eden bir yaz günüydü. Günq kayruyo rdu. Birden İbrahim dut ağacı­
nın altında, ayak bileğine kadar gelen tozun içinde kıvranmaya başla­
dı. Inleyerek, buyuy orum, diyordu. Buyuyo rum, diyor, dişleri . takır 
takır birbirine çarpıyordu . Buyuyorum. İki kat oluyor, açılıp kapanı­
yor, kopacakmış gibi, ellerini ayaklarını açarak, uzatarak, uzanabildiği 
yerden daha çok uzanarak geriniyordu. Sabahtan gün kuşluğa kadar 
böyle sürdü. Sonra yanıy orum demeye başladı . Bir yanıyorum, diyor, 
bir üŞüyoııvn �iyor, açılıp kapanıyor, geriniyor, titriyor, yumuluyor­
du. Sonra gerinmesi durdu, dişlerinin okımsı durdu, rengi sarıdan 
daha sarıya, sonra yeşile dönüştü. Bedeni ağır ağır ürpertilerle titriyor­
du. Sonra ağzı köpür meye b�ladı İbrahimin. Konular komşular top� 
landıla r.Araların4a konuşuyorlardı . Bu çocuk iflah olmaz, diyorlardı. 
Sert çarptı, uzun sürmez .. Sonra çimeni yqil gözlü Hüsne Karı geldi. 
Beli bükülmüş, değneğine çöke çöke. Çocuğun başında durdu. Bu ço­
cuk gitmiş, dedi. Vay İbrahim. n bu çocuklardan kork arım, diye de 
mırıldandı. Bu bir köşeye b·· filüp sabahtan a.kşa.mlara kadar düşünen 
çocUklardan korka rım. B ar uzun yaşamazl�. Vay İbrahim. Ne de 
güzel, ala gözlü bir çoc u! Vay İbrahim vay! Bir semer getirin, diye 
gürledi sonra da. Çabuk ir ·semer. Allahtan ,umut kesilmez. Hemen 
oracıktan bir semer b verdiler. Serneri ağzı yukarı toza yatırdılar. 
Semerin keçesi ye aşınmış, içindeki otlar dışarıya fırlarnış, otların 
kıyıları terden, tuzdan, yağdan kirlen mişti. İbrahimi kaldırıp semerin 
içine yatırdılar. İbrahimin boyu sernerden uzun geldi, bacakları , çıp­
lak sapsarı ayakları dışarda kaldı. Sacaklar usul usul, ürpertilerle titri­
yorlar, titriyorlar birden yukarı firlayıveri yorla rdı. İbrahim bit hoş ses­
ler çıkarıyor du.· Ağzındaki köpük çOğalarak. Arada sıra& bir kadın ço­
cuğun ağzındaki köpükleri siliyordu. Kadınlar gittikçe çoğalıyorl ardı. 
Çocuklar da gelmişlerdi. Yaprakları tozdan gözükmeyen , dalları kanat 
gibi aÇılmış dutun altında, ağzı köpüren, gittikçe titrernesi usul usul 
sönen, ürpertiye, seğirmeye ·dönüşen lbrahimin yöresinde halka ol­
muşlardJ. İbrahimiri alnındaki boncuk boncuk terler de kuruy ordı,ı. · 
Çocukl ar hiç kıpırdaınıyorlardı, asık donuk suradarıyla gözleri İbra- · 
himd�. Azıcık şaşkın. Birkaç kadın ağlıyordu. Bunlar, çocukları böyl�, 
İbrahlın gibi ölen kadınlar dı. ' · 
l:i'ijsn e Kadın semerin yanına, toZların içine bağdaş kurmuş, 
oturm� titreyen, buruşmuş, ölmüş eliyle semerin tahtasına yapışmış-
295