67
Sesi alçak, boğuktu; Peri’ye pencere pervazında ıslak bir 
pamuk içinde tuttuğu fasulye tanesini anımsattı nedense. 
Tıpkı o fasulye gibi, yabancının sesi de saklanıyor, değişi­
yordu.
“Şu köşede bir anne kedi var” dedi adam aniden. “Beş yav­
ru doğurmuş, tüy yumağı her biri; nasıl tatlılar. Hepsinin 
gözleri pembe.”
llgilenmiyormuş gibi yaparak kediyi beslemeye devam etti 
Peri. Kalan son köfte parçasını da yedirdi hayvana.
Adam bir adım yaklaştı; tütün, ter ve ıslak toprak koku­
yordu. Peri’yle göz hizasında olabilmek için çömeldi, gülüm­
sedi. “Yazık anneleri hepsini boğacak.”
Peri soluğunu tuttu. Aşağıda, sokak köpeklerinin gezindiği 
ve bazen kurbanlık koyunlann otladığı arazide, ne zaman ye­
di sekiz santimden fazla yağmur yağsa içine lağım suyu ka­
rıştığı için kimselerin kullanmadığı bir sarnıç vardı. Suyun 
üstünde yüzen kedi cesetleri görmekten korkarcasına o yana 
doğru baktı kaygıyla.
“Kedilerin huyu böyle” dedi adam iç geçirerek.
“Peki ama neden?” diye sormadan edemedi Peri.
“Pembe gözlerden hoşlanm azlar” diye yanıtladı adam. 
Kendi gözleri açık kahverengiydi, altlan  çökmüştü ve za­
yıf yüzünde birbirlerine fazlasıyla yakın duruyorlardı. “Tilki 
yavrusu doğurduklannı zannedip öldürürler.”
Peri tilki yavrulannm  gözlerinin pembe olup olmadığını 
merak etti; şayet öyleyse anne tilkiler ne düşünüyordu aca­
ba bu konuda? Kendi ailesinde yeşil gözlü bir o vardı, şimdi­
ye dek kimse bunu sorun etmemişti neyse ki.
Çocuğun kafasının kanştığını gören adam gülümseyerek 
kedinin başını okşadı. “En iyisi ben gidip bir bakayım şu yav­
rulara. Sen de gelmek ister misin?”
“Ben mi?”
Adam dudaklarım büzerek yamt vermeden durdu bir süre.