bin şehit bakireden alan bu adaların her biri, unutulmuş, daha -
sı hiçbir yazılı metne geçmemiş kahramanlıklar ve trajedilerle 
doluydu. (Çünkü buralarda yazılı tarih Beyaz Adam'm tarihi­
dir.) Atlan ta' dan kalkan uçağa bindiğimde bunları düşünüyor­
dum işte; ellerinde fizik kitapları bulunan, gözlüklü, sakallı, o 
çok yakından tanıdığım insanlar yanıma oturduğunda, fizikçi 
olduğuma ilişkin hiçbir ipucu vermedim. Cabrera Infante'nin 
Küba üzerine bir kitabını okumaya çalışıyordum, ama tropikle­
re, öykülerin geçtiği topraklara o anda gidiyor olmanın coşku­
suyla içim kıpır kıpırdı. Porto Riko'dan aktarma yapan uçak, 
"normal" yolcularının çoğunu boşaltmış, hemen hemen tama­
men fizikçilerle dolmuştu. Bu son gelen grupta hasır şapkalı, 
güneş gözlüklü Maya da vardı. Bir şaşkınlık çığlığıyla karşıla­
mıştı beni; o doğruca Avrupa'dan gelmişti, bense bir haftadır 
New York'ta serserilik etmekteydim. Bilet numaralarına aldır­
madan yanına geçtim. 
"Cennete gidiyoruz, cennete," dedi coşkuyla, uçak tam in­
mek üzereyken. 
"Evet, ama bu simüle edilmiş bir cennet," diye yanıtladım, 
somurtarak. 
Yüksek Enerji Fiziği bilmeyenlerin tam anlamayacağı, "pro­
fesyonel" bir espriydi bu. Bizim işimizin çoğu simülasyondur, 
yani henüz gerçekleşmemiş, belki de hiç gerçekleşmeyecek de­
neylerin koşullarım bilgisayara yükleyip var olan (ya da olma­
yan) parçacıkların, bu koşullarda nasıl davranacaklarını saptama­
ya çalışırız. 
"Ne olursa olsun, ben serseriliği sürdürmeye kararlıyım," di­
ye ekledim. 
Dediğimi de yaptım aslında; bu yapay cennette, gecikmiş bir 
kaşif ruhuyla, pek de ciddiye almadığım bir serseriliği simüle 
edeyim derken, gerçeğin en dibine yuvarlandım. 
*** 
8