M emidik Taşbaşoğlunun başına gelenlere çok üzülür. Bir de hor­
kar. İnsanlığına dokunur, ağnna gider. Onun dövülmesiyle içinde 
bir şeyler yıkılır . Bütün bu olanın bitenin de Seferin başının altın­
dan çıktığını bilir. Taşbaş tan kendisi için dua etmesini ister . Dilekte 
bulunur. 
Sazlardan, dallardan yapılmış, ancak iki yatak sığacak genişlikteki, en 
çok bir metre yüksekliğindeki alaçıkların önünde karpuz kabukları yığılıy­
dı. Karpuz kabuklarının üstü eşekarıları, balarıları, sarıcaarılada örtülüydü. 
İyice kemirilmiş kabuklara arılar bir bulut gibi ipileyerek inip kalkıyorlar ­
dı. Alaçıkların önü arı oğul verir gibiydi. Öylesine arı uğultusu vardı orta­
lıkta. Eşekarılan çok büyük, kanatları çok parlak ve çok kırmızıydılar. Bir 
uçak gibi süzülerek, ağır ağır iniyorlardı kabukların üstüne. Güneş, toprağı 
gene kızgın demire döndürmü ştü. Irgatlar gölgelere çekilmişler, topladıkları 
kozaları gönülsüz, yorgun, bitkin çekiyorl ardı. Çocukların bütün bedenleri 
yara içindeyd i, irinlenmişti yaralar. Sivrisinekler büyükleri de aşağı yukarı 
çocuklara benzetmişti. Bütün köy uyuz olmuş gibi bir kaşıntıdaydı. Bir pa­
muk çekiyorlar, bir kaşınıyorlardı. Belleri kırılmış gibi ağrıyor, köyden tek 
kişi şöyle bir dosdoğru kıçının üstüne oturamıyordu. Her bir mafsalları da 
haYanda dövülmü ş, un ufak edilmiş gibi ağrıyordu. Çoğunun parmak larının 
ucu korkmuştu. Parmak ucu derisi incelmiş, nerdeyse kanları dışarı fışkıra­
cak. En korkuncu da parmak korkmasıdır. Bir şeye dakunurken insanın içi 
ezilir, kusacağı gelir, ölümden beterdir. 
Uzunca Ali yeni yeni iyileşmişti ama parmakları korkmuştu. Bunun ilacı­
nı bir tek insan bilirdi, o da anası. .. Anası da yok. Kahrolsun zulüm. Gene de 
herkesten çok pamuk çekiyordu Ali. 
Ağır, puslu, basık bir sıcak çökmüştü. Sıcak gittikçe de ağırlaşıyor, soluk al­
dırmaz oluyordu. Uzunca Ali gökyüzüne baktı, bu bir yağmur sıcağına benzi­
yordu. 
"Yarabbi," dedi, "güzel Allahım, yağdırma yağmurunu! Yağdırma nolursun. 
Hiç olmazsa bu tarla bitineeye kadar." 
Birikircik geçirdi. Acaba Taşbaşoğlunun yüzü suyu hürmetine, aşkına dese 
miydi? Sonra vazgeçti. Taşbaşoğlunun başına gelenleri duymuştu. Eskiden ol­
sa, Allaha yal\'anrken, her zaman ermişliğiyle övündüğü en yakın arkadaşının 
adını anınamazlık edemezdi. Mutlaka, Taşbaş Efendimiz aşkına, derdi. İnansın 
inanmasın. Hasan her şeyleri ona bir bir söylüyordu. 
"Vallahi de billahi de bu adam Taşbaşoğ lu Memet emmim. Ne onun fotoğra­
fı, ne bir şey. Ne sureti, ne de tasviri. Ben konuştum onunla, ta kendisi. Her şeyi 
biliyor. Beraber sığırcık tuttuğumuzu, yalabuk soyduğumuzu, her şeyi biliyor. 
O Taşbaş emmi olmasa, ne bilsin bunları? Bir de dünyanın en iyi adamı. O ko-