247
Yaz tatili göz açıp kapayıncaya kadar bitti. Salma münasip 
bir damat adayı aramaya devam ettiyse de planlarım kendi­
ne sakladı. Peri, evinden uzaklarda okuyan tüm gençler gi­
bi, ailesinin tuhaflıklarım bir gözlemci gözüyle seyretti. Hem 
sevgi ve hasretle, hem de kapanmayan bir mesafeyle.
Böylece yaz mevsimi sonlandı. Oxford’a dönmeden önce bi­
raz alışveriş yapmak isteyen Peri, ılık bir İstanbul günü ev­
den çıktı. İngiltere’de kılık kıyafet daha pahalı olduğundan te­
mel ihtiyaçlarım buradan götürmek daha akılhcaydı. Taksim 
yakınlarında otobüsten inip yürüdü. Cihangir'de gençlerin ta­
kıldığı bir kahvenin önünde bir kalabalığın toplandığını gör­
dü. Kaldırımda durmuş, açık kapıdan içerideki televizyona ba­
kıyorlardı. Geniş omuzlu bir adam ellerim alnına koymuştu, 
kaşları çatıktı. Atkuyruklu bir kız şoke olmuş gibi görünüyor­
du, vücudu kaskatıydı. Meraklanan Peri onlara doğru ilerledi.
Derken televizyon ekranına takıldı gözleri: Bir uçak, mas­
mavi gökyüzünde süzüldükten sonra bir gökdelene çarpıyor­
du. Ağır çekimde tekrar tekrar gösteriliyordu aynı sahne; her 
seferinde daha az gerçek görünüyordu oysa. Binadan duman 
bulutlan yükseliyordu. Kâğıtlar uçuşuyordu havada amaç­
sızca, ipini kopartmış uçurtmalar gibi. Cisimler firlıyordu bi­
nanın pencerelerinden. Bunlarının bazılarının cisim filan de­
ğil, ölüme atlayan insanlar olduğunu anladığında nutku tu­
tuldu Peri’nin.
"Am erikalılar...” diye söylendi yan tarafta duran adam. 
“Başkalarının işlerine burnunu sokarsan olacağı budur.”
"Dünyayı yönettiklerini sandılar1 ’ dedi gümüş halka küpe­
li bir kadın. “Şimdi anladılar Hanya’yı Konya’yı. Onlarda he­
pimiz gibi fani.”
Çevresindeki konuşmalardan rahatsız oldu Peri. Komplo 
teorileri. Ne kadar da meraklıydı herkes teoriler üretmeye, 
daha henüz paylaşmamışken bir başkasının acısını. Halbu­
ki o ekrana baktığında “Amerikalılar”, “Ruslar”, “filancalar*,