Bu satırları okurken sen yalnız haşhaşa bu satırlarla 
berabersin, ben ise yalnız senin hayalinle...
Dün senden ayrılırken ahvâlimde bir başkalık, bir dur­
gunluk olduğunu söyledin. Gitmemem için ısrar edi­
yordun. Bilsen ısrarına ne kadar sevindim. Herhalde 
yorgunluğun tesirinden olacak, öyle sakin bir hal ta­
kınmıştım. Bundan evvel, yani 3 numaralı mektupta 
anlattığım gibi zihnen çok yorgundum. Bundan başka 
dört saat ders verdim (özel ders). Havanın sıcaklığı ve 
aynca da Bostancı’dan mahut yoldan yaya olarak size 
geldim. Yolda hep bir gün evvelki mesut hâlimi -ister­
sen hâlimizi- düşündüm. Buna mukabil o gün yollarda 
pek yalnızdım. Onun için hızlı yürüdüm. Bir an evvel 
bu boğucu sıcak ve beni ezen düşüncelerden uzaklaş­
mak istedim. Sen de geç geldin, seni çok bekledim. 
Sonra senin odanda kitap okudum. Gözlerim hu suret­
le pek yorgun görünüyordu. Sonra senin birkaç sözün 
de bunlara ilâve edilince kendimi daha büsbütün hal­
siz buldum. Aslında söz senin değildi. Fakat doğrusu 
yanlış anlaşıldığıma çok üzüldüm. (Burada Mustafa 
İnan, Jale Oğan’ın annesi ve babasıyla kızlarını isteme 
meselesine dokunuyordu.) Memleketteki cari seromo- 
nileri yerine getirmek için uygun fırsat kolluyorum.
Fakat günler geçiyordu ve Rabia Hanım bir türlü Eren­
köy’deki konağa gitmiyordu Ja le Hanım'ı istemek için, Mus­
tafa Bey de üzgün mektuplar yazıyordu nişanlısına. Rabia 
Hanım bu işe bir türlü yanaşmayınca, Mustafa Inatı da eniş­
tesini razı etti ve Ja le Hanım’ı resmen istediler babasından. 
Sonrası çok hızlı geçti; uzun süren üzüntüler birden sona eri­
verdi; sonra nikâh günü Taksim Belediye Gazinosu’nda ye­
mek yenildi ve elbette birlikte resim de çektirildi, fakat hepsi 
bu kadar. Mustafa İnan, annesini ve kardeşlerini eski evinde
118