(Bir sessizlik. II. Erkek döşemede oturur. Düşünceli du­
rur. I. Erkek gider, pencereden dışarı bakar.) 
1. ERKEK : Büyük kentlerde, sanırım kimse yatmıyor. Araba­
lar bir o yana, bir bu yana ... Ya herkesin bir hastası 
var, ya herkes kendini iyice keyfe vurdu. 
II. ERKEK : (Oturduğu yerden) Bıçağı iyi rastlatabilecek mi­
yim? 
1. ERKEK : (Hep dışarı bakarak) Sabah binlerce kişi şu alanı dol­
durduğunda şimdi yatmaya gidenler uykularında 
olacaklar. Şu anda iki saat sonra öleceğimi düşü­
nen kaç kişi var? 
il. ERKEK : (Hep döşemede, oturduğu yerde) Bıçağı tam yerin� 
saplayamazsam can çekişme uzun sürer ... Kişi 
kendi yüreğine bıçağı iyi · saplayamadığı zaman 
duyacağı acı ne kadardır acaba? Dayanabileceği 
kadar mıdır? Yoksa bir başkasının ... 
1. ERKEK : Kitap okumaya çalışsam? (Sinirli, güler.) Ne gereği 
var? 
il. ERKEK : Bir başkasının iyi saplayamamasından az mı, çok 
mudur bu acı? Bayıltacak kadar mıdır? Bayıltırs a 
iyi. Kahramanlığa nasıl olsa gölge düşmüştür; hiç 
değilse acıyı duymazsın ... 
1. ERKEK (Hızla perdeyi çeker. Geri döner.) Sanırsın dışarda 
kimse öleceğimi düşünmüy or! (Gider. II. Erkeğin 
elinden bıçağı alır. Bakar.) Fakat ya bayılmazsam ve 
acı da çok büyük olursa? Ya kendimi ordan oraya 
atarsam? .. 
il. ERKEK : (Oturduğu yerden kalkar.) Bir kahramanın kendini 
ordan oraya atması ne iğrenç bir şey olur. 
1. ERKEK : Beni kahraman yapanlar da, beni kahraman gör­
mek isteyenler de, ya acır bana, ya da gülerler ... 
Bunun dışında bir duyguları olacağını, sözgelimi, 
"Ne kahramanca debeleniy or," diyeceklerini san­
mam. (Elindeki bıçağı birden duvara ftrlatır. Bıçak du­
vara saplanmaz; yere düşer.) 
101