27
hi işbölümü”ne inanırmış sultan: “Çiftçiler çiftçiliğini yap­
sın; kunduracılar kunduracılığını bilsin; şairler otlardan ke­
lebeklerden dem vursun ama yönetim işlerini herkes tek bir 
yöneticiye bıraksın* dermiş.
Ama kader bu ya, sultanın ondan da hırslı bir oğlu var­
mış. On dokuz oğlundan biri! Bu evlat, saray efradını ardı­
na alıp, babasını alaşağı etmek için harekete geçmiş o hafta. 
Padişah, asil kanı yerlere dökülmesin diye kirişle boğularak 
öldürülmüş. Ne de olsa Osmanlı düzeni, hayatta olduğu gi­
bi ölümde de hiyerarşiye uygun davranırmış. Soylular özen­
le boğulur, isyancıların kellesi kesilir, cariyeler ağzı dikilmiş 
çuvallar içinde denize atılırmış. Kimine sicim, kimine kılıç, 
kimine hapis... Mesleğine ve konumuna göreymiş insanların 
akıbetleri. Saray önündeki darağaçlannda her hafta kelleler 
sergilenirmiş; önemli şahsiyetlerinki pamukla doldurulur­
muş, avamınki samanla. Bizim şair de içten içe susturulmuş 
hissetmiş kendini. Ağzını bıçak açmamış son nefesine kadar.
Mahalle sakinlerinin kimileri ise bu hikâyeyi oldukça fark­
lı naklederdi. Rivayete göre hadise bambaşka biçimde ger­
çekleşmişti. Şair kendisine cömertçe ödeme yapılmasını talep 
ettiğinde, küstahlığın bu kadan karşısında öfkelenmişti sul­
tan. Cezasını vermişti oracıkta: “Derhal dili kesile.”
Böyledir işte, asırlardan bu yana... Sen misin fazla konu­
şan, had hudut tanımayan, adaletsizliğe başkaldıran, evve­
la dilin gider bu topraklarda. Yitirirsin kelimeleri, etinden et 
çekilmiş gibi cımbızla.
Şairin dili kesildikten sonra dilimlenmiş, kızartılmış, yedi 
mahallenin kedilerine yedirilmek üzere. Gel gör ki, senebese- 
ne bunca sivri laf etmekten dolayı tadı bir tuhafmış; kuyruk 
yağında nohutla kavrulsa da fayda etmemiş. Kediler yüz çe­
virip gitmişler. Olayı kafesli pencere ardından seyreden şa­
irin kansı, gizlice dışan süzülmüş, parçaları toplayıp birbi­
rine dikmiş. Eserini dikkatlice yatağın üstüne bırakıp, di­