"Sana misafir var, yan ına girilmeyecek, demedim mi?" Ba ğırıyordu, ama çok yüksek sesle de ğil, çünkü 
misafir duymas ın istiyordu. "Ne yap ıyorlard ı?" diye sordu sonra, tatl ı sesiyle. 
"Oturmuşlard ı. Boyalarla de ğil ama. Dedem anlat ıyordu, öbürü dinliyordu." 
"Nas ıl oturmuştu?" 
Birden hop yere oturdum, misafiri taklit ettim: Ben şimdi çok ciddi bir adam ım bak anne; ben şimdi 
kaşlar ımı çatm ış dedemi dinliyorum, ve mevlit dinler gibi kafam ı makamla ciddi ciddi misafir gibi sall ıyorum. 
"Git aşağı," dedi annem. "Hayriye'yi ça ğır bana. Hemen." 
Oturdu, kuca ğına ald ığı yaz ı tahtas ının üzerindeki bir küçük kâ ğıda yazmaya ba şlad ı. 
"Anne ne yaz ıyorsun sen?" 
"Çabuk aşağı git Hayriye'yi ça ğır demedim mi sana." 
Mutfağa gittim. A ğabeyim gelmi ş. Hayriye, önüne misafirin pilav ından bir sahan koymu ş. 
"Kalleş," dedi ağabeyim. "B ırak ıp beni ustayla, gittin. Bütün k ıvırmay ı ben yapt ım. Parmaklar ım mosmor 
oldu." 
"Hayriye, annem ça ğırıyor." 
"Yemeğim bitince seni dövücem," dedi a ğabeyim. "Tembelli ğinin, kalle şliğinin cezas ını çekeceksin." 
Hayriye ç ıkınca ağabeyim pilav ını bile bitirmeden kalk ıp üzerime geldi. Kaçamad ım. Kolumu yakalad ı 
bileğimden, bükmeye ba şlad ı. 
"Yapma Şevket yapma, can ım çok ac ıyor." 
"Bir daha i şi yıkıp kaçacak m ısın?" 
"Kaçmayaca ğım." 
"Yemin et." 
"Yemin ederim." 
"Kuran üzerine et." "Kuran üzerine ederim." 
Ama b ırakmad ı. Beni sininin yan
ına çekti, çökertti. Bir yandan pilav ını kaşıklıyor, bir yandan, benden o 
kadar kuvvetli ki, kolumu daha da büküyor. 
"Yine karde şine işkence etme zalim," dedi Hayriye. Örtünmü ş sokağa ç ıkıyordu. "B ırak onu." 
"Sen kar ışma esir k ızı," dedi ağabeyim. Kolumu hâlâ büküyordu. "Nereye gidiyorsun sen?" 
"Limon alaca ğım," dedi Hayriye. 
"Yalanc ı," dedi ağabeyim, "dolap limon dolu." 
Kolumu gev şettiği için birden kendimi kurtard ım, tekme att ım, Şamdan ı sap ından tuttum, ama üzerime at ılıp 
beni alt ına ald ı. Şamdana vurdu, sini devrildi. 
"Allah ın belalar ı!" dedi annem. Misafir duymas ın diye ba ğırm ıyordu. Kara'ya gözükmeden sofay ı geçip 
merdivenden a şağı nas ıl inmişti? Bizi ay ırdı. "Siz insan ı rezil edersiniz, piç kurular ı." 
"Orhan yalan söyledi bugün," dedi Şevket. "Beni ustam ın yan ında bütün i şle b ırak ıp kaçt ı." 
"Sus," dedi annem, ona bir tokat att ı. 
Hafifçe vurmu ştu, ağabeyim de a ğlamad ı. "Ben babam ı istiyorum," dedi. "Babam dönünce Hasan Amca'n ın 
kırm ızı kılıcını çekecek ve biz bu evden Hasan Amca'n ın yan ına dönece ğiz." 
"Sus," dedi annem. Birden öyle öfkelendi ki Şevket'i kolundan tuttu ğu gibi çekti sürükleyerek, ta şlığın 
ucundaki karanl ığa götürdü. Ben de pe şlerinden gitmi ştim. Annem kap ıyı açt ı, beni de görünce: 
"Girin ikiniz de içeri," dedi. 
"Ama anne ben bir şey yapmad ım," dedim, ama girdim içeri Annem kap ıyı üzerimize kapad ı, içerisi kör 
karanl ık değildi, nar a ğacına bakan kepenklerin aral ığından içeriye hafif bir ışık vuruyordu, ama korktum.