"Belki, henüz bilmiyorum." 
Öyküsünün yazılacağını, yazarından bile önce bilmişti Tony; 
onun geçmişe olduğu kadar, geleceğe de uzanan gizemli bir 
sezgisi vardı. 
"Peki, ya kendi öykünü?" 
"Ben hep kendi öykümü anlatırım, çünkü daha kolay. En 
kolayı." 
Kumsal birdenbire bitmiş, sık çalılıklarla ve denizin üzerine 
çekilmiş beton bir duvarla karşılaşmıştık. Yola devam edebilmek 
için, duvarın deniz tarafındaki dar, yosunlu çıkıntı boyunca yü­
rümek gerekiyor du. İki dalga arasındaki kısacık zamanda başar­
dı bunu Tony, bense yerimde kalakaldım. Ayağımdaki ağır sa­
bolarla, o kaygan, eğri zeminde , böylesine hızlı yürümem ola­
naksızdı. 
"Yardım ister misin?" 
"Hayır, kendim geçebilirim." Fönlü saçlarıma bakarak mu-
zipçe gülümsedi. 
"O zaman ıslanacaks ın." 
"Önemli değil," diye yanıtladım, somurtarak. 
Dediği gibi oldu, duvarı aşana dek iki dalga yedim ve belime 
kadar ıslandım, ama sonuçta yardımını almadan ve en önemlisi, 
suya düşmeden geçmeyi başarmıştım. 
Duvarın öte yanı sanki ayrı bir ülkeydi . Issız, bomboş kum­
salda artık palmiyeler bile yoktu, terk edilmiş bir savaş alanı ses­
sizliği hüküm sürüyordu. İnce, beyaz bir çöl şeridi, çalılıklar ve 
okyanusun arasına sıkışmış, uzayıp gidiyordu, ta uzaklardaki 
hindistancevizi ağaçlarına dek. Yerleşim alanları bitmişti, görüş 
mesafesinin sonuna kadar, kilometreler boyunca tek bir insan 
yoktu. İçimdeki korku hızla büyüyordu . 
"Daha ne kadar gideceğ iz?" 
"Sana söylemiştim. Hindistancevizi ağaçlarının altına." 
Sonsuzca uzakta görünen burnu yeniden gösterdi Tony. 
Daha önce de aynı yeri işaret etmişti etmesine, ama bu, içimi ra-
35