"Bak işte, böyle yapınca korkutamayacağın köpek yoktur." 
Gözlerime inanamıyordum. Baldırlarını döven şu küçük, sıs­
ka adamdan köpekler gerçekten de kaçıyordu. Belki de, ondaki 
korkunçluğu benden çok daha iyi sezmişlerdi. 
Gürültüleri duyan ev sahibi, peşinde telaşlı karısıyla (ikisi de 
beyazdı) koşarak geldi; köpekleri çabucak yakalayıp götürdüler. 
T ony'ye şöylece bir göz atmış, tek kelime bile söylemem işlerdi, 
ne bir özür, ne de uyan. Tony onlar için var değildi ve onunla 
birlikte olduğum için ben de bir siluetten, yokluğun bir ikizin­
den başka bir şey değildim. 
Hindistancevizi ağaçlarına doğru sessiz yolculuğumuza yeni­
den koyulmuştuk, bu son şoktan sonra, zaten konuşacak gücüm 
kalmamıştı. Umutsuzluk içindeydim . Yolumuzun üzerindeki 
son ev geride kalmıştı, artık dönmeye kalkışsam bile, tek başıma 
köpeklerin arasından asla geçemezdim. Beni parçalamaya karar­
lı üç köpeğin karşısında, soğukkanlılıkla, Tony'nin "baldır tek­
niği"ni uyg ulama şansım sıfırdı. Yaşamıma ve ölümüme karar 
verecek tek irade, Kabuk Adam'ınkiydi bundan böyle. 
İçine girdiğim yolun dönüşü yoktu; hindistancevizi ağaçları­
nın altında, beni, daha doğrusu Tony'yi ve beni bekleyene doğ­
ru yürüyecektim. Okyanus, insanların, o güçsüz, küçük yaratık­
ların sorunlarıyla hiç uğraşmadan, sonsuz bir suskunlukla izli­
yordu üzerine düşen iki gölgeyi. 
Köpeklerin saldırısından sonra Tony'ye iyice yaklaşmıştım, 
annesinin dizinin dibine sığınan bir çocuk gibiydim. O benim 
hem koruyucu kılavuzum, hem de olası celladımdı. Çok gizem­
li ve derin bir bağdı bu, iki insan arasında olabilecek belki de en 
giz dolu bağ. Rüzgarın ölümcül aşkları ve nefretleri hatırlatan 
şiddeti, sabolanmın altında çığlıklar atarak kınlan çakıl taşları, 
dalgaların tekdüze fısıldamaları, her şey, algılayab ildiğim her şey 
bir uya rı niteliği kazanmıştı. Aşırı parlak, boy anmışçasına yapay, 
mavi bir gökyüzü altında, kristal bir küreye hapsolmuştum ve 
yanımda yalnızca Tony vardı. Gardiyan mı yoksa mahkum mu 
38