lannın dibinde kurşunlar vın vın ötüyor du. Kendisini bir taşın 
ardına ath. Arkadakiler buna şaşhlar. Vuruldu sandılar. Bu hız­
la giden Deli Durdu nasıl olur da kendisini vurolmad an yere 
atar? Taşın altından san çiğdemler çıkmışh . Sarı, taze. Taş, bü­
yücek, yuvarlak bir taş. Taşı bir yokladı. Yuvarlak taş yerinden 
oynuyor. Taşı başına siper etti, yuvarlanmaya başladı. Beyaz ta­
şa kurşunlar gelip değiyor. Bağrışmalar. Bakh ki taşla kurtuluş 
yok. Elli metre ötede bir ağacın çukuru. Oraya atlamak için 
ayağa kalkh. Kendini bir külçe gibi çukura fırlattı. Çukurun içi 
toprak, çürümüş yaprak kokuyor. Bir çiçek vardır mor, adını 
şimdi anımsamıy or. İşte o da kokuyor. Kayalıklarda vardır o çi­
çek. Her yerde bulunmaz. Bir dağın tepesinde bir bulut parçası 
dolanıp durur. Pırıltılar çökmüş kenarları na. Sırmalamış. 
Makinalının takımsını yanı başında duyunca ayıkh. Önün­
de bir tümsek var. Tümseğin arkasında bir tümsek daha var. O 
tümsek berikinden az daha yüksekçe . Makmalıyı iki tümseğin 
arasına sıkıştırmış olsalar gerek. öteden dolanıp, aradaki tüm­
seğe çıkmak gerek. Tümsek, üstelik de sık ağaçlıklı. 
Ayağa kalkıverdi, yürüdü. Kollarını saliaya sallaya, rahat, 
uzun bir yolda yürüyormuş gibi yürüdü. Görenler küçük dille­
rini yuttular. 
Göz açıp kapayıncaya kadar bombalan ateşledi, makinalı­
ya savurdu. Bir, bir daha. Bir daha... Büyük gürültülerle yer 
sarsıldı. Ortalık duman içinde kaldı. 
Koşarak arkadaşlannın yanına geldi. Gün babyord u. 
Konuş madı. Kimseye de bakmadı. Gözleri bir noktaya di­
kilmişti. Sert gözler. Yüzü kavr ulmuştu. Kurşunlar seyrekleşti. 
Arada bir, tek tek düşüyor. 
Ayağa kalkh gerildi: 
"Asım Çavuş, Asım Çavuş, sağlıcakla kal, o dırdırını tamir 
et de geri gel. Burada bekler im." 
O yandan ses sada çıkm adı. 
Durdu Recep Çavuşa sordu: 
"Sen bu yanlan iyi bilirsin Çavuş. Köy möy yok mu bu 
yanlarda ?" 
Çavuş: 
"Yok." 
172