10 NUMARA:  MADAM  TEYZE  VE ÇÖPLER 
Önceleri  küçük  daireler  çiziyordum  Bonbon  Palas'ın  etrafında;  bir 
yere varmayan  kısa  yürüyüşler.  Sonra  giderek  genişlemeye  başladı 
çemberler.  Daha  önce  uğramadığım  semtlere  sapmaya  başladım  za-
manla;  çoğu  kez  yaya,  bazen  de arabayla.  Yazıları  arıyordum.  Bir 
kez aramaya  başlayınca,  bulamadığım  olmadı  hiç. 
Benimle  gelmek  istediğini  söylediğinde,  karşı  çıkmadım  Et-
hel'e.  Ben  yazıları  numaralandırıp,  bulunduğumuz  yeri  kaydeder-
ken, o da dijital  fotoğraf  makinesiyle  görüntülüyordu  birer  birer.  Bal 
rengi  Cherokee  ile tarrakası  gani,  huzuru  kıt yoksul  semtlerin  enge-
beli sokaklarında  kıvrılıyor;  geceleri  ışıkları  yandığında,  elden  kaç-
mış eski  fırsatların  hırsıyla  gözleri  parlayan  kakavan  bir çehreyi  an-
dıran  orta  sınıf  mahallelerinde  cirit  atıyor;  konakların  etrafını  turlu-
yor, arsalara  dalıyor,  yokuşları  tırmanıyorduk.  Meydanlarda,  avlu-
larda,  duvar  diplerinde,  köşe  başlarında,  tarihi  binalarda,  kaba  inşa-
atlarda,  metrukhanelerde,  ibadethanelerde...  her  yerdeydi  yazılar. 
Çoğu  boyayla  yazılmıştı  duvarlara  ama  tebeşir,  kalem,  kömür,  kire-
mit kullanarak  kapılara,  kâğıtlara,  kartonlara,  tabelalara  yazılanlar 
olduğu  gibi,  bilgisayar  çıktıları  da vardı  aralarında.  Tıpkı  çöpler  gi-
bi, her yere  saçılmıştı  çöplerin  yazıları  da. 
Gittiğimiz  her yerde  dikkatleri  çekiyorduk  hemen.  Çocuklar  ta-
kılıyordu  peşimize.  Şüpheli  gözlerle  her hareketimizi  süzüyordu  ka-
dınlar  pencere  diplerinden,  kapı  önlerinden.  Yoldan  geçen  ya da es-
naftan  meraklı  erkekler  etrafımızı  sarıp,  soru  yağmuruna  tutuyordu 
her seferinde.  Bunun  okul  projemiz  olduğunu  söylüyorduk  illa ki 
bir açıklama  sunmaya  mecbur  kaldığımızda.  Yaptığımız  işin saçma-
lığına  sırnaşık  bir tebessümle  yaklaşmalarına  rağmen,  okul  lafını 
duyar  duymaz  anlayışla  sallıyorlardı  başlannı.  Ethel'in  de benim  de, 
öğrenci  olamayacak  kadar  kart  olmamız  bile  batmıyordu  gözlerine. 
370