verir, tarlayı alırsın. Hem de senin bindiğin takımıyla birlikte 
isterim."
Beyin rengi attı, ama hiçbir şey söylemedi. Konuşsa dili di­
line dolaşacaktı. En sonunda:
"Öyle mi Haşan?" diyebildi. "Demek yağız Arap atımı isti­
yorsun?"
"Kusuruma kalma Beyim," dedi ayağa kalktı Haşan. "Ya 
at, ya da hiçbir şey."
Arkasına bakmadan dışarıya çıktı gitti.
O gittikten çok sonra kendine gelebilen Bey öfkeden deliye 
döndü. Konağın sofasında dolandı durdu, ne yapacağmı dü­
şündü durdu. Şimdi şu anda eline geçse Yobazoğlu, onu parça 
parça edebilirdi. Yobazoğlunun dileği o kadar ağrına gitmişti. 
"Nasıl ister, nasıl ister, benim atımı nasıl ister bir köylü parçası, 
bir köylü iti?" diye bas bas bağırıyordu Ali Safa Bey. "Nasıl, na­
sıl buna dili varır, hem de cesaret edebilir?"
Öfkesi uzun sürdü. Birkaç gün doluya koydu almadı, boşa 
koydu dolmadı. Araya kasabanın gönlü kınlmaz kişileri girdi. 
Yakın köylerdeki ağalar girdiler. Herkes, herkes girdi. Bey, Ha­
şana çok çok paralar, başka yerde dönüm dönüm tarlalar öner­
di, Haşan bana mısın demedi.
"Ya Beyin yağız Arap atı, ya da hiçbir şey," diyordu. "Ya 
Arap at..." diye kuruluyor, "ya da hiç!"
Ali Safa Bey edemedi, başka hiçbir çaresi yoktu. Atım sa­
vatlı sırmalı takımlarıyla donataraktan Yobazoğlu Hasanm evi­
ne gönderdi bir sabah vakti. İçindeki kin de, Yobazoğlüna karşı 
büyüdükçe büyüdü.
İki gün içinde de tapu ona geçti.
Ali Safa Bey tapuyu eline alınca önce güldü, sonra dişlerini 
sıktı, yalım yalım gözlerle Haşana, orada bulunan Vayvay köy­
lülerine baktı:
"İşte şimdi elimden çekeceğiniz var," dedi. "Atımı, canım 
kadar sevdiğim atımı elimden alır mısınız? Alır da şu çingeneyi 
üstüne adammış gibi bindirir misiniz?"
Haşan da, köylüler de onun bu kadar neye öfkelendiğini 
anlayamadılar ama, içlerine korku düştü.
İçlerine korku düştü ama, korkunun ecele faydası olmadı.
48