dan korkanlann karşısına çıkar. Heine de ümitsiz bir aşkın 
acısıyla, genç bir subaya yakışan şekilde, muharebe günü en 
öne atıldı ve kaybeden bir ordunun, ölen bir savaşçısı oldu. 
"Yazarların kahramanlannı neden baştan öldürmediğini 
şimdi anlıyorum albayım," dedi Hikmet. "Oyunun devamı 
güçleşti, değil mi Hikmet?" diye yorumladı bu sözü Hüsa­
mettin Bey. "O zaman geriye dönmek gerekiyor ki, artık bu 
teknik de eskidi albayım; üstelik tiyatro seyircisi olaylan yeni 
baştan öğrenmek istemez." Hüsamettin Bey ciddileşti: "He­
men anlaşılmak da iyi değildir; ileriye matuf bir yatının her 
zaman faydalıdır." "Ya ilerde de anlaşılmazsa, ya gerçek bir 
beceriksizlikse?" "Zaten sen bilemeyeceksin bütün bunları. 
Endişe etme oğlum Hikmet." 
Hikmet biraz düşündü. "Oyunun sonunda Mills evlensin 
Monika ile, albayım ," dedi sonunda. "Çünkü, susup bekle­
mesini bilenler kazanır. Schlick'i de savaşta öldürmekten vaz­
geçelim; zaten eninde sonunda aklını kaybedecektir, bu geri­
leme daha fazla dayanamaz. Eskiden böyle kocalar, düelloda 
filan ölürdü; ben buna benzer bir filim görmüştüm. Şimdi kı­
lıcın yerini ruh hastalıklan aldığı için, bu çeşit ölümleri tas­
vir etmek biraz teknik bilgiyi gerektiriyor. Schlick'in akıl has­
tanesindeki yaşantısını da anlatalım mı albayım? 
Hüsamettin Bey elini tahtaya vurdu: "Oraya girmiş gibi ko­
nuşuyorsun Hikmet." 
"Girmesine girerim de albayım, çıkması zor olur diye kor­
kuyorum. Bugünün doktorlan, insanın delirdiğini çok kolay 
kabul ediyorlar da, iyileştiğine inanmakta biraz nazlanıyorlar. 
Bu akıl hastanesi , turnikeye benziyor albayım; hani tren is­
tasyonlannda var ya." 
"Schlick'e fazla ehemmiyet vermiyor sun," diye itirazda bu­
lundu Hüsamettin Albay. "Benim bildiğim, böyle bir girişten 
sonra piyesin kahramanı Heine olur." 
"Piyesin kahramanı insanlıktı albayım; geçen gün, Bilge'yle 
280