riyor, ağzına alıyor, ısırmadan, incitmeden uzun süre ağzında 
tutuyor , onu dinliyor. Çünkü konuşkan bir kulakmemesi bu. 
Ona, istediğiniz kadar tadabilirsiniz, diyor. Ben de hoşlanıyo­
rum, diyor. Sizi itmeyeceğim hayır, diyor. Sonra da soluğunu 
tutup adamın fısıltılarını dinliyor. 
Kemanın yayı tellerde kesiksiz kaymakta, klavsen yanıtla­
maktadır. 
Neden sonra kadın hafifçe kayıyor, yan dönüyor; adamın 
başını elleri arasına alıyor, biraz aşağı çekiyor; yanağını göğüs­
lerine dayıyor, dudaklarını saçlarına gömüyor. 
Dinliyorlar. 
Birbirlerini işitiyorlar. 
Hiçbir şeyi unutmuyorsak, bizi, şimdiyi, bu zamanı da 
unutmayalım. Bu güzel oda müziğini unutmayalım; direnişini 
çalgıların ... 
"Evet," demektedir adamın sesi, 
şiir hnısı veren bir "evet." 
Kadın yine yumuşak geçişli bir durum değişikliği yarat­
makta. Eli, yanındakinin kalçalarını örten külotu sıyirrnaya baş­
lamıştır. Adam da yassı kalçasını usulca kaldınp külotun bacak­
larından sıyrılmasına yardımcı olmaktadır. Kadının külotlu ço­
rabı ise hala bacaklarında, örtünün kıvrımları arasından seçile­
biliyor; çorabın güneş yanığı bir rengi var. Şimdi ondan sıyrıl­
manın devinimi başlıyor; kadının eli çorabının bel lastiğine gi­
diyor. Fakat adam bu eli orada tutuyor, bekletiyor. Böylece ken­
dini daha derin hazlara doğru sürüklerken kadını da bir kere 
daha sevindi riyor, denilebilir. Karşılaşıp derinlemesine buluştu­
ğum bu kişi, dokunuşların gizinden, bu gizi ağır ağır çözmek­
ten de tatlar derleyecek, diyen bir sevinç. 
Adamın eli, bir onaylama belirtisi gibi kamın üstünde dur­
durduğu eli usulca sıkıyor, sonra onu avcunda okşuyor. Kadın­
sa, başını yastıktan biraz kaldırmış, boynunu uzatmış, adamı 
gözkapaklarından hafifçe öpüyor: 
Dernek sizi götürecek kalkmakta olan bir tren yok? 
58