evde olmadığı zamanlar -Sevgi, bir kursta İngilizce öğretiyor­
du bazı günl er-Hikmet'e uğruyordu. Sevgi'nin 'Mücevher­
ler'ini beğenmediğini de böyle bir gün açıkça söylemişti. Hik­
met artık böyle açık konuşmalardan hoşlanmıyordu. Sevgi'yi 
beğenmemek, Hikmet'i beğenmemek demekti. Nursel Hanı­
mın evinden getirilen iki parça sehpanın üstünde Sevgi'nin 
küçük defteri duruyor du. Hikmet söyleniyordu: İnsanın ya 
arkadaşından ya da akıldan yana olması gerekirdi. Akıl kim­
den yana olursa olsun Hikmet Sevgi'den yanaydı . Dumrul, 
bu sözlere karşılık vermeden defteri sehpadan aldı; bu sırada 
iki parça sehpanın üstü yere düştü. Dumrul hafifçe gülümse­
di. Hikmet bu gülümsemeyi sevmedi; fakat Dumrul'a bunu 
açıkça söylemedi. (Zaten son günlerde, Dumrul'a açıkça söy­
lemediği şeylerin sayısı artıyordu .) Dumrul, defterden rasgele 
bir sayfa açtı, yüksek sesle okudu: 
YAGMURLU BiR GÜN 
Soguk bir yağmur yagıyordu. ''Canın sıkılı yor mu?" diye 
sordu. Sıkıntı ya alışıktım. Bütün günü sobanın başında ge­
çirirdim. "Kitap okumaz mıy dın?" ihtiyacım yoktu herhal­
de. "Ne ler düşünüyor dun?" Belirli düşüncelerim yoktu. 
Bazı şeyleri de düşünmekten korkuyordum. Bugün saglaın 
inançlanm var. Düşünceler de insanları iyileştirebilir. 
"Böyle bir yazıyı nasıl beğenebilirsin Hikmet?" 
''Anlamıyorsun azizim," diye karşılık verdi Dumrul'a. Ne­
den anlamadığını da açıklayamadı. İşte o zaman kendini güç­
süz hissetti. Sonra Sevgi'ye anlattı bunu. "Üzülme," dedi Sev­
gi. Bazı güzellikler herkesle paylaşılamazdı. "Kimse senin gi­
bi hissedemez," dedi Sevgi. Hikmet'in, artık arkadaşlarına 
muhtaç olmamasını çekemiyorlar dı. "Senin ayakta kendi ba­
şına durmana dayanamıyorlar. " Fakat bu Dumrul'du . Evet, 
ama, bu Dumrul evlenme törenine bile gelmemişti. Bir işi 
243