FAKİR BAYKURT
 
287
 
 
Usul usul, ayaklarının ucuna basa basa 
odaya girdi. «(Sevip 
okşamalarımı çekemiyordun! Karnındaki kurtlar bıngıl bıngıl 
kaynıyordu. Ben bilmiyor muydum? Sezmiyor muydum? Oyulası 
gözlerin bar bar bağırıyordu. Kimsenin değil, senin hesetliğinden 
hasta oldu! İldiyse senin nazarın ildi, boklu nalet
!..) »
 
Omzundaki azık torbasını attı:
 
«Senem kandili yak kızım, kandili!» diye bağırdı. «Çabuk kandili 
yak!»
 
Senem kandili yaktı.
 
«Hani nerde, gösterin!..»
 
Duvarın dibinde, göğsü körük gibi ine kalka yatıyordu Yeşer. 
Alnı, yüzü bulgur bulgur tere batmıştı.
 
Yanı başına çöktü hemen. Elini çocuğun alnına koydu:
 
«Abuuuv!» dedi. «Yanıyor Yeşer’im!»
 
Yeşer belinledi:
 
«Ana dum? Nine dum! .. »
 
,
 
Gözünü belli belirsiz açtı:
 
«Dide dum! .. » dedi.
 
Kır Abbas:
 
«Su diyor!» dedi. «Su verin yavruma!..»
 
Senem duraladı:
 
«Anam
, “Çok su verme” diyor buba!» dedi.
 
«Anayın ağzına tükürürüm!» diye bağırdı Kır Abbas. «Su ver 
dedim sana! ..»
 
Gelinine karşı o kadar ince, o kadar hesaplı konuşan adam ...
 
Senem tuluğa gitti, tasa su doldurdu. Getirdi.
 
«Yeşer!.. İçiver dedem!.. İşte su!..
 
İşte su, içiverL» dedi. Bir eliyle 
tutup kaldırdı çocuğun başını, tası ağzına dayadı: «İçiver sunam!..» 
dedi.