Ana: 
"Nasıl olur?" dedi. "Siz nasıl gidersiniz kasabaya bu yaşta? 
Olur mu? Sonra Abdi Ağa ne der? Bir duyarsa Abdi Ağa, valia­
ha bu köyden bizi iyice kovar." 
Memed, anasına yalvar dı. 
Ana: 
"Olmaz," dedi. 
Olmaz, dedi ama, yüreğine de dert oldu. 
Sonunda: 
"Kovarsa kovsun Abdi Ağa," dedi. "Biz de ... " 
Mustafanın babasına söylemediler. Ona, geyik avma gide­
ceklerini, birkaç gün dağda kalacaklarını söylediler. Oldum 
olası, hep geyik avma giderlerd i. Memedin üstüne bir avcı da­
ha yoktu köyde. Pireyi vururdu . Öyle de atıcıydı. Kel Ali, onla­
n böyle süslü püslü giyinmiş, ayakla nnda "muhabbet" çorap­
lanyla görseydi imkarn yok ava gittiklerine inanmazdı. Musta­
fa, ava gitmek için aldığı tüfeği Memedlere bıraktı. 
O gece sabaha kadar hayaller kurdular. Bir dakika olsun 
gözlerini yum madılar. Hep konuştul ar. 
Daha şafağın yeri ışımadan, ortalık alacakaranlıkken yola 
çıktıl ar. 
Koşareasma gidiyor lardı. 
Aşağıdan ince bir yel esiyor du. Soğucak. 
Günün ucu azıcık görününeeye kadar ne konuştular, ne de 
azıcık durup soluk aldılar. 
Sonra Memed yeşil toprağın orada durup derin derin so­
luk aldı: 
"Bundan ötede Sanboğa varmış ... Önce oraya uğrayacağız . 
Sonra Değirmenler, onun arkasından da Dikili köyü, Dikilinin 
arkasından da kasaba ... " 
Mustafa: 
"Arkasından da kasaba ... " diye söylendi. 
Yürüdüler. Gene koşareasma gidiyorlardı. Bir ara durup 
biribirierine gillümsüyorlar, sonra gene hızlamyorl ardı. 
Bir hızda Silleymanlıdaki tahta, yanık köprüyü, yeraltı yo­
lunu, kan mezarını geçtiler. Toronlara geldiklerinde öğle ol­
muştu. Hava ılıktı. Nar ağaçlan kırmızı çiçeklerini açmışlardı. 
65