-Halı, hanım dur! Kelimeyi yakaladım. 
-Hangi kelimeyi? 
- Dahi kelimesini. 
-Hürrem Medari Bey'e demedikten sonra bu memle-
kette kime dahi diyeceğiz? 
-Tabii sana değil. Bana hiç değil. Açlıktan nefesleri ko­
karak bakir yerler, büyük kelimeler, işitilmedik sözler, nazik 
kafiyeter arayan saz benizli, avare hisli şairlere de değil. 
-Aa beyim, bu dediklerinin arasında cidden dahileri 
var. Bunların bazı şiirlerini o kadar beğeniyorum ki ... 
-Hayır, yalnız senin beğenmenle kimseye bu yüksek un­
van verilemez. Bunlarda deha değil on paralık akıl yok. Çün­
kü şu zamanda arahacılık şairlikten daha çok kazandırıyor 
ve daha muteber sayılıyor. Ve yine zamanımızda bir şair, şiir­
lerini bir yayıncıya götürdüğü vakit, kitapçı büyük bir nazla 
kağıtsızlıktan, basımın fazla masraf ve külfetlerinden bahse­
derek kafa tutuyor. Bastırılmak için getirilen eserleri bedava 
bile kabul etmiyor. Fakat bugün Eminönü'nden Hobyar'a bir 
araba sorduğun vakit müşterinin zararına Emanet'in 1 tayin 
ettiği fiyatların fahişliklerine rağmen, herif cevap vermek te­
nezzülünde bile bulunmayıp başını öteye çeviriyor. Arabacı­
lar ve harnallar şairlerden çok daha zengin ve tok ... 
-Şairterin ve yazarların kıymetlerini tayin için bula bula 
bu kıyaslamayı mı buldunuz ? 
-Dur hanım, dur. Ortada bir dahi sözü var, güme git­
mesın. 
-Dinliyorum. 
-Bizim Türk yazarların çoğu kendilerini dahi sanır. 
Ahmaklığımıza inanmaktansa, kendimize payeler biçmemiz 
fena bir şey değil, fakat ne yapayım ki kendini dahi sanmak 
kadar ebiebliğe parlak bir örnek olamaz. Bizde yazarlar hep 
dahi, ilk hikayeleri de şaheserdir . 
-Aman Bey, bugün uluorta yürüyorsun. Her çirkin ka­
dın kendini güzel sanmak zaafına mağluptur . Evet, hakkın 
Şehremaneti, Istanbul Belediyesi. Kısaca Emanet de denrnekteydi. 
37