kural tan ımaz gönül dünyan ın kaç bucak oldu ğunu kavrar da böyle zamanlarda makul insanlar kibarca "bizi 
birbirimize uygun bulmad ılar" diyerek k ısa keserler ya hakl ı olarak: Öyleydi i şte. Annemin birkaç kere "Bari 
çocuğun kalbini k ırmay ın," dediğini hat ırlatay ım. Annemin çocuk dedi ği Kara yirmi dört, ben ise onun yar ı 
yaşındayd ım. Babam Kara'n ın aşk ilan ını küstahça buldu ğu için annemin ricas ını kasten yerine getirmemi ş de 
olabilir. 
İstanbul'dan gitti ği haberini ald ığımızda onu büsbütün unutmad ıysak bile gönlümüzden tamamen 
çıkarm ıştık. Y ıllarca hiçbir şehirden haberini de almad ığımız için, yap ıp da bana gösterdi ği resmi çocukluk 
hat ıralar ımızın ve çocukça arkada şlığımızın bir nişanesi olarak saklamam ın yerinde oldu ğunu düşünmüşümdür. 
Önceleri babam, sonralar ı da savaşçı kocam resmi bulup huzursuz olmas ın, k ıskanmas ın diye alt ındaki Şeküre 
ile Kara kelimelerinin üstünü babam ın Hasan Pa şa mürekkebi sanki damlam ış da damladan çiçekler yap ılm ış 
gibi ustaca örtmü ştüm. Bugün ona o resmi geri yollad ığıma göre, aran ızda pencerede onun kar şısına ç ıkıvermiş 
olmam ı benim aleyhime yorumlamaya çal ışanlar varsa, belki biraz utan ır, belki biraz dü şünürler. 
Onun kar şısına on iki y ıl sonra birdenbire ç ıktıktan sonra orada, pe ncerenin önünde, ak şam güneşinin k ızıl 
ışıklar ı içinde bir süre kald ım da, bahçenin bu ışıkta hafifçe k ırm ızıms ı bir renge, turunç rengine bürünü şüne, 
iyice üşüyene kadar hayranl ıkla bakt ım Hiç rüzgâr yoktu. Sokaktan geçen biri ya da babam beni aç ık pencerede 
görseydi, ya da Kara at ıyla geri dönüp önümden geçseydi ne derlerdi umurumda de ğildi. Haftada bir güle oynaya 
hamama gitti ğim Ziver Pa şa'n ın k ızlar ından o hem sürekli gülen, e ğlenen, hem de en olmad ık zamanda en 
şaşırtıcı laf ı eden Mesrure bir keresinde, hiçbir zaman tam ne dü şündüğünü insan ın kendisinin bile 
bilemeyece ğini söylemi şti bana. Ben şöyle düşünürüm: Bazen bir şey söylüyorum, onu dü şünmüş olduğumu 
söylerken anl ıyorum, ama anlad ığını vakit tam tersim inançla dü şünüyorum. 
Babam ın eve çağırdığı ve hepsini tek tek dikizledi ğimi sizden saklamayaca ğım nakkaşlardan zavall ı Zarif 
Efendi'nin kocam gibi kay ıp olmas ına üzüldüm. En çirkin ve fakir ruhlular ı da oydu. 
Kepengi kapad ım, odadan ç ıktım, aşağıya mutfağa indim. 
"Anne, Şevket seni dinlemedi," dedi Orhan. "Kara ah ırdan at ını al ırken mutfaktan ç ıktı da delikten onu 
seyretti." 
"Ne var!" dedi Şevket elinde havan ın eli. "Annem de dolab ın içindeki delikten seyrediyordu onu." 
"Hayriye," dedim. "Ak şama bunlara badem ezmeli, şekerli ekmek k ızart ırsın az yağda." 
Orhan tepinerek sevindi de, Şevket hiç ses etmedi. Yukar ı merdivenleri ç ıkarken ikisi de ba ğıra bağıra 
arkamdan yeti şip, pald ır küldür, bir ne şeyle itişerek yan ımdan geçerlerken: "Yava ş, yavaş," dedim ben de 
kahkahalar atarak. "Kör olas ıcalar." Birer tatl ı yumruk indirdim narin s ırtlar ına. 
Ne kadar güzeldir ak şamüstü evde çocuklarla birlikte olmak! Babam sessizce kitab ına vermişti kendini. 
"Misafiriniz gitti," dedim. "Umar ım s ıkmam ıştır sizi." 
"Yok," dedi. "E ğlendirdi beni. Eskisi gibi Eni ştesine sayg ılı." 
"İyi." 
"Ama ihtiyatl ı ve hesapl ı da." 
Bunu, benim tepkimi ölçmekten çok Kara'y ı küçümser bir havayla, konuyu kapatmak için söylemi şti. Başka 
zaman olsayd ı sivri dilimle bir cevap yeti ştirirdim. Bu sefer, hâlâ beyaz at ı üzerinde ilerledi ğini hissetti ğim o 
adam ı düşündüm de ürperdim. 
Sonra, dolapl ı odada nas ıl oldu bilmiyorum Orhan ile birbirimize sar ılm ış bulduk kendimizi. Şevket de 
sokuldu; bir an aralar ında itiştiler. Kavgaya tutu ştular zannediyordum ki sedire yuvarlanm ış bulduk kendimizi. 
Köpek yavrular ı gibi onlar ı sevdim; ba şlar ının arkas ından, saçlar ından öptüm, gö ğsüme bast ırdım onlar ı, 
ağırlıklar ım memelerimin üzerinde hissettim. 
"H ımmn" dedim. "Saçlar ınız kokuyor sizin. Hayriye ile hamama gidersiniz yar ın." 
"Ben art ık Hayriye ile hamama gitmek istemiyorum," dedi Şevket. - 
"Çok mu büyüdün sen," dedim.