maya başlad ıklar ında doğru kelimeleri do ğru zamanda do ğru te-
laffuzla söyleyememe korkular ını. Delikanl ının tutuklu ğunun ar-
dındaki temel sebep i şte bu refleksti. Ne var ki Rose, çocuklu ğun-
dan bu yana etraf ındaki her şeyin kendisiyle ilgili oldu ğunu var-
saymay ı âdet edinmi şti. Bu yüzden de delikanl ının sessizli ğini 
kendisiyle ilgili bir durum olarak yorumlad ı. Telafi etmek için elini 
uzatt ı: 
"Kusura bakma. Kendimi tan ıtmay ı unuttum. Ad ım Rose." 
"Mustafa..." dedi delikanl ı yutkunarak, adem elmas ı yukan 
çıkıp indi. 
"Nerelisin?" diye sordu Rose. 
"İstanbul..." dedi k ısaca. 
Rose belli belirsiz bir panikle ka şlar ını kald ırdı. Eğer Mustafa 
ömrü hayat ında daha evvel bir Amerikal ı ile sohbet etmi ş ol-
sayd ı, Yerlilerin Co ğrafya Korkusu Refleksini teşhis edebilirdi. 
Hani şu nice Amerikal ı'nın dünya tarihi ya da co ğrafyas ı hakk ında 
yeterli bilgi sahibi olmad ıklar ını hissettikleri andaki refleksleri. 
Doğrusu Rose İstanbul'un nerede oldu ğunu hat ırlamaya çal ışı-
yordu. Acaba M ısır'ın başkenti miydi, yoksa Hindistan'da bir yer 
mi...? Ka şlann ı çatmas ının ard ındaki sebep bu kafa kar ışıklığıy-
dı. Ne var ki Mustafa ergenli ğinden beri kad ınlar taraf ından be-
ğenilmeme korkusu ta şırdı. Bu yüzden de Rose'un yüzünde beli-
ren ifadeyi kendi kifayetsizli ğine yordu. Telafi etmek için konu ş-
may ı kısa kesmeye çal ıştı. 
"Tan ıştığımıza memnun oldum Rose," dedi, keskin bir aksan-
la. "Benim gitmem laz ım..." 
Çabucak nohut kutular ını yerlerine koydu, saatine bakt ı, se-
petîni al ıp yürümeye ba şlad ı. Gözden kaybolmadan önce "bay 
bay" diye m ırıldand ığını duydu Rose. 
Gizemli arkada şını bu şekilde kaybeden Rose aniden süper-
markefte ne kadar uzun zaman geçirdi ğini fark etti. Delikanl ının 
bırakt ıklar ı da dahil birkaç kutu nohut al ıp h ızla kasalara yollan-
dı. Dergi ve kitap koridorundan geçerken bir şey ilişti gözüne: 
Dünya Atlas ı. Yald ızlı başlığın alt ında şöyle yaz ıyordu: Bayrak- lar, İstatistikler ve Haritalar: Dünya Atlas ı Ailelerin, Ö ğrencile-
rin, Öğretmenlerin, Dünya Gezginlerinin Hizmetinde. Atlas ı kap-
tığı gibi, dizinde İstanbul'u buldu ve do ğru sayfaya giderek bu 
şehrin nerede oldu ğunu görmek için haritaya bakt ı. 
Nihayet d ışarı çıktığında, park yerinde 1984 model lacivert 
Cherokee Jipi Arizona güne şinin alt ında yanarken buldu, içinde 
uyuyan bebe ğiyle birlikte. 
"Armanu ş, uyan güzelim, annen döndü!" 
Bebek şöyle bir k ımıldand ı ama Rose yüzüne öpücükler ya ğ-
dırdığında bile gözlerini açmad ı. Yumuşacık saçlar ı neredeyse ka-
fas ı kadar büyük san bir kurdelayla ba ğlanm ıştı. Bebeğin üzerin-
de somon rengi şeritler ve mora çalan dü ğmelerle süslü cart ye şil 
bir elbise vard ı. Çocukca ğız bu haliyle ç ılgın biri taraf ından süs-
lenmiş küçük bir noel a ğacına benziyordu. 
"Ac ıktın m ı? Annen sana bu ak şam gerçek Amerikan yeme ği 
pişirecek," dedi Rose, torbalan arka koltu ğa koyarken; bu arada 
yolluk bir paket hindistan cevizli lokum ay ırmay ı da ihmal 
etme- 
: Aynada saçlar ını düzeltti; son günlerde en sevdi ği kaseti 
koydu ve konta ğı çal ıştırmadan bir avuç lokumu a ğzına att ı. 
"Demin süpermarkette tan ıştığım çocuk Türkiye'den gelmi ş 
ur musun!" dedi Rose dikiz aynas ından k ızma göz k ırparak. 
Armanuş'un her şeyi olmas ı gerektiği gibiydi; dü ğme burnu, yu-
muk elleri, minicik ayaklan... ismi d ışında her şeyi mükemmeldi. 
Kocas ının ailesi, bebe ğe büyük büyükannesinin ismini vermekte 
ısrar etmi şlerdi. Şimdi Rose bebe ğine böyle bir isim koydurmak 
yerine, çok daha a şina, çok daha Amerikan bir isim vermedi ğine 
ne kadar pi şmand ı. Annie olabilirdi mesela ya da Katie veya 
Cyndie... Çocuk dedi ğinin ismi çocuksu olmal ıydı, sevilesi, şirin, 
dile kolay bir isim. Oysa Armanuş isminin hiçbir sevimli ya da 
çocuksu taraf ı yoktu. Böyle bir ismi m ıncıklayamazd ı insan! Faz-
la yabanc ıydı bu isim, hem telaffuzu zor hem mesafeli. Nas ıl hi-
tap edecekti kendi evlad ına, ismi diline tak ılmadan, kulaklar ını 
tırmalamadan? 
Rose içini çekip bir lokum daha att ı ağzına. Lokum dilinin