-Hanımefendiciğim! Nezaketinize, asil tavırlarımza 
meftun, hayran oldum. Artık sizden hiç ayrılmayacağım. 
Fakat büyük bir ricam var, kabulünü istirham ederim. 
Kaşlarını çatıp sordu: 
-Nedir? 
-Bu tehlikeli evde sizi tek başınıza bir odada bıraka-
mam. Müsaade ediniz, yanınızda yatıp kalkayım. 
Hazin bir tebessümle cevap verdi: 
-İşte o olamaz ... 
-Niçin? 
-Çünkü müsaade etmezler. 
-Kimler? 
- Malum ya, işte onlar ... Cenabıhak öyle takdir etmiş. 
Ölünceye kadar benim çilem işte böyle dolacak. 
-Müsaade etmiyorlarsa periler bu yasağı bizzat bana 
söylesinler ... 
-Olmaz kızım, olmaz ... Sonra hayatın tehlikede kalır. 
-Kalsın. Sizin için her tehlikeyi göze alırım. 
Ben henüz iki günlük bir hizmetçiydim. Fedakarlık ve 
sadakat göstermekte bu kadar ileri varışım ötekilerin ade­
ta hayret, biraz da hasetlerini celp etti. Kalfa ile abla evvela 
bana sonra da birbirine bakıştılar . Dış safada gürültü azdı, 
azdı. Nihayet köy düğünü varmış gibi bir davul zurnadır 
başladı. 
Ruşen dedi ki: 
-Bu gece köşkü başımıza yıkacaklar . Acaba ne kabahat 
işledik? Davul zurna çalmaları iyi alarnet değildir. 
Ben -Neden ablacığım? 
Ruşen -Canları düğün yapmak istiyor da işte ondan. 
Ben -Aman bize sataşmasınlar da istedikleri kadar dü-
ğün dernek yapsınl ar. 
Ruşen-Yine evlenecek peri delikanlıları var galiba? .. 
Ben-Nemize lazım, evlensinler ... 
Ruşen-Nasıl nemize lazım? Onlar evlenirlerse insan 
kızı alırlar. Yine kim bilir içimizden hangimizi nikahla iste­
yecekler? 
52