Babası, daha sıkı sarıldı Nermin'e, birbirlerine sar ılmış olarak durdular, 
sonra babas ı, Nermin'in hiç unutmad ığı tek bir kelime söyledi: 
124 
—  Gitti. 
Biraz sustuktan sonra ekledi: 
— Artık biz ikimiz yaln ızız, annen ba şka yerde oturacak. 
Babası başka bir şey söylemeden Nermin'i b ırakıp koşar gibi eve girdi. Güne ş 
Nermin'in ensesini yak ıyordu, ya şlı ve mahzun sesleriyle kesik kesik öten 
guguk ku şlarının sesinden ba şka ses duyulmuyordu, bahçe gül kokuyordu. 
Nermin, ne yapaca ğını bilemeden, kendisine çok büyük gözüken kona ğın önünde 
durmuş, kendini yapayaln ız hissederek a ğlıyordu: Ya şam, bir daha 
düzelmeyecek şekilde ans ızın değişivermişti. 
Başını kaldırdığında merdivenlerin dibinde duran dedesini gördü. Bej bir 
takım giymiş, kravat ını takmıştı, elinde bastonu vard ı. Nermin'e bakt ıktan 
sonra her zamanki küçümseyici sesiyle seslendi: 
—  Geldin mi sen? 
Nermin dedesine do ğru yürüdü. 
—  Annem nereye gitti? Hüsrev Bey güldü. 
— Ne gitmesi k ızım, annen kaçt ı. Babandan daha iyi bir adam buldu... Bence 
iyi de yapt ı. 
Nermin kekeledi: 
— Ne... Nereye gitti dede? Hüsrev Bey omuzlar ını silkti. 
— Ne bileyim ben, kaçt ı işte. 
Hüsrev Bey, çiçeklerin aras ından yürüyüp -gitti. Yürürken bastonuyla 
yerdeki ta şlara vuruyordu ne şeyle. 
Sıcak ve hüzünlü bir yaz ya şandı o yıl. Babas ı, kendi üzüntüsünün içine 
hapsolmu ştu, Müberran ım, asıl suçlu Nermin'mi ş gibi küçük k ıza nefretle 
davra- 
125 
nıyordu; Hüsrev Bey ise hiçbir şeye aldırmıyordu, annesiyle birlikte herkes 
terk etmi şti küçük k ızı. Nermin, yaln ızlığı, terk edilmenin ac ısını ve 
romanlar ın avutucu gücünü ke şfetti o yaz tatilinde. 
Annesi gittikten sonra babas ı konakta kal ıp kalmamak konusunda çok tereddüt 
etti, bir iki kez oradan ta şınmaya niyetlendi. Kendisi konaktan ayr ılırsa 
karısının yeniden bu eve dönece ğini tahmin ediyordu galiba, ama o s ıralarda 
annesinin "o adamla" Avrupa'ya gitti ğini duydular. Müberran ım da konakta 
kalmalar ını istedi anla şılan. Bir iki kez babas ıyla Müber-ran ım'ı baş başa 
salonda f ısıldaşırlarken gördü, büyük teyze ye ğeninden çok damad ını 
tutuyordu. 
Hüsrev Bey ise, hiçbir şey olmam ış gibi her zamanki ya şantısını 
sürdürüyordu, ne konakta kal ınması, ne başka bir yere gidilmesi, ne de 
gelinin kaçmas ı umurunda de ğilmiş gibiydi. Bazen hep birlikte yemek yerken 
oğluna bak ıyor, o s ırada dudaklar ına alayc ı bir gülümseme yerle şiyordu, 
karısını elinden kaç ırdığı için küçümsüyordu o ğlunu, belki de kar ısı kaçan 
bir adam ın babası olmaktan duydu ğu öfkeyi alayc ı sessizli ğinin alt ına 
saklıyordu. 
O yaz tatili boyunca evde hiç kimse yüksek sesle konu şmadı, evden ölü ç ıkmış 
gibiydi, kimse annesinden söz etmiyordu. Evdekiler için art ık öyle bir kad ın 
yoktu, ya şamlarından silip atm ışlardı onu. Nermin, tatil boyunca, gizli 
gizli annesinin kendisini aramas ını bekledi, çalan telefonlara herkesten 
önce koştu, bahçe kap ısının çıngırağı ne zaman ç ıngırdasa heyecanla balkona 
fırladı, ama annesi hiç aramad ı.