42 
 umudu kaybetmemektir. Şimdi ben yine iki örnek vermek istiyorum. Almanya, Güney Kore’yi 
örnek vermek istiyorum. Almanya 1945 senesinde yerle yeksan oldu biliyorsunuz. Ondan sonra 
1955’lerden itibaren gelişmeye başladı. Ve biz oraya insanlarımızı işçi olarak gönderdik. 
Gönderdiğimiz şartlar çok kötü şartlarda gitti işçilerimiz. Büyük bir çaba gösterdiler. O dil 
bilmeden oralarda çalıştılar, madenlerde orda burada. Ve o g ünden buraya geldiğimizde 
Almanya süper bir devlet haline geldi. E bizim işçilerimiz yaptı bunu. Adamlarda erkek işçi 
kalmamış ya da kadın işçi kalmamış biz sağladık bunu. Bakın 1950’lerde Güney Kore de 
şehitler verdik gazilerimiz oldu. Efendim Kuzey Kore ile Güney Kore arasında savaşta 
NATO’da yer aldık. 1950’li yıllar o günden bugüne geldiğimizde Güney Kore’nin halini 
görüyorsunuz. Teknoloji üretiyor, bilgi üretiyor. Ve ilk 10 içerisinde bir ülke olarak yüksek 
teknolojiyi yaratmaya devam ediyor. Ama biz h ala eğitim sistemimiz ile ilgili kararlarımızı 
veremedik. Nasıl bir eğitim sistemi yapabiliriz? Hala da karar veremedik. Dolasıyla bütün 
bunları nihayet bu şekilde anlatmaya çalışıyoruz? Biz belediyeler olarak şunu yapmaya 
çalışıyoruz; Biz bir kere sosyal demokrat belediyelerin en başarılı belediyeler olduğunu ifade 
etmek istiyoruz. Bütün sosyal demokrat belediye başkanlarımız son derece başarılıdır. Ve 
sürekli seçiliyorlar niçin çünkü temsil ettikleri topluma umut veriyorlar. Umut göstergeleri 
yüksektir. Ş imdi burada özgürlüğü ön plana alıyoruz kentlerimizde dayanışmayı ön plana 
alıyoruz. Toplumun özellikle desteğe ihtiyacı olan kesimlerine öncelikliyoruz. Hiç kimsenin 
mutsuz olmasına fırsat vermiyoruz. Yani yok yokluk umudu kaybolmasın. Dedik ya umut 
barış tır diye, onun için bu konuda insana dokunan insanlara dokunabilecek işler yapıyor, fakire 
yemek veriyoruz, kart veriyoruz. Çocuklar, engelliler, yaşlılar bütün bunları öncelikliyoruz. 
Mesela bu konuda Çanakkale’den örnek vereyim. Çocuklarla ilgili bir bil im kültür birimi var 
kreşin üstünde. Çeşitli etkinlikler yapılıyor çocuklar için bilim üzerine çocukların gelişmesi 
için. İşte yazıcılar var kodlamalar öğretiliyor başka konularda eğitimler veriliyor. Sanat bölümü 
de var müzik bölümü de var. Burada olay şu : Çocukların bu kentte yaşarken mutlu olmaya 
çalışmasını sağlamaya çalışmak. Dolasıyla velilerinin de; çünkü, umutları tükenmesin diye. Bu 
kentte mutlu bir şekilde yaşamaları çok önemli, eğer yaşadığı kentte mutluysa elbette umudu 
yeşerecektir diye düşünüy oruz. Yaşlılarla ilgili altın yıllar yaşam merkezimiz var. Oraya 65 yaş 
üzerindeki hemşerilerimiz kadın erkek oraya geliyorlar kadın erkek. Onların bir kısmını 
taşıyoruz getiriyoruz götürüyoruz. Orda şu oluyor oturmuyorlar. Yani getiripte bir kanapede 
otur teyzeciğim amcacım olmuyor. Çeşitli etkinlikler var.  Geçen gün uğradığımda yukarı girme 
dediler camın arkasında satranç yarışması varmış. Kim bunlar 65 yaş üstünde orada satrancı 
öğrenmiş ve yarışma yapan yaşlılarımız. Başka bir alanda gittiğimde çocuğum la görüşmek 
istiyorum deyip bilgisayara internete girmeyi öğrenen yaşlılarımız. Korosu var, müzik 
yapıyorlar güzel sanatta resim yapıyorlar ve orda öğreniyorlar orda öğrenmiş insanlar. Şimdi 
bu insanlara yatırım yapmazsak bu insanlar nerede olacaktı? İnsan lar evlerinde olacaklardı. Bu 
yetenekleri ortaya çıkmayacaktı. Hâlbuki ki, böyle bir becerileri varmış.  Şimdi oraya 
gittiklerinde insanların umutlu olduğunu görüyoruz. Neden umutlu, çünkü insanlar kendilerini 
iyi hissediyorlar yapabilirim umudu var içleri nde. Ve elbette ki, burada edindikleri bu algı daha 
sonra evlerine mahallerine taşınıyor.  
Sosyal demokrat belediyelerin bu bağlamdaki anlayışı toplumun umutlu olması 
anlamında çok önemli. Ve onun için insanlar bizlere umutla bakıyorlar umutla bir şeyler 
istiyorlar.  Ve çocukların geleceğiyle ilgili asla karamsar ya da diğer aile bireyleriyle ilgili 
karamsarlık vermediler. Bir kentin insanları mutlu olmalı, umutlu olmalı ve hayallerini 
gerçekleştirebilmeliler. Ve dolasıyla o kentte barış olmalı.  Yine kültü rlerin yaşaması kentlerde