yalnızca ve renkli göbeciklerinin olması, içinde kirli torbaları barındırmayan  
göbeciklerinin olması işte, bana sonsuz bir hafiflik duygusu veriyordu. Hemen hemen  
uçuyorum, nefis bir şey bu, sert engellere çarpmaksızın sütmavisi enginlerde  
süzülüyorum.
Böyle, kemiksiz kılçıksız bir sesle anlatmıştı.
insanların miğdesiz, bağırsaksız, ağızsız olmalarını düşünmüyorum tabii, bunların daha  
az gözebatar olmalarını, daha çok gözebatar yerlerinin beyinleri ve duyguları, duyargaları  
olmalarını düşünüyorum. Enginlerde kanat çırpmak için bağırsakların ağırlığının öne  
çıkmamasını...
Bir kanat çırpışı hışırtısına dönüyor. Kadını ak pak keten çarşaflar üstüne uzanıvermiş  
görüyor. Hemen hemen kemiksiz veya beyaz gül, bir baş ve sap olarak kendini usul bir  
akışla yukarı, yastıklara doğru çekiyor sanki. Hışırtı, çarşaftaki bu kayıştan çıkıyor. Saçlar  
yastıkta dağılıyor. Petal-ler... Adam, yatağa serilen bu petaller arasında nihayet minicik,  
renkli bir çiçek göbeciği seçmiş olmalı; çünkü, içgüdüsel bir kayışla o da kadının yanına  
uzanıveriyor.
Hiç değilse ayakkabılarını çıkarsalardı!
ikisi de tatlı tatlı gülüşerek aynı an'da ayakkabılarını yatağın ayakucuna düşürüyorlar.  
Sonra da adamın ceketini kadın alıyor, kadının bluzunu adam. Ellerindekileri ne  
yapacaklarını, nereye koyacaklarını bilememeleri beklemedikleri bir utangaçlıktan  
olabilir, ama en duyarlı an'da araya giren bu çalı çırpının verdiği tatsız duygudan da  
olabilir.
Çünkü garson her ân gelebilir, masayı silebilir, yemekle verilmesi gerekirken kadının  
ikinci martinisi yüzünden gecikti-
rilmiş, ama ısmarlandığı için mutlak verilecek olan beyaz şarabı getirebilir. Karşıda oturan  
bir başka kadın adama dikkatli dikkatli bakabilir ya da yetişkince bir oğlan içeri dalıp,  
anne ne bu hal? diyebilir.
Ama galiba pek de öyle değil. Dıştan bakanlar için sorun olan ve sorun olacak olan ne  
varsa onların sorunu değil. Buluşmalarında, varla yok arası dokunuşlarında bir kopukluk,  
bir yeniden havaya girme çabası algılanmıyor.
Ayırdında bile olmadan soyunmuşlar. Henüz anadan doğma değillerse de, birbirlerinin  
tenlerinde dokunulmayı, öpülmeyi, tanınmayı bekleyen sayısız duyarlık noktaları  
bulabilecek kadar soyunmuşlar.
Kadın adama hem çok tanıdık, hem hiç değil. Ellerine sorulursa, işte gövdenin bildik  
kıvrımları, yumuşak engebeler, çimli ovalar; buralardan geçmek, bir düzlükte  
soluklanmak, sonra oradan kanat çırpmak; yeniden havalanıp bir tepeciğe konmak,  
derken bayır aşağı inmek, inerken bir kuzuya sarılmak, onun nemli kara burnundan  
öpmek...
Kadını burnundan öpüyor. Çok küçük bir burun değil bu, ıslak da değil, ne de kara. Fakat  
verdiği tat, hiç tanımadığı kadar büyük. Ayrıca, şimdi göğsünün seyrek kılları arasında  
gezinen parmaklar, parmak uçları da birer parmak olarak ona tanıdık geliyor, ancak bu  
dokunuşlar hemen hiç bildik değil; adama elkoymuyor, elkoymak bir yana üstünde  
ağırlık adına ne varsa hepsini ortadan kaldırıyor, avuçlarının içinden bir tüy benzeri  
enginlere doğru bırakıveriyor sonra. Adam kendisinin usul, yencecik kanat çırpışlarını  
işitiyor neredeyse; kulaklarını eski, yumuşak bir kuzey ninnisi dolduruyor. Böyle, sürekli  
bir kanat çırpışla bu kadının parmak uçlarından havalanış.