Osman seslendi: "Belki bu sefer tanır annem seni. Soruver 
.hadi! " Bir kahkaha attı. 
"Kaç yaşına geldin, ama hâlâ çocuksun!" dedi Nermin. Dışarı 
çıktı, i 
Ahmet telefonun başına oturdu, aceleyle çevirmeye başladı. 
"Ee, ne diyeceğim ona?" diye düşündü. Yüreğinin hızlandığını 
farketti. 
Telefonu bir kadm açtı. İlknur'un annesi olmalıydı. 
Ahmet: "İlknur'la görüşmek istiyorum, efendim!" dedi. Ki­
barlığına kızdı. Gözünün ucuyla Osman'a baktı: Gazete okuyor­
du. 
"Kimsiniz siz?" 
"Bir arkadaşıyım!" 
Çok kısa bir sessizlik oldu. Kadın birşeyler söyleyecekti, ama 
galiba caydı. "Bir dakika bekleyin!" dedi. 
Ahmet alıcıyı kulağına iyice yaslayarak beklemeye başladı. 
Evin içindeki sesleri dikkatle dinledi. Neşeli kahkahalar, bağ-
rışmalar, bir de alaturka müzik duydu. Birisi: "Aşkolsun size, 
Niınet Hanını!" diye bağırdı. Ahmet duvarda Cevdet Bey'in 
resmini gördü. Cevdet Bey gülümsüyorınuş gibiydi, ama öğüt 
verir bir hali de vardı. "Evet, böyle dikkatli, titiz, kararlı olmak 
lâzım!" der gibiydi. Birisi gene bir kahkaha attı. Sonra yaklaşan 
ayak sesleri duyuldu. Ahmet yüreğinin daha da hızlandığını 
farketti. 
"Alo?" 
"Benim! Niye gelmeelin?" 
"Ha! Sen misin? Gelemedim... Kusura bakma, misafirler 
var..." 
"Geleceğim demiştin!" 
"Hayır, gelebilirim demiştim!" 
"Sana ne yahu, o misafirlerden!" 
"Çocukluğumdan beri görmediğim bir arkadaşım var!" 
"Kim o? Peki seni göremeyecek iniyim bugün?" 
"Akşam çıkabilirim belki!" 
Ahmet: "Akşam oldu bile!" dedi alaycı bir sesle. Sonra aceleyle 
ekledi: "Ne zaman gelip alayım seni?" 
"Kaç saat? Yedibuçuk! Peki, dokuzda aşağı gel!" 
572