du her şeyi öğrenseydim? Ellerin terliyor muydu gene? Da-
lıp gittiğin oluyor muydu? Dinlemekle olmuyor. Yanındaolmalıydım. Anlatmakla oluyor mu? Birlikte yaşamak ge-rekti. Birlikte yaşamak gerekti. Üçümüz kırlara doğru açıl-saydık. Benden utandığın anda başımı çevirirdim. Yokmu-şum gibi davranırdım. Daha önce aşk konusunda bana söy-lediklerini hiç hatırlatmazdım. Deli misin? Neden korktun?Nasıl yanıldın? Evlenmekten korkuyordun herhalde. Öyleya, otobüste gidiyorduk ayakta. Kadınlar sürünüp geçiyor-du. Bir gün evlenirsem ne düşünürsün Turgut? diye sordu-ğun zaman anlamalıydım. Kadınları artık rahatça seyrede-meyeceğinden korkuyordun. Onları, sana sürünüp geçer-lerken bir daha hayal edemeyeceğinden korkuyordun.Açıkça söyleseydin bana. Anlamadım işte. Seni bir masalkahramanı yapmıştık. Dokunulmazlığın vardı sanki. Sen dekimseye dokunamazdın sanki. Tabaklara dokunmaya kor-kuyor; ürkek bir yaratık. Hemen hiç yemek yemiyor. Biraziçki içince cesareti arttı, hikâyesine devam ediyor.
“İlk buluştuğumuz gün hemen şiirler okudu bana Nâ-
zım’dan. Böylece elimi tutmaya cesaret etti.” Kadınlar ge-çerken dönüp bakmayan bir masal kahramanıydı. Bu masa-lı yürütecek miyiz Olric? Evet efendimiz. Dünyada bir tanekahraman bulunmalı. Tek başına yaşayanlara cesaret ver-mek için. Hep böyle yaşadı dersek sevinirler. Yalan olmazmı? Nasıl olur? Doğru. “Birşeyler içmek için bir yere girdik.Babasından bahsetti orada. Babasının yüreğine verdiği sı-kıntıyı anlattı. Annesine hep söylenirmiş babası. Kulaklarıbu homurdanmalarla doluydu. Bir gün aynaya bakmış: yenibıyık bırakmaya başladığı sıralarda. Babasını görür gibi ol-muş aynada: babasının gençlik resimlerini. Korkmuş. “Ba-bama benzeyeceğim sonunda,’ diye sızlandı.” Necati onahayrandı. Erkekler, dönüp dakikalarca bakar kadınların ar-kasından. Seni bir kere olsun yakalayamadım, diyordu.
446