"Ne istiyorsun kan?" 
Kadın: 
"Kızım var içerde, onu görmeye geldim," dedi. 
Hatçe: 
"Ana," dedi. 
Kadın usul usul başını kaldırdı, gardiyana baktı. 
"Efendi kardaş işte kızım bu," dedi. 
Gardiyan: 
"Görüşebilirsin iz." 
Heybesini duvarın dibine indirdi. Kendi de belini duvara 
verdi otur du. 
"Ooof," dedi, "kemiklerim sızlıyor." 
Hatçe, öylecene durmuş anasına bakıyordu. Kadının 
ayakları parça parça yırtılmış, tırtıkları arasına toz dolmuştu. 
Saçları tozdan aklaşmış, boynundan aşağı bir çamurlu ter yü­
rümüştü. Kaşları kirpikleri tozdan gözükmüyor du. Yırtık, 
kirli fistanı hacaklarına dolanmıştı. Bu hali görünce, Hatçenin 
anasına olan kızgınlığı geçti. İçine bir acıma doldu. Gözleri 
yaşardı. Boğazı gıcıklandı. Bir türlü anasının yanma varamı­
yordu. 
Anası, öylesine durup, kendine yaş dolu gözlerle bakan kı­
zını gör dü. Onun da boğazı gıcıkla ndı. Ne diyeceklerini düşü­
nüp de kendisini tutmasa boşanacaktı. 
"Gelsene kadersizim, gelsene anayın yanına, gelsene gün 
görmemiş kızım," dedi. 
Kendisini artık tutarnayıp usul usul içine akıta akıta ağla­
maya başladı. Hatçe vardı, onun elini öptü. Yanı başına da 
oturdu. Iraz da geldi bu sırada yanlarına : 
"Hoş geldin bacı," dedi. 
Hatçe, anasına Irazı tanıttı: 
"İşte bu Iraz teyze," dedi. "Beraber yatanz ." 
Ana: 
"Nolmuş bu bacıma da?" diye merakla sordu. 
Hat çe: 
"Rızasını vurmuşlar," dedi. 
Ana: 
"Vay!" dedi, "Vay! Gözleri kör olasıcalar. Vay bacım ." 
222