kurtlar ın ulumalar ını dinleyerek uyumaya çal ışırken, bir gün ans ızın bana, i şte o pencerede göründü ğün gibi 
görüneceğini düşünürdüm. Dinle: Şimdi kitap için babana geri geldi ğimde, çocuklu ğumda yapt ığım resmi bana 
geri veriyorsun. Bu benim için seni buldu ğumun işaretidir, biliyorum. Ölümün de ğil. Oğullar ından birini, 
Orhan' ı gördüm. Zavall ı yetim. Onun babas ı olacağım!" 
"Maşallah, iyi yazm ış," dedim. " Şair olmuş bu." 
"Melek misin ki sen yan ına yaklaşmak korkunç olsun," dedi. " İbni Zerhani'den çalm ış o sözü. Ben daha iyi 
yazar ım."'Cebinden kendi mektubunu da ç ıkard ı. "Al götür bunu Şeküre'ye." 
Mektuplarla birlikte verdi ği para ilk defa huzursuz etti beni. Bu adam ın karşılık alamad ığı aşkına ç ılgınca 
bağlanmas ında tiksinti verici bir şey hissettim. Sanki sezgilerimi do ğrulamak ister gibi Hasan, uzun zamand ır ilk 
defa efendili ği bir yana b ırakt ı ve şöyle dedi kabaday ıca: 
"Söyle ona, istersek onu kad ı zoruyla eve getiririz." 
"Gerçekten söyleyeyim mi?" 
Bir sessizlik oldu. "Söyleme," dedi. Odadaki lamban ın ışığı yüzüne vurdu da, suçunu bilen bir çocuk gibi 
önüne bakt ığını gördüm. Bu hallerini bildi ğim için aşkına sayg ı duyar, mektuplar ı taşırım. San ıldığı gibi para 
için değil. 
Evden ç ıkıyordum, beni kap ıda durdurdu Hasan. 
"Şeküre'ye onu ne kadar çok sevdi ğimi söylüyor musun?" sordu heyecanla ve ak ılsızca. 
"Mektuplar ında bunu sen yazm ıyor musun?" 
"Söyle bana, onu, babas ını nas ıl ikna edebilirim onlar ı?" 
"İyi bir insan olarak," dedim, kap ıya yürüdüm. 
"Bu yaştan sonra çok geç..." dedi, içten bir ac ıyla. 
"Çok para kazanmaya ba şlad ın Hasan Çavu ş. İnsan ı iyi yapar bu..." dedim, ç ıktım. 
Evin içi o kadar karanl ık ve kasvetliydi ki, d ışarıda hava ısınm ış gibi geldi bana. Yüzüme güne ş vurdu. 
Şeküre'nin mutlu olmas ını istediğimi düşündüm. Ama nemli, so ğuk ve karanl ık evi gördü ğüm o zavall ıyı da bir 
şekilde say ıyordum. Hiç hesaplar ımda yokken, içimden geliverdi ği için, Laleli'deki Baharatç ılar Çarşısı'na 
sapt ım, tarç ın, safran, biber kokular ı aras ında kendime gelirim san ıyordum, ama yan ılm ışım. 
Evinde, Şeküre, mektuplar ı ald ıktan sonra Kara'y ı sordu ilk. A şk yang ınının her yerini ac ımas ızca sard ığını 
söyledim, ho şuna gitti. 
"Evlerinde örgü ören kar ılar dahil herkes zavall ı Zarif Efendi'nin niye öldürüldü ğünden söz ediyor," diye 
sözü değiştirdim sonra. 
"Hayriye, helva yap da zavall ı Zarif Efendi'nin kar ısı Kalbiye'ye götür," dedi Şeküre. 
"Cenazesine bütün Erzurumiler, pek çok kalabal ık gelecekmi ş," dedim. "Akrabalar ı kan ı yerde kalmayacak 
diyorlarm ış." 
Ama Şeküre, Kara'n ın mektubunu okumaya ba şlam ıştı. Bütün dikkatimle ve öfkeyle yüzüne bakt ım. Bu 
kad ının o kadar hayat deneyimi vard ır ki tutkular ının yüzüne yans ıyış biçimini denetleyebilir. Mektubu okurken, 
susmam ın hoşuna gittiğini, bunu Kara'n ın mektubuna verdi ği özel önemin benim taraf ımdan da onaylanmas ı 
olarak gördü ğünü hissettim. Böylece, mektub u bitirip bana gülümseyince Şeküre'nin ho şuna gitsin diye, şu 
soruyu ona sormak zorunda kald ım: 
"Ne diyor?" 
"Çocuklu ğundaki gibi... Bana â şık." 
"Ne düşünüyorsun?" 
"Ben evliyim. Kocam ı bekliyorum." 
Tahminlerinizin aksine, benim ilgilenmemi istedikten sonra, bu yalan ı at ıvermesine hiç k ızmad ım, hatta 
bunun beni rahatlatt ığını söylemeliyim. Mektup ta şıyıp, hayat üzerine ö ğütler verdi ğim pek çok genç k ız ve 
kad ın Şeküre'nin gösterdi ği dikkati gösterseydiler hem benim i şim, hem onlar ın işi yar ı yar ıya kolayla şır, hatta 
baz ılar ı çok daha iyi kocalara varabilirlerdi. "Öteki ne diyor?" diye sordum yine de.