Böylece, Eni şte'yi öldürdü ğüm gün evden ald ığım son resmi kandil ışığında onlara gösterdim. İki sayfa 
büyüklüğündeki resme merak ve korkuyla bak ışlar ını seyrettim ilk. Dönüp onlarla birlikte resme bakt ığımda 
hafif hafif titriyordum. Ya gözüme sorguç i ğnesi girdiği için, ya da cezbeye kap ıldığım için ate şim ç ıkm ıştı. 
Son bir y ılda, bu iki sayfan ın çeşitli köşelerine hepimizin çizdi ği ağaç, at, Şeytan, ölüm, köpek, kad ın 
resimleri, Eni şte'nin acemice de olsa yapt ığı yeni istif usûlüne göre büyüklü küçüklü öyle bir şekilde 
yerleştirilmişti ki, merhum Zarif Efendi'nin tezhip ve çerçeveleri, bize art ık bir kitab ın bir sayfas ına bakt ığımızı