başladı. Bütün bunları söylerken, memur ya da müdürün
hayretle biraz da gülümseyerek kendisini seyrettiğini far-ketti. “Öyle garip garip ne bakıyorsunuz bana?” diye tersle-di adamı. Memur, T urgut’un kılığına işaret etti. Bir de negörsün: odaya pijamalarıyla gelmişti. Oysa, giyindiğini ha-tırlıyordu. Fakat, artık geri dönemezdi. Memuru iterek,odanın koridora açılan kapısına koştu, dışarı çıktı. Koridor-da koşmaya başladı. Bütün memurlar, dönüp bu pijamalıadama bakıyorlardı. T urgut da bazılarını durdurup, genelmüdürün odasının yanındaki dairede kaldığını, genel mü-dürü bulmak için çok acele çıktığını anlatıyor ve onlara ge-nel müdürü görüp görmediklerini soruyordu. Bir memur,odasına dönüp giyinmesini, ondan sonra genel müdürünkarşısına çıkmasını tavsiye etti. Genel müdür, onu bu kılık-la kabul etmezdi. Geri döndü; fakat geç kalmıştı. Genelmüdürün odasının kapısı kapanmıştı; kimseyi içeri bırak-mıyorlardı. T urgut, hademeye yalvarıyor, onu bu kılıkta birkere gördüklerini, artık farketmeyeceğini, elbiselerinin bu-lunduğu yere gitmeye hakkı olduğunu ileri sürüyordu. Loj-mana giden başka kapı yoktu. T urgut’u o daireye yerleştirir-ken bunu düşünmeleri gerekirdi. Sesini gittikçe yükselti-yordu. Buna benzer haksız bir muamele daha görmemişti.Bu durumda ne yapabilirdi? Resmî bir dairede pijamalarıyladolaşması daha mı uygundu? Hademe, T urgut’un haklı ola-bileceğini, fakat kendisine verilen emrin dışına çıkamayaca-ğını belirtiyordu. T urgut yüzünden işinden olmaya niyetiyoktu. Bir hademe, genel kurulun karşısında ne yapabilirdiki? Ona, kimseyi içeri bırakma, demişlerdi. T urgut’a izinverirse onu hiç dinlemeden hemen işinden atarlardı. Buaçıklamaları da kimse dinlemezdi. Bir genel müdür, oturupda, bir hademenin pijamalı bir adamı genel yönetim kuruluodasına neden bıraktığını mı dinleyecekti? T urgut, genelmüdür sözünü duyunca ümitlendi: “Genel müdür içerde
411