fanatiklerle dolu bir ba şka araban ın marşlar söyleyerek yan ından 
geçmesi üzerine kendine geldi. Nihayet cep telefonuyla sopay ı 
yoldan almay ı ak ıl etti. Cenaze arac ındaki tabuta son bir kez bak-
tıktan ve cinnet getirmi şçesine dat dat kornaya basan arkalardaki 
araçlara şık bir el hareketi yapt ıktan sonra, arkas ını dönüp ad ım-
lar ını sürüyerek taksiye yöneldi. Arabaya girdi ama bu sefer cam-
dan filan sarkmay ıp, sessiz ve uslu oturdu içeride. Armanu ş'la 
Asya gülmekten alamad ılar kendilerini. "Valla bu şehirdeki en 
itibarl ı meslek sizinki olmal ı," dedi Asya bu sahneyi onlarla 
birlikte seyreden sürücüye. "Gölgeniz en az ılı holiganlan bile 
korkutmaya yetiyor, baksan ıza." 
"Yok can ım nerdeee," dedi beriki ba şını çevirerek. "Bi kere geliri 
az, k ıt kanaat, emeklilik desen rüyanda görürsün ancak, sa ğlık 
sigortas ı yok, grev hakk ı yok, hiçbir şey yok. Eskiden TIR 
sürerdim biliyon mu, uzun araç, uzun mesafe. Kömür, petrol, 
kimyevi madde... akl ına ne gelirse. Hepsini ta şırdım..." "Bundan 
iyi miydi peki?" 
"Dalga m ı geçiyosun? Elbette iyiydi ya! İstanbul'dan al kar-
goyu yükle, istikamet belli, dü ş yollara, git babam git. Kimsenin 
kahr ını çekmezsin. Öyle a ğız kokusunu çek ecek patron matron da 
yok! Kendi kendinin efendisisin valla. Kimsenin önünde e ğil-
mezsin. Yükü hemencecik teslim etmen gerekmiyorsa yolda oya-
lanabilirsin. Diledi ğin yerde mola verip bi sigara tüttür. Kim ka-
rışırm ış keyfine. Yok hemen teslim istiyorlarsa h ızlı gideceksin 
amma. Uyumadan sürmek gerekir. Onun d ışında temiz i ş. Dört 
başı mağmur." 
Trafik nihayet h ızlanmaya ba şlam ıştı; şoför vites de ğiştirdi. 
Çok geçmeden futbol kafilesi sa ğa k ıvırıp, stadyum yoluna sapt ı. 
Gümbürtülerini de beraberlerinde götürerek... 
"Peki o işi neden b ırakt ınız?" diye sordu Asya. 
"Ha o mu, agh..." ayn ı anda hem konu şup hem esnemesini 
bast ırmaya çal ıştığı için ç ıkarm ıştı bu boğuk sesi... "Direksiyonda 
uyuyakalm ışım. Yolda son sürat gidiyorum böyle, geçivermi ş 
içim. Bi bakt ım feci bir gümbürtü oldu, k ıyamet koptu sand ım. 
 Gözlerimi açt ığımda bi de ne göreyim? Yol k ıyısındaki bir gece-
kondunun mutfa ğınday ım valla." 
"Ne diyor?" diye f ısıldad ı Armanuş. "İnan bana bilmek 
istemezsin," diye f ısıldad ı Asya. "Sorsana günde kaç ölü 
taşıyormuş?" dedi Armanu ş gözlerini adama m ıhlayarak. 
Soru tercüme edildi ğinde şoför kaşlar ını kald ırdı: "Mevsimi-
ne göre de ğişir. En kötüsü bahar bizim meslekte. Baharda pek ve-
fat eden olmaz. Ama yaz dedin mi ba şka, yaz en yo ğun mevsim-
dir. Hele temmuz-a ğustos fecaat. S ıcakl ık otuz be ş dereceyi geçti 
mi işimiz zor, bilhassa ihtiyarlar hastalar... sinek gibi telef olu-
yorlar valla... Yaz ın İstanbullular sürüyle oluverir." 
Asya'y ı kurduğu son cümlenin felsef ı-psikolojik yüküyle ba ş 
başa b ırakarak dikiz aynas ını kolaçan etti. Tam o esnada kald ı-
rımda cep telefonuna emirler ya ğdıran tak ım kravat bir adam gör-
mesiyle patlamas ı bir oldu: 
"Şu zenginler yok mu, Allah gözlerini kör etmi ş bunlar ın. 
Kör! Hayatlan boyunca para istifliyorlar. Ne demeye gafil? En 
pahal ı okullarda okumu şsun ama ne fayda, adam olamam ışsın. 
Kefenin cebi mi var? Sonunda hepimizin giyece ği bir pamuklu 
kefen. Hepsi bu. Yok öyle Vakko makko oralarda. Para pul mü-
cevherat da yok borsa da yok. Tak ım elbise giyebilir misin ahiret-
te? Bak hiç soruyorlar m ı kendilerine, yahu bu gökyüzünü kim tu-
tuyor diye? Sorsa bulacak cevab ını halbuki. İmana gelecek. Sor-
muyor ki..." 
Asya susmay ı yeğledi bu noktada. Babas ız büyüdü ğü için 
şükrediyordu ömrü hayat ında ilk defa. Allah muhafaza, diye ge-
çirdi akl ından, ya böyle bir adam ın k ızı olup, sabah ak şam bu na-
sihatleri dinleyerek büyüseydim. Herhalde ya a ğzı var dili yok eb-
leh olurdum, ya da evden kaçar her taraf ımı açar şark ıcı olurdum. 
"Aha şu gökyüzünü kimse tutmasa alt ında nas ıl yaşarız, di mi 
yeğenim? Valla ben öyle gö ğe uzanan sütunlar göremiyorum, ya 
sen? Allahü Teala gökyüzünü tepenizde tutmuyorum art ık dese, 
ne olur o vakit? Hani kim bu stadyumlarda futbol oynayabilir?"