“Seni eve bırakıyorum,” dedi T urgut karısına. “Araba
işiyle ben uğraşırım öğleden sonra.”
4
T urgut’un oturduğu apartman, büyük şehrin kuzey doğu-sunda, enlemi kırk bir derece sıfır sıfır dakika kuzey ve kırkbir derece sıfır sıfır dakika bir saniye kuzeyle boylamı yirmidokuz derece on iki dakika doğu ve yirmi dokuz derece oniki dakika bir saniye doğu olan noktalar arasında sıkışanbir arsa üzerine kurulmuştu. Apartmanın dünya üzerindekibu konumunu anlayabilmek için biraz astronomi bilmekgerekiyordu. Oysa, T urgut’un arkadaşlarının karıları, bu bil-giden yoksun oldukları halde, apartmanı ‘elleriyle koymuş’gibi buluyorlardı. Selim ise -bilimsel tanımları uygulamaktaher zaman güçlük çektiği için- yarım saat oralarda dolaşıpdurmuştu ilk geldiği gün. Bina, enlem ve boylam noktalarıarasına sıkıştığı gibi, daha yüksek birçok apartmanın ara-sında ezilmişti. Bu nedenle, kuzey rüzgârlarına kapalıydı vegüneyindeki apartmana bitişik tavan, yağmurda biraz akı-yordu. İnsanın kendi evi olmadıkça, bunlara katlanmak ge-rekiyordu. Çocukların odasının penceresinden bakılınca-biraz da sola, dışarı sarkmak şartıyla- karşıdaki iki apart-manın çatı katları arasındaki küçük boşluktan, önce bir ikiservi ağacı ve daha uzakta soluk mavi renkli bir çizgidenibaret olan deniz görünüyordu.
T urgut, apartmanların arka cephelerine baktıkça, yapıla-
rın neden iki ayrı cephesi olduğunu; neden, duvara daya-nan kanepelerin arkasına kötü kumaş kaplamak gibi bu“modern” apartmanların da arka cephelerinin yüzsüz birinsan gibi anlamsız olduklarını ve üstlerine her zaman ne-den sarı badana vurulduğunu düşünürdü. “Bitişik düzen”denen anlaşılmaz sistem, öteki iki cepheyi sadece “yan cep-
43