anlaşma imzalamıştı. Bu anlaşmaya göre kendisi de işe sermaye 
katacaktı. Bu sermaye için şimdilik yeterli parası vardı, ama sonra 
sıkışacağını düşünüyor, Cemile Teyze'nin kirasını aldığı evi, sonra 
aynı yerdeki başka bir arsayı, Kapalıçarşı'daki bir dükkânı satmak 
istiyordu. Bunun için Cemile Teyze'ye gitmesi gerekiyordu. 
Eniştesi salonun bir ucunda komşuyla bezik oynuyordu. Ömer'i 
görünce: "Uyandın mı?" dedi. Sonra komşuya döndü: "Vidonuzu 
görüyorum, efendim!" 
Teyze yün örüyor, arada bir pencereden dışarı bakıyordu. O 
da: "Uyandın mı?" dedi. 
"Ben gidiyorum, geç kaldım!" dedi Ömer. "Uyuşmamak," diye 
düşündü, esnedi. "Bir havaya kapılmamalı, buna çok dikkat 
etmeli!" 
"Cemile Hanım'a mı?" dedi teyze. 
"Evet, onunla şu ev ve arsalar hakkında konuşmak istiyo­
rum!" 
"Enişten de görürdü o işleri!" dedi teyze. "Neyse, selâm söyle. 
Cemile'nin yeğeni nasıl? Neydi onun adı?" 
"Nazlı! Hadi, teyzeciğim, geç kalıyorum. Akşama gelirim!" 
Teyze fırsat çıktığı için sevinerek onu yanağından, eskiden 
rahmetli annesinin de öptüğü yerden öptü. Ömer akan zamanı 
farketti. Hızlı hızlı yürüyerek bahçeyi geçti. Bir faytona bindi. 
Sonra istasyonun önünden bir taksi çevirdi. Yolda İstanbul'dan 
uzaklaşmak zorunda kaldığı için hüzünlendi, ama tasarılarını 
kendi kendine tekrarlayınca rahatladı. Yalnız tatillerde değil, 
her gün komşusuyla bezik oynayan eniştesini, durmadan yün 
ören teyzesini düşünerek, "Onlar gibi olmamalı!" diye mırıldandı. 
"Refik gibi de olmamalı. Muhittin gibi sabırlı da olamayacağıma 
göre..." Araba köprüyü geçerken Nazlı'yı düşündü. Onu bir ay 
önce gördüğü zaman konuştukları şeyleri hatırladı. "Niye arada 
bir öyle kızarıyordu?" diye düşündü. "Bir milletvekilinin kızı. 
Bir milletvekili fatih olma yolunda insana neler sağlayabilir?" 
Kendini Nazlı'nın kocası ve o milletvekilinin damadı olarak 
düşündü. Ankara'da yeni yeni ihaleler alıyor, çok para kazanıyor, 
ona ve karısına hayran oluyorlar, arkasından da 'Şu Ömer Bey 
hiçbir şeyle yetinmez' diyorlardı. Birden düşüncelerinden uta­
narak: "Ne ayıp şey! Ne saçma şey!" diye mırıldandı ve güldü. 
135