“Arkadaş biraz şakacı, o kadar,” dedi. “Tabii. Benim bütün
kötülüğüm dilimde. Saat on iki. Kerhane kepenklerini ka-patıyor. Kirleri kabaranlar, kuytularda kokuyor. Kerhaneyikaç paraya kapatabilirim?” Elini cebine soktu, birkaç yüz-lük çıkardı. “Sana sığınıyorum. Beni geceye teslim etme.”Kadın, durakladı: “Gürültü çıkarırsanız zabıta gelir.” T ur-gut, uslu çocuklar gibi, başını önüne eğdi; gitti divanaoturdu. Kadın parayı koynuna soktu. Omuzlarını silkti,uzaklaştı.
Yukarıdaki son müşteri de indi; arkadaşının yanına geldi.
T urgut, onlara yaklaştı, elini uzattı: “Ben, Mustafa Umaz,”dedi. “İsterseniz siz de kalın. Ne varsa hep birlikte yeriz.Sizleri oturuma davet ediyorum.” “Neşeli bir arkadaş. Sizle-ri rahatsız...” “Hayır, sizler bana lazımsınız. Tek başıma be-ceremem.” Bağırdı: “Metin!” Metin, uyukladığı koltuktanbaşını kaldırdı. Şaşkın, çevresine baktı. “Gidiyor muyuzT urgut?” “Hayır. Yeni geldik. Dostlarımızın arasında bu ül-kenin misafirleriyiz. Kendileri, eksik olmasınlar, lütfettiler;bu gece ülkeyi idare etmek şerefini bize bahşettiler. Metin!Seni sadrazam yaptım. Ben de maliye nazırıyım. Suyun ba-şında bekliyorum. Dünya bir kerhanedir: her gelen yaptıgeçti. Grand Mama, perdeleri kapa. Sen de kızım, ışıklarısöndür; yalnız büfenin üzerindeki kırmızı abajur kalsın.Metin! Amerikan sigaralarını dağıt!” Elini arka cebine sok-tu: yassı bir şişe konyak çıkardı. “İşte yakıtımız.” Salon, si-gara dumanlarıyla mavilendi. “Radyoyu açın!” Hafif melo-diler. “Vakit gece yarısına yaklaşıyor. Ortam uygun. Ey ka-fa! Akıt zehirini!”
Sallanmamaya çalışarak ayağa kalktı:“Burası ne biçim Kerhane İmparatorluğu? Nerede later-
na, kırmızı perdeler nerede? Duvarlar kumaş kaplı. Her ta-rafta altın yaldızlar. Kadeh dolusu şampanya.” Konyak şişe-si elden ele dolaştı. Grand Mama: “Ben içmem: öksürtü-
266