mekte  bulmuştu.  Hele  hamileliği  boyunca,  onunla  dalaşmaya  hiç ni-
yeti yoktu.  Fakat  adamların  haline  de acıdığından,  dönüp  hiç olmaz-
sa bir açıklama  yapma  gereği  duydu:  "Kıyamadı  koltuklanna.  Kı-
yamaz,  bilirim." 
Aslında  bu "bilirim",  gayet  anlamlı  bir uyarıydı  anlayana.  "Yol 
yakınken  vazgeçin!"  demek  gibi  bir şeydi.  Fakat  ne amcaoğlu,  ne 
de hamallar  bunu  kavrayabildiler.  Kavrayamadıkları  için  de, sırtla-
rındaki  koltukları  indirip,  çatır  çatır  tartışmaya  başladılar.  Ne var ki, 
onların  giderek  kabaran  kızgınlığı,  Meryem'in  davasına  sıkı sıkı  sa-
rılmasından  başka  bir işe yaramadı.  Kavuniçi  koltuklar  yıpranmış-
tı yıpranmasına  da, onlarla  müşterek  bir mazileri  vardı.  Takım,  kay-
nanası  ve kaynatasıyla  birlikte  beş hazin  sene  geçirdikten  sonra  ni-
hayet  kendi  evlerine  çıktıklarında  satın  alınmıştı.  Muhammet'in  be-
bekliği  onların  üzerinde  geçmişti.  İkili  koltuğun  kenarındaki  ufacık, 
simsiyah  delik,  bebeği  görmeye  gelen  bir akrabanın  sigarasının  kü-
lünden  hatıraydı.  O akraba  şimdi  hayatta  değildi.  Geride  bıraktığı 
sigara  yanığından  ara ara tütüyordu  tarazlanmış  sesi.  Zaten  böyle 
bir şeydi  mazi.  Kilimin  üzerine  dökülüvermiş  kırıntılara  benzemez-
di. İnsan,  canı  istediği  zaman  pencereyi  açıp,  mazisini  çırpamazdı. 
"O zaman  bunları  geri  götürürüz,"  dedi  amcaoğlu  yeni  koltuk-
lardan  birini  sırtlanarak.  Onu  örnek  alan  hamallar  da camgöbeği  ta-
kımın  diğer  parçalarına  davrandılar.  Günlerdir  sevgiyle  beslediği 
kuzunun  kesime  götürülüşüne  tanık  olan  bir çocuk  gibi  safı  hüzün 
kesilmiş  gözlerle  baktı  Meryem.  Cinleri  tepesine  çıkan  amcaoğlu  ve 
paralarını  alamayacaklarını  fark  eden  hamallar,  takip  eden  bir saat 
boyunca  boş yere  dil döktüler.  Uzadıkça  uzayan  tartışmalar  boyun-
ca, koltuklardan  hangilerinin  gidip  hangilerinin  kalacağına  bir tür-
lü karar  verilemediğinden,  herkes  (Musa  hariç)  ayakta  kaldı.  Bu da 
hepsinin  (Musa  hariç)  sinirlerinin  daha  da gerilmesine  sebep  oldu. 
Defalarca  gözleri  doldu  Meryem'in,  durup  durup  bulandı  midesi. 
Ağlamalarını  değilse  bile,  kusmalarını,  karnındaki  bebekten  gönde-
rilmiş  bir mesaj  addettiğinden,  "gördünüz  mü?"  diyordu  ellerini  iki-
de bir göbeğinin  üzerinde  birleştirerek,  "şu doğmamış  yavrunun  bi-
le gönlü  razı  olmuyor  koltukların  gitmesine".  O akşamüzeri  o ka-
dar çok ağlayıp,  o kadar  çok kustu  ki, günün  sonunda  zafer  kati  su-
rette Meryem'indi.  Mobilyacı  amcaoğlu,  kadim  ticaret  tarihinin  "ak-
92