ince uzun boyunlu olduğu için Remzi onunla her konuşuşunda 
yaptığı gibi başını yukarı kaldırmış, arkadaşı da kamburunu çı­
karmıştı. Ayşe, "Evet, biraz şişman, ama herkes gibi!" diye dü­
şünerek Remzi'ye sokuldu. Remzi yeni aldığı bir gramofondan 
ve plaklardan sözediyordu. Artık bir eşyadan sözederken onun 
yalnız kullanış özelliklerinden değil, fiyatından da sözediyorlardı. 
Remzi, Fuat Bey ile birlikte yazıhaneye gidip gelmeye başlamıştı. 
Arkadaşı da avukatlık stajı yapıyordu. O da galiba yakında ni-
şanlanacaktı. Ayşe: "Sonra birbirimize ziyarete gideceğiz, yemekler 
yiyeceğiz, güleceğiz!" diye düşündü ve yanlarından ayrıldı. 
"Konuşuyorlar..." Bir kahkaha duydu. "Şimdi nereye gidiyorum? 
Ah muhasebeci Sadık Bey! Niye o kadar köşede kalmışlar?" Onlara, 
onları sevdiğini göstererek baktı ve ilk defa gördüğü bir çocuğa 
da aynı gülümseyişle yaklaştı. Çocuğa sokuldu ve eğildi. Eğilirken 
bir elbise hışırtısı duyunca başını kaldırdı. 
"Ah, hıı sizinki mi, Kadriye Hanım?" 
"Yaa, büyümüş değil mi?" 
"Ama sıkılıyor galiba?" dedi Ayşe. 
"Sıkılmaz, canım. Gürültüden korktu. Bak sana bir şey di­
yeceğim. Gün geçtikçe annene benziyorsun!" 
"Sahi mi?" 
"Evet! Ben babana benzeyeceksin sanıyordum ama... Gözlerini 
kırpıştırıyorsun! Kaçsın sen şimdi?" 
"Ondokuz!" dedi Ayşe ve gülümseyerek, başka yerlere ye­
tişmesi gerekiyormuş gibi sabırsızlanarak acele acele yürüdü. 
Bir an Kadriye Hanım'ın arkasından baktığını hissetti. "Kadriye 
Hanım!" diye düşündü. Ünlü kadın doktoru Agâh Bey'in ka­
rısıydı. Agâh Bey'in oğullarını da tanıyordu. Bütün o aileyi 
gözünün önüne getirerek: "Biz de onlar gibi olacağız!" diye 
düşündü. "Üstelik bizim daha çok şey yapmaya gücümüz ye­
tecek!" Osman bir kere bu evliliğin şirketler için de bir talih 
olduğunu söylemişti. "Evimiz!" diye düşündü. Gözünün önünde 
bir apartman dairesi canlandı. Bu daire hep gözünün önünde 
canlanıyordu: Sevdiği, çeşitli evlerin odaları, odaların içindeki 
mutluluk dairede yanyana geliyordu. Sonra bir köşede konuşan 
Sait Nedim Bey ile Nermin'e yaklaştı. Atiye Hanım da oradaydı. 
Sait Bey köpeğinden sözediyordu. Ayşe'yi görünce bir an sustular,