lalma!.." Sonra güldü. Bu sabah da treni beklerken, belki de 
lafsızlıktan, okul yıllarını kendisi hatırlattı! Sonra bir kere daha 
satranç oynadık... Bir Amerikalı varmış, arkasını dönerek, 
bakmadan, altı kişiyle aynı anda oynarmış. Sonra da hastaneye 
kaldırırlarmış... Ömer: "Ne zevk... Hayatın en büyük zevki o 
düşünsel yoğunluk olmalı," (ya da buna benzer bir şey!) dedi. 
Sonra satranç bitti. Yukarı çıktım, yattım... Sabah Ömer bizimle 
istasyona kadar geldi. Tren gecikti... Konuşacak bir şey de bu­
lamadık. Gene Muhittin'i anlattım, Cihangir'i anlattım. Başını 
salladı... İstanbul'a mutlaka geleceğini, bana yazacağını söyledi... 
Tren geldi, bindik yerleştik... Birkaç saat geçti üstünden, işte 
Perihan birden ağlamaya başladı. 
Niye ağlıyor? Hâlâ ağlıyor mudur? Gidip onu avutayım mı? 
Pencereden dışarı bakıyorum... Dağlar, ovalar, kayalar, ağaçlar. 
Ne var bunlarda, nedir? Ne yapmalı hayatta? 
6 Kasım Pazartesi 
Evdeyiz. Nişantaşı'na gittik, çocuğu aldık. Yemek yedik, 
herkesle oturduk, anlattık, döndük. 
7 Kasım Salı 
Ne yaptım bugün? Yazıhane. Perihan'la arkadaşı Seına'ya gittik. 
Kocası ilginç bir insan. Fransa'da iktisat okumuş. Bana Marx'in 
kitaplarını okumam için verdi. Merak ediyorum. 
14 Kasım Sah 1939 
Şeker Bayramı. Nişantaşı'nda öğle yemeği. Öğleden sonra 
evdeyiz. Biraz uyudum! Marx'da aradığımı bulamadım. İlgi­
lendirmiyor. 
27 Kasım Pazartesi 
Ev, yazıhane, çocuk, Perihan, Nişantaşı, birkaç 1<itap, tasarılar, 
tasarılar, yazıhane, yazıhane! 
526