ter ki söyle."  
Bir müddet sustu, sanki söyleyeceklerinin a ğırlığı altında 
kalmıştı. "Şems gitmi ş. Bizi terk etmi ş." 
Ne diyece ğimi bilemedim. Şaşırdım, üzüldüm ama do ğru- 
su şunu da dü şünmeden edemedim: Belki de böylesi herkes 
için daha hay ırlıydı. Şimdi hayat daha kolay olmaz m ıydı? 
Babam son zamanlarda pek çok dü şman edinmi şti, hepsi de 
Şems yüzünden. Eskiden bu şehrin en muteber insan ıydı. 
Şimdiyse sevmeyenleri, ele ştirenleri ço ğalmıştı. Ürküyor- 
dum. Her şey eskisi gibi olsun istiyordum. Belki de Alaaddin 
haklıydı: Şems hayat ımızdan çekip gidince eski huzurumuza 
kavuşmaz mıydık? 
Babam zihnimden geçenleri okumu ş gibi yılgınlıkla yüzü- 
me baktı: "Kıymetlimdir o benim, unutma" dedi. " Şemsle 
ben, iki ayr ı insan de ğil, biriz asl ında. Ayın bir ayd ınlık yüzü 
var, bir karanl ık. Şems benim serke ş yüzümdür. O benim asi 
  
350 
  
351 
  
 
  
yammdır. Kimse görmez ama onun her isyan ında ben var ım." 
Başımı salladım, babama mahcup olmu ştum. Bir süre ko- 
nuşamadım. 
"Ne olur Şems'i bul, tabii e ğer o bulunmak istiyorsa. Git 
getir onu. Yoklu ğunda nas ıl perişan olduğumu anlat." Hazin 
bir fısıltıya dönüştü cümleleri. "Ona de ki yoklu ğu beni kah- 
rediyor." 
Babama söz verdim. Her nerede olursa olsun Şems'i bulup 
getirecektim. Babam elimi tuttu, minnetle s ıktı. Gözlerimi 
kaçırdım. Bakışlarımdaki tedirginli ği fark etmesini istemi- 
yordum. 
$ 3JC $ 
Bütün hafta boyunca Konya sokaklar ını arşınladım. 
Şems'in ayak izlerini takip etmeye çal ıştım. Bu süre içerisin- 
de şehirde kim var kim yoksa Şems'in kayboldu ğunu öğren- 
mişti. Nerede olabilece ğine dair herkes bir tahmin yürütü- 
yor, ağzına geleni söylüyordu. Bir ara bir cüzaml ı dilenciye 
rastladım, Şems'e hayrand ı. Tuttu, beni kendisi gibi dü şkün, 
sefil ve kimsesiz insanlarla tan ıştırdı. Hepsinin de ortak nok- 
tası geçmişte Şems'in imdatlar ına koşmuş olmasıydı. Şaşır- 
dım. Demek bu kadar çok takdir edeni vard ı Tebrizli Şems'in, 
hiç bilmezdim. Bunca zaman hep onu sevmeyenlere kulak 
vermiş, ne kadar çok seveni oldu ğunu fark etmemi ştim. 
Bir akşam eve yorgun arg ın, şirazem kaym ış hâlde geldim. 
Kerra bana hemen bir kâse sütlaç getirdi. Tatl ı, gül suyu ve 
tarçın kokuyordu. Yan ıma oturdu, ben yerken anne şefkatiy- 
le gülümseyerek beni seyretti. Yüzündeki peri şanlığı fark et- 
meden duramad ım. Bir senede ne kadar ya şlanmıştı. 
"Şems'i bulmaya çal ışıyormuşsun, doğru mu?" diye sordu 
Kerra az sonra. 
Başımı salladım. 
  
"Peki nereye gitti ğini biliyor musun?" 
"Hayır, hiçbir fikrim yok. Ortada çok fazla rivayet var. 
Şam'a gitmi ş diyorlar. Ama İsfahan'a, Kahire'ye, hatta do ğ- 
duğu şehir Tebriz'e gitti diyen de var. Her yere bakmak lâ- 
zım. Ben yarm Şam'a gitmek için yola ç ıkıyorum. Bu arada 
babamın müritlerinden üç tanesi di ğer üç şehre gidecek."