zümün  içine  baka  baka  ısrarı  sürdürdü:  "Hadi  şeker,  sen  ömründe 
bir kez olsun  benim  lafımı  dinle.  Gel  bu üniversiteye.  İstediğin  ka-
dar felsefe  yap,  karışan  yok.  Beyninize  amadeyiz." 
"Beyin"  lafının,  kaltağın  ağzında  büründüğü  müstehcen  çağrı-
şım içimi  gıcıkladı.  İşin  tuhaf  yanı  Ayşin  ile evliliğim  boyunca  Et-
hel ile düzenli  aralıklarla  birlikte  olduğumuz  halde,  boşandığımdan 
beri bir kez yatmadık.  Dün  gece  niçin  ayrı  ayrı  döndüğümüzü  ha-
tırlamıyorum.  Evime  nasıl  vardığım  bile  meçhul.  Belki  son  anda 
çark ederek,  oyun  oynamıştır  Ethel.  Ama  sanmam.  Bu pek  Ethelce 
değil.  Olsa  olsa  benim  bir halt  yiyemeyecek  kadar  sarhoş  olduğu-
mu görüp,  evime  bırakmıştır.  Bu daha  Ethelce. 
Balkon  demirlerine  ayaklarımı  uzatıp,  bir sigara  daha  yaktım. 
Tuğla  rengi  böcek  sağ ayağımın  altında  kaldı.  Kaçmak  için  fırsatı 
vardı  oysa.  Kaçmadı.  Aşağıda  kara  kuru  bir kadın  elindeki  çöp  tor-
balarını  bahçe  duvannın  önüne  fırlattı.  Alt katlardan  birinin  öfkeli 
sesi yükseldi  avaz  avaz.  Kadın  birkaç  saniye  öylece  kıpırtısız  dur-
duktan  sonra,  hiç oralı  olmadan  arkasını  dönüp  gitti.  Sevmiyorum 
burayı.  Öyle  ya da böyle  buradan  çıkmam  gerek.  Belki  de biraz  ken-
dime  benzetiyorum  Bonbon  Palas'ı.  Vaktiyle  alıştığı  refahı  şimdi 
mumla  arayan  hoşnutsuz  bir apartman  bu. Başka  bir yere  taşınma-
lıyım  ama  param  yok.  Evliliğim  boyunca,  saçmalığını  ancak  şimdi 
idrak  edebildiğim  bir işbölümü  vardı  Ayşin  ile aramızda.  Oturduğu-
muz ev onun  anne  babasına,  dolayısıyla  ona ait olduğu  için,  ben  de 
diğer  masrafları  karşılıyordum.  Ne salaklık.  Kenarda  köşede  birik-
miş param  da yok.  Birdenbire  ummadığım  masraflarla  ve kira  öde-
me derdiyle  karşı  karşıya  kalınca,  gülünçleşti  maaşım.  İstesem,  Et-
hel'den  alabilirim  elbette.  Ama  istemem.  Böyle  bir hamle,  aramız-
daki tüm  dengeleri  bozar.  Kendime  başka  kaynaklar  bulmalıyım. 
Acilen  para  kazanmalıyım. 
167