yaşlannda gösteren Dursundu . Dursun çok iri yarıy dı. Öteki­
lerse on beşer yaşlarında iki çocuktu. 
Ağa: 
"Hemen tarlaya gidin, arayın o it oğlu iti. Öküzleri mutla­
ka bulmalısınız. Bulmadan dönmeyin. Anladınız mı?" 
Dursun: 
"Biz de onu konuşuyor duk. Noldu acep Memede? Daha 
gelmedi, diyorduk. Gider ararız," diye söylen di. 
Birden Döne hıçkırmaya başladı. 
Abdi Ağa tiksintiyle: 
"Kes," dedi. "Kes! Ne yapacağız bakalım, bu senin it oğlu 
itiyin elinden? Eğer öküzlere bir şey olmuşsa, onda kemik ko­
maz kıranm. Kemiklerini tüm un ederi m." 
Dursun, Ali, Osman karanlığa atıldılar. Döne de arkalarma 
düştü. 
Dursun, Döneye: 
"Bacım," dedi, "sen gelme. Biz, bulursak buluruz . Belki sa­
hanın bir tarafını kırmıştır. Belki boyunduruğu kırmıştır. Kor­
kusundan gelemiyordur belki. Sen gelm e. Biz bulur getiririz . 
Dön, hacım Döne!" 
Döne: 
"Kurbanlarınız olayım, yavrunm bulmadan gelmey in. 
Dursun emmisi, yavrum sana emanet. Yavrumu bulmadan gel­
me. Yavrum sana emanet. Yavrumu bulmadan gelme ! Yavrum 
seni çok severdi Dursun emmisi !" 
Kadın, geri evine döndü. 
Üç kişi karanlığa karışh . Gecede, uzaklaşan ayakla rının se­
si duyuluyor du. Alışkın ayaklar , gidecekleri yolu biliyor lardı. 
Önce ufacık taşlı bir tarlaya düştüler. Sonra, keskin bir kayalığı 
aştılar. Kayalığın arkasına dinlenmek için oturdular. Üçü de 
yan yana ... Sokulmuşlar. Biribirlerinin üstüne abanmı şlar. Böyle 
uzun zaman sustular. Belalı bir karanlık vardı. Böceklerin ötü­
şünden başkaca da çıt yoktu. Önce Dursun konuştu. Kimseye 
değil, geceye söylüyor du. 
"Noldu bu çocuğa acep? Nereye gitti?" 
Osman: 
"Kim bilir ki ... " 
31