KAPLUMBAĞALAR
 
192
 
 
vardı.
 
Naciye, kesede ne yoğurt varsa hepsini anasının önündeki çanağa 
boşalttı.
 
Döndü, sarmısakla yoğurdu alıştırdı. Üstüne su ekledi, ezmeye 
başladı. Biraz daha su ekledi, «Güzel oldu, çağır gayrı bubangili! ..» 
dedi.
 
Naciye, yerinden kalkmadan: «Bubaa
! Üseyin ağaa! Durmuş! .. 
Zeki! .. » diye bağırdı. «Sufra hazır, geliverin! .. »
 
Döndü:
 
«Bugün, insan başına birer de yumurta var! Bohçayı aç Naciye!» 
dedi.
 
Naciye bohçadan yufkaları, haşlanmış yumurtaları çıkardı. 
Yumurtaların kabukları kırılmıştı.
 
«Çağır
dın mı? Geliyorlar mı?»
 
Rıza, elindeki orağı, son yaptığı destenin üstüne attı. Ağrıyan 
belini küt küt ettirdi:
 
.
 
«Haydin bakalım haydin!» dedi çocuklara. «Acıktık eyice! .. »
 
Çocuklar sofranın başına yürüdüler.
 
Rıza ağır ağır onları izledi.
 
Karşıdaki bağl
ar, kıracın bir yerinde yeşil bir yama gibiydi. 
Ortasında Kır Abbas’ın talvarı, talvarın üstünde çulu, yorganı da 
buradan belli oluyordu. Mezarlık, mezarlığın üstündeki köy «yok» 
gibiydi.
 
Belki her yılkinden çok sıcak vardı bu yıl.
 
Rıza sırtında bir yandan
 
sıcağın, bir yandan birikmiş terin, tozun 
ateşini duydu. Boynu, kulağı kaşınıyordu. Otururken karısına baktı, 
karısı da terliyordu. Ter, kaşlarından gözlerine iniyordu.
 
«Bu yıl şu evin önüne bir kuyu kazmaya ne dersin Döndü?» dedi. 
«Yani bir denesek hakkı
ndan gelemez miyiz, haa?»
 
Döndü: