I. KADIN (Sinirli) Merserize ama floş kanşhrdım. Floş karış­
tırınca, ipek gibi durur. (Aksırır.) Yün giyemem. 
Aksırhr. 
il. KADIN Beni de kaşındırı yor. Her yanım kıpkırmızı kesili­
yor. <lyice ağlamaklı) O zaman da bizimki, "Ha­
nım," diyor, "yine boynun kızarmış." 
111. KADIN: (Fıkırdar.) Hemen de görürler. Söylemesi ayıp, ge­
çende kolumu kapıya vurmuşum. O da morar­
mış ... İnsan bir yerini bir yere çarpınca morarır ... 
I. KADIN : (Bilgiç) Yağlı hamur iyi gelir. Morluğu alır. 
il. KADIN : Ben diş macunu sürerim. 
1. KADIN : (Karşısındakini küçümseyerek) Diş macunu yanığa 
iyi gelir. (Aksırır. Kalkar.) Çay demlenmiştir. Çay 
içelim. Saati ... 
il. KADIN : Akşam çayını severim. 
III. KADIN : Benimkini lütfen fincana koy, zahmet olmazsa. 
(Kıkırdar.) Ben çayı fincandan severim, nedense ... 
I. KADIN : (Sağdaki kapıdan çıkarken) Sizi yalnız bırakacağım 
biraz... ·· 
III. KADIN : Aaa, rica ederim, ne olacak. .. 
(I. KADIN çıkar.) 
il. KADIN : (Bir dua mırıldanır.) Hiçbir sıraya duasız başlaya­
mam. 
III. KADIN: (Onun bu haline alışkındır. Aldırmaz.) Ben çayı fin­
canda istedikçe annem, Allah rahmet eylesin, "Kı­
zım sen kontes olacakmışsın," derdi... (Kıkırdar.) 
Öyleyim işte, ne bileyim... Öyle yarahlmışım ... 
(Birden bir çığlık atar.) Ay! Ne yaptım ben? Niye 
böyle yaptım? 
il. KADIN : Yanlış mı dizmişsin boncukları? 
111. KADIN: (Çok önemseyerek) Hem ne yanlış, ne yanlış!.. Ne­
den başladım sanki bu boncuklu çantaya? 
il. KADIN : Neden canım? Ne güzel... Bazen şıp diye çağrılı­
yorsun bir yere, şıp diye gerekiveriyor bir gece 
35