lamış  bir görev  bilinciyle  hep aynı  saatlerde  hep aynı  yere  geçtiğim-
de, karşımızdaki  sandalyede  oturan  boşluğun  ölüm,  ölümünse  ger-
çek olduğunu  kabullenebilmemize  mâniydi  babamın  eşyaları.  Sa-
dece,  zümrüt  yeşili  çeşmibülbül  rakı  sürahisi,  üzerine  atbaşı  işlen-
miş deri  cüzdanı,  sık sık taşı değiştiği,  gazı  yinelendiği  halde  gene 
de hep  sorun  çıkaran  savatlı  çakmağı  ya da içine  ağnkesicilerini 
koyduğu,  kapağında  yanlışlıkla  gözleri  bitişik  yapıldığı  için  ne 
uğursuz  ne de bilge,  olsa  olsa  şaşkın  görünen,  gövdesi  mor,  kanat-
lan güvez  bir baykuş  kabartması  bulunan  enfiye  kutusu  değil,  bu 
masa  ve sandalyeler,  bu salon  ve ev yerli  yerinde  durmayı  sürdür-
dükçe  ya da biz buradan  gidemedikçe,  hep  gerçekdışı  bir yan  ola-
caktı  babamın  ölümünde.  Sonunda,  baktık  ki ne bu evden  çıkabili-
yor, ne de bu zihin  bulanıklığından  kurtulabiliyoruz,  kardeşlerime 
belli etmeden,  sessiz  ve gizli  bir işbirliğiyle,  annem  de ben de birer 
kıyafet  giydirip,  kisve  biçtik  babamın  akşamlan  bizimle  masaya 
oturan  hayaletine.  Oysa  başka  şartlar  altında,  bizi  birbirimize  yakın-
laştırması  beklenen  bu davranış  benzerliği,  sonunda  yollarımızı  ke-
sinkes  ayıracaktı. 
Oyunbozanlıktı  çünkü  yaptığı.  Babamın  masadaki  hayaletine 
hizmet  ederken,  onu  olduğu  gibi  değil,  görmek  istediği  gibi  resmet-
ti zihninde  ve dilinde.  Hamarattı  hep.  Çabuk  çabuk  süpürüverdi, 
ölen kocasının  asla  sevmediği,  beğenmediği,  istemediği  tüm  özel-
liklerini  belleğinin  dışına.  Nihayet  temizliğini  bitirip,  diktiği  kıya-
feti babamdan  kalan  boşluğa  giydirdiğinde,  sadece  ailesinin  sela-
metini  düşünüp  durmadan  bunun  için  çalışan,  karşılığında  tek lük-
sü akşamlan  karısıyla  karşılıklı  oturup  bir-iki  kadehçik  içmek  olan, 
bir zehiri  varsa  bile  içine  akıtan;  asla  söylenmeyen,  şikâyet  ya da 
küfür  etmeyen,  etten  ve sinirden  değil  de eften  püften;  tekdüze  bir 
ağıdı  andırırcasına  renksiz  ve fersiz  bir adam  oturuyordu  masada. 
Annem  bu sahte  rahmetliyi  o kadar  sevdi,  ona  o kadar  yürekten 
inandı  ki, altı ay sonra  tekrar  evlenmeye  karar  verdiğinde,  kendisi-
ne koca  olarak  seçtiği  adam,  masadaki  hayaletin  tıpatıp  aynısıydı. 
Bu zaman  zarfında  onun  belleğinin  dışına  süpürdüklerini  ben 
topladım  çuval  çuval.  Babama  olan  bağlılığımdan  ziyade,  anneme 
duyduğum  kızgınlıktan  yaptım  bunu.  Fakat  sonuçta,  ağzı  sımsıkı 
bağlanıp  kapının  önüne  konmuş  çöp  torbalarını  birer  birer  açarak, 
227