"Onu soymayın, onun Allah zaten belasını, babamız öldü­
ğü gün verdi. Benim derdim başka." 
"Nedir?" 
"Şimdi siz geldiniz, benim yirmi bir yıldır sakladığım 
komşuların emanetlerini elimden aldınız, bu emanetlerin 
bende olduğunu herkes biliy or, bunları benden sizin aldığını­
zı millete nasıl söylerim de, onları nasıl inandırırım. Benim 
derdim bu." 
"Söylers in." 
"İnanmazlar. " 
"Evini hastık işte." 
"Kim gördü?" 
"Seni öldürelim mi?" diye sordu Ferhat Hoca. 
"İnsanlığım lekeleneceğine beni öldür ün. İnsanların insan­
lara güveni kalmayacağına, bu dünyada güvenilir bir insanın 
bile olmayacağına insanların inanması, insanlığın ölümü de­
mektir. Ben buna sebep olacaksam, ölmem daha iyidir. Haydi 
bir şey yapm öyley se." 
"Korkma Arnher Bey, istediğini yapacağız," dedi ayağa 
kalktı Memed . O küçücük adam Arnher Beyin gözünde büyü­
dü, uzadı, devleşti. Demek İnce Memed dedikleri İnce Memed 
bu imiş, diye içinden geçir di. 
"Azıak durun, bekleyin," diye de içeriye koştu. içerde ka­
dınlar , çocuklar büyümüş, korkmuş gözlerle onu karşıladılar. 
"Şu benim, babamdan kalan halı heybeyi verin," dedi, heybeyi 
aldı, yanlarına geldi. "Al bunu İnce Memed," dedi, "babamdan 
kalan evimdeki tek şey buydu. Bunu da sana veriy orum. Her 
şey layığını bulmalı. Dedem de, babam da yiğit insanlardı. 
Dünya teslim oldu da, Kozanoğlu Osmanlıya teslim oldu da 
onlar olmadı. Alın, emanetleri bunun içine doldurun. Emanet­
ler yerlerini bulacak, heybe de buldu. Şimdi artık gözüm açık 
gitmeyeceğim öbür dünyaya, Allah sizden razı olsun." 
Temir, emanetleri heybeye çabuk çabuk, bir anda doldurdu 
ayağa kalktı, heybeyi de boynuna geçir di. Ağır yükünün altın­
da zorlanıyor du. 
Arnher Bey, gözleri yaş içinde kalmış, onları teker teker ku­
caklayarak öptü. 
381