"Yalnız bu kasabadan olmaz. Adanaya, Kozana git. Bunlar soya 
moya meraklılar. Soylu adamları bul. Kürt Ali Ağa olmazsa olmaz. 
Kurdoğlunu da Hurşit Beyi de al getir ... " 
"Yetti," dedi Süleyman Sami. "İnsanların birbirlerinin kanını bir 
hiç uğruna içmeleri yetti." Olanca sesiyle birkaç kez : "Yetti," diye ba­
ğırdı. "Son bulduracağım, son bulduraca ğım. Ölüme, hem de zulü­
me, tamam mı? Sen bana güç verdin amca. Arkamda senin gibi bü-
yükler varken, ben de bu işin altından kalkacağı m." · 
"Soylu adam bul oğlum. Eski, soylu kişiler. Milletveki lierini de 
alalım. Deli Halidi de unutma. V ali de gelse ... :• 
"Ona da giderim. Ya öleceğim, ya da bu işi bitireceğim. Ya ölüm 
yaa ... Yaaa ... Onlar birbirlerini öldürmeyecek ler." 
Sevinçliydi Süleyman Sami. Güzelce de bir karnını doyurmuştu. 
Üstüne bir de kahve. Bir de elli lira sokmuştu cebine Osman Ağa, 
Herkes Osman Ağa gibi olsa. Dört kişi öldürmüştü ama, öldürsün. 
Şimdi adam öldürmekten vazgeçmişti ya... İki avukat oğlunun . ikisi 
Demokrat tı. İkisi de ... İkisi de yakın4� Meclise girecekti. DerviŞ Bey 
şu işi bıraksa da kendini politikaya verse, vatana, millete çok faydalı 
olurdu. Şu Derebeyler hiç belli olmazlar. Bir bakarsın dönmüş İsmet 
Paşaya. İsmet Paşa bu eskilerin, soyluların tanrısı sanki, tanrısı be! Sizi 
İsmet bu hale getirmedi mi, behey mendeburlar? Behey ki behey. 
"Rasim Bey, Rasim Bey ... " 
"Olur be kardeş, çok iyi olur. Bize birer dana da keser mi Derviş 
Beyle Akyollu? Olur be canım olur. ,Rakı da vardır herhalde. Bunca 
konuk düşecek evlerine. Bir daha birbirlerihi öldürmemeleri için yal­
varacağız onlara, değil mi? ·Eşek değiller ya. Bir iki kadeh rakı da verir­
ler, ha?" 
"Verirler," dedi bozularak Süleyman Sami. 
Bu kasabanın adamları dane geveze adamlar! Kimse candan tut­
muyor şu işi. 
O gece gözlerine uyku girmedi: Onlar birbirlerini öldürüyorlar, 
kasahada herkes kendi keyfinde. Olur mu? Kardeşlerimiz öldürülüyor, 
behey insanlar, kardeşlerimiz. Birbirlerini yiyorlar, birbirlerini. Yesin­
ler ulan, yesinler anasını avradını. 1 
"Amca bana bir at," dedi Hacı Osman Ağaya. 
"Olur," dedi. "Olur oğlum." 
173