kavradığı gibi havaya kaldırdı Düzgen’i. Düzgen, yavaşça
kulağına fısıldadı Çalık’ın:
“Kıza gösteri yapmak için beni mi buldun?” Kutbay , Düz-
gen’i yere attı: bu sözler onu duygulandırmıştı. Ağlamayabaşladı. Düzgen, belini oğuşturarak yerden kalkmaya çalı-şırken Kutbay söyleniyordu:
“Çok yaman kızdır. Bütün törelerle alay eder. Babasına
moruk der. Çok ileri kafalı kızdır. Tanrıya inanmaz.” Kızıçadırda bırakıp çıktılar. Yolda Kutbay gene yalvarıyordu:
“Alsaydık şu kızı. Kımız da içiyor.” Düzgen onu susturdu:“Alsaydık da yedimizi birbirimize katsaydı, öyle mi?”Orkan, kötü kötü düşünüyordu. Bu altı esriğe nasıl söz
geçirecekti? Bütün büyük bireyler yalnızdır. Dayanamadıişte; Gökçin’e seslendi:
“İçirme şuna artık, Gökçin. Ayakta duracak gücü kal-
madı.”
Gökçin sırıttı: “Sözlerimi dinleyecek gücü kalmadı de-
mek istiyorsun.” Salgan sallanarak ayağa kalktı. Oturumuaçmak istiyordu. Pis uğru, diye içinden geçirdi Orkan. Du-rumuna bakmadan benimle yarışmaya kalkıyor. Yılgın bir-den yetişti, Orkan’ı kurtardı: Salgan’ı bir yana iterek ortayaçıktı, kımız çanağını yere vurdu:
“Arkadaşımız ve can yoldaşımız Orkan, bu geceki toplan-
tımızın nedenini açıklayacak.”
Kutbay atıldı: “Biliyoruz.”“Yalnız sen değil, herkes biliyor Çalık. Ancak, onların
çok iyi bildiği, senin de hiç bilmediğin bir şey var: toplu-lukta konuşma düzeni.” Böyle başladı söze Orkan Talmug.
Kutbay da karşılık verdi: “Bir vurursam çenene, ne yüzü-
nün düzeni kalır ne de topluluğunun. T opluluğunu al dabaşına çal.” Yerinden fırlamak istedi, dört kişi zorla oturttu.
Orkan, acı acı gülümsemeye çalıştı. Yaptığından utan de-
mek isteyen bir yüzle Kutbay’a baktı ve konuştu:
194