kararlılığ ını, kitaplar ve düş ünceler arasında yaş ama özlemini hatırlamış tı. 
Böylelikle oğ lunun şair olmasına haklı olarak karş ı çıkan annesini üzen ve bütün 
hayatını mahvedip en sonunda kendisini Frankfurt'ta bir fare deliğ ine sürgün 
eden inançlarını Turgut Bey'e yirmi yaş  heyecanıyla tekrarladı. Bir yandan da 
sözlerindeki ş iddetin İ pek için "bu ş iddetle seviş mek istiyorum seninle" 
anlamına geldiğ ini hissediyordu. Uğ runa bütün hayatını berbat ettiğ i bu solcu 
lafların en sonunda bir iş e yarayacağ ını, o laflar sayesinde İ pek ile 
sevişebileceğ ini düşünüyordu; tam da artık onlara hiç inanmadığ ı, hayatta güzel 
ve akıllı bir kıza sarılıp bir köş ede şiir yazabilmeyi en büyük mutluluk olarak 
gördüğü zamanda. 
Turgut Bey "hemen ş imdi" Asya Oteli'ne toplantıya gideceğini söyledi. Giyinip 
hazırlanmak için Kadife'yle birlikte odasına çekildi. 
Az önce babasıyla televizyon seyrederken oturduğ u köşede hâlâ oturan İ pek'e 
yaklaştı Ka. Hâlâ babasına yaslanır gibi oturuyordu. "Odamda seni bekleyeceğ im," 
diye fısıldadı Ka. 
"Beni seviyor musun?" dedi İ pek. 
"Çok seviyorum." 
"Doğru mu bu?" 
"Çok doğ ru." 
Bir süre sustular. Ka, İ pek'in bakış ını izleyerek pencereden dış arıya baktı. Kar 
yeniden baş lamıştı. Otelin önündeki sokak lambası yanmış tı, iri kar tanelerini 
aydınlatmasına rağ men karanlık daha tam çökmediğ i için sanki boş una yanıyormuş  
gibi gözüküyordu. 
"Sen odana çık. Onlar gidince geleceğ im," dedi İ pek. 
244 28 Bekleme acısıyla aş kı birbirinden ayıran ş ey 
Ka İLE İPEK OTEL ODASINDA 
Ama ipek hemen gelmedi. Bu da Ka'nın hayatının en büyük iş kencelerinden biri 
oldu. Âş ık olmaktan, beklemenin verdiğ i bu mahvedici acı yüzünden korktuğ unu 
hatırladı. Odaya çıkar çıkmaz önce kendini yatağ a atmış, hemen kalkmış , üstüne 
başına çekidüzen vermiş , ellerini yıkamış , ellerinden kollarından, dudaklarının 
ucundan kanın çekilmekte olduğ unu hissetmiş , titreyen eliyle saçlarını taramış , 
sonra camda yansıyan görüntüsüne bakıp eliyle tekrar karış tırmış, bütün bunların 
pek az zaman tuttuğ unu görerek dehş etle pencereden dış arıya bakmaya baş lamıştı. 
Pencereden önce Turgut Bey ile Kadife'nin gidiş ini görmesi gerekiyordu. Belki de 
Ka helaya gittiğ inde gitmiş lerdi. Ama o sırada gitmiş lerse İpek'in ş imdiye kadar 
gelmiş olması gerekiyordu. Belki de ş imdi İpek dün gece gördüğ ü odasında kokular 
ve boyalar sürerek ağ ır ağır hazırlanıyordu. Birlikte geçirebilecekleri zamanı 
bu işlerle harcıyor olması ne kadar yanlış  bir karardı! Onu ne kadar çok 
sevdiğini bilmiyor muydu? Hiçbir ş ey şu anki bekleyiş  gibi dayanılmaz bir acıya 
değmezdi; bunu gelince İ pek'e söyleyecekti, ama gelecek miydi? İ pek'in son anda 
fikir değ iştirdiğine, gelmeyeceğ ine her an daha çok inanıyordu. 
Bir at arabasının otele yanaş tığını, Kadife'ye yaslanarak ilerleyen Turgut 
Bey'in Zahide Hanım'ın ve resepsiyona bakan Cavit'in 245 yardımıyla bindirildiğ ini, arabanın yanlarını örten muşambaların çekildiğ ini 
gördü. Ama araba kıpırdamadı. Sokak lambasının ış ığında her biri daha da kocaman 
gözüken kar taneleri tentesinde hızla birikirken öylece durdu. Zaman da durmu ş 
gibi geldi Ka'ya, delireceğ ini sandı. Derken Zahide koş a koşa gelip arabanın 
içine Ka'nın göremediğ i bir şey uzattı. Araba hareket edince Ka'nın yüreğ i 
hızlandı. Ama İ pek gene gelmedi. 
Bekleme acısıyla, aş kı birbirinden ayıran ş ey nedir? Tıpkı aş k gibi bekleme 
acısı da Ka'nın midesinin üst kısmıyla, karın adaleleri arasında bir yerde başlıyor, bu merkezden göğ sünü, bacaklarının üst kısmını ve alnını iş gal ederek 
yayılıyor, bütün gövdesini uyuş turuyordu. Otelin iç tıkırtılarını dinleyerek 
İpek'in ş u anda ne yaptığ ını tahmin etmeye çalış tı. Sokaktan geçen ve ona hiç 
benzemeyen bir kadını İ pek sandı. Kar ne kadar güzel yağıyordu! Bir an 
bekledi ğini unutmak ne güzeldi! Çocukluğ unda aşı olmak için okulun yemekhanesine 
indirildiklerinde, tentürdiyot ve kızartma kokuları içinde kolunu sıvayıp sırada beklerken de karnı böyle ağ rır, ölmek isterdi. Evde, kendi odasında olmak