med, Çiçekli Mahmut Ağa yı öldürdüğünde, izin verseydim de, 
bir kurşun da şu Murtazaya sıksa, sıksa da ben de bu işkence­
lerden kurtulsam, diyordu. Durum vaziyet böyle giderse, hiç­
bir zaman, ne pahasına olursa olsun, bu adamı öldüremeyece­
ğinden, kendisine ve ele aleme rezil kepaze olacağından korku­
yord u. 
"Duydun mu Ali başımıza geleni, duydun mu Ali, benim 
canımdan aziz kardaşım, duydun mu yürüyüp gelen felaketi, 
duydun mu Memedleri ?" 
"Duydum Ağam." 
"Ne diyor sun?" 
"Duydum da hiçbir şey ,anlamadım ... Duydum da bunda 
bu kadar korkacak hiçbir şey bulamad ım. Varsın, dağın taşm, 
kurdun kuşun, börtü böceğin, hem de yerdeki karıncanın, su­
daki balığın adı Memed olsun, bunda ne var ki ... Bizim dağhlar 
tuhaf adamlard ır, biri nereye giderse bini oraya gider. Birisi 
Memed olunca, bini de olmuş." 
"Hatun söyle de bir çay yapsınlar. Belki Ali kardaşım kah­
ve ister. " 
"Ben de çay isterim Ağam." 
"Çabuk git de Hatun, sen gelinceye kadar konuşmayaca­
ğız." 
Hatunun gitmesiyle gelmesi bir oldu. 
"Durum vaziyet hiç de öyle değil Ali, vaziyet gittikçe veha­
met kesbediyor. Birinci şahidim sensin. Ben o zaman, kurdun 
ağzına kan değmesin, eşeğin aklına karpuz kabuğu düşmesin, 
yılan küçükken ezilir demedim mi?" 
Gözlerini Alinin gözlerinin içine ısrarla dikip bakarak kar­
şılık bekledi. 
"Bir ben değil cümle alem biliyor." 
"Biliyor Ali, biliyor. İşte böyle yaktılar bizi, söndürdüler 
ocağımızı, ıssız koydular yuvamızı, batırdılar yurdumuzu, ök­
süz koydular yavrum uzu ... " 
Başım önüne eğdi, yüzü andan ana değiş iyor, bir soluyor , 
bir bozanyor , bir kızanyor , bir uzuy or, bir açılıyor du. Sonra ba­
şım kaldırdı, ısrarla gözlerini Alinin gözlerinin içine dikti, ora­
da bir şeyl er, bir sevecenlik, bir dostluk, bir sevgi arar gibi ydi. 
302