“Oldu. Tamam.  Bu iş bitti,” demiş ti, kaykıld ığı yerde n. Uzuvların ı tutan  bütün  kaslar  teker 
teker çözülüyor  gibiydi.  Bir gevşem e... bir rahatl ık... âdeta  bir uyuşuklu k yayılıyordu  gövd es­
ine.
Dedikodu  Herkes konuşuyordu.  Sabahtan  akşama  kadar,  kahvelerd e, bürolarda,  Beled iy­
ede, Vilayette, kaymakaml ıklarda,  sadece Kemali ye'nin köylerind e değil, tüm  beld ede,  Erzinc­
an'ın tüm  kazalarında,  köylerinde  herke s bir feribotun  içind e karşı kıyıya çekilecek yüz kırk 
tonluk  köprüden  söz ediyordu.  Kara yolların ın kamerası,  suya  düşüşü kaçırmamak  için hemen 
hemen  her gün Başp ınar'da ydı. Çünkü,  düşer se rezil  olmamak  için,  kimse ye haber  vermed en 
gizli geçir ecekl ermiş köprüyü karşıya gibi bir dedikodu  yayılmışt ı kula ktan kulağa. Başpı nar'ın 
girişinde  asırl ık bir koca meşenin  kol kanat  gerd iği köy kahv esi, hiç bu kadar  kalabalı k olm­
amıştı, insanlar  her gün orada  topla nıyor,  Hüdai 'nin anla ttıkların ı dinliyorlardı.  Hüdai,  uzun 
boyuy la ayağa  kalkıyor,  gırtlaktan gelen sesiyle “Yapabilirlers e kolumu  keserim,”  diyordu, 
“hem de şu sağ kolumu  keserim ki, iş yapamaz ola yım.”
“Ya sakallarını, dayı?”
“Sakallar ımı da k eserim. Onu da se nin iç in keseyim.”
Bir başkas ı, kö prü batmadan kar şıya ulaşır sa, bacağın ı keseceğin i söylüyordu.
“Ben  senin en eski arkada şınım.  Benim için de değerl i bir yerini kesiver,” diye sesleniyordu 
başka biris i.
“Kafas ını k esecek yok mu,  kafasın ı?”
Köylüler  kahkahalar  atıyor,  gırgır geçiyor  ve eğleniyorlardı  köprüyl e, içlerind en biri de 
“yahu,  köprü  suya gömülürse,  çile çekece k yine biz olacağız”  demeyi  akıl etmiyordu.  Çay üst­
üne çay içiyor ve dedikoducuları  dinliyorlard ı. On gün sonra,  Başpınarlıl arın  köprü  karşı yak­
aya ulaştığı taktirde,  kesilmek ten kurtulacak  tek bir uzvu  kalmamış tı. Çevre  köylerdek i 
insanlar,  köprünün  karşı yakaya batmadan,  devrilmeden  ulaşıp ulaşamaması  üzerine  bahse 
tutuşmaya başl amışlardı.
Köylüler,  kasabalıl ar, beled iyeliler ve Vilayet çalışanları  her gün araları nda köprü üstüne 
çeşitli öykül er üretirl erken,  Vali ve Kaymakam  feribotu  hiç vakit kaybetmeden Çemiş kezek 
üzer inden K emali ye'ye getirilme k üzere kiralamışlardı bile.
Şimdi  iş köprüyü  botun  içine taşıyacak  vinci  ve onu arkadan  iterek bota  bind irecek  olan 
dozeri bulmaya  kalmışt ı. Vali, Elazı ğ Karayollar ı Müdürlü ğü'ne  bir yazı yazarak vinç  ve dozer 
istetmiş ti. Erzincan  Köy Hizmet leri, dozer i Başpınar 'a hemen  yollatmışt ı. Fakat  dozer vinçsiz 
gelmiş ti. Vinç o sırada  başka bir işte  kullanılmak taydı.  Vinç  olmadıkça  da köprüyü  feribota 
bind irmek mümkün de ğildi.
“Feribotun  tabanın ı biraz  güçl endirmek  gerekecek  nasıl sa, bu arada  biz o işle ilgileniriz. 
Taban  hazırlanana  kadar  vincin  işi de biter,”  diye yatıştırmaya  çalış ıyordu  Kaymak am, sinirl­
eri yay gibi g erilmi ş olan V ali ile, iş yine kaldığ ı için bunalıma  girme k üzer e olan H akan 'ı.
Civarda  başka vinç  bulamamışlard ı. Karayollar ı onlara öncelik vermi yordu.  Yapabilecekl eri 
hiçbir ş ey yoktu. S abırla, vincin işini bi tirip Başp ınar'a g elme sini bekl emey e başladıl ar.
Güneş in haince  cömert  davranı p gölgeleri bile ısıttığı bir pazar  sabahı ydı. Vali konutunun 
bahçes inde ki salıncaklı  kanep eye uzanmı ş, keskin hareketlerl e sağa  sola koşuş turan,  ara sıra 
da kendi  kuyruğunu  kovalaya n yavru  köpeğini seyrediyordu.  Kırk yılın birinde  işi çıkmamış tı 
hafta sonunda. Karısı, “Oğl anı da alıp dut  yemek için kırlara çıkalım,”  demişt i, “sakın bu pazar 
paraşütl e atlama ya, uçmaya filan k alkma. Ş öyle akıllı uslu bir ş eyler ya palım h ep birl ikte.”
Fırat'ın kıyısında  güzel  bir bahçe  içind e evleri olan  bir dostl arı vardı.  Kış aylar ını 
İstanbul’da  geçirir,  yaz başı  memlek ete dönerl erdi.  Vali onlar ı ziyaret  etme yi teklif etti. Evler­
ine gelmi ş olmalıyd ılar. Telefonları  ceva p vermi yordu,  herhald e bozuktu.  Kışın kullan ılmayan 
telefonlar s ık sık bozulurdu  neden se. Arabayla bir ge zinti olurdu, gi der bakarlard ı.