luyuz!" diye düşündü ve endişelenir gibi oldu. Kızları Cevdet 
Bey'in ölümünden on gün sonra doğmuştu. Bu iriyarı kıza, bir 
de Melek adı vermişlerdi. Bu Refik'in eskiden düşündüğü bir 
şeydi. Bebeğin çıplak bacaklarındaki kızarıklıkları gördü. 
"Cibinliği niye örtmedin?" 
"Biraz hava alır diye düşündüm." 
Bir sessizlik oldu. 
Refik yatağın köşesine oturdu. Laf olsun diye: "Amma sıcak 
yahu!" dedi. "Bir haftadır böyle. Bütün temmuz böyle geçe-
cekse..." 
Perihan: "Keşke Ada'ya gitseydik!" dedi. 
"Canım nasıl gidebilirdik ki? Senin kucağında çocuk... Sonra 
babam yeni ölmüş!" 
Perihan boynunu büktü: "Haklısın! Düşünmeden öyle söy-
leyivermiştim zaten." 
Refik: "Evet, şimdi Ada'da olsaydınız siz, belki iyi olurdu, ama 
artık olmaz!" dedi. "Hem annem de Osman da istemiyorlardı 
ki." "Biliyorum, biliyorum!" 
Gene bir sessizlik oldu. 
Refik endişeyle: "Sahi yapacak bir işin yok muydu?" diye sor­
du. 
Perihan: "Yoktu diyorum ya!" dedi. "Aklında ne var merak 
ediyorum doğrusu!" 
"Nasıl ne var?" 
"Hayır, yapacak neyim olabilir ki? Ne düşünüyorsun?" 
"Haa! Hiç, hiç!" dedi Refik. Perihan'ın yere attığı gazeteyi alıp 
karıştırmaya başladı: "Hiçbir şey yok!" Gelişigüzel gazeteyi 
okumaya koyuldu: "Tifo vakaları karşısında resmi tedbirler. 
Rus-Japon anlaşmazlığı halledildi. Fransız komiseri bugünlerde 
Hatay'a gidecek ve..." Sabah yolda da bunları okuduğunu ha­
tırladı. Perihan'a baktı. Sandalyesinde öyle kıpırdamadan otu­
ruyordu. 
"İstersen bu pazar gidelim Ada'ya!" dedi Refik. 
"Yok, canım! Üç saat gidiş, üç saat geliş. O telâş ve curcuna 
da cabası. Çocukla kim meşgul olacak?" 
"Nermin bakar. Emine Hanım var. Bu evde insan sıkıntısı 
mı çekeceğiz?" 
215