Ismarlanan köpüklü şarap değil miydi?
Sonradan şampanyaya değiştirdik ya?
A evet, şampanya, tabi.
Geciktirmelerini söyledik.
Sırt çizginizden öpüyordum.
Odanın sütmavisi tenlerimizi ipeksi kılıyordu. Dokunuşlardan ikili, üçlü sonatlara  
geçiyorduk.
Garsonun sırtı resimli aynayı, gövdesinin ön yüzü de camın aynasını örtmüş,  
sormaktadır:
"Güzelim bademli tavuğumuzu geri çevirdiğinize göre, size başka ne verebilirim  
efendim?"
Hiç beklenmezken bir tür kendine özgü şiiriyle gelen öğle saatlerinde bir garsonun  
sesindeki alaycı tonu bile sevebilirsiniz. Besbelli kadın da seviyor:
"Başka bir şey istemez, teşekkür ederim. Salatam var; şarabın yanında benim için yeterli."
Giderek üstüne belli belirsiz yerleşen bir kendine güven. Bana kalırsa, şöyle bir  
bakıldığında, araya giren toy, âşık, kırgın kız, arayan ve ararken de sık sık yanlış  
gezegenlere oynayan, yanlışlıklarından yorulup ana ve kanlık konumlarına sığınan bütün  
hallerimi unuttun ya da bütün o hallerden ötürü şimdi neysem, işte oyum, demektedir.  
Bu öğle yemeğinde ille, güzel içki de sunan bir yer olsun istedim. Yineliyor:
"Şarap yeterli, evet."
Adam ona ancak garsonla konuşurken kaçamaksız bir bakışla bakabilmekte:
Sahi, nereden kaynaklandığı bilinemeyen bir çekiciliği var. Hayır, yaşının olgunluğu  
değil, evet çene çukuru insanda onu öpme duygusu uyandırıyor, ama asıl, kendisi için bir  
şey istemeye neden sonra karar vermiş hali...
Duyargalar yeniden kıpırdanmaktadır.
Kadın, kendisiyle ilgilenildiğinin
hemen farkına varır. Yine utangaçlaşır.
Aslında ben bir şey istiyor değilim. Ben ne istedimse hep çocuklarım ve senin için istedim.  
Üstelik hiçbirinizi de mutlu görmedim. Şampanyana engel olmayı düşündüğümden  
değildi. Şuramdan geçmiyordu, hiçbir şey. Ne hakkımız var, onlar öyleyken biz...
Üşüyorum, ısıt beni.
Hakkımız yok.
Kadın az önce ne demişti?
"Ne düşündüğümü söyleyeyim size, bugün çok cesur olabileceğimi hissediyorum."
Durup dururken, öyle, kendi kendine yüksek sesle konuşur gibi.
Yoksa şöyle miydi?
"Ne istediğimi söyleyeyim size... Bugün..."
Küçük dil ucunu içeri çekmişti. Çenesinin üst yanını çukurlaştıran gülümseyişi de, kırmızı  
dil ucu gibi isteklendiri-ciydi. Hiç umulmadığı halde, insana kendisiyle yumuşacık  
sevişileceği duygusu veriyordu. Verdi.
Adam avuçlarını gizlice bir kere daha siliyor peçeteye:
Ama beni asıl şaşırtan ya da beni güzel bir güne açan onun birkaç dakikada bir, her yaşta  
olabilmesi. Gülümserken ayrı yaşta, başını düşünceli düşünceli camdan yana çevirince  
ayrı yaşta, parmakları su bardağının boynunda gidip gelirken büsbütün farklı, martinisini  
yudumlarken daha başka, garson ve hiçbiri olmadığı zaman ise nereye, hangi yaşa  
konacağını bilemeyen özgür muhabbet kuşu hali. Onun bu, kendi zamanını bulma hali.