KAPLUMBAĞALAR
 
146
 
 
( * ) Talvar: Çardak.
 
yım? Parayla satsalar alırım, satmıyorlar! Bana süt bişiriyor
-
 
sun, yağlı 
ekmek yapıyorsun. Bilmiyorsun ki 
onların yeri ayrı, ot aşının yeri ayrı. 
Uzatma, ikiletme... Akşama ot aşı isterim... Unutursan, kapı kapı 
dolaşır, olanın sofrasına çökerim. Kursaksız bir avrat olduğunu bütün 
köye yayarım!»
 
Bahar patlar patlamaz çocuklar da ot isterlerdi.
 
Tozak köyünden k
arılar kızlar, yol kıyılarından, ekin aralarında ot 
kazarlar, Cennet kuyusundan birer kova suyla yıkayıp sofralara 
çıkarırlardı. Sıcaklar ufacık yapraklarını kavurmadan, kırların otlarını 
kapışırlardı. Evin, kırın öteki işleri arasında bir sırasını bulup o
ta 
giderlerdi. Sıcaklar bastı da otlar kurudu mu, gene bulgura bulamaca, 
kuru ekmeğe, «Ne pişireceğiz, ne. taşıracağız?» derdine dönerlerdi.
 
Her yıl, her bahar böyle olurdu.
 
Bu bahar da böyle oldu.
 
Bu bahar asmalar yeşerdi fazladan. Yaprakları serpildi.
 
Ba
ğların içinde «deli çocuk gibi» dolaşan, bağların içinden hiç 
çıkmayan Kır Abbas, bir ara kendi payından, her çubuktan birer ikişer 
yaprak yolup poçusuna doldurdu, Cennet karıya getirdi: «Al, çabuk, 
sarma sar!..» dedi.
 
Cennet kan, poçuyu açtı, baktı: Demek
 
olmuş birçok yaprak!.. 
«Ocağın yana Kır heriiiif!» dedi. «Bağda yaprak komayıp yolmuşsun...»
 
Tuttu, bulgurlu, soğanlı bir yaprak sarması yaptı.
 
Kır Abbas o akşam Rıza’yla Battal’ı çağırdı:
 
«Yiyin dürzüler, yiyin de yeni bir yemek görün! Karılarınıza habar
 
verin, bağ yaprağına gelsinler. Daha bunun tuzlanıp testilere basılması 
varmış. Belletin karılarınıza da yaz gış yiyin! Bir gözel edet ki 
kaçırmayın! ..» dedi.
 
Ondan sonra Battal’ın evinde, Rıza’nın evinde, bütün komşuların, 
Bektaş Duru’nun bile evinde ya
prak sarması pişti. Sofralar «yeni bir 
yemek» gördü. Karılar ot kazmaya gider gibi Purluğa yaprak yolmaya 
gittiler...