mıştı; tıpkı enteresanvakaları yarattığı gibi. Nasıl her ümitsiz­
vaka, enteresanvaka olamıyorsa, her üstünbeyazgömlekli de 
dalailama olamıyordu. Bu bir tabiat kanunuydu. Nice ümit­
sizvaka, küçük bir ilgi bile görmeden ölüp giderken, entere­
sanvakaların ölüleri bile büyük bir itina ile kesilip biçiliyor­
du. Bu bir tabiat kanunuydu: Kuvvetliler zayıfları eziyordu . 
Dalailamalık, babadan oğula geçen bir imtiyaz gibiydi. Haydi 
canım saçmalamay ın, diyordu kıskanç bir hastayak ını; benim 
hastama altı ay baktı da bir şey anlamadı. Sonra, önemsiz bir 
beyaz gömleklinin adını vererek, onun sayesinde hastasının 
iyileştiğini ileri sürüyordu. Bu sözlere inanmak ne kadar zor­
du. lnsan böyle olayları, külkedisi masalı gibi karşılıyordu. 
Artık mucizeler çağında yaşamıyorduk. Sen gene üstatlardan 
şaşma, deniyordu; çarpılırsın yoksa. 
Bu koşuşmalar sırasında, Sevgi'nin bilime duyduğu düş­
manca korku, yerini inançsızlığa bıraktı. Bu ne bitmez tü­
kenmez bir maceraydı: Camlara kanlar bulaştırılıyor, şişelere 
kanlar dolduruluyor, karanlık odalarda görünmeyen objektif­
ler insana benzemeyen resimler çekiyordu. Her şey birbirine 
karıştırılabilirdi: Tüplerin yanına okunmaz yazılı kağıtlar ko­
nuluyor, camlara anlaşılmaz numaralar yazılıyordu. Canım 
kardeşim sana bir yakınımı gönderiyorum ilgileniver. Tavsiye 
kartları, daha kuvvetli tavsiye kartlarına yol veriyordu. Sevgi, 
hastayakınlarının kümelendiği bir kapının önünden ayrılıyor 
iki merdiven inip başka bir yığının arasına karışıyordu. İnsa­
nı, önü boş kapılardan birine hiç göndermiy orlardı: Korido­
run başındaki hademe 'şu önü kalabalık kapı' diye kolayca 
tarif ediyordu. Yemeğe gitti şimdi gelir deniyordu bazen de. 
Oysa Sevgi ilk defa önü boş bir kapı bulduğu için sevinmek 
üzereydi. Hastayakınlarından iyi mi bileceksin? lçerde biri 
olsa önü boş kalır mıydı kapının? Yemekhanelerin önünde 
bekledi: Aradığı insanın lokmalarını seyretti; onun, arkadaş­
larıyla şakalaşmas ını sabırla izledi. Doğrultu duyusu zayıf ol-
200