KAPLUMBAĞALAR
 
180
 
 
«Torbanda azığın var mı Abbas emmi? Bir şey nüziim ise 
göndereyim, yada kendim getireyim...»
 
«Torbamda her şeyim var. Güle güle yeğenim...»
 
«(Uzun Irıza! Abbas emmin kalkar bir kav
un koparır şimdi, katar 
kovanın içine, salar kuyuya serinletir. Kurumuş ekmeklerini de ıslatır. 
Sonra çıkarır kuyudaki kavununu, dilimler, mis kokulu, tatlı tatlı, 
oooh... ilk. .. ilk olarak atar ağzına, yemeye başlar... susturur 
karıncığını. ..)»
 
Kalktı, 
talvara doğru yürüdü.
 
*
 
**
 
Karıncalar, yavruların küçük teknelerini oymuşlardı.
 
Kır Abbas gelip gelip bakıyordu: «Gayrat eskerlerim, gay
-
 
rat 
aslanlanrım! .. » diyordu. Sevinçten, çalkantıdan bastığı yeri 
görmüyordu. Sabahtan akşama kadar beş sefer, öğlede
n akşama kadar 
on sefer geliyordu. Yuvaların önünde uzun uzun oturuyor, «Gayrat 
eskerlerim!» diyor, bekliyordu.
 
Evecen, kıpır kıpır bir insan olmuştu. Kolayını bulsa, bir sarı 
karınca gibi büzülerek teknelerden birine girecek, kazıyıp pampak 
edecekti içler
indeki fazlalığı. Tatlı bir rüzgâr... iş uzarsa, rüzgâr 
diniverecek sanıyordu. Binlerce karınca teknelere saldırmıştı. Bir 
kuyruk uzayıp gidiyordu. Birbirlerinin üstünden aşa aşa, iki karanlık 
tünele dalıp çıkıyorlardı. Teknelerdeki eti, suyu, o dayanılmaz
 
kokuyu 
tüketmeye çalışıyorlardı.
 
Öğleyin, tam sıcağın harlandığı sıra, gene geldi teknelerin yanına. 
Çok sabırsızlanıyordu. Baktı, karıncalar seyrelmişler, başka yönlere 
çekiliyorlar. «Bitirmişler!» dedi. «Aslan eskerlerim benim! Aslan! 
Aslan!..»
 
O kötü k
oku kalmamıştı.
 
Hemen aldı tekneleri. Koşa koşa talvarın altına geldi. Bir ağaç dalı 
kırdı talvardan, ufacık. Bıçağını çıkardı. Bir biçim verdi ağaç dalına. 
Biraz toprak attı teknelerin içine. Sonra elindeki ağaçla kurcalamaya