öz bir yazısı, şahsa mahsus tuğrasıdır. Bakınsana, alıcı gözle ba­
kınca nasıl da şimşek gibi çakıyor yazı alın ağzında ." 
Evet, bu at İnce Memedin ahydı, ağzındaki mühre de Al­
lah, biltamam, kendi eliyle güneş gibi şavkıyan mübarek tuğra­
sını basmıştı. 
Taşkın Halil Bey, Murtaza Ağaya, sen işi bana bırak derce­
sine bir göz kırph. 
"Eeeee, Durmuş Ağa, şimdi biz senin şu 'ağzı mühürlü ata 
ne vereceğiz?" 
"Ne vereceksiniz, ilanat verdiniz ya, üç bin lira vereceğiz, 
diye ." 
"Ama bu İnce Memedin ah değil ki, yalan söyleme, hile 
yapma, sen de biliyorsun, bu at İnce Memedin atı değil, onun 
atı olsaydı üç bini alırdın." 
"Doğru, onun ah değil ya, ağzı mühürlü ." 
"Haklısın, ben de onun ağzı mühürlü olduğu Için elli lira­
lık atma yüz lira veriyorum ." 
Pire Durmuş Ağa, bir pire çevikliğiyle yerinden havaya sıç­
radı: 
"Sen yüz liraya eşek mi alıyorsun, sen İnce Memedin ağzı 
Allah tarafından mühürlenmiş alım alıyorsun ." 
İnce Memedin, ağzının içi Allah tarafından mühürlenmiş 
atının yakalandığı bir anda bütün çarşıya yayıldı, komutanlık 
avlusu duvarının arkası bir anda, üst üste insanla doldu. 
Pire Durmuşa çok öfkelenen Yüzba şı: 
"Sus," diye sert buyurdu. "Sen ne biçim adammışsın be? 
Hem atının ağzında Alla h mührü var, diyoruz, bu kadar adam, 
hem de sen bağınyorsun. Bak, görmüyor musun kalabalığı?" 
Pire Durmuş Ağa sesini indirdi ama, üç bin lirasından da 
vazgeçmiyord u. 
Pazarlık uzun sür dü. Pire Durmuş Ağa sonunda iki yüz elli 
liraya razı geldi. 
"Oldu," diye kıvançla el çırptı Murtaza Ağa, "bu da oldu 
bitti. İki yüz elli lira sana anan sütü gibi helal olsun, mademki 
İnce Memedin atını aldın getirdin ya ... Bu cuma günü, hem ka­
sahanın pazan, hem de Cuma narnazına gelirler köylüler , evet, 
bu Cuma günü, tanyerleri ışırken, kasabanın büyük meydanm-
214