«sayın muhbir vatandaş» ise? ... Kimi denize dökrneğe 
kalkışmıştı, kimi yere gömmüştü. Bir arkadaş, gitmiş, 
bir posta kutusu kiralamış PTT'den. En önemli bul­
duklarını da küçük küçük paket yapmış, oraya koy­
muş. Bir çoğumuz da, çaresiz, kabullendik, ne olacak­
sa olsun deyip, tevekkülle bekledik kitabın ardından sü­
rüklenerekten. 
Bana öyle geliyor ki, okur olmak, yazar olmaktan 
daha zor. Öyle doğal, basit bir şey değil okur olmak. 
Hani, yazar olmak kolay mı? Haşa ... Demek iste­
mem o değil. Elbette yazar olmak dünyanın en zor işi. 
Ne ki, bir yazarın, yazarlık dünyanın en zor işidir de­
mesinin de bir anlamı yok. Çünkü, hemen hemen her­
kes, kendini biraz doğuştan yazar sayar. Kalemi eli­
ne alınca, istediğini yazabileceğinden kesinlikle kuşku­
su yoktur. Ama öte yandan da, her çağda yazarlar an­
cak parmakla sayılabilecek kadardır. Acaba niye? Ni­
yesi şu ki, yazarlar her zaman yöneticilere boy hede­
fi olmuşlardır. Yani yazarlara, hem ayran budalası 
bir hayranlık duyulmuştur, hem de kanlı bıçaklı bir 
düşmanlık besimmiştir. Dili iyi kullanmak, kalemi iyi 
kullanmak, hemen hemen her çağda en tehlikeli silah 
sayılmıştır. Bu nedenle yazarlıkta, hapse girmek de 
vardır, dövülmek de vardır, aç kalmak da vardır, sü­
rülmek de vardır. 
Bizde, yazariara karşı verilmiş bir savaş var mı­
dır, doğrusu hatırlamıyorum. Bana öyle geliyor ki, 
bizdeki savaşlar hep, toplumun diğer kesimleri arasın­
da geçmiş, ama suç yazariara yüklenmiş, onlar ceza­
landırılmış. Elbette bir takım ayrıcalıklı durumlar var. 
Ama genelleyemememizin nedeni, sanırım, yazın dün­
yamızın öyle büyük bir geçmişinin olmaması. Yani, 
ne Tanzimat, ne Meşrutiyetler, ne Cumhuriyet, ne 14 
134