anlarını hayatının sonuna kadar her gün saatlerce ağ ır çekim bir film izler gibi 
gözünün önünde yeniden canlandırdığ ını, onu beş  dakikacık olsun unutabildiğ i 
zamanlarda kendini çok mutlu hissettiğ ini, ölümüne kadar baş ka hiçbir kadınla 
ilişki kurmadığ ını, onu kaybettikten sonra kendini "gerçek bir insan gibi değ il, 
bir hayalet gibi" gördüğ ünü anlattım ve yüzündeki ş efkatli, ama "lütfen yeter!" 
diyen bakış ı ve kaş larının es- 
415 
rarlı bir soru karş ısındaymış  gibi kalktığ ını fark edince bütün bunları, İ pek 
arkadaşımı değil, evet, beni kabul etsin diye naklettiğ imi korkuyla anladım. 
"Arkadaş ınız beni çok seviyordu belki," dedi. "Ama Kars'a bir kere daha gelmeyi 
deneyecek kadar değ il." 
"Hakkında tutuklama karan vardı." "O önemli değ ildi. Mahkemeye gelir konuş urdu, baş ı da derde girmezdi. Yanlış  
anlamayın, gelmemekle iyi etti, ama Lacivert yıllarca hakkında 'vur emri' 
olmasına rağ men beni görmek için pek çok kereler gizlice Kars'a geldi." 
"Lacivert" derken elâ gözlerinde bir ış ıltı, yüzünde hakiki bir keder 
belirdiğ ini içim burkularak gördüm. 
"Ama arkadaş ınızın korkusu mahkemeden değ ildi," dedi beni teselli eder gibi. 
"Asıl suçunu bildiğ imi, bu yüzden istasyona gelmediğimi çok iyi anlamış tı." 
"Bu suçu hiçbir zaman kanıtlayamadınız," dedim. "Onun yüzünden sizin suçluluk duymanızı çok iyi anlıyorum," dedi zekice ve görüşmemizin sona erdiğ ini göstermek için sigarasını ve çakmağ ım çantasına 
koydu. Zekice: Çünkü bu sözü söyler söylemez Ka'yı değ il, asıl Lacivert'i 
kıskandığ ımı bildiğ ini bir yenilgi duygusuyla anlamı ştım. Ama sonra İ pek'in bunu 
imâ etmediğ ine, yalnızca benim suçluluk duygusuna fazlaca batmış  olduğuma karar 
verdim. Ayağ a kalktı, boyu uzuncaydı, güzeldi her ş eyi, paltosunu giydi. 
Aklım karmakarış ıktı. "Bu akş am yine görüş eceğiz değil mi?" dedim telaş la. Hiç 
gerek yoktu bu söze. "Tabii, babam bekliyor," deyip gitti kendine özgü tatlı yürüyüş üyle. 
Ka'nın "suçlu" olduğ una kalpten inanması üzüyor beni dedim kendi kendime. Ama 
kendimi kandırıyordum. Asıl istediğ im şey "öldürülmüş  sevgili dost" söylemiyle 
Ka'dan tatlı tatlı söz etmek, yavaş  yavaş onun zayıflıklarını, saplantılarını ve 
"suçunu" ortaya çıkarmak, böylece onun aziz hatırasına karş ı aynı gemiye binip 
birlikte ilk yolculuğ umuza çıkmaktı. İ lk gece kurduğ um İpek'i benimle İ stanbul'a 
getirmek düş ü şimdi çok uzaklardaydı ve içimde arkadaş ımın "suçsuz" olduğ unu 
kanıtlama dürtüsü vardı. 416 Bu, iki ölüden Ka'yı değ il, Lacivert'i kıskandığ ım anlamına ne kadar geliyordu? 
Hava kararırken karlı Kars sokaklarında yürümek beni daha da kederlendirdi. 
Serhat Kars Televizyonu Karadağ  Caddesi'ndeki benzincinin karş ısında yeni bir 
binaya taş ınmıştı. Karslıların bir kalkınma iş areti olarak gördükleri üç katlı 
bu beton iş hanının koridorlarına ş ehrin kirli, çamurlu, karanlık ve eskimiş  
havası iki yıl içinde fazlasıyla iş lemişti. 
İkinci kattaki stüdyoda beni neş eyle karş ılayan Fazıl, televizyonda çalış an 
sekiz kiş iyle tek tek ve iyimserlikle tanış tırdıktan sonra "Arkadaş lar bu 
akşamki haberler için küçük bir söyleş i istiyorlar," deyince bunun Kars'ta 
işlerimi kolaylaş tırabileceğ ini düşündüm. Banda alınan beş  dakikalık çekim 
sırasında benimle röportaj yapan gençlik programları sunucusu Hakan Özge, belki 
de Fazıl bunu ona söylediğ i için, "Kars'ta geçen bir roman yazıyor-muş sunuz!" 
deyiverince ş aşırıp birş eyler geveledim. Ka hakkında tek bir söz konuş madık. 
Müdürün odasına girip duvarlardaki raflarda kanun gereğ ince saklanan video 
kasetlerin üzerlerindeki tarihlerden Millet Tiyat-rosu'ndan yapılan ilk iki canlı yayının kaydını bulup çıkardık. Küçük, havasız bir odadaki eski bir televizyonun karş ısına geçip, çay içerek önce Kadife'nin sahneye çıktığ ı Kars'ta 
Trajedi'yi izledim. Sunay Zaim ile Funda Eser'in "eleş tirel vinyetlerine", dört 
yıl önce pek sevilen bazı reklam klipleriyle alay ediş lerine hayranlık duydum. 
Kadife'nin baş ını açıp güzel saçlarını gösterdiğ i ve hemen sonra Sunay'ı vurduğ u