ni inanır  mısın  Madam  Teyzecim.  Şu duvarın  dibine  çöp  bırakanla-
rı azarlamakla  geçiyor  günümüz.  Bu civarda  ne kadar  cahil  cühey-
la kadın  varsa,  bizim  bahçe  duvarına  bırakıyor  çöplerini.  Hep  de ay-
nı tipler.  Laftan  da anlamıyorlar.  Dilimde  tüy bitti!  Hele  bir tanesi 
var ki sormayın.  Kadının  evi ta sokağın  sonunda.  Üşenmiyor,  her 
gün üç yüz  metre  yürüyüp,  çöpünü  dökmeye  buraya  geliyor.  Ben 
çok kafa  yordum,  bir insan  böyle  bir şeyi  niye  yapar  diye.  Çıkama-
dım içinden.  Sonunda  şöyle  bir açıklama  buldum.  Bu apartman  ya-
pılmadan  önce  burada  herhalde  arsa  filan  varmış.  Bu kadının  anne-
annesi  o zamanlar  hep buralara  dökermiş  çöpünü.  Gel zaman  git za-
man bu kadının  bir kızı  olmuş,  büyüyünce  o da hep aynı  yere  dök-
müş çöplerini.  Derken  onun  da bir kızı  olmuş.  Benim  Allah'ın  her 
günü  dalaştığım  bulgur  işte  o. Bunların  bu çöp  merakı  kalıtımsal, 
anneden  kıza  geçiyor.  Bir nevi  aile  geleneği!  Benimki  de ne yapsın, 
ne gördüyse  aynen  sürdürüyor.  Ama  ecdadı  gibi  kovayla  dökmüyor 
da, poşete  koyup  atıyor.  Modern  bulgur!" 
Berikiler  gülüşüp,  Celal  homurdanırken,  Madam  Teyze  düşün-
celi düşünceli  kafasını  salladı.  "Ama  Cemal,"  dedi  "vaktiyle  bura-
lar arsa  filan  değilmiş.  Bu mahallenin  altı olduğu  gibi  mezarlık..." 
Böyle  bir itiraza  karşı  en ufak  bir hazırlığı  olmayan  Cemal,  di-
linin  ucundan  çıkmaya  hazırlanan  tüm  sözleri  gerisin  geri  yuttu. 
Yardım  beklercesine  sıkıntıyla  bakınırken  etrafına,  aynanın  önün-
deki uzunca  tezgâhın  dibinde  kıpır  kıpır  eden  mini  minnacık  bir ka-
raltıya  takıldı.  Bir  hamamböceğiydi  bu. Firkete  sepetinin  üzerine 
çıkmış,  antenlerini  oynata  oynata  konuşmaları  dinliyordu  adeta. 
Neyse  ki kimsenin  dikkatini  çekmemişti  henüz.  Ama  sepetten  çık-
maya  kalkıp  da, tezgâh  boyunca  yürümeye  başlarsa  şayet,  tek tek 
tüm müşterilerin  önünden  geçit  töreni  yapacaktı.  Cemal  büyük  boy 
kıl fırçasını  kaptığı  gibi,  yanpiri  yanpiri  yürüyerek  yanaştı.  Bir yan-
dan da, çaktırmamak  için  eskisinden  daha  da coşkulu  bir sesle  ko-
nuşmaya  devam  etti. 
" 'Yahu  kadın!'  diyorum,  'ben  gelip  senin  halının  üstüne  çöpümü 
döküyor  muyum?  Sen  ne hakla  başkasının  duvarına  bırakırsın  çöp-
lerini?  Bekle  akşam  gelsin  çöp arabası,  o zaman  çıkarırsın  kendi  ka-
pının  önüne,  çöpçüler  alır.'  Yok,  katiyen  anlamıyor.  Bulgur  yüzün-
den." 
84