öylesine  fena,  ağıza  alınmayacak,  söze  dökülmeyecek  kadar  fena-
dır ki, hiçbir  koşulda  itiraf  edilemez  kimselere.  Kocaya  itiraf  edile-
mez mesela:  "Bebeğini  doğurduğuma  pişman  olmuştum  önceleri 
ama sonra  geçti."  Ne de çocuğa:  "İlk  başlarda  seni  pek  sevmemiş-
tim ama  zamanla  ısındım."  Ne de kendine:  "Kötü  biriyim  ben,  ken-
di çocuğunu  sevmeyecek  kadar  taş kalpli."  Anneliğin  resmi  tarihi 
titiz bir temizlik  gerektirir  hafızanın  kuytularında.  Agripina  Fyodo-
rovna  Antipova'nın  talihsizliği,  bebeğini  sevmeye,  yani  senebesene, 
kademe  kademe  sevmeye  ve aslında  hep  aynı  yoğunlukta  sevdiği-
ne kendini  inandıracak  kadar  çok  ve içten  sevmeye  fırsat  bulama-
dan, onu  kaybetmesi  oldu. 
O öğleden  sonra  emzirmek  için  eve  döndüğünde,  pencerenin 
önündeki  kanapede,  güneşten  değil  de semanın  yedinci  katından  ge-
liyormuşçasına  altın  renkli  yaldızlar  saçan  günışığının  altında,  ko-
cası ve bebek  birbirlerine  sımsıkı  sarılmış  bir halde  uyuyorlardı. 
Her yer sarının  tonlarına  bürünmüştü.  Perdelerin  arasından  kıvrılan 
huzmeler  kehribar,  generalin  yüzü  limoni,  kanapenin  kumaşı  kayı-
sı kurusu,  bebeğin  kundağı  safransı,  hemen  üzerindeki  küçücük  top 
ise mora  çalan  bir sarıydı.  Agripina  Fyodorovna  Antipova,  güneş-
ten kamaşan  gözlerini  kırpıştırarak,  huzursuz  bir merakla  bu tuhaf 
topa yaklaştı.  Birkaç  adımdan  sonra  durdu  ve birden,  demindenbe-
ri neye  bakmakta  olduğunu  anladı.  Renkler  konusunda  haklıydı.  İn-
sanlar  gibi,  anların  ve durumların  da kendilerine  has renkleri  vardı; 
bir de ölümlerin.  Her  canlının  ölümünün  rengi  farklıydı.  Yeni  doğ-
muş bir bebekte  bu, mora  çalan  sarıydı. 
Biraz  sonra  Pavel  Pavloviç  Antipov  uyandı.  Karısının  odada  ol-
duğunun  farkına  varmadan,  kucağındaki  bebeği  sarsmamaya  özen 
göstererek  doğruldu,  hafifçe  gerinip  miskin  miskin  esneyerek  pen-
cereden  dışarı  baktı.  Aşağıda  sokakta,  kadidi  çıkmış  atının  üzerine 
ciğerlerle  dolu  teldolaplar  yüklemiş  hırpani  bir sokak  ciğercisi,  bir-
birinden  cazgır  iki ihtiyar  Müslüman  kadınla  kavga  dövüş  pazarlık 
ediyordu.  Ciğerci  bir taraftan  kadınlara  laf yetiştirirken,  bir taraftan 
da, teldolapların  etrafında  iç içe geçmiş  çemberler  çizen  yapışkan 
sinekleri  kovalıyor;  yaşamaktan  her an vazgeçecekmiş  gibi  görünen 
at da kuyruğunu  ağır  ağır  sallayarak  ona eşlik  ediyordu.  Sabahın  er-
ken saatlerinden  beri  durmadan  sıcak  hava  üfleyen  rüzgârın  saçtığı 
47