109 bilemezdiniz; ayrıca değişimin ne zaman olduğunu da durup 
dururken bana resmen bildiremezdiniz herhalde. Bel ki de 
bildirdiniz -  yani onu demek istemiyorum. Bir gün, ben gene 
bu kahve meselesine kafamı yorup otururken bir vesi leyle 
odadan çıktınız ve uzun süre dönmediniz; daha doğrusu ben 
dışarı çıktığım zaman henüz dönmemiştiniz. Çok ka rışık bir 
durumda kaldığ ımı takdir edersiniz. Bana öyle ge liyordu ki, 
artık otursam da, kalkıp gitsem de bir münase betsizlik etmiş 
olacaktım. Kolayıma geleni yaparak belki ha ta ettim; aslında, 
hiç olmazsa bu çözümü mümkün olma yan durumumu 
bekleme işkencesi içinde geçirerek kabalı ğımın biraz cezas ını 
çekmeliydim. Fakat, size her şeyi açık ça yazmaya karar 
verdiğime göre, itiraf etmeliyim ki kafam da henüz belirsiz 
kalan birçok nokta var. Başınızı fazla ağrıt mamak için, 
bunların en belli başlısını söylüyorum: Sonra ki ziyareti mde, 
bu mesele hakkında hiçbir soruyla karşılaş mamam, beni çok 
şaşırttı. Acaba, döndüğünüz zaman, beni odada bulamayınca 
ne düşündünüz? Tabii bir şey düşünme mek kadar normal bir 
şey olamaz; fakat, belirsiz durumda kalmak, beni bütün 
hareketlerimde asıl ş aşırtan işte bu. Ba ğışlayın beni, çok 
uzatıyorum; fakat, diyelim ki, bu basit bir örnektir -  yani, asıl 
önemli olan, daha önemli örneklerde de bana sonradan 
açıklama yapılmasıdır. Çok rica ederim, beni fazla akılsız 
bulmayın. Elbette biliyorum ki bana, "S on gö rüşmemizde 
hatırlarsınız bir aralık odadan çıkmıştım. Dönüşümde sizi 
bulamayınca hiçbir şey düşünmedim," diye mezdiniz. Tabii, 
önemli olan böyle durumlara düşmemektir. Sizin, bütün 
hayatınız boyunca böyle bir duruma düşme diğinizi de ismim 
gibi biliyorum, hatta daha iyi biliyorum. (Bir keresinde adımı 
sordukları zaman hemen karşılık ve rememiştim de - tabii o 
mesele başka.) Ben de kabul ediyo rum ki bu bir doğuş 
meselesidir; yani, bir çeşit doğuştan üs tünlük durumudur. 
İnsan, bunları kendisine dert edinmek le, daha başka bir