Yarın  Başka  Bir Gün  Olacak  Hoş  Ali uzun  ve yıpratıcı  günün  sonunda  davul  gibi şişmi ş 
ayaklar ını Vilayet Konağı'nın girişinde ki küçük  masanın  üzeri ne uzatmış,  başı,  üzeri nde kayk­
ıldığı iskeml enin arkasına sarkmış,  ince horultularl a kestiriyordu.  Kapın ın hızlı hızlı vurulm­
asıyla sıçra yarak  uyandı.  “Gecen in bu saatinde...  tövbee...  kim gelii ula?”  diye söylendi  kend i 
kendi ne. Kapı hâlâ ısrarla  vuruluyordu.  “Dur  lan, geliyoz işte!” diye seslend i, toparlandı  ve 
kapıyı vuran ı görme k için penc erey i aralayıp baktı.
“Aa,  abuu,  şey ula bu! Bizim gi! Yugarki,  yugar ki! Tövbee...  Ne anyon be adam  abu saatte, 
cümle g aina t zıbarmış uyur gene! Gene n e oldu? E şkiya mı bas tı gene?”
Kapıyı belind eki anah tarla  açtı Hoş  Ali, “Hayır ola sayın Valim, bi yaramazlıh  mı vardır? 
Hayır o la? Boyur boyur, açı yom  ışıhları h emen, odan ize mi çihacahsız?” d iye sordu.
Vali, hiç konuşmadan  merdiv enler i çıktı hızlı hızlı,  sağa dönüp  odas ına girdi, peşinden 
koşturan  Hoş Ali'ye, “Sen git yat oğlum,  ben biraz  çalışacağ ım odamda,”  dedi.  “işim bitince 
çeker kapıyı, çıkarım...  Ne bakı yorsun  hortlak  görm üş gibi? Hiç mi geç saatte çalışırken görm­
edin ben i?”
“Saat üç.”
“Ne y apal ım saat üçse? î ş iştir. Ha ydi marş, i n aşağı.”
“Çay yapam mi?”
“istem em. Git yat.”
Hoş Ali kafasın ı salla ya sallaya uzaklaşır ken,  Vali hiç âdet i olmadığı  hald e, kapısını kapa ttı 
odasının. Ho ş Ali, kapa nan kapının se sini duyunca  döndü bakt ı, gözleri ne inanamadı, “Ne poh  
yiyeceh  içeruda  bu saatte, heç örtmediğ i gapileri  örtü,”  diye söylen e söylene indi aşağı ama 
aklı yukarda  kaldı.  Vali  yerine geçip oturmuştu.  Kollarını  masaya  dayamış,  başını  ellerinin 
arasına a lmışt ı. Sabah tan beri şahi t olduğu g örüntüler i unutmaya çal ışıyor, başaramıyordu. 
Gözleri nin önünd en bir türlü  gitmiyordu  yarı yanmış  başsız gövdeler.  Gözlerini  yumduğ­
unda  beyaz  duvara  yapışmı ş et parçaları  görüyordu.  Burnunda  yanık insan kokuları  tütüy­
ordu.  Korkunç  bir gündü,  belki de mesl ek hayat ının en korkunç  günüydü.  Evet,  deprem  felak­
etini de yaş amışt ı tüm deh şetiyle, hem Erzincan 'da hem Doğunun  başka kasabaları nda. Göçük 
altında  can vermiş  kaç insan görm üştü bugüne  kadar.  Ama  Tanrının  verdi ği âfete bir yere 
kadar  isyan edebil iyordu  insanoğlu.  Bugün gördükler inin,  yaşad ıkları nın hiçbir tesellisi yoktu. 
Hiçbir  açıklamas ı yoktu.  Sivas olayl arına  misillem e imiş!  Sanki Sivas'takiler i, Başbağlar 'ın 
dünyadan  habers iz gariban  köylüleri  yakmı ş! Birkaç  gün önce,  Siva s'taki otel yangınında  can 
verenler i ve onlar  kavrulurk en, sırf kend ilerinden farklı düşündük leri için çıra gibi yanan  ins­
anları k ılları kıpırdamadan s eyredenleri, s onra da bugün ş ahit olduğu vahş eti düşündü. Neden 
yapıyordu  birbirin e bunca  kötülü ğü insanoğ lu? Ned en? Neden?  Parçalamak,  yakmak,  kurş­
unlamak,  eziyet etmek,  nefre t etmek... yine o önün e geçilmez  bulantı  kabarıyordu  içinde. 
Öğürdü.  Öğürürken  yaş geldi gözlerind en. îyi ki eve gitmemişt i. İyi ki bu ruh halini, çare siz­
liğini, ızdırabını  evine,  ailesine, çocuklarına  taşımamış tı. Yaln ız kalmaya,  yaşadıklarını sind­
irmeye ihtiyacı vardı. Eve dö nseydi, k endini be kleme kte olan k arısı sorular s oracaktı, ona bug­
ünü anlatmak  zorunda  kalacaktı. Karısı yüzünün  niye böyle  yemyeşil olduğunu  da öğrenme k 
isteyec ekti... 
Ne diyecek ti karısına, cesetleri kendi ellerimizl e gömdük,  yaşad ıklarım  gözümün  önünden 
gitmi yor mu, diyecek ti? Ceset gömmek sana mı kaldı,  diyecekti karısı. Başka  çare  yoktu, sad­
ece yedi kişiydik, yapmak  zorundaydı k mı diyece kti, Başpınar'd a kimse ler kalmamış,  herke s 
çekip gitmi şti, onca  cesedi gömdürece k adam  bulamadık,  mezarları  bile kendimiz  kazd ık mı 
diyecekti... Şart mıyd ı diye soracakt ı karısı, yarın  buradan  adam  götürürdün...  Olmazdı,  ölüler 
bekleyemezdi...  kims eler,  hele yakınları  o durum u görmemeli ydi...  bu işin sonu gelmezdi