Üsküdar'a çıktık. O tarihte Üsküdar'da şimdiki fayton­
lar, talikalari yoktu. İki yüksek makas üzerine oturtulmuş 
her tarafı pencereli, karpuz şeklinde yuvarlak arabalar vardı. 
Ayşe Hanım beni bir kenara çekip, "Sen burada dur!" tem­
bihinde bulundu ktan sonra gitti. Bu aralıacılardan biriyle 
pazarlık etti. Arabayı neresi için tuttuğunu işitemedim. Biz 
yan yana, yuvarlak antika bir çekmeceye benzeyen bu ara­
baya kurulduk. 
Çarşıdan geçerken bir bakkal dükkanı önünde durup ek­
mek, peynir aldık. 
-Anneciğim, gideceğimiz konakta yiyecek yok mu? Ya­
hut pek uzağa mı gideceğiz ? 
-Aman kırkmerak karı, sus! Adım başında bana alıret 
sualleri sorma. Kır havasıyla şimdi acıkırız. Safra bastırmak 
için aldım, dedi. 
Ben Üsküdar'ı ömrümde ilk defa görüyordum. Çarşıyı 
geçtik. Etrafı kırlık mezarlık, uzun bir yoldan gidiyorduk. 
Bir çeşmeye rastladık. Zincidi bakır tastan doya doya su iç­
tik. Araba bir yokuşa saldırdı. Git git bitmez, git git bitmez. 
Mevsim yaz sonuydu. Biraz sıcak vardı. Ulu bir çınarın 
altında uyuyan yeşil bir türbenin önünde eğlendik. Ayşe Ha­
nım elini kaldırdı, mırıl mırıl okudu. "Allah şefaatine nail 
eylesin" duasıyla ellerini yüzüne sürdü. Ben de, Rabbim ka­
bul etsin, namaz surderinden bildiklerimi okudum. 
Yine yola düzüldük. Artık evler seyrele seyrele neredey­
se yok oldu. Tamamıyla bir kırlıktan gidiyorduk. Arada bir 
öküz arabasına, atlı merkepli adamlara tesadüf ediyorduk. 
Arabada sallana sallana içim bağnın birbirine karıştı: 
-Daha çok var mı? diye sordum. 
Ayşe Hanım'ın sükutuna rağmen arabacı: 
-Dur bakalım, daha yeni yola düzüldük, cevabıyla kor­
kumu artırdı. 
Artık gide gide insana değil, ine cine bile rastlayamaz ol­
duk. Gözlerimizin önünde dağlar tepeler açıldıkça açılıyor-
ı Dört tekerlekli, üstü kapalı, yaylı bir tür at arabası. 
6