CEMİL KAVUKÇU 
Lastik çizmeli adam, kuyruğunu bir sağa bir sola bü­
kerken, babam da bütün gücüyle ipinden çekiyordu. 
Avluyu geçirip sokağa çıkardıklarında biz de minder­
den atlayıp sokağa bakan pencerenin başına koştuk. Ba­
bamın paltosunun eteklerini uçuran bir rüzgar vardı. So­
ğuktu. Kasap, bir sopa bulmuş, ayaklarına ayaklarına vu­
ruyordu kara ineğin. 
Gözden yitene dek arkalarından baktık. 
Annem bir süre daha ayrılmadı pencerenin başından; 
bomboş sokağa, kaldırım taşlarındaki erimemiş karlara 
baktı. Sonra da parmak uçlarını ısırarak sessizce ağladı. 
Annem ne zaman dikiş makinesinin başına geçse, biz 
de çevresinde oturur, onun baklava dilimi dikişleri olan 
kara pantuflalarıyla pedalı çevirişini izlerdik. Bu 'S' der­
dim kardeşime, demirden harfin üzerinden parmağımı 
gezdirerek; bu da '1'. O da küçücük parmağını ardımdan 
gezdirip söyledikle rimi yinelerdi. Bütün harfler bitince de 
sözcüğü birlikte söylerdik: SINGER ! 
Kara pantuflalar tıkır tıkır çevirirdi pedalı. 
Bu eski makine, yüzünü hiç görmediğimiz anneanne­
mizden kalmıştı. Belki de bu yüzden onu çok seviyordu 
annem. Öyle ki, "Ben ölüversem kim sahip çıkacak, kim 
koruyacak onu," diye tasa lanırdı. Makinenin yaşatılması­
nı istiyordu. Küçücük bir kızken ninesi, "Kız kısmı da 
okur muymuş," deyip ortaokula göndermemiş annemi. O 
da, Kız Marifet Mektebi'ne gidip biçki-dikiş öğrenmiş. İl­
le de terzi olmak istiyormuş. Daha ilkokuldayken kağıt­
tan elbiseler biçer, eski giysileri bozup kendine eteklikler 
dikermiş de büyükler şaşarmış hep. Ne becerikli bu kız 
böyle, derlerm iş. 
On üç yaşında başlamış para kazanmaya. Ninesi, onun 
dikiş dikmesinden çok, parmak kadar çocuğa güvenerek 
72