yordu. Bir gece Hikmet, bağırarak Ergun'a saldınrken küçük 
Demir, babası azarlandığı için, birden ağlamağa başladı. Sevgi 
de çocuğu kolundan tuttu ve azarlayarak içeriye, yatmaya gö­
türdü; fakat herkes, kimin azarlandığını ve yatmaya götürül­
mek istendiğini anlayarak başını önüne eğmişti. Hikmet bile 
başını önüne eğenler arasındaydı. 
Arabalı arkadaşların son kalıntıları da aynı gece Sevgi'yle 
Hikmet'e 'Şöyle bir uğramışlardı' geç vakit. Dumrul, sözde 
'memnun olmakla birlikte onlarla karşılaşmaktan hiç hoşlan­
mamıştı. Arabalıdostl ar, onları 'şöyle bir dolaştırmak için gel­
mişlerdi; fakat, arabada herkese yer bulunamayacağı için 
oturdular . Hikmet, yorgun bir hakem gibi, iki tarafı da boş 
gözlerle seyrediyordu. Aslında sadece bir seyirci olmak isti­
yordu. Bütün düzenlemeleri Sevgi yapmalıydı, Hikmet de 
onun bakışlarına göre hareket etmeliydi. Dumrul'un dediği 
gibi aşk bir tembellikti. Sevgi, bir çalar saat gibi onu uyandır­
malıydı yalnız; Hikmet boş bulunmamalıydı, habersiz yaka­
lanmamalıydı. Peki, şu anda ne oluyordu? Kim haklıydı? iyi 
bir şey mi oluyordu, yoksa kötü bir şey mi? Hikmet ayrıntı­
larla ilgilenmiyordu. Bilge'nin ortadan kaybolduğunu görmü­
yordu. Arabalıdostların Bilge'yle yanındaki 'arkadaşına' me­
raklı gözlerle baktıklarını ve içlerinden geçirdikleri 'Bilge o 
adamla evli mi?' sorusunu fark etmiyordu. Dumrul'un ince 
alaylarını duymuyor du. Dünyanın sonu gelmişti. Sevgi'yle 
Hikmet bu kıyamettin korunmalıydı. Hikmet bir seyirciydi, 
onun eğlendirilmesi gerekiyordu sadece. Çaylar konuluyor­
du, bardaklar yetişmiyor du, Bilge mutfaktan çıkmıyor du, kü­
çük Demir bile yatağından kalkıp gelmişti, uykulu gözlerle 
onları seyrediyordu. Bize kağıt ve kalem verin, diye düşündü 
Hikmet; resim yapalım biz. 
Herkes evine gitti, onlar da yalnız kaldılar. Arabalı dostların 
evlerinde, Hikmet'in yapmış olduğu bazı resimler -Nursel Ha­
nımın onu yetenekli bulması yüzünden kısa bir süre yaptığı 
245