----------------------------------------------------------Bakmak--------------------------------------------------------------- -
385ile Nesibe Hala tatl ı tatl ı konuşuyorlard ı, onlara dalg ın dalg ın -ö yle 
san ıyordum- bak ıyordum ki, birden Füsun benimle göz göze geldi. O  
günlerde s ık s ık yapt ığım gibi ona dikkatle bakt ım. 
uYapma öyle!'1 dedi Füsun. 
Bir an sars ıldım. Füsun benim bak ışım ı çok i yi taklit etmiş ti. İlk anda  
utançtan durumu kabul edemedim. 
"Ne demek istiyorsun?" diye m ırıldand ım. 
"Böyle yapma demek istiyorum," dedi Füsun ve benim bak ışım ı daha  
da abartıl ı bir şekilde taklit etti. Bu taklitle, kendimin de fotoroman  
kahramanlar ı gibi bakt ığım ı anlad ım. 
Nesibe Hala bile gülümsedi buna. Sonra benden korktu. "Herkesi,  
her şeyi çocuk gibi taklit etme k ızım!" dedi. "Artık çocuk de ğilsin." 
"Yok, Nesibe Hala," dedim bütün gücümü toparla yarak. "Ben  
Füsun'u çok iyi anl ıyorum." 
Gerçekten Füsun'u anl ıyor muydum? Önemli olan â şık olduğumuz  
kişiyi anlamakt ır elbette. Bunu yapam ıyorsak, hiç olmazsa anlad ığım ızı 
sanmak da iyi bir şeydir. Bu ikincisinin verece ği tatmin du ygusunu bile  
sekiz y ılda seyrek tatt ım, itiraf edeyim. 
Koltuğumdan kalkamama buhran ına yakalanmak üzere oldu ğumu  
sezdim. Bütün gücümü kullanarak aya ğa kalkt ım, saatin geç olduğunu 
mırıldanarak ç ıkt ım oradan. Evde, bir daha Keskinlere hiç  
gitme yeceğimi düşünerek s ızana kadar içtim. Yan odada annem ac ıyla 
inler gibi, ama çok sağ lıkl ı bir şekilde horluyordu. 
Okurun tahmin edece ği gibi bir küskünlü ğe kap ıldım. Ama çok fazla  
sürmedi. On gün sonra gene bir ak şam hiçbir ş ey olmam ış gibi 
Keskinlerin kap ısını çaldım. İçeri girip Füsun ile göz göze gelir gelmez,  
beni görmenin onu mutlu ettiğ ini gözlerinin içindeki p ırıltıdan  
anlad ım. A ynı anda ben de dün yan ın en mutlu insan ı oldum. Sonra  
gene masaya oturduk ve bakış maya devam ettik.