günlerde hiç düşünmemişti. Mühendis Mektebi'nde öğrenciydi. 
Değil şu kolayca geçen yedi yılın, iki yıl sonra bitecek okulun 
bile hiç sona ermeyeceğini sanıyordu. Ders aralarında kori­
dorlarda top oynayan, çizim masalarının üstünde para maçı yapıp 
Beyoğlu'na sinemaya giden sınıf arkadaşlarına üstünlük duy­
gusuyla bakar, keyfini çıkara çıkara bir Dostoyevski olduğunu 
açıklardı. Refik ve Ömer ile aynı ilkeleri paylaşmış gibi gözü­
küyorlardı: Sürekli bir aşağılama ve nefretle beslenen alaycı bir 
tavırları vardı. Zekâya ve hoşgörüye inanıyorlardı, ya da Mu­
hittin'e öyle geliyordu. Bir keresinde Beyoğlu'nda bir meyhanede 
çok içmişler, Muhittin de intihara ilişkin bu kararını açıklamıştı. 
Karar tam beklediği gibi karşılanmıştı. Masaya belli belirsiz bir 
saygı yerleşti, ama şaşkınlık ya da hayranlık belirtisi hiç gö-
zükmemişti. Otuz yaşından sonrasını silip atmak kolay geliyordu. 
Kimsenin otuz yaşından sonra da hayatı olacağını düşündüğü 
yoktu. 
"Otuz yaş! Üç sene sonra!" diye düşündü Muhittin. Sokaktan 
şapkalı bir ihtiyar geçiyordu. Altmış yaşlarında gözüküyordu. 
Koltuğunun altına gazetelerini sıkıştırmıştı. Çarşı içindeki 
kahvelerden birine gidip, tavla şakırtıları içerisinde gazetesini 
okumuş, sonra kendi gazetesini öteki emekli arkadaşlarının 
getirdiği gazetelerle değiştirip, günün bütün haberlerini dikkatle 
gözden geçirmiş olmalıydı. Muhittin'in asker babası emekliye 
ayrıldıktan sonra böyle yapardı. Camiye de giderdi tabii. Muhittin, 
sokaktan geçen bu ihtiyarın camiye gidip gitmediğini düşündü, 
onu çarşı içinde görüp görmediğini çıkarmaya çalıştı. Sonra 
pencerenin önünden çekilip masasına oturdu. Artık bir şey 
yazamayacağını biliyordu, ama gene de masaya oturmak pen­
cereden bakmaktan'iyiydi. 
Masanın üzerinde yarım kalan şiirlerin çiziştirildiği kâğıtlar, 
gazeteler, dergiler, sigaralar, kalemler duruyordu. Ağzına kadar 
dolmuş küllükten pis bir kül kokusu geliyordu. Muhittin. "İşte 
hepsi bu!" diye düşündü. "Pis bir kül kokusu. Mıncıklana 
mıncıklana hamura dönmüş bu buruşuk kâğıt parçaları, dergiler... 
Niye kendimi kandırıyorum? Hor gördüğüm dünyadan bana 
kalanlar da bunlar... Tabii elimde parasını kazanmak için yaptığım 
mühendislik de var..." Masanın üzerinde duran gazetelerden 
185