KADIN: Madem ille bilmek istiyorsunuz ... Komşulara sorun 
öyleyse ... 
1-:RKEK: Komşular da bilmezmiş. Babama sorun peki. Belki o 
bilir. Hayır. Hayır efendim ... Alay etmiyorum ... Ak­
lımdan bile geçmedi. Doğru. Haklısınız. Babam beni 
görmedi. Göremezdi ki ... 
KADIN : Ama annem ... Benim neden öldüğümü onun bilmesi 
gerek. Anadır ne de olsa ... Bakın ben çocuklarımın 
neden öldüklerini biliyorum ... Havasızlıktand ır, diyo­
rum ... 
l·:RKEK : Unuttun mu? Annen ölmüştü. Senin öldüğünü hiç 
görmemişti. Göremezdi ki. 
KADIN : Sahi, unutmuşum ... (Yerinden usulca doğrulur.) Kim? 
Ben mi efendim? .. Kocamı ben öldürmedim ki... Ev 
taşımaktan yorulmuştu, ondan öldü ... 
l•:RKEK : Yorgunluktan öldüğümü sanmıyorum ... Evet. Gerçi 
çok ev taşıdık. Ama, asıl sebebi havasızlık. 
KADIN : Doğru. Havasızlık. 
l•:RKEK : Söylemiştik size. Ölürüz demiştik. (Bir süre dıtrıl1'., din­
lerler.) A, sahi ... (Kadın'a eğilir.) Bak şimdi hatırladım. 
Hakim Bey haklı. Neden bilmiyorum ama, seni öl­
dürdüm. Sonra da kendimi. 
KADIN : Öyle mi oldu? Yoksa önce sen mi ölmüştün? 
l•:RKEK : Durun bakayım ... Belki de bizi başkaları öldürmüş­
tür. İkimizi birden ... Kimbilir. Belki de komşular öl­
dürmüştür. Yahut Bekçi. 
KADIN: Düşünün Hakim Bey ... Evimizin havasını çalanlar ... 
Elbet biri çalıyordu evimizin havasını ... Birbirimizi 
sevmemizi istemeyenl er, evimizin havasını çalıyordu 
belki ... Onlar öldürmüştür işte ... 
(Yargıcın tokmağının sesi.) 
l•:RKEK : Evet efendim. Evet. Haklısınız. Başkaları olamaz. Hiç 
görmedik ki onları. Karımı herhalde ben öldürdüm. 
Öldürmesine öldürmüş ürndür, ama nedenini bilemi­
yorum. 
83