,cağırmaya razı olamam. Her şeyi, ümit ve hayalle­
rini yıktım. Evet Gökşin, bunu ben yaptım. Ben! Si­
neği incitmeye korkan ben! Ölüme yaklaşan bir has­
taya ü,c, dört saat sonra öleceğini söylemek gibi bir 
şey bu! Nasıl yaptım, bilmem! 
Yaz bana dostum, ne olur bir şeyler yaz. 
Seni aramış ge,cenlerde, bulamamış ama sen va­
kit bulduk,ca onu ara. Onunla konu,s. Onun ümitle­
rini tamamen yolı et. Neden karşısına beğenebilece­
ği bir kız ,cıkarsa, evlenmesin? Yeryüzünde bir tek 
ben mi varım? Ona ümit vermek kolııydı. Bekle de­
mek kolaydı. Ama ya ilerde ,cılgınca birini seversem? 
Gökşin, Gökşin, ah burada olaydın. Beraber ağ­
lardık halimize. Ölsem, pt dünyadan yok olsam, kar 
eder mi, sö)ıle? .. )) 
Çok iyi hatırlıyorum, Gökşin 'in, en._ doğrusunu 
yaptığım için beni hem alkışlayan hem de teselli 
eden mektubu hemen gelmişti ama beni teselli 
edememişti, o başka! Benden ona gidende şöyle 
satırlar varmış: 
«4 Kasım, 1954 
... İnsan usandığı bir şeyin son bulmasını ,cılgın­
ca ister, ister de onun nasıl yegane kurtuluş olduğu­
nu görür ... ve sonra bitişi neticesi nasıl hi,cliğe gömü­
lür? .. Ali ile vedalaştık bugün ... Bu anı nasıl bekli­
yordum, her türlü sıkıntımın, kederimin yegane 
müsebbibi oydu sanki ... Gel gör lıi olagelmiş hadise-
55