de çıktıklarında onlara para kazandırabilecek bir 
beceri sahibi oluyorlard ı. 
Hemşirelerimizin ve çalışanla rımızın küçük ço­
cuklarını oyalamak için kurduğumuz kreşte, bir ço­
cuk bahçesi de yapmıştık. Bahçe işlerinden anlayan 
bir hastamız bahçıvanlığı üstlenmiş, bahçeyi çiçek­
lerle, meyve ağaçlarıyla donatmıştı . 
Tüm bu işleri kotarırk en, sabah erkenden Ça­
pa'ya gidiyor, akşam geç saatlere kadar çalışıyor, 
öğlen tatilinde yemeğe çıkmıyor, o saatleri de Lep­
ra Hastanesi'ne ayırıyordum. 
Bir gün Lepra Hastanesi'nin bütangaz tüpü bit­
miş, ben tüpçüden aldığım dolu tüpü arabanın ar­
kasına yatırmış hastaneye götürürk en, Çapa'nın 
bahçesinde bir arkadaşıma rastlamıştı m. Bana bir­
likte öğlen yemeğine çıkmayı teklif edince, tüpü 
göstermiş, acelem var, hastaneye tüpü götüreceğim 
demiştim. Ertesi gün telefon edip bana rastlamak­
tan ne kadar rahatsız olduğunu anlatmıştı. O ağız 
tadıyla yemeğini yiyip özel muayenehanesine gider­
ken, ben maaş dahi almadığım hastaneye tüp taşı­
yordum.• İnanın hiç gocunmadan yapıyord um bu 
işleri. Akşam yatağıma yattığımda, o gün bir hasta­
ya daha umut verebilmişsem, onu hayata katabil­
mişsem rahat ve mutlu bir uykuya dalıyordum. Za­
ten huzurlu ve mutlu olmamam için bir neden yok-
• Giinc ş Umuttan Şimdi Doğar, s. 204-205 . 
240