gittim. İşim gücüm var, bırakın da geçeyim," de­
dim. Ama yanımda oturan kot pantolonlu genç ço­
cuğun, bir solcu öğrenci olma ihtimali vardı, onla­
rın gözünde. Bu badireyi de atlattıktan sonra, yal ­
varmıştım Çağlayan'a şu saçlarını kestir, Hitler 
usulü kafana yapıştırarak tara da, yollarda polis se­
ni toplamasın diye. Uzun saçlı, sakallı veya bıyıklı 
öğrenci olmak kolay değildi o yıllarda. Sadece üni­
versitelerde öğrenci veya hoca olma k değil, sıradan 
vatandaş olmak bile kolay değildi artık. Besbelli ki 
yeni bir darbeye doğru doludizgin gitmekteydik. 
İşte, o günlerin birinde, Çağlayan 'la Çınar'ı karşı­
ma aldım. 
"Çocuklar, çok zor günlerden geçiyoruz," de­
dim, "her ikinizin de birer odası var, eğer yurtlar­
da sıkıntı çeken, kalacak yeri olmayan, güç durum­
da olan arkadaşlarınız varsa, getirin bizimle kalsın­
lar, bu zor günlerde, çocuklara bir hayrımız do­
kunsun!" 
Ertesi gün her biri yanında ikişer arkadaşıyla 
gelmez mi! Bizim aile bir anda üç kişiden yedi ki­
şiye yükseldi. Kalabalık ve neşeli bir aile oluverdik. 
Çocuklar o terör günlerinde evimizde güven için­
de yaşadılar. O kötü günler geçtikten, sokakları n, 
yurtların durumu düzeldikten hatta biz Arnavut­
köy'deki evimize taşındıktan sonra bile, bu çocuk­
lara gidin demedim, hepsi fakültelerinden mezun 
olana kadar bizimle birlikte kaldılar. Sabahları Çı-
246