336
M en su r g a y riih tiy a ri elin i a ln ın a  götürdü. A ğzın d an  m ü­
him  b ir sır kaçırdığını fark eden birinin telaşı vardı yüzünde.  
K on u şm aya devam  edip etm em ekte kararsız k ald ı. “Y a, em i­
nim  hatırhyorsundur bir şeyler.”
“N a sıl şeyler?”
“B ir oğlancağız vard ı, senin ik izin . Y aşam adı.”
P eri’n in  b ilin cin in  d erin lerin d e b ir gölge k ıp ırd ad ı. “N e ­
den?”
“A h , b a lım , kurcalam a işte. H azin  ki ne hazin . Ç ok zam an  
geçti üstünden” dedi M ensur, am a sonra m erakına yenilerek  
sordu: “G erçekten hatırlam ıyor m usun?”
“N ed en  b ah settiğin i bilm iyorum  k i baba.”
“G erçekten  m i? N e  tu h a f... B en  hep bazı şeyleri h atırlad ı­
ğım  san d ım .”
B ab asın ın  d ilin in  altındaki e sra n  keşfetm ek y ılla rım  a la ­
caktı P eri’n in . K eşfettiğinde ise  kahrolacaktı.
*  *  *
T ren  n ih a y e t P ad din gton  ista sy o n u n a  v a rd ı. Ş irin , üze­
rin d e d izlerin e k ad ar in en  gü m ü ş rengi kü rk m an toyla, b i­
le t otom atlarının yanında bekliyordu. Steplerden gelm iş vah­
şi b ir yaratık  gib i duruyordu şeh rin  orta yerinde.
“B u  g iy d iğin  şey  için  kaç h a yvan  öldürüldü acaba?” diye  
sordu P eri.
“M era k  e tm e , gerçek kürk d e ğ il” dedi Ş irin  onu y a n a k la ­
rından öperken.
P eri ark ad aşın ın  yüzüne d ik k atle b a k tı. “Y alan söylüyor­
sun değil m i?”
“H a h !” dedi Ş irin . “İlk  kez yakalad ın . Tebrikler; sen in  adı­
na sevindim  F arecik. G özün açılıyor.”
P eri, Şirin ’in  kendisine tak ıld ığım  biliyordu. N e kadar gül­
se d e, ark ad aşın ın  sözlerinde b ir gerçeklik payı sezinleyerek