köyü çıktı. Koca Osmanm vurduğu atlının sesi daha bir süre 
uzaklardan, bataklığın oralardan geldi.
Sevinç içinde eve gelen Koca Osman karşısmda giyinmiş 
kuşanmış, tam donanımlı İnce Memedi buldu. Dürbününü bile 
boynuna takmıştı.
"Duydun mu İncem?"
"Duydum, eline sağlık."
"Öküzler gibi böğürüyordu. Neresinden vurdum ola?"
Memed:
"Diz kapağından," dedi. "Diz kapağı çok acır, öldürür ada­
mı. Böyle böğürenler diz kapağından, bir de omuzlarından 
kurşunu yiyenlerdir."
Koca Osman tepeden tırnağa Memedi süzdü süzdü de:
"Ne o oğul," dedi. "Sefere çıkacak gibi giyinmişsin?"
Memed:
"Kusura kalma Emmi," diye özür diledi. "Bu benim hu- 
yumdur. Bir yerde kurşun sıkılıyorsa ben giyinik olmalıyım."
Koca Osman soluyarak:
"Yoruldum oğul, kocamışım oğul, bugün bunu iyice anla­
dım. Az daha herifi vuramayacaktrm. Az daha... Kim ola şu 
vurduğum, çok merak ediyorum. Kim dersin Memed?"
"Kimdir ola?" diye kendi kendine sordu Memed. "Belli 
olur mu kim olduğu? Ali Safa olsaydı ne iyi olurdu."
Ocağın başına varan Koca Osman:
"Ulan, amma da ıslanmışım. Bu giyitler var ya şahinim, ilk 
olaraktan yağmur yüzü görüyorlar. Yirmi beş yıldır," diye söy­
lendi.
Sonra Memede döndü:
"Ali Safa buralara gelmez şahinim. O böyle yerlere itlerini 
gönderir. Gene de kimi vurduğumu merak ediyorum."
Giyitlerini soyundu, Kamer Anaya sundu:
"Kamer Ana, nolursun şunları ateşe tut da bir iyice kuru­
sunlar."
Memed:
"Bir daha gelirler mi bu gece?" diye sordu.
"Ne yapacaksın?"
"Hiç!" dedi Memed. "Sordum."
80