Çekinerek ekledi: "Biz Marksizm okuduk!" 
"Biliyor musun, baban da okumuş!" 
"Sahi mi? E, kütüphanesinde bu konuda tek kitap yok." 
"Bir arkadaşından aldığını yazıyor!" 
"Peki, Avrupa'ya gittiğinde niye almamış? Fransa'dayken..." 
İlknur: "Ama, Fransa'ya mı gitmiş sonra?" diye heyecanla 
sordu. "Ne zaman gitmiş?" 
"Gitmiş değil, gitti. Çünkü ben gidişine tanık oldum." Ahmet 
defterleri işaret ederek: "Yaa, okuduğun o masalların bir kah­
ramanı da benim işte!" dedi. "Bakmadın hâlâ o deftere." 
İlknur birkaç sayfa çevirdi ve bir şey görerek güldü. "Yarım 
Asırlık Ticaret Hayatım!" 
"Okusana daha! Dedemin işte!" 
"Fazla bir şey yok! Aynı cümle on kere yazılmış. Okunmuyor 
da! Babanın yazısı kitap yazısına daha yakın. Elle yazılmış. Arap 
harflerini okumak çok zordur." 
"Anlaşılan, sen doktoranı dışarıda yapacaksın^ 
"Eee! Açına bu konuyu," dedi İlknur. Deftere bakarak ağır 
ağır okudu: "Burada Nigân ile birlikteyiz... Berlin... Öğretici 
olmuştur... Fotoğraf güzel şeydir... Bir şey yok burada. Bakacaksak 
ötekine bakalım... Baban Fransa'ya ne diye gitmiş?" 
"Bilmem? Aklına esti, gitti herhalde. Başka ne var defterde, 
anlatsana!" 
"Düşüncelerini dertlerini yazmış. Biraz budala, biraz da eğ­
lenceli bir insanmış baban!" 
"Yahu, yorumu bırak da anlat! Oku!" 
İlknur okumaya başladı: "13 Eylül Pazartesi 1937. Dün Be­
şiktaş'a gittim. Muhittin'i gördüm. Bir meyhanede olurduk, 
konuştuk. Bana hiçbir şey söylemedi, üstelik üzerinde o alaycı 
tavır vardı. Onunla konuştuktan sonra günlük hayal bana yasak 
bir şeymiş, her saniye işlenen bir günahmış gibi gözükmeye 
başladı. Salırbaşı. Bugün yazıhaneye gittim. Bütün gün orada 
oturdum." İlknur kıkırdamaya başladı. 
Ahmet sinirlenerek: "Aman, ne var bunda yahu, bu kadar 
gülünecek?" dedi. "Canı sıkılan, vakti olan herkes böyle saç­
malıklar yazar." 
İlknur: "Ciddi mi söylüyorsun?" dedi. Hayâl kırıklığına uğ-
590