ğunuzu bilmiyordum. Cesaretin kimde olduğu her zaman 
kolayca bilinmez. 
Karım, benim kardeşi hakkındaki bu pohpohlarımı hep 
ciddiye almış gibi görünerek: 
-Halis, nasıl oldu, anlat ... 
Kaynım paketten bir sigara çıkarıp bana uzattı, bir de 
kendi yaktı. Yalanla hakikati birbirine karıştırarak anlataca­
ğı bu hikayede faka basmamak için ihtimamlı davrandığını 
gösterir bir ağırlıkla başladı: 
-Dün akşam Hidayet Bey'in köşkünde toplandık Po­
kere daldık. Ne yalan söyleyeyim, yutuldum. Kumarda şansı 
olmayanın sevdada olurmuş ... Yalan lakırdı. Bugünlerde be­
nim ikisinde de şansım yok. 
Hafif bir tebessümden kendimi alamadım. Kaynım de­
vam etti: 
-Beş altı kişi köşkten beraber çıktık. Yavaş yavaş her­
kes kendi semtine dağıldı. On dakika sonra sokağın orta­
sında yapayalnız kaldım. Geceleri etrafta ufak tefek vukuat 
eksik değil. Otuz kırk adım ilerisi seçilmeyen bu kopkoyu 
karanlığın içinde adımlarımı sıklaştırdım. Bir an evvel ka­
pağı eve atmak için adeta koşuyordum. Uzaktan bir karartı 
belirdi. Gözlerim onun şeklini kavramaya uğraşırken kulak­
larım adım seslerini duyuyordu. Ben durdum. O da durdu. 
Yanımda elektrik fenerim, revolverim vardı. Karanlıkta ne 
ben onu iyi seçebiliyordum, ne o beni ... Bu karşı karşıya 
duruş ve teşhis uzayınca canım sıkıldı. Fenerin düğmesine 
bastım, ışığı bu meçhul simaya tuttum. Heey! Bir de ne gö­
reyim Enişte Bey! Koca kalpaklı, sakallı, göğsü fişeklikli bir 
haydut! Cüssesi pek ayı değil. Teşbihimi affedersiniz, hemen 
hemen siz boyda, siz çapta bir şey ... Çoğunlukla insanı teh­
likeye düşüren korkudur. Revolveri çektim, herifin üzerine 
saldırdım, haydut tabanı kaldırdı, karşımdan defoldu ... 
Hikayenin burasında kendimi zapt ederneyerek birkaç 
alaya alma "öhö öhö"sü salıverdim. Öksürüğümün bu ala­
yı karşısında kaynım sözü kesti, gözlerini gözlerimin içine 
dikti, çünkü yalan söylüyordu. O atarken ben onun düzme 
170