tamamen insiyaki oluyor. Zihnim hep seninle, hep iki­
mizle meşgul oluyor. Hayatın bazı zorlukları altında 
bazen kendimi bu kadar yorgun hissederken, senin 
tatlı gülüşün neşe ve sıhhatli çehren bunları bana hep 
unutturuyor. Kendimi daha şevkli ve daha sakin his­
sediyorum. Bugün belki durgun hâlimden başka şeyler 
anladın veya anlamak istedin. Seni samimi olarak te­
min ederim ki, hâlim tamamen samimî idi ve hiçbir 
şey ifade etmek için takınılmış sunî bir vaziyet değildi. 
Dün bilhassa kendimi çok yalnız hissettim. Bende acı 
ve hasrete karşı müthiş bir mukavemet olduğunu tah­
min ediyorum. Belki bu düşüncemde aldanıyorum, Fa­
kat böyle olmasa dahi hasretten ve ıstıraptan bir çeşit 
zevk duymaktayım. Belki bunu marazi bir ruhun ka­
rarsızlıkları olarak telâkki edeceksin.,. Bilmiyorum 
belki de öyle... Sen çok iyisin, açıksın,., dünyada bun­
dan daha mesut bir şey tasavvur edemiyorum., Zaten 
bu büyük âlemde kendimizi ayrı ayn düşünecek olsak 
mutlak değerimiz sanki nedir... eğer birimizin bir kıy­
meti varsa, o da diğerinin ona verdimi değerdir.,, aşk 
muhakkak derin bir dostlukla başlar.
Seni bilmeden ve tanımadan önce de ben daima sev­
dim. Fıuulî’nin dediği gibi, bende ezelden beri aşk isti­
dadı var (Bende Mecnin'dan füzûıı âşıklık istidadı 
var). Daima kalbimde bir ateş vardı. Öyle muayyen bir 
şey yoktu, yalnız daima içli idim.
Bu mektubun yazıldığı günlerde Mustafa İnan, Ja le Ha- 
nım’ı her gün görüyordu. Sonra, kısa süren bir ayrılık oldu:
Dün de tren istasyonunda ortada kaldım. Kendimi öyle 
yalnız hissediyorum ki. Halbuki vapurda seni yavaş 
yavaş kaybetmiştim. Daima uzaklaşan şenle hiç ol­
715