Nişan
remediğ ini ya da yorgunluktan kafas ını toparlayamad ığını ağzından  
kaç ırır, ama gece yar ısı bir davetten ç ıkt ığım ızda, eli tespihli babası,  
başö r t ü l ü  a n n e s i  v e  k ızkardeşleriyle oturup Rama-zan'da herkesle  
birlikte oruç tuttu ğu evine gidece ğine, bizlerden a yrılıp Cihan gir'e ya 
da Bebek'e lüks randevuevlerinden birine giderdi. 
"Çok içiyorsun bu ak şam," dedi Berrin, "içme o kadar.  Çok kalabal ık 
var, bütün gözler üzerinizde..." 
"Peki," dedim ve ona gülümseyerek kadehimi kald ırd ım. 
"Bir Osman' ın şu sorumlu haline bak," dedi Berrin, "bir de şu senin  
yaramaz haline... İki kardeş nas ıl da bu kadar farkl ı olabildiniz?" 
"Hiç de öyle değ il," dedim. "Çok benze şiriz. A yrıca bundan sonra,  
ben Osman'dan da daha sorumlu ve ciddi olaca ğım." 
"Aslında ciddiyeti ben de hiç sevmem," diye ba şlam ıştı Berrin...  
"Dinlemiyorsun sen beni," dedi çok sonra. 
"Ne? Dinliyorum." 
"Ne dedim, söyle bakal ım o zaman!" 
"Dedin ki, 'A şk eski masallardaki gibi olmal ı. Leyla ile Mecnun gibi,' 
dedin." 
"Yok, dinlememiş sin," dedi Berrin gülü mseyerek. Ama yüzünde,  
halimden endi şelenen bir ifade de vard ı. Benim durumumu fark etti mi  
diye Sibel'e döndü. Ama Sibel, Mehmet ile Nurcihan'a bir şeyler 
anlatıyordu. 
Kafam ın bir kısm ının sürekli olarak Füsuna tak ılm ış olduğunu.  
Berrin ile konu şurken s ırtım yönünde, arkalarda bir yerde Füsun'un  
oturduğunu içimde hep hissetti ğimi, hep onu dü şündüğümü, yaln ız 
okurlardan de ğil, kendimden de utançla saklama ya çal ıştım, ama yeter!  
Zaten görüyorsunuz, baş aramad ım. Bar ı bundan sonra okura dürüst  
olay ım. 
Bir bahaneyle masadan kalkt ım. Füsun'u ş öyle bir görmek is-
tiyordum. Bahaneyi hat ırlam ıyorum. Arkalara do ğru bir bakt ım, ama  
Füsun'u göremedim. Çok kalabal ıkt ı, herkes her za- 
 
125