pek sevmezdim. Benden çalışkandı, tıraş olmazdı, kötü giyin­
diği bile söylenemezdi . Askere gelmeden "tedavi gördüğü" ile­
ri sürülüy ordu. Askerdeki cesareti yoktu o zamanlar; şimdi de 
bütün garip tavırları yetmiyormuş gibi, üstelik bizimle alay 
eden bir ifade vardı yüzünde. Tabii biz aldırmıyorduk; üstleri­
miz aldırıyordu. Yalnız, hakkında alınacak tedbirler konusun­
da anlaşmazlık vardı. Bir kere askerliğe başlamıştı; terhis edi­
lirse, ona özenenler çıkabilirdi. Emirleri biraz dinleseydi, tali­
me çıkarken herkesten ayrı tek başına yürümesey di, sınıf ta 
kaputuyla oturmas aydı. (Kaput hırsızları da o kadar artmıştı 
ki onu haklı bulmamaya imkan yoktu.) Daha bir ay geçme­
den postall arını değişti rmişti; eskileri kötü kokuyormuş. 
(Doğru ydu.) Yeni postallarının da bağları yerlerde sürünüyor­
du; uzun kaputunun etekleri çamur içindeydi. Askerliğin yüz 
karası olarak ortada dolaşıyordu. Herkesi güç durumda bıra­
kıyordu. Bir akşam yemeğinde bisikletle yemekhanede dolaş­
mağa kalkmıştı. Nöbetç i çavuşun bisikletinden yararlanmıştı. 
Mesele çıkarılmadı; olay örtbas edildi. Elbiseleri ilk dağıttıkla­
rı gün, kaputuna itiraz etmeyen tek öğrenciydi. Daha o zaman 
anlamalıydık, diyorlardı. Biraz geç kalmışla rdı. 
Elini kapı tokmağının üzerinde unutmuştu; oysa gözleri, 
elinin üstündeydi. Kapıyı yeşile boyamışım; boyaları akıtma­
dım. Kamil Bey, gecekondusunu boyarken akıtmıştı. Fırçayı 
kuvvetle sürersin, tahtaya yedirirsin boyayı. Gecekondunun 
duvarları yapılırken Kamil Beyin oğlu Nihat'la birlikte çalış­
mıştık, kerpiç karmıştık. Çamuru alıyorsunuz, içine saman 
çöpü koyuyorsunuz. Güneşin altında deliler gibi çalışmıştık. 
Üçüncüsü kimdi? Adı neydi? Hiç de çalışmıyordu deliler gi­
bi. Sınıfın tembelleri arasındaydı. Galiba, başının arkasına bir 
ağrı saplandığı için çalışamıy ormuş. (Hep başka rahatsızlık­
lardan yakınırlar.) Ne yapıyordu? Evet, koridord a anahtarlı­
ğını havaya atıp tutuyordu. Önce tavana kadar hızla savuru­
yordu. Sonra yakalıyordu. Peki, ne var bunda? Herkes yapar. 
38