Kar tanelerinin geometrik yapısında güzellikten öte bir anlam bulduğunu İ pek'in 
sezdiğini hissediyor, ama bunun olamayacağ ını da aklının bir yanıyla biliyordu. 
Bir yandan İ pek Ka'nm kendisinden baş ka bir ş eyle ilgilenmesinden huzursuz 
oluyordu. İ pek'e karş ı kendini çok istekli ve bu yüzden fazlasıyla silahsız 
hissettiğ i için Ka bundan memnun oldu ve seviş menin kendisine biraz olsun güç 
kazandırdığ ını anladı. 
"Ne düşünüyorsun?" diye sordu İ pek. 
"Annemi," dedi Ka ve birden neden böyle dediğ ini anlayamadı, çünkü yeni ölmesine 
rağmen aklında annesi yoktu. Ama daha sonra o ânı yeniden hatırlarken, Kars 
yolculuğ umda aklımda hep annem vardı diye ekleyecekti. 
"Annenin nesini?" 
"Bir kış  gecesi pencereden yağ an kara bakarken saçlarımı okş ayışını." 
"Çocukken mutlu muydun?" "İnsan mutluyken mutlu olduğ unu bilmez. Yıllar sonra, çocukken mutlu olduğ uma 
karar verdim: Aslında değ ildim. Ama sonraki yıllardaki gibi mutsuz da değ ildim. 
Mutlu olmakla ilgilenmezdim çocukluğ umda." 
"Ne zaman ilgilenmeye baş ladın?" 
"Hiçbir zaman," diyebilmek isterdi Ka ama hem doğ ru değildi bu, hem de fazla 
iddialıydı. Gene de böyle söyleyerek İ pek'i etkilemek geçti bir an içinden, ama 
şimdi İpek'ten beklediğ i etkilenmekten daha derin bir ş eydi. 
263 "Mutsuzluktan hiçbir ş ey yapamaz olunca, mutluluğ u düşünmeye baş ladım," dedi Ka. 
İyi mi etmiş ti bunu söylemekle? Sessizlikte endi şelendi. Frankfurt'taki 
yalnızlığ ını ve yoksulluğ unu anlatırsa İ pek'i oraya gelmeye nasıl ikna 
edebilirdi? Kar tanelerini dağ ıtıveren telaş lı bir rüzgâr esti dış arıda, Ka 
yataktan çıkarken kapıldığ ı telaşa kapıldı, karnım ağ rıtan aş k ve bekleyiş  
acısını ş imdi daha da ş iddetle hissetti. Az önce o kadar mutlu olmuş tu ki, 
şimdi, bu mutluluğ u kaybedebileceğ ini düşünmek aklını baş ından alıyordu. Bu da 
mutluluktan ş üpheye düş ürüyordu onu. "Benimle Frankfurt'a gelecek misin?" diye 
sormak istiyordu İ pek'e, ama istediğ i cevabı vermez diye korkuyordu da. 
Yatağa döndü, arkadan bütün gücüyle İ pek'e sarıldı. "Bir dükkân var çarş ıda," 
dedi. "Peppino di Capri'nin 'Roberta' adlı çok eski bir parçasını çalıyordu. Nereden bulmuş lar onu?" 
"Kars'ta hâlâ ş ehri terk edememiş  eski aileler vardır," dedi İ pek. "En sonunda 
anneyle baba da ölünce, çocuklar eş yaları satıp giderler ve ş ehrin bugünkü 
fakirliğ iyle hiç uyuş mayan tuhaf ş eyler çıkar piyasaya. Sonbaharda İ stanbul'dan 
gelip bu eski eş yaları ucuza kapatıp giden bir eskici vardı bir zamanlar. Artık 
o bile gelmiyor." 
Ka az önceki eş siz mutluluğ u bir an yeniden bulduğ unu sandı, ama aynı duygu 
değildi bu artık. O ânı bir daha bulamama korkusu içinde birden hızla büyüdü, 
her şeyi önüne katıp sürükleyen bir telaş a dönüştü: Frankfurt'a gelmeye İ pek'i 
asla ikna edemeyeceğ ini korkuyla sezdi. 
"Hadi canım, kalkayım artık ben," dedi İ pek. 
"Canım" demesi, kalkarken dönüp onu tatlılıkla öpmesi bile Ka'yı yatış tırmadı. 
"Bir daha ne zaman buluş acağız?" 
"Babamı merak ediyorum. Polis onları izlemiş  olabilir." 
"Ben de merak ediyorum onları..." dedi Ka. "Ama bundan sonra ne zaman 
buluşacağımızı şimdi bilmek istiyorum." 
"Babam oteldeyken bu odaya gelemem." "Ama artık hiçbir ş ey aynı değ il," dedi Ka. Karanlıkta hünerle ve sessizce 
giyinen İ pek için her ş eyin aynı olabileceğ ini bir an korkuyla düş ündü. "Baş ka 
bir otele geçeyim ben, hemen oraya 264 
l   JUICII   Dİ ! 
gelirsin," dedi. Kahredici bir sessizlik oldu. Kıskançlık ve çaresizlikten 
beslenen bir telaş  Ka'yı çekip içine aldı. İ pek'in baş ka bir sevgilisi daha 
olduğunu düşündü. Aklının bir yanı bunun tecrübesiz bir âş ığın sıradan bir 
kıskançlığ ı olduğunu hatırlatıyordu, ama içindeki daha güçlü bir duygu da îpek'e 
bütün gücüyle sarılması, onunla arasındaki olası engellere hemen saldırması gerektiğ ini söylüyordu. İ pek'e daha fazla ve hızla yaklaş mak için alelacele