"Ben tıp fakültesinin ikinci sınıfına geçmiştim," diye an­
latıyor Mustafa’nın eski dostu doktor Ekrem Beyazıt. Birlik­
te güzel günler geçirmişlerdi lisede okurken; "Onunla iki se­
ne izcilik yaptık. Ben, boyum uzun olduğu için, bayrak taşır­
dım. O, benim yanımda yürürdü. Kamplarda herkese yardım 
eder, mazeretli olsun olmasın, sevdiklerinin nöbetini tutar, 
bulaşıklarını yıkardı." Evet, sözünün eriydi Mustafa, izci 
‘Daima Hazır’ olmalıdır deniliyordu, Mustafa da daima ha­
zırdı: ” 0 , kendi nefsinden fedakârlık eder, arkadaşlarının ra­
hatı için çırpınırdı." diyor Ekrem Beyazıt. "Bütün lise haya­
tında inatçı lbir baş ağrısı onu rahatsii ederdi. Buna rağmen 
başkalarınım yardımına koşardı."
İzci olarak birlikte Ankara'ya gittiler. Büyük Millet Mec- 
lisi'nin önünde sıralandılar. Atatürk, Fevzi Paşa, İsmet Paşa 
onlan selâmladı. Adana izci oymağının başında Ferit Celâl 
Bey’in kardeşi beden eğitimi öğretmeni Coşkun Güven vardı. 
"Sert ve disiplin sahibi olan bu hocamız törenden dönerken 
bir arkadaşımızı cezalandırmıştı. Onu soyarak trende don 
gömlek bırakmıştı. Bu sert hoca ancak Mustafa’nın ricasıyla 
cezayı affetti. Yoksa çocuk, anasının babasının karşısına don 
ve gömlekle çıkacaktı.” Mustafa İnan, "Cezayı T ank’a değil, 
annesiyle babasına veriyorsunuz," diyerek Coşkun Bey’i ka­
rarından vazgeçirdi. Ankara’da heyecanlı günler yaşadılar. 
Cumhuriyetin ilk yıllarıydı, daha söz ayağa düşmemişti; va- 
tan-millet-Sakarya bir edebiyat haline gelmemişti; daha her­
kes sözünün eriydi. Ankara’da izcileri yatıracak yer bulun­
madığı için, Öğretmen Okulu'nun bahçesine gerçek izciler gi­
bi kamp kurmuşlardı. Sacit (pekçioğlu da bu gidişlerini şöyle 
anlatıyor: "İzciler içinde Türkiye birincisi olmuştuk. Şapka­
larımızda pamuk vardı. Meclisin önündeki törenden sonra 
Çankaya’ ya gittik. Yol bataklıklardan geçiyordu. Oraya üç 
saatte giderek Atatürk'ün mütevazi köşkünde kendisini tek­
rar gördük. Bize iltifat etti. Tekrar Meclis’e geldiğimizde ma­