Yemekten sonra Mürebbiye ile bahçede buluştular. 
Aralarında dereden tepeden söz oldu. Şemi tutuk tutuk 
cevaplada kızı hayli eğlendirdi. Nihayet söz "erne" fiilinin 
çekimine geldi ... Anjel onu güler yüzle azarlayarak dedi ki: 
-Ayıp değil Şemi Bey sen çocuk böyle laf öğretti? 
-Niçin cevap vermez? 
- Korkuyorum Matmaz el... 
-Aba!! Ben antropof aj?l Adam yiyecek? Ben değilim 
canavar ... Niçin korkar? 
-Size canavarsınız demiyorum, sizi gücendiririm diye 
çekiniyorum 
- Ne vakit korkuyor çocuk böyle laf öğretmiyor. 
-Ne yapayım Matmaze l? Benim elimde mi? Birkaç 
haftadır ne çektiğiınİ siz bilir misiniz? 
-Ne çekiyor bana söyleyec ek? .. 
Şemi'ye bu müsaade pek yücegönüllü göründü. Sevin­
cinden duyduğu aşırı heyecan kalbinde fıkır fıkır bir şeyler 
kaynatıyordu. Zavallı nefes alamayıp tıkanacak gibi bir 
hale geldi. Bütün acılarını anlatmak istediği halde iki keli­
me söylemeyi becerem edi. Bir iki kekeledi. Nihayet bütün 
aşk itirafları, hıçkıra hıçkıra ağlayarak Anjel'in ayaklarına 
kapanmaktan ibaret kaldı. 
Mürebbiye çocuğu arnzundan tutup kaldırarak: 
-Yetişir ... Yetişir ... 
Dedikten sonra sicim gibi sevda gözyaşları akan yanak­
larından birine okşarcasına hafif bir fiske vurarak hemen 
oradan hızla savuşup gitti. Bu fiske bütün o gözyaşiarına 
karşılık bir ödül, umut kapısını iki kanadıyla açan bir ilti­
fattı. Şemi tüm o bönlüğüne rağmen bunu anlamaktan aciz 
kalmadı. 
Kendi kendine bahçede bir süre denize karşı oturdu. 
Sevda dolu gözlerinin önünde açılan mutluluk ufkunun 
sınırlarını görmeye uğraşıyor, bütün gençliğini sarsan bu 
(Fr.) Anthropophage: Yamyam. 
45