İrfan şaşkınlıktan konuştuğu kadına doğru bir adım 
yaklaşarak: 
-Evet? .. 
-Zavallı gafil, bu ilk tatlı yemlemelerle ağa düşerse 
hanımefendi o zaman biraz havayı değiştirerek namuslu 
olduğunu tasiayan azarlayıcı mektuplar göndermeye başlar. 
-Hakikaten! 
-Demek keşfim doğru ... 
-Tamamıyla ... 
- Ah bilirim, yezid kahbeyi bilirim ... Kaç aydır canıma 
okudu ... 
-Şaşkınlığımı af buyurunuz ... Siz kadın olduğunuz 
halde ... Nasıl oluyor da? .. 
- Benim de kocarın ayarttı ... 
-Tuhaf şey ... 
-Tuhaf değil, pek feci ... Size anlatsam kendi derdinizi 
bırakıp benim için ağlarsınız. 
-Fakat siz nasıl evli olabilirsiniz ? 
-Neden? 
-Çünkü sizde melekleri kıskandıracak el değmemiş bir 
kız yüzü var ... 
-Siz öyle söylüyorsunuz. Fakat kocam kıyınetimi bili­
yor mu? Bir erkeğin karısı melek de olsa yine mutlak gözü 
dışarıdad ır. Bu da rabbimin bir hikmeti ... 
-Evet ... evet ... Allah'ın akıl ermez böyle hikmetleri 
çoktur ... 
-Evlenirseniz siz de böyle olursunuz. 
-Benim evli olmadığımı nereden biliyorsunuz? 
-Biliyorum ... 
-Rica ederim ... 
-Verdiğiniz konferanslardan sonra sızı İstanbul'da 
tanımayan kadın kaldı mı? 
İrfan tatlı, şükran dolu bir gülümsemeyle: 
-Sizin gibi hanımiara tanınmış bulunmak şerefi bende­
niz için cidden büyük bir bahtiyarlıkt ır. 
123