56183. MUTLULUK 
Mehtapl ı bir gece yarısı Çukurcuma'daki evde, çat ı aras ındaki küçük  
perdesiz odamda ho ş bir ış ığın içinde uyand ım ve ak ımdaki bü yük 
delikten müze bo şluğuna, aş ağıya bakt ım. Bazan hiç  
tamamlanmayacakm ış gibi gelen küçük müzemin pencerelerinden,  
gümüş  bir ay ışığı içeri vuruyor; bo şluğu ve yap ıyı, sanki sın ırs ız bir  
mekânm ış gibi korkutucu gösteri yordu. Her biri birer balkon gibi 
boşluğa uzanan alt katlarda, otuz yıldır biriktirdi ğim bütün  
koleksi yonum gölgeler içinde duru yordu. Füsun'un ve Keskin ailesini n 
bu evde kulland ığı eşyalar ı, Chevrolet'nin pasl ı enkaz ını, sobadan  
buzdolab ına, üzerinde sekiz y ıl akşam yeme ği yediğ imiz masadan  
seyrettiğimiz televizyona, her şeyi görebili yor ve eş yalar ın ruhların ı 
fark eden bir Şaman üstad ı gibi, onların hikâ yelerinin içimde  
kıpırdand ıkları nı hissediyordum. 
Müzemin, içindeki bütün e şyaların hikâyelerinin tek tek ayr ınt ılı bir 
şekilde anlatıld ığı bir katalo gu olmas ı gerektiğini o gece anlad ım. Bu  
da, elbette benim Füsun'a olan a şkım ın ve ona ha yranl ığımın hikâ yesi 
olacaktı. 
Ay ışığında gölgeler içinde ve sanki bo şluktaym ış gibi gözüken  
eşyaların her biri, t ıpk ı Aristo'nun bölünemez atomlar ı gibi, bölünemez  
bir ana işaret ediyordu. Aristo'ya göre anlar ı birleş tiren çiz ginin Zaman  
olmas ı gibi, eş yalar ı birleş tiren çiz ginin de bir hikâ ye olacağını 
anl ıyordum. Demek ki bir yazar, müzemin katalo gunu t ıpk ı bir roman  
yazar gibi kaleme alabilirdi. Bö yle bir kitab ı kendim yazma yı denemek  
bile istemiyordum. Bunu benim için kim yapabilirdi? 
Bu kitab ı, benim a ğzımdan ve benim ona yımla anlatan Orhan Pamuk  
beyefendi yi böyle arad ım. Babas ı ve amcası , babamla, bizimkilerle bir  
zamanlar i ş yapm ışlard ı. Servetlerini ka ybetmiş eski Ni şantaş lı bir  
ailedendi ve hikâ yemin arka plan ını da i yi kavrar di ye düşünmüş tüm.  
Hikâ ye anlatma yı ciddi bir şekilde seven, i şine bağlı bir adamm ış diye 
de duymu ştum.