çalıyorlardı. Susmaya, hatta anlık da olsa mola verm eye yeltenmedi-ler 
ama efendice ayağa kalkıp Abed'le Zehra'nın geçmesine izin verdiler. 
Bir taraftan da kısa, tombul kadının kostümünü inceliyorlardı merakla. 
Abed sıkıntıyla önüne, ayakkabılarının bağlarına, kapının kulbıına, bu 
zıvanadan çıkmış dünyadaki mütevazı fani varlığına baktı... ve bütün 
ontolojik meseleleri paspasın üzerinde bırakarak Zehra'yı itekleyerek 
loş koridora soktu.
İçeride aynı anda hem nazik hem de buyurgan olmaya çalışarak Zehra'nın 
elini tuttu ve onu artık koridor olmaktan çıkıp sall anan ve terleyen 
bedenlerle dolu boğucu bir cendereye dönüşmüş tünelden geçirdi. Çok 
geçmeden nezaketi bırakıp buyurganlığı seçti, annesinin elini bırakıp 
kolunu tuttu ve kadıncağızın cüsseli bedenini merdivenlerden yukarı 
iteleye iteleye doğrudan üçüncü kattaki yatak odasına çıkarıp kapıyı 
arkalarından kapattı. İçeri girdikten sonra Zehra'nın nefesinin 
düzelmesi için dakikalar geçmesi gerekti, her saniyesi Abed'in 
vicdanını sızlatan dakikalar. Utanarak makul bir açıklama getirmeye 
çalıştı ama ancak: "Hepsi  de iyi çocuklar anne!" diyebildi.
Hepsinin iyi dostlar olduğunu ve küçük bir kutlama için toplandıklarını 
söyledi, abartacak bir şey yoktu. Bir -iki saat içinde bitecek tipik bir 
Amerikan partisiydi işte.
Zehra halen soluk almakta zorlanarak merakla etrafına baktı. Şirin, 
derli toplu bir odaydı biricik oğlunun odası ve neyse ki pencereleri 
sabahın ilk ışıklarını alacak şekilde doğuya bakıyordu. Kıble'nin ne 
tarafta olduğunu rrıerak etti ama tam sormak için döndüğünde Abed'in 
gözlerinde dönen gölgeleri fark etti ve onun yerine: "Nasıl iyi 
uyabiliyor musun oğlum? Kâbus görüyor musun gene?" diye sordu.
"Hayır, anne kâbus... yani onu görmüyorum," dedi Abed durak-sayarak, 
son kâbusunu kendine saklamaya karar vermişti.
Bavullar birer birer açıldı, güzelce sarılıp sarmalanmış kutular ve 
hediye paketleri etrafa yayıldı, önce yatağı sonra da halıyı işgal
181
etti. Anla şılan Zehra kendisi için hiçbir şey almamış, her şeyi Abed'e 
getirmişti.
"Burnun nası l?"
"Burnum! Burnum felaket!" diye köpürdü Abed birden güvenini kaybederek. 
"Buraya geldiğimden beri bir an durmadı. Canıma okuyor!" Ama sonra 
sesine cıvıltıh, neredeyse çocuksu bir neşe doldu. "Burnum senden uzak 
olmayı sevmiyor annecim."
Zehra, yüzünü yumu şak, nemli avuçlarının arasına aldı ve yakışıklı ama 
çok da mızmız oğluna gülümsedi. Abed yeniden ağzını açıncaya kadar 
ılık, sakıngan bir şefkate gömüldüler:
"Eee Safiye nasıl anne? Bana... hiçbir şey göndermedi mi, selam filan?"
Bir anda ruh hali cetvelinin bir ucundan diğerine savrulan Zehra'nın 
yüzü kasıldı. Bir müddet Abed'den uzaklaşıp kıpırdamadan, konuşmadan 
durdu ama sonra memnuniyetsizliğinin büyüklüğünü bütün hareketlerine 
yansıta yansıta bir paket çıkardı. Abed annesinin mesajını anlamazdan 
gelerek paketi aldı ve uzun uzun esnedi, artan gerilimi azaltmak içi n 
bildiği tek yöntem buydu, en azından kendi gerilimini.
"Acıkmışsındır. Ben aşağı inip sana yiyecek bir şeyler getireyim. Bir 
sürü yiyecek var, seveceksin."
Ama mutfağ a inmeden önce ikinci katta durdu, banyo doluydu, Ömer'in 
kapısını çaldı ama içeriden gelen sesleri beğenmedi, ardiye olarak 
kullandıkları küçük odaya girdi, yere çömelip Safiye'nin gönderdiği 
paketi açtı. İçinde bir mektup, büyük ablasının oğluyla bir fotoğrafı 
ve küçük, kokulu, süslü bir kutu vardı. Abed mektubu bitirdiğinde 
yeniden başlamak zorunda kaldı, daha ayrıntılı bir değerlendirme yapmak 
ya da satır aralarını okumak için değil, ilk seferde satırları aşın