kutu ç ıkar ırken. Kadife astar ın üzerinde nar şeklindeki bro ş par-
lıyordu.  
Kazanc ı çocuklar ının en büyü ğü olarak ona teslim edilmi şti 
broş; babalan Levent Kazanc ı'dan bir hediyeydi, ona da kendi an-
nesinden kalm ıştı. Üvey annesi Cicianne'den de ğil, hiç yâd etme-
diği, çocukken onu terk eden ve asla affetmedi ği öz annesinden. 
Broş hem alabildi ğine zarif, hem de bir o kadar ac ı vericiydi. Ba-
nu Teyze kimselere sezdirmeden haftalarca tuzlu sularda tutmu ş-
tu onu, s ırf taşıdığı negatif enerjiden ar ınabilsin diye.  
Cinlerinin merakl ı bak ışları alt ında usul usul ok şadı broşu; 
içindeki yakutlar ın ışıltısını inceledi hayranl ıkla. Armanu ş'la tan ı-
şana kadar bu nar bro şun evveliyat ını araştırmak akl ına gelme-
mişti hiç. Şimdiyse hikâyeyi biliyordu ama ne yapaca ğını kestire-
miyordu. Herkesin bir parça hakk ı vard ı bu broşta, ama en çok da 
Armanuş'un. Ona hediye etmek istese de sebebini nas ıl aç ıklaya-
cağı konusunda tereddütleri vard ı. 
Armanuş'a hikâyenin geri kalan ını aç ıklamadan, bu bro şun 
vaktiyle babaannesi Şuşan'a ait oldu ğunu söyleyebilir miydi? 
Elinde olmadan ö ğrendiği sırlar ın ne kadar ını o s ırlar ın sahiple-
riyle yahut mirasç ılanyla payla şabilirdi? Kimindi hikâyeler? An-
latan ın m ı, yaşayan ın m ı, devralan ın m ı? Söz ki kutsald ı, söz ki 
salt "kün" demekle koskoca kâinat ı ve dahi insan ı öldürmüştü, 
peki söze dökülen hakikatler kimin mal ıydı? Hikâyelerin sahipleri 
var m ıydı? 
Kırk dakika sonra, şehrin karşı yakas ında Asya, Kafe Kundera'n ın 
kap ısından içeri girdi.  
"Heyoooo Asya," diye ba ğırdı Alkolik Karikatürist ne şeyle. 
"Gel gel! Buraday ım!" 
Yaln ızdı bu saatte. Asya masas ına yaklaşırken yüzünde meç-
hul bir tebessümle aya ğa kalkt ı. Kendine do ğru çekti onu, s ıkı sı- 
 ki sar ıldı: "Sana haberlerim var, bir iyi bir kötü, bir de ne idü ğü 
belirsiz. Önce hangisini istersin?"  
"Kötüyü," dedi Asya tereddütsüz.  
"Peki. Hapse giriyorum. Ba şbakan ı penguen şeklinde çiz-
mem pek ho ş karşılanmad ı. Sekiz ay hapse mahkûm edildim."  
Asya dehşetle bakt ı ona.  
"Tamam şimdi de iyi haberi duymak istemiyor musun?" diye 
mırıldand ı Alkolik Karikatürist, i şaret parma ğını Asya'n ın dudak-
larına koyup bir şey sormas ına mani olarak. "Gönlüme dan ıştım. 
Onun istedi ğini.yapmaya karar verdim. Bo şanıyorum!"  
Peş peşe duyduklar ından adamak ıllı sersemleyen Asya niha-
yet ak ıl edebildi son soruyu sormay ı: "Ne idüğü belirsiz haber ne-
dir peki?"  
"Ah onu da söyleyeyim..." Gururla kald ırdı başını. "Tam dört 
gündür içmedim. Tek damla bile! Neden biliyor musun?"  
"Gene Ads ız Alkoliklere yaz ıldın herhalde," dedi Asya.  
"Hay ır efendim. Ne münasebet!" diye itiraz etti Alkolik Kari-
katürist, incinmi ş gibiydi. "Senin için içmedim. Seni görmeyeli 
dört gün geçti ve bir dahaki kar şılaşmam ızda ay ık olmak istedim. 
Asya... sen bu dünyada beni ayakta tutan tek şeysin... Huylar ımı 
düzeltirsem s ırf senin için yapar ım bunu."  
Fark ında değildi bunlar ı söylerken k ızard ığının. "Ah min-el 
aşk!" diye hayk ırdı. "Ya, ben sana fena halde â şığım." 
Asya'n ın gözleri duvardaki bir çerçeveye kayd ı, 1997 Mo ğo-
listan Camel Trophy'den kalma tekerlek izli bir yol foto ğraf ı. 
Şimdi o resmin içine yolculuk etmek ne ho ş olurdu, diye dü şün-
dü; 4x4 bir jiple Gobi Çölü'nü geçmek, aya ğında ağır, çamurlu 
botlar, yüzünde tozlu bir gözlük, dertlerini de terle birlikte atarak, 
kay ıp gitmek sonsuzlukta... ta ki hafifleyene, rüzgârda kuru bir 
yaprak kadar hafifleyip Mo ğolistan'daki bir Budist manast ıra sav-
rulana kadar.