"Duydun değil mi Hürüceyi aslanım?" diye sesini yükselt­
ti. "Bak, eğer Memedime bir şey olursa, sana bir daha ağzımı 
açmam, ölene dek yüzüne bakmam, sana hiç Allahın asianı de­
mem, yakanı da tutar , bu dünyada da öbür dünyada da cart, 
diye yırtarım . Duydun mu beni, kıyamete kadar , kıyamette bile 
yakarn elimden kurtaramazsın ... Yüzüme, sende c,.zıcık adamlık 
kalmışsa, hiçbir zaman bakamazsm. Baksana ne güzel evi var 
yiğidimin, bu güzel evini bozdurma ." 
. Başını önüne eğdi, odada, bir baştan bir başa birkaç kere 
dolaştı: "Bu güzel evciğini bozdurma, bozdurma, diyorum sa­
na. Bozdurma l Duydun mu?" 
Bu son konuşması Aliye bir buyurma, bir gözdağıydı. Yata­
ğına gitti, içi alıp alıp veriyor, bir de korkuyord u. Yatağın yanı­
na, kilimin üstüne oturdu, ipekli yorgan yüzünü okşadı, içinde 
bir korku vardı, nerden geldiği belirsiz. Sonra birden bir sevinç 
doldu içine. İnce Memedi Ali korumazsa, o at, o deli at, diye­
cekti vazgeçti, o at korurdu, o, köylerin, şehirlerin üstüne vanp 
da şafak vakitleri kişneyen at. 
Yorganı okşar, Aliye bakarken ayağa kalktı: 
"Memed, gel buraya," diye buyurdu. 
Memed, hemen kapıyı açıp içeriye girdi. 
"Buyur Ana, bir isteğin mi var?" 
"Var, " dedi Ana, Alinin resmini gösterdi, ''bak, Alimi ayak 
ucuma asmışsın olur mu, sonra gönüllenir Alim. Onu oradan al 
da, başucuma, şuraya as." 
Memed hemen çıktı, bir çivi, bir çekiçle geri döndü: 
"Yavaş tut Alimi, ineitme yavrumu, o da senin bir yoldaşın. 
Bak, ne de güzel gülümsüyor. Halı, böyle işte." 
Memed, Aliyi usulcana yerinden aldı, yavaşçana götürdü 
öteki duvara astı: 
"Oldu mu Ana?" 
"Oldu," dedi. "Şimdi Alim başımın üstünde." 
Memed gittikten sonra lambanm fitilini kıstı, üfledi, yatağı­
na girdi, döşek yumuşacıktı, bu yumuşak yatakta bile bir süre 
uyuyamadı. Başına hiç böyle bir iş gelmemişti, o, kulağının di­
binde top patiasa bile başını yastığa kor komaz uyur du. Bir sü­
re daha Aliyle konuştu. Düldül ata öğütler verdi. Anacık Sulta-
237