-Ah, canımın içi Nevres, ben sana kaç zamandır yanı­
yordum. Sen bana hiç yüz vermiyordun. Canımdan bezecek 
kadar ümitsiz kaldım. İntiharı bile kurdum. Böyle dehşetli 
bir üzüntü içindeyken Servinaz karşıma çıktı. Avunmak için 
onun kolları arasına düştüm. Emin ol Nevres, bu bilerek, 
isteyerek olmadı. Affet beni ... Şadan senin kulun, kurba­
nındır ... 
Bu sözlerim kıza sihir gibi tesir etti. Her şeyi unutarak 
kendini kollarıının arasına bıraktı. Fakat şimdi de Servinaz 
üzerimize saldırarak: 
-Benim gözümün önünde bu ne rezalet? Beyefendi ben 
buna tahammül edemem ... Ben senin için her şeyimi feda­
dan çekinmedim. 
Birbirini dehşetle kıskanan bu iki kızı karşı karşıya idare 
etmek için büyük bir diplomatlık lazımdı. Bunu hiçbir este­
tik kitabı yazmazdı. Ancak fırtınada ani bir tedbirle gemisini 
kurtaran tecrübeli kaptan gibi ben bilirdim. Düşünmedim, 
taşınmadım, sıkılmadım, yılmadım. Güle güle seyircilerini 
aldatan bir hakkabaz maharetiyle Nevres'i bıraktım, Servi­
naz'a koştum. Onun da kulağına şöyle fısladım: 
-Ne yapıyorsun elmasım, kendine gel... Bu kız sucu­
muzu gördü. İkimiz de mahvolacağız ... Duyarlarsa şüphesiz 
bu akşam köşkten kovuluruz. Ağzını kapamak için Nevres'i 
aynı suçla lekelemeliyiz ... Evet, evet ... Tamamen kendimize 
benzetmeliyiz ki söyleyemesin ... Sen dururken benim ona ne 
ihtiyacım var? Onu daha çok seveydim, senden evvel ona 
giderdim. Senden ayrılmamak için onu kucaklamak işken­
cesine katlanıyorum ... Kendinizapt et ... Yoksa beş dakika 
sonra bütün köşk halkı sevdamızı öğrenecek ... 
Servinaz afalladı. Zihnine ektiğim mantık tohumlarının 
çürüklerini sağlamlarından ayırmaya uğraşır gibi düşünü­
yordu. O düşünedursun, koştum tekrar Nevres'e sarıldım. 
Ta kulağının içine ruhumun bütün hararetini üfleyerek: 
-Senin için bitiyoruru yavrum ... Ümitsizliğimin son 
deminde melek gibi imdadıma yetiştin. Ancak Servinaz'ın 
55