Muhittin gülümsedi. Sonra birden ilk defa adama saygısızlık 
ettiğini düşündü. Onun gönlünü alacak bir cevap aradı, bulamadı. 
Biraz düşündü sonra: "Ben bir kadeh daha içeceğim!" dedi. 
Garsona seslendi. Onun her gelişinde, bir tabak leblebiyle, 
bir kadeh rakı içmesine alışkın olan garson bu ikinci kadehi 
şaşkınlık ve olgunlukla karşıladı. 
"Siz hiç, bir Türk olduğunuzu düşündünüz mü?" diye yeniden 
sordu adam. Bu sefer, "Senin hakkında vereceğim yargı şimdi 
söyleyeceğin söze bağlı! Söyleyeceğin söze göre, demin yaptığım 
gibi seni övebîtîrim de, küçümseyebilirim de!" diye düşünü­
yormuş gibi dikkatli, ağırbaşlı bir tavır takınmıştı. 
Muhittin'in içinden hem şu öğretmenin burnunu sürtecek, 
canını sıkacak bir cevap vermek, hem de onun öfkelenip masadan 
kalkmasına yol açmayacak birşeyler söylemek geliyor, ama 
ağzından hiçbir şey dökülmüyordu. Sonunda: "Düşündüm, ama 
bundan ne çıkar ki!" diye söylendi. 
Mahir Altaylı üzgün, ama bağışlayıcı: "Böyle düşüneceğinizi 
biliyordum!" dedi. Üzerine biraz önceki o çok görmüş, hoşgörülü 
ihtiyar hali gelmişti. "Ama mutsuzluğunuzun Hn sebebi budur: 
Bunu, bir Türk olduğunuzu üzerinde durarak hiç düşünmü­
yorsunuz. Oysa bir Türksünüz siz, babanızı biliyorum. Bu çok 
önemli bir şey. Sarılmanız gereken ülkü işte burada!" İşaret 
parmağını masanın üzerindeki bir noktaya bastırmıştı. 
Muhittin, adamın etli işaret parmağının dokunduğu noktaya 
baktı. Sonra başını kaldırıp karşısındaki babacan, hoşgörülü, 
gülünç yüzü inceledi ve adama kızamayacağını, olsa olsa onu 
küçümseyeceğini anladı. Ama bu küçümseyiş de durup dururken 
masasından kalkıp yanına gelen, şiirlerini okumuş olan, gülünç 
olmak pahasına birşeyler söylemeye çalışan bu adamcağıza 
duyduğu yakınlığın yanında önemsiz gözüktü: "Anladım, bir 
Turancı bu!" diye düşünüyor, Turancılıkla, milliyetçilikle ilgili 
yargıları, bu konudaki küçümseyici, alaycı düşünceleriyle şimdi 
adama duyar gibi olduğu yakınlık arasında gidip geliyordu. 
"İşte, burada oturuyor, mutsuz bir hayat sürüyor, içkiyle 
kendinizi zehirliyorsunuz!" eliyordu Mahir Altaylı. "Çünkü bir 
ülkü yok hayatınızda. Neye bağlısınız hayatta? Dine mi? Hayır! 
Ailenize mi? Hayır! Mühendisliğe mi? Hayır!" Her seferinde 
298