Daha beter olun, diye homurdandı T urgut. Aşk fesadına
uğrayın.
Zeliha: “Hepsi mi uydurma Selim?” dedi. Selim büsbütün
kızdı. Okuduklarımız, yazarın kafasından çıkıyordu. Ger-çekte böyle güzellikler yoktu. Bütün güzellikler hayal gü-cündeydi. İsterse şimdi o da oturup bizleri gözyaşlarına bo-ğacak aşk hikâyeleri icat ederdi. Cahilliğimizden gülüyor-duk ona. Bu hikâyeleri yazmak gereksizdi. İnsan, daha bü-yük gerçekler peşinde koşmalıydı. Sevgisini başka şekildegöstermeliydi. Zeliha sordu: “Nedir bu büyük gerçekler?”Belki anlatması güçtü. Fakat insan ruhuna ait daha büyükgerçekler vardı. İnsan yalnız kaldığı zaman öyle şeyler dü-şünüyordu ki aşk bunların yanında küçük bir yer tutuyor-du. Sevdaya zamanı yoktu. Zeliha güldü: “Belki bu söyle-diklerin de hayal ürünüdür, ne dersin?” Hayır, değildi. Aşkbir zayıflıktı ve insanın başka güzellikleri görmesine engeloluyordu. Selim kızınca düşündüğü şeylerin tersini de sa-vunurdu. Bu sözleri de inadından söylüyordu herhalde.Kim bilir, belki de samimiydi. İnsanlarla uyuşamadığınıhissetmenin getirdiği komplekslerdi bunlar. Fakat Selim,kompleks sözüne kızardı. Kendisi belki aşağılıktı, fakat aşa-ğılık kompleksi yoktu Selim’de. Gururla söylerdi bunu.
Zeliha, Selim’in kendisini sevdiğini biliyordu. Bir gün bu-
nu Selim’e söylediğim zaman, artık bu konuyla ilgili değil-miş gibi göründü. Bana, ilişkimizin ne durumda olduğunusordu. Babası Zeliha’yı bir mühendisle evlendirmek istiyor-du. Zeliha lise son sınıftaydı ve benden iki yaş büyüktü.Ben, henüz liseye başlamış ve üç dersten ikmale kalmış biröğrenciden başka bir şey değildim. Evlenme konusunda,meslek sahibi birinin yanında bir hiçten ibarettim. Beniezip geçerlerdi. Nitekim ezip geçtiler de. Bu ayrı hikâye.
Oyunun ilk gecesinde, oyun başladığı sırada, hepimiz he-
yecan ve yorgunluktan bitkin durumdaydık. Elbiselerimizi
427