geldiğinde Bey daha yenice uyanmış, konağın örtmesinde elini 
yüzünü, genç bir kızın ibrikle döktüğü suyla yıkıyordu. Adem 
ötede durdu, dikildi kaldı. Bey onu görsün de, "ne var, ne yok 
Adem," desin, diye. Bey onu görmedi, Bey onu görmeyince yü­
rüdü merdivenden yukarı çıktı, merdivenin başında durdu. 
Bey uzun bir masaya birkaç kişiyle oturmuş kahvaltı ediyordu. 
Neden sonra merdiven başındaki Ademi gördü:
"Ne o, gel bakalım Adem," diye ona seslendi.
Adem masaya yürüdü. Beyin yüzüne hiç bakamıyordu. 
Bey onun atı vuramadığını anladı. Yanındakilere döndü:
"Size sözünü ettiğim avcılar başı Adem bu," dedi. "Elinden 
ne uçan kurtulur, ne de kaçan. Şimdi yüzünden anladım ki av­
cılar avcısı Adem atı vuramamış. Nasıl oldu bu Adem, anlatsa- 
na!"
Adem başmı kaldırdı, gözleri dolu doluydu, dokunsan bo­
şanacaktı. Sesi titreyerek:
"Bu atın bin gözü, bin kulağı var," dedi. "Bir tuhaf bir at. 
Yel olup akıyor, kuş olup uçuyor. Ancak bir kere yaklaşabildim. 
O da kendisi gelmiş başucuma dikilmişti. Kurşunu salladım. 
Her şey ortadan silindi. Ben onu vurdum sandım. Bir de bak­
tım, ta uzakta Anavarzaya doğru gidiyor. Ben bu atı anlama­
dım. Belki de bu bir at değil Bey."
Ali Safa Bey iç geçirdi:
"O bir at Adem, o bir at," dedi. "O bir at ama, insanoğlun- 
dan daha akıllı."
"O bir atsa Bey, eğer at donuna girmiş bir peri, bir cin de­
ğilse, eğer büyülü değilse ben onu vururum Bey."
Bey ona karşılık vermiyor, masadakilerle birlikte gülüyor­
du boyuna.
"Yahu bu at seni bitirmiş Adem," dedi sonunda. "Bu ne 
hal?"
Adem:
"Bitirdi," dedi. "Bu at peri..."
"Yok Adem yok," diye sözünü kesti Bey.
"Kurşun tutmuyor Bey."
"Çok hızlı bir at. Bu kadar hızlı atları kolay kolay kurşun 
tutmaz Adem."