il. JANDARMA : Gıt-gıtlarını duyuyorum ama? 
SEHER : Duysan da yok, duymasan da ... 
il. JANDARMA : Bak o zaman ben de sahiden sorarım ama ... 
SEHER : Bokumu ye!.. 
il. JANDAR MA: (Zorla güler.) Olur ... 
SEHER : Seni sevmedim ben! 
il. JANDARMA : (İyice bozulmuştur . Alaycı olmaya zorlar kendini) 
Eh, ne yapalım? Çavuşum seviyor ya, sen 
ona bak. Kumandanım hakeza ... 
SEHER : Çekil git başımdan hadi... 
il. JANDARMA : Çok terssin ya, kusuruna bakılmaz senin. 
SEHER : Kafanı yararsam şimdi!.. 
il. JANDAR MA: Mapusa girersin. Ondan sonra da, garip ana­
nın başına al bir dert daha ... 
SEHER : Ne dert olacakmış? Hazır kurtulur benden. 
il. JANDARMA: Yoo, Seher Hanım, ana anadır ne olsa. Abine 
hasret, bir de sana mı hasret olsun? (Bir iin) 
Bak, arayıp sormadı ahin ne zamandır ... Öyle 
değil mi? 
SEHER : Sana ne be? Herkesin kör kahyası mısın? 
il. JANDARMA : Çıkıp geldi mi yoksa bu günler? 
SEHER : Gelse ... bilmez misin sanki? 
il. JANDARMA : Eh, bazı da bilinmez ... Belli olmaz ki ... 
SEHER : Bilsen ne olur, bilmesen ne olur? Var mı se-
ninle bir girip çıktısı? Evi değil mi, ister gelir, 
ister ... (Bir an) Hem ne diye öyle kıyın kıyın 
yanaşıyorsun söze? Varsa bir diyeceğin, onu 
açık söyle ... 
il. JANDARMA : Hıh ... Ne diyeceğim olsun? Tavuk mavuk, 
şurdan hurdan konuşuyoruz işte ... Ahin gü­
zel güzel okuyor herhal? İkide bir, ikide bir 
kazan kaldıran o mektepli eşkıyalardan değil 
herhal? Yani, ben diyorum ki... 
252