180
lar fisıldıyormuş gibi yana eğilmiş evler, dik tepelere tırma­
nan keskin virajlı sokaklar, kapılarını kapatan son kahveha­
neler ve isteksizce aynlan son müşteriler... Çantasını çalan 
çocukların ne yaptığım merak etti. Uyuyorlar mıydı acaba, 
eğer öyleyse aç mı girmişlerdi yatağa? Şu anda rüya görüyor­
lardı belki de; kim bilir kendisi de, peşlerinden koşturan deli 
bir kadın olarak o rüyaların içinde bir yerlerdeydi.
Selma dördüncü çalışta açtı telefonu. “Yemek bitti mi?”
“Daha bitmedi” dedi Peri. “Hâlâ buradayız. Oğlanlar iyi 
mi?”
“Niye iyi olmayacaklarmış? Anneanneleriyle güzel vakit 
geçirdiler. Şimdi uyuyorlar.”
“Yemek yediler mi?”
Pes dercesine bir ses çıkardı Selma. “Hiç aç yatırır mıyım 
torunlarımı? Mantı yaptım, kurt gibi yediler. Zavallılar özle­
mişler belli.”
Selma’nın mutfak yeteneklerini almamış olan Peri, anne­
sinin sesindeki azan işitmişti. “Teşekkür ederim” dedi. “Emi­
nim bayılmışlardır.”
“Bir şey değil” dedi Selma. “Hadi sonra görüşürüz madem.”
“Bir dakika!” Peri duraksadı. “Anne, senden bir şey isteye­
bilir miyim?”
Bir hışırtı oldu. Peri annesinin daha iyi duyabilmek için te­
lefonu sol kulağına geçirdiğini anladı. Kocasının vefatından 
sonra gözle görülür şekilde yaşlanmıştı Selma. Bütün o kav­
galardan sonra, tuhaftır, Mensurcun yokluğunda çökmüştü.
“Yatak odasında... ikinci ya da üçüncü çekmecede bir def­
ter olması lazım” dedi Peri tane tane. “Turkuaz renkli.”
“Hani babanın sana verdiği.” Selma hep kıskanmıştı koca­
sıyla kızının arasındaki bağı. Mensurcun ölümü hislerini de­
ğiştirmemişti. Peri kendi deneyiminden biliyordu ki, ölüleri 
ve onların yaşayanlar üzerindeki etkisini kıskanmaya devam 
etmek mümkündü.