KADERİN CİLVESİ 231 
Hanım, tiksinti ile çattığı kaşlarının altından kaynanamı 
süzerek: 
— Kadın, sen de bu evin dişi tellâllarından mısın? 
— Ben ev sahibiyim efendim. Emrinizi dinlemeğe geldim.' 
— Kocamı istiyorum. Onunla görülecek son hesabım var. 
— Peki kızım. Peki yavrum. Peki güzelim. 
Kadın ruhunun bütün zaaflarını bilen kaynanamın gençle­
re hitap eder gibi koca karıyı küçülte küçülte yavruluğa kadar 
indirmesi onun öfkesini yarıdan aşağı düşürdü. 
Şemi, kaynanamın bu maharetine karşı hayretlere düşerek 
ona yardakçılığa uğraşırken ben odaya, Nâtık Beyin yamna 
döndüm. Adam delik arayan bir fare gibi köşeden köşeye dola­
şıyordu. 
İhtiyarlığının dermansızlığını soluyan ağzı ile: 
— Ah babacığım ah... iksiri boşuna içtim. Kanımı nafile 
ateşledim. Karım bugün hiç bir zevkime fırsat vermeyecek. 
Ne tuhaf bir tecelli... Yaşlarımızda büyük bir fark yokken 
ben Nâtık Beyin babası, kaynanam karısının anası oluyordu. 
Acıyarak şöyle zavallının suratına baktım: 
— Beyefendi, on damlalık tentürdiyotun kaybı pek o ka­
dar üzülmeğe değmez. Sizin için şu saatta başka bir tehlike 
var. 
— Nedir? 
— Karınız hanımefendiyi vücutça etü kanlı, sizden çok 
dermanh görüyorum. Eğer iş dayak muhabbetine varırsa sizi 
iyice pataklayacağa benziyor. 
— Maazallah, iş oralara kadar varırsa siz seyrimize baka­
cak değilsiniz ya.... Elbette kudurmuşun elini ayağını tutarsı­
nız. 
Böyle bir ihtimalin mümkün olduğuna bakarak adamın ka­
rısından dayak yemeğe alışkanlığını keşfeder gibi oldum ve sor­
dum: 
— Demek bu hususta tecrübelisiniz? 
— Kırk yıllık karı kocayız. Niçin saklayayım? Bazen döv­
düm, bazen de dövüldüm. 
Dayak korkusu ile Natık Bey nasılsa bu defa ağzından bu 
k ırk ı yılı kaçırdı. Sonra bir yılgınlıkla sindi.