"Senin gibi ermiş bir dayısı olur da insanın, onu kim sev­
mez. Keramet sahibi ." 
"Estağ furull ah... Onu burada yer yurt sahibi edeceğim. 
Ayalini, ayalinin anasım da getirteceğim. Bu gurbet elde yalnız 
yalnız olmuyor, insanın yanında birkaç kişisi bulunm alı." 
Zeynullah Efendi bu kasabanın en eski dükkancısı, en kök­
lü kişisiydi. Dükkanı da kasabanın odak noktasıydı. Kasahada 
ne oluyor , ne bitiyorsa burada biliniy or, bilinmeyen ne varsa da 
bu dükkandan bütün kasabaya, bütün ovaya yayılıyordu . Bü­
tün ovanın dedikodusu, ölümü kalımı burada birikiyor, bütün 
ovaya da buradan dağılıyor du. Torosun en yalnız tepesinde bir 
olay geçsin de Zeynullah Efendinin dükkanına gelmesin, öne­
mine göre de buradan Adanaya, Mersine, Osmaniyeye, Koza­
na, Kadirliye dağılmasın ... Çok çok önemliyse olay, mümkünü 
yoktu ki Ankarayı bulup Gazi Mustafa Kemal Paşamn kulağına 
kadar gitmesin ... İşte, Abdülselam Hoca bunun için inceden in­
ceye, bir rapor verir gibi öz bir yiğeni Memedi Zeynullah Efen­
diye anlahyor du. 
"Demek böyle yedi tane yiğenin daha var?" 
"Bende yiğen çok," diye güldü Abdülselam Hoca. "Bunlar 
daha bir tek kız kardeşimde n." 
"Allah bağışlasın ." 
Zeynullah Efendi gaga burunlu, uzun sivri yüzlü, küçük 
kara gözlü, uzun boyunlu, tilki gibi, her bir yanından hile akan, 
bu tavrını da hiçbir zaman saklamayan, durumuyla, kendisiyle 
övünen, kendi kendisiyle hanşık birisiy di. 
Dükkamn içindeki dört koltuğun dördü de marokendi. Ye­
şil koltuklann ortasınd aki oymalı masa da maundu. Koltuklar­
dan başka büyük dükkanın içi, sağa sola ahlmış, arkalıksız is­
kemle ve sandalyayla doluy du. 
"Efendim, Zeynullah Bey kardeşim, yiğenim Memede çok 
güzel bir İngiliz ceketi lazım. Maluma bizim burada olan elbi­
seler Türkiyenin hiçbir yerinde, Ankarada bile yok. Maluma, 
ben bizim Memede haber gönderdim ki, aman sen sen ol, ora­
lardan elbise falan alma, dedim ." 
"İyi yapmışsı n." Memede döndü, "Senin dayın Hoca ama, 
cin gibi, anasının gözü bir Hoca. O çok siyaset bilir. Eğer o Ho-
113