aşağıda, ağacın yanında dikilmiş kalmıştı. "Yakalayacağım 
onu," diye söylendi Tazı Tahsin. "Onu yakalayıp karşılığında 
bir çiftlik alacağım. Ben olmasam kim yakalayabitirdi ki bu atı!" 
Hızla kayalıklardan aşağıya inen Tazı Tahsin bir çalının di­
binden yeşil otlar kopardı, eline aldı, ata seslenerek ona yaklaş­
maya başladı. Ata gittikçe yaklaşıyor, yaklaştıkça da yüreği gö­
ğüs kafesini yaracakmış gibi gümbürdüyo rdu. Yaklaştı, yaklaş­
tı, elini uzattı, yelesinden tutacakken, ne oldu ne olmadı, Tazı 
Tahsin kudurmuş, gözleri pörtleyip dışarıya uğramış, dişleri 
ışılışıl bir kılıç gibi pariayarak atın onun üstüne ancak saldırdı­
ğını görebildi, ardından da kendisinin bir top gibi yerden yere 
vurulduğunu, savrulduğunu gördü. 
At onu yere çaldıktan sonra çavmış, uzağa, pınarın yanına 
kadar kendini yenerneyerek gitmiş, ancak orada durabilmiş, 
birkaç kez de kendi yöresinde fır dönmüş, ardından da Tazı 
Tahsinin üstüne doğru sünerek, horlayarak, köpüklü ağzı, dı­
şarıya fırlamış dişleri, gerilmiş boynu, pörtlemiş gözleriyle sal­
dırıya geçmişti. 
Tahsin az daha yerinden kalkamayacak olsaydı; atın dişleri 
arasında parçalanacak, ayakları arasında can verecek ti. At daha 
ona yüz metre kalmadan Tazı Tahsin canını ağacın gövdesinin 
arkasına zor attı. Bu sefer yağız uzaklara çavıp gitmeden he­
men horlayarak, gözlerinden ateşler saçarak Tazı Tahsine dön­
dü, dişleriyle uzandı, ağacın gövdesinin arkasına sinmiş Tahsi­
nin kolunu kaptığı gibi, ceketinin yenini aldı götür dü. Bereket 
versin ki Tahsin kolunu daha at başını uzatmadan çekmiş de 
onun dişleri yalnız cekete ulaşabilmişti. 
Artık atla Tazı Tahsin arasında bir ölüm kalım savaşı baş­
lamıştı . At, dişleri, çiftesi, bütün gövdesiyle Tazı Tahsine saldı­
rıyor, öteki de ağacın gövdesini dönerek kıl payı canını kurta­
rabiliyordu ya, sonunda at o kadar çok saldırdı ki, Tazı Tahsin 
yoruldu, gözleri kararmaya, başı dönmeye başladı. Az sonra 
yere düşecek, hiçbir kurtuluş umudu kalmayacaktı. Atsa gittik­
çe hızlanıyor, saldırısını artırıyor, Tazı Tahsini yakalayamayın­
ca da hırsından ağacın gövd esini dişliyordu. Tahsinin artık bir 
tek kurtuluş umudu kalmıştı, o da ağaca tırmanıp canını kur­
tarmak. .. At çavıp gidince acele ağaca tırmandı, yatık ilk dala 
418