Uyumamışlardı. Ayağa kalktılar. Memo onların zincirlerini
açtı.
"Şu aşağıdaki kapıdan çıkacaksınız. Gün ışıymcaya kadar 
vaktiniz var. O zamana kadar kaçıp kurtulun."
Ahmet kapıda Gülbaharı gördü. Onu kucakladı.
Gülbahar:
"Acele, acele, acele edin. Günün ışımasına az kaldı. Asesler 
yakalarlar sizi."
Ahmet onu bıraktı, zindanın aşağısındaki kapıdan dışarı 
çıktılar.
Ve onlar gider gitmez Memo ortadan yitiverdi. Gülbahar 
onu aradı aradı bulamadı.
Sabah oldu, gün ışıkları Ağrının yamacından Beyazıt şehri, 
Beyazıt Sarayı üstüne uzandı, soluk, kederli, yenmiş utkulu.
Cellatlar zindana vardılar, Memoya:
"Aç kapıyı Memo," dediler. "Başları vurulacak olanları ha­
zırla."
Memo hiçbir şey olmamış gibi, durgun, güleç:
"Bu gece onları ben bıraktım," dedi.
Cellatlar inanmadılar, zindana girdiler ki ne görsünler, zin­
danda başları vurulacaklardan hiçbirisi yok. Hemen Paşaya 
koştular, olanı biteni anlattılar. Paşa kılıcına el vurdu, doğru 
zindana koştu. Yanındaki İsmail Ağa, adamları, binbaşıları da 
kılıçlarına el vurdular, Paşa önde onlar arkada zindanın yolunu 
tuttular. Memo tek başına onları yalınkılıç karşıladı:
"Onları bu gece ben bıraktım Paşa," dedi Memo gülerek. 
"İyi yapmadım mı? Hoşuna gider sanıyordum."
Paşa:
"Köpek," diye gürledi. "Ekmeğim gözüne dizine dursun."
Ve Memonun üstüne saldırdı. Arkasında duran adamları 
da Memoya saldırdılar. Sert, yaman bir dövüş oldu. Hiçbirisi 
Memoya yaklaşamadı bile. Memonun dört bir yanı gittikçe ka­
labalıklaşıyor, kılıç sallayanlar kalabalığı durmadan büyüyor­
du. Memo dövüşe dövüşe kalenin burcuna kadar, bu sabah, bu 
saatta adamların başları vurulacağı yere kadar geldi.
"Paşa, Paşa," dedi, "burada sizinle üç gün, üç gece dövü­
şürdüm ama, ne fayda... Ben yeryüzünden alacağımı aldım.
71