dım. Ben doğduktan sonra kaçıp gitmiş. Dur, şunu yakıp ge­
leyim." 
Rüzgar öylesine şiddetliydi ki, çakmağa rağmen cigarayı bir 
türlü yakama mıştı. Çalılıkların arasında kuytu bir yer buldu ken­
dine, bu arada, arkama geçtiği anda, denetleyemediğim bir ref­
leksle ayağa fırladım. Korkum hala geçmemişti. Gittiği yerden 
bağırarak sordu. 
"Hiç askerlik yaptın mı?" 
"Hayır. Neden?" 
"Bu tür bir hayata alışıksın da." 
"Ne tür bir hayata?" 
"Yalnızl ığa." 
Aynı duyguyu tekrar duymuştum, ta derinlerden vurulmu­
şum gibi. Tek, yalın bir sözcüğün içinde kolaycacık, ansızın ya­
kalanan gerçeklik. En gizli yaralarımın kabuklarını birer birer 
koparıyordu Tony ve bunu nasıl yaptığını anlayam ıyordum. Bu­
gün de anlamış değilim. 
Elinde, yakmayı başardığı cigara ile geri döndü, eski yerine 
çömeldi ve devam etti. 
"Hiç görmedim annemi. O kadını görmek isterdim, sadece 
bir kez. Neye benziyordu acaba?" 
"Sana benziyordur herhalde ." 
Uzun uzun yüzüme baktı, gözleri donuk ve hüzünlüydü. 
"Herhalde." 
Suskunlaşmıştı, kararmaya başlayan okyanusu seyrediyordu, 
cigarayı uzattı. Beceriksizce bir-iki nefes çektim. Pazar günkü 
konserde olduğu gibi, etkisini hiç hissetmemiştim. Tony'nin 
hiçbir şeyi kaçırmayan keskin bakışları, yalan söylediği mi, bu 
otun tamamıyla acemisi olduğumu yakalamıştı. 
"Hiç keyif almıyorum bundan ," dedi. 
"Neden? Rüzgar yüzünden mi?" 
Aslında nedenini biliyord um, hala geçmeyen ve bir türlü sak­
layamadığını korkum, yabaniliğim, taşın üzerinde tetikte oturu-
43