Sonra ana, töre olduğu üzere, evin kapısına çıktı usul usul 
dövüruneye baktı. Dövünmek hiç de gelmiyordu içinden. Kim­
seye küfredemiyo rdu. Bağıramıyordu da. Saliamyordu boyuna . 
Yalancıktan : 
"Vay benim başıma gelenler !.. Kızım! Kızım ! Sürüm sürüm 
sürünesin inşallah. Namusumu iki paralık ettin kızım! Kahrol ! 
Kızım! İki gözün önüne aksın kızım !" 
Kocası, çok sert: 
"Gel içeri," dedi. "İyi yaptı kız. Gönlünün istediği ile kaçtı 
ya. Nolursa olsun. Hiç sesini çıkarma avrat! Bağırma. Git, Abdi 
Ağaya söyle durumu. Kıza da beddua etme! Gel içeri ." 
Kadın, kocasının dediğini tuttu. Başına, kara bir yazma 
bağladı. Doğru, Abdi Ağa ya gitti. 
Abdi Ağa, kadını görünce: 
"Oooo, nerelerdesin hacım? Hiç uğramaz oldun Ağayın 
evine. Otur şöyle yanımd an." 
Kadın, oturdu ağlamaya başladı. Kadını böyle ağlar, başın-
da kara yazma görünce, Abdi Ağanın da yüreğine hp etti. 
Telaşla: 
"Ne var bacı?" diye sordu. 
Kadın, başını yere eğmiş boyuna ağlıyordu. Cevap vermedi. 
Abdi Ağa: 
"Söyle !" diye bağırdı. "Allahın belası söyle !" 
Durdu düşündü: 
"Söyle gelinime bir şey mi oldu?" 
Kadın: 
"Ağam ... " dedi . 
Ağa: 
"Söyle," dedi. 
Kadın yeniden: 
"Ağam! Ağam!" dedi sustu . Hıçkırıklar sözünü kesiyor du. 
Ağa: 
"Kadm," dedi, "Allah senin belanı versin. Çatıatma adamı." 
Kadın, gözlerini kuruladı: 
"Kaçmış," dedi. "Yatağına yastık yatırmış, ilk akşamdan 
kaçmış ." 
Abdi Ağa gürledi: 
10