KAPLUMBAĞALAR
 
22
 
 
Kır Abbas, damların üstünden bakarak kıracın alt ucundaki kendi 
tarlasını buldu. Orada çalışan karısını, oğlunu, torununu, hiçbir 
davada suçu günahı olmadığ
ına yürekten inandığı gelini Senem’i 
görmeye çalıştı: «(Orada canları çıkıyor... Dört tel buğday için... Hiç 
olmazsa ektiğimiz tohumu almak için... orada... üç kuruşun yolunu 
bulamadan... orada... onlar... onlar. .. Bir mahanayla ben kaçıp geldim, 
şimdi...
 
buradan... onlara bakıyorum...)»
 
Başını havaya kaldırdı:
 
«Ben tarladan, ben işten, ben buğday biçmekten kaçmam ulaaa! ..» 
dedi. «Kaçanın avradını!.. Emme...»
 
Başını indirdi. Kaplumbağa gözlerine benzeyen küçük 
gözlerinden yaşlar iniyordu. Elini kaldırdı, 
gözyaşlarını sildi. Sonra 
yumruk yapıp bağrını dövdü. Utanç içinde kovayı aldı. «(Utanç 
içinde!)» dedi. Kovayı zincirinden tutup salladı. Yarı
 
yerine kadar su doldurup çekti yukarı. Kovanın içinde bir büyük 
canlının gözleri gibi parlayan suya saygıyla, aşk
la baktı. Eğildi öptü. 
Hemen bir iki yudum içti. Başını gökyüzüne kaldırdı: «Kovayı yarıya 
kadar doldurdum, gördün ya!» dedi. «Görmedim deme sonra! Çok 
aldın felân deme aman!..» Eğildi, kana kana içti. Kovanın dibinde bir 
parça su kalmıştı, onu da boynunda
n aşağı, bağrına, ayaklarına 
döküverdi.
 
Serinlemenin çok hoş bir tadı vardı!
 
Bir yarım kova daha çekip gömleğini ıslatmayı, kirli su
-
 
yuyle 
gövdesini bir parça daha serinletmeyi düşündü. Hemen kovdu 
kafasından bu düşünceyi. «Koca köyün...» dedi. «îtin, ins
anın...»
 
Kovayı aldığı yere koydu, kuyunun ağzına kapandı:
 
«Canım, canım, canım!» dedi. Buruşmuş ağzıyle öpücükler yolladı 
kuyunun dibine. Selâm anlamında başını salladı. Yeniden, «Canım, 
canım, canım!» dedi, ayrıldı.
 
Ayakları, göğsü gene yanmaya başladı. 
Ama yansın! Birazcık 
rahatlamıştı.
 
Ağır ağır kuyunun başından uzaklaşıyordu.