yecek  kadar  küçük,  gözlerini  göstermeyecek  kadar  kötü  oldukları-
nı da biliyordum. 
Düşündükçe  başka  tespitler  de yaptık  beraber.  Belki  de bir biti 
böylesine  kötü  kılan,  kurbanlarıyla  bir olma  konusundaki  eşsiz  ka-
biliyetiydi.  Bit,  insanı  dışından  vurmak  için  fırsat  kollayan  bir düş-
man değil,  içinden  çaktırmadan  kemiren  bir illetti.  Sivrisinek  de ka-
nımızı  emerdi  ama  bir kez işini  bitirip  alacağını  aldıktan  sonra  çe-
kip gider,  kurbanını  rahat  bırakırdı.  Damanmızı  bulduğu  anda  bile 
bir sivrisinek  bize,  yani  içimize  değil,  dışarıya  ait olmayı  sürdürür-
dü. Hatta,  insan  daha  az evvel  kanını  emen  sivrisineği  yakalayıp  ez-
diğinde  bile,  onunla  kendisi  arasında  bir bağ  olabileceğini  düşün-
mez ve ellerine  bulaşan  kanı,  kendi  kanı  olarak  değil,  sivrisineğin 
kanı olarak  algılayıp  tiksinirdi.  Oysa  bir bit için  durum  bunun  tam 
tersiydi.  Bit denilen  mahlûk,  dışarıya  değil,  içeriye  aitti;  bizzat  bi-
ze dair. 
Zambaklı  defterden  bir sayfa  da ben kopardım  ve başladım  res-
metmeye.  Madem  bir bitin  suratı  olup  olmadığını,  varsa  bile  neye 
benzediğini  kestiremiyorduk  ve madem  kötülerin  kötüsüydü  bitten 
anladığımız,  yeryüzündeki  her kötü  mahlûktan  bir parça  ödünç  al-
mak suretiyle  bir ucube  yaratabilir;  sonra  da meydana  getirdiğimiz 
bu hayali  vücudu,  pekâlâ  giydirebilirdik  bir bite.  Bitirdiğimde,  tam 
bir hilkat  garibesi  çıkmıştı  ortaya.  Her  bir uzvunu  bir başka  yaratık-
tan aldığı  için,  aynı  anda  hem  birçok  canlıyı  andın  yor, hem  de hiç-
bir şeye  benzemiyordu.  Birini  kurbağadan,  diğerini  baykuştan 
ödünç  aldığım  gözleri  yan  yana  o kadar  tuhaf  görünüyordu  ki, ka-
fasına  balyoz  yemiş  de sersemlemiş  gibi  bir hali vardı.  Sayfanın  al-
tına küçücük  harflerle  "Ayyaş  Bit"  yazdım. 
Su resme  bakar  bakmaz,  kıkırdadı.  "Harika!  İşte  aynen  böyle. 
Eğer  dilini  tutmazsan,  Allah  da seni  aynen  böyle  yapacak!"  Ürkmüş 
gibi yapmak  istedim  ama  dayanamadım,  güldüm.  Gücenmiş  gibi 
yapmak  istedi,  ama  dayanamadı,  güldü. 
Sonra  aniden,  görünmeyen  biri tarafından  azarlanmışçasına,  su-
suverdi  sıkıntıyla.  Geri  alamayacağı  sözler  söylediğini  fark  eden  bi-
rinin  aczi  kapladı  yüzünü.  İşte  o zaman,  bir tek o zaman,  bana  an-
lattıklannın  doğru  olabileceği  geçti  aklımdan. 
341