çıkmıştı canım. Hayır, Sevgi'yi beğenmiyorlardı. Dumrul, 
Hikmet'in evine ilk çağrıldığı zaman da gelmemişti. Tam so­
kağa çıkacağı zaman karısıyla kavga etmişti. Dumrul. Karı­
sıyla neden hiç geçinememişti? Evet, geçinemiyordu işte. Her 
zaman kavga ediyorlardı. Neden yalnız gelmemişti? Bir sürü 
yere tek başına gidiyordu oysa. Doğru. Hikmet sofrayı ne ka­
dar özenerek kurmuştu. Karısının dalgınlığını bildiği için, 
tek sofra örtüsünü yıkatıp ütületmişti bir gün önce. Her şeyi 
öyle düzenlemişti ki, Dumrul zili çaldığı zaman, kapı açılın­
caya kadar geçen süre içinde bütün yemekler sofrada olacaktı 
ve hemen masaya oturabileceklerdi. Fakat bir türlü zili çal­
mamıştı Dumrul. 
Sonra, Hikmet de canlılığını, son kalan gücünü kaybetme­
ğe başlamıştı. Hele arabalıdostlar da uğramaz olduktan sonra 
evin tek koltuğuna gömülüp kalmıştı. Önceleri birkaç kişi 
vardı gelip giden. Dumrul bazen karısını getiriyor, Bilge de 
geçerken uğruyor du. Ergun'un kolunda yavaş adımlarla giri­
yordu odaya Selim Bey. (Bir kalp rahatsızlığı geçirmişti .) Er­
gun'un beylik itirazlarına rağmen, Sevgi'nin getirdiği sade 
kahvesini gene içiyordu. Ergun'un iki yaşındaki oğlu, devire­
cek eşya bulamadığı için bir kenarda üzgün duruyordu. Hik­
met, koltuğunda, hastalıktan yeni kalkmış biri gibi, yumuşak 
bir gülümsemeyle çevresine bakıyordu. Bilge, bir köşede 
Dumrul'la tartışıyor du. Hikmet de -hasta olduğunu unutup-­
tartışmaya katılıyordu bazen. Hayır, heyecanlanmamalıydı 
Hikmet. Oturup resim yapmalıydı mesela. Hemen Hikmet'in 
eline bir kağıt kalem veriliyordu; Ergun'un oğluna da aynı bi­
çimde davranılıyordu yaramazlık yaptığı zaman. Peki, Hik­
met'in hastalığı neydi? Bilinmiyordu ya da yalnız Sevgi bili­
yordu. Sevgi de hastaydı: Gece misafirler biraz geç saatlere 
kadar oturunca Sevgi'nin başı ağrımaya başlıyordu, göz ka­
pakları ağırlaşıyor du; kış günleri , eski üşümesi geliyordu 
üzerine. Onlar hararetle tartışırken Sevgi, bir köşede uyuklu-
244