madan hastalığa yakalanıyor ve tedavinin artık 
mümkün olamayacağı evrelere geliyorlardı, üstelik 
hastalığı başkalarına da bulaştıra bulaştıra. Uğruna 
fuhuş yaptığı çocuklarının da bir gün kurban olma 
ihtimalleri vardı. Bulaştırdığı kişilerin adını verirse, 
biz onları gizlice bulacak, tedavilerini yapacaktık. 
Kimse adlarını onun verdiğini bilmeyecekti. Birke­
re daha düşünm ez miydi? 
O da bir insandı. Üstelik iyi bir insandı. İlişkide 
bulunduğu kişilerin adlarını verdi, ben de bu isim­
leri gereken mercilere bildirdim. Bana gelince, bu 
kadıncağıza hakikaten bir iş ayarlamaya çalıştım. İş­
lediği dantelleri bulunduğumuz semt pazarında bir 
pazarcının satmasını sağladım. Fuhuştan vazgeçti 
mi bilmiyorum ama frengi konusunda iyice bilgi­
lendiğine ve duyarlılık kazandığına emindim. 
Bu olay bana ders oldu. Olaya hep polisiye bo­
yutuyla baktığımız ve insan unsurunu gözden ka­
çırdığımız için, frengi ile mücadelede başarılı ola­
mıyorduk. İnsanlara insanca yaklaşamadığı mız, in­
sanca sorgulayamadığı mız için, dört iğneyle tedavi­
si mümkün bir hastalığın bulaşma zincirini bir tür­
lü kıramıyorduk. Seksenli yılların başındaydık, te­
davi ettiğim hastalıkların toplumsal boyutunu ye­
rinde öğrenmek ve faydalı olabilmek için, genelev­
ler ve fahişelerle ilgili bir çalışma yapmaya karar 
verdim. 
İyi ki vermişim bu kararı! Genelevleri inceleme­
ye başlayınca, o güne dek küçümsediğim, ayıpladı-
226