-Ah ah!.. Dur ... Geçen günü burada ben yalnız idim. 
Divane herif yine geldiyse ta şuraya, dibe, karanlığa gitti. 
Duvara bir şeyler yazdı. 
-Hangi dilden yazdı? 
-Hangi dil niyetine okur isen o çıkoor! 
-Öyle şey olur hiç? 
-He lafıma inan. Biraz Osmanlıcaya benziyor. Bir 
parça Ermeniceye andıroor. Rumcaya kaçıyor. Çünküm ben 
her dilden birkaç harf tanırım . 
-Bu lafların pek acayibime geloor. Şimdik sen bu yazı-
lara okuyabilirsin? 
---,-Ne kalın kafasın be ... He dedik a ... 
-Ağnat bana. Ne yazoor? 
-Kaf asaki pösteki gibi şeyler ... 
-Pöstekiden ne çıkacak sankim? 
-Türkler için pösteki büyük bir şeydir. Ne çıkarsa 
ondan çıkar. Pöstekiye çok ihtibarl ederler. Sokaklarda 
"ya dost" bağıran saçaklı derviş babalar yoktur? İşte onlar 
pöstekiyi sırtlarında taşırlar. Padişahlar, şeyhler hep ona 
otururlar. 
-Alıbar o saçaklı, pöstekili babalar "ya dost" deyi kimi 
çağırırlar? 
-Ellerine kim bir mangır verir ise onların dostu işte 
odur. 
Agop telaşla başını kaldırıp tekrar önüne bakarak yavaşça 
-Aman Kirkor! .. 
-Zo ne var? 
-Geloor ... 
-Kim? 
-İşte o divane ... 
Kirkor gözünün ucuyla merdivene bakarak: 
-He gördüm . 
-Kendisine baktığımızı hiç çaktırmayalım . Bakalım 
yine ne iş edecek. 
ı İtibaı; saygı. 
12