artan zengin müritlerinin daveti üzerine dağ daki köyünden Kars'a inip zavallı 
fakir, iş siz ve mutsuz Karslı-ları tekkedeki ayinlere çektiğ ini işitmiştim ama 
polis bu cumhuriyet düş manlığına izin vermez diye aldırmamış tım. Şimdi 
gözlerimden yaş lar akarken ben bu ş eyhin merdivenlerini çıkıyordum. Yıllardır 
gizli gizli korktuğ um, ateistlik yıllarımda bir zayıflık ve gerilik olarak 
gördüğüm şey olmuş tu: islam'a dönüyordum. Karikatürleri yapılan bu çember 
sakallı, cüppeli, gerici ş eyhlerden ben aslında korkardım, ş imdi merdivenleri 
kendi isteğ imle çıkarken hıçkırarak ağ lamaya baş lamıştım. Şeyh iyi bir adamdı. 
Bana neden ağ ladığımı sordu. Elbette ki, 'gerici ş eyhlerin, müritlerin arasına 
57 
düştüm diye ağ lıyorum,' diyecek değ ildim. Üstelik ağ zımdan baca gibi tüten rakı 
kokusundan da çok utanıyordum. Anahtarımı kaybettiğ imi söyledim. Ölmek için 
uzandığım yerde anahtarlığ ımı düşürdüğüm aklıma gelivermiş ti. Yanındaki dalkavuk 
müritler hemen atılıp anahtarın mecazi anlamlarına iş aret ederlerken o, sokağ a 
anahtarlarımı aramaya yolladı onları. Yalnız kaldığ ımızda bana tatlılıkla 
gülümsedi. Onun az önce rüyamda gördüğ üm iyi yürekli ihtiyar olduğ unu anlayarak 
rahatladım." 
"İçimden öyle geldiğ i için bana bir evliya gibi gözüken bu ulu ki şinin elini 
öptüm. Çok ş aşırdığım bir ş ey yaptı. O da benim elimi öptü. Yıllardır duymadığ ım 
bir huzur yayıldı içime. Onunla her ş eyi konuş abileceğ imi, bütün hayatımı 
anlatacağ ımı hemen anladım. O da bana ateistlik yıllarımda varlığ ını zaten için 
için bildiğ im yüce Allah'ın yolunu gösterecekti. Bu da peş inen beni mutlu 
ediyordu. Anahtarımı bulmuş lardı. O gece evime dönüp uyudum. Sabah bütün bu 
tecrübeden utandım. Baş ımdan geçenleri hayal meyal hatırlıyor, hatırlamak da 
istemiyordum. Bir daha tekkeye gitmeyeceğ ime yeminler ettim kendime. O akşam 
beni tekkede gören müritlerle bir yerde karş ılaşır mıyım acaba diye korkuyor, 
bunalıyordum. Ama gene bir gece Yeş ilyurt Meyhane-si'nden dönerken ayaklarım 
beni kendiliğ inden oraya götürdü. Gündüzleri duyduğ um bütün piş manlık 
buhranlarına rağ men bu daha sonraki gecelerde de sürdü. Ş eyh beni en yakınma 
oturtuyor, dertlerimi dinleyip yüreğ ime Allah sevgisi yerleş tiriyordu. Hep 
ağlıyor, bundan çok huzur duyuyordum. Gündüzleri sır gibi sakladığ ım tekke 
ayinlerini gizlemek için en laik gazete bildiğ im Cumhuriyetti elime alıp 
cumhuriyet düş manı dincilerin her yere yayıldığ ından şikâyet eder, Atatürkçü 
Düşünce Derneğ i'nde niye toplantılar yapılmıyor diye sağ da solda söylenirdim." 
"Bu ikili hayat bir gece İ pek'in bana 'Baş ka bir kadın mı var?' diye sormasına 
kadar sürdü. Ağ layarak her ş eyi itiraf ettim. O da 'Dinci mi oldun, baş ımı mı 
bağlatacaksın?' diye ağ ladı. Böyle bir talebim olmayacağ ına yeminler ettim. 
Başımıza gelenlerin bir çeş it fakir düş me gibi bir ş ey olduğ unu hissettiğ im için 
dükkânda her ş eyin iyi gittiğ ini, elektrik kesilmelerine rağ men yeni Arçelik 
elektrik sobalarının çok iyi sattığ ını anlattım ki rahatlasın. Aslın- 
58 
da evde namaz kılabileceğ im için mutluydum. Kitapçıdan bir namaz hocası aldım 
kendime. Önümde yeni bir hayat baş lıyordu." 
"Biraz kendime gelir gelmez bir gece ani bir ilhamla büyük bir ş iir yazdım. 
Bütün bu buhranımı, utancımı, içimde yükselen Allah sevgisini, huzuru, şeyhimin 
mübarek merdivenlerini ilk çıkış ımı, ve anahtarın gerçek ve mecazi anlamlarını 
anlattım. Hiçbir kusuru yoktu. Fahir'in çevirdiğ i en son ve en moda Batılı 
şairin şiirinden yemin ederim aş ağı değildi. Ona bir mektupla beraber hemen 
postaladım. Altı ay bekledim, o sırada çıkarmakta olduğ u Akhilleus'un Mürekkebi 
dergisinde yayımlanmadı. Bu bekleyiş  sırasında üç ş iir daha yazmış tım. Onları da 
ikişer ay arayla postaladım. Bir yıl sabırsızlıkla bekledim, gene hiçbiri 
yayımlanmadı." "O dönem hayatımdaki mutsuzluk ne hâlâ çocuğ umun olmaması, ne İ pek'in İ slam'ın 
gereklerine direnmesi, ne de laik ve solcu eski arkadaş larımın dinci oldum diye 
beni küçümsemeleriydi. Benim gibi heyecanla İ slam'a dönen zaten pek çok örnek