"Ne biçim ödevmi ş o öyle?" diye at ıldı geleneksel olmayan 
pedagoji tekniklerinden hiç hazzetmeyen Çevriye Teyze.  
Ama Zeliha Teyze daha fazla üstelemedi. "Peki git gör baka-
lım Japon filmini," dedi ba şını sallayarak. "Ama sak ın gecikme. 
Beşten önce evde ol. Ak şam misafirimizi havaalan ından alaca-
ğız." 
Asya heybesini al ıp h ızla kap ıya yöneldi. Tam d ışan ç ıkmak 
üzereyken hiç beklenmedik bir ses duydu. Birisi piyano çal ıyor-
du. Uzun zaman önce mazi olmu ş bir ezgiyi arayan ürkek, titrek 
dokunuşlar, dağılmış toparlanamayan notalar.  
"Cicianne!" diye f ısıldad ı Asya heyecanla. Arad ığı huzuru 
bulmuşças ına mütebessim, usulca kap ıyı kapad ı ard ından.  
Cicianne yüzy ılın başlarında Selanik'te do ğmuştu. Genç ya şta 
dul kalan annesiyle İstanbul'a göç ettiklerinde çocuktu daha. Se-
ne 1923'tü. Tüm tarihlerin ve hadiselerin kan ştınlabildiği şece-
rede bir tek Cicianne'nin bu şehre geliş tarihinin kar ıştırılmas ına 
imkân yoktu.  
"Sen ve Cumhuriyet bu şehre birlikte geldiniz. Me ğer bilme-
den ikinize de hasretmi şim, ikinizi de beklermi şim dört gözle," 
diyecekti seneler sonra kocas ı Rıza Selim Kazanc ı. "İkiniz de es-
ki rejimlerin köküne kibrit suyu ektiniz; biriniz memleket sath ın-
da, diğeriniz benim çat ım alt ında. Sen de Cumhuriyet de bir nur 
gibi indiniz hayat ıma."  
"Geldiğimde sen kederli ama kuvvetliydin. Ben sana ne şe ge-
tirdim sen de bana kuvvet verdin," demi şti Cicianne cevap mahi-
yetinde.  
Doğrusu Cicianne öyle şen şakrak ve ak pak bir k ızdı ki, on 
beş yaşına geldiğinde taliplilerini s ıraya dizsen Galata Köprüsü-
nün bir ucundan di ğerine uzan ırdı. Kap ılarını çalan koca adaylar ı 
aras ından sadece birine ısınm ıştı içi. Kafesin ard ından görmü ş- 
 tü onu. Yap ılı, uzun boylu bir adam; ad ı Rıza. 
Gür bir sakal ı, incecik b ıyığı ve alabildi ğine ciddi, iri, kara 
gözleri vard ı. Ondan on be ş yaş büyüktü. Bir kez evlenmi şti ve 
söylentiye bak ılırsa kans ı hem onu hem de o ğullar ını terk edip 
gitmişti; vicdans ız kad ın. Kar ısının ihanetinden sonra küçük o ğ-
luyla yaln ız kald ığı halde birkaç sene evlenmeyi reddetmi ş, baba-
dan kalma evde tek ba şına yaşamay ı tercih etmi şti. Dostlar ıyla 
paylaştığı servetini ve dü şmanlar ına saklad ığı gazab ını günbegün 
büyüterek. Kendi kendini yeti ştirmiş bir işadam ıydı, çırakl ıktan 
ustal ığa geçmiş. Önceleri bir kazanc ı ustas ı iken doğru zamanda, 
doğru yerde bayrak i şine at ılacak kadar ak ıllı bir müte şebbis. 
1930'lann ba şında yeni Türkiye Cumhuriyeti halen co şku için-
deydi ve her ne kadar hükümet propagandas ı el işçiliğini sistema-
tik olarak göklere ç ıkarsa da bu alanda az para vard ı. Yeni rejimin 
öğrencilerden vatansever yeti şkinler yeti ştirecek öğretmenlere, 
milli burjuvaziyi yaratmaya yard ım edecek f ınansörlere ve bütün 
ülkeyi Türk bayra ğıyla süsleyecek bayrak imalatç ılarına ihtiyac ı 
vard ı, kazanc ı ustalar ına değil. R ıza Selim bu yüzden bayrak ima-
latı işine girmişti. 
Ne var ki yeni mesle ğinde deste deste para ve gani gani nü-
fuzlu dost edindi ği halde, soyad ı kanunu ç ıktığında, R ıza Selim, 
beklendiği üzre Bayrakç ı soyad ını almak istememi ş, ilk zanaatiy-
le an ılmak istemi şti: Kazanc ı. 
Eli yüzü gayet düzgün, hali vakti yerinde olmas ına rağmen, 
aradaki ya ş fark ı ve ilk evlili ğinde maruz kald ığı felaket dü şünül-
düğünde (kim bilir kans ı onu niçin terk etti, belki de adam ın sa-
pıkça zevkleri vard ır diye dedikodu yap ıyordu mahalleli kad ın-
lar) R ıza Selim Kazanc ı, Cicianne'nin talipleri aras ında en az 
makbul olan ıydı belki de. Şüphesiz ondan daha münasip adaylar 
vard ı. Ama annesinin ısrarl ı itirazlanna ve gözya şlanna rağmen 
Cicianne kalbinin sesinden ba şkas ını dinlemeyi reddetmi şti. Belki 
de R ıza Selim Kazanc ı'nın kara gözlerinde şu dünyada pek 
çoklanndan esirgenmi ş olan k ıymetli bir kabiliyet bulmu ştu: bir 
başka insan ı kendinden da ha fazla sevebilme kabiliyeti.  O günler-