KOMŞU da çalışıyor bütün gün. Yarın o yabancıların 
yanına giremezse ne olacak? Sen çalışmıyor 
musun bütün gün? Biz hiç hazırlanamadık 
ne bugüne, ne yarma ... 
: Üzme kendini. 
FATMA HANIM: O kadar tutturmaya çalıştım. Sanki kilit taşı 
olmayan bir kubbenin altındayız. Bir çürük 
tavanın. Bir yerinde bir çatlak var ama, nere­
de? 
KOMŞU : Ay sen de mi? Aynı şeyi ben söylüyordum 
demin. Doğru. Bir yerde çatlak var, ama ner­
de? Neyse, benimki belki de gelmiştir. Çıkıp 
bakıyım ... Haber getiririm ... Sen de hazırlan. 
(Sağdan çıkar.) 
(Fatma Hanını, ışıklar yavaş yavaş kararırken 
başını iki eli arasına alır. Divanın üstünde öyle 
yalnız oturur. Sonra yerde bir şey görür. Ef;ilir, 
alır. Çocuğun lastik memesidir bu. Memenin hal­
kasını parmağına takar, bilinçsiz döndürmeye 
başlar. Bu bilinçsizce, küçük hareket bir düziye 
sürerken ışıklar iyice kararır.) 
193