II 
Tınılar 
(kırgın, muzip, tiz, parçalı:) 
Bozkırdır. Günbahmıdır. 
Genç kızla delikanlı, taşlı tuğlalı, talana uğramış bir arsa­
nın ortasında dikilmektedirler. Neden sonra. Nice bahar otlak­
ları geçildikten sonra, demek istiyor Cumhuriyet'in ilanı, gele 
gele gelinen yerde, şimdi burada, bu her yana dağılmış demir­
ler, çimento torbaları ortasında, kızıl günbahmına doğru omuz. 
omza durmaktalar ve ilan UMUT diye bağırmakta ... 
Ah özür dilerim, demektedir kızcağız utançla, çocuklu­
ğumda buralara oynamaya gelirdik biz. Tango, vals, rondo, ne 
olursa. Güzelim ağaçlar, gelincikler, papatyalarla dolu zümrüt 
çimenlikler vardı, orada uzakta bir köy dururdu ... 
Birden susmakta, artık hiç konuşmamaktadır. Sadece bak­
makta: Bir yana briket yığılmış, bir yanda kirli naylon torbalar. 
Biraz ikircikli, elele tutuşurlar. Elleri çok sıcak, fakat titri­
yorlar, ne tuhaf! 
Birbirlerinin dilini bilmiyorlar. Ancak bunun hemen hiç 
önemi yok. Hiçbir zaman da olmadı. Ayrıca o an, batan bozkır 
güneşi ufku da, tuğlalı, demirli, naylonlu düzlüğü de pembe­
liklere boyamaya aday görünmekte hala. Hala umulabilir. Elle­
rimiz ve gözlerimiz hayatı kaldığı yerden biçimleyebilir. 
Genç kız gözlerini bir oyun gibi açıp kapamakta, açıp ka­
pamakta. Her kapayıp açışında yeşili kızıllık, kızıllığı da ağır 
24