KAPLUMBAĞALAR
 
228
 
 
Gülüşerek yürüdüler. Köye yaklaşıyorlardı.
 
KOÇ KATIMI
 
Köy, günlerce şıra koktu. Sinekler çoğaldı. Bir arı oldu köyde, toz 
duman gibi savruldu. Küpler, testiler doldu. Ağızları sıvandı. Uzun 
süre bunları koyacak köşe bulamadılar evlerde. «Her iş deng
ini alana 
kadar biraz bocalarız!» diyorlardı.
 
Rıza’nın işleri de bir düzene girmişti ki!
 
Hamdi bey gitmeden 90.
—
 
lira topladılar.
 
Rıza gitti kasabadan biraz cam, biraz öteberi aldı. Okula bir 
pencere daha açtı. Kadınları toplayıp içini dışını sıvattı. Sıra
ları onardı. 
Kara tahtayı boyadı. Atatürk’ün camını, çerçevesini sildi. Bayrak 
eskimişti, yamattı.
 
Muhtar geliyor gidiyor, Rıza’ya takılıyordu: «Yeni bir okulun 
gereği yok yeğenim!» diyordu. «Bu sıva, bu bakım yirmi yıl yeter buna! 
Ak kireç olacağına, ak t
oprak olmuş, ne fark eder? Kiremit olacağına, 
dam olmuş, kapısı kapı, camı cam ya... Oturacak sırası, yazacak tâtası 
da var! Ankara'nın Çankaya okulu değil ya bu!»
 
Rıza bir gün çocukları topladı. İkişer ikişer el tutturdu. Bir çengi, 
bir çığlıkla köy içini
 
dolaştırdı. Her yıl böyle yapıyorlardı. Alışmışlardı. 
Öğrendikleri bir iki marş eskisini, bir iki şarkıyı boza boza söyleyip 
köy sokaklarını dolaşıyorlardı. Marşlar çocuklara değil, yaşlı erkeklere 
bir şeyler söylüyordu asıl. Çocukların sesini duyunca Kır
 
Abbas’ın 
gözleri doluyordu.
 
«Çekip bir de bağlara götüreyim şunları!» dedi.
 
Rıza çocukları getirirken, yüzünü yuyordu Kır Abbas. İnce ince 
çığlıklar duydu, ıslak ellerini sildi, kapıya koştu. Hızlı hızlı yürüyen 
gecikmiş bir kaplumbağayı geçti. Kapının ça
tmasına tutunup bekledi. 
Çocuklar ortalığı çınlatarak geliyorlardı. Kimi saçını kestirmiş, kimi 
ördürmüştü. Hiçbirinin önlüğü, yakası tokası yoktu. Alacalı basmalar, 
dokumalar içinde; ya
-
 
malı, ekli, ulaklıydılar. Ak dişleriyle, büyüyen gözleriyle haykırıp
 
geliyorlardı. Baştan ayağa bir şarkı, bir çığlıktılar. Bir şarkı, yepyeni...