Karayip öyküm kesinlikle bitmemişti. Şu kırk sekiz saat içinde 
yeni insanlar, yeni temalar, yeni ikilemler ortaya çıkacaktı. Her 
şeyden önce, mutlaka Tony'yi bulmalıydım. Yalnızlığımın altın 
anahtarını kumlara gömen Kabuk Adam'ı. 
Kumsal her sabah olduğu gibi bomboştu . Fizikçiler seminer­
lere gitmişlerdi ya da belki hala uykudaydı lar. Benimse artık de­
ğil seminere, kahvaltı için restorana yürüye cek gücüm bile kal­
mamıştı. Dersler in yoğunluğu, sıcaklık ve alkol ile birleşince, 
bedensel olarak hepten tükenmiştim . Günler dir doğru dürüst 
yemek yemiyor, sigaradan bile tat almıyordum. Kısa, umutsuz 
bir yüzme denemesinden sonra kendimi bir banka fırlattım. Bir 
parça güç toplamaya çalışıyor, boş bakışlarl a iskeleyi, Tony'nin 
yolunu gözlüyordu m. 
İlk önce paçavralar içinde, saçları sakalları birbirine karışmış, 
iki beyaz adam gelip tepemdeki hindistancevizlerini toplamaya 
başladılar. Biri ağaca tırmanmış, palmiyeleri hızla sallarken; sağ 
kolu alçılı olan öteki, bu ağaçlara çıkmanın zorluğundan yakını­
yordu. Kolunu ağaçtan düşüp kırmıştı besbelli. Dişleri öylesine 
haraptı ki, akşamdan kalma hassas midemle, yüzüne bakmakta 
zorlanı yordum. Canlı bir yoksulluk anıtıydı adam; ağzından ya­
yılan koku, açlığın, diri diri çürümenin kokusuydu. 
Hemen sonra, sepet satıcısı Thomas, gettonun oralardan bir 
yerden çıkıp geldi. 
"Tony'yi gördün mü?" 
"Rasta'yı mı?" 
Tony'nin de Rasta olduğunu işte o an öğrendim. Bu Rasta­
larm nasıl tanındığını , uzun saç örgüleri dışında herhangi bir işa -
retleri olup olmadığını merak ediyordum. Tony, yanımdayken 
beresini hiç çıkartmamıştı , saçlarını bir kez bile görmemişti m. 
"Sen Rastaları çok seviyors un galiba." 
"Benim ülkemde Rasta yok, ilk kez burada gördüm onları." 
"Onun için bu kadar düşkünsün Rastalara. Benim gibi aklı 
başında biriyle ilgilenmiyor sun." 
95