aradığında ona çok iyi davranı yor ama sonra bütün gün sinirli oluyor. 
Bu koşullar altında ben de sinirleniyorum, iştahım kapanıyor.
Debra Ellen Thompson, Connie'nin himayeci cephesinde bir deh şet 
çatlağının açıldığını tespit edince gülmemek için kendini zor tuttu.
Perşembe 24: Nihayet doktorun gizli aşkını öğrendim. Bu sabah büroya 
geldi. Çok genç, daha on dokuzunda. Öpüşerek dışarı çıktılar. Yarım 
saat sonra doktorun karısı arayınca yalan söylemek zo -. runda kaldım. 
Bütün gün bir şey yiyemedim üzüntüden.
"Yorumlamaya ba şlayayım mı," diye hevesle bağırdı Amy. "Başlayayım mı?" 
diye tekrar etmek zorunda kaldı çünkü Connie' den uzun bir dakika 
boyunca cevap gelmemişti.
"Ha evet, lütfen." Connie çabuk toparlanmıştı ama Amy'nin söylediği 
herhangi bir şey üzerinde dikkatini toplayamayacak kadar dağınıktı 
zihni.
Debra Ellen Thompson ve Alegre ruhlarının nicedir fazlasıyla ihtiyaç 
duyduğu intikamı nihayet Connie'den almış olmanın keyfiyle muzipçe 
birbirlerini-süzdüler.
291
Bir Cehennem Tasviri
"Abed, sana bir şey sorabilir miyim?"
Gail onu mutfakta, cızırdayan tavaya odaklanmış, cuma olduğu halde aile 
boyu güzel- pazar kahvaltılarından birini hazırlarken yakalamıştı. "Bana 
İslam'daki cehennem tasvirlerini anlatabilir misin?"
"Buyrun! Gitti cehennemi sordu! Yahu neden hep solucanları , alevleri, 
ezayı öğrenmek istiyorsun Gail? Tuzu uzatsana!" Abed hoşnutsuzlukla 
başını iki yana salladı ve bu hareketi biraz uzun tuttuğundan yumurtaya 
fazla tuz koymuş oldu. "Cennetin nesi var, yeterince ilginç gelmiyor mu 
sana cennet ?" diye çıkıştı boğuk bir sesle, bir yandan da iki küçük 
bardağa dikkatle nane çayı döküyordu. Bu evde bir tek o aynı anda hem 
sesini sert, hem hareketlerini candan kılmaya muktedirdi. Üstelik 
sabahlan en iyi nane- çayı-arkada- şı olması sebebiyle Gail'i tak dir 
etmiyor da değildi. Onun çay bardağını dünyanın en kıymetli şeyi gibi 
iki avucunun arasında tuttuğunu görünce yumuşadı. Tekrar konuşmaya 
başladığında sesi gibi bakışları da yumuşamıştı.
"Nasıl olur da Tanrı'ya inanmazsın? Zındık Omar'ın inançla mi -nançla 
alakası olmaması anlaşılır bir şey. Ama sen öyle değilsin. Yaradılışın 
gizemiyle, öte dünyayla ilgilisin..."
Gail tembel tembel esnedi. Esnemesi bittiğinde "Ama ben Tanrı'ya 
inanıyoruml" dedi neredeyse bağırarak. "Tanrı'nın merkezi her yerde, 
çeperi hiç bir yerde olan bir çember teşkil ettiğine inanıyorum, çok çok 
eskiden bir simyacı filozofun dediği gibi."
"O filozofu bilmem ben..." diye homurdanmaya ba şlamıştı ki Abed, 
Ömer'in üzerinde pijama, her zamanki sabah sersemliğiyle
292
içeri girdiğ ini gördü ve  boş çıkacağını bildiği bir dayanışma umuduyla 
ona döndü. "Omar dostum, şu çatlak karına Tanrı'nın onun sınırlı, fani 
beyniyle ölçebileceği geometrik bir şekil olmadığını söyle lütfen."
"Çeper... geometri... Siz nası l olup da yataktan kalkar kalkmaz bu 
kelimeleri sarfedecek enerjiyi buluyorsunuz da ben bulamıyorum?" diye 
sordu Ömer'in mayışık gözleri.
Ama Gail ısrarlıydı. Tavada cızırdayan dört yumurtanın üzerine 
gölgesini düşürerek Abed'i mutfakta yeni sorularla takip etti. O 
dördüncü yumurtayı oraya kırdığı için Gail'in yumurta yemediğini 
unutmuş olmakla suçlanamazdı Abed çünkü ilk andan itibaren buna 
inanmayı reddetmişti. Bir insanın kendi özgür iradesiyle, kahvaltıda 
iyi pişmiş yumurta yemeyi reddedebileceği ihtimalini aklı almazdı.
"En azından şu kitaplarla ilgili şeyi tekrar anlat," diye yalvardı