Kapı açıldı. Kadının yüzüne kırmızı ışık vurdu. Yüz her za­
manki sahte ifadeyi takınarak Muhittin'e "Ah, seni çapkın seni!" 
dedi. Muhittin de utangaç bir ifade takındı. Birazdan kadın 
konuşacak, birbirlerinin hatırını soracaklar, sonra kadın elbisesini 
çıkarırken, "Beklettim mi seni?" diyecekti. Muhittin birden ayağa 
kalktı, kadını omuzlarından tuttu: 
"Ben kendimi öldürebilir miyim?" diye,sordu. 
"Beni öldürecek misin?" dedi kadın şaşkınlıkla. Korkuyla 
silkinip Muhittin'in kollarından kurtuldu. "Ne biçim söz o?" 
Bir deliye bakar gibi Muhittin'e bakıyordu, ama çok da fazla 
korkmamıştı galiba. Alışık olmalıydı böyle şeylere. 
Muhittin, "Hayır seni değil, kendimi!" demedi. Boynunu 
büktü. 
28 
VAKİT GEÇİRMEK İÇİN 
Dışarda tipi vardı. Rüzgâr camları titretiyor, baca uğulduyor, 
fırtınanın sesi radyonun sesini örtüyordu. Uğultu arttıkça Herr 
Rudolph, ya da Herr von Rudolph kaşlarını çatarak kulağını 
radyodaki ateşli sese, Hitler'in sesine yaklaştırıyordu. Hitler'in 
kelimeleri başkalarına aktarılamayacak kadar ağırlaşınca Alman 
mühendis utangaç bir tavır takınıyor, dizlerinin üzerinde duran 
ellerine bakıyor, Refik de endişelenilmesi gereken sözlerin 
radyodan fışkırdığını anlıyordu. Hitler Viyana'daydı. Herr Ru­
dolph konuklarına radyodan duyduklarını çeviriyordu. Ömer 
camlara vuran tipiye bakıyor, arada bir esniyor, Refik dikkatle 
Herr Rudolph'un yüzünü inceliyordu. Herr Rudolph bir kere 
daha utangaç bir tavırla ellerine baktı ve Hitler'in sesi kesildi. 
Bir spikerin saygılı sesi duyuldu, sonra alış gücü Alman mü­
hendisinin özel araçlarıyla güçlendirilmiş radyo parazit yapıp 
homurdandı ve bir vals başladı: Mavi Tuna. 
"İşte tamam! " dedi Herr Rudolph. "Almanya Avusturya'yı yuttu.. 
Hitler Viyana'da heyecanla karşılandı..." Alman mühendis on 
senedir konuştuğu kusursuz Türkçesiyle haberleri de çevirmişti: 
277