rup da iz b ırakmak... öyle bir iz ki ömür boyu geçmesin, geçeme-
sin. Bunlar ı düşünürken bo ş bulundu, çat diye bir tokat yedi. Kar-
şılığında bir yumruk indirdi. 
Zeliha yüzünün zonklad ığmı hissetti. Il ıktı kan ın tad ı... Han-
gisi hangisinin bedeniydi? Nerede ba şlıyordu mütecaviz, haddi 
aşan; nerede bitiyordu sald ırıya uğrayan, haddi hat ırlayan? 
Bu bir oyunsa, bir yerlerde oyunun rengi de ğişti. Bu bir sa-
vaşsa, bir an geldi, silahlar yenilendi. Birinin "Dur!" diye hayk ır-
dığını duydu Zeliha; kendi sesi olamayacak kadar yabanc ı, yaba-
ni, çatal çatal, avaz avaz, insanl ıktan ç ıkm ış, mezbahadaki bir 
hayvan ın sesi gibi direnircesine kendinden kuvvetli bir kötülü ğe. 
Kendi ç ığlığını tan ıyamam ıştı; tıpk ı kendi vücudunu alg ılayama-
dığı gibi, bacaklar ı aralan ıp, beriki içine girdi ğinde. 
Her şey o kadar gerçekd ışı, öylesine kontrolsüzdü ki, hakika-
tin bu olmad ığına hükmetti. Anlardan bir and ı sadece, gelip geçe-
cekti. Direnmeyi b ırakt ı, başı yast ıktan düştü. İşte Zeliha bulutsuz 
gökyüzündeki KODAK bal onunu o esnada gördü. 
Saklambaçta ebe kalm ış gibi gözlerini yumdu; görmezse, gö-
rülmeyece ğini umarak. Bütün diye bir şeyin olmad ığı bu yerde 
sadece ayr ıntılar vard ı art ık, h ırıltılar ve kokular. Mustafa'n ın so-
luklan h ızland ı; demindenberi gö ğsünde gezinen elleri, boynun-
da s ıkılaştı. Zeliha kendisini bo ğacağından korktu ama çok geç-
meden gev şedi parmaklar, kesildi sal ınım, dünya durdu. Gö ğsü 
göğsüne dayal ı bir halde, kendini b ırak ırken olanca a ğırlığıyla 
sırtından bir okla yaralanm ışças ına ac ı bir ses ç ıkard ı Mustafa. 
Zeliha yatt ığı yerden onun kalp at ışlar ını duyabiliyordu, deli gibi 
çarpan bir yürek. Duyamad ığı kendi kalbinin at ışıydı. İçindeki 
hayat damarlar ından çekilmi ş gibi hissediyordu. 
Ne kadar kald ılar o vaziyette? Kaç dakika, kaç zaman? İçinde 
yumuşayıp geri çekildi ğinde dahi gözlerini aralamad ı Zeliha. 
Tıpk ı söz gibi, gözün de tükendi ği bir aşama vard ı demek. Göre-
cek bir şey yoktu. 
Mustafa aya ğa kalkt ığında güçlükle yürüyordu. Sendeleyerek 
kap ıya seğirtti. Birkaç ad ım ilerledi, zorlukla nefes alarak duvara yasland ı. Orada öylece durdu bir an. S ırtı kardeşine dönük, s ırtı 
olan bitenlere dönük... İnsan geçmi şinden usul usul kopmaz her 
zaman, öyle peyderpey kendili ğinden düşen ölü bir t ırnak gibi. İn-
san geçmi şinden bir anda pat diye kopar bazen; kesinkes y ırtılır 
bir bağ, bir daha asla ba ğlanmamak üzere... Bilirsin ki hat ırlama-
mak tek seçene ğindir. Bilirsin ki hat ırlamamak kendini inkâr de-
mektir. Bedeli göze al ırsın. Ancak böyle hayatta kal ırsın. Bu yüz-
den bakmad ı arkas ına Mustafa, geride b ırakt ığı enkaza; dönmedi 
bir kez olsun yüzünü, odadan ç ıkacak gücü toplad ığında dahi. 
Koridora ç ıkar ç ıkmaz sokak kap ısının aç ıldığını duydu, aile-
si eve dönmü ştü. Banyoya ko ştu, kap ıyı içeriden kilitledi, du şu 
sonuna kadar açt ı ama alt ına girmek yerine dizüstü çöküp kusma-
ya başlad ı. 
"Hu huu! Nerdesiniz?" Banu'nun sesi. Giri şte ç ıkar ılan ayak-
kab ılar. Paket h ışırtılar ı. Mezarl ıktan dönü şte al ışveriş yapm ış ol-
mal ılar. "Ayol evde kimse yok mu? K ız Zeliha nerdesin?" 
Zeliha h ızla yataktan kalk ıp gömleğini ilikledi. Her şey öyle 
aniden ve kayarcas ına olmuştu ki, belki de bu kâbusun hiç ya şan-
mad ığına kendini inand ırabilirdi. Ama komodinin üzerindeki ay-
nada gördü ğü yüz başka bir şey söylüyordu sinsice. Sol gözü ya-
rıya kadar inmi şti; alt ında da belli ki yak ında moraracak bir şişlik 
vard ı, yar ım daire şeklinde. Zeliha yumruk yemi ş gözünü inceler-
ken, her zamanki şüpheciliğinden dolay ı suçluluk hissetti. Y ıllar 
yılı ne zaman uyduruk aksiyon filmlerinde birinin gözü morarsa 
dalga geçmi ş, insan gözünün tek bir yumrukla o hale gelece ğine 
ihtimal vermemi şti. Sen misin inanmayan, dedi aynada kendine. 
Sen misin itaatsiz...  
Yüzü belki ama vücudunun geri kalan ının hasar görmedi ğine 
emindi. Hâlâ duyulan olup olmad ığını anlamak istercesine do-
kundu kendine. Nas ıl oluyor da parmaklar ının dokunu şundan