COŞKUN : Ben geldim. (Emel'e bakar.) Seni beklerken dü-
şündüğüm oyun tutmadı galiba. 
EMEL: Ne arıyorsun burada? 
COŞKUN: Kaybolan gençliğimi arıyorum. 
EMEL (Telaşlı): Saffet senin çok hasta olduğunu söylemiş­
ti. Neden kalktın? 
COŞKUN (Düşünceli): Ölümcül bir hastalığa tutulunca ko­
şup sana gelecektim ya. 
EMEL: Hayır, saçmalama. Ölümcül bir hastalığa filan tutul­
madın. Ama yatmalısın. 
COŞKUN : Hayır. Seni hemen uzaklara götüreceğim. Buna 
söz vermiştim. 
EMEL: İyi misin Coşkun? 
COŞKUN (Bütün gücünü toplar, ayağa kalkar): lyiyim, çok 
iyiyim. (Kapıya bakar.) Beni kabul etmiyor musun? 
EMEL: TabiL. şey ... bunu düşünmemiştim de. (Kondora ba­
kar.) Hemen burada kalman belki zor olabilir. (Düşünür. ) 
Belki iyileşinceye kadar bir hastanede kalsan ... Biliyorsun 
ben her an yanında olamayacağım. 
COŞKUN: Biliyorsun pek vaktim kalmadı. 
EMEL (Mahzun): Neden beni üzüyorsun Coşkun? Görecek­
sin her şeyi yoluna koyacağım. Bana biraz vakit ver yal­
nız. Göreceksin ... 
COŞKUN (Tamamlar) : Daha neler olacak. 
EMEL (Gülümser): Peki peki. (Çantasını kanştmr.) Sen şu 
anahtarı al, ben biraz sonra geliyorum. 
(Aceleyle kondora yürür.) 
105