bu, gördü ğünüz gibi," dedim. "Ama burnu ayn ı. Âlemi Çinlilerin gördü ğü gibi görmeye çal ışmış nakkaş." Biraz 
sustum. "Bir dü ğün alay ı. Sanki bir Çin resmi, ama resmedilenler Çinli de ğil, bizim gibiler." 
Şimdi üstad ın merceği resme, burnu da merce ğe yap ışmış gibiydi. Görebilmek için yaln ız gözlerini de ğil, 
başını, boynunun adalelerini, ihtiyar s ırtını, omuzlar ını bütün gücüyle harekete geçirmi şti. Çok uzun bir sessizlik 
oldu. 
"At ın burun deli ği kesik," dedi çok sonra nefes nefese. 
Başımı onunkine yaslad ım. Yanak yana ğa burun deli ğine uzun uzun bakt ık. Bir anda yaln ızca at ın burun 
deliğinin kesik oldu ğunu değil, Üstat Osman' ın görmekte zorland ığını da hüzünle farkettim. 
"Görüyorsunuz de ğil mi?" 
"Çok az," dedi. "Resmi sen anlat."