Kaymakama dilekçe yazmasını istediler. Valiye de, Ankaraya 
da telgraf çekeceklerd i. Telgrafları da ona yazdıracaklardı. 
Fahri Efendi onları uzun uzun dinledikten sonra: 
"Hele siz birer çay için. Arzuhal falan yazmaya hiç gerek 
yok. Siz burasının yabancısısınız herhalde. Soylu duruşunuz­
dan sizin kıymetli kişiler olduğunuz anlaşılıyor. Sizin işinizi 
benim arzuhalsiz halletmem gerek. .. Kahveci ... Siz çayınızı için­
eeye kadar ben gelirim. Siz hiç telaşlanmayın. Ben ölünüzü on­
ların ellerinden alırı m... Yazık, yazık, yazık," dedi ve koşar 
adım oradan uzaklaştı. Çarşıdan geçerken de birkaç dükkana 
olayı anlatmadan edemedi. Anlatmasa çatlar ölürdü. O, Murta­
za Ağanın evine varıncaya kadar olayı bütün çarşı öğrenmişti, 
az sonra da bütün kasaba her şeyi en ince ayrıntısına kadar bi­
lecekti. 
Murtaza Ağa: 
"Ne oldu, gene ne var Fahri Efendi?" diye onu telaşla kar­
şıladı. 
Fahri Efendi, sedire oturdu. Konuşacak durumda değildi. 
Ağzını bir kuş yavrusu gibi sonuna kadar açmış, göğsü inip 
inip kalkıyordu. Epeyce sonra kendine gelip soluğunu toparla­
dı: 
"Felaket Ağa. Büyük felaket. Mahvolduk. Tarih, tarih olalı 
böylesi bir rezalete şahit olmamışt ır." 
"Beni korkutuyorsun Fahri ... " 
"Kork Ağam kork. Ne kadar korkarsan o kadar hakkın var. 
Kork Ağam kork. Fela ket!" 
"Söyle, çab uk!" Onu kolundan tutup sarstı. 
"İnce Memedin altı kardeşi geldi benim dükk ana. Her biri­
sinin göbeğindeki saat kordonu bir okka gelir." 
"İnce Memedin altı kardeşi mi varmış?" diye sordu gülüm-
seyerek Murtaza Ağa. 
"O İnce Memed dedikleri İnce Memed değilmiş ." 
"Ya kimmiş?" 
Deli Fahri sorunu olduğu gibi Murtaza Ağaya aktar dı. 
Murtaza Ağanın etekleri tutuştu. Ne yapacağını bilemiyor, sa­
londa gidiyor geliyor, "Felaket, felaket, büyük felaket," diye 
kendi kendine söyleni yordu. "Ben öldüm, ben yandım, aaah 
176