alırken, yapt ıklar ımı ve gördüklerimi sanki şu anda ya şadığım bir şey değil de çok eski bir hat ıraym ış gibi bana 
kesin ve soluk renklerle resmediyordu. Hani rüyalarda kendimizi d ışarıdan görür de ürpeririz ya. Ayn ı ürpertiyle, 
elimde dar a ğızlı şişman tunç hokka, şöyle dedim: 
"Ç ırakl ığımda, on ya şımdayken böyle bir hokka gördüydüm." 
"Üç yüz y ıllık bir Moğol hokkas ı," dedi Eni şte Efendi. "Kara onu tâ Tebriz'den getirdi. Yaln ız k ırm ızı için 
kullan ılır." 
Tam o s ıra, hokkay ı bütün gücümle bu kendini be ğenmiş bunağın sulanm ış beynine indirmek için beni 
kışkırtan tabii ki Şeytan'd ı. Ona uymad ım. Ve aptalca bir umutla dedim ki: 
"Zarif Efendi'yi ben öldürdüm." 
Neden bunu umutla söyledi ğimi anl ıyorsunuz, de ğil mi? Eni şte'nin beni anlayaca ğını ve bağışlayacağını 
umut ediyordum. Benden korkaca ğını da ve bana yard ım edeceğini de.