rünüyorum Melihayla birlikte. Kadını da getirdim bu cehenne­
me kilitledim. Bütün bedeni çıban içinde."
Karısının yara bere içindeki tombul bedeni gözünün önüne 
geldi:
"Zulüm," diye inledi. "Şu köylülerin bana yaptıkları işken­
ce. Zulüm... İnsanlığa yakışmaz hakaretler. Çekemiyorum in­
sanlar, artık taşıyamayacağım bu yükü, bu ağır zulüm alfanda 
inliyorum, inliyorum, inliyorum a dostlar, a can dostları, a kav­
ga arkadaşları, a dostlar a! Kaldıramıyorum, götüremiyorum 
bu ağırlığı artık. Şu dünya dünya olalı şu benim başıma gelen­
ler, şu bana yapılan alçaklıklar hiçbir mahlukata yapılmamış­
tır."
"Senin yumuşaklığından, İnsaniyetliğinden, merhamet do­
lu yüreğinden dolayıdır başma gelenler..."
Başını kaldırdı, yandaki sedire çökmüş karışırım yaş içindeki 
gözlerini gördü. Kirpikleri de top top olmuş, yüzü ıpıslaktı.
Eteklerini gene göbeğine kadar açtı:
"Bunun için mi babam beni o kadar yüksek mekteplere 
gönderdi, Istanbullarda okuttu? Bunun için mi canım Safa Bey, 
bunun için mi? Yakında bu etler çürüyüp parça parça döküle­
cek."
Bacakları sivrisinek ısırıklarının yerinden başka da simsi­
yah kesilmişti.
"Bütün bunlar için mi bu Vayvay zalimlerinin bize zulmü, 
işkencesi? Haberleri yok mu halimizden, çektiklerimizden? Bu 
topraklar inşallah onlara mezar olacak, inşallah, hepsine, ço­
cuklarına, karılarına, hepsine mezar olacak!"
Ali Safa Bey karısının haline candan acımıştı. Yüreği kan 
ağlıyordu.
"Olacak!" diye bağırdı. "Bu topraklan onlara mezar edece­
ğim, mezar, mezar... Ben, ben, beeeen! Ben yaparsam yapanm 
onlara... Senin şu döktüğün her damla yaş için onlardan bir can 
gidecek. Bir can! Bu yaptıklan zulmü, bana ve de sana... Yanla- 
nna koymayacağım. Bütün mukaddesatımın üstüne, milleti­
min, vatanımm kutsal başı üstüne yemin ediyorum ki, bu aşa­
ğılık zulümlerini onların yanlarına bırakmayacağım. Bin mis­
liyle ödeteceğim."
382