FAKİR BAYKURT
 
101
 
 
«Bu sefer...» diye uzatıyordu Yusuf. «Bu sefer içine getireceğim 
bak...»
 
Senem ifrit oldu:«Sus ulen deli herif!» dedi gözleriyle. «Sen içine 
getir, ben de düşüreceğim diye ot kökü, sı
tma hapı... ağılanıp öleyim!»
 
Yusuf, gözlerle söylenen bu sözleri kolayca anlamıyor, fısıltıyla: 
«İçine mi, dışına mı?» diye soruyordu boyuna.
 
Senem başını öte çevirdi, sustu.
 
Fakat Yusuf, kaza kaza gene karısının yanına sokuldu. «İçine mi, 
dışına mı 
gııı?» dedi. Sürtündü.
 
Senem kesti attı: «Şimdi içini dışını göreceksin: Getirip 
kurtulacaksın kör olası nâlet! Kes artık!» dedi.
 
Sabahın erinden akşamın körüne kadar hiç baş başa ka
-
 
lamıyorlardı. Akşamları ekmeklerini yiyip odalarına çekildikleri zaman 
d
a uyku basıyordu. Uyku iyice basmadan bir şey yapabilseler bile, iki 
lâf etmeye, çene çalmaya dermanları kalmıyordu.
 
Bu özel dili kullanarak vardıkları anlaşma Yusuf’u rahatlattı. 
Kalktı, türküler söyledi. Kazmayla kazdıktan sonra, Se
-
 
nem’den 
küreği alıp,
 
«Git sen çocuğa bak, ben kürekleyim!» dedi, dinlendirdi 
onu.
 
Akşama doğru da, anasına babasına duyura duyura:
 
«Ne kadar çırpınsak boşa! Galiba ellerden arkaya kalacağız!» dedi. 
Kendi de farkında olmadan sesi biraz “soğuk” çıkmıştı.
 
Cennet karı:
 
«Canımızı 
dişimize takıp çalışıyoruz ay Yusuf! Daha ne yapalım?» 
diye soğukluğu gidermeye çalıştı.
 
Kır Abbas parladı:
 
«Yani Hamdi beyin yanına varıp iki lâf etmemiz gözüne mi battı 
zibidi Yusuf?!»
 
Yusuf: «Yok bubaa!» diye kekeledi.
 
«Yok buba, öyle mi? Yok buba!.. Ul
an, sen bilsen, ben sizin 
başınızda böyük bir direğim! Hiç elimi oynatmadan otursam da, size