leyrnan Turgut Bey eviyle de ciddi bir şekilde uğraşırdı: Mer­
merleri cilalatır, sütunları boyatır, kaç yıldır bir türlü yaptıra­
madığı ve cimriliği yüzünden gittikçe yaptırmaktan vazgeçti­
ği fakat resimlerini durmadan değiştirerek çizdiği ve büyük 
salonun duvarında kocaman bir delikten ibaret olan şömine­
siyle ilgili planlar kurardı. Deliğin önü, Sevgi üç yaşınday­
ken, uygun bir karton parçasıyla kapatıldı. (Süleyman Turgut 
Bey, şömine için sevdiği renkte bir mermer bulamıyor du.) 
Leyla Hanımın bu konudaki çekingen alayları homurtuyla 
karşılanıyordu. Osmanlı ve gotik tarzı mimarilerini telif ede­
bilecek bir şömine detayı çizmek, Süleyman Turgut Beyin ka­
fasını ciddi bir şekilde işgal ediyordu. 
Sevgi, babasından ciddiyeti, annesinden de üşümesini aldı. 
Tüylü ve insanın bütün vücudunu saran büyük şalları, vit­
rinlerde her zaman hayranlıkla seyretti. Babasından aynı za­
manda belki de tereddüt ve hafif bir cimrilik aldığı için çoğu 
zaman sadece seyretmekle yetindi. Üşümesiyle, babasına kar­
şı bir davranışta bulunduğu sanıldığından, Süleyman Turgut 
Bey, altı yaşından sonra Sevgi'yi de Leyla Hanım gibi görmeğe 
başladı. Uzun kış gecelerinde, büyük salonun koltuklarına 
birer tespih böceği gibi büzülmüş bu iki cansız varlığı seyrel­
meğe tahammülü olmadığı için, evde oturamaz oldu ve Sevgi 
yedi yaşına basmadan, Leyla Nezihi Hanımın tabiriyle; 'sokak 
dişilerine' dadandı. Annesinin uzun şallarıyla ayak bilekleri­
ne kadar örtünen Sevgi, soğuk mermer denizinin ortasındaki 
koltuğunda annesinden Fransızca öğrendi ve babası onu, ilk 
mektebi bitirince, İngilizceyi iyi öğrettiği söylenen yabancı 
bir okula yazdırdı. Sevgi itiraz etmedi. Yalnız, mektebe başla­
madan iki gün önce, gece yatağına yatarke n, annesinin baba­
sından daha çok yaşaması için yarısı Fransızca bir dua oku­
du. Piyano dersinden de 'fazla masraf olduğu esbabımucibe­
siyle' vazgeçildiği gün, gene sesini çıkarmadı. Piyanonun 
üzerindeki ellerine bakarak bir süre düşündü . Ellerini ve 
170