Füsun Art ık Yok
178 kere olsun zi yaret etmedi ği arka sokaktaki o loş  eve ad ım ad ım girdim:
Kılıflı koltuklar, masa, büfe, içinde bir ş ekerlik, kristal bir fincan tak ım ı, 
televizyon üzerinde uyuyan bir köpek biblosu... Bütün bu eş yalar
güzeldiler, çünkü en sonu nda Füsun denilen harika şeyin oluşmas ına 
katk ıda bulunmu şlard ı. Bir köş ede bir terzi makas ı, kumaş kesikleri,
renk renk iplikler, toplu i ğneler ve dikilmekte olan bir elbisede n 
parçalar gördüm. Nesibe Hala diki ş diki yordu anla şılan. Füsun evde
miydi? Yoktu galiba, ama kad ının bir şey bekle yen pazarlıkç ı ve hesapç ı
hali, bana umut veriyordu. 
"Otur lütfen Kemal Bey," dedi. "Bir kahve yapay ım sana. Yüzün  
beyaz. Dinlen biraz. Buzdolab ından su da ister misin?" 
"Füsun yok mu?" dedi a ğzım ın içindeki sab ırs ız kuş; boğazım  
kurumuş . 
"Yook, yok," dedi kadın, ah bir bilsen ne oldu di yen birinin havas ıyla.
"Kahvenizi nas ıl yapay ım?" dedi "sen"den "siz"e geçerek. 
"Orta!" 
Şimdi, y ıllar sonra kad ının mutfa ğa bana kahveden çok verece ği 
cevab ı pişirmek için gitti ğini anl ıyorum. Ama o s ırada bütün al gı 
merkezlerim sonuna kadar aç ılm ış da olsa, akl ım Füsun'un evin içine  
sinmiş kokusu ve onu görme umuduyla iyice dumanland ığı için, bu  
sonucu ç ıkaram ıyordum. Şanzelize Bu-tik'ten bildi ğim dost kanar ya
Limon'un kafesindeki sabırs ız tık ırtılar ı aşk ac ıma merhem gibi geliyor,
akl ım ı daha da da ğıtıyordu. Önümdeki sehpada geometri derslerinde
kullans ın diye (sonraki hesaplarıma göre yedinci bulu şmam ızda) ona  
hedi ye ettiğim yerli malı, kenar ı i n c e  v e  b e yaz, otuz santimlik tahta
cetvel vard ı. Belli ki Füsun'un geometri aletini, annesi diki ş dikerken  
kullan ıyordu. Cetveli elime ald ım, burnuma götürüp Füsun'un elinin
kokusunu hat ırlad ım ve gözlerimin önünde o canland ı. Gözlerim
sulanacak m ıydı? Nesibe Hala mutfaktan gelirken, cetveli ceketimin iç
cebine soktum.