NAClYE HANIM: Çamaşırlannı bir günde kirletiyor. Sa­
bahlan yıkanmasını öğretmemişler bu çocuğa. 
HlKMET: Çamaşır mı? Ölmek istiyorum. Güzel kalmak 
için yapabileceğim tek hareket bu. (Terlemeğe başlar.) Benim 
terim kötü kokmaz! Çamaşınm da bir su yapılsa ... (Alnına 
biriken terleri siler.) Neler söylüyorum yarabbi! Beni nerelere 
sürüklüyorsunuz? 
NAClYE HANIM: Çamaşır yıkamaktan tırnaklanın kınldı. 
Babasıyla birlikte evimi otele çevirdiler. 
HlKMET: Şimdi yataktan kalkarsam ... (Yorganı üstünden 
atar, sonra tekrar çeker.) Olmaz, suçluyum. Ne yapabilirim? 
Suçuna bir yerde son vermelisin. Bir kere saplandım, çıkamı­
yorum içinden. 
ASUMAN: Birkaç güne kadar Hamit Beyefendi de ufukta 
görünür. 
HlKMET: Demek sen de bu işkenceye katılıyordun. Sözde, 
okumuş bir kız olacaksın. (Gözlerini tavana diker.) Bu sözle­
ri unutamam artık; bütün geleceğimi kararttın. Oysa, kitap­
lardan söz ederken sesin ne kadar farklıydı. 
ASUMAN: Seyyar berber çantası ve arsız gülümsemesiyle 
sayın peder ... 
HlKMET: Allah kahretsin! Gerçekten bir berber çantasıdır. 
Nasıl da düşündün bunu; ahlaksız sen de! Bana tavsiye etti­
ğin kitaplarla birlikte ... (Düşünür.) Neydi o deyim? lşte ce­
hennemin orasına git! (Elleriyle yüzünü kapatır.) Artık her 
şeyi duydum, geriye dönemem. Sabah olunca gözlerinize na­
sıl bakacağım? 
ASUMAN: Hamit Bey gelince seninle ikimiz bir yatakta mı 
yatacağız gene? 
HlKMET : Babam para göndermez diye korktum. Suçlusun 
işte. Küçüksün. (Parmaklannın bütün gücüyle sıktığı yorganı 
bırakır; yastığı başının altında çevirir. Yastığa bakarak) özür 
dilerim: Bir yanınız çok ısınmıştı. (Yastığa başını dayar.) Bi-
15