kaç kopya çıkarırlar. Aynı günde gömülenler için okurlar.
Çok merak ediyorsan, Haşim Beyin törenine gider öğreni-riz.” “Hayır, sen anlat.” Selim omuzlarını silkti: “Hepsi ay-nıdır, dedim ya.” T urgut, içinde ifade edemediği tatlı birduygunun varlığını duyarak direndi: “Hayır, sen gene anlatSelim. Sen başka türlü söylersin. Sen anlatınca beylik ol-maz.” Selim, gözlerini, ileriye, çimenlere, papatyalara ya daonlardan öteye, hiçbir şey görmüyormuş gibi, hep T ur-gut’un onu hatırladığı gibi dikerek kısa bir süre sustu. Son-ra, parmaklarını saçlarının arasında gezdirdi ve yarım bı-raktığı bir sözü tamamlıyormuş gibi konuşmaya başladı:“Bizim için hüküm hep aynıdır. Kısa bir hükümdür: bekle-diğimiz ve inanamadığımız bir hüküm. Yalnız bizim için çı-karıldığını sandığımız, oysa sayısız kopyası olan ve ayrıntı-lara inmeyen bir hüküm. Biraz para verilince, biraz tatlıdavranınca yumuşayan ve gene de aslında hiçbir biçimininbizim için önemi olmadığını bildiğimiz bir hüküm.” Turgutkendine acıyordu. Ölümün getirdiği durgunluğu yırtmakistiyordu: “Bir yararı dokunuyor mu bizlere?” Selim başınısalladı: “Öldükten sonra neyin yararı dokunur ki?” “Doğ-ru.” Durumu kabul etmeye başlamıştı; kendine ve bileme-diği, tanımlayamadığı şeylere acıması artıyordu. Bir yandanda bu durumdan kurtulmak için yüreğini acıtan bir çabagöstermeye çalışıyordu. “Papatyalar...” diye söylendi Selim.“Papatyalar... burada o kadar çok var ki...”
Ter içinde uyandı. Görünmeyen iplerle bağlandığı yatak-
tan kendini ayırmak için, ona dayanılmaz ve ümitsiz gelenbir çırpınma, bir hayata dönme isteğiyle kıvranıyordu; yada kıvrandığını sanıyordu. İçinde bir yerde, artık hiç hare-ket edemeyeceğini hissediyordu. Gene içinde bir yer, birduygu, kendini bütünüyle bırakmasına engel oluyordu. Birkıpırdayabilse tekrar yaşayacaktı. Birden, bir oluştan başkabir oluşa geçmenin ölçülemeyen süresi içinde kendine gel-
35