altında kıvıl kıvıl ediyorlar. Kamışların, petekierin üstünde ağır ağır 
kıpırdanıyorlardı. 
Anlar, bu kadar ağır sıcakta kendilerinden geçip, güneşe böylece 
serilirler, tek tük de olsa hiç uçmazlar. Ama bir de dışardan bir ses, bir 
kıpırtı duymasınlar, hep birden azarlar, karşıianna ne çıkarsa saldırır­
lar. 
Şimdi anların titreyen, uğunan kanatlan yüzlerce binlerce renk 
ışıltısıyla ipiliyordu. Arılardan uzaklaştıkları nı anlayınca, bük boyunca 
başladılar koşmaya. Soluk alamaz oluncaya kadar koştular. Kesilip 
durdular. Soluklarını toparlıyorlar, göğüsleri hırıltıyla inip inip kalkı­
yordu. 
"Şimdi hangi yöne?" 
"Gün doğusuna. Bu bükü geçmenin mümkünü yok, dolanaca­
ğız. Akşam olurken de, bu akşam karşıyı tutmamız gerek. Yoksa kur­
tulmanın bir mümkünü çaresi yok. Yürü!" 
Veli ilk adımı ataratmaz, önü derinmiş, bataklığa gömüldü gitti. 
Hüseyin orada, öylece baktı kaldı. Biraz sonra Veli suyun yüzüne çık­
tı, yüzerek geldi, bir dala yapışıp kendini dışarı çekti. 
Hüseyin : 
"Kusura kalma kardaş elinden tutacak halim kalmadı. İyi ki ben 
düşmedim. Yoksa çıkamaz dım." 
Sazlığın öte kıyısındaki gürültülere kurşun sesleri de karıştı. Ara­
da bir üst üste birkaç tüfek patlıyor, sonra yerini uğuldayıp gelen gü­
rültülere bırakıyordu. 
Yürüdül�r. Hüseyin Velinin koluna girmişti. Artık yüzlerine sı­
vanmış mucuğu kovamıyorlardı. Güneş kızdırdıkça kızdırıyor, hava 
gittikçe ağırlaşıyor, bulaş bulaş bir. şey oluyordu. Bu ıslak, yoğun hava­
yı içine çekinek gi�tikçe mesele oluyor, burun delikleri yetmiyor, ala­
bildiğine ağızlarını açıyorlardı. 
�" mı. "Boğulu yorum Veli. Ne oluyor? Bir şeyler oluyor, haberin var 
"Ben de, ben de ... Boğuluyorum. Ağır ... " 
Ortalıkta hiçbir çanlı yoktu. Onları görünce , kamışların dibin­
den bataklığa dökülüveren su kaplumbağalarından başka. Bir de si­
nekler ... Bin türlüsü, arı kadar büyüğü ... Sesiisi sessizi ... 
Berdiler, sazlar, bodur, kalın yapraklı ağaçlar. Bütün bataklık bit-
II