geliyorlar diye aramızda şakalaşırdık. Gülmesine 
gülerdik ama benim içime hep bir kurt düşerdi. 
İçimi kemiren bu kurt yüzünden, ihtisas yaparak, 
deneyim kazanmaya karar vermiştim.* 
Yıllar sonra, Elazığ'da o gece, onca tecrübeme 
rağmen yine korku içindeydim nedense. Sabaha 
kadar gözümü kırpmadan kızın başında bekledim. 
Ancak güneşin ilk ışıkları koğuşu aydınlatmaya baş­
ladığında, rahat bir nefes aldım. Halime'nin ayak 
parmakları artık yoktu ama bacakları ve geleceği 
kurtulmuştu. 
Birkaç gün sonra Elazığ'd aki işim bitince, Hali­
me'yi yanıma katıp İstanbul'a getirdim. Hastaneye 
yatırıp hem cüzam tedavisini yaptık hem de özenli 
pansumanlarla bir an evvel ayaklarının iyileşmesini 
sağladık. Kız, ayak parmakları olmadığı için normal 
yürüyemiyordu. Ayakkabılarının ucuna pamuk tı­
kıştırmak zorunda kalıyordu. O haliyle köyüne 
dönmek istemedi. Köyde artık adı hem cüzamlıya 
hem de sakat'a çıkmıştı. Dayısının dediği gibi, baş­
lık parası ödemek bir yana, kimseler onu başlık pa­
rasız dahi, eş diye almazdı. Evdekilerse, onu ya he­
men işe koşarlardı ya da aşağılarlardı. 
Hastanemizde uzun yıllardan beri çalışmakta 
olan, yaşlı bir cüzamlı hast amız vardı. Sağlığına ka­
vuştuktan sonra, onu salıvermemiş, hademe olarak 
göreve almıştık. Zaten cüzam hastanesinde perso-
* Güneş Umut tan Şimdi Doğar, s. 125-126. 
29