"Evet. Bende bir şey var!" 
"Başına bir şey mi geldi?" 
"Söyledim işte: Hayatım rayından çıktı." 
"Pek bir şey anlatmıyor bu söz..." 
"Haklısın... Kendi kendime hep bunu söylüyorum... Alıştım 
artık. Başka nasıl söyleyeyim?" 
"Düşünsene biraz... Ne oldu?" 
"Eskisi gibi olamıyorum. Eskisi gibi yaşayamıyorum. Tam 
böyle değil." Refik bir süre kelime aradı. "Başka birşeyler daha 
olsun istiyorum. Eskisi gibi olamıyorum işte!" 
"Hıramın!" diye bir ses çıkardı Muhittin. Düşündüğünü, ama 
bir şey anlamadığını göstermek istiyordu. 
"Perihan eski dengemin kalmadığını söylüyor..." 
"Sen doğru buluyor musun bunu?" 
"Biraz... Eğer denge denen şey hayatın akışına kendini bı-
rakmaksa... Eğer kolay mutlu olmaksa denge, biraz dengesiz-
leştim galiba..." 
"Çok kötü!" dedi Muhittin. Sonra biraz düşündü. "Sen eskiden 
bu dengenle ovunurdun!" diye ekledi. "Seni sağlıklı, mutlu, ama 
açıkçası biraz miskin yapardı bu. Hayır, dengesizleşmen o kadar 
kötü bir şey olmasa gerek..." 
"Nasıl hareketleneyim nasıl? Ne yapayım?" 
"Bunun hali çok fena yahu!" diye düşündü Muhittin. "Ama 
derdini anlayamıyorum." Ağzında belli belirsiz bir öfke biri­
kiyordu. 
"Derdini anlayamıyorum. Biraz daha anlat!" 
"Söyleyecek başka ne var?.." Refik biraz düşündü. Sonra 
utanarak: 
"İşe de gitmek gelmiyor içimden," dedi. "Yazıhaneye gitmemeyi 
düşünüyorum!" 
"Ne yapacaksın o zaman?" 
"Bilmiyorum... Bunu seninle konuşuruz diye düşünmüş­
tüm..." 
"Bak!" dedi birden Muhittin. "Evlisin. Bir çocuğun var. 
Mühendissin. Seni fazla sıkıntıya sokan zor bir işin yok. Mutlu 
bir evde yaşıyorsun. Her şeyin, sevimli bir karın, birkaç arkadaşın, 
bir çevren, sakin bir günlük hayatın var... Bunları sana hatırlatan