zelliği kaçmıştı." Hikmet Binark da Mustafa Hoca’nın tartış­
mayı sevmediğini söylüyor: "Bir gün kurulun hareketli bir 
oturumunda, bizleri takip ediyor, hiç söze karışmıyordu. Bir 
aralık önümden küçük bir kâğıt parçası çekti vc üzerine bir 
şeyler yazarak uzattı. Kâğıtta eski harflerle şu ibare vardı: 
‘Kul elhayrü ve illa feskût' {Ya hayırlı konuş ya da sus).”
Mustafa İnan'ın artık tedavisi güç olan bir hastalığa ya­
kalandığını kimse bilmiyordu: kendisi bile bilmiyordu. Fakat 
toplantılarda çok yorgun hissediyordu kendini, çoğu zaman 
yorgunluktan gözleri kapanıyordu, silkinerek zorlukla kendi­
ne gelebiliyordu; bu durumun hastalıkla ilgili olduğunu Hik­
met Bey de anlayamamış: "Biz bir şeyin farkında değildik. 
Ölümünden bir ay önce onu dersten çıkarken gördüm; son 
aylanna kadar ders vermeyi bırakmamıştı, nerden bilelim?" 
"Çok yorgunum Hikmet" diye dert yanmış, "Artık bütün 
dersleri kürsüde arkadaşlara bırakacağım." idareciliği bırak­
mıştı, hocalığı da bırakmak istiyordu. Ölümüne bir ay knln, 
"Artık kitaplarımla uğraşacağım," diyordu.
İdareciliği bırakmış olan Mustafa İnan’ı gene de idareciy­
miş gibi koşuştururlarmış. Hikmet Binark, bütün resmî he­
yetlere Mustafa Hoca’yı aldıklarım anlatıyor: "Sözü çok geçi­
yordu. Üstelik her meseleyi herkesin anlayacağı tarzda anlat­
masını herkesten iyi biliyordu. Teknik Üniversite için yeni bir 
arazi temini maksadıyla İsmet Paşa’ya giden heyete de Mus­
tafa Bey katılmıştı. Paşa, Mustafa İnan’ı çok sevmiş olmalı 
ki, ayrılırken, ona sordu: 'Sen hangi mevzuda ders veriyor­
sun?" Ne yapsın Mustafa Bey? Teknik Mekanik ve Genel Mu­
kavemet dese İsmet Paşa anlar mı? Paşa’nın kulağına eğildi 
ve, ‘Mukavemeti Ecsam (Cisimlerin mukavemeti)’ dedi."
"Mustafa Bey önceleri beni sevmezdi," diyor profesör 
Hikmet Binark, "Bir gün açıkça söyledi bana, ‘Eskiden seni 
pek sevmiyordum,’ dedi. Beni üniversitede ‘eyyamcı’ ve sözü­
ne güvenilmez birinin adamı sanıyormuş. 'Şimdi anladım
230