326 KADERİN CİLVESİ 
İzzet Dinarı Efendi bir kahkaha tufanı içinde sarsıl a sar-
sila iki eliyle yüzünü kapadı. Çıldırdı mı? Çıldırıyor muydu? 
Başka bir şey söylemedi. 
— Efendi Hazretleri, tahammül... Metanet... Hayatımızın 
böyle korkunç anlarında kendi kendimizi idare etmek gerekir. 
Nasibimizin bir cellât gibi başımıza indirdiği bu darbeler kar­
şısında irkilmemeli, gülüşmeliyiz. Eğer bu sırrın korunmasına 
imkân olsaydı bu, bütün zehirlerden acı ve öldürücü sözleri 
muhterem huzurunuzda tekrara cesaret edemezdim. 
Artık bende söylemeğe cesaret, ihtiyarda da dinlemeğe 
kudret kalmamıştı. İkimiz de acı ve boğucu bir susuşla öylece 
durduk. 
Kaynanam bu feci sahnedeki rol sırası artık kendisine gel­
diğine hükmederek çocuğu kapınca Efendinin dizleri önüne 
çekerek kaldırım üzerinde ilâhi okuyan dilenci kadınlar gibi iki 
tarafına sahana sahana en yanık sesiyle: 
— Damadımın velet, velet dediği işte bu yavrucuktur. To­
rununuz. İki yıl önce Recep-i Şerifin yirmi altıncı gecesi bizim 
evin damı altında doğdu. Dilime pek çapraşık geliyor ama ger­
çeği söylemeden olmayacak ki... Babası oğlunuz Salim İzzet 
Bey, anası da, evlere şenlik, eşiniz hanımdır. 
Dünyada ara sıra böyle şeyler oluyor. Ne çare tahammül 
etmeli. Zamane kadınları azdı. Havva anamızı cennette bile 
zaptedememişler. Artık dünyadakileri idare etmek kabil mi? 
Bu çocuk doğmasaydı günahların yüz karaları meydana çık­
mazdı. Ama onların ayıplarını yüzlerine vurmak için, hikmetine 
kurban olduğum Tanrım, bu zina çocuğunu dünyaya gönderdi-
Ne de olsa bu masumun bir suçu yok. Dünyaya döl gerek, 
diye bağırışıyorlar. Ama yine de bütün gençler yalnız kendi 
zevkleri için sevişiyorlar. Böyle kanunsuz, nizamsız çocuk 
doğurmak cinayet. Çocuğu öldürmek cinayet. Pekiama kızgın­
lık zamanlarında işte bunu düşünemiyorlar. Sonra da ne yapa­
caklarını şaşırıyorlar. 
Benim böyle deli doh söylenmemden, sizin ah ederek derin 
düşünmenizden hiçbir şey çıkmaz. Bir kere olan olmuş. Bakınız, 
dişimizden tırnağımızdan arttırarak çocuğu fıstık gibi besledik. 
Şimdi buraya bırakıp gideceğiz. Başka bir çaremiz yok. Şan.