KAPLUMBAĞALAR
 
20
 
 
«Kölge!» dedi 
Kır Abbas.
 
O satıcı ağzını bırakmadan ikide bir, «Kölge!» diyordu.
 
Evin hayatı güneş altında yanıyordu. Canı içeri girmek istemedi. 
Girmek istese kapıyı neyle açacaktı? Anahtar tarlada, azık torbasının 
içindeydi. «(Boylu Cennet kapı kitlemese olur mu?)» de
di kendine.
 
«Kölge!» diye damın ardına yürüdü.
 
Duvarın dibine, kurumuş sıçanotlanrnn üstüne attı kendini. 
Serildi. Açılmış , bir bohça gibi kollarını. bacaklarını yaydı sağa sola. 
Başını iki yana salladı.
 
«Kölge!» dedi.
 
Gölgede olduğu halde gündekinden bet
er yanıyordu. Gölgenin 
günden kalır yanı yoktu. Hemen güne doğru kaydı. Başını havaya 
kaldırdı. Güneş, elini uzatsa tutacakmış kadar yakın görünüyordu.
 
«Dök ataşını döök!» dedi. «Dök de bişir bizi gözelce...»
 
Göğsü, bağrı hâlâ ter içindeydi. Koltuk altları
 
daha çok ıslanmıştı. 
Sırtına, beline, göbeğine su yürümüştü. Şimdi derisinin her yerinde 
terli tuzlu bir yanma duyuyordu.
 
Kalkıp bir yerlere gitmek istedi. Nereye gidecekti? Bir ağaç altı' 
olmalıydı. Esen bir ağaç altı. Yaprakları kımıldayan... Ağaçlar bi
r sıra 
uzayıp gitmeliydi. Dibinde hiç olmazsa orak sapı kadarcık bir su: Şır 
şır şır akmalıydı. Ağaçların dibinde yeşil otlar, çimenler döşenip 
durmalıydı...
 
«Yook! Yok!» dedi.
 
Başım yukarı kaldırdı:
 
«İki tek ağacı altmış evli bir köye çok görenin anassını
. avradını...» 
dedi. «Ağaçsız köylerin anassını avradını! ..» Bağıra bağıra sövüyordu.
 
Birden toparlanıp kalktı. Tozunu toprağını çırptı. «Su! Su!» diye 
koştu. Koşa koşa köyden çıktı. Köyün üst başındaki kuru dereye 
vardı. Kimseler yoktu sokaklarda. İnsanl
ar yoktu. İtler, eşekler, 
tavuklar, danalar, kocakarılar yitmişti.
 
«Suu!» diye bağırarak gidiyordu. «Suu!Su!..»