85 
 Ahmed Arif – Anadolu  
“Öyle yıkma kendini,  
Öyle mahzun, öyle garip…  
Nerede olursan ol,  
İçerde, dışarda, derste, sırada,  
Yürü üstüne üstüne,  
Tükür yüzüne celladın,  
Fırsatçının, fesatçının, hayının  
Dayan kitap ile  
Dayan iş ile.  
Tırnak ile, diş ile,  
Umut ile, sevda ile, d üş ile  
Dayan rüsva etme beni.“  
Metin Altıok abimiz  
“Yarın farklıdır bugünden,  
Adı değişir hiç olmazsa.  
Kara bir suyu  
Geçiyoruz şimdilerde  
Basarak yosunlu taşlara.  
Sen bugünden yarına  
Birazcık umut sakla.”  
Gülten Akın’dan  
“Sabahleyin  
Karayı kaldırın mavi koyun umudumu yitirmedim  
Beni çağırın gülümserken uykunun bir yerinde  
Eliniz beyazken uzatın isterim  
Karayı kaldırın sevgi koyun umudumu yitirmedim”  
Bir de Fazıl Hüsnü’den  Okuyayım  
Umut Bir kuşun kanadında  
Amansız sıkar karanlık  
Üzerine üzerine gelir bulutlar.  
Sarar seni çaresizlik  
Ne uzaktan ne yakından  
Duyulmaz çığlıkların.  
İçinde çalkalanır isyanların.  
Hayallerinin dışında yasarsın.  
Rol çalıp başkalarından  
Başkalarını oynarsın.  
Ben kimdim?  
Sorusu belirir de  
Dökülemez dudaklarından  
Yani bizim tanıdığımız yazarların, edebiyatçıların, şairlerin yazarken kendi içinde 
kendini yeniden üreterek yattığı yerde elbette bu umudun daha da çoğalmasını isteriz ve bugün 
buna daha çok ihtiyacımızın olduğunu düşünüyorum.