Kucağıma dökülmüş mektupları eşeleyip duru­
yorum o günlere ait bir şeyler okuyabilmek için. Ya 
ben yazmamışım Gökşin'e üzülmesin diye ya da o, 
saklamaya dahi dayanama yacağı için yırtıp atmış acı­
lı satırları. Ancak şöyle bir mektup geçiyor elime: 
« ... İyi ki evlenmişsin, diyorsun. Ben bu kanaate 
bir türlü varamıyorum. Sana da yazamıyorum 
Gökşin, başka insanları kendi derdimle dertlendir­
meye hakkım var mı? Hep bu endişe ifindeyim. » 
Bu mektubu yazdığımda, ikinci oğlum Çınar da 
doğmuş. Hem de ne badirelerden sonra. 
İkinci hamileliğimde de tüberküloza yakalan­
mıştım. Çağlayan'ın kalp damarında doğuştan bir 
tıkanıklık vardı, bu sorunla uğraşmak gerekiyor du. 
Atilla ihtisasını bitirmişti fakat üniversitede kalması 
zor gözüküyordu. Geçindirmesi gereken bir ailesi 
vardı ama üniversitede önünün açılması için ner­
deyse şart olan kayırıcı bir vasisi yoktu!. Üniversite­
de kalıp akademik kariyer yapmasına bir başka en­
gel de lisan bilmemesiydi. Belki sırtında bizleri ta­
şıyor olmasa, zaman ayırır, İngilizceyi öğrenirdi 
ama geçindirecek ailesi olan her insan gibi, o da 
hemen ekmek parası kazanmayı seçti. Bir fabrikada 
hekimliğe başladı. 
Hayatımız hayal ettiğimiz gibi bir peri masalı 
tadında geçmiyordu. Karı koca çok çalışıyorduk, 
106