muştu. Coşkudan titriyordu. Bir anlattı, keşki keşki onun bu 
konuşmasını banda alabilseydim. Alamadım. Makinadan da 
korkuyordu Selim. Elimi makinaya sürünce sapsarı kesiliyor, 
yalvarırcana bana bakıyor, ben de elimi makinadan hemen 
çekmek zorunda kalıyordum. Eğer, Selimin ceylan türküsü­
nü, türkü gibiydi anlattıkları, ceylanlar üstüne çıkarılmış çok 
eski bir hayranlık türküsüydü, alabilseydim ... Hiç kimseden 
şimdiye kadar böylesine güzel bir şey duymadım. Sonra dört 
beş sefer daha gittim surlara, küçücük makinayı sakladım, ko­
nuşturdum onu, öyle bir daha, ilkinki gibi bir ceylan türküsü 
çekemedi bir daha. Bir insan belki bir ömürde, bir özlemini, 
acısını, tutkusunu söylerken böylesine güzel anlatabiliyordu 
bir şeyi. Belki insanın, her insanın böyle coşkulu, mutlu bir 
anı olabiliyor. 
Düşündüm, ben dedim, anlatayım, bir daha ben söyleye­
yim, Selimin ceylan türküsünü hiç olmazsa burada yazayım, 
olmadı, beceremedim. Bir şeyi duyduktan, böylesine güzelli­
ğine vardıktan sonra, ona yakın da olsa anlatamadıktan sonra, 
neye yarar ki, yazarlık, şairlik neye yarar ki ... Şimdi, işte, koca­
man kara gözlü, gözleri dışarıya yumruk gibi fırlamış, pırıltılı 
gözlü, ceylanlar aşığı Selimin ceylanlar ağıdını söyleyememe­
nin acısı ağı gibi oturdu yüreğime. 
"Ne güzel konuştun, söyledin ceylanlar üstüne Selim ... " 
"Hiç sorma, ceylan güzeldir ... " 
Başka bir şey söylenmez, ceylanlar güzeldir . Belki de Se­
lim daha önce konuşurken salt, durmadan, ceylanlar güzeldir, 
ceylanlar güzeldir, dedi de, beni böyle böyle söyleyerek aldı 
da güzel ceylan düşlerine götürdü. 
Sonra ben söyledim ona ceylanları ... Bir sabahtı, aşağıda, 
çölün ucunda durmuştuk Kaçakçı Süleymanla. Ben de hep 
Süleyman diyorum ona, adı, öz adı Ahmetti. Yazarken kaçak­
çıların adını da değiştiririm de ... Onun adı Ahmetti. İnce, saz 
benizli, kara gözlüydü. Bir erkek ceylana benziyordu Ahmet... 
Kilisin bir köyündendi. Şimdi unuttum hangi köyden olduğu-
77