çaydanlığa biraz daha fazla su koyabilirdim önceden.) Haya­
limdeki günleri bile böyle küçük hesaplarla geçirdim işte al­
bayım. Aklımın içini örümcek ağlan sardı; kafamın sandalye­
lerinde elbiseler, gömlekler , çoraplar birikmeğe başladı; kur­
duğum hayaller, bir bekar odasının dağınıklığına boğuldu. 
Düşüncemin duvarlarına resimler asmak istediğim halde bir 
türlü olmadı. Belirli noktalara biriken eşya, odanın çıplaklığı­
nı daha çok ortaya çıkardı. 
Duvarlara resimler asmalıyım. İnsanlarımız bir evi döşeme­
sini henüz bilemiyorlar. Soğuk ve bulutlu sabahlarda ya da 
aysız, tam karanlık gecelerde, yalnız ve ne istediğini bilme­
den sokaklarda dolaşırken gözüne takılan perdeleri açıp pen­
cereleri düşündü. Aynı çıplak duvarlar, üstleri yatak denkle­
riyle dolu gardıroplar -bu yataklarda, benim gibi yalnız mi­
safirler yatar. Müsaade edin de yatağı ben indireyim, diyor­
dum onlara. Her evde bir yatağım vardı benim. Evlenince, 
bütün bu haklarımı bir süre için kaybetmiştim. Ben de evliy­
ken, yalnız arkadaşlarım için yataklar bulundurdum. Biz baş­
ka türlü bir aileydik tabii: Ayn bir misafir yatak odamız var­
dı. Pek kimseyi yatırmak kısmet olmadı orada. Duvarlarına 
takvimler asan evlere bir türlü benzeyemedik. Evinizi daireye 
çevirdiniz bu takvimlerle, diyordum onlara. Bana gülerlerdi: 
Evi olmayan ukala aydınların bu öfkesine, yuva sahibi cahil 
insanların rahatlığıyla gülerlerdi. Bir yandan da beni severler 
ya da acırlardı bana. Benim için, oturma odasındaki sobayı 
sabaha kadar yakarlar dı. İnsan yer yatağından kolunu uzattı 
mı hemen halıyla karşılaşır albayım. Sabahları, kimseyi uyan­
dırmadan sessizce yola koyulurdum; gezici din adamları gibi. 
Yalnızlığın dinini yayıyordum. (Başarılı olduğum söylene­
mezdi.) Ben tanrı misafiriyim; kendisinin çok selamı var siz­
lere. (Gülerlerdi.) Bu akşam da size yolladı beni. (Birbirlerine 
bakarak, gene bir şeye canı sıkılmış bunun, derlerdi içlerin­
den.) Yukarıdakilerin biraz canı sıkılıyor da, sen git biraz do-
24