16 
dinden uzaklaştınyor, edebiyat iyice halkın dışın a itiliyor. 
Üç önemli Ingiliz gazetesinin kültür yazarlanyla ve kültür 
sayfası yöneticileriyle bir akşam yemeğinde buluşmak, ba­
na bu söylediklerimi doğrulama olanaW. verdi. Onlar benimle 
söyleşi yaparken, ben de kafamdairi sorulan sordum. 
İçlerinden birisinin neler okuduğunu öğrenmek istedim. 
Hangi yazarlan seviyordu? Kimlerden hoşlanıyordu? 
Cevap neydi, biliyor musunuz: "Belki şaşıracaksınız ama, 
Len Deighton başta olmak üzere casus luk ve gerilim kitapla­
n okuyorum." 
"Len Deighton'ı ben de severim" dedim. "Ama sadece bun ­
lan mı okuyorsunuz?" 
"Evet" dedi. "Çünkü kendini aşın önemseyen ve saçma sa-
pan kitaplar yazan insanlardan sıkıldım. " 
"John Le Carre romanlanru seviyor musunuz?" diye sordum. 
"Hayır." 
"Iyi ama ajan romanı yazarlanm n en ünlüsü o." 
Güldü, "Ünlü olmasının sebebi var" dedi. 
"Nedir sebebi?" 
"Mezun olduğu okulun l obisi." 
Kısacası, bu İngiliz gazetecilere göre de edebiyat, lobiler 
arasında züppece bir oyuna dönüştürülmüş durumda. Polisi ­
ye türünde yazanlar bile lobilerle ünlü oluyor. Lobiler, gaze­
teler, televizyonlar size durmadan "Şunu oku, bunu oku" di­
ye öğüt veriyorlar. Sanki okurun aklı, zevki yokmuş gibi. Ge­
niş okur kitleleri de bu tip manipülasyonlardan ve yazarlar­
dan sıkıldıklan için casusluk, gerilim, hatta vampir romania­
nna yöneliyorlar. 
Mesela Amerika'da "edebiyat" saydıklan metinlecin en ba­
şanlılan yirmi-otuz bin okura ulaşırken öteki saçmalıklar 10 
milyon rakamını görüyor. 
Bu durum karşısında okur kitlesini suçlamak ve zevk sa­
hibi olmadıklannı söylemek kolay. Zor olan, bir zamanlar Fa-