yorum. Üstelik ikisi de sağlam durumdad ır. Seni emzirdiğim, 
iki de çocuk emzirdiğim halde daha sarkmadıl ar, öyle inek me­
mesine dönmedile r, hala işe yaramaktadı rlar, zaten sen kendin 
de birinci sınıf mal olduklarını söylemiştin ya, iyi işte, madem 
seviyor, beğeniyorsun, onları sana bırakıyorum . Onca yılmış! .. 
Pekala, onca sıkıdenetimli yıl karşılı ğı, armağan olarak ... 
Bu sefer erkek: 
Sensiz memeleri ben ne yapayım, diye inlemeye başlama­
sın mı? 
Ziyanı yok, çoraplarımı da kendim yıkarım artık, diyesiy­
miş. Diyesiymiş ki: Sular kesik diye söylüyorsan eğer, eğer ev 
iyi ısınmıyor , diye söylüyorsan, jandarmalar çocukları götürdü­
ler, hastanelerin kapısında çok bekleniyor , diye söylüyorsan, 
yatak gıcırdıyor, diyorsan eğer, sana yeni gömülenlerden sözaç­
mamaya nekadar özen gösterdiğimi bilesin isterim; karlı günle­
rin kazalarından, kafatasında açılan deliklerden falan yararlan­
mamaya nekadar özengösterd iğimi, Allah'ın bana bağışladığı 
bir ömrü kullanmamaya, hiçbir şeyi israf etmemeye özen gös­
terdiğimi bilesin isterim, birlikte denizde oğlan ve kız çocukları 
gibi seviştiğimizi, yelkenli, balıklı yatak çarşaflarımız olduğu­
nu unutmadığımı, yosunlu kayalara yapışmış kabuklu hayvan­
lara bakıp bakıp onların öpüşmeleri nasıl olur ki acaba, diye 
merak etmelerimizi unutmadığımı bilmeni isterim. 
Tamam. Pazarlık bitti. Memelerim sende kalsın. Ama ev eş­
yalarını ben alıyorum. Sen onlarla başa çıkamazsın. Haa sahi, 
deterjanlar sende kalsın. 
Adam başını kolon üstündeki aynaya çevirmiş, orada bir 
K, iki E, bir yaprak, bir de helezonlu çizgiyle garsonun kulak 
ucu arasından kadının bir gözüyle kendisininkinin buluştuğu­
nu görüyor. Tuhaf bir duygu olmalı, ayrı iki gözün bir göz et­
mesi yani. 
Bir yandan aynaya, bir yandan cama yansıyan gölgeler, kı­
rık dökük konuşmalar , gökyüzündeki açık gri bulutun bir ton­
dan ötekine sürekli değiştirdiği yumuşak mavi aydınlık ve ca­
mın yüzünü dışardan bir sır gibi örten karton kent... Bir masada 
117