“Dern ek olarak  fazlas ını bile yaptık,” dedi, Kemal iydi Necmi  Bey, “biz bağlant ı yollarımızı 
bitirdiğ imizde,  Keban  enikonu  su tutmay a başlamı ştı. Başpınar  ve Aksöğüt köprülerin in su 
altında kalacağı kesinleşti. Duyduk ki köprüler in enkaz ı satışa çıkıyor,  hemen almak için başv­
urduk. Ama al amadık...”
“Niye?”
“Çün kü, köprül eri anca k bir beled iye veya bir kamu  kuruluşu  alabilirmiş.  Köprüler i isteyen 
belediy e filan  yok o sırada...  çürüyüp  gidece kler.  Hüdai,  Kemaliy e Belediyesi'nden  mutemetl ik 
belgesi talep etti, vermediler.”
“Sanki  fakirin  oğluna  zengin kız istemi şiz! Ula işe bak sen, sökülen  köprünün  enkazını ist­
emişiz alt tarafı,”  dedi  Hüdai.  “Kemaliy e Belediyesi vermed i de ne oldu?  Arapkir 
Belediyesi'nden aldım  belgemi  ve yirmi  bin lira karşılığında  köprüyü  söküp  yol kenar ına istif 
ettik.”
“Roman o lur bu köprü uğruna ç ektiklerimiz, roman!”  dedi Doktor.
“Köprünün  enkazını n e yaptınız Allah aşkına? Elin izde k almadı mı?” d iye sordu Ka ymakam.
“Hiç kalır mı! Köprü  dubalarına  başka  dubalar  ekleyip üzerl erine  bir kayık yaptık. Ama 
doğru dürüst kürek çekm esini bilmed iğimiz  için aylarca  suyun üzerind e bir o yana bir bu yana 
dolan ıp durduk,  o başka...  Derk en, bir motor  hevesi çörek lendi  yüreğimize.  Han i bir motor­
umuz  olsa da, şöyle yan gelip kurulsa k, motor  gurul  gurul  çalışırken, çabu cak geçivers ek karşı 
yakaya, dedik. Eşref saatin e gelmiş,  Karayoll arı bir motor  verdi  bize.  Hurda  demirl erimizin 
parası yla kayığımızı  büyüttük,  motorumuzu  taktık kıçına, başladı k ufak  tefek araçları  taşım­
aya. Bu ke z dikilmez mi karş ımıza, 'İç S ularda Gemi Ç alıştırma Tüzüğü.'“
Rakısından  bir kocaman  fırt çekti adam, bir lokma  beyaz  peynir  attı ağzına, çiğnerken anl­
attı: “Tutturdular,  hani  bunun  kapta nı, makin isti, person eli, diye. Ula,  bizim  dubalara çaktığ­
ımız kayık, gemi  değil ki kaptanı  olsun!  Allah 'tan üstümüze  gelmediler fazla.  Kafasına  kapta n 
kasketi geçirdi ğimiz  bir hemşehr inin  kumandas ında,  yıllarca  iki yaka arasında  gidip geldi 
bizim motorlu k ayık. H âlâ da i yi kötü hizmet veriyor iş te...”
“Hüda i,” dedi Vali,  “görü yorum  ki sen azimli,  tuttuğunu  kopara n bir vatanda şsın. Der­
nekçil ik deneyimi n de var. Gel, el ele verelim,  her şeyi devl etten bekle yece ğimize, bu köprüyü 
hem Özel idare 'nin hem  de halkın katkısıyla kotaral ım. Devl et-mill et işbirl iğinin mümkün 
olabil eceğ ini ispat edelim, n e der sin?”
“Sayın  Valim,”  dedi Hüdai,  “iyi ders in de, benim  ümitlerim  kırılmış  durumda.  Hele bir 
dosyaları  incele  de bak,  nasıl her seferinde  yokuşa  sürülmüşüz.  Bu 'devl et-mill et işbirl iği' örn­
eğini, bağlan tı yolların ı yapark en verdi k zaten biz. Tam  on altı kilome tre yolu, söz verdiğ imiz 
tariht e en güzel  şekilde yapıp bitirdik.  Karşılığında  bize  köprü vaat edenl er yıllar geçmes ine 
rağmen  sözlerini  yerine getirmedil er. Hemş erimiz  Akbulut  Başbakan  olduğunda,  fırsat ı gan­
imet bil ip bir a sma  köprü p rojesi bil e yaptırdım, cebimden öde yerek. Ne oldu? Hiç!”
Hüda i rak ısını son damlasına kadar d ikti kafasına, s akinleşm ek ister gibi.
Vali de buzlu  sodas ını dikti, bitird i, “Bana  bir buzlu  soda  daha al oğlum,”  diye seslendi 
garsona.  “Tamam  Hüdai,  bu hafta  sonuna  kadar  incel eyec eğim  dosyaları.  Bakalım köprü ner­
elerde,  kiml ere takılmı ş. Ona göre vaziyet alırız  biz de. Yeter ki, aranızda  tuttuğunu  koparm­
aya kararlı ar kadaşlar ol sun. Bu iş  böyle gitmez, Başp ınar'a k esin bir k öprü laz ım.”
“Efendim,”  dedi Dok tor Raşit, “bu köprü  işi öyle bir yılan hikâyesidir ki, bitemez!  Geçen yıl, 
ne oldu biliyor musunuz?  Depr em dola yısıyla Demir el Erzincan'a  gelmi şti ya, bizim Şerafet tin 
kalabalığ ın aras ından  sıyrılıp yaklaşıv erdi  yanına,  'Sayın büyüğüm,'  dedi, 'yirmi  beş yıl önce 
Başpınar  köprüsü  için size başvuran  heyette ben de vardım.  Siz o zaman  da Başbakan 'dınız. 
Bize, sabırl ı olun,  bekleyin buyurmuştunuz.  Biz o gün bugündür  bekl emekt eyiz. Ne var ki, o