Muhittin acele ve telâşla ceplerini karıştırır gibi bilincini 
yokladı, ama karşısındaki yüz hiçbir çağrışım yapmadan rakının 
gevşettiği görüntüler arasında kayıp gitti. 
"Tanıyamadınız tabii," dedi adam. "Siz beni tanımıyorsunuz, 
ama ben sizi tanıyorum, çünkü babanızı biliyorum. Sizi de Halit 
Yaşar Yaymevi'nde görmüştüm bir kere. Siz dışarı çıkıyordunuz. 
Yayımcı Halit Yaşar sonra sizden sözetti. Kitabınızdan bir tane 
bana verdi. Evet, kitabınızı okudum. Ama kendimi tanıtmadım: 
Mahir Asaf. Ya da Mahir Altaylı..." Alçakgönüllü bir tavırla elini 
uzattı. 
"Çok memnun oldum!" dedi Muhittin. Adamın sert ve büyük 
elini sıktı. 
"Rahmetli babanızı tanıdığımı söylemiştim," dedi adam. 
"Yedinci ordudan tanıyorum. Filistin'de beraberdik. Nişancı 
soyadını almaya hakkınız var!" 
"Belki de Nişancıoğlu olmalıydı!" dedi Muhittin. Küçük, eski, 
saçma bir sıkıntıyı hatırlamış, laf olsun diye söylemişti. 
"Ne farkeder? Burada önemli olan, sizin bir Türk askerinin 
oğlu olmanız ve bunun farkında olmanız... Evet, anlıyorum ne 
düşündüğünüzü!" Yüzünü buruşturarak elini meyhanenin içinde 
gezdirdi. "Böyle bir yere kaç yıldır ilk defa geliyorum ben 
Muhittin Bey, kaç yıldır ilk defa! Gördüklerim, şu insanlar beni 
çok üzdü. Anlatacağım, ama sizi sıkmıyorum ya?" 
Muhittin ister istemez: "Rica ederim," dedi. Canı sıkılmaya 
başlamıştı bile. Sıkı bir ahlakçıyla, bir öğretmenle karşılaşmaya 
hazırlanıyormuş gibi hırçınlaşmıştı. Ama gene de, adamın 
sözlerinde insanı meraklandıran, çeken bir şey vardı. Üstelik 
şiir kitabını okuyan ikiyüzelli kişiden biriydi bu. 
"İzninizle, o zaman şuradaki bir arkadaşıma haber bırakayım!" 
dedi Mahir Altaylı. Kalkıp az önce oturduğu masaya gitti. Orada 
birine birşeyler söyledi. Döndü, geldi, oturdu: "Beni neredeyse 
zorla getirdiler buraya!" dedi. "Okuldan çıkmış eve gidiyordum. 
Sağlığım askerliğe elvermiyor. Ordudan ayrıldım. Kasımpaşa 
Lisesi'nde edebiyat öğretmeniyim! Siz de mühendissiniz değil 
mi?" Gene o her şeyi bilen, insanın içinden neler geçtiğini okuyan 
bakışla gülümsedi. 
Muhittin: "Evet mühendisim!" dedi. Sonra "Acaba benim 
296