FATMA HANIM : (Bu en alındığı konudur.) Benim yüzümden 
dükkanı da geç açtın bugün. Kolay mı? Sa­
bah namazı kalk, gel. Beni hastaneden çıkar. ' 
Sonra dükkana koş... Pek yoruldun yine ... " 
Ben de pek üzüldüm ama ... 1 
ARİF : Senin komşu da inmiş, ağız yapıyor. O gelir . 
çıkarırmış ama, çocukların okuluymuş ... Fa- 1 
lanmış, filanmış ... İnip çene çalmaya gelince : 
çocuk falan düşündüğü yok kadının. · 
FATMA HANIM : Ne yapsın o da? Herkesin derdi kendine gö-
re. Nasıl dükkan? Müşteri var mı? 
ARİF : Eh işte. İğneyle kuyu kazmak bizimkisi. 
FATMA HANIM : Şükür diyelim yine de ... (Gülmeye çalışır.) 
ARİF : Başımıza dert almış olmayalım da. (Bir an) 
Niye saklamış dört çocuğu olduğunu? 
FATMA HANIM: Ne yapsın garip? Tutmayız diye çekinmiş 
aüladığım. 
(Fatma Kadın elinde elma tabağı ile gelir. Tabağı 
masaya koyar.) 
FATMA KADIN : Getireyim mi yemeğinizi beyim? 
ARİF : Getir ya. Acıktım. (Kardeşine) Sen ne yiyecek-
sin? 
FATMA HANIM : Fatma Kadın bana pirinç çorbası yaptı. 
FATMA KADIN : He ya ... Yaptım beyim. Emme yrğı yok, tuzu 
yok. Nasıl yiyeceksiniz ki hanımım? 
ARİF : Kalkabilecek misin? 
FATMA HANIM : Bilmem ki. Bir gayret etsem ... Hep böyle ya­
tıp duracak değilim ya ... 
ARİF : Kalkmak istersen ... 
FATMA HANIM : Ameliyat yerim daha pek kapanmamış 
ama ... Ben de böyle nazlı gelinler gibi yat­
maktan usandım. (Doğrulur.) 
FATMA KADIN : (Sevinir.) Kalkacak mısınız hanımım? 
FATMA HANIM : Sen şu hırkamı ver bakayım. (Fatma Kadın 
138