il. ERKEK : (Gülmeye çalışır.) Bıçak talimi yapmaya hiç vakit ol­
madı ki ... 
(Gider. Bir kitap alır . .Koltuğa oturur. Okumaya çalışır.) 
1. ERKEK : (Ödüllerin durduğu yerlere bakar.) Dinle ... Verilmiş 
olan ödüller... Şu küçük heykelcikle r, madalyalar , 
gümüş levhalar, yaldızlı dallar... Bütün bunlar ... 
Yani... Bunlann önünde ölmek daha iyi değil mi? 
il. ERKEK : Biri de cesedin üstüne düşmeli... Al işte, şu ... Bay­
rak. .. Son sevgilin hurda olsaydı yüzüne örterdi... 
1. ERKEK : Belki öteki... Son dakikada ... Gelirse .. . 
il. ERKEK : (Okumaya çalışarak) Kuralı unutma ... Şurada ... Yal-
nız olunacak. .. Yapayalnız ... 
L ERKEK : (Bağırır.) Ama ben, hep yapayalnızdım ! (Bir an) Pe-
ki .. . Bu pantolon? Bu pantolon iyi mi ölmek için? 
il. ERKEK : İyi ... Hayır, değil. 
1. ERKEK : İyi mi, değil mi? (Öteki karşılık vermez.) İyi mi, değil 
mi? 
il. ERKEK : (Kımıldamadan) Sanki dert bu da ... 
1. ERKEK : (Pantolonunun yırtarcasına çıkarır.) Öf be! Çok düz­
mece bir kılık bu! Çıkar, çıkar! 
(Öteki yine kımıldamaz. 1. Erkek gider. Paçalarından çe­
kerek onun da pantolonunu çıkanr. II. Erkek donla yine 
koltuğa yerleşir.) 
il. ERKEK : Bıçağı tam yerine saplamak gerek. (Kitabını alır. 
Koltuğa sözümona rahatça yerleşir.) 
1. ERKEK : (Donla odanın içinde dolaşır.) Korkuyor muyum? 
Hayır. Artık ölme korkusu değil bu. Bıçağı tam ye­
rine saplayamama, gereği gibi ölememe korkusu ... 
(Döner. Ötekine bakar.) Okuyabiliyor musun? 
il. ERKEK : (Dalgın) Çocukken bir uçtu-uçtu böceğinin gözleri­
ni görmüştüm ... O gün, bu gündür bütün böcekle­
rin gözlerini görebilmeyi, onlarla bir kez daha ko­
nuşabilmeyi istedim. Ama hiç vakit olmadı ki ... 
Hiç vakit olmadı ... 
102