miyorum. (Biraz sıkıntıyla güler.) Başkalannın sözlerini an­
lamadan ezberlerneye öyle alışmışım ki... (Unutmuş gibi su­
sar.) Bu sözün de sonunu unuttum işte. (Durur.) Yani de­
mek istiyorum ki, daha doğrusu bu arkadaş demek istiyordu 
ki, galiba en doğrusu bu arkadaşın okuduğu kitabın yazan 
düşünmüş ki: lnsanlann hayatı zaten daha önceden yazılmış 
oyunlarla geçiyonnuş. Belki biz, yani siz demek istiyorum, 
bizim için yazılmış oyunlan değiştirmek, yani kaderimizi 
değiştinnek, yani oyunlanmıza bir anlam vennek için, onla­
n yeni baştan kendimize göre yazmak için ... (Kapı vurulur.) 
MÜZlK HOCASrNIN SESl: Coşkun Bey! 
COŞKUN (Biraz şaşkın): Buyrun. 
MÜZlK HOCAsrNIN SESl: Bir şey söyleyecektim ... şey ... o 
münasebetsiz ve kaba ... gitti mi? 
COŞKUN (Gülerek): Hiç gider mi! Daha büyük münasebet­
sizliklere hazırlanıyor. 
(Sahne karanr. Sahnenin boş olan bölümü aydınlanır. Kulis. 
Emel ve Servet.) 
EMEL: Anlattığına göre yıllardır içinde duyduğu bir ses onu 
çok rahatsız ediyonnuş, "Coşkun," diyormuş bu ses, "Ye­
ter artık, bırak bu işini, yoksa çok geç kalacaksın!" Fakat 
emekliye ayrılınca da bu ses, nereye geç kaldığını söyle­
memiş. (Servet güler.) Kendi de gülüyordu buna, ama san­
ki bir bakıma da ciddiydi. (Gülümser.) Sonra da keman 
dersi almaya başlamış. 
SERVET: Keman dersi mi? Peki oyunlar? 
EMEL: Önceleri çok korkuyormuş oyun yazmaktan. Ta­
nıdıklannı ele vermekten korkuyormuş. llk yazdıklarını 
okumuştu bana; "Asıl sen kendini ele vermekten korku­
yorsun," dedim ona. Çok tehişlandı . Sonra şiddetle kar-
39