Kemaliy e'ye veya  Elazı ğ tarafına  giderlerd i. Orada  sağlık ocağ ı, ebe, doktor bulurlardı.  Kurtar­
ırlardı  Güllü'yü  yükünden,  öyle demi şlerdi,  Avcı'da ki köylü kadınlar.  Bebe ters geliyor sank i, 
bizim  becerece ğimiz  iş değil, hem bebe yi rahim  içinde  döndüremey iz, hem kanama  olursa 
durduramayız, d emişl erdi.
Başpınar'd aki yazlı kçılar g itmi şlerdi Eylül so nunda. Köyd e bir-ik i bekçinin d ışında kim seler 
kalmamışt ı. Aküsü  çıkartı lmış  bir otomo bilden başka  hiç araç  yoktu  etrafta.  Her kapıyı çalm­
ıştı teker teker. Pancurları  sımsı kı örtülü  olan  evlerin  bile kapılarını  yumruklamışt ı can havl­
iyle. Bir kamyonet  olsun bulamamışt ı. Geri dönmüş tü kaptanın evine, ne zaman  geleceği ni 
sormak için.
“Mo tor bozuh,”  demişt i evdeki kocak arı, “Tamir  olmay ınca  gelmez  gayrı. Bekliyem  işte. 
Belkim ah şama belk im de yarın g eli... gimbil ir?”
Bayram,  gerisin geriye Güllü'nün  yanına koşmuştu.  Arabadan  inmi ş, yerde kıvranı p duran 
kadına  bakmışt ı gözlerini  kısarak.  Öküze  koşulu  araba yla hiçbir  yere yetişemezlerdi.  Fırat 'ın 
bu yakası sarp  dağlara  dayamı ştı sırtını, öküz  arabas ıyla  aşılamaz  dağlara.  Anası nı 
bellediğinin  köprüsü...  Ağzına  sıçtığının köprüsü...  Bok vard ı yıkılıp gidecek!  Bok vardı  sulara 
gömülecek!  İndi su kenarına  Bayram.  Bir zamanlar  asma  köprünün  bulunduğu  yerde şimdi 
cılız bir hala t vardı, bu k ıyıdan öt ekine uzanan.
“Ula biz ip cambazı mı yık?” d edi iç inden. “Ne iş e yarar bu  ip? Ü stünde mi yürük, ne idek?”
Varsın  işleme sindi  feribot.  Kayığa binecek ti. Güllü'yü  de alacakt ı kayığa. Kollar ını küre k 
gibi kullanamazsa,  ipe tutuna  tutuna  geçece kti öbür  yakay a. Yarı sı kayalar ın üstüne  çekilmiş 
tekneyi ite kaka suya indirme ye çalıştı. Sırsıklam  oldu  üstü  başı. Bir ara dizler ine kadar  girdi 
suya. Aceleden paçaların ı bile sıvayamamıştı.  Ayağı kaydı yosunlu  kayalar ın üzerinde.  Zor tu­
tundu  teknen in kıçından  sarkan  ipe. Karasu  aldı mıydı geri vermezdi  insan ı. Hele kış aylar­
ında azgın boğa  gibi kızgın, masal  canavarı gibi acımasız  olurdu.  Yutar giderdi  kurbanını. 
Sımsı kı yakal adığ ı ipe tutuna  tutuna  çekti kendini  yukar ı. Güllünün  aralı ksız çığlı kların ı duy­
uyordu  rüzgâra  rağmen.  O kadar  çabalıyordu  ki, bacaklarında  taşlara,  kayalara  sürtünmek ten 
açılan sıyrıkların acısını, parmaklar ının  donduğunu  hissetmiyordu  bile. Ne kadar  zamandır 
çabaladığının da farkında  değ ildi. Sonunda  kaydırdı tekneyi suya.  Elleri yle ipe asıla asıla biraz 
ilerled i suyun  üzerind e. Bir ara iyice havada  kaldı,  ayakları  kesildi yerd en. Korktu,  gerisinger­
iye döndü,  yine elleriyle ipe tutuna  tutuna.  Bağl adı tekneyi tahta iskelenin üzerind eki çengele. 
Ne tuhaf,  bir süredir ses gelmi yordu  karıdan.  Rüzgâr yön değiştirmiş  olmalıyd ı. Güllü' yü bır­
aktığı yere koştu. Sırt üstü devri lmiş  yatıyordu  bırak tığı yerde  Güllü.  Sessizdi.  Kadına  yaklaş­
ınca yavaşlad ı. Ayakları nın ucuna  basa  basa  yürüdü  yanına,  uyandırmaktan  korkar  gibi.  Şalv­
arı dizlerin e inmiş ti Güllü'nün.  Yanlara  açılmış  bacakların ın arasında,  pırıltılı kaygan bir balık 
gibi duruyordu  bebe.  Başa şağı,  kımıldamadan,  ağlamadan.  Göbeğind en hâlâ  bağlı  sandı ana­
sının  içine. Yarı  yarıya  dışarda  duran  sonu sonra  gördü.  Yerden  kaptığı taş parças ıyla kesti 
kopardı  bebeği  sona  bağl ayan  kordonu.  Köylü kısmı ineğini, koyununu,  köpeğini kendi  doğ­
urturdu.  Bayram,  hiç hayvan  doğurtmamış tı gerç i ama,  ne tuhaf,  biliyordu  ne yapmas ı gerekt­
iğini. Ve yine aynı içgüdüyl e bildi Güllü'nün  kara sı yukarı  kaymış  gözler inin  artık bir şey 
görmediğini. Kanı bacaklar ının arasından  löpür  löpür soğu k topra ğa akıyordu  hâlâ, ama  yüzü 
bembeyazd ı, harek etsizdi karısının. Yüreği buz gibi oldu  Bayram'ın.  Bir saate yakın suda 
kalmış  ayaklarında n, buza  kesmiş ellerinde n daha soğuk  oldu  yüre ği. Hiçbir  şey hissetmi y­
ordu.  Ne acı, ne üzüntü,  ne kızgınlık. Karı sından  sıyırdığı şalvarı,  eteği, hırkayı ve en sonra  da