oturtmuştu, tek eksiği boşlukları doldurmak, karanlık noktaları 
aydınlatmak, ayrıntıları yakalamaktı. İkinci ay bitmeden geriye sadece 
o boşluklar, karanlıklar ve ayrıntılar kaldı, metnin geneli bir ara bir 
yerlerde uçup gitmişti.
Önceleri Amerika'yı genişliğine -ve-çeşitliliğine -rağmen-özün-de-basit 
bir ülke olarak düşünürdü, türlü türlü şişelerde olsa da her birinde az 
çok aynı temel madde bulunan sulandırılmış bir çözelti gibi. İçinde 
yaşamaya başladıktan sonra ise Amerika basitüğine -rağmen-engin-
çeşitlilikte bir ülkeye dönüşmüştü, nasıl sulandırdığına bağlı olarak 
binlerce içki elde edebileceğin yoğun bir toz gibi. Ardından bunu 
üçüncü bir aşama takip edecekti; ilk günlerin acemiliği ve merakı akıp 
gidecek, yerini çözülmeyi talep etmeyen bir
77
yabancılık bilmecesi alacaktı. Bu safhayla beraber nihayet uyum 
sağlamış olacaktı ama olaylara ve ayrıntılara karşı eskisi kadar 
dikkatli kalamadan. "Kültürel intibaka kendi kişisel intibakının" 
izlediği seyir böyleydi.
Çeşitli etkenler bu süreci kolaylaştırmış olmalıydı, özellikle S -
etkenleri. Ne de olsa ateşli bir Seinfeld tutkunu, sadık bir Sandman 
okuru, The Simpsons ve aynı raddede olmasa da Saturday Night Live 
müptelasıydı; Sundance Film Festivalinin öneminin gayet iyi farkında, 
Soutlıpark'a meraklı, ayrıca punk kraliçesi Pattı Smith'm sadık bir 
hayranıydı. Art Spicgelman'm Maus'una, Tupac Shakur efsanesine, 
Steppenwolfan "Born to be Wikf'ina hürmeti sonsuz, özellikle de Easy 
Rider'ın ilk sahnesindeki Sean Penn'e ve Stanley Kubrick'in yaptığı her 
şeye hayrandı,  gerçi seçkin yönetmenin Spartacus'ü neden pek 
sahiplenmediğini de anlardı, S'ye rağmen. Ama oradan doğan S kaybını 
daima Susan Sarandon'a olan düşkünlüğüyle telafi edebilirdi. Amansız 
kahvekolikliği sayesinde Star -bucks'm müdavimi olmaya adaydı. Mesafeyi 
korumakla birlikte Steven Spielberg ve Stephen King] gözden kaçırmamış, 
seks skandali ve seri cinayet haberleriyle de ilgilenmişti. Star Wars'm 
her bir bölümüyle ilgili ayrıntılı analizler yapmaktan hoşlandığı halde 
tam manasıyla taptığı ve onu Salem'] merak etmeye sevkeden Guguk Kuşu 
filmi hakkında konuşmamayı tercih ederdi genellikle. Velhasıl Ömer 
Özsipahioğlu içten içe, yeni kıtada yolunu tıkayabilecek, Hemşire 
Ratched- vari otoriter bir şahısla mücadele etmeye hazırdı. Liste bu 
şekilde uzayıp gittiğinde n S-etkenleri konusunda görece donanımlı 
görünüyordu. Çoğu Amerikalının zannettiğinin aksine bu yabancı onların 
kültürüne kendisininkinden daha aşinaydı.
S pek bereketli bir harf ku şkusuz ama alfabede daha ona benzemez neler 
var. Çok geçmeden ne kadar az ş ey bildi ğini ve daha ustalaşması gereken 
bir sürü harf olduğunu anlayacaktı. Ayak uydurulması gereken çok fazla 
şey, incelenip öğrenilecek epeyce günlük alışkanlık vardı. Ama sonuçta 
ona öğrenmek değil de, ayak uydurmak battı. Ömer Özsipahioğlu ruhunun 
en alt kademelerine kadar her katmanında yılgın ve huzursuz, kendisiyle 
alay edilmesin-
78
den korkan bir adamdı ve "zaman" denen o alacakaranlık hologramın 
muazzam hızı yüzünden ağır çekime indirgenmişti. Sahi, zaman neydi? 
Aziz Augustine'in öne sürdüğü fikr i takdir etse de azizin kendisine hiç 
sorulmayan sorunun gerçek cevabını bildiğinden emin değildi. Ömer zaten 
bilmiyordu. Yine de sinirine dokunan ne bu tanım, ne de hatta zamanın 
kendisi idi. Mesele zamanın daima yaptığı şeydi: akmak... akmak... 
akmak... İşin işte tam da bu akış kısmı onu geriyordu, hem öyle ürik 
bir süzülme gibi değil son sürat, dörtnala akış. Ömer'in hafif miyop 
puslu kısık bakışında zaman daima sorunlaştırılıyor, bölümleniyor, 
çözümleniyor, damgalanıyor ve ölçülüyor, asla anlamlı bir bü tün