çok uzak olduğ unu bilen çocuklar gibi huzurla okurdu. Belediye kütüphanesinde 
sayfaları çevirir, eski ansiklopedilere bakar, resimli sayfaların önünde 
duraklar, Turgenyev'in romanlarını yeniden okurken kulaklarında bir şehir 
uğultusu duymasına rağ men içinde trenlerdeki sessizliğ i işitirdi Ka. Akş amları 
yolunu değ iştirip Yahudi müzesinin önünden Main Nehri boyunca ilerlerken de, 
hafta sonlarında ş ehrin bir ucundan öbür ucuna yürürken de aynı sessizliğ i 
işitirdi. 
"Bu sessizlikler bir süre sonra hayatımda o kadar çok yer tutmaya ba şladı ki 
şiir yazmak için çarpış mam gereken o huzursuz edici gürültüyü artık duymaz 
oldum," dedi Ka. "Almanlarla zaten hiç konuş muyordum. Beni ukala, entellektüel 
ve yarı deli bulan Türklerle de aram iyi değ ildi artık. Kimseyi görmüyor, 
kimseyle konuş muyor, ş iir de yazmıyordum." 
"Ama gazete bu akş am en son ş iirini okuyacağ ını yazıyor." 
"En son ş iirim yok ki okuyayım." 
Pastanede kendilerinden baş ka bir tek ta öbür uçta pencerenin kenarındaki 
karanlık bir masada oturan ufak tefek gençten bir adamla ona sabırla bir şeyler 
anlatmaya çalış an orta yaş lı, ince ve yorgun biri vardı. Hemen arkalarındaki 
kocaman pencereden karanlığ ın içine lapa lapa yağ an kara, pastanenin neonla 
yazılmış  adından pembemsi bir ış ık vuruyor, kendilerini pastanenin uzak bir 
köşesinde yoğ un bir sohbete kaptırmış  diğer iki kiş iyi siyah beyaz kötü bir 
filmin parçasıymış  gibi gösteriyordu. 
"Kızkardeş im Kadife üniversite imtihanlarında ilk yıl baş arılı olamadı," dedi 
İpek. "İkinci yıl da buradaki eğ itim enstitüsünü kazanabildi. Orada benim 
arkamda en uçta oturan ince adam enstitünün müdürüdür. Kızkardeş imi çok seven 
babam, annemin trafik kazasında ölümünden sonra yalnız kalınca bizlerin yanma 
buraya gelmeye karar verdi. Babam üç yıl önce buraya geldikten sonra ben de Muhtar'dan ayrıldım. Hep birlikte oturmaya baş ladık. Ölülerin iç çekmeleri ve 
hayaletlerle kaynaş an otel binamız akrabalarımızla ortak. Üç odasında biz 
yaşıyoruz." 
Ka ile İ pek arasında üniversite ve solcu örgüt yıllarında herhangi bir 
yakınlaş ma olmamış tı. On yedi yaş ında edebiyat fakültesinin yüksek tavanlı 
koridorlarında yürümeye baş ladığında Ka da 
39 
Ka ile İ pek Yeni Hayat Pastanesi'nde 
pek çokları gibi İ pek'i güzelliğ i sayesinde hemen fark etmiş ti. Ertesi yıl onu 
aynı örgütten ş air arkadaş ı Muhtar'ın karısı olarak görmüş tü: ikisi de 
Karslıydılar. 
"Muhtar, babasının Arçelik ve Aygaz bayiliğ ini devraldı," dedi İ pek. "Buraya 
döndükten sonraki yıllarda çocuğ umuz olmadığ ı için beni Erzurum'a, İ stanbul'a 
doktorlara götürmeye baş ladı, olmadığ ı için de ayrıldık. Ama Muhtar yeniden 
evlenmek yerine dine verdi kendini." "Niye herkes dine veriyor kendini?" dedi Ka. ipek bir cevap vermedi, bir süre duvardaki siyah beyaz televizyona baktılar. 
"Niye bu ş ehirde herkes intihar ediyor?" dedi Ka. "Herkes değ il genç kızlar, 
kadınlar intihar ediyor," dedi İ pek. "Erkekler kendini dine veriyor, kadınlar 
intihar ediyor." "Niye?" 
İpek öyle bir baktı ki, Ka sorusunda ve acele bir cevap arayış ında saygısız, 
küstahça bir yan olduğ unu hissetti. Biraz sustular. "Seçim röportajım için 
Muhtar'la görüş meliyim," dedi Ka. İ pek hemen kalkıp kasanın yanına gitti, bir 
telefon etti. "Saat beş e kadar partisinin il merkezinde," dedi dönüp otururken. 
"Seni bekliyor." Bir sessizlik olunca Ka telaş a kapıldı. Yollar kapanmamış  olsaydı ş imdi ilk 
otobüsle buradan kaçardı. Kars ş ehrinin akş amüstle-rine ve unutulmuş  insanlarına 
derin bir acıma duydu. Gözleri kendiliğ inden kara dönmüş tü. İkisi uzun bir süre 
karı seyrettiler ve bunu vakitleri olan ve hayata aldırmayan insanlar gibi yaptılar. Ka kendini çok çaresiz hissediyordu. "Gerçekten buraya bu seçim ve intihar yazısı için mi geldin?" diye sordu İpek. 
"Hayır," dedi Ka. "Muhtar'dan ayrıldığ ını İstanbul'da öğ rendim. Seninle evlenmek 
için geldim buraya." Bir an İ pek bu hoş  bir şakaymış gibi güldü ama çok geçmeden yüzü kıpkırmızı 
kesildi. Uzun bir sessizlikten sonra Ipek'in gözlerinden onun her şeyi olduğ u