KAPLUMBAĞALAR
 
352
 
 
Koca ülkeyi kurtardık da, göt içi kadar toprağı çok görüyor
sunuz 
şimdi ulan, yuf size!..)»
 
«Eeee ne yapacaksın Abbas, en çık, gez dolan, dünya bu tabiî! ..» 
dedi Cennet karı.
 
Senem:
 
«Yisene buba, bak önün olduğu gibi duruyor!..»
 
«Yiyorum kızım! .. Doydum zati! Hemi de tokum! Tokum yani, 
biliyor musun?»
 
Sofra kalkt
ı.
 
«Bulaşıkları filan öyle bırakın. Hep barabar gidelim... Torunlarımı 
da istiyorum. Yeşer’im de gelecek...»
 
Olanı olduğu yerde bıraktılar.
 
El ele tutuşarak gittiler.
 
Kel Bektaşgil hâlâ yemek yiyorlardı. Hayatta, hasırın üstündeki 
sofraya halkalanmışlardı.
 
Kel Bektaş soğan kestirmişti. Bostandan iki 
kelek koparmışlardı. Keleklerin hoş kokusu soğanın kokusuna 
karışıyordu. Bulgurlu yaprak sarması da yetişmişti.
 
Güssün karı, Kır Abbas’ı sofraya oturtamayınca, iki sarma aldı 
geldi elinde:
 
«Atıver ağzına Abbas e
mmi, bak valla küserim! Zehir yok ya 
içinde! Bugün gördün, bağda devşiriyorduk. Atıver...»
 
«Ulan Güssün, ulan Güssün!» dedi Kır Abbas. «Sen böyle eyi, 
böyle has bir avratsın da neden bu aykırı Kel’e düştün, bana 
düşmedin? Haa? ..»
 
«Aşkolsun Abbas emmi! Cen
net halamın ne kusuru var?»
 
«Cennet halanın kusuru yok, emme senin datlı dillerin var! Bek de 
gözel olmuş sarman gıııı! Demek sen sarınca böyle sarıyorsun ha? 
Eferim...»
 
Bektaş kuduruyordu. Karnını doyurup kalktı:
 
«Hoşgeldin Abbas Kartal, eyisin ya?» dedi.