duğu için koridorlarda kayboldu, yanlış binalara girdi. Bütün 
hastayakınlan gibi ara sıra, bu sonsuz kapılar arasında neden 
dolaştığını unuttuğu oldu; annesini, onun gittikçe solan yü­
zünü düşünmeden, koridordan koridora sürükledi. Fakat 
hiçbir zaman beylik bir hastayakını olmadı: Peşinden koştu­
ğu beyazgömleklilere, ne körükörüne bağlandı; ne de anlan 
amansızca eleştirdi. Elbette öğle vakti yemek yiyecekler, el­
bette sabah sekizde benim gibi gelemezler, elbette bana farklı 
davranmaya caklar; onlar da insan. Onlar da insan. (Sevgi'nin 
gözünde onlar, hiçbir zaman dalailama olamadıla r.) Fakat an­
nesi zayıfladıkça, yatağının yanındaki ilaçların sayısı arttıkça, 
cinsleri değiştikçe, Sevgi'nin bilime güveni azaldı; hastanelere 
daha seyrek gitmeğe başladı. Selim Beyle birlikte, koridorlar­
daki sandalyelerin üzerinde başları önlerine eğik, daha az 
beklemeğe başladılar. 
Önceleri, yolda gördüğü annesi yaşındaki sağlam ve neşeli 
kadınları -bu duygusunu büyük bir günah saymakla birlik­
te-biraz kıskançlıkla izliyordu. Bu kadınlar Sevgi'ye, evde 
hasta ve yalnız yatan annesine ve onların babasız-kocasız-sa­
vunmasız bırakılmalarına aldırmadan kocalarıyla birlikte na­
sıl böyle kayıtsız dolaşabiliyorlardı? Masum ve zavallı insan­
ların başlarına gelen talihsizlikler için ortak bir sorumluluk 
duyulmamalı mıydı? lşte size felsefe, diyordu Selim Bey; sen 
bacak kadar boyunla insanları yargılamağa mı kalkıyorsun? 
Acıklı olaylar karşısında garip bir tutukluğu vardı Selim Be­
yin: Üzüntüleri ancak mizahla teselli edebiliyordu. Leyla Ha­
nım muayene olurken, bir yerindeki sıkıntısından söz edin­
ce, bilim böyle bir rahatsızlığın olamayacağını bildirerek has­
ta kadını susturursa Selim Bey de hemen bilime katılıyordu: 
Sıkıntılarını sen bilimden daha mı iyi bileceksin? diye paylı­
yordu Leyla Nezihi Hanımı. Birçok dert de, ne yazık, bilimin 
istediği tanımların içine sığmıyor du. İnsanın, bilimdışı ne ka­
dar çok hastalığı vardı. Fakat Leyla Hanım gittikçe soluyor-
201