FAKİR BAYKURT
 
349
 
 
devlet alamaz elimden!. .)» Bir daha öptü. Seslendi: «Fatma... Sen de 
gel gülüm ... Gel otur dizimin dibine... Gel kaymağım... Gel anam...»
 
Fatma geldi, yanı başına diz çöktü.
 
«Terbiyeli sultanım, meleğim!..»
 
Fatma’nın saçını b
aşını okşadı.
 
«Haydar!..» diye bağırdı.
 
Haydar geldi ocağın başından:
 
«Buyur dede!» dedi, diz çöktü.
 
«Anlat: Ne yaptın bugün?»
 
«Malları güttüm dede...»
 
«Eferim, eferim ... Kimseyle dövüştün mü?»
 
Çocuk «cık» etti.
 
«Dövüş! Daklaşan olursa hemen patlat! Surat
ının ortasına
 
Patlat! Dizinle de karnının ortasına... İlk önce sen yapıştır. Dövülme, 
döv! Anlaşıldı mı?»
 
Çocuk başını yere eğdi.
 
«Anladın mı dedim?»
 
«Anladım dede...»
 
«Dediklerimi unutma!»
 
«Pekey...»
 
«(Yaşam bir dövüş kavga, anasını satayım!)»
 
Cennet 
karı, ocağın başında, pilâv, ayran derdindeydi.
 
«Cennet! ..» diye bağırdı.
 
«Buyur Abbas!»
 
«Nassın?»
 
«Eyiyim Abbas, yaradaha şükür!»
 
«Eyi ol, eyi ol! Birezden Kel Bektaş’ın oraya sen de gel, dinle 
anlattıklarımı, unutma...»