tikçe pireleniyor, gözlerini kahvecinin bıyıklarına, hep gülen 
gözlerine dikmiş ayırmıyor. Göz göze gelince kahveci geniş 
geniş, yüzü sevinç içinde kalarak ona gülümsüyor. 
Selim birden kapıdan fırladı, bir anda gözden yitti. 
Kahveci geldi yanına Metinin , "Ne oldu buna?" diye sor­
du. Metin ne yapsın, ne söylesin. "O korkar, o korkar," dedi. 
Çaycı: 
"Çocuklar ," dedi Metine, "burası sizin kahveniz, ne za­
man isterseniz gelin istediğiniz kadar çay için olur mu? Ben 
de sizin kadarken sizin gibiydim. Onun için ... " 
Metin de Selim de çok seviyorlar bu kahveciyi. Kahve on­
ların evi gibi. Ama her zaman gitmiyorlar oraya çay içmeye. 
Çok sıkışırlarsa ... Çok varıp gelm e de sevdiğin yere ... Ya mu­
habbet kalkar, ya bir hal olur. Bunu Metin de biliyor Selim de. 
Selimin gene ödü kopuyor bu bıyıklı ada mdan. Biliyor biliyor 
ona bir şey yapmayacak bu candan adam , bu kahveci, ama 
gene de korkuyor. Korkudan deli oluyor. Ama ne yapsın don­
duğunda, üşümekten öldüğünde ister istemez korkudan öle 
öle kahvenin yolunu tutuyor. Her seferinde de kahvenin kapı­
sında alıp yatırmak istiyor, her seferinde de Metin onu yakalı­
yor, kahveci onu içeriye alıyor. Sıcak tavşankanı çayı önlerine 
dayıyor. Sıcak ekmek aldırıyor, kaşarpeyniri getirtiyor, bizim ­
kilerde de bir keyif bir keyif ... Aaaaah, şu hergelenin, Selimin 
bir de korkusu, her an iğne üstünde otururmuşçasına kaçıp 
git mek tedirginliği olmasa, olmasa, olmasa ... Ne var, ne var, 
ne var korkacak böylesine iyi bir arkadaştan ... Yaaaa, arkadaş, 
arkadaş, arkadaştan ... 
43