Bir, bir adım atıyor, bir dönüp bakıyordu. Karanlık basmış, ay 
doğmuştu. Değil Memed, koskocaman bostanlık bile gözükmü­
yordu. Ama daha Seyran dönüp dönüp bakıyordu. Ayakları 
onu geri geri çekiyordu. Bu sefer de Kamer Ana çabuk gidiyor, 
bakıyor ki çok aralaştılar, duruyor, Seyranm gelmesini bekli­
yordu. Böyle dura yürüye köye yaklaşmışlardı ki Seyran:
"Dur Kamer Ana, dur," dedi arkadan. "Korkuyorum."
Kamer Ana durdu. Onun yamna gelmesini beklemeden:
"Neden korkuyorsun?" diye sordu.
Seyran geldi onun koluna yapıştı.
"Öldürecekler," diye inledi. "Onu öldürecekler Ana. Bir eş­
kıyanın başa k a d a r  gittiğini hiç gördük, duyduk mu? Gizik Du­
ranı bile öldürdüler. Öldürecekler onu Ana."
Kamer Ana susuyordu. Öteki durmadan konuşuyor. Ka­
mer Ana hiçbir karşılık vermiyordu. Sonunda:
"Ağzını hayra aç kızım," diye konuştu Kamer Ana. "Hayra 
aç ki hayırla karşılaşasın. Kim öldürecekmiş onu?"
"Herkes, herkes," dedi Seyran. "Ağalar, candarmalar, Hü­
kümet. Onu herkes öldürecek."
Kamer Ana şaşkına dönmüştü. Böyle bir konuşmayı hiç 
beklemediği için hazır değildi. Bir de tam Seyran gibi düşünü­
yordu. Bir eşkıyanın uzun bir süre yaşadığı görülmüş müydü? 
Hele İnce Memed gibi bir eşkıyayı yaşatırlar mıydı hiç? Dağ 
taş, kurt kuş silah olur da üstüne yürürdü. Ağalar beyler...
"Ona kurşun geçmez ki... Onun koynunda yüdırımı var, 
muskası var. H ızır d a  sırtın ı sıv azlam ış."
Kamer Ananın can kurtaran olaraktan sarıldığı bu sözler 
etkili olmalıydı, ama o dinlemiyor, aldırmıyordu ki...
"Öldürecekler onu. Onu öldürecekler," diyordu boyuna.
"Yüdırımı var onun yaaa... Yaaa, yüdırımı var."
Kamer Ana buna kendi de inanmıyordu.
"Gözlerinden başka yerine kurşun geçmez."
Seyran onun koluna girmiş köye sürüklüyordu.
"Kurşun geçmez ki ona. Bir gözleri... Gözlerini de korur..."