İnce Memedin adını duymadık, ona sevgi bağlamadık in­
san kalmamıştı dağ köylükler inde. O sebepten yerini bilseler 
bile, kimse haber vermiyordu . Vermezler de. Bu, ta eskiden beri 
gelenekti. Sevilen eşkıyanın yerini hiçbir kimse kolay kolay bu­
lamazdı. 
Ama Horali umudunu kesmedi. O dağ senin, bu dağ be­
nim. Ara babam ara! Sonraları bir de usul bulmuştu. Önüne ge­
lene: 
"Ben İnce Memedin çetesindenim," diyordu . "İnce Meme­
din ... Köy yandıktan sonra yitirdim onları ... " 
Bu usul yavaş yavaş söktü. Horali Memedin asıl yerini öğ­
rendi. Memed Savrun köyündeyd i. Orayı yurt edinmişti. 
Bazı bazı köyde kalıyor , orada geceliyor du. Bazı da Savrun 
gözünün çamlıklarında ... 
Savrun gözü küçük küçük eşkıyalar , soygunculada doluy­
du. Onlara hiç karışmıyo rdu. Karışmadığı gibi, hiçbiriyle de 
konuşmuyor du. Böyle davranması, ona karşı eşkıyaların kinini, 
hasedini çoğaltıyor du. Gene bu yüzdendir ki, ondan korkuyor­
lardı. Savrun gözünde İnce Memed karanlık bir korku gibi do­
lanıyor du. 
Köyde yatmadığı geceler , büyük çarnlardan birinin dalını 
yatak etmişti . Orada yatardı. Cabbar aşağıda nöbet beklerdi. 
Nöbet sırası ona gelince, gene yerinden inmeden tüfeğini kuca­
ğına alır orada otururdu. Cabbarsa, bir türlü ağacın başına çık­
mazdı. Memed, orasını ev gibi düzenle r, içini yumuşacık ya­
pardı. Cabbara, "gel gör," derdi. Cabbar gitmezdi. Gitmezdi 
ama, yukarısını da merak ederdi. 
Horaliyi ulu çarnın dibine, Memede yataklık eden bir köy­
lü getirdi. 
Cabbar onu görünce sevindi . Boynuna sarıldı: 
"O yaradan kurtulduğuna bir sevindim ki Horali," dedi. 
"Bir sevindim ki ... Şimdi neredesin?" 
Memed de çamdan, alelacele aşağıya indi: 
"Hoş geldin Horali kardaş," deç_i, "seni çok merak ettik." 
Bu kadar sevgi karşısında Horali afallayıp kalmıştı. 
"Hiç," dedi, ne dediğini bilmeyerek. "Hiç!" Sonradan ken­
dini toparlayabil di. 
335