AVLUDAKİ TREN 
"Dur kızım, dur," diye yatıştırdığı kara inek alındı o iki 
bilezikle. 
Günlerce çekiç, testere sesleri gelmişti eski kilerden. 
Kullanılmayan eski sobayı, pas rengi boruları, ayağı kırık 
sandalyeyi, ot yastıkları, "gavur ölüsü" dediği kocaman 
minderi, dedemden kalma büyük un ambarını ter içinde 
kalarak dışarı taşımıştı. Soğuktu. Üşütür de hastalanır di­
ye korkuyordu annem. Dudağının kıyısında hep Birinci 
sigarası, arada genzine kaçan dumandan kesik kesik ök­
sürerek, dinlenmek nedir bilmeden çalışmıştı. Kimi kez 
de annem işini bırakıp sofaya çıkarak babamı gözlemiş, 
arada da, "O kadar yorma kendini, biraz ara ver!" diye 
uyarmak zorunda kalmıştı. Büyük bir coşkuyla çalışıyor­
du babam. Kısa sürede işe yaramaz kileri bir inek ahırı­
na dönüştürüvermişti. Derme çatma bir de samanlık kur­
muştu avluya. 
Annemin çiçekliği bitmişti böylece; artık Karakız'ın 
ayakları altında çiğnenen, pislenen, bir kenarında "sa­
manlık" denen o çirkin barakanın yer aldığı bir bahçe ol­
muştu. Bundan böyle, soğuk kış günlerinde çiçek soğanla­
rını korumasına hiç gerek kalmayacaktı. 
Karakız'a çok sargındı babam; yaslasına yemini koyar, 
önüne suyunu taşırken çocuk gibi olurdu. Evi öğrenene 
dek hep o götürüp getirmişti çobana. Çoban, sabah er­
kenden bütün mahallenin ineklerini toplar, kasabanın dı­
şındaki büyük çayırlığa götürürdü. Akşam dönüşlerinde 
inekler, aynı okuldan dağılan çocuklar gibi, başları önle­
rinde evlerini bulur, kapının önünde böğürerek geldikleri­
ni duyururlardı. 
Sırtını karnına doğru usul usul kaşağıyla tararken, 
"Kızım, kızım," derdi sürekli. 
O da bizden biri olmuştu artık. 
* 
75