FATMA KADIN : (Kömür tenekesiyle gelir.) Ah hanımım, kurba­
nın oluym ... Çocuğun bana bi ziyanı olmaz. 
Kız bakar ona. Ötekilere de o bakh. Kardaş­
lanna hep o baktı. Ben bi doğururum. Bi gün 
ya yatarım, ya yatmam, o kadar. Bundan ön­
ce, öleni de öyle doğurduydum ... Ömrü vefa 
etmedi yoğsa ... Kız bakar buna da. Bana yük 
olmaz hanımlarım ... Hiç yük olmaz. Bi sabah 
emziririm, bi de akşam varınca... Verirseniz 
bi şişe süt parası, gündüz onu içiriverirler. 
Vermezseniz içmeyiverir. Bi sabah emziri­
rim, bi de akşam varınca ... Ötekileri de öyle 
büyüttüm ... Ömrü vefa ederse büyür gider 
bunca cık da... Bana yük olmaz. Kız bakar 
ona ... Ötekilere de kız baktı ... Şinci hangi ka­
pıya varsam beni almazlar hanımım. Herkes 
de sizin gibi insan kadın olmaz ... Ömrü vefa 
ederse buncacık da büyür gider aramızda ... 
Kız bakar ona. Ötekilere de kız baktı... Size 
yük olmaz hanımım ... Bana yük olmaz. Hiç 
kimseye yük olmaz. Aramızda büyür gider 
buncacık da ... 
(Fatma Kadının son sözleri boyunca ışıklar yavaş 
yavaş kararır.) 
160