"O lambayı buraya getir de yüzünü yakından göreyim," dedi 
Nusret. "Senden bir şey isteyeceğim! Çocuk için..." 
Cevdet Bey kalktı, masanın üzerinden gaz lambasını aldı, 
yatakla oturduğu sandalye arasındaki komodinin üzerine koydu. 
Yukarıdan gelen ışık Nusret'in yüzünü daha zayıf, daha korkunç 
gösterdi. 
"Ziya nerede yatacak?" diye sordu Cevdet Bey. 
"Köşedeki otelde Mari ile yatarlar... Burada babasının ölüsü 
yanında onu yatıracağımı düşünmedin herhalde..." 
Cevdet Bey kendini zorlayarak: "Niye hep ölümün sözünü 
ediyorsun?" dedi. 
"Hah! Bırak bunu! Hele tıp konusunda beni nasıl kandıra­
bilirsin ki?.. Beni kandıramazsın... Abdülhamil'e bomba atıldığını 
da öğrendim!.. Mari ile kavga ettik. Bunu benden niye sakla­
dın?" 
"Boş yere heyecanlanmanı istemedim..." 
"Demek benim heyecanlanmamı istemiyorsun! Kendin gibi 
heyecansız, ruhsuz biri mi yapmak istiyorsun beni?" 
"Söylemek aklıma gelmedi," dedi Cevdet Bey. "Hem biliyorsun 
sanıyordum. Üstelik o curcunada nasıl hatırlayabilirdim ki..." 
Birden her zamanki gibi ağbisinin karşısında suçluluk duy­
gusuna kapıldığını anladı. Bütün hayatı boyunca ona saydığı 
özürleri gene sayıyordu! "Onu küçümsüyor muyum?" diye 
4ûşündü. "O ölüyor, ben yaşıyorum. Demek ki ben haklıyım^ 
ben kazandım!" 
"Sustun... Ne düşünüyorsun?" 
"Hiç!" 
"Sözlerimden alındın mı? Bunları nefretle değil, seni düşünerek 
söylediğimi anlıyorsun herhalde. Seninki gibi bir hayat... Bunu 
bazan anlıyorum... Ama senin gibiler, benim gibileri anlamazlar... 
Dışarıda kalanları kimse anlamaz. Biz mutsuzuz. Anlamıyorsun, 
hayır dinlemiyorsun. Ne düşünüyorsun peki? Gene ticaret mi? 
Ne yaptın sen bugün başka?" 
"Tüccar Fuat Bey ile yemek yedik," dedi Cevdet Bey. Sonra 
söylemeyi tasarladığı şeyi, ağbisinin düşüncelerini doğru bul­
duğunu, o düşüncelerin kazanacağını söyleyebileceği için se­
vinerek anlattı: "O da Selanik'teki bir hareketten sözelti. Ab-