bu yüzden de ilk seferinde yanl ış yeri deldim. Çok kanad ı. Ama 
sonra tekni ği kapt ım." 
"Sahi mi?" dedi Armanu ş tekrar ama bu sefer söylenenlere 
inanmazm ış gibi bir hali vard ı. 
"Hihi!" diye gururla burnunu ok şadı Zeliha Teyze. "Bir halka 
takt ığım gibi banyodan ç ıktım. O zamanlar annemi delirtmeye 
bay ılırdım." 
Oturduğu köşeden bu sözleri duyan Asya annesine imal ı imal ı 
bakt ı. 
"Ama esas şunu söylemek istiyorum, burnumu yasak oldu ğu 
için deldim. Ne demek istedi ğimi anl ıyor musun? Geleneksel bir 
aileden gelmi şsin, piercing filan hak getire, madem öyle, ben de 
kendi işimi kendim gördüm. Ama art ık devir de ğişti. Bunun için 
buraday ız. Bu dükkânda mü şterilerimize sal ık verir, öneriler ge-
tiririz; an gelir, isteklerini reddederiz ama onlan asla yarg ılama-
yız. Asla neden diye sormay ız. Hayatta çok erken ö ğrendiğim bir 
şey varsa budur. İnsanlar ı yarg ılarsan eğer, onlar da gidip inad ına 
bildikleri gibi yaparlar."  
Deminden beri annesiyle vitrinlerdeki çe şitlere bakan genç 
çocuk Zeliha Teyze'yi ça ğırdı: "Bu ejderin kuyru ğunu bütün ko-
lumu kaplayacak kadar uzun yapabilir misiniz? Dirse ğimden bi-
leğime kadar uzanmas ını istiyorum, hani kolumda sürünüyormu ş 
gibi olabilir mi?"  
Daha Zeliha Teyze cevap veremeden annesi araya girdi: "Aa-
aa delirdin mi? Olmaz öyle şey! Küçük ve basit bir şey yapt ıra-
cakt ık, kuş ya da kelebek. Ejder kuyru ğuna izin vermedim..."  
Tart ışa tart ışa ayr ıldı ana oğul dükkândan. Ba şkalar ı uğrad ı 
ard ından. Asya'yla Armanu ş kenardan izlediler gelen gideni. Ze-
liha Teyze delme i şlerini yap ıyor, yard ımc ısı da dövmeleri bitiri-
yordu; her ikisi de seanslardan önce ve sonra ellerini sabunlay ıp 
ilaçl ıyorlard ı. Bir ara ka şlarını deldirmek istediklerini söyleyen 
beş lise öğrencisi geldi ama ilk gönüllünün ka şına iğne batar bat-
maz geri kalanlar fikirlerini de ğiştirip topuklad ı. Derken tak ımı-
nın armas ını göğsüne kaz ıtmak isteyen bir taraftar u ğrad ı. Par-  
 mak ucuna Türk bayra ğı dövmesi yapt ırmak isteyen biri damlad ı 
sonra, böylece ne zaman birilerine parma ğını sallasa, bayrak sal-
lam ış olacakt ı ayn ı anda. Nihayet sans ın bomba bir travesti ç ıka-
geldi; sevgilisinin ismini parmak eklemlerine yazd ırmak istiyor-
du. Tek mesele sevgilisinin ad ının yedi harfli olmas ıydı; Zeliha 
Teyze'yle travesti kafa kafaya verip harflerin on parma ğa nas ıl 
dağılacağını ve kalan üç parma ğa ne yap ılacağını tart ıştılar. So-
nunda sol elden ba şlayarak her ekleme bir harf yazmaya, kalan 
eklemlere de üç papatya yapmaya karar verdiler.  
Nihayet hava karard ığında, dövme dükkân ının olağan müşte-
rilerine benzemeyecek kadar normal görünen orta ya şlarında bir 
adam girdi kap ıdan içeri. Dosdo ğru Zeliha Teyze'ye odakland ı za-
ten ondan gayrisini görmeyen gözleri. Armanu ş hiç zorlanmad ı 
adam ın kim oldu ğunu tahmin etmekte.  
Aram Martirossiyan uzun boylu, yap ılı, yak ışıklıca bir adam-
dı. Dingin bir yüzü, koyu küt bir sakal ı, dağınık gür saçlar ı ve her 
tebessümünde belirginle şen derin gamzeleri vard ı. Miyop gözleri 
çerçevesiz gözlü ğünün ard ında zekâyla parl ıyordu. Zeliha Teyze' 
ye bak ışlarındaki beğeni ve sevgi fark edilmeyecek gibi de ğildi. 
O bir şeyler anlatmaya koyulunca Zeliha Teyze tamaml ıyor, Zeli-
ha Teyze bir saptamada bulundu ğunda aç ıklamas ını Aram yap ı-
yordu. Birlikte mucizevi bir uyum yakalam ışa benzeyen iki  
uyumsuzdular.  
Aram'la konu şmaya başlad ığında gayri ihtiyari yeni-ba şla-
yanlar-için- İngilizcesi'ne geçmi şti Armanu ş, İstanbul'da tan ıştığı 
her yeni insana yapt ığı gibi. Olabildi ğince ağır çekim bir İngiliz-
ceyle tan ıttı kendini. Kar şılık olarak Aram' ın Britanya aksan ıyla 
mühürlehmi ş İngilizcesini duyunca şaşırdı. 
"İngilizceniz ne kadar mükemmel," demekten kendini alama-
dı Armanuş. "Nerede ö ğrendiğinizi sorabilir miyim?"  
"Sağol," dedi Aram. "Üniversiteyi Londra'da okudum, hem 
lisans hem lisansüstü. Ama istersen Ermenice konu şabiliriz."  
"Maalesef ben konu şam ıyorum," dedi Armanu ş başını salla-
yarak. "Çocukken babaannemden biraz ö ğrenmiştim ama annem-