470 Yaşar Kem al-Dağın Öte Yüzü 
Bir baktım, kayalıklardan bir uğultu gelmeye başladı. Bir baktım, yerin göğün, 
kayalıklann, ormanın, esen boranın uğultusu iniltisi biribirine karışmış, kıyamet 
kopup durur. Öyle bir korktum ki, tarifsiz. Öyle bir korktum ki yüreğim ağzıma 
geldi. Az daha sürseydi bu uğultu ben korkumdan ölürdüm. Bir de baktım ne 
uğultu kaldı, ne bir şey ... Ne fırtına kaldı, ne bora. Ne ayaz kaldı, ne soğuk. Or­
talık ılımanlık, güllük gülistanlık oluverdi. Bir mayıs gecesine benzedi gece. Dört 
bir yandan taze çiçek kokulan gelmeye başladı. Amanın ne oluyor, bu da nedir 
derken, aşağıdan yukarı gelen, sıçrayarak gelen, her biri iki adam yüksekliğinde 
yedi top ışık gördüm. Işıklar köyden aşağı, bayıra yukarı oyııayarak gelip durur. 
Dünya aydınlık içinde, ılımanlık, bahar içinde, koku içinde kalıp durur. Ortalık 
öylesine aydınlık ki, karıncanın izini görürsün. Derken anama söyleyim, derken 
derken ... İşte, bu gözlerle gördüm. Bu gözlerle gönneseydi m, inanmazdım. Der­
ken, derken, yedi top ışık sıçrayarak bana doğru gelmekte olsun, bir de baktım 
ışıkların önünde ak libaslara bürünmüş, başı yeşil bir adam gelip durur. Adam 
da dört bir yanına öylesine ışık saçıyordu , yedi top ışık yanında karanlık kalıyor. 
İşte adam öylesine parlıyor ki ... Ulan, aman ha, nedir bu karartı derken ha ... 
Kimdir ki bu karartı derken ha ... İşte bu gözlerle gördüm. Bu benim gözlerimle 
bir iyice baktım. Baktım arkasında yedi top ışık, önde yeşil başlı, ak libaslı adam 
ışık saçarak bana doğru geliyor. Ha anam ha, ha kardaş ha, başladı elim ayağım 
zangır zangır titremeye. Bu adamda bir iş var, dedim kendi kendime. Bu bir er­
miş kişi olmasın, dedim kendi kendime. Bu, arkasında yedi dağ gibi, yedi top 
ışığı takıp da gelen, dünyayı bir anda böyle ılımanlık eden er kişi bir ermiş ol­
maz da ne olur ki ... Ulan düş mü görüyorum yoksa ben, dedim. E time bıçağıının 
ucuyla bir dokundum, bacağım yandı. Böyle de düş olur mu, Memidik kardaş? 
dedim. Ben düş mü hayal mi demeye kalmadı, bir de baktım, o yedi top ışık ar­
kasında ... O yeşil başlı adam, önümden geçip Tekeç dağına doğru süzülüp gider. 
Bir de baktım, bir de baktım ki ne göreyim? Adamın yüzü, bütün bedeni ışıklar 
içinde balkıyıp durur. Birden, gözden yedi top ışığı da, adamı da yitirdim. Dün­
ya öyle bir karanlığa battı ki, böyle bir karanlığı bu dağlar görmüş değil. Öyle bir 
koyu karanlık ki, nah şu taş gibi ağır. Sonra ne göreyim! İşte bu gözlerle gördüm. 
Ne düştü, ne de hayaldi. Birden toplar gibi bu ulu karanlığın ortasından bir top 
ışık patladı. Ben ışığın şiddetinden yere kapaklandım . Bir süre başımı topraktan 
kaldıramadım. Işıklar öylesine patladı, saçıldı ki, gözüm hiçbir yeri görmez oldu. 
Gözlerim bir iyicene kör oldu sandım. Yumulduğum yerden bir türlü doğrula­
mıyordum. Gözlerimi de açmaya korkuyo rum. Yüreğim bir atıyor ki, küt küt! 
Korkudan çatlayacak. Bu karanlığın ortasından bu patlayan ışıklar ne ki? Yer mi 
yanldı da, yerden patladı, yıldızlar mı yukardan aşağı ağdı, ne oldu? Nedir ki bu 
başıma gelen? Kıyamet mi, bir mucizat mı? Ne olursa olsun, ben gözümü aça­
mıyorum. Gözümü şöyle azıcık aralayıp, ucuyla bakmak istiyorum, ya gözlerim 
kör olmuşsa? Bu beni daha çok korkutuyor. Açayım mı açmayayım mı, derken, 
gözümün aralığından baktım ki, ne göreyim, arkasında yedi top ışığı, güzellikten