temoğlu Nuh dedi de Peyga mber demedi. 
Çaresiz kalan Zülf ıkar, b�ka bir çare düşündü. Bu mendebur 
adarnın bu tarlalara bu kadar sarılışında bir iş olmalıydı. İşte, hiç ol­
mazsa bundan faydalanmak gerek. 
"Bey cay dı. Üç yüz dönüm satıyor. Üç yüz dönüme de on sekiz 
bin lira vereceks in. Yoksa mümkünü yok. Bey toprağı b�kasına sata­
cak. Böyle bir toprak da dünyada yok. Her-a vucu bir kan eder." 
Araları nda korkunç bir pazarlık, bir cebelleşme b�ladı. Uzun 
sürdü. Bütün gün, bütün gece pazarlık ettiler. Bağırdılar çağırdılar, 
birbirlerine ağza alınmaz küfürler ettiler. Zülfikar on sekiz bin liradan 
bir kuruş �ağı inmedi. Zaten on sekiz bin lira istediğine de bin piş­
man olmuştu. Çünkü ne kadar çok para isterse istesin bu topraklar 
için Rüstemoğlundan koparacağı nı sezmişti. 
Tanyerleri ışırken ikisinde de kıpır dayacak hal kalmamıştı .. En 
sonunda Rüstemoğlu elim �ttı : 
"Kabul ediyo rum," dedi. "Yalnız senin gül hatırın için kabul edi­
yorum. Tapu muamelesine hemen b�lay alım. Yarın ben kasahaya 
ineceğim. Parayı da getiriri m." 
Zülfikar gün atarken atına bindi ama bitkindi. Atın üstünde iki­
ye katlanmış gibi büzülmüş küçücük kalmıştı. Boğazına bir hıçkırık 
gelmiş tıkanmıştı. İçi yanıyo r, içi dolup t�ıyordu. On sekiz y�ında 
vurulan büyük oğlunun ölüsünü gördüğünde de böyle olmuştu. Az 
sonra, çocuklar gibi, hıçkırarak ağlamaya b�laciı.. 
Çifdikten her toprak saniışında böyle olurdu. 
"Nasıl olsa, nasıl olsa 'Bey bunu Rüstemoğluna koymaz. Nasıl 
olsa Bey bir gün t;u-lasını onun elinden alaca k." 
Canı gönülden inandığı bu dÜşünce bile onu teselli etmiyordu, 
çiftliğe kadar durdu durdu ağladı. 
153