Orta Direk 167 
parıl parıl eden renk renk yıldızdan döşenir. Bir görmelisin ki, bunlar hep bir­
den uçarken! Gece görmelisin. O İncirlik denen yere varmalısın, bir varmalısın 
ki ... Alaman demiş ki, bundan böyle, elinde bu kadar u çma k var iken gayrı bu 
Türk milletiyle harp edilmez, demiş. Bundan böyle demirgırasi sayesinde Türk 
milleti yaşadı, demiş. Her günde yüz tane uçmak yapan adamın sırtı yere gele­
mez, arkadaş demiş. Bitti gayrı demiş. Türk milletine harp yok. Nutuk çekmiş 
ki milletine, yüksek milletim demiş, bakın şu Türklere, ne kadar uçmakları var, 
harpten kurtuldular, hiç kimse gayrı onlara yanaşamaz. Biz de öyle olalım, de­
miş. Bizim çavuş da öyle derdi. Gayrı avratlar dul kalmayacak, çocuklar da ök­
süz. Bu uçmaklar ta güneşin yanına varırlarmış. Güneşin köylerini görürlermiş. 
Derdi ki çavuşum, çok kabadayı ağlandı, yiğit adamdı, bu dünyada iş kalmadı, 
derdi. Yıldızlar gerek bize. Bu uçmakları bir görsen, arının oğul verdiği gibi yu­
valarına gelirler. Çavuşum derdi ki, ne bakıyorsun Ali, derdi, daha bunlar uç­
mak mı? Bunların devi de var. Şu karşıki dağ gibi. İçine üç köyü daldur da ta 
buradan Adana ya kadar götür. Çoluk çocuk, sığır inek, at eşek. He vallaha ... " 
Durdu. Uçaklar üstüne çok çok şeyler söylemek istiyordu. Ama bir türlü bu­
lamıyordu. Ne söylemeli, nasıl anlatmalıydı? 
Sonunda: 
"Bunlar karanlık gecede ışıklarta bir donanır, bir donanır! Allah seni inan­
dırsın avrat, bir donanır! Göğün yüzünde bir ışık dağı, bir nur dağı gidiyor bel­
lersin. Alimallah öyle!" 
Sustu. Elif başını eğmiş, gene bitleri kınyor, köylü çoktan Çukura indi diye 
düşünüyordu . Çocuklar usulca, gökyüzündeki yollara baka baka analannın ya­
nından kalktılar, ilerdeki çalılığa doğru yürüdüler. 
Aradan epey bir zaman geçtikten sonra, Ali: 
"Avrat," dedi, iyice gerneşti. Ilık güz güneşi kanını kaynaştırmıştı. "Avrat, 
köylünün varmasına daha dört gün var. Bugünden başka dört gün var. Bak şu 
otlara." 
Yanından bir tutarn otu tuttu kopardı, kansına doğru uzattı. 
"Bak şu otlara. Daha kurumamış. Koca Halil pamuğun açıp açmadığını ne 
bilir? Ben onu bir gün seyreyledim nasıl biliyor, diye. Otları çekip çekip köküne 
bakıyordu. Kurumuş mu, diye. Otların kökü kurumuşsa pamuk açmış demek­
tir, Çukurovada. Yani döngele dikeninin kökü." 
Zaferle elindeki kökü Elifin önüne attı: 
"Al bak. Kökü kurumuş mu bu atların? Kendi kurumamış ki kökü kurusun. 
Halhuysam ki kuruması gerek kökün. O zaman pamuk açar Çukurov ada. De­
mek ki köylü şimdi de varsa Çukura, oturup pamuk tarlasının kıyısına, pamuk­
ların açmasını bekleyecekler. Öyle değil mi avrat?" diye bağırdı. 
E lif: