KOMŞU : Ah sen ne faresin sen!.. Kahvele r, çaylar, şe-
kerler ... Maşallah ... 
FATMA HANIM : Komşum .. . 
KOMŞU : Ee, böyle ... İğriye iğri, doğruya doğru ... Ben 
içimde tutamam ... 
FATMA KADIN : (Anlamazlığa gelir.) He ya, hanımım, göpgö­
zel söz. Ben de hiç içimde dutamam. 
FATMA HANIM: İyileşeyim de sandıktan çıkarının ... 
FATMA KADIN : He ya. Hele bi yol eyi ol hanımım. Allah dert 
vermesin de ... Allah dert verip derman arat­
masın da ... Sen sağ ol hanımım ... Sen sağ ol 
da ... Emme dersen ki ... Ben de çıkanveririm 
hani... 
KOMŞU : Hadi bakalım, hadi ... Sen de az açıkgöz de-
ğilsin kaltak. .. Hadi, topla şunlan. 
FATMA KADIN : He ya ... İşimi bitirivereyim de çıkıym yuka-
rı ... 
(Fatma Kadın, maden suyu şişesini, bardağı vs 
toplarken Komşu da dikkatle ona bakar.) 
KOMŞU : Dolmalar molmalar, sen de iyi semirdin 
maşşallah ... (Pat diye kadının karnına vurur.) 
Karın da karın oldu hani! Aaa!.. 
FATMA KADIN : (Telaşlı) Gözünü seviym hanımım ... Gözünü 
seviym ... 
(Eli ayağı dolaşarak bardağı, şişeyi alır, mutfağa 
gi,der. Komşu düşünceli düşünceli oturur.) 
FATMA HANIM : Bir yandan içim parçalanıyor ... Dört çocuk, 
koca ... Hepsi onun eline bak.ar. Şunu bunu 
da götürür. Her bir şey olur ... Ne yapsın ... 
KOMŞU : (Ayağa ftrlar.) Doğurmayıversin o kadar! 
FATMA HANIM : Onun elinde mi? 
KOMŞU : Bir de sakladı kör olmayası! Üç dedi, dört 
çıktı ... Dört dedi ... (Mutfak kapısına bakar. Öf­
keli) Kuluçka makinesi mübarekler ... 
156