1 
ı6 
Orman balkıyord u. San bir bulut kaynıyordu bu ağaç deni­
zinin üstünde, som ışığa batmış. Kırmızı lekeler uçuşuyordu 
ağaçlarm arasın da. Kayalıklar gözükmüyord u. Arada sırada 
yeşile, sarıya batmış sıra sıra dağlardan mor, kırmızı, ak keskin 
bir doruk yükseliyordu, gün ışığını emen, ortalığı pul pul ipilti­
lere boğan. 
Bir derenin kıyısındaki büyük taşların üstüne, ulu çınaria­
rın altma oturmuşlar dı. Arada sırada üstlerine, yanlarına yöre­
lerine yukardaki dallardan sarıya doymuş, kırmızı damarlı bir 
yaprak düşüyordu döne döne. Ayaklarının dibinden, iri kayala­
n dolanarak akan su çağıld ıyor, Ferhat Hoca, Memedin kendi­
sine getird iği, altm sarısı gibi tütünden sardığı sigarayı içiyor­
du. Buluştukları günden beri, gece dememiş, gündüz dememiş 
konuşmuşlardı ya daha konuşmaya doyamamışlardı. Hoca 
durmadan soru soruy or, Memedse bıkmadan usanma dan anla­
byor du. 
"Ah duydun mu?" diye sordu gene. Belki bu beşinci kez 
soruşuyd u. 
"Duydum," dedi Memed gülerek. 
"Her şeyi, her şeyi..." 
"Belki de her şeyin on kabnı. Dağlardan, ovalardan at hika­
yeleri denize gelinceye kadar , bilsen Hocam, neler neler oluyor. 
Koca, uçsuz bucaksız denizin üstünde, bulutların yukarısında, 
her gün tanyerleri ışırken ... " 
"Bir at kişniyordu, değil mi?" diye sordu Hoca. 
345