YAŞAR KEMAL 
yola düşüp gün yıkılırken eve geldi. Ocağın yanına küs­
kün küskün oturdu. 
Memed, bir zaman karısının etrafında döndü durdu. 
Sonra, birden: "Kız," dedi, "öbür gün gidiyoruz Çukuro­
vaya ... " 
Kadın ölü sessizliği içine gömülmüştü. Duymamış gibi 
davrandı. 
Memed : "Gitmemek olmaz," dedi. 
Kadın belli etmeden ark asını döndü. 
Evin tek oğlağı, orta direğin yanında oynaşıyord u. 
Köşede de bir keçi bağlıydı. Hilim hilim fistanlı dört ço­
cuk hir araya gelmişler, biribirine sokulmuşlar , öylecene 
duruyor lardı. Yalnız en küçüğü, çıplak denecek kadar 
yırtık fistanlı oğlan oralı değil, kocaman kocaman sümü­
ğünü çekiyor, oğlağı tutuyor, kendi kendine gülüyor , oy­
nuyordu. 
Memed: "Gideriz," diyordu. "Çukurovaya varırız, 
çok para kazanırız evelallah ... Amma ben size para gön­
derinceye kadar sizin haliniz neye varır? Ne yersiniz ?" 
Memed, içine bir şey dert olmuş gibi, boyuna konuşu­
yordu. Karısına sorular soruyor , yanında dört dönüyor, 
ama kadından bir türlü ses seda çıkmıyordu. Ocağın ba­
şında yumulmuş, taş kesilmişti. 
Memed: 
"Hani biliyorsun ya, avrat," dedi, "Çukurovadan sa­
na neler getirdiydim iki yıl önce? İki öküz parası da ge­
tirdiydim. İşler kesat diyorlar ya ... Yalan. İşler kesat olsa 
bile, benim Ağamın avradı, Meliha ablam var orada. Ba­
na, ha demeden iş verir. Ablam gibi yok Çukurova ülke­
sinde ... " 
Kadın ağzını açıp çift mi tek mi laf etmeyince Memed 
de sustu. Baştan aşağı evin içinde yürüdü. Sonra kapıya 
kadar gitti. Sonra geri döndü. Oğlakla oynayan küçük