"Ayaklarını çıkarma Nurhayat Hanım," dedi. "Ev zaten kir­
li." Sözümü dinlemedi. Ayaksız dolaşırsın o halde; sen bilir­
sin. Kadından çamaşır sabunu ve yağ kokulan yükseliyordu. 
Ellerinin çatlakları arasında, şişkin ve yağlı derisi parlıyor­
du. Kıpkırmızı elleri var. Çizgilerle dolu soluk yüzü ve elle­
ri, sanki aynı insanın değildi. Kara bir çalı gibi karışık kaşla­
rıyla uzun kirpikleri arasında gözleri kaybolmuştu. Ten ren­
gi kalın çoraplar giymişti; üstüne de dizine kadar gelen si­
yah yün çoraplarını geçirmişti. Entarisinin üst kısmını, blu­
za benzeyen kısa bir şey örtüyordu yer yer. En üstte vişne 
çürüğü renginde bir hırka, entarisinin altında da kat kat el­
biseler vardır belki. lnsan nesli yeryüzünde görünmeden ön­
ce yaşamış zırhlı hayvanların bugüne miras bıraktıkları kü­
çük akrabalarına benziyordu. Kabuklarının verdiği zorlukla 
ağır ağır yürüyen bir hayvan ... döşemeleri titretiyordu. Oda­
ya girince hemen masanın yanına geldi, yaslandı; kendi yas­
lanmadı, elbiseleri yaslandı. Derisi, eti çok daha derinde ... 
Elini koynuna soktu, elbise ya da çamaşır tabakaları arasın­
dan ikiye katlı bir zarf çıkardı. Hikmet'e uzattı, "Cevabı yaz­
madan bir daha okuyalım, olur mu kardeş?" dedi inceltmeye 
çalıştığı bir sesle. Başörtüsünü takmamış: Artık iyice kardeş 
olduk demektir bu. Bir iki tokaya rağmen siyah saçları dağı­
nıktı, yüzünün orasına burasına savrulmuştu. Hikmet, san­
dalyesini masanın önüne çekti, kamını keskin çıkıntıya da­
yayarak oturdu. Oldu. Nurhayat Hanım, hırkasının cebin­
den buruşuk bir kağıt çıkardı: "Şuna yazıver istersen. " Hik­
met, masanın tek çekmecesini karıştırarak, "Olmaz," dedi. 
"Bende daha düzgünü var." 
Önce, askerden gelen mektubu bir daha okudular. Nurha­
yat Hanım, masanın yanından Hikmet'e doğru sarktı; Hikmet 
de mektubu tam karşısına koydu özenle. Hangi şarkıyı oku­
yacaksınız Bayan Nurhayat? Parmaklarını açarak masanın 
kenarına dayadı. Ben de size piyanoda refakat. .. "Oğlanın ya-
40