DERGAHIN KUYUSU 
Büyük babama 
Ne içli bir dua, ne içten bir âh, 
Uyuyor serviler altında dergâh!.. 
Kaç kere gönlümü dinledi bu yer. 
Tek tük kandillerde yorgun alevler 
Titriyor gecenin sert rüzgâriyle. 
Gece sanki sönen yıldızlariyle 
Gölgeli dergâhın dolmuş içine... 
Bir inilti, bir ses... Bu yalvarış ne? 
Yarabbi, ne içten anıldı adın!.. 
«Ölmeden öl!» diyen bir itikadın 
Gönülden duyarak ulu sesini, 
Ruha şifa sunan felsefesini, 
Biri zikrediyor dergâhta işte. 
Göklere yükselen bu inleyişte 
Elemi gizlidir bir âh ü vâhın. 
Çoktan dervişleri yattı dergâhın... 
Bu yalvaran kimdir, kim bu zikreden? 
Yoksa ağlıyor mu gönlüm bilmeden! 
107