Galiba, romaocıyı, romanı böylesine gizli gizli kü­
çümser bir tavır takınmamızda, yeni dilcilerimizin de 
büyük günahı var. Hem muharrirliğe, hem edibliğe ya­
zarlık deyip çıkıverdiler. Muharririn de öztürkçesi <<Ya­
zar», edibin de. (Sözlükte, edip için, yazımcı deniyor 
ama, bu sözcüğün yaşadığı da savlanamaz .) Oysa, mu­
harrir lik bir uzmanlık dalı değildir, olsa olsa bir iz­
lenimciliktir. Ama edip'lik? .. Örneğin, Sedat Simavi 
gerçekten iyi bir muharrirdi. (Ama bugün yok). Ah­
met Harndi Tanpınar'ın romanları kolay okunabilir­
likten sınava girse, hiç kuşkum yok, çakar. 
Sanırım, roman okurluğu geleneğimizin olmama­
sından doğuyor bu. İlk yerli romanımızın yayımlandı­
ğı tarihten bu yana geçen yüz yılda üç beş tane iyi ro­
mancı yetiştirmişiz de, roman okuru yetiştirememi şiz. 
Hala, roman okurluğu ile, gazete okurluğu arasında 
bir fark yoktur, aydınlarımız arasındaki yaygın kanı­
ya göre. Bir kişi, okuma yazma biliyor mu, yeter. Ro­
man okuru sayılabilir artık. Ve şayet romanınızı oku­
yup anlayamıyorsa, ya da tam kavrayamadığı için ro­
manınızı sonuna kadar okuyamıyorsa, kabahat sizde­
dir. Demek ki «okutabilme yeteneğin iz>> yok. 
Hele hele, dili resim olan, resim ve şekille bir şey­
ler aniatma zanaatı diye tanımlayabileceğimiz, sine­
manın, televizyonun böylesine geliştiği ve yaygınlaş­
tığı günümüzde ... Bu sayın baylar da aynı şeyi söylü­
yorlar. «Okuyucunun, diyorlar, sinema ve televizyon 
seyircisi olduğunu unutma.> > 
Ama, okuyuculuk ve seyircilik ayrı ayrı şeylerm iş, 
kimsrnin urourunda değil. 
Sormak gerek; roman, acaba kendi okurunu mu 
yetiştirmeli, yoksa okuyucu olarak kabul ettiğimiz re­
sim (sinema, TV) seyircisinin niteliğine bakıp kendini 
yeniden mi biçimlendirmeli? Şayet ikinci şık doğruy­
sa o zaman romana ne gerek var? 
85