tanzim edelim diye.” Masanın üstüne bir dikdörtgen çizdi,
parmağıyla tozları süpürerek. “Şurada raflar olmalı. Bankoda kapının karşısına... merdiveni de şuraya koymalı.” T ur-gut, sabırla dinliyordu. “Bu işlere aklım erer. Ama dinleyenkim?” Ben. Memur sustu. T urgut da susmaya devam etti:saygısından. “Siz anlayışlı bir insana benziyorsunuz beye-fendi? Zatıâliniz hangi işle meşgulsünüz?” Turgut kendinitanıttı. Memur, önce yerinden doğruldu; kalkar gibi hareketyaptı. Sonra, saygı dolu bir sesle: “Bravo.” dedi. “Bravo! De-mek mühendissiniz. Çok güzel. Hem de yüksek mühen-dis.” Hayranlığından sözlerine devam edemedi: bir an sus-tu. “Mühendis ha? Mühendis.” İlk duyduğu bir kelimeyizevkle tekrarlayan çocuk gibiydi. “Mühendis. Öyle ya, mü-hendis.” Yerinden kalkarak T urgut’un elini sıktı: “T ebrikederim, çok güzel bir meslek.” Yerine oturdu, gözleriniuzaktaki bankoya, raflara dikerek, dalgın, konuştu: “Bravo.Çok güzel meslek. Başardınız, bitirdiniz. Şimdi artık hakkı-nız. Hem bu kadar genç, hem de bu kadar akıllı.” Turgut’ahak vererek sustu. T urgut, birşeyler söylemek gerektiğinianladı, fakat konuşamadı. Haklı haklı sustu. Bir süre bakış-tılar. Memur, ellerini oğuşturarak mırıldandı: “Ben de nekadar isterdim. İsteseydim olabilirdim de. O kadar söyle-dim o zaman. Liseyi bitirseydim muhakkak olurdum. Me-muriyeti istemiyordum. Çizgim de çok güzeldi. Masanınbaşına oturur durmadan çizerdim: yukarıdan aşağı, soldansağa muntazam çizgiler. Ne diyorsunuz ona, içine mürek-kep, çini mürekkep konan kalemlere... Ne kadar itinayladoldururdum, kâğıda hiç damlatmadan. Bu çocuk derlerdi,ya mimar olacak ya mühendis. Kâğıdın en altına da kurşunkalemle iki çizgi çizerdim...aynı aralıkta...” T urgut, “para-lel” demedi. “Bu çizgilerin arasına dikkatle yazardım: çizgidenemesi. Ne kadar hevesim vardı bilseniz. Oturma odasın-daki abajurun dibine sokulur, geç vakitlere kadar çalışır-
309