dırdığında,  yuvarlandığı  asit dolu  çukurda  çenesi  erimiş  bir kedinin 
acısını  dindirdiğinde,  köpeklerin  saldırısına  uğramış  bir gelinciğin 
huzura  ermesini  sağladığında,  bir an için  de olsa  eriyerek,  duru,  do-
kunaklı  bir naifliğe  bürünürdü.  İşte  o zaman,  onun,  her ikisi  de çok-
tan solmuş,  eprimekten  tüy tüy olmuş  iki zıt ruh halinden  habire  bi-
rini çıkarıp,  birini  giymekten  duyduğu  bıkkınlığı  sezebilirdiniz.  Bu 
zıtlığın  nüveleri,  iki başlı  mesleğinde  de mevcuttu:  veterinerlik  ve 
askerlik. 
Günboyu,  etrafındaki  kadınlarda  gıptayla  karışık  hayranlık,  er-
keklerde  ise hayranlıkla  karışık  gıpta  uyandıran  hüsrevane  heybe-
tiyle  oradan  oraya  koşuşturup,  sağa  sola  emirler  yağdırırken,  bir tür-
lü iyileştiremediği  bir kirpi  yavrusunu  taşır  gibi  taşıdığı  biri  daha 
vardı  üniformasının  içinde:  hüznün  de neşenin  de ölçüsünü  tuttura-
mayan,  ölümden  deli  gibi  korkan,  acı çekmeye  de çektirmeye  de da-
yanamayan,  haksızlık  karşısında  kolay  kolay  toparlanamayan,  bir 
gün bir yerlerde  fena  halde  çuvallayacağını  sezen,  sarsak  ve seve-
cen, huzursuz  ve güvenilmez,  bedbin  ve öfkeli,  saldırgan  ve alko-
lik biri...  Güneş  tepede,  o da işinin  başında  olduğu  müddetçe,  ol-
dukça  başarılı  sayılabilirdi  kirpi  yavrusunu  gizlemekte.  Öyle  övü-
nülesi,  öyle  imrenilesiydi  ki gündüzleri,  annem  bile  olur  olmadık 
bahanelerle  üçümüzden  birini  kaptığı  gibi  ona  uğramayı  severdi. 
Gündüzleri  onun  yakınında  olmak  kardeşlerimin  de, benim  de ho-
şumuza  giderdi.  Ne yazık  ki bunlar  onu  en az gördüğümüz,  onunla 
en az göründüğümüz  saatlerdi.  Sonra  akşam  olur  ve hâlesi  parlak-
lığını,  çehresi  cazibesini  yitirirken,  babam  başlardı  başkalaşmaya. 
Annem,  sebebini  hiçbir  zaman  kestiremediğim  bir işbölümü 
yapmıştı  kafasında.  Babam  içerken,  kız ve erkek  kardeşim  içeride 
sessizce  televizyon  izleyip,  erkenden  uyumakla,  annem  ile ben  de 
masada  kalıp  tanıklık  etmekle  yükümlüydük.  Gündüzleri  bile  yal-
nızlığa  tahammül  edemeyen  babamın  hayatta  en nefret  ettiği  şey ra-
kı sofrasında  bir başına  bırakılmak  olduğundan,  kendiliğinden  oluş-
muş bir nöbet  sistemi  vardı  annemle  aramızda.  İlk nöbet  benimdi. 
Akşam  o masaya  oturur  oturmaz,  ben  de karşısında  yerimi  alırdım. 
Annem  o sırada  sigara  böreklerini  kızartmak,  köftelerin  sosunu  ka-
rıştırmak,  hazırlaması  birbirinden  külfetli  meze  ve yemekleri  kayık 
tabaklara  yerleştirip,  sofraya  taşımakla  meşgul  olurdu.  Ben,  masa-
223