bire dönüp de beni öyle sakalımla, kalpağımla görünce delı­
şetinden bir imdat feryadı koparmak için ağzını açtı. Fakat 
avazının odayı dolduran ilk dalgalarını hemen boğmak için 
eliyle ağzını tuttu. Onu bu derece korkutan şeyleri hemen 
yüzümden atarak: 
-Cevherciğim ne oluyorsun? dedim. 
O, korkudan büyümüş gözleriyle çehremde hala evvelki 
korkunç simayı arayarak: 
- Aman Şadan, o kadar mükemmel bir sinema haydu­
du olmuştun ki ... 
-Korkma bak ... Yine haydut olacağım, dedim. Sakalı 
takıp kalpağı giydikten sonra sordum: 
-Beni bu kıyafette gören, Didar Bey'in damadıŞadan 
olduğumu tanıyabilir mi? 
-Asla ... Asla ... Fark edemez. Çehren o kadar değişiyor 
ki hakikati anladıktan sonra şimdi bile yüzüne baktıkça kor­
kumdan avaz avaz bağırmak istiyorum. 
-Sakın ha! Galiba gözetim altındayız. Buradan dışarıya 
hiç ses taşırmaya gelmez. Elektrik feneriyle önüme çıkan he­
rif beni bu şekilde gördü. Önce korkusundan hemen kaçtı. 
Sonra yine takibe başladı. Şimdi de köşkün etrafında dolaşı­
yor. Her halükarda ihtiyatlı bulunmalıyız. Bu lambanın ışığı 
çok kuvvetli, dışarıdan seçilmesin ... 
-Seçilmez. Panjurlar sımsıkı kapalı, saten astarlı kalın 
perdelerde örtülü. Sen dışarıdan gelirken bu odada aydınlık 
gördün mü? 
-Hayır ... 
- O halde ne merak ediyorsun ? Dışarıdan odanın ay-
dınlığı seçilse bile bunda ne mahzur olabilir? Benim lamba­
mı söndürüp söndürmediğime kim karışabilir? 
IX 
Biz aşkın baştan çıkarması ile korku arasında bir müddet 
tereddütlü bir halde birbirimizle bakıştıktan sonra Cevher 
Hanım cüretkar bir tebessümle: 
157