İşte tam da o günlerin birinde, İngiltere'deki 
Tropikal Hastalıklar Hastanesi'nden bir mektup 
geldi. Zarfın üzerinde, Dr. Jopling'in adını görün­
ce heyecanla açtım zarfı. Dr. Jopling beni dört ay 
sürecek bir cüzam çalışmasına Londra'ya davet edi­
yordu. Mektup elimde kalakaldım. Sevineyim mi, 
üzüleyim mi bilemedim. Bir an mektubu yırtıp at­
mayı düşündüm. Yapama dım. Mektubu çekmece ­
me koydum, varlığını unutmaya çalıştım. Böyle bir 
mektup hiç almamıştım. Jopling beni davet etmi­
yordu. Ben bir rüya görmüştüm, hepsi bu! Koğu­
şa viziteye çıktım. Hastalarımla ilgilendim. Fakat 
ne yaparsam yapayım, çekmecemdeki mektup ak­
lımdan çıkmıyordu. 
O günü mektubu düşünmemeye gayret ederek 
geçirdim. Ertesi gün öğlen tatilimde Özden'i ara­
dım. Dertleşmeye ihtiyacım vardı. Birlikte yemek 
yeme teklifimi duyunca çok şaşırdı arkadaşım çün­
kü ben öğle tatillerimi ya dernek çalışmalarında ya 
da hasta bakarak geçirirdim. Buluştuk, hastanenin 
yemekhanesine inmedik, yakınındaki kebapçıya gi­
dip oturduk. 
Düşünceli yüzümü gören Özden, 
"Bir derdin mi var, Türkan," diye sordu, "evde 
sorun çıkmaya mı başladı?" 
"Sen de Gökşin gibi, illa evimde sorun çıksm 
diye mi bekliyor sun, Özden?" 
"Sorunsuz ev var mı?" 
206