Onlardan, dediğin anlam çıkmaz. Çıksaydı, biz bilirdik sen-
den önce. Hepimiz birbirimize tanıklık ederiz. Sana kim ta-nıklık edecek? Kim koruyacak seni? Ne demişler, el eldenüstündür. Biz de geleneklere, saplantılara karşıyız elbette.Fakat, bütün bunları bilmiyormuş gibi bize yeniden öğret-meye kalkmana da karşıyız. Bunun bir yolu yordamı var.Önce kendini tanıtmalısın, yaptıklarınla ispat etmelisinkendini. Başkaları nasıl yapmışsa, nasıl yapıyorsa öyle dav-ranmalısın. Kendini önce başkalarına kabul ettirmelisin kibiz de kabul edebilelim. Bunun için de belki önce ölmeli-sin. Unutulmalısın. Unutulan herkesin hatırlanması için nekadar zaman geçiyorsa, o kadar zaman geçirmelisin mezar-da. Orada bile acele etmemelisin. Senden önce ölüp, sen-den önce unutulanlar ve daha hatırlanmayanlar var. Durbakalım, dur hele. Sıranı bekle.
Belki de Selim olduğu zamanlar bu odanın bir büyüsü
vardı ve onlar da bu büyüyü hissettiler efendimiz. Belki degördüğü rüyaya onları da inandırdı o zamanlar. Bütün rü-yalar artık birbirine karışıyor Olric. Düş ve gerçek arasında-ki çizgi siliniyor. Selim de imtihanlardan önce böyle olur-du: bu olayı gerçekten yaşadım mı, yoksa dün gece rüyadamı görmüştüm? Senin rüyalarını yeniden yaşamaya çalışı-yorum Selim. Onun için, gerçeğe kaptırmamalıyım kendi-mi; sinirlenmemeliyim, gülümsemeliyim. Kendisine yakla-şan Aysel’e gülümsedi.
Yemeğe kalmasını teklif ettiler. T urgut, sıkılarak, vaktin
henüz erken olduğunu, isterlerse arabasıyla biraz gezebile-ceklerini söyledi ve onları dışarda yemeye davet etti. Fazlanazlanmadılar. Yapacak bir işleri yoktu. Onun vaktini alma-yacaklarsa sevinerek gelirlerdi. T urgut, aylardır ilk defa,arabasına doğru gerçek bir sevinçle yürüdü.
Ilık bir sonbahar günüydü. Sokaklar, duvarların üstü,
arabaların çevresi yaprak içindeydi. T urgut’un arabasının
389