"Aç sandığı. Ne kadar para varsa, çıkar da şu adama ver. 
Üzerinizde de ne kadar alhn, bilezik, yüzük varsa çıkann bana 
verin," dedi. 
Kerimoğlu, Durdunun niyetini sezmişti. Bir metelik bile bı­
rakmayacakh kendis inde. Onun için ne var, ne yok eliyle ver­
meliydi. 
Güclükoğlu bir tomar kağıt para, bir torba da altmı getirdi. 
Durdunun eline verd i. Kerimoğlu da kadınların gerdanlık, yü­
zük, bilezik, başlık yaphklan alhnları toplayıp getirdi. 
Durdu, Güdükoğluna : 
''Tamam mı? Hiçbir şey kalmadı mı?" diye sordu . 
Güdükoğlu : 
"Kalmadı," diye kestirdi ath. 
Oysa, bütün öteki baskınlarda Durdu, Güdükoğluna, "Kal­
madı mı?" diye sorar , öteki, "Daha var Paşa," derdi. Sonra gi­
der bir alhn, bir kağıt lira getirirdi. Böyle böyle evi on kez, yir­
mi kez araşhnr, kıyıda köşede ne kalmışsa teker teker çıkanr dı. 
En sonunda bir kalmadı işareti yapardı. Daha, bir yerlerde para 
kalmış mıdır , kalmamış mıdır, Güclükoğlu adamın yüzüne ba­
kınca bilird i. Hiç sapıtmaz, mutlak bilird i. 
Deli Durdu: 
"Sen akıllı bir adamsın Kerimoğlu," dedi. "Ne var, ne yok 
hepsini kendi elinle verdin. Nasıl olsa senden zorla alacaktık . 
Senden akınısına rastlamadım şimdiye kadar soyduğum insan­
lar arasında." 
Kerimoğlu taş kesilmişti. Yüzü sapsan, dudaklan titriyord u. 
Durdu yeniden, kesin, inatçı, buyurgan gürledi: 
"Deli Durdunun bir adeti vardır. Bilir misin Kerimoğlu?" 
diye sordu. "Bunu başka eşkıyalar yapmaz . Zaten Kerimoğlu­
nu da başka eşkıyalar soyamazlar. Ha, bilir misin?" 
Kerimoğlu karşılık vermedi. 
"Deli Durdunun adeti şudur ki, soyduğu adamlan donuna 
kadar soyar. Çıkar giyitlerini Kerimoğlu," diye bağırd ı. 
Kerimoğlu kıpırda madı. 
"Sana diyorum. Çıkar giyitlerini ." 
Kerimoğlunda gene bir kıpırtı yok. 
Durdu öfkelend i. Öfkesinden yerinde duramıyordu. Keri-
ı ı