çük 666 adet ayna ile bu aynaların her birini ekseni etrafında 
döndüren aynı sayıda madeni düğme vardı, öyle ki, bu düğ­
melerin üzerindeki ibre, O'dan 9'a kadar herhangi bir raka­
ma getirilince, ona bağlı olan ayna da sayıya göre ekseni et­
rafında dönüyordu. Bir mum yakılıp kutunun içindeki özel 
yere konunca, kapaktaki saydam kağıt aydınlanıyor ve her 
sayfasında 666 harf bulunan defter kutunun altına konun­
ca da kağıdın üzerinde aynı harfler, ama bu kez değişik yer­
lerde beliriyordu. Frenk alfabesine göre şifrelenen bu yazı­
daki her bir harfe karşılık birer ayna bulunduğundan, ayna­
nın, harfi kağıt üzerinde doğru yere yansıtması zorunluydu. 
Ama bunun için her bir aynanın doğru açısını bulmak gere­
kiyordu. Bu da 666 sayıyı akılda tutmak demekti. Bu sayı­
lardan ilk üçü olan 3, 1 ve4'ü çok kimse bilirdi, ama 666 ta­
nesini bilmeksizin şifreli me tinlerin hiçbirini okumak müm­
kün olamazdı. 
Padişah öldükten sonra, teşkilatın varlığını Efraim ile 
adamlarından başka hiç kimse bilmiyordu. Zaten böyle bir 
şeye gerek de yoktu. Bununla birlikte Efraim yeni padişa­
hın huzuruna çıkıp ona teşkilattan bahsetmeyi uygun gör­
dü'. Ondan, giderler için para istemedi. Çünkü kendisi, en 
büyük sermaye olan bilgi'nin kendisine zaten sahipti. Ger­
çekten de limanlara gelen ve giden malların fiatlarının ne 
zaman yükselip düşeceğini casusları aracılığıyla bildiğinden 
paraca sıkıntı sözkonusu değildi. Fakat Efraim'i üzen bir şey 
vardı: Artık bir ayağı çukurdaydı. Casusların dünyanın dört 
bir yanından getirdiği son derece önemli bilgilerin şifrelenip 
doldurulduğu defterler artık raflardan taşıyordu, ama olıu­
ma cihazındaki 666 rakamı kendisinden başka hiç kimse bil­
mediği için, o öldükten sonra bu bilgiler heba olabilirdi. Bu 
yüzden kendisinden sonra teşkilatın başına geçebilecek biri­
ni tayin etmeliydi. Böylece, bir zamanlar ustasının yaptığı,sı­
navı, bu kez kendi çıraklarına ve kalfalarına uygulamaya ka-
138