Berber, aydan aya, hayatına ilişkin bütün haberleri dinlediği 
için, bu genç mühendisin hayat hikâyesini eksiksiz biliyordu. 
Muhittin'i görünce sevgiyle güldü: 
"Sakal, değil mi?" dedi. Çekmeceden temiz bir önlük çıkarırken 
de, annesinin nasıl olduğunu sordu. 
Muhittin, çocukluğunda buraya geldiği ilk yılları hatırlıyordu. 
Boyu aynanın düzeyine erişsin diye berber, koltuğun iki kolu 
arasına bir tahta koyar, oturulacak yere de ayakları kirletmesin 
diye bir gazete sererdi. İlk gelişlerinde Muhittin ağlamıştı da 
berber "asker çocuğu ağlamaz!" diyerek avutmuştu. Öteki ge­
lişlerinde annesi onu berbere teslim eder, sonra küçük gövdesini 
bol çarşafın içinde hızlı hızlı oynatarak çarşıya alışverişe çıkardı. 
Sonra bir kere de babasıyla birlikte geldiklerini, berberin babasına 
çok saygı duyduğunu hatırlıyordu. Berber mülâzım Haydar Bey'e 
değer veriyordu. Şimdi de mühendis Muhittin Bey'e değer ve­
riyordu işte. Yüzünü saygıyla sabunlarken mesleği hakkında 
bilgiler edinmeye çalışıyor, bu mühendisin de bir zamanlar çocuk 
olduğunu, dükkânında ağladığını unutmuş gözüküyordu. 
Muhittin ellerini beyaz önlüğün altına sokarken, "Çocuk gibi 
hissediyorum kendimi burada!" diye düşündü. Berbere gövdesini 
bir süre için bırakıyor, berber vitrini andıran geniş camın 
önündeki koltuğa yerleştirdiği bir müşteriyi çarşıya sergiliyor, 
başkalarına yaptığı gibi onunla bilgi ve dedikodu alışverişinde 
bulunuyor, çarşıdan geçenler de gözucuyla onlara bakıyorlardı. 
Muhittin de çarşıdan her geçişinde berberin vitrinine bakar, "Aa, 
kâtip Hüsamettin Bey tıraş oluyor!" diye düşünürdü. Şimdi bu 
pazar öğleden sonra çarşıdan geçenler de herhalde, "Aa, mühendis 
Muhittin tıraş oluyor," diyorlardı. 
"Evet bir mühendis, mühendis Muhittin! İşte buyum ben!" 
diye düşündü. Mühendis, ama pek yakışıklı sayılmaz; kısa boylu, 
gözlüklü, hırçın bir yüzü var ki, insanda ya korku uyandırır, 
ya da hayranlık, ama sevgi değil. Aynaya bakıyor, kırılmış şişe 
diplerine benzetmekten hoşlandığı gözlüklerini süzüyor, kendine 
özgü bir varlığı olsun istiyor, arada bir de berberin sorularına 
karşılık veriyordu. "İşte buyum ben. Bir mühendis. 1937 yılında 
dünyanın bir şehrinde, burada, İstanbul'da Beşiktaş'ta bir berber 
koltuğunda, sessiz ve sakin, öteki berber müşterileri gibi beyaz 
188