Parçal ı çocukluğu yüzünden halen bir süreklilik ya da aidiyet 
duygusu kazanamam ıştı. Kendi hayat ını yaşamaya ba şlayabil-
mek için geçmi şine yolculuk etmesi gerekiyordu. Bu yeni fehmin 
ağırlığı üzerine çökerken, görünü şe göre herkese ama özellikle 
Baron Baghdassarian'a mesaj yazmaya ba şlad ı: 
"Yeniçerinin Paradoksu birbiriyle çeli şen iki varolu ş hali 
aras ında kalmakt ır. Bir tarafta geçmi şin kal ıntılar ı birikir. Öte ta-
rafta vaat edilen gelece ğin ışıltılar ı. Geçmiş üç H -haf ıza, hüzün 
ve haks ızlık— demek bizim için. Gelecek ise ba şarının süslemele-
riyle bezenmi ş bir s ığınak, daha önce hiç sahip olmad ığın bir em-
niyet duygusu, ço ğunluğa kat ılma, normalle şme arzusu."  
"Hoş geldin Madam Sürgün Ruhum! Döndü ğüne sevindim, 
içindeki şairi duymak ne güzel."  
Baron Baghdassarian'd ı bu. Armanu ş cümlenin sonunu tekrar 
yüksek sesle okumaktan alamad ı kendini: içindeki şairi duymak 
ne güzel. Düşünceleri da ğıldı ama sadece bir anl ığına. 
"San ırım Yeniçerinin Paradoksu bizzat benim için de geçerli. 
Farkl ı kültürlerden gelen ve son derece tats ız bir biçimde bo şan-
mış bir anababan ın tek çocu ğu olarak," —şahsi tarihini if şa et-
mekten duydu ğu rahats ızlıkla bir an duralad ı ama devam etme ar-
zusu bask ın ç ıktı- "kalan sa ğlar ın çocuğu olan Ermeni bir ba-
bayla Kentucky, Elizabethtown'lu bir annenin tek k ızı olarak iki 
taraf aras ında kalman ın, tam manâs ıyla bir yere ait olamaman ın, 
sürekli iki varolu ş hali aras ında gidip gelmenin nas ıl bir şey ol-
duğunu biliyorum."  
O zamana kadar gruptaki kimseye bu kadar şahsi ve do ğru-
dan bir şey yazmam ıştı. Kalbi küt küt atarak derin bir nefes ald ı. 
Baron Baghdassarian onun hakk ında ne dü şünecekti şimdi, ger-
çek düşüncelerini yazacak m ıydı acaba? 
"Zor olsa gerek. Diyaspöradaki ço ğu Ermeni için Hai Dat bir 
kimlik edinmek anlam ında sahip oldu ğumuz yegâne psikolojik te-  mel. Senin durumunsa daha farkl ı ama neticede hepimiz Ameri-
kal ı ve Ermeni'yiz, temelimizi kaybetmedi ğimiz sürece bu ço ğul-
luk güzel bir şey." 
Körfez Bölgesindeki itibarl ı bir edebiyat dergisinin ba ş editö-
rüyle evli, eskiden iyi bir kö şe yazan oldu ğu halde şimdi sadece 
mutsuz bir ev kad ını olan Bedbaht Ev Kad ını'yd ı bunlar ı yazan. 
"Kültürel ço ğulluk iyi bir şey elbette ama benim durumum ço-
ğulluktan ziyade eksiklik üzerine kurulu. Annemi gücendirmemek 
için ne tam Ermenili ğimle bar ışabildim, ne de babam ı gücendir-
me korkusuyla Amerikal ılığtmla. Bir kere en ba şta Ermeni olmay ı 
başaramad ım," yazd ı Armanu ş, bir itiraf ın eşiğinde oldu ğunun 
fark ındayd ı. "Kimliğimi bulmam gerek. Gizliden gizliye ne dü şü-
nüyorum biliyor musunuz? Ailemin Türkiye'deki evini görmeye 
gideceğim. Babaannem hep İstanbul'daki o muhte şem evden bah-
seder. Gidip kendi gözlerimle görece ğim. Ailemin geçmi şine bir 
yolculuk yapabilsem, ayn ı zamanda kendi gelece ğime doğru yola 
çıkm ış olacağım. Geçmi şimi keşfetmek için bir şey yapmazsam 
Yeniçerinin Paradoksu yakam ı bırakmayacak."  
"Dur, dur, dur," yazd ı Leydi Tavusku şu / Siramark panikle. 
"Nas ıl yani? Tek ba şına Türkiye'ye mi gideceksin, akl ını mı kaç ır-
dın?" 
"Baz ı bağlant ılar bulabilirim. O kadar zor de ğil." 
"Ne bağlant ılar ından bahsediyorsun Madam Sürgün Ru-
hum?" diye üsteledi Leydi Tavusku şu/Siramark. "Pasaportunda-
ki Ermeni isimle nereye kadar gidebilece ğini zannediyorsun?"  
"Onun yerine İstanbul'da dosdo ğru emniyet müdürlü ğüne git 
de kendini bir güzel tutuklat!" diye araya girdi Anti Kavurma -
Columbia Üniversitesi Yak ın Doğu Çal ışmalar ında öğrenciydi ve 
çocukluğundan beri her kahvalt ıda annesinin önüne kavurma ç ı-
karmas ından şikâyetçiydi.