31
odasında paltolu ve kalpaklı Atatürk, koridorda ipek eldiven­
li ve pelerinli Atatürk.
“Atamız olmasaydı Iran gibi olurduk, sakın unutma* derdi 
Mensur kızına. “Artık ben çember sakal bırakırdım mecburen, 
bodrumda gizli gizli kendi içkimi üretirdim. Enseme çökerler­
di tabii, yakalayıp meydanda kırbaçlarlardı. Ve sen canım kı­
zım, daha bu yaşta çarşaf giymeye başlardın. Kapkara!*
Mensubun arkadaşları genelde öğretmenler, banka me­
murları, mühendislerdi. Onlar da en az onun kadar bağlıydı­
lar Atatürk ve ilkelerine. Kimi akşamlar usuldan kahraman­
lık şiirleri okur, ilham gelirse yazarlardı da. Bu şiirlerin çoğu 
ritim oiarak birbirine o kadar yakın ve içerik bakımından öy­
le mükerrerdi ki, farklı edebi eserlerden ziyade aynı gür ses­
lenişin yankılan gibi gelirdi kulağa.
Oturma odasında kalıp bu duygulu sohbetlere kulak ver­
meyi severdi Peri. Mensur ve arkadaşlan da Peri’nin varlı­
ğına ses etmezdi. Hatta konuşmalarına gösterdiği ilgiden 
memnun olur, gençliğe ve geleceğe dair umutlanırlardı. Böy- 
lece Peri çocukluğu boyunca, babasının en sevdiği kupadan 
portakal suyu içerek yanı başında oturdu her akşam. Ku­
panın bir yanında Atatürk’ün imzası, diğer yanında bir sö­
zü vardı: “ Medenî dünya çok ileridedir. Buna yetişmek, o me­
deniyet dairesine dahil olmak mecburiyetindeyiz.  * Bu porse­
len kupayı pek severdi Peri; avucunun içinde pürüzsüzlüğü­
nü hissetmeye bayılırdı, ama içeceğini bitirdiğinde sanki me­
deni dünyaya yetişme şansı da bitivermiş gibi gelir, içini hü­
zün kaplardı.
Sürekli de oturmazdı tabii. Buz kovasını doldurmak, kül 
tablalarım boşaltmak, ekmek dilimlemek derken ha bire iş çı­
kardı -  annesi ortada olmazdı çünkü. Selma sofrayı kurup ye­
mekleri masaya koyar koymaz odasına çekilir, ertesi sabaha 
kadar da çıkmazdı. Yattığı yerden onlan dinlerdi muhteme­
len. Duymamak mümkün değildi ki; duvarlar kâğıt kadar in-