gönlünde de kendini ev işlerine verecek bir eş ya­
tarmış! İlk çocuğumun doğumundan sonra, ara 
verdiğim tahsilime dönmek için mücadele etmek 
zorunda bıraktı beni. Fakülteyi bırakmam için öne 
sürdüğü mazeret çok geçerliydi. Hamileli ğim sıra­
sında vereme yakalanmıştı m. Sağlığıma özen gös­
termemi istiyordu, benim de doktor olma yolunda 
biri olduğumu unutarak. Elbette özen gösteriyor­
dum sağlığıma. Ama beden sağlığımın yanı sıra, 
ruh sağlığımın hiç mi önemi yoktu? 
''13 Haziran, 1958 
... Ben sıhha�ce iyiyim. Geriye kalan iki ayımı ge­
firmekle meşgulüm. İmtihanlara giremedim fünkü 
rok fazla şişmanladırn. O halimle derslere girmek 
doğru olmazdı. Oturup işlerimi ayarlıyor, ciciler di­
kiyorum. Dohtorlar karnım büyük diye bir de ihz 
/iiphesi soktular kııfrımrı. Riz de iyice kabullendik, 
hani tel� olursa iiziilcccjjiz adeta. Neyse, hayırlısı !'' 
MektupLırın tonu değişiyor giderek. Her türlü 
konfordan yoksun köy evinin şartlarında, kaymva­
lide, kayınpcderlc birlikte yaşanan hayat, beni ro­
mantik bir kızdan, sıradan, pratik bir gebe kadına 
dönüştü rüyor. Artık duygular, duygulanmalar, he­
yecanlar, mehtap tarifleri yok satırlarda, gündelik 
yaşantının sıkıntılar ı ve kuru havadisler var. 
104