"Dursun kardeş," dedi, "Beyi görmeliyim. Ona bir müjde 
getirdim."
"Müjden batsın, gel!" diye bağırdı Dursun. "Başımın bela­
sı..."
"Beyi görmeliyim."
"Sus," diye bağırdı Dursun. "Bey seni görmek ister mi sa­
nıyorsun? Düş önüme."
Adem onun önüne düştü, yürüdü:
"Gidelim," diyordu. "Gidelim de gözlerinle gör, sen de gör. 
Bak bakalım bu ata kurşun değiyor muymuş? İyi oldu. Atm ye­
rini de biliyorum. Şimdi varmca elimle koymuş gibi bulurum 
onu. Ona kurşun değmiyor ki, değerse de geçmiyor ki. Benim 
diyeceğim başka... Hani İnce Memed var ya, işte ben onu gör­
düm. Bir de kız... İstersen sen de bir tek kurşun sık yağıza, ba­
kalım vurabilecek misin? Onu kimsecikler vuramaz, peri soyu 
o. İyi kimselerden... Hani demem o değil. İnce Memed var ya, 
ben onu gördüm işte. Atı göstereyim sâna, ondan sonra da 
onun yerini göstereyim sana. Bey seni de sever, beni de sever 
bunu duyunca, öyle değil mi Dursun kardeş?"
Dursun Durmuş bu sayıklar gibi hım hım konuşan adama 
kızmış, ifrit olmuştu zaten. Durup dururken elini kana bulaya­
caktı, şu pisin yüzünden. Bunlar da öldürülmeyi öyle hak edi­
yorlardı ki, öyle bir... Dursun onu dinlemiyordu bile.
Adem atm önünde yürürken durdu, gülümsedi:
"Öyle değil mi Dursun kardeş, yerini Beye gösterirsek Bey 
seni de çok sever," dedi, "beni de, beni de..
Dursun:
"Çok sever," dedi. "Yürü" diye de bağırdı.
Gün kavuşurken Akçasaza girdiler. Adem:
"Dursun kardeş," dedi, "Az sonra at gelir, doludizgin tam 
şuradan geçer. Bekleyelim. Sen de bir dene, belki vurabilirsin. 
Amma hiç ummam. Senin emeciklerin de benimki gibi boşa gi­
decek. Biz buradan sonra bostana gidelim. Bir kez de sen kendi 
gözlerinle gör, olur mu? Sen İnce Meme..."
Sözü ağzmda kaldı, bir kurşun göğsünü deldi geçti.
"Dursun kardeş öldürme beni. Neden? Avradımı göreme­
dim ki..."
428