durumunu, otu";'Şunu değiştirmeyec ekti. 
"Yahu Ala Temir sen çok zengin olmuşsun. Her oğluna bir oto­
mobil almışsın. Büyük oğlun otomobilleri gitmiş de Alamanyadan 
fabrikasından almış gelmiş. Maşallah maşallah ... " 
"Sayenizde Beyim, sayenizde ... Sizin soylu gölgenizde ... Biz 
de ... Beyim var olsun, hem de sağ olsun, kıyamete dek ... Azıcık bir 
şeyler, dişimizden tırnağımızdan artırarak ... " 
"Ulan Karun kadar olmuşsun ... Ulan diyorlar ki ... Sen yüz bin 
lira veriyormuşsun her üç ayda bir Cafer Özpola tın anasına avradı na, 
soyuna sopuna, Bey oğlu Bey babasının mezardaki kemiğine, köylüsü­
nün ortasında, karısının, çocukl arının yanında sabahtan akşama kadar 
sövüy ormuşsun. Söv kardeş im söv, helal olsun, değer ... Söv karde şim, 
bu deyyu slara müstahak. Söv kardeşim söv, bu deyyuslara ne kadar 
sövsen az gelir. Söv kardeşim söv!" 
Ala Temir onaylarca bıyık altından gülümsedi, utandı, başını 
yere eğdi, sevincini yenemediği bir sesle, �e yapalım, bizim de elimiz­
den şimdilik bu kadadığı geliyor derees ine : 
"Tevatür Beyim tevatü r," dedi. "Tevatür. Hani azıcık öfkele nip 
çizgiden azıcık dışarı çıktık da ... " 
"Yok, yok," diye kahkah asım savurdu Derviş Bey. "Ben kulağıyla 
işitenden duydum, iyi, münasi p, zorlu, güzel, usturuplu, Caferio ağzı­
na layık sövüyormuş sun." Elini kaldırdı : "Ben biliyorum , biliyor um," 
dedi. "İtiraz istemem , siz dağlilar kadar iyi sövenine ben bu Çukuro­
vada rastlamadım. Yüz bine bunlar karılarına, silsilderine sövdürürler ' 
bunl:ır ... Yüz elli bine senin altına karıla rını, kız karde şlerini, anaları­
nı verir ler. . . Bas yüz elli bini, bas ulan! Bas da Caferio önce karısıyla, 
sonra bacısı, sonra baldızı, sonra, sonra soyunda ne kadar kadın var­
sa ... Bas ulan, değer ulan Ala Temir ... Bas yüz elli bini. Bas bre ... İn­
san bu dünyaya bir kere gelir. Sonra bir daha gelmez. Cafer yetmezse, ' 
Mahir Kabakçının da karısı, kız kardeşleri var. . . Onlar o kadar para 
istemezl er. . . Her birisine bas üç bini. . . Yeter ki kimsenin haberi ol-,' 
·.� masın. ı 
"Haşa, haşa," diye kıvranıyo rdu Ala Temir. Bu sözleri Derviş Be-:j 
yin her yerde söyleyec eğini biliyor, kıvranıyo rdu. "Haşa haşa B�·� 
Ocaklardan ırak, ne haddimize! Onlar bizim soylu Beylerimiz ... " j "Bas üç bini ... Bak doğru söylüy orum. Değer oğlum Ala Temir ... ·.:; 
. "� 
; . �