onları konuşmalarında hiç yalnız bırakmıyordum. Dinle-
yenlerden biri sıkılır da bu duygusunu belli eder endişesiyleherkesi kolluyor, böyle olduklarını tahmin ettiklerimi soh-betin dışında tutmaya çalışıyordum. Konuşurken ben deçevremden uzaklaşıp gidiyordum. Beni dinleyip dinleme-diklerini zor farkediyordum. Sabaha kadar durmadan konu-şabilirdim. Gecenin bitmeye başladığını anlayınca mahzun-laşıyordum. Konuştuğum insanların peşinden gitmek, onla-rı yatak odalarına kadar, hatta ertesi günü işe gidinceye ka-dar, hatta işlerinde çalışırken izlemek, durmadan konuşmakve dinlemek istiyordum. Ayrılınca insanların birbirlerine he-men yabancılaştıklarını, eski havayı bir türlü canlandırama-yacaklarını düşünüyordum. Kesintilere dayanamıyordum.Kuşkulu ve ürkektim. İnsanlara, ancak benim yanımda ol-dukları zaman güveniyordum. Benden ayrılınca beni yargı-lamaya başlayacaklarını ve tekrar bana döndüklerinde, artıkeski sevgilerinin tükenmiş olacağını düşünerek korkuyor-dum. İnsanlara çok önem veriyordum aslında. Benim içinne düşünecekler diye içim titriyordu. Yatağa yatınca, o günyapmış olduğum aptallıkların utancı içinde kıvranırken, bü-tün bu kusurlarımı onların da görmüş olduğunu ve onlarında görmüş olduğunu ve onların da yatağa yattıkları zaman,benim gibi, olayları gözden geçirince benim saçmalamış ol-duğumu birden göreceklerini ve benden nefret edeceklerini,daha kötüsü, artık bana aldırmayacaklarını düşünüyordum.Onlardan hiç ayrılmasam, onları sürekli konuşmalarımlaserseme çevirsem, onların bu ağır yargılarından kurtulabile-ceğimi ümit ediyordum. Şeker kralı başka masada oturuyorve ben, onun da benden artık sıkıldığını sanıyordum. Benikötü sonuçların beklediğini kuruyordum kafamda. Dahadoğrusu ben kurmuyordum; kafamda kurulu bir makinevardı ve bu makine, durmadan, ara vermeden düşünceler,izlenimler sıralıyordu. Bu makinenin idaresi benim elimde
643