Yukarda sözü edilen temlerin dışında ya da -arasıra- onlarla bir­
likte bazı şiirlerde dinsel yahut mistik bir boyuta rastlanır. Şair mut­
suzluktan kurtulmak için ya Tanrıya yalvarır ya da ondan yakınır. (AB, 
s. 79-80). 
NOTLAR 
VE AÇIKLAMALAR 
«Yayımlanmamış ilk şiirler» üstüne elimizde yeterli bilgiler yoktur. 
Bundan ötürü, ancak birkaçı için bazı açıklamalar yapabileceğiz. 
«YANGIN» 
«Yangın» 6 Kânunuevvel 1330 (19 Aralık 1914) tarihini taşır. Nâzım 
Hikmet şiirini nasıl yazdığını şöyle anlatır: 
«Büyük babam, mevlevî Nâzım Paşa şairdi, anam Lamartin'e bayı­
lırdı. Evimizde, babamın edebiyatla ilgisizliğine bakmaksızın, şiir baş 
köşedeydi. 
«Karşımızdaki evde yangın çıktı. Yangını ilk görüşüm. Şaştım, kork­
tum. Büyük babam, yangın bize atlamasın diye pencereden Kuran'ı tuttu 
karşıdaki alevlere. Yangın söndü... yaktığı evi kül ederek söndü kendi­
liğinden ve ben bir saat sonra ilk şiirimi yazdım: Yangın. Vezni, büyük 
babamın yüksek sesle okuduğu, aruzla yazılmış şiirlerinden kulağımda 
kalan ses taklitleriyle yapılmıştı. Yani ne aruzdu, ne heceydi, serbest 
vezindense haberim yoktu, uydurmaydı. Dili de öyle. Osmanlıca takli­
diydi. Konusuysa şu: 
Yanıyor yanıyor 
Müthiş terakeler 
Çekiyor aguşuna bu advi beşer 
Haneler, fakirler, yetimler... 
«Şimdi bunları yazarken bir şeyin farkına vardım. Büyük babamdan 
çok Edebiyatı Cedide'nin, Fikret'in meselâ etkisindeymişim. Neden? Bil­
miyorum. Belki de hiç şiir sevmeyen, ama Tevfik Fikret'i - o da bir çeşit 
Osmanlıcayla yazardı, - iki kere yüksek sesle yanımda okuyan babamın 
yüzünden mi belki de.» (EB, S. 9-10). 
«Yangın»ın eski yazı metni Aydın Aydemir'in adı geçen kitabında 
266