FAKİR BAYKURT
 
175
 
 
Sanki güneş yeryüzüne çok yaklaşmıştı. Çivisinden çıkmış, Tozak 
kırına doğru düşüp geliyordu. İnsanların kanı
, beyni fokur fokur 
kaynıyordu.
 
Kır Abbas sendeleye sendeleye Rıza’nın yanına vardı. Usulca 
sırtını yepeşledi:
 
«Haydi kalk, haydi kalk!» dedi. «Kalk da yörü komşuların önü sıra! 
Yörüdüğünü görsünler. Urya gibi, düş gibi bu bostan. Dal içine ki 
ardından bun
lar da dalsınlar. Bunlar kara tüylü, mor tüylü koyunlar. 
Sıcakta başlarını yere eğerek, nasıl birbirlerine sokuldular bak! Kalk da 
bir «çek koyun» gibi yörü önlerinden. Seni görüp onlar da yörüsünler, 
kalk!.. Haşşşöyleeee! ..»
 
Rıza kalktı. Usulca Kır Abbas
’ın elini tuttu, öptü.
 
Herkes kaş kaş olmuş bakıyordu.
 
Cennet karının için bir hoş oldu.
 
Yusufun da öyle...
 
Kır Abbas, Rıza’yı ite ite hendeğin başına çıkardı. Kendi
 
de çıktı. Rıza’yı bağın içine itmek istedi. Rıza direndi, komşularına 
döndü:
 
«Kalkın komşu
lar!» dedi. «Abbas emminin verdiği mola biteli çok 
oluyor. Kalkın haydi!..»
 
Bağın içine daldı.
 
Kalabalık birer ikişer hendeği geçti.
 
Bastıkları toprak yün yatak gibiydi. Ayakları tatlı tatlı batıyordu 
içine.
 
«İster kendi payınıza gidin, ister benim paya gi
din, Rıza’ nm, 
Battal’m paya gidin, selbes! Kardaş malıdır, istediğinizden, istediğiniz 
kadar koparın. Hepsi kendi emeklerinizdir, yiyin, halal olsun!» dedi 
Kır Abbas.
 
Ellerini kıçına koydu, yürümeye başladı. Boynunun üstündeki 
poçu bağlı başını bir sağa, 
bir sola döndürüyordu. Hiç yer 
bakmıyordu, komşuların yüzüne bakmıyor, öyle dik dik dolaşıyordu.