"Ç ıkmad ı," dedi Hayriye. "Hep odadayd ı." 
Bir an ürperdim de gözlerinin içine bakamad ım. Babam ın ölümünün ilan ından sonra, çocuklar ın benim 
öfkelerimden kurtulmak için, bundan sonra art ık Hayriye'ye s ığınacaklar ını, sırlar ını ona vereceklerini, bu alçak 
cariyenin de bu f ırsatlardan yararlan ıp bana hükmetmeye kalk ışacağını hemen kestirdim. Baban ım katlini benim 
üzerime y ıkmaya kalkar ve çocuklar ın velayetini. Hasan'a geçirtir! Yapar, evet! Bütün bu ars ızlık rahmetli 
babam ın yatağına girdiği için. Art ık sizden ne saklayaca ğım; bunu yap ıyordu tabii. Ona tatl ı tatl ı gülümsedim. 
Sonra Şevket'i kuca ğıma al ıp öptüm. 
"Şevket d ışarı sofaya ç ıktı diyorum," dedi Orhan. 
"Girin yataklar ınıza, al ın beni aran ıza, size kuyruksuz çakal ile kara cinin hikâyesini anlatay ım." 
"Ama Hayriye'ye cinli hikâye anlatma dedin," dedi Şevket. "Hayriye neden bu gece anlatamaz?" 
"Kimsesizlerin şehrinden de geçecekler mi?" dedi Orhan. 
"Geçecekler!" dedim. "O şehirde hiçbir çocu ğun annesi babas ı olmayacak. Hayriye, git a şağı da kap ılar ı bir 
daha yokla sen. Biz hikâyenin ortas ında uyuyakal ırız." 
"Ben uyumam," dedi Orhan. 
"Kara bu ak şam nerede yatacak?" dedi Şevket. 
"Nak ış odas ında," dedim. " Şöyle iyice sokulun annenize de iyice ısınal ım yorgan ın içinde. Hanginizin bu 
buz gibi ayac ıklar böyle?" 
"Benim," dedi Şevket. "Hayriye nerede yatacak?" 
Hikâyeyi anlatmaya ba şlad ıktan az sonra, her zaman oldu ğu gibi yine ilk Orhan uyuyakal ınca sesimi k ıstım. 
"Ben uyuduktan sonra sen yataktan ç ıkmayacaks ın değil mi anne?" dedi Şevket. 
"Ç ıkmayacağım." 
Gerçekten böyle bir niyetim de yoktu. Şevket uyuduktan sonra, asl ında ikinci evlili ğimin düğün gecesinde 
oğullar ımla koyun koyuna uyuyakalman ın ne mutluluk oldu ğunu -üstelik de içerde, yak ışıklı, ak ıllı ve istekli bir 
koca da vard ı- düşünüyordum: Bu dü şünceyle de uyuyakalm ışım, ama uykum huzurlu de ğildi. Sonradan 
hat ırlad ığıma göre rüya ile uyan ıklık aras ındaki o tekinsiz ve.bihuzur âlemde, önce rahmetli babam ın öfkeli 
ruhuyla hesapla ştım, sonra o ruhun yan ına beni de göndermek isteyen alçak katilin hayalinden kaçmaya çal ıştım, 
ama babam ın ruhundan da korkutucu olan ve pe şimi b ırakmayan katil birtak ım t ıkırtılar ç ıkard ı. Rüyamda 
evimize ta ş att ı. Pencereye, dama isabet etti. Daha sonra kap ıya da taş att ı, hatta kap ıyı zorluyormu ş gibi de geldi 
bana. Arkas ından hiçbir şeye benzetemedi ğim bir hayvan ın ulumas ı ya da inlemesi gibi a ğlamakl ı bir ses 
çıkar ınca bu kötü ruh, kalbim küt küt h ızla vurmaya ba şlad ı. 
Terleyerek uyand ım. O tuhaf sesi ben rüyamda m ı duymuştum, yoksa gerçekten bu sesler evin içinde 
çıkm ıştı da m ı ben uyanm ıştım? Bunu anlayamad ığım için çocuklara sokuldum ve hiç k ıpırdamadan beklemeye 
başlad ım. Tam sesleri uykuda duydu ğuma hükmedecektim ki, ayn ı iniltiyi yeniden i şittim. Derken avluya büyük 
bir şey gürültüyle dü ştü. Bu da m ı bir taştı? 
Ödüm koptu. Ama bundan da kötüsü oldu hemen: Evin içinde t ıkırtılar duyuyordum. Hayriye neredeydi, 
Kara hangi odada uyumu ştu; zavall ı babam ın cesedi nas ıldı? Allah ım sen bizi koru. Çocuklar m ışıl m ışıl 
uyuyordu. 
Evlenmeden önce olsayd ı yataktan kalkar, evin erke ği gibi vaziyete hakim olmak için korkumu yenmeye 
çal ışarak cinlere, ruhlara meydan okurdum. Şimdiyse yaln ızca pusmu ş, çocuklara sar ılm ıştım. Sanki dünyada 
kimsecikler yoktu; kimse de bana, çocuklara yard ıma yetişmeyecekti. Bir kötülük bekleyerek Allah'a dua ettim. 
Rüyalardaki gibi yaln ızdım. Avlu kap ısının aç ıldığım duydum. Avlu kap ısıydı değil mi? Evet. 
Bir anda, daha ne yapt ığımı kendim bile dü şünemeden kalk ıp üzerime feracemi al ıp f ırlad ım. 
"Kara!" diye f ısıldad ım merdivenlerin ba şında. 
Ayağıma bir şey geçirmi ş aşağıya iniyordum. Ka şla göz aras ında mangaldan yakt ığım mum avlunun 
taşlığına ç ıkar ç ıkmaz söndü. Sert bir rüzgâr ç ıkm ıştı, ama gök aç ıktı; gözüm al ışınca, yar ım ay ın avluyu 
adamak ıllı ayd ınlatt ığım gördüm. Allah ım! Avlu kap ısı aç ıktı. Soğukta tir tir titreyerek kalakald ım.