FATMA HANIM : (Çaydanlığı masaya bırakır, ceketi alır.) A, niye 
söylemedin? Nerdeyse kopuk düğmeyle gi­
decektin yine ... 
ARİF : (Masaya oturur.) Çay sıcak mı? 
FATMA HANIM : Sıcak, sıcak. Hadi sen otur, iç. Ben dikivere­
yim... Gecikme bari dükkana. (Aranır.) Ee, 
ARİF nerde düğme? 
: Boşuna arama. Dün bir müşteri geldi, ona 
verdim. 
FATMA HANIM : Aa, koca dükkanda düğme mi kalmadı? 
ARİF : O renkte kalmamış. Varsa evde ona yakın bir 
şey, dikiver. Yoksa yok. 
FATMA HANIM : (Bir yandan düğme kutusunu karıştırır, bir yan­
dan da çocuk azarlar gibi) Ah Arif ah! Çocuk 
gibisin valla. Kalmadıysa dün niye gidip ge­
tirmedin, a kardeşim? Yine bir müşteri gelir, 
bakarsın yine lazım olur. 
ARİF : Sen elini çabuk tut. Gel, dükkanı bekle de, 
gidip alayım. Siyah fermuar dıı bitti zaten. 
FATMA HANIM : Yemeği ocağa koyayım. Ortalığı da bir derle­
yip toparlayayım, hemen gelirim. (Düğmenin 
ipliğini ağzıyla koparır. Ceketi Arif'e giydirir.) 
Al bakalım, pek tutmadı ya neyse ... 
ARİF : Sende kaç para var? 
FATMA HANIM : (Gider, rad yonun üstünde duran bir plastik va­
zoyu karıştırır) İşte şu iki yüz lirayı kiraya 
ayırdım. Şu da ... Ne bu? Elli mi? Ha bu da 
elektrik-su parası. İşte bir d::>l)san lira var 
fazladan ... 
ARİF : Ver sen onu bana. 
FATMA HANIM : (Çekine çekine) Dükkanda hiç yok mu? 
ARİF : Ver sen onu bana. 
FATMA HANIM : (Bir elli lira uzatır.) Al bari. Buncağız da evde 
kalsın. 
92