Yer Demir Gök Bakır 519 
Köylüler kekelediler: 
"Hani Adil Efendi haber gönderdi de ... " 
"Size bir şey deyim mi arkadaşlar? Değil size borç vermek, bahar gelir gelmez, 
dağlar yeşerir yeşermez, Adil Efendi köyünüze gelecek, avratlarınızın kıçındaki 
donu da, dona varana kadar her bir şeyinizi, tüm varınızı da soyup alacak. Adil 
Efendinin gözüne gözükmeden ... " 
Rıza Efendi sonra köylüleri dükkanın arkasma çekti. Meseleyi onlara olduğu 
gibi baştan sona kadar anlattı. 
Muhtar başına gelecekleri biliyordu ama bu işin bu kadar çabuk patlak verece­
ğini, her şeyi kendi üstüne bu kadar kolaylıkla yıkacaklarını bilmiyordu. Bu yüz­
den daha köylüler kasabaya ulaşmadan, o köye döndü. Kadınlar işi duyar duy­
maz ... Önce bir şaşkınlık geçirdiler, sonra Meryemce ortaya çıkınca, yürüdüler. .. 
Sefer, kurtuluş yok, diyordu kendi kendine. Alıcı kurt gibi saldırıyorlar. 
"Ben de elimdeki şu beşliylen onların ellisini öldürmeden bu tatlı canı teslim 
etmem. Gelsinler bakalım. Gelecekleri varsa, görecekleri de var." Bu arada kadın­
lar Seferin evinin önüne bir adam boyunca bir taş öbeği yapmışlardı. Şimdilik bu 
öbekteki taşlardan hiç kullanmıyorla rdı. Seferin evine attıkları taşlar, hemen ora­
dan yerden aldıklan taşlardı. 
E\'i taşlama öğleye kadar böylece sürüp gitti. Kapı iyicene kırıldı, sonra da 
açıldı. 
Kapı açılınca, Sefer canını dişine takıp, elindeki mavzertyle çıktı, kendini ka­
pının sol yanındaki duvann arkasma attı. Tüfeğin namlusunu kadınlara doğru çe­
virdi. Hiç kıpırdamadan, duvann siperinde, tüfeğin arkasında uzanmış duruyordu. 
Seferi böyle, her şeyi göze almış gören kadınlar da, ellerinde taşlan kalakal­
dılar. Ve gözleri Seferde, ondan küçücük, bir kıpırdama bekliyorlar. Ve Sefer du­
rumu iyice bildiği için taş kesilmiş, hiç mi hiç kıpırdamıyor. Gözlerini bile kırp­
mıyor, dersin. Ölü gibi. 
İkindi oldu, ne bu yanda en küçük bir kıpırtı, ne de Seferde. Bir yandan biri 
kıpırdasa her şey bitecek ama yapmıyorlar. Can pazarı. 
Sefer batmakta olan günü bekliyordu. Yüreği küt küt atıyordu . Kafası apay­
dınlık, her şeyi en ince yerine kadar düşünüyordu. İçinden, "inşallah inşallah bir 
kıpırtı olmaz," diyordu . "Gün batıncaya kadar bir şey olmaz ." 
Ölümü bir pamuk ipliğine bağlıydı şimdi. Şimdi gökten çığlık çığlığa bir kuş 
sürüsü geçse, kadınlar, başlarını kaldırıp ona baksalar, elindeki tüfeği müfeği 
dinlemezler, gelir onu parçalarlardı. Bir gök gürültüsü, bir boran, bir köpek sesi 
onları şimdiki durumlanndan alabilirdi. 
Sefer bir kıpırtı olmasın diye yüreği ağzında, habire dualar okuyordu. 
Bir genç adam olsaydı Seferin yerinde, elindeki tüfeğe güvenip kadınların üs­
tüne ateş ederdi. Sanırdı ki, o ateş edince kadınlar kaçacaklar. Sefer bilirdi ki tam 
bunun tersi olur. İçlerinden biri ikisi vurulsa da, beşi onu ölse de, kaçacakla-