insanlar mullu olsun. Kimse senin durumunu anlamaz. Hem 
her şeyi var hem şikâyetçi: Bu, kimsenin anlamayacağı bir şey; 
kimsenin ilgilenmeyeceği bir hikâye..." 
"Sen de ilgilenmediğini mi söylemek istiyorsun?" 
"Nasıl söylersin bunu?" diye bağırdı Muhittin, ama içten 
gözükmemekten de korktu. "Kaç yıllık arkadaşız!" 
"Ama dişe dokunur bir şey de söyleyemedin. Sana gelmeden 
önce, 'Muhittin şairdir, birşeyler söyler,' diye düşünmüştüm." 
Muhittin çaresizlikle: "Yeni birşeyler yap," diye söylendi. 
"Yapıyorum!" dedi Refik. "Kitap okuyorum. Bugünlerde 
Rousseau okuyorum. İtiraflar beni etkiledi..." Biraz sustu, sonra 
utanarak söyledi: "Hatıra defteri tutuyorum!" 
Muhittin gülmeıneye çalıştı: "Hatıra defteri!" diye düşündü. 
"Sonra mutsuzluk sözleri, rayından çıkan hayat, uyum... Ne 
diyor? Derdini anladım. Evlendi, çocuğu oldu, babası öldü. 
İhtiyarladığını düşünüyor herhalde. Hayatının boşa gittiğini 
düşünüyordur..." 
"Belki de ihtiyarladığını düşünüyorsundur!" 
"Belki... Senin gibi şair olmak isterdim." 
"E, kimse seni tutmuyor ki!" 
"Haklısın!" 
Muhittin gene duygulandığını farketti. Refik'e sevgiyle baktı, 
ama bunu bundan sonra kolay kolay yapamayacağını anladı. 
Aklındaki Refik görüntüsü kirlenmiş, lekelenmişti. "Bedelini 
ödemeden hayatında derinlik arıyor!" diye düşündü. İçinden 
onu cezalandırmak geldi. 
"Bak Refikciğim! Senin düpedüz için sıkılıyor. Kitaplardan 
başka oyalanacak şeyler de bulabilirsin. Pul biriktir, satrançla 
oyalan, poker oynayacak yeni arkadaşlar bul, maça git, fotoğ­
rafçılıkla uğraş, ne bileyim ben, koleksiyonculuk yap, yap işte 
bir şey!" 
Refik öfkeyle: "Demek, söyleyeceğin bu ha?" dedi. "Pul bi-
riktirmeliymişim. Başka bir sözün yok mu?" 
"Yok! Birer şarap daha içelim! Hey, kardeş, buraya iki tane 
daha..." 
2.36