Nişan
memem, eski bakanda gözümden kaçmayan bir hayal k ırıkl ığı 
yaratm ıştı. 
"Niş an hiç bozulmaz. Demek ki, bu k ızın ad ı hayat ının sonuna kadar 
seninle an ılacak. îyi dü şündün mü?" Kalabal ık, şimdiden bir daire 
çizerek etraf ım ızda toplan ıyordu. 
"Düşündüm." 
"Sizi hemen ni şanlayay ım da, yeme ğimizi yiyelim. Geç bakal ım 
şöyle..." 
Benden ho şlanmad ığını hissetmek ke yfimi kaç ırmam ıştı hiç. Bakan,  
çevremizde toplanan davetliler kalabalığ ına önce bir askerlik hat ıras ını 
anlattı. Bundan, Türki ye'nin ve kendisinin k ırk yıl önce çok yoksul  
olduğu sonucu ç ıkıyordu, sonra a ynı günlerde kendisinin rahmetli  
eşiyle nas ıl törensiz ve gürültüsüz pat ırtısız nişanland ıkların ı içtenlikle  
hikâye ediverdi. Sibel'i ve ailesini herkese övdü. Anlatt ıklarında fazla  
bir mizah yoktu; ama ellerinde tepsi, uzaktan bakan garsonlar dahil,  
herkes onu son derece e ğlenceli bir hikâ ye anlatı yormuş gibi 
gülümseyerek, hatta mutlulukla dinliyordu. Sibel'in çok sevdi ği ve  
kendisine a şırı derecede hayran olan on ya şındaki tav şan dişli sevimli  
Hülya, burada ser gilediğim yüzükleri gümüş bir tepsi içinde getirince,  
bir an sessizlik oldu. Sibel ile ben he yecandan, bakan da şaşkınl ıktan  
yüzük tak ılacak elleri ve parmaklar ı birbirine kar ıştırd ık ve işin içinden  
çıkamad ık. Gülmeye zaten haz ır davetlilerden baz ılar ı "O parmak de ğil, 
öteki el," di ye bağırırken bir ö ğrenci kalabalı ğının mutluluk u ğultusu  
yükselmeye ba şlam ıştı ki, yüzükler sonunda yerlerini buldu; bakan da  
onlar ı bağlayan kurdele yi kesti ve bir anda havalan ıveren bir güvercin  
sürüsünün ç ıkaracağı gürültüye benzer bir alk ış koptu. Hayat ım 
boyunca tan ıdığım onca ki şinin sevinçle gülümseyerek bizleri  
alk ışlamas ı, buna kendimi haz ırlam ış olmama ra ğmen beni çocukça  
heyecanland ırd ı. Ama kalbimi h ızla att ıran bu de ğildi. 
Kalabal ık içinde, arkalarda bir yerde, annesiyle babas ının aras ında  
Füsun'u görmü ştüm. Yoğun bir sevinç içime yay ıldı. Sibel'i 
 
121