44 Yaşar Kem al-Dağın Öte Yüzü 
Alinin gözleri dolu dolu oldu. 
Ateşler yavaş yavaş ufaldı. Yalımları düştü. Közler kaldı yalnızca. Ağaçların 
arası yıldız yıldız oldu. Sonra közler küllendi. Ortalık derin bir sessizliğe gö­
müldü. Arada bir, bir ağacın altından horultu geliyor, bir bebe ağlıyor, bir at 
tıksırıyordu. 
Alinin gözüne uyku girmiyordu. Uzun zaman ormanı dinledi. Küllenen köz­
lerin ağır ağır kabuk bağlayışlarına, ışıklarını yitirişlerine baktı. Sağa sola dur­
madan döndü durdu. Bilmediği bir yerleri acıyordu. 
Gece yarıyı geçerken bir horoz öttü. Horoz ötünce Ali de kalktı atın yanı­
na gitti. At başını toprağa sarkıtmıştı. Başındaki, ağzına kadar yem, saman do­
lu torbanın altı yere değiyordu. Yemi samanı sevmez oldu belki diye düşündü. 
Atın sağrısına elini koydu. Sağnda bir dirhem et kalmamıştı. Takır takırdı Kü­
heylan. Karanlıkta, el yordamıyla ormandan bir kucak ot yoldu getirdi, Kühey­
lanın önüne attı. At, tüyünü bile kıpırdat madı. Ali öfkelendi, atın başını tuttu, 
otun içine soktu. Başı otun içinde tuttu, olmadı. Sonra ağzını açtı, bir tutarn otu 
ağzına tepti. At, gene çenesini bile oynatmadı. Kaskatı, öyle kaldı. 
Alinin öfkesi arttıkça arttı: 
"Zıkkım ye," diye atı hınçla itti. At sallandı. "Zıkkım zehir ye de, inşallah ge­
ber. Ben de elinden kurtulayım." 
Akşamdan beri öfkesi gittikçe kabarıyordu. Öfkesini kimden çıkaracağı­
nı bilemiyor kıvranıyordu . Soğuktu, üşümüyordu. Yatağa girdi. Ay çoktan bat­
mıştı. 
Alinin ömründe üçüncü seferdir ki uykusu gelmiyordu . Bir sel gecesi korku­
dan, üşümekten gelmem işti. Bir de babasının öldüğü gece.