102
“11 Eylül civarıydı. Senin gibi gençlere ne ifade eder bile­
m em .”
“11 Eylül’ün ne olduğunu biliyoruz herhalde” diye çıkıştı  
D eniz. Sonra yeni farkına vardığı bir şeyin heyecanıyla ay­
dınlandı yüzü. “Yani babam la tanışm adan önce” dedi. “D e­
mek Orford Ü n iversitesin i bırakıp İstanbul’a döndün, oku­
m aktan vazgeçip evlendin, arka arkaya üç çocuk doğurdun,  
ev kadını oldun. Am an ne farklı, bravo!”
“Farklı olm aya çalışmıyordum ki” dedi Peri. Kızının iğne­
lemelerini kanıksam ıştı artık.
Duym azdan gelerek altdudağım  kemirdi Deniz. “N iye bı­
raktın üniversiteyi?”
“Zor geld i... dersler, sın avlar...” Peri yutkunarak burada  
kesti yalanlan.
Bir şey demeden yan gözle annesine baktı Deniz; duydukla­
rına inanmadığı aşikârdı. Doğduğu andan beri her gün karşı­
sında gördüğü, her ihtiyacım  ve kaprisini karşılamasını bek­
lediği kadının, o ve kardeşleri dünyaya gelmeden önce bam ­
başka bir hayatı olabileceğini düşünmemişti daha evvel, in ­
san annesinin gençliğini -h e le  o gençlik çılgm caysa- düşün­
mek istemiyordu nedense. Rahatsız edici bir fikirdi bu. A n ­
ne dediğin, bütün huzurlu vadilerini, durgun göllerini ve yü­
ce dağlarını avucunun içi gibi bildiğin, keşfedilmiş bir toprak  
parçasıydı. O kıtanın hâlâ haritası çıkarılmamış, bilinmeyen  
bölümleri olabileceği ihtim ali pek hoşuna gitmemişti Deniz’in.
“Fotoğrafı alabilir miyim artık?” diye sordu Peri.
“Bir dakika.”
Tavandaki lam baların ışığı kirpiklerinde dans ederken, fo­
toğrafı yüzüne yaklaştırdı Deniz; gözlerini kısıp neredeyse şa­
şı yaptı; bir yerlerde gizli bir mesaj keşfetmeyi umuyordu ade­
ta. Derken aniden fotoğrafın arkasını çevirdi, oradaki yazıyı  
gördü. *Şirin*den P e r iy e , kız kardeşlikle  /  U nutm a, F a recik  
artık ne kadın, ne erkek, ne m elek, ne de s a f bir ruhum  ben , . . 9