Evimize girip ç ıkan, bizim hakk ımızda anlat ılanlar ı işiten, uzaktan da olsa onun varl ığından haberdar her 
genç erkek gibi Kara da tabii ki tek ve güzel k ızım Şeküre'ye â şık olmuştu. Güzeller güzeli k ızıma o zamanlar, 
çoğu onu hiç mi hiç görmeden, herkes â şık olduğu için bu benim gözümde üzer inde durulacak tehlikeli bir şey 
değildi belki. Ama Kara'n ınki eve girip ç ıkan, evde kabul ve sevgi gören ve Şeküre'yi görme f ırsat ı bulan bir 
gencin kara sevdas ıydı. Umduğum gibi sevdas ını içine gömmeyi ba şaramad ı ve içindeki şiddetli yang ını 
doğrudan k ızıma açmak gibi yanl ış bir iş yapt ı. 
Bunun üzerine evimizden aya ğını kesmek zorunda kald ı. 
İstanbul'u terk etmesinden üç y ıl sonra k ızımın en güzel ya şında, bir sipahi ile evlendi ğini, bu akl ı bir kar ış 
havada sava şçının k ızıma iki oğlan çocuk do ğurttuktan sonra sefere ç ıkıp bir daha dönmedi ğini ve dört y ıldır 
ondan kimsenin haber dahi almad ığını şimdi Kara'n ın da bildi ğini san ıyorum. Böyle dedikodu ve havadisler 
İstanbul'da çabuk yay ıldığı için değil, aram ızdaki sessizlik anlar ında gözümün içine bak ışından her şeyi çoktan 
öğrendiğini seziyorum. Hatta şu anda, rahlenin üzerinde aç ık duran Kitab-ur Ruh'a göz atarken, evin içinde 
gezen çocuklar ın seslerine kulak kesildi ğini, çünkü iki y ıldır k ızımın iki oğluyla birlikte baba evine geri dönmü ş 
olduğunu bildiğini de anl ıyorum. 
Kara'n ın yokluğunda yapt ırdığım bu yeni evden önce hiç söz etmedik. Büyük bir ihtimalle, servet ve itibar 
sahibi olmay ı akl ına koymu ş istekli bir gencin hissedebilece ği gibi Kara, bu konulardan söz açmay ı çok ay ıp bir 
şey olarak görüyor. Ama yine de daha eve girer girmez merdivenlerde ikinci kat ın her zaman daha kuru 
olduğunu, kemiklerimdeki a ğrılara ikinci kata ta şınman ın iyi geldi ğini söyledim. İkinci kat, derken tuhaf bir 
utanç duyuyordum, ama şunu bilmenizi de isterim: Benden çok az serveti olanlar, küçük bir t ımar ı olan basit 
sipahiler bile yak ında iki katl ı ev yapt ırabiliyor olacaklar. 
Biz k ışlar ı nak ış odas ı olarak kulland ığım odadayd ık. Bitişikteki odadaki Şeküre'nin varl ığını Kara'n ın 
hissettiğini sezdim. Onu İstanbul'a ça ğırmak için Tebriz'e yollad ığım mektupta anlatt ığım as ıl konuya girdim 
hemen. 
"Tıpkı senin Tebriz'deki hattatlar ve nakka şlarla yapt ığın gibi ben de bir kitap haz ırlat ıyordum," dedim. 
"Benim sipari şçim Âlemin Temeli Padi şahımız Hazretleri'dir. Kitap gizli oldu ğundan, Padi şahımız benim için 
Hazinedarba şı'ndan gizli bir para ç ıkartt ı. Padişahımızın nakkaşhanesinin en usta nakka şlar ıyla tek tek anla ştım. 
Onlar ın kimine bir köpe ği, kimine bir a ğacı, kimine kenar süsleriyle ufuktaki bulutlar ı, kimine atlar ı 
resimlettiriyordum. Resmettirdi ğim şeyler, t ıpkı Venedikli üstatlar ın resimlerindeki gibi, Padi şahımızın bütün 
âlemini temsil etsin istiyordum. Ama bunlar Venediklilerin yapt ığı gibi mal ın mülkün de ğil, tabii ki iç 
zenginliğinin ve Padi şahımızın âleminin sevinçlerinin ve korkular ının resimleri olacakt ı. Para'y ı resmettirdiysem 
küçümsemek içindir, Şeytan' ı ve Ölüm'ü korkuyoruz diye koydum. Bilmiyorum dedikodular ne diyor. 
Ağaçlar ının ölümsüzlü ğü, atlar ının yorgunlu ğu, köpeklerinin ars ızlığı Padişahımız Hazretleri'ni ve âlemini temsil 
etsin istedim. Leylek, Zeytin , Zarif ve Kelebek takma adl ı nakkaşlar ım da keyiflerince konu seçsin istedim. En 
soğuk, en uğursuz k ış geceleri bile Padi şahımın nakkaşlar ından biri kitap için resmetti ği şeyi göstermeye gizlice 
bana gelirdi." 
"Nas ıl resimler yap ıyorduk ve neden öyle yap ıyorduk, onu şimdi tam söyleyemem. Senden saklad ığım, 
söyleyemeyece ğim için de ğil. Resimlerin neyi anlatt ığım sanki tam ben de bilmedi ğim için. Ama onlar ın nas ıl 
resimler olmas ı gerektiğini biliyorum." 
Kara'n ın benim mektubumdan dört ay sonra İstanbul'a döndü ğünü eski evimizin soka ğındaki berberden 
işitmiş, onu eve ben ça ğırm ıştım. Hikâyemde bizi birbirimize ba ğlayacak bir dert ve bir mutluluk vaadi oldu ğunu 
biliyordum.