yerden  otostop  çekmeye  çalışıyormuşçasına  sağ elinin  baş parma-
ğını havaya  kaldırmış,  öylece  duruyordu.  Çam  yarması  gibi,  kemer-
li burunlu,  ürkütücü  görünüşlü  bir adamdı  bu. Durmadan,  sonu  "de-
ğil mi?"  ile biten  cümleler  kuruyordu.  Birasından  kocaman  bir yu-
dum alıp,  bıyıklarında  biriken  köpüğü  elinin  tersiyle  sildikten  son-
ra, "Ne  o? Niye  sustunuz?  Bize  kaçmak  yakışır  mı?  Yakışmaz,  de-
ğil mi?"  dedi  sitemle.  Önünde  duran,  sosis  sosuna  bulanmış  kör bı-
çağı çat diye  masanın  ortasına  koydu.  "Bahis  dediniz.  E buyrun. 
Ben böyle  bahse  girerim  arkadaş.  Çocuk  muyuz  da, iki miskete,  üç 
gazoz  kapağına  bahse  girelim.  Ben  kaybedersem,  şu parmağımı  şu 
masada  bırakır  giderim.  Yok  eğer  siz kaybederseniz,  sizin  parmağı-
nızda  çizikler  açmak  icap  eder,  değil  mi?  Kapiş?"  Biraz  önce  koy-
duğu  bıçağı  gözü  tutmamış  olacak  ki, cebinden  çıkardığı  çakıyı  fi-
yakalı  bir hızla  açıp,  onun  yanına  koydu.  Sonra  gene  havaya  kaldı-
rıp baş parmağını,  put gibi  durdu.  Ötekiler  sıkıntıyla  bakarken  göz-
lerine  gözlerine  sokulan  küt parmağa,  buz  gibi  bir hava  esti masa-
larında. 
Başka  zaman  olsa  hır gürden  korkar,  çekip  giderdi  Celal.  Ama 
içmek  istiyordu  bugün  canı.  Karşı  masada  oturan  sarhoşun  sataşma-
larına,  patateslerin  ketçapına,  yan  masada  terör  estiren  parmağa  rağ-
men oturmaya  devam  etti ve içti. 
İkinci  biranın  yarısına  varmadan,  kan  çanağına  döndü  içkiye 
alışkın  olmayan  gözleri.  Bakışlarını  delik  deşik  masa  örtüsünün  le-
kelerine  sabitlerken,  kaygıyla  içini  çekti.  Neden  bu kadar  uzaktı  iki-
zi? Hiç  mi hiç ortak  noktalan  yoktu.  Niçin  bir nebze  olsun  benze-
miyorlardı  birbirlerine?  Ve madem  bu kadar  ayrı  gaynydı  halleri, 
neden  hâlâ  beraber  çalışıyorlardı  ki? Üçüncü  biranın  sonuna  vardı-
ğında,  Cemal'e  artık  yollarını  ayırmanın  zamanı  geldiğini  söyleme-
ye karar  verdi. 
302