KUYRUKLU YILDIZ ALTINDA BİR EVLKNME 83 
— Sağ kalırsak hepsi lâzım. Sonra üşürüz. 
Diyorlardı. Kardeşimin çocukları, hizmetçiler, hep bindik, kedi­
miz Aslan'la, köpeğimiz Joli'yi bırakmaya, razı olmadılar. On­
ları da aldık. Yengem birdenbire haykırdı: 
— Zavallı kanaryam... Zavallı kanaryam... Bize o kadar 
tatlı şarkılar söyleyen bu sarı, bu minimini yaratığı nasıl bı­
rakacağız? 
Anesto hemen sandaldan atladı: 
— Oh, aman ben kanaryayı bırakamayacağım. Bu sabah 
ne güzel söylüyordu. 
Dedi, fırladı gitti, kafesi getirdi, onu da bir tarafa yerleştir­
dik. Ama umumî kardeşlik ilân edildiğinden haberi olmayan 
bizim Aslan, hain kedi, kanaryaya pek kötü bir gözle bakıyor­
du. Eğlenceye gidiyor gibi sepetlerle yiyecek ald:k. 
Annem telâşla sordu: 
— Kahve, ispirto takımını aldınız mı? Nereye giderse} 
gideUm, kahvesiz duramam, başım tutar. 
Durup durup kadınların akıllarına, lüzumlu saydıkları eş 
yadan biri geliyordu. Sandal o kadar doldu ki, kıpırdayacak 
yer kalmadı. Sular bastığı vakit batmayacağımız âdeta şüp 
heliydi. Birdenbire dehşetli bir fırtına koptu. Toz dumana ka­
rıştı. Bekir'le ben küreklere oturduk. Batıdan karanlık bas­
tırdıkça doğu yangınının alevleri her tarafı kızıllık, korkunç 
bir aydınlık içinde bırakıyordu. Kopan kasırgalar yangını ta­
sarlan amayacak derecede şiddetlendirdi. Sıcaktan, dumanlar­
dan artık bunalıyorduk. Annem sordu: 
—i Oğlum, saatma bak... Gene bilginler hesaplannda ya­
nılmış olmasınlar. Galiba bizi yangın, sudan önce bastıracak... 
Saata baktım ki felâket vaktine on dakika var. Dudakla­
rım titriyerek: 
— On dakika kalmış... 
Diyebildim. O alevler, o dumanlar, boralar arasmda heybetli, 
tesirli sesler gelmeye başladı. Sokaklarda tekbirler getirliyor, 
minarelerde salalar veriliyor, kiliselerde çanlar çalmıyordu. 
Hep okumaya başladık, iftar topu bekler gibi kulaklarımız o 
tehlikeli gürültüye hazırdı. Yengemin okuduğu şeylerin içine 
hep ağabeyimin ismini karıştırdığını işitiyordum. Şu ölüm 
anında bile gene o, kocasıyla uğraşıyordu.