Çavuş: 
"Büke," dedi. "Tutun elimden ." 
Elinden tutup büke doğru koşmaya başladılar. Arkalann­
daki ayak sesleri hızlandı, keskinleşti, çoğaldı. Üstlerine doğru 
bir hışırtıdır akıyor. Gece hışırtıyla birlikte üstlerine yürüyor. 
Dağ, taş, çalı, ağaç üstlerine yürüyor. Öyle geliyor onlara. 
Bu ova... Bir belalı ova. Ne kadar da çok düzlük!.. Vay 
anam vay! Gün doğunca, kalaylı bir siniye vurmuş gibi yalp 
yalp ediyor. Tepeler küçücük küçücük. Yığma. Anavarzarun ka­
yalıkları. .. Bir ulaşılsa, can kurtaran. ötesi Ceyhan ırmağı. Bir 
karanlık, bir hızla akan sudur. Bazı bazı da ölüleşir. Yanlan ka­
ra topraktır. Dökülür. Kıyısına basmaya gelmez. Kıyıları sazlık­
tır. Uzun hacaklı toyların yatağı ... Püreni burcu burcu kokar. 
Yalnız bir dut ağacı vardır ovanın ortasında. Yaprakları toz 
içinde. 
Kaçıp saklanacak, bu bükler de olmasa, ovanın ortasında 
dimdik, çırılçıplak kahvermek işten bile değil... 
Büklüğün içinden bir bataklık kokusu yayılıyor dört bir ya­
na ... İçine girmeye korkulur büklerin. Çok yerlerine, bu bükler, 
bük oldu olalı insan ayağı değmemiştir. Girilmez. 
Hışırtı çoğalıyor. Ovanm yüzünü bir rüzgar gibi yalıyor. 
Bir yalım gibi koşuyor. 
Recep Çavuş soluk soluğa: 
"Şu yana çocuklar," diye inledi. "Az kaldı." 
Önlerinden birden bir yaylım patladı. 
Recep Çavuş: 
"Yatalım," dedi, kendisini yere attı. "Tutmuşlar bükü. Ses 
çıkarmayın. Karşılık vermeyin. Sürüne sürüne bükün içine . Tü­
feklerin ağzındaki kurşunları alın çocuklar. Hişt hişt, kurşunla­
rı alın. Bir kurşun patiarsa öldük demektir. Her bir peliğimiz 
bir yerde kalır, şu gelen köylü bizi didik didik eder." 
Karşı taraf onları bir kurşuna tutmuştu ki, deme gitsin. Ge-
ce çakmak çakmak aydınlanıyo rdu. Sonra birden ateş durdu. 
Bir ses: 
"Yoklar," dedi usuldan. "Olsalar karşılık verirlerdi." 
Başka bir ses: 
"Köylüler geliyorlar," dedi. "Onlar bilirler." 
282