"İyice sardm mı?" 
"İyicene sardım." 
Hasan, kuşkulu : Yer Demir Gök Bakır 307 
"Azıcık, bekle," dedi. "Arkamdan da bakma. Benim gittiğim yöne arkanı dön. 
Geriye dönüp bakarsan seni öldürürüm. İşte şu baltaylan seni, işte şuracıkta kı­
yık kıyı k ederim." 
Her ormana gelişlerinde, tam ayrılacaklan sıra Hasan hep böyle yapıyordu. 
Nereye gidiyordu? Uğraşı neydi? İşte bu bir sırdı. Ummahan ne kadar korksa da, 
göz ucuyla uğrun uğrun onun gittiği yöne bakıyor, ama Hasan taşların arasmda 
gözden yitiyordu. Ummahandı bu ... Hasan isterse onu baltayla kıyık kıyık etsin, 
isterse ölünceye kadar konuşmasm, gene bakardı. Ama, gene de, o gidip gelince­
ye kadar yerinden kıpırdayamı yordu. Yerine bağlamışlar gibi, orada öyle durup 
kalmaktan başka bir şey yapamıyor du. Meraktan da ölüyordu . 
Hasan, koşarak, taşlardan, kütüklerden atlayarak gitti. Yüreği küt küt atıyor­
du. Oraya giderken hep öyle olurdu. Bedenini tüm bir ürküntü, kuşku, korkuya 
benzer, sevince benzer bir duygu sarardı. 
Ateş yaktığı yeri geçti, ormanın içinde ada gibi upuzun, dimdik uzamış bir 
kayanın ardını dolandı, bir zaman yönü kayaya dönük, öyle kalakaldı. Sonra bü­
yücek bir taşı, kutsal bir şeye dokunur gibi, ucundan usulca tuttu dikti, bir za­
man taşın yerine baktı, yerde sararmış, kıpır kıpır eden iki üç karıncaya benzer 
yaratık gördü. Kınlmasından korkar gibi, büyüsü bozulacakmış gibi, taşı usul 
usul indirdi. 
Hasan yaklaşırken, Ummahan: 
"Döneyim mi, Hasan?" diye seslendi. 
Hasan, güvenli, işini görmüşlerin mutluluğuyla, umursamaz: 
"Dön," dedi. 
Yükü önce Ummahanın sırtına verdi, sonra da kendi yüklendi. 
Gün battı batacak. Gün batınadan köye yetişmeleri gerek. 
Ummahan yolda: 
"Hasan," dedi. 
Hasan durdu. Göz göze geldiler. Bakıştılar. 
Hasan: 
"Sus!" dedi, yürüdü. 
Ummahan: 
"Hani ormana vannca söyleyecektin? Beni kandırdın ," diye söylendi. 
Hasan daha sert: 
"Suuuss !" dedi.