281
AzufHı dinlerken içinde bir şeyler hop etmişti; neredeyse 
fark edilemeyecek kadar küçük ama derin bir çatlak açılmış­
tı nıhıınun duvarında. Ketum kişiliğinin altında nasıl da aç­
tı, hasretti, başım döndürecek biriyle tanışmaya. Azur hiç 
susmasaydı keşke, günlerce anlatsaydı, ama Peri’ye, sadece 
ona.
Azur, Tann’dan ve hayattan, inançtan ve bilimden bahse­
derken, kelimeleri, minik pirinç taneleri gibi saçılıyordu et­
rafa. Öylesine bereketli. Onun yanmdayken Peri kendini ek­
siksiz hissediyordu. Başka bir yol daha vardı sanki. Bir öte- 
diyar. Nalbantoğullannın çatısı altında büyürken içine hap- 
solduğu kısırdöngüden çıkacak bir geçit arıyordu. Azurtın 
yam adayken karm aşadan korkm uyordu. A kışkandı ha­
yat. Çoğuldu insan. Hiçbir yönünü bastırması, gizlemesi ge­
rekmiyordu. Azuı'un evreni, kaskatı ikiliklerin dışındaydı. 
Rumi’nin dediği gibi, “iyi ile kötünün ötesinde” bir yer daha 
vardı. Peri anladı ki, annesiyle babasının yıllar yılı ettikleri 
kavgalarla üzülen, yıpranan ruhu, Azur'un yanında özgürdü, 
mutluydu. Bunu kimselere itiraf edemese de içten içe biliyor, 
hissediyordu hocasına tutulmakta olduğunu.