"Sizinle bahçede, değiller iniydi, efendim?" 
"Bahçedeydiler ama..." 
"İşte geliyorlar;.." 
"Yemek de geliyor!" Osman neredeyse haykırmıştı, kendisine 
tuhaf tuhaf baktıklarını düşünerek: "Kurt gibi açım!" dedi. "Oh, 
oh mis gibi de koktu. Hani bunun defnesi?" Emine Hanım'ın ' 
gülümsediğini görerek neşeyle sofraya oturdu, ama annesinin 
yerinden kalkmadığını gördü. 
Nigân Hanım sofraya oturmadığı için Ayşe ile Nermin de 
kalkmıyorlardı. Osman onlara seslendi. Refik'lerin şimdi gele­
ceğini söyledi, şakalar yaptı, ama Nigân Hanım ancak Nennin'in 
uzun uzun dil dökmesinden sonra sofraya oturabildi. Bu kötülüğü 
de Cevdet Bey'in yokluğuyla açıklıyordu. Bu sırada çıngırak 
şmgırdadı. 
Osman: "Geldiler işte!" dedi. 
"Geldiler, ama biz olurduk artık!" dedi Nigân Hanım. 
Az sonra Refik ile Perihan içeri girdiler. Hâlâ kendi aralarında 
birşeyler konuşuyorlardı. Sonra Perihan sofradaki kalabalığı 
görerek gülümsedi. 
"Bizi beklemediniz, iyi eltiniz!" dedi Refik. 
Nigân Hanım: "İyi etmedik, hiç iyi etmedik," diye mırıldan­
dı. 
"Ev baktık!" dedi Refik. 
Nigân Hanım: "Bizden kaçmak için, değil mi?" dedi. 
Refik annesinin masanın üzerinde duran elini okşayarak: "Nasıl 
böyle bir şey düşünüyorsunuz, şaşıyorum!" dedi. Sonra elbi­
selerini değiştirmek, temizlenmek için çıktılar. 
"Bu çocuk nasıl böyle oldu?" dedi Nigân Hanım. 
Osman: "İyiyiz anne, hepimiz iyiyiz, hamdolsun! Her şey iyi, 
hepimiz sağlıklıyız, şirket de iyi, niye şikâyet ediyorsunuz?" 
dedi ve bacaklarını sinirli sinirli oynattığını farkederek öfkelendi. 
Sonra birşeyler söylemiş olmak için, cuma günü yazıhanede 
başından geçen gülünç bir olayı anlatmaya başladı, ama hemen, 
önceden bunu anlattığını hatırlayarak balığın çok güzel olduğunu 
söyledi. 
Nigân Hanım: "Ramazan ne zaman başlıyor?" dedi. 
"Ekimin onbeşinde!" dedi Osman. 
508