Yer Demir Gök Bakır 395 
kes kendi havasında. Kimsenin ona baktığı yok ki ... Gene de kuşkuyla dört bir 
yanına bakıyor, kayalığın dibinden sürünerek ilerliyordu. 
Onu seyreden çocuklar soluklar ını tutmuşlar, sabırsızlıkla onun böyle, nereye 
gittiğini gözlüyorlar dı. Hasanın sürünerek gitmesi çok uzun sürdü. Sonunda bü­
yük kayalığın arkasma kendisini koşarak attı. Çocuklar da hemen onunla birlik­
te, yayiarına basılmış gibi kayalığın arkasına atladılar, ağaçların, kayaların arasına 
saklandılar. 
Hasan ayağa kalktı, dört bir yanına bakındı, sonra dimdik, kavak gibi uzamış 
gitmiş bir kayanın altına geldi. Birden eğildi, oradaki büyük taşı kaldırdı, altına 
baktı. Bir süre gözlerini taşın yerinden ayırmadı. Büyülenmiş gibi orada kalakal­
dı. Sonra kutsal bir şeyi yerine koyarmışçasına, usulca, okşar gibi taşı yerine in­
dirdi. Kuşkuy la, korkuyla dört bir yanına bakınıp hemen oradan uzaklaştı. 
O uzaklaşır uzaklaşmaz da ağaçların ardındaki, çalıların arasındaki çocuklar 
yerlerinden fırladılar. ilk gelen çocuk taşı büyülenmiş gibi bir kutsallıkla ağır ağır 
kaldırdı. Çocuklar bir soluk kesilmişler taşın altından çıkacağı bekliyorlardı. Ço­
cuk taşı kaldırdı dikti. Taşın üstündeki karlar yere düştü. 
Taşın altından kara bir toprak çıktı. Toprakta damar damar, soluk, sarım­
tırak, ak kökler vardı. İncecik bir kök dikili duran taştan ayrılmamış, gerili duru­
yordu. Kara, besili, yağlı toprak kırış kırıştı. 
Çocuklar, kocaman açılmış gözlerle baktılar, sonra taşı olduğu gibi dimdik 
bırakıp çekildiler gittiler. 
Çocukları bir düşünce almıştı. Ne vardı acaba bu taşın altında da onlar göre­
miyorlardı? 
Hasan, çocuklar ın taşını kaldırıp altına baktıklarını, büyümüş gözlerle baktık­
larını gözlemişti. Çocuklar taşın yanından uzaklaşır uzaklaşmaz , Hasan geldi, bir 
süre taşın başında durup toprağı seyretti. Sonra okşarcasına elini taşın üstünde 
birkaç kere gezdirdi. Sonra taşı tuttu, usul usul yere indirdi. Öteki çocuklar ge­
ne durmuşlar, Hasanı gözetliyorlardı. Hasan taşı yere indirince, taşın yanına diz 
çöktü, orada, hiç kıpırdamadan öyle kalakaldı. 
Birden çocuklar korkunç çığlıklarla bağırmaya başladılar. Hasan çığlıklara 
gözlerini açtı. Çocuklar deliler gibi sıçrıyorlar, biribirlerinin sırtına biniyorlar, 
yerlere, karların içine yuvarlanıy orlar, deliriyorlardı. Hasan ayağa kalktı, taşından 
uzaklaştı, ellerini beline koyup dalgın dalgın onlara bakmaya başladı. Belki de bir 
saattan fazla boğuştular. Boğuşanlar arasında Ummahan da vardı. 
Hasan içinden: '·Ben ona gösteririm," diye geçirdi "Böyle kocaman kocaman 
oğlanlada oynar mı? Hem de bana hiç sormadan. Sonra öteki çocuklarla birlik 
olup benim taşımı gözetler mi?" 
Hasan ormana varıp yükünü sırtladı, hiç kimseye bir şey söylemeden yola 
düştü. Yüzü asıktı.