koştu, Anaak Sultan boynunu bir yana düşürmüştü, onun kar­
şısına geçti, yüzüne bakh kaldı. Kadının yüzü gittikçe saran­
yordu. Korktu, dışanya !Gıçh. Dışardaki karanlık, gittikçe yo­
ğunlaşmış, kurşun: geçirmez bir karanlığa dönüşmüş, yağmur 
da yukardan seller gibi dökülmeye başlamışh. Bünya minin ar­
dında durduğu nar ağaçlanna geldi, gözleri Bünyamini aradı, 
hayal meyal kararhyı gözleri duvann dibinde ancak seçebi ldi. 
Bünyamin, Bünyamin, diye seslerrecek oldu, sesi çıkmadı. Sesi­
nin çıkmadığının farkında olmadı... Bünyamin, Bünyamin, 
Anaak Sultan ölüyor , kurtar onu. Sende Ocağın ilacı, ilacı, o 
can ilacından yok mu? Yok mu Bünyamin, Anaak Sultanı kur­
taracak? O ölürse benim derimi yüzerler. Ben avradımı alırken, 
ona söz verdim, onbaşı kalmayaca k', o kadar döveceğim ki mil­
leti yüzbaşı, binbaşı, general olacağım, dedim . Şu koca Torosu, 
şu koca Anadolunu baştan aşağı sopadan geçirdim de, dünyayı 
sopamın kahn alhnda iniettim de, göz çıkardım, deri yüzdüm, 
dil koparttım da değil yüzbaşı, beni çavuş bile yapmadılar. 
Şimdi de, Anaak Sultan ölünce de benim rütbemi sökecekler. 
Ölüyor, ölüyor , Anaak Sultan ölüy or, yetiş Bün yamin, kurtar 
onu, kurta r beni. Yetiş, yetiş, yetiş Bünyamin. Sen Anaak Sulta­
nı kurtanrsın ... Ben . de seni ... Ben ona parmağımın ucuyla bile 
dokunmadım. Ona azıak öfkelendim, ne var bu kadar kızıp da 
ölecek kadar. Bünyamin, Bünyamin, sen geyikler çobanı Müla­
yim Derlenin oğlusun Bün yamin. Ona geyik sütü mü verirsin, 
çiçek özü, balözü mü, ne verirsen ver de kurtar onu. içeriye 
koştu. Her bir yanından sular saçılıyordu. Anacık Sultanın üs­
tüne eğildi. Sular kadının yüzüne çarpınca gözlerini açh kapa­
dı. Bu gözler ölü, diye içinden geçirdi Kertiş Ali. 'Ölüyor , diye 
inledi . Kadına bir daha dokunama dı. 
Dokunursam ölür, diye korkuyor du. Dışanya koştu, nar 
ağaçlanna geldi. Gök gürlüyor, şimşekler ardı ardma çakıy or, 
yağmur duvannı aydınlabyor , orta lığı bıçak gibi kesiy or, köşe­
deki ağaçlann ardındaki Bünyaminin iri gövdesini birkaç misli 
daha irileştiriy or, onun yöresinde bir ışıktan halkayı döndür ha 
döndür ediyor du. Bünyaminin yanına kadar geldi, ona dokun­
mak istedi dokunamadan geriye, gözalhna koşt u. Anacık Sulta­
nı bu sefer göremerli bile, içeriye girer girmez bir güç onu dışa-
536