galiba... Kızı da bir türlü evlenemiyor!.. Kızım! Evde ne yapı­
yorlar? Ben eve gidiyorum. Kızımı ne diye evde tek başına o 
herifle bıraktım. Bende ahlâk kalmadı. Buna nasıl dikkat et­
medim? Evet ben rahatsızım. Ben rahatsızım. Kerim Bey haklı. > 
Ona ne dedim! Refik Saydam gülüyor! Gazetede gördüm. İsmet 
de gülüyordu. Neye gülüyorsunuz? Gülünç olan nedir? Ekrem 
söylemiştir. Eve gidiyorum. Avunmadım! Beni kimse avutamaz. 
Bir tek kızım var! Ah, hayat! Refet gibi yapmalıydım ben de... 
Refet gibi yapmalı, bütün bu ikiyüzlülüğü bir kenara bırakıp, 
para kazanmalı, keyfime bakmalıydım. O zaman Keçiören'de 
bir bağevim olurdu. Eve şömine yaptırır, yanan odunların çı­
tırdayışını dinleyerek sigara içerdim..." 
49 
AİLE. AHLÂK. vb. 
Ömer Venedik manzarasının karşısında oturuyor, mutfakta 
cızırdayan ızgaranın, Nazlı'nın tıngırdattığı çatal bıçağın sesini 
dinliyordu. "Evlenirsek akşam işten döneceğim ve bu cızırtıyı 
dinleyerek yemeği bekleyeceğim!" Eve geleli yarım saat olmuştu. 
Nazlı ile önce hiçbir şey konuşmadan oturmuşlar, sonra dünkü 
tatsızlıktan sözetmemeye karar verip öpüşüp barışmışlar, sonra 
da Nazlı yemek pişirmeye mutfağa gitmişti. Öpüşüp barışmalarına 
rağmen, Ömer kendisi gibi Nazlı'nın da kavgayı, öteki kavgaları 
düşündüğünü biliyor, karşısında hiçbir şey konuşmadan dur­
maktan sıkıldığı için mutfağa gittiğini seziyordu. 
Nazlı mutfaktan elinde tepsi ve tabaklarla geldi. Sofrayı kurdu. 
Ömer gene Venedik manzarasına baktı. Nazlı içeri gidince, "Niye ' 
geldim buraya?" diye düşündü. "Çünkü artık yalnız kalmaya 
da dayanamıyorum!" Yeniden odaya giren, sofraya bir şey koyan 
Nazlı'nın arkasından baktı. "Onunla nişanlıyız, ama öpüşmek 
için bile kızarmamız gerekiyor." Az önce barışma öpüşünü 
hatırladı. "Sarhoşum," diye mırıldandı, ama başka şeyleri de 
düşünmeden edemedi. "Benim bir erkek olduğumu, insanların 
cinsel istekleri olduğunu unutmuş gözüküyor. Beni de kendini 
434