çocuk-bıçak dayadığı bir yazar. Özgür'ün iki ayrı dünyası vardı 
artık. Piyano sonatları ile Çehov öykülerinden dokunmuş birin­
ci dünyada, yaşam denilen sığ ve engin deniz, ince bir deniz ka­
buğunda resmediliyordu, ikincisi ise her şeyi ele geçirmeye ka­
rarlı cangıla, kiralık katiliere ve aşk aldatmacaianna aitti. Özgür, 
uzun süre, içinde yaşadığı gerçek ama akıldışı dünyayı, kurgusal 
ama daha gerçek olanla değiş tokuş edecek bir yazar aradı. 
Sonunda, çevresini kuşatan boşluğa anlam katabilecek tek ki­
şinin kendisi olduğunu anladı. Başka hiç kimse onun adına ya­
şamın şifrelerini çözemez, asma kilitlerini açamazdı. Kentin gö­
zü kör şiddetine karşı mevzilerini belirlemeye karar verdiği gün 
yazmaya başladı. Ne başkaları, ne de kendisi için; sadece yazmak 
zorunda olduğu için yazıyordu. Bir yarayı kaşırcasına kabuk ka­
buk soyuyordu Rio gerçeğini ve iç kanamalı bir hastanın kustu­
ğu kara kan, cümlelerine damlıyordu . 
Rio'da dördüncü ayını doldurup dördüncü cinayet kurba­
nıyla karşılaştığında, sıradan bir ölümlü olduğunu çoktan kavra­
mış; herhangi bir sokakta kafasına sıkılacak tck kurşunla kaldırı­
ma serilebileceğini kabullenmişti. Tarihöncesinden beri sürege­
len bir trajedide kendi kısacık rolü için sıraya girmişti ve sözcük­
ler ona yalnızca ödünç verilmişti . 
"İnsanı tanımak için uzaklara gitmek gerekir," demişti bir 
yazar. Oysa Özgür, ancak uzaklara geldikten sonra Latinleri an­
layabiliyor du. "No ire foras ... " "Uzaklara gitme, gerçeklik senin 
içindedir ." Yeniden doğmadan önce cehennemİ aşmak gereki­
yordu belki. Tehlikeli, cehennemsi, hüzünlü tropiklcri ... 
Artık ona "dünya" diye sunulanı elinin tersiyle itmiş; bütün 
güçlerini seferber ederek, tek bir hedefe yönelmişti . Rio'yu avuç­
larının içinde bir kelebek gibi yakalamak ve öldürmeden kendi 
sözcüklerine hapsetmek. Kırmızı Pelerinli Kent doğmuştu . 
68