ti. "Ya ölüm, ya teslim mi?" 
Kafasında o pirinç panlhsı bir yalımlandı, yayıldı, geçti git-
Recep Çavuş: 
''Başka bir yol biliyorsan sen söyle İnce Memed ." 
M em ed: 
"Sen bilmezsen Çavuş, ben ne biliri m." 
Çavuş düşündü kaldı. Yarası sıcaklığını yitirmiş, acımaya 
başlamışh. Düşünmeye bile fırsat vermiyord u. Çavuş başı ön­
de, ha bire yüzünü buruşturup, dudaklarını geviyor. Ha bire 
geviyor du. 
Sonra Çavuş başını kaldırdı. Herkesin üstünde teker teker 
başını gezdirdi. "Bir teklifim var," dedi. "Başarılırsa kurtulu­
ruz. Diyec eğim yapılırsa, Asım Çavuş buralarda bir dakika 
durmaz, doğru yüzbaşının yaruna gider." 
"Neymiş o?" dediler. 
Recep Çavuş: 
"Üç tane bomba ... " dedi. "İçinizde o makinalıya üç tane 
bomba savuracak yiğit var mı?" 
Cabbar tüfeğini doldururken, arkasına dönüp ona karşılık 
verdi: 
"Bunda hepimiz babayiğ idiz. Nasıl olsa hepimizi temizle-
yecek Asım Çavuş. Öyle olmasın da böyle olsun ... " 
Me med : 
"Hiç umut kalmadı mı?" 
Çavuş: 
"Tek umut söyledi ğimdir." 
M em ed: 
"Ben varım ." 
Gözlerine o iğne ucu kadar küçük, çelik pırılh geldi, yerleş­
ti. Kafasın dan da gene o pirinç parıltısı şimşek gibi parladı geç­
ti. İçi mutlulukla, acıyla bir an karmakanşık oldu. 
Durdu: 
"Bak hele babayiğide !.." 
Çukurdan doğruldu. 
"Bana iki bomba daha verin," dedi. 
Cabbardan aldı. Atladı. Bütün gücüyle koşuyor du. Kulak-
171