KAPLUMBAĞALAR
 
198
 
 
geldi ha! Satmıyorum, öyle veri
yorum ha! ..” Yaparım anasını 
satayım...»
 
Köy içi vızılar sinekti. Kimsecikler yoktu. Rıza’nın avluyu açtı. 
Hayatın direğinde bir sepet asılıydı. «Tamaaam!» dedi. «Gördün mü 
nasıl bildim? Elimle koymuş gibi!..» Hemen merdivenleri çıktı, sepeti 
aldı. Kirli 
yapağı doluydu sepet. Kötü kötü kokuyordu. «Olsun!» dedi. 
«Kuyudan su çeker, pampak ederim!» Oraya bir yere boşalttı 
yapağıları. Odalardan birini açtı, kapı kilitli değildi. «Kitlemezler. Neye 
kitlesinler? Ne nü
-
 
zümü var?» Görünürlerde sepet yoktu. Kerpiç
 
ambara baktı
 
içerdeki. Bir kazan, bir testi, bir göveç; fakat sepet yoktu. Öteki 
gözüne baktı ambarın. «Tamam!» dedi. İçinde çıkılar, kör bıçaklar, 
Döndü gelinin ebesinin, ninesinin gününden kalma taş boncuklar, bir 
öküz tarağı, nal, nalça eskileri... Çak
mak taşları, düven dişleri...
 
«Hey gidi Döndü gelin heyy! Bir insan bu kadar tutumlu olur mu 
a kızım? Ne yapacaksın bu ıncığı cıncığı?..»
 
Boşalttı her şeyi ambarın içine. Çıktı dışarı. «('İki sepet, ikisine de 
maşşallah! İki de boklu Cennet’in ordan alsam 
dört eder. Dört sepet 
de benim gibi bir eşeciğe çok!)» İndi Rıza’nın merdivenlerden. «Çok! 
..» dedi inerken.
 
Evine geldi. Bildiği yerlerden sepetleri bulup çıkardı. İçlerindeki 
yünü yapağıyı, ıncığı cıncığı boşalttı. «(Dört sepet senin gibi bir 
eşeciğe çok
 
Kır Abbas!)» dedi. Yürüdü. «(Çok emme ne yapacaksın?) 
»
 
Bağlara geldi. Doğru kuyunun başına vardı. Sepetleri yan yana 
dizdi. Çektiği suyu boşalttı, çektiği suyu boşalttı üstlerine. «(Ah gidi 
Döndü ah. aldın alalı heç su yüzü göstermedin mi bu sepetlere? B
oklu 
Cennet haydi neyse. Emme sen bari bi
-
 
rez temiz ol a kızım!)»
 
Dört sepetin dördünü de doldurdu üzümle. Getirip kuyunun 
başına koydu. İkisini alıp bir tarttı ki... «Olanağı yok!» dedi. «Sen 
bunları götüremezsin hey Kır eşek! Birer birer taşı bari! Ne k
adarcık 
yol?»
 
Dört kova daha su çekti. Döktü üzümlerin üstüne. Sonra