Hayat da T ıpkı Ask Gibi. 
"Sahi!'1 dedim. "Nas ıl da fark etmedim. Oysa ben Limon u ne 
kadar çok severim..." 
"Biz de çok severiz," dedi Füsun gururla. "Resmini yapma ya karar
verdim, kafesi oraya ald ım." 
"Resme ba şlad ın m ı?.. Lütfen görebilir miyim?" 
"Tabii." 
Uzun zamand ır ke yifsizlikten, isteksizlikten Füsun İstanbul’un
kuşlar ı dizisini bırakmış tı, içeri odaya geçince Limon'un kendisinde n
önce, Füsun'un ku şun daha yeni baş ladığ ı resmine bakt ım. 
"Feridun art ık kuş resmi de getirmi yor," dedi Füsun. "Ben de
fotoğ raftan yapaca ğıma hayattan yapmaya karar verdim." 
Füsun'un havas ı, rahatlığ ı, Feridun'dan geçmi şte kalm ış biri gibi söz  
edişi başım ı hemen döndürdü. Ama kendimi tuttum. "Çok i yi 
başlam ışsın bu resme Füsun," dedim. "Limon senin en i yi resmin  
olacak. Çünkü konu yu da çok i yi bili yorsun. İnsan en çok sevdi ği 
şeyleri konu ederse sanatta ba şarılı olurmu ş." 
"Ama gerçekçi olmayaca ğım." 
"Ne gibi?" 
"Kafesi yapma yacağım. Limon pencerenin önüne hür bir ku ş gibi 
kendisi gelip konmu ş olacak." 
O hafta üç kere daha Keskinlere ak şam yeme ğine gittim. Yemekten  
sonra, her seferinde arka odaya geçiyor, resmi ayr ınt ılar ıyla 
tart ışıyorduk. Limon resimde, kafesin d ışında daha mutlu, daha canl ı 
gözüküyordu. Arka odaya geçti ğimizde, art ık kanar yan ın kendisinden  
çok resmiyle ilgileniyorduk. Resmin sorunlar ım yarı resmî ama içten  
bir havayla konuş tuktan sonra, her seferinde Paris'e müzelere  
gitmekten söz ederdik. 
Sal ı akşam ı, daha önceden haz ırlad ığım sözleri, bir lise ö ğrencisi gibi 
heyecanlanarak da olsa, Limon'un resmine bakarken söyledim: 
"Can ım art ık bizim bu evden, bu ha yattan birlikte ç ıkmam ız lazım,"
diye f ısıldad ım. "Hayat k ısa, günler y ıllar inatlaş arak 
 
465