HİKMET (Başını kaldırmad an): Su böreği güzel olmuş. 
SAFİYE HANIM (Gururlanır): Her zaman bekleriz yemeğe; 
benim için bir zorluğu yok. Değil mi Hamit Bey? 
HAMİT BEY (Başını tabağa iyice yaklaştım; yüzü tabağın 
içinde kaybolur): Hamuru biraz kalın açıyorsun. Ortası iyi 
pişmiyor . 
SAFİYE HANIM: Size kenarından koydum zaten. Hoşaf da 
getireyim mi? 
HAMlT BEY (Kızar): Bir türlü öğrenemedin: Ben su böreği 
yerken limonata içmesini severim. 
HİKMET I: Hoşafı, tepsi böreğiyle içer; pilavı, karpuzla 
yer; terlik giymeden dolaşmaz. Verin, hoşafı ben içeyim. (Bir 
kaşık içer.) Güzel olmuş. 
(Kapı açılır. Mukadder Hanım, beyaz bir elbiseyle görünür.) 
HİKMET I (Kaşık elinden düşer): Anne! 
HAMlT BEY: Bir yanlışlık olacak. Annenin burada ne işi var? 
HiKMET I (Kaşığı masadan alır, ceketinin iç cebine ko-
yar): Oturuyorduk anne. Bir şey yapmıyorduk. (Masa örtüsü­
nü kaldırır, tabağı altına koyar, örtüyü kapatır. Masada bir 
şişkinlik olduğunu görünce, yanındaki büfeye uzanır; bir va­
zo alır, tabağın bulunduğu yere koyar. Vazo devrilir, yere dü­
şer, kırılır.) 
MUKADDER HANIM: En güzel vazomdu. (Yerdeki kırık­
lara bakar.) En sevdiğim vazoydu. 
HİKMET I: Baba, size acele ettiğinizi söylememiş miydim? 
Hiç sabrınız yoktu: Pişirdiğiniz yemeklerin altını erken sön­
dürürdünüz, yemek soğumadan sofraya getirtirdiniz, sonra 
da sıcak olmuş diye söylenirdiniz, gömleklerinizi çıkarırken 
hep düğmelerini koparırd ınız, elinizdeki tek arsayı da deva­
lüasyondan önce satmıştınız, dahiliye vekilinin kalemi mah­
susa müdürünün odasında yarım saat daha bekleseydiniz 
defterdar olmuştunuz şimdi. Bir gün, karşıdan karşıya geçer­
ken otobüsün altında kalacaksınız. 
372