Osman Hoca, kliniğin hemşiresi, hademesi, 
doktoru ve dert dinleyen Marko Paşa'sı olarak ken­
dimi kanıtladığıma emin olunca, bir gün beni yanı­
na çağırdı ve masasının üzerinde duran bir takım 
kağıtları göstererek, "Türkan," de di, "bak burada 
benim bölümüme yollanmış burs başvuruları var. 
Pek çok hoca, bu kağıtları genç doktorlar görme­
sin de akılları çelinmesin diye ya atar ya dosyalara 
saklar. Ben öyle yapmam, yetiştird iğim doktorların 
en yüksek seviyeye gelmelerini isterim. Yürekli ve 
çalışkan bir doktorsun ama daha iyi yerlere gelmek, 
doçent olmak istiy orsan mutlaka yurtdışında bir 
süre çalışmalıs ın. Bu belgeleri oku ve kendine bir 
burs bul, sultanım."* 
Başvuru belgeleriyle odama döndüm. O gece 
evimde, kendime uygun bir burs bulabilmek için 
hepsini güzelce inceledim. İstediğimi buldum ama 
bursu hak edebilmem için dil sınavına girmem ge­
rekiyord u. İyi de, sınavı geçersem ne yapacaktı m? 
Çocuklarım artık tamamen benimle birlikte ya­
şıyorlardı. Onları yanımda götürmek, başka bir 
kültürle tanıştırmak, İngilizce öğrenmelerini sağla­
mak iyi olurdu ama hangi para ile yapacaktım bu­
mı? İngilizlerin bana verdikleri 70 sterlin, ancak 
kalacağım pansiyonun ücretini ve gündelik yeme 
içmemi ödeyebilirdi. O parayla çocukları yanımda 
* Giineş Umuttan Şimdi Do,ijaı·, s. 141. 
150