"Evet. Şifre gibi sahiden ... " dedim. 
Küçük defteri geri uzattım uzatmasına, ama merak da et­
miştim. Gözüme şöyle bir şeyler çarpmışh: Venedik. Vaporetto. 
Kitap. Sevme Sanatı. 
Küçük sayfalardan birinin bir başka köşesinde: Ressam, Şa­
ir, Mimar, Rahip. Münih treni. Sonra, daha da küçük, okunur 
okunmaz: G. Mahler: Bundan böyle tek uğraşınız, beni mesut 
etmektir ... 
Açıkcası, bu son tümceyi, defterden kaptığım iki üç sözcük 
üstüne kendim kurmuştum. Sevme Sanatı, diye Alma Mahleı'i 
anlatan bir kitap vardı. Biyografinin Fransızcasını International 
Kitabevi'nde görür görmez hemen satınalmıştım. Okumuştum . 
İnsan bir başka kente giderken, orayla ilgili her şeyi okuduğu­
nu, incelediğini sanıyor, ama bunlar genellikle tarihle, coğraf­
yayla ilgili rehber kitaplar oluyor. Bir kentle çok özel bir anlam­
da ilgileniyorsak, o zaman lokantaların yemek listelerini bile 
toplamak, bir sarayın perdelerinin çiçeklerini anlamlandırmak 
da önem taşıyor. Ama en başta biyografiler tabii... 
Doktor Asafın emekli tarih öğretmeninin küçük not defte­
rinden bir de şöyle bir tümce yakalayabilmiştim: Dün yoktu­
nuz. Alte Hofapotheke yazısı alhnda da yoktunuz Miss Smidt... 
Miss Smidt ... Miss Smidt ... Bu adı bir yerden anımsıyorum. 
Nereden, nereden?. 
"Aa, Üçüncü Adam!" diye bir çığlık atmıştım birden. 
Herhalde bir çığlıktı. Herhalde. Çünkü, Doktor Asaf, tam 
da çatalın ucunda bir ahtapot parçasını ağzına atacakken eli tit­
remiş, pembe beyaz et parçası yere düşmüştü. 
"Nasıl? Niye üçüncü adam?" 
"Hocanız defterine bu filmdeki Miss Smidt'in adını yaz­
mış. Hani, savaş sonrası Viyana'yı gösteren, Ring' de bir sine­
mada ise bütün turistlere sürekli gösterilen Carol Reed filmi. 
Hani, Graham Greene romanından? .. " 
Hayatta yenilebilecek en taze keçi peynirinden bir parça 
alıp ince bir dilim esmer ekmeğin üstüne koydum, ısırdım. 
Gerçekten lezizdi. Ağızda eriyor, genzi yakmıyordu. 
Bu arada Anita, önümüze küçük tabaklarda dumanı tüten 
yiyecekler de koydu. Tam da Doktor Asaf, notu merak etmiş, 
105