Valiyi de ik na etm eye çalış ır bir hall eri vardı. Aca ba bir kere daha düşün se miydiler? Biril erine 
daha danı şsa mı ydılar? “K ime?” di ye sorm uştu Vali. 
“Efendim,  diğer köprül erin  mühendisl erine. Bu kadar  köprü yapıldı memlek etimizd e, onl­
arı yapanlara... n e bile yim, bu  işin erbabı olan lara...”
“Çocuklar,  ne diyeceğimi  bilemiyorum.  Ben mühendis  değilim  ki. Ama  köprü orada  yapılıp 
buraya t aşınmaz  da denmi şti, bal gibi t aşındı i şte, gördünüz.”
“Eve t ama  efend im, bu başka iş. Suya gömülüverir se yüz kırk ton demir,  geri dönüşü 
olmaz... Ş ırzı k öprüsünün baş ına g eleni unutmaya lım... “
“Bir kere daha konuşay ım bizim  Mühe ndisl e,” demi şti Vali, se si bezgindi. “Hakan 'a da söyl­
eyin yarın beni ar asın.”
Gece yi yatak odas ıyla salonun  arasında  gidip gelerek geçirmişt i Vali.  Kâh  salonun  bahçe ye 
açılan balkonunun  önünd e duruyor,  karanlık ta büsbütün  heybetli  gözük en çam  ağaçlar ına 
dalıyor, k âh oda sına dönü p ya tağına uzanı yordu.
“Ben im uykumu berbat e ttin, bari ka pılar ı çarpma da o ğlan uya nmasın, y arın im tihanı var,” 
demişt i kar ısı.
“Yaa! Hang i der sten?”
“Hem fizik ten h em de bi yoloj iden y azılı olacakmış.”
Vali, oğlunun  yüzünü  hafta  boyunca  hiç görmed iğini düşünmüştü.  Eve döndüğünde  çocuk 
çoktan yem eğin i yemiş, yatmı ş oluyordu.  Kafas ı o kadar meşguldü ki  Valinin, aklına bil e gelm­
iyordu  oğlunu  sormak.  Ailesini ne kadar  ihmal  ettiğini fark  etmiş ti birde n. Utanmı ştı. Karıs ı 
ve çocukları  hiç şikâyet etmiyorlard ı. Hiç gocunmuyorlardı.  Han gi ile veya ilçeye tayin i çıkt­
ıysa, oranın  sorunları  yaşamın ın her bir sani yesine yayılıyor, geriye sadece birkaç saatlik uyku 
vakti kalıyor ve ailesi s essizce kabullen iyordu bu  duru mu. 
Erzincan...  geldiğinin  altıncı  ayında  depr emle  yerle bir olan  kent...  afet,  PKK  terörü, 
basılan köyler,  karako llar, yakıla n tekneler, sekiz ilçenin değişik sorunlar ı, köprü proj esi, taş-
yol... hiç bi tmey en iş ler... 
Oğlunun  yarın  iki yazıl ısı vardı  ve Vali oğluna,  “iyi çalış tın mı oğlum,  sınava  hazır  mısın?” 
diye soramamış tı bile.  Çıkmışt ı yata ğından,  parmakların ın ucuna  basa  basa  salona  yürüm­
üştü.
“Terl iklerini  giy, üşüt ecek sin,”  diye sesleniyordu  karısı arkas ından.  Salondak i kanepeye, 
hayatında  ilk kez sigara  içmediğ ine esef ederek, ayakların ı altına alıp oturmuş,  gözler ini kap­
atıp köprüyü  bir feribotun  içind e karş ı yakaya çekilirken hayal  etmey e çalışmı ş, becer emem­
işti. 
Hakan önünd eki notlara ısrarla bakmasın ı istiyordu  Valin in.
“Oğlum,  ben bu  hesaplardan a nlamam.”
“Efendim, anl arsın ız. Ben i zah ed eceğ im size. Bu matemat ik biraz d a mantı k işidir.”
“Hüda i kolumu ke serim diye dola şıyormuş y ine. Bu  hesapları ona da g östersene.”
“Hüda i'nin  kolları beni  hiç ilgilendirmiyor.  Eğer tekne batarsa  ben de kendi kolumu  kesec­
eğim.”
“Hakan,”  demiş ti Vali, “notlarını  kaldır  önümden.  Sana  inanmak  zorundayım.  Başka  çarem 
yok. Ama  eğer tekne batarsa  hem senin hem de Müh endi sin kafasını  ben kendi  eliml e kesec­
eğim. H er ikiniz de bunu i yi bil in.”
Genç mühend is çıktıktan sonra, Elaz ığ Böl ge Müdürü'nü ara tmışt ı Saliha' ya.
“Müdür Be y,” demi şti, “yahu k ardeş im tam dört s aat bu i şin n asıl yapılamayacağ ını a nlatm­
ışsınız benim adamlarıma.  Nefes inize  yazık be kardeş im...  neden mi? Ben ikna olmadım  da 
ondan...  yok, yok bir kere de bana  anlatmay ın. Onlardan  dinledim  ben,  köprü  mühendi sliğ­
inde böyl e bir yerleştirme  tekniği yok diyorsunuz,  biliyorum...  güzel  kardeş im, dünyada  tekn­
ikler değişiyor,  yöntemler  değişiyor.  Bu işi yapan adamlar  da mühendi s, terzi değill er ki. Çakı 
gibi teknik adamlar...  Hayır efendim, ilk işi olur  mu hiç Müh endis in, elbet te değil, nereden 
çıkartı yorsunuz bunları?”
Konu şma  uzay ınca  Vali kaykılmışt ı koltuğunda,  telefonu  omzuna  sıkıştırıp önünde ki kâğ­
ıda şe killer çizme ye başlamı ştı.
“Bu vincin  ne zaman  bitiyor işi?...  Nası l?... işi var öyle mi? Peki sayın Müdür,  bu benim