yaklaşır. Bu şiiriyle N. Hikmet - fütüristlerde olduğu gibi - şiiri metafizik 
soyutlamalar, köhneleşmiş imgeler ve şairane benzetmelerden temiz­
lemeğe, çağdaş sanayi hayatının sesleri ve sözleriyle, gerekleri ve ger­
çekleriyle yoğurmağa yönelmiştir. 
Gerçi N. Hikmet imgeye (işlevi olan somut imgeye) sırt çevirmez, 
ama Divan, Tanzimat, Serveti Fünun, Fecri Ati ve Hece şiirinde sık sık 
rastlanan o şairane, çoğu kalıplaşmış, soyut, süslü ve içeriği pekiştir­
meyen yâni gereksiz imgelere baş vurmaktan kaçınır. (AB, S. 94-98). 
[AB]. 
NOTLAR VE AÇIKLAMALAR 
«GÜNEŞİ İÇENLERİN 
TÜRKÜSÜ» 
Nâzım Hikmet, Seçilmiş Şiirler, İstanbul, 1932, S. 3-8 (sonundaki 
1923 tarihi yanlıştır.) 
Şairin 1925'te İzmir'e gittiği zaman orada yazdığı bu şiir, Nâzım 
Hikmet, Güneşi İçenlerin Türküsü, Baku, 1928; Nâzım Hikmet, 835 Satır, 
Birinci baskı, İstanbul, 1929; ikinci baskı, İstanbul, 1932, S. 3-7 (sonun­
daki 1924 tarihi yanlıştır); Nâzım Hikmet, Seçilmiş Şiirler, Sofya, 1954, 
S. 70-73 (sonundaki 1928 tarihi yanlıştır); Nâzım Hikmet, 835 Satır -
Sesini Kaybeden Şehir - Varan 3, İstanbul, 1965, S. 9-13; Ekber Baba-
yef, Nâzım Hikmet, Bütün Eserleri, Sofya, 1967, C I, S. 109-112'de yayım­
lanmıştır. 
11'inci mısradaki sardım sözü 835 Satır, ikinci baskıda sordum; 
22'nci mısradaki rüzgâra sözü Sofya, 1954'te rüzgârlara; 28'inci mısra­
daki şaha kalkan sözü Sofya, 1954'te şahlanan şeklindedir. 
Şiirde geçen güneş sözü sosyalizmin emekçi kitlelere getireceği 
mutluluğu sembolize etmektedir. 
Rusça çev. E. Bagritski ve N. Dementiev, ds. Jurnal dla Vsek, 1928, 
No. 3, S. 6-7; Nâzım Hikmet, Şiirler, Moskova, 1932, S. 18-24; Nâzım 
Hikmet, Şiirler, Moskova, 1950, S. 28-31; Nâzım Hikmet, Seçmeler, Mos­
kova, 1953, S. 33-35; Nâzım Hikmet, Seçilmiş Eserler, C. I, Moskova, 
1957, S. 34-37; Nâzım Hikmet, 60 şiir, Moskova, 1958, S. 29-33. 
Yunanca çev. Stelyos Mayopulos, Nâzım Hikmet: Ta erga tu, Atina, 
1959, S. 113-116. [ŞH]. 
Şiire yer veren öteki yayınlar şunlardır: 
300