Sonuçta insan yaşamayı hep sürdürmek zorunda ve bunun 
için de kendisiyle birlikte yaşamayı öğrenmeli. Gündelik hayat 
denilen o sığ, engin denizde bir dizi mercandan başka bir şey 
değil işlediğimiz cinayetler, gizli suçlar, sırlar. 
Tony "katil" olduğunu bir kez bile düşünmemiştir, sanırım. 
Öldürdüğü adamın gölgesini hep yüreğinde taşısa da. Ama be­
nim için Tony'nin imgesi, cinayetle birleşmişti artık, okyanusla 
birleştiği gibi. Deniz kabuklarının şarkısının içinde ölüm ağıtı 
da vardı bundan böyle. Okyanusun, yaşam kadar ölümün de 
kaynağı olduğunu, ikisinin birbirinden asla ayrılamayacağını 
sanki bilmiyor muydu m? 
"Her türlü işe bulaştım. Miami'den kokain kaçırdım, satıcı­
lık yaptım. Ama iki şeyden nefret ederim, hırsızlık ve tecavüz." 
Günlerdir ondan boş yere korktuğumu ima edercesine, gö­
zucuyla beni süzmüştü . Oysa gözlerindeki bir anlık donuk pa­
rıltı, içinden sağ çıkmayı başardığı ruhsal savaşın bir işareti, can­
lı bir tanığıydı. Hayatımı kurtaran ahlaki bir ilke olmuştu de­
mek: "Tecavüz etmeyeceksin ." En kutsal yasayı, "Öldürmeye­
ceksin"i, çoktan, kayıtsızca çiğnemişti Tony, ama tecavüz, ken­
disine koyduğu ve asla sorgulamadığı bir yasaktı. Bir an boş bu­
lundum. Kendine ilişkin bir şeyler anlatma fırsatı bulmuş küçük 
bir çocuk gibi atıldım. 
"Ben tecavüze uğradım . Saldırıya da, on yaşımdayken ... " 
Keskin, acı bir pişmanlık, cümlemi tamamlamamı engelledi . 
Kendimden nefret ediyord um. Bu iki olay da sır değildi, ama 
anlatmaktan hiç hoşlanmadığım, belleğimin en gözden uzak 
köşesinde çürümeye bıraktığım anılardı. Üstelik o şekilde söyle­
miştim ki T ony on yaşındayken tecavüze uğradığımı sanmıştı. 
On yaşındayke n, okul kantininde, yirmi beş yaşlarında, şaşı bir 
adam bana saldırmıştı; iş tecavüze varmadan kaçmayı başarm ış­
tım. Tecavüz ise üç yıl önce, çok sarhoş olduğum bir gece ol­
muştu; oldukça ünlü bir yazardı bunu yapan ve itiraf edeyim ki 
adamı kışkırtmıştım. On yaşımdan beri bastıramadığım bir suç-
82