178 Yaşar Kemal -Dağın Öte Yüzü 
Amaaan, olsun, dedi kendi kendine. Varsın olsun. Bu yokuşu belki bin kere 
çık tım. 
Gözlerini yokuştan ayırdı. Bir daha da başını kaldırıp yokuş yukarı bakmadı. 
Şu yolların da yokuşu olmasa, dağı olmasa, geçilmez suyu olmasa, yağmu­
ru, boranı, karı buzu olmasa ... Tüm yollar Çukurova yolları, tüm zaman hıd­
rellez zamanı olsa. Hele yokuş hele! Vay, ocağın bata senin yokuş gibi Ne vardı 
şu zamanda insanın karşısına çıkacak. Allahın kahrı gazabına uğra, e mi? Uğra 
yokuş gibi. 
Gözleri yerde, ayağa kalktı. İçinde dizlerinde az önceki gücü kalmamıştı. 
Keşke bakmasaydım, dipten başa kadar şu gavur, dinsiz imansız yokuşa, dedi. 
Başladı çıkmaya. Bir iki adımda, ayağı kaydı, yere düştü. Bereket ellerinin 
üstüne düştü de, toprağa tutundu da yuvarlanmadı. 
"Ocağı sönesice, gavurun malı da, damuzun doğurduğu," diye küfretti yokuşa. 
Sağ eli ağrıyordu. Üstünü çırptı. Değneğini arandı. Bulamadı. 
Bu yokuşta da insanın elinde değneği olmazsa. Vay haline, binlerce vay! 
Ocağı söndü demektir. Bir adım atarsın, iyice bir adım, sonra çökersin değneğe, 
soluğun u alırsın. 
Durdu. Bir zaman orada, sağına soluna bakarak durdu. Bir kere de dayana­
madı, yokuşun tepesine doğru baktı, gözlerini hemen geri indirdi. İçinde bir 
güç belirdi. Bir karşı koyma gücü. 
"Ben de seni çıkarım yokuş!" diye bağırdı. Sesi, böyle bağırınası hoşuna git-
ti. Yeniden bağırdı, sesini dinledi. Bir daha, bir daha bağırdı: 
"Ben de senin başına çıkarım, yokuşı Taa tepene çıkarım." 
Adımını atarken dizlerini okşadı: 
"Beni utandırma güzel dizim, kara gözlüm. Kul kurban olurum sana. Haydi! 
Haydi!" 
Başını kaldırmak istemiyordu. Ama kaldırmadan da edemiyordu . Kaldırdı. 
Yokuşun başı öylesine uzaktaydı ki. 
"Tövbeler olsun bir daha bakınarn tepene. Ölsem de bakmam. Gözümü kal­
dırıp da bakmam. Eğer bakarsam, güzel Allahım, yücelerden yüce kara gözlüm, 
eğer bakarsam sen beni gavur et de cehennemine at. At da orada cayır cayır yak 
beni. E mi? Oldu. Tamam işte." 
"Tamam işte!" diyor, yürüyordu. 
"Tamam işte!" Bundan güç alıyordu. 
Eğer yokuş seni çıkarsam, "tamam işte." Ben de varır şu ayaydınlık cevize 
bir tellice, güzel gözlü, al bir horoz keserim. Bir lokmasını bile yemem. "Tamam 
işte." Hepsini pamuktan dönerrlerin çocuklarına dağıtırım. "Tamam işte." Zabın