"AIDS Janice de kim?" Sabah olmadığı halde, tam sigara müptelalarına 
has bir sabah öksürüğüyle gümledi.
"Hâlâ sigara içiyorsun değ il mi?" dedi annesi sitemle.
"Evet ama eskisi kadar çok değil." Kendi yalanından kendi de tiksinmiş 
gibi yutkundu, gerçi bunun sebebi yalan söylemiş olmanın ahlaki 
yükünden ziyade, daha iyi yalan söyleyememeniıı zihinsel hüsranıydı.
Daha sonra Birle şik Devletler sokaklarında gezip, hastalığını yaymak 
için olabildiğince çok erkekle yatan, adını da bundan alan şu kadın 
konusunda daha dikkatli olacağına söz verdi. Ancak eksik gedik bir 
şefkatle sevebildiği bir anneye hiç umurunda olmayan konularda söz 
verip durduğu için vicdanen rahatsızlık duysa da artık bu sözlerin 
sayısı o kadar kabarmıştı ki, bir yenisi neyi değiştirecekti? Telefonu 
kapatıp gün boyunca I'm Deranged'ı dinleyerek kahve içmeye devam etti. 
Bunu takip eden saatler ve günlerde de bu kalıpta bir değişiklik 
olmadı, ta ki acı bir şokla evde kahve kalmadığını fark edene kadar.
"Dışarı mı çıkıyorsun?" Abed peşinden gelmeye çalıştı ama üç günlük 
hareketsizlikten sonra felç olmuş bacaklarını açmakta bira/1 zorlandı.
"Dışarı, evet, elbette!" dedi keyifsiz mi keyifsiz bir ses. "Bıktım bu 
ataletten! Biraz temiz havaya ihtiyacım var."
Piyu, Abed'den daha büyük bir ba şarıyla yanına yanaştı. "Temiz hava da 
nesi? Temiz havaya filan ihtiyacımız yok. Daha acil şeyler var. Bekle 
biraz, tamam mı? Bir yere gitme, bekle!"
Ömer eline tutu şturulan listeyi cebine atıp, yanına üç CD aldı: Anita 
Lane'in Sex O'clock şarkısıyla başlamaya karar verdi, kulaklığını ve 
şapkasını takıp, play tuşuna bastı, acilen temiz havaya ihtiyacı vardı 
Like Caesar Needs A Brutus (Sczar Brütüs'c Nasıl Muhtaçsa). Dört dakika 
otuz dört saniye. Şarkı dönüp durdukça kendini her adımda daha iy i 
hissediyor, dükkânlarının önündeki ka -
210
rı küreyen insanları seyrediyordu. Hayrettir dışarıda hayat ı ::rdı. 
Her zamankinden daha uyuşuk ve hantal da olsa gene de hayatını 
sürdürüyordu şehir. Kar bütün faaliyeti -hareketlen, hırsları, 
tutkuları - yavaşlatmıştı, herkesin üzerine bir şüphe perdahı yağmış 
gibi. Ömer. burunları küçük, kırmızı düğmelere dönüştüğü halde soğuğu 
umursamayan bebeklerle çocukları hayretle gözlemledi; New England 
çocukları soğuğa karşı dayanıklılıklarının yabancıları nasıl da dumu ra 
uğrattığının hiç farkında değillerdi.
Ömer listedeki bütün sipari şleri aldı ktan sonra, elinde üç torba dolusu 
saçma sapan nesneyle nereye gideceğini bilemeden Cam -bridgc'in orta 
yerinde durdu. Bir müzik dükkânına yürüdü ama kapalıydı, Marisol'ii 
aradı ama telesekreter çıktı; kafasında belli bir güzergâh olmadan, eve 
dönmek istemeden biraz daha oyalandı. Derken Gail'in dükkânının bu 
yakınlarda olması gerektiğini hatırladı. Piyıı'ya biraz çikolata 
alabilirdi oradan, hem de yürümüş olurdu. Banco de Gaia'yı koyup How 
Much Reality Can You Take? (Gerçeğe Ne Kadar Tahammülün Var?) eşliğinde 
yürümeye başladı.
Önüsıra ağır aksak tempoyla sürüyen, paçavralar içinde iriyarı bir 
kadın vardı. Gök mavisi kadife bir şapka giymişti ve arkasından 
tekerlekli, yırtık pırtık, kirli bir bavulu çekiyordu. "İsa bana fazla 
sigaranız olduğunu söyledi...?"
Ömer başını sallayarak paketten bir sigara çıkarırken kadın dikkatle 
onu seyrediyordu. "Hava pek güzel değil mi?"
"Hi hi, ama benim için biraz fazla soğuk galiba." dedi Ömer kadının 
sigarasını yakarken.
İki nefes arasında "Bu aksanı nereden getirdin?" diye sordu kadın 
Ömer'in ondan hiç mi hiç beklemediği canlı, cıvıl cıvıl, neredeyse 
gençkız sesiyle. Sesi yüzünden daha gençti ve kuşkusuz daha az