dolabı açtı. Geçen hafta defteri bulduğu yeri karıştırdı, ama bir 
şey bulamadı. 
"Demin bana kızmadınız mı?" dedi hemşire. 
"Niye?" 
"Babaannenize saygısızlık ettiğimi düşünmüyorsunuz, değil 
mi?" 
Ahmet göze doğru eğilerek: "Nereden çıkardınız bunu?" dedi. 
"Şaka yapıyorduk!" dedi hemşire. "Bu özel bakıcılık o kadar 
zordur ki! İnsan bıkar, sıkılır, usanır. Afeclersiniz, babaanneniz 
yapmıyor, ama insan başkasının pisliğini temizler, gene temiz­
ler." 
"Evet, tabii, kötü!" diye mırıldandı Ahmet. 
"Şaka yapıyorduk. İnsanın sinirleri de bozuluyor." 
Ahmet aceleyle arıyor, ama bir şey de bulamıyordu. 
"Ben hep sizinki gibi iyi ailelerle çalışırım. Gülmen'leri biliyor 
musunuz? Öğleden sonraları kadınla Boğaz gezintisine çıkar­
dık!" 
Ahmet bir defler buldu, heyecanla açtı, ilk sayfalarına gene 
eski yazıyla birşeyler yazılmıştı. Dolabı kapayıp ayağa kalktı. 
"İnsan sıkılıyor!" dedi hemşire. "İyi bir roman varsa verin 
de okuyayım. Tatlı tatlı okur, her şeyi unuturum. Bu kitaplar 
babanızın mıydı? Profesör müydü?" 
Ahinct: "Valla bilmem ki!" diye mırıldanarak odadan çıktı. 
Salonda yürüdü. Tıkış tıkış sıkıştırılmış, yığılmış eşyaların 
arasından geçerek duvarda asılı duran Cevdet Bey'in resmine 
yaklaştı. Cevdet Bey'in resmini yapmayı düşünüyordu. Ama 
fotoğrafa yaklaşınca bu tasarının çok ham olduğunu düşündü 
ve bu işi ertelemeye karar verdi. Gene de bir süre Cevdet Bey'e 
yakından baktı ve iç dünyasını bu kadar kolay ele geçiremc-
yeceğini düşündü. 
"Ne yapıyorsun orada?" diye Nermin sordu. 
"Görmüyor musun, resme bakıyor!" dedi Osman. "Sahi, 
babamın resmini yapsan»!" 
Ahmet onlara gülümseyerek döndü. Babaannesine bir baktı. 
Nermin akşam yemeğine beklediklerini yeniden söyledi. Son 
günlerde yaptığı resimlere acele acele baktı. Uyandıktan, birşeyler 
yedikten yarım saat sonra, her sabah son günlerde yaptıklarını 
552