Polis memuru mührü aldı. Bir temenna ı ile kayboldu. Se-
kiz on dakika sonra döndü, mührü iade ederek: 
-Tanıyor efendim. 
-Nerede bulunurmuş? 
-Efendim, ismine Sarı Yakup derlermiş. Evvelce Fa-
tih'te çalışıyormuş. Şimdi Beşiktaş'a gitmiş. Tramvay du­
rağına yakın. Buradan giderken caddenin sol tarafında bir 
tütüncü dükkanının köşesine bir camekan koymuş, orada 
çalışıyormuş. 
Komiser Bey ilk gelen Beşiktaş tramvayına adadı. Dura­
ğa varınca indi. Caddenin sol tarafındaki dükkanları gözden 
geçirirken hiç yorulmadan tütüncü dükkanını ve bir köşe­
sine oturtulmuş küçük camekanın önünde, kış güneşinin 
kuvvetsiz, hazin ışınları altında ısınmaya uğraşarak çalışan 
seyrek sarı sakallı, uçuk benizli, zayıf hakkakı gördü. He­
men yanına giderek: 
-Merhaba Yakup Efendi. 
-Merhaba gözüm. Buyurunuz ... 
Hakkak ziyaretçiyi tanımamıştı. Gördüğü samimi tarzda 
müracaata aynı şekilde karşılık vererek "Buyurunuz" de­
mişse de geleni oturtacak yeri yoktu. 
Komiser, mühr-i Süleyman'la mühürlenmiş tütsü kağıdı-
nı hakkaka uzatarak: 
-Bu mührü tanıyor musunuz? 
Hakkak kağıdın üzerine kısaca bir göz atarak: 
-Evet, tanıyorum. Çünkü ben kazdım. 
-Kazalı ne kadar zaman oluyor? 
Hakkak ufak bir düşünceden sonra: 
-İki buçuk, üç hafta ... 
-Siz doğru özlü, doğru sözlü bir adama benziyorsunuz. 
-Efendim, yalana tenezzül etmem. Çünkü üzerinde im-
zam var. İnkar etmeyi düşüneydim imzamı atmazdım. 
-Size bunu kazıtan kişiyi tanıyor musunuz? 
-Hayır, kimliğini tanımıyorum. Kim olduğunu bilmem. 
Öne doğru eğildikten sonra doğrulurken eli başa götürerek verilen selam. 
74