"İyi ki o gitti," dedi. "Sana çok çok önemli anlatacaklarım 
var." 
Bir duvarın üstüne çöktük. 
"Anlat Ali," dedim. 
Yanıma yanıma sokuldu, ağzını kulağıma uzattı, duyulur 
duyulmaz bir sesle: 
"Buldum," dedi. "Yerini biliyorum. Ağzına kadar dolu. 
Bütün İstanbulu satın alacak kadar. Ama korkuyorum içeriye 
girmeye. Sen benimle gelebilir misin?" 
"Gelemem," dedim. "Ben daha çok korkuyorum." 
Ali boynunu büktü: 
"Oradan herkes korkuyor," dedi. "Tam da bulduğum o tü­
nelin tam öteki ucunda, zifiri karanlık içinde. Metin bile kor­
kar, Metin bile ... " 
"Neden Metin bile diyorsun? Bu Metin çok mu yürekli?" 
Ürküntüyle Metinin gittiği yöne baktı, sesini alçalttı: 
"Metin çok tehlikeli bir adamdır. Benim de Selimin de, 
herkesin de ödü kopar ondan. Aman ha ... Kendini sakın on­
dan. Sen onunla gelir gelmez, söyleyecektim sana ama, bir fır­
satını bulamadım. Aman kendini sakın ondan. Bütün dayılar, 
bütün esrarkeşl er, bütün Sirkecidekil er, polisler bile korkarlar 
ondan. Herkes herkes çekinir ondan. Bak, Metin Allahtan bile 
korkmaz. Metin hiç kimseden korkmaz." 
"Nesi var Metinin be, aslan gibi çocuk. Sen de amma şişi­
riyorsun Metini be Ali." 
"Şişirmiyorum Metini, anlatayım da gör. Anlatayım da 
sen onunla böyle arkadaşlık edebilir misin bakayım." 
"Ederim," dedim kabadayıca, yiğit bir sesle. "Ediyorum 
işte, edeceğim de. Gene de sen anlat bakalım." 
"Gör," dedi, anlatmaya başladı Ali. "Anlatayım da gör 
Metini. Bir kere onun adı Metin değil. Onun adını hiç kimse 
bilmez. O kendine her ay bir ad takar. İki aydır da adı Metin. 
Bu Metin adını çok beğenmiş ki herhalde iki aydır taşıyor. Ya­
kında kendine başka bir ad bulur ki sen de şaşarsın. Soyadı 
52