193 raporlar yazacağını söyleyerek bizi teh dit ediyordu. Öteki satıcılarla da 
bozuşmuştuk. Ülkenin bu ıssız köşesinde birkaç kişiden ibaret küçük 
topluluğumuzda huzur içinde yaşamayı beceremiyorduk.  
 içimin yorulduğunu hissediyordum. Her geceyarısı ya rım kalan uykular, tren 
düdükleri, anlayışsız ve cahil ya da rahat ve kendini beğenmiş bir müşteri 
kalabalığına yeni hikâye ler bulma zorunluluğu, hastalığı gittikçe ağırlaşan genç 
Yahudi ve gittikçe huysuzlaşan istasy on şefimiz... Hangi tarafa yetişeceğimi 
bilemiyordum. Sevgilim de yorgun ve bezgindi; onun da hikâyelerine yardım 
etmek zorundaydım.  
 Düşüncemin bulandığını seziyordum. İstasyon dışındaki dünya ile ilişkilerim de 
gittikçe zayıflıyordu. Günlerin na sıl geçt iğini izleyemiyordum artık. Hikâyelerim 
için güncel olaylar bulmakta, insanları  ve maceraları  birbirine bağ lamakta eski 
becerim kalmamı ştı. Önemli olayları bile öğre nemiyordum çoğu zaman. Evet bazı 
olayları biliyordum: Sa vaş bitmişti. Cephelerden akın akın dönen askerler 
geçiyor du trenler dolusu. Onlardan kırık dökük bilgiler toplayarak savaş hikâyeleri 
yazdım bir süre. Bu arada birçok şeyi hatır layamıyordum: Savaş bizim ülkede mi 
geçmişti? Yoksa uzak çöllerde mi savaşılmıştı? Topraklarımız genişlemiş m iydi, 
daralmış mıydı? Genç Yahudi bitkin gülümsemesiyle karşı lık veriyordu bana: 
Bizim istasyon hep aynı yerde kaldığına göre, bunların önemi var mıydı? Top 
sesleri duymadığımı za göre, savaş hiçbir zaman bizim istasyona yaklaşmamıştı.  
 Sonra, hikâyelerim e asık suratla göz gezdiren yataklı va gon yolcularının 
yüzlerinden savaş biteli çok olduğunu an ladım. Bir yolcu da şehir isimlerinde 
önemli yanlışlıklar yap maya başladığımı söyledi bir gün. Yöneticilerimizin 
adlarını da birbirine karıştırıyor ya da unut uyordum. Öyle ya yıllar dır insan adlarını 
hiç yüksek sesle söylememiştim. İstasyon topluluğumuzda yıllardır birbirimize 
seslenmiyorduk. Böyle bir gereği hiç duymamıştık. İstasyonun adı bile, sadece yan 
duvara, badananın üstüne yazıldığı için silinip gitmi şti, unu tulmuştu. Gereğinde 
kelimeleri aramak için bir sözlüğümüz bile yoktu. Her gün yazmak zorunda 
olduğum hikâyelerin dışında kalan kelimeleri hatırladığımdan da kuşkuluydum. 
Yiyecek satıcılarıyla konuşmuyorduk. İstasyon şefi de aksi liğini artık yalnızca 
hareketleriyle ifade eder olmuştu. Genç Yahudi  artık konuşamayacak kadar 
hastaydı, istediklerini başıyla işaret ederek belirtiyordu. Genç kadınla sessizce se -
vişiyorduk. Bu duruma kısa sürede alıştım.  
 Aslında geçen sürelerin kısalığı hakkında kesin bi r yargıya da yaramıyordum. 
Alışmaktan başka çarem yoktu bu duru ma. Artık çok genç değildim. Hikâye 
yazmaktan başka bir iş de bilmiyordum. Artık büyük şehire gidemez, kendime yeni