ları görünce Şems daha da hiddetleniyor.  
Bir gün, babam ı görmek isteyen ama bir türlü kap ıdaki 
Şems'i atlatamayan bir adam hiddetle ba ğırdı: "Yeter art ık! 
Sen kim oluyorsun da Mevlâna'n ın kapısına geleni kovuyor- 
sun? Herkese soruyorsun ne getirdin diye! Peki ya sen? Sen 
ne hediye getirdin Efendi Mevlâna'ya?" 
"Hediyem kendimdir" dedi Şems, gayet sakin. "Ben onun 
yoluna ba ş koydum." 
Adam bunu i şitince mosmor oldu. Ne diyece ğini bilemeden 
kalakald ı. Sonra da kös kös uzakla ştı. 
*     *     * 
Aynı gün Şems'in yan ına gittim. "Bu kadar çok insan tara- 
fından yanl ış anlaşılmak seni üzmüyor mu? Sana dü şmanlık 
etmelerine hakikaten ald ırmıyor musun?" diye sordum. 
Şems bana bo ş boş baktı, sanki ne dedi ğimi anlamam ıştı. 
"Benim hiç dü şmanım yok ki" dedi omuz silkerek. "Bizi tenkit 
edenler olacakt ır. Rakibimiz de olur, sevmeyenimiz de. Ama 
Allah âşıklarının düşmanı olmaz. Biz kin gütmeyiz evlat." 
  
260 
Yirmi Yedinci Kural: Şu dünya bir da ğ gibidir, ona 
nasıl seslenirsen o da sana sesleri öyle aksettirir. A ğ- 
zından hay ırlı bir laf ç ıkarsa, hay ırlı laf yank ılanır. 
Şer çıkarsa, sana gerisin geri şer yankılanır. 
Öyleyse kim ki senin hakk ında kötü konu şur, sen o 
insan hakk ında kırk gün k ırk gece sadece güzel sözler 
et. Kırk günün sonunda göreceksin her şey değişmiş 
olacak. Senin gönlün de ğişirse, dünya de ğişir. 
"Ama insanlarla tart ışıyor, hatta kavga ediyorsun" dedim. 
Şems gülümsedi. "Kavgay ı onlarla de ğil, nefsleriyle ediyo- 
rum." 
"İyi ama sonra senin hakk ında ileri geri bir sürü laf edi- 
yorlar. Hatta iki erkek bu kadar yak ın dost olamaz: olursa 
ortada a ğza alınmayacak bir dü şkünlük vard ır diyenler bile 
çıkıyor. Öyle k ızıyorum ki böyle art niyetli, bu kadar fesat do- 
lu olmalar ına..." 
Şems bunu duyunca sessiz bir ah etti ve sonra bana bir hi- 
kâye anlatt ı. 
İki seyyah bir şehirden di ğerine gidiyormu ş. Derken yolla- 
rının üstüne ta şkın bir dere ç ıkmış. Tam suyu geçecekler, az 
ötede korkudan tir tir titreyen yapayaln ız ve gencecik bir ka- 
dın görmüşler. Adamlardan biri hemen kad ının yardımına 
koşmuş. Onu sırtına almış, suyu öylece a şmış. Sonra kad ını 
derenin öte yakas ında yere b ırakıp iyi günler dilemi ş. Böylece 
yollarına devam etmi şler. 
Ancak yolun kalan k ısmında öteki seyyah ın ağzını bıçak 
açmamış. Suratından düşen bin parça. Somurttukça so- 
murtuyor. Birkaç saat böyle surat ast ıktan som-a suskunlu- 
ğunu bozup şöyle demi ş: "Ne demeye o kad ına yardım ettin? 
Bir de üstelik ona dokundun. Seni ay artabilir dil Ba ştan çı- 
karabilirdi! Erkekle kad ın böyle temas etsin, olacak i ş mi! 
  
261 
Ayıp yahu! Olmaz, bize yak ışmaz!" 
Kadını sırtında taşıyan seyyah sab ırla gülümsemi ş: "iyi de 
dostum, ben o genç kad ını derenin kar şısına geçirip orada b ı- 
raktım; sen ne demeye hâlâ ta şırsın?" 
"Kimi insan böyledir" dedi Şems. "Kendi korkular ını, ön- 
yargılarını başkalarına yansıtır ve onlarda gördü ğünü sanır. 
İşte asıl yük budur. Zihinlerini zanlarla doldurur, sonra da 
bunca ağırlığın altında eziliverirler. Babanla aram ızdaki ba-