Ama Şems yanan bir oca ğa değmiş gibi geri çekildi.  
"Beni arzulad ığını sanıyorsun. Hâlbuki tek istedi ğin inci- 
nen nefsini onarmak" dedi. 
Aldırmadım. Kollar ımı boynuna dolad ım. Dudaklar ında 
karadut tad ı vardı, hem tatl ı hem ekşimtrak. Nefesinin gir- 
dabında kaybolmak isterken Şems beni tuttu ve itti. 
"Beni hüsrana u ğratıyorsun Kimyac ım" dedi. " Şu hâl sana 
yakışmıyor. Şimdi lütfen odam ı terk et ve ben seni ça ğırana 
kadar bir daha gelme, oldu mu?" 
Hayatımda böyle küçük dü şmemiştim. Eğilip şalımı almak 
istediysem de ellerim o kadar çok titriyordu ki kaygan ve na- 
rin kuma şı kavrayamad ım. Şems geceli ğimi ve şalımı yerden 
aldı, yarım yamalak omuzlar ımı örttü. Ve ben gecenin bir 
vakti yar ı çıplak bir hâlde h ıçkıra hıçkıra ağlayarak kocam ın 
odasından çıktım. 
Ne denli büyük bir günah oldu ğunu bilmesem can ıma 
kıyardım. 
*     *     * 
Şems'i bir daha görmedim. O günden sonra bir daha odam- 
dan dışarı çıkmadım. Yatakta yat ıp tavana bakarak geçirdim 
tüm vaktimi. Gücüm kuvvetim, ya şama şevkim hızla eridi. 
Bir hafta böyle geçti, sonra bir hafta daha, derken günleri 
saymayı bıraktım. 
Nice sonra odama bilmedi ğim bir koku yay ıldı. Keskin bir 
rayihayd ı; hani zencefil çay ı ya da ezilmi ş çam dikenleri gibi 
yakıcı ve acı ama kötü de ğil. Demek ölümün kokusu böyley- 
di. Ateşim yükseliyordu, havale geçirmeye, say ıklamaya ba ş- 
ladım. Beni görmeye hekimler getirildi. Kom şular ve arka- 
daşlarım ziyaretime geldi. Kerra yata ğımın başında geceler- 
ce bekledi; gözleri a ğlamaktan şiş, yüzü külrengi. Gevher 
  
384 
Hatun da di ğer yanıma oturup o gamzeli tebessümüyle bana 
şarkılar söyledi. 
Bir ara uykudan uyand ım. Komşu kadın Safiye'nin söylen- 
diğini işittim. "Allah o mendebur herifin cezas ını versin. Za- 
vallı kız karasevdadan gidiyor. Hep onun kabahati!" 
Ağzımı açıp bir şey diyecek oldum ama kelimeler kursa ğı- 
ma takıldı. 
Neyse ki Kerra imdad ıma yetişti: "Nas ıl böyle konu şursun 
Safiye? Şems'i nas ıl suçlayabiliriz? O mu yapt ı bunu? Al- 
lah'ın takdiri i şte." 
Ne var ki Kerra'y ı dinlemediler. Benimse kimseyi ikna 
edecek hâlim yoktu. Çok geçmeden anlad ım ki, zaten sonuç 
değişmeyecek. Şems'i sevmeyenler benim hastal ığımı bahane 
edip ondan daha fazla nefret edecek. Oysa ben istesem bile 
onu sevmemezlik edemezdim. 
Kısa süre sonra bayg ın düştüm; tüm renkler beyaza dön- 
dü, seslerse yeknesak bir v ızıltıya. Artık insanlar ın yüzlerini 
seçemiyordum; söylenen hiçbir şeyi düyam ıyordum. 
Şems beni görmeye gelmi ş miydi? Belki evet, belki hay ır. 
Belki de odadaki kad ınlar içeri girmesine izin vermemi şti? 
Ya da defalarca gelip yan ıma oturmu ş, ellerimi ellerinin ara- 
sına alıp benim için dua etmi şti. 
Evet, aynen böyle olmu ş olmalı. Buna inanmak istiyorum. 
Her halükârda, öyle ya da böyle, art ık mühim de ğil. Ne 
kızgınım ne kırgınım. Sonsuzlu ğa akıp giderken kime, nas ıl 
sitem edebilirim? Allah mü şfik, merhametli, rahman ve ra- 
him. Her ayr ıntının arkasında bir düzen var. Mükemmel bir 
aşk nizamı! Şems'in odas ını ipekler, tüller ku şanarak ziyaret 
edişimden on alt ı gün sonra ben Mevlâna’n ın evlatl ığı Kim-