KAPLUMBAĞALAR
 
190
 
 
Bir süre rüzgârın estiği yöne gitti. Bağrını açtı: «Buraya es, buraya! ..» 
dedi. «Ciğerlerimin içine es!..» Bağm yukarı başına kadar gitti.
 
Dönüp, Ovacık yoluna baktı. Hendeğin dibinden yürüdü. «(Ne 
gözel yeşerdi! Ne gözel üzümler 
oluyor! Hay gözünü sevdiğim hay! 
..)»
 
Hendek iyice yerleşmişti. Çökmüştü epeyce, «(Dört kış geçti 
üstünden! Bahara yenilemeli bari! .. Bir daha yenilersek epey gider! . . 
)»
 
Bellenmiş toprak irmik gibi dağılıyordu ayaklarının altında. «(Bu iş 
gözel iş! Bir
 
köyde bağ oldu mu, bayâ yakışığı geliyor! Şarap bekmez 
oluyor...)»
 
Hendeğin dibinden yürürken ince bir ses duydu. İpince, «Hiyk, 
hiyk, hiyk! ..» eden bir sesti.
 
Yavaşça hendeğin başına çıktı. Gözlerini sıkıp aşağılara baktı. 
Evet! Oradalardı:
 
«Ocağınız sö
nsün soykalar! Ulan heç durmadan çataşıyor
-
 
sunuz 
be! ..» Usulca çömeldi oraya... «Hemi de ne çoğaldınız!..»
 
Dişi kaplumbağa bayılmış gibiydi. Boynunu sarkıtmıştı.
 
Bir «tatlı» sevişmenin içindeydiler. Çok tatlı...
 
«(Sevişin ulaan!)» dedi Kır Abbas. «(Sizin
ki de bu, bizimki de bu! 
Kuşun, kurdun, insanoğlunun, hayvanoğlunun tek derdi bu, anasını 
satayım! Yimek, içmek, sıçmak, sonra da bir kuytuya çekilip 
sevişmek!.. Ocağınız sönmesin... Hemi de akın akın geliyorsunuz 
asmalara!)»
 
Hiç kıpırtı yapmadan, hendeğin
 
başından indi. Bağın içine 
yürüdü. Eğilip asmalardaki salkımları okşadı. «(Kadıbaşı otları çiçek 
açıyor. Denelerinize alaca düşüyor. Ağastos gelince tadından yinmez 
olacaksınız...)»
 
Talvarın gölgesine geldi.
 
Dört tane zerdali dikebilmişti. Rıza bırakmamış
tı fazla diksin. 
«Bağın içine ağaç dikilmeyecek! Bağı.nki bel ile yeldir. Belini eksik 
edersen körelir. Yelini kesersen gene körelir! Bağın içinde ağaç