raz okşayıcı, usul usul yumuşak bir kucağa isteklendirircesine 
çağırgan. Çekici evet, bunu görebiliyor, dahası duyuyor. Gör­
düğü ve duyduğu bakışlarındaki incecik incecik ışık çakışlany­
la beliriyor. 
O zaman, -başka ne olsun ki?-sağ el aşağı iniyor, çabu­
cak tabağın yanına saklanıyor. Dil içeri çekiliyor. Gözkapakla­
rı utangaçlaşıyor; belki bir karşıkoyuşun ağırlığı altında aşağı 
kayıyor; içteki ıssızlığı ister istemez dışa, ta adamın gözbebek­
lerine sızdırmış bulunan gözler örtülüyor ya da sürekli ürpe­
ren ruhuna bir günışığı dilencisi olmaktan ürküyor. Ancak 
ses ... 
Fakat o bile, artık gizemli ataklığından hiçbir şey kalmamış 
bir ses: 
"Özür dilerim, öyle ya, siz belki acıyı seversiniz ... " 
Çok üşümüş bir ses bu. 
Öylesi üşüyor olmalı ki benim huysuz sevgilim, öylesi üşü­
yor olmalı ki, son atılganlığı ardından o da içerlerde bir yere 
kaçıp sıkı sıkıya örtünüyor. 
Kimin aklına gelirdi? 
Fakat, uzun zaman beklemeden de genişçe bir soluk alına­
bilir: Pamuk Prenses ya da Külkedisi değil bu kadın; takma kir­
pikleri yok. 
Adam bakıp duruyor. Şimdi artık elsiz, dilsiz, bakışsız ve 
sessiz olana. 
Ne acı, ne tatlı; ne sıcak, ne soğuk; ne ıssızlık ne de başka 
bir şey. Sol eldeki çatalın küçük bir tık sesiyle tabağın kıyısına 
bırakılışını izleyen büyük sessizlik. İçe çekiliş. 
İçte çırpınan küçük kız yüreği: Onu tanımıyorum, hayır, ta­
nıyorum onu. Şimdi kaç yaşında, nerede bilemiyorum, ama ta­
nıyorum! Bana yanıldığımı söylemeyin öğretmenim, yanılmış 
olmak istemiyorum. Tenimden içeri, hiçbir yanımı dağıtıp yırt­
madan sızabilecek kimse o, bilmelisiniz! 
11