AĞA CAMII 
Havsalam almıyordu bu hazin hali önce. 
Ah, ey zavallı cami, seni böyle görünce 
Dertli bir çocuk gibi imanıma bağlandım; 
Allahımın ismini daha çok candan andım. 
Ne kadar yabancısın böyle sokaklarda sen! 
Böyle sokaklarda ki, anası can verirken, 
Işıklı kahvelerde kendi öz evlâdı var.. 
Böyle sokaklarda ki çamurlu kaldırımlar, 
En kirlenmiş bayrağın taşıyor gölgesini, 
Üstünde orospular yükseltiyor sesini. 
Burda bütün gözleri bir siyah el bağlıyor, 
Yalnız senin göğsünde büyük ruhun ağlıyor. 
Kendi elemim gibi anlıyorum ben bunu, 
Anlıyorum bu yerde azap çeken ruhunu 
Bu imansız muhitte öyle yalnızsın ki sen 
Bir teselli bulurdun ruhumu görebilsen! 
Ey bu Caminin ruhu: Bize mucize göster 
Mukaddes huzurunda el bağlamayan bu yer 
Bir gün harap olmazsa Türkün kılıç kınıyla, 
Baştan başa tutuşsun göklerin yangınıyla! 
146