KADIN : Aynlmazsak korkarım bizim de sonumuz bu olacak. 
Hakim Bey. 
ERKEK : Onun için ister istemez ayrılmalıyız ... İster istemez ... 
Kimbilir, ayrı yaşamak için doğmuşuz zahir ... Birlik-
te yaşamaya alışmamışız belki de ... Hayır ... Özür 
dileriz ... Terslik olsun diye söylemiyoruz ... Bilmiyo­
rum. Asıl nedenini bilsem, böyle söylemem belki 
de... Bildiğimi söyledim, efendim. Birlikte havasız 
kalıyoruz dedim... Tanıklarımız... Demek tanık ge­
rekli, öyle mi? 
KADIN: Bunu düşünmemi şiz. Özür dileriz. (Kocasına eğilir. 
Usulca) Kız tanık olabilir bize? 
ERKEK : (Aynı şekilde) Evimize gelip gidenler belki de. 
KADIN: (Aynı şekilde) Hiçbiri havasızlıktan dert yanmadı ki. 
Hiçbiri bir şey anlamadı ki ... 
ERKEK : (Aynı şekilde) Gece bekçisi!..Onu söyleyelim bari. 
KADIN : A, evet. Sahi. Onu söyle. 
(Yargıcın tokmağının sesi) 
ERKEK : (Yüksek sesle) İyi bir tanığımız var efendim. Gece bek-
çisi. 
KADIN : Evet efendim. Son oturduğumuz mahallenin bekçisi. 
ERKEK : Bildikleri belki işimize yarar, diye düşündük. 
KADIN : Benim de başka tanığım yok efend im. Bekçiden gayrı 
tanığım yok. 
ERKEK : Bakın, Hakim Bey ... Evimizin havası en çok da gece­
leri çekiliyor. Dediğim gibi ... İkimiz birlikte içerde ol­
duğumuz zamanlar. Yalnız kalınca ... 
KADIN : Oysa, ben evde yalnız olduğum zamanlar hep kocam 
eve gelsin istiyorum ... 
ERKEK : Eve gelince de bir türlü birbirimizi bulamıyoruz. Ha­
vasızlıktan kaybediyoruz birbirimizi ... 
KADIN : Hep, eve gelsin istiyorum oysa ... Eve gelince de ... 
ERKEK : Evden kaçmak istiyor ... 
20