dikti gözlerini: Işık mı azdı? Yoksa insan aynı parlaklıkla gör­
müyor mu kafasından geçenleri? Biri ona gülümsüyordu: Ka­
yınpederi! Tabağını uzatıyordu; karanlıkta iyi seçilmiyordu 
yemekler . Başının döndüğünü hissetmişti birden; sandalye­
den yere düşeceğini sanmıştı. Dayanmalısın Hikmet, diye di­
renmişti içinden. Sen damatsın! Damat! Gelin var, kaynana 
var, sahte ya da gerçek baldızlar var. Ne diyorlardı? Çevrem­
de pervane olmak gibi bir şey. Küçük kanatlar takmışlar; elle­
rinde meze dolu tabaklar, tepemde uçuşuyorlar. Bırakın ta­
baklan, beni tutun: Damat düşüyor. Rezalet! Hayır düşme­
dim; bana öyle geldi. Bir çınlama; Elimde bir bardak tutuyor­
muşum ve kayınpeder, kadehini bütün hızıyla vurmuş benim 
bardağıma. Gülüyorlar. Kaldır bardağını. H�lim yok. Mış gibi 
yap. Bütün yiyecekler karanlık; yalnız, baldızlar parlıyor ... 
yuvarlak baldızlar ... Büyük bir kaşık, tabaklardan birinin içi­
ne yavaşça gömüldü. Sana bakıyorlar; tabağını uzat baldızla­
ra. Bayılmadım değil mi? Hayır. Enişteye uzanan çıplak kol­
lan hatırlıyorum. Çok gürültülü bir gece değildi. Biz -yani 
Sevgi ile ben-fazla bir şey beklemiyorduk. Bununla birlikte, 
elimizden geleni yapmağa çalıştık. Gönül isterdi ki albayım, 
insanın hayatında önemli sayılması gereken böyle bir gece, 
daha canlı ve aslına uygun bir hava içinde geçsin. Oysa, ben 
çok içmedim; yemeklerin çoğu da kaldı. Sahneye yeni çıkan 
acemi iki oyuncu için bir bakıma başarılı bir oyun sayılabilir­
di. Yan rollerde kayınpeder ve özellikle trajedideki koronun 
yerini tutan baldızlar görevlerini yaptılar. Bu senin hayatındı 
oğlum Hikmet. Böyle bir oyun üzmedi mi seni? 
Terliklerini hatırladı birden. Yatak altının derinliklerinde 
terliğinin tekini bulamadı; tek terliği ayağına geçirerek odada 
dolaşmağa başladı. Sokak lambasının ışığından yararlanarak 
sigara paketini buldu. Kibriti de hemen bulursam işler düze­
lir mi acaba? Neden olmasın? Olaylar arasında gerçek bağlan 
bilmiyoruz ki; hiç olmazsa ben bilmiyorum. Bu kibrit bulma 
31