kolları yavaşça dışarı çıktı. Allah Allah, dedi Turgut için-
den, bu ince örtülerin altında bir insan olduğunu nasıl far-ketmedim. Yılışık, her an sırıtan bir adamdı bu; Abdülha-mit’in ciddi ve ağırkanlı duruşuna hiç uymuyordu. Sultan,T urgut’un aklından geçenleri anlamış gibi: “Önceden belliolmaz,” dedi. “Divanın ortasında onun için oyuk bir yer ya-pılmıştır. Hep orada yaşar.” Adam, örtülerin içinde yılan gi-bi kıvranıyor ve yüzündeki iğrenç gülümsemeyle T urgut’abakıyordu. “Şimdi ne yapıyor?” diye sordu T urgut. Kayıtsızbir tavırla karşılık verdi Sultan: “Bana sevgisini gösteriyor.”T urgut, bağlanmış gibi, iskemleden ayrılamıyordu. “Ben is-terseniz gideyim,” gibi birşeyler mırıldandı. “Lüzum yok,”dedi Sultan. “Alışıktır kıvranmaya. Senin yüzünden değil.”Adam, gülüyor, kıvranıyor ve bir yandan da: “Öyledir efen-dimiz, buyurduğunuz gibi,” diye tekrarlayıp duruyordu.T urgut: “Yaptığımız bütün devrimlerin aslı yok mu dersi-niz?” diye sordu birdenbire. Sultan, başını geriye iterek:“Bana kalırsa yok,” dedi. Adam kaybolmuştu. Sultan, eliyleörtünün altını yoklayarak: “Yorulma artık sen Dilazer!” di-ye seslendi yatağın altına. Kıvrımların arasından Dilazer’insesi geldi: “Vazifem, efendim.” “Sen sıkılma T urgut Bey oğ-lum; Dilazer alışıktır.” Ayaklarını altına topladı, bir eliylesiyah mesini tutarak sözlerine devam etti: “Ben, bütün ola-cakları evvelden görmüştüm. Benimle başa çıkamayacağını-zı biliyordum. Ben ve Dilazer, sizin yenemeyeceğiniz kuv-vetlerdik. Hele Dilazer! Çok marifetlidir: istediğin kılığa gi-rer.” Dilazer, siyah mesin altından başını çıkardı: “Girerim.”“Sizin hatanız buradaydı: Dilazer’in yerine koyacak adamı-nız yoktu.” Dilazer, T urgut’un sandalyesinin yanında gö-ründü, T urgut irkildi. Yılan adam sırıtarak: “Adamınız yok-tu,” dedi ve gene kayboldu. T urgut yerinden fırlamak ve“Olmaz!” diye bağırmak istedi. Sesi çıkmadı. “Kalkmalı-yım,” dedi. Kalkmazsam, Dilazer, beni de Sultan’dan yana
83