FAKİR BAYKURT
 
309
 
 
yaparı
m. Az çok yüzüm yırtıktır. Kuveyi maneviyem de sağlamdır 
işallah! Komşulara böyle anlat... Ben sabah erkenden yolcuyum...»
 
. «Para mara nüzüm etmez mi?» diye sordu Battal.
 
«Yusuf’u yolladım, kuzu tutup gelecek. Satarım. Onun parası 
yeter. Bol azık alıyorum
 
yanıma... Yalnız...»
 
«Yalnız?» diye sordu Battal.
 
«Yolda giderken hiç param yok yanımda.»
 
«Ben evden bir 10 lira yollarım birezden. ..» dedi Battal. «Seni 
kasabaya ulaştırır. ..»
 
«Çok bile!» dedi Kır Abbas.
 
Battal:
 
«Komşuyu toplayıp durumu bir anlatayım A
bbas emmi.» dedi, 
gitti.
 
«Bir kere değil, bin kere anlat, ben gideceğim! .. » dedi Kır Abbas. 
«Beni yolumdan alıkoyamazsınız! ..»
 
Cennet karı ocağın başına bir hasır serip üstüne oturmuştu. 
Senem de, çocukları da orada oturuyorlardı.
 
Cennet karı:
 
«Buhana a
yrı sufra mı kuralım Senem? Yoğsam gelir de bizimle 
yir mi?» dedi Senem’e. «Bütün tersliği üstünde bugün! Ben cesaret 
edemiyorum...»
 
«Sen sufrayı kur, ben çağırayım...» dedi Senem.
 
Kır Abbas, bir yandan elindeki mühür kesesiyle oynuyor, bir 
yandan 
karısıyle gelininin ne konuktuklarını anlamaya çalışıyordu. 
«(Başka zamanlar gürültülerinden durulmazdı, şimdi sus pus oldular. 
Elleme, evin içinde erkek olduğumuz belli olsun birez, lıaşşöyîe!..)» 
dedi içinden.
 
Senem kalktı, içerden temiz bir minder aldı.
 
Sofranın başına 
koydu. Hepsi suyu tastan içiyordu. Ona bir bardak yıkadı. Sonra 
Yeşer’i aldı, yürüte yürüte, dedesinin yanına getirdi: