olursa  olsun Erzincan 'a dönm enin  yollar ını aramış tı. Yöre  halkının da yardımıyla,  jandarma, 
ateşe verilen feribottak i yangın ı söndür ebilmişt i ama,  bot su alıp nehri n dibini  boylamış tı. 
Karşı yakaya geçme  olana ğı kalmamışt ı. En erken,  ancak  ertesi güne bir sal veya bir sandal 
ayarlayabil irlerdi.  Montaj ekibin in başı şant iyede kalmay a da korktuğu  için, jandarma  karak­
olunda  geçirmi şti geceyi. Gece  boyunca  nöbetç i erlerden  teröri stler in bölged e gerçek leştirdi kl­
eri olaylar ı dinlemi şti. Erzincanlı  karı-koca  öğretmenl erin PKK  tararında n paramparça  edilm­
esini, birkaç  ay evvel karakolun  basılıp jandarmaların öldürülmesi ni ve elbe tte Başbağlar  katl­
iamının  vahşetini anlatmı şlardı. Hatta sonu tatlıya bağlanan,  Şerafe ttin Bey'in kaçırılma  olay­
ını bile, bire  bin katarak  ballandıra  ballandıra  bir korku  filmi  gibi nakletmişlerd i. Şerafet tin 
Bey, Kemaliy e'nin  en renkl i simal arından  biriydi. Ağzından  bal akardı.  Saz çalar,  şarkı söyler, 
halay çekerdi.  Bir gün dağlarda  avlanırk en PKK 'nın eline düşmüş,  dağda insanl ıktan ve ins­
anda n uzak  kalmış  genç adamları  anla ttığı hikâyelerl e öyle bir oyalamı ş ve eğlendirmiş ti ki, 
canı nı bağışl amış,  salıv ermişl erdi.  Şerafe ttin Bey'in ağzından hoş bir macera  gibi aktar ılan 
olay, jandarmanın  ağzında  bir dehşet öyküsüne  dönüşmüş,  içine  baygınlıklar  basmışt ı mont­
ajcının.  Mademk i bu lane t örgüt  hiçbir  gelişmeye  izin vermiyordu  bölg ede,  yapılanı  yıkıyor, 
yakıyor perişan  ediyordu,  demek  ki köprü yü bitirtmey ecek lerdi  ona.  Israrl ı davranırsa 
canı ndan olacak tı.
Montajc ı ertesi gün Erzincan 'a vardı ğında V ali, “PKK 'ya teslim mi olal ım yani? 
Korktuğumuzu,  zaafa  düştüğümüzü  hissederlers e, büsbütün  üstümüze  gelirler. Onlara 
rağmen  başaracağ ız. Onlara rağmen  buraları  gelişecek,  köprül er yollar  yapılacak, dağlar,  yayl­
alar turizme  açılacak,  insanlara  iş imkânları  doğacak.  Senin de bu çorbada  bir tuzun  olmasın 
mı, arkadaş ım?”  demiş ti, “Yar ın öbür  gün torunlar ına övünçle  anlatacağ ın bir hikây en 
olmas ın mı?”
“Olmasın!”
“Ne k orkuyor sun ölümden bu kadar be! Nasıl olsa s onunda ölme yece k mis in bir gün?”
“Yatağımda  ölmeyi terci h ed erim.”
“Sen yine zamanı  geldiğinde  yatağında  öl de, bir hayır işlediğini bilerek  öl. Bak,  buraların 
halini gözler inle gördün,  köprü olmayınca insanlar kı yının bir tarafında mahsur kalıyor. Kosk­
oca adams ın, yen bu korkunu,  bitir  işini öyle git. Bir kışı daha  köprüsüz  geçirmesin  yöre  halk ı.
”
“Eşkıya işimi ya pmama  mani olur.”
“Yan ına öz el koruma ver irim.”
“Koruma  kimi koru yabilmiş  ki? Ameri kan Başkanı 'nı bile koru yamadı.  Sadece  kendi canım 
olsa ne yse, yan ımda ge tirdiğim e kibimden de sorumluyu m ben.”
“Tamam  karde şim,  al ekibini götür  o zaman,”  demişt i Vali, “kalıbından  beklendi ği kadar 
yiğit değilmişs in, napa lım!”
Ekip, M alatya'dan k alkan il k otobüsl e Ankara' ya dönmüş, mont aj yarım kalmı ştı. 
Müh endi sin yeni bir ekip oluşturma  çabaları  uzun  sürmüş,  anca k bir ay sonra  yollay abilm­
işti yeni ekibi Erzincan'a.  Ama  yeni gelenler,  bir öncek iler gibi işin ustası değildiler. Monta jı 
zamanınd a bitir ememişl erdi.  Mevsim  değişince  Fırat 'ın su seviyesi düşmüş,  köprünün  tam­
amlanmas ı bir başka bahara kalmı ştı.
“Fena oldu  bu iş Kayma kam,”  demişt i Vali. “Bir yıl daha geri attı köprünün  tamamlanması. 
Fena oldu  bu iş! Eşkıya yakmas aydı  feribotu,  ilk gelen montaj  ekibi de korkup kaçmasa ydı, 
köprü tamamdı ş imdi.”
“Allah h epimize ömür vers in, s eneye tamamlarız in şallah,” di ye yanı tlamış tı Ka ymakam.
Kemaliy e eşrafından  bir vatandaş ın oğlunun  düğünündeyd iler.  Kayalıkların  üstün e inşa 
edilmiş  otelin lokanta sında,  penceren in önünd e yan yana duruyor,  güneşin  son ışıkları yla 
altın rengine boyan an Fırat'a  kuş bakış ıyla bakark en her ikisi de aynı  şeyi düşünüyorlardı. 
Allah  ömür  verse  bile,  seneye aynı  koltuklarda  oturmuyor  olabilirlerdi.  Yerlerini  alacak  kişiler