Ermenilerin kendi tabirlerince tınmaz görünmelerin­
den emniyete gelmiş gibi bu esrarlı adam ağır ağır beş altı 
basamak iner. Durur. Göze görünmezleri görüyor, onlarla 
selamiaşıyor gibi tavırlar alır. Kah ince tebessümlerle gözleri 
süzülür, kah küçük bir dargınlıkla kaşları çatılır. Bir şeyler 
sorar ya da açıklar gibi hareketlerde bulunur. Bakanları 
meraka düşürmekten başka bir anlam çıkarılamayacak bir 
pantomim oynar. 
Agop daha pesten: 
-Bu herif zır divanedir? Yoksam bize kandırmak için 
böyle ed oor? 
-Ben bilirim alıbar ki ne halt edoor? 
-O kurnaz ise biz ondan daha atik olalım. Çaktırma-
yalım. 
Ermeniler yine ezgili makamdan şarkıya girişirler: 
Zo ben do/ma yemem 
Afiye hiç gelemem 
Ben o lafı diyemem 
Edeptir söyleyemem 
Kız kozu kırdık 
İncir ile fındık 
Ceviz içi badem de 
Şam fıstık 
Sakallı yine etrafı efsunlamaya benzer süzgünlüklerden, 
püflerden sonra birdenbire bir şeyden ürkmüş gibi merdive­
nin indiği kısmını ters yüzü çıkmaya başlar ... 
Kirkor - Vay geçmişine be herif ürktü. Senden mi? 
Benden mi? 
Agop - Zo sus ol... 
Sakallı ufak bir duraklamadan sonra ağır ağır raks 
etmekle yürümek arasında deli gibi salmarak yine İnıneye 
başlar. 
Kirkor -Yine inoor ... 
Agop -Dur bakalım inecek yoksam yine birdenbire 
pişman olacak? 
14