Nazlı'ya verdi. Sıkıldığını saklamaya hiç gerek duymadan ayağa 
kalktı. Bugün böyle küçük şeylere aldırış etmeyecek kadar geniş 
hissediyordu kendini. Uğuldayan salonu bakışlarıyla taradı: 
"Acaba kimin yanına gitsem?" diye düşündü. Bunu "Acaba hangi 
tatlıdan yesem?" diye düşünen şımarık bir çocuk gibi düşün­
düğünü biliyor, bunun da şimdi kendine uygun olduğunu ak­
lından geçiriyordu. "Bizimkilerin yanına gideyim. Refik ile 
Muhittin ne konuşuyor acaba? Muhittin'in de suratı her zamanki 
gibi korkunç!" 
"Delikanlı, sen de pek yakışıklıymışsın..." 
Ömer, Nazlı'nın bir akrabası olması gereken bu yaşlı adamı 
tanımıyordu. Ona hoş bir şey işitmiş gibi gülümsedi. Sonra Refik 
ile Muhittin'in yanına gitti. 
"Ne dedi o adam sana?" dedi Muhittin. 
"Beni bugün pek yakışıklı buluyormuş." 
"Öylesin, öylesin!" diyerek Refik gülümsedi. 
Muhittin: "Herkes seni çok seviyor!" dedi. 
"Öyle mi?" 
"Eee, sen nasıl hissediyorsun peki? Rastignac olduğunu ha­
tırlıyor musun?" 
"Sahi, bunu unutmuştum!" dedi Ömer, güldü. 
"Unutma... Günlük hayatı küçümsüyordun sen!" 
"Muhittin bugün çok hırçın!" dedi Refik. "Niye böylesin? 
Bırak canım biraz kendini. Şu neşeye katıl. Böyle yapıyorsun 
da sanki ne oluyor? Akşam bize gidelim olur mu?" 
"Ne yapacağız?" 
"Semaver kurmak istiyor o!" diyerek güldü Muhittin. "Eski 
defterleri karıştıracak, efkârlanacak, eğlenecek..." 
Ömer: "Eh, aslında iyi olur. Semaveri kurar, oturur konu­
şuruz!" dedi. Sonra Nazlı'yı görerek heyecanlandı. "Ben ni­
şanlandım!" diye düşündü. Bu yeni farkına vardığı bir şeymiş 
gibi şaşkınlıkla nişan yüzüğüne baktı: 
"Şimdi asıl dikkat etmen gereken devreye giriyorsun!" Nazlı'nın 
yeni evli bir akrabasıydı bu. "Nişanlılık ile evlilik arasındaki 
devre en önemli devredir." 
"Evet, evet!.." dedi Ömer. Sonra herkesin nasıl oturması 
gerektiğini söyleyen Cemile Hanım'a döndü: "Bana başköşeyi 
...