Böyle şeylere ihtiyacım var... Temiz hava almak için ne yapmalı? 
Pazarları maça gitmeli... Ama Perihan buna..." Şoför Cihangir'in 
neresine gideceğini soruyordu. Refik yolu tarif etti. Sonra eve 
her yaklaşışında yaptığı gibi ne yaptığını, ne yapacağını dü­
şünmeye başladı. "Sabah biraz okudum. Sonra şu nişanı da aradan 
böylece çıkardık... Ayşe de evlenecek... Çocuklar... Benim ikinci 
çocuğum... Bu erkek olsun istiyorum... Benim gibi olmasın, 
herkes gibi olsun... Herkesinki gibi bir de ad koyarız: Ahmet! 
Nasıl biri olur acaba?" Eve yaklaşıyordu. "Nişan bitti... Aa, şu 
Remzi'yi tebrik etmedim, ya da evden çıkarken vedalaşmayı 
unuttum... Boşver!" Parayı verip arabadan indi. Asansörsüz 
apartmanın merdivenlerini çıkarken yüreğini dinledi: "Yaş­
landım!" diye düşündü. Daire kapılarının önünden geçerken 
her zamanki gibi içerdeki hayatları merak etti, ama her zamanki 
gibi bir ipucu bulamadı, çünkü dairelerin çoğunda Rumca 
konuşuluyordu. 
Anahtarıyla kapıyı açıp içeri girer girmez Perihan seslendi: 
"Geldin mi?" 
"Geldim, geldim. Nasılsın?" 
"İyiyim!" diye Perihan seslendi. Sesi de iyiydi. 
Refik paltosunu çıkarırken sabırsızlandı, ayakkabılarını çı­
karmadan Perihan'ın yanına gitti: "Sahi, iyi misin?" Yatağın ucuna 
oturdu. 
"Anlamadım ben de! Ateşim düştü galiba!" 
Refik onu öptü. "Derece nerede? Bir daha bak!" dedi ve de­
receyi bulup uzattı. 
Perihan dereceyi koltuğunun altına yerleştirdi: "Nasıldı ni­
şan?" 
"Nasıldı? İyiydi işte!" diye mırıldandı Refik. "İyi ki buraya 
taşınmışız. Çocuk ne yapıyor?" 
"Demin kendi kendine oynuyordu! Kimler vardı?" 
"Herkes vardı! Senin Güler Hanım da vardı!" 
"Niye benim oluyormuş?" dedi Perihan. 
Refik elini yorganın orta yerine hafifçe bastırarak: "Erkek olursa 
adı Ahmet olsun!" dedi. "Neler düşündüm, biliyor musun?.." 
"Önce nişanı anlat!" dedi Perihan. "Ayşe ne giyinişti?" 
Refik neşesinin gölgelenmesinden korkarak: "Bir elbise!" 
537