Dün, Michael Platz' da yalnız Prenslere, Kontlara rastlama­
dı. Yalnız ölüme ve toprak kurtlarına değil. Clea'yı ararken, 
hem saray eczanesinin duvarı, hem karşı köşe bu sefer sahiden 
'görülmüş' oldu. Bir şeyi ilk defa 'görünce' de: 
"Clea ... " diye hemen hemen inledi. "Clea, rüzgarın nişanlı-
sı. .. " 
Az önce gökyüzünde uzaklaşıp giden uçağın içinde miydi 
acaba? 
Hızla sırtüstü dönüyor , sıcağın sisiyle örtülmeye başlayan 
gökyüzüne doğru fısıldıyor o da: 
Alte Hofapotheke! Kaç defa önünden geçtik. Sonuçta, fil­
min buralarda bir yerlerde dönüp dolaştığını bulduyduk da, 
kızla adamın hangi köşedeki hangi kahvede ayrıldıklarını bula­
madıydık. O duvar, hangi duvardı, önlerini örten? Alte Hofa­
potheke! Biz hep Albertine tarafından geliyorduk. Sırtımız bu 
duvara dönük oluyordu. Yine de alanda durunca görmüş ol­
malıydık. Defalarca görmüş olmalıyız; defalarca kızla adamın, 
Miss Smidt'le gazetecinin, herhalde Graham Greene'in kendisi 
olan yazarın ayrıldıkları yerden geçtik, defalarca Amerikan, 
Fransız, Rus bölgelerinin sugözünden. Kadın ve adam tam ora­
da ayrıldılar. 
İki adım ötede de onlar ayrıldı. Rastlaştıkları 'özgür böl­
ge'nin kıyısında, sınırda. 
Ağaçlardan dökülen günışınları tam gözünün içine dalı­
yor: Kapat gözlerini, çünkü ancak o zaman gördüklerin gerçek. 
"Siz de yalnız mısınız? Eğer öyle ise, birlikte olabiliriz ." 
"Çok dikkatli, çok duyarlı bakışlarınız var. İnsanı gören 
gözler." 
Clea, aynı duvarın dibinde, aynı yerde, ama ayrı ayrı yapı­
lara, heykellere bakarlarken söylemişti bunları. Herhangi bir 
turist gibi: "Franz Jozef heykeli bu mu oluyormuş?" diye sor­
madı mesela. "Eski Lahanacılar Pazarı ne yanda kaldı bayım?" 
diye de sormadı, "Kömür Pazarı ne tarafa düşer?" diye de ... 
Kendisi de Clea'ya: "Burayı neden kazıyorlarmış böyle?" de­
medi. Fransızca konuşan, saçları aka yakın kır, oldukça yaşlı 
görünen göğsü bağrı rahatça açık kadının sesine dönmeden ön-
161