rek ışıltılı bir yay çizdiler. Tehdidi öyle gösterınciikti ki Özgür 
onun acemi olduğunu hemen anladı. Sır vermez yüzünün giz­
lediği korkusunu, bedeninden apaçık okumuştu . Kararlı davran­
maya karar vermiş birinin, başkalarından ödünç alınma, bir sı­
kımlık cesareti ... Yüreği burkulmuştu, elinde avcunda ne varsa 
paylaşmak geçti içinden. Hatta yalnızca iki-üç reali kaldığı için 
hayıflandı. İkisi de duralamıştı . N asıl devam edeceklerini bilemi­
yorlardı. Yüzyıllar uzunluğunda birkaç saniyeden sonra, genç 
kız, herhalde aklına daha iyisi gelmediğinden, sağır bir inatla 
repliğini yineledi. 
"Çantanı ver diyorum sana! Anlamıyor musun?" 
Gözleri ansızın parladı. Her ne kadar zekası, açlıktan, dayak­
tan körelmişsc de, bunca yıldır Rio sokaklarında yaşıyordu. De­
falarca köşeye kıstırılmış bir av hayvanı kadar kurnazdı. Üstelik 
insan sarrafıydı da. Karşısındaki sıska, bitkin görünümlü, dalgın 
kadının yabancı olduğunu anlayıverdi. 
"Dollars! Dollars! Understand?" 
"Dolarım filan yok tatlım," diye yanıtladı Özgür, birden akı­
cılaşan Portekizce'siyle. Turist yerine konmaya katlanamazdı 
doğrusu. 
"Gırtlağını keseceğim senin!" 
Şişeyi bu kez ilkinden daha ustaca salladı, tozlar bir kez da­
ha yanıp söndüler. Kurbanın yabancı oluşu, özgüvenini tazele­
miş, nefretini keskinleştirmişti . Küstahça bir gülümseme yerleş­
miştİ dudaklarının köşesine . Özgür'ün gözleri, yakası gevşemiş 
pembe bluzdan taşan iri memelere takılmıştı. Aralarındaki boy 
farkı yüzünden uçlarını bile seçebiliyordu. Hayatı boyunca gör­
düğü en çekici göğüsler di bunlar. Sütle doluymuşcasına dim­
diktiler, dipdiri, iştah açıcı. Kendi ütü tahtası bedeninden belli 
belirsiz bir utanç duydu. Genç kızın, neredeyse boynu yokmuş 
izlenimi verecek denli kaslı omuzlarını, kasap kadınları gibi ka­
lın kollarını, fermuarını zorlayan göbeğini süzdü. Hiç de açlık 
çeken birine benzemiyordu. Hele Özgür'e kıyasla ... 
139