"Çamurda bu kadar olur!" dedi Refik. 
Nurettin: "Vallahi bunun tadını kaçırdılar artık," dedi. "Bir­
birlerine vurmaktan topa vuramıyorlar. Artık ben gelmeyeceğim." 
Kendi kendine güldü. "Ben öyle derim, ama gelirim. Haftaya 
gene Fener'in maçı var. Ama sen gözükmüyorsun ortalarda..." 
"Evet..." 
Nurettin, "Sahi, tabii, tabii," dedi. "Muhittin'i görmüştüm 
söyledi: Sen Erzincan'a gitmiştin. Ne zaman döndün?" 
"Çok oluyor. Kasımda geldim. Dört ay oluyor..." 
"Eee, ne yaptın orada? Demiryolunda mıydm?" 
"Demiryolundaydım! Memleketi gördüm!" 
"Yaa, ne güzel!" diyerek iç çekti Nurettin. "Ben de bir fırsat 
bulabilsem. Şu demiryolu işi de iyi fırsattı. Herkes gitti, gördü, 
kazandı. Ben burada bir çarka kaptırmışım paçamı, bir türlü 
kurtulamıyorum." 
Kapıdan çıkanlar çoğalıyordu. Biri Refik'e çarptı. Kışlanın 
avlusundan bir gürültü geldi. 
"Bitti galiba!" dedi Nurettin. Refik'in kolundan tuttu. "Ben 
eve gitmeden önce şöyle bir..." Yumruğunu sıkıp başparmağını 
ağzına emzik gibi yaklaştırıp çekti. "Gelsene!" 
"Ben tenis kulübüne gideceğim!" 
Nurettin, az önce şişeye benzettiği yumruğunu, okul takımında 
futbol oynadığı yılları hatırlatan bir güçle Refik'in omuzuna 
vurdu: "O züppeler kulübüne gidiyorsun ha?" Bunu, Refik'in 
alınmayacağını bildiği için neşeyle söylemişti. 
Refik utanarak, yüzünü, "Ne yapalım be kardeşim!" diyormuş 
gibi ekşitti. 
Nurettin: "Demek geliniyorsun. İçince ısınır, keyiflenirdik 
halbuki!" dedi. Refik'in yüzünde aynı anlatımın durduğunu 
görünce: "Peki, peki..." dedi. "Git bakalım o züppelerin yanma... 
Haa, sahi Ömer nasıl?" 
"Evlenecek herhalde..." 
"Sahi mi? Bir ben kaldım desene..." Dağılan kalabalıktan birkaç 
kişi aralarına girmişti. "Hadi, güle güle. Haftaya Fener-Güneş 
var. Ben mezarlık tarahndayım, kale arkasmdayım!" 
Refik gülümsedi. Nurettin'in kalabalığa karıştığını gördükten 
sonra döndü, tramvay yolu boyunca biraz yürüdü, gişeden bilet 
44.3