KAPLUMBAĞALAR
 
114
 
 
Derken başka birine el kal
dırdı, o durdu.
 
Kir içindeki yamak, arka kapıyı açıp Kır Abbas’ı çekti.
 
Kır Abbas düşe devrile, arka camın dibine yerleşti. Otobüs 
yürümüştü bile. Ayakucunda suyu bıngıldayıp duran bir teneke vardı. 
Boş çuvallar arasında bir toklu gözlerini ağarta ağar
-
 
ta
 
bakıyordu. 
Otobüsün kanapeleri hep doluydu.
 
Yamak dürttü: «Para!» dedi.
 
«Dur oğul, verecez helbet, sıkma boğazımı...» dedi.
 
Kır Abbas, bir elinde değnek, bir elini kuşağına attı:
 
Otobüs hemen Çandır kıvrımına gelmişti. Yamağa baktı: «Ne 
vereceğiz bakalım?
»
 
«Ankara’ya mı?»
 
Kır Abbas telâşlandı:
 
«Yook, gözünü seveyim! Bekir Ağa Beklemesi’nde enece
-
 
ğim. 
Kasabaya kadar alacaksın...» Elleri titreye titreye kuruşları sayıyordu.
 
Kır Abbas’ın elindeki keseyi çekti yamak. Saydı saydı, alacağını 
aldı, keseyi geri v
erdi.
 
Kır Abbas baktı, paranın epeycesi gitmişti:
 
«Abuuuv!» dedi «Ne ulan bu? Otoposu mu sattın bana?»
 
Yamak, «Fazla almadım baba!» diye karşılık verdi.
 
«Ha temelli boşaltıverseydin keseyi! (Dürzü, fazla almamış!)» Elini 
salladı: «Neyse! ..» dedi.
 
Yamak 
gitti, kapının dibine büzüldü.
 
Yolun iki yanındaki topraklar silinip kalıyordu. Otobüs kurşun 
gibi gidiyordu Ankara’ya doğru...
 
«(Zorlu gidiyor gahba soyu, zorluuu!..)» dedi Kır Abbas. «(Zorlu 
gidiyor emme, bir kese parayı boşalttı! Düzeniniz batsın dürzüo
ğlu 
dürzüler! .. Eşekle gitsen bir günlük yol! Ankara iki buçuk günlük... 
Eskiden kağnılarla buğday satmaya giderdik. At Bazarının oralara 
yıkardık çuvalları. Azimet avdet, beş gün sürerdi. Şimdi sabah git,