dını muayene ettim. Polisin de tahmin ettiği gibi 
frengi mikrobu taşıyordu. Ona tedavisi için gerekli 
ilaçları verdikten sonra, kimlerle ilişkide bulundu­
ğunu sordum. Hiçbir soruma yanıt vermek isteme­
di. Hala korkudan tir tir titriyordu. Tek söylediği 
çocukları olduğu, onlara bakmak için bu yola düş­
tüğüydü. Ben ise tedavi edebilmek amacıyla, hasta­
lığı bulaştırdığı kişilerin peşindey dim. O insanları 
tedaviye almazsak, onlar hastalığı evlerinde kendi 
eşlerine veya diğer ilişkiye girecekleri kişilere bulaş­
tıracaklar ve zincir uzamaya devam edecekti. 
Kadını sakinleştirip, ona bir çay ikram ettikten 
sonra, koyu bir sohbete koyuldum. Hayatın zor­
luklarından, benim de çocuklarımı yetiştire bilmek 
için çok çalışmak zorunda kaldığımdan, fakat ne 
mutlu bana ki bir mesleğim olduğu için para ka­
zanmak adına fuhuşa başvurmama gerek kalmadı­
ğından, çocukların anaları için ne kadar değerli ol­
duklarını bildiğimden, onun yapmakta olduğu işin 
nedenini anlayabildiğimden samimiy etle söz ettim. 
Yarım saate yakın bir süre sonra, benim gözlerim­
de yaşlar vardı, zavallı kadın ise hüngür hüngür ağ­
lıyordu. Kadın kadına sıcak bir iletişim kurmuştuk. 
İsterse ona çalışabileceği bir iş bulma vaadinde bi­
le bulundum. Kadının güvenini kazanınca, bu sefer 
ona frengi hastalığı ile ilgili çok basit bilgileri aktar­
dım. Hastalık zamanınd a yakalanırsa birkaç penisi­
lin iğnesi ile önlenebiliy ordu. Fakat çok bulaşıcı ol­
duğu için pek çok masum insan, farkına bile var-
225