13 
Değirmenoluk köyü daha gün doğmadan kanşh. Evden 
eve sessizce gidip gelmeler, fısılhlar, anlamlı bakışlar ... Biraz 
sonra da, gün dağlarm yamaçlannı aydınlahrken köy derin bir 
sessizliğe büründü, ortalık ıpıssız kaldı. İnce Memedin ölümü­
nü duyduklannda da böyle olmuş, ağlayan bebekler bile sus­
muş tu. Vurolan eşkıyanın İnce Memed olmadığını duyunca da 
bir sevinç kasırgası birden patlamıştı. 
O zaman da, ne yapıp etmişler, İnce Memedin ölümünü 
Hürü Anaya bildirmemişlerdi. Hürü Ana çok görmüş geçirmiş, 
esen yelden hile sezen bir kişiydi ya, köydeki sessizlikten kötü 
bir anlam çıkarmamış, hiç üstüne alınmamış, kimseye de bu 
sessizliğin sebebini sormamıştı. Köy, İnce Memedin vurolma­
dığım duyup da, bir sevinç kasırgasında dönerken de Hürü 
Ana fazla coşkunluğa kapılmadan, salt, "Biliyordum," demiş, o 
da onlarla birlikte kendini sevinç seline kaptırmış gitmişti. Yal­
nız, o da bir kerecik, yüreğinin başı cızz etti, o da kocası Dur­
muş Aliyi anımsadığ ında. O, şimdi sağ olsaydı, diye düşündü, 
hasta haline bakmadan, bir ayağını taa havalara kaldırarak, o 
eski zaman oyununu büyük coşkunlukta eserek oynard ı. 
Şimdi bu sessizliğe gene aldırmıyordu. Ama içinde azıcık 
da olsa, belli belirsiz bir acıyı, kuşkuyu taşıyordu . Benim oğlu­
ma hiçbir şey olmaz, diyordu kendi kendine, o fakir fıkaranın 
ekmeği, güvencesi, tek umududur, diyordu. Onun üstünde çok 
kişinin duası var. Koca, ala gözlü, güzel, ak sakaUanndan yer­
yüzüne ışık, saçılan, yerin göğün yaralıcısı ne demeye koruma-
243