seler , o, gözlerini kırpmadan, gülerek dalmacaya ablırdı. Me­
med, ömründe bunun kadar yürekli bir Topal Aliyi, bir de Re­
cep Çavuşu görmüş tü. İnsan yaratığı şu evrendeki yarahklann 
en korkaklarından birisid ir, ama içlerinde çok da yüreklileri 
var, Hürü Ana, Ferhat Hoca gibi. Bu dünya o yürekli insaniann 
yüzü suyu hürmetine ayakta duruyor. Hürü Ana bir beterdi. O, 
Aliyle, Allahla bile, babasının oğlu gibi göz belerterek çekişe 
dövüşe konuşuyordu. Elinden gelse 'gidecek Ankaraya, Musta­
fa Kemal Paşanın yakasına yapışacak, ağzına geleni söyleye­
cekti. Onun da, en son, çekindiği bir yer, yanında konuşmaya 
bile korktuğu bir kişi vardı, Efendi Hazretleri. Ona Hazret 
Efendi Usta diyordu da, başk �,bir şey demiyordu. Memed ona 
kaç kere Efendi Hazretlerinin adını yanlış söylediğini söylemiş, 
onu vazgeçire memişti. 
O sabah sis ler, güneş doğmuş, iki üç kavak boyu kalkmıştı 
ya, daha kalkmamış, yerden bir kanş yukarda sallanıp duru­
yordu . Memed, atının üstünde kasabayı, kasabalılan, Ferhat 
Hocayı, şehirlerin, köylerin, dağların, ovalarm üstünde uçarak 
dolaşan, her şafak vakti de dünyaya dehşet bir kişneme bıra­
kan ahın düşün üyor , öğretmen Zeki Nejadla buluşmaya kasa­
baya gidiyordu. Yolun kıyılan boyunca portakal, limon, turunç 
ağaçlannda küçücük küçücük, çok yeşil, koparınca dünyayı 
keskin bir kokuya boğan, her birisi başparmak büyüklüğünde 
şıkırdını meyveler vardı . Meyveler büyüyünce kim bilir bu dal­
lar onlan nasıl çekecekti! 
Uzakta, yolun ortasından bir insan karartısı gidiyor du. Me­
med, kararhrun kim olduğunu hemen anladı, acaba ah doldu­
rup üstüne sürse miydi, bir ikircik geçirdi, atı hızlı süreceği yer­
de yavaşlattı . O yavaşlayınca biraz sonra, alıcı gözle bakınca 
karartı da yavaşladı. O, atının başıın çekti, karartı da olduğu 
yerde zınk, diye durdu. O, atıın sürer sürınez, karartı da yürü­
dü. Sanki biribirierine bağlılardı, birisi durunca öbürsü duru­
yor, birisi yürüyünce de ötekisi ... Bu oyunlan öğleye kadar sür­
dü. Memed, birkaç kere köye döndü, baktı ki, her seferinde ka­
rarh da arkasına takılmış geliyor. Bir seferinde onu ta köyün 
ağıllanna kadar da geriye getir di. Hürü Anadan çekinmese 
evin kapısına kadar getirecekti adamı. Böyle git gel, dur kalk, 
254