nüyordu, Mustafa İnan'a soruyordu: Şimdi ben ne yapacağım 
hocam? Birçoklan gibi ben de büyük şehirde kaybolup gide­
cek miyim? Doğrusunu isterseniz korkuyorum. Biliyorum de­
di Mustafa İnan. Bu ‘eyyamcı’ kalabalığın seline kapılabilir­
sin. önce kaç puan tutturduğunun peşinde gidersin günler­
ce. Durmadan listelerde adını ararsın, gece yanlarına kadar 
radyoların başından ayrılmazsın. Sonra başkalanna imrenir­
sin bir süre: önce ‘yabancı ülkelerin ülkemizdeki okullan’ 
denilen garip yaratığın binbir Ö 2enle yetiştirdiği gençlere 
için gider, onlar bu kadar puanı nasıl tutturdu diye hüzünle­
nirsin. Sonra özel dersanelerin yetiştirdiği yanş atlannı iz­
lersin, aman ne hızlı koşuyorlar diye üzülürsün. Dünya bir 
yarıştır oğlum diyerek acele felsefeye başlarsın. Yanşa bir 
tur, iki tur, çok tur geriden başlayan yalınayak bir koşucu­
nun telâşını yaşarsın. Antrenmansi 2 bacaklarının yorgunlu­
ğunu duyarsın. Gerçi filmlerde, sonunda böyle koşucular ka­
zanır yarışı, ama sen gene de bütün istikbalini filmlere bağ­
lama. Düşün ki onlar daha küçük birer tay oldukları sırada, 
ilkokul pistinde koşarlarken terbiyecilere teslim edildiler. 
Anneler babalar, sıcak yaz günlerinde İngilizce, Almanca, 
İtalyanca, Fransızca ve Paraca eğitim yapan okulların bah­
çelerinde, kibar olduklarını bile unutarak birbirlerini çiğne­
diler, aman çocuğumuz yabancı seyislerin nezaretinde yetiş­
sin dediler. Sen okula gitmek için belki kilometrelerce yol te­
perken, onlar taksi abonesi oldular ve iki adımlık okullarına 
sabahlan evlerden toplanarak akrabalarla götürüldüler, On- 
lann durumu da bir bakıma acıklıydı: Sabah karanlıkları 
kaldınlarak test cambazlıklannı öğrenmek zorunda kaldılar 
uyku sersemi. Giriş imtihanlarında her gün başka bir okul 
sırasında sıcakta ter döktüler. ‘Sakın yaptıklannı kimselere 
gösterme’ diyen hırslı annelerinin uyarılarını unutup, birbir­
lerine gülümsediler, birbirlerinin kâğıtlarına baktılar saflık­
la. Onların durumunu endişeyle bahçeden izleyen büyükleri­