dü� müştür. Galiba, okur yazar olmayanlara da hitap 
edebilen «sinema» ile, sadece basit okuma yazma öğ­
renmişlere de hitap edebilen «gazete»nin gerek teknik, 
gerekse pazarlama olanakları nın özellikle bu tarihler­
den sonra umulanın üstünde bir gelişme göstermesi, 
dünya romanını da kendiliğinden ve dalaylı olarak et­
kilemiş, yanılgının içine düşü rmüştür. Çünkü, biliyo­
ruz, daha çok haber iletici araçlar olan televizyon, si­
nem a, gazete, yapıları ve görevleri gereği olgularla 
değil olaylarla uğraşır. Güncel problemierin üzerine 
eğilir. İlişkilerdeki trajik olanı yakalamağa çalışmaz, 
tam tersine görünüşü saptamağa, ilişkilerdeki duyguyu 
yakalamağa gayret eder. Bence işte bu etkiyledir ki, 
günümüzde roman da böyle tanımlanmakta ve kabul 
edilmektedir. Oysa roman, problemlerle değil, dava­
larla (sorunlarla) uğraşmalıdır. Olay (hadise) hikaye 
etmeğe çalı:ımamalı, olgunun (vakanın) bütününü kav­
ramağa, y�kalamağa gayret etmelidir. Roman için as­
lolan, gör unüşün saptanması veya duygunun aktarıl­
ması değil, ilişkilerdeki trajik olanın kavranması ve 
anlatılması olmalıdır. Yani roman, varlık ile görünüş, 
gerçek ile olasılık, zorunluk ile raslantı, neden ile ct­
ki, genel ile öznel arasındaki diyal ektik bağlamların, 
bir olgusal bütünlük içindeki ya:ıamın dalgalanmala­
rında yakalanarak anlatılmasıdır be:ıce. 
Ya�;mur S1-2ağı, bu anlny ışın romanıchr. Bir serü­
ven, bir olay anlatılması amaçlanmadığından, rom::ın­
da eksen bir olay yoktur. Ama öte yandan da bir dolu 
olay vardır. Biliyorsunuz, olgu, yeryüzünde olaylar ha­
linde gö rünüm kazanır (varlık kazanı r). Bu olaylar ın 
bir kı3mı görüngü (fenomen) dir, bir kısmı düşküdür 
(bir olaylar dizisi içinde umulmadık bir anda ortaya 
çıkan ve araya giren bir yeni olaydı r). Eo manda da bu 
tür olaylar çokca vardır. Yani, romanımda bu tür 
118