şardı. Bu eve kendisi şey derdi, ne derdi: gecegeldi, geceoldu 
gibi bir şey işte. Bu gecegeldide Hikınet'ten başka galiba iki 
şey daha vardı, roman kahramanı gibi iki şey. Bunlann yaşa­
yıp yaşamadıkları tam belli değildi. Sanıyorum biri emekli 
yarbaydı, öteki de boşanmış bir kadın. Büyiık romanların 
kahramanları gibi insanın aklından çıkmayan varlıklar da de­
ğildi bunlar. Belki sadece, Hikmet'in dışında bir kişilikleri 
yoktu. Ne yaparlar dı? Nasıl yaşarlar dı? Nereden geliyorlar dı? 
Nereye gidiyorlar dı? Kimse bilmiyor du. İşte böyle bir masal­
dı. Bilge'nin aklından bu masaldan geriye , sadece kendi ağla­
ması kalmıştı albayım. Oysa Hikmet ağlayamıyor du. Oysa, 
Bilge gibi ağlayabi lseydi, açılırdı. Ağlayamadığı için kapan­
mıştı, içine kapanmı ştı, gecekonduya kapanmıştı. Aşkın göz 
yaşlan onu bırakm ıştı. Aklın gözyaşlan onu bırakmıştı . Bu­
nunla birlikte sonuç çok acıklı oldu; fakat sebebi anlaşılama­
dı. iyi tahliller yapılam adı, kahramanlar yerli yerine oturtula­
madı, çevre iyi verilemedi, birçok güzellik anlatılama dı, olay­
lar sonuna kadar götürülemedi. Bu yiızden oyunların güzelli­
ği de anlaşılamadı. Satıldı, fakat ücreti ödenmedi. Son daki­
kada bir aksilik çıktı; dava esastan bozuldu. Bir yanlış anlaşıl­
ma olmuştu. Affedersiniz yanlışlık olmuştu: Hikmet değil 
Fikret'ti . Mesela böyle bir şeydi. Affedersinizdi ." 
Bilge ağlıyor du, Hikmet susuyor du. Bilinmeyen bir süre 
geçtikten sonra birden kapı vuruldu. Hikmet, dalgın gözlerle 
kapıya yiırüdu . Ne yaptığını düşünmeden kapıyı açtı. Sevgi 
içeri girdi. Sevgi? Dalgınlığından kunulamadı. işte bir olay, di­
ye düşündü. Başım ağrıyor. Sevgi, Bilge'yi görünce bir an göz­
lerini kapar gibi oldu. Başını çevir, bakma. Kulağımın dibinde 
konuşuyo r, beni beklemiyordun galiba, diyor. Sevgi odaya 
şiddetle bakıyor bu bakışlar gözümü kamaştırıyor. Bozulmuş 
yatağı ve Bilge'nin ıslak gözlerini gördü. Olduğu yerde bekli­
yor. Benden bir şeyler bekliyor. Kımıldamahyım ve mucizeler 
yaratmalıyım. Bugün yaptıklamn yeter albayım. Ben soyut 
456