va'dan vapura bindim miydi kendimi İstanbul'da 
bulur, bir nefes alırdım. Annemi, kardeşlerimi, eşi­
mi dostumu görürdüm. Çocuklarımı da böyle ikna 
etmiştim zaten! Bir vapur mesafrsi uzaktık şehrimi­
ze, ha trafik saatinde Kağıthane'den Kandilli'ye 
gitmişsin, ha deniz yoluyla Yalova'dan Fındıklı'ya! 
Bursa'da işbaşı yapmamın üzerinden ancak yir­
mi gün geçmişti ki, beni İstanbul'dan çağırdılar. 
Meğer Osman Yemni Ho ca, kendi bölümünde ba­
şasistanlığa beni önermi ş! Bir mucize miydi bu? 
Hemen İstanbul'a gittim. Dermatoloji Bölüm­
ü'ndeki diğer hocalarla teker teker görüştü m. Ba­
zıları başasistanın bir erkek ol masının daha bayırlı 
olacağı kanısındaydı. Bölümde, bir kadının kaldı­
ramayacağı kadar çok iş vardı, çünkü. Hocaların 
hepsini tüm işlerin üstesinden geleceğime ikna et­
tim. Sonuçta beni başasistan kadrosuna almayı ka­
bul ettiler. Ama önümde bir engel vardı. Bursa'da­
ki Başhekim'den izin almam gerekiyor du. Yüreğim 
ağzımda Bursa'ya döndüm. Pek ümitli değildim 
çünkü o dönemde Bursa'da biç cildiyeci yoktu ve 
başhekimin bana izin vermesi mümkün gözükmü­
yordu. 
Ama bir mucize daha gerçekleşti ! 
Güzel keman çalan, ince ruhlu, anlayışlı, baba­
can başhekimim bana, "Yavrum, üniversite öğre­
tim üyeliği her hek imin gönlünde yatan aslandır. 
Ben de çok istemiştim ama şans herkese gülmüyor. 
144