Ölmez Otu 783 
Kocaman balık üç kere suyun yüzüne atladı, yanardöner karnı üç kere bir 
ışık parçası gibi gecede balkıdı. 
Memidik uyandı. Seferin ardına yeniden düştü. Seferi elli adım kadar arka­
dan izliyordu. Seferin tüfeğinin kundağı gümüş savatlıydı, ay ışığında parlıyor­
du. Koca balık yanında üç kere daha suyun yüzüne fırladı. Çay çağıldıyor, iri 
çakıltaşlarının arasından akarken türlü türlü ışıklanıyordu. 
Sefer başını döndürüp atlayan balığa baktı. Çağıldayan, türlü türlü ışıklanan 
suya baktı, yürüdü. 
Memidik ter kokuyordu. Uzakta bir harman yangını gördü. Harman yangmı 
gökleri apaydınlık etmişti. Yangının aydınlığından kanatlarını çırparak kartal 
geçti. Gölgesi yalırolara düştü. 
Memidiğin bıçağı tutan sağ eli hafifledi, sevinçlendi. Kartalın görüntüsü 
Memidiği yüreklend irmişti. Sefere doğru koştu, elini kaldırdı, bütün gücüyle 
indirecekken kolu havada asılı kalakaldı. Başını arkaya çevirdi, çıplak atlara 
binmiş üç kişi arkasındaydı. Elini tutan da onlardan birisiydi. Sefer kaçıyor­
du. Kaçıyor suya giriyordu. Sonunda yardan aşağı sarkmış bir ılgının altına 
girdi, büzüldü. Korkudan titriyordu. Ölümü atlatmıştı. 
Elini tutan atlı onu bıraktı? 
"Söyle, Şevket Bey nerede?" 
"Şevket Bey mi?" 
Yangının ışığı gözlerine vurdu. 
"Şevket Bey ya! Biz onu anyoruz, düştük Çukurova çölüne." 
Sivrisinekler bulut gibi çullandı üstlerine, parçalayacaklar. Vızıltıları uğultu 
oldu. Memidik adamların yüzünü göremiyor. 
''Şevket Bey mi? Ne olmuş Şevket Beye?" 
"Ölüyün körü olmuş." 
Yanan harmandan üstlerine yalımlar geliyor, atlıların dev gölgeleri ta uzak-
lara kadar büyüyor, genişliyordu. 
'·Şevket Bey ölmüş." 
Memidik boynunu büktü: 
"Ben onu hiç görmedi m," dedi. "Kuyuya bakın. On beş gün kuyunun üstün-
de kanallar döndü durdu. Dünyanın bütün kanalları." 
"Biz kartalları gördük. Şevket Bey yok. Şevket Bey nereye gitti?" 
"Suya aşağı. Akdenize gitti. Bir karta! ölüsünün ardından." 
Memidik çok terlemişti. 
"Şevket Bey burada. Yalancı."