lanndan sarkarak her hareketini dikkatle izleyen iki cinine bakt ı. 
"Ne yapacaks ınız efendim?" diye sordu A ğulu Bey, ba şkas ının 
felaketine tan ıklık etmekten duydu ğu hazla. Efendisini bu kadar 
çaresiz ve üzgün görmenin verdi ği keyfi saklama zahmetine bile 
girmemişti. Muktedirlerin zay ıflığını görmek hep ho şuna giderdi.  
Kaşları çat ıldıysa da Banu Teyze tepki vermedi.  
Bunun üzerine A ğulu Bey olanca cerbeze yetene ğini devşirip, 
aşağı atlad ı. Yatağın yan ına, derin uykudaki Zeliha Teyze'nin ya-
kınına oturdu. Akl ından geçen fikirle gözleri parlam ıştı. Çarşafın 
ucunu neredeyse Zeliha Teyze'yi uyand ıracak kadar sertçe kavra-
yıp, eşarp gibi ba şına bağlad ı. 
"Sana bir şey söyleyeyim..." dedi A ğulu Bey, kollar ını kavuş-
turmuş, sesini inceltmi şti. Belli ki birini taklit ediyordu. "Bu dün-
yada..."  
Banu Teyze onun kimi taklit etti ğini hemen anlad ı ve s ırtı ür-
perdi.  
"Bu dünyada öyle habis şeyler vard ır ki, Allah muhafaza, yü-
reciği tertemiz insanlar ın bunlardan hiç haberi yoktur. İsabet, var-
sın bilmesinler zaten, bilseler iyi kalamazlard ı, değil mi ya? Ama 
eğer bir kötülük madenine dü şmüşsen, sağın solun necasetle ku-
şatılmışsa, ya da görülecek bir hesab ın varsa, o iyi kalpli insanlar 
derman olamaz yarana. İyilerden yard ım isteyemezsin."  
Banu Teyze, A ğulu Bey'e sert sert bakt ı ama beriki kafas ındaki 
çarşafı indirip eski yerine atlad ı, yüzünü biraz önce durdu ğu yere 
döndü, hayali diyalo ğundaki ikinci konu şmac ıyı canland ırmaya 
haz ırland ı. İkinci konu şmac ıyı taklit etmek için kalan kuru 
üzümleri bir anda havaya dizip, kolye bilezik yapt ı. Bunlar ı tak ıp 
sırıttı. Şimdi kimi taklit etti ğini anlamak zor de ğildi. Asya'n ın tarz ı 
hemen seçiliyordu.  
Yarat ıcılığının cazibesine kap ılmış olan Ağulu Bey kibirli bir 
edayla devam etti taklitlerine: "Onun yerine kötü cinlerden mi 
yard ım alacağımı söylemeye çal ışıyors/ ın?" 
Ağulu Bey kolyeyle bilezikleri ç ıkar ıp yeniden yata ğa atlad ı; 
 çarşafı tekrar başına sar ıp daha kal ın bir sesle cevap verdi: "Belli 
mi olur? Ho ş, gönül ister ki asla mecbur kalmayas ın kötünün yar-
dımına. İnşallah lüzum duymazs ın. Ama velev ki duydun, o za-
man sana kötü bir cin gerek."  
"Yeter! Ne bu böyle?" diye öfkeyle araya girdi Banu Teyze, 
gerçi cevab ı gayet iyi biliyordu.  
"Bu..." Ağulu Bey öne e ğildi ve oyunun sonunda alk ış bekle-
yen bir tiyatro oyuncusu gibi öne e ğilip selam verdi."... zaman ın 
içinde bir an. Mini minnac ık bir dilim ortak haf ızadan."  
Sonra gözlerinden zehir saçarak sesini yükseltti: "Size kendi 
sözlerinizi hat ırlatt ım efendim!"  
Banu Teyze öyle derin bir korku hissetti ki o anda, bütün vü-
cudu zang ır zang ır titredi. Bu mahlukun bak ışında öyle fazla şer 
vard ı ki, onu neden hemen azledip k ışkışlamad ığını kendine aç ık-
layam ıyordu. Nas ıl böyle yak ınlaşabilmişti ona, ağza bile al ınma-
yacak bir s ırrı paylaşıyorlarm ış gibi? Banu Teyze cininden hiç bu  
kadar korkmam ıştı. 
Keza kendisinden de, yapmaya muktedir oldu ğu büyülerden  
de daha evvel hiç bu kadar ürkmemi şti.