194
kanaat getirerek öfkeyle fırlamıştı yatak odasından.
“Ne doktoru?” diye sordu gelin; kızarmış, korku dolu göz­
leriyle pencereden dışarıya, şehre doğru baktı. Ay bulutların 
arkasından bir anlığına süzüldü; kesif karanlıkta gümüşi bir 
para gibi parladı, tekrar yok olmadan evvel.
“Bu işin asbm öğrenmenin tek yolu bu” dedi kadın, ayağa 
kalkarken; elinden tutup çekerek kızım da kaldırdı yataktan.
“Anne yapma lütfen” dedi gelin; alçacıktı sesi, bir inci ta­
nesi kadar ufak.
Ama kadının dinlemeye niyeti yoktu. “Git mantolarımızı 
al” dedi kocasına. Hemfikir olduğu için değil, alışkanlıktan 
başım salladı adam.
Kan beynine sıçrayan Peri, annesiyle babasının yanına 
koşturdu. “Baba, durdur onlan. Hastaneye gidiyorlar!”
Pamuklu pijam alan içindeki Mensurcun yüzünde kaybol­
muş bir ifade vardı. Bir tiyatro oyununda aniden sözlerini 
unutuvermiş bir oyuncuydu sanki, dili dolanmıştı. Bir kızma 
baktı, bir de o esnada önlerinden geçen gelin ile anne babası­
na. Yıllar önce, polisin evlerini bastığı gece üzerine çöken ça­
resizliğin aynısını hissediyordu.
“Durun biraz sakinleşelim” dedi Mensur. “Başkalarım bu 
işe karıştırmaya hiç gerek yok. Biz bir aileyiz artık.”
Gelinin annesi elini sallayarak savuşturdu bu laflan. “Eğer 
suç kızımdaysa kendim veririm cezasını. Ama Allah biliyor ya, 
eğer oğlunuz yalan söylüyorsa, pişman ederim bu yaptığına.”
“Lütfen... öfkeyle kalkan zararla oturur demiş atalanmız” 
dedi Mensur.
“Bırak ne yaparlarsa yapsınlar” diyerek araya girdi Ha­
kan; sigara dumanlan kıvnldı burun deliklerinden. “Ben de 
öğrenmek istiyorum gerçeği. Ne tür bir kadınla evlendiğimi 
bilmeye hakkım var.”
Peri ağzı bir kanş açık bakakaldı abisine. “Nasıl böyle bir 
şey dersin?”