girdiğim için, gelin alay ı da bu özel duruma uygun oldu. Tabii ki ba şkalar ının yapt ığı gibi zengin arkada şlar ımı, 
akrabalar ımı giyindirtip ku şand ırtıp atlar ına bindirip Şeküre'nin kap ısına dayand ıracak halim yoktu. Ama yine 
de, İstanbul'a geldikten sonraki alt ı gün boyunca rastlad ığım çocukluk arkada şlar ımdan ikisini (biri benim gibi 
kâtip olmu ş, öteki bir hamam ı işletiyordu) t ıraş sıras ında bana mutluluklar dilerken gözleri sulanan sevgili 
berberimi yan ıma ald ım; kendim de alt ıma, ilk gün bindi ğim beyaz at ımı çektim ve Şeküreciğimin kap ısına, 
sanki onu bu evden al ıp başka bir eve, ba şka bir hayata götürecekmi şiz gibi dayand ık. 
Kap ıyı açan Hayriye'ye yüklü bir bah şiş verdim. Şeküre üzerinde k ıpkırm ızı gelin giysileri ve ba şından tâ 
aşağıya inen pembe simli bir gelin teli, içeriden gelen a ğlamalar, h ıçkırıklar, iç çekmek (bir kad ın çocuklara 
bağırdı) hayk ırışlar ve ma şallahlar aras ından evden ç ıkıp yedekte getirdi ğimiz bir ikinci bey az ata hünerle bindi. 
Berberin son anda bana ac ıyıp ayarlad ığı bir davulcuyla zurnac ı önümüzde a ğırca bir gelin havas ı tutturup 
harekete geçince, fakir, kederli, ama ma ğrur gelin alay ımız yola koyuldu. 
Atlar ımız harekete geçer geçmez, gelin alay ının Şeküre'nin nikâh ını sağlama bağlamak için her zamanki 
kurnazl ığıyla ayarlad ığı bir şey olduğunu kavrad ım. Gelin alay ımız sayesinde nikâh, son anda da olsa, bütün