"Ateşi iyice yakın!" diye emir verd i. 
Süleyman : 
"Şimdi de dumanı görünür." 
Durd u: 
"Ne yapayım? Ateş yakmayayım da ne yapayım? Onu da 
sen göstersene bana." 
Süleyman: 
"Ben sana hiçbir şey öğretemem oğlum," dedi. "Bütün ça­
relerini kendin yarata caksın." 
Deli Durdu düşündü. Başını bir iki kere salladı, fesin altın­
dan kara kakülleri çıkmış, kıvnşarak alnına dökülm üştü. 
Süleyman sözünü sürdür dü: 
"Fakir fıkaraya zulmetmeyeceksin. Haksızlara, kötülere is­
tediğini yap. Cesaretine hiç güvenmeyece ksin. Kafanı işletecek­
sin. Yoksa yaşayam azsm. Burası dağdır. Demir kafese benzer." 
Çay çabuk pişti. İnce belli bardağın ilkini gene Süleymana 
verdiler. Çay buğulanıyordu sabah soğuğunda ... 
Süleyman ayrılırken: 
''Memedin size yardımı dokunabilir. İlk günler hoşça gö­
rün Memedimi . incitmeyin. Kendi haline bırakın. Birkaç günde 
alışır." 
Aynldı. Elindeki değneğe çöke çöke inmeye başladı. Beli 
bükülmüştü ama, gene de çabuk çabuk, bir delikanlı gibi dağ­
dan iniyordu. 
Memedin gözleri yaşardı o giderken. İçinden, "kim bilir ne 
zaman görürüm bir daha onu," dedi. "Belki de hiç göremem." 
Gözleri dolu dolu oldu. "Dünya da," diyordu, kendi kendine, 
"şu dünyada ne iyi insanlar var." 
Güneş iyice yekinmiş, ortalığı ısıhyord u. 
Durdu, bir taşın dibinde oturup kalmış İnce Memedi çağırdı: 
"Gel bakalım İnce Memed, şu yeni tüfeğini bir tecrübe et! 
Sen, hiç böyle bir tüfekle ateş ettin mi?" 
M em ed: 
"Birkaç kere." 
Durd u: 
"Bak şu kayada bir leke var ... " 
M em ed: 
ı 2