Selim Amcanın birden Sevgi'ye acıyacağı tutsun da mirasın­
dan ona bir pay ayırsın? (Bunları düşünürken Ergun, hayalin­
de mahkeme lere gidiyor, doktorlardan amcasının bunamış ol­
duğunu belgeleyen raporlar alıyordu. Evet, durum kötüydü .) 
Nursel Hanım da bazı kıskançlık belirtiler i gösterdi: hatta 
Sevgi'yi bir zamanlar Selim Amcayı ihmal etmekle suçlayan 
Ergun'a bile katıldı. Sevgi de, 'Nasıl olur? Ben amcamın yanın­
dan ayrılıp seninle oturmadım mı?' diyemedi dul kadına. ··na­
ha evlenmeden Hikmet'in evine bu kadar sık gitmen doğru 
değil," diyen Nursel Hanıma bir karşılık bulup söyleyemedi. 
Başarısız bir başlangıç olmuştu. Üstelik Hikmet'in, dünya­
ya meydan okuyan bir tavır takındığını söylüyorlar dı. Kim­
ler? En yakınları. Sevgi de bütün bu yakın arkadaşl arı, serse­
rilikle ve hiçbir şey olamamakla suçladı. (Neredeyse uğursuz 
Fransızca ismi de söyleyecekti, Hikmet'in gözlerine bakınca 
vazgeçti.) Günler, bu olaylara üzülmek ya da aldırmamakla 
geçiyordu ve yeni bir düzen kurmak için ne Hikmet ne de 
Sevgi bir atılımda bulunuyor du. "Ne yapalım? Biz de serscri­
yiz," demişti Sevgi, bir gün. Kimse de bu serserilere yardım 
etmiyordu. Sonunda Hikmet. bir tüccarın yanında düşük bir 
ücretle iş buldu ve iki ay sonra da Sevgi ile evlendi. Bütün is­
teğine rağmen, yeni tuttuğu evine, Sevgi'den başka yeni bir 
şey getirememişti. Perdeler gene yoktu, masa yoktu, koltuk­
lar yoktu. Çıplak pencereleri gören arkadaşl arı, Sevgi'yle Hik­
met'in evlerine daha taşınmadıklarını düşünerek bir süre uğ­
ramadılar onlara. Uğradıkları zaman da şaşırdılar. Zaten ni­
kahta da bir sürü kusuru olmuştu Hikmet'le Sevgi'nin: Dave­
tiyeler güzel değildi, şeker kutulan kötü bir kartondan yapıl­
mıştı. (Kimse yememişti. ama badem şekerleri de bayanı ga­
liba.) Bütün bunlar gene de anlayışla karşılanmışu: fakat 
doğrusu bu ev için söylenebilecek olumlu tek söz yoktu. (Bu 
yüzden hiçbir şey söylemeden ayrıldılar bu evden.) Hikmet. 
bu 'yuva' denilen şeyi, anlaşılan beceremey ecekti. Bununla 
239