"Hayır, hayır. Öyle demek istemedim. Ben pazartesi gidiyo­
rum buradan ." 
Karanlığa karşın yüzünde fark ettiğim acının boyutu altüst 
ediciydi. Kabuk Adam beni gerçekten çok seviyordu . Böylesine 
derin, içten, karşılıksız bir sevgiyi elde etmek için hiçbir şey yap­
mamışt ım oysa. Şimdiye kadar hiç karşılaşmadığım, yabanıl, 
hatta canavarımsı bir aşktı bu ve beni korkutuyo rdu. 
"Belki gene gelirsin. Türkiye çok uzak mı buradan? Kaç saat 
çekiyor uçakla? Üç-dört saat mi?" 
Çabucak bir hesap yaptım. İstanbul-New York, New York 
burası, en az on altı saat. Hayatım boyunca bir daha Karayip­
ler' e gelecek parayı bulacağımı hiç sanmıyordum; kaldı ki, yüz­
lerce ada içinde tekrar St. Croix'yı seçmek ... 
"Hayır. Buraya bir daha hiç gelmeyeceğim ." 
Dürüst olduğumu sanıyordum ama aslında düpedüz kaba ve 
acımasızdım. Onun bir orkide gibi eşsiz ve zarif duyarlılığını, 
keskin, soğuk bir orakla biçiyordum. Sevilmeye her şeyden çok 
gereksinimim varken, bana karşılık istenmeden sunulan bu 
umulmadık sevgiyi reddediyo rdum. Ele geçirdiğim her şey için 
savaşmış, yıpranmış, didinmiştim; hayatın bu sürpriz armağanı -
nın değerini bilemeyecek denli katılaşmıştı m. Yüreğim nasır 
bağlamıştı . 
"Belki bavulunda benim için de bir yer vardır. Ama daha üç 
günün var, bazen üç gün o kadar uzundur ki ... " 
Bazen üç gün o kadar uzundur ki. Öylesine değiştirir ki in­
sanı. O zaman bunu bilmiyordum Tony. 
Ansızın başlayan bir motor sesiyle birlikte, üzerimizde parla­
yan farların ışığıyla donup kaldım. Elimde atıp atmamaya karar 
veremediğim cigara, cezaevinden kaçarken nöbetçi ışığına yaka -
lanmış bir mahkum gibi kıpırtısız ve dehşet içindeydim. Gözle­
rimi, karanlığı delip geçen sarı oklardan ayıramıyo rdum. Burnu­
muzun tam dibinde bir otopark olmalıydı. 
58