Topal Ali bu sözleri duyunca boncuk boncuk terledi, hem 
de dudaklan morar dı: 
"Bütün bunlan sen nereden biliyorsun ?" diye kırık bir ses­
le sordu. 
"Ohhooooo," diye güldü Kürt Rüstem, ''bunu çarşıda her­
kes biliyor, git Kör Salibin berber dükkamna sana bunlann hep­
sini bir bir söylesin. Senin de ... " 
"Bana da ne olmuş?" 
"Senin de İnce Memedin kasabadaki baş adamı olduğunu 
bilmeyen var mı samyorsun, ama korkma, bunu yalnız biz bili­
yoruz. Ağalara, Beylere de kimse söylemiyor. Bir de Murtaza 
Ağa biliyor. " 
"Kim söylemiş ona?" 
"Hiç kimse söylememiş. O kendisi biliyor. Murtaza Ağa se­
nin kend isini erinde geçinde öldüreceğim biliy or, sen onu öldü­
rece ksin. İnce Memed onu öldüresin, hayfını, öcünü ondan ala­
sm, diye onu öldürmemiş, bırakmış sana. Murtaza Ağa, İnce 
Memedden değil, senden korkusundan, senin için tuttu beni ... " 
"Bunun için ne veriyor sana?" 
"Her bir şey ... Tarla, ev, para, at, her şey." 
"Ben de veririm sana." 
"Söz vennişim Murtazaya ... " 
Aralannda uzun bir söz cebelleşmesi geçti . Topal Ali neler 
önennedi ona. Murtaza Ağa, bir vermişse, o, on verdi. Kürt 
Rüstem, "söz vermişim," dedi de başka bir şey, demedi. 
"Öyleyse biz seninle karşı karşıyayız, öyle mi Şerbetçi Kürt 
Rüstem?" 
"Öyle," dedi Rüstem, ceketini sinirli çekiştirirken belindeki 
tabanca gözüktü. 
"Bak, o belindeki tabaneayı senden önce bana vermişti 
Murt aza." 
"Biliyorum Topal Ağa." 
"Bana ne yaptığını da biliyor musun?" 
"Onu da biliyorum Topal Ağa. Seni anadan doğma soydu, 
çarşıya attı, öyle değil mi?" 
"Öyl e. İnce Memed, Topal Ali korkusu geçsin, bana yaptı­
ğını tıpkı sana da yapacak." 
195