belli olmaz.  Olur  da yine karışıverir se, buraların  hiç bitme yen isyanlarına,  ayakl anmalarına, 
çatışmalarına karışmayacağ ına dair bana  söz ver.  Baban gibi heder etm e hay atını. Ne öldür n e 
de öl zamanınd an evvel. Hayvanlarımız,  toprağ ımız  var,  bana  babalığımdan kalan... karde şler­
ine de sana da, bana  da yeter,  besler  hepimizi.  Bu nimeti  tepme.  İnsan gibi yaşa Hurş it ve 
insan  gibi öl... ecelinl e, av hayvanı  gibi kaçarke n kurşunlanarak  “Amca,”  demi şti genç Hurşi t, 
“anamdan  çok dinledim  dağa çıkan ın kaderin i. Ama  Bido  köyümüzü  yakan ları,  babamı  vur­
anları, arkadaş larını  asanları  da bağışl amıyor  yüre ğim.  Bizden  olmayana  yakınlık gösterme k 
gelmi yor içimden. Onlar baş ka, biz baş kayız.”
“Onlar kim?”
“Alev i olmayanlar.”
“Oğlum,  benim  canımı  kurtaran,  mülkün e kabul eden Hoşabe  baba,  Alev i miyd i? Mara 
Ana? Ş u kö yümüzdeki Türklerin, komşularımız ın ne kötülü ğünü  gördük?”
“Onlar başka.”
“Kimse başka de ğil,” demi şti Hurş it, “herk es Allah' ın kulu. Bir Nas turi köyümüzü  yakar ken, 
diğeri nafakamızı  verdi.  Kürt 'ün Türk'ün  ölümü,  öldürme yi seçeni de var, topra ğını süreni, 
hayvanın ı güdeni de. Türk'ün  de Kürt'ün  de, gâvurun  da hem  iyisi hem kötüsü  vardır.  Hepim­
izi aynı Allah  yarat ıyor.  Sen cinsi nin iyisi ol, törel erimizden şaşma,  dedes iz, cemsiz,  sazs ız 
kalma,  Alevi olmayan  karı alma  ki davul  dengi  dengin e vursun,  soyumuz  üresin. Ama 
kimsen in kılına  bile zarar  verme  Hurş it, ne gönül  kır, ne can al oğlum.  Hiçbir  dava  buna 
değmez.”
ilk gençliğ inde  Hurş it, amca  nasihatına uymaya  kararl ı başlamışt ı hayata.  İlerde  çocuklar ı 
olursa,  onlar  da isyana,  sava şa bulaşmasınlar  istiyordu.  Şidde tten uzak yaşasınlardı  düny a 
döndü kçe. Yazgı “Verilmiş  sadakan  varmış  Bayram,  çocuğunu  ağacın  dalları  aras ına kim sakl­
adıysa, gi t elini aya ğını öp,”  ded i Vali. Bekleme odasınd a oturanları hiçe sayara k, sırası nı bekl­
emeden  makamına  dalıveren  Bayram'la  konuşurk en, sesi bile yorgundu.  Birk aç gün içinde  on 
kilo vermiş  gibi süzülmüştü.  Mosmordu  gözlerin in altı. öksüz'ün  süt anas ının  bask ında  hast­
anelik olma sına  çok üzüldü m, Doktor  Raşit öğleden sonra  hast aney e uğray ıp duru muna  bak­
acak. Yanıkları burada  halledilemey ecek gibiys e, Ankara'ya  yolla tırız zavall ı kadını.  Kim  emzi­
riyor ş imdi çocuğu, başka biri bulundu  mu?”
“Bulundi...  Ben başga  şey dime ye gelmiş em...”  Lafını  nasıl söyleyec eğin i bilemez  bir hali 
vardı.
“Ne diyece ksen çabuk  de. Çok işim var. Bugün  heyet de geliyor  Ankara 'dan...  Hadi  söyles­
ene, n e bekliyor sun.”
“Salil ermişler o nları.”
“Kimleri?”
“Çeteci leri i şte. Kö yü ya kan g opehl eri.”
“Olur mu hiç? Yakalayı p tıkmış lardı iç eri. S orguları d evam ed iyordu.”
“Salil ermiş, Va li be g.”
“Yan lış duymuşsundur  Bayram.  Evvel ki gün askeri  helikopterlerl e getirildil er buraya. 
Olmaz  öyle şey, ha ydi o ğlum,  git işine bak s en.”
Bayram  ellerini kavuşturmuş,  hiç kımıldamadan  duruyordu  karş ısınd a. Öylece yüzüne  bak­
ıyordu he sap s orar gib i.
“Gitsene oğlum.  Haydi çık dışarı.  Buray a kadar  gelmi şsin, aşağıda  bir çay iç. Vali söyledi 
dersin İsmail’ e, yo ksa v ermez. Yas ak ö yle z ırt p ırt ça y içmek.” 
“Salil ermiş, Va li be g, mahkem e ediyip sal ilermiş.”
“Salmazlar.  Otuz üç cana kıymış k atilleri kim s alar? iş letmi şler s eni.”
Bayram  çıkar çıkmaz,  Savcı ya telefon  bağla ttı Vali.  Bayram'ın  haberin e inanmamıştı ama, 
ya bir doğrulu k pa yı vars a? Tedir gindi. Acaba k açmışlar mı ydı ha pisten?
“Yahu birader bir söyl enti var, teröris tler salınacak diye. Var mı bunun  bir aslı astarı?” Yine 
yana do ğru kaykılmı ş oturuyordu i skemles inde. Bird en do ğruldu,  dimdik o ldu.
“NE? Ne d iyorsun! Na sıl salarlar? Del i mi bunlar? H erifler düp edüz kı yım y aptılar... 
Hangi hâkim? Nöbe tçi hâk im mi bırak ıyormuş?... O lmaz  öyle şey!... Onca vahşe t... 
Ben gör gü şahid iyim...  Şimdi, hemen g eliyorum oraya.”