marn, buna girişmedim bile, ama onun imgesini, bendeki imge­
sini yeniden, dürüstçe kurmaya çalışmak zorundayd ım. Kendi 
hayatımın derinliğini bulabilmek için zorunluyum buna, çünkü 
Kabuk Adam yaşamımın en paha biçilmez, tılsımlı, olağanüstü 
armağanı . O bu öyküyü asla okuyamay acak, (keşke okuyabil sey­
di!) ama yazıldığını bildiğine eminim. Beni tanıdığı anda sez­
mişti onun anlatıcısı olacağımı. 
Havanın çabucak kararması , her akşam olduğu gibi gene o 
baş belası akşam yemeği yükümlülüğünü anımsattı . Yıllardır üç 
öğün yemekten vazgeçmiştim, karnım ne zaman acıkırsa bir 
şeyler atıştırıyo rdum. Bu yüzden belli saatlerde lokantaya koşma 
zorunluluğu bile başlı başına bir eziyetti. Üstelik Tony'yi bir 
işadamına özgü yoğunluğu olan programıma sıkıştırmakla, var­
diya işçisi gibi belli saatlerde gelip belli saatlerde gitmesini söy­
lemekle duyarsız ve kaba davrandığımın farkında ydım. Boş va­
kitlerimde beni eğlendirecek bir hobi, bir pazar bulmacası de­
ğildi Tony. O bilmiyordu ama hayatımın çekim merkezi olmuş­
tu, her şey bir girdabın içindeymişçesine onun çevresinde dönü­
yordu. Birlikte geçirdiğimiz anlar, içinde mavi şimşeklerin çak­
tığı kristal taneleriydile r. Gene de gündelik programımı değiş­
tirmekten, seminerlere, fiziğe boş vermekten acizdim. Sonuçta 
Karayipl er'de, dört yıldızlı bir otele hapsedilmiş bir mahkum ­
dum, boğaz tokluğuna çalışan bir bilim işçisi. Bir saat sonra gel­
mesini sıkı sıkı tembihledim, bu geceyi mutlaka birlikte geçir­
meliy dik. Kolumu dürttü. 
"Bak, gece bulutu geliyor ." 
Göky üzünün yansı, ortasından bıçakla kesilmiş gibi aydınlı k­
ken, öteki yansı kapka raydı . Karan lık, bir bulut biçiminde gelip 
gün ışığını içine çekiyordu, bir canavarın kurbanını yutuşu gibi. 
Duman gibi, hızla yayılıyordu gece. Hiç, ama hiç böyle bir şey 
görmemiştim. 
"Şimdi anlad ım. Buralarda gece gerçekten de bir bulut ile ge­
liyor. Belki bir gün gün doğumunu da izlerim, sabah bulutu nu." 
103