"Bu kadar lafı da nereden bulup söyler?" diye hafifçe gu­
rurlandı Nurhayat Hanım. "Konuşmayı çok sever Allah sela­
met versin." "Versin," dedi Hikmet, gülümseyerek, "Yazdır­
mak istediklerini tasarladın mı? Yoksa ben bildiğim gibi mi 
yazayım ?" 
Nurhayat Hanım silkindi, başını salladı: "Hayır. Evet. Ben 
anlatayım da sen gene bildiğin gibi yaz." 
Hırkasını çekiştirdi; bir sandalye buldu, kenarına ilişti. Bir 
iki kere, konuşacakmış gibi yaptı; sonra eliyle ağzını hafifçe 
kapattı: Kibarlıktan. "Oğlum Hidayet," dedi parmaklannın 
arasından. "Oğlum Hidayet," diye yazdı Hikmet. "Bu kısmını 
değiştirmem Nurhayat Hanım. Yazıverdim." "Biz burada iyi­
yiz," diye mınldandı dul kadın, elini ağzından çekerek. "Peki, 
anladım Nurhayat Hanım. Bir düşüneyim de yazanın hemen." 
Biz burada iyiyiz, oğlum Hidayet. Hüsamettin Bey, Hikmet 
kulunuz, Nurhayat anneniz, iki adet çocuk, Naciye Teyzenin 
ve Asuınan'ın evinden gelerek en büyük hazinemiz olan ve ak­
lımızın köşesine yapışan ve orada yaldızlı izler bırakan sümük­
lüböcekler (nasıl oluyor albayım?), berber taklidi çantasıyla 
baba taklidi yapan Hamit Beyin hayali, gıcırttlı merdivenleri­
miz, biraz kuruyunca kamyon lastikleri tarafından tırtıklı süs­
lerle donatılan derin çamurumuz ve bugün elimizde olmayan 
nedenlerle son tarafını tayinden aciz olduğumuz hayatımız ya­
ni bindokuzyüzbilmemkaç yılından beri gerçek başlangıcını 
çeşitli bahanelerle gecekondusal yaşantımıza kadar ertelediği­
miz müddei ömrümüz, hep birlikte bu mektubun satırlan ara­
sından sana sıkıntılı selamlar ve durgun saygılar sunanz. 
"Bir sıkıntısı, bir istediği varmıymış, bana yazıvers in." 
Oğlum Hidayet. Biz burada gerçek, hayal ve anılarla birlikte 
gayet sıkışık bir vaziyetler de bulunuyoruz. Üst katta Hüsamet­
tin Bey albayım, alt katta bildiğin gibi Nurhayat valideniz ... bu 
satırlann naçiz muharriri bendeniz de her zamanki gibi gene 
ortada kalmaktayım. Dul annenizin kaderi, her zaman onun 
44