ağırlığı taşıyamıyord um. Sözvermişti. Pekala, öyle olsun, söz 
vermişlerdi ... 
Parmakları dirimin nemli başım, ipek derisini buluyor. 
Bir timsah olamaz bu. Bir ipekböceği, diye gülümsüyor du­
daklar. 
Aynı gülümseyiş yineliyor: 
.. unutuş .. bakın işte 
bu ağırlığı taşıyamıyorum . Sözverdi. 
Pekala, öyle olsun, sözverdiler ... 
Elden ayaktan düşmemeye bakmalı. 
En küçük inancım yok. 
İnanç? Sahi, inanç aslında bunun için gereklidir, değil mi? 
Ne için dediniz? 
Birkaç çeki odun, bir torba kömür, demek istiyorum. İki ka­
şık çorba, başınızı sokacağınız bir dam altı, sırtınızı örtecek bir 
yorgan ... 
Burada dünden bir tabak kıymalı ıspanak kalmış, ister mi­
sin? 
Öpüşmeyecek miyiz? 
Kar dindi mi? Soba yanıyor mu? Dam akmıyor mu? 
Kar yağarken size dokunamaz mıyım, bana dokunamaz 
mısınız? 
Tam sekiz soğan doğramıştım, ellerim kokuyor du. 
Uyansana, uykunda kıymalı ıspanak 
sayıklıyorsun; sedye sedye, diye 
İnildiyorsun, uyan hadi!. 
Arzın merkezi soğuyor. 
Hasta mısın nesin, uyan! 
Durmadan soğuyor. 
Soğuyan senin ayakların. Her zaman soğuk. 
92 Bırak sayıklamayı artık, 
hadi uyan, şişşt, şişşt uyan! .. 
'