gelen gürültü hiç kesilmedi. Sokaklarda da Erzurumilerin ve onlar ın peşinden Yeniçerilerin, mahalle 
bekçilerinin, gençlerin ko şuştuklar ını işitiyorduk. Yolun yar ısını geçip bir yere gelmi ştik ki: 
"İki gündür Üstat Osman ile Hazine odas ında eski üstatlar ın harikalar ına bak ıyorduk," dedi Kara. 
Uzun bir süre sustum. Çok sonra: "Bir ya ştan sonra, Behzat ile ayn ı rahleye otursa da nakka ş," diye 
neredeyse ba ğırdım, "gördükleri yaln ızca gözünü şenlendirir, ruhuna huzur ve heyecan verir, ama hünerini 
zenginleştirmez. Çünkü nak ış gözle de ğil, elle yap ılır ve el, de ğil Üstat Osman' ın yaşında, benim ya şımda bile 
çok zor öğrenir art ık." 
Beni beklemekte oldu ğuna emin oldu ğum güzel kan ın benim tek ba şıma olmad ığımı anlas ın da Kara ile 
karşılaşmas ın diye ba ğırarak konu şuyordum, eli hançerli, kendini be ğenmiş bu zavall ı budalay ı ciddiye ald ığım 
için değil. 
Avlu kap ısından geçerken evin içinde k ıpırdayan lamban ın ışığını görür gibi olmu ştum, ama şimdi şükür 
içerde her yer karanl ıktı. Bütün vaktimi ve günlerimi Allah' ın hat ıralar ını aray ıp nakşederek, gözüm yorulunca 
da dünyalar güzeli canan ımla sevişerek geçirdi ğim cennet evime, eli hançerli bir hayvan ın zoruyla girmek 
mahremiyetime öyle ac ımas ız bir tecavüz gibi geldi ki, Kara'dan intikam almaya yemin ettim. 
Kâğıtlar ıma, bitirmekte oldu ğum bir sayfaya -borç zincirlerinden kurtulmak için yalvard ıklar ı Padişah'tan 
ihsan alan mahkûmlar- boyalar ıma, rahlelerime, b ıçaklanma, maktalar ıma, f ırçalanma, yaz ı tahtam ın civar ında 
her şeye, yine kâ ğıtlara, mührelerime, kalemt ıraşlar ıma, kalem ve kâ ğıt kutular ının aras ına ve yer dolab ına, 
sand ıklara, minderlerin alt ına, kâğıt makaslar ımdan birine, yumu şacık k ırm ızı minderin ve sonra hal ının alt ına ve 
yine dönüp dola şarak ayn ı yerlere elindeki kandili yakla ştırıp yaklaştırıp bakt ı. Hançerini çekti ği zaman dedi ği 
gibi, evimi de ğil, nakşettiğim oday ı ar ıyordu. Saklamak istedi ğim şeyi, kar ımın bizi şimdi dikizlemekte oldu ğu 
odaya saklayamaz m ıydım sanki? 
"Eniştemin haz ırlatt ığı kitab ın bir son resmi varm ış," dedi. "Onu öldüren o resmi çalm ış " 
"Diğerlerinden farkl ıydı," dedim hemen. Bir kö şesine de bana bir a ğaç resmi yapt ırm ıştı rahmetli Eni şten. 
Arkada bir yere... Ortada ve önde birisinin resmi olacakt ı; herhalde Padi şahımızın şemaili. Çok büyük olan yeri 
haz ırdı, ama çizilmemi şti. Frenklerin yapt ığı gibi, bu resimde arkadaki cisimler küçüldü ğü için ağacı küçük 
çizmemi istemi şti. Resim ilerledikçe sanki bir resme de ğil de pencereden dünyaya bak ıyormuşuz izlenimi 
veriyordu. Frenklerin perspektif usulünce yap ılan bir resmin, cetvelleriyle tezhibinin pencerenin çerçevesi yerini 
tuttuğunu o zaman anlad ım. 
"Çerçeveyi ve tezhibi Zarif Efendi yap ıyordu." 
"Bunu soruyorsan, onu öldürmedi ğimi söylemi ştim." 
"Öldürse de öldürdü ğünü söylemez insan," dedi aceleyle ve kahve bas ıldığında orada ne yapt ığımı sordu. 
Kandili oturdu ğum minderin az ötesine, kâ ğıtlar ımın, nakşettiğim sayfalar ın araşma yüzümü ayd ınlatacak 
bir şekilde yerle ştirmişti. Kendi ise, odan ın içinde, karanl ıkta bir gölge gibi dört dönüyordu. 
Size söyledi ğim şeyleri, asl ında kahveye pek az gitti ğimi, oradan tesadüfen geçmekte oldu ğumu 
söylemekten ba şka, duvara as ılan resimlerden ikisini yapt ığımı, ama kahvede olup bitenlerden asl ında 
hoşlanmad ığımı da söyledim. "Çünkü," dedim, "nak ış, gücünü nakka şın hünerinden, nak ış aşkından ve Allah'a 
kavuşma isteğinden değil de hayat ın kötülüklerim küçültme ve cezaland ırma isteğinden al ırsa, sonunda kendi 
kendini küçültmü ş ve cezaland ırm ış olur. Küçülttü ğü ister Erzurumlu vaiz olsun, ister Şeytan' ın ta kendisi. 
Üstelik o kahvehane Erzurumilerle u ğraşmasayd ı bu gece belki de bas ılmazd ı." 
"Yine de ama gidiyordun oraya," dedi alçak. 
"Gidiyordum, çünkü orada e ğleniyordum da." Ne kadar dürüstçe konu ştuğumu anl ıyor muydu? "Biz 
Âdemoğullar ı, vicdan ımız ve akl ımızla bir şeyin çirkin ve yanl ış olduğunu bilmemize ra ğmen o şeyden çok zevk