yanınız hilaf-ı hakikattir. Mahsulünüz garibe-i hilkattır. Ha-
dise, aslında şöyle vuku bulmuştur: ben o sıralarda, bir işimdolayısıyla, top dediğiniz gâvur icadını oynadıkları mahal-den geçiyordum.”
“O küçük yaşta ne gibi bir işiniz vardı, canım efendim?”“Dünyayı da ona benzeterek yuvarlak zannettikleri için
beğenmediğim bu nesne -buyurduğunuzun aksine- tesadü-fen de olsa ayağıma çarptı ve böylece ben, ‘topa ayağımısürmüş’ oldum. Bu keyfiyet bile, sözlerinizin ne kadar ha-yal mahsulü olduğunu göstermeye kifayet eder sanırım.”
“Eder, eder,” dedi Selim aceleyle. “Sen eder dediğin için
eder. Osmanlı kafasında mantık ne gezer? Aman tahtayavur değmesin nazar.”
“Yarım kafiye,” dedi T urgut ilgisizce.“Hayır efendim, göz kafiyesi. Ben sizi Muallim Nacici zan-
nediyordum cici çocuk. Bu meselenin derinine girelim mi?”
T urgut: “Girmeyelim,” dedi.“Peki efendim. Zaten niyetimiz yoktu. Devam edelim, sü-
rüp gitsin bu macera; eğer bulabilirlerse kendine uygun birmecra. Yediği dayağa rağmen, ya da yediği dayağın verdiğihırsla, T urgut -bunu itiraf etmek zorundayım- Türk’ün, Ku-zey Korea’da gösterdiği ve daha önce Yunanlı pehlivan CimLandos’un yakinen bildiği acı kuvvetini, o günden itibarendamarlarında hissetmeye başlamıştı.”
T urgut: “Adalelerinde,” dedi kesin bir tavırla.“Evet. Adalelerinde. İşte, neresindeyse orasında duyduğu
ve sonra üniversite kantininde, karşı masada oturan kızlarada gazoz kapaklarını birer birer bükmek suretiyle gösterdiğiacı kuvveti sayesinde, arkadaşları arasında haksız şöhretkazanmıştı. Ne olacak? Ayı işte.”
“Hislerinize mağlup oluyorsunuz üstadım.”“Mağlubiyet hakkındaki hükmü tarihe bırakalım ve se-
rencama devam edelim.”
59