"Arnası ne? ... " diye s.ordu. 
Memed: 
"Beni bulursa ... Allah var demez ... Kıyık kıyık kıyar beni." 
Süleyman: 
"Ne gelir elden?" diye başını tezgahtan kaldırdı. Memedin 
yüzüne baktı. Memedin yüzü buruşmuş, yaprak gibi olmuştu. 
Koca gözleri sönmüş. Tüm ışığını yitirmiş gibi. 
Memed, Süleymanın kendisine baktığını fark edince biraz 
daha yanma sokuldu elinden tuttu: 
"Nolursun?" diye gözlerinin içine bütün arzusunu topla­
yıp baktı. Öteki: 
"Korkma," dedi. 
Memed, acı acı, bir sevinç, bir korkuyla karmakarışık gül­
dü. 
Sonra Süleyman işini bitirdi ayağa kalktı. Memede dedi ki: 
"Bre İnce Memed, benim işim var şu karşıki evde. Oraya 
gitmeliyim. Sen, ne istersen onu yap. Gez köyün içini." 
Memed ondan aynlıp köyün içine daldı. Bu, yirmi, yirmi 
beş evlik bir köydü. Evleri ham toprakla yapılmıştı. Biçimsiz, 
üst üste, gelişigüzel konmuş taşlarla yapılmıştı .. Ham toprak. .. 
Yükseklikleri yerden bir metre ... 
Köyü bir uçtan bir uca dolaştı. Çocuklar bir gübreliğin üs­
tünde köküç oynuyorlardı. Kadınlar gördü. Evlerinin günden 
yanına, duldaya oturmuşlar çıknk eğiriyorlardı. Bir tek de kö­
pek gördü. Kuyruğunu iki pataneının arasına kıstırmış, korka 
korka bir duvann dibinden yürüyordu. Bu köyün her bir tarafı­
nı gübre almış. Akşama kadar köyü ev ev dolaştı. Hiç kimse 
ona, nereden gelip, nereye gidiyorsun demedi. Kendi köyleri 
olsa, bir yabancı görseler, bütün çocuklar başına toplanırlardı. 
Bu köy, bir başka köy ... İşte, bu, zoruna gitti. 
Eve gelince Süleymanı karşısında buldu. 
Süleyman: 
"Bre İnce Memed," dedi, "hiç uğramadın eve. Ne var, ne 
yok?" 
"İyilik," dedi. 
Bundan sonra Memed, köyün içini birkaç gün daha gezdi. 
Birkaç çocukla arkadaş oldu. Köküç oynadı. Üstüne köküç oy-
24