Metin’le konuşmadın Selim’i? Korktum biliyorsun. Anla-
madım, ne dediniz? Selim’in tanımak istemediğim bir par-çasını tanımaktan korktum biliyorsun. İşleri bir toparlar-sam ben de giderim belki Hulki Bey. Hayır, akılsızlık ettin.Belki inatçılık etmiş olabilirim Hulki Bey. Hulki Beyin yü-züne korkuyla baktı. Hayır, ona söylememişim. Rahat birtavırla konuşuyor. Yüzüme bakmıyor bile. Acaba bu aradaneler söyledi? Gülümsemeli miyim, yoksa ciddi bir suratmı takınmalıyım? Bana işkence ediyorsunuz Hulki Bey.Hulki Beyden nefret etti. Metin’den de nefret mi ediyor-dun? Bilmiyorum Hulki Bey . O halde bir mektup yazın, de-di Hulki Bey . Allahım? Büyük bir tehlike atlattım. Ya uy-gunsuz bir cevap olsaydı? İsterseniz telefon da edebiliriz.Ya Selim’in yarım resmini bozarsa bu Metin? Hulki Bey ka-pıya doğru gidiyor. Yüzü nasıl? Kötü bir şey yok, kötü birşey yok!
Yazıhanede, masasının başında kımıldamadan oturuyor-
du. Mektubu yazmalısın. Ya da telefon etmelisin. Durma-dan sigara içiyordu. Boğazı yanıyordu. Bir çıkış yapmalısın.Hayatın içinde kaybolmamalısın. Mektubu yazmalısın.Kendini göstermelisin. Evrak birikiyor. Telefona uzandı. Şe-hirlerarasını çevirdi:
“Bir Ankara istiyorum: acele olsun. Ne kadar bekliyor?”
Neresini arıyorum? “İhbarlı olsun. ...Müdürlüğü. Ne kadarbekliyor demiştiniz? O zaman yıldırım olsun. Kim mi?Metin... Metin Kutbay .” Telefonu kapattı. Bir sigara dahayaktı. Sahneye çıkıyoruz Olric. Yıllardır eksikliği... Düşün-celerini izleyemiyordu. Saatine baktı; saniyeleri izledi. Za-man kavramını canlı tutmaya çalışan yetkisiz bir gösterge.Zamanın böyle geçmesine imkân var mı? Yıllar, bu küçükaralıkların birleşmesiyle açıklanabilir mi? Nabzını saydı.Doksan dört. Garip bir hayvan, bu Metin. Ürkütmemeli.Özellikle ayık olduğu zaman. Korkutmamalı, şaşırtmamalı.
404