VALİ, B AYRAM VE ÖK SÜZ (1 993)  
Üç günden  beri dur durak  tanımadan  esen deli rüzgâr  birde n kesiliverinc e, kar, Munzur  ve 
Keşiş dağlarının  koynuna  sere serpe uzanmış  Erzincan 'ın üstüne,  tül cibinlik gibi inmişt i. 
Karl a kaplı çıplak  ağaçlarında n, saçak ları buz tutmuş  evlerin e kapanmı ş insanlarına,  dam  altl­
arına sığınmı ş bezg in sokak köpeklerine  kadar  tüm canlılarıy la uzun  bir kış uykusuna  dalmı ş 
gibiyd i şimd i şehir.
Erzincan' ın ne zaman  ne yapacağı  belli olmazdı.  Ne istediğini hiç bilmeye n şımarı k bir 
kadın  gibiyd i. Karın bembeyaz  örtü sü altında  uyuşmuş  yata dururken,  bird enbire 
miskinl iğinin  öcünü  almak  ister gibi çalkalamaya  başlard ı kalçalar ım. O böyl e beşik gibi sall­
andı mı, yüce dağların yamaçlarını  tutan kar, yükseklerden aşağılara iner, ovalarda  çağılda yan 
akarsularla  buluşur,  yerle gök  birbirine  geçerd i. Toz,  duman,  çığlık ve kar arasınd a savrulurdu 
canlar.  Üstelik daha  çok da yeniydi böyl esine kudurup azması.  Evler i yerle bir etmiş,  kurbanl­
arını yutmuş,  tüm  hırsını kustuktan  sonra,  durulmuştu.  Erzincanlılar,  bir süre sessiz kalacağ­
ını bilirlerd i şehirlerin in. Tekrar  ne zaman  azacağı  pek belli olmazdı  ama...  Daha  değil... daha 
değil.  Onca cana  kıydıktan, onca  ocağı  söndürdük ten, onca  binayı,  ağacı  devird ikten sonra, 
iyice yorgun  düşmüştü  şehir. Dinlenme  sürecinde ydi. Belk i de o yüzden,  gevşek bir miskinlik 
içindeydi Erzincanl ılar.
Buza k esmi ş kentin sokakları nı koşarak geçen kö ylü, gö ğsüne bastırd ığı yükü yle ş imşe k gibi 
dald ı taş binanı n kapısın-10  dan.  Nefes  nefese  ve soğuğa  rağm en ter içind eydi.  Gövdes inden 
yükselen s ıcakl ık ve ekşi koku, Hoş Ali il e İsmail'in yüzüne, k eskin bir bıçak g ibi çarp tı.
“Vali nirde?”  diye sordu  kapı girişini tutanlara.  Hoş Ali başıyla yukarı katı işaret etti. Adam 
merd ivenler e hamle  etti hemen.  Geniş beyaz basamaklar ı üçer  dörder  atlayarak çıkma ya başl­
adı. “Hop! H op! Y avaş ol ula, aburaya ge l, yü künü gö ster ö nce,” di ye bağ ırdı i smail.
“Bıra k getsin. Gızar ş imdi yu gardak i,” dedi Hoş Al i.
Az mı zılgıt yemi şlerd i yukardak inden,  vatandaşı  sorgu sual ettikleri için.  Neresinden 
çıkıyor  bunca  ses bu ufak  tefek gövd enin  diye düşünürdü  Hoş Ali, yukarda ki kükr ediğ i zam­
anlar. Şu binan ın kapısından  içeri,  bina Vilayet binas ı oldu  olalı, denetim yapılmadan 
kimsel er bırak ılmazken,  bu tutturmuştu  odamın  kapısı açık  duracak, her gelen ille de engell­
enmeden  merdiv enler i çıkıp yanıma  girecek,  diye. Acayip adamdı  vesselam.  Keyfi meyfi  kalm­
amıştı, Vali makamında  odacı  ya da nöbetçi  olmanın.  Her önüne  gelen hışır hışır girmey e 
başlamı ştı makama, ka pı ard ına k adar açık durduğundan, vuracak k apı bile bulamamaksız ın.
İlk geldiği günlerd e söyledi klerini cidd iye almamış,  yine eski tas eski hamam  davran­
mışlardı  cümle  kapısında ki nöbe tçiler.  Ama,  çabuk  öğrenmişl erdi.  Atik tavırları, cin bakışlı 
gözleri,  kızıla  çalan  kahv eren gi saçları yla, aceleci  bir genç tilkiyi andıran  adam,  her sözünün 
arkasınd a duruyor, emirl erine kesin itaat istiyordu. Asabiydi, biraz da çatlak tı, kesin!
“iyi de, göhsünün  üstünd e bir poh sahlirdi.  Sileh mileh  ölmes in?”  dedi  İsmail  endişeli bir 
sesle.
Hoş Ali, “Ben  azardan  neyi bıhtım gayri, aga. îstirsen sen düş herifin  peşine,”  der demez, 
atıldı ismail. Ama  köylü çoktan uçup g itmiş, görünmez  olmuştu yu karı çı kan merdiv enlerd e.
Vali, koltuğunda  sol yanına  doğru  kaykılmış,  sol omzuyla  kulağı nın arasına  sıkıştırdığı tel­
efonda  konuşurk en, bir eliyle önünd eki defter i karıştırıyor,  diğer eliyle de not alıyordu  küçük 
bir kâğıda. Hoş  Ali'n in hep arkasından  konuş tuğu  gibi, “Gıçına  da bi zurna  dagsa da çalsa 
barim,”  dediği pozdayd ı tam. Tek bir iş yaptığı görülmemiş ti ki hiç... On işi birde n yürütürdü 
illa. içeri gireni hemen  fark  edemedi  bu yüzd en. Ancak,  masa sının üzerin e âdeta fırlat ılan