bunlan,  küvetin  kenarında  dizili  papaya  şampuanlarını,  aynanın 
önünde  ışıldayan  nazenin  parfüm  şişelerini,  turkuaz  banyo  sünger-
lerini,  vücut  losyonlarını,  ıcığına  cıcığına  teferruatlandırılmış  mak-
yaj malzemelerini  seyrettim  işerken.  Sifonu  çektim.  Demindenberi 
tüm bu ıvır  zıvırın  ortasından,  beni  dikkatle  süzen  jiletlere  takıldım 
bir an. Biri  yere  düşmüştü,  diğeri  de lavabonun  içine. 
Ayıldım.  Hızla  döndüm  yatak  odasına.  Işığı  yaktım,  çarşafı  üze-
rinden  çektim.  Daldığı  uykudan  doğrulmaya  çalışırken,  dizlerine 
kadar  uzanan  camgöbeği  geceliğini  sıyırdım  yukarı.  Sol bacağında 
bir şey yoktu.  Yeni  bir şey yoktu.  Ama  sağ bacağının  üstü  kiremit 
kızılı  yayvan  lekelerle  kaplı  bir havluyla  sarılmıştı.  Bu iğreti  sargı 
o kadar  kabarık  duruyordu  ki, daha  önce  nasıl  fark  edemediğimi  an-
layamadım.  İnce,  uzun  havluyu  açarken,  bana  karşı  koymadı. 
Nefesim  kesildi.  Her  biri  neredeyse  bir karış  uzunluğunda  beş 
kızıl kesik  çıktı  havlunun  altından.  Üçü  o kadar  derin  görünmüyor-
du. Çekinerek  ya da kazayla  açılmışlardı  sanki.  Bunların  üzerinde, 
diğer  ikisinin  provası  yapılmış  gibiydi.  Çünkü  diğer  ikisi  feciydi. 
İçim  kalktı.  Tekrar  banyoya  koştum.  Dolaplarda  bir şey bulamayın-
ca, kendi  evime  gittim.  Oksijenli  su ve gazlı  bezle,  Bonbon  Palas'ın 
üçüncü  katının  bir ucundan  bir ucuna  koştururken,  akşam  aldığım 
alkolün  bütün  tesiri  uçtu  üzerimden. 
Yaralarını  temizleyip  sararken,  ses  çıkarmadan  beni  seyretti. 
Sonra  yan  mahcup,  yarı  umarsız  teşekkür  edip,  nasıl  olduysa  bu za-
man zarfında  hiç lekelenmemiş  camgöbeği  geceliğini  üzerine  çeke-
rek, tortop  oldu  yeniden.  Işığı  söndürdüm.  Ağlasın  diye,  anlatsın  di-
ye, konuşsun  diye,  sokulsun  diye,  sığınsın  diye  bekledim. 
Karanlıkta,  kendi  içine  kıvrılıp,  beni  yanında  yalnız  bıraktığın-
da, onu  hiç tanımadığımı  kabullenmek  zorunda  kaldım.  Seviştiği-
miz kadınların  vajinalannı  aralamakla  vücutlarının  her  noktasını 
görebildiğimizi  ve içlerine  girdiğimizde,  derinlerine  ulaşabildiğimi-
zi sanmak  ne bağışlanmaz  saflık... 
355