Kız bir yandan incirleri atıştırıyordu. Bir Hürüye sevgiyle, göz­
leri pariayarak bakıyor, bir atıştırıyordu. İncirleri bitirdikten 
sonra: 
"Bu nan çadıra götürsem de Müslüme versem olur mu tey­
zem? Ben yemesem de Müslüm yese. O hasta da ... " 
"Mahmut, bir nar daha getir ." 
Mahmut bir nar daha getirdi kıza verdi. Kız sevincinden 
uçuyordu. 
"Bunu da evde kesip yesek olur mu? Anam babam da 
yer." 
"Olur," dedi Hürü onun saçlarını okşayarak. "Olur güzel 
kızım, Fatmalım benim ." 
Küçük kız ona minnetle baktı, sırtından dağarcığını çıkar­
dı, iki narını da güzelce dağarcığa yerleştirip yeniden sırtına 
bağladı. 
"Müslüm hasta," dedi. 
"Müslüm senin kimin olur?" 
"Ağam olur," dedi. "Onu hasta ehnişler. Sen buralarda ne 
arıyorsun teyze?" 
"Bir at arıyorum," dedi Hürü Ana. "Bir at, kara, yağız ... 
Güzel bir at arıyorum . Sen buralarda öyle bir at gürdün mü 
hiç?" 
"Gördüm," diye heyecaniandı Fatmalı, yüzü de yeniden 
kızardı. "Görmez olur muyum hiç, o at işte ... Her gün uçarak 
gelir, şu kayanın tepesine konar, orada hiç kıpırdanmadan du­
rur. Yaaa, bir de kuyruğunu sallar. Sonra kartallar gelince, kar­
tallar da onun üstünde çok çok dönünce o da ışığa karışır gi­
der." Birden kuşkulandı, gözlerini Hürünün gözlerinin içine 
dikti uzunca baktı. "Sen o atı niye arıyorsun teyze?" 
"Oğlumun atı da, oğlum da ... " 
"Sen yalancıktan böyle diyorsun, değil mi teyze?" diye gü­
lerekten sordu Fatmalı. Daha öyle gözlerini Hürünün gözlerine 
dikmiş kuşkuyla bakıyordu. "O atın hiç sahibi yokmuş ki. O at 
cinli bir at imiş. Diyorlar ki o Köroğlunun Kıratı imiş. Babam 
diyor ki Köroğlunun atı hiç ölmez imiş. İşte bu yaşlanınca böy­
le kara olmuş. Babam diyor ki Köroğlunun o hiç ölmeyen atı, 
yaaa ... Babam diyor ki dondan dona da girer imiş ." 
260