5 NUMARA:  HACI  HACI  VE OĞLU,  GELİNİ,  TORUNLARI 
Uyandığımda  öğlene  geliyordu.  Ders  notlarımı  tuttuğum  dosyayı  ve 
Ece'nin  satın  almak  yerine  ikidir  benden  istediği  Kierkegaard'lar 
çantaya  koyduğum  gibi  fırladım.  Ben  kapıdan  çıkarken,  8 numara 
daki de içeri  giriyordu.  Ne zaman  görsem  telaş  içinde.  Saçlarına  biı 
şeyler  yapmış.  Eski  halini  tercih  ederdim  ama  böyle  de hoş,  çol 
hoş! Başıyla  sessiz  bir selam  verip,  gözlerini  kaçırdı.  Ama  bakışın 
yakaladım.  Göründüğü  kadar  ürkek  değil.  Ne de o kadar  ilgisiz.. 
Giriş  katına  geldiğimde,  baktım  4 numaralı  dairenin  kapısı  açık.  C 
sevimsiz  kadın,  eşikte  durmuş,  Meryem'e  bir şeyler  aldırıyordu.  Be 
ni görünce  sırnaşık  bir tebessüm  yayıldı  suratına.  "Duydunuz  mı 
apartmanımızın  başına  gelenleri?"  dedi.  "Meğer  evliya  varmış  bah 
çemizde  de, haberimiz  yokmuş." 
Tamamen  çıkmıştı  aklımdan.  "Neden  olmasın?"  dedim  istifim 
bozmadan.  "İstanbul'un  muhtelif  köşelerinde  Bizans'tan,  Osman 
lı'dan  kalma  sayısız  mezar  olduğunu  biliyoruz,"  diye  ekledim  gözü 
mü saatten  ayırmadan.  "Peki  bu mezarların  hepsinin,  mevcut  me 
zarlıkların  sınırları  içinde  olduğunu  iddia  edebilir  miyiz?  Tabii  k 
hayır.  Daha  keşfedilmemiş  binlerce  mezar  olmalı.  Bunlardan  bazı 
lannın  da halkın  evliya  gözüyle  baktığı  kimselere  ait olması  kada; 
tabii ne olabilir?" 
Alay  edip  etmediğimi  anlayabilmek  için  tepeden  tırnağa  süzdi 
beni.  İki kaşının  arasında,  yaşından  ziyade  asabiyetini  ele veren  bir 
kaç çizgi  belirdi.  "Biz  sizinle  meslektaşız,"  dedi.  Ve bu lafla  bütüı 
konuşma  onun  lehine  dönmüşçesine,  kollarını  göğsünde  kavuşturup 
sustu.  Ben  de sustum. 
Zeren  Ateşmizacoğlu'nun  dikenli  bakışları  yüzümü  serbest  bira 
kıp, Meryem'e  yöneldi.  Ben  de baktım  onunla  beraber.  Ağzındaı 
kazara  bir laf çıkmasından  endişe  ediyormuşçasına  dudaklarını  bir 
260