ŞEKER KUTUSU 
"Çıktı sabahtan !" dedi, "Çok üzüyor beni! Top ... 
Top ... Bayram demez, seyran demez, top, top, top!" 
"Oynayabiliy or mu bari ?" 
"Yakında aylığa geçireceklermiş. Aklım ermıyor hiç 
top oynayana aylık verirler mi?" 
O da bilmiyordu; ama avutmak için: 
"Neden vermesinler!" dedi, "Bu kadar insan, para ve­
rip onları seyrediyor . Geceleri bile top meydanlarına ko­
şuşuyorla r!" 
Böyle demesi, bir bakıma gerekliydi de ... Çıkarıp, bir 
yüz kağıt bırakması gerekecekti sonra! Başka ne konuşa­
caktı, kalktı birden. Yürüdü merdivenlere doğru ... Şeker 
kutusu geride, masanın üstünde kalmıştı: 
"Hoşçakal, bize de buyur!" demeyi de unutmadı. 
Şenol, yorgun argın gelmişti antrenmandan, pestili çık-
mıştı. Masanın üstünde şeker kutusunu görünce: 
"Nerden bu?" dedi, "Kim getirdi?" 
"Teyzen !" 
Kutuyu aldı eline, evirdi çevirdi ... Tak tak vurdu kapa­
ğına: 
"Kıyak kutu!" dedi, "Bizim başkana götüreceğ im bu­
nu!" 
"Ne başkanı?" 
"Kulüp başkanı! Diyeceğim ki, 'Reis Bey, bıktım bu 
amatörl ükten! Geçir artık kadroya da, beş on kuruş uçla­
nalım!' ... Haa, ne dersin? Anne be, dünkü çocuklar pro­
fesyonel oldu, biz bayram demez, seyran demez ağzımızı 
poyraza açıp koşuyoruz !" 
"Aklım ermez benim, ne yaparsan yap! Götüreceksen, 
al götür kutuyu!.." 
Giyindi, çıktı. Başkanları, sayılı bir belediye meclisi 
üyesiydi. Hani şu, kimseye hayrı dokunmayan meclis üye­
lerinden!