-Beyefendi İstanbul ne olacak? 
İrfan Bey hazin bir gülümsemeyle: 
-İstanbul, kavuşma çizgisinin hayli doğusunda kalı-
yor ... 
-Demek kavrulacağız? .. 
-Maatteessüfl ... 
Genç hamının biri etrafa işittirecek şekilde: 
-Ateşte yanmaktansa suyu tercih ederim ... 
Emeti Hanım haykırmaya başlayarak: 
-Ne haldar edip duruyors unuz? Kim kavrulac ak? 
Üstüroüze yorduğunuz şeylere bakınız! O fena lakırdıları 
ağzınızdan yel götürsün. 
Mektepli genç hanım: 
-Telaş etmeyiniz Emeti Hanımcığım, beyefendinin bu 
anlattığı hep rüya ... 
Emeti Hanım çehresini çatıp birkaç defa geğirerek: 
-Nasıl rüya? Hiç böyle anhasıyla minhasıyla2 rüya 
mı olur? Bizi korkutmamak için rüya diyor. Hep bunlar 
takvirnlerin zayiçelerinde 3 okunmuş şeyler... Keşke gelip 
de dinlemeyeydim. İçim fena oldu ... Mangaldan çıkarıp da 
cazzzzadak suya attığımız alevii marsık gibi mi olacağız? 
İrfan Bey devamla: 
Avrupa ajanslarından art arda gelen telgraflar, Dersaa­
det gazetelerinin çıkardıkları ilavelerde felaket anı yaklaşn, 
şehrin her tarafına yayıldı. Sokaklardan gelen matem bağınş 
çağınşları duyulması tahammül edilemez bir dereceyi buldu. 
Artık birbirimize avutucu sözler söylemenin hükümsüz oldu­
ğunu anladık. Ne yapacağımızı bilemez bir şaşkınlıkla oda­
dan sofaya, sofadan pencereye, oradan bahçeye koşuyorduk. 
Biz bu ümitsizce telaş içindeyken birdenbire hava kararmaya 
başladı. Dehşetimiz artn. Saat henüz alaturka dokuz yoktu. 
Bu vakitsiz karanlığa ne mana vereceğimizi bilemiyorduk. 
Bu karaltı etrafı ban tarafından istila ediyordu. 
ı Ne yazık ki, üzülerek söylüyorum ki. 
ı Şöylesiyle böylesiyle. 
3 Y ıldıziarın belli zamartlara göre konwnlarını gösteren çizelge. 
79