Hacı Veli:
"Öyle ol da, rahat ol," dedi.
Ali Safa Beyin şerefine hemen bir keçi kestiler. Büyük bir 
ateş yaktılar, közde et kızarttılar. Rakı da buldular. Ali Safa Bey 
öğle yemeğini köyde yedi. Yemekten sonra da Dursun Durmu­
şu çağırdı:
"Oğlum Dursun Durmuş," dedi. "Gün bugündür. Ne ya­
pacaksın Vayvaya?"
"Ne dersen."
"Ellerinde hiçbir şeyleri kalmadı. Atları gitti, harmanlan 
yandı. Sığırları, öküzleri, inekleri kaldı. Bir de ördekleri, kazla­
rı, tavukları... Dursun Durmuş, Vayvayda hayvan namına hiç­
bir canlı kalmayacak. Hepsini öldürüp fırdolayı Vayvay köyü­
nün yöresine dizeceksiniz."
"Baş üstüne Ağam."
"Öteki işler sonra..."
"Vayvaylar çok korkak. Ellerine vur, lokmalarını ağızlann- 
dan al!"
Ali Safa Beyin aklım şu İnce Memed işi hep kurcalıyor ama 
çok önem veriyor görünmemek için bir türlü kimseye soramı­
yor, köylünün İnce Memed konusunu açmasmı bekliyordu.
Bekledi, oturdu, konuştu, hiç kimse bir türlü İnce Meme- 
din sözünü etmiyordu. Ali Safa Bey sonunda, kendisi İnce Me- 
medi sormak zorunda kaldı, şöyle tepeden:
"Hani," dedi, "bir zamanlar dağlara bir eşkıya çıkmıştı. Bir 
çocuk, adı neydi hele? Hani bizim Abdi Ağanın katili."
"İnce Memed," dediler.
"Duydum ki gene dağlarda görünmüş."
Hacı Veli:
"Aslan o," dedi. "Kara Ibrahimi de geçenlerde vurmuş. Bir 
candarma ordusuyla üç gün üç gece çarpışmış da sonunda or­
duyu yarmış çıkmış. Yaman adam o, yaman. Sonra da..."
Bütün başlar öfkeyle Hacı Veliye döndü... Hacı Veli içine 
düştüğü hatayı hemen anladı:
"Sonra da," dedi, düzeltmeye çalıştı. "Sonra da Mustafa 
Kemal Paşaya tel çekmiş, bu fakir fıkarayı başıma gönderme, 
yiğitsen sen gel karşıma," demiş.
320