Şiir
İstanbul, 2016
Tuvalette kıpırdamadan durmuş, oymalı aynada kendisine  
bakıyordu Peri. Kızının yanında takındığı o soğukkanlı ta­
vır yok olup gitm iş, yerini adını koyamadığı bir huzursuzlu­
ğa bırakmıştı. Balıkların akvaryumda yalnız hallerine bakın­
ca, karikatürlerde, hani ıssız adada mahsur kaldıkları halde  
yüzerek kaçm ayı göze alam ayan o bedbaht karakterleri ha­
tırladı. Şu hayatta en köklü alışkanlıklar terk edilebilir, ki­
şilik bozuklukları düzeltilebilir, en sıkı dostluklar tavsayabi­
lir, hatta bağımlılıklar bile aşılabilirdi, ama belki de değiştir­
mesi en zor şey insanın bir yere duyduğu aidiyetti. Neden ay-  
nlam ıyorduk kanıksadığımız sokaklardan, şehirlerden, tek­
rarlardan? Bizi mutsuz etse bile yaşadığımız mekân, niçin bı­
rakıp gidemiyorduk uzaklara? Bilinmeyene?
Kapının diğer tarafından bir kahkaha dalgası yükseldi.  
İşadam ı, o tok sesiyle bir fıkra anlatıyordu. Peri espriyi ka­
çırmıştı ama tepkilerden açık saçık olduğunu anlıyordu.
“A h, siz erkekler!” diyen bir kadın sesi duyuldu -  y a n  si­
tem , yan  flört eden bir ton.
D udaklannı büzdü Peri. Hiçbir zaman, böyle herkesin du­
yabileceği şekilde, hele de bu kadar işveli bir sesle, “A h, siz  
erkekler!” diyebilen hatunlardan olmamıştı.
İster kadın, ister erkek olsun, geçmişinde birden fazla ya­
ra izi, gözlerinde belli belirsiz bir hüzün ve yalnızlık, ruhun­
da görünm ez kırık çıkıklar olan insanlar ilgisini çekm işti