Fazıl iki elini yüzüne kapayıp ağ ladı biraz. Ama o kadar öfkeliydi ki gözyaş ları 
boşanmadı. "Necip öldüyse intikamını kimden almam gerekir?" Ka'nın sustuğ unu 
görünce gözlerini gözlerinin içine dikti. "Siz bilirsiniz." 
"Bazan siz aynı anda aynı ş eyi düşünürmüşsünüz," dedi Ka. "Sen düş ünüyorsan o 
var demektir." "Onun benim düş ünmemi istediğ i şey acıyla dolduruyor içimi," dedi Fazıl. Ka ilk 
defa onun gözlerinde Necip'in gözlerinde gördüğ ü ışığı gördü. Bir hayaletle 
karşı karşıya hissetti kendini. 
"Nedir sizi düş ünmeye zorladığ ı şey?" 
"İntikam," dedi Fazıl. Biraz daha ağ ladı. 
Ka Fazıl'ın aklındaki asıl düş üncenin intikam olmadığ ını hemen anladı. Çünkü 
Fazıl bunu hafiye Saffet'in onları dikkatle seyrettiğ i masasından kalkıp 
yaklaştığını gördükten sonra söylemiş ti. 
"Kimliğinizi verin," dedi hafiye Saffet Fazıl'a sert sert bakarak. 
"Okul kimliğ im ödünç verme masasında." 
Ka, Fazıl'ın karş ısındakinin bir sivil polis olduğunu hemen anladığ ını ve 
korkusunu bastırdığ ını gördü. Hepsi ödünç verme masasına yürüdüler. Hafiye, her 
şeyden korkmuş  görünen bayan me-murenin elinden kaptığ ı kimlikten Fazıl'ın imam 
hatip öğ rencisi olduğ unu öğrenince "zaten biliyorduk" diyen suçlayıcı bir 
bakışla Ka'ya baktı bir. Sonra bir çocuğ un topuna el koyan büyük edasıyla 
kimliğini cebine koydu. 
"Emniyet müdürlüğ üne gelir, imam hatip kimliğ ini alırsın," dedi. 
"Memur be^" dedi Ka. "Bu çocuk etliye sütlüye karış maz, en sevdiğ i arkadaş ının 
öldüğünü de ş imdi öğrendi, verin kimliğ ini." 
Ama Ka'dan öğ leyin bir torpil istemesine rağ men Saffet yumu-ş ayamadı. 
Ka kimsenin görmediğ i bir köş ede Saffet'ten kimliğ i alacağ ına 
215 
inandığı için saat altıda Demirköprü'de buluş mak için Fazılla sözleş ti. Fazıl 
hemen çıktı kütüphaneden. Bütün okuma salonu huzursuz olmuş tu, herkes kimlik 
kontrolünden geçirileceğ ini sanıyordu. Ama Saffet oralı değ ildi, masasına hemen 
geri dönmüş , 1960 baş ının Hayat dergisi cildini karış tırıyor, İ ran Şahı'na bebek 
doğuramadığ ı için boş anmak zorunda kalan mahzun Prenses Süreyya'nın ve eski 
Başbakan Adnan Menderes'in asılmadan önce çekilmiş  son fotoğ raflarına bakıyordu. 
Ka hafiyeden kimliğ i alamayacağ ına karar verip kütüphaneden çıktı. Karlı sokağ ın 
güzelliğ ini, coş kuyla kartopu oynayan çocukların neş esini görünce bütün 
korkularını arkada bıraktı. Koş mak geliyordu içinden. Hükümet meydanında 
ellerinde kumaş  torbalar, iple sarılmış  gazete kâğ ıdından paketler, bir kuyrukta 
üşüyerek hüzünle bekleş en bir erkekler kalabalığ ı gördü. Sıkıyönetim duyurusunu 
ciddiye alıp evlerindeki silahları kuzu kuzu devlete teslim eden ihtiyatlı 
Karslılardı bunlar. Ama devlet onlara hiç güvenmediğ i için kuyruğ un ucunu 
vilayet binasının içine almadığ ından hepsi üş üyordu. Ş ehrin çoğ u bu duyurudan 
sonra geceya-rıları karı açıp silahlarını hiç kimsenin akıl edemeyeceğ i yerlere, 
buzlu toprağ a gömmüş tü. 
Faikbey Caddesi'nde yürürken Kadife ile karş ılaştı ve yüzü kıpkırmızı oldu. Az 
önce Ipek'i düş ünüyordu, Kadife ona İ pek ile ilgili çok yakın ve olağ anüstü 
güzel bir ş ey gibi gözüktü. Kendini tutmasaydı baş örtülü kıza sarılıp öpecekti. 
"Sizinle çok acele konuş malıyım," dedi Kadife. "Ama peş inizde bir adam var, o 
bakarken değ il. Otelde saat ikide 217 numaraya gelir misiniz? Sizin odanın 
bulunduğ u koridorun ucundaki son odadır." 
"Orada rahat konuş abilecek miyiz?" 
"Kimseye," -gözlerini kocaman açtı Kadife- "Ipek'e bile söylemezseniz konuştuklarımızdan kimsenin haberi olmaz." Kendilerini dikizleyen kalabalığ a 
yönelik çok resmî bir hareketle Ka'nın elini sıktı. "Ş imdi çaktırmadan arkama 
bakın, benim peş imde bir mi, iki mi hafiye var, sonra söylersiniz." 
Dudaklarının kenarıyla hafifçe gülümseyerek baş ıyla öyle bir "evet" dedi ki Ka, 
takındığ ı soğukkanlı havaya kendi bile ş aştı. 
216 Oysa Kadife ile bir odada ablasından gizli buluş ma fikri bir anda aklını 
başından almış tı. 
Kadife ile buluş madan önce bir rastlantıyla da olsa otelde ipek ile karş ılaşmak 
istemediğ ini anladı hemen. Böylece buluş madan önce vakit öldürmek için