deydi. Kafe kültürü bulunmayan, iklimi kapalı rnekanlara elve­
rişsiz Rio'da, kapısı, dört duvarı olmayan, binalara oyulmuş ya­
pay mağaraları, büyükçe duvar girintilerini andıran lanşonet'le­
re her köşe başında rastlanırdı. Kentin gastronomik yaşamının 
ağırlık merkeziydiler. Müşteriler uzun tezgahiara dirsekierini 
dayayarak yer içer; alev alev yanan yaz gecelerinde kaldırımları 
kaplayan açılır kapanır masa ve sandalyelere yayılırlardı. Bir za­
manlar eşit uzaklıkta oldukları tropiklere, Özgür'ün ruhu, be­
deninden de az uyum sağlamıştı. Çay bahçelerinde, kafelerde 
saatlerce oturabilmenin yaşamsal önemini şimdi anlıyordu. He­
le ayaküstü kalıvaltı etmek ... Ona her türlü tuzağı, pisliği, hır­
gürü, yalan dolanı hazırlamış yeni günün karşısında daha baştan 
havlu atmasına neden oluyordu. 
Üzerinden tek bir tramvay hattının geçebileceği genişlikteki, 
yüz elli yıllık taş köprünün altında düzineler ce sokak insanı ya­
şıyordu. Az ötede, Lapa Alanı'nın bir yanında, duvarı baştan ba­
şa çok renkli bir Rio gravürüyle kaplı, gösterişli konservatuvar 
binası vardı. Altın sarısı kumsallar; gökyüzüne nanik yapan sivri 
kayalıklar; Rio kartpostallarının demirbaşı , görünmez güçler ta­
rafindan havada tutulan ve her an yere kapaklanacakmış gibi du­
ran İsa heykeli; kenti tam ortasından ikiye ayıran, cennetten 
püskürtülmüş dev bir alev mızrağı ve gökkuşağının okyanusa 
sapianan yedi oku ... Öbür yanında ise Lapa'nın görkemli gün­
lerinden kalma, artık yıkıntıya dönüşmüş yapılar sıralanıyordu. 
İçlerinden birkaçı devlet eliyle onarılmış, bu topraklarda sözü 
pek geçmeyen SANAT'a bağışlanmıştı . Konser salonu, Afro­
Brezilya kültür merkezi, "Ta Na Rua" adlı sokak tiyatrosu ... Ay­
nı Özgür gibi, bembeyaz kuzeyli teni ve tek bavuluyla Yeni 
Dünya'ya ayak basmış bir Rus balerinin kurduğu Olenewa 
Stüdyosu ... 
İnsan nasıl cehennemde bile kendine ait bir köşe bulursa, 
Özgür'ün bu kentteki sığınağı da iki katlı, ahşap bale okuluydu. 
Boşlukta sürüklenen günlerinin demir atabileceği korunaklı ko-
92