leri üstünde uzun, ciddi araştırmalar yaptı. Tutkularım öğren­
di. Yaşlılar, ikinci, üçüncü kuşak da olsalar, daha Kalkası, Kaf- 
kasm geleneklerini seviyorlardı. Kafkastan kopup gelmişlerdi 
ama Kafkas onlar için bir düş dünyası, bir düş cennetiydi. Her 
sözlerinin başı Kafkastı, memleketti. Ve ellerinde Kafkastan kal­
mış kutsal bir emanetti at. Atı Kafkastakinden de daha çok se­
viyorlardı. Bey bunu öğrenince Yağmur Ağayı çağırdı, onu bir 
gece evinde konukladı. Uzun uzun eski günleri konuştular. 
Arif Saim Bey kasabada candarma kumandam olduğu günler­
den tanıyordu Yağmur Ağayı. Onu çetesiyle birlikte beş kere 
yakalamış, beş keresinde de bırakmıştı.
Kendisi, Yağmur Ağayı bırakışmı salt onu sevdiği sebebine 
bağlıyordu ki, yalandı. Yağmur Ağayla bazı işlerde işbirliği 
yapmıştı. Bu işbirliğini şimdi söylemek ne Yağmur Ağarım işi­
ne geliyor, ne de Arif Saim Beyin işine... Karışık işlerdi. Ağızla­
rına bile almıyor, biribirlerinden bile utanıyorlardı.
Bir keresinde Yağmur Ağa boş bulundu:
"Bey, biz Fransızlarla..." diyecek oldu. Bey hemen onun sö­
zünü kesti.
"Ne Fransızlan!" diye bağırdı.
Yağmur Ağa her şeyi anladı. Aralarında da olsa Arif Saim 
Bey, milli kahraman, Fransızlarla işbirliği yaptığım konuşmak 
istemiyordu. Bir daha hiç konuşmadılar. Ama bütün Çukurova 
bu işbirliğini biliyordu.
"Eee Yağmur Bey, çete gelişti mi? Günde kaç at çatınabili­
yor?" diye Arif Saim Bey çok ciddi soruyor, öteki de aynı ciddi­
yetle karşılık veriyordu:
"Çete çok büyüdü sayenizde Bey," diyordu. "Cumhuriyeti­
mizin sayesinde. Şimdilik çetenin çok tecrübeli hırsızlardan 
müteşekkil üç yüz otuz altı kıymetli mensubini var. Bir de onla­
rın yardımcıları var. Yardımcılarının da yardımcıları var. Bin 
beş yüz kişilik bir cemiyetin şimdilik başıyız Bey."
"Bir ordu."
"Evet Bey, şimdilik bir ordu. Kafkasyada, İranda çok güzel 
atlar var. O atlan ahp, Karadeniz kıyılarında satıyoruz. Kafkas- 
larda, İranda biraz zor oluyor at hırsızlığı ama, en usta hırsızla- 
n, bilhassa Çerkesleri oralara gönderiyorum. Karadenizden çal­
166