KAPLUMBAĞALAR
 
282
 
 
Demir bey de el sıktı. «Köyde tavuk yemedim, yumurta yemedim 
diye beni kınamayın, yerime siz olsaydınız, siz de yiyemezdiniz...» 
dedi.
 
Ö
lçümcüler de el sıktılar...
 
Kır Abbas:
 
«Uğurlar ola yeğenlerim! Sağ olun, var olun!..» Allah sizden ırazi 
olsu
n! Her tuttuğunuz altın olsun! Biz sizin bir kusurunuzu görmedik. 
Dabiyattan bahsolunmaz. Sizin görgünüz ayrı, bizim görgümüz ayrı. 
Bizim bir kusurumuz olduysa siz bağışlayın!» dedi.
 
Bindiler cipe, tozuta tozuta gittiler.
 
Cip, patikayı bitirip Ankara yolun
a çıktı. Sola döndü.
 
Çandır kıvrımına doğru küçüldü gitti sonra.
 
Durup gözden silinene kadar izlediler cipi.
 
Sonra, «Eh, geçmiş olsun, bu da bitti, zararsız ziyansız bitti, 
şükür!..» dediler.
 
Rıza, Battal’ın evdeki masa sandalyeyi okula aldırdı.
 
Battal’ın 
karısı, komşulardan gelen yatakları geri yolladı. Sonra 
kızı Alime’yle birlikte kollan sıvayıp evi sildi süpürdü. Kilimin keçenin 
tozlarını çırptı. Ertesi gün de bir kazan vurup giysi yıkadılar.
 
Böylece biraz değişik günler yaşadılar.
 
Ama seyir var, şamata
 
var diye boş durdukları olmadı. Yağmurlar 
yağdı. Güzlüklerini ektiler. Unlarını öğüttüler. Hayvanların yemini 
samanını düşündüler, diken biçtiler, geven kazdılar. Tarhana, bulgur 
yaptılar. Pazara gittiler. Sonra nişanlarla, düğünlerle oğullarını, 
kızların
ı başgöz ettiler.
 
Daha sonra büyük yasasıyle, soğuğu, karı, sepkeniyle kış geldi. 
Sokaklar kar, çamur oldu. Kadınlar evlere kapanıp dikiş diktiler, 
yamalık yamadılar. Güneşli günlerde erkekler saban, boyunduruk, 
kağnı onardılar. Bazıları çiftelerini alıp S
eyranlı’ nın ardındaki derelere 
ördek, kaz avlamaya gittiler.
 
Kış boyunca köyün en şenlikli, cıvıltılı yeri Rıza’nın okuluydu.