"Elbette Hocam." 
Çağlayan cep telefonuma baktı, "Anne, bunun 
şarjı bitmiş," dedi. Telefonumu fişe takıp kendi te­
lefonunu getirmek için üst kata çıkarken, odayı 
dolduranlar a sordum, 
"Hemşireye hastaneye dönmesi için ızın verır 
misiniz1 Tahlilerin acili yeti var da ... " 
"Hemşire gidebilir," dedi şefleri. 
Hemşire, kül gibi solmuş yüzüyle, alet edevatını 
toplayıp çıkarken, Çağlayan geri geldi, kendi cepte­
lefonundan avukatı aradı ve telefonu bana uzattı. 
Avukata başımıza gelenleri anlattım. Avukatım he­
men yola çıkacağını, en kısa zamanda eve geleceğini 
söyledi. 
"Sizler avukatımı beklerken birer çay içer misi­
niz1 Ya da kahvd" diye sordum. 
"Zahmet etmeyin efendim. Vazife başında ik­
ram kabul edemeyi z." 
"Oturun o halde, ayakta kalmayın," dedim. 
"Siz bizim için üzülmeyin efendim, biz ayakta 
beklemeye alışığız," dedi sivil giyimli kişi. 
Zeynep'e, "Halimc'nin yatağını kaldırmıştın 
değil mi1" diye sordum, "bu arkadaşları aşağıdaki 
odada misafir edelim, orada oturup beklesinler." 
Zeynep, Halime'nin yatağını kaldırmak için aşa­
ğıya koştu. 
Evim, Arnavutkö y'ün denize doğru inen yolla­
rından Beyazgü l Sokak'ta, üç katlı eski bir Rum 
293