Yer Demir Gök Bakır 355 
Hasan: 
"Şimdi ağaca hiç yaklaşmayalım da kimse bir şey sezmesin ." 
Ummahan: 
"Gündüzleri de ağacı bekleriz. Kimse yaklaşıyor mu diye. Biri yaklaşırsa, he­
men gider kibritlerimizi alır kaçanz ." 
İki çocuk rahatsız, sabırsız, binbirlerine sokulmuş, bazı gülerek, bazı derin 
düşüncelere dalarak, bazı korku, bazı sevinç içinde, karanlığı beklemekteydiler. 
Paylaştıklan büyük sırlannın tadında, ateşindeydiler. 
Uzun Ali birkaç saat sonra eve döndü. Karısına: 
"Hayvanları saklayacak yeri de bulduk. Peri mağaralanna götüreceğiz. Mağa­
ralar, köyün mallarının hepsini alır da artar bile. Daha beş köyün mallarını da 
alır da artar bile. Samanları, otları da taşıyacağ ız. Her gün köyden nöbetleşe beş 
kişi gidecek, hayvanıara bakacak," dedi. 
E lif: 
"Ya inekleri nasıl sağacağız?" 
Ali: 
"Sağmak isteyen gider sağar," diye karşılık verdi. "Onu da düşündük. Malları 
dışarı çıkar!" 
Ve karanlık kavuşuyordu. Köy ıpıssız kalmış gibiydi. Ama bu ıssızlıkta kurnaz 
bir sevinç, Adil Efendiye aynadıklan oyunun sevinci evden eve dalgalanıyordu. 
İnsanlardan, kedilerden, köpeklerden başka, köyde hiçbir canlı kalmamıştı. 
Ne keçi, ne öküz, ne inek, ne at, ne eşek, ne tavuk. .. Evler de tamtakırdı. Çu­
vallarda un, bulgur, hızmanlarda yağ yoktu. Yatak yorgan, kapkacak yoktu. Bu 
kadar yoksul, bu kadar hiçbir şeysiz köy, dünya dünya oldu olalı görülmemişti. 
Köyün insanlannın üstü başı yırtık, ayakları yalındı ama, şimdiye kadar, bü­
yük kıtlıklarda bile hiçbirisinin kılığı böyle hırpani, böyle bir iplik çeksen kırk 
yama dökülür olmamıştı. Çocuklar, yaşlılar, erkekler, yarı çıplaktılar. Ve hepsi­
nin de ayaklan yalındı. 
Köyde iki kişi kılık değiştirmemişti: Muhtar Seferle Taşbaşoğlu. Muhtar Sefer 
şayak şalvarını, kaçak malı lacivert ceketini giymiş, ayaklarına her zamankinin 
aksine çizmesini çekmiş ve gümüş kösteğini boynundan aşağı sallandırmıştı. 
Taşbaşoğ lu da her zamanki giyim kuşamındaydı. Evi de olduğu gibi duru­
yordu. Hiçbir şey saklamamıştı. Hayvanlarını bile mağaraya götürmemişti. Buysa 
köylüyü deli ediyordu. Muhtar da kışkırtı yordu. Şimdi evinden köyün içine çık­
sa, Taşbaşın kimse yüzüne bakmazdı. Bakmazdı değil, belki başına bir hal getirir­
ler, ona kötülük ederlerdi. 
Köylüler diyorlardı ki: 
"Biz de Adile deriz ki, işte köyün zenginleri milyonerleri bunlar. Bu Taşba­
şoğlu şu Toros ardı köylüklerinin bir milyoneri. Anadoluda kırk katır yükü altını