mıştı çizim işleri için. Hocadan çekiniyordum. Bir gün Cla- 
peiron denklemlerini sormuştum, kulağıma yapışarak öğret­
mişti bana. Sonunda denklemleri ben kurdum ve neticeyi 
(kulağımla birlikte) aldım. Büroda işler iyi gitmiyordu, proje 
duiTnadan değiştiriliyordu. Kontrollük bürosu tam yedi kere 
proje üzerinde değişiklik yapmıştı. Mustafa Moca durumu 
bildiği için bizi tedirgin etmemeye çalışır, büroya gelince bize 
görünmezdi. Bir gün. Mekanik Kongresi’ni kastederek, ‘Ko­
nuşacak mısınız?’ diye sordum. ‘Bakalım,’ dedi. Ama ben 
asistanlarından duymuştum: 'Kayma teorisi hakkında bir 
tebliğimiz varmış.’ Başını hafifçe yana eğerek, Nerden işit­
tin?’ dedi. Büronun son zamanlarında, ayda bir uğramaya 
başlamıştı. Ay başlarında mütebessim bir çehre ile görünür 
ve büro şefini yan odayn çağırırdı. Maaşlarımızı alacağımızı 
belirtirdi bu hareket." İşin kötü gittiğini Hoca evde de konuş­
mazdı. Bu konuda ne karısına yakındı, ne Ankara’ya gitti, ne 
de bürodakilere bira 2 daha hızlı çalışın dedi. Bir yıl sonra 
büroyu kapattı.
Evet, teori ile pratik her zaman uyuşmuyor, yalnız beto­
narme hesabı yapmakla para kazanılmıyor, Zaten mektepte 
okurken de sevmezdim böyle işleri: Proje çizmeyi de sevmez­
dim. İnsan bir işin esasını bildi mi, oturup problemi çözer. 
Ama olmuyor. Araba kullanması bile zamanla öğreniliyor. 
İnsan, motoru, gazı, freni ve debriyajı bildikten sonra, 'Araba 
kullanma’ problemim hemen çözebilmeli. Günlerce talim 
yapmak da ne oluyor? Mustafa inan, araba kullanmasını öğ­
renmedi.