Nişan
Misafirlerin yandan fazlas ı çoktan kalkm ıştı. Babam ın gözleri arada  
kapan ıveriyordu. 
Annem ile babam bizleri tek tek öpüp kalk ıp giderlerken, "Siz de çok  
geç kalma yın olur mu o ğlum," dedi annem, bana de ğil Sibel'in  
gözlerinin içine bakarak. 
Kenan, Satsatç ı arkada şlar ının masas ına dönmek istedi ama onu  
bırakmad ım. "Şu İzmir’e dükkân açma meselesini bir de a ğabeyimle  
konuşalım," dedim. "Üçümüz kolay bir araya gelemiyoruz." 
Bizim masada a ğabeyimle Kenan' ı tan ıştırmak iste yince, (onunla
çoktand ır tanışan) ağ abeyim sol ka şını alayc ılıkla yukar ı kald ırd ı ve 
benim kafam ın fazla dumanlı oldu ğunu söyledi. Daha sonra da Berrin
ile Sibel'e, ka ş göz hareketleriyle elimdeki kadehi i şaret etti. Evet, o
sırada iki kadeh rak ıyı h ızla içmi ştim. Çünkü Zaim ile Füsun'un dans
edişine gözümün her takıl ışında saçma bir k ıskançl ığa kap ılıyordum ve
rak ı iyi geliyordu. Çok saçmaydı onlar ı k ıskanmam. Ama a ğabeyim Ke-
nan'a çek tahsilatlar ının zorlu ğunu anlat ırken, Kenan dahil bizim  
sofradaki herkes de Zaim ile Füsun'un dans ını seyrediyordu. Onlara  
sırtı dönük oturan Nurcihan bile Zaim'in bir ba şkas ıyla ilgilendiğini 
hissetmiş, huzursuz olmu ştu. Bir ara "Mutlu yum," dedim kendi  
kendime. Her şeyin istedi ğim gibi olup bitti ğini bütün sarhoş luğuma
rağmen seziyordum. Kenan'ın yüzünde de, benimkine benzer bir
huzursuzluk gördüm ve patronlar ının il gisine kap ılıp az önce
kollar ında tuttu ğu harika k ızı kaç ıran hı rsl ı ve acemi arkada şıma, bu
ince uzun bardakta -t ıpk ı benimki gibi- bir teselli rak ısı haz ırlayıp
önüne ko ydum. A ynı anda Mehmet en sonunda Nurcihan' ı dansa
kald ırd ı ve Sibel bana dönüp ne şeyle göz k ırpt ı. "Yeter can ım, içme
art ık," dedi sonra tatl ılıkla. 
Bu tatl ılığına kapıl ıp Sibel'i dansa kald ırd ım. Dans eden kalabal ığın 
aras ına ç ıkar ç ıkmaz da, bunun ne yanl ış bir şey olduğunu anlad ım 
hemen. Gümü ş Yapraklar' ın çald ığı "O Yazdan 
 
151