izin istedi ve di şlerini f ırçalamak üzere banyoya ko ştu. Bu aptal 
randevuyu verdi ğine bin pi şman olmu ştu. Bir elinde di ş macunu 
bir elinde di ş fırças ı ve surat ında da k ırgın bir ifadeyle aynan ın 
önünde durup, uzun uzun kendine bakt ı. Şu basit Colgate Total 
Beyazlaştıncı Diş Macunu mant ı kokusuyla nas ıl savaşabilirdi 
ki? Acaba Matt Hassinger'i aray ıp bu işi iptal mi etseydi? Asl ında 
tek yapmak istedi ği odas ına kapan ıp ald ığı romanlar ı okumaya 
başlamakt ı. Başka hiçbir şey istemiyordu. 
"Yatağında kal ıp romanlar ını okumal ıydın," diye azarlad ı ay-
nadaki tan ıdık yüzü. 
"Saçmalama can ım!" dedi arkadan bir ses. Zaruhi Hala'yd ı 
yan ı başında bitiveren. "Gençsin, güzelsin. Dünyadaki en iyi er-
keği hak ediyorsun. Şöyle biraz kad ınsı bir ışıltı katal ım sana, şu 
ruju sürün bakal ım küçük han ım!" 
Sürdü. Rujun alt ında "kad ınsı ışıltı" filan yazm ıyordu ama 
benzer bir ibare vard ı, "vişne ışıltısı". Armanu ş halas ının zorla 
sürdüğü rujun ço ğunu bir peçeteyle sildi. Tam o anda kap ı çald ı. 
Yedi otuz iki! Dakiklik Matt Hassinger'in meziyetleri aras ındayd ı 
demek. 
İki dirhem bir çekirdek giyinmi şti Matt Hassinger; hayli he-
yecanl ı ve biraz şaşkın görünüyordu. Armanu ş'tan üç ya ş küçüktü 
zaten ama ya saçlar ına bir batman jöle sürdü ğü ya da normalde 
giymeyece ği deri ceket ve bal rengi Ralph Lauren pantolonlara 
büründüğü için iyiden iyiye görünür olmu ştu gençli ği. Yetişkin 
gibi giyinmi ş bir ergene benziyordu şu haliyle. Sol elinde on iki 
kırm ızı laleden olu şan koca bir demetle içeri girdi; Armanu ş'a gü-
lümsedi, sonra arkadaki izleyicileri fark edip donakald ı. Bütün 
Çakmakç ıyan ailesi Armanu ş'un arkas ına dizilmi şti. 
"İçeri gel delikanl ı, korkma," dedi Varsenig Hala en cesaret 
verici sesiyle. 
Matt Hassinger pancar gibi k ızararak bütün aile fertleriyle tek 
tek tokala ştı. Kendine güvenini kaybedip terlemeye ba şlad ı. Biri-
si elinden çiçekleri ald ı, bir başkas ı da ceketini. Tüyleri yolunmu ş 
bir kaz gibi ac ıklı bir halde salona girip buldu ğu ilk koltu ğa çök- 
 tü. Diğerleri de ona iyice sokulup yar ım daire şeklinde oturdular. 
Hava durumundan konu ştular önce. Ard ından, Matt'in e ğitimi 
(hukuk fakültesindeydi, bu iyi de olab ilirdi kötü de), Matt'in ailesi 
(onlar da avukatt ı, bu iyi de olabilirdi kötü de), Matt'in Erme-
nilere dair ne bildi ği (pek bir şey bilmemesi kötüydü ama ö ğren-
meye hevesli olmas ı iyiydi) hakk ında konu ştular; sonra yine ha-
va durumuna geri döndüler, ondan sonra da sinir bozucu bir ses-
sizlik çöktü. Neredeyse be ş dakika boyunca kimse tek kelime et-
medi. Bu s ıkıntılı durumdan neredeyse ac ıklı bir açmaza dü şe-
ceklerdi ki Çaykovski yeniden duyuldu. Armanu ş ekrana bakt ı: 
özel numara. Telefonu titre şimli moda ald ı. 
Akşam yedi k ırk beşte Armanu ş Çakmakç ıyan ve Matt Has-
singer nihayet soka ğa ç ıkabildiler. Venedik K ırm ızısı bir Suzuki 
Verona'ya atlay ıp, Matt'in çokça methini duydu ğu, sevimli ve ro-
mantik olaca ğına kanaat getirdi ği lokantaya do ğru yolland ılar. 
Yerin ad ı Çarp ık Pencere'ydi. 
"Umanm az ıcık Karayip etkisi ta şıyan Asya füzyon mutfa-
ğıyla iyidir aran," dedi Matt, kendi sözlerine kendi de gülerek. 
"Pek övüyorlar bu lokantay ı." 
Pek övülmek, Armanu ş için bir ölçüt de ğildi. Gene de şüphe-
sinin gecenin sonunda bo şa ç ıkacağını umarak itiraz etmedi. 
Ne var ki gece hiç de istedikleri gibi gitmeyecekti. Entelektü-
ellerin ve bohem sanatç ılar ın buluşma yeri olan Çarp ık Pencere 
ne sevimliydi ne romantik. Daha ziyade yüksek tavanl ı bir ambara 
benziyordu; Art-Deco avizeleri ve ça ğdaş soyut sanat eserleriyle 
süslenmiş bir ambar. Tepeden t ırnağa karalar giymi ş garsonlar, toz 
şeker tümsekleri üzerinde çal ışan kar ıncalar gibi har ıl hani gelip 
gidiyordu. Abart ılı bir zarafetle haz ırlanm ış tabaklan, hoyratça 
servis ediyorlard ı. Her mü şterinin yerini derhal bir ba şkas ı 
alacakt ı nas ıl olsa. Menüye gelince, hepten anla şılmaz bir dille 
haz ırlanm ıştı. Malzemeleri yeterince karma şık değilmiş gibi, bir 
de her tabak belli bir ekspresyonist tabloya göndermede buluna-