kendiliğinden öyle bir tan ır ki, kar ın kederli kederli serpi ştirdiği bir keder an ında bacaklar ınız sizi kendili ğinden 
sevdiğiniz bir tepeye ç ıkar ır. 
Böylece Nalbant Çar şısı'ndan ayr ılıp Süleymaniye Camii'nin hemen yan ından Haliç'e ya ğan kar ı seyrettim: 
Kuzeye bakan damlarda, kubbelerin poyraz alan kö şelerinde kar şimdiden tutmu ştu. Şehre giren bir geminin 
bana p ır p ır selam yollayarak indirilen yelkenleri Haliç'in yüzeyiyle ayn ı kurşuni sis rengindeydi. Servi ve ç ınar 
ağaçlar ı, damlar ın görünüşü, akşamüstünün hüznü, a şağı mahallelerin iç sesleri, sat ıcılar ın bağırışlar ı ve cami 
avlusunda oynayan çocuklar ın ç ığlıklar ı kafamda birle şip, bana hiç şaşmayacak bir şekilde bundan sonra 
hayat ınım şehrinden ba şka bir yerde ya şayamayaca ğımı duyuruyordu. Bir an, sevgilimin y ıllard ır unuttuğum 
yüzü gözlerim in önünde beliriverecek sand ım. 
Yokuştan aşağı indim. Kalabal ıklar ın içine girdim. Ak şam ezan ından sonra bir ci ğerci dükkan ında karn ımı 
doyurdum. Bo ş dükkan ın kedi besler gibi şefkatle lokmalar ımı izleyerek beni besleyen sahibinin anlatt ıklar ını 
dikkatle dinledim. Ondan ald ığım ilham ve tarifle, sokaklar ın iyice kararmas ından sonra Esir Pazar ı'nın 
arkalar ındaki dar sokaklardan birine sapt ım, burada kahvehaneyi buldum. 
İçerisi kalabal ık ve s ıcakt ı. Tebriz'de, Acem şehirlerinde pek çok benzerlerini gördü ğüm ve orada meddah 
değil de perdedar denen hikayeci arkada oca ğın yan ında bir yükseltiye yerle şmiş, tek bir resim, kaba kâ ğıda 
aceleyle, ama hünerle yap ılm ış bir köpek resmi aç ıp asm ış, arada bir resimdeki köpe ği işaret ede ede hikâyesini o 
köpeğin ağzından anlat ıyordu.