237
halinde olanlar. Bir türlü bir yere varamayan, bir limana de­
mir atamayanlar. Kibirden nasibini almamışlar.” Peri’ye söy­
lediklerini hazmetme imkânı tanımak istercesine bir an dur­
du Azur. “Benim seminerim meraklı zihinlerin buluştuğu bir 
penah. Hepimiz farklı çevrelerden geliyoruz ama ortak bir 
noktamız var. Eleştirel düşünebilmek. Genel geçer kalıplara 
itibar etmemek. Okumayı, düşünmeyi, felsefeyi, araştırmayı 
sevmek. Senin inançlı olup olmaman beni zerre kadar ilgi­
lendirmiyor. Benim seminerimde yegâne günah tembelliktir.” 
Peri, ihtiyatla sordu: “Peki ya ders planı?..”
“Ah, ders planı!” diye gürledi Azur. “Akademik ortam do­
ğaçlamadan nefret eder. Öğrenci milletine bir ay, hatta bir 
sene evvelden ne okuyacaklarını söylemek gerek, yoksa pa­
niklerler! Ne saçma!”
Bunları söylerken bir çekmeceyi açıp içinden bir ders planı 
çıkardı. Bunu Rubailer 'in araşma koydu, Peri’ye uzattı. “Bu­
yur al, çok lazımsa” dedi. CV’yi kendine sakladı.
“Teşekkür ederim” diye mırıldandı Peri; ama elindeki do­
kümanın, tıpkı Şirin’in onun için hazırladığı özgeçmiş gibi 
gerçeklikten uzak olduğuna dair bir şüphe vardı içinde.
“Ha bir de şunu söyleyeyim gitmeden” dedi Azur. “Sadece 
kafası kanşık ve meraklı değil, kendine hayatı zorlaştıran bi­
rine benziyorsun. Bunlar seni mutlu etmeyebilir ama Tann 
felsefesine dalmak isteyenler için aslında iyi özellikler.”
Peri bunun derse kabul edildiği anlam ına geldiğinden 
emin olmasa da müteşekkir bir ifadeyle başını salladı, kapıyı 
yavaşça kapatarak ayrıldı. Avluyu geçerken geri dönüp bina­
ya baktı; isketeyi tuzağa düşüren pencereyi tespit etmeye ça­
lıştı. Nice sonra camlardan birinin ardından belli belirsiz bir 
gölge geçti. Kayarcasma. Akarcasına. Profesör Azur'un silue­
tini seçti. Ama kim bilir belki de sadece hayal etmişti.