Resimlere bakarken dalm ışım. Benimle birlikte Orhan' ın da o tuhaf ve şüpheli k ırm ızıya bakt ığını, burnuma 
dayad ığı güzelim kafas ının kokusundan anlad ım. Kimi zamanlar oldu ğu gibi birden mememi ç ıkar ıp onu 
emzirmek geldi içimden. Daha sonra kar şısındaki korkunç ölüm resminden korkarken ve k ırm ızıms ı 
dudaklar ının aras ından tatl ı tatl ı nefes al ırken bir an Orhan' ı yemek istedim. 
"Yerim seni ben, anlad ın m ı?" 
"Anne beni g ıdıklasana," dedi ve kendini att ı. 
"Kalk oradan kalk, hayvan," diye ba ğırdım, bir tokat att ım. Çünkü kendini resimlerin üzerine atm ıştı. 
Bakt ım resimlere bir şey olmam ış, en üstteki at biraz buru şmuş, ama fark edilmez. 
Hayriye bo ş oturakla geri dönünce resimleri toplad ım. Odadan ç ıkıyordum ki Şevket tela şla bağırdı. 
"Nereye anne, nereye gidiyorsun?" 
"Geleceğim." 
Sofay ı geçtim, buz gibiydi. Kara ayn ı yerde dört gün boyunca babamla oturup resimden, nak ıştan ve 
perspektiften söz etti ği köşede, babam ın boş minderinin kar şısında oturuyordu. Resimleri önündeki rahleye, 
minderin üzerine, yere koydum. Bir anda, mumun ışığında oday ı bir renk kaplad ı; bir ışık, sanki bir s ıcakl ık ve 
şaşılacak bir canl ılık; sanki bir anda her şey hareketlendi. 
Sessizce, sayg ıyla, hiç k ıpırdamadan uzun bir süre resimlere bakt ık. Biraz k ıpırdasak, kar şı odadan gelen 
ölüm kokusunu ta şıyan hava mumu dalgaland ırıyor ve böylece, babam ın esrarengiz resimleri k ıpırdıyormuş gibi 
gözüküyordu. Babam ın ölümüne sebep oldu ğu için mi resimler gözümde büyümü ştü? O at ın tuhafl ığından, 
kırm ızının benzersizli ğinden, ağacın kederinden, iki abdal ın hüznünden miydi büyülenmem, yoksa onlar için 
babam ı, hatta ba şkalar ını da öldürmü ş katilden korktu ğum için mi? Bir süre sonra, Kara'yla ben, aram ızdaki 
sessizliğin resimler kadar evlendi ğimiz gece bir odada yaln ız kalmaktan geldi ğini öylesine anlad ık ki, ikimiz de 
konuşmak istedik. 
"Sabah kalkt ığımızda zavall ı babac ığımın uykusunda vefat etti ğini art ık herkes ö ğrenmeli," dedim. Ne kadar 
doğruysa da bu dedi ğim, sanki sözlerim içten de ğildi. 
"Sabah her şey iyi olacak," dedi Kara ayn ı tuhaf havayla, do ğruyu söylerken, do ğruya inanamadan. 
Bana yakla şmak için belli belirsiz bir hareket yap ınca ona sar ılmak, çocuklar ın başını tutar gibi ba şını 
ellerimin aras ına almak geldi içimden. 
Ayn ı anda babam ın odas ının kap ısının aç ıldığını işittim ve deh şetle yerimden f ırlad ım, koşup kap ıyı aç ıp 
bakt ım: Sofaya s ızan ışıkta babam ın kap ısının yar ı aç ık olduğunu ürpererek gördüm. Buz gibi so ğuk sofaya 
çıktım. Babam ın odas ı, içerde hâlâ yanan mangal yüzünden ceset kokuyordu. Şevket mi gelmi şti buraya, yoksa 
başkas ı m ı? Mangal ın belli belirsiz ışığında babam ın cesedi, geceli ği içerisinde huzurla yat ıyordu. Kimi geceler 
uyumadan önce, mum ışığında Kitab-ur Ruh'u okurken ona, "Hay ırlı geceler babac ığım," deyişim geldi akl ıma. 
Bardağı hafifçe do ğrularak elimden al ır, "Su verenin çok olsun güzelim," der, beni küçüklü ğümdeki gibi 
yanağımdan öper, yak ından gözlerimin içine bakard ı. Babam ın korkunç yüzüne bakt ım ve korktum. Hem 
babam ın yüzüne bakmak istemiyor, hem de sanki Şeytan' ın dürtmesiyle yüzünün ne kadar korkunçla ştığını 
görmek istiyordum. 
Mavi kap ılı odaya korka korka geri dönmü ştüm ki, Kara üzerime sald ırdı, ittim onu, ama öfkeden çok ne 
yapt ığımı bilemeden. Mumun titreyen ışığında itiştik, ama gerçek bir bo ğuşma değildi de sanki bo ğuşman ın bir 
taklidiydi yapt ığımız. Birbirimize çarpmaktan, birbirimizin koluna, baca ğına, göğsüne dokunmaktan 
hoşlan ıyorduk. Bendeki ak ıl kar ışıklığı Hüsrev ile Şirin'de, Nizami'nin anlatt ığı o ruh haline benziyordu: T ıpkı 
Şirin gibi, "Duda ğımı öpüp h ırpalama, yapma," derken, kelimelerimin arkas ında "yap" da dedi ğimi Nizami'yi o 
kadar okumu ş Kara hissediyor muydu? 
"O iblis bulununcaya, babam ın katili ortaya ç ıkar ılıncaya kadar seninle ayn ı yatağa girmem." dedim. 
Odadan kaçar gibi ç ıkarken bir utanç sard ı her yerimi. Çünkü öyle ba ğırarak konu şmuştum ki, sözlerimi