il. ERKEK 
()GRENCİ 
/\NNEIV 
KIZ 
/\NNEIV 
KIZ 
ANNEIV 
KIZ : Ders çalışıyoruz deriz. Yürü hele. (Yıkık duvarın 
arkasına dolanırlar.) 
(Oturma odasında) 
: (Ağlamaklı) Çabuk olalım yavrum. Nerdeyse al­
maya gelirler. 
: Utanırım ben. Kimse gelmesin. 
: Aa, düğün bu kızım. Dul kadınlar gibi evlenecek 
değilsin ya. 
(Hıçkırarak Kız'ın başına duvağını koyar.) 
: Niye ağlıyorsun sanki? 
(O da ağlamaya başlar.) 
: Ağlanır tabii... Ağlanmaz mı? Düğün bu. Ben 
evlenirken anacığım, toprağı bol olsun, nafll ağ­
lamıştı. Hiç umıtmam. Gözlerincl�n sel gibi yaş­
lar akıyordu ... (Daha çok ağlar.) 
: Evlenmek ölmek gibi bir şey galiba ... 
(Birbirlerine sarılır, ağlaşırlar.) 
ANNE iV : Yok canım... Ne münasebet ... Ne münasebe t... 
Hiç bile deği l... (Kızın duvağını düzeltirken) Bak 
ne güzel... İnciler ... Küpeler ... Daha yüzgörümlü­
ğü de takılacak. İşe yarar bir şey olsa bari ... (Göz­
lerini siler.) Seni almaya geldiklerinde yanılıp da 
gülmeye falan kalkma, e mi? Kız kısmı evlenir­
ken seviniyormuş gibi görünmemeli . Ayıp olur. 
Kaynana yok ama, iki görümcen var ki, on kay­
nanaya bedel. 
KIZ : Bunun beli çok sıkıyor. Patlayacağım. 
ANNE iV : (Yere eğilir, gelinliğin etek uçlarını düzeltirken) Do-
kunma. Sıksın. Gelinlik bu. Sıkacak elbet. 
KIZ : Evlenmeseydim olmaz mıydı sanki? 
ANNE iV : Sus. O nasıl söz? Kız dediğin vakti gelince ev-
lenmeli. Allah' ın emri. Sen geç bile kaldın ... 
67