na bakmak akl ının ucundan geçmedi. Ama ne zaman ki ge - 
len mesajlar kutusunu açt ı, donakald ı. 
Boston'day ım! Smithsonian Müzesi için foto ğraf 
çekimine geldim. Ama esas seni görmeye. Onyx Ote- 
li'nde kal ıyorum, beni görmeye gelir misin... Aziz 
Ella’nın yanaklar ına bir pembelik yay ıldı, kalbi h ızlandı. 
Titreyen ellerle cep telefonunu kapat ıp çantas ına koydu. Sa- 
kin görünmeye çal ışarak masaya oturdu. Ailesini dinler gibi 
yaparken hafiften ba şı dönüyordu. 
Ama bu hâli David'in gözünden kaçmam ıştı. "Ne o bir şey mi 
var? Mesaj m ı gelmiş?" diye sordu taba ğından başını kaldırıp. 
"Ah... evet, Michelle mesaj atm ış" dedi Ella, hiç dü şünme- 
den. 
Karı koca bir» an gözlerini kaç ırmadan birbirlerine bakt ı- 
lar. Bak ışları kenetlendi, kilitlendi. Söylenmeyen onlarca söz 
aralarında gitti geldi. Uzun süren evliliklerin böyle bir fayda- 
sı vardı. Artık tek kelime konu şmadan, s ırf bakışlarıyla kav- 
ga edebiliyorlard ı. Çocuklar hiçbir şeyin fark ında değil gibiy- 
di. Böylece Ella ve David tuhaf bir şekilde bir oyunun içinde 
buldular kendilerini. Biri di ğerinin yalan söyledi ğini biliyor- 
du, beriki de onun bunu bildi ğini. 
Sonunda David dü şünceli dü şünceli do ğruldu, peçetesini 
kusursuz bir kare olu şturacak şekilde dikkatlice katlad ı. Ha- 
  
342 
343 
  
reketleri a ğırlaşmıştı. "Ya, demek Michelle mesaj yollam ış" 
diye mırıldandı. 
Ella kocas ının kendisine zerrece inanmad ığını anlasa da 
uydurduğu masalı sürdürmek zorunda hissetti. Belki de şu 
anda esas niyeti ne kocas ını ikna etmek, ne çocuklar ını kan- 
dırmaktı. Sırf kendisi için ihtiyac ı vardı bu yalana. Evinden 
dışarı adım atmak, Aziz'in kald ığı otele gitmek, nihayet onu 
yüz yüze görmek istiyordu. Hem de nas ıl istemek? Hayat ın- 
da hiçbir şeyi bu kadar istememi şti... O yüzden her bir sözcü- 
ğü tartarak devam etti. 
"Yarın sabah yay ınevinde toplant ı varmış, gelecek sezonun 
kitap katalogu belirlenecekmi ş. Onu haber verdi. Benim de 
katılmamı istiyor." 
"O zaman önemli bir toplant ı, muhakkak gitmelisin" dedi 
David gözlerinde anla şılmaz bir par ıltıyla. "İstersen sabah 
ben bırakayım seni, hem beraber gitmi ş oluruz. Bir iki ran- 
devumu kayd ırdım mı ayarlayabilirim." 
Ella kocas ına bakakald ı. Ne yapmaya çal ışıyordu? Haki- 
katen Boston'a beraber gitmek mi istiyordu? Yoksa çocukla- 
rın gözü önünde tart ışma çıkarmak m ıydı niyeti? Zoraki gü- 
lümsedi. "Çok iyi olurdu ama evden sabah yediden önce ç ık- 
mamız lâzım. Michelle benimle toplant ıdan önce ayr ıca ko- 
nuşmak istiyormu ş." 
Her şeyden habersiz Orly s ırıtarak konu şmaya dald ı. "Oo, 
o zaman babam ı unut gitsin. Hayatta o kadar erken kalka- 
maz. O saatte babam ı ancak vinçle kald ırabilirsin." 
David hiçbir zaman sabahlar ı erken kalkabilen biri olma- 
mıştı. Çocuklar ı da karısı da bu huyunu gayet iyi biliyordu. 
Ella ile David'in bak ışları buluştu. İkisi de bekliyor, duru- 
mu tartıyordu. Acaba ilk hamleyi kim yapacakt ı? Bu oyunu 
oynamaya daha ne kadar devam edeceklerdi? 
O zaman David yüzünde müstehzi bir tebessümle geri çe- 
kildi. "Orly hakl ı. O saatte kalkamam. En iyisi sen yaln ız git" 
dedi.