Bir yağmur yeli daha geldi, ortalığı toza boğdu. 
Meryemce ağlamsı ağlamsı: Orta Direk 63 
"Ben demedim mi bu kocamış beygir, iki kişiyi götüremez . Şu benim akılsız 
oğlum da hiç büyük sözü dinlemez ki. Ölsün de atı, açıkta kalsın. Açıkta ... " 
Parmağını dişsiz ağzına soktu, hırsla somurdu. Çekti. Çekince şap diye bir ses 
çıktı. Ağzından çıkan parmağını havaya dikti: 
"Hah böyle, bunun gibi çırılçıplak açıkta. Varayım benineyim bari. Yürüye-
bilirsem. Çocuklar, gelin beni indirin!" 
İki delikanlı geldi, onu atın üstünden alıverip yere indiriverdiler. 
Koca Halilin küçük kurnaz, acılı, yeşil gözlerinin içi güldü: 
"Bre çocuklar, beni de şu eyerin üstüne koyun. Arkarn yağar oldu kemiğe 
değe değe." 
Delikanlılar, onu da kaldırıp eyere geçirdiler. Koca Halil yüksek sesle: 
"Allaaah," diye bağırdı. "Allah ne muradı varsa versin şu Uzunca Alinin. Bu 
köyde onun gibisi yok. Benim böyle bir oğlum olsaydı, yemez içmez, yatar kal­
kar Allahıma dua ederdim. Bana böyle bir melek verdi diye. Öyle nankör analar 
gibi hornur hornur homurdanmazdım, köyün kocalarına sövmezdim. Oooh, ar­
kam rahatladı. Ne de yumuşak eyer!" 
Meryemce yolun kıyısına çekildi, Koca Halil karşısına gelinceye kadar dur­
du. Hışımla Koca Halile baktı. Koca Halil memnun, bıyık altından gülümser 
gibiydi. Meryemce buna içerledi. Atın başını tuttu, durdurdu. 
"Çocuklar," diye seslendi, "ölünüzün hayrına beni bir daha şu ata bindirin." 
Gene o iki delikanlı geldi. Gülümsüyor lardı. 
"Şu kocayı gene eski yerine, beni de yerime. Ölürse ölsün, Uzun Alinin de 
kocamış atı." 
Delikanlılar Koca Halili eyerden aldılar terkiye. Meryemceyi de yerden aldı­
lar eyere oturttular. 
Meryemce: 
"Allah ne muradınız varsa versin," dedi. Sonra atın yularına asıldı, üzengiyi 
atın karnma karnma vurdu. Ölü gibi sallanarak yürüyen at azıcık canlandı. 
Sonra sağ eliyle atın boynuna bir şaplak indirdi. 
"Sana diyorum ki atım, kulağını aç da iyi dinle. İyi dinle ki sana bir iki söz 
söyleyim ki atım, ağzın açık kalsın. Açık kalsın da bir daha kapanmasın. Gözü 
yılan gözü gibi olanlar ... Gözlerinden hıyanet akanlar, eşkıyalarla, adam öldüren­
lerle, kan içicilerle bir olanlar, Çukurovalı ağaların bir cıgarasını içip de köylüye 
kan kusturanlar, o günleri unuttular mı? Onu da İbrahimin üstüne atanlar7 Atım, 
kulağını iyice aç da dinle. Bu yeşil ağı gözlüler. .. Atım, sen hiç ağı gördün mü, acı 
bir yeşile çalan ağı? Şu batasıca kocanın yılan gözleri gibi ... Seni öldürmeye ahdet­
miş ağı gözlü. Kemikleri değirmen taşı ağırlığında. Eti kalmamış, dişleri gibi dö-