di. Issız kumsallarda, hiç tanımadığım birisiyle yürüyerek atıldı­
ğım tehlikenin boyutlarını ancak o anda tam olarak kavraya bil­
mişim. Tony'nin dediği gibi, "Bilmediğin şeyden korkmazsı n." 
Son iki hafta boyunca ölümle düello yapıyorduk, üstelik de be­
nim gözlerim bağlıydı: Şans eseri ikimizin de atışları hep kara­
vana olmuştu ama namluda unutulmuş son bir kurşun daha ol­
duğuna emindim. 
"Bu gece benimle kalır mısın?" 
John'un ufak oturma odasındaydık. Adını bir türlü öğrene­
mediğim, iri, kırmızı çiçekleri olan, bir tür tropikal ağaçla dolu 
bahçede bulunan ev, tek katlı ve çok şirindi. John'un dışında, üç 
kurt köpeği ve bir kediyi barındır ıyordu . İçerisi sepetler, deniz 
kabukları, konser afişleri, suluboya resimler, plakalar ve içki şişe­
leriyle doluydu. Tavana, palmiyeden yapılmış kuşlar, balık ağları 
asılmıştı, halının üstünde dev bir bisiklet duruyordu . 
"Beni yanlış anlama lütfen ama seninle sevişemem. Uzun sü­
redir hiç kimseyle olmadım ." 
"Sevişmemiz şart değil. Sadece ... Ben ... Ben de çok yalnı­
zım. Birine sarılıp uyumak istiyorum sadece. Hepimiz yalnızız." 
Neden kabul ettiğimi hfila tam olarak bilmiyorum, belki de 
hayata boyun eğişindeki yalınlık içimi burkmuştu. Ondan hoş­
lanmıyordum bile. Kendi yarattığım ama artık içinde boğulma­
ya başladığ ım yalnızlıktan umutsuzca bir kaçış denemes iydi bel­
ki de. En başından beri sonuçsuz kalacağını bildiğim, kolay ve 
tehlikesiz bir yol seçmiştim. Sevdiğim adamı en yaralayıcı , en 
kaba biçimde reddetmiş, tutkuyla arzuladığım Faray'dan da 
(bence o, Tony'ye duyduğum aşkın, daha doğrusu Tony'nin 
bende uyandırdığı sevme yeteneğ inin görünümlerinden biriydi) 
köşe bucak kaçmıştım . Şimdi bu ürkek çocukla uyuyacak, böy­
lece bütün duygusal risklerden kurnazca sıyrılacaktım. Kendime 
hem umut, hem de ceza vermiş olacakt ım. Sonuçta biz kadın-
111