yor ve bu gezintileri sabırsızlıkla bekliyordu. Onunla her
şeyden bahsediyorlardı. Tabiattan, bozkırın -güneş batar-ken- güzelliğinden, arılardan, karıncalardan, moteldeki ye-meklerin her zaman iyi çıkmadığından, yazdıklarından, ya-zarken karşılaştığı güçlüklerden, dünyaya boş verdiklerin-den, motel binasının çirkinliğinden, güzel kadınlardan, ar-tık çok uzakta kalan büyük şehirden, denizden, okuduğukitaplardan, yabancı dil öğrenmenin gerekliliğinden, sonla-rının ne olacağından ve daha birçok şeyden konuşuyorlar-dı. Sonra, yavaş yavaş dönüyorlar konuşmaları hüzünlü so-na ermişse, motel sahibinden bir iki kadeh içki rica ediyor-lardı. Sonra, bir gün, moteli de bıraktılar: yollarına devamettiler. Trenin uğradığı bir şehre geldiler. T urgut bankayauğrayarak bütün parasını çekti. Arabasını şehirde bir soka-ğın köşesinde bıraktı. Eşyasını, yeni satın aldığı bir bavuladoldurdu ve trene bindiler.
İkinci mevki bilet almışlardı. Olric’e bilet alınmıyordu.
Tren hareket ederken başlarını geriye çevirmediler: arkala-rına bakmadılar. Yalnız, kompartımandaki yolculardan biri:“Uğurlar olsun,” dedi. Yanlarına biraz yiyecek almışlardı.Artık, vagon-restorana gidemezlerdi. İdareli olmak gereki-yordu. Bir süre -belki çok uzun bir süre- çatal bıçak gürül-tüsüne hasret kalacaklardı. T urgut restoranda, beyaz pey-nirle votkasını içemeyecekti. Pencerenin yanında bir yer al-mışlardı. Tarlada çalışan bir iki çocuk el salladı onlara. On-lar da mukabele ettiler. Artık her ilgiye karşılık gösterece-ğim Olric: tarladaki çocukların elbette bir bildikleri var kiel salladılar. Bizim de bir bildiğimiz var ki el salladık. Onla-ra mukabele ettik.
Uyudular, uyandılar. Oturarak uyumasını öğrendiler. Bir
yanımızla onlardan daima uzak kalacağız, efendimiz. Bilin-mez, Olric, bilinmez. Yarın güneşin nasıl doğacağını, bizi
713