sız. Şafağa kadar öyle yürüdüler. Şafakta, doğu tarafı, bütün 
büklüğün üstünü bir turuncu ışık sar dı. Bükün koyu yeşili tu­
runcu ışığın içinde eriyor , mavi mavi tütüyor du. Bütün büklük­
ten, ovadan ağır ağır bir duman kalkıyordu göğe yuka n. 
Bacaklannı böğürtlen dikenleri yemişti. Memed çakırdi­
kenliği düşün dü. Nedense kafasında birden san pirinç pırılhsı 
bir şimşek hızıyla parladı geçti. 
Çavuşu sık bir çalının üstüne yatırdılar. Her bir tarafı şiş­
mişti. Kafası, boynu. Boynu omuzlarından fark edilerniyordu ... 
Çavuş birkaç kere ağzını açıp konuşacak oldu, sesi çıkma dı. 
Eliyle Anavarzayı göster di. Bir de toprağı. Toprağa ısrarla bakı­
yordu. 
Sonra Çavuşun gözlerinden damla damla yaş sızmaya baş-
ladı. Sonra da gözlerini kapadı. Birden upuzun gerildi. 
Azıcık da doğruldu, düşüverdi. 
M em ed: 
"Vay Çavuş vay!" dedi. 
Ca b bar: 
"Vay !" 
M em ed: 
"Öleceği hiç akinndan geçrniyor du." 
Ca b bar: 
"Söylüyord u," dedi. "Zaten her zaman söyler di." 
M em ed: 
"Muradına erdi mi ola?" diye sordu. 
Ca b bar: 
"Onun neci olduğu, ne yüzden eşkıya çıkhğı, nereli olduğu 
bilinme zdi. Bilmem muradma erdi mi?" 
Memed: 
"Abdinin öldürülmesini bir istiyordu ki, benden çok. Ona 
neydi oysa. Düşman benim düşmanım . Sen Abdi yanmadı, kaç­
h dediğinde seni parçalayacakh az daha." 
Cabbar: 
"Çıkar hançerini de bir mezar kazalım garip Çavuşa." 
Memed hançerini çıkardı, toprağa soktu, eşmeye başladı: 
"Garip Çavuşa," dedi. 
Bir saat içinde, bükün yaş toprağını kazdılar. Göğüs derin-
284