girdi. Tepside üç tane çay fincanı vardı. Muhittin'e bakarak: "Seni 
gördüm seni!" dedi azarlayıcı bir sesle. "Hemen buraya kaç­
mışsın!" Refik'in surat astığını görünce başka bir şey söylemeden 
boş fincanları alıp çıktı. 
Muhittin özür diler gibi: "Aşağı kata uğramadan buraya 
geldim," dedi. "Baktım, misafirler var..." 
Ömer: "Çıkarken birlikte uğrarız!" dedi. 
Gene bir sessizlik oldu. Aşağıdan gelen cıvıltıyı dinlediler. 
Muhittin: "Peki, demin ne konuşuyordunuz?" diye sordu. 
"Canım, ben biraz tasarılarımdan, düşüncelerimden sözettim. 
O da bana evlilikten sözetti. Ya da..." 
"Evet, evet, işte öyle şeylerden konuştuk!" dedi Refik. Ama 
bu sefer evlilik sözünü hatırlayınca, dertsiz, tasasız bir neşeyle 
rahat rahat gülümsedi. 
Muhittin, Ömer'e dönerek Refik'i gösterdi: "Evlilik bunu çok 
uslu yaptı!" dedi. 
Ömer: "O zaten hep uslu olmuştur!" dedi. Gülmeye başladı. 
Muhittin: "Doğru, doğru, fazla uslu hem!" dedi ve bir kahkaha 
attı. 
Refik de onlara katılarak güldü, ama belli belirsiz bir suçluluk 
duyduğunu da farketti. Sonra Muhittin yolda rastladığı bir okul 
arkadaşından sözetti. Sanki hep başkaları kendisiyle alay etsin 
diye yaşayan insanlardan biriydi bu. Mühendis Mektebi anılarını 
hatırlayınca daha da neşelendiler. 
Ömer az önce Muhittin'in karıştırdığı gazeteyi açtı: "Şuna 
bakın!" diyerek okudu: "Avukat Cenap Sorar'ın arabası dün 
Taksim Meydanı'nda bir tramvayla çarpıştı. Hasar büyük değildir. 
Nüfusça kayıp yoktur!" Başını gazeteden kaldırdı. "İşte Türkiye 
bu!" dedi. "Bir İngiliz gazetesinde böyle bir haber..." 
Birden Muhittin: "Sen de Türkiye'yi taşra olarak görenlerden 
mi oldun yoksa?" dedi. "O haber son günlerde sık sık tramvay 
kazası olduğu için verilmiş!" 
Refik: "O Türkiye'yi taşra değil, fethedilmemiş bakir toprak 
olarak görüyor!" dedi. 
Ömer: "Yok, canım! Siz de neler diyorsunuz!" diye mırıldandı. 
"Hadi, gidelim. Sen de çıkıyordun, değil mi?" 
Merdivenlerden inerken Perihan'a rastladılar. Refik, Perihan'ın 
J/9