büyük adını' durmadan anmasını teklif ediyor."
Profesör gözlüklerini çıkardı, "Dur yâhu,” dedi, 'Sahiden 
Mustafa için Teknik Üniversite'de neler neler yapılacaktı. 
Ama sanıyorum daha bir dershaneye bile 'Mustafa İnan’ adı­
nı vermediler. Oysa ilk günlerde, törenlerde ne kadar ağla­
mışlardı, ne tekliflerde bulunmuşlardı.1 ' Gözlerini boşluğa 
dikti, "Ah insanlarımız,” dedi, “ Ah insanlarımız. Ah küçük 
hesaplarımız. Ah dün akşam ne yediğini unutanlarımız." 
Önündeki şiire baktı: ' Zarar yok şair arkadaşım, zarar yok. 
Vezin ve ifade bozuk da olsa galiba sen haklısın":
Seni tasvir elzemdir, bir p arça d ah i olsa  
İçim iz çok yansa da, gözlerim iz d e dolsa  
Biraz metin olarak, seni anlatacağız  
O çok büyük ruhundan ru hlara katacağız
"Neyse," dedi profesör, 'Bİ 2 işimize bakalım. Evet bu şair 
arkadaşı, Mustafa Hoca'nm unutulmaması için böylece pra­
tik bir ‘anma enstitüsü’ metodu bulmuş; neyse, ciddi bir ens­
titü de kurulabilirdi tabii. Geçelim. İşte başka bir arkadaşı 
da Mustafa'yı unutmama yollarından biri olarak kendi dav­
ranışını örnek gösteriyor: ‘Merhumu kesretle rüyalarımda 
görürüm, rüyanın hemen akabinde bir fatihai şerif okuyup 
ruhuna hediye ederim.’ Bu rüyalarını bize anlatmıyor, hatı­
ralarından da sözetmiyor; çünkü bunların öyle etkisinde ka­
lıyormuş ki, anlatmaya gücü yetmiyormuş.
Mustafa Hoca’nm tanıdıkları arasında ona ait belgelere 
sahip olanlar da var:
"Rahmetlinin bende evinin temizlenmesi ve hazırlanması 
için bir mektubu vardır." Rahmetlinin ortaokuldan beri ar­
kadaşı olan başka biri de galiba onu pek iyi tanıyamamış: 
"Mustafa gayet güzel voleybol oynardı." Aynı arkadaş', Mus­
tafa İnan'ı son görüşünü şöyle anlatıyor: "Beyoğlu’nda bir
206