at dokuz olmadan sokağın köşesini dönermiş. Sonra, daha
babamın daireye gitmediğini düşünerek geri dönmek ister-miş. Sonra gene vazgeçermiş. Babamı gözetlemek üzere, so-kağın köşesinde kalmaya karar verirmiş sonunda. Babamıgörünce de, onunla karşılaşmamak için, hemen yandaki so-kağa saparmış. Sonra, biraz daha geç kalabilmek için, yavaşyavaş yürürmüş. Gülerek anlatırdı: ‘Sanki elli metrelik yeriyavaş yürüsem ne olur? Ne kadar vakit geçer? Kendimeacele etmedim, diyebilmek için. Bazen bir kahveye girerim.Hiçbir zaman kahvelere yakışmamışımdır. Orduevine girenbir sivil gibi yabancı hissederim kendimi. Çayımı içer zorkaçarım. Zaten nereden kaçmam ki?’
“Benden kaçmazdı. Hiç olmazsa o zamanlar: üniversite
yıllarında. Zili çalmadan, kapıda dururmuş bir süre. Uyanıpuyanmadığım hakkında tahminler yaparmış. Uykuda oldu-ğumu bildiği halde, bunu unutmuş gibi yaparak faraziyelerileri sürermiş. Ya kapıyı Aysel açarsa? Bu saatte ne işin varburada der gibi bakarsa? Ya da hiç öyle bakmazsa? ‘Alışkıngözlerle süzerse beni? O zaman da, benim artık tatsız bir sı-ğıntı olduğum ortaya çıkacak. Ya da artık gelişimin hiçbirheyecan uyandırmadığı anlaşılacak.’ Sonunda sıkılır, zili ça-larmış. Çalar çalmaz da pişman olurmuş. Tam o anda anlar-mış kesin olarak, daha erken olduğunu. Neden acele ettim;sokaklarda dönseydim bir kere daha, diye kendini yermiş.‘Şimdi güldüğüme bakıyorsun da tatlı sıkıntılar yaşadığımısanıyorsun. O sırada yanımda olsaydın, hamiyetten gözü-nün yaşını tutamazdın,’ diyerek kızardı bana. Endişelerininyersiz olduğunu söylediğim zaman da bana inanmış görü-nürdü. Ertesi gün gene aynı sıkıntıları yaşardı. Kapıdan gi-rince: ‘O filme bir daha gittim,’ diye söze başlardı.
“Rahat görünmeye çalıştığı zamanlarda bile bu görünü-
şünün altında kuşkulu, güvensiz ve karanlık iç dünyasınınkatılığı olduğunu sanıyorum. İlk bakışta insanlara hemen
373