FAKİR BAYKURT
 
407
 
 
dokundurdu Kır Abbas: «Zor!..» dedi.
 
Yeşer; Battal’ın, Rıza’nın yüzlerine baktı:
 
«Cor! ..» dedi birden.
 
Y
ukarıdan kurul üyeleri geliyordu.
 
«Sorarız kendisine!» dedi Battal. «
Ö
yle ya, içinden ayrı bir “din” 
güdüyorsa belli eder; biz de anlamış oluruz...»
 
«Sorun... ben karışmam...» dedi Kır Abbas.
 
Ü
yeler geldiler:
 
«Merhaba Abbas emmi.»
 
«Merhaba Ali.»
 
«Merhaba A
bbas emmi.»
 
«Merhaba Veli.»
 
«Merhaba Abbas emmi.»
 
«Merhaba Hasan.»
 
«Merhaba Abbas emmi.»
 
Kır Abbas: «Merhaba Bektaş!» dedi.
 
Battal, çobanların hâlâ korumaya çalıştığı paya baktı:
 
«Komşudan ayrılma Bektaş! .. » dedi.
 
Bektaş başını eğdi, sustu.
 
«Şu kara 
toprağın üstünde acı tatlı her gunumüz barabar! Fırtınalı 
günlerde de el ele versek eyi olur...»
 
Bektaş başını kaldırıp asmalara baktı. Yapraklarında günün son 
ışıkları parlıyordu. Konuşmadan uzun uzun baktı. Bütün öteki paylar 
yenmiş yutulmuş, hayvanlar k
endi payını çevirmişlerdi. Daha fazla 
susmak zor oluyordu...
 
Çobanlar danaları buzağıları zor tutuyorlardı.
 
«Komşudan ayrılma Bektaş, ayrılma arkadaş! ..»
 
Bektaş, Battal’ın yüzüne baktı. 
Ü
yelerin, Kır Abbas’m yüzüne