nemizle babamızı hiç öpüşüp koklaşırk en, aynı ya­
takta yatarken veya birbirleriyle flört ederken gör­
medik. Şimdi düşündüğümde, birbirine çok aşık 
iki insanın bunu nasıl başardıklarına akıl erdiremi­
yorum! 
Biz beş kardeştik. Ben ilk çocuktum, benden on 
ay küçük kardeşim Tuğrul, 1939'da doğan Tur­
gut, 1940'lı, güzeller güzeli kız kardeşim Turhan 
ve nihayet sapsarı saçlarından dolayı Sarı Kabak di­
ye çağırdığımız Gündüz! En büyükleri ben oldu­
ğum için herhalde, hep anaç bir taratinı oldu be­
nim. Annem, bir akrabasının vefatı sırasında haya­
tının bizsiz tek yolcu luğuna çıkarken, kardeşlerimi 
bana emanet etmişti. Onlara laf geçirmek için, an­
nemin bir elbisesini giymiş, yerlerde sürünen etek­
leriınle kardeşlerime kol kanat germeye çalışmış­
tun. Yaşamım boyunca kendimi tüm çocuklara kar­
şı sorumlu hi ssetmem, evimi çocuklarla doldur­
mam, o günlere duyduğum özlemden mi kaynak­
la111yordu acaba? 
Torunlarımı bana sorular sorarken hayal ediyo­
rum, "Senin babaannen nasıl biriydi, babaanne?" 
diyor Timur. 
"Bııbaannern Nııdide Hanım iince gencecik ko­
casını sonm da dört yaşındah kızını kaybetmiş acı­
lı bir /?adındı. Dul rnaapyla zor ;·artlarda büyütüp 
okuttujju ilıi ojf lu, bir gün olmldan eve dıinerlerken 
Galata KöjJrüsii üzerinde asl?ere alınıp Balkan Sa-
4