KAPLUMBAĞALAR
 
150
 
 
geymeye, ben başında poçuyla, ayaklarında tahta nalınlarla gezmeye, 
sırtı on beşten on beş
e yunmaya fit bir adamım! Ambara kattığınız 
buğdayın yarım okkacığını çalıp tütüne değişmiş değilim! Şükür beni 
yaradana ki öyle huylarım yok! Kar parçası gibi bir insanım ben! 
Bütün dabiyatımı adı gözel Hazreti Ali bu
-
 
bamdan almışım? 
Sabırlıyım! Kırk gün
 
bir dilki derisinin altında yatarım! Dayanıklıyım! 
Daha ne istiyorsunuz benden?»
 
Ana oğul birbirlerini tutup oturtuyorlardı:
 
«Dur, heç seslenme! Delirmiş bu! ..»
 
«Sakın uyma!.. Şimdi bayılıp gidecek... Dişleri kitlenip kalacak... 
Uyma sakın! ..»
 
«Aman 
anam, uyma aman Yusuf’um! Ossuruğu cinli, başımıza iş 
açacak, karıların ağzına türkü olacağız!»
 
Cennet karı ellerini havada sallayıp: «Git git, senden bir şey 
istemiyoruz! Aman git, çabuk git! ..» diyordu.
 
Öylece köy içinden aşağı yürüyor, musallayı geçiyo
r, Pur
-
 
1 uğa 
varıp bağların içine dalıyordu. Ellerini kıçına vuruyor, gezine gezine 
akşamı ediyordu.
 
Oralarda çoban çocuk va:r.:sa, yanlarına gidiyor:
 
«Hişt, adı Musa, boyu kısa! Sakın şu danaları bağlara sokayım 
deme, yirim senin kulaklarını, dudaklarını
!» diyor, başka bir çocuğa 
geçiyordu:
 
«Gııı Hörü, yorgan yandı yörü! Önündeki mallara eyi bak! Eğer 
bir tekini bağlarda görürsem, oyarım gözlerini!» diye gra
-
 
dağı 
veriyordu. Soruyordu bir de: «Duydunuz mu?»
 
Musa oğlan, Hörü kız:
 
«Duyduk Abbas emmi duyduk!
 
Tasalanma! Biz bu malları gözel 
gözel, dıkkatlı dıkkatlı güderiz!» diyorlar, basılıyorlardı.
 
«Eferim ula! Eferim gı! Siz ne terbiyeli, ne akıllı çocuklarsınız! 
Ben sizin tatlı dillerinize, gözel gözlerinize kurban olayım! Sizi böyle 
temiz pak yaradanlara,
 
temiz pak böyüden
-
 
lere, size suların 
toprakların huylarını verenlere kullar kurbanlar olayım!» diyor,