279 
 sağlamak ve bozulan ekonomiyi düzeltmek için, hem savunma harcamalarının yükünden 
kurtulup, hem Amerikan yardımı alabilmek düşüncesiyle, İsrail ile barış yapılmasını planlamış, 
ancak, o günkü sınırlarını güvenliği için hayati önemde gören İsrail bu öneriyi kabul etmemişti 
(Best ve diğ., 2012: 474). Bunun üzerine Sedat, İsrail Ordusu’nun s anıldığı kadar güçlü 
olmadığını göstererek ABD’nin devreye girmesini sağlamak amacıyla savaşı bir diplomasi 
aracı olarak kullanmaya karar vermiştir (Cleveland, 417). Bu çerçevede, Mısır, Suriye ve Ürdün 
arasında yapılan savaş planlamalarının ardından, İsra il’in Yom Kippur tatilinde olduğu 6 Ekim 
1973’te Mısır ve Suriye kuvvetleri iki ayrı cepheden İsrail’e saldırıya geçmişlerdir (Armaoğlu, 
1991: 718 -719). Mısır Ordusu Süveyş Kanalını geçmeyi, Suriye Ordusu da Golan’ı işgal etmeyi 
başarmıştır. Ancak İsrail’i n, ABD’nin havadan cephane ikmali yaparak yardımda bulunduğu 
karşı saldırısı üzerine durum değişmiş ve ateşkes ilan edilmiştir. 1974’de, ABD Dışişleri Bakanı 
Henry Kissinger’in “mekik diplomasisi” sonucunda, İsrail ile Mısır ve Suriye arasında ayırma 
anlaş malarının imzalanması önemli bir gelişme olmuştur. Bu anlaşmalar, İsrail’in işgal ettiği 
topraklardan –Sina ve kısmi olarak Golan - çekilebileceğini göstermiş ve FKÖ’nün 
politikasında bazı değişikliklere yol açmıştır. İsrail ile Ürdün arasında bir ayırma an laşması 
yapılması halinde, 1967’de Ürdün’den alınan Batı Şeria’nın bu ülkeye iade edilme olasılığı ve 
ABD’nin FKÖ’yü devre dışı bırakıp Ürdün ile anlaşmayı tercih edeceğinin anlaşılması, Arap 
ülkelerini ve FKÖ’yü harekete geçirmiştir.  
FKÖ, Haziran 1974’te 10 maddelik bir siyasi program kabul ederek Filistin 
topraklarının İsrail’den kurtarılan herhangi bir parçasında bağımsız ulusal otorite kuracağını 
açıklamıştır. Bu değişiklik, FKÖ’nün Batı Şeria ve Gazze’de bir Filistin devleti kurulmasını 
onayladığı ve z ımnen de olsa İsrail’in varlığını tanıdığı şeklinde yorumlanmıştır. Bununla 
birlikte, siyasi programda 242 sayılı BM kararı reddedilmekte ve İsrail’e karşı silahlı 
mücadelenin sürdürüleceği belirtilmektedir. Siyasi programın açıklanmasından sonra Ekim 
1974 ’te Rabat’ta yapılan Arap Zirvesi’nde FKÖ’nün Filistin halkının tek meşru temsilcisi 
olarak tanınması, Ürdün’ün Filistinlileri temsil iddiasına ciddi bir darbe olmuştur. Bu nedenle 
Kral Hüseyin, kararı ancak Arap ülkelerinin yoğun baskıları ve maddi yardım  taahhütleri 
karşılığında kabul etmiştir. Ancak gerçekte Ürdün, ABD ve İsrail’in terör örgütü olarak 
gördüğü FKÖ’ye yönelik tutumu nedeniyle, FKÖ’nün temsilcilik rolünü yerine 
getirebileceğine inanmamaktadır. Ayrıca Ürdün’e göre, Rabat Zirvesi kararı Filis tin halkına 
danışılmadan alınmış ve FKÖ Filistin halkına empoze edilmiştir (Susser, 1994: 214 -217).  
1973 Arap -İsrail savaşının bir diğer sonucu, Arap ülkelerinin petrolü Batıya karşı silah 
olarak kullanmaya karar vermeleri ve bütün dünyada bir petrol kriz inin ortaya çıkması 
olmuştur. Petrol üreticisi Arap ülkelerinin Suriye ve Mısır’ı desteklemek amacıyla, İsrail işgal 
ettiği Arap topraklarından çekilinceye kadar petrol üretimini kısacaklarını açıklamaları petrol 
fiyatlarını hızla yükseltmiştir. Petrol fiy atlarındaki artışlar, özellikle Batı Avrupa ve Japonya’da 
paniğe neden olmuş, ancak sarsıntı kısa sürede atlatılmıştır. Sonuçta, BM’nin 242 ve 1973 
savaşı sonunda kabul edilen aynı içerikteki 338 sayılı kararlarının desteklendiğine dair yapılan 
bazı açıkla malar dışında, Batılıların ve ABD’nin Ortadoğu politikasında ciddi bir değişiklik 
meydana gelmemiştir.  
1973 savaşı sonunda Mısır, yalnızca Sina’yı geri almakla kalmamış, ABD ile ilişkilerini 
geliştirerek, Sovyet kampından uzaklaşmaya başlamıştır. Mısır gib i önemli bir Arap ülkesinin 
ABD ile yakınlaşması, Ortadoğu’da dengeleri ciddi şekilde etkileyecektir. Esasen 1973 
savaşının en önemli sonuçlarından biri 1978 Camp David anlaşmalarına giden yolu açmış 
olmasıdır. Camp David anlaşmalarıyla Mısır, İsrail ile i kili barışın sağlanmasından ziyade,