Selim Işık yalnızlığını Kelimelerle besledi. Kelimelerin an-
lamını bilmeden önce tanıdığı yalnızlığı Kelimelerin içindeyetiştirdi. Eski yaşantılarının hastalığından yeni kalktığı sı-rada, aldırışsız Kelimeler konuşurken, eski yaraların eskiKelimelerinin göğsüne saplandığını duydu birden; sustukaldı. Kelimeler, yalnızlığını yaşamasına da bırakmadılaronu. Her yandan kuşatıp saldırdılar. Kullandığı Kelimeler dedönüp ezdi onu, soluksuz bıraktı. Sonra, yatağından fırladıbirden Selim; bütün Kelimeleri ve yaşantılarını ezdi ayağınınaltında. Güneşe çıktı. Güneş, gözünü acıttı bir süre sonra,perdelerini kapayıp Kelimelerin karanlığına döndü. Birta-kım Kelimeler bağışladı onu; aralarında gene yaşamasınaizin verdiler. Bu Kelimelerle birlik olup amansızca saldırdı-lar başka Kelimelere: aşağılayan, ezen, soluk aldırmayan Ke-limelere. Yendi, yenildi; sonunda gene yenildi Kelimelere,Kelimelerle birlikte açtığı savaşta. Yalnızlık hep oradaydı.
Büyük kelimelerden her zaman kaçındı ve büyük kelime-
ler kullandığını gördü. Küçük kelimeleri kendine yakıştıra-madı; oysa küçük kelimelerle suçlandı ve kendini küçükkelimelerle savundu. Bütün insanlar, ellerini uzatarak işaretparmaklarıyla suçladılar onu, kelimeleri yüzünden. Herke-se ihanet etmişti. Burhan, Metin, annesi, Sabri, babası, Mi-mar Cemil ve daha birçok kimse vardı. Metin: “Ben kemançalarken ve Türkçe tango dinlerken benim adıma utanmayane hakkın var?” diye soruyordu. Burhan saldırıyordu: “Hergün benimle birlikte yaşadın, seni sevdiğime hiçbir zamaninanmadın.” Annesi ihmale uğradığını söylüyordu. Babası:“Bana hep isyan ettin; küçümsedin beni!” diye tepiniyordu.Bazı okumuş arkadaşları da, kültürsüzlüğüne bakmadan gi-riştiği işlerle acı acı gülerek alay ediyorlardı. Sabri: “Ayağımkokuyor diye beni sevmedin,” diyordu. Bazılarını dinlerkenyüzünde bir sıkılma izi belirirmiş, birinin yanında ötekin-den utanırmış, dilencilere sadaka vermezmiş, Kenan’la Al-
152