126 KUYRUKLU YİLDİZ ALTINDA BİR EVLENME 
çekti. Feriha'mn hiç bir kabahati olmasa bile bunun,' Ferdane 
Hanimin kendine gelinlik için tasarladığı bir kız olmadığım ve 
olamayacağım İrfan biliyordu. Annesinin tasarladığı vasıflar­
da bir kızı da kendisi eşliğe kabul edemezdi. 
Bin sabırsızlık ve çarpıntı içinde İrfan annesini görü­
cü gönderdi. Dönüşünde kadının ilk sözü: 
— Büyük sözüme tövbe, ben öyle kız hekimi. tavırlı, çok 
bilmiş kızı oğluma alamam... 
Ret cümlesi olmuştu, İrfan, karşısında, çarpıntıdan titreyip öle­
rek soruyordu: 
— Anne nesi var? Pek mi çirkin? 
— İki elim yanıma gelecek, ne yalan söyleyeyim? Çirkin 
değü. Ama alımı yok. Soğuk... çiğ güzel... 
— Çiğ güzel ne demek? 
— Ne demek olduğunu bilmem. İşte öyle derler, ben de 
söylüyorum. 
— Öyle, söylüyorumla olmaz. Kusuru neresindeyse haber 
ver. 
— Allah övmüş yaratmış. Kusuru yok. Boyu, bosıl... Ka­
şı, gözü, rengi, gür saçları. Allah için sevimli, hepsi yerinde... 
— Eee, öyleyse? 
— Oğlum, o kız bize gelmez. İşte o kadar. Daha fazla söy­
letme beni. 
— Anne, beni meraktan öldüreceksin. Ne gördün, ne duy-
dunsa mutlaka söylemeüsin. Başka türlü olmaz. 
— Yavrum, İrfan'cığım... • O terbiyede, o serbestlikte bir 
kız bize yaramaz. 
— Nesi var? Ne yaptı canım? Niçin söylemiyorsun? 
— Ne yapacak? Dur sana bir bir anlatayım. Tarif ettiğin 
eve gittik. Konak yavrusu, temiz pak bir ev. Küçük hanımı gör­
meye geldiğimizi anlattık. Bizi gayet alafranga bir güzel dö­
şenmiş odaya aldılar. Biraz sonra yanımıza ev kıyafetiyle bir 
taze kız geldi. Ev kıyafeti ama gene şık. Giydiğini, vücuduna 
güzel yaraştırmış. Genç bir mürebbiye, bir matmazel olmah 
dedim. Sonra başladı bizimle konuşmaya... Bir de baktım ki dili 
hiç çalmıyor. Erkek gibi usturuplu, gayet güzel lakırdı söylü­
yor. O zaman Frenk kızı olmadığını anladım. Besbelli bize çıka­
cak kızın kardeşi olmalı, dedim. Çok geçmedi, kendisi kim oldu­
ğunu haber verdi. Ne dese beğenirsin? «Efendim, görmeye gel-