lüğünü bozmadıkça, küçük maceralar bile hoş görülebilir-
di. Bunlar, tırnak kırılması gibi, yerinin doldurulması kolayboşluklardır. İnsan acısını duymaz bile. Fakat erkek, gizle-meye başlayınca bir kere, kutsal birliğin tehlikede olduğukuşkusuna kapılmakta haklıdır kadın. Ayrıca T urgut, öylezayıf anlar yaşıyordu ki neredeyse konuşacak gibi oluyor-du. Fakat nereden başlamalıydı? Başlamadan yoruluyordu;bir kadın ilişkisini anlatmak, itiraf etmek daha kolaydı. Yokcanım, böyle şey anlatılır mıydı? İnsana deli derlerdi sonra.Deli mi? Olric anlatabilirdi belki? Olric mi? Nasıl ayrı düş-tüm evimden böyle, Olric? Neden her istediğimi anlatamı-yorum? Neden, aynı yaşantının içinde bulunan insanlarlahiçbir ilişki kuramaz oldum? Neden, neden, neden? Soru-lar, çengeller gibi, soru işaretleri gibi kafasına takılıyordu.Yalnız seninle mi konuşabileceğim Olric? Olric susuyordu.Olric, dış dünyayla konuşmazdı. Parçalanırdı, erirdi. Bir-denbire uykudan, rüyadan çıkıp, kendini bir kadının yanın-da, bir yatakta buluyordu gece yarısı. Kendine gelemiyordu.Buraya nasıl geldim Olric? Yüz yıl uyuyan adam gibi yaban-cı gözlerle süzüyordu çevresini. Zamanı bulamıyordu. Ken-dini bulamıyordu. Uykunun rahatlığından şuursuzca fırla-tılmış garip bir yaratıktı. Sus, diyordu, kendi kendine. Sus,kimse duymasın. Sonu kötü olacak. Sen T urgut’sun. T urgutÖzben. Hiçbir şey hissetmiyordu. Ellerini sıkıyordu acıtır-casına. Sen bir saksı çiçeğisin T urgut Özben. Yapraklarınıbirbirine sürterek varlığını duyamazsın. Bir ormanda olma-lıydın. Ölünceye kadar yerinden kımıldamayacağını bilenbir ağacın rahatlığını duymalıydın. Bütün ağaçlara bakarak,kimsenin yer değiştiremeyeceğini düşünerek ferahlamalıy-dın. Hayır, bir su yosunu olmalısın. Suyun serinliği ve ıs-laklığını duyarak dalgalanmalısın. Bütün istediğin, uçsuzbucaksız bir sudur ve her zaman bütünlüğüyle saracaktırseni. Bütün bunları ben mi düşünüyorum, diye geçiriyordu
408