yorgununun  kendine  duyduğu,  duyabileceği  güveni  büsbütün  kay-
bederek  daha  da fazla  evhamlanmasından  başka  bir sonuç  vermez. 
Zeliş  Ateşmizacoğlu  nasıl  gevşeyeceğini  bilmediği  gibi,  öğrene-
bileceğini  de sanmıyordu.  Pütürüklerinin,  herhangi  bir şeye  alerjisi 
olmasından  değil  de,  evhamlarından  kaynaklandığını  öğrenmek, 
derman  olmak  şöyle  dursun,  dert  katmıştı  derdine.  Yeryüzündeki' 
hiçbir  sabun,  krem  ya da losyon  iyi edemezdi  onu.  Evhamın  kozme-
tiği yoktu.  Eskiden  sadece  alnını  ve çenesini  basan  pütürükler,  dok-
tordan  sonra  iki misli  artarak,  tüm  yüzüne  yayılmaya  başlamıştı. 
Birden,  bir müzik  çalındı  kulağına  hafiften.  Aynayı  bırakıp,  diz-
lerinin  üzerine  çöktü.  Yüzü  hamamböceğinin  cesedine  dönük,  yere 
yapıştırdı  kulağını.  Bir  süredir  günün  değişik  saatlerinde  aşağıyı 
dinlemeyi  huy  edinmişti.  Bodrum  katında  kalan  sıska  oğlanın  salo-
nunun  tam  üstüne  denk  düşüyordu  odası.  Zaman  zaman  sanki  aşa-
ğıda rehin  kalmış  da yukarı  çıkmaya  çalışıyormuş  gibi,  tık tık vur-
duğunu  duyuyordu.  Çıkan  sesler  öyle  tuhaftı  ki, onun  tavanlarda  ge-
zindiği  hissine  kapılıyordu.  Ve her seferinde,  şifreli  bir mesaj  alı-
yormuşçasına  dikkat  kesilip,  anlam  vermeye  çalışıyordu  seslere.  Bir 
keresinde,  köpek  havlamalarına  karışan  iniltiler  de duymuştu.  Kı-
zın neye  benzediğini  görebilmek  için  salon  penceresinin  önünden 
ayrılmamıştı  bütün  gün.  Görmüştü  de. Belinden  düşecekmiş  gibi 
duran  bol,  çuvalımsı  bir pantolon  giymiş;  kısacık  kestirdiği  saçları-
nı dik dik kaldırtıp,  bakır  rengine  boyatmış,  ufak  tefek  bir kızdı.  Çe-
vik hareketlerle  apartmandan  çıkmış,  iki adım  atıp  sokak  ortasında 
bir sigara  yakmıştı.  Sivilcesiz,  pütürüksüz,  belli  ki evhamsızdı. 
"Her  insan  yeryüzündeki  aynasını  arar,"  demişti  kimi  âlimler, 
"onunla  bir olmak,  onda  kendini  bulmak  için".  Ama  nasıl  cennette 
Tuba  ağacı,  kökleri  yukarıda,  dalları  toprağın  altında  ters  dönmüş 
ise, kimi  aynalar  da alaşağı  eder  yansımaları.  Zeliş  Ateşmizacoğlu, 
Sidar'ın  evine  gelen  kızda  kendi  ters dönmüş  varlığını  görmüştü.  Ve 
elinden  gelse,  onunla  bir olmak,  onda  kendini  bulmak  filan  değil, 
kendini  büsbütün  ortadan  kaldırarak,  o olmak  isterdi. 
"N'apıyosun  lan yerde?" 
Zeliş  Ateşmizacoğlu  telaşla  ayağa  fırlayıp,  kös  kös  baktı  içeri 
dalan  ağbisine.  Bu akşam  karısı  ve çocuğuyla  birlikte  yemeğe  gel-
mişti  Zekeriya.  Ona  cevap  vermeden  çıktı  odadan;  ağır  adımlarla, 
248