Fakat olayların üzerinden yıllar geçtikten sonra dü­
şündüğümde, canavar bir baba değil, bütün gü­
cüyle iki haylaz oğlunu yola getirmeye çalışan, ça­
resiz bir baba görüyorum. Belki de sorun çok sert 
bir babayla, çok yumuşak bir annenin neden oldu­
ğu dengesizlikten kaynaklanıyordu. 
Evimizin halleri bu durumdayken, meslek haya­
tımda işler yolunda gidiyordu. 
İşçi Sigortaları Hastanesi 'nde önce hariciye son­
ra da dahiliye servislerindeki üç aylık rotasyonlarımı 
bitirerek üç yıllık cildiye ihtisasımı tamamlamış, uz­
manlık sınavına girmiştim. Sınavda başarılı olunca, 
uzman olarak bir başka hastaneye tayin olmam ge­
rekiyord u. Tayinim Bursa'ya çıktı. Çocuklarımdan 
ayrı bir şehirde yaşamama imkan yoktu. Ankara'ya 
kadar gidip tayinimin İstanbul'a çıkması için dilek­
çe verdim ama hiçbir işe yaramadı. Çaresiz, Bur­
sa'ya gidecek, çocuklara okul bakacak, ev tutacak, 
düzenimi kurunca onları yanıma aldıracaktı m. 
İstanbul'dan ayrılmadan önce, Osman Yemni 
Hocam'a uğrayıp bir dilekçe bırakmayı ihmal et­
medim. Olur ya, belki cildiyede bir yer boşalırdı, 
böylece ben de İstan bul'a dönerdim. 
1967 yılında Bursa'da, çalıştığım hastanede ben­
den başka cildiyeci yoktu. Tıpkı ihtisas günlerimde 
142