FAKİR BAYKURT
 
109
 
 
ta
-
maz... sın! ..»
 
Kır Abbas usulca yere yattı. Yüz aşağı kapandı. Kıt k
ımır gene 
görebiliyordu onları. Ay ışığında dönüyorlardı. Bir süre sonra Yusuf 
karısını tuttu. Aldı kollarına.. .
 
Şimdi söz kırıkları geliyordu öteden...
 
«İçine... domuzun dölü!..»
 
«“Gel”’ deyince!»
 
«Bismillâh... bismişâh deyerek...»
 
«“Gel” deyince! Allah 
allaah! ..»
 
Uzunca bir süre geçti.
 
Belki bir yıl, iki yıl geçti gibi geldi Kır Abbas’a. Başının içinde hâlâ 
o fırtına vardı.
 
Gülmeli mi, kızmalı mı bilemiyordu. «(Gençlik! ..)» diyordu. 
«(Gençlik yaptırır! Gençlik insanı böyle çıplak, kırların ortasında 
ko
şturur...)» Sonra geçiyordu. «(Eyi emme ulan eş
-
 
şekoğlu eşşek, bir 
gören olur deye düşünmek yok mu sende! Bö
-
 
yükbaş hayvan gibi 
kendinizi salıvermenin âlemi ne? Geceler bir uzun, bir uzun... 
Kapanın odanıza, orda soyunun! Orda isterseniz derilerinizi de 
çıkarın!..)» Sonra gene geçiyordu: «(Belki evlerin içinde fırsat 
bulamıyorlar. Belki sessizlik istiyorlar...)»
 
Gene, gene geçiyordu. «(Ulan katıroğlu katır, bir de içine... haa? 
iki çocuk sizin neyinize yetmiyor ulan? Karınca kadarcık bir zevk 
uğruna evini
 
içini bebeyle doldur da, karın sırtına bir torba takınıp 
dilenmeye çıksın! Onu mu istiyorsun ulan?) »
 
Gökyüzüne, aya doğru baktı: «(Haşhaş tanesi kadar akıl yok bu 
insanoğlunda canım! Varsılı yoksulu, ağası, kaymakamı, albayı, 
yarbayı, generali, maraşalı 
hepsi bunun derdinde! Tokturlar, hocalar, 
höyük eşkiyalar, peygamberler hepsi bunun derdinde... Analar 
bubalar, on kere ana buba olmuş olanlar, hepsi bunun derdinde! 
Bunun içine bir parmacık bal mı sürmüşler? İncirlerin, üzümlerin 
özünü, narların, cevizler
in özetini mi doldurmuşlar bu anassını 
sattığım kutuya? Güllerin menevşelerin, yeşil nanelerin, nergizlerin