Çayı elden ele dolaştırdıkları bir kocaman şeker parçasını yalaya 
yalaya içtiklerini söyledi. Sonra çay demlemek için mutfağa 
koştu. 
Ömer odaya giren kül rengindeki kediyi gördü, ayağa kalktı. 
"İstanbul'dan gidiyorum!" diye düşündü, ama içinde arabadayken 
uyanan hüzün uyanmadı. Uyku mahmurluğundan kurtulmuş, 
hırsını bulmuş, bir fatih olması gerektiğini kesinlikle anlamıştı. 
"Bu hayatta çok şey yapılabilir!" diye mırıldandı. Kedi onu 
gözünün ucuyla süzerek yaklaştı, bir koltuğun üzerine bir 
hamlede sıçradı, yastığı kokladı, kıvrılıp yattı. "İstanbul'un da 
ama, tadını çıkaramadan gidiyorum!" Odanın içinde aşağı yukarı 
yürüyordu. Birşeyleri kırıp dökmek için sabırsızlanarak: "Hangi 
tat?" diye söylendi. "Londra'dayken İstanbul'u hiç de iyi dü­
şünmezdim!" Pencereden dışarı, Boğaz'a bakıyordu. "Evet, İs­
tanbul'u sevgiyle düşünmezdim, ama şimdi görüyorum ki, burada 
dostluklar var, bazı insanlar, yakınlar, tanıdık bir koku, gövdemi 
saran ılık bir hava var!" Bu doğruydu. Pencereden öteki duvara 
doğru yürüyordu. Bir kütüphane ve üstüste yığılmış kitaplar 
gördü. "Sözgelimi şu kız var! Ne okuyor acaba?" Kediyi gördü. 
"Ama burada kalırsam uyuşabilirim de. Para lâzım bana!" Bu 
da doğruydu. Geri dönüp pencereye doğru yürüdü. "Para ka­
zanmak için istanbul'dan kaçıyorum, ama İstanbul'u fethede­
ceğim." Üsküdar'ın üstünde iki bulut kümesi vardı. "Belki de 
bu fatihlik denen şeyi abartıyorum, özeniyorum. Sakın, Avrupa'da 
öğrendim dediğim şeyler saçma şeyler olmasın?" Gene geri 
dönmüş duvara doğru yürüyordu. "Ama yok! Tutkularım var 
benim. Başkalarına benzemiyorum. Cesaretim var! Nerede kaldı 
şu kadın?" Ayak sesleri duyarak geri döndü. "Çayı getiriyor!" 
Kapıya döndü, dalgın dalgın baktı: "Aaa, Nazlı bu!" 
"Kusura bakma, çıkamadım, komşu çocuğuna İngilizce öğ­
retiyordum," dedi Nazlı. 
Ömer yüzünün alıklaştığmı farkederek gülümsedi: "Tabii, tabii. 
Demek İngilizce öğretiyorsun?" 
Nazlı: "Odanın içinde aşağı yukarı yürüyordun galiba!" de­
di. 
Ömer kızın boynunun uzunluğuna şaşarak: "İstanbul'dan 
ayrılıyorum üç gün sonra!" dedi. 
137