30.000 fit yukarısında bir yerlerden geçerken hayatlarında fazla bir 
sey değişmemişti, o hâlâ aynı şarkıyı dinler, çocuk da aynı 
viyaklamayla ağlar vaziyetteydi. İlk fazladan kahve talebiyle ikincisi 
arasında 4 dakika 10 saniye geçmiş olmalıydı çünkü Stone Roses'ın Made 
of Stone'u (Taştan Mamul) tam tamına o kadar sürüyordu. Hostes bütün 
kahvedanlığı ona verme espirisini yaptıktan sonra kızgınlığını 
yatıştırmak için geçen süre iki kere Barry Adamson'un Save Me from My 
Hanefi (Beni Benden Koru) kadardı.
Sakinleştikten sonra düşüncelere daldı. Ama kıtalararası uçuşta 
düşüncelere dalmak sıradan bir hadise değildir. Ontolojik bir te -
tiklemedir. Ömer çok geçmeden kendini bir sürü varoluşsal soru içinde 
debelenirken buldu; ne ya pıyordu (uçakta değil hayatta), nereye 
gidiyordu (gene aynı bağlamda), neden memleketinden ayrılıyordu, 
Amerika'da siyaset bilim doktorası yapmak neyi değiştirecekti, bu 
uçakta olmasının gerçek sebebi bu muydu yoksa kendinden mi kaçıyordu, 
falan feşmekân. Atlantik Okyanusu'nun üzerinde bir yerlerde, dibe-
gömen-soruların yerini yukarı -çeken-kararlar alacaktı. Ana hatlarıyla 
artık kendisi olmamaya karar vermişti. Teferruata inildiğinde, daha 
tahammüllü olmaya ki bu daha az gergin daha çok dingin olması anlamı na 
geliyordu, işi üzerinde yoğunlaşmaya, hedeflerini gerçekleştirmek için 
mücadele etmeye, hedefi yoksa da fazla zaman kaybetmeden eli yüzü 
düzgün bir tane bulmaya, geçmişiyle bir nevi iç barış ilan etmeye, 
annesiyle babasını değiştirmeye çalışmaktan ve değişmediklerinde 
hüsrana uğramaktan vazgeçmeye, aşkımsıyı aşkla karıştırmayı bırakmaya, 
aşkı bulana kadar yeni ilişkilere atlamaktan imtina etmeye, başkalarına 
karşı daha az şüpheci, kendinden daha emin olmaya... kısacası 
olabildiğince hızlı olgunlaşmaya ka rar .verdi.
Bu kararlardan sonra içinde peydahlanan duygu öyle huzurlu ve 
yatıştırıcıydı ki dönüşümün şimdiden başladığını, şimdiden daha olgun 
bir insan olduğunu hissetti. Üç bin milin geri kalanını bu inançla 
uçabilirdi, tabii ön sıradaki çocuk kahvereng i, ikiyüzlü gözlerinde 
hiçbir gözyaşı izi olmadığı halde hâlâ avazı çıktığı kadar ağlayarak 
arkasına dönüp, Pixies'in Where's My Mindmı (Aklım
81
Ncrde) altıncı kez dinlemekte olan Ömer'in kulaklıklarını çekip alana 
kadar. Ömer kulaklıkları fazlasıyla haşin bir hareketle geri almış ama 
çocuğun kişisel tarihini göz önünde bulundurarak bunu takip eden 
viyaklamadan kendini sorumlu tutmamıştı. Yine de birkaç dakika sonra, 
geri dönüp ilk olgunluk sınavında aldığı kötü nota bakınca kendini kötü 
hissedecekti. O an dan sonra çocuk ve feci sıkılmış annesinden gözünü 
ayırmasa da tıpkı çizgisel zaman gibi onlar da daha iyi bir adam olması 
için ona ikinci bir fırsat vermeyeceklerdi. Kemerleri bağlama ışığı 
yandı ve Amerika'ya bu ruh hali içinde indi.
JFK Havaalanı nda da notunu artıramadı zira yepyeni kişiliği İstanbul'u 
arar aramaz kendini halefinin bıraktığı karmaşanın ortasında buldu.
"Benim...!" deyip sustu, sanki o tek kelime söylemek istediği her şeyi 
özetliyordu ve telefonu hemen kapatsa da olurdu. Ama Defne hiçbir şeyi 
fark edemeyecek kadar heyecanlanmıştı.
İronikti bir bakıma. İki yıldır çıkıyorlardı, ama son altı ayda alttan 
alta, ağır aksak ama istikrarla birbirlerinden kopmaya başlamışlardı. 
Önce miydi sonra mıydı tam bilemiyordu ama Ömer'in Boston 
Üniversitesi' ne kabul edildiğini öğrendiği gün civarlarında Def -ne'nin 
aşkı aniden epistemolojik bir kırılmaya uğramış, sonra bu kırılmadan 
iyice yoğunlaşıp derinleşerek çıkmış ve veda anı geldiğinde üzüntüsünü 
ikiye katlamıştı. "Neden daha önce gitmedin?" diye sormuşt u tekrar 
tekrar. Bu "önce" için belirli bir tarih vermediği halde ikisi de bunun 
karşılıklı sadakatsizlikleri, artık alışkanlık halini alan ayrılmaları