Lisesi Edebiyat Öğretmeni, Kemeraltı Sokağı No. 14, Vezneciler... 
Muhittin bu kartviziti gülünç bulmadı. 
32 
BİR TÜCCARIN DERTLERİ 
Bahçe kapısına bağlı çıngırak şıngırdaymca Osman alışkanlıkla 
saatine baktı, altıyı yalnızca çeyrek geçtiğini gördü. Umduğundan 
önce eve döndüğünü anlayarak sevindi. Bahçeyi acele acele geçti. 
Gelişini kimseye duyurmadan evdekileri küçük bir baskınla 
yakalamak istediği zaman yaptığı gibi, kapıyı anahtarıyla açtı, 
aynaya gözucuyla baktı, merdivenleri çıktı, evin içindeki sessizliği 
farketti: Saatin tıkırtısı duyuluyordu. Oturma odasında kimse 
yoktu: Arka bahçede çay içiyor olmalıydılar. Merdivenlerin 
eşiğinde bahçeden gelen Emine Hanım'ı gördü. 
Hizmetçi, Osman'ı görünce: "Ah, geldiniz mi beyefendi?" dedi. 
Suratını astı. "Arka bahçedeler. Misafir var." Misafirin kendisi 
için yalnızca fazla fincan, tabak ve zahmet anlamına geldiğini 
göstermek istiyormuş gibi burnunun ucuyla elindeki tepsiyi işaret 
etti: "Leylâ Hanım ile Dildade Hanım geldiler!" 
Osman söylenenleri duyduğunu, anladığını göstermek için 
başını sallayarak merdivenleri çıktı. Orta katta, tıkırtılı duvar 
saatinin altındaki masanın üzerine tütüncüden aldığı gazeteleri 
bırakırken, kenarda duran iki mektubu gördü, birincisini el 
yazısından tanıdı: Refik'tendi. İkincisinin köşesindeki adı görünce 
canı sıkıldı: Amcaoğlu Ziya'dandı. Mektupları gazetelerle birlikte 
sonra okumaya karar vererek yukarı çıktı. Odasına girdi. Ceketini 
çıkardı. Pencereden gözucuyla arka bahçeye, ağacın altında 
oturan kadınlara baktı. Ellerini ve yüzünü yıkamak için banyoya 
girdi. 
İşten eve geldikten sonra, her zaman yaptığı ilk iş ellerini 
yıkamak oluyordu. Ellerini uzun uzun sabunlayarak temizle­
dikten sonra, yüzünü de bol suyla yıkıyordu. Bunları yaptıktan 
ve banyodan çıktıktan sonra günün geri kalan kısmını neşeyle 
karşılamak için yeterli gücü ve ruh sağlığını kendisinde ko-
.304