benim bir ayağım çukurda... Adamın ocağma incir dikerim. 
Dek dur oğlum Ali Safa Efendi, hem de kahraman Tayfun Bey! 
Dek dur oğlum.
"Hem de zeytin ağacı dikerim. Hem de çınar dikerim. Gül­
lüce portakal, allıca kiraz dikerim. Adam diker, insan yetiştiri­
rim."
Ali Safa Bey sinek kovar gibi:
"Ne yetiştirirsen yetiştir," dedi, elini salladı. "Bana ne? Ben 
buraya bir İnsaniyetlik için geldim. Size haber vermeye geldim. 
Harmanlarımı yaktınız, sustum. Harman yakmak insanlıkta, 
hem de Müslümanlıkta mı var? Atlarımı çaldınız, her gece evi­
mi de üstüne üstlük kurşunluyorsunuz, bütün bunlar Türkiye 
Cumhuriyeti kanunlarında, İslamlık, insanlık kanunlarında var 
mı? Ben sabrettim, bağrıma taş bastım. Sabırtaşı oldum, sabırta- 
şı. Bütün bu kötülüklere katlandım, karşılık vermedim. Korktu 
sandınız. Ha ben insanlık bozulmasm, emmi dayı araşma kötü­
lük girmesin, dedim, siz bunu anlamadınız. Hiç anlamadınız. 
Ayaklanmakta direttiniz, devlete millete isyana devam ettiniz. 
Sizin yaptığınız düpedüz Şeyh Said isyanıdır. Ben bunu hükü­
mete bildirmedim. Olduğu gibi bildirseydim, şimdi her biriniz 
ipte olurdunuz, sallanırdmız."
İki parmağım aşağı doğru sarkıttı, bir sallanan bacak işareti 
yaptı.
"İşte böyle. Sonra efendiler kendinize geliniz. Efendiler!"
Sesi çm çm ötüyor, ta uzaklara kadar gidiyordu. Sıcak ipili- 
yordu. Ulu dutun gölgesi serindi. Safa Bey gene de ter içinde 
kalmış, ter koltuk altlarından, kuluncundan fışkırmıştı.
"Sonra Efendiler siz..."
Sesinin etkisini ölçtü.
"Siz efendiler siz, sonra ne yaptınız?"
Gene sustu, gözlerini belertti. Boyun damarları parmak 
parmak şişmişti. Gözlerini köylülerin gözlerine dikti geçti, dikti 
geçti.
"Siz, siz, sizler, hepiniz cinayet işlediniz. Adamlarımı öl­
dürdünüz. Evveeet, adamlarımı öldürdünüz. Efendiler, Zeynel- 
le Ademi öldürdüğünüzü bütün Çukurova biliyor. Cinayetinizi 
Adanadaki Vali, Ankaradaki Hükümet, yam başımızdaki Arif
373