emindi. Ölüm korkusu, bu mutluluk beklentisini de bozarak, "Ya bir gün tam 
mutlu oldu ğum sırada ölürsem," ürküntüsünü yaratt ı. Birbirinin tam kar şıtı 
olan iki duygu, mutluluk umuduyla ölüm korkusu bir süre el ele gezdikten 
sonra, bir zaman ruhunun karanl ıklarına dalıp kayboldular, tekrar geri 
geldiklerinde, "Ya mutlu oldu ğumda ölürsem," ürküntüsü, "Mutlu oldu ğum 
zaman mutlaka ölürüm," yarg ısına dönüşmüştü. Ondan sonra Nermin, ölümden 
korktuğu kadar mutluluktan da korktu, ölüme uzak durmaya çal ıştığı gibi 
mutluluğa da uzak durmaya u ğraştı. 
67 
ON İKİ 
Tavana as ılı devasa vantilatörler hep ayn ı tempoyla, sinir bozucu bir 
yavaşlıkla dönüyorlard ı. Siyah beyaz ta şlarla dö şenmiş geniş salonda 
dışarıdaki cehennem s ıcağına karşın bir serinlik vard ı. Otelin salonuna 
yumuşak deri koltuklar konmu ş, koltuklar ın aralar ına iri ye şil bitkiler 
yerleştirilmişti. Bu ye şillikler de serinlik duygusunu art ırıyordu. 
Koltuklardan birinde oturan Hüsrev Bey, gözlerini salona inen yayvan mermer 
merdivenlere dikmi şti. Tel bir kafes içinde g ıcırtılı bir vınıltıyla inip 
çıkan asansöre bakm ıyordu. Kad ının odası birinci kattayd ı çünkü. Ve öyle 
bir kadının, birinci kattan salona asansörle inmeyece ğine emindi. 
Kadını kendisine dün ak şam göstermi şlerdi. Tam bir Ingilizdi. Kumral, 
parlak saçlar ım topuz yapm ıştı. Hüsrev Bey, saçlar ının çok uzun oldu ğunu 
tahmin etmi şti. Oval bir yüzü vard ı. Gözleri ise kocaman ve maviydi. Çok 
saf bakıyorlardı. Kadın bir casusa benzemiyordu. Asl ında Hüsrev Bey, casus 
bir kadın neye benzer bilmiyordu, daha önce hiç görmemi şti, ama bu keten 
tayyörlü kad ına benzemeyece ğini düşünüyordu. 
Göğüsleri ve kalçalar ı dolgundu, ingiliz kad ınlarının daha ince oldu ğunu 
düşünürdü. Belki de kad ını Ortadoğu'ya   göndermelerinin   nedeni   
vücudunun 
68 
dolgunlu ğuydu. Bu Hüsrev Beyin dü şüncesiydi tabii... 
Kadının merdivenlerden indi ğini gördü. Fark ına varmadan oldu ğu yerde 
büzülüp saklanmaya çal ıştı. Kadın çevresine bakm ıyordu oysa, önüne bakarak 
yürüyordu. 
Hüsrev Beyin görevi bu kad ınla tanışmaktı. Herhalde kad ın da epeydir, 
tanışmak için kendisine birini göndermelerini bekliyordu. 
Kadın, Hüsrev Beyin önünden yürüyüp geçti. Resepsiyona anahtar ını bıraktı. 
Birşeyler söyledi. D ışarıya çıkıp yürümeye ba şladı. Amaçsızca yürür 
gibiydi. Ama Hüsrev Bey onun amaçs ızca yürümedi ğini biliyordu. 
Karşı kaldırımda duran has ır şapkalı bir adam ın, kadının peşine düşen biri 
olup olmad ığını kontrol etmek için oraya yerle ştiğini de fark etmi şti. 
Hüsrev Bey böyle durumlarda kendisini içgüdülerine b ırakıyordu, bildi ği tek 
yöntem buydu. Ama asl ında kendini içgüdülerine b ırakması, aklıyla verece ği 
kararlan de ğiştirmiyordu. Dü şünerek karar verse de kad ının peşinden 
gidecekti. Önemli olan kad ınla tanışmaktı. Kadının da böyle bir şey 
beklediğini biliyordu, iki taraf da kar şılıklı ilişki kurmak istiyordu. 
Bunun en kolay yolu da saklanmaktan de ğil, kendini aç ıkça ortaya koymaktan 
geçiyordu. Tehlikeli bir oyundu herkes için. Ama en kestirme, en ak ılcı yol 
da buydu. 
Hüsrev Bey, kad ının peşine düştü. Hasır şapkalı adam da arkadan geliyordu, 
Hüsrev Bey bakmadan biliyordu bunu. Gözleri kad ının kalçalar ına takılmıştı. 
O salıntıyı izleyerek yürüyordu, yava ş yavaş kalçalar ın  salıntısı  bütün  
dünyayı  kaplamaya ba şladı.