Hayatta En önemli Şev Mutlu Olmakt ır 
"Nereden duydun?" 
"Ben duyar ım," dedi Osman. Annem içerideydi, o tarafa do ğru bir  
bak ış attı. "Kendini sos yeteye rezil ettin, bari şirkettekilere mahcup
olma," dedi ac ımas ızl ıkla. (Oysa o da sosyete kelimesinden hiç  
hoşlanmazd ı.) "Çarşaf işini kaybetmen senin kabahatin," diye ekledi. 
"Ne olu yor, ne konu şuyorsunuz!" dedi annem. "Gene kav ga 
etmeyin!" 
"Etmiyoruz," dedi Osman. "Kemal'in eve gelmesi iyi oldu di yordum,  
değil mi anne?" 
"Ah oğ lum, çok iyi oldu. Kim ne derse desin, hayatta en önemli şey 
mutlu olmaktı r. Rahmetli baban ız da ö yle derdi. Bu şehir güzel k ızlarla  
dolu, daha güzelini, daha şefkatlisini, daha anla yışlısını buluruz. Kedi  
sevme yen bir kad ın zaten erke ğini mutlu edemez. Art ık kimse bu i ş için 
üzülmesin. Otel odalar ına da bir daha gitmeyece ğine söz ver bakay ım." 
"Bir şartla!" dedim Füsun'un dokuz a y önce sö ylediği bir cümle yi 
çocuk gibi tekrarlayarak. "Babam ın arabas ı ve Çetin bende kalacak..." 
"Peki," dedi Osman. "Çetin raz ıysa, ben de raz ıyım. Ama sen de  
Kenan a ve yeni i şe hiç kar ışma, kimseye çamur atma." 
"Aran ızda, herkesin önünde sak ın kavga etmeyin!" dedi annem. 
Sibel'den a yrılmam Nurcihan'dan uzaklaş mama, Nurcihan'dan  
uzaklaşmam da ona deli gibi âşık olan Mehmet'i çok daha az görmeme  
yol açm ıştı. Zaim de her geçen gün onlarla daha sık ç ıkt ığı için onu a yrı 
görüyor, bu arkada ş tak ım ından yavaş yavaş uzaklaşıyordum. Bir ara  
Piç Hilmi, Tayfun gibi evli ni şanl ı, sözlü olmalar ına ald ırmadan gece 
hayat ının karanl ık yan ına ihtiyaç duyan, İstanbul un en pahal ı 
randevuevlerini aia\c ılıkla 'üniversiteli denen biraz bil gili, görgülü 
kızlar ın takıldı ğı otel lobilerim bilen arkada şlarla, eğlencesinden çok.  
hastal ığım ı iyileştirir umuduyla birkaç gece ç ıkt ım; ama 
 
251