Olmez Otu 709 
Derken, belincieki kemere iki turaç asılı Sefer geldi. Hep gülüyordu . Alaçık­
lardan başını içeri uzatıyor, "kolay gelsin," diyor, başka bir şey söylemiyor, ak 
dişlerini göstererek gülüyordu. 
Üstlerinden, İncirlik Hava Üstünden kalkan Amerikan jetleri toprağa sü­
rünürcesine geçtiler. Başka bir zamanda olsaydı, bütün alaçıktak iler dışarı 
fırlarlar, uçaklar gözden kayboluncaya kadar arkalanndan bakarlardı. Şimdi 
hiç kimse başını bile kaldırmadı. Uçakların gölgeleri Çukurovanın düz top­
rağında son hızla kaydılar, aydınlık toprağa kapkara yollar çizerek. .. 
Memidik gözünü kuyunun üstündeki göğe dikmiş, ayırmadan kartallara ba­
kıyordu. Kanallar bir toparlanı yor, gökyüzünde koskocaman bir yumak oluyor, 
kaynaşıyor, sonra birden sürüsüne kurt dalmış koyun gibi parça parça bölünü­
yor, uçsuz bucaksız Anavarza göğüne tane tane saçılıyor lardı. Böylesine dağılıp 
toparlanma bir süre sürdü. 
Memidik durmuş, eli işe varmıyor, bu açılıp kapanan kanal oyununu sey­
reyliyor, tuhaf sabırsız bir merakla bu oyunun sonunu bekliyordu. Ne olacaktı 
şimdi, kartaUar kuyunun göğünü bırakıp gidecekler miydi? Kanal sürüsü bir 
ara toprağa değecek kadar yere yakın indi. Konacaklarmış gibi bir süre toprağa 
yakın uçtular durdular. Bir iki tanesi de indi. Sekerek, kanatlan dikili, kuyu­
nun başmda dolaştılar, sonra hemen, kanatlarını bile indirmeden uçtular. Göğe 
yukarı ağır, nazlı, ağdılar, ta göğün derinliğine vardılar, bir top. Sonra saçılarak 
Anavarza kayalıklannın hizasma kadar geldiler. Kartallann gün batıdaki sol 
ucu kara bir bayrak gibi çırpmdı, bir parçası koptu. Dumlu üstüne doğru topar­
lamp saçılarak uçup gitti, koyu, yanan boz ışık içinde kapkara kayboldu gitti. 
Memidiğin içini bir sevinç sardı: 
'"Gidiyorlar," dedi kendi kendine. "Ölüyü gömdüğüm yerin üstünde dönme­
yecekler artık." 
Birden içini bir keder bastı. Ne oldu acaba ölüye, gene gömerken nasıl göm­
müştü? Hayal meyal ansıyordu dünkü geceyi, kuyuyu, ölüyü, yanan harmanı, 
harmandan canım atıp ölüyü kurtarışını bir düş gibi uzak ansıyordu. Harman 
daha için için yanıyor, çıkan duman ta gökyüzüne kadar dimdik süzülüyor, 
ötede, yücede dik dumanın başı kırılıyor, duman ince bir bulut gibi dağılıyor, 
gökyüzüne karışıyordu. 
"Ya ölüye bir şey olmuşsa? Ya gömülü yerdeki toprak yığını, taze, yeni kazıl­
mış toprak ölüyü ele verirse?" 
Kanallar, ölü, bir tuzak hazırlamakta olan hornunulu köylüler ... Hep bugün 
bir sabırsızlık, bir delilik içinde kıvrandınyordu Memidiği ... Ya, ya, ya ölüyü taze 
toprağından bulurlarsa7 Ya kanallar taze mezarın üstüne inip, ölüyü mezarından 
çıkarırlarsa? Ya, ya, ya ölüyü? Ölüyü ... Ne etmiş eylemişti de ölüyü yangından 
çekip almıştı. Şimdiye yanmış gitmiş o da kurtulmuştu. Sarcim mı şimdi başı­
na belayı Memidik! Taşbaşoğlu Efendimiz bile seni kurtaramaz. Ölüyü, ölünün