sayının ucunu kaçırdıklarını belli etmeyerek Enveri'nin 
adımları üzerine dalgın dalgın yürüyorl ardı. 
Bu işin zor olduğu kadar tuhaf tarafı Ermenilere Arapça 
duayı öğretebilmekte görüldü. Onlara hiçbir anlam ifade 
etmeyen ve şivesi telaffuzianna uymayan bu Arapça sözleri 
ezberleyinceye kadar zavallılar çok güçlük çektiler. 
Hafızalarına geçen duaya deyim yerindeyse aslın bir 
karikatürü denilebilir. Başlarını yararak, gözlerini çıkararak 
alelacayip bir şeyler telaffuz ediyorlar, fakat bunları herhan­
gi bir dille ilişkilendi rmek mümkün olmuyordu. 
İçinde ip filan bulunan zembili melekler taşıyor, Efsuncu 
Baba önde fener çekiyordu. Fenerin kuvvetsiz ışığı batıya 
dönmüş yedi günlük ayın hafif aydınlığına karışıyor, ay ufka 
indikçe gölgeleri uzuyor, rüzgarsız bir gecenin hazin sessizli­
ği içinde etrafı dinleyerek ilerliyorlardı. 
Enveri yedi bin adımı bitirdi. Lakin önlerine büyük küçük 
hiçbir kuyu çıkmadı. Hata tılsımnamede miydi, Efsuncu'da 
mı? .. H1şa, Mahşuri gibi bir dervişin namı karışan bir kitap­
ta yanlışlık olamazdı. Yanılan ancak kendisi olduğuna kesin 
olarak hükmetti. Ya ziyade sağa veya sola kaçmış veyahut 
adımlarını gereğinden kısa veya uzun atmış olabilirdi. 
Geldikleri doğrultudan sağa doğru saparak yüz elli adım 
kadar daha yürüdü. Bu defa kutsal kuyu önlerine çıktı. 
Kitabın tavsiyesine uyarak Enveri hemen feneri söndürdü. 
Enveri önde, iki melek arkada "Eyyüha'r -ravzu a'tini 
tarikan" duasını okuyarak kuyunun etrafında dolap beygiri 
gibi dönmeye başladılar. Bu tavaf, dua yedi defa tekrar edi­
lineeye kadar devam etti. 
Enveri, ağzından dünya kelamı çıkmadan, işaretle 
Mahur'u çağırdı. Zembilden urganı çıkardı lar. Bir ucunu 
Ermeni'nin beline üç kere doladıktan sonra sıkı sıkıya birbi­
ri üzerine birkaç düğüm vurdular . Öbür ucunu yakında bir 
incir ağacına doladılar . 
Zavallı Mahur'un rengi ne kadar attığını karanlıkta 
kimse fark edemiyordu. Kuyuya inmeye önceden söz vermiş 
olduğu için ses çıkaramıyor, fakat yüreği üç buçuk atıyordu. 
62