FAKİR BAYKURT
 
361
 
 
«Burda yola konacak bir şey yok Battal! Eve gideyim.»
 
«Çok bir şey istemez, birez yoğurt, bir iki yumurta... Bakarsın 
yolda bindiğimiz otopos felân bozulur...»
 
Kel Bektaş
 
geldi:
 
«Üstümüzü başımızı değiştirmeyelim mi?» dedi.
 
«Köyden geldiğimizi, iş içinden olduğumuzu bilirler! 
Değiştirmeyelim.» dedi Battal.
 
«Belkim Ankara’ya geçeriz?»
 
«Geçersek onlar da görürler!..»
 
Ö
teki üyeler geldiler. Onlar da üst başlarını düşünüyorlar
dı koyu 
koyu.
 
«Aldırmayın!» dedi Battal. «Ayıbımız görünmüyor ya!..»
 
Battal karısına kızma el salladı: «Hoşça kalın!»
 
«Allah yardımcınız olsun!Hayırlı habarlarmızı bekleriz!» dedi 
Güley.
 
Yamaları yırtıklarıyle, «Bu halimiz hal değil ya!» deyip duruyordu 
üy
eler. Ayakları pişmişti çarıkların içinde.
 
«Aldırmayın ulan! Kasabada tıraş olur düzeliriz!»
 
Tarlaların arasından patikaya çıktılar. Ne sorulacağını, sorulara ne 
karşılık vereceklerini konuşa konuşa gittiler.
 
Purluk köy sınırları içinde değil miydi? Tâ yüz
 
yıldır, beş yüz yıldır 
öylece durmuyor muydu? Yaz bahar aylarında ko
-
 
yunları kuzuları 
yayılırdı. Ekimlerde kasımlarda, dikenlerini, gevenlerini kazarlardı. 14 
Numaralı Kadastro Komisyonunun kararı kesinleşmiş, itiraz 
edememişler. Ama haberleri olmuş muyd
u? İşte haberleri oldu, itiraz 
ediyorlar. Yanlış hesap Bağdat’tan döner dünyada. 
İ
şte söylüyorlar, 
her zaman söyleyecekler... Ağızlarını birlediler.
 
Kasabanın yolları taştan. Memurların ekini yok, orağı yok. Güneşi 
yok, sıcağı yok. Ay otuz, aylık bin dokuz
 
yüz... Git bir köye, yolluk! 
Dön kasabaya, yolluk! Avratların çok bir işi yok. Kıçlarını koymuşlar 
kapıların taşına, sakız çiğnerler. Yidikleri önlerinde, yimediklerf