düşünmeye başlarken birden başka bir adam, beklenmedik
bir adam elini kaldırıyor, ver bakalım bir tane, diyor. Yağ-murlu havalarda ayakkabı boyacıları vapura binmiyor; her-kes işini biliyor bizden başka. Ben bütün insanlara hayra-nım Olric. Bütün satıcılar, biletçi yanlarından geçerken na-sıl gülümsemek gerektiğini ve arkasından nasıl küfredilece-ğini biliyorlar. Biletçi de işini biliyor: atarım sandığınızı de-nize bir daha görürsem, diyor. Nasılsın arkadaş, bir sigaraister misin? demiyor mesela. Benim yanımdan geçerken desaygılı bir tavır takınıyor. İçlerinden bir tanesi bile görevinişaşırsa, kim bilir ne karışıklık çıkar. Vapur altüst olur. He-pimiz denize dökülürüz. Oysa hepimiz her şeyi çok iyi bili-yoruz. Bizi artık kimse tutamaz Olric. Kirli ve güzel şehri-mizden ayrılıyoruz. Yanımızdaki arabanın şoförü radyoyuaçıyor, sabah bültenini dinliyor. Herkes olup bitenleri me-rak ediyor: başbakan ne dedi? Vietnam’da durum nasıl? Ba-kalım De Gaulle gene ne yapacak? Kimse De Gaulle’ü bi-zim gibi değerlendirmiyor. Onlar için etli canlı bir adam DeGaulle. Bizim için bir fıkranın sembolü. Bakalım bugün ne-ler olacak. Yol ve hava durumu nasıl? Kırk ikinci kilometre-de toprak kayması varmış: bizim yol üzerinde değil. Ferah-lıyoruz. Üzülmeyin, bizim için de sıkıntılı bir haber bulu-nabilir. Sonra hafif müzik başlıyor: hemen kapatıyoruz.Hiçbir şeye gerektiğinden fazla önem vermemeli; gerekeniöğrendik, bu kadarı yeter bize. Hafif bir yağmur başladı:radyo söylemişti zaten. Denizin rengi değişiyor; ayrılırkendenizi bu renk bırakmak istemiyorum Olric. Damlalar va-purun kenarına çarpıyor. Islak demir kadar içime sıkıntıveren bir şey yoktur. Vapuru ıslak bir demir yığını olarakhatırlamak istemiyorum. Denizi külrengi bir sıvı olarak bı-rakmak istemiyorum. Sonra, hep bu renkte hatırlarım diyekorkuyorum. Çok hüzünlü sözler söylüyorsunuz efendi-miz. Yer yer bulutlu olacak, demişti radyo. Belki bulutlu ol-
568