mızda, sarho ş naralar atan iki irik ıyım adam gördük. İkili, 
gem vurmad ıkları bir hayâs ızlıkla diğer müşterilere day ıla- 
nıyor, onlar ın kâselerinden a şlarını çalıp kadehlerinden içi- 
yor; arada itiraz eden olursa daha da diklenerek, ars ız oğlan 
çocuklar ı gibi önlerine gelen herkesle kafa buluyorlard ı. 
Hancı bu manzaray ı görünce öfkeyle di şlerini s ıktı. "Bak 
hele şu insan müsveddelerine! Belalar ını arıyorlar anla şılan! 
Seyret dervi ş. Seyret de ö ğren!" 
Hancının bunu demesiyle, odan ın öteki ucuna varmas ı bir 
oldu. Sarho ş müşterilerden birini bo ğazından tutup yumru ğu- 
  
53 
  
52 
nu kaldırdığı gibi surat ına indiriverdi. Adam bunu hiç bekle- 
miyor olmal ıydı ki, boş bir çuval gibi yere y ığıldı. Dudaklar ın- 
dan, belli belirsiz bir iç geçirmenin d ışında bir ses ç ıkmadı. 
Ne var ki di ğer müşteri daha di şli çıktı. Var gücüyle kar şı- 
lık verdiyse de hanc ının yumruklar ına, çok sürmedi, o da ye- 
re devrildi. Hanc ı yerdeki adam ın kaburgalar ına hırsla, şid- 
detli bir tekme savurdu. Ard ından, ağır çizmelerinin alt ında 
elini ezdi, çi ğnedi. Kırılan parmaklar ın sesini duyduk. 
"Yeter" diye hayk ırdım. "Öldüreceksin adam ı. Bu mu iste- 
diğin?" 
Sufıyem, can ım pahasına savunurum can ı; yeminimdir, 
karıncaya dahi k ıyamam. Ku ş görsem Süleyman gelir akl ı- 
ma; balık görsem Yunus. Kollamakt ır vazifem, ya şatmaktır. 
Baktım bir adam bir adama zarar verecek, zay ıfı korumak 
için elimden geleni yapar ım. Velâkin şiddet yoktur adab ımız- 
da. Elimden gelip gelece ği, hancı ile yolcu aras ına cansız bir 
perde gibi çekmek olur şu fani bedenimi. 
Hancı hiddetle süzdü beni. "Dervi ş, sen kar ışma bu işe, yok- 
sa seni de e şek sudan gelesiye döverim" diye bir tehdit savur- 
du. Ama ikimiz de biliyorduk ki kuru palavrayd ı bu laflar. 
Çok geçmeden u şak oğlanlar gelip mü şterileri yerden top- 
ladı. Baktım, birinin parma ğı kırılmış, diğerinin burnu. Her 
yan kan içinde kalm ıştı. Korkulu bir suskunluk çöktü hana. 
Bıraktığı intibaadan memnun, yan gözle bana bakt ı hancı, 
haşmetiyle böbürlenerek. Yüzünü benden yana çevirmi şse de 
sözü kamuyayd ı. Engin ufuklara hükmeden bir al ıcı kuş mi- 
sali yükseklerde süzüldü sesi: 
"Gördün mü dervi ş efendi, dövü şesim yoktu ama dövü ş- 
tüm. Ya ne yapsayd ım? Bu insan azmanlar ına mı bıraksay- 
dım meydan ı? Ne zaman ki Allah a şağıdaki kullar ını unutur, 
dişini sıkıp adaleti sa ğlamak bizlere dü şer. Bir daha O'nunla 
konuşursan, söyle. Bilsin ki kuzuyu tek ba şına bıraktın mı 
kurt olup ç ıkar!" 
  
Omuz silktim. "Yanl ış yapmaktas ın" diye m ırıldandım ka- 
pıya yönelirken. 
"Bir zamanlar kuzuydum, şimdi kurt oldum demek mi 
yanlış?" 
"Hayır, o kadar ı doğru. Hakikaten kurt olmu şsun, görüyo- 
rum. Ama şu yaptığına adalet diyorsun ya, i şte orda yanl ışın 
var." 
Hancı ardımdan bağırdı: "Daha dur bakal ım, senle i şim 
bitmedi. Bana borcun var. Yemekle yatak kar şılığında rüya 
tabirimi isterim." 
"Daha iyisini yapay ım istersen" diye önerdim: "Gel, el fal ı- 
na bakay ım." 
Hancıya doğru yürüdüm, kor alevler saçan gözbebeklerin-