Evlendik ten sonra ev hayatı içinde içkisinin azala­
cağını boşuna umut etmişim. Ona içki konusunda 
yardım edecek kurum ve kişilerin olduğunu söyle­
diğimde, öyle bir reaksiyon vermişti ki söylediğime 
pişman olmuştum. O bir sanatçıydı sonuçta, içki 
içmezse, yaratıcı ruh haline kavuşamıyor du; beni, 
onu rahat bırakmam konusunda ikna etti. Ama ben 
onu, beni rahat bırakması konusunda bir türlü ik­
na edemedim. 
Sabahlan erkenden kalkıyor, arabama biniyor, 
Çağlayan'ı mektebine bırakıp Çapa'ya gidiyordum. 
Şehrin en ağır trafiğini geçip hastaneye ulaşmam 
bazen bir saatten fazla sürüyordu. Odama giriyor­
dum ki, masamın üzerinde bir not: "Hemen evini­
zi arayın." 
İlk seterinde evi, elim ayağım titreyerek aramış­
tım. Telefon açılana kadar akla karayı seçmişti m. 
Cevdet sabahları çıkmaz, evde çalışırdı. Evde ayağı 
kaydı, düşüp başını mı çarptı? Tanrım, kaza mı ol­
du, mesela karşıdan karşıya geçerken! Deli gibi sü­
rüyorlar arabalarını Emirgtın yönünden gelenler. 
Ya da kocam kalp krizi geçirmiş olmasın! Her an 
beklenen bir şeydi, bu kadar içkiye yürek mi daya­
nırdı! 
Telefon nihayet açılmıştı. Telefonun öteki 
ucundaydı Cevdet. 
"Cevdet! Ne oldu? Bir terslik mi var?" 
198