nü Bey resimde bir sığıntı gibi duruyordu. Üst kattan çocuk
ağlamasının duyulduğu sırada Hüsnü Bey , ertesi gün girece-ği Amme Hukuku imtihanını düşünüyordu. Bir taraftanmuhasebeci yardımcılığı bir taraftan Hukuk talebeli-ği...Hüsnü Bey bunalıyordu. Okumaya fazla düşkün olma-dığı için, sadece kitaplarda isimlerini görmekle yetindiği fi-lozoflar, kafasında birbirine karışıyor; Necmettin’in notla-rından aklında kalan cümleleri hatırlamaya çalışıyordu. BuNecmettin’in notları da ne kadar okunaksızdı. On Binlerin
Ricatı ’nı yazanın Aristophanes mi yoksa Ksenophanes mi
olduğunu çözmeye çalışırken Platon’un aile nazariyesi,Dante’nin devlet mefhumuna karışıyordu. Hüsnü Beyin enbüyük talihsizliklerinden biri de yanlış isimlerin daima da-ha önce aklına gelmesiydi. Kültür, sadece bazı isimleri ha-tırlamaktan ibaret değildir, deniliyordu. Kültür, bu isimleriyerli yerinde ve başka isimlerle münasebetini bilerek kul-lanmak demekti. Kelimeler, kelimeler... diye düşündü Hüs-nü Bey , Shakespeare’in adını bile duymadığı halde. Bu keli-meler, kültür mü demekti? Hakikaten, kültür ne demekacaba? Hüsnü Bey için kültür onun dört kere tek derstensınıfta kalmasına sebep olan Amme hocası Ordinaryüs Pro-fesör -o zamanki adıyla müderris- Ekrem Galip Bey (Aydı-ner) demekti. Eğer böyleyse, ‘Kültür’, insanı küçümseyen,insanın ne mal olduğunu bir bakışta anlayan iri kıyım birşey demekti. Ekrem Galip Bey , Hüsnü’nün bu korkusunusanki önceden bilirmiş gibi, imtihan odasına girince onaöyle bir bakardı ki Hüsnü Bey küçülür küçülür, bildiği yada birbirine karıştırdığı bütün isimleri ve nazariyeleri unu-turdu hemen. O an, odanın dışında olmak için neler ver-mezdi. Üçüncü hakkına girerken, bu duyguların tesiriyle,bir an, kapıya doğru yönelir gibi olmuş, fakat hocanın kü-çümseyen bakışlarını ensesinde hissederek masanın başınaoturup kaderine boyun eğmekten başka bir çare bulama-
54