KAPLUMBAĞALAR
 
12
 
 
iniyordu. Başında sarı poşu bağlıydı. Tahta nalınlarının kayışları 
kurumuştu. Çorapları yoktu. Kışları donarak, yazları yanarak, 
omuzlarına hangi şeytanın yüklediğini bilmediği b
ir yükü taşıyıp 
gidiyordu.
 
Elindeki orak küçüktü, koç boynuzu kadar bir şeydi. Bu yılın 
buğdayı geçen yılın buğdayından uzun gibi geliyordu gözüne. Dizine 
çıkmıyordu ama, kıraçta daha ne buğdaylar olmuştu bundan boysuz! 
«(Biz bu cenabet topraklarda ne buğd
aylar gördük bacaksız, ne arpalar 
biçtik cüce! ..)» dedi içinden. «(Hemi de ne çileler çektik cümleten! .. )»
 
Sağındaki karısıydı: Cennet.
 
Solundaki torunuydu: Haydar.
 
Daha sağda oğlu vardı: Yusuf.
 
Daha solda gelini: Senem.
 
Üçayak gölgeliğin küçücük gölges
inde' Fatma bebe yatıyordu. 
Terlemişti. Orada azıkları kuruyordu. Orada kırmızı testideki suları 
buhar olup uçuyordu.
 
Eşekleri anızda çiviliydi. Yayılmaya ot vardı kurusundan. Ama 
dermanı yoktu. Dudağını uzatıp bir tel koparamıyordu yerden. 
Kuyruğunu kulağ
ını düşürmüştü. Gözlerini yummuş, kapılarını 
kapamıştı dünyaya.
 
Ardı on civcivli tavukları, bir çorap eskisi gibi kuruyup kalmış 
kedileri, dili bir karış dışarıda köpekleri hep oradaydı. Kıpırdamadan 
duruyorlar, sıcaktan toprağa toprağa sokuluyor] ardı. Ya
nıyorlardı.
 
Ter boşanıyordu Kır Abbas’ın göğsünden, koltuklarından. Hem 
de apışaralarından... Sol eliyle on sekiz
-
yirmi sap buğdayı kavrıyor, sağ 
elindeki orağı köklere yakın yerden takıp ustaca çekiyordu. Çektikçe. 
köklerle birlikte kalkan toprak göğsüne 
doluyordu.
 
Kır Abbas usta orakçıydı. Ama ustalık para etmiyordu kıracın 
ortasında. Göğsünü inceden bir çamur kaplamıştı. Sık sık dikelip bu 
çamuru kazıması gerekiyordu. Dikeliyor, elini kalçasına sokup küçük, 
kaplumbağa gözlerini kısarak aşağılara, Ankara’
ya giden yola 
bakıyordu. Gelip geçen «otopos»ları izliyordu. Ama çok