lara sessizce karşı çıkan tek varlık yok olup gittiği için (bunu 
düşünmek ne kadar günah da olsa evet yok olup gittiği için) 
onu dinleyerneyeceklerdi. Kelimeleri bulmakta zorluk çektiği 
zaman, içlerinden istihzayla gülümseyeceklerdi. Hem kü­
çümseyeceklerdi, hem acıyacaklardı artık. Zavallı kız, diye­
ceklerdi; bir yandan da onun yanından kaçmak, onunla bir­
likte olmamak için can atacaklardı. Hayır, önce acıyacaklardı 
ve bu acımaları yüzünden onun daha küçülmesini, daha za­
vallılaşmasını bekleyeceklerdi. Çünkü, şiddeti artmayan bir 
zavallılıkt an çabuk uslandırdı; böyle bir insanın sağladığı he­
yecan, kısa bir süre sonra sönerdi. lnsan, kendisine acındıkça 
alçalrnalıydı. Üstelik Sevgi'nin, bir de başını dik tutmaya ça­
lıştığını, küçük boyuna bakmadan, uzun boylu normal bir 
insan gibi yükselmeye çalıştığını görünce, omuzlarını silke­
rek uzaklaşacaklardı. Öksüz kalmak, işte bu dernekti. Zama­
nından önce öksüz kalmanın da, boşanmak ve evini terk et­
mek ve başka birine aşık olmak gibi yersiz bir durum olduğu 
belliydi. Toplum içinde bir yer alabilmek için, her zaman tam 
kadro ile bulunmak gerekiyordu: Anne, baba, hatta kardeşler 
ve hatta minimum sayıda akrabalar (teyze, dayı, hala, amca, 
yeğenler v.b.) Sadece sahte bir amcayla (Selim Amca) ve yasa 
dışı bir babayla kalmıştı. Oysa insanın dedelerinin, büyükba­
balarının, babaannelerinin ve büyük annelerinin bile sağ ol­
ması gereken bir yaştaydı: On sekiz yaşındaydı. 
Selim Bey yavaşça mırıldandı: "Biliyorum: Bu son aylarda, 
yanında sürüklenmekten ve seni güldürmeğe çalışmaktan 
başka bir işe yaramadım. Bu gece de, evin büyüğü sayıldığım 
halde, böyle oturup kaldım. Çünkü ben, bir işe yaramasını 
bilmem." Sevgi, başını salladı, "Hayır," der gibi bir ses çıkar­
dı: "Evet," dedi Selim Bey. "Hiçbir işe yaramam ben. Bunun 
için de sağ kalmama müsaade ediliyor herhalde. Ben işe yara­
masını bilmem. Ben, insanın karşısında oturmasını bilirim; 
bazen, anlayışlı bir görünüşle susmasını bilirim; bir şeyler 
204