“Üniversiteyi sevmiyordu. Orada geçen zamanından söz
açmayı sevmezdi: ‘Bir kere başladık, bitireceğiz,’ derdi. ‘Birkere doğduk, yaşayacağız. Üniversiteyi bıraksam ne olur?Hiç. Bırakmasam? Gene hiç. Hiç olmazsa adam oldun der-ler fakülteyi bitirirsem; yakamı rahat bırakırlar.’ Üniversite-ye hangi düşünceyle girdiğini bilmiyordu. ‘Liseyi yeni bitir-miştim Esat Ağabey. Diplomamın mürekkebi kurumamıştı.Yolda yürüyerek, diplomamın mürekkebini kurutmaya çalı-şıyordum rüzgârda. Kocaman bir taş binanın önünden ge-çerken, gençlerin kapı önünde kuyruk olduğunu gördüm.Merakla yanlarına yaklaşarak, ne dağıtıldığını sordum. Ogünlerde, kahve karaborsaya düşmüştü de. Bu sırada arka-dakiler kapıya yüklendi: kalabalıkla birlikte içeriye sürük-lendim. Yarı baygın bir durumdaydım: çok sıkıştırıyorlardı.Nefes alamıyordum, sesim çıkmıyordu. Neler yaptığımı,hangi odalara girdiğimi, ne konuşup, elime verilen kâğıtla-ra ne yazdığımı hatırlayamıyorum. Yalnız, bir adamın elim-den diplomayı aldığını hayal meyal gördüm. Ona karşı ko-yacak gücüm kalmamıştı. Dışarı çıkarken, hademe elimebir kâğıt tutuşturdu: tebrik ederim, üniversiteye kabul edil-din dedi, bahşişimi ihmal etme.’
“Kendini birdenbire üniversitede bulmak, Selim’e doku-
nuyordu. ‘Üniversiteye girişimin hikâyesi aslında daha ap-talca olduğu için, bu açıklamaya şükretmelisin gene. Ger-çek durum daha acıklı: lisede iyi bir öğrenci olduğum içinzor bir meslek seçmeliydim. Bu nedenle mühendis olmayamecburum. Bu açıklamayı daha çok mu beğendin?’ Bütünümidi, Dostoyevski gibi, mühendis olduktan sonra istifa et-mekti. Hangi görevden istifa edecekti? Bilmiyordu. Babasıy-la her gün kavga ediyordu. Üniversiteye girişinden onu so-rumlu tutuyordu. ‘Dağlara kaçacağım,’ diye bağırıyordu ba-basına: ‘Hepinize bu üniversiteyi bitirebileceğimi, hem dekırıntılarımla bitirebileceğimi göstereceğim. Size de, onlara
399