değin kazandığı tecrübeyle.
"Ne gibi?" diye sabırsızca homurdandı ses. Telefonda bir hışırtı 
duyuldu, bir cips paketi açılmış gibi. "B ilmem, ismim mesela?"
"Gerek yok!" dedi, çiğneme efektleri eşliğindeki ses. Kesinlikle 
patates cipsi diye düşündü Ömer. Biraz daha hatta kalabilse markasını 
bile bulabilirdi. "Burada o işler için bir test var, sizin için 
sakıncası yoksa. Tamam mı?"
Ömer isteksizce "Tamam," dedi ama daha testten neyin kastedildiğ ini 
sormaya fırsat bulamadan telefon kapanmıştı.
Kulübeden çıkmadan ikinci bir telefon kartı çıkardı cebinden, uzak 
mesafe Ortadoğu konuşmaları için olanlardan. Hangi telefon kanını satın 
alması gerektiğini deşifre etmek için listeleri incelerken, 
Türkiye'nin, kartlarının üzerinde Eyfel Kulesi'nin ışıltılı gece resmi 
parlayan Avrupa ülkeleri listesinde değil, onun yerine sırıtan bir deve 
resminin bulunduğu Ortadoğu ülkelerinin listesinde bulunması, ta m 
Türklere has bir hayal kırıklığına sevketmişti onu. Yüzündeki gülüşe 
bakılırsa mutlu bir deve olmalıydı. Hayatında hiç deve görmemiş olan 
Ömer hayvanın gerçekten böyle gülüp güle -meyeceğini merak etti. 
İstanbul'a bağlandığında kafasında tam da bu şüphe vardı.
"Merhaba anne! Uyandırdım mı?"
Uyandırdığı besbelli olsa da mutlaka inkâr edecekti annesi. Ama böylesi 
daha iyi diye düşündü Ömer, çok daha iyi. Derin uykudan fırladığına 
göre daha şaşkın, böylece daha az buyurgan olacaktı.
"Sen iyi misin? Tayfun nas ıldı?"
"Ne tayfunu anne?"
Bir gün önce tropik bir fırtına bir şehir ya da kasabada çatıları 
uçurmuş, ekinleri telef etmiş, camları kırmış, büyük hasar yaratmıştı. 
Fırtınanın nereyi vurduğunu tam hatırlayamıyordu annesi ama Amerika'da 
bir yer olduğuna emind i.
88
"Mühim bir şey olmadı," dedi Ömer içini çekerek. Fırtınadan haberi bile 
olmadığını söylemek neyi değiştirecekti?
"Kendine dikkat et," dedi annesi şefkatli bir fısıltıya dönüşen 
sesiyle. "Kendine dikkat edeceğine söz ver."
Verdi de. Hortumlara, kası rgalara, doğal afetlere, terör saldırılarına, 
seri katillere, çete savaşlarına ya da sebepsizce herhangi bir yerden 
çıkıp gelecek kör kurşuna karşı dikkatli olacağına söz verdi.
Sonra gülen devenin deposundan arta kalanla Defne'nin cep telefonunu 
aradı. Annesinin aksine Defne uyanıktı. Uyanıktı ve arkadaşlarla, ortak 
arkadaşlarıyla içki içiyordu, İstanbul'un en Dionis -yak sokağında, 
bütün sokak boş laf köpüğü üzerinde tüy gibi süzülmeye başlayana kadar 
herkesin yan yana oturup içip gevezelik ettiği, içip sura t 
buruşturduğu, içip şarkı söylediği beyaz örtülü, küçük masaların 
arasında bir yerlerde. O masalardan birinde içki âlemin -deydi. Arka 
planda o kadar çok gürültü vardı ki Ömer şamataya bağırmak zorunda 
kalıyor, bu arada yoldan geçenlerin kısmen meraklı kısmen kınayan ama 
daima mesafeli bakışları altında, küçük kulübede kendi sesinin 
yankısına sinirleniyordu. Arayanın kim olduğu öğrenilince masada bir 
kahkaha koptu. Sonra Defne'nin cep telefonu elden ele gezmeye başladı. 
Anlaşılan herkesin sigara -çatlak- lı alkol-buğulu sesiyle Ömer'e bir 
şeyler söyleyesi vardı. Kimileri şimdi uzak gelen yakın arkadaşlar, 
kimileri şimdi yakınlaşmış oysa eskiden uzak arkadaşlardı. Yine de 
çoğunun seslerinde saklı, bastırılmış bir sitem hissedebiliyordu; 
geride kalanların gidene karşı hissetmeye meyilli oldukları bir sitem.
Ömer'in zihnini bir görüntüler seli bastı. Oturdukları masayı en küçük 
ayrıntısına kadar görebiliyordu - karışık mezeler, kızarmış kalamar ve 
ızgara balık kokusu, zeytinyağlı patlıcan, üçgen üçgen kesilmiş bey az