beceremediğ i o zor diplomasinin inceliklerini çok iyi bildiğ ini düşünerek 
korktu. Hayattaki tek mutluluk ihtimalinin o olmasından zaten korkuyordu. 
"Ekmeği az önce askerî kamyon getirdi," dedi İ pek, Ka'nın yüreğ ini ezen o tatlı 
bakışıyla gülümseyerek. "Zahide Hanım sokağ a çıkma yasağ ı yüzünden gelemediğ i 
için ben bakıyorum mutfağ a... Askerleri görünce çok korktum." 
Çünkü askerler Hande'yi ya da Kadife'yi almak için gelmiş  ola-bilirlermiş . Hatta 
babası için de... "Millet Tiyatrosu'ndaki kanları sildirtmek için hastanenin nöbetçi hademelerini 
götürmüş ler," diye fısıldadı İ pek. Masaya oturdu. "Üniversite yurtlarını, imam 
hatip okulunu, partileri basmış lar..." Oralarda da ölenler olmuş . Yüzlerce 
kişiyi gözaltına almış lar ama bazılarını sabah bırakmış lar. Baskılı siyasal 
dönemlere özgü bir havayla fısıldayarak konuş maya baş laması, Ka'ya yirmi yıl 
önceki üniversite kantinlerini, hep fısıltıyla anlatılan bu çeş itten iş kence ve 
zulüm hikâyelerini, bunlardan hem bir öfke ve keder, hem de tuhaf bir gururla bahsediliş ini hatırlattı. O zamanlar bir suçluluk duygusu ve iç kararmasıyla 
Türkiye'de yaş adığını unutmak, evine dönüp kitap okumak isterdi. Ş imdiyse 
İpek'in sözünü bitirmesine yardım eder diye, "Çok korkunç, çok!" diye bir söz 
hazırlamış tı, ağzının içindeydi, ama söylemeye her niyetleniş inde yapmacıklı 
olacağını hissederek cayıyor, suçlu suçlu peynir ekmeğ ini yiyordu. 
175 ¦ uece ı\a uyurKen ve >ajoan - Böylece ipek, babaları imam hatipli oğ ullarının cesedini teş his etsinler diye 
Kürt köylerine yollanan araçların yolda kaldığ ını, herkese elindeki silahı 
devlete teslim etmesi için bir gün tanındığ ını, Kuran kurslarının ve siyasal 
parti faaliyetlerinin yasaklandığ ını fısıldarken, Ka onun ellerine baktı, 
gözlerinin içine, uzun boynunun güzel tenine, kumral saçlarının bu boynun üzerine düş üşüne. Onu sevebilir miydi? Bir ara Frankfurt'ta Kaiserstrasse'de 
yürüdüklerini, akş am sinemaya gittikten sonra evlerine geri döndüklerini gözünün 
önüne getirmeye çalış tı. Ama karamsarlık hızla ruhuna yayılıyordu. Kadının 
sepetteki ekmeğ i yoksul evlerinde yapıldığ ı gibi kalın kalın kesmesine, daha da 
kötüsü, bu kalın dilimlerden bolkepçe lokantalarında yapıldığ ı gibi bir piramit 
yapmasına takılıyordu dikkati ş imdi. 
"Lütfen, baş ka şeylerden bahset ş imdi bana," dedi Ka dikkatle. 
İki bina ötede, arka bahçelerden geçerken ihbar üzerine yakalanan birini 
anlatıyordu İ pek, anlayış la sustu. 
Bir korku gördü Ka onun gözlerinde. "Dün çok mutluydum, biliyorsun, yıllardan beri ilk defa ş iir de yazıyordum," diye açıkladı Ka. "Ama ş imdi bu hikâyelere 
dayanamıyorum." 
"Dünkü ş iirin çok güzeldi," dedi İ pek. 
"Mutsuzluk her yerimi sarmadan bugün bana yardım eder misin?" 
"Ne yapayım?" "Şimdi yukarı odama çıkıyorum," dedi Ka. "Biraz sonra gel ve baş ımı ellerinin 
arasında tut. Birazcık, daha fazla değ il." 
Ka daha söylerken İ pek'in korkulu gözlerinden bunu yapamayacağ ını anlayarak 
kalktı. Taş ralıydı, buralıydı; Ka'ya yabancıydı ve bir yabancının anlayamayaca ğı 
bir şey istemiş ti ondan. Kadının yüzündeki anlayış sızlığı görmemek için baş tan 
bu aptalca teklifi yapmamalıydı. Merdivenleri hızla çıkarken ona âşık olduğ una 
kendini inandırdığ ı için de suçladı kendini. Odasına girdi, yatağ a attı kendini 
ve önce İ stanbul'dan buraya gelmekle ne kadar aptallık ettiğ ini, sonra da 
Frankfurt'tan Türkiye'ye gelmekle yaptığ ı yanlış ı düşündü. Yirmi yıl önce oğ lunu 
normal bir hayat yaş asın diye şiirden, edebiyattan uzak tutmaya çalış an annesi, 
kırk iki yaş ma gelince, onun mutluluğ unun Kars ş ehrinde "mut- 
fağa bakan" ve ekmekleri kalın kalın dilimleyen bir kadına bağ lı olduğ unu 
bilseydi ne derdi? Babası oğ lunun Kars'ta köyden gelme bir ş eyhin önünde diz 
çöküp gözyaş larıyla Allah'a inancından söz ettiğ ini işitseydi ne derdi? Dış arıda 
yeniden baş layan karın kederli ve iri taneleri penceresinin önünden ağ ır ağır 
geçiyordu. Kapı vuruldu, fırlayıp umutla açtı. Ipek'ti, ama bambaş ka bir ifade vardı