düştüm, bu tüfeği elime kim verdi, bu eşkıya kılığına beni kim 
soktu, diye soran bir hali olan bir delikanlı. Bana deselerdi ki 
işte Abdi Ağayı, Ali Safa Beyi, Çiçekli Mahmut Ağayı öldüren 
İnce Memed budur , yemin etseler, Kurana el bassalar da bu ço­
cuğun eşkıya İnce Memed olduğuna inanma zdım." 
"Yakında gelir de Murtaza Ağayı çarşının ortasında gözle­
rinin bebeğinden vurur da ... " 
"Aman Allah göstermesin," diye M urtaza Ağadan ölüm 
iniltisi gibi bir inilti geldi. 
"Çok mu korkuyorsun Murtaza ondan?" 
İnilti karşılık ver di: 
"Çok korkuy orum ." \, 
"Seni de tam gözbebeğinin ortasından ... " 
"Aman Allah göstermesin, tam ortasından ... " 
"Onun pcırmağında o taçlı yüzük, sırtında da dokuz bin 
dokuz yüz doksan dokuz ayetli gömlek var mıydı, gömlekte de 
altın yaldızla işlenmiş menekşeler?" 
"Vardı efen dim." 
"Demek hakiki bir İnce Memed var?" 
"Var, efendi m." 
"Utangaç da bir çocuk?" 
"O kadar utangaç bir çocuk ki utangaçlığından insanın 
yüzüne bakamıyor , küpü getirdim önüne attım, yüzüme şaş­
kın şaşkın, bu adam ne yapıyor , diye bakakaldı, bir eşkıya 
küpün ağzını açıp da altınları yere dökünce seninkinin aklı 
başından iyice gidip almak istemedi, emanettir , dedi, bunca 
yıl saklamışsın, bundan sonra da sakla, dedi. Bana ölüler gi­
bi, küpü geriye alayım, diye yalvardı. Utandığından yerin di­
bine geçiyor du." 
"Sen de niçin alınadın altınları geriye?" Öfkesini belli ede­
rek bağırdı Arif Saim. "Eşkıyaya, bu fakir milletin altınlarını 
götürüp de zorla niçin teslim ettin, seni tevkif ettireceğim halkı­
mıza bu ihanetinden dolay ı." 
"Halkın bir zararı olmadı bundan, sevgili Beyim," diye sin­
miş Arnher Bey sesini indirdi, yumuşattı. 
"Nasıl zararı olmazmış?" diye hastonunu bütün gücüyle 
yere vurarak kaşlarını çath Arif Saim Bey. 
410