FAKİR BAYKURT
 
35
 
 
«Olanıyla paklanırsın Kır Abbas! Fazlasına karışmam! Evimin 
önünde incili pınarlar yok ki beim! Bu kazanın suları tulukla taşınıyor 
buraya! Senem’in beli bıkım kopuyor yorgunluktan. Bir de onu 
düşün...»
 
Kır Abbas, oraya çöktü. Apış
arasını kaşımaya başladı:
 
«Onu beşi bilmem Cennet! .. Bir kazan ısıcak su isterim! İs
-
 
te
-
rim diyorum! Anladın mı?»
 
Cennet karı kesti attı:
 
«Ü zaman alırsın tuluğu sırtına, varırsın kuyuya, durursun sıraya, 
getirirsin iki üç tuluk su, sonra girer ahıra, is
tediğin gibi paklanırsın! 
Ben Senem geline, “Su çek kızım, su çek de kaynatan paklansın! ..” 
diyemem daha. Bunu böyle belle bil Kır Abbas! ..» dedi.
 
«Pekey bakalım, pekey boklu Cennet, belledim bildim! Pe
-
 
key...» 
Gözlerini kıstı. Debreşen öfkesini bastırd
ı. Alayla bak
 
tı karısına. Kısa bir süre sessiz geçti. Sonra: «Taşırım ula! Alırım 
tuluğu sırtıma, taşırım!» dedi. «Kuyunun başında sıraya da girerim. 
Karılardan kızlardan utanmam. “Ak sakalıyla Kır Abbas sırtına tuluk 
almış, su çekiyor!» derlerse de aldır
mam. Önümden ardımdan 
gülüşürlerse de aldırmam. Kendime bir lâf atarlarsa, karşılığım da 
veririm. “Ben erkek değilim, benim karım erkek!” derim. Hiçbir lafın 
altında kalmam. Suyumu taşırım. Taşımazsam insan değilim! ..»
 
Ayağa kalktı, Senem’in dönmesini bek
ledi.
 
*
 
jji
 
Biraz sonra, sırtında tuluk, yokuşa yukarı ilk seferini yapıyordu. 
Daha birinciyi tamamlamadan tıslayıp kalmıştı. Yıl on iki ay evin 
suyunu taşıyan gelinlerin, kadınların, “köy yerinde kadın milletinin” 
çilesini anlıyordu böylece. Bir kazan suy
u sadece kendi paklanması 
için isteme düşüncesinden cayıyordu yavaş yavaş ...
 
Avludan içeri girdiği zaman, kardeşi Pat Ali’yi hayat sekisinde 
oturur buldu. Tuluğu kazanın yanına koydu, kardeşine vardı hemen:
 
«Oooo, bizim oğlan, bizim Ali! Nasıl geldin ulan
? Avradından