52 
Bazı örnekler verdim. Mesela bir aforizmasında "Eğer uçu­
ruma çok uzun süre bakarsan, uçurumun da sana bakmakta 
olduğunu anlarsın" gibi saf ve derin bir şiire ulaşmıştı. 
Sonraki aylarda çıktığım bir Almanya seyahati mde bu pa­
nelden bahsederken Alman arkadaşlanm, Nietzsche'nin ken­
disini zaten filozof değil, şair olarak gördüğünü söyleyerek 
beni şaşırttılar . Meğer o da kendisinin şair olarak arnlmasını 
isterrniş, hatta şair ve besteci olarak. Nietzsche'nin beste de 
yaptı�m, bu çalışmalannı hayranı olduğu Wagner'e götürdü­
ğünü, bu kibirli adamın "Beyefendi, siz beste yapmaya uğra­
şacağınıza başka bir işle uıtraşın" demesi üzerine Wagner'e 
düşman kesildiğini anlattılar. 
Prag'daki panelde de, içlerinde Nobel ödüllü şair Derek 
Walcott'un da olduğu diğer konuşmacılar bana hak verdiler. 
Daha sonra hep birlikte şür ve felsefe ilişkisi üzerine konuştuk. 
Şiir ve felsefe 
Şiir ve felsefe, birbirine çok yakın, hatta iç içe geçmiş iki 
alan değil mi? Bence öyle. Mesela William Wordsworth'un 
"Aşırı güzelliğe bakmanın yarattığı acı çekme duygus u"nu 
bir düşünce olarak okurum (bu dizeye Coetze de değinmişti). 
Ne yazık ki bizde, özellikle son zamanlarda şiir, sanki duy­
gusal güzel sözler söylemek olarak anlaşılıyor. İnternette do­
laşan b azı saçmalıkların altına büyük şairlerin adını yaza­
rak , anılarını kirletiyorlar. 
Geçenle rde televizyon ekranında genç bir sunucu, sesini 
titrete titrete Ndzım 'a ait old$nu öne sürdüğü bir şiir oku­
yordu. 
Efendim, N azım ölecekmiş, sonra onu yakacaklarmış, kü­
l ünü bir vazoya koyacaklarmış, sevgilisi o vazoyu evinin 
baş köşesine yerleştire cekmiş ve o vazoyu her okşadığında 
Ndzım'ın külleri sevgilisine koşacakm ış.