kimse geçemez olmuştu. Yakaladığıru, nesi var, nesi yok, çıni­
çıplak soyuyor bırakıyo rdu. Her şeyini, ama her şeyini, donunu 
bile alıyordu. Dostluk, ahbaplık bilmezdi Deli Durdu. Kardeşi­
ni, anasını, babasını dinleme zdi. Doğrusu bu ya, Süleyman Me­
medi ona götürmeye korkuyor du. Aklına bir eserse, çocuğu vu­
ruverirdi. 
Süleyman Memede: 
"O deli itin yerini öğrendim," dedi. "Duman tepesinde 
imiş. Biz, Duman tepesine çıkıp üç el ateş edeceğiz, Deli Dur­
dunun adamları gelip bizi alacaklar. Ben bu deliye çok çok da 
güvenemiyorum ya... Neyse... Benim hatırıını çok sayar. Bu 
yanlarda başka çete olsa ... Yok." 
Gün batlıktan sonra, Süleyman önde, Memed arkada yola 
çıktılar. Köyü çıkınca Süleyman arkasına döndü: 
"Bre Memed," dedi, "sen şimdi eşkıya oluyorsun gayri, ge­
lip de bizim evi basma e mi?" 
"Önce sizin evi soyanın. Eşkıyalığın şanındandır. Ben, Deli 
Durdu çetesinden değil miyim?" 
Süleyman, kahkahayla gülerek: 
"Hele! Hele!" dedi. 
M em ed: 
"Doğru söylemiyor muyum ?" diye sordu. 
Süleymanm yüzü değişti: 
''Memedirn," dedi, "kötü bir şey yapsaydm, başka herhan­
gi bir adamı öldürseydin, seni götürür elimle hükümete teslim 
ederdim ." 
M em ed: 
"Ben de başka insana kıyamazdım zaten," dedi. 
Süleyman, olduğu yerde zınk diye durdu. Memedin yaka­
sından tuttu. Gözlerini gözlerine dikti: 
"Bana bak! Oğlum İnce Memed," dedi. "Suçsuz adamı, az 
suçu olan adamı, parası için adam öldürürsen iki elim yakanda 
olsun." 
Memed, dingin: 
"Bundan sonra insan öldürmeyeceğim ." 
Süleyman, yakasmı bırakma dan: 
"Eğer bir Abdi Ağaya daha rastlarsan, onu da öldürmezsen 
123