Dalgınlıkla yanlış kelimeler kullanmay alım; birbirimizi bu 
hususta her zaman uyaralım. Dikkat et, hatırlıyorsun ya, di­
yelim; aman elini unutma, elinden bir kaza çıkmasın. Bir de 
ne olur kelimelere dikkat et, yalvannm kelimeler i unutma ! 
Yağmurun dinmesini bekledi. Yağmur dindikten sonra he­
sabı ödedi. Ağır adımlarla kahveden çıktı. Karşıya geçmeden 
bir süre kaldırımda yürüdü. Yolun boş olduğu bir sırada karşı 
kaldırıma geçti. Güneşsiz gökyüzü, havanın kokusu ve yolla­
rın gölgesizliği ona, başka bir zamanı, daha önce içinde yaşa­
dığı başka bir şehri hatırlattı. Hatıralar, bana duyularımın var 
olduğunu belirtiyor; gelecek zaman da sadece endişe veriyor. 
Geçmişin dalgınlığına da kapılmamalı; geleceğin endişeleri 
artar sonra, kararlarda sarsıntılar olur. Uzun yolunu yavaş ya­
vaş yürüdü. işte hürriyet budur: Her köşeyi dönerken heye­
canlı bir insan yüzü görülebilir. Sevgi'nin evine. Ona derim 
ki: Ben geldim. Ölmek üzere olan bir insan korkmam alı. Öl­
mek nedir? Yaşayabileceğini hayal ettiğim olayların bitmesi­
dir ya da insanın öyle sanmasıdır. Küçük şeylerle avunamaz 
mı insan? Yanımdan geçen şu kadının. birlikte yürüdüğü er­
keğe bakışı gibi bir görüntüyle teselli olamaz mı? Onlarla so­
nuna kadar gidebilseydim, buradan nereye gittiklerini ve bir­
birlerine neler söyleyeceklerini ve nasıl ayrılacaklarını ve ay­
rıldıktan sonra ne yapacaklarım ve gece nasıl soyunacaklarını 
ve nasıl yatağa gireceklerini ve kendiler iyle baş başa kaldıkla­
rı zaman ne düşüneceklerini bilseydim belki bir yaşama gücü 
bulurdum içimde. Ayrıntılar olmadıktan sonra ... Vitrinlere 
baktı. Vitrinlere bakanlar , sonra dönüp birbirlerine bakarlar. 
Vitrindaşlar. Birbirlerini beğenmezler. insan, kendine benze­
yenden hoşlanmaz da ondan. Yok canım. Ben, bana benzeyen 
birini bulabilseydi m, geleceğe güvenle bakabilirdim. Vitrinle­
rin önünde bana ters bakanlan görmezd im. Elbette öyle ba­
kacaklar; vitrindaş olmaktan başka ortak bir yanımız yok ki. 
Ben vitrinleri, değiştirilirken seyretmeyi severim aslında. Ko-
399