tanıtlamayı amaçlamaz, hep ta rtış ır, hesaplaşır durur. 
Kendi kendisiyle hesaplaşır, günüyle hesaplaşır, geç­
mişiyle hesaplaşır, hatta toplumla hesaplaşır. Bu ne­
denle, büyük sanatçı, bence bütün ömrü boyunca tar­
tışan, hesaplaşan adamdır. 
Sait Faik'le Ataç'ı sanırım birer ya da ikişer kez 
gördüm, o da şöyle uzaktan. Kemal Tahir'le biraz ta­
nışıklığım vardır, birkaç kez konuşmuşumdur. Nasıl 
sürekli bir hesaplaşma, tartışma içinde olduğuna tanık 
olmuşumdur. Ama dostumdu, onu yakından tanırdım 
diyemiyorum. Orhan Kemal öyle mi? Ağabeyimdi o 
benim, ustamdı, güven vericimdi. Sanırım, 1955 -56 
yıllarında, üniversite öğrencisiyken tanışmıştım. Ede­
biyatçılar Birliği o yıllar Dram Tiyatrosu'nda bir ede­
biyat gecesi düzenlemiş ve Orhan Kemal'i çağırmamış­
tı. (Daha başkaları da vardı çağrılmayan ya, şimeli 
adlarını çıkaramıy orum.) Biz genç yazarlar, daha doğ­
rusu genç yazı hevesliler i, topluca gitmiş protesto et­
miştik bu tutumlarını. Nereden bilebiliriz, meğer ön­
ceden hazırlanmışlar, onlar da öğrencilerini getirmiş­
ler. Dayak yedim. tutuklandım. İki gün bir karakolrla. 
bir gün de Birinci Şube koğuşlarında yattım. Bu ola­
yın hemen ertesi günlerdeydi, Galatasaray'da karşılaş­
tık Orhan Kemal'le. Yanındeıki kişi kimdi, bilemiynrum. 
Dram Tiyatrosu olayının elebaşısı olarak tanıştırdı he­
ni. «Yahu, hemşerimmişsin be» dedi. Ondan sonraki 
günler, Mehdi Baba'nın kahvesinde birlikte çay içti k. 
film şirketlerine parasını almaya gittiğinde ardıııday­
dım, Anadolu Pasajı'nda rakı içtik, oğlumun kirvesi 
oldu. Benimle tartışma dı mı, bozuşmadı mı? Tartıştı. 
bozuştu. 
1965 yılında «Orhan Kemal'de bir otokritik dPne­
mesi» adlı bir yazı yazdım, bir Orhan Kemal enstitii­
sünün kurulmasını önerdim. Benimle alay etti. Bır iki 
F 10 145