Halis, kendinizapt edemez bir galeyana düştü. Ev sahi­
binin sükut tavsiyesine rağmen bar bar bağırmaya başladı. 
Ev sahibi efendi bu defa biraz çatkınlıkla: 
-Hiddetten, şiddetten bir şey çıkmaz beyefendil Bize 
lazım olan hakikattir. O da yumuşaklıkla kendini gösterir. 
Halis bir öfke humması içinde kelimeleri zor anlaşılır bir 
kekelemeyle birbirine katarak: 
-Böyle çirkin bir yakıştırma, böyle alçakça bir iftira 
karşısında kimse soğukkanlılığını koruyamaz. Kabul et­
mem! Katiyen kabul etmem! Kabul etmem! ispat etsin! 
Nevres: 
-Nasıl ispat edeyim? .. O aralık insanın yanında melek­
ler durmaz. Şeytanlar bulunur. Onları da buraya getirmek 
mümkün olsa elbette senin lehine şahitlik ederler. Ben senin 
vicdanına müracaat ediyorum. Sen de öyle şey bulunmadığı­
nı görünce Allahıma güvenirim. Hak, doğrunun yardımcısı­
dır. ispattan da büsbütün aciz değilim. 
Kızın böyle doğruluk taslaması hepimizin dudaklarıncia 
birer tebessüm uyandırdı. 
Ev sahibi efendi: 
-Kızım, nasıl oldu anlat! 
Hiçbir zaman iki kişi arasından dışarıya taşınlmaması 
alışıldık olan bu sırların o kadar erkek huzurunda ifşasında­
ki zorluğu, hassaslığı düşünerek durdu. Hakikati ifade için 
galiba üstü kapalılıkianna sığınacağı en uygun, en nezih, en 
az yüz kızartacak kelimeleri arıyordu. Mahcup, hazin bir 
edayla başladı: 
-Efendim, soğuk bir kış sabahıydı. Küçük Bey sobasını 
yaktırtmak için beni odasına çağırdı. Girdim. Kendisi karyo­
lasında yatıyordu. Ben çıra parçalarıyla sobayı tutuşturmaya 
uğraşırken, döşeğinden sarktı. Eteğİrnden çekti. "Bırak Kü­
çük Bey, ayıptır" dedim, dinlemedi. Soğuktan donuyar gibi 
iki çenesi birbirine çarparak, "Sobayı bırak. Kapıyı sürmele. 
Döşeğe gel, beni ısıt'' dedi. "Olmaz" dedim. "Mutlaka ola­
cak" dedi. "Vallahi olmaz" dedim. 
196