131
lü ve münasebetsiz biriyle tanışmamıştı. Gene de fazla alın­
mamıştı. Bu kızın tuhaf bir enerjisi vardı. Her şeye burnunu 
sokan, her naneyi sorgulayan ama bir o kadar dürüst, dobra. 
Onunla nasıl baş edebileceğini kestiremediğinden konuyu de­
ğiştirdi. “Demek Tahran doğumlusun?”
“Evet ya, dört kızın en büyüğüyüm. Zavallı babam! Ne çok 
istedi bir oğlu olmasını, ama şeytan yatak odasını karıştırdı, 
ha ha! Baca gibi sigara içip kuş kadar yemek yerdi. Ölümüm  
bundan olacak  derdi. İran’daki rejimi kastediyordu, sigara­
yı değil, kızlarını da değil. Severdi bizi. Sonunda İran’dan 
kaçmanın bir yolunu buldu. Anneciğim gitmek istemiyordu 
ama aşkından razı oldu. İsviçre’ye sığındık. Sen hiç gittin mi 
İsviçre’ye?”
“Hayır. İstanbul’dan ayrılmadım daha önce” dedi Peri.
“İsviçre güzel yer; sakin, medeni. Erimiş karamelli puding 
içinde banyo yapmak gibi. Yani şeker ama fazla! Anlatabili­
yor muyum? Hayatımın yedi yılı uyuşuk Sion’da geçti. O gün­
den beri açığımı kapatmak için koşturup duruyorum. Oradan 
Portekiz’e gittik ailece. Sürgündeki Iranlı aileleri bir tamsan. 
Hepimiz karman çorman. Neyse, ben sevdim orayı ama ba­
bam sevmedi. Hâlâ sigara, hâlâ şikâyet. Lizbon’da iki yıl kal­
dık, tam Portekizceyi söktüm derken, bam! Toplanın çocuklar, 
İngiltere’ye gidiyoruz, Kraliçe bizi bekler! On dört yaşınday­
dım yahu. İnsan on dört yaşında kendi dramlarıyla, sivilcele­
riyle filan uğraşmalı, sürgünlerle değil. Her neyse, geldiğimiz 
yıl babam vefat etti. Doktor dedi ki, ciğerleri kömür madenine 
dönmüş. Bir doktorun metafor kullanması sence de tuhaf de­
ğil mi; şair filan mı sanıyor kendini?” Şirin parmaklarını ma­
saya hafifçe vurarak manikürünü inceledi. “Ingiltere babamın 
hayaliydi, benim değil; ama gördüğün gibi buradayım!”
“Ne kadar çok dolaşmışsın” dedi Peri ilgiyle. “Peki, memle­
ketin neresi diye sorduklarında ne diyorsun?”
“Memleket mi?” Soruyu beğenmemiş gibi dudaklarını büz­