bildiği, tanıd ığı, kanıksad ığı her bir şeye ters düştüğü i çin.
Garip ti insano ğlu! Oysa Mühendi s, genizd en ve tane tane konuş an, görüşl erini asla değişt­
iremey en, iriyarı ve yaşlı Hüdai 'yi sevmişt i, başında...  Köprü  ayakların ı inşa edeceğ i çıplak 
kayalıkları,  yamaçların  ardında  beliriv eren  daracık  vadileri,  bir uzun  yılan gibi yeşilin ve 
sarının  çeşitli tonlarında  kıvrıla  büküle  akan Fırat'ı, sesli harfleri  ince lterek konuş an yöre ins­
anını, o insa nların  köprüler ine kavuşacaklar ı umuduyla  gözlerine,  seslerine, hareketler ine 
yansı yan sevinci  sevmi şti. Ve tıpkı kendi gibi değişik olan,  başka bürokratl ara benzeme yen, 
kendi ne öz gü Vali'yi de sevmiş ti.
Kararmı ş iç dünyasın a, altüst olmuş  yaşamına,  Doğunun  bir uzak  kasabasından  bir küçük 
kıvılcım  ışıldamış tı. Yapımını  üstlendi ği bu köprü,  ne çelikten kurduğu  üst geçitlere  ne de 
fabrikalara  benziyordu.  Bu köprü,  binlerce  kişinin yıllardan  beri beklediğ i bir umut  köprüs­
üydü.  Köprü  kurulduğunda,  suyun  öte tarafındak i yoksul  ve çares iz insanlara,  tüm  güzellikl­
eri, yenilikleriyl e yepyeni bir çağ akacak tı sanki.  Bolluk,  dostluk,  iyilik akacak tı. Köprünün 
üzer inde  yürüyüp  karşıya ulaşt ığı gün,  yaşamını n onca  yanlışını, düş kırıklıkların ı, karısının 
ihane tini geride bırakacak,  geleceğ e doğru  bir adım  ataca ktı. Geleceğe, yani bilinmey ene... 
ama  iyi, hoş,  aydınlık bir bilinme yene. Saçma  oldu ğunu  bile bile buna  inan ıyordu.  Büyük  şeh­
irde yaşark en, kendi  ve karısı gibi kentso ylular  için çok önemli  olduğunu  sandı ğı kavramlar, 
istekler, öncel ikler,  Doğunun  bu köşesindek i insanların  sorunların ın yanında,  çocukça  şımar­
ıklıklara,  anlamsız kapris lere dönüşmüştü, içleri boşalmış, hiçbir  önemleri kalmamıştı. Hayat­
ının kırıld ığını düşündüğü  bir anda,  karanlı ğını aydın latıv ermişt i Başp ınarlılar ın yüzlerinde ki 
ve yüre klerindek i ışık. Evet,  bu köprü,  bir umuttu,  o esmer ve buğda y yüzlü,  ela ve kara  gözlü 
halk için olduğu k adar, k endi için d e.
Vali telefonda  nefes  nefes e anla tmışt ı sesi heyecandan  titreyerek;  evet, evet, köprü,  çelikten 
yapılacaktı,  tam yüz kırk ton ağırlığında  olacak tı, Ankara'da  bitirilec ek, demir çubuklar  hal­
inde Erzincan'a  taşınacak  ve orada  inşa edilecek ti. Köprünün  Başp ınar  tarafında  oturacağ ı 
nokta doldurulara k üç yüz metre açıklık, altmı ş metr eye düşürülece kti. îşte çelik köprü  de bu 
dolgunun  üzerind eki beton  ayağın üzeri ne konacak  ve karşı yakada ki diğer ayağa 
uzat ılacakt ı... Ankara 'da yapılaca ktı, evet... önce  orada  kurup,  bakaca klardı  elbette... sonra 
sökülüp gönd erilec ekti... Koca köprü  sökülmed en nasıl gelird i a canım, sökülecek ti tabii... Tel­
efonu  hırsla çatt diye kapattığında,  titreşimden  masanın  üzer ine su dökülmüştü  dolu 
bardak tan. S eslenmiş ti, “Bir bez g etirsenize yahu, ı sland ı burası.”
“Bu,  köprü  mü,  yoksa bizim  oğlan ın boz-ya p oyuncağı  mı?”  diye sormuştu  telefondaki 
muhatabı. “An kara'da y apılıp tee buraya ta şınaca kmış! Ned en burada  yapılmıyor, adam g ibi?”
“Hüda i ile mi k onuştunuz s iz?”
“Yoo, kims eyle konu şmadım.  Niye sordunuz?”
“Bunlar onun s özleri de onda n.”
“Teknik adamlar için aklın yolu birdir.”
“Müh endis de teknik adam.”
“Gençt ir, tecrübes izdir.”
“Tanı ştınız mı?”
“Hayır.”
“Eee, ner eden biliyor sunuz  o halde genç ve tecrü besiz oldu ğunu?”  
“Hüda i söyledi de...”
Vali projeyi kime anlatacak  olsa,  dinleyen gülüyordu.  Sadece  Kaymakam  vard ı, bu proj eyi 
cidd iye alan. Gerçi  Kemaliyd iler desteklerin i ve bağışl arını  hiç esirgememişl er, daha  önce ki 
görevler inde  imkân sızları  başard ığı için adı deliye çıkmı ş valilerinin  hızını  kesmemi şlerdi 
ama,  aralarında  konuştuk larında,  bu işin sonunun  nereye varacağ ından  endişeli olanlar  azınl­
ıkta değildi.
“Yüz  ton ağırlığındaymı ş köprü.  Bu ağırlığı taşır mı dolgu topra k? Betonu  demiri,  hepsi 
birde n gömülüverece k suya, verd iğimiz paralar boşa gid ecek, biz  de hava alacağız,” demişt i bir 
Meclis üyesi.