Eylül sonlar ında okul aç ılınca, Nermin ilk kez okulun aç ıldığında sevindi. 
O yıl kimseyle arkada şlık kurmad ı, bütün gün sessizce ders çal ışıyor, 
geceleri 
126 
de yatakhanenin ışıkları sönünce yorgan ının altına büzülüp dua ediyordu. 
Dua ederken bir dilek tutmuyor, Tanr ıdan herhangi bir istekte bulunmuyordu, 
yalnızca dua ediyordu, dua etmek içini rahatlat ıyordu. 
Yılbaşından bir gün önce, müdürün odas ına çağrılıp izinli oldu ğunu, eve 
gitmesini söylediler. Babas ı telefon edip müdürle konu şmuştu. Keskin bir 
ayaz vard ı sokaklarda, insanlar y ılbaşı telaşıyla koşuşturuyorlard ı. 
Bahçe kirli k ış yağmurunun alt ında solgun ve renksiz gözüküyordu, a ğaçlar 
çıplaklaşıp cılızlaşmış, yerler çamur olmu ştu. 
Salona girdi ğinde önce Kuran okuyan Müberra-n ım'ı gördü. Hüsrev Bey 
gazetelerine dalm ıştı, babası ise pencerenin önünde ayakta duruyordu. 
Nermin'i görünce hemen yan ına geldi, kolundan s ıkıca tutarak salondan 
çıkardı. Merdivenleri sessizce t ırmandılar, babas ının odasına girdiler. 
Babası dikkatle kapad ı kapıyı. Sonra birden Nermin'e sar ılıp ağlamaya 
başladı. Olup biteni a ğlayarak anlatt ı. 
İki gün önce, annesi arabas ıyla tren yolundan geçerken bir trenin alt ında 
kalmıştı, tren arabay ı kilometrelerce sürüklemi ş, araba da annesi de 
parçalanm ıştı. 
Nermin, a ğlayarak kendisine sar ılan babas ını yavaşça ama kararl ı bir 
sertlikle itti, gidip yata ğın üstüne oturdu. Sanki bu haberi bekliyormu ş 
gibi hiç a ğlamadı. Üzüntüden çok öfke duyuyordu. Annesine öldü ğü için, 
babasına da annesini evde tutamad ığı için kızıyordu. Babas ına bir şey 
söylemeden ç ıkıp kendi odas ına gitti, soyunup yatt ı. İki gün boyunca 
odasından çıkmadı, yemek yemedi, kimseyle konu şmadı. 
127 
Yılbaşı tatilinden sonra yeniden okula dönünce, arkada şlarına annesinin 
öldüğünü söylemedi. Üzüntülü bir hali yoktu ama hiçbir zaman da eskisi kadar 
neşeli olmad ı. 
Uzun yıllar sonra babas ı bir gün Nermin'e durup dururken, "Bence kaza 
değildi," dedi, "Bence intihar etti." 
Annesi hakk ında duydu ğu son söz bu oldu. 
128 
YİRMİ DÖRT 
Gece, sıcak mürekkep gibiydi. Gökyüzü y ıldızlarla doluydu, o kadar çoktular 
ki, insan bak ınca yıldızların lâcivert s ıcaklığını içinde k ıpırdadıklarını 
sanıyordu. 
Faytonun, kumlar ın içinde dönen lastik tekerleklerin f ısıltısı 
duyuluyordu. Arabac ı, beyaz entarisiyle öne do ğru eğilmiş oturuyor, 
kamçısını da elinde tutuyordu, ama ne kamç ı ne de arabac ı kımıldıyordu. 
Atlardan bile ses ç ıkmıyordu. Sars ıla sarsıla gidiyorlard ı. Sarsıldıkça, 
Rosemary'nin dizi Hüsrev Beyin dizine de ğiyordu. 
Rosemary, çok sakin oturuyordu, en küçük bir tedirginlik bile 
hissedilmiyordu halinde. Onun sükuneti ve güvenli duru şu Hüsrev Bey'i 
kaygılandırıyordu. Böyle, geceyar ısı şehir dışında, karanl ıkta giderken, 
Rosemary'nin daha heyecanl ı ve ürkek olmas ı gerekirdi, kendisinin kim 
olduğunu biliyordu. Rosemary ise sakindi. Bu kadar sakin olmas ı için ya 
salak olmas ı ya da güvendi ği başka bir şey bulunmas ı gerekiyordu. 
Hüsrev Bey, tuza ğa düşüp düşmediğini düşündü, gerçi arabac ıdan emindi, 
Teşkiîât'm adam ıydı, ama buralarda hiç belli olmazd ı, yarım saat önce senin