BİR SORU 
"Dayı, Sevim diyor ki ... " 
"Gel, yol boşken karşıya geçelim ... " diyorum hemen. 
"Okulda arkadaşları söylemiş kıza. 'Senin baban öl­
müş ... ' demişler. Geldi. Sorar. 'Onların hepsi yalancı.' de­
dim. Ne diyeyim ? .. " 
"Sen ne yapıyorsun?" 
"Ne yapayım? İki çocuk ... Nerden çıkardı sanki şu Al­
manya'yı? .. " 
"Elden ne gelir? .. Alışacaksın artık. Alışman gereki­
yor." 
"Nereye gidiyomz dayı?" diyor. 
"Dişçiye." 
"Nee!" 
Bunu da annesinden öğrenmiş. 
"Yok yok ... " diyorum. 
Kaygılanıyor yine de. 
"Hava ne güzel. Biraz yürüyoruz. Kötü mü?" 
Durağı geçiyoruz. Yol uzarsa, belki bir şeyler bulurum 
söyleyecek. Yürüyoruz. Dörtyol ağzında duruyoruz. 
"Seninle çocuk bahçesine gidelim mi?" diyorum. 
"Kapalı." diyor. 
"Olsun." 
"Salıncakları kaldırmışlar." 
"Otururduk, ha?" 
"Deden aklında mı?" diyorum. "Yoksa unuttun mu 
dedeni?" 
"Unutma dım." diyor. 
Gülüyor. 
"Masanın üstüne çıkmıştım, bacağı kırılıverdi. Yere 
yuvarlandım ." 
127