Yer Demir Gök Bakır 331 
Bu kuytu, bu ılımanlık yerden çıkınca aşağıda toprağı sarsan bir borayla kar­
şılaşacağını biliyordu. Burada sabaha kadar beklese de, sabah olunca yola düşse ... 
Olmazdı, olmazdı. Yolcu yolunda gerek. 
Ağır ağır ayağa kalktı. Farkına vardı ki usul usul donuyor. İyi ki ayağa kalk­
tım, dedi. 
Dibektaşı az aşağıda, onun ötesinde Uzundere. Sabaha kadar böyle yürürse 
belki Uzundereyi geçebilir. Köylü ne diyecekti? Kendini , diyeceklerdi, ala karlı, 
ulu fırtınalı delice Uzunderenin ortasına vurmuş, bile bile vurmuş, donmuş da öl­
müş, diyeceklerdi. Bulsalar bulsalar, ölüsünü baharın bulacaklard ı. Donmuş çont 
olmuş. Namaz kılar gibi diz çökmüş. Bunu görünce de ne diyeceklerdi? Koca Ha­
lil çok Müslüman adam, ermiş insan. Bakın dünyasını bile namaz kılarak değiştir­
miş. Halbuki sağlığında hiç de namaz kılmazdı. 
Dibektaşının arasını bir türlü doğrultamıyordu . Bir süre oralarda dalandı dur­
du. Ama Uzunderenin dibine gelmişti. 
Geri çıkıp gitse mi? Sabaha kadar indiği yokuşu çıkamazdı ki ... 
Donup öleceğine, Uzunderenin dibinde balıara kadar karın altında kalacağına 
kendisini var gücüyle inandırmaya çalışıyordu. Bir an inandı da. 
Uzunderenin sol yanında ulu bir çam ormanlığı vardı. Cebinde de daha açılma­
mış, ağzına kadar dolu bir kibrit kutusu vardı. Kutuyu evden çalmıştı. Fatmanın 
sakladığı yerden. Hırsızlarbaşı Koca Halil bir kadının hem de evindeki bir kadının 
sakladığı kibrit kutularını da bulamazsa, ben ona Koca Halil mi derim? Kar da olsa 
kıyamet de, Koca Halil yeter ki eline bir çalı çırpı geçirsin, ateş yakmasını bilir. 
Uzunderenin dibinde, bozkırdan gelen fırtına daha da delirmişti. Bir yaprak 
gibi onu oradan oraya atıyordu. Dereye inince boranın öyle küçümsenmez, yüz­
de yüz öldürür, dondurur cinsten olduğunu bir iyice anlamıştı. Bunu anlayınca 
sevinci bir an doruğuna çıktı. Ama elleri ayakları donmaya yüz tutuyordu . Bu da 
onu korkuttu. 
Birden zınk diye durdu. Artık bir fırtına, kar, bora denizindeydi. Soluk bile ala­
mıyordu. Ağır ağır gelen ölümü ensesinde duydu. Çok korktu. Titreyecek hali bile 
kalmamıştı. Usuldan, dişsiz çenesi çarpıyordu. Bu bora değil, korku adamı öldürür, 
dedi kendi kendine. Dereye aşağı, bütün gücünü toplayıp yürüdü. Gökte bir tek yıl­
dız bile olsa yeterdi. O bile yok. Hem de göz gözü görmüyor. Ne demiş de bu deli­
liği yapmış, sıcacık yatağından kalkmış, kendini bu azgın boranın kucağına atmıştı? 
İşte burası tam derenin ortası, ölüm yeri. İşte dereye gidenler tam buraya ge­
lince hiç bir daha dışarıya çıkamamışlardı. 
Kafasından hep dönmek, köye geri dönmek, bu gelen ölümden kurtulmak 
geçiyordu. Tam ölümün kapısına gelmişti. Ölüm zordu. Ölüm en büyük boşluk­
tu. Bunu iliklerinde duydu. Bağırma ya başladı. Uzun uzun bağırdı. Ama döne­
miyar, bağırarak derenin çukuruna çukuruna onu arkasından bir güç itiyordu. 
Orman nerede kalmıştı? Bütün melekelerini toplayıp arınanın yerini bulmaya 
çalıştı.