rum. Yanl ış bir şey yapmaz. Sorumluluk sahibidir. Onunla en SOR 
ne zaman konu ştun?"  
"Dün konu ştum. Sen arama ben seni arar ım, dedi. Her gün 
anyon.. San Francisco'dan!"  
Barsam sustu. Armanu ş'un her gün onu da arad ığını itiraf et-
medi. Tek farkla, onu Arizona'dan ar ıyordu. Anla şılan oyun oyna-
yan kişi Rose değil Armanu ş'tu. "Peki, demek ki iyi. Belki kafa-
sını dinlemeye ihtiyaç duydu. Ona güvenmemiz laz ım. Akl ı ba-
şında bir k ızdır, sen de biliyorsun. Bir daha arad ığında durumu 
bildiğimizi belli etmeden derhal beni aramas ını söyle. Acil oldu-
ğunu söyle ama panikletme. Anlad ın m ı Rose, bunu yapabilir mi-
sin?"  
"Ay ay ay!" Rose kat ıla kat ıla ağlamaya ba şlad ı. Derken h ıç-
kırıklar aras ında boğuk bir sesle sormay ı ak ıl etti: "Barsam, elim 
bir haberden bahsettin. Nedir?"  
"Ah..." Koyu bir sessizlik, neredeyse bitimsiz. "Annem..." 
Cümlesini bitirebilmesi için kendini toparlamas ı gerekti.  
"Armanuş'a söyle, bu sabah Şuşan Ninesi uykusunda vefat et-
ti. Uyanamad ı." 
On beş dakika hiç bu kadar aheste geçmemi şti. Armanu ş, Asya' 
nın endişeli bak ışları alt ında bir aşağı bir yukar ı yürüdü durdu 
odada. O kadar gergindi ki kimse yanma ili şmedi. Nihayet anne-
sini arama zaman ı geldi. Bu sefer Rose telefonu ilk çal ışta açt ı. 
"Amy sen misin? Şimdi sana bir soru soraca ğım ve bana do ğ-
ruyu-Söyleyeceksin. Söz mü? Bana do ğruyu söyleyece ğine söz  
ver."  
Armanuş midesinin yand ığını hissetti.  
 "Söyle nerdesin?" dedi Rose tiz bir sesle. Mustafa ne derse 
desin, Barsam ne rica ederse etsin, kimsenin ondan sakin olmas ı-
nı beklemeye hakk ı yoktu. "Hangi cehennemdesin? Hepimize ya-  
 lan söyledin. San Francisco'da de ğilsin, Arizona'da de ğilsin. Ner-
desin?"  
Armanuş yutkundu. Zaman bir an için durdu. Nihayet cesaretini 
toplayabildi ğinde f ısıltıyla itiraf etti: " İstanbul'day ım, anne." 
"Ne?!" Rose eliyle ahizeyi kapatt ı. "Bebeğim İstanbul'day-
mış," dedi kocas ına azarlarcas ına, sanki bu onun kabahatiydi. 
Sonra telefona hayk ırdı vargücüyle. "Orada ne halt ediyorsun?"  
"Anne her şeyi anlataca ğım, lütfen sakin ol. K ızma ne olur-
sun."  
Rose elinin aya ğının boşald ığını hissetti. Herkesin ona ikide 
bir sakin olmay ı öğütlemesinden b ıkm ış usanm ıştı. 
"Annecim ne olursun dinle. Seni bu kadar endi şelendirdiğim 
için gerçekten çok üzgünüm. Bunu asla yapmamal ıydım. Pişma-
nım ama inan bana, merak edecek bir şey yok."  
Rose camgöbe ği desenli kâ ğıt havludan bir tomar daha kopa-
rıp gürültüyle sümkürdü. A ğlad ıkça daha da çok ac ıyordu kendi-
ne. Ağlad ıkça ağlayas ı geliyordu.  
"Bir haftad ır İstanbul'day ım. Yabanc ı yerde değilim. Kay ın-
validenin evinde kal ıyorum. Harika bir aile."  
Tokat yemi şe dönen Rose gene kapatt ı ahizeyi, gene Musta-
fa'ya döndü h ışımla. Bu sefer daha da art ırdı azann dozunu: "Se-
nin ailenin yan ında kal ıyormuş, iyi mi?"  
Mustafa Kazanc ı'nın beti benzi att ı. Yüreğinde bir kas ılma 
hissetti, içinde bir şeyler harekete geçti. Duydu ğu sözler o kadar 
saçma, öylesine inan ılmazd ı ki, ne cevap verece ğini bilemedi. O 
kıvran ırken, Rose tekrar ba ğırdı telefona: "Biz de geliyoruz ora-
ya. Sak ın bir yere kaybolma. Cep telefonunu da hep aç ık tut bun-
dan sonra, sak ın bir daha kapatma!"  
Ağzından ç ıkanlar ı duymaktan aciz bir hiddetle telefonu ka-
patt ı. 
"Sen ne dedin sen?" diye kekeledi Mustafa kar ısının koluna 
yap ışarak. "Bu ne saçmal ık? Ne ar ıyormuş Amy İstanbul'da? Kim 
çağırm ış? Bize niye söylememi ş?" Anlaşılan bu sefer panikleme 
sıras ı ondayd ı. Bir taburenin üzerine çökerek ba şını ellerinin ara-