di. Hiçbir şey düşünemedi. Güneş odayı doldurmuştu. Göz
ucuyla yanına baktı: karısı kalkmıştı. Yarı aralık kapıdançocuklarının sesleri geliyordu. Bu sesler ve odayı kaplayangüneş, onu yavaş yavaş ısıttı. Ne oldukları pek anlaşılma-yan, fakat hayata ait sesler, rüyanın verdiği katılığı yumu-şattı. Yattığı yerden doğruldu, henüz başka bir ülkenin ko-layca kırılabilen bir varlığı olmanın endişesiyle yavaşçakalktı. Pencereye yaklaştı, perdeyi hafifçe aralayarak dışarıbaktı: karşı evlerin T urgut’a sırtını dönmüş arka cepheleri:çizgilerini yumuşatmayı bilememiş kütleler; çirkinliklerini,rüyadan yeni uyanmış bir insana, sadece var olmalarıylaunutturan gerçek hacimler... T urgut, bütün bunları o sıradamı düşündü, yoksa sonradan, o anı hatırladığı zaman, öyledüşündüğünü mü sandı? Bilemedi: çünkü o zaman henüzOlric yoktu. Henüz durum bugünkü gibi açık ve seçik, birbakıma da belirsiz değildi. Bir cümle kaldı yalnız aklında:“Güzel bir gün ve ben yaşıyorum.”
3
“Siz hiç merak etmeyin,” dedi adam. “On derste bu işin üs-tesinden gelirsiniz. Kimlere öğretmedik ki biz bu mereti.Biz de az dayak yemedik ustamızdan. Cehalet, beyağabey ,cehalet işte. Senin gibi münevver bir vatandaş olsaydım hiçzahmet çekmezdim vallahi.” T urgut, önündeki direksiyona,belli etmek istemediği bir çekingenlikle bakıyordu. Kimsesezmeden, korkusunu farketmeden, bu inatçı ve onu tanı-mayan sertlikle nasıl uyuşabilecekti? Öğrendikten sonra,bütün zorluklar geride kaldıktan sonra; vücudun her parça-sında, başlangıçta bu makine kadar kör ve inatçı olan di-renmenin yumuşadığını, dokunmanın mümkün olduğunugördüğü zaman, yazık ki geçiş süresini unutuverir insan.İlerde, yeni bir denemeye girmek üzere olduğu anda, hiçbir
36