varır gibi kişniyordu. Kişnemesi yürek koymuyordu insanda. 
Üç adam sazlığın kıyısına kadar geldiler. Sazlığın içine gireme­
diler. Üç adama üç kurşun salladık sazlığın içinden. Öyle değil 
mi Adem?"
"Öyle," dedi Adem. "Üç kurşunu ben salladım onların üs­
tüne. Ama geceydi, karanlıktı, değmedi."
"At bir kişniyordu ki, sesi tüm ovada çınlıyordu. At ağlı­
yordu yanarken, sesi daha kulaklarımda..."
Adem:
"Yandı," dedi içini çekerek, "Yandı tıkara. Aynen insan gibi 
ağlıyordu, yürek koymuyordu insanda."
"Biz sazlığa girdik, sağ selamet. Sonra uzun, çok uzun, bit­
meyecekmiş gibi, üç gün üç gece sürecekmiş gibi atm kişneme­
si geldi. Sonra birden kirp diye kesildi kişneme."
Ali Safa Beyin yüzü acılı, öfkeli bir hal aldı:
"Yansın," dedi, "o at. Yansın. Yansın kül olsun." Rahat bir 
soluk aldı. "Haydi gidin atları yıkayın. Giyitlerinizi de değişti­
rin. Zeynel nerede kaldı acaba? Asıl haber onda. Zeynel gelme­
den hiçbir şey belli olmaz."
"Belli olmaz," dediler gittiler.
Gün doğmuş, kuşluğa doğru, buğular ağır ağır kalkıyordu. 
Kuşlar seslerini kesmişlerdi. Bir tekerlek izi yeşil otlarm üstün­
de ta Anavarzaya doğru gidiyordu. Bir adam ahırdan gübre ta­
şıyordu dışarı. Başka bir tanesi, kahverengi yün şayak giymiş 
abalısı doru bir atı tımar ediyordu. Bir kelebek bulutu, bir renk 
cümbüşünde geldi önlerinde yığılıştı, sonra uçup gittiler. Ana- 
varzanın ak bir buğuya bürünmüş mor kayalıklarından göğe 
doğru mor, ışıltılı, aydınlık, duru bir bulut ağıyordu.
Murtazayla Adem yıkanmışlar geldiler. Hiç konuşmadılar. 
Beyin karşısında el pençe divan durdular. Beye karşı bir olum­
suzlukta bulunmamak için tetikte olmanın çabası içindeydiler. 
Hiç yüzüne bakmıyorlar, başlarım yerden kaldırmıyorlardı. Ali 
Safa Bey bazı bazı oturduğu Türkmen kilimi döşeli sedirden 
kalkıyor, kırbacını sarı, körüklü çizmesine vura vura evin ört­
mesini öfkeli, sabırsız bir uçtan bir uca arşınlıyordu.
Murtaza:
"Bak Beyim, şu aşağıdan gelen Zeynel değil mi?"