“Orkan’ın çalışkanlığı demeye dili varmadı.”
Yılgın coşmuştu: “Ben de kendi payıma düşen görevi sor-
gusuz yapacağım..”
“Kendini aştı çulsuz,” dedi yavaşça Kutbay. Sonra Yılgın’a
döndü: “Senin ilk görevin, yarından tezi yok betikevine gi-dip bütün betikleri okumak. Ayrıca özet de çıkaracaksın.”
Yılgın, birden başını Kutbay’ın yöresine çevirdi. Boynun-
daki damarlar şişti. Gözlerini devirerek bağırdı:
“Ben okumam, Kutbay! Bu çürümüş toplumda, gelenek-
lerin üstümüze yığdığı bilgi süprüntülerini öğrenememben. Ben, yeni bir düzenin kurulması için katkıda bulunu-rum ancak. Bu tür sözlerle de yıldıramazsın beni.”
“Peki, atının terkisindeki heybenin içi betik dolu. Onlar
ne?” Yılgın Mete kızardı, kekeledi:
“Benim için değil onlar. Bir kız tanıdım da yeni. Kız arka-
daş demek istiyorum. O istedi.”
Orkan araya girdi:“Hepiniz, şu kızları yetiştirmeyi bıraksanız da biraz ken-
dinizle uğraşsanız. Okumak konusunda birbirinize söyleye-cek sözünüz olmamalı.”
Düzgen söze karıştı: “Eylem üzerine önerisi olan konuş-
sun. Belki, Orkan’ın bu konuda diyecekleri var. Bırakalımda söylesin.” Karşı çıkan olmadı.
Orkan, gözünün altına biriken çapakları sildi; elini koy-
nuna sokarak akyapraklar (kâğıtlar) çıkardı. Kutbay için-den söylendi: “Bu çulsuzun da koynu yaprak dolu. Bilgiağacı gibi.” Orkan, ilk dönemde çatışmayı kazanmanın se-vinciyle elleri titreyerek okumaya başladı:
“Bu karanlık düzen içinde benim, önderliğin yükünü ta-
şımam ancak sizlerin de...” Kutbay düşünüyordu: “Bu alık,tam bir büyüklüksapığı (megalomanyak). Nasıl da bildiböyle bir söylev vermesi gerektiğini? Önder olacağına nasılgüvendi de önceden hazırladı bu yazıyı ve şimdi utanma-
197