suzluğa düşecek ne var? Onu al ıp, gelmek için ke şke 
ben oraya gitseydim!.. Belki de o bunu beklerdi.  
Ben Selime'yi, istedi ğim gibi tan ımıyorum. Onu pek 
az gördüm, onunla pek az konu ştum. O zamanlar, do ğ-
rusu, Selime'ye al ıcı gözüyle de bakamad ım. Gelirse, 
onu bu sefer tan ıyacağım. Bakal ım beni görünce, nas ıl 
davranacak?  
Geceden epeyce geçti, ben Selime'nin odas ında 
bunlar ı düşündüm, kald ım. Sabah ı bu odada edecek de-
ğilim ya? Yemek zaman ı geçti. Kalkt ım, Atlas lokantas ı-
na gittim. Lokanta yar ı yar ıya boşalm ış. İçenler var... 
Bizim banka arkada şlarından bir-iki ki şi bir masada kal-
mışlar. Onlar ın yanlar ına gittim.  
Gece yar ısını iki saat geçinceye kadar onlarla kal-
dım ve eve gelince, hemen yata ğıma girdim, ama ancak 
sabaha kar şı uyuyabilmi şim. 
Bu gece benim yar ı umutsuz geçirdi ğim gecelerin 
sonuncusu oldu. Ertesi günü bankada çal ışırken Seli-
me'nin yola ç ıkacağı telgraf ını ald ım. Telgraf şudur:  
"Dokuz, sal ı sabah ı, orada olaca ğım. Selime.”  
Bugün ne? Per şembe. Dört gün var demek. Bu dört 
gün nas ıl geçer? Bir ufac ık seyahat yapsam! Acaba ben 
çıldırıyor muyum? Neden bu Selime'ye bu kadar ba ğlan-
dım? 
Müdüre girdim, bir hafta izin istedim.  
- Neniz var? Bir zamand ır, dalg ın görünüyorsunuz, 
dedi. 
- Ne arz edeyim? Hiçbir şeyim yok, yaln ız yorgun 
luk duyuyorum, dedim. 
- Ben biliyorum, bu yaln ızlıktan ileri geliyor. Bun 
dan bir ayak evvel kurtulmal ısınız, dedi. 
Gülüştük. İzin de verdi.  
 Bankadan ç ıktım, ayaklar ım beni Selime'nin odas ına 
götürdü. Uzun yol yürümü ş gibi yorgunum. A şk acaba 
bu mudur? Çiçekler bana güzel görünüyor! Akl ıma şiir 
parçalar ı, beyitler, m ısralar geliyor! Çocukluktan ezbe-
rimde kalm ış bir şark ıdan yahut türküden bir m ısra, 
saçma bir şey, ama bence yan ık, dokunakl ı, anlat ılmam ış, 
anlat ılamaz duygular ın bir ifadesi...  
İçimde gizli bir sevinçle kar ışık tatl ı bir ezginlik var az 
çok rahats ızlık veriyor. Selime'nin oturaca ğı, 
dolaşacag ı, yatacağı yerleri gördükçe bu rahats ızlık 
art ıyor. 
Selime'nin odas ında biraz kald ıktan sonra otelden 
çıktım, k ırlara doğru yürüdüm. Tozlu bir yol... İki yan ın-
da f ırınlar, kahveler, büyük ambarlar var. Sonra k ırlar! 
Önüme sular ı kokan, pis bir dere ç ıkıyor. Dar bir yerini 
bulup atl ıyorum. Uzaktan sö ğüt ağaçlar ı görünüyor. Ak-
şam olmadan oraya kadar gidebilir miyim? Güne ş bat-
maya yakla şıyor. Havada tatl ı bir serinlik, bir incelik var. 
Önüme demiryolu ç ıktı. Orada bir hende ğin kenar ına 
oturup bu demiryolunun uzan ışını seyre ba şlad ım. Saz-
lar, böğürtlenler aras ında gömgök sular ı ağır akan bir 
dereye bakmaktan insan nas ıl hoşlan ırsa, ben de şimdi 
demiryoluna bakmaktan öyle ho şlan ıyorum.  
Güneş batt ı, her yerde ışıklar yand ı, ben burada kal-
dım ve ondan sonra, ta Selime gelinceye kadar her gün 
buraya gelip, bu demiryolunu doya doya seyrettim...  
Sah sabah ı, hemen uykusuz bir gece geçirdikten 
sonra istasyona indi ğim zaman, daha kimse gelmemi şti. 
Uzaktan, makine deposu taraf ından dumanlar ç ıkıyor ve 
sabah ın durgun, serin havas ı içinde gö ğe uzan ıyor, kar-
şımda bir manevra makinesi çal ışıyor, yük vagonlar ını 
bu hattan al ıp ötekine götürüyor, öteden buraya getiri-