Memed gönülsüz gönülsüz yeniden başladı. 
Bu sırada dut ağaçlannın ardın dan bir ses geldi. 
"Sabaha kadar kurşun yakın bakalım . Abdiyi dışan çıkara-
bilir misiniz?" 
Memed sor du: 
"Sen kimsin?" 
Ses: 
"Ben Hüseyin Ağayım. Kürt Reşitten sonra Çukurovaya 
hiçbir eşkıya inmedi. Kürt Reşidi bile Çukurova yedi. Sabah 
olunca bu ovanın yüzünde sizi armut gibi düşü rürler. Bırakın 
gidin." 
Recep Çavuşun kanncalanmış, bozuk sesi bütün hıncıyla 
evin arkasından geldi: 
"Cabba r! Cabbar! Söyletme şu yezidi. Kapa ağzını ." 
Cabbar dut ağaçlannın allını kurşun çemberine aldı. 
İşte tam bu sırada olan oldu. Evin üstünden, yanından yö­
nünden bir kırmızı yalımdır birden patlad ı. Belki bir saniye 
içinde bütün ev ateş içinde kaldı. 
Recep Çavuş: 
"Hüseyin Ağa, Hüseyin Ağa, koca deyyus," diye sesle ndi. 
"Kürt Reşidi avlarlar ama, beni avlayamazlar. Ben Recep Çavu­
şum. Çukurovanın kurduyum. Ya Abdiyi öldürürüro bu gece, 
ya da bu köyü yaka nm." 
Dutun allındaki adam bir çığlık kopardı, sonra kadınlar, 
çocuklar bir köy toptan çığırışmaya başladı. 
Recep Çavuş: 
"Memed," dedi, "kes ateşi de, o gavur bunalsın da kapıdan 
çıks ın." 
Memed ateşi kesti. 
Poyraz, kavak boyu kalkan yalımlan sağa sola savuruyor­
du. Evin yan ındaki bir ev de az sonra ateş aldı. Daha sonra ateş 
üstteki eve geçti. On beş yirmi dakika içinde on kadar ev ateş 
almış yanıyor du. 
Cabbarla Memed tam siper yatmışlar bekliyorla rdı. Recep 
Çavuş evin yöresinde fırıl fırıl dönüy or, bağırıyord u: 
"Çık Abdi çık! Çahr çahr yanacaksın. Çık da Memedin eli­
ne ayağma düş. Belki canını bağışlar." 
276