"Niye  yalan  söyledin?"  dedi  kurmaya  çalıştığım  köprülerin  üze-
rinden  aşırarak  kefaret  arzusuyla  yanıp  tutuşan  bakışlarını. 
"Evliya  meselesini  kastediyorsan,  yalan  söylemiş  saymıyorum 
kendimi.  Tek  istediğim  apartmanı  şu berbat  kokudan  kurtarmaktı. 
Çöp atanları  tedirgin  etmek  istedim  o kadar.  Herhangi  birinin  çıkıp 
da, öyle  bir yazıyı  ciddiye  alabileceği  aklımın  ucundan  bile  geç-
medi." 
Yüzü  bulutlandı.  Gene  gömülüyor  o dikenli  sessizliğine.  Son  bir 
hamlede  bulundum  onu  tekrar  kazanabilmek  için. 
"Gene  de eğer  koku  sandığımız  gibi  dışarıdan  geliyor  olsaydı, 
belki  işe yarardı  yazdığım  yazı.  Ama  çöpleri  yanlış  yerde  aramı-
şız bunca  zaman.  Meğer  koku  buradan  geliyormuş,  apartmanın 
içinden." 
İşe yaradı.  Daha  az nefret,  daha  büyük  bir ilgiyle  bakıyor  şim-
di. Demindenberi  elini  sürmediği  kahvaltı  tabağını  önüne  iteledim. 
Çatalı  eline  alması  su serpti  içime.  Toy  bir sevinç  duydum  birden. 
Yaptığım  omletin  tadına  bakacak.  Benimle  gene  sevişecek. 
"Çöpçübaşımızı  açıklıyorum.  Sıkı  dur!"  dedim.  Sesimden  saçı-
lan sevinç  kulağımı  tırmaladı  bir an. Umursamadım.  "10  numara. 
Saygıdeğer  dul komşumuz." 
"Madam  Teyze  mi?"  diye  fısıldadı  Mavi  Metres.  "Hayatta  inan-
mam.  Yanlışın  var.  Yapmaz  öyle  şey." 
"Yapmış  güzelim.  Evini  ağzına  kadar  çöp  doldurmuş." 
"Nerden  biliyorsun?"  dedi  kestane  gözlerini  kısarak. 
"Boş  ver nerden  bildiğimi.  Doğru  söylüyorum.  Allah  bilir  evini 
böcek  basmasının  sebebi  de odur."  Bunu  daha  önce  düşünmemiş-
tim. Ama  birdenbire,  bölük  pörçük  hadiseler  birbirine  bağlandı  zih-
nimde. 
"Sana  inanmıyorum.  Artık  söylediğin  hiçbir  şeye  inanmam,"  de-
di çatalını  bırakıp. 
"Öyle  mi?"  dedim  bozulduğumu  saklamaya  lüzum  görmeden. 
"Peki  ya sana  ispatlarsam." 
359