Fotoğraf
İstanbul, 2016
Berduş bıçağı öyle bir hızla ve gözü karalıkla savurdu ki 
Peri’nin son anda yana kaçabilmiş olması adeta mucizeydi. 
Bıçak kamının yan tarafını birkaç santimle ıskaladı ama sağ 
avucunu boydan boya kesti. Tiz bir çığlık attı Peri, sesi çatla* 
dı. Avucundan aşağı süzülen kan ipek elbisesine damlarken 
bayılacağından korktu.
Kalbi göğüs kafesinde gümbür gümbür atarken var gücüy­
le itti adamı. Berduşun bir an boş bulunup dengesini kaybet­
mesini, elindeki bıçağı düşürmek için fırsat bildi. Bekleme­
diği bu direniş karşısında öfkeden gözü dönen adam öyle bir 
yumruk indirdi ki kamına, soluk alamadı Peri. Arabada onu 
bekleyen kızı geçti aklından. Evdeki iki küçük oğlunu düşün­
dü, muhtemelen bu saatte en sevdikleri televizyon programı­
nı seyrediyorlardı. Kocası geldi gözünün önüne; bir sürü ko­
nuk arasında bir masada endişeyle saatine bakarken tahay­
yül etti onu. Gözleri yaşardı. Sevdiklerini belki de bir daha 
hiç göremeyecekti. Bu şekilde ölmek ne kadar aptalcaydı. in ­
sanlar vatanları, bayrakları ya da şerefleri uğruna ölüyordu 
dünyanın her yerinde; o ise sahte bir Hermös çanta uğruna. 
Ama kim bilir, belki de eşit derecede anlamsızdı hepsi.
Berduş bir yumruk daha attı, yine tam karnına, iki bük­
lüm oldu Peri, öksürdü. Can havliyle haykırdı: “Yeter artık! 
Kes diyorum sana!” Yaramazlık yapan bir çocuğu azarlar gibi 
bağırıyordu. Titriyordu; beyninde bir ses paniğe kapılmama-