ORHAN KEMAL'i ANARKEN 
Galiba, büyük sanatçılarla aynı çağda yaşıyor ol­
mak, çağının bilincinde bir kişi için oldukça önemli bir 
güvenlik öğesi... Dolayısıyle bir huzur, bir rahatlık ve 
giderek de bir mutluluk... Galiba mutluluk dediğimiz 
şey de, böylesi bir güvenlik hali içinde olmak. 
Ama ne gariptir, bu büyük sanatçının en yakının­
da da yaşıyor olsak, bu güvenliğimizin, bu rahatlığı­
mızın, bu huzurumuzun farkına ancak onu yitirdiğimiz 
an varabiliyoruz. Yaşarken, olağan buluyoruz, doğal 
buluyoruz. 
Düşünüyorum da... Orhan Kemal'le konuşmayalı, 
şakalaşmayalı, onun şemsiyesini yitireli tam dört yıl 
olmuş. Orhan Kemal, benim için bir güvenlikmiş me­
ğer, bir huzurmuş. O didişirmiş, o kavga edermiş, o 
hesaplaşırmış. 
Sait Faik'in ölümünde de, iyi hatırlıyor um, buna 
bı�nzer bir hocalamayı yaşamıştım. Yalnız Sait Faik 
mi? Ataç'ın ölümünde de, Kemal Tahir'in ölümünde 
de, aşağı yukarı aynı bocalamaydı içine çlüştüğüm. 
Yalnız kalma gibi. Samson'un saçı kesilince gücünü 
yitirdiğinin farkına varması gibi. Bir boşluk... Bir 
korku ... Bir tedirginlik ... Hani, toplum dediğimiz ala­
bildiğine karmaşık bu dev makine, motorlarından bi­
ri susmuş gibi bir an duruveriyordu sanki bu ölümle-
143