Çıkaramadı yıllar boyunca. İlk defa domuz eti yerken,
555 Arkadaşlarının ısrarıyla geneleve giderken,
Hep ONUNLA (O kimdi?) bozmamaya çalıştı arayı,İki gün oruç bile tuttu bir Ramazan ayı.(Sapı silik ve tutuk bir tabancaydı.)Bir gün ölürse, ona bu vatan bir mezarlık yer verecek.
560 Oturdu bir destan yazdı; kendini yerecek.
Sazını ve cesaretini aldı eline (bütün cesareti,Daha kötü şeyler olması korkusundadır.)Canını dişine takarak,Yazılmış eski destanlara bakarak,
570 Sözü uzattı durdu.
İşte şöyle buyurdu:
Numanoğlu Selim derler adımız
Gürültüye geldi her feryadımızNedense tamamdır itikadımız
575 Dikilen her kumaş bol gelir bize
Çocukken güneşin tadın bilmedik
Büyüdük kadının adın bilmedikBizi anlayacak kadın bilmedikSevgisiz bir hayat çöl gelir bize
580 Bize öğretilen her söze kandık
“Yasaktır” “Memnudur” dendi, inandıkHep “Girilmez” levhasına aldandıkBu tutulan, yanlış yol gelir bize
Benim cefalı yârim kafamdır
585 Divanda düşünmek bütün safamdır
Mülkiyet benimçün büyük evhamdırSenin olanları nideyim gayrı
134