Nihayet  arkadaki  sürgünün  çekildiğini  duydum.  Sevimsiz  bir ya-
vaşlıkla  açıldı  kapı.  Mavi  Metres  karşımdaydı.  Kestane  gözleri  fer-
siz, hissiz,  sevgisiz  baktı  yüzüme.  İyi ya da kötü  tek kelime  etme-
den arkasını  döndü,  ayaklarını  sürüye  sürüye  salona  gitti.  Aldırma-
dım.  Davranışları  ne kadar  tuhafsa,  o kadar  iyiydi  benim  kafam  da. 
Televizyonu  açtım.  Hiç  konuşmadan  seyretmeye  başladık.  Taşlı  pı-
rıltılı  şarabi  kostümünden  açıkta  kalan  yerlerini  yaldızlara  bulamış 
bir sanat  müziği  şarkıcısı,  yaşadıklarını  anlatıyordu  mikrofona.  Ka-
yak tatilinde  ayağını  kırmış  ama  konser  biletlerinin  iptal  edilmesi-
ne gönlü  razı  olmadığı  için,  alçılı  ayağıyla  çıkmıştı  hayranlarının 
karşısına.  Yanında  duran  doktoru  zaman  zaman  söze  karışıp,  onun 
adına  cevap  veriyordu  gazetecilerin  kuliste  sorduğu  sorulara. 
"Ölmüş,"  dedi  Mavi  Metres. 
Boş boş baktım  yüzüne.  Kimden  bahsettiğini  kavrayamadım  he-
men.  Kendiliğinden  ekrana  kaydı  bakışlarım.  Şimdi  gözüme  daha 
bir solgun  görünen  şarkıcı,  parmak  uçlanna  kondurduğu  öpücüğü, 
üfleyerek  kameraya  gönderdi.  Televizyonu  kapattım.  Ne diyeceği-
mi bilemeden,  Mavi  Metres'in  yanma  oturdum.  Elini  tuttum.  Elimi 
tutmadı.  Yatmaya  gitti.  Çok  sakindi.  Fazla  sakindi. 
Salonda  birkaç  dakika  tek başıma  oturup,  kafamı  toplamaya  ça-
lıştım.  Bu akşam  fazla  içmediğimi  sanıyordum.  Ama  içmişim  işte. 
Hantal  bir uyuşukluk  çökmüş  hareketlerimin  üzerine.  Hızlı  düşüne-
miyor,  çabuk  davranamıyordum.  Küçük  sevgilimi  nasıl  teselli  ede-
ceğimi  bilemediğim  gibi,  ne üzüntü,  ne şaşkınlık,  herhangi  bir şey 
hissetmiyordum.  Tek  istediğim  evime  gidip  sızmaktı  ve yapmam 
gereken  her şeyi,  bir uyku  boyu  sonrasına  bırakmak. 
Gene  de ayağa  kalkmayı  başardığımda,  kapıya  değil,  yatak  oda-
sına yöneldim.  Karanlıkta,  uyuyup  uyumadığını  anlayabilmek  için 
tüm seslere  kulak  kabartarak  yanma  uzandım.  Uyanıktı.  "Atlatama-
mış krizi,"  dedi  fısıltıyla.  "Sabaha  karşı  üçte  ölmüş."  Yanaklarına 
dokundum:  kuru.  Ağlamıyordu.  Yanına  sokuldum.  Ne itti,  ne de 
karşılık  verdi.  Boş  bir çuval  gibi  yatmayı  sürdürdü.  Hıktı  yatak.  Sa-
rıldık.  Uyumuşum. 
Gece  susuzluktan  yanarak  uyandım.  Salondaki  masanın  üzerin-
de duran  pet şişeyi  yarılayıp,  banyoya  gittim  uyku  sersemi.  Çama-
şır makinesinin  üzerinde,  cam  bir ayaklık  içinde  duran  kokulu  sa-
354