354 Yaşar Kemal -Dağın Öte Yüzü 
Sesini kesinleştirdi. Ummahan, hem ne söyleyeceğ ini biliyor, hem de sabırsız-
lıkla bekliyordu. 
"Bunu kimseye söylersen, seni öldürürüm. Hem de kıyma gibi kıyarım." 
Ummahan bu sözlerin şiddetinden ürperdi. Yavaşça: 
"Söylemem ," dedi. "Hiç kimseye ağzımı açmam . Benim ağzıının ne kadar sıkı 
olduğunu sen bilmez misin?" 
Hasan: 
"Bilirim ," diye güvenle ona yaklaştı. Fısıltı gibi: "Şu kibritleri nereye saklaya­
lım? Aradım aradım, köyde bunları koyacak bir yer bulamadım. Adil Efendi gö­
rürse hemen alır. Babam anam görürse ... Köylüler görürlerse kapışıverirle r." 
Ummahan da onun kulağına eğildi: 
"Kapışıverirl er," dedi. "Nereye saklayabiliriz?" 
Oracığa karın üstüne çöktüler. Kar sepeliyordu. 
Bir süre biribiderine bakmadılar. Sonra Ummahan başını kaldırdı. Gözleri ür­
kekti. Sonra gülümsedi. 
"Buldum ," dedi. Başını sola çevirdi: "İşte!" Avlularının bitişiğindeki çınar ağa-
cını gösteriyordu. "Onun kovuğu kimsenin aklına gelmez." 
ver Hasan sustu, gözleri ağaçta, daldı. Sonra: 
"Kimsenin aklına gelmez mi dersin?" diye sordu. 
Ummahan: 
"Hiç kimsenin ," diye pekişLirdi. 
Hasan ayağa kalktı: 
"Sen burada dur. Ben gidip ağaca bakayım. Biri bana bakıyorsa, hemen haber 
Ağaca doğru, saklanarak, ürkek adımlarla gitti. Birkaç kere ağacın dört bir ya-
nını dolandı. Sonra koşarak Ummahanın yanına geldi. 
Ummahan övünürcesine: 
"Ben o deliği biliyorum da onun için söyledim," dedi. 
Bu övünmesi Hasanın zoruna gitti: 
"Ben de biliyordum ama güvenemiyor dum. Ağaç herkesin gözünün önün de." 
Ummahan: 
"Gözlerinin önünde olması daha iyi ya. Kibritleri oraya sakladığımız kimsenin 
aklına gelmez ," dedi. Gözleri kumazca parladı. 
Hasan: 
"Öyleyse sakladığımızı kimse görmeme li. Ağaca yaklaştığımızı kimse görmemeli ." 
Ummahan: 
"Karanlığın kavuşmasını beklesek nasıl olur?" diye Hasanın gözlerinin içine 
bakarak sordu.