Orta Direk 81 
Çocuklar büyük ateşin yanında oturan analannın dizine başlarını koymuş 
uyumuşlardı. Meryemce sabah nasılsa, gene öyleydi, hiç durumunu bozma­
mıştı. Yalnız üstüne yalım sündükçe küçülüyor, karanlıkta kaldıkça büyüyordu. 
Yorgun Ali, iyice odun taşıyıp ocakların yanına yığdı. Bir zaman oralarda 
öyle dolaştı. Ta ötelerden çakal sesleri geliyordu. Belki yüz çakal bir araya gel­
mişti. Sonra birkaç horoz öttü. Vakitsiz öten horaziardı bunlar. Kim bilir, belki 
bir köy daha iniyordu Çukurovaya. 
Gece cikiliyordu. Ali bir ara başını gökyüzüne kaldırdı. Gökyüzü yıldızla 
doluydu. Bir hoş oldu. Güz yıldızlan üşümüş, kırılacak kadar incelmiş gözü­
küyor. Ali iyice yorulup bakınca atın başucunda geldi durdu. Sonra da oracığa 
çöküverdi. 
Gün ışıyordu ki at ön bacaklarını uzattı, gerdi. Bacaklar bir zaman titredi. 
Sonra da öyle kalakaldı. Başı da bir yana yatıverdi. Ali, atın başını tuttu. Baktı 
ki ses soluk yok. Bir "Aaah," çekti, "Aaaah! Ocağım battı." 
Olduğu yere çöküverdi. Elif uyukluyordu. Sıçradı, çığlık attı. Çocuklar da 
uyandılar, neye uğradıklarını bilerneden ağlamaya başladılar. 
Meryemce yerinden ağır ağır kalktı, geldi kendisini atın üstüne attı: 
"Kurban olduğum, tımağına kurban olduğum atım. İbrahimimin teberiği. 
Bu da mı geleceğidi başımıza? Bunu da mı getirecektin başıma?" 
Atın üstünde inliyordu . 
Tanyerinin çakallan pavlıyordu. Ateşleri sönmüştü. 
Güneş doğduğunda hepsinin gözleri kıpkırmızıydı. Ayağa kalktılar, güne 
karşı bir zaman ayakta durdular. Serince bir yel çıkmıştı. Onları üşütüyordu. 
Titrediler. 
Meryemce gelinin kolundan tuttu: 
"Sana diyorum güzel kızım, kimseciklere demiyorum. Benim İbrahimimin 
teberiğini öldüreniere demiyorum. Şunu yüzün de, derisi araya gitmesin hiç ol­
mazsa. Satarsınız." 
Ali kızdı: 
"Ana! Bu nasıl yüzülür, bıçağım yok. Bu kadar yüklen yaş deriyi nasıl götü­
rürüm?" 
Meryemce: 
"Gelinim, sana söylüyorum, bulgur çuvalının içinde keskin bir bıçak var. 
Gitmeye gelince biz nasıl gidersek, o da gider. Gelinim sana diyorum! Ben sırtı­
ma alır da götürürüm. Aniadın mı gelinim?" 
Ali hiç ses çıkarmadı. Atın derisini yüzmezse, anasının da gelmeyeceğini 
biliyordu. Karısının bulgur çuvalından alıp getirdiği bıçağı aldı. Atın ölüsünün 
başında durdu. Hem dertli dertli ata bakıyor , hem de elindeki bıçağı keskin­
leştirrnek için bel kayışının ucuna sürtüyordu.