"İnsan insanın kurdu derler ya, sen kulak asma." 
Bana da kaş altından, bütün gücünü gözlerine toplamış 
bakıyordu . 
"İnsan insanın dostudur, arkadaş." 
"Dünyada her insan her insanı öldürseydi, şimdiye kadar 
bu dünyada hiç insan kalır mıydı?" 
"Kalmazdı." 
"Bak şu İstanbula. Bak, ne kadar, ne kadar da, ne kadar da 
çok insan var. Yer gök, vapurlar , trenler, evler, ağzına kadar, 
zık gibi insanla dolu." 
"Çok insan var, çooooook. .. " 
"İnsanlar biribirlerini durmadan öldürseler yeselerdi bu ka­
dar çok insan olur muydu?" 
"Olmazdı." 
"Bir de insanlar savaş yaparlarmış, tüfekleri kocaman mış, 
uçaklara da tüfek doldururlarmış, durmadan biribirlerini, sa­
bahtan akşamlara kadar öldürürlermiş. Bir yıl, on yıl durma­
dan, gece gündüz, ama o başka." 
"O başka Selim." 
Bir kedi gibi yalandı, korkusu elle tutulurcasına siliniyor­
du usul usul. Arada sırada, kaçamak, bir anda uçup giden, 
korku dolu bir göz atıyordu bana, Metine. Bunun dışında kor­
kusunu içine gömüyordu ve bundan dolayı da gerilmiş, zor­
luk çekiyordu . 
"Durup dururken insanlar niye öldürsünler öyle biribir­
lerini?" 
"Doğru, ahmak değiller ya, niye öldürsünler?" 
Durdu, yüzü sarardı, bana baktı, elleri ayakları uçarca­
na titredi, yutkundu, gözlerini yere dikti, sonra kaldırdı bana 
baktı, sonra surların üstüne, sonra asfalttaki otomobillere, göz­
leri fır fır, fır fır, gitti geldi, gitti geldi, şaşılacak bir hızla. Di­
liyle dudaklarını yaladı, geldi gözleri benim üstümde durdu. 
Birden: 
"Sen hiç adam öldürmedin değil mi?" diye dehşetle sordu. 
69