T utunamayanların peşine takılıp gitmişim. Bu insanlarla
yaşamak nasıl olurdu acaba? Onları anladığımı, yaşantıları-na katılmak istediğimi söylerdim. Her birinin arkasındansürüklenirdim bir süre. Hiçbir yaşantıyı bitiremezdik. Hiç-birisinin yaşantısı bitmiyor ki. Yarabbim ne güzel olacaktı!Sonunu bilmemenin, sonu olmadığını bilmenin güzelliğiniyaşardım. Hiç bitmeyecek yarım yamalak yaşantıların özle-mi var içimde. Her an tehlike, her an belirsizlik. Hiçbir ma-ceraya değişmezdim onların yaşantılarını. Bütün tutunama-yanları birden görür gibiyim: aslında hiçbirini görmemiş ol-sam bile. Tereddütlerinin resimlerini çizerdim yüzlerine ba-karak. Soluk ve düz çizgiler çizerdim. Ahmet Çekingen’inbirbirine benzeyen karikatürleri gibi.
Gerçek dünyada yaşamış ve onlarla boy ölçüşebilecek bir
tek insan tanıyorum: gümrükçü ve ressam Rousseau. Onunhayatı bir masal gibi geliyor bana. Sanki biri, Rousseau’nunresimlerini gördükten sonra uydurmuş onun hayat hikâye-sini. Böyle yaşasaydı uygun olurdu demiş. Ben uydurmuşolmak isterdim. Bütün bildiğim bir resim albümünde onuniçin yazılmış kısa bir önsöz. Hayatına dair birkaç söz. Busözler bana o kadar yakın geldi ki, Rousseau’yu daha ayrın-tılı tanımak için başka kitapları karıştırıp yeni şeyler öğren-mekten çekindim. Gereğinden fazla bilmekten korktumonun hakkında. Görünüşte Rousseau gibi yaşamak belkikolaydı; içim Rousseau gibi olmadıktan sonra neye yarar?
Yorgunum: artık bu konuda yazmak istemiyorum. T utu-
namayanlardan bahsetmek içimi tüketiyor. Onları biraz ra-hat bırakmalıyım. İçimde daha gelişmelerine fırsat verme-liyim. Kimbilir daha bilmediğim ne yönleri vardır? Onlargibi sakin, acelesiz, beklemeliyim. En telaşlı görünenlerin-de bile bulunan başka türlü bir sakinliğe bırakmalıyım içdünyamı.
Rousseau dünyanın en büyük adamı. Ressam olanı.
684