değil seninki, sadece bıkkınlık. Yaşayan herkesin umudu var­
dır." 
"Hayır, benim yok. Korkmadığımı söylerken kastettiğim, 
hiçbir şeyin beni gerçekten, derinlemesine korkutm adığı. Başı­
ma ne gelirse gelsin, fazla umursamayacakmışım gibi. Bir başka­
sına oluyormu şçasına seyirci kalabilecekmişim gibi. Belki bunun 
bir tek istisnası var, işkence. Bedensel acıya dayanamam gerçek­
ten de." 
Gözbe bekleri mercan çizgisinde sabitleşti. Şimdiye kadar hiç 
görmediğim bir bomboşluk vardı bakışlarında. Tony, kendi acı­
sının derinliklerine düşüyordu. 
"Ben," dedi ağır ağır konuşarak, "işkence gördüm ." 
İrkildim. 
"Jamaika 'da. Getto'da. Polis!" 
Sözcükler ağzından tek erteker, zorlukla çıkıyordu. Uzun za­
mandır, belki de hiç anlatılmamış bir öyküydü bu. Ona ne sor­
mam, geçmişini ne kadar kurcalamam gerektiğini bilemiyordum. 
Kesinlikle aşmamam gereken tehlikeli bir sınır vardı mutlaka. 
"Nasıl yaptılar bunu? Sana nasıl işkence ettiler? Bak, istersen 
hiç anlatma. Hatırlamak sana acı verecekse ." 
Yüzünde belli belirsiz sezdiğim, ağlamak üzere olan küçük 
bir çocuk ifadesinden başka hiçbir şey duygularını açığa vurmu­
yordu. Gerçeğin kendisinden değil de, kötü bir düşten söz 
edermiş gibi konuşuyor du. 
"Bana haince işkence etmediler, yani parmaklarımı, dilimi fa­
lan kesmediler ." 
Bunu öyle sakin, fütursuzca söylemişti ki dehşete kapıldım. 
Birinin dilini ya da parmağını kesmek sıradan bir şeymiş gibi. 
Belki de yaşadığı acıları kanıksamanın bir yoluydu bu. 
"Önce üstüme biryatak, yatağın metal kısmını attılar, tepe­
sine çıkıp tepindiler, tekmelediler, dövdüler, bildik şeyler işte. 
Ağzıma tornavida soktular, dişlerimin çoğunu parçaladılar. Çe­
nem kırıldı." 
79