dim. Evde kimse yokken bile kütüphaneye girmedim. Anla - 
dım ki kitaplar ın kapısı bana kapal ı. Meğer kocam ın kitapla- 
rından uzak durmas ı gereken bir tek Kebikeç de ğilmiş, ben 
de varmışım. Bana göre de ğilmiş o sayfalar! 
Ağrıma gitse de, nicedir kan ıksamıştım bu durumu. Hatta 
unutmuştum bile. Tâ ki Şems-i Tebrizî evimize gelinceye ka- 
dar. O ve Mevlâna k ırk gün boyunca kendilerini kütüphane- 
ye kapatt ıklarında eski hat ıralar hızla canland ı. Demek ba- 
na yasak olan odan ın kapıları, Şems'e ard ına kadar aç ıktı. 
Zoruma gitti. İçimde bîr yerde, derinimde, varl ığını dahi bil- 
mediğim bir yara kanamaya ba şladı. 
Kimya    • 
Konya, Aral ık 1244 
Beni evlatl ık edindiklerinde on iki ya şındayım. Hakiki 
anam babam basit, köylü insanlard ı; gündoğumundan gün- 
  
216 
  
217 
  
 
  
batınıma tarlada ba ğda çalışıp, vaktinden evvel ya şlanan 
kimseler. Ufac ık, tek göz bir evde ya şardık. Kız kardeşimle 
ben odan ın bir ucunda ayn ı döşekte yatard ık. Yanımızda ölü 
kardeşlerimizin hayaletleri uyurdu. Hepsi de pe ş peşe basit 
hastalıklardan can vermi ş beş bebe. Evde bir ben görürdüm 
hayaletleri. O ufac ık ruhlar ın neler yap ıp ettiklerini ne za- 
man bizimkilere anlatmaya kalksam, k ız kardeşimin ödü ko- 
par, annem a ğlamaya ba şlardı. Açıklamaya, anlatmaya çal ı- 
şırdım ama ne fayda! Oysa ne endi şelenecek bir şey vardı, ne 
üzülecek. Çünkü küçümen hayaletlerin hiçbiri mutsuz gö- 
rünmüyordu. Ya da korkutucu. Ama i şte bunu aileme bir tür- 
lü anlatam ıyordum. 
Günlerden bir gün köyümüze ya şlı bir bilge u ğradı. Yor- 
gundu, hayli bitap ve aç. Saç ı sakalı birbirine kar ışmış, gü- 
neşe karşı gözlerini k ısmaktan yüzünde çizgi çizgi aç ıklıklar 
oluşmuştu. Babam soluklan ıp dinlenmesi için adamca ğızı 
evimize davet etti. O gece hepimiz mangal ba şında oturduk. 
Bilge de bize uzak diyarlardan efsunlu hikâyeler anlatt ı. O 
yeknesak bir sesle konu şurken, ben de gözlerimi kapay ıp 
onunla beraber Arap Çölleri'ne, Afrika'n ın şimalîndeki Bede- 
vi çadırlarına, sular ı masmavi Akdeniz'e seyahat ettim. Bil- 
ge nereyi anlatt ıysa, hayalimde canland ırarak ziyaret ettim. 
Bir kumsalda kocaman bir şeytan minaresi buldum, cebime 
koydum. Kumsal ı bir uçtan bir uca yürümeye ba şlamıştım ki 
aniden keskin, beter bir koku çal ındı burnuma, mecburen 
durdum. Ve gözlerimi açt ım. 
Kendimi yerde buldum. Me ğer bayılmışım. Meğer rüya- 
daymışım. Evdeki herkes tepeme dikilmi ş endişeyle bana ba- 
kıyordu. Annem bir eliyle ba şımı tutmuş, diğer eliyle burnu- 
ma yarım soğan dayam ış, koklayay ım diye zorluyordu. 
Kız kardeşim neşeyle ellerini ç ırptı: "Ayıldı! Yaşasın, Kim- 
ya geri geldi!" 
Annem derin bir oh çekerek, " Şükürler olsun yarabbi" de- 
  
di. Sonra bilgeye dönüp durumu aç ıkladı. "Küçüklü ğünden 
beri Kimyac ık rahats ızdır. Durup durup bay ılır." 
Bilge bir şey demedi, sadece dikkatle bakt ı bana, zihnimi 
okumaya çal ışırcasına. Ertesi sabah erkenden hepimize tek 
tek teşekkür ve veda edip, yola koyulmak için ayakland ı. An-