"Hiçbir şey yok," dedi. "O köylü de batsın, işleri güçleri 
kalmamış da kızın güldüğünü mü konuşuyorlarmış? insanoğlu 
bir kararda durmaz ki... Güler de ağlar da... Değil mi Koca Os­
man? Bunda konuşacak ne var? Bu köylü batsın. Kötü mü, kız­
cağız anası, kardeşleriyle barışmış. Kötü mü?"
Koca Osman:
"Ateşlenme bre Kamer Ana, köylü Seyranı konuşuyor diye 
Vayvaym da köylünün de tekmilini kurşundan mı geçireyim? 
Seyranda bir değişiklikler görmüşler, sebebini konuşuyorlar. 
Bunda alınacak, kızacak ne var Kamer Ana! Kötü bir şey dü­
şünmez ki köylü Seyran Kız için. Seviniyorlar onun bu haline, 
bu gününe," dedi.
Kamer Ana:
"Bir de kötü mü düşüneceklerdi Seyran için! Daha da ne­
si!" diye sert çıkıştı.
Koca Osman:
"Seninle konuşulmaz şimdi Kamer Ana," dedi yumuşacık. 
"Tam yalımın üstünde."
"Üstümde," dedi Kamer Ana. "Ne olacakmış!"
Sonra kapıya yürüdü. Seyranı da elinden tutmuş ardısıra 
sürüklüyordu.
"Koca Osman, sen bu akşam git oğullarında yemeği ye. 
Ben bu akşam evde olmayacağım. Seyranla şuna aşağı sazhğa 
gideceğiz," dedi yürüdü.
Hemen evin arkasına, yola kayıverdiler. Yol tozluydu. Toz 
ayak bileklerine kadar çıkıyor, köz gibi tozlar ayakkabılarının 
içine doluyor, ayaklarını yakıyordu. Arkadan gelen güneş sırt­
larını, boyunlarını yakıyordu. Yolun kıyısındaki otların, çiçekle­
rin yaprakları apak toz altında kalmış, buruş buruştu. Sığırkuy- 
ruklarma, yangmda yanmamış yaş çalılara tepeden tırnağa ak, 
düğmeler gibi sümüklüböcekler yapışmıştı. Seyran sümüklü­
böcekleri hiç sevmezdi. Şimdi onlar bile gözüne güzel gözükü­
yordu.
Seyran önce koşarcasına yürüyor, Kamer Ana da ona var 
gücünü harcayarak yetişmeye çalışıyordu. Kamer Ana soluk 
soluğa kalmıştı. Bir de su gibi durmadan terliyordu. Sonunda 
Seyranın arkasmdan bağırdı:
362