yanın belirli kuralları var: Ne zaman ne yapacağı belli. Ben, 
istesem de, bunu beceremem. Böyle olduğumu Bilge'ye anlat­
sam mı? Sakın ha. Ya anlarsa ? Deli misin? Eşya, seni ele vere­
cek değil ya. Ya sorarsa? O kadar biliyorsun. Nasıl biliyo­
rum? Biliyorsun işte: Devetabanı ne renk? Neresi? Yapraklan 
canım. Yeşil. Gördün mü? Sen, kaldığın yerden devam et söz­
lerine. Bu duraklamanın neden olduğunu anlamadı, değil 
mi? Duraklama bile olmadı. Sen konuş. 
"Bir türlü sonuna gidemiyorduk rüyalarımızın. Korkuyor­
duk. Korkuyordum. Hayallerinde bile korkar mı insan? Ha­
yallerinde bile kadınlar, insanı azarlar mı? Hayallerine bile 
hükmedemez mi insan? Böyle yerleri atlıyordum neyse; bazı 
ayrıntılara girmiyor dum. Oysa, ayrıntılara inilmezse sonuca 
nasıl ulaşılabilir? Hiçbir yere ulaşamıyordum. Başarısızlığın 
yarattığı öfke yüzünden hayallerimin düzeni bozuluyordu: 
Pusuda bekleyen kötü hayaller, eziyet eden görüntüler birden 
saldırıyordu üstüme. Yanın kalmış işkenceler , artık sıraları­
nın geldiğini düşünerek ortaya çıkıyordu ." 
"Nasıl işkencele r?" dedi Bilge; sorusunun karşılığını bekle­
miyormuş gibi bir ifade vardı yüzünde. 
"Yanın kalmış hayaller gibi, yanın kalmış insanlar, tekerlek­
li kutularının içinde sahaya çıkıyorlardı. Bellerinden aşağısı 
olmayan bu işkence insanlan, tahta sandıklannın küçük de­
mir tekerleklerini elleriyle çevirerek yeşil çimenlerin üstünde 
geziniyorlar dı. Filim çevirmek için, binbir emekle hazırladı­
ğım çimenlerin üstünde. Kollan uzun olanlar, avuçlannı yere 
sürterek yürütüyorlardı arabalannı. Avuçlan nasırlaşmıştı. Bi­
zim bir türlü at koşturamadığımız yeşil sahada, çiğ parlak 
renkli formalanyla bir futbol takımı gibi yayılmışlardı. Telaşlı 
hareketlerle maç hazırlıklan yapıyorlardı. Bazıları da, çimende 
avuçlan kaymasın diye, elleri aşınmasın diye, takunyalar ge­
çirmişlerdi nasırlı ellerine. Tekerlekli iskemleler içinde onlar 
gibi yanın idareciler, yardımcılar, gazeteciler ve fotoğrafçılar 
156