Muhillin gelip bu mektubu benden aldığı için (Adresi yolda 
gördüğü Yılmaz'dan öğrenmiş!) aklımda kalanları özetlemeye 
çalışıyorum. Şöyle yazmış: 
"Refik, ben kendimi öldürmeye karar verdim. Bunu birisine 
bildireyim dedim, aklıma sen geldin! Kendimi otuz yaşında iyi 
bir şair olamadığım için (daha tam otuzuna da gelmedi ki) öl­
dürmüyorum. Mutlu olamadığım, olamayacağım için öldürü­
yorum. Hiçbir zaman da mutlu olamam. Bende mutlu olamayacak 
kadar fazla zekâ var." Bu kadar! Biraz daha uzundu galiba, so­
nunda bir de dostluğumuzdan sözediyor, bana da iyi bir hayat 
diliyordu. Muhittin ölmediğine göre bunun bir şaka olduğunu 
düşündüm. Sonra mektubu attıktan sonra pişman olduğuna 
karar verdim. Muhittin şaka olduğunu söyledi. 
Eve geldi (yani Muhittin), Nişantaşı'nda bana yazdığı bir 
mektup olduğunu söyledi. Mektubun bende olduğunu, oku-" 
duğuıııu öğrenince şakasını nasıl bulduğumu sordu, güldü. 
Mektubu bana hemen yollayan, adresi vermeyen Osman'ın nesi 
var diye sordu. Şakasına şaştığımı, onun böyle bir şeyi ciddi 
yapmasından endişelendiğimi söyleyince benim çok saf oldu­
ğumu söyledi. Bütün bunları kapıda ayaküstü konuştuk. İçeri 
girmek islemiyordu. Ama merakla da içeriye bakıyordu. Her 
zamanki Muhittin işte. Şaka olduğunda o kadar ısrar etti ki, ben 
de şaka olduğuna inanacağım, ama ciddiydi galiba. Böyle bir 
karara varmıştır Muhittin, sonra pişman olmuştur. Ama niye 
mektup yazsın?.. 
Hemen Perihan'a anlattım, dinledi. Muhittin'e acıdığını 
söyledi. 
Muhittin beni bir daha görmeyeceğini söyledi. Bu kesiıımiş! 
Bunu yazın içki içtiğimiz gün de söylemişti. Onunla konuşmaya, 
bir daha böyle şakalar yapmamasını söylemeye çalıştım, ama 
dinlemedi. Evin içine sinirli sinirli baktı. Tam gidiyordu, mer­
divenlerin lambasını yakıyordu. "Evlensene sen Muhittin!" 
deyiverdim. Bir kahkaha attı, gitti. 
Yazdıklarımı okudum! Gene olup bileni iyi yansıtmıyor. 
520