üstünde, lenger şapka başın da. Ben ömrümde ne böyle akıllı, 
ne böyle yürekli, onurlu bir adam daha görmedim. Bana öyle 
geliyor ki bu adam dünyada yalnız senin için yaşıyor." 
''Kendini suçlu sayıyor , bana karşı. Hatçenin kendi yüzün­
den öldürüldüğü düşüncesini içinden söküp atamadı ." 
Gün doğuncaya kadar, üstlerinden vızır vızır geçen kur­
şunların, altında böylece konuştular. 
Gün doğarken Tem ir: 
"Baksana İnce Memed," dedi, ''baksana şu candarmalara, 
her bir yerleri açıkta. Deli mi ne bunlar, hepsini armut gibi dü­
şüreceğim ." 
"Düşürme," dedi Memed. 
Çavuş ayağa kalkh, palaskasını, manevra kayışını düzeltti, 
kendisine bir süre çekidüzen verdi, üstünü çırph . 
"Ben gidiyorum Memed ." 
"Kimse görmedi, kimse bilmez ya birlikte olduğumu zu?" 
''Bilemezler," dedi Çavuş. "Bilseler ki, ne olur. " 
Kucaklaştılar. Memed Çavuşu ellerinden öptü, Çavuş da 
Memedi yanaklarından ... 
"Dünya gözüyle bir dalia biribirimizi gördük ya, bundan 
sonra ölsem de gam yemem ." 
Ayrılır ken Çavuş: 
"İyi ettin oğul," dedi, "çok İyi ettin Muallim Zeki Nejadın 
kanını yerde koymadığına. Allah seni kazalardan belalardan 
esirgesin." 
Ayrıldılar. 
Memed, eşkıyalara ateşi kesmeleri için emir verdi. Ne olur 
ne olmaz, Asım Çavuşa kör bir kurşun değebilir di. 
Biraz sonra candarmalar da kestiler ateşi . 
"Bu gece Ümmette kalalım," dedi, Ferhat Hoca. "Bizi iyi 
ağırlar o. Candarmalar yeniden topadarup dağa çıkıncaya ka­
dar aradan bir hafta geçer." 
"Asım Çavuş," dedi Memed, "ne adam be! Bana öyle geli­
yor ki bizim Muallim Zeki Beyin has arkadaşı ." 
Yolda uzun uzadıya Asrm Çavuşu konuştular. 
"Öyle bir adam onlara hiç yakışmıyor, keşki bizim aramız­
da olsaydı," dedi Ferhat Hoca. 
385