nu anladı. İşte buna müthiş kızdı. Tepesinin tası atlı. Keçileri 
bir tarafa bırakh. Orağı athğı yerden aldı. Küfrederek çocuğa 
doğru geldi. Ağzından köpükler saçılıyordu: 
"Ulan, anasını atın te pelediği köpoğlu köpek. .. Keçiler eki­
ni geçirdiler. Sen durmuş seyredersin burada. Bir varayım da 
senin yanına ... Senin babaym ... Orospu analı ... Anasının ... " 
Çocuk yerinden kıpırdamıyordu . Halbuki ihtiyar, çocuğun 
kaçacağını, kendisinin de onun arkasından yetişemeyeceğini 
tasar lıyor, yerden, ona atmak için taşlar topluyorrlu eline. Yak­
laştı, çocuk ha kaçtı, ha kaçaca k... Çocuk kaçmadı. Hösük, o 
hızla kolundan tuttu. Orağın sırtını kafasına indirecekken, eli 
kalakaldı. Çocuğun kolu elinden düşüverdi: 
"Memme ed! .. Yavrum sen misin?" dedi. "Herkes seni öl­
müş biliyor. " 
Soluğu kesilecekmiş gibi soluyordu. Toprağa çöküverd i. 
Kızarmış boynundan, yüzünden oluk oluk ter akıyo rdu. Bu sı­
rada tekmil keçiler gene ekine doldu. 
Pancar Hösük: 
"Git de," dedi, "şu keçileri çıkar gel." 
Ancak bundan sonradır ki, bir heykel gibi donmuş kalmış 
Memed kımıldadı. Koşa koşa ekine gitti. Ekine giren keçileri çı­
kardı uzaklara sürdü . Geldi Pancar Hösüğün yanına oturdu. 
Hösük: 
''Memedim," dedi, "ulan seni araya araya bir hal oldular . 
Suya düşmüş sandılar. Anan senin derdinden ölüyordu az da­
ha," dedi, "hiç yüreğin acımadı mı anana ?" 
Memed, belini kamburlaşhrmış, değneğini çenesine daya-
mışh. Susuyor du. 
Hösük sordu: 
"Bu keçiler kimin?" 
Memed, istifini bile bozmadı. 
Hösük: 
"Sana diyorum, Memed !" dedi, "bu keçiler kimin ?" 
Memed, ağzından dökülürcesine: 
"Kesme köyünden Süleymanm ." 
Hösük: 
"İyi adam Süleyman," dedi. Sonra da ekledi: "Bre deli, gi-
43