sonra. Aslında üçe ayrılır: halk, vatandaş, bir de benim gibi
olanlarla başlayıp... çantasını kaptı, hızla kapıya yürüdü.
Bütün memurlar daha gazetelerini okuyorlardı, çaylarını
içiyorlardı, masalarını düzeltiyorlardı; ceket çıkarma tali-matı henüz gelmediğinden ceketleriyle oturuyorlardı, ada-mı yakalamışlar bizim zamlardan bir haber yok dün akşambaşıma gelenleri sormayın diyorlardı; hademeler, kapılarınönünde iş sahiplerinin evrakını masadan masaya odadanodaya taşımak için bahşişlerini bekliyorlardı. Ceket kolları-nın sürtünmeyle paralanmasını istemeyen bazı titiz me-murlar kolluklarını takmak üzereydiler; daktilo kadınlarmakyajlarını tazeliyorlar, dudaklarını yalıyorlar, kırmızı tır-naklarını törpülüyorlardı; ortayaşlı ve gençliğine düşkünolanlar parmaklarıyla alın derilerini geriyorlardı; yaşlarıkırk beşten büyük olanlar son zamanları tenkit ediyorlar,küçük olanlar da masalardaki tozdan şikâyet ediyorlardı; si-nekler, rahatsız edilmeden masaların üstünde geziniyordu.Daire, o battal kütle, yavaş yavaş geriniyor, uyanıyordu: şef-ler daha otobüs duraklarında vasıta bekliyorlardı, müdür-ler, evlerinde kahvaltı ediyorlardı, umum müdürler uyuyor-lardı, bir yolunu bulup rapor alabilen küçük memurlar hiçgelmiyorlar, evlerinde öteberi tamir ediyorlardı. Bazı anlar,bir kâğıda, bir kayıt defterine uzanır gibi oluyordu eller;sonra, yandaki masadan atılan bir söz, uzatılan bir gazete,hademenin masaya koyduğu bir demli çay , bu atılışları ke-siyordu. Tembel bir cevap veriliyor, habere dalınıyor, masaıslanmasın diye, çay bardağının altına, yemek-içmek içingerekli eşyanın bulundurulduğu çekmeceden çıkarılan biraltlık konuyordu. Sigaralar, birer ikişer yakılıyordu, kibrit-ler tablalara bırakılıyordu: her harekette bir yumuşaklık,bir güngörmüşlük göze çarpıyordu. Hiç acele edilmiyordu.Şaşırtıcı ve yeni hiçbir şey beklenmiyordu. Her sabahın, bü-tün sabahlar gibi bir sabah olması bekleniyordu.
291