(Nilüfer, parkın sol ucundan acele, ne fes nefese girer. 
Ömer hemen ayağa kalkar.) 
ÖMER : Gelmeyeceksin sandım. 
NİLÜFER : (Çevresine bakınır.) Korkuyorum. Ya bir gören 
olursa? 
ÖMER : Olirsa olsun. Ne yapıyoruz sanki? Suç mu? Gizli 
gizli mektuplaşmaktan bıktım artık. Yüzünü gör­
mek, konuşmak istiyorum. 
NİLÜFER : Ölsem daha iyi. 
ÖMER : Neyin var? Yüzün sapsarı. 
1\JİLÜFER : Bir haftadır neler oldu. Haberin yok. 
ÖMER : Duydukl arım doğru mu yoksa? (Nilüfer başını 
önüne eğer, susar.) O Nail olacak hırta ha? 
NİLÜFER : Sus. Bir de sen üsteleme. 
ÖMER : Beni sevseydin razı olmazdın. 
NİLÜFER : Bana soran kim? Bir hafta içinde nişan takıp ka­
ğıtları askıya ... 
ÖMER : Olmaz bu! (Nilüfer sessizce ağlar.) Üstelik her şeyi 
benden sakladın. 
NİLÜFER : Seni göremedim. Nasıl görebilirdim? Bak bugün 
bile ... 
ÖMER : Nasıl çıktın? 
NİLÜFER : Annem çarşıya göndermek zorunda kaldı. Yolda 
gelirken de ... 
(Oturma odasında) 
ANNE III : Niye gitmiş ta oralara kadar? 
1. MİSAFİR 
KADIN : Sırma' da bulamamış da ... 
ANNE III : Bulamadıysa dönüp gelseydi. Öf valla, kızın var 
mı, derdin var. 
1. MİSAFİR 
KADIN : Darılma ama, suçun büyüğü sende. Nişanlı bir 
kızı ne diye çarşıya gönderiyorsun? 
55