ipucu verebilirim. Birinci soruyu nasıl yapmış bakalım. 
"Bekle biraz." İkinci soru... "Allah, Allah... "Efendim?" dedi 
Mustafa. "Allah Allah," dedi mümeyyiz gene. "Sen nerelisin 
bakalım?" İşte gene taşralı olduğumu yüzüme vuracak? Yazı­
mı mı beğenmedi nedir? "Adanahyım," diye karşılık verdi za­
yıf bir sesle, "Tebrik ederim," dedi hoca. Ve kâğıdın üstüne 
kocaman harflerle yazdı: ADANALI MUSTAFA. Bu şehirlile­
rin de ne yapacakları belli olmuyor hiç. Doğrusu anlamadım. 
Mümeyyiz kâğıda bir daha baktı: Kim bu Adanalı Mustafa?
Kazananlar listesine bakan öğrenciler de merakla sordu­
lar birbirlerine: Kim bu Adanalı Mustafa? Mustafa İnan bi­
raz geç gelmişti, arkada kalmıştı. "Ne olmuş Adanalı Musta­
fa'ya? diye sordu. Listenin önü kalabalıktı, yaklaşmak zordu. 
"Birinci olmuş birader," dedi bir genç. Herkes salonda Ada­
nalı Mustafa'yı arıyordu. Mustafa İnan da heyecanlandı. 
Kim bu Adanalı Mustafa? Bizde de ne çalışkan hemşeriler 
varmış. Herkesle birlikte aramaya başladı bu parlak öğrenci­
yi: "Kardeşim Adanalı Mustafa siz misiniz?" Yanındaki genç 
gülümsedi, hayır İstanbulluyum. Sonra birden tanıdı Musta­
fa İnan’ı: Bizim "Deneyek Bakak’da gelmiş canım. Birlikte 
aradılar giriş imtihanı birincisini ve bulamadılar.
Kayıt memurlarının yardımıyla esrar çözüldü: Şensin! 
dediler Mustafa'ya, parmaklarım uzatarak. Ben mi? Kayıt 
günü onu 'deneyek bakak'la tanıyanlar Mustafa’nın çevresini 
sardılar, omzuna vurdular, biras sarstılar onu: "Bu ne biçim 
‘deneyek bakak' Adanalı Mustafa?" dediler. ' Bir de ciddiye 
alsaymışın ne olacaktı?"
"Mustafa Hoca, İstanbullu öğrenciyi mat etti," diye sevin­
cini belirtti delikanlı. Profesör kaşlarını çattı: "Sen de İstan­
bullu gibi bölgecilik yapma bakalım. Mustafa İnan millî maç 
yapmak için girmemişti imtihana. Deneyip başaracağını gös­
termek istemişti sadece; sözünün en olduğunu göstermek is­
temişti.” 'Vah bana," dedi genç adam; "Adanalı hocamızı sağ­
64