"Ş t: " erere. 
· "Şeref e." 
"Böyle güzel, böyle mutlu günümüz çok olsun." 
Kadehler tokuş tu. 
"Çok olsun ." 
Bir süre hiç konuşmadan yediler içtiler. Kaşıkla rın, tabakların, 
kadehlerin, çatalların seslerinden başka ses duyulmadı evde. 
"Onu elleri kelepçeli üç kere baştan aşağı çarşının ortasından ge­
çireceğ im," dedi Savcı. "Görsün o. Bu kadar büyük cinayet lerinin ce­
remesini çekecek, ödeyecek. Ödemeli. Elimizi çabuk tutmazsak mem­
leketi imha edecekl er. O Derviş Bey yok mu, o imha edecek buyurdu 
o! Gençlere hep okuyun, kitap okuyun diyo rmuş. Cepsı nı çekme li." 
"Y :l§a, var ol," diye kadeh kaldırdı I< urtboğa coşarak. "V etan 
sana minnettar kalacak Müdde iumumi Bey. Vetan senin bu hizmetin­
den dolayı ... Yarın tel çekeceğ im Ankar aya, bu Müddeiumumi şöyle 
aslan, böyle kaplan diye ... Bu Müddeiumumi şöyle kaçar, böyle kuy­
ruk tutar diye. Şerefe! Aziz, çok değerl i, bir vetan kadar kıymetli, kasa­
bamızın büyük Müddeiumumi şerefıne. Var olsun ." 
Kadehler kalktı : 
"Var olsun. Şeref e." 
"Şerefe, şeref e, şeref e ... " 
Hiç konuşmayan Cafer Özpolat, biraz iÇince hemen sarhoşladı : 
"Şeref e!" diye kadeh kaldırdı. "Cümlenin şerefıne. Herke sin. Ben 
Kürt Mahmudu yakından tanırım, konuşma yacak. Dünyan ın en yi­
ğit, en mert, en güçlü, en inatçı adamıdır. Çocukluğumuz birlikte 
geçti . Tam teçhizat bir ordun olacağı na, Kürt Mahmut gibi bir ada­
mın olsun, yeter." 
"Konuşaca k," dedi Savcı. · 
"Hele bir konuşniasın da görelim onu," dedi Yüzba şı. 
"Hele bir konuşma sın," dediler ötekiler de Yüzba şının sözünün 
hemen ardından. · . 
"Ben yirmi yıldır kasaba kasaba dolaşırım. Yirmi yıldır bu uzat­
malıları tanırım. Hasan Çavuş taşı, ·demiri bile konuşturu r." 
"Konuşturur," dedi Kurtboğa. "Taşı da toprağı da ... Ölüyü, ölü­
yü bile konuşturudar bu uzatm alılar." . 
"Az sonra haberi getirir Çavuş ki, . bülbül olmuş şakımış Kürt," .