KAPLUMBAĞALAR
 
130
 
 
yeşertmez...» Yusuf’a doğru bakıyor, karısına da: «Anladın mı Cennet 
hanım?» diye soruyordu.
 
«Anladım buba, anladım...» dedi Yusuf.
 
«Evet köylünün gözü açılana kadar kuyunun su
yuyla bu işi 
görüverelim!..»
 
BOSTAN TOHUMU
 
Kır Abbas, daha ağır işlerin içinde, kaçmadan, kaytarmadan, hiç 
yılgınlık göstermeden çalışıyordu. Gerçi tepede bütün ateşini yere 
döken «ateş dağı» yoktu. Gerçi hava insanı bayıltıp düşürecek kadar 
sıcak değil. G
ene de zordu çalışmak. Beli bıkım ağrıyordu insanın.
 
Daha bahar olmamıştı. Toprak gözünü açmamıştı.
 
Ama işler başlamıştı. İşler ağızlarını açmış, ötüyordu.
 
Kadınlar, erkekler, kızlar, oğlanlar, ufacık bebeler köyden dışarı 
fırlamışlar, soluk renkli, yamalı
 
giysileriyle tarlaların yüzünü 
doldurmuşlardı. Çırpınır gibi çalışıyorlardı.
 
Çift sürenler vardı. Ekin ekenler vardı. Koyun kuzu güdenler... 
Purlukta, bağda uğraşanlar vardı.
 
Altı gün, sırtında tuluk, sabahtan akşama kadar, oğluyle, karısıyle, 
torunuyle s
u taşıdı' Kır Abbas. Arada bir üstüne geldikleri halde hiç 
kavga etmedi. Çubuklara can suyu verdi.
 
«İstemez!» dediler. «Bak daha toprak tavlı. Daha yağmurlar yağar. 
Ne yoruyoruz kendimizi?.. » dediler.
 
«Olsun.. Ben eşeğimi sağlam kazığa bağlayım da... Ben 
çubuklarımın can sularını vereyim de... gene yağmurlar yağsın...» dedi.
 
O inatla bu yorgunluğa altı gün katlandı.
 
«Göreceksiniz... » diyordu. «Benim can suyu verdiklerim, 
ötekilerden acar olacak. Hemi de yaprakları geniş geniş... Üzümlerin 
salkımları höyük
 
böyük ... Deneleri iri iri... Göreceksiniz...»
 
Akşamüstü Rıza ile Battal çıkıp geldiler. Ta karşıdan gülüyorlardı: 
«Ulaaan, yeşermiş Abbas emminin asmaları, valla yeşermiş! Ulan şu 
üzümlere bak! Şu karagevreklere, şu bulut
-
 
üzümlerine,