"Bana kalan sadece bunlar..." diye m ırıldand ı Rose kendi 
kendine. Bo şand ıktan sonra bir nekahat devresi geliyordu ve trav-
ma ertesi bu dönemin en büyük yan etkisi gevezelik olmal ıydı. 
Boşanmak insan ı konuşkanlaştınyordu. Ne kadar konu şursan ko-
nuş, söyleyecek laf ın bitmiyordu. Nitekim Rose haftalard ır zih-
ninde Çakmakç ıyan ailesinin tek tek her üyesiyle tekrar tekrar 
kavga etmi ş, karşı taraf ın savlar ını başarıyla çürütüp kendini 
azimle savunmu ş, her seferinde galip gelmi ş, boşanma sürecinde 
bir türlü dile getirmeyi ba şaramad ığı ve o zamandan beri içinde 
ukte kalan şeyleri döne dola şa say ıp dökmüştü kafas ında. 
Ama ne fayda! Bir duyan olmad ıktan sonra... İçini çekti. 
İşte oradalar! Latekssiz, süper-emici bebek bezleri. Bunlar ı 
arabaya yerle ştirirken saçlan k ırlaşmış, keçi sakall ı, orta yaşlı bir 
adam ın kendisine gülümsedi ğini fark etti. "Ne dikkatli, ne özenli 
bir genç anne," diye dü şünmüş olmal ıydı adam. Do ğrusu Rose 
anneliğinin seyredilmesinden ho şlan ırdı, şimdi de seyirci bulma-
nın keyfiyle gülümsemekten kendini alamad ı. Bu ruh haliyle 
uzand ı Aloe Veral ı, bahar meltemi esansl ı bir kutu ıslak mendile. 
Onu da koydu arabaya. Tann'ya şükür birileri anneliğini takdir 
ediyordu. Daha fazla takdir ve ilgi görme arzusuyla, bebek e şya-
lan koridorunda bir a şağı bir yukan gezinmeye ba şlad ı. Her sefe-
rinde asl ında almaya hiç mi hiç niyetli olmad ığı halde şimdi al-
mamak için sebep göremedi ği yeni bir ürün buluyordu: üç şişe 
antibakteriyel pi şik losyonu, banyo suyu a şın s ıcak oldu ğunda 
bas bas öterek ikaz eden bebek banyosu emniyet örde ği, küçük 
parmaklan korumak için alt ılı plastik kap ı muhafaza seti, May-
mun-Max çöp kutusu, içi su dolu, kelebek şeklinde di ş kaşıyıcı-
sı... Hepsini arabaya koydu. Şimdi kim kalk ıp da ona sorumsuz 
anne diyebilirdi ki? Minik k ızının ihtiyaçlann ı dikkate almamakla 
kim suçlayabilirdi onu? Bebek do ğduğunda üniversite e ğiti-
minden bile vazgeçmemi ş miydi? Bu evlili ği sürdürmek için bü-
tün gücüyle çal ışmam ış m ıydı? Zaman zaman kendini hâlâ üni-
versite öğrencisi olarak hayal ederdi Rose, hâlâ bakire ve evet, 
hâlâ incecik. K ısa süre önce üniversite kafeteryas ında bir iş bul- 
 muştu; kendini ö ğrenci gibi görmeye yard ımc ı olabilirdi bu ama 
diğer iki hayaline faydas ı yoktu. 
Sonraki koridora geçti ğinde Rose'un yüzü buru ştu. Uluslara-
ras ı Yiyecekler Reyonu. 
Patl ıcan soslan ve yaprak salamuras ı kavanozlanna sinirli si-
nirh bakt ı. Patl ıcan matl ıcan yok art ık! Sarma marma yok! Aca-
yip etnik yemekler yemek zorunda kalmayacaklard ı bundan böy-
le. O iğrenç kavurman ın görüntüsü bile midesini kald ırmaya ye-
tiyordu. Bundan böyle can ı ne çekerse onu pi şirecekti. K ızı için 
h^riki Kentucky yemekleri yapacakt ı. Hamburger mesela... 
Hamburger sosis biftek üçlemesini dü şününce yüzü ayd ınland ı. 
"Aynen böyle!" dedi kendi kendine. Dahas ı tavada yumurta, ak-
çaağaç şurubuna bat ınlm ış gözlemeler, so ğanl ı sandviçler, man-
galda koyun pirzolas ı, k ızarm ış patates... velhas ıl özbeöz Ameri-
kan yeme ği yiyeceklerdi bundan sonra... Her sofraya oturdu ğun-
da görmekten g ına getirdi ği o v ıcık v ıcık yoğurtlu içecek yerine 
de elma suyu içeceklerdi! Bundan böyle günlük menülerini Ame-
rikan Mutfa ğından seçecekti, patates püresi ya da k ırm ızı et... ya 
da... nohut. Bu yemekleri hiç şikâyet etmeden haz ırlayacakt ı. Tek 
ihtiyac ı, günün sonunda kar şısında nezaketle oturup, pi şirdikleri-
ni tebessümle yiyecek efendi bir kocayd ı. Onu ve pi şirdiği ye-
mekleri gerçekten sevecek bir adam. Aynen böyle! Rose'un ihti-
yac ı olan buydu: kalabal ık bir sülalesi, etnik kimli ği, zor telaffuz 
edilen adlan ve y ıllanm ış sırlan olmayan basit bir sevgili; nohut 
yahnisinin k ıymetini bilecek bir erkek. 
Oysa bir zamanlar Barsam'la birbirlerine nas ıl da âşıktılar. 
Barsam' ın sofraya konan yeme ğin fark ında bile olmad ığı, en 
azından içindekileri umursamad ığı bir dönem olmu ştu, zira gözü 
başka yerde olurdu, Rose'un gözlerinin içinde, öylesine a şk ve arzu