"Bu saray yıkılsın," diye onun ölü sesine kendi yumuşak 
sesini kattı.
"Bir at için, ne var, dört cana değer mi?"
Sofi:
"Bu saray yıkılacak," dedi. "O bir at değil, bin saray..."
Gülbahar:
"Hiçbir çare yok mu? Sofi, ben gideyim mi dağa? Varıp 
Ahmedin eline obasına, Ahmet, Sofi atı istiyor diyeyim mi?" 
Sofi:
"Olmaz," dedi.
Gülbahar:
"Ben gideyim, babamın ayağına düşeyim mi, attan vazgeç­
sin diye?"
Sofi:
"Olmaz güzelim," dedi. "Olmaz Sultanım. Bir can için de­
ğer mi? Sofi senin dillerine kurban olsun, güzel konuşan, ballar 
akan... Sofi senin saçlarına kurban olsun, sırma tel... Sofi senin 
gözlerine kurban olsun, ceren bakışlım... Sofi senin boylarına 
kurban olsun, suna boy... Sofi senin yüreğine kurban olsun, 
Leyla sevda... Hem de bir ateş harmanı... Her şeyin bir çaresi 
var, bu aşkın sonu yok. Sofi senin çaresizliğine kurban olsun. 
Senin için böylesi daha iyi... Sofi senin umutsuzluğuna kurban 
olsun."
Gülbahar:
"Biliyorum," diye derinden inledi. "Bu benim için daha iyi. 
Biliyorum, er geç ikinizin de babam boynunu vurduracak. Ama 
az kaldı Sofi. Yakında boyunlarınız vurulacak. Ben de varıp si­
zin mezarlarınız üstünde kendimi öldüreceğim. Ayağına düş­
tüm Sofi, bize yardım et."
Sofi, bir daha konuşmadı. Gülbahar konuştu, ne dediğini, 
ne söylediğini bilmeden. Sofi taş kesildi, Sofiden bir daha ses 
çıkmadı.
Gülbahar oradan ayrılırken Sofi kavalına yumulmuştu. So­
fi sabaha kadar kaval çaldı.
Gülbahar pencereden geceye baktı. Hüsonun dükkanına 
bir daha baktı. Uzakta, yücelerde Ağrıdağı derinden gümbür­
düyor, arada sırada da koca dağ soluklanıyor, ürperiyordu.
53