111 
 rezervasyonlarımız ile ilgili tüm işlemlerimizi internet üzerinden halledebilmek. Buna kısaca 
bedensel, düşünsel -duyusal ve görsel -işitsel heryerdelik  diyebiliriz.  
Jack Derrida, Michel Focault, Paul de Man vb. diğer yapı söküm, yapı bozum, yapı 
çözüm kuramcıları “saçılım”, “kopuş” “kopma” veya “süreksizlik”ten söz ediyorlar. Burada 
sözcüklerle anlatılmak istenen içerik, “gelenek” ile i lgili ne varsa, kesin olarak yok olmayacağı, 
ama bütünüyle parçalanıp yeryüzüne saçılacağıdır. Samuel P. Huntington, her türlü ayrışma ve 
kopmaların bundan böyle “kültür” alanında gerçekleşeceğini ileri sürüyor, “Medeniyetler 
Çatışması ve Dünya Düzeninin Y eniden Kurulması”, adlı kitabında (1996). Francis Fukuyama, 
“Tarihin Sonu ve Son İnsan” ana başlığıyla bir kitap yazıyor, hatta yayımlayabiliyor da. 
Hollywood, hiç durmadan, dünyanın dünya dışından gelen, bizden daha yüksek ve ileri 
teknolojiler üretmiş ve  kullanmaya başlamış, çok gelişmiş varlıklar yada makinelerin istilasını 
konu edinen filmleriyle  bombalıyor  dünyayı. Ve her defasında sadece “Amerikalılar” yada 
Amerikalıların önderliğinde kurulan bir dünya askeri güç koalisyonu  tarafından kurtarılıyor 
tüm dünya: Hıristiyanlar, Müslümanlar, Museviler, Budistler veya hiçbir inanca sahip 
olmayanlar. Immanuel Kant’ın ünlü ‘Ebedi Barış’  önermesi, her ne kadar henüz sürekli, olağan 
hale gelmemiş olsa da, filmlerde insanlığı tehdit eden unsurların tümü, Amerikalı lar tarafından, 
en azından bir sonraki filme kadar bertaraf edilmiş , biz sıradan insanların olağan yaşamlarımızı 
sürdürmek için, bir kez daha rahatlayarak, ebedi, yani ‘sürekli’ ve ‘kopuşsuz’ dünya barışımız 
için yeni bir  süreli savaşsızlık hali  oluşturulm uş oluyor. Her şeye rağmen, ama sadece şimdilik.  
Sahi, dünyada insanlar, bilinebilen tarih boyunca, birbirleriyle daha çok savaşmış mıdır, 
yoksa barış içinde mi kalmıştır? İlk soruyu doğrular nitelikte yazılı bilgilerle doludur tarih 
kitapları, ne yazık k i. Bir bilgiye göre, son 300 yıldır sadece 26 gün savaşmamış ‘insanlık’!  
Yine de, bu tür bilim -kurgu filmlere ilham kaynaklığı edenlerden Jules Verne’in saf, iyi niyetli, 
romantik -insancıl, sade ve yalın yazınsal anlatımı ve kurgusunu, ben kendi adıma zama n zaman 
özler hale gelebiliyorum.  
Ben derken? Dolaysız biçimde “biz” içindeki “ben” kim, diye sormak daha doğru olur? 
Örneğin hangi kuşağın, hangi düşüncedeki insanlarıyız? Çok kısa: Saklambaç oynarken 
“Solum -sağım, arkam -önüm sobe”, dedikten sonra, “1,2,  duruma göre, 2 buçuk, 2 yetmiş beş, 
2 seksen, 2 doksan, 3”, diye sayarak, rakiplerimize, kaçmaları için biraz daha zaman 
kazandırmaya çalışan, kendince iyi niyetli bir kuşağın insanlarıyız sadece, o kadar. Tıpkı, her 
kültürde ve toplumda gözlemlenebilen, bizim ve bizim dışımızdaki kuşaklara ait insanlar gibi, 
“Karıncayı bile incitmeyeceksin!” veya “Önce zarar vermeden yaşayacaksın!”  ifadelerini 
içselleştirmiş insanlarız, kültür ve eğitim tarihimizden esinlenerek, biçimlenerek. Bunlara 
eylemli olarak da uym aya çalışıyoruz, güç de olsa. Yaşarken karşılaştığımız bilgileri, 
gözlemlediğimiz olay ve olguları, bilgi-akıl-duygu birlikteliği ile tartmaya, yorumlamaya 
çalışıyoruz.  
“Oku!” buyruğuna uyuyoruz, “Siz hiç akletmez misiniz?” diye yaklaşık 500 kez sorulan 
o kutsal soruyu kendine her defasında yeniden soranlardanız. Görüş, görünüm, inanç, ideoloji, 
dil, beden, kültür ve eğitimine bakmaksızın, insanı sadece insan olduğu için, dünyada olduğu 
için, varolduğu için, değerli ve önemli bulan, doğanın tüm dengeli/ver ili unsurları olmadan, 
insanın insan olarak  ve insan kalarak  varlığını sürdüremeyeceğini gören insanlardanız. “…Her 
ne olursan ol yine de gel!”,  denmiş çok önemli kuşatıcı, kapsayıcı, birleştirici, senkretik 
(bağdaştırıcı) insancıl kültür havzasının içinde  varlık bulan, nefes alanlarız. Üretilen bilimsel 
bir verinin veya bilginin zaman içinde göreli olarak diller -, toplumlar -, ve kültürlerarası 
geçişliliği niteliği nedeniyle ve aktarıldığı ilgili topluma, yine göreli üstünlükler sağlamış 
olduğunu her gün ye niden öğreniyoruz.