Candarmayı orada bırakıp ilerledi.
"Ana, ana," diye bağıran sesini, telaşlı sesini duydu Meme- 
din. "Ana, otur durduğun yere. Bu kafirler seni öldürecekler. 
Ana!"
Hürü Ana:
"Hah," dedi, "öldürsünler yavru, bundan sonra yaşamışım 
ki ne olacak... Öldürsünler yavru, ben senin yanma geliyorum."
Kurşunlar vızır vızır. Hürü Ana sanki hiçbir şey olmuyor­
muş gibi, bir yürüyüşe, buzağı gütmeye çıkmış gibi yürüyordu.
Yüzbaşı Faruk yanındaki Asım Çavuşa sordu:
"Bu deli kadın da kim?"
Asım Çavuş:
"Memedin Hürü Anası. Hani Topal Alinin can düşmanı. 
Hani sizin yüzünüzü görmek istemeyen."
"Amma cesur insan," dedi. "Deli mi?"
Asım Çavuş güldü:
"Çok akıllı."
Hürü Ana tökezledi, yere kapaklandı. Memedin ödü koptu. 
Ana hemen geri kalktı, gene yere kapaklandı. Memed bağırdı:
"Eğer Anayı vurdunuzsa bir tanenizi sağ bırakmam. Bir te­
kiniz bile bu koyaktan sağ çıkamazsınız."
Ana ayağa kalktı:
"Canım sıkma Memedim," dedi. "O itler beni vuramazlar. 
Ben ölmeden seni göreceğim. Allahıma yalvardım, seni bir da­
ha koklamadan, güzel yüzünü görmeden Allah beni öldürme­
yecek."
Memed kurşunu kesti. Candarmalar da kestiler. Araların­
da, Hürü Ana ortadan çekilinceye kadar, sessiz bir anlaşma ol­
du.
Yüzbaşı Asım Çavuşa sordu:
"Yakalayabilecek miyiz?"
"Sanmıyorum Yüzbaşım. Yılan gibi kayar o. Öylesine ka­
yar ki göz görmez onu. Şimdi isteseydi burada hepimizi vurur­
du. Kayalığı tutmadan onu aşağıda, sel yatağında çevirebilsey- 
dik belki teslim alırdık."
"Payaslıyı neden vurdu?"
"Hep ayaktaydı, meydan okuyor, bir de küfrediyordu."