"Öğretmen!" diye mırıldandı Ayşe. 
"Öğretmenmiş! Bir öğretmen çocuğu..." Öfkeyle ayağa kalktı. 
"Seni kandırmış işte! Apaçık ortada! İyi bir ailenin kızı ol­
duğunu anlamış. Seni kandıracak, babamın mirasından sana 
kalanların üzerine yatacak, bütün ömrünce keyif çatacak... 
Tabii sana borcunu ödemek için gıy gıy keman çalar..." Belini 
büküp öne-eğilerek kollarıyla keman çalma taklidi yaptı, ama 
bu hareketinin gülünç değil, istediği gibi küçümseyici olduğunu 
görerek sevindi. 
"İyi bir çocuk!" dedi birden Ayşe ve ağlamaya başladı. 
"İyi çocukmuş. İyi çocuk dediğin bir kurnaz tilki. Seni kan­
dırmış... Niyetinin ne olduğunu anlamıyor musun? Bu kadarcık 
aklın yok mu senin? İyi çocuk! iyi çocuk her şeyin üstüne ya-
tacak! Sonra sana da gıy gıy gıy keman çalar... Para nasıl ka­
zanılıyor, biliyor musun sen? İsviçre'ye yollayacağız seni. Bunun 
masraf olduğunu biliyor musunuz?" Birden içinde bir tiksinti 
uyandı. Elini uzun uzun köpürterek bol suyla yıkamak istedi. 
Daha da öfkelenerek: "Ağlama, ağlama, ağlamakla hiçbir şey 
elde edemezsin!" dedi. "Ağlayacağına aklını başına topla! Bütün 
bunların neye patladığını, bir evin, bir şirketin nasıl kurulduğunu 
gör... Rahmetli babanın odunculukla işe başladığını unutma! 
Peki, peki, ağla istiyorsan, ama burada değil. Çık yukarı odana 
ağla..." 
Mutfağa doğru yürüyen kızkardeşinin arkasından baktı. "Bütün 
bu işleri, bu aileyi, şirketi, bütün her şeyi!" diye mırıldandı. Sonra 
hasır masanın üstünde duran çayın da soğuduğunu farketti. 
Sinirlerini yatıştırmaya çalışarak koltuğa oturdu. Bir annesine, 
bir karısına döndü. Sonra içindeki haksızlık ve huzursuzluk 
duygusunu bastırmak için Hatay davası hakkında gazetelerde 
yazılanları bütün dikkatini vererek okumaya çalıştı, ama kendini 
toplayamadı. Gazeteleri kucağına bıraktı, başını hasır sandalyenin 
arkalığına hafifçe yasladı, bahçenin yüksek kestane ve ıhlamur 
ağaçlarına boş boş baktı. 
315