X 
Sıkılan üç el silalım gürültüsü bütün civar komşuları aya­
ğa kaldırdı. Galiba aşçıbaşı bıçağını kımndan sıyırdı. Bahçı­
van beli kavradı. Alunet Ağa tabaneaya davrandı. Herkes 
karanlıkta bir tarafa saldırıyor . Ve besbelli müthiş haydudun 
koca kalpağı, kaba sakalı ağızdan ağıza dolaşarak heyecan­
Iara sebep oluyordu. 
Arkarndan vaveyla koparken ben mükemmel bir şaşırt­
mayla bu komedya oyuncularını andıran kahramanların 
önünden kayboldum. 
Basri Bey'in köşküne canımı attım. Bu cavalacozl takip­
çilerime karşı buraya bir kale gibi sığındım. İzimi keşfederek 
arkarndan gelen olmadı. Galiba onlar beni takiptense duru­
mu ihbar için zabıtaya müracaatı daha uygun buldular. 
Ben kurtuldum ya, ne olursa olsun ... Viran köşkün yayları 
bozulmuş, kıtıkiarı dökülmüş kanepelerinden birine uzan­
dım. "Oohh" dedim. Ömrümde vücudumun hiçbir yumuşak 
karyolada bu kadar rahat ettiğini bilmiyorum. Sevda yorgun­
luğu, can korkusu, heyecan içinde heyecan beni bitirmişti. 
Her şeyi unutarak dalmışım. Tozlu evin iri örümcekleri 
gözkapaklarımın üzerine ağlarını örseler duymayacaktım. 
Sabahleyin Kayışdağı silsilesinin arkasından doğan güne­
şin ilk ışıkları perdesiz pencerelerden gözüme girerek beni 
uykudan uyandırdı. Hemen derlendim, toplandım. Henüz 
tehlikeyi tamamıyla atlatmamıştım. Sırtımdan göğsü fişek­
likli haydut elbisesini çıkararak efendi kıyafetine girdim. Ak­
şarnki olay üzerine zabıta aramaya kalkıp da beni bu viran 
inimde bulursa gerçekleşecek şahitlikler, sorgulamalada her 
şey anlaşılarak rezaletin ayyuka çıkması ihtimali vardı. 
Sakalı, kalpağı, elbiseyi, bütün bu haydutluk dekorumu 
sıkıca sardım, sarmaladım. Bir paket yaptım. Koltuğuma sı­
kıştırdım. Dışarı çıktım. Ne gelen vardı, ne giden, ne soran, 
ne arayan. 
(Argo) Uyduruk, önemsiz. 
166