bembeyaz olmuştu. En ufak bir hareket yoktu. Yalnız, o iğne 
ucu kadar küçücük pırılh gelip gözbebeklerine oturmuştu. 
Abdi Ağa: 
"Bana bak Memed !" dedi. "Bu köyde yaşamak, ekmek ye­
mek istiyorsan benim dediğimden ayrıl ma. Sen çocuksun. Sen 
bilmez sin. Sen beni bilmezsin. Ben adamın ocağına incir dike­
rim. Duydun mu ekmeksiz, nankör? Ben adamın ocağma incir 
diker im." 
Geldi Memedin kolundan sertçe tuttu: 
"Bana Abdi derler," dedi. "Ben adamın ocağma incir dike­
rim." 
Memed susuyord u. O sustukça öteki kızıyor, bağırıyordu. 
"Ulan ekmeksiz oğlu ekmeksiz ... " diyordu. "Kimse benim 
yiğenimin nişanlısına göz dikeme z. Ben adamı parça parça 
eder de leşini köpeklere atarım. Bana bak! O kapıdan bir daha 
geçmeyecek sin. Aniadın mı? Geçmeyeceksin. Aniadın mı?" 
Memedi birkaç kere sert sert sarsh. Taştan ses çıkıyordu da 
ondan ses çıkmıyordu. İşte bu sessizlik kudurtuyordu Abdi 
Ağayı. Birden kendini kaybedip Memedi tekmelemeye başladı. 
Memed onu öldürmernek için kendini zor tutuyor du. Dişi dişi­
ni yiyordu. A vurt etleri dişlerinin arasındaydı. ısırıyor, yiyordu 
avurt etlerini hırsınd an. Ağzı kan içinde kalmışh. Kafasında 
sapsarı bir ışık şavkıdı . 
"Defol bura dan! Sizlere iyilik yapmak, sizleri büyütüp 
adam etmek haram zaten. Besle kargayı gözünü oysun. Defol, 
itin oğlu ." 
Dışarı yarı baygın, yan sersem çıkhğında, yere kocaman 
bir tükrük ath. Tükrük bir avuç kandı. 
94