parlıyordu, bir kardanadamın donuk bakışı gibi, gözleri iki karanlık, 
dipsiz deliğe gömülmüştü. Abed panikle uyandı. Ne var ki bu sefer 
rüyasındaki kadını göğsünde oturur buldu, daha yakındı, daha amansız. 
Rüyadan, ne menem bir gerçeklik - se bu gerçekliğe ışınlanırken müthiş 
küçülmüş, oyuncak bebek boyutuna inmişti. Korkutucu, uğursuz bir 
Barbie, sıkıştırılmış dehşet.
Abed içgüdüsel olarak kadının ona izin vermeyeceğini bildiği halde 
hareket etmeye çalıştı. Annesini, birini, herhangi birini çağırmak için 
ağzını açtı ama sadece bir soluk çıkabildi ağzından. Kadın onu 
hareketsiz, sessiz, neredeyse baygın tutuyordu, göğsünü eziyordu. Abed 
bir daha bağırmaya çalıştı... bir daha... her seferinde daha çok gayret 
gösteriyordu... ki odasının kapısı küt diye açıldı:
"Hobibi... Abed!.. Abed!"
Titreyen bir kucakta uyandı, Zehra panikle sarılmıştı ona. Arkasında 
Gail, Pi yu ve Ömer yüzlerinde aynı tedirgin ifadeyle dizilmişlerdi. "Ne 
oldu Abed?" diye sordu birisi hepsi adına ya da hepsi aynı anda.
"Kötü bir rüya gördüm." Bir an durakladıktan sonra geri kalanını da 
anlatmaya karar verdi. "Her zamanki kâbus, çocukluğumdan be ri böyle 
gelip gider. Galiba yine mevsimi geldi. Ama bu se-
191
fer fazlasıyla sahici görünüyordu. Göğsüme oturdu ve kıpırdamama izin 
vermedi. Ouaghauogh... ödümü koparttı."
Abed konu şmalarını annesine tercüme etmek için döndü ama Zehra'nın 
yüzünü kaplayan  elem neden bahsettiklerini zaten bildiğini 
gösteriyordu.
"Bit kâbus kadını neye benziyor anlatsana...?" diye sordu Ömer.
"Genç, uzun, kapkara saçları var... aslına bakarsan Gail'e benziyor."
"Teşekkürler!" dedi Gail sırıtarak.
Kıkırdadılar, aslında daha da güleceklerdi ama Zehra'nın suratının 
asıldığını fark ettiler. Bunu takip eden sessizlikte Zehra onlara yarı 
hazin yan haşin bir bakış fırlattıktan sonra, oğlu daha onu teselli 
etmeye fırsat bulamadan odadan çıktı.
192
Dumansız Ateş
Öncelikle onları diğerlerinden, alacakaranlık kuşağındaki diğer 
mahluklardan ayıralım. Uzaylılardan, elflerden, gulyabanilerden, 
perilerden, hatta vampirlerden... tüm bu mahlukata siz ister inanın 
ister inanmayın günün birinde yolunuza çıkabilirler. Hayatınıza sızmak 
için hiçbi rini önceden tanımanıza gerek yoktur, hem de hiç. Ama 
dumansız ateşten yaratılanlar, adlı adınca "cin" diye bilinenler için 
durum böyle değildir, onların sizinle kuracağı münasebet önceden 
tanınmalarına bağlıdır. Diplomasinin temel kuralları in -san-cin 
ilişkileri için de geçerlidir aslında: burada da ötekinin varlığının 
ayrı bir mevcudiyet olarak tanınması iki taraf arasındaki ilişkilerin 
gelişmesi açısından elzemdir.
"Bazıları adildir" der Kuran, "bazdan başka türlü." Kemlik de buradan 
çıkar zaten. İşin adil kısmından değil, ama ille de başka türlü 
kısmından da değil. Mesele bu ikisi arasında durmadan gidip gelen 
sarkaçtan, hani şu mini minnacık "ya da" takısının içerebileceği ya da 
içermeyebilcceği olasılıklardan.
Şahsi rotalarının bir noktasında bütün cinlerin iyi ile kötü arasında 
bir seçim yapmaları gerekir. Çoğu yapmıştır bu seçimi ama daha 
saflarını seçmemiş niceleri de vardır. Yine de kötülüğe karar kılmış 
olan cinleri dahi sgn tahlilde bu kadar ürkütücü kılan kötülükleri 
değil, kötüymüş gibi görünmemekteki eşsiz yetenekleridir. Aslında 
içinde kem olsa da erdemli izlenimi vermeye muktedirdir her cin. Daha 
da beteri zamanla taraf değiştirebilmeleridir. Başta erdemliyken