FAKİR BAYKURT
 
391
 
 
sigarasında iş olsun...)» diyordu.
 
Paketi çıkar
ıp oğluna uzatıyordu:
 
«Yusuf. sigara yak oğul, çekinme! Zati izin verdim, al bir de 
bubandan yak! Hani ağızlığın nerde? Tak ucuna, savur...»
 
Yanına kim gelirse, yolda kim merhaba derse, çıkarıp bir sigara 
veriyordu: «Al, al istersen bir de kulağına tak . b
en içemiyorum, 
öksürtüyor!» diyordu.
 
Torunu Yeşer’i hiç yanından ayırmıyordu.
 
Yeşer şimdi en çok dedesini, sonra ninesini seviyordu. «Al
-
 
lamı 
seveyim, Mammedi seveyim...» demeyi bırakmıştı. Dedesinin bacakları 
arasında dolanıp duruyordu. Dedesiyle birlikt
e düvene çıkıyordu.
 
«Yanacaksın gülüm, ısıcak furacak! Git kağnının kölgesi
-
 
ne!» 
diyordu Kır Abbas. Yeşer gitmiyordu.
 
Bir gün evin içini altüst etti, nerede ne varsa yıktı indirdi Kır 
Abbas. Bir tel buldu.
 
«Cennet! Bez ver bana, birez bez ver!» dedi.
 
«Nas
ıl bez istiyorsun Abbas? Ne yapacaksın bezi?»
 
«N(1sıl olursa olsun, bez ver! Ne yapacağıma karışma!»
 
«Uleeeen Abbas nerden bulayım şimdi ben bezi?»
 
«Cennet! Bak Cennet diyorum! Benim ayranımı kabartma! El 
kadar bez için yanına dilekçeyle mi geleyim ulan?»
 
Karısı kalktı, bez buldu, koydu önüne.
 
Parçayı aldı, kesti biçti, oranladı:
 
«Senem, gel gelinim, dik şunu benim gösterdiğim gibi! Hemen 
inne iplik getir, dik...»
 
Söktüre diktire, yuvarlak bir «şapka» çıkardı sonunda ortaya. Teli 
geçirdi fırdolayına. Yeşer’
in başına oturttu:
 
«Hiç çıkarma bunu! Gün furmasın, e mi!» dedi.
 
Sonra karşısına geçip baktı: