FAKİR BAYKURT
 
267
 
 
beklemeyin! Hökümetimizin mâmirleri, bir mahana bulup gelmişler! 
At yollasak gelirler miydi bu mahana olmasa? Çabuk, ne arzuları varsa 
yerine getirin!.. Şişko bey masa sandalle mi istiyor? Ver okulun 
anahtarını, uşaklar okuldan getirsinler Irıza! 
Ne kafanızı 
yoruyorsunuz? Okulda çok nüzum bir şeyse, akşam getirir, sabah 
götürürsünüz. Haydi, durmayın! ..»
 
Battal’ın içi serinledi:
 
«Çok eyi akıl ettin Abbas emmi!» dedi. «Emme, okuldaki masa 
ufak... Neyse!..»
 
«Bacağı birez sallanıyor...» dedi Rıza. «Em
me bulunan o! Varını 
veren utanmaz!»
 
«Sallansın ayağı!» dedi Kır Abbas: «Onlar yiyene kadar ben altına 
girer tutarım sallanan ayağı! ..»
 
Rıza, yanına iki delikanlı aldı. Hemen okula koştu onlarla. Çürük 
masayı çıkardılar. Üstü toz topraktı. Bir sandalye va
rdı, onu da aldılar. 
«(Vaktinde düşünememişiz, şu sıraları sıra alacağımıza sandalye 
alsaymışız, şimdi bu sıkıntıları çekmezdik!)» Delikanlıları iteledi: 
«Çabuk çabuk yörüyün bakalım!..» dedi.
 
Battal, eli göğsünde bekliyordu:
 
«Bir masa, bir sandalle... Üst
ünü nerden bulacağız?»
 
«Üzülme Battal!» dedi Kır Abbas. «Onun da kolayını buluyorum.» 
Konuklara yaklaştı: «Kurban olayım, kusura bakma
 
yın! Beş takka sabredin. Bizimkisi köy düzeni, beş takka içinde bir 
mâmir düzeni kurarım size...»
 
Hayatın kuru yerinde ot
uran komşularına döndü:
 
«Ulan, kimin evinde esker bavulu varısa bir takkanın içinde 
istiyorum! Gözlerinizi ağartıp bakmayın yüzüme! Derakap dediğimi 
yapın!..»
 
Oğlu Yusuf’u çağırdı yanma: «Haydi!» dedi. «Sen de! Uçu
-
 
ver kuş 
gibi!..»
 
Yusuf koştu.