dılar. Geceleri yüzmek, köpek balığı ve diğer tehlikeler yüzün -
den kesinlikle yasaktı; üstelik çoğumuz yüzemeyecek kadar sar­
hoştu. Hatta Tim az daha boğulu yordu ve Allahtan onu kurtar­
mak görevi benim üzerime kalmadı. Sağlık durumum yüzün­
den, şimdiye dek bir kez olsun gece denize girmemiştim ama 
Maya'nın da soyunduğunu görünce daha fazla dayanamadım . 
Alay edilmeyi göze alarak odama koştum ve mayomu giydim. O 
gece kulüpte, benim bir "teşhirci" olduğuma karar verenler de 
sanırım hayal kırıklığına uğradılar. 
Deniz şaşılacak kadar sıcaktı ve karanlıkta yüzmek hiç de 
korkutucu değildi. Bir anne rahmi kadar tanıdıktı okyanus ve 
bir sevgilinin elleri kadar yumuşak. 
Simsiyah sularda yüzdükçe, geri dönme isteğim kayboluyor­
du. Uzaktaki, neredeyse sonsuzlu ktaki iskeleye gitmeyi dene­
meliydim. Tony'ye gitmeli ydim. Oraya dek yüzmeyi başarırsam, 
onu orada, ayrıldığımız noktada bulacaktım. Beni bekliyor ol­
malıydı. Kabuk Adam'ı özlemiştim . İnsan, kaybettiği bir bacağı 
ya da kolu nasıl özlerse öyle. Belkemiğim kırılmışçasına acı çe­
kiyordum. Beni öldüreceğini bilsem bile yine de onu aramalıy­
dım. Tony! Kabuk Adam! Ansızın, karanlık sularda yapayalnız 
olmanın dehşetiyle aklım başıma geldi. Tropikal bir yağmur gi­
bi birdenbire bastıran ölüm korkusuyl a, geriye doğru hızla yüz­
meye başladım. Artık yeterince ayılmıştım ve bu yaşadıklarımın 
anlık çılgınlık lar değil, derin bir içsel dönüşümün belirtileri ol­
duğunu biliyordum. Bu zincirleme tepkimenin tetiğini çeken de 
Kabuk Adam'dı, ona duyduğum aşktı. Ağlamaya başladı m. 
Cumartesi sabahı. Adada geçirecek kırk sekiz saatim kalmış­
tı. Son iki gündür hayatımın ritmi öylesine hızlanmıştı ki, artık 
günlerle değil, saatlerle yaşıyordum. Her yeni an beklenmedik 
bir olayın, bir değişimin, bir fırtınanın taşıyıcısı ydı. Bambaşka 
bir zaman ölçeğinde gibiydim; bir filmin zaman ölçeği örneğin . 
94