derin bir kuyuya düşer gibi yüreğime düşüyorlardı. 
Hastane yeni kurula_n dernek ve ev üçgenimde, 
Murat 124'ümle dolaşıp durmaktan bıkmaya baş­
lamıştım. Sanırım, hayatı biriyle paylaşmanın za­
manı gelmişti! 
Böyle düşünüyordum ama mavi yolculuk gru­
bunun dışında kimseye Cevdet'ten söz etmemiş­
tim. Sırrıını paylaştığım kişi, teknede birlikte oldu­
ğumuz için, Özden'di. Kardeşlerime, anneme ve 
Gökşin'e hiçbir şey söylememiştim henüz. Onlar­
dan gelecek olumsuz tepkilerden korkuyord um. 
Benim hayatıma nihayet bir erkeğin kalıcı olarak 
girmesine sevineceklerdi ama eğitimi olmayan, 
kendi kendini yetiştirmiş alaylı bir sanatçı olan 
Cevdet'le tanıştıklarında ne yapacaklar dı? Yakınla­
rıma Cevdet konusunu açmayı erteleyip duruyor­
dum. Belki de bu kadar çabuk evlenmeye kalkışmış 
olmaktan utanıyor dum. Tekneden indiğimiz den 
bu yana, bize çok uzun gelen zaman dilimi, aslın­
da bir buçuk aydan fazla değildi. Ama ne demişti 
bana Cevdet: 
"Kırklı yaşların başındayız güzelim, gençlik 
avuçlarımızdan uçtu uçacak. Düşünmeye vakit 
yok, ver olurunu gitsin!" 
Kararlı adımlarla mutfağa yürüdüm, yardımcı­
mın bir gün önceden hazırlayıp bıraktığı köfteleri 
buzluktan çıkardım, çözülmeleri için ocağın yanına 
173