Ölmez Otu 683 
Ortadaki öbeklerin en büyüğü Alinindi. Sonra Koca Halilin öbeği geliyordu 
ve Koca Halil öbeklere baktıkça sevincinden dört köşe oluyordu . Koca Halil bu 
öbeği ne yapacağını biliyor, şimdiden kıvanç içinde geriniyordu . 
Ve alaçıklardan hiç türkü sesi gelmiyordu. 
Memidik ikide birde alaçıktan dışarı fırlıyor, ellerini alnına siper edip ötele­
re, kuyuya bakıyordu. Kuyunun üstündeki dönen kanallar, kuyunun bir mina­
re boyu yüksekliğinden başlayıp, direk gibi, üst üste dönerek göğün ta görün­
mezine kadar çıkıyorlardı. Memidik: "Allah Allah," diye içinden geçirdi. "Allah 
Allahi Ne oldu bunlara? Daha dün tüm göğü tutmuş, güneşi göstermez olmuş­
lardı. Kara bir bulut gibi çökmüşlerdi Çukurova güneşine. Şimdi kara bir direk 
gibi, uzun, uçsuz bucaksız ağmışlar Çukurova göğüne dikilmişler direk gibi." 
Kara bir direk gibi ... Kuyunun üstüne çakılmışlar, dönerek dönerek yükseliyorlar. 
Memidik hayal meyal bir gölge daha gördü. Kuyunun taşına oturmuş adam, 
orada öylece oturup kalmış, güneşte erimiş bir gölge olmuştu. Bir kara leke. "Al­
lah Allah, bu adam kudurmuş," dedi Memidik. "Hiç acıkmaz mı, hiçbir haceti 
olmaz mı, hiçbir yeri uyuşmaz mı? Ne biçim adam bu? Kalkınıyor ki oradan, 
varıp da ölümüzü çıkaralım o cehennem kuyudan. Başına bir kaza gelmeden 
ölümüzün, kanallar yiyip bitirmeden." 
Dişlerini sıktı, öfkeden tir tir titredi: "Kalkmayacak, kalkmayacak namus­
suz, kuyunun taşından. Kırk kat zincirlen bağlamışlar oraya sanki o it oğlunu. 
Ben onu oradan kaldırmasını bilirim. Bilirim de öteye de geçerim. Bu adamın 
yüzünden neredeyse ölümüz çürüyecek kuyuda. Allah, Allah, çürüyecek! Hiç 
başka işin yok mu be mendebur 7 Çıkmışsın kuyunun taşına, oturmuşsun oraya. 
Götün mü yapıştı kuyunun taşına? KartaUar da çivilenmiş gibi gökyüzüne. Bir 
bildiğiniz var sizin bu kuyuda. Ya ölümüzü kuyucia çürütecek, ya yiyip bitire­
ceksiniz." 
Çıplak ayaklarını kızgın, köz gibi toprak yaku. Başı da dönüyordu, hemen 
alaçığın içine kaçtı, pamuk çuvalına saldırdı. Çiğli, serin pamuklar parmakları­
na değince kendine geldi. 
"Hiçbir yıl böyle olmamıştı bu köylünün hali. Böyle ağır, neşesiz. Çok tuhaf. 
Taşbaş Efendimizin yokluğundan. Köylü umudunu yitirdi. Taşbaş efendimizle 
bile. Bak hiç adını anan var mı bir kere olsun, Efendimizi n?" 
Ummahan Hasanı dürttü, gene babasını gösterdi. 
Hasan Uromalıanın kulağına eğildi. 
"Çok daldı," dedi. "Az sonra çuvanda çekilmedik koza kalmaz, biz de çıkar 
büklüğe gideriz. Haydi çabuk çekseneı Ne durdu öyle pis ellerin'" 
Ummahan: 
"Ellerim çekiyor, sen hiç canını sıkma," diye gülümsedi. 
Hasan: