Seyran gözlerini yere dikmiş karşılık vermiyordu. Neden 
sonra başmı kaldırdı, yüzü ateş içinde kalmış, kıpkırmızıydı.
"Kamer Ana..." dedi, arkasını getiremedi. "Kamer Ana..."
Kamer Ana sabırsızlandı:
"Söyle kız, hörtük. Ne o, adımı mı belliyorsun? Kamer 
Ana, Kamer Ana!"
Seyran yeniden başım yere dikmişti.
Kamer Ana yumuşacık, şelkatle:
"Söyle kızım, başındaki hali bana. Senin başında bir iyi hal 
var. Söyle anana..."
Seyran gene başmı kaldırdı, iri, kara gözleri ışıltı içindeydi. 
Tüm göz sevgi olmuş bakıyordu.
"Ana," dedi. "Ana, oraya gidelim, gel de seninle, bostana."
Kamer Ana sevindi, güldü:
"Demek öyle H a! Demek senin yüzünü güldüren... Deh 
kız," dedi, onu candan kucakladı. "Amanın kimsecikler duy­
masın, sezmesin. Deli kızım, deh kızım, deh kızım."
Hem deh kızım diyor, hem de sırtına usul usul vuruyor, 
kucağındaki Seyranın saçlarmı öpüyordu.
"Deh kızım şimdi hemen oraya gidersek, herkes her şeyi 
anlar. Bütün köy zaten seni konuşuyor. Ne oldu bu Seyrana, 
yüzü güldü, diyorlar. Bir yolunu bulur, gideriz."
"Duramıyorum Ana... Duramıyorum. Bana yardım et Ana, 
başıma da hiç böylesi gelmediydi."
Kamer Ana güldü:
"Hep böyle olur," dedi. "Bu işin sağlamı adamı yerinde 
durdurmaz. Hep böyle olur. Adamm kanım yakar."
Seyranm elini tuttu sıktı.
Seyran:
"Ana kurban olayım, gidelim," diye yalvardı. "Ana sen ha­
limden anlarsın. Ana, Kamer Ana ölüyorum. İlk gördüğüm 
günden beri."
İçeriye Koca Osman girdi, Seyram görünce:
"Kamer Ana," dedi sevinerek, "ne olmuş bu bizim deh kı­
za, gülmüş. Bütün köy onu konuşuyor. Gülmüş de anasma, 
kardeşlerine gitmiş. Ne olmuş dersin?"
Kamer Ana sert:
361