ren birisi var, kim ola ki? Topal Ali olmasın, diye düşündü Me- 
med. Kurnaz Topal, diye düşündü. Memed, heriflerin karnına, 
yüreklerinin içine girmiş.
Memed rahattı. Koşmaktan vazgeçti. Sarp kayalıklardan 
bir keçiyoluna düştü. Topal Ali şimdi bir taşm dibine yatmış, 
candarmalann üstüne ver ediyordu kurşunu.
Yüzbaşı Faruk yanındaki Asım Çavuşa soruyordu:
"Çavuşum, işte karanlık da çöktü. Neden bu adam daha 
kurşun yakıyor, bırakıp gitmiyor?"
Asım Çavuş:
"Bilmem," diyordu. "Belki onu arkadan da çevirdik sanı­
yor."
"Bu gece de kalırsa çemberde onun ölümü olur."
"Kim bilir Yüzbaşım, kim bilir ne düşünüyor?"
"Delirmiş mi dersin?"
Üstlerinden durmadan vızır vızır kurşun geçiyordu.
Asım Çavuş:
"Ben bütün ömrümde böyle bela, böyle soğukkanlı, atik bir 
adamla karşüaşmadım. O, gözden sürmeyi çeker derler ya, öy­
le hünerli. Bir soğyüan gibi sessiz kayar, bir kuş gibi uçar... Bir 
düşündüğü var."
"İstese bizim yarımızı vururdu. Ne olabilir düşündüğü?"
"Sesi yılgındı. Ölüme karar vermiş bir sesti."
"Ben de seni onun için geriye döndürdüm. Seni vuracaktı 
Çavuş."
"Vuracaktı," dedi Asım Çavuş içini çekerek. "Bir tuhaf ol­
muş bu çocuk," diye de içinden geçirdi. "Bu çocukta bir şey var."
Topal Ali, Memed kaçsm, saklansın diye, onun bulunduğu 
yerin sağma kaymış, siperlenmiş, candarmalann üstüne yağdı- 
nyordu kurşunu. Dudaklarında tuhaf, deli bir gülümseme. 
Gün ışıymcaya kadar candarmalann üstüne kurşun yağdıra­
caktı. Gün ışımadan önce kurşunu kesecek, candarmalann ara­
şma kanşacak, onlarla birlikte, şu sabaha kadar kurşun yağdı­
ran Memedi, kayalıklarda arayacaktı.
Yüzbaşı:
"Asım Çavuş," dedi heyecanla, "yaralanmış olmasın. Yara­
lanmış kaçamıyordun"
201