"Ben de Sankeçili oymağından olurum. Benim adım da eş-
kıya Müslüm ." 
"Neee, eşkıya mısın sen?" 
"Eşkıyayım ya ... " 
"Ne zamandan beri?" 
"İki gün önceden ... " Müslüm, iki gün demeyecekti ya, iki 
yıl diyecekti belki de, ağzından kaçırd ı. 
Mahmut Ağa: 
"Çözün şunun kollarım," diye buyu rdu. 
Adamlar Müslümün koliarım açtılar. 
"Ben sana ne kötülük yaptım da Ağa beni bırak ıyorsun? 
Ben eşkıya değil miyim?" 
"Atın şunu dışarı ya." 
Müslüm somurtuyordu. Dışanya attılar. 
"Seni biliyorum, sen bizim Aşık Sefil Alisin. Sana bir şey 
yapamam. Baban benim has adamımdı, Allah rahmet eylesin. 
' Balkan Savaşına gitti, o kadar önüne geçmeye çalıştım, askere 
gitme, dedim, beni dinlemedi gitti, bir daha dönmedi . Seni eş­
kıyalığı bıraktı dediler bana." 
"Bırakmıştım. İnce Memedin yeniden dağa çıktığım du­
yunca, iki gün önce ben de gittim onu buld um." 
"İyi ki buldun. Sen olmazsan o bu köye gelmez, ben de 
onu böyle, dalında olmuş bir armut gibi koparama zdım. Açın 
şunun kollanm ." 
Sefil Alinin kolunu açtılar. 
"Çek sazı da bir iki tıngırdat bakalım." 
Sefil Ali karşılık vermedi, herhangi bir devinimde de bu-
lunmadı. 
"Al sazı eline," diye sert buyurdu Mahmut Ağa. 
Sefil Ali gene oralı olmadı . 
"Bana saz çalmıyor musun ?" 
San Çavuş başını kaldırdı: 
"Sana, değil benim yiğit yiğenim, sana benim köpeğim bile 
saz çalmaz, Mahmut ." 
"Öyle mi?" diye alaylı güldü Mahmut Ağa. "Öyle mi, Mus­
, tafa Kemalin has adamı, öyle mi Çanakkal ed e bir mermide de­
nizi göğe uçurup da dünyayı denizsiz koyan martav alcı?" 
591