bahanelerle geri çevirmekte hiç tereddüt etmeyenler yüzünden batıyoruz zaten, diyor;  
neyse ki bu, hiç değilse çatalı tam zamanında yakaladı.
Kadın yeniden adama dönmüştür; üstelik kaçamak değil, doğrudan bakmakta ona; hattâ,  
yaa evet, anlamında bir baş işareti yapmaktan da alakoyamıyor kendini: Gördünüz mü,  
her şey yoluna girdi işte. ikinci martinimi içebileceğime inanmaya başladım.
Böylece o da apaçık, tatlı tatlı gülümsemiş oluyor. Gülümserken bu sefer çenesinin sol  
üstünde, ağza yakın yerinde ufacık bir çukurlaşma beliriyor. Dede Efendi, gizli bir  
iççekişle çok kısa bir süre, yarım tonluk belirir gibi oluyor.
Adam hernekadar kendine itiraftan kaçındıysa da, az önce küçük kırmızı dil ucunu  
ağzına almak istemişti. Şimdi ise kendi dil ucunu bu minik çene çukurunda dolaştırma  
isteği duymaktadır. Hattâ, tartımı bize bırakılırsa, diyebiliriz ki, hayli güçlü duymaktadır  
bu isteği.
"Ne düşündüğümü söyleyeyim size," dediği işitilmekte kadının, çene çukurunu daha da  
çağırganlaştıran gülümse-yişiyle; bugün çok cesur olabileceğimi hissediyorum.
ilk iki sözcük kulağa pek net ulaşmadı galiba. Utlar, neyler fona çekilmiş olsa da, derin bir  
iççekişle başlayan tümce tam anlaşılamadı. "Ne düşündüğümü..." değil de, "Ne  
istediğimi..." demiş olamaz mı? Neden olmasın?
"Ne istediğimi söyleyeyim size..."
ikinci bir martini.
Umutlar bazan böyle çabuk soluyor. Bazan da kırgınlar muziplikle ayakta kalıyor.
Güzel bir müzik?
Gerçekten ince bir adam. Muzipliklerini evine, kendine saklamasını bilenlerden belki.
Ağır ağır yudumluyor martinisini. Her yudumun hakkını vererek. Öteki, kadehin  
buğusuna karışmış:
Ne istediğimi söyleyeyim size. Böyle mi dedim?
Bir ara, adam acaba teşekkür mü edecek, diye tedirgin-leşti. Hayır beyim siz değil kadın  
ve kadın. Neyse ki böyle bir şey olmadı. Hem neden olsun? Ne tarlalar bahar yeşili, ne  
ufuk bozkır kızılı, ne eski uzak köy çimento torbaları, demir, taş, briket yatağı, ne de  
ardından her şeyin külle örtüleceği bir ayrılık beklentisi var.
Burada böyle dikilip durmamızın gidişi ertelemeye yararı yok bir tanem. Gün batıyor işte.  
Çimliğe dönsek? Dikilmek yerine yanyana otursak daha yakın olunmaz mı?
Özür dilerim, burası bir zamanlar... Seni, güzel bir yere getirdiğimi sanmıştım. Üzgünüm.
Benim üzüntüm sana ulaşamadan ayrılmak. Ulaşmadan ayrılmayalım.
Delikanlı bunu derdemez kızın beline sarılmış, onu kendine çekmiştir. Sanki hep aynı şeyi  
yineleyerek: Ulaşmadan ayrılmayalım, ulaşmadan ayrılmayalım, seni bulmadan, yarımlık  
duygusuyla gitmek istemiyorum, ayrılmayalım ulaşmadan!
Derken yamacı kanat takınmış, uçarak iniyorlar. Taze yeşil otların üstündeler artık. Trenin  
kalkmasına birkaç saat kala daha daha daha yakın olmalarını, tek beden kesilmelerini  
isteyen delikanlıdır ama, aynı istek genç kızda belki onun-kinden de güçlü  
boygöstermiştir. Ne olsa henüz bütün, sağlam bir vazo. Böylece, otlar hayli ezilmiştir.  
Fakat tuhaf, ikisinde de bitmeyen bir yarımlık duygusu, kızın ağzında bir acılık.  
Delikanlının eli sveterinin altından sırtına kaymış, kopçayı açmaya çalışıyor; elleri öylesi  
titremektedir ki, başaramıyor bunu; cayıyor, parmaklar yine de arkadan öne doğru  
akıyor, daha daha daha yakın olalım diyerek sutyenli göğüslerde geziniyordu. Fakat genç  
kız sürdüremeyecektir. Uzaklaşır: