oturm uştu. Karartı karanlığa yapışmış boyuna kabarıp şişiyor­
du. Ne olursa olsun, at onu öldürse de Tazı Tahsin yola çıka­
caktı. Ocağın yanındaki çatalına tüneiriiş alıcı kuşu, gözlerinde 
közlerin ışığı, kendisine bakar gördü. Hah, diye, tepeden tıma­
ğa bir sevinç ürpertisi geçirdi, hah, şimdi kuşu alacak, at da ge­
lirse kuşu onun üstüne bırakacak, kuş da onun gözlerini oya­
caktı . Ama Vahap Dayının kuşu alınamazdı ki ... Vahap Dayı bu 
dağlarda İnce Memedden de, atından da daha cana kıyıcıyd ı. 
Dağdaki bütün eşkıyalar, kaçakçılar ondan sorulur du. Onun 
bilmediği, tanımadığı, yönetmediği eşkıya yoktu bu dağlarda. 
istediğini öldürtür, istediğini sürdürür, istediğini kurtarırdı.· 
Böyle bir adamın kuşunu kim çalabiiirdi ki ... Şu dağın başında 
yanında bir çakı bile olmadan, işte böyle hiç kimseden k� a­
dan uyuyabiliyordu o. Allahtan sonra eşkıyalar ona taparlarô.ı. 
Tazı Tahsin onu gördüğünde, dişleri kenetlenmemiş bile olsay­
dı, dili tutulurdu. Oysa ne de iyi bir adamdı. Onun canını kur­
tarmıştı. Kuşu istese, bir günlüğüne vermez miydi? Uyandır­
mak için üstüne eğildi, sonra birden, ya vermezse, diye vazgeç­
tl, dışarıya çıktı, ortalık neredeyse aydınlanac aktı. Yağmur da­
ha olduğu gibi veriştiriyordu. Sellerle dolmuş koyaklardan su­
ların gürültüleri geliyo rdu. Vahap Dayı sabahleyin uyanınca, 
bir de bakmış ki kuş yok. Herkes bilir, o, kuşlarını canından 
çok sever. Bilir Tazıcık Tahsinin aldığını, hiç öfkelenmez, çağı­
rır oğullarından, eşkıyalarından birisini, yakalayın şu hayın Ta­
zıyı, nankörü, ekmek yediği sofraya bıçak sokanı, kellesini ke­
sin de bana getirin, der. Yeter bu kadarı da. Bunları da düşün­
dükçe eli ayağı çözülüyor du. Ama kuşsuz da bir yerlere gide­
mezdi Tazı Tahsin; at ormanın ucunda durmuş, gölgesini de 
dağ gibi arınanın üstüne, karanlığa düşürmüş bekliyo rdu. 
Vahap Dayı sağından soluna dönerken homurdandı, ku­
lakları kocamandı, Tazı Tahsin böylesine bir kulak görmemişti 
ömrü nde. Gülmesi geldi. Bu anda da çatalın üstündeki kuşu 
kaptığı gibi dışarıya çıktı. Durmadan yokuş aşağı, çırpınan ku­
şun başını koltuğunun altına sıkıştırmış, göbeğine kadar gelen 
hızlı selleri, keven dikeni öbeklerini, kayaları aşarak koşuyor­
du. Ormanın ucuna vardığında ulu bir sedir ağacının dibinde 
durdu, ağacın altı öyle fazla yağmur tutmuyordu. Kalın yap-