ıyordur kimbilir?" 
Bir anda gövdesi bir cambaz ın narin gövdesi gibi uzad ı ve şaşırtıcı bir zarafetle bana sokuldu. Ayn ı anda 
yoktan var eden hokkabaz ın hüneriyle, elinde bir mektup belirdi. Mektubu ka şla göz aras ında kapt ım ve sanki 
yıllard ır bu an için terbiye edilmi şim gibi hünerle ku şağımın içine soktum. Koca bir mektuptu ve ku şağımın 
içinde belimle göbe ğimin aras ında buz gibi tenimin üzerinde şimdiden ate ş gibi hissediyordum onu. 
"At ına bin, rahvan sür onu," dedi bohçac ı Ester. "Bu duvarla birlikte sa ğa sokağa dön, istifini hiç bozmadan 
git, ama nar a ğacının yan ına gelince dön ve ç ıktığın eve bak, kar şındaki penceresine." 
Yoluna devam edip bir anda kayboldu. Ata bindim, ama hayat ında ilk defa ata binen acemi gibi. Kalbim 
koşar gibi at ıyordu, akl ım telaşa kap ılm ıştı, ellerim at ın koşumlar ını nas ıl tutacağım şaşırm ıştı, ama bacaklar ım 
atın gövdesini s ıkı sıkıya sar ınca sağlam bir ak ıl ve hüner hakim oldu at ıma ve bana ve Ester'in dedi ği gibi, tam ı 
tam ına rahvan yürüdü ak ıllı atım ve sağa sokağa da döndük ne güzel! 
O zaman hissettim belki de gerçekten yak ışıklı olduğumu. Masallardaki gibi her kepengin, her kafesin 
arkas ından mahalleli bir kad ın beni seyrediyordu ve ben yeniden ayn ı yang ınla yanmak üzere oldu ğumu 
hissediyordum. Bu muydu istedi ğim? Onca y ıllık hastal ığa geri mi dönüyordum? Birden güne ş aç ılıverdi de 
şaşırdım. 
Nar ağacı nerede? İşte bu kederli, c ılız ağaç m ı? Evet o! At ımın üzerinde hafifçe yan döndüm: Tam 
karşımda bir pencere vard ı, ama kimse yoktu orada. Cadaloz Ester beni aldatt ı! 
Diyordum ki, birden, buzla kapl ı kepenk patlar gibi aç ıldı ve orada güne şte ışıl ışıl parlayan pencerenin 
çerçevesi içinde gördüm on iki y ıl sonra, güzel yüzü karl ı dallar aras ından. Kara gözlüm bana m ı bak ıyordu, 
benden ötede ba şka bir hayata m ı? Hüzünlü müydü, gülümsüyor muydu, yoksa hüzünle mi gülümsüyordu 
anlayamad ım. Ahmak at ım, yüreğime uyma sen, yava şlasana! Yine de e ğerimin üzerinde pervas ızca geri