Memidiğin öfkesi bumundan çıkar. Dayanılmaz bir hal alır. 
Memidih artık duramaz olur. Zelihayı düşünür hep. Sefer varhen 
Zeliha olmayacak, bunu iyice bilir . Yaşamındahi her engel Sefe rdir. 
Sefer olmasa dünya onun için bir cennett ir. Her istediği, istediği an 
olacaktır. Gün geçtikçe öfkesi bü yür, bedeni, düşünceleri hep öfkeye 
keser. öfke yer, öfke içer. 
Memidik söğüt yaprağı bıçağını olanca hızıyla kımndan çekti. Bıçak mavi 
mavi kıvılcımlanarak havada geniş bir yay çizdi. Memidik gerilmiş bekledi. Bü­
tün bedeni bir demir külçesi gibiydi, kıpırtısız. Hiç titremiyordu. Bu sefer ola­
cak, dedi içinden Memidik. Bu sefer olacak. 
Silme bir ay ışığı vardı. Durgun akan suyu yaldızlıyordu . Ağaçların gölgeleri 
suya varmıştı. Bumuna uzaktaki çeltik tarlasından çamur kokuları geliyordu. 
Çeltik bekçileri yabanciomuzlarına durmadan kurşun sıkıyorlardı. Kurşun ses­
leri Anavarza kayalıklarında yankılanıyordu. Ağaçlar, çalılar, otlar büyümüştü. 
Ateşböcekleri bir çalının altında yangın gibiydi. 
Memidik başını göğe kaldırdı, tam koca kanal kanatlarını çırpa çırpa üstün­
den geçiyordu . Kanal bir hayal gibiydi ay ışığında. Kocamandı, bir kartalın üç 
dört misli büyümüştü. Kanal geri döndü gittiği yönden, Durulukaleye doğru aktı. 
Seferin başı çukurdan bir fakısiki otunun üstünden gözüktü. Sefer bu yöne 
geliyordu. Gövdesinin yarısı gözüktü, sonra da bütün üyle ortaya çıktı Sefer. Ko­
camandı. O da büyümüş, dev bir adam olmuştu. Memidik onu görünce elinin 
ayağının titreyeceğini sanıyordu. Hiçbir şey olmadı. Öyle gerilmiş kalakaldı. Se­
fer kocaman karartısıyla üstüne geliyordu. Memidik ancak onun dizine kadar 
gelirdi. Elinde de tüfeği vardı. Memidiğin içine bir korku düştü, acaba o da ken­
dini mi arıyordu , öldürmek için7 Memidik sağ elini gerdi arkaya doğru. Tam 
önünden geçerken bıçağı var gücüyle saplayacaktı. O zamana kadar bütün be­
deni çözülüp yere yığılmazsa ... 
Sefer geldi, tam bir adım önünden geçti. Memidik çözülmedi. Gerilmiş, bı­
çağı sıkan eli havada öyle kalakaldı, donmuş kaldı. Sefer uzaklaştı gitti, küçük 
çayın koyağına girdi. Geniş adımlarla çakıltaşlarının üstünde yürüdü. Eastıkça 
çakıltaşlarından sesler geliyordu . Vardı, suyun kıyısına, bir sekiye oturdu. Ça­
kıltaşlarını alıp alıp suya atıyordu . Ay ışığında akarsuyun dibi gözüküyordu . Se­
ferin gölgesi suya düşmüş, kapkara ... Suyun öteki geçesine kadar uzamış. Bir 
büyük balık üç kere suyun yüzüne atladı, şapırtılarla geriye düştü. 
Memidik düşündü, bu Sefer de hep niye böyle geceleri sabaha kadar dolaşır, 
deli mi? Ya da beni mi sınıyor? 
Hayıt çalısının içinden çıktı. Hayıt çalısı taze bir kokuyla ay ışığında koktu. 
Toprak, otlar, ağaçlar gecede hep hayıt kokusuyla koktular. Memidiğin bütün 
bedeni, elindeki söğüt yaprağı bıçak da koktu.