Hüsrev Bey, kafas ını kaldırmadan, ka şlarının altından düşmanca bakt ı 
torununa. 
—  Belki... Nermin, üstüne gitti. 
~ Korkman ın da belkisi nas ıl oluyor? Hüsrev Bey, ba şını kaldırdı. Kaşları 
hafifçe çat ıl-mıştı. Sesi ise çok so ğuktu. 
—  Her şeyin belkisi vard ır kızım... Bunu büyüdü ğünde anlars ın. 
—  Ben çoktan büyüdüm. Bundan sonra olsa olsa ya şlanırım. 
Nermin'in sesinde sayg ısızca, sald ırgan bir dalgalanma vard ı. Hüsrev Bey 
uzatmadı, aynı soğuk sesle konu ştu: 
— Yaşlandığında öğrenirsin o zaman. 
Hiç istemedi ği halde konu şmanın düşmanca bir hava almas ı Nermin'i rahats ız 
etti, havay ı değiştirmek istedi: 
—  Bana şiir okur musunuz? 
Hüsrev Bey, çabuk de ğişen bir adam de ğildi, sayg ısızlığı kolay kabul 
etmiyordu. Gene ayn ı soğuk sesiyle cevap verdi: 
—  Sen anlamazs ın kızım, bu Rusça. 
Nermin sustu. Tats ız bir sessizlik oldu. Hiç istemedi ği halde dü şmanca bir 
havanın doğmasına neden olmu ştu, şimdi de o havay ı değiştiremiyordu. 
Bir kere daha denedi: 
—  Sizi k ızdırdım mı? Kızdırdıysam özür dilerim. 
—  Hayır... Niye k ızayım? 
173 
Yağmurun gürültüsü h ızlanmıştı. Camlan z ıngırdatan bir gökgürültüsü daha 
duyuldu. Nermin, biraz da abartarak, sanki kafas ına vurulan bir şeyden 
sakınır gibi e ğildi. Sonra da dedesine bakt ı. Hüsrev Bey, hemen gözlerini 
kitabına eğdi. Nermin gülümsedi. 
— Biliyor musunuz, ben gökgürüitüsünden korkar ım. Demin, birden utan ıp 
korkmuyorum dedim. Asl ında yalan söylemekten ho şlanmıyorum ama i şte 
söyleyiveriyorum. 
Hüsrev Bey, şöyle bir kafas ını kaldırıp baktı, sonra gene bir şey söylemeden 
eğdi. 
Nermin, en şuh haliyle uzan ıp dedesinin koluna dokundu. 
—  Bana küstünüz mü? 
Hüsrev Bey, deh şetle kafas ını kaldırdı, gözleri kocaman aç ılmıştı, 
torununun kendisine böyle bir soru sorabilece ğini tahmin etmemi şti. Soruyu 
çok sayg ısızca bulmu ştu. 
Buz gibi, azarlayan bir sesle tane tane konu ştu: 
—  Ben senin arkada şın değilim, sana küsmem mevzubahis olamaz. Ayriyeten 
ben kimseye küsmem, hayat ımda kimseye küsmedim, böyle tuhaf şeyler bilmem. 
Yağmur sürüyordu. Bir gökgürültüsü daha duyuldu. Nermin k ıpırdamadı bile. 
İkisi de öyle sessizce oturuyorlard ı. Nermin kalk ıp odasına çıkmayı 
düşünüyordu ama bir yandan da ü şeniyordu. Ba şını önüne eğmişti. Yorgun bir 
hali vard ı. Birdenbire yorulmu ştu da gerçekten. 
Yağmur tıpırtılarının arasında sessizlik büyüyor-du. Birbirlerini unutmu ş 
gibiydiler. 
Nermin'in yorgunlu ğu bitkinli ğe dönüşüyordu. Dedesinin ellerine tak ıldı 
gözleri. Hüsrev Bey, elleri- 
174 
ni kucağındaki kitab ın üstüne b ırakmıştı. İnce, beyaz, nerdeyse 
şeffaflaşmış ellerinin damarlar ı mor çizgiler halinde kabarm ıştı. 
Kahverengi lekeler kaplam ıştı üstünü. Eskilikten paslanm ış gibiydi. Hiç 
kımıldamıyorlardı.