nür dururum. Kendimle alay ediyorum. Seni Metin seni, di-
yorum. İçimdeki Selim’lik daha bırakmıyor yakamı. ArtıkSelim’lik istemiyorum. Yatakta lösemiyi düşünmek istiyo-rum. Doğru. Bu seni iki hafta idare eder en az. Bırak beni.Seni istemiyorum. Kalbimin atışının yavaşlamasını istiyo-rum. Yavaş yavaş atsın ki yorulup durmasın. Bunun içinMetin de olabilirim. Burhan da olabilirim. İki gözün Oedi-pus gibi kör olsun da piyango bileti sat! Ona da razıyım.Anlıyor musunuz? Her şeye razıyım. Osmanlı, koca Os-manlı çöktü, anlıyor musunuz?
Artık sabahları bu yeni hastalığımın korkusuyla uyanıyo-
rum. Kedi hikâyesinden kurtuldum. Akşama kadar, hergün kendimde hastalıkla ilgili yeni belirtiler buluyorum.Doktora gitmek gibi bir düşüncem yok elbette.
Evli olsaydım, şimdi doğru karıma giderdim ve ona der-
dim ki: sayın eşim! İki ay sonra öleceğim. Durum böylegösteriyor. Bana izin ver, Beşiktaş’taki koltuk meyhanesinegideyim: her gece Rüştü Beyle birlikte, o eve dönünceye ka-dar içelim. Bunu açıkça söylerdim kendisine. Evli bir ka-dın, kocası iyi olduğu zaman, böyle davranışlara izin ver-mez. İşin ucunda ölüm olunca durum değişir.
Evli olsaydım da karımdan bu izni koparsaydım, daha
meyhaneden içeri girerken duygularım değişirdi; içimibir bezginlik kaplardı. Belki de hayattan bıkmaktan kor-kuyorum.
28 Mart
Çocukluğumu hatırlıyorum: yaşamadığım çocukluğumu.
Meşhur adamların hayat hikâyelerinde, onların daha küçükyaştan öteki çocuklardan uzaklaştığını yazar çoğu zaman.Küçük yaştan sezilen bazı kabiliyetleri, onları yalnızlığa sü-
635