Orta Direk 173 
Çocuklara bağırdı: 
"Bana bir tutarn çam sakızı, bir tutarn da mezdeğe sakızı, azıcık kekik getirin." 
Sonra: 
"Yok, yok, olmaz. Ben gitmeliyim ormana." 
Ormana yönünü döndü. Ağır ağır, iki adım atıp, bir adım durarak yürüyor­
du. Beli iki büklümdü . İçinde, çok derinlerde koyu, karanlık bir su gibi ağır bir 
koku vardı. 
Alinin türküsünü duydu az sonra: 
Söyle, dedi, söyle Uzunca Ali! Bu talih sende varken. Koca hortlak bu yıl 
köylüyü erken yola düşürmeseydi, ağzını bıçaklar açmazdı ya. Çoluk çocuğun 
aç kalırdı ya. Daha şimdiden dama deyip de ayakların şiştiydi ya. El pamuğu 
topladıktan sonra sen de Çukura, bu gidişle ancak ulaşırcim ya. Çoluk çocuğu­
mu aç koydu, beni yollarda perişan etti diye benim üstüme de atarcim ya. Söyle 
Uzunca Ali, söyle. Kara gözlüm sana bir kere yürü kulum dedi. Şimdi varır, ben 
de senin ayacıklarına merhem yaparım. Yaparım da sabaha kalmaz ayakların 
anadan doğmuşsun gibi tazecik olur. Söyle Uzunca Ali, söyle! Benim dizlerim 
kırılıyor, canım çekiliyor. Kara gözlüm yardım et! 
Ellerini göğe kaldırdı, birtakım, çocukken bir hocadan öğrendiği dualan oku­
du. Nedense, her zaman bu duaları söylemezdi. 
Uzun Alinin sesi güzeldi, yanıktı. 
Ses, dua biribirine karışınca, Meryemcenin burcu bulandı, taştı. Gözleri dol­
du, boğazıtıkandı. 
"Amin," diye ellerini gökten indirdi, yüzünü sıvazladı. 
"Amin, kara gözlüm. Tımağına kurban olduğum, amin. Sen yaptın bu işi. 
Pamuğu sen açtırmadın. Amin. Amin ... Bir merhem yaparım ki Uzunca Aliye 
varsın bana ana demesin. Horlasın ... "