Porlock'tan gelen adam! Lisenin son yıllarında Ka ile gece yarılarına kadar 
edebiyattan konuş tuğumuz günlerde çok sevdiğ imiz bir konuydu bu. İ ngiliz ş iirini 
biraz tanıyan herkes Coleridge'in "Kubla Khan" (Kubilay Han) adlı şiirin baş ına 
yazdığı notu bilir. Alt baş lığı "Rüya'da Görülen Bir Hayal, Bir Ş iir Parçası" 
olan bu ş iirin baş ında Coleridge, hastalığ ı yüzünden aldığ ı bir ilacın (aslında 
keyif için afyon çekmiş tir) etkisiyle uyuyakaldığ ını, uykuya dalmadan önce 
okumakta olduğ u bu kitabın cümlelerinin derin uykuda gördüğ ü bir harika rüyada 
sanki birer nesneye ve bir ş iire dönüş tüğünü anlatır. Hiçbir zihnî çaba 
harcanmadan sanki kendiliğ inden oluş an harika bir ş iir! Dahası, uyanır uyanmaz 
Coleridge bu harika ş iirin bütününü kelime kelime hatırlamaktadır. Kâğ ıt, kalem, 
mürekkep çıkanr ve merakla mısra mısra ş iiri hızla yazmaya giriş ir. Ünlü ş iirin 
bildiğimiz mısralarını yazmış tır ki kapı vurulur, kalkıp açar: Yakındaki Porlock 
şehrinden bir borç para iş i için gelen biridir bu. Adamı savdıktan sonra 
Coleridge masasına hızla geri döndüğ ünde şiirin geri kalanını unuttuğ unu, 
yalnızca havasının ve tek tük bazı kelimelerin aklında kaldığ ını anlar. 
Porlock'tan gelen hiç kimse dikkatini dağ ıtmadığı için Ka sahneye çağ ırıldığında 
şiiri hâlâ aklında tutabiliyordu. Sahnede boyu herkesten uzundu. Üzerindeki kül 
rengi Alman paltosu onu oradaki herkesten ayırıyordu. Salondaki uğ ultu bir anda kesildi. Bazıları, azgın öğ renciler, iş siz güçsüzler, 
protestocu siyasal İ slamcılar, neye güleceklerini, neye tepki göstereceklerini 
bilemedikleri için susuyorlardı. Ön sıralarda oturan memurlar, bütün gün Ka'yı izleyen polisler, vali muavini, emniyet müdür yardımcısı ve öğ retmenler onun 
şair olduğ unu biliyorlardı. Uzun boylu sunucu sessizlikten ürkmüş tü. Te- 
145 Necip'in Gördüğ ü Manzara ve Ka'nın Ş iiri 
levizyonlardaki "kültür programlan"ndan çıkma bir soru sordu Ka'ya. "Ş airsiniz, 
şiir yazıyorsunuz. Ş iir yazmak zor mu?" Video kasedi her seyrediş imde unutmak 
istediğim bu kısa, zoraki konuş manın sonunda salondakiler ş iir yazmanın zor olup 
olmadığını değil, Ka'nın Almanya'dan geldiğ ini anlamış lardı. 
"Güzel Kars'ımızı nasıl buldunuz?" diye sordu daha sonra sunucu. Bir kararsızlıktan sonra "Çok güzel, çok fakir, çok kederli," dedi Ka. Arkalardan iki imam hatip öğ rencisi buna güldüler. "Fakir senin ruhun," diye 
bağırdı bir baş kası. Bundan cesaretlenen altı yedi kiş i ayağa kalkıp bağ ırdı. 
Yarısı alay ediyordu, yarısının ne dediğ ini kimse anlayamadı. Daha sonra Kars'a 
gittiğimde Turgut Bey bana otelde televizyon baş ında Hande'nin bu söz üzerine 
ağlamaya baş ladığını anlattı. "Almanya'da Türk edebiyatını temsil ediyordunuz," 
dedi sunucu. "Buraya neden geldiğ ini söylesin," diye bağ ırdı biri. 
"Geldim, çünkü çok mutsuzdum," dedi Ka. "Burada daha mutluyum. Lütfen dinleyin, şimdi şiirimi okuyacağ ım." 
Bir an bir ş aşkınlık ve bağ ırışmadan sonra Ka ş iirini okumaya baş ladı. Yıllar 
sonra o gecenin video kaydını elime geçirince arkadaş ımı hayranlık ve sevgiyle 
izledim. Onu ilk defa bir kalabalık önünde ş iir okurken görüyordum. Dikkatle ve 
sakin sakin yürüyen biri gibi, kafası meş gul ilerliyordu. Yapmacıklıktan ne 
kadar uzaktı! İ ki kere bir ş ey hatırlar gibi duraklamasının dış ında, şiirini hiç 
kesintisiz ve zorlanmadan okudu. Şiirin az önce kendi anlattığ ı "manzara"dan kaynaklandığ ını "Allah'ın olmadığ ı 
yer"e iliş kin söylediklerinin kelime kelime ş iire girdiğ ini fark edince Necip 
oturduğu yerden büyülenmiş  gibi ayağ a kalktı ama Ka karın yağ ışını hatırlatan 
hızını kesmedi. Bir iki alkış  işitildi. Arka sıralardan birisi ayağ a kalkıp 
bağırdı, baş kaları da katıldı ona. Ş iirin mısralarına mı cevap veriyorlardı, 
canları mı sıkılmış tı anlaş ılmıyordu. Az sonra yeş il bir fon üzerine düş ecek 
silueti sayılmazsa bu benim yirmi yedi yıllık arkadaş ımın tanık olabildiğ im son 
görüntüleri olacaktı. 146 17 "Vatan yahut Türban" ÇARŞAFINI YAKAN KIZ HAKKINDA Bİ R OYUN 
Ka'nın ş iirinden sonra sunucu oynanacak oyunu abartılı hareketlerle ve gecenin