den terk,  inançlı  imanlı  ama  bir o kadar  da ahlaksız,  kararsız,  ne yar-
dan ne serden  geçerim  küçük  sevgilini  koluna  takıp  dolaştırabile-
cek misin?  Senin  kadar  kafası  net bir adam,  onun  kadar  kafası  ka-
rışık bir küçük  hanımla  yapabilir  mi sanıyorsun?" 
Cevap  yetiştirmedim.  Ne dediyse  gülüp  geçtim.  Bir süre  sonra  sı-
kıldı  benimle  uğraşmaktan.  İkimizin  de pek tadı  yok  bu akşam.  Ka-
rışık meyva  tabağını  beklerken,  yan  masalarda  oturanlar  hakkında 
tahminler  yaparak,  birbirimize  verebileceğimiz  zararları  asgari  dü-
zeyde  tuttuk.  Ama  anlaşılan  Ethel  esas  sürprizini  sona  saklamıştı. 
"Bak  şeker,  bunu  benden  duymanı  istemezdim.  Gerçi,  belki  de 
benden  duyman  daha  iyi.  Zehirini  bana  akıtmayacaksın  da kime 
akıtacaksın?  Her  neyse,  soyut  yorumlan  sona  saklayalım.  Önce  so-
mut veriler!  Bomba  haber  şu: Ayşin  evleniyor!" 
Demindenberi  masamıza  üvey  evlat  muamelesi  yapan  ablak 
çehreli  albino  garsonun  hatası,  olabilecek  en yanlış  zamanlamayla 
henüz  bitmemiş  tabağımı  değiştirmeye  kalkması  oldu.  Bu tür yer-
lerde  habire  sorun  çıkarıp,  ona  buna  çatan  tiplerden  değilim.  Ama 
tabağımın  ben söylemedikçe  değiştirilmesinden  nefret  ederim.  Gar-
sonlar  buna  ihtimal  bile  vermek  istemeseler  de, yediklerinin  artık-
larıyla  oynamayı  seven  birtakım  insanlar  da yaşıyor  bu şehirde. 
Utanılacak  bir şey yapmışım  gibi  bitirdiğim  balığın  kılçığının  der-
hal önümden  kaldırılmasına  dayanamıyorum.  Bana  kalsa,  masadan 
kalkana  kadar  kopmam  tabağımdan.  Başlangıçların  çöplerini  ara sı-
caklarınkilerle  kanştınp,  tüm  bir akşam  bunlan  tırtıklayabilirim.  Sı-
cakları  yediğim  tabağın  yağına,  sosuna,  tuzuna,  baharatına  meyva 
dilimlerimin  bulanmasından  en ufak  bir rahatsızlık  duymadığım  gi-
bi, oturup  bunlarla  tatlı  ekşi  kompozisyonlar  yaparım  bazen.  Hoşu-
ma giderse  yerim,  gitmezse  piç ederim  bu nihai  karışımı.  Ethel  bi-
lir bu huyumu.  Karışmaz.  Garsonlar  bilmez.  Karışırlar. 
"Kusura  bakmayın.  Karısından  yeni  boşandı  da,"  dedi  Ethel,  ni-
çin terslendiğini  anlayamadan,  üstü  çiziklerle  dolu  beyaz  bir tabak-
la omuzumun  üstünde  dikilen  garsona.  Adam  bu sözdeki  alaycılığı 
sezip,  gülümsemek  için  iki yana  yaydı  solgun  dudaklarını.  Ama  ay-
nı anda,  ne olur  ne olmaz  temkinli  olma  gereği  hissettiğinden,  du-
dak hareketlerini  bastırarak,  yarısı  gülen  yansı  ağlayan  bir maske 
gibi asılı  kaldı  tepemde. 
352