258 Yaşar Kemal -Dağın Öte Yüzü 
Ali hiçbir karşılıkta bulunmadı. 
"Hasta mısın?" 
"Yok'" 
"Neyin var ya?" 
Ali şaşırdı. Ne diyeceğini bilemedi. Telaş içinde görünüyo rdu. Usul usul du­
dakları kıpırdadı ama ne dediği anlaşılmadı. 
"Anam nasıl?" 
"Bilmem. Bilmem ki ... İyi zaar. Belki de ... Var bak. Şu Süleymanlının yokuşu 
da ... Hiç, hiç aklıma gelmediydi." 
Elif Meryemcenin yanına vardı. Elinden tuttu. Sıcaktı. 
"Nasılsın ana?" 
Meryemce gözlerini açtı. Boş gözlerle baktı. 
"İyisin, iyisin ana. İyisin hatunum. Güzelim, iyisin." 
Ali onun bu sözlerine öfkelendi. 
"Gelsene buraya," diye söylendi. 
El if hemen geldi. 
"Şu Süleymanlının yokuş u da ... Hee yokuşu da, hiç aklıma gelmediydi ... Hiç 
mi hiç' Çıkılır mı? Biz burada kaldık işte. Geldik de burada kaldık. Ocağım hat­
tı. Vay kara gözlü yavrularım vay!" 
Meryemce: 
Vay, dedi hınçla. Vay akılsız babanın yavruları. Süleymanlıya mı gelmişizi 
Vay, Meryemce ölüyor. Korkmayın bu yokuşu çıkamaz. Aşamaz. Sabaha da bu 
hal ilen çıkmaz Meryemce. Sevinin, sevinin Meryemceyi götürüp de Körmeza­
rın ortasına koyanlar. 
Elif dikeldi. Tüm gücü üstüne geldi. 
"Çıkılır," diye bağırdı. "Hem de bir çıkılır ki ... Şimdiye kadar kanat takıp uç­
madık ya Süleymanlının yokuşundan. Biz çıktık. Gene de çıkarız. Sen yorgun­
sun Ali. Sabah olsun, bak görürsün, yokuş gözüne böyle görünmez." 
Ali onu dinlemiyor, boyuna: 
"Vay yavrularım vay," diyor. "Vay bu kış karda kıyamette aç çıplak kalanla­
rım! Adil Efendi, gözün çıksın Adil Efendi. Olmaz ol gavur, dinsiz." 
Elif yeniden: 
"Çıkılır," diye bağırdı. Çalı çırpı toplamaya gitti suyun kıyısına. Bedeninin 
her yerine ateş düşmüş yanıyordu. 
"Çıkılır. Sabah ola hayır ola. Yarın akşam konalgamız Bozuk bahçe." 
Çalı çırpıyla çabucak ateşi yaktı. Çabucak yükten tencereyi, bulguru, yağ 
şişesini, tuzu çıkardı, gitti tencereyi çaydan doldurdu, ocağa koydu.