bacı suratına yedi. Kollarıyla yüzünü koruyup tekrar atılma­
ya heveslendiğinde ise kırbaç bu kez karnında şakladı, der­
ken sırtına indi. Zülfiyar yere yığılıverdi. Bünyamin kırba­
cı atıp atının karnım topuklayarak hayvanı dört nala koş­
turmaya başladı. Dertli ise, kendisini koruyan bu delikan­
lıyı, taban tepip Valide Camii'ne kadar izledi. Ancak bu­
rada soluğu kesilince, meçhul bir yere doğru at koşturan 
Bünyamin'in arkasından minnetle bakakaldı. 
Valide Hanı yakınlarında bir kıraathanede atını durduran 
Bünyamin, hayvanını bağladıktan sonra taburelerden birine 
çöktü ve kendisine bir kahve söyledi. Oturduğ u yerde uzun 
uzun düşünmesine rağmen karar vermekte zorlanıyordu . O 
an, eğer isterse, arzu ettiği her yere gidebilirdi. Öte yandan, 
her ne kadar kandırıcı görünse de sırlarla dolu bir dünya 
da vardı. Orada kendini güven içinde hissetmemesine rağ­
men, Ebrehe'ye ait olan bu dünya merak duygusunu kamçı­
lıyor, düşgücünü kanatlandırıp ona sahte bir özgürlük duy­
gusu veriyordu. Bir karara varabilmek için babasının atlası­
nı bu yüzden açmak zorunda kaldı ve "hayatını öne sürüp, 
sırrı bulmak için yola çıktı" cümlesini okudu. Sanki deni­
zin derinliklerine dalacakmış gibi derin bir nefes aldı. Kara­
rını vermişti. Özgürlük duygusu , özgürlüğün kendisine ga­
lip gelmiş, Bünyamin sırrı çözmeye and içmişti. Atına atladı 
ve hayvanı teşkilata doğru koşturmaya başladı. 
Darphanenin yanındaki kıraathaneden teşkilata açılan 
dehlizi geçtiğinde kan ter içindeydi. Hatta bu kararlı ve ace­
leci haliyle katil suratlı kahveciyi ürkütmeyi başardığı bile 
söylenebilirdi. Adamlar onun yanında Zülfiyar'ı göremeyirı­
ce şaşırmışlardı. Ebrehe elkimya odasından çıkıp onu karşı­
lamakta gecikmedi. 
-"Demek buraya Zülfiyar olmadan geldin" dedi, "Be­
ni gerçekten çok şaşırtıyorsun. Böyle giderse seni herhalde 
hiçbir zaman anlayamayacağım. Kendi rızanla geldiğine gö-
174