Yanıtlamamı ştı Erdal.
“Sana bir soru s ordum.  Vurdun  mu?”
“Vurmuşumdur  belki.”
“Ne y ani, vurup  vurmadığın ı bilmiyor musun?”
“Zifiri  karanlı kta baskı n oluyor.  Davran ıyorsun  tüfeğ ine, kımıldaya n her şeye ateş edi­
yorsun. Bazen terör isti öldürüyorsun bazen katırları. B ilemezs in ki.”
“Bir i nsan ı vuracağın ı bile bile na sıl ateş ediyorsun?” d iye sormuştu Elmas.
“Düşünmede n yapıyor sun.  Sen öldürmes en, onlar  seni vuracak.  Vurmakl a da kalmayacak, 
belki gözlerin i de oyacak lar. Bir gün yolda,  bir öğre tmen  karı-kocan ın cesetlerini buld uk. 
Otobüsle  görev yerlerine  gidiyorlarmış,  indirmi şler,  kiml iklerini  öğrenince  önce  öldürmüş, 
sonra  da gözlerin i oymuş, kafalarını taş la ezmi şlerdi. Bunu  yapan herifleri, o an, se nin de tem­
izlemek  geliyor  içinde n. Yani... o manzaray ı gördüğüm  akşam,  şunlar  bir elime düşs e de göst­
ersem onlara diye düşünmüştüm. Ama he p böyl e hissetmiyorsun e lbet.”
“Bütün bunları n asıl... nasıl...?”
“Çoğu ot çekiyor. Başka türlü olabilece k şey değil yoksa. Kafaları ezmek, gözl eri oymak, ins­
anların  oralar ını buralarını  kesmek...  Kafayı  yemed en kimse  yapamaz  bunları,” demiş ti Erdal, 
“bili yor musun  çoğu  da nede n sava ştığının  farkında  değil. Git diyorlar,  gidiyor,  vur diyorlar, 
vuruyor.  Çünkü gitmes e, vurmasa  onu vuracaklar.  Aynen  bizler  gibi bir durumdalar.  Biz istey­
erek mi adam öldürüyoruz?”
“Gecel eri onun i çin mi do laşır durursun ba ykuş mi sali?”
“Biri lerin i vurduğumu  sandı ğım geceler uyku  tutmazdı  beni.  Çolu ğu çocuğu,  anas ı, bacıs ı 
var mıydı diye düşünürdüm.  Acep kaç yaşındayd ı diye düşünürdüm.  Onlar  da bizi vurduklar­
ında,  uyku tutturamazlar  mı diye düşünürdüm.  Allah'ta n bu düşünceler  sonra  geliyor insanın 
aklına. Çarpı şma  anında hiçbir şe y düşün emezsi n. Kafan bomboş.”
“Ama burada  evind e selamet tesin. Ni ye uyumazsın y ine?”
“Onun neden i başka. Gözlerimi kapad ım mı he p aynı k âbusu  görü yorum.  Minibüste hava ya 
uçuşumuzu... ” Kula kların ı elleriyle kapatmı ş, yere t ükürmüştü.
“Mevlut da çekiyor mudur  senin çe ktiğin ac ıları Erdal?” d iye sormuştu k ardeş i.
“Hiç şüph en olması n,” demiş ti Erdal.  “Kışın eksi kırk derecede  nöbete  duruyor,  donu­
yordur,  yazın  güne şte beyn i eriyor-dur.  Öldürüyor  ve ölme kten  korku yordur,  tıpkı benim gibi.
”
“Sağ dön erse, varacağım ona.”
“Babam  duymasın.”
“Duyars a duysun.  Ben  kararımı  verd im,”  demi şti Elmas.  Bir akşamüstü,  Elmas  gelmiş 
kardeş inin baş ına d ikilmi şti.
“Mevlut  izne çıkacak  hafta ya. Onun  yanına varacağ ım. Bana  nikâh kıyacak.  Kaçmama 
yardım et ,” demiş ti.
“Babam  öldürür  seni.”
“Ölüm kaderim olmuş benim, ya babam beni öldürecek ya ben kıyacağ ım canıma.”
“Del i del i konuşma.”
“Mevlut'a  kaçamazsam,  asaca ğım kendimi. Bunu  sen buraday ken yapacağım  ki cenazemde 
bulunasın.  Topra ğımı  üstüme  sen atasın. Senden  başka  kimsem  yok derdimi paylaşan.  Sen 
benim karın  bir karda şımsın,”  demişt i ikizin e. “Ya kaçmama  yardım edersin  ya da kara  topr­
ağa gömülmeme.
Artık kararını  sen ver.”  Ellerini  karnın ın üstüne  kavuşturmuş,  boynunu  yana büküp  bakm­
ıştı gözl erinin içine.  “Yüklü müsün  yoksa?”
Elmas  tam “hay ır” diyecek ken,  dilini ısırıp susmuştu,  yanıtlamamışt ı kard eşini. O gece sab­
aha kadar u yuma mıştı Erdal.  Öğür e öğür e dolanı p durmuştu ev in et rafında.
“Bizim ki yine tükürüp  duruyor,”  demişt i anası kocasına,  “buna  ne yedirsem de kessem bul­
antısını. Y arın bir var ıp gidem, D ede'ye. B elki bir çares ini bil ir.”
“Gebe  karı gibi öğüren  herife  ne yapcek  Dede?”  demişt i Hurş it. “Tıka kula ğını, zıbar  uyu, 
haydi.”
Sabah er ken, ar ka bahçede çamaşır y ıkayan k ardeş inin baş ına varmış tı Erdal.
“Topla  çıkı nını Allah'ın  belası,”  demiş ti. “Yar ın şehre varaca ğım.  İşlerim  var. Sen de peşime 
takıl benimle  in, sonra  ne halt edersen et. Gerisine karışma m. Baba mın seni bulamayacağı  bir 
deliğe gir de bana  vicdan  azabı  çektirme.  Yeteri kadar  daya k, kötek, küfür,  kan ve ceset 
19