Kupkuruyum, diye ağlamaya başlamasın mı? 
Mehmet Akif Ersoy'u kazandık ya, diyesiymiş Hakkı da. 
O günü unuturs ak, bugün çok güzel bir gün. Kadın yü­
rekli olabileceğini hissediy or, erkek şiirli bir sesle onun kula­
ğına hoş şeyler fısıldıyor. Perdelerin ardından vuran ışık, gü­
neş hafifçe yer değiştirmesine karşın odayı hala dingin, iki 
gövdenin birbirini tam anlamıyla tanımasına izin verecek gü­
venli sütmavisi bir aydınlıkla dolduruyor. Plaklar yeni. Ke­
manlar, allegro. 
Adam, kadının avuçiçlerini öpüyor, sonra bileklerini; kar­
nını karnına bastırıyor; öpüşlerine küçük bir ara verip parmak­
larını onun saçlarında dolaştırıyor; alna düşen bir tutamı yuka­
rı kaldırırken soruyor. 
"Neden, yazık, dediniz?" 
Kadın çenesini yukarı kaldırıy or, öpülen avcunu kendi ağ­
zına götürüyor , orada adamın öpücüğünü öpüyor: 
"Yoo hayır, yazık, demedim. Yakın, diyordu m." Müzik ne 
kadar yakın ... 
Adam hafifçe gözkapaklarını indiriyQr, maviliklerde yüzü-
yor, bu sesi içine çekiyor sanki: 
Ne? Nedir o kadar yakın olan? 
Kanatlarınız. 
"A, evet! .. " 
Kanatlarınızın, enginlerde süzülürken de böylesi yakınım­
da olması, böylesi okşayıcı, güven verici ... 
Ama ben, kanatları usul usul tenime vuran sizsiniz, diyor­
dum. 
A, evet, diyor kadın da hiç şaşırmadan. Adamın başını ye­
niden avuçları arasına alıyor, yastığın üstünde yüzünü kendi 
yüzüne doğru çeviriyor. Gülümsüyorlar. Daha çok göziçleri gü-
1 üyor. 
Adamın dil ucu, hiç kanmazca bir kez daha kadının çene 
çukurundan başlaya rak çene altına kayıyor. Usta bir kemancı-
66