"Delirdin mi? Dü ğün gecesi neden evde de ğil diye sormaz  
mı konu kom şu? Hem babam duyunca çok üzülür." 
"Ya babam ın üzdükleri ne olacak?" 
"Sen neden bahsediyorsun?" 
"Anlamad ın mı? Babam s ırf Şems'in gönlünü ho ş tutmak 
için, sırf o bir daha evden gitmesin diye bu evlili ği ayarlad ı! 
Kimya'yı. gümüş bir tepside o nankör herife sundu." 
Abim dudaklar ını sıktı. "Yanılıyorsun. Sen Kimya’n ın zor- 
la evlendirildi ğini sanıyorsun. Hâlbuki Şemsle evlenmeyi is- 
teyen as ıl Kimya'yd ı." 
"Sanki ba şka seçene ği vardı da" diye ç ıkıştım. 
Abim ellerini havaya kald ırdı: "Tabii ki vard ı. Allah ask ı- 
na, anlam ıyor musun? Kimya, Şems'i seviyor. Ona â şık." 
'Yalana bak! Bir daha böyle laflar etme benim yan ımda, 
tamam mı?" dedim. Üstündeki yükü ta şıyamayan bir buz 
parçası gibi çat ırdıyordu sesim. 
"Hislerin gözlerini kör etmesin. K ıskanıyorsun. Ama k ıs- 
kançlık gibi habis bir his bile faydal ı şekilde kullan ılabilir" 
dedi Sultan Veled. "Otuz Be şinci Kural: Şu hayatta an- 
cak tezatlarla ilerleyebiliriz. Mümin içindeki münkir- 
le tanışmak, Tanr ıya inanmayan ki şi ise içindeki ina- 
nanla. İnsan-ı Kâmil mertebesine varana kadar g ıdım 
gıdım ilerler ki şi. Ve ancak tezatlar ı kucaklayabildi ği 
ölçüde olgunla şır." 
Öz abim kar şıma geçmi ş, düşmanım bildiğim adamdan in- 
ciler saç ıyordu. Barda ğı taşıran son damla oldu bu. 
"Bana bak, bu sufi muhabbetlerinden g ına geldi. Hem ni- 
ye seni dinleyeyim ki? Bunlar ın hepsi senin hatan. Şems'i 
  
Şam'da bırakacakt ın. Niçin geri getirdin? İşler sarpa sarar- 
sa, ki emin ol saracak, günah ı senin boynuna!" 
Abimin rengi kaçt ı. O an, hayat ımda ilk kez benden ve ya- 
pabileceklerimden korktu ğunu gördüm. Tuhaf şeydi insan ın 
abisini korkutabilmesi ama gururumu ok şadı. 
İrşadlara giderken, kerih kokulu yan sokaklardan yürü- 
düm ki beni kimse bu hâlde görmesin. Ne kadar kovsam da 
aklımdan çıkmayan bir görüntü vard ı: Şems ile Kimya, ayn ı 
yatakta. Şems'in Kimya’n ın gelinli ğini o kaba elleriyle ç ıkar- 
tıp süt beyaz tenine de ğdiğini ve ona sahip oldu ğunu düşün- 
dükçe gözya şlarıma hâkim olamad ım. 
Ne hâle sokmu ştu beni. Çoktan haddini a şmıştı bu adam. 
Acilen bir şey yapmal ıydım. 
Kimya 
Konya, Kas ım 1247 
Beraber yatmad ık. Bir kez bile. Evleneli alt ı ay oldu ama 
henüz kar ı koca olamad ık. Etraf ımdaki insanlardan durumu 
saklamak için elimden geleni yap ıyorum ama kolay olmuyor. 
Şüpheleniyorlar. Belki de utanc ım yüzümden okunuyor. Al- 
nımda leke gibi. Bana bak ınca ilk gördükleri şey bu oluyor. 
Sokakta tan ıdıklarla laflarken, tarlada bostanda çal ışırken, 
esnafla pazarl ık ederken, evde misafier a ğırlarken, benimle 
muhatap olan herkesin ilk fark etti ği şey belki de bu oluyor: 
Evli ama hâlâ bakire bir kad ın olduğumu herkes biliyor. 
Hani Şems hiç odama gelmiyor de ğil. Geliyor. Ve ne vakit 
bana uğramak istese önceden muhakkak haber yollay ıp, bir 
mahzuru var m ı diye soruyor. Her defas ında aynı cevabı ve- 
riyorum. 
"Elbette yok" diyorum. "Ben senin nikâhl ı karınım." 
  
576