den beri gözüme uyku girmeseydi. Hiç olmazsa, arkamda ka­
lan bütün köprüleri yıktım ve şimdi geri dönmek istiyorum, 
ya da dönüyorum cinsinden bir yenilgiye sığınabilseydim. 
Kendime, söyleyecek söz bırakmadım. Kuvvetimi büyütmü­
şüm gözümde. Aslına bakılırsa, bu sözleri kullanmayı ya da 
böyle bir mektup yazmayı bile, ne sen ne aşk ne de hiçbir şey 
olmadığı günlerde kendime yasaklamıştım. Sen, aşk ve her 
şeyin olduğu günlerde böyle karar alınamazdı. Yaşamamış bi­
rinin ölü yargılarıydı bu kararlar. Şimdi her satırı, bu satın da 
neden yazdım? diyerek öfkeyle bir öncekine ekliyorum. Aziz 
varlığımı son dakikasına kadar aynı görünüşle ayakta tutmak 
gibi bir görevim olduğunu hissediyorum. Çünkü başka türlü 
bir davranışım, benimle küçük de olsa bir ilişki kurmuş, be­
nimle az da olsa ilgilenmiş insanlarca yadırganacaktır . Oysa, 
Sevgili Bilge, aziz varlığımı artık ara sıra kaybettiğim oluyor. 
Fakat yaralı aklım, henüz gidecek bir ülke bulamadığı için 
bana dönüyor şimdilik. Biliyorum ki, bu akıl beni bütünüyle 
terk edinceye kadar gidipgelenazizvarlık masalına kimse 
inanmayacakt ır. Bazı insanlar bazı şeyleri hayatlarıyla değil, 
ölümleriyle ortaya koymak durumund adır. Bu bir çeşit alın 
yazısıdır. Bu alın yazısı da başkaları tarafından okunama zsa 
hem ölünür ve hem de dünya bu ölümün anlamını bilmez; 
bu da bir alın yazısıdır ve en acıklı olanıdır. Bir alın yazısı da, 
ölümün anlamını bilerek, ona bu anlamı vermesini becere­
meden ölmektir ki, bazı müelliflere göre bu durum daha 
acıklıdır. 
Ben ölmek istemiyorum. Yaşamak ve herkesin burnundan 
getirmek istiyorum. Bu nedenle, Sevgili Bilge, mutlak bir yal­
nızlığa mahküm edildim. (lnsanların kendilerini korumak 
için sonsuz düzenleri var. Durup dururken insanlara saldır­
dım ve onların korunma içgüdülerini geliştirdim .) Hiç kim­
seyi görmüyorum. Albay da artık benden çekiniyor. Ona ba­
ğırıyorum. (Bütün bunları yazarken hissediyorum ki, bu sa-
384