Aptalca bir giriş yapmıştım; elbette satıyordu, başka bir ne­
denle otelde bulunamazdı. Almaya niyetim olmadığı halde, bü­
yük bir dikkatle kabukları inceliyordum. Bu arada, Jamaikalı ol­
duğunu, dalgıçlık yaparak ve çıkardığı deniz kabuklarını satarak 
geçimini sağladığını anlatıyordu. Adını sordum. 
"Tony. Bana Kabuk Adam Tony derler, ya da Tony, Kabuk 
Adam." 
Beklenmedik ya da sarsıcı bir şey söylememişti... Apayrı, 
benden çok farklı bir dünyası olan biriydi işte, içimdeki merak 
kurdu bile doğru dürüst uyanmamıştı. Belki de deniz ve deniz 
insanları, o güne dek hiç ilgimi çekmediğindendi bu. Yalnızca 
bakışları, gözlerimden hiç ayrılmayan, keskin, duru, olağanüstü 
bakışları, beni oraya mıhlıyordu. İri, kapkara, bir yaban kedisini 
andıran gözleri vardı. Başındaki üç renkli bere, teninin koyu­
kahve rengini vurguluyordu. Sol kulağındaki altın halka ile ge­
çen yüzyıldan kalma, Karayip denizlerinin çelikleştirdiği, gözü 
pek ve acımasız bir korsana benziyordu. Göğsündeki derin yara 
izlerini ve iki küçük, narin deniz kabuğu kolyeyi fark ettim. 
Benliğimin bir parçası haline gelmiş can sıkıntısı ve rehavet 
içinde yoluma devam edecektim ki birden o cümleyi söyledi. 
Her şeyi başlatan cümleyi. 
"Sen, hayatım boyunca benimle konuşan ilk beyaz kadınsın. 
Deniz kabuğu filan alırken konuşurlar elbette ama hiç benimle 
ilgili som sormazlar." 
İçimde bir şeyler kıpırdandı, yüreğimdeki ağır bir taş yerin­
den oynamış, yuvarlanmaya başlamıştı. Üzüntüyle ona dön­
düm, bakışlarım onunkileri ilk kez aynı yoğunlukta karşıladı. 
Aramızda, sözcüklerin olmadığı, sessiz, derin bir konuşma geçi­
yordu. 
"Yıllar var ki hiçbir kadınla beraber olmadım." 
Gözlerimi aniden kaçırdım. Gergin, ağır, ılık bir sessizlik 
başladı. Rüzgarın darmadağın ettiği saçlarımı düzeltmeye uğra -
şıyordum. Acı doluydu söylediği; içtenlikle, hiçbir kızgınlık, yal-
23