Bunları hep, Clea'yla ilk yatışımdan sonra düşündüm, an­
lamlandırdım. Şunu da: Yunus'la burada bir süre birlikte olma­
saydık, onun ta dört yıl önce evime ilk gelişinde, çalışma oda­
ma girer girmez divana nasıl oturduğunu unutup gitmiştim. 
Aklımda bile yoktu. 
Sık sık telefon ediyordu. "Hocam, filanca dergideki dene­
menizi okudum, konuşmak isterdim," diyordu. 
Kendisi de denemeler yazıyordu. Hocasının bütün dergi­
lerde adamı olduğunu sanıyordu. Ona takılırdı: 
"Canım, bir iki yerde, bir iki eski öğrencim çıkıyor işte, ba­
na iltimas yapıyorlar ," derdi. 
Sonra, bir başka sefer, "Hocam, kabul buyurursanız sizi dı­
şarda yemeğe çağırmak istiyorum, özür dilerim, öyle çok lüks 
bir yere götüremem ama, yemekleri iyi bir yer biliyorum ." 
Onu kırmak istememişti. Burnu büyüklük olur, diye dü­
şündü. Yunus, Hocasını almak için eve uğradı. Dosdoğru çalış­
ma odasına girdi. Ayakkabılarını kapıda çıkarmamıştı da, ora­
da çıkardı ve divana boyluboyunca uzanıverdi. 
Bir şey anlatmak istedi, ama ne? Belki de sadece değişik ol­
mak istedi. Değişik olduğunu göstermek istedi. Yemeğe çıka­
cakları sırada ise: 
"Eyvah, hocam, çok üzgünüm, cüzdanımı unutmuşum," 
dedi. 
Evde yediler. Giderken, utana sıkıla Yunus'un cebine taksi 
parası koydu. Yemekten sonra çantasından çıkarıp okuduğu, 
anahtarlarla kilitler üstüne denemesi hiç de fena değildi. Basba­
yağı bir şeyleri incelemişti. Bir reklam şirketinde grafikçi olarak 
çalışmaya başlamış, ama ücret düşükmüş, iş ise ağır. Bütün öz­
lemi, kişisel sergisini açabilmek. Koyuluklar içinde erimiş, gizli 
çizgiler. Böyle ortaboy tablolar yapıyordu. En büyük ilgiyi ve 
satışı hakettiğine inanıyor. İlk girdiği bir eve, hocasının divanı­
na boyluboyunca uzanıp kırmızı çoraplı ayaklarını havaya dik­
mesi gibi, bazan anlı sanlı koskoca ressamlardan küçük adlarıy­
la sözaçıp insanı şaşırtıyor. İşte zaten artık onun da gözleri, pat­
lak patlak, en büyük şaşkınlıkla bakmakta. Boynunda ip. Beş 
kere dolanmış. Clea'nın boynunda beş ince çizgi var, yaşlılığını 
söylüyor. Nesrin'le yatak ilişkimizi yirmi yıl çevreden gizleye-
147