KAPLUMBAĞALAR
 
64
 
 
«Purlukta pur taşı çok değil!»
 
«Ne bildin? »
 
«Gittim kazdım!
 
. .»
 
Kır Abbas, Rıza’ya bakıyordu. Cennet karı da kulaklarını dikmiş 
dinliyordu. Böyle alçak sesle konuştuklarına göre bunların bir derdi 
vardı, “emme’’ neydi o dert?
 
Kır Abbas:
 
«Biz orayı tüm purluk bilirdik be Irıza! Onun için de kimse varıp 
daklaşmazdı
. Demek yanılmışız...»
 
«Belki eskiden çoktu, zamanla eridi...» dedi ‘Rıza.
 
«Pekey Irıza, buraya kadar eyi, bundan sonra ne olacak? Battal’a 
ne zaman açacaksın?»
 
<<Ohoooo! Açtım ible!»
 
«Ne zaman açtın?»
 
«Dün akşam.»
 
«Ne dedi?»
 
«“Eyi bir iş. Şimdilik ağzını 
yum, bir uygun sırada açalım 
komşuya!'' dedi. Uygun sıra da neyimiş, biliyor musun? KÖyün 
belinin geldiği sıraymış...»
 
«Öyle siyasatları pek bilir dürzü Battal!» dedi Kır Abbas. «Madem 
öyle, belleri gelinceye kadar ağzımızı yumalım. Bir şey yokmuş gibi 
gez
elim köyün içinde...» Baktı, avluda Rıza’
-
 
nın kazmasını küreğini 
gördü: «Bakıyorum da, eyi verdin kendini bu işe! Eferim ulan, valla 
eferim! ..» Rıza'nın sırtını sıvazladı.
 
Rıza yürüdü. Kazmayı küreği omuzuna vurdu, gitti.
 
Kır Abbas ardından baktı. Eskile
rden kalma bir yiğit “uşak”tı. 
Boylu boslu. «(Neden şimdi gençler çelimsiz? Şu benim Yusuf’u 
alalım. Uyuzun biri be! Serçeparmağınla dokunsan arka üstü düşecek. 
Yoğsam yemediğinden mi? Öyle ya, bal yok, bekmez yok. Bol süt 
peynir yok. Çocukken yok, gençken
 
yok, şimdi yok! .. Anasının 
karnındayken yok... Bundan mı acaba?..)»