kafalı buluyorum. Bunu tombalacı Arif Beye de, perdeci Ah­
met Beye de söyleyeceğ im." Hikmet düzeltti: "Mehmet 
Bey." "Evet, Mehmet Beye de söyleyeceğim. Bence, sen bu 
adamlan kullanmak istiyorsun. Onlarla tanışınca senden sa­
kınmalarını söyleyeceğim hemen. Sen onları, bitkin bir du­
rumda savaşa sokmak istiyorsun. İstersen, önce bir yemek 
verelim onlara; yesinler, içsinler, içlerinden geldiği gibi ken­
dilerini ortaya döksünler. Meyhaneci Anin'in hazır yemekle­
rinden bıkmışlardır. " Hikmet, "Önce isimlerini öğren," dedi. 
"Artin değil Kirkor." "Onların da böyle her kusurlarını düzel­
tiyorsan, seni pek sevmiyorlardı r." 
Hikmet suratını astı: "Hayır, bütün kusurlarıyla seviyorum 
onları. Belki de bu kusurları yüzünden seviyorum." Bütün 
tartışmaları kaybediyorum Bilge. 
Bilge, "Belli olmaz," dedi. "Belki de sana, içlerinden, ukala­
nın biri, diyorlardır. Belki de seni beğenmiyorlardır; kendileri 
adına konuşmanı istemiyorlard ır." 
Hikmet direndi: "Ben onları yanlış ve kötü bulmuyorum 
ki. Gördükten sonra ne değeri var? Ben hoşgörüden yana de­
ğilim. Onlarda, kendime uygun bulduğum bir taraf var bel­
ki." Bir süre sustu; sonra, "Sen bunları anlayamazsın. Bu yüz­
den, onlarla tanışmağa hakkın yok," dedi. 
Bilge, ayaklarını altına topladı: "Bana kalırsa, sen onların 
beni tanımalarından korkuyorsun. Senin şiddetinle pek ilgili 
değil onlar; bunun ortaya çıkmasından korkuyorsu n." 
Hikmet, "Onlarla senin bir alışverişin olamaz," dedi. '·Ka­
dınca bir oyun sanıyorsun bu şiddeti; çünkü onları, sana gü­
zel gösterdim anlatırken. Belki sana yaranmak için, çizgileri­
ni yumuşattım. Çünkü seni seviyorum. Beni ve çevremi be­
ğenmeni istiyorum. Birden heyecanlandı: "Aslında biz, her­
kesle birlikte, kendimizi de cezalandırmak istiyoruz. Bizim 
yaşamaya hakkımız yok, çünkü topluma bir katkımız yok; 
öldürmek istiyoruz. Derler ki, bu ülkede, büyüklerimizin 
151