Kaldırıma  çıkıp,  bahçe  duvanna  yüzümü  dönmemle,  bir çift 
nemrut  gözle  karşılaşmam  bir oldu.  Daha  önce  de görmüştüm  bu 
kediyi.  Nefretle  bakıyor  resmen.  Rahatı  kaçınca,  gerinerek  kalktı; 
hantal  adımlarla  duvarın  üstünde  yürüyerek,  en uca  kadar  gitti  ve 
oradan  devam  etti beni  gözetlemeye.  Kutuyu  poşetten  çıkarıp,  güç 
bela açtım  kapağı.  Dün  akşam  boyayı  satın  alırken,  yaptığım  işin 
havasına  uygun  düşsün  diye  türbe  yeşili  istemiştim  satıcıdan  ama 
düpedüz  fıstık  yeşili  çıktı  kapağın  altından.  Uhreviliğe  hayli  sapa 
bir renk.  Fakat  asıl  sorunu,  elimde  fırçayla,  duvarın  karşısına  geç-
tikten  sonra  yaşadım.  Ne yazacağımı  biliyordum  bilmesine  de, na-
sıl yazarsam  daha  etkili  olabileceğine  kafa  yormamıştım.  Bir ekmek 
kamyoneti,  sarsıla  sarsıla  geçti  arkamdan.  Karşıdaki  bakkalın  önü-
ne bir kasa  dolusu  ekmek  bırakıp  gitti.  Baktım  ki elimi  çabuk  tut-
malıyım,  aklıma  gelen  en sade  ifadeyi  yazdım  ben  de; tek tek her 
harfin  üzerinden  ikişer  kez geçerek.  Ben  çalışırken,  duvarın  üzerin-
den sarkıttığı  katran  karası  kuyruğunu  ağır  ağır  sallayarak,  her ha-
reketimi  pürdikkat  izledi  mendebur  kedi. 
Bitirdiğimde,  iki adım  geri  çekilip,  alıcı  gözle  baktım.  Fena  ol-
mamıştı.  Gerçi  fıstık  yeşili  eni konu  sırıtıyordu;  iyi ortalayamadı-
ğım için,  son hecelerde  hayli  sıkışmıştı  harfler  ama  gene  de fena  ol-
mamıştı  işte.  Sokağın  ortasından  bile  rahatlıkla  seçilebilecek  kadar 
büyük  ve okunaklıydı.  Kediye  göz  kırpıp,  fırçayı,  boyayı  topladı-
ğım gibi  döndüm  Bonbon  Palas'a. 
Tam ben  içeri  girmek  üzereyken,  biri de dışarı  çıkmaya  hazırla-
nıyordu. 
Sabahın  bu kör saatinde  dışarıda  görmeyi  umduğum  en son in-
sandı  10 numaradaki  yaşlı  kadın.  Ama  sanki  o da en az benim  ka-
dar tedirgin  oldu  bu karşılaşmadan.  Kendi  elimdeki  poşetin  ağzını 
kapatmaya  çalışırken,  onun  elindekilere  takıldı  gözüm.  İçleri  boş 
gibi görünen  dört  büyük  çanta  taşıyordu.  Çantaları  tüy gibi  hafif, 
kendi  tüy gibi  hafif...  Kapıyı  tuttum.  Silik  tebessümünü  nazik  bir te-
şekkürle  taçlandırarak,  çıtı pıtı cüssesini  kucaklayıp  gitti. 
Eve girer  girmez,  balkona  çıktım.  Bütün  gün  balkonda  tünemek, 
yazdığım  yazının  etkisini  gözlerimle  görmek  niyetindeydim.  Ama 
yarım  bıraktığım  uyku,  yapışkan  bir alacaklı  gibi  geldi,  yakaladı. 
251