Kalk ıp Gtdememek 
337tine doğru, annemle televizyona bakarken, gene ayn ı istekle ayn ı utanç  
aras ında ikiye bölünüp koltukta (babam ın yeri) ta ş kesilip, hiç  
kıpırdamadan yar ım saat oturdu ğumu hat ırlıyorum. 
Annem, ak şamüstleri beni evde gördüğü zamanlarda hep sö ylediği 
şeyi söylemiş ti: 
"Bir akşam otur da, kar şılıkl ı şöyle bir yemek yiyelim." 
"Hay ır, çıkaca ğım anneci ğim..." 
"Aman ne kadar çok e ğlence varm ış bu ş ehirde. Her ak şam 
yetişiyorsun." 
"Arkadaşlar çok rica ettiler, anneci ğim." 
"Senin annen de ğil, arkada şın olmal ıym ışım. Yapayaln ız kald ım 
hayatta... Bak ne di yeceğim... Bekri hemen gidip aşağıdan Kaz ım'dan  
pirzola als ın, sana ızgara yaps ın. Benimle yemeğe otur. Pirzolan ı ye, 
sonra gidersin arkada şlar ına..." 
"Hemen şimdi inerim kasaba," dedi mutfaktan annemi i şiten Bekri  
Efendi. 
"Yok anneci ğim, bu Karahanlar ın oğlunun önemli daveti," diye 
uydurdum. 
"Benim niye hiç haberi m yok?" dedi annem hakl ı bir şüpheyle. S ık 
sık Füsunlara gitti ğimi annem, Osman, kim ne kadar bili yordu? Bunlar ı 
düşünmek istemezdim. Füsunlara gitti ğim ak şamlar, s ırf 
şüphelenmesin di ye bazan önce evde annemle oturup ak şam yemeği 
yer, sonra bir de Füsunlarda yerdim. Böyle gecelerde, Nesibe Hala 
karnım ın tok oldu ğunu hemen anlar, "Kemal, bu ak şam hiç iştah ın yok, 
türlüyü sevmedin mi?" derdi. 
Bazan da evde ak şam yeme ğini annemle yer, Füsun'a duydu ğum 
özlemin en şiddetli oldu ğu saatleri atlat ırsam, o ak şam kendimi tutup 
evde oturabilece ğimi zannederdim, ama yemekten bir saat ve iki kadeh 
rak ı sonra özlemim öyle artard ı ki, annem bile durumu fark ederdi. 
"Gene baş lad ın bacaklar ını sallama ya, ç ık sokağa biraz yürü gel 
istiyorsan," derdi. "Aman uzaklara gitme, sokaklar da tehlikeli oldu art ık."