tü almıştı.  Zeren  Ateşmizacoğlu  tehditkâr  bir yabancının  adım  adım 
yaklaşmasını  izler  gibi,  bir kenara  sinip  endişeyle  seyretmişti  bu 
umulmadık  değişimi.  Kendisi  son  derece  biçimli  olan  burnundan 
gayet  hoşnuttu;  kocasına  gelince,  onun  burnunun  da güzel  sayıla-
masa  bile,  en azından  düzgün  olduğunu  düşünürdü.  Bu durumda, 
soyağaçlarının  daha  üst dallarına  tırmanma  gereği  duymuştu;  çün-
kü Zeren  Ateşmizacoğlu,  şu dünyadaki  her türlü  aksaklığın  bozuk 
genlerden  geldiğine  inanırdı.  Böylece,  oğlunun  burnunun  değişimi-
ni tamamladığını,  bundan  böyle  asla  eskisi  gibi  olamayacağını  acıy-
la idrak  ettiğinde,  hiç olmazsa  sorumlu  şahsı  tespit  edebilmek  için 
eline  bir gen haritası  alıp,  başlamıştı  aramaya.  Adım  adım  geriye  gi-
derek  ve kendi  soyundan  ziyade  kocasının  soyu  üzerine  yoğunlaşa-
rak, önce  tanıdığı  akrabaları  birer  birer  gözden  geçirmiş;  onlardan 
bir şey çıkmayınca  da eski  albümleri  tek tek taramaya  koyulmuş, 
ancak  gen  haritasına  yaptığı  sayısız  yolculuktan  hep  eli boş  dön-
müştü.  Sonra  zaman  geçmiş,  o da aramaktan  vazgeçmişti. 
Derken  Zekeriya,  on dört  yaşına  basmış  ve buluğ  çağının  süra-
tiyle  kanatlanıp  yokuştan  aşağı  bisikletiyle  uçarken,  burnunun  dire-
ğini hurdahaş  etmişti.  Zeren  Ateşmizacoğlu  bu haberi  aldığında, 
kimselere  itiraf  edemediği  bir rahatlama  duymuştu  içten  içe.  Ne var 
ki o, bu talihsiz  kazanın,  oğlunun  burnuyla  beraber,  hal ve gidişatı-
nın da düzelmesi  için  bir dönüm  noktası  olmasını  umadursun,  her 
şey daha  da kötüleşmişti  bundan  sonrasında.  Ne denli  yalapşap  ya-
pıldığı  sonradan  anlaşılan  bir ameliyatla,  zaten  çirkince  olan  burun 
iflah  olmaz  bir eğriliğe  kavuşmuş,  öyle  de kalmıştı.  Ne tuhaftır  ki 
Zekeriya'nın  eğri  büğrü  yollara  sapması  da aynı  günlere  rastlıyor-
du. Takip  eden  seneler  boyunca  Zekeriya  Ateşmizacoğlu,  annesinin 
kendisini  ite kaka  soktuğu  otobandan  her fırsatta  ayrılarak,  buldu-
ğu tüm  sapaklara  birer  birer  dalacak;  yolunu  kaybede  kaybede,  baş-
lıbaşına  bir utanç  ve azap  kaynağı  olup  çıkacaktı  en nihayetinde. 
Burnunu  kırdığı  yıl anne  babasının  cüzdanlarından  para  aşırmaya, 
on beşinde  tüm  boş vakitlerini  mastürbasyona  adamaya,  on altısın-
da okulu  kendinden  güçsüzleri  ezebileceği  bir arena  olarak  görme-
ye, on yedisinde  günde  iki paket  sigaraya,  on sekizinde  mümkün 
olan en kestirme  yoldan  köşeyi  dönmeye  merak  salarak,  annesinin 
giderek  daha  çok sinirine  dokunan  burnunu,  kokusunu  aldığı  her ba-
99