ne. Böyle küçük istekler insanı şaşırtıyor. Babamdan da nefret 
etmemeliyim. Hepimiz, büyük bir kaderin oyuncaklanyız . Ye­
ni düşüncelerin kalbine yerleşmesi, onlan benimsemesi için 
gerekli olan bütün gizli işaretlerini yaptı; yatık duran kitaplan 
düzeltti, matematik ve fizik kitaplarının son sayfalarından 
küçük birer parça kopardı ve çiğneyerek yuttu. 
Üç gün sonra annesiyle gittiği bir evde, büyünün dine kar­
şı bir hareket olduğunu duyunca hemen eve koşarak odasın­
daki büyü düzenini bozdu: Kitapları dağıttı, yatağının altın­
dan babasının resmini çıkardı ve o günden sonra hiçbir za­
man, evin önündeki dört basamağı ikişer ikişer çıkma mese­
lesine önem vermemeğe çalıştı. 
Bütün çabalarına rağmen Nazım Beyi sevmeyi bir türlü ba­
şaramadı. Nazım Bey babasıyla tavla oynarken, onun pulları 
büyük bir gürültüyle vuruşunu, zarı sallayışını, kazandığı za­
man bir zafer kahkahası atarak, kaybettiği zaman durmadan 
homurdanarak tavlayı hırsla kapatmasını soğuk gözlerle sey­
rederdi. Hele, salonda bulunan kadınlardan -Sevgi ile anne­
si-özür dileyerek küfür etmeğe başladı mı, olduğu yerde kü­
çüldüğünü , öfkeli bir kirpi gibi büzüldüğünü hissediyordu. 
Nazım Bey de, Sevgi'nin bu duygularını fark etmiş gibi, her 
kazandığında ona dönerek, "lşte vurduk babanı yere!" diye 
bağırdı. Bütün pulları, zarları sanki Sevgi'nin kafasında inle­
tirdi. Gürültüy e hiç dayanamayan Sevgi, iki-birler ve altı-iki­
ler arasında kendini kaybettiğini sanıyordu. Babası ne kadar 
kazanırsa kazansın, ihtiyar askerin bir sayı alışı bile salonu 
savaş alanına çevirmesine yeterdi. Sevgi, pullara nefretle ba­
kardı. Yan yana, karşı karşıya durmadan dizilen bu soğuk 
taşlar babasını dört duvarın arasına sıkıştırır; zarların ümit­
sizce çabaları, hapsedilen pulların karşısına çıkan aşılmaz 
duvarların önünde erirdi. Nazım Paşa, kırdığı taşlan, gözleri 
kötü bir hırsla parlayarak -ya da Sevgi'ye öyle gelirdi- Süley­
man Turgut Beyin kucağına atardı. Sevgi, böyle anlarda, ba-
173