İnsanoğlu karşılaştığı bütün engelleri aşacak. Gagari­
nin uzaya varıp gelmesi, insanın ilerisi için bize büyük 
umutlar veriyor. 
Aklımıza bir şey takılıyor. Bütün bu güç, bu çaba ya­
nında, bir yanımız yıkık, bir yanımızdan utanıyor uz. Bilim 
uzaya varıp geldikçe daha da utanıyoruz bu yanımızdan. 
Gagarinden sonra, şöyle yanıma yönüme bakıyorum da, 
herkesin dilinde, gözlerinde bu yıkık, bu utanılacak yanı­
mız var. Bunu insanoğ lunun gönlünden, dilinden, kafasın­
dan atamazsın. İster istemez düşünüyor, konuşuy oruz. 
Bir yanımız almış başını uzaya gitmiş. Bir yanımız 
yerlerde sürünüyor. Bu ayrım insanlığın en büyük derdi, 
en utanç verici yönü. 
Ne güzel, ne güzel evrende gizler bulmak. İnsan kafa­
sının karanlıkları delmesi ne güzel. 
Ama ne kötü, bütün dünya üstünde insanın insanı sö­
mürmesi . Birtakım insanların birtakım insanları kul köle 
etmesi. İnsanların ömürlerini doldurmadan hastalıklar 
elinden gitmesi. Bir yandan insan kafası uzaya insan gön­
derirken, yığınlarca insanın okuyup yazması olmaması, 
dünyadan habersiz, ilkel insan hayatını yaşaması, ne kor­
kunç. Her insan kafası uzaya adam gönderecek kadar bilgi­
li olamaz, biliyoruz. Ama böyle bir çağda da insan ilk insa­
nın hayatını yaşar mı? İşte bizi kahreden bu. Bizi utandıran 
bu. Herkesin ekmek bulduğu, hiç kimsenin kimse tarafın­
dan sömürülüp kul edilmediği, herkesin en azından okur­
yazar olduğu bir dünya olmalıydı uzaya giden dünyamız. 
Biz uzaya insan gönderiyo ruz. Sevinç içindeyiz, övü­
nüyoruz. İnsanları kutsuyoruz. Sevincimizden neredey­
se toprak çatlayacak. İnsanlığa, insan gücüne güvenimiz, 
saygımız artıyor. Ama öte yanda bu sevincimize büyük 
18