"Sen benim gelinim olursun inşallah, sürmelim," derdi. 
Hatçenin anasına, herkese, Hatçeden konuşurken "geli­
nim," derdi. 
Bunun üstüne, on alh yaşlarında olan oldu. Memed yor­
gundu . Çift sürmeden geliy ordu . Hatçe de dağdan, mantar 
toplamadan. Belki bir aydır biribirlerini görmüy orlardı. Biribir­
lerine Alacagedikte rastlayınca, ikisini de bir sevinç, bir gülme 
aldı. Bir taşın üstüne oturdular. Karanlık basıyordu . Hatçe 
kalkmak istedi. Memed, elinden tuttu geri oturttu: 
"Dur hele !" dedi. 
Tir tir titriyordu. Her bir yam ateşe kesmişti. Bedeninde 
çımgışmalar oluyordu: 
"Sen benim nişanlım değil misin?" dedi. 
Hatçenin ellerini ellerinin içine aldı: 
"Sen benim ... " dedi. 
Hatçe gülmeye başladı. 
M em ed: 
"De kız," dedi, "sen benim nişanlım değil misin?" 
Hatçe Memedden çekiniyordu. Memed tutmuş göndermi-
yordu . Bir ter basmışh ki .. . 
"Kız," diyord u. "Sen ... " 
En sonunda öpmeyi akıl etti. 
Hatçe kipkırmızı kesilerek Memedi hızla itti. Kaçh. Memed 
arkasından yetişti tuttu. Kız durgunlaşmış, kuzu gibi olmuşt u. 
Memedin de eski heyecanı azıcık geçmişti. 
"Bu gece yarısı gelirim," dedi. "Büyük dutun gölgesine sı­
ğınırım. Divlik kuşu gibi öterim ... Herkes divlik kuşu ötüyor 
sanı r." 
Sonra da birkaç kere divlik kuşu gibi öttü: 
"İşte böyle," dedi. 
Hatçeyi bir gülme aldı: 
"Divlik kuşu gibi... Kimse fark etmez ." 
M em ed: 
"Biz biribirimizin nişanlısı değil miyiz? Kimse fark etme­
sin." 
Hatçenin birden rengi ath: 
"Ya bizi gördülerse," dedi, kaçh. 
86