"Satın alacak kadar güveniyorsun ama hediye alacak kadar 
değil." 
Artık hiçbir şey söyleyecek durumda değildim. 
"Bunu sana veriyorum çünkü benimle konuştun. Daha önce 
de söylemiştim, uzun zamandır hiçbir kadınla konuşmadım ." 
Aynı akşam, otelde tenis dersleri veren İngiliz asıllı James ve 
gruptaki fizikçilerden Hintli Khrish, beni yrmeğe davet ettiler. 
Oldukça ciddi bir bunalım geçirmiş olan kuramsal fizikçi 
Khrish, üniversite tarafından buraya "rehabilitasyon" amacıyla 
gönderilmişti. Kendisini toparlaması için iki hafta süre vermiş­
lerdi. O da, sürekli yalnız kalmayı seçtiği, seminerler de dahil, 
grupla yapılan hiçbir eyleme katılmadığı için tanışmıştık. Ders­
lere girmediğim bir öğleden sonra, koyun ucundaki "Proje"nin 
girişinde, tahta iskelede karşılaşmıştık. Bu "Proje," devletin dü­
şük gelir grubundaki insanları barındırmak için yaptırdığı kalite­
siz, ucuz evler, evden çok barınaklardı aslında. Orada, dört yıl­
dızlı otellerden sadece iki yüz metre ötedeki bu gettoda, dün­
yanın bütün gettolarındaki kurallar egemendi; açlığın, yalıtılma­
nın, umutsuzluğun, şiddetin kuralları. Ne gece, ne gündüz, hiç­
bir zaman, kesinlikle Proje'ye gitmemek konusunda defalarca 
uyarılmıştık. Bu uyarıları kulak arkası etmeye cesaret edemez­
dim ama iskele bir mıknatıs gibi beni hep kendine çekiyordu. 
Okyanusa yardım bekleyen bir el gibi uzanmış ıssız iskele, bana 
yalnızlığımı en iyi duyumsatan yerdi; oradaki rüzgarın şiddeti, 
korkunç tutkuları, ölümcül aşkları çağrıştırıyordu. 
James, Londralı bir siyahiydi. Derisinin rengine karşın, yerli 
halktan en az beyaz turistler kadar kopuktu. Adada geçirdiği iki 
yıl boyunca doğru dürüst bir kız arkadaş edinememiş olmak, 
onda komik bir karamsarlığa yol açmıştı. Yol boyunca, daha ön­
celeri tenis hocalığı yaptığı Fransız Riviera'sını, tanıdığı süper 
zenginleri, paranın oluk oluk aktığı yaşamları anlatıp durdu. 
27