"Babam, kaç zamand ır bal ık çorbas ı istiyor. Belki seni Kad ırga'ya. yollar ım. Şu Şevket'in sevdi ği pestilden 
birkaç yaprak saklad ığın yerden ç ıkar da ver çocuklara." 
Şevket mutfakta at ıştırırken biz Orhan ile yukar ı çıktık. Onu kuca ğıma ald ım, boynunu öptüm. 
"Ter içinde kalm ışsın," dedim. "Burana ne oldu?" 
"Şevket amcam ın k ızıl kılıcı diye vurdu." 
"Morarm ış," dedim, dokundum. "Ac ıyor mu? Bu Şevket ne dü şüncesiz. Bak sana ne diyece ğim. Sen çok 
akıllısın, incesin. Senden bir şey isteyece ğim. Yaparsan Şevket'e de, kimseye de vermeyece ğim bir s ır vereceğim 
sana." 
"Ne?" 
"Bu kâğıdı görüyor musun? Dedenin yan ına gireceksin. Ona göstermeden bunu Kara Efendi'nin eline 
vereceksin. Anlad ın m ı?" 
"Anlad ım." 
"Yapar m ısın?" 
"Ne s ır vereceksin bana?" 
"Sen götür kâ ğıdı," dedim. Misk gibi kokan boynunu bir daha öptüm. Misk laf ın gelişi. Kaç zaman oluyor 
bu çocuklar ı Hayriye hamama götürmeyeli. Şevket'inki hamamdaki kad ınlara kalkmaya ba şlad ığından beri 
gitmediler. "S ırrı sonra söylerim sana." Öptüm. "Çok ak ıllısın, çok güzelsin sen. Şevket huysuz. O annesine el 
bile kald ırır." 
"Götürmeyece ğim," dedi. "Kara Efendi'den korkuyorum, babam ı öldürmüş o." 
"Şevket söyledi de ğil mi?" dedim. "Çabuk git a şağı çağır onu." Hiddetimi yüzümde gördü ğü için korkuyla 
kucağımdan inip gitti. Kaba ğın Şevket'in kafas ında patlayaca ğını sezdiği için biraz memnundu da belki. Biraz 
sonra, ikisi de al ı al moru mor geldiler. Şevket'in bir elinde pestil, öbür elinde k ılıç. 
"Kardeşine Kara Efendi'nin baban ızı öldürdü ğünü söylemi şsin." dedim. "Bir daha böyle bir şey 
söylenmeyecek bu evde. Kara Efendi'yi seveceksiniz, sayacaks ınız. Anlaşıldı m ı? Bütün hayat ımı babas ız 
geçiremezsiniz." 
"Ben onu istemiyorum. Ben bizim eve, Hasan amcan ın yan ına döner, babam ı beklerim," dedi Şevket 
küstahça. 
Bir an öyle k ızdım ki, bir tokat att ım ona. K ılıcı hâlâ b ırakmam ıştı, elinden dü ştü. "Babam ı istiyorum," dedi 
ağlarken. Ama ben ondan daha çok a ğlıyordum. 
"Baban ız yok art ık, dönmeyecek," dedim a ğlarken. "Babas ız kald ınız, anlad ınız m ı, piç kurular ı." Öyle bir 
ağlad ım ki içeriden duymu şlard ır diye korktum. 
"Biz piç kurusu de ğiliz," dedi Şevket ağlarken. Uzun uzun, kana kana a ğlad ık. Bir süre sonra a ğlamak 
yüreğimi yumu şatıp beni iyi bir insan yapt ığı için ağlad ığımı hissettim. A ğlaya ağlaya çocuklarla birbirimize 
sar ıldık, döşeğe uzand ık. Şevket başını göğüslerimin aras ına iyice sokmu ştu. Bazen böyle bana yap ışırcas ına 
sokulduğunda asl ında uyumad ığını hissediyorum. Onlarla birlikle ben de uyurdum belki, ama akl ım aşağıdayd ı. 
Tatl ı bir kaynam ış turunç kokusu geliyordu. Birden s ıçrayarak öyle bir gürültü ç ıkard ım ki çocuklar uyand ılar: 
"Gidin aşağıda karn ınızı doyursun sizin Hayriye." Odada yaln ızdım. Kar ya ğmaya başlam ıştı. Allah ım bana 
yard ım et diye yalvard ım, sonra Kuran- ı Kerim'i açt ım ye Âli Imran suresinden sava şta, Allah yolunda 
öldürülenlerin Allah' ın yan ına gideceklerini bir daha okuyarak rahmetli kocam için içimi rahatlatt ım. Babam 
Kara'ya Padi şahımızın daha bitmemi ş resmini göstermemi ş miydi? Bu resmin o kadar inand ırıcı olacağını 
söylerdi ki, resme bakan, Padi şahımızın gözlerinin içine do ğrudan bakmaya çal ışanlar ın başına geldiği gibi, 
korkup gözlerini kaç ıracakt ı. 
Orhan' ı yan ıma çağırdım, kucağıma almadan ba şından, yanaklar ından uzun uzun öptüm. " Şimdi hiç 
korkmadan, dedene de göstermeden, hemen şu kâğıdı Kara'ya vereceksin. Anla şıldı mı?" 
"Dişim sallan ıyor." 
"Dönünce istersen çekerim," dedim. "Ona sokulursun, o da şaşırıp sana sar ılır. O zaman kâ ğıdı usulca eline 
bırak ırsın. Anlaşıldı mı?" 
"Korkuyorum."