334 
  
335 
  
 
  
şehrin önünde kendini nas ıl böyle küçük dü şürür? Üstüne üst- 
lük, seyirciler aras ında, kad ınlar kısmında, kerhaneden nam- 
lı bir fahi şenin de oldu ğu herkesin dilindeydi. Diyorlar ki ka- 
dın Şems'in kapatmas ıymış. Bu ne biçim adam! Ahir ömrümü- 
zün kalan ı onun bize verdi ği zararı temizlemekle geçecek her- 
halde. Bu ak şam oturmu ş bunları düşünürken, hayat ımda ilk 
kez, keşke başka bir ailede do ğsaydım diye geçirdim içimden. 
Ben ki babam ın oğlu olmakla gurur duyard ım, şimdi art ık 
bir başkasının çocuğu olmadığıma yanıyorum. 
Bence bu ayin babam gibi yüce bir din âlimine yak ışmaya- 
cak türden pespaye bir dans gösterisiydi. Ama esas semadan 
sonra olanlar tüylerimi diken diken etti. O ars ız Şems devle- 
tin ulu bir yöneticisine tepeden bakmaya nas ıl cüret eder? 
Yatsın kalksın, Keyhusrev'in onu tutuklat ıp idam sehpas ına 
yollamad ığına şükretsin. 
Keyhusrev'in ard ından Şeyh Yasin ile ö ğrencilerinin salon- 
dan çıktığını görünce, ben de onlara kat ıldım. Şehir halk ı 
Şems'in yan ını tuttuğumu zannetsin istemem. A ğabeyimin 
aksine benim babam ın kuklas ı olmadığımı herkes anlas ın! 
O gece eve dönmedim. Birkaç arkada şla beraber İrşad'ın 
evinde kald ık. Gece sabaha kadar oturup, hararetli hararet- 
li olanlar ı tartıştık. 
Bilhassa İrşad burnundan soluyordu. "Bu mendebur herif 
babanı fena etkiliyor. Bir süredir evinizde gizli gizli bir fahi- 
şe tutarm ış. Sen de bize bir şey anlatmad ın? Bu nas ıl iştir 
Alaaddin? İsmini temizlemen şart." 
Söylenenleri i şittikçe utançtan k ıpkırmızı kesildim. Orta- 
da apaçık bir durum vard ı: Şems ailemize felaket getirmi şti. 
O gece ortak bir karara vard ık: Tebrizli Şems ya bu deveyi bi- 
zim istedi ğimiz gibi güdecek ya bu diyardan gidecekti. 
Ya tıpış tıpış giderdi, ya da zorla... 
  
Ertesi gün Şems ile erkek erke ğe konuşmak üzere eve dön- 
düm. Kararl ıydım. Avluda tek ba şına otururken buldum onu. 
Ney üflüyordu, ba şı eğik, gözleri kapal ı, sırtı bana dönüktü. 
Kendini tamamen musikiye vermi ş, geldiğimi fark etmemi ş- 
ti. Bir fare gibi sessizce arkadan yakla ştım, fırsat bu f ırsat 
düşmanımı daha iyi tan ımaya çal ıştım. 
Birazdan musiki sona erdi. Şems başını kaldırdı, kendi 
kendine konu şurcasına, "Merhaba Alaaddin, beni mi ar ıyor- 
sun?" dedi. 
Tek kelime etmedim. Kapal ı kapıların ardını görebildi ğini 
bildiğimden, ensesinde gözü olmas ı da şaşırtıcı gelmedi. 
Şems yüzünü bana dönüp, "Dünkü ayini nas ıl buldun? Be- 
ğendin mi bakal ım?" diye sordu gayet pi şkin bir şekilde. 
"Hiç beğenmedim. Rezaletin daniskas ıydı" dedim. "Oyun 
oynamayı keselim, tamam m ı? Seni hiç sevmedim. Babam ın 
itibarını daha fazla mahvetmene müsaade etmeyece ğim." 
Şems neyi yava şça bir kenara b ıraktı. "Demek mesele bu? 
Şayet baban ın itibar ı iki paral ık olursa, insanlar sana sayg ın 
bir âlimin o ğlu gözüyle bakmayacak. Toplumdaki ayr ıcalıklı 
konumun sars ılacak. Bundan m ı endişe ettin? Elalemin ne 
düşündüğünün ne önemi var?" 
Damarıma basmas ına izin vermemek için etti ği ağır lafı 
anlamazdan geldim. Yine de sakinle şmem zaman ald ı.