"Şimdi biz burada üç kişiyiz. Önce onu kurtaralım. O bize 
gerek."
"O bize çok gerek," dedi Ahmet.
Süleyman:
"Ne aslan o!"
Muslu:
"Aslan," dedi, güldü. "İşte onu kurtarmak gerek. Zeynel 
onu gördü mü?"
Süleyman:
"O, köyün içinde dolanıp dururken Zeynel yanımdaydı. 
Koca Osman gelip de köyün içinde dört dönen adamm kim ol­
duğunu söyleyince... yüzü sapsarı kesildi Zeynelin. Bir baktım 
Zeynel yok. Yer yarılmış da yerin dibine gitmiş."
"Söyledi mi dersiniz Ali Safaya?"
"Söylemez mi?"
"İşi söylemek."
"Belki daha söylememiştir, söyleyecek."
"Ali Saf ayı belki bulamamıştır, bulacak."
"Söyleseydi, şimdiye bizim köyü candarmalar sarardı."
"Ali Safa kasabaya gitmiştir."
"Dönecek."
Muslu:
"Candarmalar sarmadan, onu bulmadan..."
Süleyman:
"Onu bulmadan."
"Biz Zeyneli bulmalıyız."
"Söylememişse...?"
"Bugün söylemez, yarm söylemez. Günün birisinde..."
"Söyler."
"Biz Zeyneli bulmalıyız."
Musluya çok sert huyundan, bir de çok az konuşmasından, 
her şeyi açık açık söylemesinden, her kusurunu konuştuğu 
adamm yüzüne yekten vurmasından ötürü deli diyorlardı. Deli 
Muslu ince, uzun bacaklı bir tazıya benziyordu. Yüzü de bir ta­
zının uzun yüzü gibiydi. Koşunca da çok hızlı, tazı gibi koşar­
dı.
Sağlam karar verdiler. Bir hançer çıkarıp hançerin üstüne el
306