çok alçakça davranıyordu.
Şu söylediklerine bakın hele bir:
Sadece sevişirken, başka hiçbir zaman değil, sadece ikimiz sevişirken kendimiz  
olabileceğimiz bir yer, demek istiyorum. Kesilmeden, doğranmadan birbirimizi  
tanıyabileceğimiz bir yer, anladın mı?
(Yanıt yok. Ancak kocanın yüzünde iri bir küçümseme böceği.)
Plak çizik. Kemanlar, piyanolar cızırtılar takırtılar arasında ölmekte, fakat kadın inatla  
sürdürmekte (niyeyse?):
Anladın mı? Kendimiz olabileceğimiz bir yer. Bu hakkı kazanmadık mı?
Hakkı mı dedin?
(Surattaki böcek yüzlerce yavruluyor ve her yavru an'ında iri bir düşman böcek oluyordu.  
Efendim, delikanlılardan birinin adı Hakkı imiş de, kocanın dili ondan böyle çözüldü,  
diye anlattı başkaları. Artık o kadarını da sanmıyorum ya, anlatanların yalancısıyım:)
Hakkı dedin, Hakkı dedin, Hakkı dedin! Benim yatağımda elin Hakkı'sını sayıkladın.  
Hakkı orada uyuyor, ben burdayım, burda olan benim, ben, ben!..
Sen yoksun, demiş kadın da. Ben de yokum. Hiçbirimiz yoğuz.
Kendimize saygımız yok,
güvenimiz yok, sütmavisi yok!.. Sonra da:
Kupkuruyum, diye ağlamaya başlamasın mı? Mehmet Akif Ersoy'u kazandık ya,  
diyesiymiş Hakkı da.
O günü unutursak, bugün çok güzel bir gün. Kadın yürekli olabileceğini hissediyor, erkek  
şiirli bir sesle onun kulağına hoş şeyler fısıldıyor. Perdelerin ardından vuran ışık, 82 güneş  
hafifçe yer değiştirmesine karşın odayı hâlâ dingin, iki gövdenin birbirini tam anlamıyla  
tanımasına izin verecek güvenli sütmavisi bir aydınlıkla dolduruyor. Plaklar yeni.  
Kemanlar, allegro.
Adam, kadının avuçiçlerini öpüyor, sonra bileklerini; karnını karnına bastırıyor;  
öpüşlerine küçük bir ara verip parmaklarını onun saçlarında dolaştırıyor; alna düşen bir  
tutamı yukarı kaldırırken soruyor:
"Neden yazık dediniz?"
Kadın çenesini yukarı kaldırıyor, öpülen avcunu kendi ağzına götürüyor, orada adamın  
öpücüğünü öpüyor:
"Yoo hayır, yazık, demedim. Yakın, diyordum." Müzik nekadar yakın...
Adam hafifçe gözkapaklarını indiriyor, maviliklerde yüzüyor, bu sesi içine çekiyor sanki:
Ne? Nedir o kadar yakın olan?
Kanatlarınız.
"A, evet!.."
Kanatlarınızın, enginlerde süzülürken de böylesi yakınımda olması, böylesi okşayıcı,  
güven verici...
Ama ben, kanatlan usul usul tenime vuran sizsiniz, diyordum.
A, evet, diyor kadın da hiç şaşırmadan. Adamın başını yeniden avuçları arasına alıyor,  
yastığın üstünde yüzünü kendi yüzüne doğru çeviriyor. Gülümsüyorlar. Daha çok  
göziçleri gülüyor.
Adamın dil ucu, hiç kanmazca bir kez daha kadının çene çukurundan başlayarak çene  
altına kayıyor. Usta bir kemancının yayı teller üstünde nasıl kayarsa, öyle. Kadın da, bunu  
daha martini zeytinini dudaklarında gezdirirken yapmak istiyordu, diye düşünüyor  
galiba"; tenini saran tende daha derinlemesine yerleşebileceği kuytuluklar aranıyor.