onlara hayatlarını düzenlemekte yararı olmayan bir yük ve
bizim verdiğimiz hürriyeti kabul etmelerine engel olan bo-zuk bir makinedir. Bu makine, son titreyişlerini yapmakta-dır ve durmasını bilmediği için parçalanacaktır.
16 Nisan
Yatağa uzanıp yattığım ve bu satırları yazdığım anların dı-
şında ne yaptığımın pek farkında değilim. Sokaklarda yürü-yorum, bir masanın başına ulaşıp oturuyorum; parçalanma-mak için çok yavaş yapıyorum bu hareketleri. Çocuklu-ğumda geçirdiğim çok ağır bir hastalıktan sonra yürümeyiunutmuşum. Hatırlıyorum: duvarlara tutunarak yürümeyeçalışırdım. Bugün de yollarda, duvarlara çarpmamak içinbüyük bir çaba gösteriyorum. Küçük adımlarla yürümek is-terdim kimsenin bana bakmayacağını bilsem.
Görünüşümü korumam gerekiyor: öyle öğretildi bana.
Küçük adımlarla, ellerimi ileriye uzatarak yürüsem; çocuk-luğumda yaptığım gibi. Herkes görünüşünü koruyor. İstek-lerini dışa vurmuyor. Öyle alışmışlar. Kendilerini öyle alış-tıranlara da kimse karşı çıkmıyor: bir bildikleri vardır elbet-te. Ben ellerimi uzatarak yürüsem sokakta bana karşı çıkar-lardı.
Herkesin istediği gibi yaşadığı o uzak ülkenin özlemini
duyuyorum. Belki de bu ülke çok yakın. Uzak olduğununereden çıkardım? Belediye otobüsüyle filan gidilebilir ora-ya. Gene kapılarını çalıyorum. Soruyorum: burada da eski-den nasıl tanınmışsam öyle davranmak zorunda mıyım?Çok iyi bildiğim şeylerde bile şaşırma hakkı verilecek mibana? Hangi gün doğduğumu bir an için unutsam, yüzümegarip garip bakılmayacak mı? Bakılmasa da, bir gün olurhatırlar, bir gün olur düzelir, bir gün olur eskisi gibi normal
669