Çıkınım havaya uçtu. K ızıl k ılıç hiç yava şlamadan önce elimi kesti, sonra da boydan boya boynumu kesip 
kafam ı kopard ı. 
Kafan ın koptuğunu, zavall ı gövdemin beni b ırak ıp sersemce att ığı iki tuhaf ad ımdan, hançeri aptalca 
sallay ışından ve boynumdan f ıskiye misali kanlar f ışkırtarak yere y ıkılmas ından anlad ım. Kendi kendine 
yürüyen zavall ı ayaklar ım, t ıpkı ölümden önce ç ırpman zavall ı bir at gibi bo şu boşuna debelendiler. 
Kafan ın düştüğü çamurun içinden ne katilimi görebiliyordum, ne de hâlâ s ıkı sıkıya tutmak istedi ğim içi 
altın ve resim dolu ç ıkınımı. Onlar ensem yönünde, art ık hiç ulaşamayacağım denize ve Kad ırga liman ına doğru 
inen yoku ş taraf ında kalm ışlard ı. Kafam onlara ve dünyan ın geri kalan k ısm ına bir daha dönüp bakmayacakt ı. 
Onlar ı unuttum ve kendi kafam ın istediğini düşündüm. 
Kılıç kafam ı kesmeden önce dü şündüğüm şey: Gemi Kad ırga'dan gidecek; akl ımda bir acele et emriyle 
birleşmiş; o da annemin küçükken bana "acele et" deyi şiyle tamamlanm ıştı. Anne boynum a ğrıyor ve hiçbir şey 
kıpırdam ıyor. 
Demek ölüm dedikleri buymu ş. 460 
Ama biliyordum daha ölmedi ğimi. Delik gözbebeklerim k ıpırdam ıyordu, ama aç ık gözlerimle çok güzel 
görüyordum. 
Yer hizas ından gördü ğüm şey bütün dü şüncemi doldurmu ştu. Yol hafif yoku ş yukar ı ç ıkıyor. 
Nakkaşhanenin duvar ı ve kemeri, çat ı, gök. Böyle gidiyor. 
Sanki bu bakt ığım an uzad ı uzad ı ve anlad ım ki görmek şimdi bir çe şit hat ırlamak olmu ş. O zaman, t ıpkı 
eskiden bir güzel resme saatlerce bak ınca hissetti ğim şey geldi akl ıma: Çok bakarsan resmin zaman ına girer 
akim. 
Şimdi bütün zamanlar o zaman olmu ştu. 
Sanki kimse beni görmeyecek ve dü şüncelerim solarken çamur içindeki kafam y ıllarca bu kederli yoku şa, 
taş duvara ve az uzaktaki eri şilmez dut ve kestane a ğaçlar ına bakacak. 
Bu bitmeyecek bekleyi ş birden öyle ac ı ve s ıkıcı geldi ki, bu zamandan ç ıkmak istedim.