göstertmes in.”
“Sana  da göstermes in. Yahu  Öksüz  nasıl,  büyüdü  mü?  Aaa,  yoksa bu çocuk o mu?”  Elini 
uzat tı çocuğun  saçlarını  okşamak  için.  Kocaman  gözlü,  sümüklü  bir oğlancı k babasının  bac­
akların ın arka sına s akla ndı.
“Ne kadar  büyümüş!  Nerde yse delikanl ı olmuş.  Ben  son gördüğümde  kuca kta bebeydi 
henüz.  Uzun  zaman  oldu  bize  uğramayal ı. Bir gün getir de bizim  hanım da görsün,  emi.  Kim 
bakıyor buna ş imdi?”
“Bunu emzir en avradı n ikâh ıma almış ım. Başbağlar bas kınınd a yanmı ştı ya...”
“Bak buna  sevindim Bayram. S enin için d e, öksüz için de çok iyi olmuş e vlenmen.”
“Beg, onin adı ö ksüz d eğeld ir ga yrı. O na isim t aktık, müsaad enle.”
“Çok iyi ettin. Ne k oydun ad ını?”
“Ona se nin ad ini k oymi şem beg, senin gibi ha s adam os sun deyi.”
Vali y utkundu. Bir şey söyleyece kken, vazg eçti. El ini Ba yram'ın omzuna ko ydu. 
Köprü,  dünya yı ısıtan, sevgiyle gönen irken Vali, Bayram  ve Öksüz, Başpınar  istikamet ine 
dönüp yan yana y ürüdüler üzerind e, yeni bir güne hazırlanan ufka doğru.
Ocak, 20 01, Urla
SON
102