Şeyh'in oturduğ u sedirin sağ  ucunda, pencerenin hemen kenarında oturan adamın 
Muhtar olduğ unu fark etti Ka. Alnında ve burnunda birer yara bandı vardı. 
Gözlerinin çevresindeki morlukları gizlemek için, çiçek hastalığ ından kör olmuş  
ihtiyarlar gibi geniş  camlı kara gözlükler takmış tı. Ka'ya gülümsüyordu ama hiç 
de dostane gözükmüyordu. 
"Kar bana Allah'ı hatırlatmış tı," dedi Ka. "Bu âlemin ne kadar esrarengiz ve 
güzel olduğ unu, yaş amanın aslında bir mutluluk olduğunu hatırlatmış tı kar." 
Bir an susunca odadaki kalabalığ ın gözlerinin üzerlerinde olduğ unu gördü. 
Şeyh'in de durumdan çok memnun olması sinirlendirdi onu. "Beni buraya niye 
çağırdınız?" diye sordu. 
"Estağfurullah," dedi Ş eyh. "Muhtar Bey'in anlattıklarından gönlünüzü açıp 
sohbet etmek isteyeceğ iniz bir dost aradığ ınızı düş ündük." 
"Peki, sohbet edelim," dedi Ka. "Ben buraya gelmeden önce korkumdan üç kadeh rakı içtim." "Bizden niye korkuyorsunuz?" dedi Ş eyh, çok ş aşırmış gibi yaparak gözlerini 
kocaman kocaman açtı. Ş işman ve sevimli bir adamdı, etrafındakilerin de 
içtenlikle gülümsediklerini gördü Ka. "Bizden niye korktuğ unuzu söylemeyecek 
misiniz?" "Söylerim, ama alınmanızı da istemem," dedi Ka. "Alınmayacağ ız," dedi Ş eyh. "Buyrun yanıma oturun. Sizin korkunuzu öğ renmek çok 
önemli bizim için." Şeyh'in, müritlerini her an güldürmeye hazır yarı ciddi yarı oyuncu bir havası 
vardı. Ka hoş una giden bu havayı oturur oturmaz taklit etmek istediğ ini 
hissetti. "Ben ülkemin kalkınmasını, insanlarının özgürleş mesini, modernleş mesini bir 
çocuk gibi iyi niyetlerle istedim hep," dedi. "Ama dinimiz bana hep bunlara karşıymış gibi gözüktü. Belki ya- 
99 ----------------------------------------Ka Ş eyh Efendi'yle----------------------
------------------- 
nılıyordum. Afedersiniz. Belki ş imdi çok içkiliyim de o yüzden bunları itiraf 
edebiliyorum." "Estağfurullah." 
"İstanbul'da, Niş antaşı'nda sosyetik bir çevrede büyüdüm. Avrupalılar gibi olmak 
istiyordum. Kadınları çarş afın içine sokup, yüzlerini örttüren bir Allah ile 
Avrupalı olmaya aynı anda inanamayacağ ımı anladığ ım için dinden uzak geçti 
hayatım. Avrupa'ya gidince sakallı, irticai, taş ralı tiplerin anlattığ ından 
bambaşka bir Allah olabileceğ ini hissettim." 
"Avrupa'da baş ka bir Allah mı var?" dedi Ş eyh şakacı bir havayla, Ka'nın sırtını 
okşayarak. 
"Huzuruna çıkmam için ayakkabılarımı çıkarmam, birilerinin elini öpüp dizlerimin üzerine çökmem gerekmeyen bir Allah istiyorum ben. Benim yalnızlığ ımı anlayacak 
bir Allah." 
"Allah tektir," dedi Ş eyh. "Her ş eyi görüyor, herkesi anlıyor. Senin 
yalnızlığ ını da. Ona inansaydın ve yalnızlığ ını gördüğ ünü buseydin, yalnız 
hissetmezdin kendini." 
"Çok doğ ru Şeyh Efendi Hazretleri," dedi Ka, bütün odadakile-re konuş tuğunu da 
hissederek. "Yalnız olduğ um için Allah'a inanamıyorum, Allah'a inanamadığ ım için 
de yalnızlıktan kurtulamıyorum. Ne yapayım?" Sarhoş olmasına ve içinden geçenleri gerçek bir ş eyhe cesaretle söylemekten hiç 
beklemediğ i kadar derin bir haz almasına rağ men aklının bir baş ka yanıyla 
tehlikeli bölgelerde dolaş tığını çok iyi hissettiğ i için Ş eyh'in sessizliğ inden 
korktu. 
"Benden gerçekten akıl istiyor musun?" dedi Ş eyh. "Bizler sizin sakallı, 
irticai, taş ralı dediğ iniz kiş ileriz. Sakalımızı kessek bile taş ralılığımızın 
çaresi yok." 
"Ben de taş ralıyım, daha da çok taş ralı olmak, dünyanın en bilinmeyen köş esinde 
üzerine kar yağ arken unutulmak istiyorum;" dedi Ka. Ş eyh'in elini öptü yeniden. 
Bunu yaparken kendini hiç zorlamadığ ını fark etmek hoş una gitti. Ama aklının bir 
yanının hâlâ Batılı, bambaş ka biri olarak iş lediğini, durumundan dolayı 
kendisini küçümsediğ ini hissetti.