durduklar ı bir kitab ın yar ıda kald ığını söyledim. H ım h ım hazine kâtibi bir şeyler sezmi ş, gözlerini açm ış. ben de 
Eniştemin kitab ından resimler göstermi ştim ona. Resimlerin tuhafl ığı ve al ışılmam ış çarp ıcılığından akl ının 
kar ıştığını görünce Eni ştemin ad ını, lakab ını, işini söyledim, bu resimler yüzünden öldü ğünü ekledim. Her şeyi 
hızla söylüyordum. Çünkü Padi şahımıza ulaşamadan Saray'dan geri dönersem Eni ştemi o korkunç hale benim 
getirdiğimi söyleyeceklerini çok iyi biliyordum. 
Kâtibin Hazinedarba şı'na haber salmak üzere gitmesinden sonra so ğuk terler döktüm. Padi şahımızın 
yan ından hiç ayr ılmad ığını, kimi zaman namazlar ında seccadesini serdi ğim, kimi zaman onun s ırdaşı olduğunu 
Eniştemden bildi ğim Hazinedarba şı benim için Enderun'dan ç ıkar gelir miydi hiç? Saray' ın kalbi Enderun'a bir 
haberci sal ınm ış olmas ını bile yeterince inan ılmaz buluyordum. Padi şahımız Hazretleri neredeydiler, sahildeki 
köşklerden birine mi inmi şlerdi, Harem'de miydiler, Hazinedarba şı onunla birlikte miydi? 
Çok sonra içeri ça ğırdılar beni; bir an bo ş bulundum da korkmak akl ıma gelmedi diyeyim. Ama odan ın 
kap ısındaki kadife ustas ının yüzündeki sayg ı ve hayret ifadesini görünce tela şland ım. İçeri girince korktum bir 
an, hiçbir şey diyemeyece ğim sand ım. Başında ancak onun ve v ezirlerin giyebilece ği telli serpu ş vard ı; 
Hazinedarba şı'yd ı. Kâtibin benden ald ığı resimleri bir rahleye koymu ş bak ıyordu. Onlar ı ben yapm ışım gibi 
korktum. Ete ğini öptüm. 
"Oğlum," dedi. "Yanl ış mı işittim, Eni şten vefat m ı etti?"