248
“b erik iler” değil, hayatları tarum ar olm uş masum insanlar 
görüyordu. K afasında uğuldayan sorularla, yürüyüp uzak­
laştı oradan. Ş irin ’i aram alıyım  diye düşündü kendi kendine. 
A rkadaşının özgüvenli sesini duym a ihtiyacıyla bir ankesör- 
lü telefon buldu.
“Şirin... benim  Peri.”
“Selam  Farecik. Ne boktan dünya, ne korkunç di mi?”
“İnanamıyorum olanlara” dedi P e ri
“D ünyanın çiv isi çık tı” dedi Ş irin , neredeyse bağırarak. 
“N eden, çünkü birtakım  bağnaz m ahluklar A llah ’ın  adını 
kullanarak şiddet ve terör saçıyor. Böyle din m i olur! Bu yüz­
yıl kafayı yem iş. Dünya daha da beter olacak, göreceksin.”
Peri o esnada telefonun altına sakız yapıştırılm ış olduğu­
nu fark etti -  kim , niye yapardı k i böyle b ir şey? U facık bir 
kötülük, ama kötülük yine de.
“Felaket. N asıl olur böyle bir şey ? 0
“Eminim herkes bunu tartışıp duracak. Aylarca, hatta y ıl­
larca. G azeteciler, uzm anlar, akadem isyenler. Am a aslında 
konuşacak bir şey yok. D inler insanları kutuplara ayırıyor: 
"bizden olanlar-bizden olm ayanlar', ‘cennetlikler-cehennem - 
likler.’ İşte bunun sonucu tahamm ülsüzlük, onun sonucu nef­
ret ve şiddet.”
“Am a bu tespit haksızca değil m i? K arıncayı bile incitm e­
yecek bir sürü dindar insan var. Bu korkunçluğun sebebi din 
değil.”
“B iliyor m usun F arecik, bugün benim  kafam  da seninki 
kadar k an şık . D erhal A zur'la konuşm am  lazım , yoksa d eli­
receğim .”
P eri’nin içi hop etti. “A zu rta m ı görüşeceksin? Am a daha 
dönem başlam adı.”
“Bana ne? Yann Oxford’a gidiyorum . Orada olduğunu b ili­
yorum  ya. K apışm a dayanırım . Hadi biletin i değiştir, sen de 
erken gel.”