Günlerce mektup bekledi. Birkaç kere telefon etmek iste-
di, vazgeçti. Acaba, aklı başına gelince, şaşkınlığı geçincekorkmuş muydu Metin? Anlamsız bulmuştur bu isteği; ta-nıdığı T urgut’un bu davranışlarını garip bulmuştur. Yazmaz,hiç yazmaz. Kendimi yok yere gülünç duruma düşürdüm.Hemen aramalıyım onu; isteğimin saçma olduğunu söyle-meliyim. Unutsun hemen beni. Onu hiç aramasaydım!Böyle insanları ürkütmeye gelmez; kuşku içindedirler, herharekete yüzlerce anlam verirler. Sözünü yerine getirmekiçin yazar; aklımı büsbütün karıştırır. Benim de aklım nekadar kolay karışıyor bugünlerde.
Yazıhanede kâğıtlar birikiyordu. Evde, konuşmadan, ge-
çen saatler artıyordu. Her günü, yaşamaktan çok geçiştir-meye çalışıyordu. Meseleleri, çözmek yerine küçük yalan-larla, daha uzak, belirsiz bir tarihe erteliyordu. Huzursuzlu-ğu gizlemek zor oluyordu. Nermin soruyordu, yazıhanede,şantiyede sıkıştırıyorlardı. Birinden kaçtığı zaman ötekineyakalanıyordu. Günlük telaş içinde, istediği gibi düşünemi-yordu. Yalnız, üzerinde ezici bir ağırlığın baskısını duyu-yordu. Bu baskıdan bir kurtulabilse, büyük işler yapacağınısanıyordu. Fakat, bir türlü, düşüncelerini birbirine bağlaya-mıyordu. Kopuk ve belirsiz şeyler geçiyordu kafasından.Nermin, ne sıkıntısı olduğunu soruyordu. İşiyle ilgili ne-denler buluyordu. İşinde de kimseye görünmemeye çalışı-yordu. Henüz durum çok karışık değildi. Fakat, susmak dakonuşmak kadar tehlikeli oluyordu artık. Dalgınlık, sus-kunluğu artırıyordu. Evli olduğunu unutuyordu. Evin için-de, bekârlığından kalan alışkanlıklarla yaşadığı oluyordu;hem de çok oluyordu. Eve girince karısını öpmeyi unutu-yordu; söze başlarken, “canım” kelimesini atlıyordu; ço-cuklarına arasıra bir şey getirmeyi ihmal ediyordu. Karısı-nın tembih ettiği en önemli şeyleri almayı unutuyordu. İn-san, T urgut’u tanımasa, bir kadın var, derdi. Yuvanın bütün-
407