ne bakın be, arkadaş dedikse ... Gid ip, yerinde bulursam onu, 
ağzımı açıp yumaca ktım gözümü. Deli mi ne? 
Uzaktan gördüm onu. O da ben i görmüştü. Beni görünce 
de ayağa kalkmış, bana doğru yürümeye başlamıştı. Çukurun 
ortasında karşılaştık. Gülüms üyordu. Bir özür dilemenin yu­
muşaklığı vardı yüzünde. 
"Kusura kalma ayıp ettik, arkadaş," dedi. "İnsanoğlu bu, 
günü gününe uymuyor." 
"Anı anına," dedim. 
Çınarların dibine vardık. Çınarların altında beş altı kafes 
duruyordu, hepsi de boştu. 
"Bu kafesler ne?" diye sordum. 
"Şimdi, akşama doğru görürsün," dedi. 
"Peki," dedim, "akşama doğru gene gelirim. Görelim ba­
kalım gene arkadaşımızın ne marifetleri varmış." 
Akşam oldu, gün kavuştu kavuşacak, Metine doğru yol­
landım, baktım ki orada olduğu yerde duruyor. Kafeslere bak ­
tım, ağzına kadar vıcır vıcır kuşlarla dolu. Ben sormaya kal­
madan, bir baktım ağları sırtlarında, kafesleri ellerinde sekiz 
on çocuk damladılar. 
Çocuklardan en ir icesi öne çıktı: 
"Met in ab i ," dedi. Abi diyen çocuk Met inin iki misliydi. 
"Bugün o kadar çok yakalayamadı k , sana ancak beş tane ge­
tird im." 
Metin sert, keskin, dik: 
"Beş tane olmaz, sen her günk ü gibi yedi tane vereceksin." 
Oğlan kuzu kuzu: 
"Olur Metin ab i," dedi. "Sen yeter ki kızma ... " 
Öteki çocuklar da kuşlar geti rdiler. Getiri p Metine veri­
yorlar, Metin de kuşları veren çocuğun bir yüzüne bakıyor, 
sonra kuşları onun elinden teker teker alıyor kafeslerine ko­
yuyordu . 
Sonra onlar gitti başka bir çocuk topluluğu geldi , kuşları 
Metine verdiler. 
Gün kavuşup, ortalık kararıp, ortadan el ayak çekilinceye 
90