352 Yaşar Kemal -Dağın Öte Yüzü 
Meryemce hiçbir şey olmamış gibi bir iki adım geriye çekildi. Bir oğluna bak­
tı, bir kucağındaki ne. Sonra bir daha, birkaç kere daha baktı. Ali ne demek iste­
diğini anlamadı. 
Sonra Meryemce bütün gururunu ayaklar altına alarak, vardı oğlunun kolun­
dan tuttu, kırlangıç yuvasının altına götürdü , elindekini oraya koymasını işaretle 
anlattı. 
Ali anasının elindekini gülümseyerek aldı, damın tavanıyla teneke arasına gö­
rünmeyecek gibi yerleştirdi. 
"İyi mi ana, görünmüyor, değil mi?" diye de sordu. 
Mal canın yongası. Meryemce ilk olaraktır ki yenilmiş, oğlundan bir şey iste­
mişti. Yüzünde belli belirsiz bir gülümseme dolaştı. Evin öteki köşesine gidip so­
yundu. Önceden hazırladığı iğne iplikle, mumlu beze sarılı parasını koltuğunun 
altına dikti, hemencecik giyindi. 
Ali kazdığı derin çukura unu, bulguru , yağ hızmanını, kabı kacağı koydu, üs­
tünü de dallarla örttü. Dalların üstüne de kıl çulu serdi. Çulun üstüne gene dal, 
sonra toprak attılar. Elif, toprağın üstünü sıvadı. Sıva kurusun diye de hemen 
sıvanın üstüne ateş yaktılar. 
Şimdi sıra ambardaki tahıla gelmişti. Ali düşündü taşındı. Ne yapmalıydı? 
Kul sıkışmayınca Hızır erişmez. Hemen aklına geldi. Arnbarın dibine kuyu kazıp 
bütün tahılı oraya koymalıyd ı. 
Bir anda arnbarın içindeki tahılları dışarı taşıdılar. Bu taşımacia onlara Mer­
yemce de yardım etti. Ali öğleye kadar arnbarın içine derin bir kuyu kazdı. Ku­
yunun dibine dal serdi, üstüne de saman serdi. Kalın bir saman tabakasıyla örtül­
dü kuyunun dibi. Tahılı çuvallarla kuyuya indirdiler. Yoncayla ve samanla yöre­
lediler. Yatakları, çeyizlik çuvalları, torbaları, neleri var, neleıi yoksa içine koydu­
lar. Gene üstünü yoncalayıp toprakla sıvadılar. 
Evin içi, sandıklar, sepetler tamtakırdı. 
Dışarda, kapının arkasında yeşile çalan, suyu habire sızan bir çam bardak, 
büyük bir bakır sahan isli bir tencere, iki tahta kaşık, su içmek için bir su kabağı, 
bir bezin üstünde iki günlük pilav olacak bulgur, bir avuç tuz, yerde çok eski bir 
kilim kalmıştı. 
Eeh, artık gelsin bunları da alırsa alsın Adil Efendi. 
Şimdi hayvanlan saklamak gerekti. Asıl mesele buradaydı. Ali bunu tek ba-
şına halledemezdi. Bütün köylülerle beraber halletmek gerekti. 
Elife: 
"Hayvanlar için köylüylen konuşmam gerek. Şimdi gelirim ,'· dedi, çıktı gitti. 
Asıl telaş, Hasanın telaşıydı. Duvarın kovuğuna saklaınıştı kibritlerini. Evi 
ararlarken, hiç mümkünü yok, ellerini bu duvar kovuğuna sokarlar, kibritlerini 
hemencecik arar bulurlard ı. Hemen koştu, kovuğun önüne yumuldu, kibritleri­
ni aldı, koynuna koydu, dışarıya çıktı. Dışarda usuldan bir kar sepeliyordu.