KIZ : Fare zehirini ben istemedim. Hayır. Hiçbirini ben is­
temedim. İstemedim! Ben ... Bilmiyorum ki... Böcek­
siz bir evde doğmuş olabilirdim... Duvarları sütbe­
yaz, pencereleri aydınlık... Kapısı güneşli, güneşli, 
güneşli ... 
BABA : (Mınldanır.) Kimileri böceklere hiç aldırmıyorlar. Kimi-
leri hiç görmüyor. Görme. Görmedin mi yok demektir. 
KIZ : Zirvalama yine! 
BABA : (Küs) Terbiyesiz. 
KIZ : Sırtımda sen varsın. Ondan bu denli zayıfım ... Anlıyor 
musun? Ondan bu denli güçsüz ... Kocamış, ağır göv­
den ... 
BABA : (Ağlar.) Boyun devrilsin e mi? 
KIZ : Ağlama ... 
BABA: (Ağlar.) Bir babaya söylenecek sözler mi bunlar? .. (Sı­
zıldanır.) Benim gibi iyi ... Benim gibi koruyucu ... 
KIZ : (Birden koşar. Bebeği alır. Bağrına bastırır.) Bebeğim ... Be­
beğim ... Bebeğim ... 
BABA : (Yan gözle bakar. Öç almak istercesine.) Bebeğin saçına bö­
cekler dolmuş! 
KIZ : (Bebeği birden yere ftrlatır.) Hani? (Koşar. Raftan püskürt­
meli bir ilaç alır. Olancasını bebeğin üstüne sıkar. Sonra 
yorgun çöker.) Neden ama? 
BABA: (Ôç alır gibi.) Duvarlara bak. 
KIZ : (Artık aldırmaz.) O kadar çok böcek ... O kadar çok da 
zehirli ilaç. Bir bebek nasıl dayansın? Nasıl dayanabi­
lirdi bir bebek buna? 
(Yerde yatan ve artık gözlerinde kırmızı, yeşil ışık yanmayan 
bebeğe bakar.) 
BABA: (KIZ'ın yanına gelir. O da bebeğe bakar. Korkuyla) Nesi 
var? 
KIZ : Hiçbir şeyi yok artık. Ne yeşil, ne kırmızı ... 
BABA : Söndü mü? 
83