İyiyim demiştim ama aslında hiç iyi değildim. 
İnsanların vahşi hayvanlarmış gibi muamele gör­
meleri karşısında, perişandım. Üzgündüm. İsyan 
noktasınday dım. 
Bu halim, hastaneden ayrıldıktan sonra da geç­
medi. Etrafı tellerle çevrili yirmi sekiz numaralı ba­
rakanın o gün hafızama kaydedilen görüntüsü 
günlerce, gecelerce peşimi bırakmadı. Ben cehen­
nemi görmüştü m. Cehennemde henüz ölmemiş 
ama yaşarken ölüden betere dönmüş elliye yakın 
insan vardı. Kiminin yüzünde kadere boyun eğmiş­
lik, kimininkinde acı, kimininkinde nefret ama her 
birinde umarsız bir çaresizlik ifadesi, dudaklarında 
bir sessiz çığlık! O sessiz çığlığı duymuşt um. Du­
yabilmiştim. O çığlık hep kulağımdaydı. O görün­
tü gözlerimin önündeydi. Şahit olduklarıma isyan 
duygusu, içimde büyüttüğüm bebeğimle birlikte 
büyüyor du. Yepyeni bir canı dünyaya getirmeye 
hazırlanırken, hormonlarım coşmuş, algılarım, du­
yarlılıklarım keskinleşmiş, hassasiyetim artmışken, 
hayatın en alt çizgisinde duran insanları unutamı­
yordum. 
Cüzam hakkında geniş bilgi edinmeye işte o uy­
kusuz geçirdiğim haftanın sonunda karar verdim. 
Üniversite kütüphanesinden cüzamla ilgili kitapla­
rı buldum, okumaya başla dım. Kitaplarda hastalı­
ğın tanısı yapılıyor, evreleri anlatılıyor, nelerden 
ııs