Hangi  saat?  Bazen  kendi  yaşının  farkında  olmadığına  inanasım 
geliyor.  Karşı  çıkmaya  hazırlandığımı  görünce,  çabuk  çabuk  sürdür-
dü konuşmayı:  "Arkadaşlık  denklik  işi. İnsan  dengi  olmayan  birine 
pekâlâ  âşık  olabilir  de, dengi  olmayanla  arkadaşlık  edemez.  Bir ke-
re sen konuşunca,  öteki  şıp diye  anlayacak.  Aynı  kültür  seviyesin-
den olmanız  lazım.  Biz  seninle  hayatta  arkadaş  olamayız.  Evli  de 
olamayız,  sevgili  de. Komşu  olalım  dedik,  onun  da cılkını  çıkardık." 
"Niye  sevgili  olamıyormuşuz?" 
Ama  rujsuz,  huzursuz,  küçük  sevgilim  soruma  cevap  vermek  ye-
rine,  sehpanın  üzerinde  terk  ettiğini  sandığım  kadehten  büyükçe  bir 
yudum  aldı.  Suratı  buruştu  anında.  Niye  zorluyor  ki kendini?  Sev-
miyor  işte. 
"Bence  biz olsak  olsak,  suç ortağı  oluruz,"  diye  mırıldandı,  ağ-
zındaki  tattan  kurtulabilmek  için  bayatlamış  kuruyemişlere  uzanır-
ken. 
Teybin  sesini  sonuna  kadar  açmış,  camları  siyah,  kendi  beyaz  bir 
araba  geçti  sokaktan.  Mavi  Metres  demirlerin  üzerinden  kafasını 
uzatıp,  ağız  dolusu  küfretti.  Hafifçe  kendime  doğru  çekip,  öptüm 
onu. Arabadan  yayılan  cırlak  müzik,  her saniye  bir kat daha  alçala-
rak en nihayetinde  tamamen  işitilmez  oldu.  O sessizlikte,  aceleci  bir 
sivrisinek,  vınlayarak  pike  yaptı  sinsice.  Rüzgâr  durdu;  ekşi  çöp ko-
kusu  genzimizi  doldurdu.  Mavi  Metres,  tek bir Şam  fıstığı  bile  bu-
lamadı  kâsede.  Ben  kendi  kadehimi  bitirip,  onunkine  geçtim.  Sivri-
sineğin  bir dahaki  saldırısında,  boşlukta  çınladı  alkışım.  Ellerimi 
açıp baktım.  Yakalayamamışım. 
327