Yer Demir Gök Bakır 365 
Dışarı çıktı. Sanki bütün köyün kadınlan buradaydı. 
"Herkesin sevdiği bir morca danası var," dedi, içinden. "Bakın hele nasıl dö­
külmüşler Perilerin mağarasına. Halhuysam ki, eskiden hiçbir kadın yaklaşamaz­
dı buralara. Korkarlar dı. Değil kadınlar, erkekler bile yaklaşamazlardı. Sirndi yurt 
edindiler. Neredeyse köyü buraya taşıyacakla r." 
Yola düştü. Çocuklar arkasındaydılar. Başta da Hasan. Meryemce baktı ki 
onunla birlikte köyden gelen kadınların hiçbirisi yok arkasında. Elindeki değne­
ğini havada sallayarak, "haydi gelin, gidelim. Belki gelmiştir köye o. Çabuk gide­
lim," demek istedi. Hiçbir kadının aldırdığı yoktu. Kimi ineğine öküzüne, kimi 
keçisine, kimi de tavuklarına bakıyordu. Meryemce öfkelendi. "Gelmeyin, gelme­
yin," dedi içinden. ''inşallah şimdi gelmiştir. Siz de görmezsini z. Köye gelir, bir 
saat bile durmadan geri gider. İnşallah öyle olur." 
Yürüdü. Dört bir yanında yürüyen çocuklar cıvıl cıvıldı. "İnsanoğlunun, bel­
ki de en güzel yeri çocukluğu . Büyüyesin iz, büyük büyük, uzun ömürlü olasınız 
çocuklar. Benim ak güvercinle rim." Bunu çocuklara söylemek isterdi ama o ol­
maz olası yemin ağzını dilini bağlıyordu. Keşki etmeseydi o yemini. Yemini bat­
sm. Sanki ne vardı yemin edecek. Varsın, Koca Halile mevlüt okutsunlar. Ne ol­
du sanki? Rezil oldular. Koca Halil de kaçtı gitti. Karların altında kaldı. Ama o 
ölmez. Baharın karlar erir, varır görürler ki Koca Halil karların altından dipdiri 
çıkmış uyanmış. Ne domuzdur o, ne domuz! O ölüme gider mi hiç7 Sirndi köye 
varıp görürsün ki delikanlılar onu bulup getirmişlerdir. 
Ormanı geçerlerken baktı ki Hasan gizlice çocuk kalabalığından sıyrılıp başka 
bir yöne gidiyor. Onu görmemezlikten geldi. Ne yapacağını da merak etti, gözü­
nü üstünden ayırmadı. 
Hasan kayaların arkasına saklana saklana bir yere, gizli bir yere gidiyor. Yü­
reğine tıp etti. Bu çocuğun da sakladığı bir şeyler vardı. Ama koca köy dururken, 
neden gelir de buraya saklardı? Bir çocuğun saklayacak neyi olurdu ki? 
Hasan vardı uzun kayanın dibinde durdu, eğildi. Meryemce onu iyice görü­
yordu. Hasan bir taşı tuttu, önce okşar gibi yaptı, sonra var gücünü harcayarak 
taşı kaldırdı, dikti. Bu çocuk, bir incecik, bir deri bir kemik çocuk o kadar koca­
man taşı nasıl kaldırdı da dikti? Hasan taşın altına gözlerini dikmiş bakıyor, yüzü 
değişiyordu. Az sonra taşı geri yerine indirdi, çabucak oradan uzaklaştı . Ama bu 
arada Meryemcenin onu gözetle diğinin farkına varmıştı. Korkmadı, varsın gör­
sün, dedi. Ağzı dili yok ki söylesin, ağzı dili yok ki sorsun. 
Köye girdiklerinde anladılar ki köyde hiçbir değişiklik yok. Ne gelen var, 
ne giden. Yalnız Koca Halili aramaya giden delikanlılar, onu bulamamışlar, eli 
boş dönmüşlerd i. Meryemce iki duygu arasında kaldı. Bu olaya sevinse mi, ye­
rinse mi? 
Köyün içinden giderken Muhtar onu karşıladı: