yeni depo binasının en kısa zamanda bilmesi gerektiğinden, 
babamın ölümünden sonra muhasebeci Sadıkin defterlerde kendi 
yararına ve şirketin zararına bazı küçük, ama dikkatli halalar 
yaptığından sözetti. Osman ihracata da dayanmamız gerektiğini 
söyledi. Ben de işlerin böyle saat gibi işlemesinin öneminden 
sözettim. Belki yazıhaneye artık gelemeyeceğimi çıtlattım, ama 
bir şey anlayamadı. Yazıhanenin girişine ve kendi odasına, 
Osman, babamın resimlerini astı. 
23 Kasım Çarşamba 
Sudan çıkmış balık gibiyim. Böyle yapmam gerektiğini dü­
şünerek, kendimi zorlayarak yazıhaneye gidiyorum. Yazıhanede 
işlere canla başla kendimi veriyorum, kendimi unutuyorum, 
ne olduğumu, ne yapmam gerektiğini unutmaya çalışıyorum. 
Ama vicdanım, ya da rahatsızlığım ağır basıyor... Evin içinde 
de sarhoş gibi geziniyorum. Kitap okumaya çalışıyor, dikkatimi 
loplayamıyorum. 
23 Kasım 
Bu vicdan, sorumluluk ve suçluluk duygusuyla herhalde daha 
çok bir Hıristiyan'a benziyorum. Bazan eski uyumumu bulmak için 
her şeyi unutmam gerektiğini düşünüyorum. Yazıhaneye gittim. 
Yorgun geldim. Her akşam eve dönerken, "Bu son, artık yarın 
gitmem!" diye düşünüyorum. Sabahları da, "Biraz oturur, sonra 
dönerim!" diye düşünüyorum, ama evde yapacakbir şey, bağlanacak 
ve düşünecek bir şey yok. Ben de kendimi ticarete veriyorum. 
4 Aralık Cumartesi 
Akşam Perihan ile Sait Nedim Bey'i karakolun köşesinde 
gördük. Köpeğini gezdiriyordu. Bizi görünce biraz sıkıldı galiba. 
Ayaküstü şundan bundan konuştuk. Yazın verdiği o yemeği, likör 
içişini düşündüm. Niye biz böyleyiz? Niye onlar öyle de, biz 
böyleyiz? Niye Rousseau ya da Voltaire okumak hoşuma gidiyor 
da, Tcvfik Fikret ya da Namık Kemal'den zevk alamıyorum? 
Neden ben de böyleyim? 
2.IH