artık. Nazlı'nın hiçbir acı sözü, ölümün getirdiği o geri dönül­
mez soğukluk kadar çaresiz bırakmayacaktı beni. Neyse geçe­
lim bunu. Kanın öldükten sonra, gene istasyona gitmeğe baş­
ladım. Bu işin, artık değişik bir tarafı, bir tadı kalmamıştı. Bü­
tün insanlanmız gibi, ben de hayatımda bir kere biraz değişik 
bir harekette bulunmuştum ve bütün insanlanmız gibi, artık 
ömrüm boyunca kendimi ve herkesi bıktırıncaya kadar bu 
hususiyetime yapışıp sürüklenecektim; bütün hayatım boyun­
ca bu küçük istisnaya tutunmaya çalışacaktım. 
"Gümrük memurları değişmişti, eski garsonlardan hiçbiri 
kalmamıştı. Nazlı ölmüştü ve onu beklemek diye bir mesele 
olamazdı. Bunu hayal bile edemezdim. Başka bir çareye baş­
vurdum; daha doğrusu, bir trenin kalkış saatine yakın bir sı­
rada lokantaya gittiğim zaman, oyunun mahiyet değiştirebi­
leceğini gördüm. Herkes üzgündü: Yakınları gidiyordu. Ben 
gene ön masaya bütün rakı takımıyla kurulmuştum. Artık 
oyun oynamak lüzumunu da hissetmiyordum; Uğurlamaya 
geldiğim bir yakınım olmadığı belliydi. Bu sebepten, kimse­
nin dikkatini çekmiyordum. Suratımı asmış oturuyordum: 
Nazlı gitmişti. Gidenler sevinçliydi. Geride bıraktıklarına 
karşı ayıp olmasın diye üzgün görünüyorlardı. Gene de, ha­
kikaten üzülen bir iki samimi yolcu vardı. Ben kimse bilme­
mekle beraber, kötü bir roldeydi m: Bütün gidenlerin, tıpkı 
Nazlı gibi, bir daha dönmeyec eği esası üzerine kurmuştum 
maceramı. İçimden, her kalkan trene 'Ölüm Katarı' gibi, 'Ka­
ranlıklar Treni' gibi isimler takıyordum. Toplu bir cenaze tö­
renine gelmiş gibi hissediyordum kendimi. Fazla masraf ol­
masın diye, bir tren dolusu ölüye tek tören yapılıyor du. Ta­
but ve taşıma masrafını azaltmak için, bütün ölüler, daha tam 
ölmeden, daha hareket güçlerini tam kaybetme den, kendi 
ayaklarıyla törene geliyorlardı. Nazlı, bir tren önce gitmişti; 
ben de, onu uğurladıktan sonra, hazır gelmişken, diğer tö­
renlere de katılıyordum. Muhayyilesi kuvvetli bazı insanlar, 
209