denen k avram buraya uğramamış anlaş ılan.”
Vali, Kayma kamla  birlikte, arabasına  yürüdü.  Bindiler,  hareket ettiler,  kahveni n önünd en 
geçerl erken,  etrafına  kalabal ığı toplamış,  heyecanl ı heyecanlı,  el-kol hareketleriyle konuşan 
Hüda i'yi gördül er uzakta n. Hiçbir  şey söylemedil er birbirlerin e. Valinin  canının sıkkın olduğu 
belliydi.  Konuşmadan  oturuyordu  arkada.  Yardımcısı  konuyu  değiştirmek,  Valinin aklını 
başka şeylere çelm ek için,  “Dün  Bayram  uğrad ı Vilayete,” dedi, ön koltuktan  arkaya doğru 
dönerek, “sizi de g örmek i stedi ama, çok meş guldünüz,  ben bırakmadım odan ıza.”
“Hayrola? Bir d erdi mi varmış?”
“Eve t. Ama  biz derdin i Sağlık Oca ğı ile ar amızda hall ettik.”
“Çocuk mu ha stalanmı ş?” di ye sordu  Vali.
Yardımcısı,  Valiye değişik bir ilgi alanı bulduğuna  memnundu,  “Yoo,  hasta  değildi çocuk. 
Turp g ibiyd i maşalla h.”
“Aaa, onu d a mı g etirdi V ilayete?”
“Vilayete değil, analığına getirmiş  de...  Hani  şu baskında  yanan  kadın  vard ı ya, Erzincan'da 
devlet  hastan esine yatırmışt ık. .. Çocuk  ayrılmak  istememiş  analı ğından.  Sağlık Ocağ ı'nda  ona 
geçici bir yer ayarlad ık...”
“Olur mu?  Sağlık O cağı, Çocuk Es irgeme Kurum u değil ki!”
“Orad a bir hemş ire vard ı, Şükran  Hem şire,  Öksüz  bize  ilk geldiğind e o ilgilenmiş ti. Kabul 
etmiş bakmay ı, sevap tır di ye. Çok a ğlamış çocuk. Zaten anas ının bir aylı k tedavis i kalmış ha st­
anede.”
“Han i bask ından s onra bir başk a ail e bulunm uştu çocuğa bakacak?” d edi V ali.
“Çocuk, a nalığını özlemiş.”
“Analı ğı hastan ede yatıyorsa, zaten onun y anında k alamaz ki .”
“Çocuğu h er sabah h astan eye götürecek, akşama  geri getirecekmi ş Oca ğa.”
“Kim? Bayram  mı?”
“Eve t.”
“Köprüde  çalışmıyor  muydu  o? Ne kadar  da memnundu  iyi para  kazan ıyor diye, beni  her 
görüşünde t eşekkür edip duruyordu.”
“Bir a y için ayr ılmış i şten. îz in almış. Kadın taburc u olunca, g eri dönece kmiş i şe.”
“Ben  anla yamıyorum  bunları,”  dedi Vali,  “önce  yalvar yakar  iş isterler,  sonra  buldukları  işe 
sahip  çıkmazlar,  işini bırakı p bebek  bakıcıl ığı yapacak,  öyle mi? Çocuk  her sabah  meme ye 
hastan eye taşınacak, a kşama da uyku ya Oca ğa ta şınacak. Laf mı bu ş imdi?”
Vali yardımcısı  bu konuyu  açtığına pişman  olmuştu,  “Efendim,  oğlan  çok ağlıyormuş... 
Bayram  öyle çaresiz görünüyordu k i... y alvardı durdu sa atlerce.”
“Sizler  de bir köylünün  oyununa  gelip, devle tin hastan elerini, ocaklarını  altı aylık bir 
çocuğun  kaprislerin e âlet ediyor sunuz,”  dedi Vali. “Zamanınd a Bayram'a  yardım  ettik, gerek­
irse yine ederiz.  Ama  bu kadar ı da biraz  fazla.  O hemş ire sevap  işlemek  istiyor sa kendi olan­
akları yla baksın  bebey e. Sağlık Ocağı olara k yardım  etmek yok! Sağlık Ocağ ı, muhtaç  vatand­
aşlara hizme t ver ir, özel m eme is teyen ş ımarı k bebeler e değil.”
Bugün  cinleri üstünde  bu adamın,  diye düşündü  yard ımcısı.  Zaten Kemali ye'nin orta yer­
indek i ağız dala şından be lliyd i, sabah s ol tarafınd an kal ktığı. Valiyi sinirl endir en o ola yı unut t­
urmak,  kafas ını dağıtmak  için açmış tı lafı, kaş yapmak  isterken göz çıkartmış tı, önüne  döndü, 
somu rtup  oturdu.  Vali de suskundu.  Hüda i ile çatışmasın ı düşünü p, adamı  kırdığına  üzülüy­
ordu.  Ara sıra da Bayram  takılıyordu  kafas ına. Bayram' ı ilk gördü ğü günü  hatırlıyor, amma  da 
düşkün olmuş  oğluna bizim Bayram, diyordu içind en, bir de bize bırakmaya kal kıyordu  bebes­
ini... Öksüz  ile Elmas  Bayram,  hastan ede yatan  Elmas 'ın kimseyle  konuşmadı ğını, acıları nı 
bile dile getiremediğini, ağzına  bir lokma  yem ek koymadığı nı, ilaçların ın ise ancak  serum  yo­
luyla verilebildi ğini öğre ndiğ inde,  kalkmı ş ziyaret e gitmiş ti onu.  Elmas,  kadınlar  koğuşunda, 
yataklarda  çifter  çifter  yatan  hastalar ın aras ında,  kraliçel er gibi tek başına uzanı yordu  karyo l­
asında.  Yanıkları na değme sinler, canı nı yakmasınlar  diye kimseyi vermemişlerdi  yanına. 
Simsi yah saçları  yastığın  üzerin e yayılmış tı. Saçların ı böyle  sere serpe ilk defa  görü yordu