Sizi tanımıyorum ki, diye mırıldanmakta enginlerde kanat 
çırparken. 
"Öyle mi?" demekte kadın da derin bir ürpertiye yakalan-
mış. 
Ama kulakların ızdan öpmüşlüğüm var. 
Ağızlarından belli belirsiz küçük birer kahkaha fırlayıver­
miştir. İkisini de derlenip toplanmaya çağıran iki küçük kahka­
ha. Zaten öyle yapmakta lar. 
Kadın, parmak uçlarını adamın kalçalarında gezdiriyor: 
Demek öpmüşlüğünüz var? 
Adam, kulakmemesini bırakmış, dilini şakağa doğru götü­
rüyor. 
Evet, ama tadı değişik. Hiç tatmadığım kadar iyi... 
Filmdeki kadın, her şeyi gördüm, diyordu, anımsıyor mu­
sunuz, ben her şeyi gördüm. 
Erkek de, hiçbir şeyi unutmadım, diyordu. 
Öyle mi diyordu? Sanırım bunu şimdi siz söylüyorsunuz. 
İyi ki tanımıyorum sizi. Bilinmedik, ezberlenmedik bir şeylerin 
kalmış olması, ikili ilişkilerde demek istiyorum, aşınmamışlık, 
aşınmazlık .. aşılmazlı k.. bunun tadı ... 
Kadının dili dolanmaktad ır. Yakalandığı güzel derin iç bay­
gınlığı onu bütün adlandırmalardan, tariflerden hızla uzaklaş­
hrmakta. 
Tam da böyle bir yan baygınlığın kucağındayken adamın işit­
tiği klavsen sesi giderek bir iniltiye dönüşmüyor muydu acaba? Bu 
bir an onu irkilbnedi mi? Kollarındaki neredeyse başlayacak: 
Onları yakalabnışlar, bunu nasıl bilmezden gelirsin? Arka­
daşlarımızı unutup da benimle sevişmeye nasıl dalarsın böyle? 
Ben unutmadım. Unutamam da! 
İşte şimdi başını hızla itecek, kendisini öpüşlerden kurtara­
cak, kalkıp yatağın kıyısına oturacak; o kadar duyarsız mıyız, 
diye ağlayacak. 
Adam dilini şakaktan yeniden kulakmemesine doğru indi-
57