şünceden korktu. Savmaya çalıştı. O savmak istedikçe, Allahın 
belası düşünce geliyor, sımaşıyordu. "Hele köye bir varalım 
da ... " 
Recep Çavuş, var gücüyle bağırdı: 
"Yetişin, düşüyor um." 
Vardılar gördüler ki Çavuş, bir ayağını bulunduğu kaya­
dan ötekine atmak istemiş, ayağı yetişemeyince, geriye de çeke­
memiş ... Elleriyle bir ağacın köküne yapışıp, orada asılıp kal­
mıştı. Çektiler. 
Recep Çavuş bezgin bezgin: 
"Allahaşkina söyle Memed, daha ne kadar var düzlüğe?" 
Memed: 
"Ha indik, ha ineceğ iz." 
Ay, tam karşı dağın ardına iniyordu ki, düzlüğe vardılar. 
Recep Çavuş: 
"Halı işte şöyle !" dedi. "Bir kayadan düşüp parçalanma­
dan geldik. Pusu mu kuracak, kursun deli deyyus . Şurada bir 
iyice dinlenel im. Avuçlarıının içi bir sızlıyor ki ... " 
Ötekilerin de avuçlarının içi, dizleri, ayaklan sızlıyord u. 
Her parçalan bir kaya başında kalmış gibiyd i. 
Konuşmadılar. Memed, gene derin bir düşüneeye dalmıştı. 
Diyordu ki, kendi kendine, "Abdi ölümü hak etmiştir'' . inekle­
rini çekip götürüşleri geliyordu gözünün önüne ... Çakırdiken­
likte, bıçak gibi ayazda, ayaklannı, bacaklannı dikenler yiye yi­
ye çift sürüşü geliyordu. Ayazda, dikenierin yırttığı yerler ateş 
düşmüş gibi cayır cayır yanar , adamın yüreğine işler. Zehir gibi 
aa, kahıtlı çocukluğu toptan geliyordu aklına ... "Abdi ölümü 
hak etmiştir. Hele varalım köye." 
Cabbar dürttü: 
"Heeeyyy Memed ! Gene ne daldın?" 
M em ed: 
"Hiç," dedi, utanarak. 
Ca b bar: 
"Kalkın yola düşel im. Sabaha kalırsak hiçbir şey yapama­
yız." 
Mem ed: 
"Hakkın var," dedi. 
231