Ramazan'da kap ımı kaparım. Şimdi de seni günahtan kurta - 
rıyorum. Bizden uzak dur. Buras ı şehrin en beter, en pis ye- 
ridir, gelme buralara!" 
"Hâlbuki bana göre pislik içte olur, d ışta değil" diye itiraz 
ettim. "Bu da kurallardan biridir." 
"Ne kural ından bahsediyorsun be adam?"' diye tersledi. 
"On Yedinci Kural: Esas kirlilik, d ışta değil içte, kis- 
vede değil kalpte olur. Onun d ışındaki her leke ne ka- 
dar kötü görünürse görünsün, y ıkandı mı temizlenir, 
suyla ar ınır. Yıkamakla ç ıkmayan tek pislik kalplerde 
yağ bağlamış haset ve art niyettir." 
Ne var ki hünsa dediklerimi duymazdan geldi. "Siz dervi ş- 
ler yok musunuz, kafay ı sıyırmışsmız. Bizim buraya her tür 
müşteri gelir. Ama dervi ş kısmı asla! Buralarda dolan ıp du- 
racak olursan, Allah buray ı yakar kavurur. Bir din adam ını 
yoldan ç ıkarttık diye bizi lanetler. Oca ğımızı başımıza yıkar. 
O yüzden hadi t ıpış tıpış yaylan!" 
Güldüm. "Bu saçmasapan fikirleri nereden buluyorsun? 
Yani şimdi sana göre Allah gökten bakan öfkeli, ceberut bir 
baba mı? Sanır mısın ki her hatam ızda başımıza taş ve kur- 
bağa yağdırır? Böyle Hak anlay ışı olur mu?" 
  
147 
Kerhane mamas ı hünsa, ip gibi b ıyığının ucunu burdu. Az 
kaldı dövecekmi ş gibi öfkeyle bakt ı. 
"Merak etme, kerhane görmeye gelmedim buraya" dedim. 
"Ben şu gül ba ğına hayran kald ım, ona bakmak için yakla ş- 
mıştım." 
"Ha, o mu?" diyerek omuz silkti hünsa. "K ızlardan birinin 
işidir. Haspa tutturdu gül yeti ştirelim diye, ses etmedim. Çöl 
Gülü'nün marifetidir bu bahçe." 
İlerideki sermayelerin aras ında duran genç bir kad ını işa- 
ret etti. İncecik çenesi, sedef gibi pürüzsüz teni, derin ama 
dertli bakan ceylan gözleri vard ı. Görenin akl ını başından 
alacak kadar güzeldi. Kad ına bakınca büyük bir dönü şüm ge- 
çirmekte oldu ğunu sezinledim. 
Eğilip, yaln ız hünsan ın duyabilece ği şekilde kula ğına fısıl- 
dadım: "Bu k ızcağız temiz kalpli birine benzer. Gün gelecek 
manevi bir yolculu ğa çıkacak. Bu bata ğı temelli terk edecek. 
O gün gelince, sak ın ola ona engel olmaya kalkmayasm." 
Hünsa geri çekilip, hiddetle süzdü beni. "Cehennemde 
odun olas ıca! Zebaniler kopars ın dilini! Sen kendini ne san ır- 
sın? Bu kızlar benim sermayem. Hangisine nas ıl davranaca- 
ğıma ben karar veririm, anlad ın mı? Buranın ağası benim. 
Hadi defol burdan! Bi daha görmeyeyim seni! Yoksa Çakal 
Kafa'yı çağırırım ona göre!" 
"O da kim?" diye sordum. 
Hünsa parma ğım sallaya sallaya "Belad ır, hem de öyle 
böyle de ğil! İnan bana tan ımak istemezsin" dedi. 
"Kimse kim" dedim omuz silkerek. "Gidiyorum, ama gene 
gelebilirim. Beni buralarda bir daha görürsen şaşırma. Öm- 
rünü seccade üzerinde tespih çekerek geçiren dervi şlerden 
değilim. Öyleleri Kuran' ı sathi okur. Bense Kuran' ı her yerde 
okurum; her ba şakta, kar ıncada, bulutta. Nefes Alan Ku- 
ran'dır okuduğum." 
"Nasıl yani? İnsanları kitap gibi okuyorsun öyle mi?" diye t ıs- 
ladı kerhane sahibi, bir kahkaha patlatt ı. "Amma saçmalars ın!" 
  
148 
"Her insan aç ık bir kitapt ır özünde. Okunmay ı bekler. Her 
birimiz yürüyen, nefes alan kitab ız aslında, yeter ki özümü-