"Asım Çavuşun sesine benziyor," dedi. 
Cabbar heyeca nla: 
"Odur o," dedi. "Kaçalım. Çavuş, Çavuş sanldık Kalk." 
Kıvranmakta olan Çavuşu omuzuna aldı. Yürüdüler. 
Koşuyorlard ı. Ne tarafa gittiklerini bilmiyorlardı. Köyün 
ateşi de yavaş yavaş sönmeye yüz tutmuştu. Karanlığa doğru 
kaçıyorlardı. 
Asım Çavuş: 
"Bükün yolunu, Anavarzamn yolunu tutun," diye bağırdı . 
Ca b bar: 
"Yandık," dedi. 
Memed: 
"Şu dinsizin öldüğünü bilsem, ölüm umurumda bile değil . 
Ah bir öldüğüne, orada çatır çatır yandığına yüreğim inansa ... " 
Cabbar: 
di. "Çavuşun çırpınınası durdu," dedi. 
Memed : 
"İndir hele. Belki bir şey olmuştur. " 
Cabbarın arkasından Çavuş inleyerek: 
"Hiçbir şey olmadı," diye konuştu. "Geçti. İndir beni." 
Cabbar , şaşkınlıklar içinde kalarak Çavuşu sırtından indir-
Çavuş: 
"Nereye böyle?" diye sordu. 
Ca b bar: 
"Asım Çavuş arkamızda," dedi. 
Çavuş, Cabbara: 
"Beni ayağa kaldır," diye mırıldandı. 
Cabbar onu iki koltuğundan tutarak kaldırdı. Çavuş ayak­
ta sallanarak birkaç kere sağa sola döndü, yanma yöresine ba­
kındı. 
"Bana bakın," dedi. "Şimdi biz bükün yakınındayız . Ana­
varzaya sığınsak yüzde yüz kurtulurduk Ona imkan yok. Yol­
da yakalarlar bizi." 
Kulak kabarttı: 
''Yakınımızdalar. işitiyor musunuz sesleri ?" 
M em ed: 
280