73 bürünebil mek için, bu Allahın belası ıssız yerde bahçeli bir ev 
tutmuş tum; fakat bahçeyi otlar sarmıştı. Hiçbir ağaç çiçek fil an 
yetiştirememiştim buraya geldiğimden beri. İki kiraz ağacı da 
kurumuştu bu arada. Bir saksı bile koymamıştım; ne eve, ne de 
bahçeye. Gösterişten iba rettim. Bir gün trenle bir gece kondu 
mahallesinin önünden geçerken, bahçelerin çoklu ğunu, insanların 
ağaçlar ve çiçekler yetiştirdiğini şöyle bir görmüştüm; pencerelerin 
denizlikleri, saksıların ağırlığın dan eğilmişti. Dünya, benim gibi 
insanlarla dolu mahallelerden meydana gelseydi, bir beton çölüne 
dönerdi. İnsanlığın ve insansızlığın yüz karasıydım. Kendime 
acımak iste dim. Mutlak bir ümitsizliğe düşmek istedim. Belki tam 
düştükten sonra çıkmak kolay  olurdu. Fakat, bütün bu 
düşündüklerimin, kelimeler den ibaret olduğunu biliyordum. Pen -
cereye yaklaştım, başımı yukarı kaldırarak gökyüzüne bak tım. Ay 
oradaydı. Bildiğim ay. Hayır, ben adam olmazdım. Gerçek bir acı 
duyduğumdan bile kuşkum vardı.  
Bununla birlikte, bütün gece bunla rı ve buna benzer şeyleri  
düşündüm; hiç uyumadım. Radyoyu açtım; bütün me lodilerin güzel 
yerlerini, radyo bittikten sonra ıslıkla çal maya çalıştım; olmadı. 
Kendime kötü birini örnek almış tım herhalde; sürekli olarak onun 
hayatını yaşamak, hayat tan bir sonuç çıkarmak (nasıl?) v e gece 
yansı ıslıkla melo diler çalarak birilerine (kimlere?) benzemek 
istedim. Hep kötü olaylar, ca n sıkıcı yaşantılar tekrarlanıyordu; 
güzellik ler, bir kere görünüp kayboluyordu. Rembrandt gibi resim 
yapılamıyordu. Rembrandt ne demek? Gecekondusuna kü çük bir 
elma fidanı diken bir hamal kadar bile olunamıyor du. Demek ki her 
yaşantımda, bakalım nasıl oluyor diye il gisiz gözlerle kendimi 
seyretmiştim. Beni sevdiğini düşün düğüm bir kadınla ilk defa 
yatarken bile, iyi oluyor, iyi olu yor diye hissetmeye çalışmıştım. 
Sonra, son iki yıldır yaptı ğım gibi parayla bir kadın bulmuştum. 
Telefon edince gelir di. Nedense utangaç ve yaptığından sıkılan bir 
kadındı bu. Samimi davranırdı bu yüzden. Bir keresinde de onun, 
soyu nurken resmini yapmıştım. İstememişti. Ka dınların böyle