-Ah! Quel supplice, que de torture? (Bu ne işkence! 
Ne kadar eza?) 
dedikten sonra vücudunun her zerresi başka başka titre­
yerek gözlerinden bir gözyaşı seli boşandı. Kendini asla 
savunma çabası, yardım için haykırmak cüreti göstermeye­
rek, yalnız içten gelen hıçkırıklar ve derin iniltilerle sessizce 
ağlıyordu. Şemi ellerinin baskısı altında kızın moraran 
beyaz bileklerine, diziyle çökerttiği kalçasına, kısaca o hoş 
ve yumuşak vücuda baştan ayağa göz gezdiriyordu. Şid­
detli bir üzüntüyle kendi gözlerinden de sızmaya başlayan 
yaşları o baştan çıkaran sevgiliye göstermernek için başını 
arkaya çevirdi. Şimdi ikisi de ağlıyordu. Bir aşkın en çok 
başında ve sonunda akan bu hazin damlalar birbirinin 
ardından halının üzerine yuvarlanmaktayken bahtsız Şemi 
intikam arzusuyla ve delice bir şiddetle hırpalayıp ezmeye 
uğraştığı, elinde hançer ile sinesini delmeyi düşündüğü o 
vücudun -gençlik hayallerini süsleyen, bütün rüyalarını 
aşkla aydınlatan- Anjel'in, ruhuna hükmeden o kadının 
nazlı bedeni olduğunu düşündü. O vücuda değerken kal­
binde hissettiği her vuruş "Öldürme affet ... Affet ... O yine 
seni sevecektir, " diyordu. Baktı ki gittikçe derecesi artan 
üzüntüsü kararını yerine getirmesine engel olacak, bu defa 
ne yaptığını ne yapacağını bilmez bir halde kızın ellerini 
bırakıp kalktı. Odanın içinde bir iki döndü. Aynalı dolapla 
karşı karşıya gelince: 
-Bunun içinde erkek var. Sen anahtarı vermezsen ben 
de tekmemle kıracağım ... Önce onun içinden çıkanı, sonra 
da seni geberteceğim. --
dedi. Tekmesini kaldırdığı sırada Anjel ümitsizce inleyerek: 
-Yok ... Yok ... Kırmayacak ... Kırmayacak ... Ben anah-
tarı verecek .. . 
dedi. Gecelik gömleğinin sol tarafındaki ufacık dantelalı 
cebinden küçük bir anahtar çıkarıp odanın ortasına fırlattı. 
Şemi hemen anahtarı aldı. Dolabın kilidine sokarken, beri 
yandan Mürebbiye uzun bir ah çekerek: 
-Şemi açma ... Açma ... Sonra çok pişman olacak. 
161