FAKİR BAYKURT
 
381
 
 
ağızdan, bir gözden, yüksek bir ağlama tutturalım, tâ Ankara’dan 
duysunlar anasın
ı satayım!» demek geliyordu içinden. Ama ne faydası 
vardı ağlamanın? Tutuyordu kendini. «Pekey... ne olacak sizin bu 
hallarınız ulan?»
 
Birbirlerine baktılar.
 
«Nasıl kurtulacaksınız?»
 
«Yavrum, yavrum! Kara gözlü yavrum, hiç bundan kurtuluş olur 
mu? Devlet b
inmiş ensene! Devlet ki kocaman bir kaplan! Hatta 
sırtlan!.. Pançalarını vurmuş, alacağım diyor. Alır yavrum, alır kara 
gözlüm. Emme alsın. Yarın kasım aylan gelir, ak karlar yağar...»
 
Kel Bektaş birden parlayıp kalktı:
 
«Hörü ebe sust!» dedi, bastırdı Hörü
 
ebeyi.
 
«Susayım yavrum, susayım deli Bektaşım...» diye oturduğu yere 
büzüldü yaşlı kadın.
 
«Deli, akıllı.. Sus da Hamdi beyi dinleyelim...»
 
Hamdi bey hepsini ağlattı. Göl etti göz yaşlarını. Ne kadar derdi 
varsa döktü. Döktü perişan halini köylerin. Bir da
mla ışık gördükleri 
yöne bin bir umutla koşan binlerce köyü döktü. «Siz buna, kendiniz 
bir çare bulun. Devletin sizi onduracağı yok, ayağa kalkın. el ele verin, 
siz devleti ondurun ...» dedi.
 
Ama onların elinde ne vardı? Devletle güreş tutulur muydu'? 
Devl
etin sırt] yere gelir miydi? Yapayalnızdılar. Ellerinden tutan, 
önlerine düşen yoktu. İtiyorlar, çıkıyorlar, bir iğneye iplik geçiremeden 
dönüp geliyorlardı. 
İ
şçiler? Şimdi işçiler de kendi dertleriyle 
uğraşıyorlardı. Evet, ne yapacaklardı?
 
Ekmeği aşı unut
tular. Geç vakitlere kadar dertleştiler.
 
Kadınlar göz yaşlarını sile sile bitiremediler.
 
Geç vakit Hamdi bey dağıttı hepsini. «Biz oturup bir dilekçe 
yazalım!» dedi Rıza’ya. «Bu dertlerimizi bir daha anlatıp durumu 
Ankara’nın gözüne sokalım! .. »
 
Rıza bir 
kalem kâğıt getirdi.