Orta Direk 49 
"Bunun sebebini Muhtar bilir," dedi. "Şu ufacık köye de particiliği soktunuz. 
Deli Bekirle benim aheyhime, ve de hükümetimizin ... Hep birlik olup ... Ve de 
evet..." 
Meryemce, Koca Halil ata bindiğinden bu yana homurdanıyordu. Hele at, her 
tökezledikçe homurtusu bir kat daha artıyordu. 
Tekkaleyi geçip Serçeliğe geldiler. Dağ yolu buradan başlıyordu. Yolun en 
zor yerlerinden biriydi. Yol, yol denecek yol değildi. İnce, keskin kayalıklı bir 
yerdi. Kayalıkların arasındaki çukurlara ancak basa basa yürünürdü. 
At bu yola girince Meryemce daha da azıttı. Artık söylediklerini Koca Halil 
ayan beyan duyuyordu . Duyuyor, duymamazlıktan geliyor, yutuyordu. 
"Gelme, bre kardaşım. Halin yoksa gelme. Elin ayağın tutmuyorsa gelme. Her 
yıl binersin bizim atımıza. Elin atı senin babayın malı mı? O gök gözlerinle pa­
muğu benim için mi topluyorsun? Sen topluyorsun, o oğlun olacak sümsük, avra­
dının koca kalçasına sıvıyor. Azıcık daha büyüsün de, köyün delikanlıianna hoş 
görünsün diye. Gelme kardaşım, gelme sakalı boklu, gök gözlü ellisekiz. Senin 
elinden İbrahimin çektiği ... Gelme uğursuz oğlu uğursuz baykuş ... Gelme gök 
gözlü kuru yer kurbağası. Gelme, sümüklüböcek ölüsü. Yal verip büyüttüğün oğ­
lun sana bir eşekçik almadı da, senin topladığın pamukları da, şu kurbağa ölüsü 
suratınla topladıklarını da avradının götüne sıvarsa gelme. Senin elinden çektik­
lerim! Kal köyde de, kurda kuşa yem ol da gelme! Gelme geberesice koca domuz. 
Gelir, bir de elim ayağım tutmaz oldu diye binersin elalemin fıkara atma. Ayak­
ları biribirine dolanan ölümcül atma. Demezsin ki, bu at iki kişiyi götüremez. 
Ölür. Şu Meryem Karıcık da yaya kalır. Yürüyemez de yolda ölür demezsin. Git 
de oğluyun, o pis, o orospu, o pasaklı geliniyin sırtına bin. Tanrı canını alasıca, 
soyka kalasıca ötürüklü Halil. Ibrahime ettiklerin ... Gül adını pis ettin. 
"Adam hiç düşünmez mi? Adam hiç elini yüreğinin üstüne koymaz mı? De­
mez mi ki şu beygir ölünce şu fıkara oğlanın anası, avradı, çocukları şu dağlar­
da kalır. Bre hey ... Heeeeey, batasıca vicdansız herif. O İbrahime ettiklerin. Bir 
ömür, bir ömür süründürdün bizi. Elalem ne bilir! Ben bilirim." 
Koca Halil sakalının ucunu ağzına sokmuş, dişsiz ağzıyla çiğniyor çiğniyor, 
aldırmam azlığa vuruyor, bazan çatiayacak gibi oluyor, içinden, "vur şunun te­
pesine bir yumruk da inciiriver atın ayağının dibine. Ölüversin. Ölmez de, beni 
Koca Halil attan düşürdü derse ... Mapusane kötü," diye geçiriyordu. 
Başını sağ yana döndürüyor, gözleriyle karşıki dağı tarıyor. Dağlar ötede, 
uzakta usuldan bir mavi. Başında bulutlar. Doğuya doğru akıyor. Islak, pırıltılı. 
Mor. Meryemcenin sözlerini duymamak için elinden geleni yapıyor. Eski günleri 
düşünüyor. En güzel zamanları angılıyor. Dağların moru, diyor. Ak bulutlar. Şu 
yolda çok eskiden ... Kısıkgediğin gök, turuncu topraklı yamaçlarını aklına geti­
riyor. Olmuyor. Duymamazlık edemiyor. Sakalı ağzında habire çekiştiriyor. Ku­
lağının dibinde karı vız vız ötüyor. Ona söylüyor. Bana mı söylüyor? Neden bana