ilk ustal ık y ıllar ının nakkaşhanesinin unutulmu ş ayr ıntılar ını gözlerimizin önünde canland ırmaya çal ıştık. 
Hani cetvel çekerken dilini yana ğına -çizgi sayfan ın sağına yanaşıyorsa sol yana ğa, soluna yana şıyorsa sağ 
yanağa- dayayan bir şehla cetvelke ş vard ı. Boyay ı kaç ırınca "ya sab ır, sab ır, sab ır," diyerek küçük kihkihlerle 
kendi kendine gülen küçük, irice bir nakka ş vard ı. Alt kattaki ciltçi ç ıraklar ıyla saatlerce sohbet eden ve alna 
sürülürse k ırm ızı mürekkebin ya şlanmay ı durdurdu ğunu iddia eden yetmi şlik tezhip ustas ı vard ı. Boyan ın 
kıvam ım görmek için sürdü ğü kendi ellerinin t ırnaklar ı dolunca, ç ıraklardan birini, hatta herhangi birini 
gelişigüzel durdurup t ırnağına boya süren asabi üstat vard ı. Tezhipten artan alt ın tozlar ını toplamak için 
kullan ılan tüylü tav şan ayaklar ıyla sakallar ını okşadıkça bizleri güldüren şişman nakka ş vard ı, hani neredeydiler?