11 
Çocuklar kasabanın üst başındaki yamaçta, murt çalısı­
nın dibinde, bir Roma mezarının önünde aşık oynuyorlardı. 
Çirişsiklerinin üstlerinde kurumuş çiçekleri daha dökülme­
mişlerdi. Çalılar, dikenler, otlar, baştan ayağa küçücük, düğ­
me kadar, düğme kadar, sümüklüböceklerle apak kaplıydı­
lar. Türlü türlü, kırmızı, mavi, yeşil, sarı, hepsi de güneşe ge­
lince çakan, büyüklü küçüklü anlar, gürültülerle vızlayarak 
dalaşıyorlardı. 
Aşık oyunu, koyunların, keçilerin, danaların aşık kemikle­
rinden çıkarılan kemiklerle oynanır dı. Bir biçim bir zar oyu­
nuydu. Büyüklerin kumar aracı olan bu kemikler küçüklerin de 
oyun aracıydı. 
Aşık Mustafa daha işe başlamadan: 
"Neyine oynay alım? " diye sordu . 
Öteki çocuklar bu soruya karşılık vermeye hazır değildiler . 
Çoğu kez çiğdemine oynarlard ı. 
"Çiğdemine," dedi Veysi çocuk. Daha sekizini sürüyordu 
ya, okula gitmiy ordu. inat etmişti, hiçbir zaman da o okul de­
dikleri şeye gidip, o mengeneye sıkışmayacaktı. 
"Daha çiğdem çıkarmadık ki," diye onu yanıtladı Aşık 
Mustafa. 
"İncir ine." 
"İncir nerede be?" diye sordu Mustafa. "Bakın dallara bir 
tek incir kalmış mı, üveyikler yemiş bitir mişle r." 
"Arısı na." 
207