Zavallı Şemi zihninde kim bilir ne kadar falaka acıları 
uyandıran o sert bakışın altında eriyecek gibi bir hale gelip 
bu müthiş soruya karşı verilecek cevabı birden kestireme­
yerek orada bulunanlara mazlum ve tereddütlü bir ifadeyle 
göz gezdirdi. Amca Bey'le Sadri'yi fevkalade bir çarpınn 
aldı. Çünkü kendilerinin Eda'ya karşı galip veya mağlup 
olmaları Şemi'nin ağzından çıkacak bir cümleye, ihtimal ki 
bir kelimeye bağlıydı. Çocuğa işaret etmek ihtimali yoktu. 
Dehri Efendi'nin bakışı üçünün de gözbebekleri üzerinde 
gezip duruyordu. Bu sessizlik Dehri Efendi'nin şüphe ile 
beraber hiddetini artırdığından: 
-Niçin cevap vermiyors un? Senin kabahatİn Amca 
ve Enişte beylerinden daha büyük mü ki onlar söyledikleri 
halde sen susuyorsun? Bu gece neredeydiniz? 
Şemi güç anlaşılır bir sesle: 
-Koruya gezmeye çıktık ... 
-Kaç kişiydiniz? 
-Üç ... 
-Kim kim? 
- Amca Beyim ... Enişte Beyim ... Ben deniz! 
Eda'nın yüzünde bir intikam gülümseyişi belirdi. Acı ve 
alaycı bir sesle: 
-Garip kuşun yuvasını Allah yapar. Benim gibi zavallı 
bir kadına iftira etmeyi beyler kolay mı zannettiler? Şimdi 
pirincin taşını ayıklayınız bakalım. 
Eda'nın bu sözü Şemi'ye ettiği hatayı anlattı ama iş işten 
geçmiş, meselenin tamir kabul edecek bir noktası kalmarnışn. 
Dehri Efendi derin derin düşünerek birkaç defa sakalım 
avuçladıktan sonra biraderiyle damadına hitaben: 
-Siz bu gece odanızdan dışarı çıkmadığınızı iddia 
ediyorsunuz. Şemi, birlikte üç kişi koru gezintisine çıkmış 
olduğunuzu söylüyor. Hangisi doğru? 
Bu "hangisi doğru?" sorusuna verilecek cevabı amca 
damattan, damat amcadan bekledi. İkisinin de aklına bir 
anda mükemmel, inandırıcı bir yalan gelmiyordu. Sessizlikle 
geçen her saniye aleyhlerindeki şüpheleri arttırıyor, durum-
93