Yer Demir Gök Bakır 471 
yüzüne bakamayacağın bir adam, karşımda durup durur. İşte bu gözlerle gör­
düm. Karşımda duran uzun adam. Sonra adam kımıldadı, aşağı köye doğru yü­
rümeye başladı. Uzun bir adam. Ben gene karanlık içinde kaldım. Bir de bak­
tım ki, aşağıdan yukarı doğru ışıklar gene yalırolanarak gelir. Pervazlanarak gelir. 
Saydım, tam yedi top ışık. Yedi yıldız gibi, yerde sıçrayıp, yedi Arap kısrağın ta­
yı gibi koşarak, oynayarak, adamın ardından gelirler. Her top ışık kocaman. Ar­
ka arkaya da sıralanmışlar ... En arkadaki en ışıklısı ... Işıklar vurdukça yeşil başlı 
adam, yeşile keser. Adamın içinden, başından, gözlerinden, giyitlerinden, bastığı 
yerden yeşil bir ışık saçılıp durur. 
"Gece, karlar, Tekeç dağının doruğu, kayalar, bir de baktım ki, her bir yan 
yeşil ışığa kesmiş. Karlardan yeşilışık fışkırır. Gözlerim kamaşıyor. Kamaşıyor, 
yeniden yeniden kapatıp açıyorum. Derken, ışık gene bana doğru dönüyor. Vay 
anam vay! Işıklar bana yaklaşıyo r! Kaçsam, kaçıp gitsem, kaçacak zaman yok. 
Korkumdan dilim boğazıma kaçmış. Öldürseler, bir tek söz edemem. Yerden de 
kalkarnıyorum Beni bir ter basmış ki ... Su içindeyim. 
"Bir de baktım ki, karartı tam önümde. Gene eski durduğu yerde durur. Ne 
göreyim, bir baktım ki, önümde kim? Yüzüne bakamazsın, öyle güzel. Kim? Taş­
baş Efendimiz. Yaa Taşbaşoğlu Efendimiz. Arkasında yedi top ışığı, yedi kühey­
lan at gibi. Tüm bedeni de yeşile kesmiş. Her yanından da, yerden gökten de 
ışıklar yağar. 'Sana kul olayım. Taşbaş Efendimiz, bizi bağışla,' dedim. Dedim ya, 
sesim çıkmadı. Korkumdan da ne yapacağımı bilemiyoru m. Varayım, diyorum, 
varayım da Taşbaş Efendimizin ayağına kapanayım. Beni, bizi, anamı, köylüyü 
bağışla kulun olayım, diyeyim. Kalkamadım, dizimin bağı çözülmüş. Önümden 
poyraz yeli gibi, arkasında süzülüp giden top ışıkları, süzüldü de gitti. Tam poy­
raza benziyordu. İşte ben bunu böylece, şu gözlerimle gördüm. Tekeç dağının 
doruğuna doğru süzüldü de, ağdı da gitti. Süzülüp giden Taşbaş Efendimizden 
gözümü alamadım. Az sonra bir de baktım ki, Tekeç dağının başı yalp yalp eder. 
İşte koşa koşa eve geldim." 
Memidik bunu bitirir bitirmez, anasının "dur Memidik," demesine aldırma­
dan dışarı fırladı. 
Gün kuşluk olmuştu . Fırtına gene sabahki gibiydi ama, köylüler sokaklara 
dökülmüşler Evden eve gidip gelmeler, anlatmalar. Dur durak bilmeden Memi­
diğe yeniden anlattırmalar. Bugün köyün en mutlu günü. Herkes bu hikayenin 
tadında. iliklerine kadar bu hikayeyi duyuyorlar. Köyün güzel konuşanları, bir, 
bir daha, bir daha anlatıyorlar. Ocak başlarına toplananlar, birken üç, üçken beş 
oluyorlar. Ocak başlarındaki topluluklar gittikçe çoğalıyo r.