yerimden kalkt ım, ikisinin arkas ında dikilip, kendi nak şettiğim edepsiz resme çok uzaklarda kalm ış bir mutlu 
hat ıray ı yeniden hat ırlar gibi heyecanla, sessizce bakt ım. Kara da kat ılm ıştı bize. O resme dördümüzün birlikte 
bakmam ız nedense içimi derinden rahatlat ıyordu. 
"Körle gören hiç bir olur mu?" dedi Leylek çok uzun bir zaman sonra. Gördü ğümüz bir edepsizlik bile olsa, 
Allah' ın bize verdi ği görme zevkinin yüce oldu ğunu mu ima ediyordu? Ama Leylek hiç anlamazd ı böyle 
şeylerden, Kuran- ı Kerim'i hiç okumazd ı. Kuran- ı Kerim'in bu ayetinin Heratl ı eski üstatlar taraf ından s ık s ık 
hat ırland ığını biliyordum. Büyük üstatlar, bu sözü resmetmenin dinimizce yasak oldu ğu, ressamlar ın k ıyamet 
günü Cehennem'e yollanacaklar ı yolundaki, nak ış düşmanlar ının tehditlerine bir cevap olarak kullan ırlard ı. Ama 
o sihirli ana kadar, Kelebek'in a ğzından sanki kendili ğinden dökülen şu sözü hiç mi hiç i şitmemiştim. 
"Körle görenin bir olmad ığını gösteren bir resim yapmak isterdim ben!" 
"Körle gören kim?" dedi Kara safl ıkla. 
"Körle gören bir olmaz, 'Ve mâ yestevil'âmâ ve'l basîru'nun mealidir," dedi Kelebek ve devam etti: