"Galiçyada, Çanakkalede, Kütülamarada, Yunanda..."
"Hiç yara aldın mı?"
"Aldım Kumandanım."
"Nerenden?"
"Boynumdan, kasığımdan, kolumdan, ayağımdan."
"Gazisin ha? Madalyan var mı?"
"Yok Kumandanım."
"Mahmut!"
"Buyur Kumandanım."
"Yakında çiftliği ihya edeceğim. Seni sevdim. Gelir çiftlikte 
çalışır mısın?"
Tapu memuru defter elinde bekliyordu. Tapu devri mu­
amelesi hemen orada başladı, bitti. Mahmut parmak bastı, Bey 
şatafatlı imzasını binbir kurumla attı. Mahmutla el sıkıştılar. 
Mahmut, Beyin yarımdan deh gibi bir sevinçle çıktı. Köyüne gi­
derken topukları arkasını dövüyor, bir sevinç türküsü gibi esi­
yordu.
İşte böylecene Türkmen Mahmudun çiftliğin tapusunu 
Arif Saim Beye devretmesiyle Akmezar köylülerinin de mace­
raları başlamış oldu. Genç İdris Beyin başına olmadık işler işte 
bu günden sonra açıldı.
Arif Saim Beyin beğenip satın aldığı çiftliğin tapusu ancak 
iki üç bin dönümü kapsıyordu. Arif Saim Bey gibi cephelerde 
kan dökmüş, Paşaya en yakın bir arkadaş olmuş, milli kahra­
man payesine ulaşmış bir insana bu kadar toprak yeter miydi? 
Gerçekten ayıptı. Bu pay dilenci payıydı. Bir milli kahramanı 
insan kendisi de olsa bu dereceye düşüremezdi. Akmezar köy­
lülerinin de topraklan çoktu. Çeçenler ne anlarlardı topraktan, 
at yetiştirsinler onlar, varsınlar Yağmur Ağanın çetesine girsin­
ler, at hırsızlasınlar.
Arif Saim Bey gülüyordu:
"Bıraksınlar toprağı topraktan anlayanlara, onu sevenlere, 
kendileri de sevdikleri işi icra etsinler. Baba mesleklerine dön­
sünler."
Akmezarlılardan önceleri toprak almak kolay oldu. Kolay 
oldu çünkü genç Milli Mücadele kahramanımızın bir hayata 
uyma, koşullardan faydalanma zekası vardı. Akmezar Çerkes-
165