10 NUMARA:  MADAM  TEYZE  VE SU 
"Ne kadar  çok eşyanız  var Madam  Teyze?"  diye  bağırdı  Su hayret-
ler içinde  başını  bir o tarafa,  bir bu tarafa  çevirerek. 
Yaşlı  kadın  ona  yetişebildiğinde,  çocuk  koridorun  sonuna  var-
mıştı  bile.  Varmış  ve üçü  de koridora  açılan  odaların  içini  görmüş-
tü çoktan. 
"Hepsi  benim  değil." 
"Peki  kimin  öyleyse?" 
"Başka  başka  insanların.  Emaneten  bakıyorum,"  dedi  Madam 
Teyze  gözlerini,  erguvan  fincanları  taşıyan  tepsiden  ayırmadan. 
Korkuyordu  kırılmalarından.  Ama  bu beklenmedik  hadiseyle  öyle 
alt üst olmuştu  ki, herhangi  bir hamlede  bile  bulunamıyordu  çocu-
ğun elinden  kapmak  için  boyarla  âşığını. 
Oysa  esas  büyük  şaşkınlığı  Su yaşamaktaydı  şu anda.  Hâkim 
rengi  beyaz  olan  ve durmadan  silinip  parlatılan,  süpürülüp  arıtılan, 
gene  de asla  yeterince  pak  olamayan  bir evde  büyüyen  çocuk,  yer-
yüzünde  var olabileceğini  aklının  ucundan  dahi  geçirmediği  efsun-
lu bir bahçeye  düşmüş  gibiydi  şimdi.  Beyaz  dışında  her renkten  bol-
ca vardı  burada.  Üst  üste  istiflenmiş,  iç içe girmiş,  tüm  boşluklara 
sızarak  her üç odayı  da tavana  kadar  hıncahınç  doldurmuştu  eşya-
lar. Hangilerinin  kıymetli,  hangilerinin  fuzuli  olduğunu  anlamanın 
imkânı  yoktu.  Her  şey birbirine  karışmıştı.  Su, burasının  kendi  ev-
lerinden  katbekat  geniş  olduğu  hissine  kapıldı  birden.  Bu apartman-
daki diğer  evlerden,  hatta  şimdiye  değin  gördüğü  bütün  evlerden 
çok daha  büyüktü  Madam  Teyze'nin  evi.  10 numaralı  daire  bir ev 
değil;  yüzlerce  parçası,  binlerce  düğmesi  olan,  alabildiğine  karma-
şık bir aygıttı  adeta;  tek bir parçayı  bile  çekince  aradan,  bozulup  iş-
332