ninkilere  zerre  kadar  benzemeyen  anneleri,  babaları,  aileleri  yakın-
dan görme  fırsatı  bulduğu  bu ziyaretler  bir dönüm  noktasıydı.  O ta-
rihten  itibaren,  ailesinden  duyduğu  utanç,  sinsice  işleyen  bir para 
cezasının  faizi  gibi,  katlana  katlana  büyüyordu. 
Dersanedeki  pepeme  fizikçinin  tutuk  heceleri  kulağına  küpeydi 
Zeliş  Ateşmizacoğlu'nun:  "Her  ikisinnn-de  de, aynı  yoğunlukta,  ay-
nı seviyede  sıvı  bulunannn  iki kabı  birbirine  bağlayalımmm.  Birin-
den ötekine  sıvı  transfer  olmasını  bekleyelimmm."  Aynen  böyle 
derdi.  Böyle  der ve eklerdi:  "isterseniz  boş yere  beklemeyelimmm. 
Unutmayınnn  çocuklar,  her zaman  yüksektennn  aşağıya  ve çoktan 
aza...  Aksi  takdirde,  transfer  filannn  yoktur  aynılar  arasınnn-da." 
Zeliş  Ateşmizacoğlu'na  göre  evinin  içi ile dışının  evham  yoğunluk-
ları da, seviyeleri  de birdi.  Buna  rağmen,  bir türlü  cesaret  edip  de, 
dönmemecesine  ayrılamıyordu  Bonbon  Palas'ın  4 numaralı  daire-
sinden.  Defalarca  plan  yapmıştı  şimdiye  değin.  Ancak  kaçış  planla-
rından  ziyade  çıkış  planlan  olduğundan  bunlar,  evden  çıktıktan  son-
ra nereye  gidip,  ne yapacağı  hakkında  hâlâ  bir fikri  yoktu. 
Ama  Zeren  Ateşmizacoğlu'nun,  kan  ya da kan  rengi  görür  gör-
mez pattadak  bayılmak  dışında  bir özelliğini  tespit  edemediği  kü-
çük kızından  fazla  bir beklentisi  yoktu  zaten.  Tek  sorun  salonun  dört 
bir yanını  dolduran  birbirinden  nazlı  ve alımlı  süs bitkilerinin  fazla 
güneş  istemeleriydi. 
4 numaralı  dairenin  perdelerinden  içeri,  yabancıların  bakışlan 
gibi,  güneş  ışınları  da kolay  kolay  sızamadığından,  tüm  bu süs bit-
kileri  birer  ikişer  soldular.  Akvaryumdaki  balıklar  da büyük  zayiat 
verdiler  zamanla.  Kanaryayı  da Kedi  Peygamberi'nin  aşireti  parça-
ladı. Gerçi  şimdi  yeni  bir kanarya  vardı  aynı  kafeste,  ama  anlaşıla-
mayan  bir biçimde  daha  bir kez bile  ötmemişti. 
107