FATMA HANIM : Hiç değilse kızla büyük oğlanın yükünü üs­
tüme alabilsem ... 
KOMŞU : Aklını oynatma komşum. Bunun sonu gel­
mez. 
FATMA HANIM : Bir hayır işleyebil diğirniz yok. Sevap olurdu. 
(Doğrulur.) Oğlandan başlamalı. Ziya' dan. 
Ne yapıp yapıp okutmalı onu. Öfkelenme 
komşum. Bak kadının haline ... 
KOMŞU : Bir Fatma karı olsa iyi ... Yüzler, milyonlar ... 
Bizler de zengin değiliz ... Başa mı çıkar? .. 
FATMA HANIM : Bu gözümün önünde, evimin içinde arhk. 
Göz göre göre olmuyor komşum. Bilmezliğe 
gelemiyor insan. 
KOMŞU : O, geçen gün gelen nanemolla dernekçi ha-
nım var ya ... O düşünsün işte ... Madem kos­
koca dernek kurmuşlar ... Kapı kapı da yar­
dım topluyorlar. Şahıs işi mi bu? Benim ;-ık­
lım ermez ... Sen üç-beş kişiye yardım eder­
sin. O üç-beş kişi yan gelir yatar. Ee, sonra? 
Gerisi? .. Bir başka yolu olmalı bunun ... Baş­
ka bir dernek mi olur ... Başka bir şey mi? .. 
Bilmem ... Ama o dernekçi hanımınki gibi de­
ğil... Alimallah yarın bir gün ahali şöyle bir 
inecek tepelerden bu yana, arhk o zaman 
"gönlümüz sizinledir" telgrafıymış-naylon 
çorapmış; kim dinler? .. Allah gelse kurtara­
mayacak. Sen de oturmuş, Fatma Karının ço­
luğu, Fatına Karının çocuğu deyip duruyor­
sun ... 
FATMA KADIN : (Ürkek, gelir.) Beni mi çağırdınız hanımım? 
KOMŞU : Ne çağırması kız? 
FATMA KADIN : (Geri döner.) Öyle gibi geliverdi kulağıma ... 
FATMA HANIM : Fatına Kadın ... 
FATMA KADIN : (Durur.) Buyur hanımım? .. 
FATMA HANIM: Senin büyük oğlan ... Ziya, kaçıncı sınıftaydı? 
157