"Hayır ola," dedi Hamdi. 
Konuşmadılar. 
Tanyerleri ışıdı, gün açıldı. Harndi keskin, kun gözle rini ala ışık­
ta atın boynuna uzanmış ölüden ayırmıy ordu. 
"Ölmüş Beyim," diye bağırd ı. Sabahın sessizliğinde ses çınladı , 
Anavarza kayal ıklarına kadar gitti. Bir anda ölünün yanına vardı, ölü 
atın boynuna yüzükoyun yatmış, ölüyü çevirdi, çevirir çevirmez de : 
"Anaaaam !" dedi. "Bu Derviş Bey değil ." Ölücesine elleri yanlarına 
düştü. 
Mustafa Bey : 
"Ne o Hamdi?" diye koşarak yanına geldi, ölüyü görünce o da 
zınk diye olduğu yerde kalakal dı, sessiz, kanı kurumuş, bitkin. Sonra 
dizleri ağırlığını çekemedi, yere çöküverdi. Ölünün gözleri açıktı, kara 
gözler cam gibiydi. Sivri uzun bıyıkları kapkara ydı, çatık kaşları kalın­
dı. Sol yanağı nda yan yana üç tane küçük Halep çıbanı izi vardı. Y akı­
şıktı ölü yirmi beşten fazla göstermiyordu. 
Harndi de Beyin yanına oturdu. , 
Neden sonra Bey ağır ağır başını kaldırdı, kan çanağına dönmüş 
gözlerini Hamdiye çevirdi : 
"Bunlar kim Ham di?" diye sordu. "Bu öldürdüklerimiz de kim?" 
"Antepli kaçak çılar, '� dedi Hamdi. "Bu ölünün adı Abbas. Ka­
çakçı Abbas. Tan:ırdım, yiğit oğlandı. On üç erkek kardeşi var. Hepsi 
de kaçakçı, vurucu kırıcı adamlar. İyi olmadı bu iş." 
Kalktılar, eli kolu bağlı adamın başına vardılar. Adam durmadan 
inliy�rdu. Gözleri yumruk gibi dışarı uğram ış, şaşkın şaşkındı. Yüzü 
uzamış, sarar rruştı. 
"Beni öldürme Mustafa Bey, '' dedi. "Sen bizi ben�tt in." 
"Sen kimsin?" diye sordu Mustafa Bey bitkin, kararl ı. 
Adam : 
"Beni öldürme Mustaf a Bey,'' diye söyledi duyulur duyulmaz. 
"Kimse ye söylemem' olanı biteni." 
Mustaf a Beyi� gözleri karardı, başı döndü, kulakları uğul dadı. 
Bu sırada da bir işmar verdi Mestatıa. Mestan tüfeğini yerde yatan 
adamın şakağına dayadı tetiğe asıldı . 
Tam bu sırada Harndi telaşla : 
"Bak Bey,'' dedi, "bak, bak, bak! " 
207