Büyükannenin önderliğinde yola çıkan kafilede galiba ge­
rekli her şey vardı. Fakat Mustafa bir ara yerinden fırladı, 
koşarak eve gitti. "Mustafa elinde bir çingil, yani taşla döndü 
geldi. Oğlum ne yapacaksın? onu dedim. Ana, yolda neyle su 
içeceğiz? dedi. Sahiden çok işimize yaradı bu çingil."
İki üç gün ovada, açıkta yattılar. Sonra büyükanne tek­
rar eve döndü ve komşularım şehirden kaçıran arabacıya, 
"Bizi Konya’ya götür," dedi. Hüseyin Avni Bey'in yanına gi­
deceklerdi. "Hanım," dedi arabacı, 'Adana nere, Konya nere." 
Sonunda razı oldu ve ovada, toprakta yatan inan aile3İ öküz 
arabasına bindi. Öküz arabası onları Dikili'ye kadar götür­
dü. Orada bir tanıdıklarına rastladılar: Ben de erkekle konu­
şamam, lakırdı söyleyemem. Kardeşim, dedim sonunda, siz 
nerede oturuyorsunuz? Bağlarda oturuyorlarmış." Öküz ara­
basını oraya çektirdiler, bir köylünün bırakıp kaçtığı evinde 
kaldılar. Ertesi gün bir gürültü duyuldu uzaktan: Sinan Pa­
şa (Sinan Tekelioğlu) geliyor, dedi köylüler. Rabia Hanım, 
heyecanından, kucağındaki çocuğuyla birlikte Kuvayı Milli- 
yecilerin olduğu yere koştu: "Baktık askerler gelmişler, atlı­
lar. Herkes dereye indi. Van muhacirleri de var. Bizim başı­
mızda erkeğimiz yok dedim, Konya'da kaldı. Bize tren vesi­
kası verin dedim, şey, hayvan vesikası, yani katır. Yazdılar 
çizdiler." İnan ailesine iki buçuk katır düşmüştü; yani üçün­
cü katırın yansına Van muhacirleri biniyordu. "Ben hayvana 
zor binerim, katırın terkisine Mustafa’ yı aldım, başörtümü 
çıkardım, onunla da Mehmet'i belime sıkı sıkı bağladım." Yo­
la çıktılar gene. Sinan Paşa’nın emriyle gidiyorlardı artık. "O 
gün yola çıktığımız ne iyi olmuş.”  Yoksa bir gün sonraki 
Fransız uçaklarının bombardımanı sırasında ölüp gidecek­
lerdi. Tren istasyonuna vardılar sonunda, "Van muhacirleri 
bir trene bindiler, elimizdeki vesikayı da aldılar." Hepsi bit­
kindi, kasabanın sokaklarında ne yapacaklarını bilmeden 
dolaşıp duruyorlardı. "Bir gazata muhabiri varmış, çocuklar