uğramaz. Parti dalaveresiyle katiyen meşgul değil. Ne bulur­
sa yer, içer, yatar, kalkar. Her virane onun has bahçesi, her 
kovuk köşküdür. Onun pek sefil gördüğümüz bu sade ve 
neredeyse hayvani hayatında öyle bir bahtiyarlık gizli ki en 
dikkatli gözler keşfetmekten aciz. 
-Abdal Veli'de, yine yarının ihtiyacını düşünme hissi var 
ki lüzumunda yemek için bu kırıntıları zembiline saklıyor. 
-Geleceği düşünmek duygusu bazı hayvanlarda da var­
dır. Karıncaları, kunduzları bir tarafa bırakalım. Karınları 
doyduktan sonra fazla kalan kemikleri, ekmekleri köpekle­
rin yeri kazıp gömdüklerini çok gördüm. 
Burunlarını tıkaya tıkaya, maşa gibi değnekler kullana­
rak mübarek zembilin içini iyice karıştırdılar . Araştırdılar. 
Yiyecek namına yenmez şeyler, el sürülmez paçavralardan 
başka araştırmakta oldukları meseleyi aydınlatmaya yarar 
hiçbir şey bulamadılar. Aramalarının sonucu böyle verimsiz 
çıkınca Medhi Bey: 
-Bir de Abdal'ın üstünü arayalım. 
-Onun üstü zembilden pis ... 
-Çare yok. Mademki buraya kadar geldik, bir ipucu 
yakalamadan gitmeyelim. 
Abdal'ın yanına döndüler. Mesele yalnız onun pis vü­
cuduna el sürmek iğrençliğine katlanmaktan ibaret değildi. 
Darıltmadan, bağırtmadan onun koynunu aramak lazımdı. 
Komiser gayet hoş ve güler yüzle bu canlı mezbeleye yak­
laşarak: 
-Evliya, dur ... Aç koynunu, çıkar keseni ... İçine para 
koyacağız ... 
Evliya birdenbire huylanarak ağzı köpüre köpüre: 
-Hadi ... Dit... İştemem ... Ben paya iştemem ... Dit ... 
Odan çeki ... İştemem ... 
Yalvararak çok uğraşırlar. Abdal'ı kesesini çıkarmaya 
razı etmek mümkün olmaz. Biraz daha üstüne varınca, haz­
ret üç yaşında bir çocuk yaygarasıyla ağlamaya başlar. 
Medhi Bey bir çare bulmak endişesiyle kırpık birkaç tel 
yığınını karıştırarak: 
91