kurduktan sonra, bir gün bir şey görürüz, bir yüz, bir elbise, mutlu bir insan ve bir anda hayallerimizin 
gerçekleşmeyeceğim, mesela o k ızı bize hiç vermeyeceklerini, mesela filanca mevkiye hiç getirilmeyece ğimizi 
anlay ıveririz. 
Kara'n ın başına, ensesine, omuzlar ının inip kalk ışına, çok sinir bozucu bir şekilde yürüyü şüne -sanki 
adımlar ım dünyaya lütfeder gibi at ıyordu- yüre ğimi s ıcac ık sar ıveren derin bir nefretle bak ıyordum. Vicdan 
azaplar ından uzak, önlerinde bir mutlu gel ecek, Kara gibi adamlar bütün dünyay ı kendi evleri san ırlar da, her 
Kap ıyı kendi ah ırına giren bir padi şah gibi aç ıp, biz içeridekileri de hemen küçümserler. Yerden bir ta ş al ıp 
koşup kafas ına indirmemek için zor tuttum kendimi. 
Biz, ayn ı kad ına âşık iki erkek, o önde, fark ına hiç mi hiç varmad ığı ben arkas ında, İstanbul'un sokaklar ında 
döne k ıvrıla ine ç ıka ilerler, köpek sürülerinin sava şlar ına ayr ılm ış ıssız sokaklardan, cinlerin bekledi ği yang ın 
yerlerinden, kubbelerine meleklerin yaslan ıp uyuyakald ığı camilerin avlular ından, ruhlarla m ırıl m ırıl konuşan 
servi ağaçlar ının yan ı başından, hayaletlerin kayna ştığı karla kapl ı mezarl ıklar ın kenar ından, adam g ırtlaklayan 
haydutlar ın az ötesinden, bitip tükenmez dükkânlar ın, ah ırlar ın, tekkelerin, mumhanelerin, saraçlar ın, duvarlar ın 
aras ından karde ş kardeş geçer giderken, ben onu takip de ğil, taklit etti ğimi düşünüyorum.