Ya da belki adam için aynı şey oluyor: Karşısında eski fotoğraflar solgunluğuyla duran  
kadının, az önce ensesinden öptüğü kadın oranında gerçek olup olmadığını bilmek için  
önlenemez bir istek duyuyor; uzanıyor, yana gevşecik sarkmış duran sağ elini alıyor  
onun.
Evet, işte dokunuyorum. Parmak uçlarını tutuyorum.
Varsınız. Buradasınız.
Elini tuttuğu kişinin gerçekliğinden ötürü bir gönül borcu duyuyor sanki. Parmak  
uçlarının kendi avcuna doğru ilerleyişinden de. Çünkü işte, eli incelikle yukarı kaldırıyor,  
eski şövalyeler benzeri, yo benzeri değil, tam onlardan biri olarak bu elin üstüne soylu iki  
öpücük konduruyor. Öyle iki öpücük ki, dizçökmüş de, karşısındakinin ayaklarının  
ucuna birer beyaz gül bırakıyor bile denilebilir.
Bukadar bir yüceltilme sonucu kadının mahcubiyete uğradığı ya da zerafetin bu  
derecesini yabancılayıp geri çekildiği sanılır, ama değil. 0, elini adama zaten aynı doğal  
incelikle bırakmış bulunuyordu —sezilen karşıdan gelme isteğin kendi isteğimize çevrilişi
— ve gereği kadar bırakıyor. Sonra da belli belirsiz geri çekiliyor: Tadın tadı kaçmasın.
Erik tabağındaki eriklerin en irisini en sona saklayan küçük kız. Bu kız, bütün iri eriklerini  
yedikten sonra, son küçük eriğini de yemiş bitirmiş bulunan oğlana bakıyordu. Daha  
doğrusu bir oğlana, bir iri eriğine. Erikleri baştan paylaşmışlar, iki ayrı tabağa  
koymuşlardı. Şimdi sona kalan tek iri eriğini tek başına yiyemiyordu ama. Onu tek başına  
yesin diye tutkunu olduğu oğlana veremiyordu da. Biraz beklemiş, sonra dudakları  
titreyerek, neden benden önce bitirdin sanki? demişti. Oğlancık kızdan da mutsuzdu:  
Keşke akıl etseydim, keşke sona iri bir erik de ben alıkoysaydım!
Küçük kız, onun mutsuzluğunun kendi özverisiyle sona ereceğine inansaydı verirdi  
eriğini. Oysa sezgisi, dengenin bir kez bozulduğunu söylüyordu ona; uyumun  
zedelendiğini...
Kadının biraz geri çekilmesi adamı tedirgin etmiştir: Neden uzaklaştı?
Gerçi bu uzaklaşma sırasında ayaklarının ucuna bırakılmış iki beyaz gül ezilmemiş,  
yerlerde sürüklenmemekte, tam karşıtı, kadın tarafından alınmış, elin ayasında dinlendi-
rilmektedir, fakat geri çekilen bir bedendir; göğüsleri, kollan, bacakları, karnı, kalçalarıyla  
bir beden. Uzaklaştıkça çağırganlaşan, çağırganlaştıkça ise çoğalıp aynılaşan bedenler...  
Adam soluğunu tutmuş:
Bense onun böyle, şimdi olduğu gibi tek kalmasını diliyorum.
Yatılı okulundan hafta sonlan çıkınca, büyükleri de, küçükleri de; şişmanlan da, sıskaları  
da; evleri de, sokakları da ve sinemaları ve kızları birbirinin hep aynı şeylermiş gibi  
görüyormuş; öyle diyordu: Kollar kollar, bacaklar bacaklar; hele ayaklar, ayaklar ve  
ağızlar, kümes hayvanlarının gagaları gibi durmadan bir şeyler atıştıran ağızlar, burunlar  
sonra, bıyıklar, sakallar, saçlar, saçaklar, bacalar, kaldırım taşları, yine ayaklar ve  
duvarlar, yine duvarlar ve yine dudaklar ve bacaklar ve bacak aralan ve kan ve balgam.  
İnsan gövdeleri aynılaşıyor, kimliksizlikte saydamlaşıp miğdeleri, bağırsakları, böbrekleri,  
idrar torbalarını gürültülü biçimde işbaşındayken gösteriyormuş; yalnızca beyinler, gizli  
titreşimlerini bile ele vermeksizin müthiş bir durallıkta oluyormuş. Suyun okşadığı bir  
deniz kestanesinin kalker kabuğundaki ürpertilerden de yoksun, bir yumak kireç taşı.
Böyle söylüyordu.
En çok kırlardan hoşlanmaktaydım, diye sürdürmekteydi; kırlardan, kelebeklerden.  
Özellikle kelebekler... Onların kollarının, bacaklarının, görünür biçimde ağız ve  
burunlarının olmaması, yalnızca kanatlarının olması, çiçeklerin de petalle-rinin olması