37 
Meryem ce, etekleri esen bozkır borasında, ak başörtüsü dalgalanarak köyün 
içinden koşuyordu . Köylü bu sabah onun nereye, niçin koştuğunu biliyordu. 
Onun koştuğunu gören kadınlar, kızlar, gelinler ardına düştüler. Bir anda köyün 
bütün kadınları köyün alanında toplandı. Meryemce alanda durdu, başına topla­
nan kadınlara baktı. Her halinden belalı bir öfkede olduğu belliydi. Yere eğildi, 
karların arasından bir ağır çinke taş aldı. Öteki kadınlar da eğilip çinke taşlan 
aldılar. Genç kadınlar bu taşlarla kucaklarını doldurdular. Meryemce Seferin evi­
ne yöneldi, öteki kadınlar da. Hiçbirisinden çıt çıkmıyordu. Durgun, dalgasız bir 
suya benziyorlardı. 
Meryemce bütün hızıyla gitti. Seferin evinin kapısına abandı. Arkasından da 
kadınlar. .. Kapı açılmadı. Sefer onların böyle hışımla gelişlerini görmüş, kapıyı 
sürmekdikten sonra bir de arkasına kocaman bir kütük dayamıştı. 
Uzun bir süre kapıyı zorladılar, kapı gene açılmadı. Baktılar ki öyle oldum 
olası güçle kapı açılmaya cak, çekildiler, kapıyı taşlamaya başladılar. Seferin evi­
nin üstüne yağmur gibi taş yağıyordu. 
Sefer içerde, mavzeri elinde bekliyor, ödü patlıyordu. Mavzerde beş tane mer­
mi var. Bir anda öldürse öldürse, beş tanesini öldürürdü . Kannca sürüsü gibi ka­
dın. Geriye kalanlar da onu, çocuklarını, karılarını un ufak ederlerdi. 
Bir ara, kadınların üstüne yukarı birkaç el ateş etmeyi düşündü . Sonra bun­
dan vazgeçti. Birkaçını öldürüp canını kurtarınayı düşündü, bundan da vazgeçti. 
Hani kurtların üstüne bir damla kan sıçrarsa biribirlerini yer bitirirlermiş ya, o 
hesap ... O zaman azgın canavarıara dönen kanlı kadınlar Hıdır Kah ya sülalesin­
den taş taş üstünde bırakmazlardı. 
En doğrusu , elde tüfek, sonucun neye vaaracağını beklemekti. Kurtuluş yok­
tu, biliyordu ama gene de can çıkmayınca umut çıkmazdı. 
Kınlıp bir yanı açılmış kapının delik yerinden taşlar ocaklığa kadar gidiyor­
du. Taşlardan birisi Kır İsmailin kızının hacağına değdi. Kadının bacağı şişti. 
Kırılmışçasına ağnyor, kadın alkışlar ederek çırpınıyor, dövünüyordu. 
Muhtar Sefer kasahaya ulaştıktan bir gün sonra, köylülerden on, on beş kişi 
Adil Efendinin dükkanına mal almaya gitmişlerdi. Çok seviniyorlardı. Onlar ne 
beklemişlerdi de, güzel Allah Taşbaşın himmetiyle onlara neler vermiştil 
Gülerek dükkana girdiler. Adil Efendinin kardeşinin oğlu Rıza Bey hayretle 
onların yüzüne bakıp sordu: 
"Siz Yalak köylüsü değil misiniz? Eeee, ne için geldiniz? Borcunuzu vermeye 
mi geldiniz?"