reği kelimeler  toplamından  öte bir şeydir  ama  epi topu  o da bir ke-
limedir  işte.  İlla da bir başka  kelimeyle  akranlık  kurmak  gerekiyor-
sa, "yemek"  gibidir  "dil".  Birbirinden  böylesine  farklı  yiyecek  ka-
rışımlarının,  aralarındaki  tad,  besin  değeri  yahut  kalori  farklılıkları 
tümden  gözardı  edilerek  topunun  birden  "yemek"  diye  adlandırıl-
maları  gerçeğe  ne kadar  uygunsa,  bu kadar  farklı  tellerden  çalan, 
başka  başka  sözlerden  dem  vuran,  ayrı  üsluplarda  vücut  bulan  ifa-
de karışımlarının  da külliyen  "dil"  olarak  adlandırılmaları  o kadar 
abestir.  Tabii  bu tespiti  yaparken,  Çin mutfağı,  Türk  mutfağı,  İspan-
yol mutfağı...  gibi  "dilsel"  ayırımlara  kadar  uzanmadığımı,  salt ay-
nı "milli  mutfak"  içindeki  farklılıkları  temel  aldığımı,  aksi  takdirde 
tüm bu söylenenleri  bir de küresel  katsayısıyla  çarpmak  gerektiği-
ni de eklemeliyim.  Velhasıl,  tek bir "dil"  içinde  bile  yüzlerce  "dil" 
hüküm  sürer.  Nasıl  her lokantada  aynı  "yemek"i  yemezsek,  tanıdı-
ğımız  tanımadığımız  her insanla  da aynı  "dil"i  konuşmaz  ve konu-
şamayız.  Ve nasıl  yemeklerin  posası  varsa,  dillerin  de artığı  vardır. 
Gün içinde  kullanmadığımız,  kullanmak  bir yana  telaffuz  etmeye 
dahi çekindiğimiz  kelimelerden,  sessizce  geçişliliklerimizden,  ya-
kışık  almayacağı  için  kendimize  sakladığımız  herzelerden,  aklımı-
za geldiği  halde  yapmaya  cesaret  edemediğimiz  eleştirilerden,  dili-
mizin  ucunda  ince  ince  dilip  gerisin  geri  yuttuğumuz  kinayelerden, 
pimini  çekip  fırlatmaya  vakit  bulamadan  damağımızda  patlayan 
sövgülerden,  bulunduğumuz  ortam  itibarıyla  ağır  gelecek  tabirler-
den yahut  hafif  kaçacak  esprilerden  mürekkep  bir adet  çöplük  dil. 
Başkalarıyla  konuşurken  ya da yazışırken  sarfettiğimiz  dikkatin, 
gösterdiğimiz  nezaketin,  verdiğimiz  özenin  posası.  Bodrumkatında, 
tavanarasmda  ya da yastıkaltmda  olmasa  da, genizkatında,  damaka-
rasında  ya da dilaltında  biriktirilen  ve yeterince  biriktiğinde,  kok-
maması,  kokuşmaması  için  bir torbaya  doldurulup  ağzı  bağlanarak, 
derhal  atılması  gereken,  geri  dönüşümlü  bir Katı  Atık  Dili. 
Bu dili katiyen  ortalıkta  bulundurmadığımı,  sınıfta  öğrencileri-
min karşısında  kullanmadığım  gibi,  onlardan  duymaktan  da hoşlan-
madığımı  peşinen  söylemeliyim.  Ne var ki, ebeveynlerine  çaktırma-
dan kuytularda  gizli  gizli  sigara  tüttüren  bir yeniyetme  gibi,  ben  de 
zaman  zaman  kendi  ahlaki  ilkelerimden  ve vicdani  değerlerimden 
habersiz,  izbe  bir köşede  zulamı  açıp,  bu dilde  çemkirmeye  bayılı-
140