telâşlanıyorduk!" dedi. Sonra gene Nazlı'yı incelemeye başladı. 
Nazlı hafif kızarmıştı. Ömer ona bakmaktan çekindi. Nazlı'ya 
hiç çekinmeden baktığı için teyzesine öfkelenir gibi oldu. Sonra, 
"Acaba şimdi ne düşünüyor?" diye geçirdi içinden. Teyzesinin 
gelini hakkındaki yargısını merak ettiğini farketti. 
Hizmetçi içeri girince Muhtar Bey: "Kahvelerinizi nasıl is-
tersiniz?" diye sordu. Kahvelerini söylediler: Gene bir sessizlik 
başladı. 
Cumbayı andıran küçük bir çıkıntısı olan, alçak tavanlı bir 
odada oturuyorlardı. Karşıki duvarda kalın çerçeveli, yağlıboya 
bir Venedik manzarası asılıydı. Ömer oturduğu yerden yemek 
masasının arkasındaki tezhib levhasını da görüyordu. İki odayı 
birbirinden ayıran duvarın köşesinde de sedef kakmalı bir ka­
vukluk vardı. Eşya, her şey, herkes yerli yerinde, sanki bir şey 
bekliyormuş gibiydi. Bir duvar saatinin kalın ve kesin tıkırtısı 
duyuluyor. Teyze dikkatle Nazlı'yı inceliyordu. Ömer, "Sonunda 
buraya koyun gibi oturdum!" diye düşündü, ama koltukta iğreti 
oturduğunu farketti. 
Muhtar Bey: "Ankara'yı nasıl buldunuz, efendim?" diye sor­
du. 
Teyze odayı ısıtmak için: "Pek farkına varamadık ki Anka­
ra'nın!" dedi. Bu, çok şaşırtıcı ve hoş bir şeymiş gibi gülüm-
süyordu. "Dün öğle üstü geldik zaten. Ama gerçekten de so­
ğuk." 
Muhtar Bey: "Evet, soğuktur Ankara'mız!" dedi. "Hele bu­
günlerde... İnanın, mecliste arkadaşlarla üşüdük bugün!" 
Teyze: "Afedersiniz, efendim, kimlerin meclisinde?" diye sordu. 
Bunu sorar sormaz yaptığı yanlışlığı farkederek: "Aaaa, tabii, 
tabii!" diye bağırdı. 
Muhtar Bey: "Millet Meclisi'nde, Kamutay'da efendim!" dedi. 
Teyzenin yanlışlığını farkettiğini görmüş, ama gene de söylemişti. 
Bu uzak akrabanın bir anlık unutkanlığına pek şaşırmamıştı 
galiba. 
Teyze kıpkırmızı kesilmişti: "Biliyorduk, tabii canım, bili­
yorduk!" dedi. Sonra galiba bilinmesi gereken şeyi bu sefer de 
gereğinden fazla büyüttüğünü anlayınca daha da kızardı, gülmeye 
çalıştı. 
171