Yine bir gün Agop ile Kirkor o büyük Bizans su sar­
mcının direkleri arasında kalın kemerlerde yankı yaparak 
pümeşe türkü söyleye söyleye elemgelerini çevirmekte iken 
yarenliğe giriştiler. 
Agop- Anamız babamız bizi vaktiyle mektebe verdiler. 
Okumadık. Böyle cahil cühela kaldık. Kocakarı sepetime 
yemek, ekmek kor idi. Moruk da elime gündeliğiınİ verirdi. 
Ben sokak kapısından çıkıp köşeyi dönünceye kadar da 
ensemden bakarlar idi... Ben mektepten evvel viraneliğe 
giderdim. Orada birkaç haylaz ile daha birleşir, çukura fın­
dık atar idik. Ne tatlı oyun idi. 
-He viranedeki çukur oyunları çok tatlı olur idi ... 
-Alıbar geçmiş zaman. Lafı pek derine götürme. 
Viraneliği, çukuru geç. Çocukluğumuzu, gizli oyunlarımızı 
aklına getirme ... 
-Korkma. Korkma, seni utandıracak laf etmem. Ben 
sözün söylenir söylenmez taraflarını bilirim ... 
-Bu kalın kafam mektepte okunan şeylerin hiçbirini 
içine almazdı. Bize ders deyi birtakım martavaUar ağnatır­
lardı ... 
-He he bilirsin bir gün coğrafi dersinde hoca ne dedi? 
-Ben dinlemez idim ki ne dediğini bileyim. O dırlanır-
ken ben sıranın altından sinek av lar id im ... 
-Bu dünyaya fen kelamıncas "kerata-i arz"l derler ... 
Koskocaman, yusyuvarlak, dev bir yumurtad ır. Topumuz 
da işte yumurtadan doğmuşuzdur . 
-Alıbar ağzını topla ... Biz çapkın, bıçkın, cenabet 
şeyler isek de içimizde aziz insanlar da vardır. Hepimizin 
bir keratadan doğmuş olmamız lamusa dokunur bir laftır .. . 
-Eh haydi canım her lafta lamusla ırza parmak atma .. . 
Hoca demezden evvel topumuzun da yumurtadan çıkmış 
olduğumuzu bilmiyordum sanırsın? 
Kirkor Ebulfazl Enveri'nin duvara çizmiş olduğu karga­
cık burgacıklara, kaplumbağalara bakarak: 
Küre·İ arz: Alem, dünya. 
26