İpliklerle bellerinden bağlanmış anlar sağlarında, sollann­
da uçuşuyorlar dı. 
"Ben ütülürsem bile," dedi Aşık Mustafa, "arılarımı ver­
mem, kimsenin arısını da istemem. Bakın bakın," diye az ilerde 
uçan arılarını gösterd i. Her birisi parmak kadar, parmak kadar­
dı, güneşe geldikçe de sapsan, bir altın bilye gibi şavkıyıp sö­
nüyorl ardı. "Siz hiç böyle arılar yakaladınız mı, buralarda hiç 
böyle arı gördünüz mü? Bu arıları kimseye de vermem, bir kişi­
yi sokunca, hemencecik orada, hık dedirtıneden öldürüy or." 
Tartışma uzun sürdü. Sonunda anlaştılar, kim ütülürse, 
ütenler onun sırtına binecekler, kara incire kadar gidip gelecek­
lerdi. Bunu da Veysi hiç istemiyordu. Çünkü aşık oyununda 
şimdiye kadar bir kerecik bile olsun kazanamamış, bu çocukla­
rı sayısız, sırtında eşekler gibi taşımıştı. Oysa Veysi çocuk arı, 
kuş, sinek yakalamakta birinciydi. Şu kasahada onun üstüne 
bir avcı daha yoktu. Bir kere sinde yaylada bir şahin yavrusu bi­
le yakalamış, büyütmüştü, şahin ona öylesine alışınıştı ki, nere­
ye gitse, onunla birlikte onun bir kulaç üstünden uçarak oraya 
gidiyord u. Ne yapsa, bir çalıya, bir dala, bir duvara konup onu 
bekliyo rdu. Sonra bir gece onun şahini ortadan yitti gitti. Ne ol­
duğunu, nereye gittiğini kimse bilemed i. Veysi çocuk bütün 
kasabayı, kasabanın bütün yörelerini aradı taradı günlerce, ku­
şunu bulamadı. Sonunda işi anladı, ya kuşu çalmışlar, ya da 
babası geceleyin şahini birisine satmıştı. Zaten babasını, o ada­
mı hiç sevme zdi. Bunun üstüne de ona iyice bir düşman kesil­
mişti, büyürneyi bekl iyordu. 
Her zamanki gibi gene Veysi ütüldü, çocuklar onun sırtına 
teker teker binip kara incire kadar gittiler geldiler . Veysi güçlü, 
sağlıklı bir çocuktu ya, bu kadar çocuğu sırtında taşıyınca çok 
yoruluyor, kan ter içinde kalı yordu. 
Oyun bitince arılarını dikenlerden, otlardan çözdüler, elle­
rine alıp uçurarak, çalılık yamaca yürüdüler, ellerinde sivri uç­
lu meşe köküçleri vardı, bunlarla çiğdem soğanlarını kolaylıkla 
çıkarıyorlar, şalvarlarının kocaman ceplerini bunlarla dolduru­
yorlardı. 
Topraktan çiğdem çıkararak, arılannı bağladıklan yerden 
çok uzaklara gittiler, bir dere aştılar, kuru pınarı geçtiler, ba-
208