rine derim ki; Bizim gibi gençlere, bilime hizmet diye bir me­
selenin olduğunu öğrenmesi gereken gençlere yararı vardı bu 
ödülün. Bu ödül Mustafa İnan'a bizler için verildi. Çünkü 
Türkiye Bilimsel ve Teknik Araştırma Kurumu bilim adamı 
yetiştirmek istiyordu, bu adı taşıyan bir kuruluşu bile vardı. 
' Canım başka ülkelerdeki kuruluşlara benzesin diye yapılan 
bir gösteriştir bu," derlerse, ben de derim ki: Ben henüz dün­
yada bazı iyi niyetlerin olduğuna inanacak kadar gencim. Ve 
inanıyorum ki bu ödül, bana kalırsa, bir bakıma bana da ve­
rildi. Ne var ki, bilime hizmet etmekten vazgeçersem geri 
alınmak üzere verildi. Ve bu ödül Mustafa İran'a, bir daha 
geri alınmamak üzere verildi. Çünkü biliniyordu ki, Mustafa 
İnan bu ödülü aldıktan sonra, bilime daha da yararlı olacak­
tır. Sen de çok safsın derlerse, ben de onlara derim ki: Bıra­
kın da bazı sorunları da Mustafa İnan gibi saf olanlar kendi 
aralarında çözümlesinler. Biz bazı özelliklerimizi, Mustafa 
Iııan’ııı Adana şivesini korumak istemesi gibi, değiştirme­
mekte kararlıyız. Size göre kusur sayılan ba 2i yanlarımızı 
korumak istiyoruz. Ayrtca neden endişeleniyorsunuz? Bu 
davranışımızda çıkarlarınıza dokunan bir şey yok ki. Bizim 
saflıkta direnmemizin size ne zararı olabilir? Meselâ biz, 
Mustafa İnan’ın yaşantısını öğrenenlerin onun gibi bilim 
adamı olmaya özeneceğini düşünecek kadar saflık gösteri­
yorsak, bundan size ne? Biz bu çeşit kusurlarımızı düzelt­
mek istemiyoruz. Hocanın hayatı bir roman olur diye düşü­
nüyoruz meselâ. Bütün romanlar da, uyumadan önce okudu­
ğunuz kitaplar gibi acıklı ya da dehşet verici olmaz ya; ama, 
sonunun hüzünlü olduğunu söyleyebileceğimiz bu roman da, 
onlar kadar sürükleyici olabilir. İşte bu yüzden...
"Kaşlarını çatmış neler düşünüyorsun orada?" dedi profe­
sör. Genç adam güldü: "Kendimizi beğendiremediğimiz kim­
selere kızıyorum.”  "Aldırma," dedi profesor: "Ayrıca herkese 
kendini beğendirmek de pek makbul değildir." Kaşlarını çat-