lim’i ikimiz de seviyorduk. Selim’in üzüntülü bir görünüşü
yoktu. Duruma alışıyordu. Genç kızlarla şakalaşıyor, onla-rın beceriksizlikleriyle eskisi gibi alay ediyordu. Selim’i iç-ten bir sevgiyle izliyorduk Zeliha’yla.
Zeliha piyano çalardı. Ben de yıllarca önce keman çalış-
mıştım. Zeliha, benim müziğe hevesimle alay ederdi. Birazda onun alaylarının tahrikiyle, yeniden keman çalışmayabaşladım. Ben çalışırken, Selim de bir kenarda oturur beniseyrederdi. Çok iyi çalmıyordum herhalde. Fakat kabiliye-tim olduğunu seziyordum. Selim, yatağın kenarına ilişir,hiç konuşmadan beni izlerdi. Bir gün ona, benimle birlikteçalışmasını teklif ettim. Suratını astı: “Benim birlikte çala-cak bir Zeliha’m yok,” dedi. Üzüldüm. Zeliha’nın bir kız-kardeşi vardı. O da piyano çalıyordu. İsterse onu Selim’letanıştırabilirdim. Bu sözlerimden sıkıldı, ayağa kalkarak si-nirli bir şekilde odada dolaşmaya başladı. “Ben o kızla ta-nıştım,” dedi. “Geçen gün, Zeliha, oyundaki bazı çocuklar-la beni evine çağırdı. Orada tanıştım. Seni neden çağırmadı-ğını merak ediyorsan söyleyeyim: babasından çekiniyor.Zeliha bunu açıkça söylemedi ama ben anladım. Bu kızdansana hayır gelmeyecek Metin. Ayrıca, kızkardeşini de be-ğenmedim. Duygusuz bir yaratık. İnsanla alay ediyormuşgibi bir bakışı var. Ben öyle kızlardan hoşlanmam. ‘DemekSelim Işık sizsiniz,’ derken küçümseyici bir ifade vardı se-sinde. Benim çok çalışkan bir öğrenci olduğumu duymuşda. Garip bir hayvana bakarmış gibi süzüyordu beni. Çalış-kan olmak, sanki insan olmaya engelmiş gibi. Ablası da kız-kardeşi de senin olsun. Ben iç dünyama dönüyorum. Oradahayal kırıklığına yer yok.” Oturduğu yerden insanları tanı-yamayacağını söyledim. Bu tutumla kimseyle arkadaş ola-mazdı. “Öyleyse, ben de hayatımın sonuna kadar aynı yer-de kımıldamadan oturacağım,” dedi. “Herkes istediği kadarkoşsun. Beni anlayacak insan, oturduğum yerde de beni
425