Neden gideyim, diyor kadın da çok daha boğuklaşmış sesiyle. Eli timsahın başını buluyor.  
Avcunda sıkmaksızın, belli belirsiz okşuyor; sabrı için ona teşekkür ediyor belki:
Arkadaki karton kentin önünde görüyorum sizi. Hayaliniz cama vurmuş, öylece, şimdi  
olduğunuz gibi, çırılçıplak.
Ama orada yalnız değilim, sizinleyim. Beni öpüyorsunuz. Kulak arkamdan da  
öpüyorsunuz, biraz gıdıklanıyorum, hoşuma gidiyor, organıma dokunuyorsunuz, derin  
ürpertiler geçiriyoruz, mağaralara yaklaşıyor, oraların gizemli uğultularını işitiyoruz; size  
üşüyüp üşümediğinizi soruyorum, üşüme-
diğinizi söylüyorsunuz; sizi duyuyorum. Bütünüyle. Az sonra çok daha derinlerde  
olacağız.
Kadın az önce zamanı bilmek istediğini anımsıyor, sonra da unuttuğunu. Bu belki de  
ömrümün en hoşuma giden unutkanlığı, diye düşünüyor herhalde.
Bileği masa üstünde dururken kol saatine şöylece bakmıştı. Soluğunu tutmuştu:
Zaman şimdi akmasın. Şimdi zaman burada kalsın.
Zaman kalıyor. Avcu canlanan hayvanın başından gövdesine iniyor, ancak hep öyle,  
tutmaksızın, sıkmaksızın.
Adamın üstünden usulca yana kayıyor. Timsahın şimdi açıkta kaldığını, mağarasını  
aradığını biliyor, ama onu kışkırtmayacak. Gözleri boşlukta, belirsiz bir noktaya çevrilmiş,  
teninin bütün noktalarında gezinen parmak uçlarını, boynunu, şakaklarını öpen dudakları  
dinlerken...
... benim anlamadığım, düşünde böyle bir şeyi nasıl görebildiği. 0 kadar güzel sevilirken  
böyle bir düş nasıl olabilir? Erkeği her zaman duyarlı. Kırıp döken değil, bakıp büyüten.  
İşte yanında. Ölüme dek yanyana. Nasıl olabilir ki böyle bir düş?
Adam biraz yan dönmüş, sol bacağını sağ bacağı üstüne atmıştır. Kımıldanan timsah  
başından utanıyor, onu gizlemek istiyor, denebilir. Öpücüklerinde gizli sorular:
Durdunuz? Bir şey mi istediniz?
Kadın başını yastıkta iki yana sallıyor:
Hayır. Yani, evet. Öpüşleriniz, okşayışlarınız hep böyle sürsün istiyorum.
Adamın omuzbaşından ötelere bakmış:
"Şarap bile hâlâ gelmedi," diye mırıldanmıştı.
Öteki ise hâlâ mağaraların gizli uğultularını işitiyor. Viyolonselin gamlı ayak seslerini.
Kadın kulak veriyor:
Evet, yalnız ayak sesleri, yürek vuruşları bu işte.
Birlikte dinliyorlar.
Beklememin, kendimi sizi dinlemeye bırakmamın nedeni, bu iniltili soru. Öyle bir düşü  
nasıl görebildiğim.
Anlatmak mı istiyorsunuz?
Evet, anlatmalıyım.
Birbirlerine doğru yan dönmüş durumdalar.
Kadın, az önceki uzaklığı hiç olmamış gibi, adama büsbütün sokuluyor:
Anlatmalıyım evet. Size. Yoksa, ölene dek üşüyebilirim. Dinleyin.
Hastaymışım. Yürüyemez durumdayım. Beni karatop-rak denilen bir sedyeye yatırmışlar.  
Erkeğim de beni oraya yatıranlar arasındaymış. Hep birlikte üstüme asker battaniyesine  
benzer bir örtü çekiyorlar. Sen burada bekle, biz şimdi geleceğiz, diyorlar. Geri dönüp  
beni alacaklarmış. Erkeğim de aynı şeyi söylüyor: Sen burada bekle, biz gelip seni  
alacağız.