"Üşümüyor musunuz?" 
"Üşüyoruz, üşüy oruz ya ne halt edersin Ağam, yoksulluk ba­
şa bela. Yoksulluk bir ateşten gömlektir, onu giyen bilir. Siz aldır­
mayın bana. Bizim halimiz dirliğimiz böyle. Benim d�em Me­
med var ya, onun üstüne bu dünyada bir tane bile at hırsızı yok­
muş. Şu Uzunyay lanın Çerkeslerinde bir tane çalmadık at bırak­
mamış. Her çaldığı atı sattığında da babama Maraştan bir kovan 
balla, bir kundura alıyorm uş." Boynunu büktü. "Benim babam 
beceriksiz çıktı. O da dedem gibi atlan çalıy or, çalıyor ya hep ya­
kalan ıyor, hapse giriyor. Olmaz olsun böyle hırsızlık, hep hapse 
girdikten sonra. Ben, öyle bir hırsız olaeağım ki dedem gibi. O za­
man babama hırsızlık yasak. Seeeremedi gitti bu işi fıkara. Ben si­
zi görmeden eşkıya olayım diyordum ya, yazık size, vazgeçtim." 
"Neden vazgeçtin ki?" 
"Canım nasıl vazgeçmeyim ki sizin bu halinizi gördükten 
sonra? Böyle gece gündüz kaç babam kaç, bunun sonu neye va­
racak? Bir gün de bir kurşunla sizi Karafırtına nn ne, haklayıve­
recek !" 
"Bili yoruz," dedi Ferhat Hoca. 
"Biliyorsunuz ya, görünen köy kılavuz istemez ki ... Ama 
bakın, ben size ne söyleyeceğim ... " 
''Ne söyleyece ksin?" 
Memed başını önüne eğdi, elini kirpi oku gibi dimdik saç­
lannda gezdirdi . Belli ki ikircik geçiriyor du. 
"Söyle ." 
"Öyleyse söyleyim, bu İnce Memed var ya," eliyle Memedi 
gösterdi, ''bunun gibi eşkıya olmak iyi. Neden ki derseniz, can­
darmalar bizim köyü kırfacana çevirdi ler, işte bunun için," ge­
ne İnce Memedi eliyle gösterdi, "ayaklarını yardılar, hepsine de 
tuz bastılar, kimse de bu İnce Memede hiç sövmedi. Herkes bu­
na," parmağıyla İnce Memedi gösterdi, "tapıyor." 
Sustu, başını önüne eğdi. ikircik geçirdiği belliydi. Yüzü 
andan ana değişiyor , bir kızarıyor , bir bozanyordu. Sonra kah­
kahayla güldü, ardından da: 
"Bu İnce Memedi var ya, köylüler bir görseler, boyunun da 
benim boyum kadar olduğunu bir bilseler ... " Gülmesi daha sü­
rüyordu. 
588