de yara  görünürde.  Daha  az evvel  hızla  üzerinden  geçen  minibüsün 
tekerlerinin  izi yoktu  üzerinde.  Sidar'ın  yüzü  gölgelendi.  Birkaç  sa-
niye öncesine  kadar  tadını  çıkararak  hayalini  kurduğu,  hayalini  kur-
manın  tadını  çıkardığı  ölümün,  hem  bu kadar  yakınında  hem  de bu 
kadar  dışında  olduğunu  görünce,  kendini  aptal  ve zalim,  değersiz 
ve sevgisiz  hissetti.  Kapıldığı  tüm  fikirler  saçma,  kurduğu  tüm  ha-
yaller  boşunaydı.  Gerçek  olan  tek şey çamur  gölünden  paçalarında 
kalan  ve daha  şimdiden  kurumaya  başlayan  çamurlardı;  bir de şu 
yavru  köpeğin  çektiği  acı.  Gerisi  tamamen  anlamsızdı.  Bir  ailesi 
vardı  ama  yalnızdı;  kimseyi  sevmiyor  ve hiç sevilmiyordu;  sürekli 
küçümseniyor  ve her şeyi  küçümsüyordu;  mutlu  olmayı  bilmiyor  ve 
öğrenebileceğini  de sanmıyordu;  on bir yaşına  basmıştı  ama  herke-
sin gözünde  hâlâ  çocuktu;  fikrini  soran  yoktu  ve olsa  bile,  galiba 
hiçbir  konuda  hiçbir  fikri  yoktu. 
Geriye  dönebilirdi  şüphesiz;  dönüp  de anne  babasını  çağırabilir, 
yardım  isteyebilirdi.  Ya da ileriye  doğru  bir adım  atabilirdi;  atıp  da 
köpeğin  yanına  gidebilir,  yardım  etmeye  çalışabilirdi.  Ama  o hiçbir 
şey yapmadı.'Yapmadığı  gibi,  sanki  etrafına  değmekten,  değip  de 
bir şeylere  bulaşmaktan  çekiniyormuşçasına,  telaşla  ellerini  ceple-
rine soktu.  Sol cebinde  yumuşacık  bir şeyi  ezdiğini  duyumsadı  bir 
an ama  ne olduğu  umurunda  bile  değildi.  Arkadan  anne  ve babası-
nın kekremsi  mutsuzluğu  adım  adım  yaklaşıyordu:  bu,  yaşamdı. 
Önüsıra,  acıdan  kıpırdayamayan  bir yavru  köpek  durduğu  yerde 
hızla  kayıp  uzaklaşıyordu:  bu, ölümdü.  Sidar'a  gelince,  o dahil  ol-
mak istemiyordu  ikisine  de; kendini  dışlayan  ölümden  de, kendin-
den dışladığı  yaşamdan  da mümkün  olduğunca  uzak  durabilseydi 
keşke.  Üzerindeki  paltonun,  eldivenlerin,  berenin  ve atkının  altına 
saklanır  gibi  çekilebilmek  isterdi  gözkapaklarının  ardına.  Birden, 
sol cebinde  ezip  durduğu  yumuşak  şeyin  ne olduğunu  anladı.  An-
neannesinin  un kurabiyesiydi  bu. 
"Kızlar  benimle  kalır,"  demişti  anneannesi  bu sabah.  "Ama  er-
kek çocuk,  babasının  yanında  gerek." 
Mutfağa  girdiğinde,  arkalan  dönüktü  iki kadının.  Tezgâhın  üze-
rine dizdikleri  porselen  tabaklara,  fırından  yeni  çıkardıktan  un ku-
rabiyelerini  taksim  ediyorlardı.  "Habersiz  bırakmayın  beni,"  demiş-
ti anneannesi.  "Telefonunuz  bağlanır  bağlanmaz  önce  bir tatlıcıyı 
243