dım akşam yemeğe gelsene dedim teyzemden çekiniyordu
yüzü yanmıştı elleri yanmıştı bana çiçek getirmişti kırmızıkareli bir gömlek giymişti beyaz örtüden ellerini saklamakistiyordu heyecandan yemeği yaktım evime ilk defa geliyor-du yemeği beğendi oysa yemekten anlardı özellikle içerkenuzun uzun güzel yemekler yemek isterdi yalnız kalmak isti-yordu benimle teyzeme sudan cevaplar veriyordu kuşku-luydu ne sıfatla bulunuyordu benim evimde teyzeme karşıbir sorumluluk duymaktan korkuyordu benimle resmî birbağı olduğunun düşünülmesinden korkuyordu kuzeyli birilah gibiydi yalnız saçları koyu renk güldüğü zaman çocuk-laşıyordu sıkılganlığı geçince fazla yemem için ısrar etme-yin dedi teyzeme sonra pişman olursunuz bir dev gibi yi-yordu beni büyülüyordu teyzemin hayretine gülüyorduonu seyretmekten yemek yiyemiyordum onu ne kadar sev-diğimi teyzeme belli etmemek istiyordum bütün hayatımboyunca hiçbir şey yemeden onu seyredebileceğimi yalnızonunla yaşayabileceğimi içimin titrediğini nefesimin kesil-diğini Selim bilmiyordu benim kadar bilmiyordu içiyordukahkahalar atıyordu teyzem içeri gidince elimi tutuyor yap-ma deyince bana kızıyordu bana sarılmak istiyordu yaşa-makta geç kaldım sabrım tükendi diyordu ona hayran ol-mamaya imkân yoktu neşeli kaba gürültülü genç adamı oy-nuyordu kendi gülünçlüğüne dayanamıyordu alay ediyordugene de kendini seyrederken beğeniyordu beğeniliyordubeğenilmenin coşkunluğuyla tutuk ve kendini yiyip bitirenyönüne karşı çıkıyordu kendine ve herkese meydan oku-yordu beni de yemeğe çağırsaydınız Günseli hiç böyle gör-memiştim onu şimdi bunu yeniden nasıl yaşamalı beğenil-menin tadına varıyordu kadehiyle birlikte yudumluyorduonu coşuyordu şiirler okuyordu bütün Selim’liğini ortayakoyuyordu utanmadan kızarmadan kendini aşmıştı onu si-zin yanınızda görür gibi oluyorum hayır göremiyorum bu
470