EROL 
KIZ 
EROL 
KIZ 
EROL 
KIZ 
EROL 
KIZ 
EROL 
KIZ 
EROL 
KIZ 
EROL Senin inanman gerekli değil. Ama onlar ina­
nıyorlar... Çoğu inanıyor ... Kalanları da ina­
nacak. .. 
Sen onlardan mısın ki, sana inansınlar? 
Onlardan yanayım ya? .. Onlardan değilsem 
bile ... 
Zor iş. Dedim ya, beni ilgilendirmiyor bun-
lar ... Bir süredir hiç ... Ben ... 
Kes ... Seni dinleyecek değilim ... (Bir iin) 
Ne zaman gelecek bu senin arkadaşın? 
Sana ne bund an? Gelirse, kurtulacağını mı 
sanıyorsun? 
İyi ama bu böyle sürmez ... Ben ne seni tanı­
rım, ne kavganızın içindeyim ... Ne hakla be­
ni... 
Bak, elimden geldiğince iyi davranmaya çalı­
şıyorum sana. Ama sabrımı taşırıyorsun, ha­
berin olsun! Dönüp bir çevrene baksaydın, 
kavganın içinde bulunsaydın, en azından 
şimdi böyle arı gibi vızıldayıp durmazdın 
kulağımın dibinde ... Burd<! olman, beklemen, 
hatta korkman .... Evet korkman, bir anlam ka­
zanırdı, salak! 
(MUNİSE evden çıkar. Elinde bir çıkın vardır. 
Sahanlıkta durur. Etrafına bakınır, dinler. Merdi­
venleri iner. Gündüzden döşeği bıraktığı yere 
doğru yürür.) 
Bir ayak sesi... Duyuyor musun? 
Suss ... Geç şöyle!. .. 
Arkadaşındır belki ... 
(Kapıya kulağı nı koyar.) Bu kadar çabuk gelebi­
leceğini sanmam. 
(MUN1SE yer döşeğini sırtlanır, samanlık kapısı­
na gelir. Yeniden çevresine bakınır. Usulca kapıyı 
258