deşi Zeliha dü ştü hat ırına. Bir sanc ı içinde. Zihnindeki Zeliha'mn 
gözlerinden kaçamad ı. Orta yaşı aştı asal ı, kad ınlardan gerçekten 
hoşlan ıp hoşlanmad ığını sık s ık sormaya ba şlam ıştı kendine. Ta-
bii Rose d ışındaki kad ınlardan. Ama Rose kad ın say ılmazd ı ki. 
Rose, Rose'du i şte. 
Şimdiye de ğin Rose'un k ızı için iyi bir üvey baba olmu ştu. 
Amy'yi gerçekten sevdi ği halde kendisi çocuk sahibi olmak iste-
memişti. Çocuklar ona göre de ğildi. İçten içe evlat sahibi olmay ı 
hak etmedi ğini düşündüğünü kimse bilmezdi. İyi bir baba olaca-
ğına emin de ğildi. Kimi kand ırıyordu? Berbat bir baba olurdu. 
Kendi babas ından bile beter.  
Vaktiyle büyük ablas ı Banu'dan defalarca dinledi ği Azrail hi-
kâyesini hiç unutmam ıştı. Ölümden kaçabilmek için tüm dünyay ı 
arşınlayan, en nihayetinde t ıpkı kader defterinin yazd ığı gibi, 
Azrail ile Çin-i Maçin'de bulu şan adam ın hikâyesi. Mustafa Ka-
zanc ı bir çocuğu olsa onun büyüdü ğünü görebilecek kadar ya şa-
yacağına inanm ıyordu. Nereye giderse gitsin, kaç memleket ge-
zerse gezsin, ailesindeki erkekleri telef eden erken ölümden kaça-
mazd ı ki. Büyümesini göremedikten sonra çocu ğu olsun istemi-
yordu. Hem bir yerde kesilmeliydi art ık soy ağaçlan. Tek erkek 
evlat olarak Kazanc ı ailesinin soyunu sürdürmek şöyle dursun, 
kökünden kesip atabilmek istiyordu.  
Rose'la tan ıştıklar ı günü hat ırlad ı; pek romantik bir kar şılaşma 
değildi belki, bir supermarket koridorunda, elinde iki teneke 
nohutla. Seneler boyunca defalarca anlatm ışlard ı birbirlerine o 
anı, hat ırlayabildikleri her ayr ıntıyla dalga geçerek. Yine de haf ı-
zalar ında farkl ı farkl ı yer etmişti ayn ı sahne: Rose hep onun utan-
gaçl ığını, ürkek heyecan ını hat ırlard ı; o ise Rose'un parlayan sar ı 
saçlar ını ve ilk başta insan ı irkilten at ılganl ığını. Bir daha asla 
ürkmemişti Rose'dan. Aksine Rose'la birlikte olmak kendini, seni 
asla içine çekmeyece ğini bildiğin sakin bir ak ıntıya, hiçbir sürprizi 
olmayan yeknesak bir gidi şata b ırakmak demekti. Onu sevmeye 
başlamas ı fazla uzun sürmemi şti. 
Sabahlan Mustafa, Rose'un mutfakta çal ışmas ını seyrederdi.  
 İkisi de severdi mutfa ğı ama tümüyle farkl ı sebeplerden. Rose ye-
mek pişirmeye olan dü şkünlüğü ve kendini ancak orada tam an-
lam ıyla evinde hissetti ği için severdi. Mustafa ise çal ışırken onu 
seyretmeyi sevdi ği için; bir sürü küçük aynnt ı aras ında, karolarla 
uyumlu kâ ğıt havlular, bir garnizona ye tecek kadar kupa, tezgâhta 
kuruyan çikolata sosu... gündelik hayat ın rehaveti, s ıradanl ığın 
cazibesi. Özellikle de Rose bir şeyler dilimler, böler, do ğrar, k ı-
yarken onun tombul ellerini seyretmeyi severdi. Rose'u krep ya-
parken seyretmek, hayat ın Mustafa'ya bah şettiği en huzur verici 
görüntülerden biriydi. Yeni pi şmiş krep üzerinde halkalanan ak-
çaağaç şurubu kadar rahatlat ıcı bir şey yoktu hayatta. Akçaagaç 
şurubu gelecek zamana aitti. Geçmi şin prangalanyla hiçbir ilgisi, 
alakas ı yoktu. Tamamen Amerikal ı'yd ı. Geçmişi olmayan bir göç-
menin simgesiydi akçaagaç şurubu.  
İlk başta anndsiyle ablalan sürekli mektup yazar, nas ıl olduğunu, 
onlar ı ne zaman ziyarete gelece ğini sorarak ona ula şmaya 
çal ışırlard ı. Yüzleşmek istemedi ği sorular sorar, sürekli mektup 
ve hediye gönderirlerdi. En çok da annesi, en çok da o. Bu yirmi 
yıl zarf ında annesiyle sadece bir kere görü şmüştü, o da İstan-
bul'da değil Almanya'da. Jeologlar ve Mücevher Uzmanlan Kon-
ferans ı için Frankfurt'a gitti ğinde annesinden oraya gelmesini is-
temişti. Ana oğul Türkiye'ye dönemeyen siyasi s ığınmac ılann se-
nelerdir yapt ıklan gibi Almanya'n ın bir kentinde bulu şmuşlard ı. 
Annesi onu görmek için öyle can at ıyordu ki, iki saat mesafedeki 
İstanbul'a neden gelmedi ğini sormam ıştı bile. İnsanlann anormal 
koşullara çabucak al ışma konusunda sergiledikleri beceri ne kadar 
şaşırtıcıydı. Şartlar ola ğanüstü oldu ğunda tuhafl ıklan normal 
kabul etmek insana özgü bir meziyetti.  
Uçağın sonuna geldi ğinde tuvaletlerin önünde durdu Musta-
fa Kazanc ı, sırada bekleyen iki adam ın arkas ında. Bir gece önce-