Aralannda fısır fısır konuşu yorlardı. Sonra yan yana çömeldi­
ler, öyle çömelerek de konuşmalannı sürdürdüler. Onları gö­
rünce Tazı Tahsin kendinden geçmiş, yüreği göğsünü küt küt 
dövmeye başlamıştı. Yerinde duramıyor, ötekilerse çömelmiş­
ler, kıçlan açık konuşmalarını sıçarak sürdürüyorl ardı. O kadar 
yavaş konuşuyorlardı ki Tahsin onların bir sözcüklerini bile 
duyamıy ordu. Kan ter içinde kalmış titriyordu. Bir ara kendini 
çont olmuş sandı . Elini kolunu, başını bile kımıldatamıyo rdu. 
Onlann orada çömelmiş konuşmaları ona bir yıl kadar sürmüş 
geldi. Onlar kalkıp gittikten, dama girdikten uzun bir süre son­
ra bile Tazı Tahsin kendine gelemedi . Kalkmak, yürümek, koş­
mak istiyor, bir türlü bedenine hükmünü geçiremiyordu. 
İlk horozlar ötünce doğrulabil di. Ayaklarını sürükleyerek 
Muhtann evine geldi. Muhtar avluda aptes alıyordu. Onu gö­
rünce, aptesini yanda kesti, ayağa kalktı: 
"Ne var, ne oldu Tahsin?" diye sordu. Tahsinin bu sabah 
vakti niçin geldiğini hemen anlamıştı. 
içeriye girdiler. 
"Burada," dedi Tahsin. "Şu iki gözümle gördüm . İnce Me­
med, bir de yaralı adam. Bir de bizim Sefil Ali, bir adam daha, 
hepsi de San Çavuşun evindeler. Mahmut Ağaya hemen haber 
vermeliyim. O da bana çok para verecek, Murtaza Ağadan da 
bile çok. Bizim Mahmut Ağamız herkesten zengin değil mi?" 
"Zeng in." 
"Hemen gidiyor um." 
"Ya İnce Memed kaçarsa, ondan sonra düşündün mü senin 
halin ne olur?" 
"Ben de kaçanm." 
"Herkes biliyor senin İnce Memedi herkese haber verdiğini ." 
"Bilsinler. Ben kaçar ım." 
"Peki benim halim neye varacak?" 
"Mahmut Ağa İnce Memedi kaçırm az." 
Muhtarla Tazı Tahsin arasındaki konuşma epeyce sürdü . 
Tazı Tahsini bir türlü kandıramadı Muhtar. Bu küçücük ada­
mın gözü dönmüştü. Başına da çok kötü işler gelecek ti. Ancak 
kapıdan çıktığını görebildi. Gitse Sarı Çavuşa, Tazı Tahsinin 
Mahmut Ağaya konuklarını kancıklamaya koştuğunu söylese 
584