228 Yaşar Kem al-Dağın Öte Yüzü 
Muhtar: 
"Ağladın mı? Çırpındın mı7" 
"Ağladım, çırpındım. Olmaz, dedim. Git beni anamdan, babamdan iste, de-
dim. Aldırmadı." 
"Ne dedi?" 
"Deliye dönmüştü. Hiç duymuyordu. Gözlerinden korktum." 
"Sonra? İşte burası kötü. Onu ısırmadın mı? Dövüşmedin mi? Öylecene tes-
lim mi oldun?" 
Kız başını yere eğdi. Yüzü o andapembeden sarıya kesti. 
"Söyle! Söyle! Söyle ne oldu?" 
Muhtar cezbeye tutulmuştu. Öylesine, söyle diyordu ki, kızı ürpertti. 
"Söyle ne oldu?" 
"Sonra elim ayağım kesildi. Kıpırdayamadım." 
"Hiç mi kıpırdamadın? Hiç mi?" 
"Gözlerimi yumduğum u, sonra bağırdığımı biliyorum." 
"Sonra ne oldu? Burasını bir daha de bakalım. Bir daha. Burası çok gerek." 
"Sonra kalktı, yanıma oturdu. Soluyordu. Benim elim ayağım tutm uyordu." 
Muhtar: 
"Orasını değil," diye bağırdı. "Orasını değil. Yattığın yeri bir daha söyle. Bu-
rası esas. Tam kanunun tutacağı yer." 
Kız gözlerini kaldırdı, hayretle onun yüzüne baktı, sustu. 
Muhtar birkaç kere ayağa kalktı geri oturdu. Yerinde duramıyordu. 
"Elin ayağın kesilince üstüne geldi. Öyle mi7 Sen çırılçıplak ağzı yukarda 
yatıyordu n. Ellerinle memelerini de kapatmadın mı?" 
Kız karşılık vermiyordu sorularına. Anası gene dürttü. 
"Söylesene ömrü kesilesi. Olmuş bir iş. Ne utanırsın? Adam hükümetten 
utanır mı? Her bir şeyi söyleyeceksin ki cezasını versin o gavurlann." 
Muhtar: 
"Doğru doğru. Söyle kızım, söyle ki ... " 
Kendinden geçmiş gibiydi. "Söyle ki..." 
Kız sesi titrek, bozulmuş, korkmuş bir sıkıntı içinde başını kaldırdı, asıla­
cakların bitkin, işkence çekenlerin yorgun, yalvaran, aman dileyen gözleriyle 
gene baktı. 
Anası bir iyice gene dürttü. 
Kız ölgün bir sesle duyulur duyulmaz: 
"Üstüme geldi. Soluğu tüm her yerimi yaktı. Kavurdu. Kıpırday amadım. Hiç