geliyor... Uyusaydım... Nefes... Nefes? Bu bir kriz... Geçtikleri 
sonra bana kızacaklar... Yatakta yatarım. Uyurum. Uyurum..." 
Atlatılmış kalp krizinden sonra yatakta nasıl yatacağını, çevresini 
herkesin nasıl saracağını düşünüyordu ki birden, sanki sandalye 
havalandı ve masa yüzüne yaklaştı. Kafasını masaya vurduğunu, 
bunun kötü olduğunu, nefes alamadığını, yorganın içindeymiş 
gibi tıkandığını anladı. Kafasını bir daha vurmamak için bütün 
gücüyle kasıldı ve başka gücü kalmadığını anlayarak düşündü: 
"Yorganın içi gibi. Kadın bana bakıyor, bağırıyor, çay tepsisini... 
Yorganın içi gibi sessiz ve karanlık!" 
• 
18 
CENAZE 
Osman: "Tamam artık, arlık tamam, cenaze için her şey hazır," 
dedi. Boynunu sıkan kravatı gevşeterek oturacak bir yer aradı. 
"Birkaç dakikacık olsun dinleneyim!" Belirsiz bir şeyden yakınan 
birkaç kelime daha mırıldanıp koltuğa kendini bıraktı. Arkasına 
yaslandı, başı bükülür gibi oldu, sonra bir şeyin farkına vardı. 
"Aaa, nereye oturmuşum!" dedi. Hiç de alışık olmadığı bir 
suçlulukla Refik'e baktı. Akılsız ve şaşkın bir bakışla gülüverdi. 
Hemen, babasının ölümü üzerinden daha bir gün geçmeden 
güldüğünü, bunun yakışıksız bir şey olduğunu, galiba, düşündü 
ve özür dileyen bir sesle: "Ne kadar yorulmuşum!" dedi. "Ba­
bamın koltuğuna oturuyorum da farketmiyorum!" 
Refik: "Evet, çok yoruldun!" dedi. O da salonda ağbisinin 
karşısında oturuyordu. Az önce ikisi birlikte annelerinin koluna 
girerek Cevdet Bey'in yanından çıkarmışlardı. Ceset soyulup, 
yıkanıp tabuta konacağı için bütün gece ağlayan Nigân Hanimi 
odadan çıkarmak gerekmişti. 
Refik dün akşamüstü eve geldiği zaman, olağanüstü bir şey 
olduğunu anlamış, telâşlanmış, sonra birkaç kere sormasına 
rağmen kendisine cevap vermeyen hizmetçiye öfkelenerek 
merdivenleri çıkmış, kütüphanenin açık kapısından içeriye 
ağlayarak bakan Ayşe'yi görünce babasına bir şey olduğunu 
205