duydu. Yine de City Lights kitapç ısının önüne geldiklerinde ilgiy-
le vitrine bakmaktan kendini alamad ı çünkü en sevdi ği kitaplar-
dan birini görmü ştü orada: A Tomb for Boris Davidovich.  
"Bu kitab ı okudun mu? Müthi ştir!" dedi kendini tutamay ıp ve 
kesin bir "hay ır" cevab ı ald ıktan sonra ilk hikâyeyi anlatmaya 
başlad ı. Ancak Do ğu Avrupa Edebiyat ı hakk ında bilgi sahibi ol-
madan bu kitab ın hakk ının verilemeyece ğine inand ığından önce 
genel bir çerçeve çizdi; takip eden yirmi dakika boyunca anlatt ı 
da anlatt ı. Böylece Armanu ş daha bu sabah annesine verdi ği ki-
taplar hakk ında tek kelime etmeme sözünü bozmu ş oldu. 
Nihayet Russian Hill'e geri döndüklerinde Şuşan Nine'nin 
evinin önünde yüz yüze durdular. Gecenin bitti ğinin ve çok da is-
tedikleri gibi gitmedi ğinin fark ındayd ılar. Ancak tensel yak ınlık, 
ancak tutkulu bir öpü şme kapatabilirdi ya şanan kusurlar ı. Halbuki 
öpüştüklerinde ikisi de tutkudan fersah fersah uzakt ı; Armanu ş 
için şefkatle, Matt için hayranl ıkla mühürlenmi ş bir dokunu ştan 
öteye geçemedi. 
"Bütün gece sana bir şey söylemek istedim," diye kekeledi 
Matt. "İnan ılmaz bir kokun var... ola ğand ışı, egzotik... t ıpk ı.." 
"Tıpk ı ne?" diye at ıldı Armanuş, "bir tabak sar ımsakl ı mant ı" 
diyecek diye ödü patlayarak. 
Ama cevap korktu ğu gibi olmad ı: "Antepf ıstığı... evet, antep-
fıstığı kokuyorsun." 
On biri çeyrek geçe Armanu ş, nihayet Şuşan Nine'nin evine 
döndü. Kap ıyı açarken bütün aileyi salonda siyaset konu şup çay 
içerken, meyve dilimleyip onun dönü şünü beklerken bulaca ğın-
dan korktu bir an. Ama içerisi karanl ık ve boştu. Babas ıyla baba-
annesi yatm ış, diğerleri de çoktan gitmi şti. Masan ın üzerinde bir 
tabak içinde iki elma ve iki portakal vard ı, özenle soyulmu ş ve 
görünüşe göre yemesi için ona b ırak ılm ıştı. Armanu ş kararm ış el-
malardan birini ald ı. İçi burkuldu, sebepsiz, öylesine. Gecenin te-
kinsiz dinginli ğinde elmay ı kemirerek evde hayalet gibi dola şma-
ya başlad ı; bilmedi ği bir sebepten ötürü hüzünlenmi şti. Son za-
manlarda ne kadar yoruldu ğunun ancak şimdi fark ına var ıyordu. Yak ında Arizona'ya dönecekti ama annesinin bo ğucu evrenine ta-
hammül edebilece ğinden emin de ğildi. San Francisco'yu sevdi ği, 
babas ı ve Şuşan Nine'yle kalmak için bir dönemli ğine kayd ını 
dondurabilece ği halde burada da ba şka türlü bo ğuluyordu. Adeta 
kimliğinin bir bölümü kay ıptı da onu bulmadan kendi hayat ını 
yaşamaya ba şlayam ıyordu. Bu gece Matt Hassinger'le ya şadığı 
bu vasat randevu zaten hissetti ği bir açmaz ı daha net görmesine 
yaram ıştı. Bir boşlukta yaşıyordu. Tek ba şına uzun bir yolculu ğa 
çıkmas ı gerektiği hissinden kurtulam ıyordu. 
Meyveleri yan ına alarak sessizce odas ına süzüldü. Saçlar ını 
toplad ı, turkuaz elbiseyi özenle ç ıkard ı ve Çin mahallesinden al-
dığı ipek pijamay ı giydi. Haz ırlıklar ı biter bitmez bilgisayar ını 
açt ı. Şu anda ona yard ım edebilecek tek bir şey, s ığınabileceği tek 
bir yer vard ı: Cafe Constantinopolis. 
Cafe Constantinopolis bir chat odas ıydı ya da müdavimleri-
nin deyişiyle kahvesiz bir siberkafe. Birkaç Yunanh-Amerikal ı, 
Sefarad-Amerikal ı ve Ermeni-Amerikal ı taraf ından kurulmu ştu; 
New Yorklu olmalar ı dışında tek bir temel ortak noktalan vard ı: 
hepsi de bir zamanlar İstanbul'da ya şam ış gayrimüslim ailelerin 
torunlar ıydı. Hepsi de aileleriyle gurur duyuyor ve Türklerden 
hazzetmiyordu. Web sitesi tan ıdık bir melodiyle aç ılıyordu: 
Istanbul was Constantinople Now it's Istanbul, not 
Constantinople Been a long time gone, Constantinople Now it's 
Turkish delight on a moonlit night*  
Müzikle birlikte günbat ımında eflatun, siyah ve sar ıms ı tülle-
re bürünmü ş şehrin silueti beliriyordu fonda. Ekran ın ortas ında 
chat odas ına girmek için nereye t ıklanacağını gösteren, yan ıp sö- 
* İstanbul bir zamanlar Konstantinopoüs'ti/ Şimdi İstanbul, Konstantinopo-
lis değil/Epey geride kald ı. Konstantinopolis/ Şimdi mehtab ın alt ında bir Türk 
lokumu.