doldurulan ya da postadan çıkan bombalı paketi hayran okurlardan gelen lokum 
kutusu sanıp hevesle açan pek çok bahtsız yazarın aynen böyle bir gurur ve 
cesaret açmazına girdikleri için dünyaya veda etmek zorunda kaldıklarını da 
biliyordu. Mesela bu gibi konularla fazla ilgisi olmayan Avrupa hayranı şair 
Nurettin, yıllar önce din ve sanat konusunda yazdığ ı yarı "bilimsel", daha çok 
da saçma bir yazı siyasal İ slamcı bir gazete tarafından tahrif edilip "dinimize 
küfür etti!" diye yayımlanınca, sırf korkak durumuna düş memek için eski 
fikirlerini hararetle sahiplenmiş , bu ateş li Kemalistliğ i asker destekli laik 
basın tarafından onun da hoş una giden abartmalarla bir kahramanlık kariyerine 
dönüştürülmüş , bir sabah da arabasının ön tekerleğ ine bağlanan bir naylon 
torbadaki bombanın patlamasıyla sayısız küçük parçaya ayrıldığ ı için kalabalık 
ve gösteriş li cenaze alayı boş  tabutunun arkasından yürümüş tü. Ka küçük taş ra 
kentlerinde bu tür cesaret kış kırtmalarına, "aman korkak demesinler" 
telaşlarına, "belki Salman Rüş dü gibi dünyanın ilgisini çekerim" hayallerine 
kapılan eski solcu yerel gazeteciler, materyalist doktorlar, iddialı din eleştirmenleri için, değ il büyük ş ehirlerdeki gibi ince tasarlanmış  bir bomba, 
sıradan bir tabanca bile kullanılmadığ ını, öfkeli ve genç dindarların 
kurbanlarını karanlık bir sokakta çıplak elleriyle boğ duklarını ya da 
bıçaklayıverdiklerini Frankfurt'ta kütüphanede karış tırdığı Türk gazetelerinin 
arka sayfalarındaki küçük ve heyecansız haberlerden biliyordu. Bu yüzden Serhat Şehir Gazetesi'nde. cevap fırsatı verilirse hem postu 
298 
ııuı ıvuju 
deldirmemek, hem de onurunu kurtarmak için ne diyeceğ ini (ateistim ama elbette 
Peygamber'e küfretmedim? - inanmıyorum ama dine saygısızlık etmem?) çıkartmaya çalışırken bir an arkasından kara bata çıka yaklaş an birinin ayak seslerini 
duyunca ür-pererek döndü; dün bu vakit ziyaret ettiğ i Şeyh Saadettin Efen-di'nin 
tekkesinde gördüğ ü otobüs ş irketi yöneticisiydi bu. Adamın kendisinin ateist 
olmadığına tanıklık edebileceğ ini düşündü Ka ve utandı. 
Bir çeşit sıradan ve sihirli bir tekrar duygusu vererek yağ an iri taneli karm 
inanılmaz güzelliğ ine hayran olarak, kaldırımların buz tutmuş  köşelerinde iyice 
yavaşlayarak ağ ır ağır Atatürk Cad-desi'nden aş ağı indi. Daha sonraki yıllarda 
Kars'ta kann güzelliğ ini, şehrin karlı kaldırımlarında aş ağı yukarı yürürken 
gördüğü manzaraları (aş ağılarda üç çocuk bir kızağ ı yokuş yukarı iterken, Aydın 
Foto Sarayı'nın karanlık vitrininde Kars'ın tek trafik lambasının ye şil ışığı 
yansıyordu) kederli ve unutulmaz kartpostallar gibi niye hep içinde taş ıdığını 
soracaktı kendine. Sunay'ın üs olarak kullandığ ı eski terzihanenin kapısında bir askeri kamyonla 
iki nöbetçi asker gördü. Kardan korunmak için «sikte dikilen askerlere Sunay'ı görmek istediğ ini tekrarlaya tek-rarlaya söylediyse de Genelkurmay Baş kanı'na 
dilekçe vermek için köyden gelen garibanı itekler gibi uzaklaş tırdılar Ka'yı. 
Aklında Sunay ile görüş üp gazetenin dağ ıtılmasını durdurmak vardı. 
Sonra kapıldığ ı telaşı ve öfkeyi bu hayal kırıklığ ıyla değ erlendirmek lazım. 
Karda koş a koşa otele dönmek geliyordu içinden ama daha ilk köş ebaşına gelmeden 
soldaki Birlik Kıraathanesi'ne girdi. Soba ile duvardaki ayna arasındaki masaya oturdu ve "Vurularak Ölmek" adlı ş iirini yazdı. 
Esas izleğ inin "korku" olduğ unu not ettiğ i bu şiiri Ka altıgen kar tanesinin 
hafıza dalıyla hayal kolu arasına yerleş tirecek ve içerdiğ i kehaneti 
alçakgönüllülükle geçiş tirecekti. 
Ka şiiri yazdıktan sonra Birlik Kıraathanesi'nden çıkıp Karpalas Oteli'ne 
döndüğünde saat sekizi yirmi geçiyordu. Kendini yatağ a atıp sokak lambasının ve 
pembe K harfinin ış ığında ağır ağır düşen iri kar tanelerini seyredip ipek ile 
Almanya'da ne kadar mutlu olacaklarının hayallerini kurarak içindeki tela şı 
yatıştırmaya ça- 
299 vuruıma Korkusu lıştı. On dakika sonra Ipek'i bir an önce görmek için dayanılmaz bir istek 
duyarak aş ağıya inince bütün ailenin bir misafirle birlikte çevresinde