"Heeey Bayramoğlu, gözün aydın, eli tor şahinli konuğun 
geldi," diye onu kutladı. Bayramoğlu onun sesini duyar duy­
maz dışarıya çıktı: 
"Buyur Ağam," diye onun atının başını tuttu. "Hoş gelip 
safalar getirmiş sin:" 
Murtaza Ağa alın terkisindeki heybeyi aldı, yere koydu. 
Bayramoğlu da atı çekip ilerdeki çit ağıla bağladı. Sonra, genç 
bir insan gibi Murtaza Ağaya koştu. Şahini onun elinden alıp 
ilerdeki ağacın hudağına koyup bağladı. 
"Hoş gelip safalar getirm işsin." 
içerden birkaç kadın birden dışarıya döşekler taşıyor, çına­
rın altındaki peykelerin üstüne seriyorl ardı. 
"Hele buyur, buyur hele otur. Kahve nasıl olsu n?" 
"Orta ." 
"İki orta," diye bağırdı içeriye Bayramoğlu . Oysa o kahve­
yi hep sade içerdi. Konuğa ayıp olmasın diye o da orta söyledi. 
Murtaza Ağa oturduğu peykeden, göz ucuyla tepeden tır­
nağa Bayramoğlunu süzerken, bir yandan da Düldül dağına 
bakıy ordu. Yıllarca bu dağları, şu ovaları titretmiş kişi, bu ke­
mikleri dışarıya fırlamış zayıf, üfürsen yıkılacak kişi miydi? 
Bayramoğlunun gür kaşları vardı. Bu salkım saçak gür, ak kaş­
larının allındaki çukura kaçmış kıvılcımlı yeşil gözleri tıpkı şu 
ilerdeki hudağa konmuş şahinin gözlerine benziyordu. Bu 
uzun, tel tel ak sakallı, incecik kişinin elleri insanı korkutacak 
kadar kocaman ve güçlüyd ü. Bacaklarındaki solmuş, eprimiş el 
dokuması şalvarının paçaları, cep ağızları dökülmüş, liyme 
liyme olmuştu . Ayağındaki ham çarığı belli ki kendisi dikmişti. 
Çizgili mintanı tertemiz gözüküyor, sabun kokuy ordu. 
"Bana Karadağlıoğlu Murtaza derler ... " dedi Murtaza Ağa 
alçakgönüllü, adını söylemekten u tanır bir havayla . "Geçende 
bizim Kürt Rüstemle seni konuşuyorduk Bayramoğlu. Ben de o 
anda içime doğdu, ulan, dedim Rüsteme, bizim gözümüz kör 
olmuş da dünyayı görmüyoruz, dedim, savaş bittikten sonra, o 
yiğidi biz, dedim, kuyunun dibindeki taş gibi unuttuk gittik, 
dedim. Bu hakka reva mı, bu, insanlığa sığar mı, dedim. Ben, 
dedim, işte o unuttuğumuz ulu yiğit, gazi Bayramoğlunu gör­
meye gidiyorum, dedim." 
323