HALE : (Gülümser.) Görüyorsunuz işte. Hala yardım 
peşindeyiz. 
FATMA HANIM: Hadi Sadık Efendi! Git al karını. 
SADIK 
KOMŞU 
SADIK : Ben şimdi ona gösteririm ... 
: Hele elini kaldır, valla bu sefer ben uğraşı­
rım seninle ... Gider polise kadar haber veri­
rim! 
: Orası benim bileceğim iş. (Kapı önünde bir an 
durur. Düşünür. Fatma Hanıma) Şu tenekeci ... 
Beni yine alır mı yanına acaba? (Hale'ye bakar.) 
Biz ne dernekler gördük hey hanım abla ... 
FATMA HANIM: (Acele) İster ister. Dün sokakta rastladım. 
Gelsin, çalışsın diyordu ... 
KOMŞU : Hadi bakalım ... Al gel karını ... (Salıncıığz gös-
terir.) Sonra da toplayın gidin bunları hur­
dan ... 
FATMA HANIM: (Salıncağa bakar.) Kız bende kalsın. İşinizi yo:.. 
luna koyunca gelir alırsınız. 
KOMŞU 
HALE 
KOMŞU 
HALE (Sadık çıkar.) 
: A deli!.. (Hale'yi düşünür, vazgeçer.) Ah efen­
dim, bilseniz ne altın yüreklidir komşum ... 
: (lyice sabırsızlanır.) Bakalım, gerçekten öyle 
mi? Aslını sorarsanız, ev ev dolaşınca insan 
çok değişik durumlarla karş·laşıyor. Kimine 
dert anlatamıyorsunuz ... Kimi anlamazlığa 
geliyor ... (Komşuya bakar. ) 
: (Yalancıkta n gülümser.) Öyledir efendim ... Öy­
ledir ... Bizim insanlarımız da bir tuhaf işte ... 
: (Fatma Hanıma) Evet. Çoğu vatandaşlarımız 
inanın yardımdan kaçınıyorlar. Biz bu dav­
ranışı vatanseverlikle , vatandaş olma göre­
viyle bağdaştıramayız. Bugüne kadar topla­
dığımız yardımlar tutarıyla yoksul kadın 
kardeşlerimize azımsanamayacak yardım­
larda bulunduk. 
170