yazdıktan sonra göz kapakları ağırlaşıyor , hiçbir şey düşüne­
mez oluyordu. Kelimeleri artık hemen hiç bulamadığı için, 
Nursel Hanımla da çok az konuşuyordu. Ölüm, annesinin 
hastalığında olduğu gibi, söylenmekten korkulan bir kelime 
olmuştu. 
Durumdan endişelenen Nursel Hanım, bu durgunluğu gi­
dermek için elinden geleni yapıyordu: Eve arkadaşlar çağırı­
yor ve sanki bu sessizlik yırtılabilir se Sevgi'nin kurtulacağını 
sanıyordu. Sevgi, dul kadına hiç yardımcı olmuyordu: Misa­
firlerin yanında da, geceliğinin üstüne geçirdiği uzun hırka­
sıyla ve çıplak ayaklarına giydiği eski terlikleriyle oturuyor­
du. Hikmet'in eve çağrıldığı gün, Nursel Hanım onu giydir­
mek için çok uğraşmış tı: Nasıl olurdu? Aylardır evlerine ge­
len ilk erkeğin karşısına bu uygunsuz kılıkla çıkılır mıydı? 
Bu 'uygunsuz' sözü Sevgi'yi biraz canlandırdı: Belki de, yeşil 
çimenlerin üstünde kayan beyaz insanlarla birlikte geçirdiği 
o mutlu günü hatırladı. Biraz göze çarpan tek elbisesini ge­
çirdi üstüne, dudaklarını ve gözlerinin altını biraz boyadı, 
çorap giydi. Biraz heyecanlıydı. Oysa, heyecan onu yoruyor­
du. Hikmet hakkında dul kadının anlattıkl arını düşün üyor, 
sarsıntılı bir gün yaşamaktan korkuyor du. Bununla birlikte. 
Hikmet odaya girdiği zaman yerinden kalktı, elini uzam. 
Uzun boylu bir erkekti Hikmet; çok da genç görünüyordu . 
Düzgün bacaklarının üstünde hiç ağırlığı yokmuş gibi dolaşı­
yordu. Eski günlerin alışkanlığ ıyla Nursel Hanım onu 'tanın­
mış yazarlarımızdan ve iktisat fakültesi mezunlar ından' ola­
rak takdim edince, mırıldanarak itiraz etmişti: "Gazetelere. 
dergilere küçük derlemeler yaparım; fakülteyi bitirmek için 
de üç dersim var." Hikmet, kadının çevresinde dönmesinden 
ve Sevgi'nin gözlerindeki ilgiden hoşlanmışa benziyor du. 
Sevgi'ye , solgunluğunun nedenini sordu. Sevgi, kelimeleri 
bulmağa çalışırken, kutsal heykelin önünde yanan mumla 
alay etti; kadınların itirazlarına rağmen gitti mumu söndür-
234