MUHİSE 
SEHER 
MUNİSE 
SEHER 
MUNİSE 
SEHER : Sus kız! Sen kör doğmadın bi kez ... 
Bana bakacağına ona bak sen ... Bak bakalım, 
belki başın göğe erer ... Oğlundan görmediğin 
mürüvveti ondan görürsün ... Hah, hah, haay! 
Güleyim bari!.. 
(Gülmeye çalışır.) Hep kıskanırsın bu masu­
mu. Seni domuzun kızı. .. Ayol bunun ne gü-
nahı var? Şuncacık şey ... Anasının yetim ku­
zusu ... 
Babası olacak beyfendi nerelerd e? Beyfendili­
ğinden çıksın onun! Okuyacak da başımıza 
kuş konacak. .. Sen de akıl olsa ... 
: (Pek umursamadan) Şimdi gelirim yanma ha ... 
Zoor! Kendimi atıvereceğim pencereden za­
ten. Bir gün bırakıvereceğim kendimi havaya, 
ohh,oh oh! 
MUNİSE Aaa, anan sana kurban olsun Seheı'im! Takma 
aklına öyle kötü şeyleri, oh güzel kız1.m benim. 
DOMDOM ALİ: (Fincanı iter.) Bu da kahve! Ööğğ!.. Töbee ... 
Ben Yemen' den döndüğüm gün, kadın bi 
kahve yapıverdiydi ki ... 
(MUNİSE bir türlü susmak bilmeyen çocuğu ye­
niden beşikten alır, dedesine götürür. Çocuğu ona 
sevdirmeye çalışır.) 
MUNİSE : Haniymiş dedesi tosunumun benim! Ne der-
miş aslan dedesi yiğidime? Ha dedesi? Bakın­
dı hele... Siz görünce bi sustu... Amanın ne 
gülücükl er, ne gülücükler ... 
DOMDOM ALİ : (Çocuğa yan yan bakar.) Hiç dede dediği yok. 
MUNİSE : Daha der, dedesi ... Vakti zamanı gelince bıcır 
bıcır dede, nine, hala, buba ... buba ... hepsini 
der ... Buba, buba, yaaa ... 
SEHER (Haykırır.) Babasından çıksın! 
DOMDOM ALİ : Ne bağırır bu kör yine? (Bağırır.) Ne bağırır­
sın kız? 
219