25  
25. Benim Ad ım Ester 
 
 
 
Kızılminareli, Karakedili kad ınlar, Bilecik dolamas ından yorganl ık mor ve k ırm ızı kumaş ısmarlam ışlard ı, sabah 
erkenden bohçama koydum. Yeni gelen Portekiz gemisinden ç ıkm ış Çin ipeğinden kuma şın yeşilini b ırakt ım, 
mavisini bohçaya koydum. Bu bitmeyen bir kar, sonu olmayan bir k ıştır, diye.bol bol yün çorap, kal ın yün 
kuşak, renk renk kal ın yün yelekleri de güzelce katlayarak ortaya yerle ştirdim ki, bohçam ı açt ığımda en ilgisiz 
kar ının bile yüre ğini rengârenk hoplats ın. Sonra, al ışveriş değil, dedikodu için ça ğıran kar ılar için hafif, ama 
pahal ı ipek mendiller, para keseleri, i şlemeli hamam keseleri koydum ve kald ırdım, ayy bu bohça çok a ğır 
olmuş, belim k ırılacak. Koydum yere. Açt ım bohçay ı yeniden, neyi ç ıkaray ım diye bak ıyordum ki, kap ı vuruldu, 
Nesim aç ıp seslendi. 
Kap ıda al ı al moru mor cariye Hayriye. Elinde bir mektup. 
"Şeküre Han ım yollad ı," diye f ısıldad ı. Öyle tela şlı ki, san ırsın âşık olup da evlenmek isteyen kendisi. 
Mektubu pür ciddiyet ald ım, aptal k ıza kimseye görünmeden eve dönmesini tembih ettim. Nesim soran 
gözlerle bak ıyordu. Mektup ta şıdığım zamanlar ta şıdığım o iri, ama hafif yalanc ı bohçay ı elime ald ım. 
'Enişte Çelebi'nin k ızı Şeküre aşktan cay ır cay ır yan ıyor," dedim. "Akl ı iyice başından gitti biçarenin." 
Bir kahkaha at ıp d ışarı çıktım, ama hemen bir utanç kaplad ı içimi. Şeküre'nin gönül maceras ıyla alay etmek 
değil, aksine onun kederli hayat ına gözyaşı dökmek isterdim ben. Ne kadar da güzeldir kara gözlü kederli k ızım 
benim! 
Sabah soğuğundan daha da tenha ve zavall ı gözüken Yahudi mahallemizin k ırık dökük evleri önünden h ızlı 
hızlı yürüdüm. Çok sonra, Hasan' ın sokağında köşeyi mekân tutup gelip geçenleri denetleyen o kör dilenciyi 
görünce bütün gücümle, "Bohçac ıı" diye ,ba ğırdım. 
"Şişko cadaloz," dedi. "Ba ğırmasan da seni ayak seslerinden tan ırdım." 
"Pis kör," dedim. "U ğursuz Tatar! Körler Allah' ın terkettiği kullard ır. Allah belan ı versin senin." 
Eskiden k ızıp ald ırmazd ım böyle şeylere. Hasan' ın kap ısını peder bey açt ılar. Abazad ır, çelebidir, kibard ır. 
"Bize bakal ım bu sefer neler getirdiniz," dedi. 
"Senin tembel o ğlan uyuyor mu?" 
"Uyur mu? Gözü yolda. Senin haberini bekliyor." 
O kadar karanl ıktır ki bu ev, her seferinde mezara girdi ğimi san ırım. Şeküre hiç sormaz ne yap ıyorlar diye, 
ama bu evden ona hep böyle bahsediyorum ki bu mezara dönmeyi hiç dü şünmesin. Güzel Şeküremin bir 
zamanlar bu evin han ımı olduğunu, yaramaz o ğlanlar ıyla bu evde ya şadığını hayal etmek bile zor. İçerisi uyku 
ve ölüm kokuyordu. Öteki odaya, karanl ığın daha da içine girdim. 
Göz gözü görmüyordu. Mektubu daha ç ıkarmam ıştım ki Hasan karanl ığın içinde belirip elimden kapt ı onu. 
Her zaman yapt ığım gibi b ırakt ım kendi kendine okusun ve merak ını doyursun. Ba şını kâğıttan hemen kald ırdı. 
"Başka bir şey yok mu?" dedi, ama biliyordu ba şka bir şey olmad ığını. "K ısac ık bir mektup bu," dedi ve 
okudu: 
"Kara Efendi, evimize geliyorsun, bütün gün oturuyorsun. Ama babam ın kitab ı için duydum ki tek sat ır dahi 
yazm ıyorsun. Babam ın, kitab ını bitirmeden sak ın boşu boşuna ümitlenme." 
Mektup elinde, sanki olup bitenler benim kabahatimmi ş gibi beni suçlayarak gözümün içine bak ıyordu. 
Sevmem bu evdeki bu sessizlikleri.