Birden candarmalar kurşunu kestiler. Bir şaşkınlıkla Me- 
med de kesti. Sonra Asım Çavuşu gördü. Eline bir ak mendil 
almış sağ kolunu ta yukarılara kaldırmış, bağırarak geliyordu:
"Memed, yavrum sana geliyorum. Teslim ol! Ölmeni iste­
miyorum."
Çavuş yukarı, Memede doğru dimdik yürüdü.
"Çavuş gelme."
"Memed yavrum, hükümetten başa çıkılmaz. Dağ taş asker 
dolu. Ya vurulacak, ya da yaralanacaksın. Yüzbaşım seni bağış­
latacak."
Memed bütün sesiyle bağırdı:
"Çavuş gelme!"
Sesinde korku, umarsızlık, umutsuzluk vardı.
"Nolursun Çavuşum gelme!"
"Vur onu! Bitir işini! Görsün gelme deyince gelmek nasıl 
olurmuş. Vur şunu."
Çavuş geliyordu, dimdik, fütursuz.
"Çavuş gelme nolur. Vururum seni. Çavuşum bunu yaptır­
ma bana. Çavuşum bu kötülüğü yapma. Çavuşum elini ayağmı 
öpeyim, kıyma bana." Sesinde korkunç, deli bir yalvarma var­
dı. "Asım Çavuş, Çavuş, Çavuşum, sende hiç insanlık, hiç din 
iman yok mu?"
Çavuşun mendil tutan sağ eli havada, dimdik. Yürüyor:
"Teslim olacaksın bana. Hem de bugün. Bilirsin dünyada 
bir tek inşam candan severim, o da sensin."
"Bilirim Çavuşum, vallahi bilirim. Kıyma bana. İşim var." 
Sesini yükseltti. Sesi kayalıklarda çınladı, yankılandı. Ses tü­
müyle değişmişti. "Çavuşum, sana söylüyorum, beni iyi dinle. 
Sana şimdi teslim olurdum ama... Bütün dediklerin doğru, hak­
lısın. Beni öldürecekler, biliyorum. Ama ölmeden azıcık bir işim 
var Çavuşum. İşim olmasa sana kıyamazdım Çavuşum. Kusu­
ra kalma. Bir can için olsa, canım için olsa, canımı sana kurban 
ederdim. Geri dön Çavuşum."
İki kurşun Çavuşun kulaklarının dibinden geçti, Çavuş al­
dırmıyor yürüyordu. Memed, Çavuşun üstüne iki tarak fişek 
boşalttı. Çavuş aldırmıyordu.
Memedin bütün bedenini bir titreme aldı:
198