vunlarmı, karpuzlarını bekler. Çardağın dört bir yanı karpuz 
kabuklarıyla dolar. Kabukların üstü arı oğul verir gibidir. O ka­
dar çoktur ki anlar, kabuklar , üzerine konan arıdan gözükmez 
olur. Arılar da türlü türlüdür, balarıları, kara anlar, boncuklu 
anlar. Arıların rengi, parlayıp, güneşte yeşile döner. Çardağın 
yöresinin böyle kabuklada dolu olması, Horalinin cömert gö­
nüllü olduğunu gösterir. Çok cömert bir adamdı. Bostancığa 
kim gelse kavun, karpuz ikram ederdi. Bostancığa uğrayan ka­
vun karpuz yemeden geri döneme zdi. 
Bu Horali nereden gelmişti, belli değildi. Bostancığa yakışı­
yordu. Ilgınlar nasıl yadırgamadan Bostancıkta duruyorsa, Ho­
rali de öyle duruyordu. 
Horali Bostancığı sever miydi sevmez miydi belli değildi. 
Hiç de belli etmezdi. Bostancıkta biten ılgın sever mi sevmez 
mi yerini, belli değildir. Horali de öyle. 
Bostancıktan geçimini iyiden iyiye sağlardı. Geçimden gay­
ri, hoş tarafları da vardı Bostancığın. Yaz geceleri sıcaktan ter­
lerken, onun çadırının altından küçük çığıltılada Savrun çayı 
akardı. Ay ışığında çakıltaşları parlardı. 
Bir bahar günü de bostan dikmeye geldiler Bostancığa. Ne 
görsünler ! Bostancık yerinde yok. Yerinden su akıyor. Seller al­
mış götürmüş Bostancığı. Bundan sonra Horali bir iki yıl orta­
dan kaybol du... O zamanlar eşkıyalık moda gibi bir şeydi. 
Önüne gelen, karısına kızan, bir tüfek bulup dağa çıkıyordu. 
Sonra birdenbire duyuldu ki, Horali eşkıyalara karışmış ! Duya­
nın parmağı ağzında kaldı. 
İşte bu Horali, o Horalidir. 
Horali, İnce Memedi tuzağa düşürmek için fellik fellik arı­
yordu. Ama bir şeyden rahatsız. Yüreğinin gizlisinde bir sızı 
var. Sebebini bilmiyor. 
Önce Değirmenoluklulardan sordu. "Mekanı Alidağı," de­
diler. Horali birkaç gün Alidağında dolandı durdu. Bulamadı. 
Deliye döndü. Dikenliğin düzünden yukarılara, Mazılığın dü­
züne çıktı. Gene bulamadı. Kime, hangi köylüye sorduysa, ön­
ce alık alık yüzüne bakıyorlar , sonra: 
"İnce Memed mi?" diye soruyorlardı. "İnce Memed mi? 
Biz onu ne gördük, ne de biliriz." 
334