yorsun. Ey Nefret Tanrısı ve Kölelik Tanrısı ve Savaş Tan­
rısı ve Barış Tanrısı ve Düşmanlık Tanrısı... 
(Servet başını kaldınr, Coşkun'a bakar.) 
SERVET: Bir dakika ... Acaba daha elle tutulur örneklerle an­
latılamaz mıydı? 
SAFFET: Aman patron, bence bu kadarı bile fazla ... 
SERVET: Ne bileyirn ... bizim seyirci bakımından demek is­
tiyorum. Nasıl söylesem. ışe hemen tanrılarla başlamak. .. 
SAFFET: Aman patr on, sen hep böyle yüksek seviyede 
oyunlar istemez miydin? 
SERVET: Onu demek istemedim. 
COŞKUN: Hiç merak etmeyin efendim. Bu oyunda herkese 
göre bir şeyler var. 
SAFFET: Seyirciden bize ne? Biz kendi aramızda oynuyo­
ruz. Lütfen devam edelim. 
COŞKUN (Okur): Ey Talih! 
SERVET: Bu kısmı daha önce okumamış mıydınız? 
COŞKUN: Hayır, bu ikinci Talih. Ey Talih Tanrısl. .. 
SERVET: Ben gene de bu tanrı boııuguna karşıyım. 
SAFFET: Ey İtiraz Tanrısı! Bırak da oyuna devam edelim. 
COŞKUN: Ey Talilı! Neden halkımla aramıza duvarlar ör-
dün? Ey Duvar Tanrısı! Beni neden halkımdan ayırdın? 
KORO: Çünkü ey Cemil! 
SERVET (Koroyu durduru r): Neden Cemil oldu birdenbire? 
SAFFET: Çünkü ey Patron Tanrısı! Yazarlarımızdan yerli 
bir oyun yazmasını sen istedin. 
88