tavırları karşısında saatlerce tartışmak zorunda kaldı. Sevgi 
de, gözlerini kaldırmadan, salonun bir köşesinde onları dinle­
di. "Nereye gidebilirsin, nasıl yaşayabilirsin?" diye küçümsü­
yordu kansını Süleyman Bey. Yemek yapamazdı, para sarf et­
mesini beceremezdi. "Donup kalırsın" diye alay ediyordu ka­
rısıyla. Düzenin bozulmasına karşı çıkıyordu Scvgi'nin baba­
sı: ''Beni, boş yere rezil edeceksin ," diyordu. "Kendini de boş 
yere mahvedeceksin, o küçük aklına uymağa çalı.ştığın için. 
Olmayan asaletini, dadılarını, hizmetçilerini ve toprak altında 
kalmış bir sürü değersizliği unutamayacağın için, dağılıp gi­
deceksin. Sadece inat etmeyi bilirsin, direnmeyi bilirsin." 
Koltuğun yanında, yere yığılmış gazetelere, dergilere bir tek­
me attı: "Bir gün için bu evi düzene koymayı düşünmedin. 
Koltuğundan çevrene, ıssız bir adaya düşmı.iş yüzme bilme­
yen hayvanlar gibi baktın. Sanki benimle evlenmedin: Bir ka­
zaya uğradın." Gazeteleri yerden aldı, karısının üstüne fırlattı. 
Leyla Hanım, korkuyla yüzünü buruşturarak yerinden kalktı, 
odadan çıkmak istedi. Süleyman Turgut Bey bırakmadı; onu 
bileğinden yakalayarak yerine oturttu. ··sen bu korkaklıkla, 
sokakta tek başına dolaşamazsın;· dedi. "Benden korkuyor­
sun, herkesten korkuyorsun; kimseye, hiçbir şeye güvenmi­
yorsun. Ne bakıyorsun bana öyle bir yaralı hayvan gibi?" 
Gecenin geç saatlerine kadar konuştu babası. Leyla Hanım 
da, bir iki heceli kelimelerle karşılık verdi. "Çalışırım,''dedi. 
"Bu şehirde kalmam," dedi. "Sevgi'ye ben bakarım ," dedi. 
"Senden bir şey istemem," dedi. Süleyman Bey, bir ara yalvar­
dı; sonra, bir sonuç alamayınc a, zayıflık gösterdiği için ken­
dine kızdı. Daha büyük bir hırsla saldırdı karısına. Bu zayıf, 
bu soluk. bu yerinden kalkacak hali olmayan, bu Fransızca 
roman okumaktan başka bir şey bilmeyen kadın, nasıl olur 
da bu kadar direnebilirdi? Bu kuvveti nasıl bulabilir di? Sü­
leyman Turgut Bey o anda karısından ve onunla birlikte bü­
tün kadınlardan, erkeğe zayıflığını hissettiren bütün budala 
179