Ölmez Otu 735 
bilmez mi? Herkes anasını öldürür de, Taşbaş Efendimiz bile, sen anam öldür­
mezsin, bilmezler mi? Senin ellerini çekemediler, işte seni böyle öldürdüler." 
Sonra oturdu Alinin yanına, bir bir Taşbaşı nasıl gördüğünü anlattı. Dışarda 
köylülere anlattığına bin katarak. 
Bu sırada alaçığın yöresini köylüler sarmışlardı. Kadınlar toprağa oturmuş-
lar, erkekler ayakta. Memidik dışarı çıkarken Zalaca sordu: 
"Nasıl Ali?" 
Memidik: 
"Hiç iyi görünmüyor," dedi. 
Zalaca: 
"İşte, işte ben perişan eyledim oğlanı. Ben kemiklerini kırdım Alinin, şu ku­
ruyup da çont olası el ile." 
İçeri girdi: 
"Geçmiş olsun, kardaş Ali, köylü canından bezmişti, öfkesini senden aldı. 
Kusura kalma." 
Alinin yatağının üstüne buruşmuş ama hoş kokulu bir dağ elması koydu. 
Ali, duyulur duyulmaz bir sesle: 
"Sağ ol bacı, Zalaca bacı," dedi. İnceden gülümsedi, acı. 
Sonra birer ikişer, onu en çok döYenler, ölümüne vuranlar, yanına girip yata­
ğına oturdular, geçmiş olsun kardaş, dediler, olur böyle şeyler, köylüye gönüllen­
me ... Her gelen büyük küçük bir hediye getiriyordu Aliye, sararmış elini tutup, 
gözünün içine bakıp, geçmiş olsun, gönüllenme bize, deyip özür diliyorlardı. 
Ali çok kıYançlıydı şimdi. Bu dönüşü köylünün niçin yaptığını bir türlü an­
layamıyordu . Düşünüyor sebebini bulamıyor, bulamayınca, bundan sonra öl­
dürmeye gelecekler de ondan böyle davranıyorlar diye korkuyordu. 
Koca Halil girdi alaçığa, yüksek sesle: 
"Anasını, avradını. .. Dandan ufağını, Toros dağından büyüğün ü, ulan sütü­
nü zümmetini, ulan köylü! .. Hem adamı döve döve öldürür, kemiklerini kırar, 
sakat eylersiniz , hem de gelir baş sağlığı diler, geçmiş olsun dersiniz. Oğlum 
Ali, ben gidiyorum. Birkaç gün sonra geleceğim. Gelmezsem bil ki öteyi boyla­
mışım. Tahtalı köyü. İşte o zaman bana hakkını helal et. Şu alçak köylü var ya, 
onlara ne selam Yeririm, ne helallik isterim. Varsınlar bana haklarını helal et­
mesinler. Ben de onlara etmem. Sağlıcakla ... İyi ol. Bir şey olmaz sana." 
Döndü, alaçıktan çıktı, koşareasma tarlayı geçti. Ceyhanın kıyısındaki yola 
düştü. Yalınayaktı ve ayakkabıları elindeydi Ayrılırken ne iyiliğine, ne kötülü­
ğüne hiçbir köylünün yüzüne bakmamıştı. 
Gökte ağır, uyuşmuş kanal, yavaş yavaş dönüyor, buğulu toprağa gerilmiş, 
kara bir gölge düşüyordu.