Mustafa Bey, Derviş Bey hasta sözünü duyunca sapsarı kesildi, 
düşmanca Koca Hasana baktı : 
"Sus sus, ağzından yel alsın," dedi. "O hasta falan değildir. İnşal­
lah hasta değildi r." 
Koca Hasan deviediği çarnın farkına varmış, düzeltmeye çalışı­
yordu : 
"Hani dedim ki, azıcık kırıklığı vardır, nezle olmuştur belki. 
Hani dedim ki canı sıkılınıştır da azıcık ... Azıcık canı ... Ona ne olur 
ki, daha gence cik." 
"Bu giden odur o ... Vurabilir miyim dersin?" 
Sağ dizini yere koyd u, nişan aldı, ateş etti vuramadı. 
Koca Hasan : 
"Çok uzak Bey," dedi. "Bir de ben deneyim mi?" 
"Olmaz. " 
Bey bir daha, bir iyice nişan aldıktan sonra yumulmuş uçarcas ına 
giden atın tam karnına dedi, tetiğe çöktü ama, at gene olduğu gibi bi­
teviye koşuyo rdu. 
"Oydu, o! Ama çok uzak. Kurşun tutmuy or." 
Ayağa kalktı . 
Sarı yağm ur buğulanarak çiseliyor, gökte üç kartal, tepelerinde, 
kanatlarını iyicene germişler, yağmur altında ıslak, karanlık, kıpı rda­
madan süzillüyorl:i.r dı. 
Mustafa Bey tüfeğini doğrul ttu, onadaki hiç kıpırdamadan du­
ran uzun kanadı kartala nişan aldı. Bir süre gözü kartalda, eli tetikte 
öyle kaldı, sonra tüfeğini ağırca indirdi. Sarkık, kara bıyıkları azıcık 
alaycı gülümsediler. 
Kanallar orada, oldukları yerde öyle süzülüp duruyor lardı. 
Sarı, şimşek gibi bir yağm ur durmadan ıydırıyo rdu. 
134