Evi havalandırmak için camları açtıklarından, 
komşulardan birinin evinden, bir dua sesi geliyor 
hafif hafif. Nereden nereye, bu ses aldı beni, ta ö� 
renciliğim sırasında şahit olduğum ilk doğuma gö 
türdü! Köyden gelmiş gencecik bir hamile kadınııı 
başındaydık. Kimbilir kaç kez, bir tarlada ya da 
evinde tek başına doğum yapan başka kadınlara �;ı 
hit olmuştu. Bir doğumhanenin çiğ ışığında, başı­
na üşüşmüş beyaz gömlekli kalabalık, doktor, asis­
tanlar ve biz öğrenciler -ki herhalde bizleri de dok­
tor zannediyordu- ödünü patlatmıştık. "Öldüriiıı 
beni, doğurmak istemiyorum," diye çığlık çığlığa 
bağırıyor du. Stajyer arkadaşım ilk kez bir doğum 
yaptıracaktı. Hem kendimi çok suçlu hissetmiş tim, 
hem de ya arkadaşım beceremezse, ters bir şey ya­
par, bebeği elinden kaydırır, yere düşürürse diye, 
panik içindeydi m. Hoca bir emir vermişti, hemşire­
ler koşuşup bir takım aletler getirmişlerdi. Stajyerin 
titrek eli, gözüken başa uzandı, birkaç hareket, hc­
mostatik penslerin takılması, kordonun kesilmesi w 
arkadaşımın elinde mosmor bir mahluk! Nefesimiz 
kesilmiş, hiçbir şey soramıyor duk. Tecrübeli eller 
bebeği başaşağı çevirip poposuna ilk dayağını at­
mışlar ve keskin bir feryat işitmiştik. Hepimiz bebe­
ğe dalmış, canlanmasını, çırpınmasını, tartılmasını 
seyrediyorduk ki, bir dua sesi duyuldu. Tatlı, hatif 
melodili, ninni gibi bir duaydı bu. Anne, bebeği 
için dua ediyordu. Duyduğum duaların en temizi, 
en güzeli, şüphesiz Tanrı'ya en yakınıydı. 
362