kısa müddet sonra uyanıklıktan hissetmeksizin uykuya geçmek 
gibisinden, varlıktan yokluga nasıl geçeceg imi düsünüyordum? 
Böyle düşünürken beynimin içinde binlerce toplar patlar gibi tabi­
atüstü ani bir darbeye ugradım. iste o zaman düşüş gerçekleşmiş. 
Ötesini bilmiyorum. Kendimi kaybettim. Saygın kaldıgım müddeti 
de kestiremiy orum. Sonra yavaş yavaş gözlerimi açhgım zaman 
ortalıgı aydınlık, güneşli buldum. Fakat etra�mı saran acıklı man­
zara beni bitirdi. Bizim damın saçagına kadar her taraf deniz 
kesilmisti. Yangın kulesinin 1 üst kısmı ile bazı minare alemlerinden 
baska zavallı istanbul'un eski varlıgına isaret edecek bir iz kalma­
mışh. Evimiz minarelerden daha fazla bir yükseklige mi ulasmışh? 
Anlayamad ım. Evimiz suya gömülmüstü. Sevgili annem, babam, 
kardeşlerim, zavallı dadım agzına kadar dolu birer su samıcına 
dönen odaların içinde kim bilir ne iç parçalayıcı feryarlarla 
bogulmuslardı? Dünyada kimsesiz kalmışhm. Yalnız ailesi olma­
yan bir kimsesiz degil, ihtimal ki ben yeryüzünde o anda insan 
soyu adına kalmış tek kişi bulunuyordum. Ailemin, memleketimin 
kaybına uzun müddet kederlenmeye vakit olmadı. Suların yavaş 
yavaş saçagı örterek damın yukarı kısmına bana dogru yükseldi­
gini gördüm. Çok geçmedi, bastıgım yer havuzlanmaya başladı. 
Gide gide ayaklarım gömüldü. Ne müthiş an!.. Ölümün istilası 
ayaklarından başlayan hüküm giymis bir vücut halindeydim. Su 
diz kapaklarıma çıkh. 
Bende her zaman hayah küçümseme hastalıgı vardı. Megerse 
o yigi�ik, gendigim dolayısıyla ölümü kendinden pek uzak gör­
meden dagan oldaher bir cesaretmiş. Sirndi ölümle sakasız karşı 
karşıya gelince korkudan titriyordum... Ah sevgili anacagım 
neredesin? Arhk nazlanacak , aglayacak kimsem yoktu. Sular 
belimi buldu. Biraz sonra gögsüme, çeneme kadar çıkh. Hayata 
veda ediyor, arkarndan bir Fatiha okuyacak kimse bırakmayarak 
ölüyordum. Deniz agzımı örtrnek derecesine geldi. Etra�ma kulaç 
atarak çabalamaya, debelen meye başladım. 
O aralık insan sesine benzer gürültüler işittim. Sular vücudu­
mu kôh kaldırıyor, kôh içine çekiyordu. Yüzrnek bilirim. Fakat 
İstanbul'daki Beyazıt Kulesi. 
93