12 
"Marifet" derken, "hüner sergilemek" amacı anlaşılmama­
lı. "Marifet", bir sonuç olarak ortaya çıkmal ı. Söyleyecek sözü, 
anlatacak hikayesi olan insanlann, bu amaçlannı gerçekleştir ­
mek için kullandıklan özellikleri olarak aniaşıimalı "marifet". 
Çünkü "hüner sergilemek" kendi başına bir amaca dönü­
şünce, eser hayattan kopuk hale geliyor. Hayata dair değil de 
daha çok edebiyat kuramianna dair bir yapıt oluyor. Sade­
ce yazar çizer takımının ilgisini çekebilecek, günlük hayatı­
nı yaşayan insanlan ilgilendirmeyecek konular ele alınıyor. 
Oysa edebiyatı, öncelikle bir yol olarak kabul etmeliyiz. 
Müzik gibi, resim gibi, başka birçok yol gibi, yazmak da ha­
yatı algılamanın; anlamaya çalışmanın ve dolayısıyla haya­
ta müdahale etmenin bir yolu. "Duygu ve düşünceleri paylaş­
mak" gibi basit bir şey değil. 
Yunus'un, Pir Sultan'ın, Nazım'ın, Aşık Veysel'in, Yaşar 
Kemal'in yoludur bu. Bu yoldakiler, halkın anlayacağı büyük 
bir sanat yaratırlar. Çünkü en nitelikli ürünlerin karşılık bu­
lacağı konusunda halka güvenirler. Sadelik, derinlik ve zen­
ginl ik vardır onlann yapıtlannda. 
Büyük romanlara baktığımız zaman bazı ortak özellikler 
görüyonız. 
Bunların başında sağlam bir konu geliyor. Bir ara ''hika­
yenin önemli olmadığı", edebiyatın sadece üslup demek oldu­
ğu tartışıldı ama bütün tartışmalarda olduğu gibi insanların 
birbirini aşırı noktalara ittiği, anlamsız bir ağız dalaşıydı bu. 
Sanki insan iyi bir hikayeyi, güzel bir üslupla anlatamaz­
mış gibi. 
Okuma zevki 
Hayatta yapılan her güzel iş gibi, kitap da zevk alarak 
okunmalı. Edebiyat, ne kadar derin düşünc eler anlatılırsa 
anlatılsın, bunları okura zevk verecek, sayfalan sabırsızlıkla