Kendini tutmasa haykıracakh. Giorgio de Chirico' dan bir 
alıntı. Sayfanın üst köşesine italikle dizilmiş. Az önce uğultu­
larla benliğine dağılıp yankıyan şeye bukadar yakın bir sözle 
karşılaşmak! 
Ağzını eliyle kapatıyor. Sahiden haykıracaktı. Yoksa hay­
kırmış mıydı? Kapahyor ağzım. Gözlerini de kapatıyor. 
Ortaya böyle derin bir yakınlık çıktığı halde, ressamın he­
nüz tek tablosunu görmemiş bulunmasından hem büyük utanç 
duyuyor, hem de o kadar ıssızlaşmış dünyasına iniveren bu 
dost sesle coşuyordu. Utanç duygusuyla kaçmak isterken, kol­
larım açıp koşmak, ona sıkı sıkı sarılmak özlemiyle yanıp tutu­
şuyor. 
İnsan, bilmediğ i birini bukadar özleyebilir mi? Chirico için 
burnunun ucunu sızlatacak kadar derin bir özlem duydu. Ama 
hiç çaresi yok. Şu an tek tümce ile yetinmesi gerekecek. Mile­
na'ya yeniden kolunu uzatıp, onun aksayan ayağına ayak uy­
durarak Viyana'da bir de böyle başlattığı gezintiyi sürdürmesi 
gerekecek . Ayak uydururken yanılmaması, yanılırsa bunun Mi­
lena' dan ileri geldiğini belli etmemesi, özellikle de Chirico'yu 
ondan sorma yanlışına düşmemesi ... 
Son haftalar biyografiler, monografiler okumaya merak 
sardırmıştı. Ama salt, herhangi bir biçimde Viyana'ya bağlı ha­
yatların hikayelerini. Milena üstüne yazılmış bu kitapta ise Gi­
orgio de Chirico' dan bir alıntıya rastlayacağı, bunun da kendi 
iç uğultusuna bukadar denk düşeceği nereden aklına gelirdi? 
Acaba o satırlar daha önce, sayfaları çevirirken gözüne mi çarp­
mışh? Ancak, ne kadar merak ederse etsin, bir kitabı okurken, 
sırası gelmedikçe bir alt paragrafa bile atlamamaya büyük özen 
gösterirdi. Üstelik kaldığı yer, bir önceki sayfad aydı. Yine debi­
linmez ki. Göz, herhangi bir fırsatta bu bölümün başındak i 
alıntının fotoğrafını çekmiş, negatifi bilinçaltındaki depoda sak­
lamış olabilirdi. Öyle olduysa bile, gözleri kapılıyken benliğini 
sarsarak su yüzüne çıkan şey , kendi hayatının içinden uğulda­
dı, ressamınkinden değil. 
Okumaya koyuldu: Yıl bin dokuz yüz yirmi altı. Kafka'mn 
iki yıl önceki kaybını iniltiyle, içine kapanarak değil, özümseye­
rek karşılayan Milena, artık kesinlikle Viyana'yı bırakmış, 
l15