"Ne iyi adam." 
M em ed: 
"Ne iyi ... " 
Merned birden amıns ayınca yüzü değişti: 
"Yahu Cabbar," dedi. "Çamaşırlannı geri vermedik ada-
mm." 
Ca b bar: 
"Al dırma," dedi. "Çalmadık ya, unuttuk ... " 
M em ed: 
"Olmaz," dedi. "Geriye dönüp vereli m." 
Cabbar gülerek: 
"Kerirnoğlunun hakkı var. Hiç eşkıyaya benzemiyorsun ." 
M em ed: 
"Ne yapayım," dedi. "Herkes eşkıya doğmaz ki ... " 
Ca b bar: 
"Öyleyse geri dönüp verelim çamaşırla n." 
"Dönelim," dedi Memed . 
Koşa koşa geri döndüler. Kerimoğlu onlan şaşkınlıkla çadı-
rın kapısında karşılad ı. 
"Ne o?" dedi. "Neden geri döndünüz ?" 
M em ed: 
"Senin çamaşırlanru üstümüzde unuttuk gidiyorduk. On­
lan geriye getir dik!" 
Kerirnoğlu: 
"Ben de bir şey var diye korktum," dedi. "Çamaşırlar be-
nim size hediyern olsun. Çıkarmayın üstünü zden." 
M em ed: 
"Olur mu ya?" 
Keri moğlu : 
"Olur olur," dedi. "Çıkarırsanız güce nirirn." 
Kayalığa geldiklerinde karanlık kavuşuyord u. Uzakta, ka-
yalığm yücesinde bir top ışık kıvılamlaruy ordu. 
Ca b bar: 
"Memed karda ş," dedi. "Belki şu top ışıktadır bizimkiler ... " 
Memed : "Bizimkiler mi?" diye sordu. 
Ca b bar: 
''Tabii bizimkile r. Kim yakar o kadar büyük ate şi. Durdu, 
181