düşündüklerini açıklayan bir insanın araçlarına heyecanla ba­
kıyor, anlatmaya karar verdiği şeyleri heyecandan yazara an-
latamamaktan korkuyordu. Süleyman Bey çay getirmek için 
odadan çıkınca kendini toparlamaya karar verdi. Düşüncelerini 
son bir kere daha aklından geçirdi. Sonra duvardaki resimlerden 
birinde Atatürk ile İsmet Paşa'yı yanyana görünce duygulandı. 
Bu sırada odaya giren Süleyman Bey, Refik'in nereye baktığını 
görerek: "Ölüm ne kadar kötü değil mi?" dedi. Refik'in yüzüne 
bakmadan ekledi: "Ama burada iyi bir şey de var. Cumhuriyet, 
büyük kaybı ağırbaşlılıkla karşıladı. Telâşa, ne olacak korkusuna 
kapılmadık. Bu büyük bir başarı... Kaç şeker istersiniz?" 
Bir süre hayattan, ölümden, gençlik ve yaşlılıktan sözettiler. 
Biri orta yaşlı, öteki gençliğin sonunda iki aklı başında erkeğin 
birbirlerini daha yakından tanımak için yaptıkları bir sohbete 
başlamışlardı. Süleyman Ayçelik İstanbul'da lisenin son sınıfında 
okuyan oğlundan sözetti. 
"Mühendis olmak istiyor. Şimdi gençler tekniğe, mühendisliğe 
değer veriyorlar... Bizim zamanımızda herkes asker olmak is­
terdi..." 
"Ama siz asker olmak istemiyordunuz herhalde!" dedi Refik. 
"Siz üniversiteyi yanılmıyorsam Moskova'da..." 
"Evet, fakat şimdi bundan sözetmiyordum..." dedi Süleyman 
Ayçelik. "Bizim oğlan mühendis olmak istiyor! Olsun, bir sözüm 
yok! Hele sizden aldığım mektuplardan sonra, bir mühendiste 
ne kadar ayrıntılı düşünme yeteneği olabileceğini de gördüm. 
Ama asıl bizim oğlanda heyecan yok! Bu beni biraz üzüyor! Acaba 
diyorum, inkılâplar gençliğe gereken heyecanı vermedi mi?" 
Refik: "Evet heyecan önemli bir şeydir değil mi?" dedi. 
"Önemli ama gençlikte..." 
Refik: "Siz gençliğinizde heyecanlıydınız değil mi?" dedi. 
"Evet, evet gençliğimde!" dedi Süleyman Bey. Sinirli bir hareket 
yaptı. Ayaklarının yerini değiştirerek. "Şimdiki gençlik, ama, 
çok heyecansız! Heyecansızlıktan toplumdan uzaklaşıyorlar!" 
dedi. "Benim oğlanın, yaşadığı toplumda ne oluyor, hiç merakı, 
ilgisi yok. Elektrik âletlerine, makinelere meraklı. Radyo nasıl 
işler, onu düşünüyor... Hoş! Ben tekniğin ve sanayinin bize asıl 
gereken şey olduğunu savunuyorum, ama gene de oğlumun böyle 
404