Muhtarın evindekiler e tarama yaparken, genç dok­
tor adaylarımızdan biri, muayene için kollarını sıva­
mış bir genç kıza, ağabeyinin mani olmasına çok 
üzülmüştü. Muayene olmamanın kıza nelere mal 
olacağını delikanlıya anlatmaya çalışsa da, fayda 
vermemişti söyledikleri. O akşam, muhtarın evimk 
akşam yemeğine davet edilmiştik. Yer sofrasında, 
yan yana dizilmişiz, ikram edilen yemekleri yiyor­
duk, ama genç doktor adayı, sabahki olaya kızgın 
olduğu için ağzına lokma koymuyord u. Muhtar, 
etrafındakilere, Kürtçe neden yemek yemediğini 
sormuş, anlatmışlar. Bağıra çağıra oğlunu sofradan 
kovdu. Delikanlı dışarı çıkınca, bizim doktor ada­
yına döndü, "Benim oğlum bir eşeklik etmiş, 
Bey," dedi, "cahil işte, kusuruna bakma. Ben onun 
yerine özür diliyorum. Haydi, sen ye yemeğini." 
"Teşekkür ederim fakat aç değilim," dedi bi­
zimki. 
Muhtar, "Bak Bey," dedi, "seni üzen oğlumu 
masadan kovdum, yetmedi. Af diledim yine yetme­
di. Bana akşam akşam, oğlumu vurdurtma! Yemeye­
cek olursan, dışarı çıkıp öldüreceğim onu, bilesin!" 
Genç öğrenci, adam oğlunu vuracak diye kor­
kusundan önündeki ekmeği kaptığı gibi, sahanda­
ki yumurtaya banarak bir çırpıda bitirivermiş ti. 
İnsan hayatının beş para etmediğ i ama olur ol­
maz şeylerin onur meselesi yapılıp saat başı can 
alındığı beldeyi , ne ben ne de çocuklar, hayatımız 
boyunca unutmayacaktık. 
324