"Vallahi, merak edip sormadım. Ama pek hoşu­
ma gitti doğrusu, helalleşmek için ta buraya kadar 
gelmesi. Sen niye bu kadar erkencisin? Erken uyan­
mazdın sen." 
"Dün gece uyumadım ki uyanayım. Şu ne za­
mandır isteyip durduğun gençlik mektupları mız 
var ya, dün, akşam yemeğinden sonra gardırobun 
üstünden mektup kutularını indirdim, sabaha ka­
dar mektup ayıkladım. Türkan, inanılır gibi değil, 
mektupl aşmaya 1949 yılında başlamışız. Haftada 
üç, dört kez yazıştığı mız olmuş. Her biri en az on 
dört-on altı defter sayfası olmak üzere, kutular do­
lusu mektup var dı. Hepsini tek tek döktüm önü­
me, kimini baştan sona okudum, kimini atlaya at­
laya. Kah ağladım, kah güldüm. Arada bir mutfağa 
gidip çay koyuyord um uykumu açsm diye. Gün ışı­
dı, sabah oldu. Saate son baktığımda yedi buçuğa 
geliyordu. O saatte yatağa girmedim artık, zaten 
henüz soyunmamıştım bile. Mektupları bir poşete 
attım, yüzümü yıkadım, çıktım evden, köşedeki fı­
rından bir ekmek kaptım, taksiye atladım geldim. 
Kahvaltını ettin mi sen?" 
"Zeynep hazırlıyordu tepsimi. Seslen de sana da 
bir tabakla bir bardak çay koysun tepsiye," dedim. 
"Ekmeği de vereyim dilimlesin," dedi Gökşin ve 
kucağıma bir tomar mektup bırakıp dışarı çıktı. O 
yaşlarımızın elyazısıyla yazılmış ortaokul mektupla­
rını mavi, lise yıllarını kırmızı kurdeleyle, üniversite 
yazışmalarını da bir sicimle bağlayarak ayrıştırmış. 
12