tın broşuna ne oldu? Hani nar şeklinde olan, nerede?"  
Banu Teyze'nin rengi att ı. Sol omzunda oturan A ğulu Bey ke-
yifle t ıslad ı kulağına: 
Söyler misiniz efendim? Hat ırlad ığımız şeyleri ne zaman ha-
tırlar, sordu ğumuz sualleri neden sorar ız? Rastlant ısal olan şey-
ler tesadüf müdür yoksa tevafuk mudur?  
Tevafukat ı gaybiye...  
Nuh tufan ı ne denli yutucu ve ta şkın olsa da sonunda, sakin sakin 
başlam ıştı asl ında; usulca, bir-iki damla ya ğmurla. Yakla şmakta 
olan felaketi haber veren tek tük damlalar, kimsenin okuyamad ığı 
mühürlü bir mektup gibiydi. Gökyüzünde topak topak kara, 
kasvetli bulutlar vard ı; kem gözlerle dolu erimi ş kurşun gibi gri 
ve ağır. Her buluttaki her bir delik, ahir zamanda i şlenmiş belli bir 
günah için gözya şı döken semavi bir gözdü.  
Ama Zeliha Teyze'ye tecavüz edildi ği gün alabildi ğine bulut-
suzdu gökyüzü. Ya ğmur, yoktu yolda. O me şum günde seman ın 
nas ıl da berrak oldu ğunu daima hat ırlayacakt ı, seneler seneler bo-
yu. Tanr ı'dan yard ım dilemek için gözlerini havaya dikti ğinden 
değil; boğuşma esnas ında başı bir ara yataktan sarkt ığı ve üzerin-
deki adam ın ağırlığı alt ında k ımıldanamad ığı için. Bak ışları gayri 
ihtiyari gökyüzüne kilitlenmi ş, orada ağır ağır süzülen devasa bir 
reklam balonunu fark etmi şti. Balon turuncu siyaht ı ve üzerinde 
büyük harflerle KODAK yaz ıyordu.  
O esnada garip mi garip bir fikir gelmi şti akl ına. Dünyada 
olan biten her şeyin fotoğraf ını çeken bir kamera oldu ğunu dü-
şünmüştü bu balonun. Ürpermi şti. İstanbul'da eski bir kona ğın bir 
odas ındaki tecavüzün foto ğrafını çeken polaroid bir foto ğraf ma-
kinesi.  
Çekmiş miydi acaba resimlerini o gün o semavi kamera? Du-
ruyor muydu Tann'n ın belleğinde yaşanan ac ı, işlenen günah...  
 Yoksa zaman a şımına m ı uğram ıştı her şey gibi bu da?  
Kazanc ı ailesinde nadide bir lütuf olan yaln ızlığın tad ım ç ı-
kararak odas ında oturuyordu ku şluk vaktinden beri tek ba şına. 
Babas ı Levent Kazanc ı hayattayken evde kimsenin kap ısını kapa-
mas ına müsaade etmezdi. Mahremiyet, şüpheli faaliyetler içinde 
olmak demekti. Her şeyin görünür ve aç ıkta olmas ı laz ım gelirdi. 
İnsan ın kap ısını kilitleyebilece ği tek yer banyoydu, ama orada 
dahi haddinden uzun kal ındığında, muhakkak birisi gelip kap ıyı 
yumruklard ı. Ancak babas ının ölümünden sonra odas ının kap ısını 
kapamaya ba şlayabilmişti Zeliha. Gerçi ne ablalar ı ne de annesi 
anlayabiliyordu kendi içine çekilme arzusunu, tüm dünyay ı dı-
şarıda b ırakma ihtiyac ını. Zaman zaman kendine ait bir eve ta şın-
man ın hayallerini kurard ı Zeliha. Ah kim bilir nas ıl da muhte şem 
olurdu kendine ait bir mekâna ç ıkmak. Vars ın doğru dürüst yiye-
ceği olmas ın dolab ında, mobilyalar e şyalar bulunmas ın salonun-
da... tamtak ır bir eve de raz ıydı; yeter ki yaln ız kalabilsin, diledi-
ği gibi doya doya.  
O gün Kazanc ı kad ınlar ı sabah erkenden kalk ıp Levent Ka-
zanc ı'nın mezar ını ziyarete gitmi şti ama Zeliha bir bahane uydu-
rup evde kalm ıştı. Böyle cümbür cemaat gitmek istemiyordu me-
zarl ığa. Tek başına gitmeyi ye ğliyordu. Tek gidip, mezarta şının 
yan ı başında bağdaş kuracak ve babas ına hayattayken cevaps ız 
bırakt ığı sorulan soracakt ı. Kendi evlatlanna kar şı neden o kadar 
haşin ve sevgisiz davrand ığını, onlan neden disiplin tabir etti ği 
cendereye tabi tuttu ğunu bilmek istiyordu. Hayaletinin nas ıl hâlâ 
herkese musallat oldu ğunu, hâlâ günün olmad ık saatlerinde mev-
cudiyetleriyle babalar ını rahats ız etmekten korkarak nas ıl sesleri-
ni alçaltt ıklar ını bilip bilmedi ğini sormak istiyordu. Levent Ka-
zanc ı evde gürültü pat ırtıdan hoşlanmazd ı, özellikle de çocukla-
rın ç ıkartt ığı seslerden. Bebeklikten itibaren f ısıldayarak ileti şim 
kurmay ı öğrenmişti çocuklar da. Bir Kazanc ı çocuğu olmak her 
şeyden evvel Sessiz İletişim Dili'ni konu şmak demekti. Yeri gel-
diğinde kedi gibi m ınldanarak, yeri geldi ğinde perdeli imalar ya 
da şifreler arac ılığıyla meram ını anlatarak, yeri geldi ğinde salt