Demirci Hüso öfkeden çıldırdı, elinde çekici, bir öfke gibi 
sarayın kapısına geldi, bağırdı çağırdı.
"Bu zulümdür Paşa, bu zulümdür. Bu zulüm sürüp gitme­
yecek. Sürüp gitmeyecek. At şenindir Paşa. Sen bu ata layık de­
ğilsin ama, at şenindir. Ben yalan söylemem, atı ben getirdim 
Paşa, at şenindir," dedi.
Sonra vardı, atı sarayın kapısında bağlı olduğu halkadan 
çözdü, bıraktı:
"Sen bu ata layık değilsin Paşa. Sen insanlığa layık değilsin 
Paşa... Sen, sen, sen layık değilsin..."
At, başıboş Beyazıdm ortasına düştü ev ev, dükkan dük­
kan bütün Beyazıdı dolaştı. Sonra meydana geldi, başını yukarı 
dikip havayı, burun deliklerini açarak uzun kokladı, sonra da 
bütün gücüyle yeri göğü inleten bir kişnemeyle kişnedi. Ağrı- 
dağı yankılandı. At kuyruğunu dikip bir iki kere uçacakmış gi­
bi şahlandı. Sonra da dağa, doludizgin aldı yatırdı, bir yıldız 
gibi dağın yamacına süzüldü.
Atm kişnemesini duyanlar:
"Bu Paşanın sonu yok," dediler.
Cellatlar büyük, ağır palalarını biliyorlar, yarın sabaha ha­
zırlıklarını yapıyorlardı.
Gülbahar deli divane olmuş, yerinde duramıyordu. Sara­
yın içinde bir ölü gibi dolaşarak akşamı etti. Akşam olur olmaz, 
gece çöker çökmez doğru demirci dükkanına aktı. Hüso:
"Ne yapalım kızım," diye onu karşıladı. "Elimizden hiç­
bir şey gelmedi. Bundan sonra da hiç gelmez. Şeyh de bir şey 
yapamaz. Ben de yapamadım. Kader böyle imiş, ne yapa­
lım," dedi.
Gülbahar sessiz, siyim siyim ağlıyor, içinden: "Ağı verece­
ğim ona... Ağrıdağınm boz yılanının ağısını... Göz açıp kapa­
yıncaya kadar günden gölgeye götürmeyecek bir ağı vereceğim 
ona. Yaşatmayacağım onu," diye geçiriyordu.
Saraya döndü. Yusufu aradı buldu. Yusuf bir şey yapamaz 
mıydı? Yusuf onunla konuşmadı bile. Bir de öyle sert, öyle düş­
manca baktı ki Gülbahar dondu kaldı. Sarayın kahyasına koştu. 
Babası, İsmail Kahyayı çok sever, dediğinden çıkmazdı. İsmail 
Ağayı da ateş köpürür gördü. Anasına yakarmaya karar verdi.
67