safaya ilk adımını attı. ilkin ürkmüş gibi yine geri çekildi. 
Bir süre düşündü. Kendi kendine: "Bizim safanın ortasın­
daki asma lamba önceleri her gece sabaha kadar yanardı. 
Acaba şimdi niçin yanrnıyor! Bu geceye kadar ben buna 
neden dikkat etmedim? İki üç hafta var ki lamba herkes 
yatıncaya kadar yanıyar sonra sönüyor. Hatta bu gece ben 
adama girerken yine yanıyordu. İşte şimdi sönmüş ... Gazını 
az koyuyorlar da mı sönüyor? Yoksa biri mi söndürüyor? 
Bu ne hikmet?" dedi. 
Geceleri lambanın böyle alışılmışın dışında sönmesi 
hakikaten Amca Bey için dikkate değer bir durumdu. Fakat 
zavallının sevgili hasretiyle zihninde oluşan bulanıklık ken­
dinde hiçbir şeyi yoluyla düşünmeye meydan bırakmadığın­
dan, bu noktaya gerektiği kadar önem vermeyerek beş on 
dakika düşündükten sonra yine kendi kendine: 
-Sadri'yle Şerni Mürebbiye'nin bana ettiği iltifatları 
çekemiyorlar ... Geceleri benim kızın odasına gidip gitmedi­
ğimi gözedemek için bu lambayı söndüren o iki çapkından 
biri olmalı ... 
dedi. Yine ilk kararını uygulamak azmiyle başını oda kapı­
sından çıkardı. İkinci defa olarak her tarafı büyük bir dik­
katle dinledi. Hep o saat sarkacının "tak tuk"ları ... Başka 
ses yok ... Hiçbir yerde "çıt" olmuyor ... İçinden "Hele şükür 
baş belası çapkınlar uyumuş" dedikten sonra nefes almaya 
bile korkarak hırsız gibi yavaş yavaş safanın ortasına doğru 
yürümeye başladı. 
Mürebbiye, Sadri, Amca Bey, Şerni'nin hepsinin odaları 
gayet geniş bir sofa üzerindeydi. Yalnız Dehri Efendi'nin bir 
kütüphane, bir salon, bir de yatak odasından oluşan özel 
dairesi ayrıydı. Fakat o daireye giden koridorun kapısı da 
yine o safaya açılıyordu. 
Amca Bey sofa ortasında bulunan büyük masanın yanı­
na geldi. Uzaktan bir kapı açılır gibi hafif bir gıcırtı işitti. Bu 
gıcırtıyı gayet çekingen ayak sesleri takip ettiğini duyunca o 
tarafa bir gelen olduğuna artık hiç şüphesi kalmadı. Hemen 
geri dönüp odasına çekilmek istedi. Lakin ayak pıtırtıları 
64