"Eyvallah Şems, anl ıyorum ki yola ç ıkacak olan ki şi sen- 
sin. Buna şüphe kalmad ı. Yarın şafakla beraber zaviyemiz- 
den ayrılmış olursun." 
Vardım mürşidin elini öptüm. Nihayet arad ığım can yolda- 
 
şını bulacak, ömrümün bir fasl ını daha noktalayacak ve 
muhtemelen bu dünyadaki son uzun mevsimimi ya şamaya 
başlayacakt ım. 
Baba Zaman şefkat ve kayg ı dolu gözlerle, t ıpkı oğlunu har- 
be yollayan bir baba gibi kederli ama bir o kadar k ıvançlı bir 
teslimiyetle bakt ı yüzüme. Sonra cüppesinden mühürlü mektu- 
bu çıkardı ve bana verdikten sonra oday ı terk etti. Birer birer 
tüm dervi şler onunla kalk ıp gittiler. Meydanda bir ba şıma ka- 
lınca mum mührü k ırdım, içinde usta bir hattat ın elinden ç ık- 
mışçasına iki k ıymetli malumat vard ı. Gidece ğim şehrin ve bu- 
lacağım kişinin isimleri. Anla şılan, şehirlerden Konya'ya gide- 
cek ve Mevlâna Celaleddin Rumi nâm- ı âlimi bulacakt ım. 
Bu ismi daha evvel hiç duymam ıştım. Meşhur bir zat ola- 
bilirdi ama külliyen s ırdı benim için. İsmini pare pare ay ır- 
dım, harf harf yüre ğime yazd ım: Kudretli, vefal ı, dimdik ken- 
dinden emin R harfi; kadife gibi yumu şak, uysal ve merha- 
metli U; yarat ıcı, girişken ve gözüpek M ve henüz bir muam- 
ma olan, çözülmeyi bekleyen bir sual gibi esrarengiz İ harfi. 
Tekrar ve tekrar söyledim bu ismi. Tâ ki "su" gibi, "ekmek" 
gibi, "süt" yahut "bal" gibi, "Hak" yahut "Hu" gibi, dilime dost 
olana de ğin... 
Ella 
Boston, 22 May ıs 2008 
Bu perşembe sabah ı, boğazı yanarak uyand ı Ella. Pejmür- 
de bir hâldeydi. Birkaç gecedir al ışkın olmadığı bir tempoyla 
  
106 
  
107 
  
 
  
geç saatlere kadar oturdu ğundan vücudunun ritmi şaşmıştı. 
Yine de kahvalt ı sofrasını zamanında hazırladı ve ailesiyle 
beraber masaya oturdu. İkizler okulda en haval ı araba han- 
gi öğrencinin diye aralar ında atışırken onlar ı can kula ğıyla 
dinliyormu ş gibi yapt ı. Ama akl ı fikri kafay ı yastığa vurup 
uyumaktayd ı. 
Derken aniden Orly bir soru sordu: "Avi diyor ki ablam bir 
daha eve dönmeyecekmi ş. Doğru mu anne?" Ses tonu hem 
şüphe hem tenkit yüklüydü. 
"Tabii ki do ğru değil. Ablanla biraz at ıştık, o kadar. Her ai- 
lede böyle tart ışmalar olur. Sonra geçer" dedi Ella. 
Bu kez Avi lafa girdi; muzip ve kinayeli. "Gerçekten Scott'u 
arayıp ablamı terk etmesini söyledin mi anne?" 
Ella’nın gözleri kocaman oldu, göz ucuyla kocas ına baktı. 
David ka şlarını kaldırıp ellerini yana açarak, çocuklara ha- 
ber uçuran ın kendisi olmad ığım ima etti. 
"Öyle olmad ı" dedi Ella en otoriter ses tonuyla. "Evet, 
Scott'la konu ştum ama ona ablan ızı terk etmesini söyleme- 
dim. Tek dedi ğim evlenmek için acele etmemeleriydi." 
"Sen merak etme, ben hiç evlenmeyece ğim anne" diye ara- 
ya girdi Orly, gayet kendinden emin. 
Avi pis pis s ırıttı. "Yaaaa, sanki seni alacak kocay ı buldun da!" 
Ella, ikizlerinin birbirleriyle dalga geçmesini dinlerken, 
dudaklar ının kenarına yapay bir gülümsemenin kondu ğunu