COŞKUN: Evet o gerçek. 
SAFFET: Biliyorsunuz üstad, bizde gerçeği bulanlar artık 
hiç konuşmazlar. (Düşünür. ) Dur bakayım, nasıl diyor­
du Yunus? . Neyse, muhakkak bir şey demiştir bu konu­
da. (Durur.) Neyse, bizde adettir işte: Gerçeği buldun mu 
susacaksm. 
COŞKUN: Ben susmayacağım işte. Hep konuşacağım. Be­
nim bulduğum gerçek başka türlü. Söylenilmezse olmaz. 
SAFFET: Peki nedir? 
COŞKUN (Bir sır söylüyonnuş gibi): Biz büyük bir milletiz 
Saffet. 
SAFFET (Yapmacıklı bir telaşla): Daha önce çok söylendi, 
çok söyledile r: Törenlerde, bayramlarda, birçok yerler­
de birçok tarihlerde ... Hangi tarihlerde? Dur şimdi... (Cep 
defterini çıkanr, kanştınnaya başlar.) 
COŞKUN (Sabırsız bir heyecanla): Öyle değil, öyle değiL. Biz 
büyük bir milletiz derken, aynı zamanda demek istiyo­
rum ki, evet aynı zamanda biz çocuk kalmış bir milletiz 
Saffet! Çünkü her şeye çocuk gibi sevinir, çocuk gibi üzü­
lürüz her şeye. 
SAFFET (Cep defterini sallayarak): Peki birçok tarihlerde, 
törenlerde konuşan ... 
COŞKUN (SaffeCin sözünü keser): Hayır, onlar çocuk değiL. 
Onlar... bizi çocuk yerine koyan yabancılardırl Onlar, biz­
den yana görünerek aslında içimizdeki sesleri boğmaya 
çalışanlardır. 
SAFFET: Yani tam bağımsız ve ... 
COŞKUN (SaffeCin sözünü keser): Hayır değil, o da değiL. 
Demek istiyorum ki dünyada bizden başka hiç bir millet 
48