İKİSİ : Niye? Niye? .. 
1. KADIN : (Ôvünçlü, ama iç çekerek.) Çocuk. .. 
111. KADIN: (Bozulur.) Yaaa? 
11. KADIN : Yine ha? 
111. KADIN : (Kıskançlıkla) Dileyene vermez de .. . 
1. KADIN : (Gururlu) Öbür ikisi yeterdi bize ... Küçükken bir 
dert, büyüyünce bir başka dert... 
III. KADIN : (Bir öç alma ftrsatı yakalamıştır.) Öyle ... Öyle ... Bü­
yüyünce de okullarda dövüşüyorlar üstelik. Bir­
birlerini öldürüyorlar ... (Keyifle güler.) Öldürüyor­
lar ya ... 
il. KADIN : (/ç çeker.) Dünya bir tuhaf oldu ... 
III. KADIN : Dünyanın nesi var? Şimdiki çocuklar kötü. 
il. KADIN : Aman neyse, benim kızım uslu. Çok şükür. 
1. KADIN : (Pasta tabağını uzatır.) Buyrun, pastadan alın ... 
(Alırlar. Bir başka tabağı uzatır.) Kurabiye de alın. 
Bakın, şunlar tuzlu, şunlar da tatlı. Elimle yapbm. 
111. KADIN : Ben de pastacıdan almıyorum. Yağlan kötü. 
(Kanaryanın ötüşü biraz hafiflemiştir. Ama sürer.) 
il. KADIN : Un çarşıdan gelince elemek gerekiyor. Bitli çıkı­
yor. 
ÖTEKİLER: Bitli mi? Bitli mi? 
il. KADIN : Un biti. 
(Üçü de düşünceye dalar, usul usul çaylarını kanştı­
rırlar. Bir süre tedirgin bir gerginlik.) 
1. KADIN : Bizim un bitsiz. Kayınbiraderimin değirmeninden 
geliyor. Buyrun ... Yiyin ... Has undan ... 
(Gerginlik dağılır. Kadınlar pastalarını yerler.) 
111. KADIN : (Yiyerek) Her şeyler bozuldu. 
il. KADIN : Analarımız ne rahatmış. 
111. KADIN: Para hesabı tutmazlarmış ... Yetti -yetmedi; onlar 
düşünmez miş. 
1. KADIN : Çocuk doğdu mu, ver lalaya, dadıya baksın. Be-
37