ya. Evet... Tabii... Kimbilir daha neler ... Doğru ... Haklı­
sınız ... Kimbilir ne çok. .. Kanının mı efendim? (Karısı­
na eğilir. Usulca) Cevap versene. (Kadının uyuduğunu 
anlar. Usulca dürter.) Hişşt! Uyan. (Kadın uyanmaz.) 
Özür dilerim Hakim Bey. Uyuyakalmış . 
(Yargıcın tokmağı her zamankinden daha kuvvetle duyu­
lur. Kadın irkilerek uyanır. Şaşkın, etraftna bakınır.) 
ERKEK : Şimdi uyumanın sırası mı? Bak, Hakim Beyi kızdır­
dın işte! 
KADIN : (Esner.) Uyudum mu? Şey ... Var efendim. Anam da 
var, babam da ... Bakın bunu iyi hatırlıyorum. Anam, 
babam var. Epeydir görmedim. Ama sağdırlar. Sağ 
olduklarından eminim. 
ERKEK : Özür dilerim Hakim Bey. İyice uyanamadı sanırım. 
Haklısınız. Öldü ikisi de. 
KADIN : Hiç de ölmediler. Sağdırlaı:. 
ERKEK : (Usulca karısına) Kağıtta ölü yazıyorsa ölmüş demek­
tirler. 
KADIN : Oo, sahi! Özür dilerim Hakim Bey. Unutmuşum. 
(İkisi de korkuyla irkilir, toparlanırlar.) 
ERKEK : (Usulca, Kadına) Gördün mü işte. Kızdırdın. Artık bizi 
dünyada boşamaz. 
KADIN : (Korkuyla) Özür dilerim, Hakim Bey ... Çok özür dile­
rim... Unutmuşum... Doğru... Uyumamalıydım ... 
Uyumuşum ... Uyunmaz elbet. Uyunur rr.u? Uyuma-
mam gerekti ... Doğru ... Çok doğru efendim ... Unut-
mamalıydım.. . Unutmuşum... Unutulmaz elbet... 
Unutulur mu hiç? Ana-baba bu ... Unutulmaz ya ... 
ERKEK : Madem öyle, bekleriz efendim... Dayanabildiğimiz 
kadar ... 
KADIN : Siz çok haklısınız efendim ... Çok haklısınız ... Yerden 
göğe kadar. Elbet... Elbet, siz de babasınız. Unutul­
mamalı insan ... Çok haklısınız ... Pek çok ... Kızmayın 
ne olur? Bağırmayın ... Bağırmayın ... (/kisi de elleriyle 
kulaklarını tıkarlar. Bir yaylım ateşine tutulmuş gibi otur-
24