vap)nagiinderiliverm� slerdi. Babaannem savaş son­
rasında amcamı dagen,c yaşında kaybedince, hep bi­
zimle birlil?te yaşadı. Biricik oğlunun evinde ,cok 
mutlu ve huzurlu bir yaşamı olduğunu sanmıyo­
rum, ,cünkü oğlunu pek sevmediği ecnebi geliniyle 
paylaşmak zorunda kalmıştı. Annem ve babaan­
nem) aralarındaki mesafeyi kapatmamak i,cin de 
birbirlerine hep) C!Janımefendi, ) diyerek hitap etti­
ler," diye anlatıyorum. 
Yok yok! Bunları anlatmam doğru olmaz to­
runlarıma! Aile içindeki tatsızlıkları bilmelerini is­
temem. Aslında tatsızlık da denemez, ama bir tu­
haf sürtüşme vardı iki kadının arasında. Babaanne­
min hayattaki en büyük rakibi, İsviçreli annemdi. 
Din değiştirip Mi.isli.iman olması, Türkçeyi eksiksiz 
öğrenmesi ve birbiri ardına çocuklar doğurması bi­
le U.fi gelmemişti babaannemle arasındaki buzlan 
eritmeye. Babaannem beni ve kardeşlerimi biz kü­
çükken mas allarla, şekerlerle etrafina toplar ve bize 
sürekli annemi çekiştirir di. Ona inanır, üzülürdüm. 
Babaannemin etkisinden ancak sekiz dokuz yaşıma 
geldiğimde kurtulabilmiş tim. 
Babaannem hayatının tek ışığı, sevgili oğlu Fa­
sih'i kaybedince aklıııı da onunla birlikte yitirdi. 
Eminim oğlunun peşine takılıp gitmeyi tercih 
ederdi ama babamın ardından uzun yıllar yaşadı. 
Asla ısınamadığı gelini ise, ona, "h:ıııımefc ndi" de­
mekten vazgeçip "babaan ne," demeye başladı ve 
5