beterdir. Nice hanumanlar söndürdü, köprüler yaphrdı, cami­
ler kurdurdu, köylere yollar açb, zenginden aldı fıkaraya verdi. 
Sonra da Kanncalıdağda kör bir kurşuna kurban gitti ." 
"Ben onun orasını bilmem ama Ağa, bu İnce Memed, bu 
kadar yoksulluktan sonra, eline bu kadar rahatlık geçmişken, 
sanın am ki bir daha dağa çıksın . Azıcık aklı olan bir daha ken­
dini ölüme atar mı? İnce Memed de çok akıllıd ır, o her zaman 
ne derdi biliyor musun? ... " 
"Ne derdi Ali?" 
"Eşkıya dünyaya hük ümdar olmaz, derdi ." 
"Acayip, " diye, artık kendisine iyice gelmiş M urtaza Ağa 
şaşkınlığını belirtti. "Ama bütün bunlan bilerek bunca yıl dağ­
da gezdi." 
"Mecburi," dedi Ali. 
"Mecburi," diye onu onayladı Hatun. "Bir insan bu kadar 
rahatını bulmuş, Karun kadar zengin olmuşken niye dağa çık­
sın da kendisini zebil ziyan etsin. Ali kardaş doğru söylüyor. " 
Murtaza Ağa gittikçe rahatlıyor ama, içindeki endişeleri de 
bir türlü atamıyordu. 
"Onu rahat bırakmazlar ki ... " 
"Onu kimse tanımıyor ki, adını da değiştinniş ." 
Murtaza Ağa, inat ediyor du. 
"Benim bildiğim hiçbir eşkıya sonuna kadar düzde kala-
mamışhr. Ben bunu bilirim, bunu söyler im." 
"Yanlışsın Ağa." 
"Neymiş yanlışrm?" 
"Yerden göğe kadar yanhşsm. Söyle bana, şu dağlar dağ 
olalı beri Bayramoğlu gibi bir eşkıya gördü mü?" 
Hüsne Hatun atıldı: 
"Gördü mü?" diye sevinçle bağırdı. "Gördü mü, gördü 
"?" mu. 
M urtaza Ağa gevşedi, rahatladı, güldü, yumuşak konuştu: 
"Görmedi," dedi kıvançla, azıcık da utanmış. 
"O kaç yıldır adımını dağa atmadı. Atmadı değil, dağa dö­
nüp de bakınadı bile ." 
"Bak Topal Ali," dedi Murtaza Ağa, ''bizde de hiç adamlık 
kalm amış. Adamı orada, köyünde, yok yoksul, kuyunun dibin-
307