kü ve hanımefendilik  unvanını  değil,  hafızasını  da yitirivermişti. 
Bir türlü  kim  olduğunu  hatırlayamıyor,  on birinci  bölüme  kadar  ta-
nımadığı  bir kadını  öz annesi  zannediyor,  fotoğraflarını  gazetede 
gördüğü  ünlü  doktorla  bir zamanlar  ve aslında  hâlâ  evli  olduğunu 
bile bilmiyordu.  Durumu  kötüye  gittiğinden,  yakında  bir kliniğe  ya-
tırılacaktı.  Bu da her şeyi  daha  da beter  karıştıracaktı  çünkü  kocası 
olan doktor/doktor  olan  kocası  da aynı  klinikte  çalışıyordu. 
Öte yandan,  Loretta'nın  bilmediklerini  biliyor  olmak,  Karısı 
Nadya'nın  içten  içe hoşuna  gidiyordu.  Binbir  talihsizlik  yüzünden 
Loretta,  ne zaman  kendi  hakkındaki  gerçekleri  öğrenmenin  kıyısın-
dan hızla  dönse  ya da kenarından  usulca  teğet  geçse,  Karısı  Nad-
ya'nın  içini  kezzap  keskinliğinde  bir sevinç  kaplıyordu.  Böyle  du-
rumlarda,  kendi  hayatıyla  dizideki  hayat  birbirinin  içine  sızıyordu 
usuldan.  Loretta,  bu iki apayrı  evrenin  ortak  paydası,  birbirine  açı-
lan kapısıydı.  Cismiyle,  dizideki  hayatın  içindeydi;  sesiyle  de, Ka-
rısı Nadya'nınkinde.  Sonuçta  ortada  iki ayrı  kadın  vardı.  Bir yanda, 
Loretta'yı  canlandıran  Latin  Amerikalı  oyuncu;  diğer  yanda  da, ona 
sesini  veren  Türk  seslendirmeci.  Hiçbirinin  gerçek  ismi  Loretta  de-
ğildi  ama  Karısı  Nadya,  kafasında  her ikisini  de Loretta  ismiyle  öz-
deşleştirmişti.  Ekrandaki  Latin  Amerikalı  oyuncu  ile bir alıp  vere-
mediği  yoktu.  Asıl  hedefi,  esas  muhatabı,  seyrettiği  Loretta  değil, 
işittiği  Loretta'ydı.  Nicedir  bir sesin  peşindeydi,  suretsiz  bir sesin..! 
kayısı  rengi,  pürtüklü  bir dizkapağında  vücut  bulan  yumuşacık,  cer-
bezeli  bir sesin...  Ama  Tutku  Zakkumu'nu  seyrederken,  duyduğu  ses 
ile gördüğü  suret  kolaylıkla  örtüşebildiğinden,  daha  doğrusu  her se-
se bir suret,  her düşmana  bir vücut  gerektiğinden,  farkında  olmadan 
hedefi  şaşırabiliyor;  seslendirme  yapan  kadına  duyduğu  olanca  hın-
cı, ekrandaki  Latin  Amerikalı  oyuncuya  yöneltebiliyordu.  Böylesi 
anlarda,  diziyi  çarpık  bir nazarla  takip  etmekten  geri  duramıyor;  Lo-
retta'nın  başının  derde  girdiği  sahnelerde  keyiflenip,  işlerinin  yolun-
da gittiği  sahnelerde  hayıflanırken  yakalayıveriyordu  kendini. 
Ekrandaki  Loretta  ince  yapılı,  uzun  bacaklı,  kumral,  yeşil  göz-
lüydü.  Ağladığında  bezelye  taneleri  kadar  yuvarlak  yaşlar  süzülü-
yordu  yanaklarından.  Loretta'yı  seslendiren  kadına  gelince,  Karısı 
Nadya  karşılaştıklarında  yüzünü  doğru  dürüst  göremediği,  vücudu-
nun görebildiği  kadarını  da daha  sonra  ancak  hayal  meyal  hatırla-
170