Elimizde ne değerler olduğunu ve o değerleri nasıl 
heba ettiğimizi bizzat görmeliyiz." 
"Haklısınız." Usulca yanımdaki iskemleye ilişti. 
Sohbeti ilerlettiğimizden beri kıvranıyor kar­
şımda, o da benim gibi neden suçlandığımı anlaya­
bilmek için. Bu eve baskın yapılmasının saçmalığı­
nın, yaşlı ve çok hasta bir doktorun terörle suçlana­
bilmesinin, nereden bakılırsa bakılsın, gerçek dışı 
durduğunun bal gibi farkında. Saçsız başımda ki 
bandana, kelliğimi kapatmaktan uzak ama genç 
polis bu durumu yadırgamıyor, belli ki kemoterapi 
gören hastaların saçsız kalmasına alışık. Ben kemo­
larımdan sonra kel kafama bandana takıp insan içi­
ne karışınca, o halde televizyonlara bile çıkınca, ba­
na gelen mesaj ve mektuplar dan anladım ki pek 
çok kişi cesarete gelip o vaziyette gezmeye başla­
mış. Fakat polis gözlerinin sık sık, doku z aylık ha­
mileymişim gibi duran şiş karnıma takılmasına ma­
ni olamıyor. Yüzüm çökük, kollarım ip gibi kalmış 
ama karaciğer yetmezliği çeken son demlerindeki 
her hasta gibi karnım davula dönmüş vaziyette. Ba­
kışlarını karnımdan kaçırırken yakalanınca, gül­
düm, "Karnımın şişliği, hastalığın normal seyri," 
dedim. İçimden "vallahi hamile değilim," demek 
geçti ama tuttum kendimi. 
"Geçmiş olsun!" dedi. Kıpırdandı, el lerini 
ovuşturdu, onun "neden terör aramalarına bulaş­
tırdılar sizi," demesini bekledim ama sonunda dili-
298