rılgan arzum, öfkeye dönüşüp bir tabanca gibi kendime çevril-
di. Korkunç bir umutsuzlukla ağlamaya başladım. 
"Ne oldu sana? Ne oldu, söylesene. Yanlış bir şey mi yap-
tım?" 
John çok telaşlanmıştı. Hıçkırmaktan cevap veremiyo rdum. 
"Benimle olduğun için mi ?" 
"Hayır, seninle hiç ilgisi yok. Hep böyle oluyor. Son bir yıl­
dır. Ne zaman denesem böyle oluyor." 
Kafamı yastığa gömüp ağlama ya devam ettim. Bir girdap be­
ni çok derinlere, okyanusun dibindeki kuyulara çekiyor du. Bey­
nimin ortasında bir uçurum açılmıştı; kapkara, gölgelerle kaplı 
bir uçum m. Şetkat! Dağılıp gitmemi önleyebilecek tek şey olan 
şefkatin ta kendisi, beni böyle' paramparça ediyordu. 
Adadaki son günümün sabahı böyle başladı işte. Acı geri gel­
miş ve beni kendi hayatıma geri döndürmüştü. Bu naif Karayip 
masalı bitmişti, Tony'yi bulsam da bulmasam da. Tropikl erin, o 
yeryüzüne daha yakınmış gibi görünen gökyüzünün altında 
dursam bile, ben gene aynı bendim. 
John gerçekten çok duyarlı ve yumuşak davranıyor du, beni 
gereksiz somlarla sıkmıyor, faydasız tesellilere kalkışmıy ordu. 
Kendisi de acının ateşten çemberinden atlamıştı, bir başkasına 
gereken tılsımlı ilacı sağlayamayacağını iyi biliyordu. Hepimiz 
okyanusun sonsuzluğunda kaybolmuş yapayalnız adacıklardık; 
sınırlarımızı aşıp bir başkasına dokunabil memiz, bir yanılsamay­
dı yalnızca. 
Ağlama krizinin dışında sıradan bir pazar sabahı! John'un 
kahvaltıda peynir ve zeytin yediğime hayret içinde kalması, çay 
yapmak, şeker bulmak için koşuşturması, rock dinlemek, fotoğ­
raf albümü ... Colorado çöllerinin, Arizona dağların ın, tropikal 
adaların fotoğrafları ; yaşamına girmiş ve çıkmış kadınlar, dostlar, 
insanlardan daha fazla bağlanabildiği köpekleri ... Yaşlı, bilgin 
114