80 VAZODA TOZLU GÜLLER  
yan ılmayan iki el   
kapand ı birbirinin üzerine  
gözleri sisli k ır, ad kavmi   
kırık mühürler y ıllar ın derin 
kal ıntısından bağışlamas ız bir duru ş seçti 
kendine sanki art ık hiçbir şey k ımıldatamaz 
içinde küllenen o beyaz pi şmanl ığı her şeyi 
sessizliğiyle bütünleyerek geçiyor 
kullanmad ığı günlerin içinden ba şka ellerin 
kurduğu bütün saatleri b ırakm ış tozlu 
ayr ıntıların zulmüne ak şamsefalar ı gibi 
dalg ındı geçen yaz sonu onu görmeye 
gittiğimde  
benden öteye bak ıyordu benden çoktan geçmi ş bak ışları 
bir tek yağmurun sesiyle tan ıdık bir şeyler geçiyordu 
yüzünden bir ölünün an ısı kadar belirsiz bir ayd ınlık 
nas ıl birikmiş içinde bunca süzülmü ş ac ı, nas ıl ulaşmış 
içindeki tedirgin erince kopkoyu bir kötülü ğe dönüşmüş 
onca hayal k ırıklığı kay ıp k ıtalar gibi bakt ık birbirimize. 
Tamamen silinmi ş akl ımdan eski foto ğraflarda 
buluştuğumuz yer Oraya nereden gidilir şimdi? Oysa 
karşımda oturuyor O opal lamban ın gölgesinde iyi 
eğitilmiş kötülüğün bütün incelikleriyle Bir de vazoda 
tozlu güller...  
Haziran 1991, Ludwigshafen  
j