"Paşa diyor ki," dediler, "attan at, maldan mal, paradan 
para beğensin, dedi," dediler. "Bes atımı versin. Mademki atım 
kaçmış gitmiş onun kapısında durmuş, ne isterse ona veririm."
Ahmet:
"Han bilmez mi ki at bana yadigardır. Yadigar gelen at kim­
seye verilmez. Baş verilir, at verilmez, Paşa bunu bilmez mi?"
"Paşa bunu bilir ama, gene de atını ister. O at da ona yadi­
gardır. Kardeşi kadar sevdiği Zilan Beyinden yadigardır."
Ahmet:
"Paşa maldan mal, candan can istesin, ama yadigarımı ona 
vermem," dedi, kesti attı.
Paşanın adamları:
"Paşa dedi ki arkasındaki ulu dağa, başındaki birkaç ipsize 
güvenmesin. Dağını da, başmdakileri de yerle bir ederim, dedi. 
Hem de eder," dediler.
Ahmet bir daha konuşmadı. Sofi de konuşmadı. Paşanın 
adamları eli boş öfkeli oradan ayrıldılar.
Komşular, yakın köyler, gözü kanlı Kürt Beyleri Ahmedin 
başına toplandılar.
"Kim görmüş ki," dediler, "kim görmüş ki haktan yadigar 
gelmiş at, Bey de olsa, paşa da olsa sahibine geri verile!"
Ahmet:
"Kim görmüş ki," dedi, başka bir şey demedi.
Paşa sonucu böyle ummuyordu. Ahmedin karşılığı gelir 
gelmez öfkeden delirdi. Paşa geleneği biliyordu. Osmanlı Padi­
şahının, Acem Şahının atı gelse de kendi sarayının kapısında 
dursa, ölümü göze alır da atı onlara geri vermezdi. Veremezdi 
ama, şu Ahmet, şu dağh parçası da kim oluyordu?
Atım alacaktı. Konağı velveleye verdi. Adamlarım, kuman­
danlarını topladı, bir karara varamadılar. Bu at yüzünden bü­
tün Ağrıdağı ona karşı duracaktı. Ahmet yalnız değildi.
Kendisine dost, bir dediğini iki etmeyen Kürt beylerini sa­
raya çağırdı. Vanm, Patnosun, Süphan dağının, Muşun, Bitlisin 
beyleri güzel atlara binmiş geldiler. Mahmut Han büyük toyluk 
eyledi. Konuklannı şimdiye kadar görmedikleri bir biçimde 
ağırladı. Sonra da divan kurdu, onlara olanı biteni, başındaki 
belayı anlattı.
18