almaya, memleketine götürmeye gelmişler, Seyranı Anavarza 
toprağından, Vayvay köyünden bir türlü sökememişlerdi. Sey­
ran hiç konuşmamış, susmuştu. Uzun yıllar da sustu. Onu Pa­
zarcık dağlanna götüremeyen kardeşleri, akrabaları, analarının 
ağıdına dayanamayıp, büyük bir oymak halinde dağlardan in­
mişler, Vayvay köyünün bereketli topraklarına yerleşmişlerdi. 
Zengin insanlardı. Çok yiğit, güçlü, sağlıklı, iyi silah kullanan, 
iyi ata binen kişilerdi. Cömerttiler, sevgi doluydular. Onlar Çu- 
kurovanm Türkmenini çok sevmişler, büyük bir sevgide, cö­
mertlikte, insan ilişkilerinin güzelliğinde geleneği olan Çukuro­
va Türkmeni de yiğit dağlıları sevmişti. Birkaç yıl içinde Türk­
menlerle dağlılar kaynaştılar, kız alıp verdiler, kardeş gibi oldu­
lar. Ayrı huyda, yaratılışta insanlardılar ama bir sevgi, cömert­
lik, bir saygı geleneğinin güzelliğinde birleşiyorlardı. Seyran 
Kız kardeşleriyle, akrabalarıyla, anasıyla bile hiç konuşmuyor, 
onları bağışlamıyordu.
Anası:
"Seyran Kız benimle ağzını açıp bir kere konuşsun, ana de­
sin, ondan sonra alaca kanım, hemen o an toprağa saçılsın, ra­
zıyım," diyordu. Ama Seyran Kız bana mısın demiyor, ağzmı 
açmıyordu. İlk konuştuğu insan Kamer Anaydı. Kamer Anayla 
Seyran Kızın sevgileri bir ana kızın sevgisinden de ileriydi.
Seyran, Koca Osmanm yataklara düştüğünü komşu çocuk 
İbrahimden duydu.
İbrahim:
"Eve gelmiş Koca Osman, eve gelince bir şey varmış evde 
bulamamış. Bulamaymca, işte o zaman da hasta olmuş. Yere 
düşüvermiş. Bir iyice hasta olmuş. Ferhat Hoca da bir iyice, çok 
şaşırmış. Cin çarpmış Koca Osmam. Koca Osman var ya, yaralı 
Yobazınoğluna da, kaçan köylülere de iyicene küsmüş," diyor­
du. "Bir iyice. Yaaa..."
Seyran Kız, İbrahimi daha fazla dinlemeden Koca Osmanm 
evine koştu. Kamer Ana Koca Osmamn yanma oturmuş, elini 
avuçlarının içine almış, hem okşuyor, hem de ağlıyordu. Seyra­
nı görünce:
"Osman Emmin ölüyor kızım," dedi. "Ölmezse de bu dert 
onu iflah etmez. Onuruna dokundu kızım. Osman Emminizin
120