277
“Nasıl da bildin? Hayır, hiçbir şeyi yakmayacağız. Henüz 
değil. Sahte soba bu.9
İçindeki kömürler kıpkırmızı kor halinde yanıyor gibi gö­
rünürken buna inanmak zor olsa da, profesör haklıydı. Bu 
bir elektrik sobasıydı.
“Pekâlâ hanımlar, beyler. Yastıklarınız elinizde. Şimdi var­
sayalım, sıcak bir sobanız var, dışarısı da buz gibi. Uyumak­
tan başka ne gelir elinizden?9
Öğrenciler birbirlerine baktılar.
“Koyun başlarınızı!9 diye emretti Azur.
Söyleneni yaptılar. Gözleri kuşkuyla kocaman açılmış hal­
de, sopa yutmuş gibi dimdik oturan Peri hariç herkes.
“Bravo Peri! Sakın bana güvenme. Kim bilir, belki de yas­
tıkların içini kızgın kedilerle doldurmuşundur.9
Peri kızardı, bu kez o da itaat etti.
Azur siyah kâğıtları çıkardı. Bir de bant rulosu. Camlan 
kaplamaya başladı. Dışarının ışığından mahrum kalan oda 
yan karanlığa gömüldü. Ardından CD çalan çalıştırdı. Müzik 
değil, yanan bir şöminenin sesleri yayıldı odaya.
“Ne yapıyoruz hocam ya T diye sordu Kevin yine.
“Descartes’ın sıkça ziyaret ettiği bir yere gidiyoruz. Rüya 
âlemine.9
Birisi alaycı alaya güldü ama grubun geri kalanı heyecan­
lanmış görünüyordu.
“Anlatacağım şeyi yaşadığında Descartes yaklaşık sizin 
yaşlanmzdaydı. Sizin de birer büyük filozof olma hayaliniz 
var mı?9
“Tabii ya9 dedi Bruno pişkin pişkin.
Azur gözlerini devirdi. “Descartes’ın meşhur üç rüyasını 
ziyaret edeceğiz, tikinde, genç filozof bir tepeye tırmanmak­
tadır zar zor. Düşmekten korkar. Başaramamaktan. Hedefle­
rine ulaşmak için çok çalışması gerektiğini bilir ama yüce bir 
gücün -Tannanın?- yardımım arar.9