Yer Demir Gök Bakır 557 
mıyor muyum? Şimdi senin canın benim elimde değil mi? Bu köylü biz Taşbaşı 
alıp götürdükten sonra seni parçalamaz mı?" 
"Olsa verirdim. Yok ki yüz elli liram." 
"Yutturma, Muhtarı" 
"Vallahi billahi yok. Anam av'Tadım olsun ki yok." 
"Sen bilirsin. Yoksa yok. Benim söyleyeceğim bir şey yok." 
"Yüz lira olmaz mı?" 
Cumali Onbaşı kızdı: 
"Yahu," diye bağırdı, "ben senin canını kurtanyo rum, sen de elli lirayı çok 
buluyorsun. Elli liraya bir can. Bu kadar da ucuzu, nerede görülmüş?" 
Sefer: 
"Suss, susss, ayağını öpeyim bağırma," diye Onbaşının koluna yapıştı. 
"Öyleyse ver yüz elliyi. Hakkım değil mil Bağınnın da kıyameti de koparınm. 
Üstelik bu sefer sana dayak da atmayacağım. Hızlı kaldırıp yumuşak indireceğim 
dipçiği. Az mı maharet ister?" 
Sefer baktı ki olacak gibi değil, içeriye gitti, elinde bir deste parayla döndü, 
yanına yönüne ürkek ürkek bakındı, parayı usulcacık Onbaşının cebine indirdi. 
"Elli lirasını da karıdan borç aldım. Onbaşı, Allahını seversen, o seferki gibi 
ölümüne vurma. Yavaş yavaş, şöyle yavaş ... Öyle usturuplu vur ki herkes benim 
ölümüme vuruyorsun sanmalı." 
Onbaşı gülümsedi. Bu Taşbaş gerçekten erişmiş, ölmez kişilere, Kırklara ka­
rışmış bir kutsal, ulu kişi olmalı. Cümle yaratığa iyiliği dokunciuğu gibi, Onbaşı 
Cumaliye de iyiliği dokunuyordu işte. 
"Teşekkür ederim," dedi Onbaşı, "Sefer Efendi Ağa, beni fazla yormadın. Düş 
önüme de ... Bak, köylü gene Taşbaşın evi önüne birikmiş. Bütün köy ... Neden?" 
Sefer: 
"Korkma," dedi. "Ağızlarını bile açmazlar, çıt çıkarmazlar. Ermiş Taşbaştan 
talimat almışlardır ." 
Cu mali: 
"Biraz geç gitsek olmaz mı?" 
"Bir kahve iç ... " 
Cumali vazgeçti: 
"Taşbaş çoktan içerde hazırlanmış bizi bekliyordur. Bu toplanan köylü? .. " 
Sefer: 
"Hiç korkma, Onbaşım," dedi. "Sana söyledim ya, izin vermez Taşbaş. O izin 
verseydi, sizi de beni de şimdi burada çoktan parçalardı köylü."