Orta Direk 259 
Yükten soğan da çıkardı. Bir baş kocaman kırmızı soğan. Bulgur pilavıyla 
bir gider ki, baldan tatlı. 
Pilav piştikten, üstüne yağını döktükten sonra sofrayı Alinin önüne serdi. 
Çocukları da ellerinden tuttu, sofranın başına götürdü. Meryemceye geldi: 
"Kalk güzel anam," dedi. "Yağlı pilav pişirdim. Acıktın. İki gündür ağzına 
bir lokma koyduğun yok. Haydi kalk. Kurban olduğum." 
Meryemce gözlerini bile açmadı. 
Körmezardan sonra Aliye, Elife, çocuklara, herkese düşman kesilmiş, dünyaya , 
uçan kuşa bile küsmüş, o gün bugündür ağzını kimseye açmadığı gibi bir lokma 
ekmek de yememişti. 
Kendi kendine boyuna, beni öleyim diye Körmezarın içine getirdi de koy­
du. Başka türlü öldürmeye gücü yetmedi de ... Avradı, çocukları hep bir oldu­
lar da canıma kastettiler, diyordu. 
Körmezardan sonra uzun zaman Alinin sırtına binmemiş, elinde değneği, bir 
adım yürüyüp, iki durarak, yere düşerek yol almaya çalışmıştı. Son düştüğünde 
bir daha doğrulamamış, kendinden geçip bayılmış, Ali de öldü diye bildiği bir 
iki duayı okumuş, ağlamış, onu nasıl, nereye gömeceğini düşünürken Meryem­
ce birden gözlerini açmış, ona soru dolu gözlerle bakmış, doğrulmuş ayağa kal­
kıvermişti. Neye uğradığını bilemeyen, tüm umutları suya düşen Ali de öfke­
lenmiş, bakmış ki çaresiz, onu sırtına vurduğu gibi bir gece, bir gündüz, arka­
sına dönmeden, bakmadan yürümüş, yükü de Elif yüklenmiş ardınca gelmişti. 
Ali anasını getirmiş yokuşun dibine koymuş, yokuşu görünce de eli ayağı 
çözülmüş, hıncından, öfkesinden, umutsuzluktan soluk alamaz olmuş, ama iyi­
ce çözülmeye meydan vermeden gerisin geri dönmüş, ayağındaki çuvalların çö­
zülüp düşmesine, yaralarının sızlamasına, yüreğine batınasına bakmamış Elife 
yetişmiş, sırtındaki yükü alıp aynı hızla geriye dönmüş, işte böylece gelip sırtını 
yüke verip oturmuştu. 
O gelip yokuşun dibine yükü indirdikten bir hayli sonradır ki Elifle çocuk­
lar gelebildiler. 
Elif yalvardı yakardı, "açlıktan öleceksin güzel anam," dedi. "Nolursun bir 
iki lokma at ağzına. Kırmızı, nar gibi bir de soğan var. Vallaha nar gibi ... " 
Onun aldırmadığını, yemeği yemeyeceğini aklı kesince ağlamaya başladı. 
Ali, önünde tüten pilav, elinde ekmek onları bekliyor, Meryemcenin gelmedi­
ğini, Elif in de işi uzattığını gördükçe öfkeleniyordu. Bekledi bekledi, sonunda 
hışım gibi bir sesle: 
"Gel Elif!" diye bağırdı. 
Elif Meryemceyi bıraktı geldi. Eli bir türlü yemeğe gitmiyordu. Ali de, ço­
cuklar da onun gibi tüten bulgur aşının karşısında öylece duruyorl ardı. 
Birden Elifin yüzü ışıdı. Alinin kulağına eğildi: