ayaklı bir kumar canavarı ile sarılmıştı. Küstahlaşmışlardı . Ki­
şiliklerini bulmuşlardı. Serbest teşebbüse geçmişlerdi. Serbest 
iradelerini kullanıyorlardı. Yirmi beş kuruşa bir numara seçer­
ken, bağımsız bir gerginlik içinde oldukları görülüyordu. Dik­
kat etmişimdir albayım ... (ukalalığı bırak da oyunu seyrede­
lim.) Seyirciler çağında yaşıyoruz albayım. "Bugün Hikmet 
Bey de oynamalı ." "Sizin gibi, esas yarışları bile seyredenlerin 
yanında ben tutunamam ." Tombalacı Arif güldü: "Onların da 
bir şey gördüğü yok beyef endi. Parkın ordaki kulübede oynu­
yorlar. Neticeleri de telefondan öğreniyorlar." "Olsun. Onlar 
seyirci. Onlar başka türlü oynarlar." "Kirkor! Bize kağıt ver." 
"Bir kağıda elli kuruş alının. Bize de bedava vermiyorlar. " 
Sonra, birden cömertlik gösterdi: "Alın ulan! Hediyem ol­
sun," "Ben paralan toplanın, isimleri yazanın ," dedi Hikmet. 
Düşündüm de, Hikmet kimlerle neler yapıyor şimdi, dedim. 
Sonrasını bilmem ama, şu anda rahatım Bilge. Öyle saçmala­
nır ki burada, sevmeden edemezsin. (Sen daha yükseklerde 
olmalıydın. Ben bunu bilirim, bunu söylerim .) "Hikmet Bey! 
Beni yediye yaz." Evet, en yükseklerde olmalıydım Bilge. (Bil­
ge Bilge.) On dört olmalıydım. Yetmiş sekiz olmalıydım. Yüz 
yirmi beş kere haklısın aslında. Gene de bilerek oynuyor um: 
Düşüşümün farkındayı m. O halde cezama razıyım. "Artık içki 
istemem," dedi Kirkor'a. "Bir bira vereyim mi?" "Verme ." 
Oyuncular heyecanlandılar. Sonu belli bir yanş yüzünden 
numaralara kızıyorlar. Göz göre göre harcanıyoruz Bilge. Ye­
rimizi bulamıyoruz. Yedi numaralı atın peşine takılmış gidi­
yoruz. Bu samimi insanlar, bu candan insanlar, yirmi beş ku­
ruşlarından başka kaybedecek şeyleri kalmamış bu muzarafat 
-müzahrefat olacak oğlum Hikmet- peki albayım, işte bu in­
sanlar arasında yerimi buldum. "Hikmet Bey sürecek parma­
ğını." Sen onlar a dokunursun oğlum Hikmet. Viski gibi mi, 
albayım? Viski gibi. Hiç içmemişlerdir oğlum Hikmet. İçtiler 
albayım. Beğenmediler. Mustafa, küçük bir karaborsa olayın-
129