halk hikâyelerinde de Talih'in iki özelliği vurgulanır: körlüğü ve 
dişiliği. Çarkını çevirip insanlara tek tek hayattan alacakları payı 
dağıtmaya başladığında zerre kadar adil davranmamasını eskiler kör 
olmasından ziyade kadın olmasının doğal bir sonucu sayarlardı. Kadın 
düşmanlığı bir yana, bir noktada haksız sayılmazlardı. Keyfi bir 
cömertliği olan Talih daima aşırıya kaçmıştır, dün olduğu gibi bugün 
de; kimilerine gani gani şans, yığın yığın variyet, tepe tepe iktidar, 
bol bol servet getirir. Alegre'nin durumunda da Talih'in ona bol 
bulamaç ihsan ettiği bir şey vardı: las tias, teyzelerle halalar!
Önce en büyükleri vardı . Büyük büyük teyze, la Tia Piedad. La Tia 
Piedad hep vardı, herkesten ve her şeyden önce. Alegre için la Tia 
Piedad oldum olası seçilmiş, gizemli bir varlıktı, sonsuzluğun, 
geçmişin, şimdinin, geleceğin numunesi, başka bir boyuttan, besbelli 
kâinatın dışından kazara bu gezegene düşmüş yılmaz bir kadın savaşçı. 
Yine de la Tia Piedad hep buradaydı, bu dünyaya sıkı sıkı bağlı, kazık 
çakmışçasına. İkinci Dünya Savaşı'ndan ya da Sırbistan veliahtına 
yapılan suikasttan, San Francisco depreminden hatta İspanyol -Amerikan 
savaşından çok önce buradaydı. İlk ananas konservesi yapıldığı 
zamanlarda, Harley- Davidson motosikletleri piyasaya çıktığında, 
kadınlar için ideal bel ölçüsünün 45 santim olduğu, ilk Ford arabanın 
yolda denendiği, Kanndeşen Jack'in
136
Londra'da altıncı cinayetini işlediği zamanlarda buradaydı, bu hayatta. 
Dinlenme zamanı olarak "haftasonu" kavramının yeni yeni yaygınlaşmaya 
başladığı, ülke çapında ortalama insan ömrünün kırk civarında olduğu 
dönemde, o ellisine merdiven dayamıştı. İşte bu kadar yaşlıydı.
Ama yaşının tam olarak hesaplanması, genci yaşlısı bütün akrabaları 
için daimi bir merak konusuydu. Aile toplantılarında, dedikodular ve 
sohbetler arasında birisi la Tia Piedad'ın yaşı meselesini ortaya atar, 
sonra artık hepsi bunun imkânsızlığına kanaat getirmiş oldukları halde 
coşkulu bir işbirliğiyle bilmem kaçıncı defa yaşını hesaplamaya 
girişirlerdi. Aile arşivlerinde bölük pörçük bilgiler mevcuttu; anılar, 
kanıtlar, fotoğraflar. Ama kesin tarih yoktu. La Tia Piedad'ın 
çocukluğuna, hatta gençliğine şahit olanların hepsi çoktan göçüp 
gittiği için doğum tarihi bilmecesini çözmeye yardım edebilecek kimse 
kalmamıştı. Aile büyüklerinin en eski hatıralarında bile la Tia Piedad 
"olgun" bir kadın olarak resmediliyordu. Mesela İspanyolca yayın yapan 
KDCE radyosunun yayınladığı dini hikâyeleri düzenli olarak dinlediği ve 
torunlarına da zorla dinlettiği gayet iyi biliniyordu; bu bilgi 
kırıntısı onun 1950'lerde orta yaşını çoktan geçmiş olduğunu 
gösteriyordu ki bu da en azından son elli yıldır "yaşlı bir kadın" 
olduğunu ima ediyordu.
La Tia Piedad'ın yaşı sorusuna cevap verebilecek yegâne insan kuşkusuz 
la Tia Piedad'ın kendisiydi ama artık herkes onun bu bilgiyi 
vermeyeceğini idrak etmişti. Alzheimer ya da onun yasında birinden 
beklenebilecek herhangi bir hafıza sorunundan mustarip olduğunda n 
değil, sadece ağzını sıkı sıkı kapalı tutmayı tercih ettiğinden. Bir 
sürgünler, göçler, savaşlar, soykırımlar, felaketler, toplu katliamlar 
çağında hayatta kalmayı, hatta yaşlandıkça yaşlanmayı nasıl başardığını 
anlatmayı reddeden pek çok kişi gibi, la Tia Piedad'ın kalbi de narin 
bir suçluluk duygusuyla doluydu. Arizona'da bir yerlerde güpegündüz, 
hiç yok yere, park edilmiş bir karavana çarpıp, çıktıkları Güney 
gezisinden asla geri dönmeyen hayat dolu bir kız evlat ve damadın 
annesi; koşuya çıktığında tecavüze uğrayıp döve döve öldürülmüş bir 
yeğenin, tek suçu sarhoş bir şoförle
137
aynı yoıaan gıtmeı -c oıan sevecen bir gelinin, yeni doğmuş kalp