ÜMIT: Baba kapı çalınıyo r! 
COŞKUN (Kağıt/arına dalmıştır ): Genç adam -Eyvah ka­
nm geldi! 
(Ümit kapıyı açar, keman hocası kapıda görünür: Orta yaş­
lı, zayıf, sinirli bir adam; eski bir fötr şapka giymiştir. Ümit 
şapkayı alır.) 
ÜMIT (Babasına seslenir): Baba müzik hocası geldi! 
COŞKUN (Başını kaldırmadan): Daha önce de sütçü gelmiş­
ti. (Kendine gelir.) Efendim? (Başını kaldınr, müzik hocası­
nı görür.) Özür dilerim. (Telaşla yerinden kalkar, kanepenin 
üzerine bıraktığı kemanı alır.) Hemen dinlemek ister misi­
niz? (MüZik hocasının şaşkınlıkla kendisine baktığını görün­
ce yayı elinden bırakır, adamın elini sıkar.) Hoş geldiniz. 
MÜZIK HOCASI (Suçlu bir gülümseme yle): Bonjur. Biraz er­
ken rahatsız ettim galiba. 
COŞKUN (Boynunun altına bir mendil yerleştirir, acemi ha­
reketlerle kemanı boynuna yerleştirir, yayı eline alır): Şey ... 
yazıyordum da. 
ÜMIT (Babasını seyrederek): Baba, sende daha çok alaturka 
bir kemancı hali var. 
(Coşkun, oğluna aldırmıyormuş gibi yaparak gözleriyle no­
ta sehpasına bakar. Keman hocası biraz sinirlidir: Sehpayı 
açar, üzerine notayı yerleştir ir.) 
MÜZIK HOCASI (ÜmiCe biraz ters bakarak): Bir araç, iyi ya 
da kötü emeller için kullanılabilir. Babanız bir viyolonist 
olacak, kemani değiL. 
COŞKUN (ÜmiCe, biraz sertçe): Sana ne demiştim? 
(Ümit, yeni hatırlamış gibi elini başına vurur ve koşarak sokak 
kapısından çıkar.) 
28