Sonraki üç ay kimseyle konu şmadım. Her gün tomurcuk açan  
bir ağaç görebilmek umuduyla karda uzun uzun yürüdüm. Ne 
ki kış beterdi. Bahar hiç bu kadar a ğırdan almam ıştı gelişini. 
Lâkin görenler beni karamsar sansa da içimde hep umut ve 
minnet vard ı. Zira bir ba şka kural ı aklımdan çıkarmıyordum: 
Sekizinci Kural: Ba şına ne gelirse gelsin, karamsarl ı- 
ğa kapılma. Bütün kap ılar kapansa bile, sonunda O sa- 
na kimsenin bilmedi ği gizli bir patika açar. Sen şu anda 
göremesen de, dar geçitler ard ında nice cennet bahçele- 
ri var. Şükret! İstediğini elde edince şükretmek kolay- 
dır. Sufi, dile ği gerçekle şmediğinde de şükredebilendir. 
En nihayetinde bir sabah bir de bakt ım, göz kama ştıran 
bir pembelik boy vermi ş karların arasından. İncecik, şiir gibi 
latif bir kardelen... Kalbim ilham ve saadetle doldu. H ızla za- 
viyeye dönerken yolda k ızıl saçlı çömeze rastlad ım. Neşeyle 
el sallad ım. Delikanl ı aylardır beni suskun ve surats ız gör- 
meye o kadar al ışmış olmalı ki, ağzı bir kar ış açık kaldı. 
"Gülsene o ğul" diye seslendim. "Cemre dü ştü, bahar ya- 
kındır, görmez misin?" 
O günden sonra h ızla değişti tabiat. Son Karlar da eridi, 
ağaçlar filizlendi; göçmen ku şlar bir bir dönerken serçeler 
dallarda en güzel na ğmelerini şakıdı. Muhteşem bir rayiha 
dört bir yan ı kapladı. 
 
Ve bir sabah yeniden çald ı bakır çan. Bu kez ilk ben vard ım 
meydana. Yine hepimiz pirin etraf ına çember olduk. Baba Za- 
  
104 
man o uzak olmayan şehirde ya şayan İslam âlimi hakk ında 
konuştu ve gene sordu: "Onun kalbinin kap ısını açmaya mey- 
yal kimse var m ıdır bu mecliste?" Ve bu yoldan dönü ş olmaya- 
bileceğini sözlerine ekledi. Yine bir tek ben gönüllü oldum. 
"Demek bir tek Tebrizli Şems'dir bu seyahate haz ır olan. 
Anlıyorum. Lâkin bir karara varmazdan evvel sonbahar ı 
beklemek isterim." 
Hayret içinde kalakald ım. Üç ayl ık ertelemeden sonra tam 
ben yola ç ıkmaya haz ır iken, ya şlı pır bir alt ı ay daha bekle- 
memi istiyordu. Yüre ğim sinemden f ırladı sandım. Israrla 
Baba Zaman'm dudaklar ından o âlimin ad ını almaya çal ış- 
tım. Ama nafile. Bir kez daha yüzüme bakmadan ayakland ı 
ve konuyu kestirip att ı. 
Ne var ki, bu kez beklemek daha kolay olacakt ı, biliyor- 
dum. Kıştan bahara katlanm ıştım ya, bahardan güze de bek- 
lerdim, gam de ğil. Baba Zaman'm beni gene reddetmi ş olma- 
sı ruhumun ate şini söndürece ğine, daha da canland ırmıştı. 
Dokuzuncu Kural: Sabretmek öylece durup bekle- 
mek değil, ileri görü şlü olmak demektir. Sab ır nedir? 
Dikene bak ıp gülü, geceye bak ıp gündüzü tahayyül 
edebilmektir. Allah â şıkları sabrı gülbeşeker gibi tatl ı 
tatlı emer, hazmeder. Ve bilirler ki, gökteki ay ın hilal- 
den dolunaya varmas ı için zaman gerekir. 
Nihayet bir sonbahar sabah ı bakır çan üçüncü kez çald ı. 
Bu kez tela ş etmeden, önden gitmeden, sakin ve kendimden 
emin meydana vard ım. Sabrın sonunun selamet olaca ğına, 
işlerin yoluna girece ğine emindim. Mür şidimiz daha bir so- 
luk ve durgun görünüyordu, içinde bir katre kuvvet kalma- 
mışçasma. Her zamanki konu şmadan sonra gene bir tek be- 
nim elimi kald ırdığımı görünce, ne ba şını çevirdi, ne konuyu 
değiştirdi. Onun yerine dingin bir ifadeyle ba şını salladı. 
  
105