194 KADERIN CILVESI 
— ' ; 
Beynim, hâlâ dönüyordu. Öyle adi bir mahlûktan uğradı­
ğım hakareti hazmedemiyordum. 
Arkasından saldırmak istedim. Ama onun genç bacakları­
na benim ihtiyar adımlarımla yetişmek mümkün değildi. Ken­
di kendime bu aczimi itiraf etmek de beni ayrıca ümitsizliğe 
düşürdü. 
Aklıma başıma toplamağa uğraştım. Ne olursa olsun öf­
keye, heyecana yenilecek dakika değildi. Kızgınlıkla Vortik'in 
arkasından koşarak böyle önemli bir zamanda evden uzaklaş­
mak budalalıktı. Üst katta cinayet kokan bir olay vardı. Şimdi 
bütün dikkatimi bu olaya vermek, olanları anlamağa çalışmak 
gerekti. Başka bir şeyle uğraşacak zaman değildi. 
Feryatlar bazen etten et kopardır gibi yürekten kaynayan 
bîr acılıkla fışkırıyor, bazen ezgin bir inilti ile incele incele sö­
nerek ıstırap çekenin artık son nefesini verdiği hissini uyan­
dırıyordu. 
Yukarıda cinayetle ilgili bir sır dönüyor. Artık buna hiç 
şüphe yok. Ermeni bu sırrın açıklanmasına izinli olmadığını 
söylemekle gerçeği anlatmış olmaktan ziyade onun önemini ih­
sas etti. Yukarıda macera sahiplerinden başka kimseye açıl­
mayan bir şey oluyordu. 
Uşağın dönüşünü beklemek için evin giriş yerinden bir yere 
ayrılmıyordum. Ben giriş yerini heyecanlı adımlarla arşınlar­
ken merdivenden birinin indiğini gördüm. Yanma koştum. Eleni 
mutfağa gidiyordu. 
Hemen kadını çalyaka ederek boğazımda meraktan sesimi 
düğümleyen gıcıklar içinde: 
— Eleni, ne var? 
— Bir şey yok. 
— Bir şey yok olur mu? Bağıran kim? 
— Anlıyorsun bir kadın sesi. Ama niçin bağırıyor? 
— Göğsü içerde sancı var. 
Eleni öteki sorularımın önünden kaçarak mutfağa girdi. 
Bîr şeyler ısıtıyor, bir şeyler kaynatıyordu. 
Bu sancı sözünün gelişi güzel söylenmiş bir yalan olduğu 
besbelliydi. Bu alelade bir sancı olsa Vortik'in bunu saklama-