300
m işti bile. H er ik isi de başlan ın  kaldırm ış dik yürüyorlardı, 
iki M ısır hiyeroglifi gibi.
“E peydir gelm em iştim  buraya” dedi A zur etrafı süzerek. 
“D eğişm iş. Eskisinden daha büyük görünüyor -  ve daha ay­
dınlık.”
“Y eniden dü zen ledik, esk i m ob ilya la n  a ttık ” dedi P eri. 
Spinoza’nın etrafi koklayışım , sonra da en yum uşak m inderi 
bulup bir güzel yerleşm esini seyretti.
Profesör Azur sesini kendine has şekilde yükseltip alçalta­
rak başka konuya geçm işti bile. “Vitrindeki Yasak Ağaca ba­
yıldım  bu arada. M üthiş fikir.”
P eri gülüm sedi. Azur'a bunun kendi tasarım ı ve çalışm ası 
olduğunu anlatm ak isterdi. Onun yerine aklına gelen ilk şeyi 
söyleyiverdi: “Aradığınız belli b ir kitap var m ıydı?”
“Yok şu anda” dedi Azur. “Yayıncım  gelip, okurlar için  ye­
dek kitap im zalam am ı söyledi. Ben de söz verdim  yaparım  
diye.” G özleri Peri’nin az önce oturduğu koltuğa kaydı. “Sen 
m i okuyorsun?”
P eri ayaklarım  yere sürttü huzursuzca. “E vet, daha yeni 
başladım .”
A zur b ir yorum  bekledi, am a Peri susuverdi; iletişim  ku­
rabilecekleri dili henüz keşfetm em iş gibiydiler. Sonunda Peri 
m asayı işaret ederek “Otursanıza” dedi. “Ben de kitaplarınızı 
getireyim  im zalam anız için.”
Ne kadar da çok kopya vardı. Yedi eser stoktaydı, diğer ikisi 
de sipariş edilm işti. Her bir kitaptan on-on beş kopya olunca 
küçük bir kule inşa edecek kadar kitap çıkm ıştı. Profesör Azur 
bir sandalye çekti, paltosunu attı, bir dolm akalem  çıkardı ve 
sebatla im zalam aya başladı. P eri hocasına bir kahve getirdi; 
sonra da onu çaktırmadan izleyebileceği bir köşeye çekildi.
Y ığının yansına geldiği saman Azur durup soran gözlerini 
Peri’ye dikti. “Yeni yılı neden ailenle kutlam ıyorsun?”
“G idem edim ” dedi P eri, sanki İstanbul hem en oracıkta,