Resim kurarncısı değilim. Biraz Akarlerniye de bu­
laşmış bir yazar sorumluluğuyla ancak, ama hep iç­
tenlikle ilgilenmişimdir onunla. Ne ki bildiğim kadarıy­
la da, geçmişi böylesine dalgalı, özellikle de son yüz­
yılda kendisini böylesine dalgalanmalara kaptırmış bir 
başka sanat dalı daha olsun sanmam. Kim bilir bun­
ca çok nitel değişiklik sancısı çekip durmasından mı­
dır, nedir, resim sanatı konusunda bir takım kuşku­
lar hiç eksik olmamıştır bende. Acaba resim sanatı­
nın sonu mu geldi? Resim sanatı artık işlevini yitiri­
yor mu yoksa? Bu kuşkula rın etkisiyle olsa gerek, ba­
zen resmin bir sanat olup olmadığı konusunda da tar­
tışmalara girişmişimdir kendi kendimle. 
Galiba, ilk bakışta, görünenin yinelenmesi sanılma­
sından resim konusunda kolaya daha çabuk düşmü­
şüz. Oysa gerçekten görünenin yinelenmes i, olsa olsa 
üç boyuta erişebilir. Ama sanatı o üç boyutun dar çem­
berine sıkıştırabilmenin olanağı var mıdır? Işte bu 
yüzden, evreni tek boyuta indirgeyen minyatürle, ya­
zının ve dilin değişmesi yüzünden okunma olanağını 
yitirip dinsel içeriğinden kolayca soyutlanıvermiş hat'­
tın (yazının) bir resim olarak değerlendiril mesine, bir 
resim kalıtımı olarak benimsenilmesine oldum bittim 
bozu!muşumdur. 
Bıçak sırtı bir sanat, bu resim sanatı, hiç kuşkum 
yok. Ancak büyük ustaların işi. Evreni, o görünenin­
den, o üç boyutlu dar çemberinden sıyırıp çıkarıver­
mek, sanatın çok boyutluluğuna kavuşturabilmek re­
simde öylesine zor ki. (Kuşkusuz hikayede, romanda 
da zor.) Bu düzeye erişemediğiniz an, çok çok bir ola­
yın dramında boğulup gidiyorsunuz çünkü. 
İşte Nuri İyem, bu anlamda yüce. Bu anlamda eri­
şilmez bir usta. Görüneni yinelemeye kalkışınıyar . Es­
kilerin deyimiyle, sefaJet tabloları çizmiyor. Gücünü, 
155