sözleri tekrarlar, kadınlardan yakınırdı uzun süre. Onu, ya
istemediği kadar ciddiye alıyorlar ya da hiç aldırmıyorlardı.Sonra, hemen unuturdu yaptıklarını. Başkalarına yaptıkla-rını hemen unuturdu. Başkalarına kötülük ettiğini hisset-menin acısına dayanamazdı. ‘Bütün öfkelerimi öyle içtenduyuyorum ki, kimsenin alınmaması gerek bana; bu yüz-den ancak beni beğenebilirler,’ diyerek şımarıkça gülerdi.‘Beni ya şımartın, ya da kapı dışarı edin!’ diye bağırırdı. ‘Ya-rı içtenliğe dayanmam zor benim. Bir kişi mi kalacak? Ta-mam: bir kişi kalsın.’ Sonra gene bağırmaya başlardı: ‘Bengünahkârım: bana vurun!’ O günlerde Dostoyevski’yi oku-yordu.
“Sonra hemen mahzunlaşırdı: ‘Ya bir kişi de kalmazsa?’
Yanıma oturur, titrek bir sesle: Kitaplar yüzünden çok acıçekiyorum Esat Ağabey ,’ derdi. ‘Sanki hepsi benim için ya-zılmış. Bu kadar insanı birden canlandıramıyorum: hepsinibirbirine karıştırıyorum. Gülünç oluyorum.’ Odayı dolaşır-dı inleyerek. ‘Ben rezilin biriyim ve rezilliğimi biliyorum.’‘Selimciğim,’ derdim, ‘Kendini bu kadar zorlama. Karama-zov’ların bulunduğu şartlar altında değilsin.’ Oyuncağı elin-den alınmış bir çocuk gibi suratını asardı: ‘Peki, ben etki al-tında kaldığımı, kitapların beni mahvettiğini nasıl anlataca-ğım?’ Anlaşılmamaktan çok korkardı. ‘Başkalarından ayrıhissetiğimi nasıl belirtsem? Kimse bilmeyecek... Hiç olmaz-sa mezar taşıma yazın: burada insanlara başka türlü hayranolan biri yatıyor. Ne türlü? Bir bilsem, ah bir bilsem.’
“Beni tedirgin ettiğini düşünerek, aşırı kibarlık oyununa
başvururdu. Çantasından ders notlarını çıkarır, yatağın üs-tüne serer ve önce benimle ilgili değilmiş gibi yapardı. Say-faların arasına gömülür, büyük matematikçileri oynardı.Sonra, benim de büyük hukukçuları oynamamı isterdi: bü-yük adamların yanında, büyük adamlar bulunduğu için.Masayı hazırlar, kitabımı açar, kırmızı kalemimi üstüne ko-
384