Bir müddet bekledim. Gelen giden olmadı. Ölü üşümez 
derler, lakin ben donuyordum. Beni sıcak suyla yıkarlarsa 
ısınırım ümidiyle bekleyişim uzadı. Diri evinde, ölü mezarın­
da gerek ... Bir ayak evvel ahiret bucağıma sokularak öbür 
dünyanın rahmet ve rahatına ermek istiyordum ... Ah, anla­
dım. Bunlar bana hep Hazret-i Abdal'ın cilveleriydi. Zaman 
uzadı. Soğuk arttı. Titreme de öyle ... Abdal'ın rahmetine 
sığınarak söylüyorum. Cilve soğuklaşıyor, imtihan ve tecrü­
benin soğukluğu iliklerime işliyordu. Elimdeki tespihle "Ya 
Sabır" çekiyordum. Bilmem kaç yüzü buldu. O aralık ya­
nımda bir karaltı peyda oldu. Sordum: 
-Beni yıkamaya mı geldin? 
-Sen kimsin? 
-Mezara gömülmeyi bekleyen bir ölü ... 
-Mezarından niye çıktın? 
-Daha gömülmedim. 
-Ölü laf söyler mi? 
-Hazret-i Abdal'ın mucizesiyle ben söylüyorum. 
-Vay Hacı Hurşit! .. 
-Vay oğlum Osman! .. 
Tanıştık. Osman da benim gibi bir don, bir gömlek, yel­
lim yelalekti. 
Hikayesinin mühim kısmı burada sona eren Hacı Hurşit 
sustu. Yorgunluk alıyordu. Yakayı dinlerken ikide birde not 
defterine bir şeyler kaydeden polis komiseri, anlatıcının bir­
kaç dakika dinlenmesine müsaade ettikten sonra: 
-Hacı Efendi, lütfediniz, bir şey soracağım. 
-Buyurunuz evlat ... 
-"Abdal'ın mağarası" dediğiniz yerde evliya hazretleri-
nin kendini görmediniz mi? 
-Hayır efendim ... 
-Mağaranın dibinde görmüş olduğunuz huri ile gılman 
hayal miydi hakikat miydi? 
-Hakikat. 
-İyice emin misiniz? 
63