bakmaya başladı. Kitaplara da pencereden dışarı bakar gibi 
bakıyordu. 
Kapı açıldı, içeri giren hemşire onu görünce şaşırdı. "Siz burada 
mıydınız?" dedi. 
"Evet, çıkıyordum!" dedi Ahmet. Kalkıp kapıya doğru yürü­
dü. 
Hemşire: "Ben de, bu akşam bari evime döneyim, diyorum," 
dedi. 
"Evet!" 
Hemşire sesinin perdesine dikkat ederek ekledi: "Acaba birisi 
beni Lâleliye bırakabilir mi?" 
"Cemil Bey bırakır!" dedi Ahmet. "Söyleyeyim!" 
"Zahmet olmazsa!" 
Ahmet odadan çıktı. Koridorda birkaç adım atmıştı ki, bir 
eksiklik duygusuna kapıldı ve farketti: Sarkaçlı saat tıkırda-
mıyordu. Dönüp saate baktı: Dokuzu gösteriyordu. "Zaman 
aksın!" diye mırıldanarak saati kurmayı aklından geçirdi, ama 
üşendi. Salona yürürken yukarı çıkmaya, çalışmaya karar ver­
di. 
Salonda kalabalık vardı. Cemil'lerin katında olan herkes 
yukarı çıkmıştı. Odayı koyu bir sigara dumanı kaplamıştı. 
Herkes birbiriyle fısıldaşıyordu. Ahmet, Mine'nin ağladığını 
görerek şaşırdı. Remzi, Ayşe'yi avutmaya çalışıyordu. Lâle 
dikkatle babaannesine bakıyordu. Necdet, Cemil'e birşeyler 
söylüyordu. Ahmet'i görünce birden ayağa kalktı, yaklaştı, 
sırtına iki hafif şaplak vurdu. Sonra bunu yaptığını görüp 
görmediğini anlamak için karısına döndü, gördüğünü anlayınca 
başını ileri geri sallamaya başladı. "Ben böyle olacağını bili­
yordum!" der gibiydi. 
Ahmet, babasıyla konuşan Cemil'e yaklaşarak: "Hemşire gitmek 
istiyor!" dedi. 
"Biraz beklesin!" dedi Cemil. Osman'a döndü: "Evet, ba­
ba!" 
"Bu sefer bütün işi sen yükleneceksin!" dedi Osman. 
"Evet!" 
"Her şey iyi olsun. Ailemize yaraştığı gibi olsun. Aman, dikkat 
et!" 
609