42  
42. Benim Ad ım Kara 
 
 
 
Büyük Üstat Osman ile önümüzde kiminin hatt ı yaz ılm ış, kimi tamamen bitirilmi ş, kiminin renkleri çekilmemi ş, 
kimi ise nedense yar ıda kalm ış kitap sayfalan, bütün bir ö ğleden sonray ı, üstat nakka şlardan ve Eni ştemin 
kitab ının sayfalar ından söz ederek ve onlar ı değerlendirdi ğimiz cetvelleri tutarak geçirmi ştik. Evleri bas ılıp 
aranan üstatlardan ve hattatlardan toplanan sayfalar ı (baz ı levhalar ın bizim iki kitab ımızla hiç ilgisi yoktu, baz ı 
sayfalar ise hattatlar ın da üç be ş akçe için Saray d ışına gizlice sefil i şler yapt ığını bir kere daha kan ıtlıyordu) 
getiren Bostanc ıbaşı'nın sayg ılı, ama kabaday ı tav ırlı adamlar ının ayağı kesildi san ıyorduk ki, biri, kendine en 
güveneni, büyük üstada sokulup ku şağının içinden bir kâ ğıt çıkard ı. 
Bir an, o ğlunu ç ırak vermek isteyen bir baban ın, pek çok bölük ba şına, tak ım ağasına bir yolunu bulup 
ulaştırdığı o dilek mektuplar ından biridir san ıp ilgilenmedim. D ışarıdan gelen solgun ışıktan, sabahki güne şin 
kaybolduğunu anlad ım. Gözlerimi dinlendirmek için, Şirazl ı eski üstatlar ın genç ya şta kör olmak istemeyen 
nakkaşın s ık s ık yapmas ı gereken şey, dedikleri hareketi yap ıyor, hiçbir noktay ı görmeden uzaklara bo ş boş 
bakmaya çal ışıyordum. Üstad ımın elinde tutup bir hayret ifadesiyle bakt ığı kâğıdın o tatl ı rengini, yüre ğimi 
hoplatan katlan ış şeklini, heyecanla o zaman tan ıdım. Şeküre'nin bana Ester ile yollad ığı mektuplar ın t ıpat ıp 
ayn ıydı bu. Ne tesadüf, diyecektim az da ha tam bir aptal gibi, üstelik Şeküre'nin ilk mektubunda oldu ğu gibi, bir 
de yan ında kaba kâ ğıda yap ılm ış resim var! 
Üstat Osman resimli kâ ğıdı kendine ay ırdı. Şeküre'den oldu ğunu o an utançla anlad ığım mektubu bana 
verdi. 
"Kara Beyim. Ester'i a ğzını aras ın diye rahmetli Zarif Efendi'nin dul kar ısı Kalbiye'ye yollad ım. Orada, bu 
gönderdiğim nak ışlı kâğıdı göstermi ş ona. Sonra ben gittim de evine, a ğzından girdim, burnundan ç ıktım, 
yalvard ım da işine yarar diye bu nak ışlı kâğıdı elinden alabildim. Bu ka ğıt, zavall ı Zarif Efendinin kuyudan 
çıkan cesedinin üzerindeymi ş. Kalbiye, rahmetli kocas ına kimsenin at çizdirmedi ğini söylüyor, yeminlerle. O 
zaman bunu kim çizdi? Bostanc ıbaşı'nın adamlar ı evi arad ılar. Bu at i şi aceledir diye bunu yolluyorum. 
Çocuklar elini öpüyorlar. Kar ın Şeküre." 
Güzelim mektubun son iki kelimesini bir bahçedeki iki harika k ızıl gülü ihtimamla seyreder gibi sayg ıyla iki 
kere daha okudum. Sonra, Üstat Osman' ın elinde mercek, dikkatle bakt ığı kâğıda ben de gözlerimi yakla ştırdım: 
Mürekkebi iyice da ğılm ış biçimlerin, eski üstatlar tarz ında el al ıştırmak için bir hamlede çizilmi ş atlar oldu ğunu 
gördüm hemen. 
Şeküre'nin mektubunu sessizce okuyan Üstat Os man sorusunu seslendirdi: "Bunu kim çizdi?" 
"Tabii ki, rahmetli Eni şte'nin at ını çizen nakka ş," diye kendi cevaplad ı sonra. 
Bu kadar emin miydi bundan? Üstelik kitaptaki at resmini kimin çizdi ğinden de emin de ğildik hiç. Dokuz 
sayfa aras ından at resmini ç ıkar ıp dikkatle bakmaya ba şlad ık. 
Güzel, sade ve insan ın bakmaya doyamad ığı doru bir att ı bu. Bakmaya doyamad ığı derken do ğruyu 
söylüyor muyum? Eni ştemle ve daha sonra tek ba şıma bu resimlerle kald ığım zaman da bu ata bakmak için bol 
vaktim olmu ştu, ama üzerinde durmam ıştım. Güzel, ama s ıradan bir att ı: O kadar s ıradand ı ki, kimin oldu ğunu 
çıkaramam ıştık bile. Hurma dorusu de ğil, kestane dorusu dedikleri cinsten; belli belirsiz bir k ızıl da vard ı bu 
dorunun içinde. Ba şka kitap ve resimlerde o kadar çok gördü ğüm bir att ı ki bu, insan nakka şın hiç düşünüp 
üzerinde durmadan ezberden çizdi ğini anl ıyordu. 
Bir s ır saklad ığını öğrenene kadar ata bu gözle bakm ıştık. Şimdiyse, atta gözümün önünde bu ğu gibi titre şen 
bir güzellik ve içinde ya şama, öğrenme ve her şeyi kucaklama heyecan ı uyand ıran bir güç görüyordum. "Bu at ı, 
Allah' ın gördüğü gibi nak şeden eli sihirli nakka ş kim?" diye soruyordum kendime, bir an onun sefil bir katil