Şimdi yorgun alnımda hafif serinliği var 
Suları yavaş yavaş kımıldatan rüzgârın. 
Başımın üstünde: Ay, tek tük sönük yıldızlar, 
Önümde: Beyazlaşan gölgesi kayaların... 
Sonra, kırık bir ayna, gökteki ay yerine 
Parlayan parçalarla sularda sallanıyor, 
Bu beyaz kırıkların bakarsa içlerine 
insan kendi aksini göreceğim sanıyor. 
Eğildim görmek için korkudan koptu ödüm, 
Birleşti yavaş yavaş o parlayan parçalar. 
Kendi aksimi değil, iki siyah göz gördüm: 
Şimdi ne yana baksam o sevgili gözler var... 
111