eden;  sarhoşa  çekinerek,  ayyaşa  iğrenerek,  berduşa  yolunu  değişti-
rerek  bakan  ve gördüğü  her sarhoşu  ayyaş,  her ayyaşı  da berduş  zan-
neden  kadınlardan  biri oldu  çıktı  sonunda.  Üstelik  bu cerahatli  huy-
larını  olduğu  gibi  küçük  kızına  da aktardı.  Ne zaman  onların  yanın-
da sigara  yakmaya  kalksam,  yeğenim,  düğmesine  basılmış  minik 
bir robot  gibi  harekete  geçerek,  fare  ölüsü  görmüşçesine  tiksintiyle 
kırıştırdığı  burnunu  havaya  dikip,  ezberden  bir söylev  vermeye  baş-
lıyor  sigaranın  zararları  üzerine.  Benimse  nevrim  dönüyor,  insanla-
rın, bilhassa  çocukların,  kendilerine  ait olmayan  iddialara  böylesi-
ne talimli  bir hırsla  sarıldıklarını  gördükçe.  Kullanabileceğim  tek 
bir kültablası  bile  yok  evlerinde.  Salondaki  şatafatlı  ceviz  dolabın 
içinde,  envai  çeşit  kallavi  içki  ve her bir içki  için  ayrı  kadeh  çeşit-
lerinin  yanısıra,  ailecek  gezdikleri  tatil  beldelerinin,  yabancı  şehir-
lerin  amblemlerini  taşıyan  onlarca  porselen,  mermer,  kristal,  gü-
müş,  altın  kaplama,  demir,  tunç,  tahta,  boncuklu,  minyatürlü,  ebru-
lu, heykelimsi,  oyuncağımsı,  abuk  sabuk  ve çok  özel  kültablası  var 
da, sigaramın  külünü  silkelemeye  geldiğinde  iş, tek bir kültablası 
bile yok  kullanımda.  Merak  ediyorum.  Üç kardeş  içinde  bir ben ba-
bama  benzediğim  için  mi annem  akşamları  beni  kardeşlerimden 
uzak,  babama  yakın  tuttu;  yoksa  tam  tersine,  annem  beni  akşamla-
rı kardeşlerimden  uzak,  babama  yakın  tuttuğu  için  mi üç kardeş 
içinde  bir ben  babama  benzedim?  Bunu  şöyle  de sormak  mümkün: 
Ahi mı tuttu  babamın  - nihayet  gene  bir içki  sofrasının  dibi  görün-
meyen  üçüncü  aşamasında  ileri  geri  laflarına  daha  fazla  dayanama-
yarak,  onu  yalnız  ve yüzüstü  bıraktığım,  ondan  sonra  da bir daha  ne 
zaman  aynı  sofraya  otursak,  hep  bir maraza  çıkardığım  için;  yoksa 
aynı genetik  zincirin  halkalan  mıyız  eninde  sonunda  - önceden  be-
lirlenmiş  kodlar  uyarınca,  muntazam  şeritler  halinde  hiç durmadan 
ilerleyen  küçümen,  çalışkan  karınca  genler  yüzünden. 
On iki-on  üç yaşında  olmalıydım.  Erkek  kardeşim  kabakulak  ge-
çirdiğinde  birlikte  eve kapanıp,  hiç durmadan  iğde  tıkınarak  ve kar-
şılıklı  uzandığımız  divanlardan  sadece  tuvalete  gitmek  için  kalka-
rak, günlerce  mıhlanmış  vaziyette  televizyon  seyretmiştik.  İzlediği-
miz yerli  filmlerden  birinde  başroldeki  kadın,  kenarları  iğne  oyalı 
karbeyaz  mendillere  kan  kusuyor,  yıllardır  gizliden  gizliye  sevdiği 
adamı  kız kardeşine  kaptırmasına  rağmen  ikisine  de bir şey belli  et-
225