KUYRUKLU YILDIZ ALTINDA BÎR EVLENME 59 
Bekir'in iki çenesi birbirine çarparak: 
— Öyleyse ne yapacağız efendim? 
— Ne yapılır? İki elimizi kavuşturup boynumuzu büke­
rek felâketin gelişini bekleyeceğiz. Başka çare var mı? 
— Aman efendim, durmayalım. Haydarpaşa'dan trene 
binip hiç olmazsa Eskişehir'e, Konya'ya kaçalım. Oraları de­
nizden uzaktır. Belki kurtuluruz. 
Bekir'in bu çocukça fikrine karşı acı acı gülümsedim. 
O zavallının gözünde Uzak Doğu ile Konya'nın yer bakımın­
dan pek farkı yoktu. 
Bekir'e ihtiyatlı olmayı tavsiye etmeye lüzum' görerek 
dedim ki: 
— Telâşlanma... İçeride kadınlar bir şey duymasın­
lar. Ne felâket gelirse birden bire olsun bitsin. Hepimiz bir 
anda ölürüz, gider. Keşke bizim de bir şeyden haberimiz ol­
masaydı. Şimdi bu üzüntüyü, bu çarpıntıyı çekmezdik. 
Bekir, ağlayarak: 
— Beyefendi, ben ölmeye öyle kolay kolay razı olamam. 
Elbette düşünüp bunun bir çaresini bulmaya çalışacağım. 
— Haydi karşımdan, aptal herif. Bu kadar bilginlerin, 
bu kadar hükümdarların, bu kadar milyonerlerin bir kurtu­
luş yolu bulamadıkları felâkete karşı sen ne çare keşfede­
ceksin? 
— Efendim, böyle tehlikeli zamanlarda can korkusuy­
la en budala kimseler bile Eflatun kesikr. Elbette ben ken­
di kafama göre bir yol keşfederim... (Gözlerini bana dikip 
parmaklarının ucuyla acele acele birkaç defa ensesini kaşıya­
rak) Beyefendi, aklıma uygun bir tedbir geldi. 
— Nedir? 
— Meselâ bahçeye büyük bir sandal hazırlasak... Bura­
lara su bastığı vakit içine girer otururuz, fena mı olur? Böy­
lece ölümden bir adım kaçmış oluruz. 
—- Bekir, böyle yüksek yerler su altında kalmak için 
kimbilir ne fırtmalar, ne tufanlar kopacak. Hiç bir sandal par­
çasıyla o kıyametten kurtulmak mümkün olur mu? 
— Beyefendi, böyle bir ihtiyatlılık etsek, bunun bize bir 
faydası olmasa bile zararı da dokunmaz. Beş on krayı soka­
ğa atmış oluruz. Zaten birkaç saata kadar bütün varımızı bı-