KADERİN CİLVESİ 313 
Haydi yavrularım. Şemi Efendi üstadımızdan aldığımız 
dersleri mektep dersleri gibi genişletiniz. İşleyiniz. Süsleyiniz. 
Geçininiz. 
İşte son gücümle onlara ben bu yolu gösterdim. Benim ye­
rimde bulunup da bu uğursuz çarkın cerahatli dişlerine etek­
lerini kaptırmayacak kaç kişi vardır Kaç kişi düşünülebilir? 
Ben tabiatımı kokuşmaz, bozulmaz sanmıştım. Aldanmışım. Her 
ahlâksızlığa göz yummaktan, her alçaklığa el açtıktan sonra 
talihin kahrından, zamandan şikâyete ve kime ne demeğe hak­
kımız olabilir? 
Şemi yok. 
Benden başka kendisini arayanlar çok. Fakat herif hiç bir 
tarafta bulunamıyor. Beni yeniden sıkıntı içinde bırakarak ne 
cehenneme savuştu? İsteyerek, istemeyerek onun karışık işle­
rine katılmaktan ne kazandım? Sonuç yine eski sefalete çıktı. 
öğrendiğimiz sanatı ustasız, kendi kendimize başarabilecek 
miyiz? 
Hayır Allahım hayır... Cehennemine kütük olacak günah­
lılar gerekse bunları benden daha mel'un kullarından seç. 
Talmimizin çok yürek yakıcı bir alayına uğradık. Asıl 
evlâtlarımızı kaybettik. Fakat şimdi kucağımızda yabancı bir 
dölden gelme bir bebek var: Abdullah Hikmet. 
Genç bir kadlnm bağıra bağıra vücudundan defederek da­
mımızın altına bırakıp gittiği bir piç. Hepimize «ceee» diye gü­
lüyor. Kendisini zorla sevdirmeğe uğraşıyor. Ama her günkü 
masrafları da kendisiyle birlikte büyüyor. 
Bu piç bize önceleri elli papel bir gelir sağlardı. Şimdi ima­
rete bırakılan kedi yavrusu gibi evde bizim kırpıntımızla geçi­
niyor. 
Bir zamandır tutturduğumuz sanattan bet bereket beklenir 
mi? Gittikçe üzerimize ağır bir sefaletle boğucu bir uğursuzluk 
çöküyor. 
Bir gün küçük Hikmet odanın bir köşesinde açlıktan hıçkı-
ra hıçkıra ağlarken kaynanam eli böğründe, burnu havada bir 
isyan durumu ile dedi ki: 
— Damat, şöyle yapma ayıptır, böyle yapma günahtır di­
yorlar. İnsanı dünyada refaha, ahrette cennete götürecek sanat