"Öyle mi?" Farkında bile değildim bağırdığı-
mın. 
"Yüzüne al basmış, iyi misin Türkan?" 
"İyiyim," dedim, "çok çok iyiyim. Çok iyiyim." 
"Hayrola?" 
"Şey, şu size geçen hatta anlattığım cüzam has­
talığı var ya ... Hani sokaklarda burnu düşmüş, elle­
ri ayakları kasılmış dilenen insanlar. .. Hani herkesin 
görünce dört nala kaçıştığı, dışlanmış, tiksinilen za­
vallı insanlar var, bilirsiniz işte." 
"Ne olmuş onlara?" 
"Çok basit bir tedaviyle iyileşebilirlermiş meğer. 
Hastalık erken teşhis edilirse, sakatlanmaların önü­
ne bile geçilebilirmiş." 
"Sana ne onlardan kızım. Hamile halinle sakın 
yaklaşmaya kalkma cüzamlıl ara filan." 
"Pekiyi," dedim ve kayınvalidem odadan çıkın­
ca, bu sefer defterime bazı notlar alarak bir kez da­
ha okudum kitabı. 
Üniversitedeyken, fizyoloji dersimize Prof. Sadi 
Irmak gelirdi. Felsefi konulara da girerek, fikir pen­
cerelerimizi aralar, dünya görüşümüzü etkilerdi. 
Onun dersini dinlemeye bayılırdık. Bir gün, elinde 
tebeşir, kara tahtaya bir doktorda olması gereken 
ilkeleri sıralarken, en başa, "Primum Nil Noce­
re," yazmıştı; yani, "Önce Zarar Verme !" Çok et­
kilenmiştim. Üzerinde uzun uzun düşünm üştüm. 
Benim doktorluk ilkem, yaşamım boyunca bu 
117