KAPLUMBAĞALAR
 
328
 
 
Boynunu kesip atmışlar, başını omuzlarına yeniden yapıştırmışlardı. 
Ama birden bir kıpırtı oldu fincanlarda. Önce masaya eğildiler usulca. 
Sonra kalktılar, kalktılar, kalktılar, Kır Abbas’ın üstünde kaldılar.
 
«Çabuk ol be sayın vatandaşım!»
 
K
ır Abbas yutkundu; acıdı boğazı:
 
«Beyim dur! Aman beyim, efendim!.. Kurban olayım, dur!» dedi. 
«(Beyim senin içine cin girmiş!. Sıtma gibi uçuracak cinler seni... 
Aman beyim dur! ..)»
 
«Dur olur mu be adam! Durulacak zaman mı? Daha ne zamana 
kadar duracağız
 
böyle, hemen çabuk söyle! ..»
 
«Beyim efendim, benim derdim! .. Emme senin derdin? Haa?.. 
Benim derdim?.. Beyim! Efendim! Gözel efendim! Bizim köyümüz 
bir ufak köy olup... Hemen Ankara yolunda Yüz
-
 
bir’in üstünde bir 
uyuz köy olup...»
 
Kır Abbas anlatmaya b
aşladı.
 
Masadaki adamın başı yavaş yavaş çekildi. Çekildi çekildi, iki 
omzunun ortasına yapıştı. Elleri havada katılaştı. Gözleri dondu. Ağzı 
aralıktı, ağzı dondu. Kulakları dondu...
 
Kır Abbas sözlerini bitirip masadaki adama baktı, adam donmuş! 
Gözleri fi
ncanlanmış. Boynu yok!..
 
Birden adamın, dudakları oynadı:
 
«Hımm... Efendim yavrum, anlaşıldı, anlaşıldı evlâdım!.. Kısa kes 
be evlâdım! Memleket bu uzun lâflardan battı be evlâdım! ON ALTI 
KURUŞLUK DAMGA PULU... Damga pulunu anlıyorsun değil mi 
evlâdım?»
 
«
Anlıyorum gözel efendim!» dedi Kır Abbas.
 
«Bir DİLEKÇE... Dilekçeyi anlıyor musun?»
 
«Anlıyorum benim canım efendim...»
 
«Arzuhalci İdris’e gireceksin! Bu anlattıklarının HEPSİNİ
 
YAZDIRIP GETİRECEKSİN anlaşıldı mı? Camgözün bozuk para, 
bütün para lâflarım, h
epsini, AYNEN yazdıracaksın...»