görüntüye bakakaldı. Kendisine yorgun bir tebessüm koyverdi. 
Karşılığında aynısından aldı. Gülüş görüntüsüyle kendisi arasında, her 
sekişinde daha da yorgunlaşarak gidip gelirken kendini sezd irmeyen, 
belli belirsiz ama dönüşsüz bir kayıtsızlık çöktü üzerine. Belirsiz bir 
an için zamanda bir çatlak bulduğunu ve o çatlağı kullanarak içinde 
debelendiği durumdan kaçtığını hissetti. Bu his midesinde kabardı, 
çabucak göğüs kafesi ve ciğerlerinden geçip gırtlağına yürüdü ve 
bastırılmış bir iç çekiş olarak dışarı bırakılana kadar durmadı. Her 
şey anlamsız görünüyordu. Her şeyin "daha fazlasını" alabilmek için bu 
bitmez mücadele, Gail'i kendine âşık etmek için duyduğu bu arzu, hatta 
Gail'in kendisi bile ... üzerine gelen bu coşkunluk içinde birer birer 
solarak-  halelerini kaybettiler. Onu anık sevmiyor değildi. Tam aksine 
daha da fazla sevdiğini hissediyordu. Daha fazla ama daha farklı bir 
biçimde. Bu sevgi hem tümüyle maşuğa yönelik hem de onun dışındaydı. 
Gail kendisine duygusal, fiziksel, hatta cinsel bir karşılık vermese 
bile bu hisle onu sevmeye devam edebileceği sonucuna vardı Ömer. 
Kendini öyle hafiflemiş hissediyordu.
Bu ferahlığın nereden geldiğine dair en ufak bir fikri yoktu. Sadece 
müthiş bir duygu olduğunu biliyordu! Ginseng gibi! Tam bu an -
261
da ev arkada şlarından biri banyoya dalıp ondan bu müstesna hissine bir 
ad koymasını istese, hiç tereddüt etmeden: "Ginseng!" derdi.
Ginseng duygusu! kesinlikle Ginseng'di! Ama bir duygu olup olmadığı
dahi şüpheliydi. İnsanın hiçbir şey hissetmemesini sağlıyordu. Hiçbir 
şey. İnsanın bir gölgesinin olması ama ona "sahip" olmaması gibiydi, 
öyle bir hoşluk, adeta sıcakkanlı. Yüzünü yıkadı, çenesini köpürtmeye 
başladı ama yanda durdu. Ginseng duygusu! ona bunu neden yaptığını 
sordu. Sakallar sürekli uzadığı halde, sen de uzayacağını, ertesi sabah 
yeniden traş olman gerekeceğini bildiğin halde, aynı mecburiyet ve 
azimle her gün traş olmanın anlamı neydi? Madem sakalın böyle istiyor 
bırak uzasın. Hayatın akışına müdahale etmek için duyulan bu ısrarcı 
ihtiyaç da niye? Ömer ev arkadaşlarına, artık kendisi için mücadele 
etmeyi, aşkı konusunda bu kadar aceleci davranmayı bırakmalarını, her 
şeyi oluruna bırakmalarını söylemek için aşağı indi.
Palas pandıras mutfağa gitti. Abed, Arroz'u yürüyüşe çıkarttığı, Piyu 
da oturma odasında yerleri sildiği için mutlaktan gelen o daimi tıkırtı 
ancak bir manaya geliyor olabilirdi: Alegre iş başındaydı.
"Günaydın! Bugün büyük gün, hazır mısın? Ama daha traş bile 
olmamışsın!" Alegre aynı anda hem kaşlarını çatmış hem gülmüştü. "Söyle 
bakalım bu Kabaklı Strudeli nasıl pişireyim? Cevizli mi yoksa kuru 
üzümlü mü? Sence Gail hangisini daha çok sever?"
"Kabaklı Strudel..." Kulağa şifre gibi geliyordu. "Ceviz mi... yoksa 
üzüm mü... yoksa ikisi birden mi... yoksa hiçbiri mi..." Ne fark 
ederdi? Bu sadece dış görünümdü, satıhtaki gölgeler; oysa o öteye 
geçmek, öze inmek istiyordu. "Neden hepiniz aşkımı itiraf etmemi 
istiyorsunuz? Sevgililerimizi onlara duyduğumuz hisler konusunda ille 
de bilgil endirmeli miyiz? Bunu ilan etmek, karşılığında bir şey 
istediğim manasına gelmiyor mu? Her aşk ilanı bir bencillik bildirgesi 
değil midir?"
"Ah garibim benim, merak etme, harika bir ak şam yemeğ i olacak. Güven 
bana, çok beğenecek," diye onu teselli etti Ale gre, felsefesini tümüyle 
göz ardı ederek.
Ama bu tela ş neden? Görüntüler, arkalarındaki gerçeği görme -
262
mizi engellemekten ba şka ne işe yarar? Den kendimden o kadar da emin 
olmadığım halde neden hepiniz benim için uğraşıyorsunuz? Ben kimim, ne 
istiyorum , illa ki istemek zorunda mıyım... birini, bir şeyi... illa ki