Füsun'un İki Şart ı
94 Çantas ını, eşyalar ını ararken yüzünde beliren kederden, elini kolunu
nereye koyaca ğını bilememesinden kararl ı olduğunu anlad ım. Kap ının
önünde dikildim ve gitmemesi için yalvard ım. Bir bar fedaisi gibi
kapı yı tutmuş, durmadan konu şuyor ve ona ne kadar â şık olduğumu
anlatan (ve hepsi do ğru olan) sözlerimin onu yavaş yavaş 
yumuş attığ ını, dudağının kenarındaki memnuni yet gülümsemesini n
derinleş mesinden ve saklama ya çal ıştığı bir şefkatle ka şlar ını hafifçe
yukar ıya kald ırmas ından anl ıyordum. 
"Peki, gitmem," dedi. "Ama iki şart ım var. Önce bana hayatta en çok  
sevdiğ in kişi kim, onu söyle..." 
Bir an kafam ın karış tığını, ne Sibel ne de Füsun diyebilece ğimi 
hemen anlad ı. "Bir erkek söyle..." dedi. 
"Babam." 
"Güzel. Birinci şart ım şu. Bir daha bana asla yalan söylemeyece ğine 
baban ın başı üzerine yemin et." "Ediyorum." 
"Öyle değ il. Cümleyi tam söyle." 
"Bir daha sana yalan sö yleme yeceğim, babam ın başı üzerine yemin  
ederim." 
"Gözünü bile k ırpmadan söyledin." " İkinci 
şart ın ne?" 
Ama bu şart ı söylemeden önce öpü ştük ve mutlulukla sevi şmeye 
başlad ık. Bütün gücümüzle sevi şirken, aş k sarhoşluğuyla sanki hayalî  
bir ülkeye vard ığım ızı ikimiz de kar şılıkl ı hissedi yorduk. Bize sanki
yeni bir gezegene vard ığım ız du ygusu veren bu yerin benim
hayalimdeki görünüş ü, tuhaf gezegen yüzeylerine, ka yalık, ıssız,
romantik ada manzaralar ına, Ay' ın yüzeyinden çekilmi ş fotoğraflara  
benziyordu. Tuhaf ve baş ka bir ülke ye gitmiş gibi hissetti ğimizi bir
kere daha konu şurken, Füsun, gözlerinin önünde a ğaçlar ı s ık, yarı
karanl ık bir bahçenin, o bahçe ye ve arkadaki denize bakan bir
pencerenin ve rüzgârda ayçiçeklerinin dalgaland ığı sapsar ı bir yamac ın
canland ığını