maz kendisine; üzüntüsünden öyle baktı. “Beni taşımak zor
gelmezse sevinirim. Selim’in bir dostuyla bulunmak...” Sö-zün gerisini dinlemedi.
Metin, T urgut’un tahmin ettiği gibi, tıraş olmadan ve elbi-
sesini değiştirmeden geldi otele. T urgut, geceye istediği gibihazır olmak için, önce odasına çıkıp biraz uyumuş, sonrada tıraş olup yıkanmıştı. Beyaz gömleğinin ütüsünü beğen-medi, kolacıya gönderdi. Elbiselerini fırçalattı, ayakkabıla-rını boyattı. Oyuna çıkıyoruz: hazırlıklarımızda bir eksiklikolmamalı. Otelin salonunda, geniş bir koltuğa gömülerekviski ısmarladı. Durumu beğenmiyorum. Durum kötüye gi-diyordu. T urgut’a yardım edecek kimse yoktu. Henüz Olricufukta görünmemişti. Kendi kendine konuştuğunu sanı-yordu daha. Henüz basit bir ağrı sanıyordu göğsündeki sı-kışmayı. Kendine acımaya başlamıştı yalnız. Selim’e duydu-ğu acımayla karıştırıyordu bu acımayı. Suratını astı, hiçbirşey düşünmedi.
Metin’i görünce biraz aşırı bir nezaketle karşısına oturttu:
“Viskiyle mi başlıyoruz, votkayla mı?” Metin, benim içinhepsi bir, anlamına gelen bir gülümsemeyle: “Hangisi olur-sa olsun.” dedi. “Oğlum, bize iki viski.” Garson uzaklaşır-ken Metin, ciddi bir sesle: “Otelde sizin misafiriniz olurum;fakat dışarı çıkınca hiçbir şeye karışmak yok. Gücenirim.”Gücenmezsin. Fakat gösteriş fırsatını da kaçırmazsın. “Böy-le bir durum bahis konusu olamaz,” dedi, ciddi bir sesle.“Masrafları zaten şirket ödüyor.” Rahatladın değil mi? Busözlerini sana pahalıya ödetmek de vardı ama sonra bütüngece keyfimi kaçırırsın.
“Onun için, Metin kardeşim -sana Metin diyebilirim, de-
ğil mi?- bütün acılarını unutturup şirket hesabına biraz te-selli etmek istiyorum seni. Olmaz mı?”
“Sizin gibi canlı, neşeli birinin yanında olmak acılarımı
biraz küllendiriyor.”
249