Profesör durdu. "Ne oldu?" dedi genç adam. "Mustafa'yı 
düşündüm de; onun konulan nasıl ilgi çekici bir biçimde sun­
duğu aklıma geldi. Şimdi bu anlatııklanmt dinleseydi hiç be­
ğenmezdi herhalde. ‘Dur bakalım,' derdi, ‘Bir de benden din­
leyin hikâyeyi,’ Nitekim sözünü ettiğim bu mühendislik 
problemini nasıl çözdüğünü Cahit Arf da Mustafa'nın yürüt­
tüğü seminerlerde açıklamaya çalıştığı halde kimsenin pek 
bir şey anlamadığını farketmiş Mustafa İnan, ‘Benim konuş­
mam onların anlayacağı biçimde değildi,' diye anlatır bu hi­
kâyeyi Cahit Arf, 'Mustafa kalktı ve onların kavrayacağı şe­
kilde açıkladı bizim eğrileri.' Seminerlerin çoğunda durum 
böyleydi. Genellikle asistanlar hazırlardı konulan; sonunda 
Mustafa İnan kalkar sorular yöneltirdi, bazı yerleri anlama­
mış gibi yaparak sorduğu sorulan gene kendi cevaplandırır 
ve konuyu toparlardı. Semineri hazırlayan asistan bile işte 
bu sırada öğrenirdi konuyu.
"Mustafa’nın eski öğrencilerinden Profesör Güney Özmen 
de bu seminerlerde çok şey öğrendiğini söylerken, ‘Sonunda 
Mustafa Hoca da bir seminerin gerçekten öğrencisi oldu,’ di­
ye anlatırdı: '1960’larda elektronik hesap makineleri Ülkede 
yeni duyuluyordu; bu Hoca olmuştu. 1962 yılında sayısal he­
sap metotlarıyla ilgili bir seminer düzenleyerek konunun 
esaslarını bize anlattı. Sonra o günlerde Orta Doğu Teknik 
Ürıiversilesi'nde çalışan eski öğrencileri (Şenol Utku ve Ca- 
nap Oran) elektronik hesap makineleriyle ilgili pratik bilgi­
leri öğretmek üzere İstanbul'a gelerek konferanslar verdikle­
ri zaman, eski öğrencilerinin en heyecanlı öğrencisi gene 
Mustafa Hoca idi. Üniversitenin soğuk bir salonunda verili­
yordu bu konferanslar. Profesör Doktor Mustafa İnan, siyah 
paltosunu giymiş olarak ön sırada, bu yeni konuyu eski Ö ğ ­
rencilerinden öğreniyordu. Bir kürsü arkadaşının dediği gibi, 
elektronik hesap makinesinin üniversiteye girmesine ‘çocuk 
gibi' seviniyordu.
20