uzun  uzun  didikliyor  torbalan.  Çıkardıklan  metal  kutulan,  gazete 
leri ve cam  şişeleri  ayrı  ayn  çuvallara  doldurup,  götürüyorlar.  Bite 
viye tekrarlara  dayalı,  kemirgen  bir hareketlilik  var aşağıda:  sinek 
lerin  göz  diktiğini  kediler  deşiyor,  kedilerin  deştiğini  Çingeneler  di 
dikliyor,  Çingenelerden  artakalanları  her akşam  tam  iş çıkışı  saatin 
de sokağa  giren  çöp kamyonu  alıp  götürüyor,  çöp kamyonunun  saç 
tıklarını  gene  sinekler,  kediler  ve martılar  tırtıklıyor.  Ve bunca  alı 
cıya rağmen,  bahçe  duvannın  dibindeki  çöp  yığını  asla  yok  olmu 
yor. Olsa  olsa  geceleri  eksiliyor  biraz  biraz;  ama  eksilenlerin  yerle-
rini yenileri  alıyor  çarçabuk,  çöpün  başka  hiçbir  şeye  benzemeyer 
o ekşimsi,  geniz  yakan,  kesif  kokusunu  da beraberlerinde  getirerek 
"Ne yapabilirim  ki?"  dedim.  "Gidip  duvarın  önünde  nöbet  mi tu-
tayım." 
"Öyle  bir şey yap  ki, bir daha  buraya  çöp  dökmek  istemesinler. 
Hadi  şeker.  Beynini  çalıştır.  Bulursun  sen bir şeyler,"  dedi  rakısını 
gene  benden  önce  bitirirken. 
Arkama  yaslanıp,  bir sigara  yaktım.  Nedense  kanncalar  yok  bu 
akşam.  Soluduğum  duman  havaya  kanşırken,  aniden,  kendiliğin-
den, küçük,  bit kadar  küçücük  bir fikir  geldi  aklıma. 
240