bir damlası bile kalmamış olan iyilikler, güzellikler, 
safiyet ve heyecanlarla doldurmuşuz ki Gökşin, ya­
kınlığımızla beraber dış dünyaya uzaktık. Her şey 
dışarıdaydı, biz ise bambaşka bir alemde. Oysa şim­
di sen ve ben ayrı dünyalarda, hayatın kendisi, ya­
şamanın özü olduk, bizi eski halimizden, safiyeti­
mizden koparmayan tek şey uzaklığımız ... " 
Bir mektup daha buldum, okul anılarıma dair, 
burnumun direği sızladı okurken. 
<< ••• Bugün bayram be kardeşim. 29 Ekim! Hani 
seninle yıllarca o külüstür bluzlar, acayip şapkalar­
la, kurumlana kurumlana iştirak ettiğimiz ve 1 O. 
sınıfta beni hasta eden bayramlardan biri. Ama 
hem birbirimizden uzağız hem de dışarıda esen rüz­
garı dinlemek ve vapur düdükleri devamlı ötünce 
ürpermekten başka yapabildiğim bir şey yok! Öylesi­
ne tatsızlaştı ki hayat! Nerde o şevk, o heyecan? Ha­
tırlıyor musun, bir gün önceden bluzları ütülerdik, 
ne de acayip kumaşları vardı. Flamalarımız eski 
püsküydü. Kimimize kordon düşerdi, kimimize kal­
mazdı. O şapkaları kalıba koymak, kıvırmak i,cin ne 
uğraşırdık, değil mi? Sonra vapurlarda insanları, 
yüzlerini görmeden mektuplaştığımız me,chul dost­
lara benzetmek, şiir okumakla ge,cen zamanlar ... 
O zaman biz hayatı yaşıyorduk. Hakikatleri keş­
fedeli veya ezileli beri, hayat bizi yaşıyor. Önümdeki 
hayat apapk ama eskiden biri bizi o sıkıcı konferans-
46