“Bilmi yoruz.  Görgü  tanığı olabil ecek  bir de kadı n varmı ş evde ama  konuşmuyormuş.  Hem 
kısmen yanmı ş hem d e şoka girmiş.”
“Bizim  arabalardan  birini  alıp onu hemen  hast aney e sevk etsinler,”  dedi Vali. “Biz  nasılsa 
burada kam yonları be kliyoruz  cesetleri n şev ki için.”
“Haydi buradan uzak laşalım, ço k kö tü koku yor,”  dedi Savcı. Jandarma Komutan ı,” 
Benim  henüz  işim bitmedi,”  dedi, “siz gidin Başpınar'a,  kamyon  gelir gelmez  ben cese tleri 
yollarım.”
Vali, Komutan ın yanına  yaklaştı, saçma  olduğunu  bile bile,  “Önle yebil ir miyd ik?”  diye 
sordu.
“Elbet te önl eyemezdik. Bu bir baskı n,” dedi Komutan.
“Ama  ihbarı  aldığımızda,  yolumuz  bu kadar  uzun  olmas aydı,  çok daha  çabuk  ulaşırdık bur­
aya. Hiç olmazsa  yangın ı zamanında  söndürür,  maddi  zararı  önlerdi k. Eşkıyanın  peşine daha 
çabuk düş erdik.”
“Yolumuz uzun olmasayd ı! Yan i köprüm üz ol saydı,” d edi V ali.
“Hayırlısıyla, kavu şacağız y akında kö prümü ze,” d iyerek umut vermey e çalı ştı K aymakam.
“işte ancak  o zaman,  buraları  bizim  olacak,”  dedi Vali, “bir kere daha  kanıtlandı,  gördünüz 
işte, ulaşamadı ğımız y er bizim d eğildir.”
Bir-i ki sıska s okak kö peği bitmi şti yanlar ında. Kuyru klarını salla ya sa llaya do lanıyorlardı.
“Yiyecek kokusunu  almı ş olmalılar  kera talar,”  dedi Komutan.  “Bunları n burnu  kokuyu taa 
nerede n alır. H erhald e yiyecekler ulaşt ı kadınlara.”
“Kad ınlarda  yem ek düşünece k hal kaldı  mı?”  dedi Savcı.  “Ölüm,  yaşamı  hiçbir  zaman  açlığı 
unut turacak  kadar etkilemiyor,  inanın  bana,”  dedi Komutan,  bu işleri iyi bilen  bir insan ın 
ifadesiyle.
Güneş i, birdenbire  nereden  çıktığı belli  olmayan  bir bulut örttüğü  için, kızgın sıcak harını 
kaybetmi ş gibiydi.  Ağızlar ını, burunlarını  örtmüş  jandarmalar,  cesetler i bir kenara  istifler  ve 
yerler i süpürürken,  devlet in adamları  yürüdüler  yavaş  yavaş  arabaya,  iki arabadan  birine, 
baskında  yanmış  olan  kadını  koyu p hastane ye yolladı kları  için tek arabaya  kalmışlardı.  Savcı, 
öne, şoförün ya nına o turmak is tedi.
“Siz arkay a buyrun,”  dedi  Vali yardımcıs ı ve ancak  o zaman  fark  etti Valinin  yanlarında 
olmadı ğını.
Biraz  bekled iler.  Vali ortalı kta gözükmey ince,  yardımcısı  “Ben  bir gidip bakay ım,”  dedi 
Savcıya.  Olay yerine  geri döndü.  Vali  orada  değildi. Erlere sordu,  bilmiyorlardı.  Biraz  daha 
oyalandı köy meydan ında,  belki tama mı yanmamış evlerd en birin e girmişt i ihtiyaç için. Evler e 
girdi çıktı, biraz  endişeli hald e, caminin  arka sındak i bahçelere doğru  gitti. Sesler duyar  gibi 
oldu,  hızland ı. Biri vardı  taa orada,  dut ağaçlarının ardında...  sessizce  yürüdü...  ah evet oydu, 
Vali...  tam seslenecek ken durdu.  Dan s mı ediyordu  bu adam  kuzum?  Ne yapıyordu  öyle koll­
arını yukar ı kaldırmı ş? Yaklaştı. Vali döne  döne  yerde ki taşlara,  ağaçların  kütükler ine 
tekme ler, gövdel erine yumruklar atıyor  ve bağırıyordu,  “Bu ne iştir! Bu ne iştir!”  diye. Yaşlar 
yağmur  gibi düşüyordu  gözlerinden.  Vali yard ımcısı nefe s alma ya, çıt çıkarmaya  korkarak, 
ağaçları k endine s iper ed e ede, geri g eri gitti, çık tı bahçed en.
Arabanın y anınd a bekl eyenlere yaklaşt ı, “Şimdi ge liyor,”  dedi, “siz buyrun bin in...”
Az sonra  gözük tü Vali. Yüzünde  biraz  öncek i elemden,  kızgınlıktan,  çares izlik ten eser 
yoktu.
“Beklettim,  özür  dilerim,”  dedi sakin bir sesle, “haydi bir an önce  gidip mezarları 
hazırlatal ım.”
Vali yeni oturmuştu  şoförün  yanına,  bir er elinde  büyükçe  bir çıkın taşıyarak  koşa koşa 
geldiğind e.
“Komutan ım,”  dedi Valiye, “Evlerin  birini n arka bahçesind e, dut ağacının  dallarına  yerleşt­
irilmiş  bir bebek  bulduk.  Şu bezle  sıkı sıkı ağaca  bağlanmışt ı. Napal ım bebeği?  Sizin arabaya 
koyal ım mı, yol ü stünde bekle yen kadı nlara vermen iz için?”
Er bebeği  uzat ırken, bebe k çığlık çığlı ğa ağlama ya başladı. Vali uzanı p aldı bebey i, gözler­
ine, ağzına, burnuna,  ellerine  baktı, omzuna  takılı maşa llahı  gördü,  yüzüne  kocaman  bir gül­
ümsem e yayıldı.