aksilik çıkmıştı. T urgut, uyandıktan sonra bu aksiliğin de
ne olduğunu hatırlayamadı. Rüyada, Selim’e hak verdi. Ha-yır rüya değildi. Her zamanki gibi ellerini kollarını sallaya-rak konuşuyordu. Sözlerinin arasında duruyor, T urgut’a ba-kıyordu, gülüyordu. Sonra... hareketleri yavaşladı, olduğuyerde durdu. T urgut kuşkulandı. Gözlerini iyice açarak onugörmeye çalıştı. Selim’in görüntüsü yavaş yavaş soluyordu.Selim kayboluyordu. Olmaz, diye haykırmak istedi, sesiçıkmadı. İçine bir gariplik çöktü. Rüya değil, rüya değilderken uyandı.
Gözlerini açtıktan sonra da bir süre rüyayı kafasında ya-
şadı: gerçeği hemen kabul edemiyordu. Gördüğü rüyayahayalinden eklemeler yaptı: aklının gözlerinde sürdürdürüyayı. Sonra, görüntüler bütünüyle silindi: yerini, bir rüyaboyunca unuttuğu düşüncelere, meselelere bıraktı. Uyan-manın sersemliğinden yararlanan kuruntular, daha büyükbir şiddetle saldırdılar. Uzandığı koltuktan doğruldu, ayağakalktı. Kendime gelmeliyim, onlarla savaşmalıyım. Pence-renin yanına gitti, alnını cama dayadı. Bir süre öylece kaldı.Sonra aşağıya baktı: caddede insanlar, karıncalar gibi, telaş-la birbirlerine çarparak oraya buraya gidiyorlardı. Yüzlerceinsan, binlerce insan... çoğu ne kadar önemsiz, ne kadar si-lik. İçlerinden biri Selim olamaz mıydı? Milyonların içindesadece bir Selim. Bu tabiat kanunları ne kadar insafsız, diyedüşündü. Kime zararı dokunur bunun? Hepsinin eli, ayağı,başı var... Selim gibi. Ne olur bu kadar el, ayak, baş bir ara-ya gelse de sadece bir tanecik Selim çıkarsalar aralarından;ne olur bir tane Selim olsa. Elimi sallar çağırırım: koca bu-dala, derim, nereye gidiyorsun gene dalgın dalgın? Olmaz,olamaz! Yok olamaz insan. Hareketleri, gülüşü, birlikteyaptıklarımız: nereye gitti hepsi? Lavoisier Kanunu var:hiçbir şey yok olamaz durup dururken. Kanun, adamdanhesap sorar; nereye gitti, diye. Pencereyi açtı, aşağı sarktı.
328