19 
di eleştinnenleri (Shakespeareci eleştiri) hakkında hiçbir şey 
bilmiyordu. Niye metni do�rudan doğr uya ele almayalım? 
E�er bir kitabı okumaktan hoşlanıyorsanız, harika. Hoşlan­
madı ysanız okumayın. Edebiyat, size dikkatinizi çekecek 
başka yazarlar sunacak kadar zengindir." 
Ne kadar açık dejtil mi? 
Hele bir cümlesi daha var ki ders niteli�nde: 
''Bir kitabı okumaya zorlanmak saçmalıktır." 
Ama durun; daha kumazlıklar silsilesi bitmedi. 
Bütün bunları yaparken, bir de okurda "Galiba bende bir 
yanlışlık var. Kitap bir türlü ilerlemiyor, anlayamıyorum. 
Galiba aptalın biriyim ben" duygusu uyandırmak g erekir ki, 
işlem tamamlansın. 
Sevgili okurlar, eğer içinizde böyle düşünenler varsa lüt­
fen şu soruya cevap verin: "Bayıla bayıla Orhan Kemal, Dos­
toyevski, Stendhal okuyabiliyorsunuz da niye bu kitaplardan 
sıkılıyorsun uz?" 
Cevap basit. 
Çünkü bunlar sıkıcı. Yazar işini beceremiyor, kendini oku­
tamıyor. Bu yüzden ortalık, edebiyat niteliği taşımayan, sade­
ce vakit geçirtme amacına yönelik, aşk veya cinayet gibi ko­
nulan sömüren popiller kitaplara kalıyor. Bir o kadar da, hiç­
bir okunuriuğu olmayan, zaten öyle bir iddiası da bulunma­
yan, "yüksek sanat" ürünü olduğunu ima etmekten başka şe­
yi dert etmeyen kitaplar dolduruyor raflan. Iyi yazılmış ede­
biyat örnekleri de bu can ve mal pazarında kaybolup gidiyor. 
Bazı eleştirmenlerimiz kolay okunan bir metnin kolay ya­
zıldığı gibi bir zehaba kapılmışlar. Oysa kolayca okunan ve 
okuru sürükleyen derin metinlerin yazılması büyük bir emek 
ve dil yetene� gerektirir. Eleştirmenlerimizin "sehl-i müm­
teni" kavramını bildi�ne eminim, ama nedense bunu mo­
dem edebiyata uygulamakta güçlük çekiyorlar. Bilindiği gibi 
selıl-i mümteni kolay gibi göıiinen ama aslında çok zor olan