Ömer ulanarak: "Aa, evet. Öyle mi? Birden hoşuma gitti!" 
dedi. 
Atiye Hanım: "Ama içince neşeniz kaçıyor, susuyorsunuz," 
dedi. "Hadi bakalım, demin ne düşünüyordunuz, söyleyin bize... 
Ama hemen!" 
Sait Bey karısına, "Çocuğu rahat bırak canım!" diyen bir bakışla 
baktı! Ömer'e gülümsedi. "İstiyorsanız söyleyin, istemiyorsanız 
düşündüğünüz size kalsın!" diye bir tavır takınmaya çalıştı, ama 
yüzü başka şeyler söylüyor, "Sahi, kimbilir neler düşünüyor-
sundur şimdi sen?" diyordu. 
"Kendimi düşünüyorum!" dedi Ömer. 
Atiye Hanım: "Yaa!" dedi. Başını gururla geriye attı. "Kendiniz 
hakkında ne düşünüyorsunuz?" 
"Çok şey yapmak istiyorum! Çok şey yapacağımı düşünü-
yonım!" 
Sait Bey: "Eee, tabii. Gençsiniz siz!" dedi. 
"Hayır, onu demiyorum!" dedi Ömer. "Başka şey anlatmak 
istiyorum. Çok şey yapacağımı düşünüyorum, ama bunlar... Bunlar, 
çok değişik şeyler olacak!" Yüzünün yandığını hissetti. 
"Anlar gibi oluyorum!" dedi Sait Bey. 
"Anlatamıyorum ! " 
Atiye Hanım az önce ne düşündüğünü sorarken takındığı 
çapkın tavrı bir daha takınarak: "Anlatın o zaman işte!" dedi. 
Sofraya oturduğundan beri, daha önceki yemeklerde de 
okuduğu yemek listesini, kitap okur gibi dikkatle okuyan Sait 
Bey'in kardeşi Güler Hanım, başını okuduğu şeyden kaldırarak 
Ömer'e baktı. 
Ömer: "Sizde... Sizde hiç hırs var mı, Sait Bey?" dedi. 
Sait Bey gülümseyerek: "Nasıl, efendim?" dedi, sonra kaşlarını 
çattı. 
"Sizde hırs var mı efendim? Evet, hırs!" 
Sait Bey bir şey hatırlamaya çalışıyormuş gibi karısına döndü: 
"Bende var mı?.." 
Atiye Hanım telâşla: "Yok, yok, Sait hiçbir şeyi tutturmaz! 
Kuzu gibidir," dedi. Galiba gülecekti, ama Ömer'in yüzünü 
görünce korktu. Kültürlüydü, ama günahtan da çekiniyordu. 
Sait Bey: "Çok şükür, hırslı değilimdir!" dedi. "Küçük 
95