mizin başına gelmiştir, ayıplamak için söylemiyorum- (uy-
gun gördüğümü de söyleyemem) o zaman da başlarındangeçmemiş olayları anlatmaya başlarlar. Bizim için söylemi-yorum ama, özellikle yolculuklarda insanı uyku tutmadığızaman başlayan konuşmalar vardır. Hikâyeyi uydurduklarıhalde, kadın kahramanları gerçek hayattan seçiyorlar; iştebuna dayanamıyorum. Anlatma ihtiyacına bir şey dediğimyok; hayır, kızdığım nokta şu: günahsız bir kızı ya da kadı-nı, hem de çok defa bildiğiniz birini bu masallara alet edi-yorlar. Aynı şehirde, aynı mahallede oturmuşsun kızla, üs-telik sen kız sanıyorsun, değilmiş. İtiraf etmek gerekir kiinsan, bir an için de olsa, bu masala kaptırıyor kendini, bil-seydim o kızın... hayır bu tarafını karıştırmayalım işin. Ko-münistler gibi, ortaya bir yalan atıyorlar, milleti birbirinedüşürmek için. Bütün kızları, kadınları savunuyorum buyalancılara karşı.” Ayağa kalktı. “Masum insanlara kötülükediyorlar, gerçek olaylara karşı güvenimizi sarsıyorlar.” Gözucuyla Metin’e baktı. “İnanarak dinlememizi güçleştiriyor-lar. İnsan her sözü kuşkuyla karşılıyor artık. Gerçekle düşbirbirine karışıyor; yalanın nerede bittiğini anlayamıyoruz.T utunacak bir dalımız kalmıyor. T utunamıyoruz.” Sallandı,Metin’in üstüne düşecekmiş gibi oldu. “Kimse aydınlıktakonuşmaya cesaret edemiyor.” Birden elini alnına vurdu:“Doğru ya. Ortalık çok aydınlık burada. İnsan içinden gel-diği gibi konuşamıyor.” Metin’e göz kırptı: “Daha loş ve da-ha ilginç bir yere gidelim.” Metin, bitkin bir sesle: “Haklı-sın,” dedi. “Nereye?” “Bu işleri sen daha iyi düzenliyorsun.Sana bırakıyorum.” Bu gecenin en bayağı hareketini yapı-yorum. Bağırdı: “Garson!” “Buyur beyim.” “Oğlum Musta-fa.” Tanrım bana güç ver. “Bak oğlum. Sen açıkgöz bir ço-cuğa benziyorsun. Bu saatten sonra, bu kafamıza uygun biryer söyle bize, eğlenebileceğimiz bir yer. Ben buraların ya-bancısıyım. Bu da canımdan çok sevdiğim arkadaşım, arka-
254