BİR ORMA N HİKA YESİ 
"Orman bizim her şeyimizdir delikanl ı, anamız, baba­
mız, evimiz ... " diye, yanımda oturan ihtiyar anlatmaya 
başladı. Alacakar anlık gittikçe artıyordu. Güneş, aşağılar­
da uzanan ovadan tamamen çekilmişti. Yalnız arkamızda­
ki büyük ormanda, ağaçların üstüne atılmış kırmızı bir 
çuha gibi rüzgarla hafif hafif kıpırdıyordu. Biraz sonra 
büsbütün kayboldu. Ve o anda her şey değişiverdi. Şimdi­
ye kadar yaşayan, kımıldayan, ses çıkaran ova artık ölüy­
dü ve beyaz, ince bir sisle örtülmeye başlamıştı. Buna kar­
şılık orman canlanıyordu. Sabahtan beri ancak mırıltıları 
duyulabilen ağaçlar konuşuyorlar , bağırıyorlar , sallanıyor 
ve ellerini birbirine uzatıyorlardı. Yalnız ağaçlar değil, 
yerdeki otlar, kuru yaprakl ar, çalılar, ağaçların gövdesine 
sarılan sarmaşık soyundan nebatlar , hatta kahverengi 
mantarlarla koyu yeşil yos unlar bile canlanm ıştı. Gürül­
tülü bir kımıldama, bir ses kargaşalığı ormanın kenarla­
rından dışarı dökülüyordu. Arkamı zda büyük bir şehir 
gerinerek uyanıyor zannediyordum. Birden bir işaret al­
mışlar gibi bu ahenge hayvanlar da karışıverd iler. Kuş 
haykırışları , ulumalar, acele koşan ayakların altında kırı­
lan dalların sesi birbirini kovalıyordu. Ara sıra ovaya ka­
dar uzanarak oradaki mutlak sessizliği bile yırtan acı ve 
keskin bir feryat, arkasından bir boğuşma gürültüsü ve 
uzun hırıltılar , bu karanlıkla beraber canlanan şehre kor­
kunç bir mahiyet veriyordu. 
23