20 
Gene yağm ur başladı. Ilık, sarı. .. Süleyman Sami onalığa düştü. 
Günlerdir kapı eşiği aşındırıyor du. Her önüne gelene de : "Olmaz," 
diyordu, "olmaz bu. Olmaz efendim. Soylarını bitirecekler, zürriy etle- · 
rini kesecekler birbirleri nin. Olmaz. Habire öldürüyorlar .. Durmadan, 
durmad an, durmadan . Hepsi de çaın gibi yiğitler. Şimdiye kadar bun­
lar birbirlerinden bir ordu öldürdü. Bir ordu ne demektir, bir kişi ne 
demektir? Bir ordu bir ordu, bir kişi bir kişi demektir. Evet, bir kişi, 
bir kişi demektir. Niçin öldürüls ün? Değil mi? Evet efendim, anık bu 
vahşetin, bu canavarl ığın, bu vatan hayınlığının önüne geçmeliyiz. 
Öyle değil mi? Vatan hayınlığı ne demektir! Vatan hayı nlığı demektir. 
Barıştıralım şunları bitsin." 
Üçüncü kezdir ki evin� gittiği Mahir Kabak çıoğlu : 
"Haklısın Süleyman Sami," diyordu, onu kapıda uğurlarke n, 
ağırbaşl ı, her sözcüğü duygus uz, tane tane söyleyerek. "Bu iş çağımıza 
yakışmıyor. Bir Avrupalı duysa hiç hiç bu vahşetianlayama z." 
Süleyman Sami coşkuyla sözü onun ağzından aldı : 
"Anlayamaz! Anlayamadığı için anlayamaz demektir. Çünkü bu 
çağda vahşetliği anlamak kolay bir iş değildir. Biz ki, biz ·ki yurdumu­
zu Avrupanın tam hizasına vardırmak için büyük gayretler sarf eder­
ken, canımızı kalkınmaya vererekten, hem de n url u ufuklara giderek-
ten ... " 
"Evet Süleyman Sami:, evet kardeşim, senin bu insanca d\lygula­
rını anlıyo r, hem de canı gönülden senin bu çabal arına katılıy orum. 
Ama ·bu canav arların birbirlerini öldürmekten vazgeçecekl erini hiç 
sanmıyorum. Çok söylendi, çok gayret edildi, onları barışnrlJlak için. 
zaman zaman Çukurova biltekmil ayağa kalktı. Ta Ankaradan buraya 
kadar İçişleri Bakanı bile geldi. Bunlar gene aldırmadılar. Bana mısın 
bile demediler. Ben bile, şimdiye kadar kasabanın, Çukurovanın ileri