raktığını, aptalca telaşlarından herkesin usandığını üzgün
bir sesle anlatırdı. Bazı günlerdeyse, hızını alamazsa, kapıyıvurup giderdi. Dışarı çıkınca hemen pişman olur, ama bu-nu itiraf etmek ona zor geldiği için günlerce uğramazdı.Döndüğü zaman anlattığına göre, arada geçen günlerde, bi-zim sokağa her gün birkaç kere uğrar, evin çevresinde dola-şır, içeri girmeye bir türlü cesaret edemezmiş. Ben de eskikavgamızı ona hatırlatmamaya çalışırdım. Yoksa, aynı me-seleye dokunmaya kalkarsam, aynı kavgalar tekrarlanır vekapı aynı sertlikle yüzüme çarpılırdı.”
Acaba bu heyecanları hiç kıskanmadın mı Esat? Bu heye-
canlara tam katılmadığına göre, bu kavgalarda, göründü-ğün kadar soğukkanlı mıydın? Bunu hiçbir zaman bileme-yeceğim. Bazı noktaları hep karanlıkta bıraktın giderkenSelim. Olur ya, belki bir gün tam senin gibi hissederim, se-nin heyecanların benim heyecanlarım olur: o zaman senibütünüyle yaşarım, kim bilir?
Esat, soluk almak için durmuştu. T urgut onu daha fazla
yorarsa, istediği gibi konuşamayacağını sezdi. Saatine baktıve özür dileyerek artık kalkması gerektiğini söyledi: Tekrargelecekti. “Çok sevindim sizinle tanıştığımıza,” dedi Esat.“İstediğiniz zaman uğrayın.” Gülümseyerek ekledi: “Bili-yorsunuz, hep evdeyim.” Kızkardeşiyle birlikte T urgut’u ka-pıya kadar geçirdiler. Aysel, elini uzattı, gülümsedi: “Genebekleriz.” Tekrar geleceğim.
T urgut o gece, rüyasında Metin’i gördü. Metin, bütün rü-
ya boyunca, T urgut’a kötü gelen garip gülümsemesiyle gö-ründü. Derin anlamlar taşıyorum diyen ve insanın kanınıdonduran bir gülümseme. T urgut durmadan, kendi kendi-ne: “Hayır, o aptaldır, bu gülümseme sahtedir,” diye tekrar-lıyordu. Sanki bu gülümsemeden korkuyordu da bu sözler-
375