ırmak bir yangmm yalımları gibi parlayıp aktılar. Bir yalım seli 
bir an ovayı doldurdu. Sonra her şey, dağlar, ağaçlar, kırmızı 
topraklar, sürüler, otlar, turnalar som maviye kesti.
"Hiç böyle bir şey görmedim ömrümde. Mağaradan dışarı­
ya, yangına kendimi zor attım. Dağlar taşlar üstüme yürüdü. 
Üç gün yangmm içinde aç açma yürüdüm. Bir çoban yüzüme 
öldürecekmiş gibi ters ters bakarak adımı sordu. Kara Mistik, 
dedim. Üstüme güldü. Bir parça ekmek, bir çanak süt verdi, de­
liler gibi bir dikişte sütü içtim, bir lokmada ekmeği yedim. On­
dan koşarak ayrıldım. Çoban arkamdan bana gülüyordu hep. 
İnce Memed, İnce Memed, diye bağırıyordu. Karanlığa kadar 
koştum. Karanlık duvar gibiydi, karanlığın üstüne yağmur ya­
ğıyordu."
Kurtlar kuşlar üstüne saldırıyordu, değil mi? Otlar, ağaçlar, 
böcekler... Sen hiç yılanı deri değiştirirken gördün mü, zor iştir. 
Öldürür yılanı.
Yılan önce yumuşak otlu bir yer bulur kendine. Bir süre 
orada otların üstünde döner durur. Sonra yay gibi iki üç kez 
gerilir.* Gerilir bırakır, gerilir bırakır. Sonuncusunda çok uzun 
gerilir, bir top olur açılır. Bir de bakmışsın ki yılan o anda kav­
lamış, derisini upuzun, bambaşka, bir çalı dibine bırakmıştır. 
Derisini bıraktıktan sonra yılan bir sersemlik, bir korku içinde­
dir, ne yapacağım, nereye gideceğini bilemez. Oralarda sersem 
sersem dolanır durur. Askerlikten döndükten bir yıl sonraya 
kadar bile ellerimi nereye koyacağımı bilemedim. Şimdi her sa­
bah kalk borusuyla uyanıyorum.
"Çoban, İnce Memed, İnce Memed nereye, nereye? diye 
bağırdı arkamdan. İşte bu kulaklarımla duydum."
Kabuğundan sıyrılınca herkes bağırır. Herkes senin İnce 
Memed olduğunu bilir.
"Ne bilir?"
"Bilir işte. Sen söyle."
Fırat derler bir su akar. Yeşildir. Yosunu üstüne çıkar. Yaz 
bahar aylarmda deniz gibi olur. Deniz gibi köpürür. Köy Fıratm 
kıyısında, yeşil kayalıklı bir dağın dibindeydi. Toprak damların 
çatılan yeşil toprakla örtülüydü.
"Adın ne?"