ki insan altüst olur. Ne diyeceğini, nasıl düşüneceğini bile-
mez. İnsanın o güne kadar aklına gelmeyen öyle bir nokta-ya parmak basarlar ki önünüzde ufuklar açılır; o zamanakadar bunu bilmeden yaşamış olduğunuzdan utanırsınız.Onlar, Lord Henry’nin Dorian Gray’e yaptığı gibi, sarsarlar,akıllarını karıştırırlar öğrencilerin. Tatlı bir şaşkınlıktır bu:yeni bir dünyaya girmenin şaşkınlığı.’
“Selim’in hayal kırıklığına uğramasını istemiyordum. Bu-
nunla birlikte bazı kitapları, amme hukuku, iktisat, hukuktarihi gibi eserleri verdim ona. İlk bilgileri öğrenmesi içinders notları buldum. İmtihanlardan önce fakültedeki arka-daşlarla toplanıp çalışırken onu da çağırdım. Derslere gidipnot tutmadığım için imtihanlardan önce sıkıntı çekerdim.Bütün yaz oturdu: arkadaşlarımın defterlerinden benimiçin notlar çekti. Bir yandan da kendisi için özetler çıkarı-yordu. Oscar Wilde’a hayranlığı gün geçtikçe artıyordu buarada. Bütün kitaplarını yutarcasına okuyor, ondan başkahiçbir yazarın sözünü ettirmiyordu. Onun dışında bütünyazarları küçümsüyordu. Edebiyatın paradokslardan mey-dana geldiğine inanıyordu. Oscar Wilde’ın, önemli gördüğübütün sözlerini bir deftere yazıyordu. Sonra bu defteri te-mize çekiyordu. Defterin biçimini beğenmiyor, bütün yaz-dıklarını daha düzgün bir yazıyla başka bir deftere geçiri-yordu. Durmadan Wilde’ın sözlerini tekrarlıyordu. Hepsiniezberlemişti.”
Ben de “İktisat Notları”nı çekmecende görünce bir kena-
ra atmıştım canım Selim! Sen atamadığına göre elbette birhikmeti vardı. Hiçbir şeyi atamazdın: hepsinin birer hikmetivardı.Biz nereden bilecektik? Hepimiz ayrı ayrı birer yönü-nü tanıyabilirdik ancak; bütününü tanımak bir hayal gücüisterdi. Dokunduğun her şeye kendini koydun, içini verdin.Acımadan her şeyi Selim’likle doldurdun. Bana gözlerini bı-
363