varlar sıcak ekmeğe bir saldırı yorlar ki, bala sinek saldırır 
gibi. Hamdi, Muhteremi evlerine götürecek bir gün, Muh­
terem Yoğuntaş bir seyredecek canavarları ki keyfe gelecek, 
bir anda, göz açıp kapayıncaya kadar kocaman ekmeği bir 
küçücük çocuk nasıl götürüyor, görecek. Çekirge gibi her 
biri maşallah, sofraya bir saldırı yorlar, bir anda sofra kuru­
yuveriyor. Hele bir kuru fasulye olmasın sofrada, kaşık mu­
harebesi, hiçbir muharebeye benzemiyor. Öyle diyor babası. 
Babası o kadar çok muharebe görmüş ki ... Kaşık muharebesi 
başka, başka, diyor. 
"Kuru fasulye gibi var mı, her gün, her yemekte olsun, 
insan her gün yer." 
"Yer," dedi Hamdi. 
"Bir işe girelim, her gün her gün, akşam sabah kuru fa­
sulye. Şişmeli insanın karnı fasulyeden. Ne güzel!" 
"Ne güzel," dedi Hamdi. "Ne güzel ya, insanın kazancı 
yetmez her gün kuru fasulye pilav yemeye. Onu ancak hafta­
da bir ya da iki kere yiyeceksin." 
"O da olur." 
"Bu yediğin kuru fasulyeyi de senin hissene düşen ilk 
haftalıktan keseceğim." 
"Yeter ki işe başlayım da ne istersen yap," dedi Muhte­
rem Yoğuntaş. "İşsizlikten öldüm. Bir işim olsun da, bir tutam 
ekmek geçsin de elime, bir yatacak yerim olsun da, isterse it 
kulübesi olsun ... İşte böyle ... " 
O gece Hamdiyle birlikte tahta barakaların altında yat­
tılar. Tahtaları kurutmak için oraya Halicin kıyısına baraka 
çatıyorlardı. Hem tahtalar kuruyor hem de çıraklara, öteki 
ustalara ev ödevi görüyordu . Yatak çok güzeldi, yumuşak ­
tı. İnce talaş doldurmuştu Usta şiltelerin içine. Kalın da bir 
battaniye verdi ona Hamdi. Ortalık çam kokuyordu. Halicin 
pis kokusunu unutup gitmişti. Akşam da kuru fasulye ye­
mişlerdi. 
Usta ince bıyıklı, sinirli, durmadan küfreden birisiydi. İyi 
105