Durmuş Ali geldi, karşısına oturdu. 
"Merhaba bakalım," diyerek kocaman, paslı tabakasını Ko­
ca Osmanın önüne attı. 
Koca Osman eğilerek 
"Beri gel! Beri gel hele. Kulağını bana ver," diye Durmuş 
Aliye doğru uzandı. "İnce Memedden haberin var mı? Nereler­
de olur o?" diye yavaşça korkarak sordu. 
Durmuş Ali gürültüyle güldü: 
"Ne diye korkarak sorarsın İnce Memedi? Yok bir şey." 
Koca Osman: 
"İnce Memed," dedi, "benim şahinim. Ben ne bileyirn . Ben 
onu aramaya geldim." 
Sonra, onu niçin aradığını, ne istediğini uzun uzun anlattı. 
Bu arada konuşmaya Durmuş Alinin karısı da kulak rnisafiri 
oluyordu. 
Koca Osman sözünü: 
"İnce Merned, şahinirn," diye bitirdi gene. Diline pelesenk 
etmişti bunu. 
Kadın: 
"İnce Merned, şahinirniz," dedi. "Görürsünüz, yakında o 
kel Abdiyi öldürür. Gelir tarlasını da dağıtır. Bu narnussuz köy­
lü ne etti yavrurna? Neler etti İnce Mernedirne kardaş! O günler 
gelsin, çıkacağım meydan yerine, ağzımı açıp, yurnacağırn gö­
zürnü. O narnussuz köylüye, o yavrurnu tedirgin eden eyilik 
bilrnezlere ben bilirim söyleyece ğirni. Ben bilirim o zaman. Sen 
de git kardaş, git söyle İnce Mernedirne. Benden de selarn söyle. 
Öldürsün o Ali Safa Beyi de. Öldürsün o gavuru da. Kalaycının 
da kellesini kessin, göndersin Çukurova ya. Teyzen böyle böyle 
söyledi de. Duydun mu kardaş?" 
Durmuş Ali: 
"Allasen avrat," dedi. "Dur azıcık, nolursun. Şu kardaşın 
işini görelim." 
Kadın sertçe: 
"Sen de!.." dedi. 
Durmuş Ali: 
"Ne sen de?.." diye sordu. 
Kadın: 
347