ADALET AGAOGLU 
Gözleri çakmak çakmak ona bakardı. Hoşgörmez ba­
kışların a karşın, babası gibi, dedesinin de kendisiyle 
övündü ğünü bilirdi. Dağbaşlarına döne döne çıkan yol­
ları, mavilikle rde süzülen bir tepkili uçağı ikisi de akıl et­
memişti. O yolların dönemeçlerini ne de yumuşak alıyor 
kamyon!.. Kamyon kasası üstündeki, bu yolları döne dö­
ne çıkan kamyon da çok süslüydü. Çiçek demeti gibi ... 
Tepkili uçağın ardındaki ak çizgiyi pamuksu bulutlar bö­
ler. Böylece, dereleri hevesle ovar parlatır, suları gümüşsü 
yansımalarla çıldırtırdı. Derken gözleri bulanır, sırtı ağ­
rırdı. Şimdi, gözbebeklerine oturmuş bulanıklık aynı şey 
mi, bilinmez. 
Bahası, fırçayı eline verirken : 
"Gönlünce yap. Başka şeye kulak asma" demişti. 
Artık babası da yok. Kasa yapımında çalışan arkada-
şı ise tepesinden hiç eksik olmuyor. Ne ki, "Çiçeğin göbe­
ğini unuttun, mavinin dengesini kaçırdın" demiyor. Daha 
küçükken, işte hu kasa yapımına girmeden önceleri; sula­
rına, karanfillerin e duyduğu hayranlık eksile eksile bit­
mişti. Nicedir ak kanatlarını şişirmiş bir kuğuya coşkuy­
la el çırpmıyordu. "Şuraya da bir yelkenli ... " demiyordu. 
Dudağının kıyısında aldırışsız bir gülümseme takılı olu­
yordu. O, önceleri bu gülümsem enin, süsleme işini kü­
çümseme demeye geldiğini bilmiyordu. Aldırmıyordu. 
Herbir yanı renklere, ışınlara, biçiml ere batmış bulanmış­
tır. Boyaları kendisini savunur. Gönlünde yepyeni karan­
filler uçverir. Taçyapraklarının kıpırdanışını, sapların yu­
muşacık eğilişini, çağlayanların sesini değiştirir durur. 
Kaportacını n "Cık cık cık ... " deyişlerini işitmez. 
Bir akşamü stü, aynı biçimde karşısına dikilmişti. O 
ise, derenin üstüne küçük bir köprü atıyor, köprüyü ıslık­
larla geçiyor . Ağzında bir türkü. Karanfillerse kulakları­
nın arkasına takılı. Dereyi, dolunayın sulardaki şavkını 
10