HALE : Çok geç kaldım ben de... İnanın akşama bir 
lokma yiyecek yok. Daha alışverişe gidece­
ğim ... Sizin de vaktinizi almayım ... 
FATMA HANIM : Rica ederim ... Bir kahve yapsam. 
SADIK : İçin bir kahve. Dinlenirsiniz ... 
HALE : (Güler.) Her gittiğim yerde kahve içmeye 
otursam ... (Makbuz defterini açar.) Acaba yok­
sul çocuklarımıza ne kadar bir yardımda bu­
lunabilirsiniz? 
FATMA HANIM : Vallahi hanımefendi ... Ben ... Şey ... Onu söy­
lemeye çalışıyordum ... 
HALE : Gönlünüzden ne koparsa ... 
(Kapı çalınır.) 
FATMA HANIM : Bir dakika efendim ... 
SADIK 
HALE : Ben açıym ... 
(Sağdaki kapıdan çıkar.) 
: Gerçekten vaktim çok dar. Makbuzlarımız 
on, on beş ve yirmi beş liralıktır. Yirmi beş 
lira nereye gitmiyor ki ... Sabah kalkıyorum, 
daha yüzümü yıkamadan sucuydu, yoğurt­
çuydu, sütçüydü ... İnanın püf deyip gidive­
riyor ... 
FATMA HANIM : Öyle, haklısınız ... 
KOMŞU 
SADIK 
KOMŞU (Sağdaki kapıdan Sadık'la Komşu girerler.) 
: (Telaşlıdır.) Ah komşum, bu adamı karşımda 
görünce diyeceğimi de unutuvermişim ... 
(Sadık'a) Hadi, koş git. Seninki bulunmuş. 
Çarşı Karakolundaymış ... 
: (Şaşkın, durur kalır.) Vay kancık! Nerelerdey­
miş? 
: Senden korkusuna ne yaptığını bildi mi fa­
kir? İzimi kaybettireyim de kurtulayım, de­
miştir. (Hale'yi görür. Bozulur, yine de kibar ki­
bar) İyi akşamlar efendim ... 
169