sokaklarda yürüdü. Askerî darbeden kimse ş ikâyetçi gözükmüyordu; tıpkı 
çocukluğ unda olduğ u gibi, yeni bir baş langıç ve sıkıcı hayatta bir değ işiklik 
havası vardı. Kadınlar çantalarını ve çocuklarını kapmış lar, bakkal ve manav 
dükkânlarında meyveleri elleyip seçmeye, pazarlık etmeye, bıyıklı erkekler 
kalabalığ ı da köş e başlarında dikilip filtresiz sigara içerek gelip geçenlere 
bakmaya, dedikodu etmeye baş lamışlardı. Garajlarla pazar yeri arasındaki boş  bir 
binanın saçak altında dün iki kere gördüğ ü kör taklidi yapan dilenci yerinde 
değildi. Sokak ortalarında park edip portakal ve elma satan kamyonetleri de 
göremedi Ka. Zaten seyrek olan araç trafiğ i iyice azalmış tı, ama bunun askerî 
darbeden mi, kardan mı olduğ unu anlamak güçtü. Ş ehirdeki sivil polis sayısı 
arttırılmış  (bir tanesi Halitpaş a Caddesi'nin aş ağısında futbol oynadığ ı 
çocuklar tarafından kaleye geçirilmiş ti), garajların yanında kerhane olarak 
işletilen iki otel (Pan Oteli ve Otel Hürriyet), horoz dövüş türenler ve kaçak 
kesim yapan kasaplar karanlık faaliyetlerini belirsiz bir zamana kadar ertelemiş -lerdi. Arada bir gecekondu mahallelerinden özellikle geceleri gelen 
patlama seslerine ise Karslılar zaten alış ık olduğ u için kimse istifini 
bozmuyordu. Ka da bu ilgisizlik müziğ inin verdiğ i özgürlük duygusunu içinde 
iyice hissettiğ i için Küçük Kâzımbey Cad-desi'yle Kâzım Karabekir Caddesi'nin 
köşesindeki Modern Bü-fe'den tarçınlı bir sıcak ş erbet alıp keyifle içti. 
217 25 Kars'taki tek özgürlük zamanı 
Ka İLE KADİFE OTEL ODASINDA 
 uıcı uua^ıuua ' 
On altı dakika sonra Ka otelin 217 numaralı odasına girdiğ inde görülme 
korkusuyla o kadar gergindi ki, eğ lenceli ve değ işik bir konu açabilmek için 
ağzında hâlâ kekremsi tadını hissettiğ i şerbetten söz etti Kadife'ye. 
"Ordu mensuplarını zehirlemek için o ş erbete öfkeli Kürtler tarafından zehir 
atıldığı söylenirdi bir zamanlar," dedi Kadife. "Hatta bu iş i araştırmak için 
devlet gizli müfettiş ler yollamış tı." 
"Siz bu hikâyelere inanıyor musunuz?" diye sordu Ka. "Kars'a gelen bütün okumuş  ve Batılılaş mış yabancılar," dedi Kadife, "bu tür 
hikâyeleri iş itir işitmez kumpas söylentilerine inanmadıklarını kanıtlamak için 
büfeye gidip ş erbetten içerler ve kendilerini budalaca zehirlerler. Çünkü 
söylentiler doğ rudur. Bazı Kürtler o kadar mutsuzdur ki, onlar için Allah yoktur 
artık." "Bunca zamandan sonra devlet buna nasıl izin veriyor?" "Bütün Batılılaş mış aydınlar gibi farkında olmadan en çok da devletimize 
güveniyorsunuz. Mİ T her şeyi bildiğ i gibi, bu iş i de bilir, ama durdurmaz." 
"Peki bizim burada olduğ umuzu bilir mi?" 
"Korkmayın, ş imdi bilmiyordur," diyerek gülümsedi Kadife. "Bir gün mutlaka 
bilecektir ama o zamana kadar burada özgürüz biz. Kars'taki tek özgürlük zamanı bu geçici zamandır. Kıymetini 
218 
bilin, çıkarın lütfen paltonuzu." "Bu palto beni kötülüklerden koruyor," dedi Ka. Kadife'nin yüzünde bir korku ifadesi gördü. "Burası da soğ uk," diye ekledi. 
Bir zamanlar sandık odası olarak kullanılan küçük bir odanın yarısıydı burası. 
İç avluya bakan daracık bir penceresi, çekinerek iki ucuna oturdukları bir küçük 
yatağı, iyi havalandırılmamış  otel odalarına özgü boğ ucu bir ıslak toz kokusu 
vardı. Kadife uzanıp kenardaki kaloriferin musluğ unu çevirmeye çalış tı, ama kötü 
sıkışmıştı, bıraktı. Ka'nın sinirli bir şekilde ayağ a kalktığ ını görünce 
gülümsemeye çalış tı. 
Ka bir anda Kadife'nin onunla bu odada bulunmaktan bir haz aldığ ını anladı. 
Kendisi de uzun yalnızlık yıllarından sonra güzel bir kızla aynı odada 
bulunmaktan hoş lanıyordu, ama Kadife'ninki böyle "yumuş ak" bir zevk değ ildi, 
yüzünden anlıyordu bunu, daha derin ve tahripkâr bir ş eydi. 
"Korkmayın, çünkü torbayla portakal taş ıyan o zavallıdan baş ka bir sivil polis 
yoktu arkanızda. Bu da devletin aslında sizden korkmadığ ını, sizi yalnızca biraz 
korkutmak istediğ ini gösterir. Benim arkamda kim vardı?"