256
sında gerçek bir diyalog yeşermeliydi. Tann korkusu, Homo  
S apiens'in  şiddet eğilimine karşı en güçlü caydıncıydı. Mo­
dem  çağda Tann’ya her zamankinden çok ihtiyaç vardı.
Avi bir şeyler daha söylemeye hevesli görünüyordu ama 
yanındaki en eıjik , sabırsız H intli kız sözünü kesti. Adı 
Sujatha’ydı. Doğu felsefesiyle Batılı muadili arasındaki fark­
lardan bahsetti: “Bütün semavi dinler aynı bölgeden geliyor. 
Aynı kökten. Kavga edip duruyorlar ama dışandan bakınca 
aslında o kadar birbirlerine benziyorlar ki.*
Sujatha Hint felsefesinden hareketle bir slogan benimse­
m işti: “Kendini nasıl gördüğün, bir müddet sonra hakika­
tin olur.* Kimseyi kırmak istemiyordu ama semavi dinlerde­
ki Tann fikrini haşin, yargılayın, mesafeli, uzak buluyordu. 
“Ben, H er şey Tann’dıı' diyorum. Halbuki siz, H er şey Tan­
nanındık diyorsunuz. O küçük iyelik eki büyük fark yaratı­
yor.* Sujatha bu felsefi farklılıklar üzerine kıyasıya tartışma­
yı dört gözle beklediğini ifade ederek sözlerini bitirdi.
Söz alan her öğrenciyle birlikte, Peri sandalyesinde biraz 
daha aşağı kaydı, paniklemeye başladı. Keşke görünmez olup 
buradan sıvışabilseydi. Profesör Anırtın öğrencilerini akade­
mik liyakatlerine göre değil, kişisel hikâyelerine göre seçti­
ğinden kuşkulanıyordu. Belli ki her öğrenci tek tek seçilmiş­
ti. Sanki profesör sınıfta hem çeşitlilik hem çatışma olsun is­
tiyordu. Zira bu kadar farklı kökenden gelen insanın uzlaş­
ması zor, hatta neredeyse imkânsızdı. Belki de A zurW  iste­
diği buydu: çelişki! Belki de onlara laboratuvannda koşuştu­
ran fareler gibi muamele ediyordu. Onlar fark etmeden, de­
ney yapıyordu öğrencilerin üstünde. Eğer öyleyse, neyi deni­
yor olabilirdi ki? Yeni bir Tann »igıgını mı?
Peri’nin canını sıkan başka bir şey daha vardı. Şayet et­
rafındaki herkes minyatür bir Babil Kulesi oluşturmak için 
özellikle seçilmişse, peki kendisi niye kabul edilmişti bu se­
minere? Profesör Azur ne biliyor olabilirdi ki Peri hakkın­