ait bir eve taşınmak öncelikle desibel özgürlüğü getirmişti onlara -
yüksek sesle, bangır bangır, kulakları sağır edercesine seslenme, 
inleme, kur yapma ve kavga etme özgürlüğü.
"Bayan Basu şikâyetçi," dedi Koreli kapıcı bir akşam kapıya dikilip; 
bezgin bir sesi vardı ve "Bu söyleyeceğim şey hiç derdim değil ama yine 
de söyleyeceğim" diye yorumlanabilecek sıkıntılı bir bakışı. Kendisine 
yöneltilecek soruyu hemen tahmin edip, eklemişti: "Bayan Basu yan kapı 
komşunuz."
Hal böyle olunca kimi özgürlüklerin bastırılması gerekmişti.
Binanın girişinde her ev için küçük bir posta kutusu vardı ve her 
kutunun üzerindeki minicik kâğıtlara daire sakinlerinin soyadları 
yazılmıştı. Eşitlikçi bir uygulamaya benziyordu ama eşitlikçi bir 
uygulamaya benzeyen çoğu şey gibi sadece yüzeyde öyleydi. Bu sistemin 
kısa soyadlı insanları kayırıp, uzun soyadlı insanları mağdur ettiğini 
savunuyordu Ömer. Komşu Bayan Basu mesela, farkında olmasa da 
imtiyazlılardan biriydi. Nerden bilsin ayrıcalığını? Bilgi sahibi 
olmakla elindekini bilmek arasında tersine bir ilişki vardı. İnsanın ne 
kadar imtiyazlı olduğunu bilebilmesi için öncelikle imtiyazsız olması 
gerekiyordu ama o zaman da paradoksal bir biçimde artık bilinecek bir 
imtiyaz kalmıyordu.
306
Porselenlerle Ak şam Yemeğ i
Oturma odasındaki geniş divanda yan yana oturan, merakla ışıldayan 
todas las tias inciye benzeyen yuvarlak taşlardan yapma bir gerdanlık 
gibi sıraya dizilmiş, aynı yöne bakıyorlardı. Hem gülüşleri hem de 
bakışları Alegre'nin yemeğe getirdiği kızıl saçlı misafire yönelmişti; 
kız hepsinin gülüşlerine teker teker karşılık vermeye çalışarak, bu 
arada sırayı şaşırarak pufun üzerinde kıpırdanıyordu. Sıranın sonunda 
la Tia Piedad oturuyordu. En az o konuşuyor, daha az gülüyor, daha az 
bakıyordu. Her şeyin azını yapsa da iktidarın fazlası ondaydı.
"Yemek hazır!" Alegre'nin sesi yemek odasından duyuldu, biraz sonra 
kendisi de  teşrif edip şeref konuğuna fısıldadı: "Sıkıldın mı?"
"Hiç sıkılmadım," dedi Debra Ellen Thompson tatlı bir mırıltıyla. Yalan 
da değildi. Bu aile yemeğine davet edildiğine öyle mutluydu ki sıkıntı 
aklının ucundan bile geçmemişti.
Herkes aynı anda ayağa kalkıp ağır bir konvoy halinde yemek odasına 
yürüdü. Ama biraz sonra bu yürüyüş beklenmedik bir biçimde sekteye 
uğradı ve ön sıralardan fısıltılar yükseldi. Sonra la Tia Piedad'ın 
sesi duyuldu: "Dios Mio!"
Alegre'nin yüzünde hiç şaşkınlık yoktu. Debra Ellen T homp-son'ı elinden 
tutup yemek odasına götürdü ve durup, herkesin baktığı şeye baktılar: 
yemek masasına.
Sarı mumlarla aydınlatılmış, kristal bardaklar, işli peçetelerle ve iki 
başta iki vazo beyaz zambakla süslenmiş yemek masasının üzerinde 
porselen takım  duruyordu -  12 pasta tabağı, 12 çorba kâsesi, 12 tatlı 
kâsesi, 3 salata kabı, kapaklı bir güveç, bir çaydanlık.
307
un ruiHvc surauısı, iaDaKlar, rıncaniar, tıncan tabakları... hepsi, 
toplam 87 parça bunca seneden sonra kefenlerinden çıkarılıp muntazaman 
masaya yerleştirilmişti. Düzinelerce harika Myosotis Alpetris, şimdi 
caldo de queso, avokado salatası, peynirli enchiladas, kara fasulye ve 
domuz guisadosu doluydu.
"Alegre hu da ne demek oluyor?" sorusunu sormaktan kendini alamadı  la 
Tia Chuta.
"O kadar u zun zamandır kutularında duruyorlar ki," dedi Alegre gözleri 
heyecanla parlayarak. "Dışarı çıkarıp kullanmanın bundan daha iyi 
olacağım düşündüm. Hem..." la Tia Piedad'a bakmamaya çalışarak