KAPLUMBAĞALAR
 
126
 
 
«
Anam dedi ki... Anam dedi ki, “Bir kız kocaya vardı mı, kocası 
eskere gidinceye kadar üç çocuk doğurur. Kocası esker
-
 
ken 
doğurmaz. Gelince gene başlar her yıl bir dene çıkarmaya... Senem 
aba, benim Durmuş eskerliğini de etti. Bir yararı dokan
-
 
mayacak 
esk
erliğin bize...»
 
Senem gene başını salladı, güldü:
 
«Sen bunu doğur da benim yanıma gel. Ben sana anlatırım. O 
zaman gebe kalmazsın. Şimdi her işin kolayı var...»
 
Esme, anlamadan baktı:
 
«Madem öyle, sen neye gebe kaldın Senem aba?»
 
Senem doğrulup kalktı:
 
«Biz gönlümüzle yaptık bunu!» dedi.
 
«Yalan!.. Kandırıyorsun beni!..»
 
«Valla yalan değil! Bağın şerefine yaptık hemi de...»
 
«
 
.........................
 
»
 
«Bağ yerini kazarken... bağın şerefine... Benim Yusuf öyle istedi. 
“Bir oğlumuz, yada kızımız olsun, bağlarla birlikte yeşersin, 
boy 
sürsün, asmalar üzüme durunca da gelsin beklesin. Bir talvar kuralım 
ortasına. “Huyah! Huyah! Huuyah!..” deyip kuşları kovalasın. 
Kaplumbağaları toplayıp bağdan dışarı atsın...” Böyle dedi. Bu bağ 
işine benimki de bubası Kır Abbas gibi çok havaslı. Hel
e o koca 
adamı görme evin içinde! Bağlar, asmalar, üzümler... türkü yakıyor 
bağlara koca adam! ..»
 
Esme, konunun değişmesine üzüldü.
 
«Dur dur!» dedi. «İnsan doğururken bayılırmış, doğru mu? İçinin 
bir yerleri koparmış, öyle mi Senem aba?»
 
Senem, Esme’nin e
llerini aldı, okşamaya başladı:
 
«Kalbini bozma gı deli!» dedi. «Doğum kolay iş. Hemi de çok 
tatlı. Zorluk sade bu kusmalarda, bulantılarda... Ondan ötesi hava. 
Benim Yusuf, “İdara daraldı, idara daraldı!» deye kendini çekmese, 
ben her yıl bir çocuk doğurur
um. Doğurmak gibi var mı heç?..»