İçerideki ölüm sessizliği bir süre daha sürdü. Kimsenin kim­
seye diyecek sözü kalmamıştı sanki. Özgür son dilimini çaldır­
mış genci izliyordu. Biraz şaşırmış, biraz alınmıştı . "Neden 
ben?" diye soruyordu, bütün kurbanlar gibi. Böylesine onur lu­
ncı bir durumda yken incelenmek, hem de bir kadın tarafından, 
ağrına gitmişti; gözlerini sokağa çevirdi ve yüzüne bir gülücük 
kondurdu . Küçük korku dükkanı yavaş yavaş eski canlılığına ka­
vuşurken; şakalar, yorumlar, takılınalar başlarken; müşteriler 
mantarh pizzalarına, fıçı biralarına, havadan sudan sohbetlerine 
geri dönerken; yaşam, sonuna dek gerildikten sonra salınan bir 
ağaç dalı gibi, bildik, sıradan, güvenli konumuna kavuşurke n, o 
neredeyse doğaüstü bir iradeyle gülümsemesini dudaklarıncia 
tuttu da tuttu. "Mona Lisa ve Atice Harikalar Diyarında'ki ke­
dinin bir melezlemesi," diye düşündü Özgür. Papaya suyu ıs­
marladı ve yeşil kaplı deftere son cümlelerini yazdı. 
Kaosun denklemi çok basit aslında. Yafam = yafam. Ölüm = 
ölüm. Oysa hepimiz kendi denklemim izi kurmanın ve dünyayı 
ona qdeğer kılmanın pefindeyiz. Ne aymazlık! 
Senin içindekini barındıracak derinlikte hi çbir fey yoktur ger­
çek dünyada; ama sen de, yafamın, ölümün ve bütün düflerinle, 
gerçeğin korkunç sonsuzluğunda, oylumsuz bir noktadan daha 
büyük değilsin. 
Dışarıya çıktığında karanlık bastırmıştı. Tropiklerde bir pazar 
gecesi daha başlıyordu. Yeryüzünde pazar gecelerinin hüznüne 
yenik düşmeyen tek kent Rio de Janeira'ydu belki. Yalnızlığa, 
sessizliğe, kedere bir saniye bile katlanamazdı Carioca'lar. Gene 
de, gene de ... Bir yabancı için pazar geceleri hep korkunçtur. 
Az sonra sokaklar, soğuk duşlarla yenilenmiş, makyajlarını 
tazelemiş, gece umutlarıyla canlanmış insanlarla dolacaktı. Do-
126