"Usta bunlar bir şey yapac aklar, şu kalabalığı görüyor mu­
sun. İşte bunlar ... Haydi onların ardına düşelim. Bir kalabalık 
bu kadar sessiz olunca ... " 
Kalabalık yürüdü Şakir Beyin konağına geldi . Sessizce av­
lunun kapısında durdular , kapıyı yavaşça çaldılar. Bekled iler, 
çaldılar. Kapı bir türlü açılm adı. Yüklendil er, kapı yere serildi 
olduğu gibi. 
"Şakir Bey, biz köye gidiyoruz, paramızı ver." 
Bağırdılar , bağırdılar, konaktan ses sada gelm edi. 
"Şakir Bey paramızı ver." 
Sonunda bir kadın çıkh balkona: 
"Şakir evde yok," dedi. "Yann gelin ." 
Yüzü korku içindeydi. 
Kadın halkonda kaybolunca, birden bir patırh, çalım başla­
dı. Kalabalığın hepsi her yerden konağa yüklendiler. Şakir Bey 
arka kapıdan çoktan kaçmış, ahırdaki atma atlamış, doldur­
muş, bahçenin arka kapısından dolu dizgin çıkmış gitmişti . Bir 
bölük delikanlı onun arkasına düştü, yakalayamayacaklarını 
anlayınca, öfkeyle geriye döndüler. 
Pencereler, kapılar, tahtal ar, tavanlar kırılıyor, duvarlar yı­
kılıyor, başörtülü kadınlar içerden alırup ineelikle kapımn önü­
ne konuluyorlardı. 
Bu iş öğleye kadar sürdü. Öğleüstü bir bölü k candarma 
geldi, kalabalığa girmeden, avlu duvarının arkasından yıkılmış 
konağın üstüne yaylım ateşine geçtiler. Kimse yaylım ateşini 
duymuyor , belki de duyuyor aldırmıyorlardı, konağın ayakta 
kalmış duvarlanıun üstüne bir abaı uyor , abanmalarıyla kalk­
maları bir oluyor , duvann yerinde yeller esiyor du. 
İşierini bir temiz bitirdikten sonra, avlu duvarının dibinde 
bekleyen candannalann önünden, gene geldikleri gibi sessiz, 
ama bu sefer dingin, çekildiler, kasaba alanından gı:;çip dağia­
nn yolunu tuttular. Candarmalar durdukları yerden, donmuş 
kalmışlar gibi kıpırdayamamışlar , yağmurun altmda dikilip 
kalm ışlardı. 
O gün kasaba da, ayıu biçimde beş konak daha yıkılmış, 
hiçbir öldürme, ya da yaralama olayı olmamışh. Irgatlar çekilip 
gittikten sonra kasabalılar sokaklara dökülmüş, ortalık ana ba­
ba gününe dönmüştü. 
339