160 Yaşar Kemal -Dağın Öte Yüzü 
Meryemce her seferinde de aynı hışımla: 
"Ayrılır," diye karşılık veriyordu . 
Elif ayağa kalktı: 
"Ana, sen şuraya uzan da ben Alinin yanına gideyim. Uyanır da bizi bula­
mazsa ... " 
"Git! Git cehennemin dibine! Git Uzunca gavurun yanına. Git." 
Ellerini göğe açtı: 
"Git kızım. inşallah ... inşallah, kara gözlüm, ak sakallı koca sana yalvarıyorum. 
Gökgözlerin üstümüzde. Dediklerimi duy. inşallah, şu Uzunca Alinin ölü yüzünü 
öperim. İnşallah öperim." 
Elif korktu. Yüzü sapsan kesilip d udaklan titredi: 
"Tövbe de ana," dedi heyecanla. "Tövbe tövbe de ana! Biricik oğlundur. Nasıl 
kıydm ona?" 
Çabuk çabuk Meryememin yanından uzaklaştı. Onu üzdüğünü, korkuttu­
ğunu gören Meryemce, elini havadan indirmemiş, o gözden ıraymcaya, yitince­
ye kadar ağzı kıpır kıpır oğluna alkış etmişti. 
Dediklerini bir türlü yutamıyordu oğlunun. Oğul sözü de kurşun yarasın­
dan betermiş meğer. Yüreğe saplanır da çıkmaz. 
"Allahım, kara gözlü, ak sakallı, nur yüzlü yiğidim. Şu canımı al da tez gün­
de, beni şu Uzunca Aliden kurtar. Gökgözlüm, eli ayağı tutmaz bir koca karı­
yım. İşte kapma geldim, yalvarıy orum. Kurtar beni ... " 
Birden gözleri doldu. Bağazı gıcıklandı. Yanına yönüne bakındı. Kimsecikie­
rin olmadığını anlayınc a, bir boşandı, bir boşandı ... Çoktandır, belki yirmi yıl­
dır böyle ağlamamıştı. 
"Alimin," diyordu, "kara gözlüm de sırma sakallım, beni Alimin başına be­
la ettin. Çoluk çocuğu aç kalacak bu kış. Hem de çıplak. Adil Efendi dinsizi 
de onu iğnenin deliğine sokup da çıkaracak. Perişan olacak. Gavur köylü de, 
imansız Muhtar da Alime gülecekler. Gökgözlü m, güzelim, Alime yardım et! 
Ben onun, bana karşı işlediği ... " 
Alinin bitkin yolun ortasına uzanıp kalışı, çocuk kundağı gibi sarılmış ayak­
lan, kıvrılmış bedeni gözlerinin önünden gitmiyordu. 
"Suçlarını bağışladım. Tüm bağışladım. Aklım başımdan gittiğinde ona çok 
alkış eyledim. Sana daha evvel de söyledim Kızgmlığımda dediklerimi sayma­
yacaksın. Sana daha önceden de söyledim. İyi aklmda tutarsın sen, kara göz­
lüm. Alime yardım et. Şu benim canımı da alıver. Sen Alime yardım edersen, 
onlar daha pamuklara girmeden, sen Alimi, fıkara, yüzü yumuşak, yüzü güleç 
oğlumu ... Yüzünün yumuşaklığmdan, yüreğinin yufkalığmdan atıma bindirip 
de Koca Halili, atımı öldürmedi mi7 Sen her bir şeycikleri bilen, yeraltındaki 
karıncanın da avazmı duyan değil misin7 Ulaştır, e mi? Alimi ulaştınrsan, ben