Yalnız. bazen kafanın içindekileri izlemekte geç kalıyorum 
belki. Benden bir şey beklediğini seziyorum; fakat yanlış bir 
karşılık vermekten korkuyorum. Çünkü, beni de başkalarının 
yanına yerleştirmek için en küçük bir fırsatı kaçırmıyorsu n." 
Hikmet, başını ellerinin arasına aldı: "Bilge ile bir gösteri yap­
mağa gelmiştim buraya; onu bu niyetle getirmişt im." Albaya 
baktı: "Sizlerden bir şeyler beklediğim anlaşılmıyor mu? Ne­
den susuyors unuz?" Albay güldü: "Istırabına hürmeten susu­
yoruz oğlum," dedi. "Gerçekten böyle," diye atıldı Bilge. 
"Herkes kendisini korumasını biliyor, benden başka," diye 
}'akındı Hikmet. Sonunda hep ben kalıyorum ortada. Bedeli­
mi koymadan satılığa çıkarıyorum kendimi. Satın alanlar hiç­
bir şey ödemeğe yanaşmıyor bu yüzden. Bir panayırda, eski 
ve soluk bir çadırın içinde gösterilen, büyüklüğünden başka 
bir meziyeti olmayan garip bir deniz canavarıyım. Uzak ve 
soğuk denizlerde, her nasılsa yakalanarak bu fakir çadırın 
kötü havuzuna yerleştirilmişim. Panayıra gelenler, bütün 
hayvanlardan belirli marifetler bekliyorlar. Benim bütün ma­
rifetim balık yemek. Pos bıyıklarımın arasına fırlatılan balık­
ları çiğ olarak yutmasını becerebiliyorum ancak. Bu nedenle, 
çadıra giriş de ucuz aslında; kimsenin bütçesini sarsmayacak 
küçük bir ücret mukabilinde gösteriliyorum. 
"Çadırın önünde, acemice çizilmiş bir resim: Büyük gemi­
leri deviren korkunç bir yaratık; sandalları iki dişinin arasın­
da eziyor. Oysa, yirmi beş kuruşu vererek içeri girenler, kötü 
bir koku ve ziyaretçilere bakmadan yatan orta büyüklükte bir 
yığınla karşılaşıyorlar. Çadırın sahibi canavarın günlük balı­
ğının parasını bile çıkaramadığı için üzgün. 
"Bir çocuk yaklaşıyor birdenbire çadırın kapısına. Daha 
önce, motosikletle ölüm yarışı yapanları seyretmiş. Meşin ce­
ketli, parlak çizmeli motosikletçileri görmüş çadırlannın ka­
pısında; onların motosikletlerini şaha kaldınşlarından heye­
canlanmış. Parası olsaymış ölüm numarasını bile seyredecek-
302