Memed, ayağa kalktı, kadını merak etmişti, usulcana öne 
kaydı. Kadın uyanmış, büyümüş gözlerle evini seyrediyord u. 
Memedi görünce gülümsedi, ama, hiç yerinden kıpırd amadı. 
Memed de onun biraz ötesindeki ağaca belini dayadı oturdu. 
Hiç konuşmadan yan yana öyle oturup öğle olup gün tepeye 
dikilineeye kadar evi seyrettiler. 
Ayağa kalkan Memedin gölgesi, bir yuvarlak delik gibi, 
tam ayaklarının üstüne düşüyord u. İlk adımda kadının yamna 
vardı, cebinden çıkardığı anahtarları: 
"Al Hatun abla," dedi, ''burada uyuyacağına, İstanbula gi­
dene kadar evde uyu, yazık değil mi sana. Bizimkiler daha gel­
mediler." 
"Yok," dedi kadın, ''bak, şu komşu evde kalıyorum. Bu ge­
ce beni orada uyku tutmadı da, geldim de burada uyu dum." 
Anahtarları almadı . 
Memed, Abdülselam Hocanın evinde her sabah uyandı, 
kendi evine koştu, avlu kapısını, hiç ses çıkarmadan anahtarı 
soktu, usulca açtı, evin eski sahibi kadını, sırtım o yaşh porta­
kal ağacına dayamış uyur buldu . Uyanınca da yan yana oturup 
doya doya bembeyaz evi seyrettiler. 
Memedin mutluluğu artıp azalmıyordu. O adam da orta­
lıkta hiç gözükmüyor du. Memed gittikçe, merakı içinde büyü­
yerek, o adamı dört gözle bekliyord u. 
Gene bir sabah usulca kapıyı açıp içeri girince kadını göre­
medi. Bir anda içi bomboş kaldı, ne yapacağını bilemedi, evin 
arkasma geçti, merdivene oturdu duramadı, bahçeyi dolaştı ol­
madı, dışarıya çıktı, kadının konuk kaldığı komşu evin kapısını 
çaldı, komşu evin kadını onu tanımıştı, güler yüzle karşılad ı: 
"Kimi aradığını biliyorum, Zelıra Hanım bu sabah erken­
den İstanbula gitti. Sen onu görmedin mi, bu gece de evinde 
uyudu." 
Memed, biraz daha erken gelmediğine üzüldü, Abdülse­
lam Hocaya döndü. O, eve girerken Hoca da kahvaltıya oturu­
yor du: 
"Gitti, gitti Hocam," dedi, sesi acı doluydu . 
"Gel otur , ne kadar sabahtır , ne kadar gündür seni göremi­
yorum, neredesin hay İnce Memed?" 
162