Orta Direk 295 
Daha fazla konuşamadı. Gözlerini Aliden, Meryemceden, Eliften, çocuklar­
dan bir türlü alamıyordu. Ötekiler de öyleydiler. Ne olmuştu bunlara! 
Boyuna Alinin elini okşuyor, artık ağzından bir şey çıkmıyordu. 
Ortadaki sessizlik de sürdükçe sürüyord u. Kimsede de bu sessizliği bozacak 
güç yok. Bir sessizlik ki ağır, yoğun, çöktükçe çöküyordu. 
Meryemce sağ eliyle sinirli sinirli toprağı dövmeye başladı. 
Yanındaki pembe pembe açmış pamuk çiçeğini görünce aklına peri böceği 
düştü. Yüreği hop etti. Çiçek amma da parlaktı. Böceği arandı. Ak başörtüsün­
deki düğümdeydi. Başörtüsü beline sokuluydu. Onu oradan çıkardı. Düğümü 
çözdü, baktı ki peri böceği içinde ya, ölmüş, kurumuş. Kurumuş böceği aldı, 
usulcana çiçeğin üstüne koydu. 
Kendi kendine, "uyu," dedi. "Kadersizim kimsesizim burada uyu!" 
Başını kaldırdı sonra da, gözlerini köylünün üstünde, bu kocaman sessizli­
ğin üstünde uzun uzun gezdirdi. Sağ elini birkaç kere hızlı hızlı toprağa vurdu: 
"İndik yaı" dedi. "Geldik ya! "