beş dakika kadar bekledi. lçerde bir ışık yandı sonunda. Yeni 
gelmiş gibi yaptı Hikmet, kapıya yaklaşu. Şişman bir adam çık­
u; paltosunu, eşarbını düzeltti, geriye baku. (Demek kansı da 
gelecek.) Kadın görününce, Hikmet kapıya auldı, adama hafif­
çe sürünerek geçti. O telaşla bir solukta çıkn merdivenleri. Oy­
sa, soluk soluğa kalmağa hiç niyeti yoktu; soğukkanlı bir Hik­
met olarak görünmek istiyordu . Bilge'nin kapısı önünde biraz 
bekledi. Merdiven ışığı söndü. Üzerinde, ışıklar çıkaran bir 
ampul resmi olan düğmeye bastı ve zili çaldı. Bilge göründü : 
"Hikmet! Nereden çıktın böyle?" Fena bir soru değil. Dü­
şünmeden karşılık ver. 
"Gecekondudan ," dedi aceleyle ve içeri girdi. Bilge, güle­
rek kapıyı kapadı: 
uo ne demek öyle?" 
"Duymadın mı ?" Bilge, saçlarını arkaya attı. (Saçları gene 
uzun.) 
"Hayır." Kirli pardesüsünü Bilge'ye göstermeden astı. lçeri 
geçtiler. 
"Hiçbir şey duymadın mı?" Koltuğa oturdu. Kitaplara ba­
kacaktın önce. Şimdi kalkılmaz artık. 
"Ayrıldığını duydum tabii. Kim söylemişti?" Bilge, ayakta 
bir süre düşündü. Önemli değil canım, bizden duysaydın da­
ha iyi olurdu. 
Bir nefes aldı. Bilge'nin yalnız olduğunu anladı. Neden yal­
nız? Koridora çıktı ışığı söndürmek için çünkü. "Çiçek mi al­
dın Hikmet allahaşk ına?" Hay allah, orada unuttum. Bilge, 
gülerek kapıda göründü. Bir şey söyle. "Bu kadar zaman son­
ra elim boş gelemezdim ya." Dur, daha iyisini buldum: "Yok­
sa baklavayı mı daha çok severdin ?" lrışallah, 'Hiç değişme­
mişsin Hikmet,' demez. Demedi; vazoyu aldı, çiçekleri yerleş­
tirmeğe gitti. 
Bilge, vazo ve çiçekler. "Bu çiçekleri sevdiğimi nereden bil­
din?" 
137