Adı-sanı olmayan kişileri mi düşünürdü, beni mi 
dinlerdi? Yüreksizleşirdim ... Sonra ardımda bakış­
ları kalırdı hep ... Hep öyle; "Gerçekten inanmış mı, 
gerçekten inanmış mı? .. " Bir camda yüzümü görür­
düm. Kendine kahraman olmayı yaraştıran yüzü­
mü... Birden yine bir yerlere koşardım. Koşarken 
ayaklarımın altında nelere bashğımı, neleri ezdiği­
mi bilmeksizin koşardım ... (Birden ayağa fırlar. Mü­
zik durmuştur. Işıklar çoğalır.) Korkunç! İşte en kor­
kuncu bu! Bıçak tam yerine saplanmazsa acı çek­
mekten, yerlerde debelenmekten de daha kötü bir 
şey olacak: Düşünmeye ve anımsamaya vaktim ka­
lacak. Bütün ömrümü kahraman olmaya ayırdığım 
için, okyanusların kıyısına uzanamadığım bir saat­
çiklere acıyacağ ım. Böceklerle konuşmaya vakit 
ayırmadığıma, gerçekten sevmeye vakit ayırmadı­
ğıma acıyacağım. Bu acıma başladı mı bir kez, bu 
yazıklama ... Bu ... Sonların en kötüsü olacak. 
11. ERKEK : (Ürpererek) Bıçağın sertliğini hep göğsümde duyu­
yorum. 
I. ERKEK : (Ürpererek) Anımsamaya vakit kalmamalı ... Geriye 
bakmaya ... Hesaplaşmaya ... 
11. ERKEK : Üşüyorum . 
I. ERKEK : Böceklerle konuşmaya vakit ayırmadığım için kor­
kacağımı hiç sanmazdım. (Giysi yığınından iki sa­
bahlık alır. Birini 11. Erkeğe atar. Ötekini kendisi giyer.) 
Sabahın ayazı ... 
il. ERKEK : (Durur. Dinler.) Biri mi geliyor? 
1. ERKEK : (Durur. Dinler.) O mu? (Kapıya atılır. Açar. Usulca 
seslenir.) Sen misin? (Bir an. Sessizlik. Kapıyı kapar.) 
Kimse değil. 
il. ERKEK : (Camlı kapıya gider. Perdeleri açar.) Gün ağarınca, 
aşağıda, alanda binlerce kişi olacak. .. Dostlar ... 
Dostlar ... (Kanadı açar. Usulca seslenir.) Dostlar! (Bir 
an durur. Uzun, derin bir sessizlik. Kapar. Hüzünlü dö­
ner.) Bir içki versene. 
105