şimdi öylesine mutluydu ki, gözleri, aklı, hafızası o âna ve bütün dünyaya 
açılmıştı. 
"Ben de seninle seviş mek istiyorum," dedi İ pek. Bir an önüne baktı. Hemen ş ehla 
gözlerini kaldırıp kararlılıkla Ka'nın gözlerinin içine dikti: "Ama söyledim, 
babam burada burnumuzun di-bindeyken değ il." 
"Ne zaman çıkıyor baban dış arı?" 
"Hiç çıkmaz," dedi İ pek. Kapıyı açtı, "Gitmem gerek," deyip uzaklaş tı. 
ipek, yarı karanlık koridorun ucundaki merdivenlerden inip kaybolana kadar Ka onun arkasından baktı. Kapıyı kapayıp yatağ ının kenarına oturur oturmaz cebinden 
defterini çıkardı ve temiz sayfaya hemen "Çaresizlikler, Zorluklar" adını verdiği bir şiiri yazmaya baş ladı. 
Ka şiiri bitirdikten sonra yatağ ın kenarında oturup Kars'a geldiğ inden beri ilk 
defa bu ş ehirde İ pek'i tavlamaktan ve ş iir yazmaktan baş ka yapacak bir iş i 
olmadığını düşündü: Hem bir çaresizlik hem de bir özgürlük duygusu veriyordu bu 
ona. Şimdi ipek'i kandırıp Kars ş ehrini birlikte terk edebilirse hayatının 
sonuna kadar onunla mutlu olacağ ını biliyordu. İ pek'i ikna edebileceğ i zamanı ve 
bu işi kolaylaş tıracak bir mekân birliğ ini sağladığı için yollan tıkayan kara 
şükran duydu. 
Paltosunu giyip kimseye görünmeden sokağ a çıktı. Belediye tarafına doğ ru değil, 
istiklali Milli Caddesi'nden sola aş ağıya yürüdü. Bilim Eczanesi'ne girip C 
vitamini tabletleri aldı, Faikbey Caddesi'nden sola döndü, lokanta vitrinlerine bakarak ilerleyip Kâzımpaş a Caddesi'ne saptı. Caddeyi dün cıvıl cıvıl gösteren 
seçim propaganda bayrakçıklan indirilmiş , dükkânların hepsi açılmış tı. Küçük bir 
kırtasiyeci-kasetçi gürültüyle müzik çalıyordu. .      211 ¦ Altıgen Kar Tanesi Sırf sokağ a çıkmış  olmak için kaldırımları doldurmuş  bir kalabalık birbirlerine 
ve vitrinlere üş üye üşüye bakarak çarş ıda bir aş ağı bir yukarı yürüyordu. Merkez 
ilçelerden minibüslerle Kars'a gelip günlerini çayhanede pineklemek ve berberde tıraş olmakla geçiren kalabalık gelememiş ti şehre; berber ve çayhanelerin 
boşluğu Ka'nın hoş una gitti. Sokaklardaki çocuklar içindeki korkuyu unutturup 
onu iyice mutlu ettiler. Küçük boş  arsalarda, karla kaplı meydanlarda, devlet 
dairelerinin ve okulların bahçelerinde, yokuş larda, Kars nehrinin üzerindeki 
köprülerde kızak kayan, kartopu savaş ı yapan, koş uşturan, kavga edip küfürleş en, 
bütün bu hareketi seyredip burnunu çeken bir sürü çocuk gördü. Pek azının paltosu vardı, çoğ u okul ceketi, kaş kol ve takke giyiyordu. Askerî darbeyi 
okullar tatil olduğ u için sevinçle karş ılayan bu neş eli kalabalığ ı seyrederken 
Ka iyice üş ürse, en yakındaki çayhaneye giriyor, hafiye Saffet karş ıdaki masada 
otururken bir çay içip tekrar dış arı çıkıyordu. 
Hafiye Saffet'e alış tığı için Ka ondan korkmuyordu hiç. Kendisini gerçekten 
izlemek istiyorlarsa peş ine görünmeyen bir hafiye takacaklarını biliyordu. 
Görünen hafiye görünmeyen hafiyeyi gizlemeye yarardı. Bu yüzden bir ara hafiye Saffet'i kaybedince Ka telaş landı ve onu aramaya baş ladı. Faikbey Caddesi'nde, 
dün gece tankla karş ılaştığı köşede Saffet'i elinde bir plastik torba, tıknefes 
kendisini ararken buldu. "Portakallar çok ucuz, dayanamadım," dedi hafiye. Beklediğ i için Ka'ya teş ekkür 
etti, kaçıp kaybolmadığ ı için "iyi niyetini" kanıtladığ ını söyledi. "Bundan 
sonra nereye gideceğ inizi söylerseniz, ikimiz de boş una yorulmayız." 
Ka nereye gideceğ ini bilmiyordu. Daha sonra camları buz tutmuş  bir baş ka boş 
çayhanede otururlarken aslında iki kadeh rakı içip Ş eyh Saadettin Efendi'ye 
gitmek istediğ ini anladı. İ pek'i şu anda yeniden görmek mümkün değ ildi ve ruhu 
onu düşünmekle iş kence korkusu arasında daralıyordu. Ş eyh Efendi'ye içindeki 
Allah sevgisini açıp, Allah'tan ve dünyanın anlamından kibarca konuşmak isterdi. 
Ama tekkeyi mikrofonlarla donatmış  emniyetçilerin kendisini gülerek 
dinleyecekleri geliyordu aklına. 
Gene de Ka Ş eyh Efendi'nin Baytarhane Sokağ ı'ndaki mütevazı 
212 evinin önünden geçerken bir ara durakladı. Yukarıya, pencerelere baktı. 
Daha sonra Kars il kütüphanesinin kapısının açık olduğ unu gördü. İ çeri girip