Git bir konuş  Hatça'yl a. Uygun  bulursan  oğlanı  hafta ya bırakırız  oray a, gitmeden.  Olmaz 
dersen, getiriv eririm ben ö ksüz'ü s ana. Bel ki sen daha münasip bir ş ey düşünürsün.”
“Netçem  ki ben?  Sabeh yedide  işbaş ı yapıyom,  nah şu garşı çatıda  yatar  kalkarıh,  tam yedü 
gişi.” Başıyla kaldık ları barakay ı işare t etmişti. Mevlut,  hiç suçu  olmadı ğı halde,  kendin i suçlu 
gibi h issediyordu n eden se. 
“Yan i oğlanı bıra kalım mı H atçag illere?”
“Ben biyol i zin alam da varıp gonuşam H atçagi llen,” d emişt i Bayram.
“Pazara  kadar  konu ş mutla ka. Oradan  çıkınca  bize uğra, kararın ı bildir.” Mevlut'un  üzer­
inden  bir yük kalkmış  gibiydi,  giderken.  Arkas ından  uzun  uzun  bakmışt ı Bayram.  Ona bir 
verip,  bir alan Allah,  yine oynuyordu  oyununu,  ilk fırsa tta izin alıp gidece kti bu yeni karıyı 
görmeye. Nas ıl biriydi ace p? Huzursuzdu. Ke yifsizd i. Bekliyordu  işte... Kaderin ona hazırlad ığı 
yeni analı ğı görece ği günü bekl iyordu.
Baskın Zamansız bast ıran y ağmur,  topra ğın h arını, yapra kların tozunu aldı ktan, s emaya çe­
şitli gökkuşaklar ı astıktan  ve dutları kurtland ırdık tan sonra  dinmi ş, deli sıcak tüm  şidde tiyle 
bastırmışt ı. Asmanın  gölgesinde ki serinl ik bile fayda  etmiyordu  artık. Elmas,  taş evin kuzeye 
bakan  mutfağı ndan  çıkmaz  olmuş tu. Baze n o kadar  sıcakl ıyordu  ki, arka bahçed eki kuyudan 
su çekip başından  aşağı devirme k geliyordu  içinden, ama neye yarard ı üç dak ika içind e kuruy­
acak oldukt an sonra, içinin yangınına zar zor k atlan ırken, reva mı ydı bir d e bu sıca klar ş imdi?
Bir hafta önce, s uratında tuhaf bir ifade yle gelmi ş, kapıda öyle dikilmiş ti M evlut.
“Ne duruyor sun orada, g irsene iç eri,” d emişt i Elmas.
Mevlut,  gözleri ni kısmı ş, onun  göremedi ği bir şeye bakıyor  gibiyd i sanki. Zaten ne 
zamandır  bir tuhaftı.  Uykularından  karabasanlarla  debel enere k uyanı yor,  uyanı kken dalıp 
dalıp gidiyor, az konuşuyor,  hiç gülmüyordu,  iştahı kaçmış tı, sevdi ği yeme kleri  bile yiyemiy­
ordu.  Üstün e üstlük,  Elmas' ın doğum  yaptıktan sonra  düzelece ğini sandığı duru m da giderek 
ağırlaşma ktayd ı. Mevlut do kunmaya kor kar olmuştu k arısına.
ilk kaçtıkları  günlerin  ateşini hatırlamasa,  sevday ı, hazzı,  etini alev alev tutuş turan  zevki 
tatmamış ol sa, bel ki de daha i yiydi. Genç bed eni özlüyordu kocas ını. 
Mevlut'un korktuğunu, korkunun  ise değdiği her şeyi mahve ttiğini sezer ek, daha emin yerl­
erde, g önül rahatl ığıyla y aşayacakları günl eri bek liyordu, s abırla.
Kapıda  dikilip duran  kocas ına, “Bir şey mi oldu  hele? Bana  da söyle bir kötülük  duyduy san,
” diye üstelemiş ti. 
“Bugün  Abidin le konuştum,”  demi şti Mevlut.  Sesinde  ne sevinç  vard ı ne de heyecan. 
“Nas ıl? Ne zaman?”
“Baş pınar'da, kahv edek i telefondan. Abidin pazara a lacak bizi Topka pı'dan.” “ Ora ner e?”
“İstanbul’da  otobüsten  ineceğ imiz  yerin adı.” “Ahh!”  Elmas’ın  çığlık gibiydi sesi, “Gidi yor 
muyuz?” “Gidiyoruz,” “Ö ksüz n 'olacak?”
“Babası gelip alacak, biz g iderkene. Ha tçagill e konu şmuş.”  “Ne ded i Abidin?”
“Mad em te hlikedesin, fazla s allanma oralarda, y engeyi al gel, ded i. Aynı yolda yürüm üşlü ğü 
var, n e de olsa. Halden anlıyor.”
“Onunki  kan dava sıydı,” demi şti Elmas,  sanki kendilerin inki bir başka  dava  imiş gibi. Kız 
kaçırma  olayı olmakt an çıkmış tı artık onlarınk i. Sevda larının  arasına  biri ölü, diğeri hapi ste 
iki baba, bir d e kayıp kard eş girmişt i. Yüre kleri kin, nefre t ve intikam dolu an alar gi rmişt i.
“Mevlut,” demi şti Elmas, se si titreyerek, “Pazar  günü y erine. .. y ani da ha sonra gitsek.”
“Ned en? Se n değil miydi n bir an önc e gitmek isteyen?” “Bend im.”  “Eee, n'oldu şimdi?”
“Ben buradan a yrılmadan ö nce bir y ere u ğramak i stiyorum.”
“Uğra a.”
“Yakın değil. Gitmem  gelmem  uzun  sürer.  Yani  pazar  günü  yerine, hafta  içinde  bir gün 
çıksak, otobüs varsa.”
“Hafta iç i bizi alma ya gelemez Abid in. Hem, nereye gi dece ksin s en?” diy e sormuştu Mevlut, 
hırçın bir s esle.
“Hıdır Su ltan D ergâhı 'na varacağ ım.”  
“Oca k kö yüne!”
“Eve t.”