FAKİR BAYKURT
 
387
 
 
tıpkı benzerleri gibi birer «yandan sürme» olacaklar, göreceksin 
Rıza!..»
 
Yeme
ği yedikten sonra Rıza biraz açıldı Hamdi beyin hanımına. 
İçini dolduran derdin birazını dökdü.
 
«Yaaa...» dedi Hamdi beyin hanımı. «Epey oluyor, yaşlı bir adam 
geldi gitti. Geçen gün de muhtarla üyeler Hamdi’yi sordular. 
Yüreklerim parçalandı. O da anlayış
sızlık öyle! 
İ
nsan bunu gavura 
yapmaz! Hazinenin geliri bununla mı dolacakmış? Avukatları da 
toprak doyursun. Hele bu koca kafalı Ruhi! 
-
Yakasını silkti
-
 
Allah 
eline düşürmesin!..»
 
Kadın daha konuşacaktı. Hamdi bey Rıza’yı alıp çıktı.
 
«Elimizi yüzümüzü alı
p yargıç Hüsamettin beye gidelim. Pek 
konuşmaz ama beni sever. Bir yüzümüzü kızdıralım, bakalım ne 
cevap verecek? ..»
 
Hükümet konağına vardılar. Mahkeme kapısının önünde kimseler 
yoktu. Bazı köylüler başkâtibin odasına girip çıkıyorlardı. Para 
yatırıyorlar
dı. Tutulmuş tabancalarını geri alıyorlardı.
 
Hüsamettin bey odasındaydı. Tutanakçı İbrahim’i oturtmuş, karar 
yazdırıyordu.
 
«Gel hocam gel!» dedi. «Zaten sıcaktan çalışamıyordum. Şuraya 
bir vantilatör alın diye kaç sefer yazdık. Ses çıkmadı yukarıdan. Şu te
re 
bak... » Beyaz mendilini çıkarıp boynunu. başını sildi. «Haydi sen git!» 
dedi 
İ
brahim’e. «Bize birer çay söyle. Sonra ben çağırınca gelirsin 
...>>
 
İbrahim çıktı.
 
«Bizim biraz resmî, biraz yarı resmî bir derdimiz
-
 
var Hü
 
samettin beyciğim. Bir danışmak i
stiyoruz. Dini bütün meyhaneci yok 
ortalıkta. En uygun zatını bulduk. Beş dakikacık din
-
 
leyiver bizi. Bu 
arkadaş Tozak köyünün eğitmeni. Şosenin sağında altmış evli bir köy, 
evet...»
 
Hüsamettin beyin parmağında iri taşlı bir yüzük. Yüzüğünü 
önündeki 
masanın camına vuruyordu ara sıra. Bazen dalarak, bazen