süre sonra kaybolaca ğını biliyorum art ık... Çocuklu ğumda geçti ğim 
sokaklar ı bugün tan ıyamıyorum, ya şlılığımda da bugün geçti ğim yollar ı 
tanıyamayaca ğım... Bütün binalar ı yıkacaklar, bütün dostlar ım gidecek... 
Zamanın böyle geçti ğini gördükçe kendimi ıssız bir ada gibi hissediyorum, 
vapurlar gelip gidiyor ama vapurdan inen kimse yok, yaln ızca lumboz 
deliklerinden bakan yüzler var, şöyle bir görünüp sonra giden yüzler. 
Kıskançlıklardan, ku şkulardan, korkulardan, bir silah gibi kullan ılan 
sözcüklerden, gülümsemelerden, sevinçlerden a ğır ağır süzülüp biriken ac ı, 
uzun suskunluklar alt ına gizlenmeye çal ıştıktan sonra art ık daha fazla 
gizlenmeye tahammül edemeyerek ama gerçek yüzüyle de ortaya ç ıkmaya cesaret 
edemeden, birdenbire k ılık değiştirmiş olarak ortaya ç ıkıyordu. Geçen 
zaman, ya ğmur, güne ş, edebiyattaki duraklama, uzakla şan eski dostlar, bütün 
bunlar Haluk'un ac ıları için de ğişik kılıklar ve nedenler olabilirdi, ama 
bunların hiçbiri gerçek neden de ğildi. Haluk, Ner-min kendisini sevmiyor 
diye acı çekiyordu, Nermin' ı esir almak istiyor, isteklerine ula şamayınca 
da, kendi yakt ığı ateş çemberinin içinde kalan bir akrep gibi kendi kendini 
zehirleyip damarlar ına kendi yaratt ığı acıyı boşaltıyordu, ruhunun 
karanlık uçurumlar ında 
215 
bu acı bir aşka ama içinde sevgi olmayan bir a şka, bir tutkuya dönü şüyordu. 
Gereğinden fazla büyüyen her duygu gibi bu tutku da Haluk'un içine s ığmıyor, 
kayalık bir arazide azmanla şan iri bir a ğacın kökleri gibi topra ğı yırtıp 
gün yüzüne ç ıkıyordu. 
Nermin, bu ac ının ve tutkunun fark ındaydı, Haluk'un neler hissetti ğini tam 
bilmese de kendisi için çekilen ac ıyı görüyordu. Haluk'un ac ı çektiğini 
görmek de yetiyordu zaten Nermin'e, daha fazlas ını merak etmiyordu. 
Haluk'un ac ılarım gördüğü gibi kendisinin Haluk'u çok fazla sevmedi ğini de 
biliyordu ve bu sevgisizlik Nermin'de s ıkıntı yaratıyordu. Her a şk 
ilişkisinde oldu ğu gibi de, s ıkıntı çeken ac ı çekenden daha üstün oluyor, 
sıkıntı çekenin s ıkıntısı acı çekenin de ac ısı sürekli olarak art ıyordu. 
İkisi de çektikleri ac ıların ve sıkıntıların hesabını karşısındakine 
ödetmeye çal ışıyor, yapt ıkları her hareketle, söyledikleri her sözle 
sıkıntılarım ve acılarım daha da büyütüyorlard ı. 
Haluk, ne zaman herhangi bir nedenden ötürü çekti ği acıdan söz etse, Nermin 
aslında bu ac ının kendinden kaynakland ığını seziyor, hemen konuyu 
değiştirmeye, laf ı geçiştirmeye çal ışıyordu. Bu kez de öyle yapt ı. 
Yatıştırmak ister gibi Haluk'un elini tuttu. 
—  Ama şimdi burada birlikteyiz ya. 
— Bir zaman sonra yabanc ı olacağımızı düşünmek seni üzmüyor mu? 
Nermin, bu konu şmayı kısa kesmek için telâ şla cevap verdi: 
—  Üzüyor tabii... 
Haluk yüzünü buru şturdu. 
216 
—  Üzülmüyorsun... Sen hiçbir şeye üzülmüyorsun. 
Mor bir ak şam alacas ı ağaç dallar ını kalın kara çizgilere dönü ştürerek 
çökerken, dallara as ılı ampuller sihirli meyveler gibi sar ı parıltılarla 
yanıverdi. Lokanta kalabal ıklaşmış, beyaz ceketlerini giyen garsonlar 
ellerinde meze tepsileriyle masalar ın arasından kıvrak hareketlerle gidip 
gelmeye ba şlamıştı. Radyoyu birisi kapatm ıştı. 
Nermin, bir erke ğin sesine ac ı yerleştiğinde her türlü gülümsemenin, 
neşenin, cilvenin o ac ıyı artıracağını deneyimleriyle biliyordu ve belki 
de bunu bu kadar iyi bildi ği için saçlar ını Haluk'un yüzüne do ğru savurarak