Dur du: 
"Bir tek adım atılınaya cak." 
Oraya, dikildiği yere oturuver di. ötekiler de oturdular. 
U zun zaman hiçbirisinden ses çıkm adı. Bir ikisinin elindeki cı­
garanın ışığı karanlıkta yıldız gibi parlıyord u. Kimseden çıt çık­
mıyor du. 
Cabbar ayağa kalkh. Gerindi. Yukan doğru yollan dı. Me­
med de arkasından gitti. 
Cabbar bir ağacın dibine su dökmeye otur du. Memed de 
yamna . Bir zaman sonra, Cabbar işini bitirdi ve kalkh. Memed 
de arkasınd an. 
Arkalannı dönünce hafif bir ışık gördüler , şaştılar. Olduk­
lan yerde kalakaldılar. Durdu, çam dallarını tutuşturmuştu. 
Ateşin ışığında gölge gibi sallaruyor du. 
Memed : 
"Düpedüz ölümünü anyor bu adam." 
Ca b bar: 
"Asım Çavuş neysem ne ya, arkamızdaki köylüler beterin 
beteri. Hepsi donsuz bırakhklanmız ." 
M em ed: 
"Ben geldim geleli, en az beş yüz kişiyi donsuz bırakhk." 
Ca b bar: 
"Soyduğumuz elbiseleri, bari köylerin fıkaralanna dağıt­
saydık. Belki köylülerin elinden kurtulurduk Kurtulamadığı­
mızın sebebi var, iki gündür. Dışarda hiç yardımcımız yok. He­
le köylüler, Aksöğütlü ler, ellerine geçsek, bizi havada yerler. 
Zulüm. .. Durdu yçıpmadığını bırakmadı Aksöğütte . Zulüm. 
Akla hayale gelmez işkencel er, hakaretler ... " 
M em ed: 
"Bana bak kardaş,'' dedi, "insanların üstüne çok varmama­
lı. Öldürmeli, dövmeli, ama üstlerine çok varmamalı. Donsuz, 
çırılçıplak, köyüne, evine girmesi bir adama ölümden zor gelir. 
İşte bunu yapmamalı. insanlarla oynama malı. Bir yerleri var, 
bir ince yerleri, işte oraya değmemeli. Ben Abdi Ağadan biliyo­
rum. Yoksa ... Korkmalı insani ann bu tarafından. Aşağı görme­
meli insanlan ... " 
Dönerken ufacık bir suya düştüler. Dize kadar battılar. Su 
159