apak olup çıkmıştı. Onlann sırtlannda getirdiklerinin yüzül­
müş koyun olduğunu neden sonra anlayabildiler. Onlara hiçbir 
şey sormadan, onlarla konuşmadan ocağı gürleterek, koyunun 
birisini parçalayarak etleri közlerin üstüne serdiler. Mağaranm 
içi yanmış mis gibi kokan bir yağ, et kokusuyla doldu. Fırhna­
dan mağara zangırdıyord u. Yufkalan ateşte ısıtıp etiere saldır­
dılar. Herkes yumulmuş, keskin, ak dişlerinin arasında etler 
öğütülüyordu. Kimse yanına yöresine bakmıyor du. Birkaç gün­
dür açlıktan uyuyama yanlar , kannlan doyunca oldukları yere 
sızıverdiler. Uyandıklannda Halille arkadaşla nnın gittiklerini 
gördüler, buna bir anlam veremediler. Ferhat Hoca, Deliktaşın 
başında büyük bir iş var, diye endişelendi. Halile para verecek­
ti, veremediğinden dolayı da üzüldü. 
Halilin getirdikleri yiyecekleri, bitlerini kıra kıra, bedenle- ' 
rini kanahneaya kadar kaşınarak bir haftada bitirdiler. Gene 
çaydanlıkta su kaynatarak içmeye başladılar. Yiye cekleri bittik­
ten sonra birkaç gün daha beklediler. Kar fırtınası azıcık din­
ginlemişti. Açlık canianna tak, dedi. Burada, bu Karameşe ko­
yağında birkaç gün daha kalırlarsa açlıktan kıpırdayacak halle­
ri kalmayacaktı. İşte o zaman, bir tek kurşun bile sıkamadan 
Karafırhna Albay Azmi Beyin kucağına düşecekle r, bu çok taru­
mak istedikleri adamı işte o zaman tanıy acaklar dı. Hem de, ne 
tanıma ! Düze inmekten başka umarlarının olmadığını anladı­
lar, kendilerini Karameşe koyağının çam ağaçla nnın boyunu 
aşan karlannın içine attılar. Tam bir öğleüstü Deliktaş köyünün 
üstündeki yamaca vardılar, yorgun, bitkindiler. Büyük, yuvar­
lak bir pencere gibi ortası oyulmuş kayanın duldasına sindi ler, 
kara batmış çıkmışlar , buz tutmadık hiçbir yerleri kalmamıştı. 
Fırtına gene bastırmaya başlamıştı. Köyün evlerinin hiçbir ba­
cası tütmüyor , köyden bir horoz sesi, bir köpek havlaması, bir 
eşek anırtısı, bir at kişnemesi, bir insan bağırtısı gelmi yordu. Bu 
onları kuşk ulandır dı. Deliktaşın dibinde biribirierine sokula­
rak, soğuktan zangır zangır titreyerek, dişleri biribirine 19nlır­
casına vurarak gün karanlığa ulaşıncaya kadar beklediler. Köy­
de en küçük bir can belirtisi yoktu. 
"Allahım," dedi Memed, "bu köyün adını bu taştan dolayı 
Deliktaş koymuşlar," dedi titrernekten uçarak. 
565