Birdenbire esen küçük bir rüzgar sağnağı, çerçeveleri 
gevşemiş birkaç pencereyi titretti. Sessiz yerlerde ufak bir 
hareket büyük bir gürültü yapıyor. Pencerelerin titremeleriy­
le kalbimin de sarsıntısı arttı. Durdum. Etrafıını dinledim. 
Yine sessizlik, yine sessizlik... Gittikçe derinleşen sessizlik 
içinde tahtaları kemiren kurtların monoton gacırtıları geli­
yordu. Yarabbi sekizi, onu bir parmakla ezilen bu yumuşak 
mahlukçukların en sert tahtaları un gibi ufalayan bu ince 
törpüleri nerderindedir? 
Çoktandır mutfağı, kileri tarotakır duran bu viran evde 
hiç fare tıkırtısı yoktu. İnsanların zararına yaşayan bu zeki, 
muzır hayvanlar yiyeceksiz kalan evierden yağlı kapılara göç 
etmeyi Avrupalıların sömürgelere dökülen cinslerinden daha 
iyi bilirler. 
Birkaç odaya girdim çıktım. Birinde merrneri çatlamış 
eski bir konsol ile üzerinde çerçevesi kararmış kırık bir ayna 
gördüm. lşığı aynaya gelecek şekilde elektrik fenerini kul­
pundan duvarın çivisine astım. Fesimi, ceketimi, pantelo­
numu çıkardım. Koltuğumda paketle getirdiğim kostümü 
giydim. Uç tellerini kulaklarıının arkasından geçirerek sakalı 
çeneme taktım. Kalpağı başıma geçirdim. Birdenbire kendi 
kendimi tanımayacak bir şekle girdim. Aynada ben kaybol­
dum. Yerime vahşi, hatta korkunç bambaşka bir adam pey­
da oldu. Kendi kendimden ürktüm. 
Kaşlarım, dudaklarım o koca kalpakla kaba sakalın ara­
sında biraz ince kaldı. Serpuşumu burnumun üzerine yıktım. 
Gözlerim sert birer panltı aldı. Hain rolüne çıkan aktörlere 
döndüm. 
Halis Bey değil, babam görse beni tanımayacaktı. Fakat 
küçük kapının arkasında Şadan'ı bekleyen Cevher Hanım 
bu gece hırsızıyla göz göze gelince bir "Ayy" çığlığıyla he­
men kaçacak, belki de korkudan düşüp bayılacaktı. 
Revolverimi yeni pantolonumun art cebine yerleştirdim. 
Çıkardığım elbiseyi paket yaptım. Koltuğuma aldım. Saate 
baktım. On ikiye gelmiş. Muayyen vakte daha bir saat var. 
Oradan Hürrem Bey'in köşküne yirmi dakikada gidebilirim. 
151