lerine, böyle bir durum hissettiğim zaman. İşler yürüyor
bununla birlikte.
Öğle tatilinde, yemekten boş kalan zamanda, geçen pazar
ne yaptığımı ya da aile durumumun ne merkezde olduğunumemurlarla konuşmadığım için benimle çok ilgilenmezler;pek fazla da sevmezler. Gençler de sevmez beni; yemektensonra yemekhanede kalıp masaya vurarak en son çıkan şar-kıların söylenmesine katılmadığım için. Hastalık ve yor-gunluktan dert yandığım zaman Erkan yüzüme kötü kötübakıyor. Hastalığımda benim yerime evrakı imzalamış. Be-nim yokluğumu duyurmadığını söylüyor. Durmadan ken-dine işler icat edip hesaplar yapıyor. Bütün teknik kitapları-nı taşıdı evden. Başını kaldırmadan çalışıyor. Herkes onun-la alay ediyor ama belli olmaz: benden sonra baş mühendisolur. Müdürün gözüne girmeye çalışıyor. Beni, arkamdançekiştiriyorlar. Sonumun geldiğini o da anladı galiba. Ölür-sem, gene konuşurlar mı arkamdan?
Bir hesap getirdiler: benim yapmam gerekiyormuş. Evde
kitapları karıştırdım. Erkan’a inat, masamın üstünü boşalt-tım. Yalnız hesap cetveli ve boş kâğıtlar duruyor önümde.Hesap yapmayı sevmiyorum. Projenin resimlerini çizmeyitercih ederdim. Oysa, teknik ressamlar var bu iş için: benimgörevim daha önemliymiş. Cansız ve iç kapayıcı sonuçlarçıkıyor hesaptan: bir sürü demir, kum, çimento, çakıl. Mo-ment adında bir kavram: ne otobüste çıkar karşınıza ne desinemada. Kimse birbirini öldürmez moment yüzünden. Bi-zim sınıfta biri vardı: momente inanmıyorum diye tuttur-muştu. Ben nefret ediyorum momentten: günümü zehirediyor.
Müdür, belli etmemeye çalışarak, çevremde dolanıyor:
genel müdüre söz vermiş hesabı bir haftada bitiririz diye.Hemen inşaata geçeceklermiş. Daha beter olun! Bana söyle-miyorlar işin “ivediliğini”. Alınganlığımla dehşet yarattım
652