111 yerde düşüp kal maktan korkuyorum; evim, yatağım filan 
hemen yakınım da olsun istiyorum. Gözlerim de iyi değildir: 
sekiz miyop. Gözlüklerim kırılırsa, evin yolunu bile bulamam. 
Bir de şu var tabii: Onlara bütün bu karışıklığı nasıl anlatırım? 
Aman yarabbi! Bir an gözümün önüne getirdim de durumu. 
Öyle şeylerden bahsediyorlar ki bilseniz. Dünyada anlatılmaz. 
Bana inanı n, siz onları tanı mazsınız. (Tanımadığınız da 
isabet.) Ben içince, yanımda hemen uzanacak bir yer olma lı. 
Çok da içemem: yarım şişe şarap filan. Konserve alıyo rum, 
koltuğuma oturup bir de kitap açıyorum. Konuşmak gibi 
olmuyor elbette; fakat, ne de olsa m ünasebetsiz olaylar 
gelmiyor başıma. (Bir keresinde işke mbecide sızmışım; 
saatimle cüzdanımı götürdüler.) İnsanla rı bu yüzden pek 
sevemiyorum, efendim. Yalnız yaşamanın da  sayılmayacak 
kadar çok güçlükleri var. En basiti, sabahlan sizi uyandıracak 
bir ca nlının bile bulunmaması, siz bilemezsiniz ne dayanıl maz 
bir şeydir. Ayrıca kalktınız diyelim -çünkü şimdi kö peğim var, 
sabah yedide odamın kapısını tırmalamaya baş lıyor; ben 
öğretmedim tabii - çayı kim pişirecek? Bu köpek de ayrı dert; 
onu pek sevdiğim s öylenemez. Bazı şeyler öğ rettim -  biraz 
tekmeleyerek. (Bundan üzüntü duyduğumu da belirtmeliyim.) 
Fakat tanıdığım biri -çok iyi bir insan olmakla birlikte çok 
iriyarı olduğu için biraz acımasız ol duğunu sanıyorum - 
hayvanlar a iyilikle hiçbir şey öğretile meyeceğini söylemişti 
bana, köpeği ilk aldığım zaman. Ben de dövdüm hayvanı. 
Ayılara kızgın tepsinin üstünde sıçra yıp oynamasını 
öğretiyorlarmış; ben o kadar ileri gitmedim.  Hatta  denebilir ki 
oldukça yumuşak davrandım ilk günler de - o zaman o kadar 
küçük tü ki. Sonunda bu yumuşaklı ğımın cezasını gördüm: 
Yorgun argın eve döndüğüm sıra da üstüme atlayıp durmadan 
yalamaya başladı beni. İriya rı arkadaşım haklıydı: Ona, bu 
yumuşaklığım yüzünden, köpeklikten başka bir şey 
öğretemedim. Bir de yalnızlığı öğ rettim ona. Şimdi geceya rısı,