7 NUMARA:  BEN 
Balkona  çıkıp  bir sigara  yaktım.  Bu evin  tek sevdiğim  yeri  balko-
nu. İçeriyle  ilgisi  bile  yok;  hasbelkader  ona yapışıp  bir parçası  ha-
line gelmiş  olsa  da, eve  ait değil  sanki.  Demirlerin  üzerinde  gezi-
nen tuğla  rengi  böcek  varlığımdan  tedirgin  oldu,  ben  de onunkin-
den. Her  yerde  böcek  var.  Mutfak  dolaplarından,  buzdolabının  al-
tından,  fayanslardaki  çatlaklardan  yayılıyorlar  etrafa.  Nereden  ço-
ğaldıklarını  kestiremiyorum.  Tek  bildiğim,  onlarla  aynı  evde  yaşa-
dığım. 
Bir ara Ethel'i  arayıp,  dün  gece  eve geldikten  sonra  Ayşin  ile ko-
nuşup  konuşmadığımı  öğrenmesini  istemek  geçti  içimden  ama  he-
men vazgeçtim.  Zaten  Ayşin'in  yeni  numarasını  öğrenebilmek  için 
kaltağın  tüm  kaprislerine  boyun  eğmiş,  onca  nazını  çekmişken,  şim-
di bir başka  yardım  talebinde  daha  bulunmak,  yeterince  şişkin  olan 
egosunu  eteklemekten  başka  bir işe yaramaz.  "Senin  yüzünden  en 
yakın  kız arkadaşımı  kaybedeceğim"  lafını  bir kez daha  duymak  is-
temiyorum  ağzından.  Bana  kalsa,  Ayşin  ile Ethel'in  çoktan  kangren 
olmuş  arkadaşlıklarını  kesmekle  her ikisine  de büyük  iyilik  etmiş 
olurdum  ya, neyse. 
Kolejdeyken  aralarından  su sızmadığı  anlaşılan  bu ikili,  seneler-
dir hiç sektirmeden,  kurulmuş  gibi  on beş günde  bir buluşup,  hep 
aynı tür lokantalarda  yemek  yer.  Nişandan  sonra  Ayşin  bu sakil  ru-
tine muhakkak  katılmam  gerektiğine  önce  kendini,  sonra  da beni 
inandırmıştı.  Bu durumda,  ikiye  iki denge  bozulmasın  diye,  Ethel 
de sevgililerini  getirmeye  başlamıştı  yemeklere.  Söz  konusu  sevgi-
liler belli  aralıklarla  tombaladan  çıkan  numaralar  gibi,  aralarında  en 
ufak  bir tutarlılık  ya da herhangi  bir benzerlik  olmaksızın  peyder-
pey düşüyorlardı  masamıza.  Ekseriya,  gelen  numarayı  tanımaya  fır-
sat bulamadan,  bir yenisi  alıyordu  yerini.  O dönemde  Ethel'in  iliş-
160