FATMA HANIM : (Elinde bir çift pabuçla gelir. Arif' in önüne 
koyar.) Gidiyor musun? Geç bile kaldım, 
desene. 
KOMŞU : A, pabuçların mutfakta ne işi var komşum? 
FATMA HANIM : (Güler.) Pencerenin dışına koyduydum. Ha­
valansın diye. 
KOMŞU : E, sende bir başka tipsin vallahi... Kırk yıl 
düşünsem aklıma böyle bir tedbir gelmez. 
ARİF : Of, midem taş gibi. 
FATMA HANIM : (İçten) Vah, vah, vah ... Tüh. Ne yapsak bil­
mem ki ... 
KOMŞU : Ver bir avuç karbonat, ferahlasın. (Arif'e) Ev-
de yoksa, geçerken köşedeki eczacıdan alı­
verin bir kutu. 
FATMA HANIM : Öyle yap ya. Öyle yap. Unutma ama. 
ARİF : (Pabuçlarını giyer, kalkar.) Eh, bana izin ... 
KOMŞU : Hadi, hadi. İşçi işine ... 
FATMA HANIM : (Sağdaki kapıdan çıkmakta olan Arif' in ardından 
giderek) Bir saate kalmaz gelirim. Sen de gi­
der, eksikleri tamamlarsın. (Seslenir.) Öğleye 
başka bir şey ister misin? (Kapının kapandığı 
duyulur. Fatma Hanım geri gelir.) İçim parçala­
nıyor ona da ... Her sabah ... 
KOMŞU : A, kızdırma beni!.. Sana kim acısın deli karı! 
Şu haline bak bir kere. Onun nesi varmış? Sı­
rım gibi maşallah. 
FATMA HANIM : Öyle deme. Kolay mı? Bir de ben ... otuz yıl­
dır başındayım ... Eh kadın kocaya varmayıp 
evde kaldı mı, başa bela demektir. 
KOMŞU (Kendi söziine usulca kendi güler.) 
: Otur hele. Bir çay iç. Gezinip durma öyle ... 
Başım döndü. Aa!.. 
(Fatma Hanım oturur. Komşuya ve kendine birer 
çay koyar.) 
96