“Evet, sayın sekreterim: nerede kalmıştık? Son cümleyi
tekrar okur musun lütfen?”
T urgut: “Babanın uşağı yok,” diye karşılık verdi. “Sen de,
günümüzdeki son Osmanlı müverrihleri gibi bunadın mıyoksa?”
“Evet, nerede kalmıştık? Uzatmayın, rica ederim.”“Benim Gogol’a benzediğimden ve senin de Belinsky dü-
meniyle beni batırdığından bahsediyorduk.”
“Babanızın aksine, bildiğiniz birkaç kelimeyi ne kadar da
yerinde kullanırsınız aziz T urgut! Üstelik, doğru da telaffuzedersiniz.”
“Beni kızdırma! Başmaçkin ve Çiçikov derim sonra; ken-
dine gelemezsin. Seni Dostoyevski bile kurtaramaz.”
“T urgut Bey oğlumuz, kelimeleri yerli yerinde kullanmak-
la birlikte, henüz genç ve ateşli oldukları için, meselelerinderununa nüfuz edemiyorlar. Lütfen, kıraat buyurun!”
T urgut: “Bu kadarı da fazla,” dedi ve son yazdığı cümleyi
okudu.
“Bazı telaffuz hatalarına rağmen kıraatiniz fena değil, T ur-
gut Bey oğlumuz,” diyerek T urgut’un yanağını okşadı Selim.
T urgut: “Eski Osmanlı ediplerine çok özendiğiniz ayan
oluyor efendim,” dedi. “Beni gözünüze kestirdiniz galiba.”
“Bu sözdeki imayı anlamamış olalım ve tarihi vazifemizi
ifaya devam edelim. Evet: T urgut, pısırık bir baba ve müste-bit bir annenin tesirinin ruhunda uyandırdığı hercümerci,çok küçük yaşta farketti ve...” T urgut tamamladı: “Hürriyetiseçti.”
“Evet! Genç yaşımızda okumuş olduğumuz ve her vatan-
perver Türk genci gibi tesir aldığımız ve bizim ruhumuzdada derin inikâsları olan sabık ve sakıt Rus Mühendis-i Hü-mayunu Victor Kravchenko Efendinin komünizma rejiminitel’in için yazmış olduğu kitabının başlığında ifade ettiği ta-birle ‘Hürriyeti seçti’. Yani, sokağa düştü.”
57