lara (ya da yeteneksiz oyunculara) «rııızrakÇD> der­
ler. 
Gençliğ imizde, tivatro bugünkünden daha etkindi 
sanki. Kuşkusıız, tanıtlayabi� .. :·T.�k olanaksız bu savı. 
Ama daha mı colr giderdik tiyatroye ? Yo:ı da merak­
Iısı daha mı çoktu? Ne ki, usta tiyatrocuların o yıllar­
da daha çok saygı gördüklerini de kimse yadsıya maz. 
Örneğin, bizim kuşağın belleklerinden hala silinmemiş 
nice oyuncu vardır. Diyelim bir Heyecan Başaran, bir 
Nur Sabuncu, bir Münir Özkul, bir Muammer Karaca, 
bir Ulvi Uraz kolay kolay unutulabilir gibi mi hiç? 
Hele hele o Münir Özkul... Şöyle bir Beyoğlu'na çık­
maya görsün... Ortalık dalgalanırdı dersem, inanın 
abartmıyorum. 
Tiyatroya düşman olan şey, günümüzün büyük 
kentleşmeleri midir? Ya da, insan emeğinin öneminin 
artık sermaye sınıfı politikacılarınca da benimsenme­
ye başlanması mıdır? Veya sinema mıdır, televizyon 
mudur? Bilemiyorum. Lakin, insan emeğinin en irras­
yonel kullanıldığı uğraşın tiyatro olduğuna da yürek­
ten inandığımı hemen söylemeliyim. Baksamza Heye­
can Başaran'ın, Ulvi Uraz'ın, Münir Özkul'un görgü 
tanığı olduğum nice kutsal emeği geride hiç bir şey 
bırakmadan uçmuş gitmiş. Yani onca emeğe karşın, 
kalıcı hiç bir şey üretemiyorsunuz sahnede. 
Her neyse ... O yıllar, oyuncu olmak isteyen kişi 
de bugünkünden daha çoktu galiba. Ne ki, bugünkü ka­
dar tiyatro oyuncusu yetiştiren okul bulunduğu da söy­
lenilemez. Bildiğim kadarıyla, tiyatro oyuncusu ola­
bilmek için bir tiyatroya kapağı atmak gerekirdi. 
Kim bilir?.. O yıllarda tiyatrolarımızın kalabalık 
kişili oyunları daha çok sahnelerneleri de belki bu yüz­
dendir. 
İşte, o günlerden kalma bir tiyatrocu deyimidir,