"Buyurun İdris Bey," dedi en yumuşak, en sıcak, dost se­
siyle. "Buyurun yukarı, hemen giyiniyorum."
"Yukarı gelemeyeceğim Arif Saim Bey, siz aşağı buyurun. 
Hem de tabancanızı alıp öyle buyurun. Siz bir askersiniz. Sizin­
le çarpışmaya, kozumuzu pay etmeye geldim. Tabancanızı alıp 
buyurun aşağı..."
Arif Saim Bey pencereyi kapadı, içeriye çekildi.
İdris Bey orada atının üstünde sabırsızlıkla duruyor, gözle­
ri konağın kapısmda, gelecek Arif Saim Beyi bekliyordu. Bekle­
di bekledi, sabırsızlandı. Güneşin ilk ışıkları ovayı yaladı geldi. 
Gün bir kavak boyu yükseldi, İdris Bey daha bekliyordu. So­
nunda dayanamadı:
"Arif Saim Bey, Arif Saim Bey.
Sözünün arkasını getiremedi, arkadan gelen bir kurşun en­
sesinden girdi, boğazını parçalayıp çıktı. İdris Bey atının üstün­
den yere usulca cansız süzülüverdi. Kalpağı yana, başının az 
ötesine kaydı, sarı saçları toza serildi, karıştı. Kam omuzlarının 
yanma göllendi, saçlarma kadar geldi, bulaştı.
Arkadaşları atlarından indiler, kalpaklarını çıkardılar, kal­
paklı sağ ellerini göğüslerine bastırıp Beylerinin huzurunda bir 
süre sessiz durdular. Sonra ödevlerini yerine getirdiler. Sonra 
da ölüyü incitmekten korkarak atının üstüne koydular, oradan 
sessizce uzaklaştılar. Arif Saim arkalarmdan baktı baktı:
"Yazık," dedi. "Çok yazık. Onunla dost olunabilirdi."
İdris Beyin vurulma haberini Memede Topal Ah getirdi. 
Memed İdris Beyin öldürülmesine ne kadar üzüldüyse Alinin 
gelişine de o kadar sevindi.
442