“Yar ın yi ne g etirirs in.”
“Get irirem,” demi şti Bayram, düşüncel iydi.
“Sonunda  bilmece yi çözdük,”  diyordu  genç doktor, “keşke imkân  olsaydı da her gün göreb­
ilseydi bebe yi, iyileşme si de sürat lenird i.”
“Pazarları paydo stur. Pazarları getirem.”
Yatağ ında  çırpınmış tı Elmas.  Sımsıkı sarılmı ştı öksüz' e. Kendini  yaşama  bağlayan  tek varl­
ığı göğsünün  üzerind e sıkıyordu,  yanık ellerinin  acısına  aldırmadan.  Doğumundan  itibaren 
emzirip sütü yle büyüttüğü,  ninniler iyle uyuttuğu  ve canın ın yarısı kard eşinin ölümden  kurt­
ardığı çocuğu  kimselere  verme k istemiyordu.  Allah,  kendi yavrusunu  yanına alıp bunu  bır­
akmışt ı onun  yerine, baksın,  büyütsün,  sevsin diye. işlediği suçun  cezas ı böyl e yazılmı ştı 
madem,  çekecek ti. Eğer  yaşay acaksa  bir tek öksüz  için yaşayaca ktı. Ancak  Öksüz'e analık 
edebilec ekse razı ydı ceza sını bu dünyada çe kmey e.
“Yar ın yine getirirler, emzirirsi n. Bak, yeme k yemez sen sütün  de gelmez.  Beben i besleme k 
için se nin d e bes lenmen g erekiyor,” di yordu  genç do ktor, e n yumuşa k sesiyle.
“Dok toru  duydun,  bugün  tepsind eki yeme klerin  hepsini bitir ecek  olursan,  oğlun  yarın 
sabah  tekrar  gelecek seni ziyar ete,”  diye eklemi şti hemş ire, Bayramdan  yana  bakarak.  Boyn­
unu bükmüştü Ba yram.
“Bak,  getirec ekmiş  işte... yeme klerin i yersen,” demiş ti Doktor.  Elmas  olur  anlamına  başını 
sallamış tı. Sakinleşmi şti. Doktor  uzan ıp kollarında ki bebeyi alma k istediğinde,  çözmüştü  koll­
arını. Çocuğunu  alırlark en göz pınarl arındak i son damla  yanağındaki  yarayı  yakara k kaymı ş, 
yüzün e düşmüştü  öksüz'ün.  Bayram'ın  koluna  girip onunla  birli kte yürümüştü  koridorda 
Dok tor.
“Bugün  büyük  bir ilerlem e... âdeta bir mucize oldu.  Zavallı  kadın,  haya ta döndü  oğlunu 
görünce.  Bize  niye söylemed iler acaba  bebe sinin  kurtulduğunu,  öldü  diye biliyorduk...  neyse... 
yarın  mutlaka  çocuğu  getirmeli sin. Yoksa, bugün  başlad ığı gibi biter  bu iş.” Yanıtl ama mıştı 
Bayram.
“Anladı n mı h emşerim?” di ye sormuştu Doktor, “iyileşme si buna bağl ı, anlad ın de ğil mi?”
“Annamış ıh.”
Hastan eden  çıktıktan  sonra,  Vilayetin yolunu  tutmuştu,  kucağında  çocuğu  ile. O kapıya her 
gittiğinde,  tüm dertl erine  deva  bulmuştu  Bayram.  Türbe  ziyare tine gidermiş  gibi, yüreğ inde 
umutla, g önül rahat lığı içind e yürümüştü Erzincan 'ın ana caddes inde, y ine Vilayet'e doğru. 
“Bayram  diye biri var mı bu koğuş ta?”  diye seslendi  hemşir e, kadınlar  koğuşunda 
hastalar ın yataklarına  tünemiş  ziyaretçil eri gözleriyl e tarayara k. Bayram  iliştiği iskemled en 
kalkıp bakındı.  Bir kişi daha  ayaklanmı ştı kendi  gibi. Her ikisi de koğu şun kapısında  duran 
hemşire ye ba ktılar şaşkın ş aşkın.
“Bayram'a telefon var... kim se ac ele e tsin... ha ydi...”
Diğer adam  yatakların  aras ında  kapıya  koştururk en, Bayram  oturdu  yerine.  Öksüz'ü  get­
irmi şti yine Elmas' a. Her sabah  erkenden  geliyor, bebe ği yanık kadına bırakı yor, saat beş sul­
arında  alıp Sağlık Ocağı'na geri götürüyordu.  Arada  dolan ıp duruyordu  Erzincan  sokaklar­
ında.  Ne iş bulursa  yapıyordu.  Bazen  hamallık  işi çıkıyordu,  bazen  Vilayetteki arkadaşları  ona 
bir-i ki günlük  geçici  bir amelel ik buluyorlardı.  Yaza  doğru bahçelerde  çok iş olur  demişlerd i. 
Elmas' ın hast anede n çıkacağı  güne kadar  idare edece kti böyl e, orada  burada  çalışara k, orad a 
burada ya tarak.
Demi n telefona g iden adam  geri dönmüş ona doğru ge liyordu.
“Bayram s en mi sin?” d iye sordu.
“Hee!”
“Telefon  bana  değilmiş.  Yanı k kadının  yanında  duran  Bayram' ı istiyor telefondak i. Sen 
olmalı sın.”
Bayram  telaş içind e kalktı yerind en koridora koştu. Kim  olabilirdi onu arayan? Bir yanlışlık 
olmalı ydı bu işte... Koridorda  duvara  çakılmış  telefona  yürüdü,  kordonun  ucunda  sallanan 
ahizeyi yakalad ı, evird i çevird i, dayad ı kula ğına.
“Kimsin?” ded i.
“Bayr em?  Sen mis in lo?”
“îliyas! Ha yırdır?”
“Mu tahit herif s eni sorii. Mutl eke gessin beni gössün, ded i. Yar ın ge lesin Ba yrem. 
Mutleke gelesin.”
82