Gülerek ekledi: "Hem ben son sayıları bilmiyorum. Kaç olmuştu 
oran?" 
"Yüzde seksendördüz!" dedi Osman. 
"Eh, yüzde seksendört artık montaj sayılmaz," dedi Ahmet. 
Osman sinirlendi: "Başka ne dedi? Başka?" 
"Babamdan, dedemden sözetti." 
"Refik'i ne tanır ki o?" 
"Kendi babasını anlattı asıl... Ben de sordum. Çok ilginç bir 
insanmış galiba... Siyasetle uğraşırmış..." 
"Vallahi, babam, onun sarhoşun teki olduğunu söylerdi." 
Ahmet öfkelenerek, demin söylemediği kelimeyi söyledi: 
"Devrimciymiş galiba." 
Osman gülerek: "Evet, babam, Nusret Amca'mın hayalpe­
restliğinden de sözetmişti!" dedi. 
Ahmet: "Çok ilginç şeyler olmuş!" diye mırıldandı. Sonra bu 
kadar ileri gittiği için pişman oldu. 
"Ne olmuş, neler uydurmuş o gene!" dedi Osman, Ahmet'in 
keyiflendiğini görünce öfkeyle ayağa kalktı. Bakışları: "Sen de 
onlardansın! Gene sen ne biçim insansın?" eliyordu. Ahmet'in 
önünden boş tepsiyi alan alıcıyı görünce galiba bir şey hatırladı, 
belli belirsiz gülümsedi: "Ahmetciğim bu akşam da bize gel 
yemeğe!" dedi. Nermin'e döndü: "Bu akşam da bizde yesin, değil 
mi?" 
"Tabii, tabii!" dedi Nermin. "Bu akşam hem kalabalığız. Herkes 
bizde." 
Osman odanın içinde yürümeye başladı: "Demek, bize montajcı 
diyor ha!" dedi. "Sen de ona bir cevap vermedin!" 
Nermin: "Ne olur, artık sinirlenme!" dedi. 
Osman öfkeyle: "Altmışdört yaşındayım!" dedi. "Bugüne kadar 
iş sözkonusu olunca sinirlenmemeyi öğrenemedim. Bundan sonra 
da öğrenemem!" 
Nigân Hanım: "Nereye gidiyor o?" dedi. 
"Bir yere gittiğim yok. Allahaşkına anne, buradayım işte!" 
Birden Nermin ayağa kalktı. Kurnaz, neredeyse hınzır bir 
bakışla Nigân Hanım'a yüzünü yaklaştırdı ve hızlı hızlı sordu: 
"Efendim, ben kimim, beni tamdınız mı? Hadi söyleyin bakalım, 
ben kimim?" 
550