sevmediğini,  oynadığı  oyunları,  en çok  da güzel  olup  olmadığını... 
"Suda  açan  nilüfer  çiçeği  gibi  sarı  ve nazlı"  diye  tarif  ederdi  Mer-
yem kızı.  Upuzundu  saçları.  İki yanından  iki san örük  sallanırdı  be-
line kadar.  Muhammet'in  de upuzun  saçları  vardı  o zamanlar.  Yol-
da görenler  kız çocuğu  sanırdı. 
Fırıncının  kızı  mektuplarında  ekseriya,  gün  boyu  fırına  uğrayan 
insanlardan  bahsederdi.  Yaşlılar  gelirdi  bastonlarına  abanarak;  tor-
balarla  aldıklan  peksimetleri  çaylanna  batınp,  dişsiz  ağızlarında 
eritirlerdi  şapırdata  şapırdata.  Birde  kafalarının  üzerinde  tablalany-
la simitçi  çocuklar  damlardı  her sabah  erkenden.  Fınncının  kızı  on-
larla arkadaşlık  etmek  isterdi  ama  içlerinden  bazıları  ona  kaba  dav-
ranır,  terbiyesiz  laflar  ederlerdi.  Gene  de içlerinde  altın  gibi  kalbi 
olanlar  da vardı.  Simitleri  oyuncak  halkalar  gibi  incecik  çubuklara 
geçirip  iki eliyle  hızlı  hızlı  çevirirken,  aynı  anda  tek ayağının  üze-
rinde  hoplayıp  zıplayabilen  çilli  bir oğlan  vardı  mesela.  Muhammet, 
fırıncının  kızının  bu çocuğun  marifetlerinden  bu kadar  sık bahset-
mesine  içerler  ama  ses etmezdi.  Sonra  poğaçacılar  uğrardı  el araba-
larıyla.  Bir  de, hazırladıkları  pide  içleriyle  fırına  pide  yaptırmaya 
gelen  kadınlar  vardı.  Onlar  çok  iyi davranırdı  fınncının  kızına. 
Ağırlaşan  tepsilerini  alıp  gitmeden  evvel,  muhakkak  ona  da verir-
lerdi  pidelerinden.  Fırıncının  kızı  uzun  uzun  yazardı  bunları,  Mer-
yem tane  tane  okurdu,  zaman  ağır  aksak  akardı.  Ne var ki bu sütli-
man masumiyet,  sonbaharda,  Muhammet'in  semtin  tek ilkokulunun 
1-G sınıfına  kaydolmasıyla,  hoyratça  parçalanmıştı.  Önce  saçları 
kesilmişti.  Artık  kimse  onu  kız  çocuğuna  benzetmiyordu.  Sonra 
kahvaltılar  kısalmıştı.  Ve beş ay bir hafta  sonra  bugün  artık  kendi 
mektuplarını  kendisi  okuyabiliyordu.  Okuyabiliyordu  okumasına 
da, harflerin  dilini  çözüp  de bunca  zamandır  fınncının  kızından  gel-
diğini  sandığı  o ufacık  kâğıtların,  her ekmeğin  çıkarıldığı  fırının  eti-
keti olduğunu  anladığı  günden  beri  ne okunacak  bir mektup  kalmış-
tı ortada,  ne de hasretle  beklenecek  o peripeyker  sevgili.  Okumayı 
öğrenmek,  ebediyen  yitirmek  demekti  yazının  gizemini. 
"Gitmiycem  işte!"  diye  cırladı  Muhammet  gözlerini  beslenme 
çantasından  alamadan.  Üçüncü  kez  aynı  cümleyi  söylüyordu  ama 
şimdi  çok  daha  cılız  çıkmıştı  sesi.  Nitekim,  iki dakika  bile  geçme-
den, yavru  bir köpeğinkini  andıran  ezik  bir inilti  duyduğunda,  oğ-
95