sorınuyordu artık. Derin düşüncelere dalmıştı. Yüzünü öylesi­
ne bir düşünce almıştı ki ... Durdunun adetiydi. Durdu bir şeye 
karar verıneden önce, gözlerini nereye olursa olsun, bir insana, 
bir ağaca, bir buluta, çiçeğe, kuşa, tüfeğe, ateşe diker, saatlarca 
kımıldama dan öylece dururdu . 
O susunca ötekiler de sustular . 
Yanındakilere çok sert bir çıkış yaptı: 
"Siz gidin yatın. Bu gece nöbeti Horali, ben, Recep Çavuş 
bekleyeceğ iz." 
Bu anında Durduya ses çıkar ılamazdı. Çeker vururdu. Ba­
bası olsa vurur du. Onlar da hiç ses çıkarmadan gittil er, kayanın 
dibine kıvrıldılar. 
Bazı insanlar vardır , sırf doğuştan hoşturlar. Recep Çavuş 
da onlardandır . Bunlar, yalnız insanlar kendilerini sevsinler di­
ye doğmuşlardır. Sevilmelerine karşılı k öteki insanlardan fazla 
bir yanlan nu vardır? Hayır! Recep Çavuş konuşkan mıdır? 
Hayır. Çok neşeli mi? O da yok. Güler mi, oynar mı? Çok fazla 
iyilik mi yapar başkalanna? O da yok. Bu, bir sırdır: Üç yıldır 
Deli Durdu çetesi nde. Ondan önce, iki aydan fazla bir çetede 
kalmamıştı. Millet şaşıyordu Recep Çavuşun Deli Durdu çete­
sinde üç yıl kalışına. 
Recep Çavuş, Deli Durduya ilk rastladığınd a: 
"Bana bak ulan Deli," demişti. "Sen de o akıllı pezevenk­
lerden olsaydın, senin de çetende ancak iki ay kalır dım. Kanş­
mazdıın çetene. O allame heriflerin işleri güçleri tuzağa düşüp, 
kurşun yemek. Aniadın mı?" 
Durdu: 
"Anladım," demişti. 
Bundan sonra, o gün bu gündür Recep Çavuş, bu konu üs­
tünde konuşmamıştı. Deli Durdu ne yapmışsa hiç karşı koyma­
mıştı. Birkaç kere, hiç sebepsiz yere yaralanmış, Duİ-duya gene 
bir laf söylememi şti. 
Yaşamı üstüne tam tarnma hiç kimse bir şey bilmiyo rdu. 
Konuşması Antep yörelerinin konuşmasını andınyordu. Ama 
pek açık değildi. Antepte uzun zaman kaldığı muhakkaktı. An­
tepten çok söz açardı. 
Yaşamı üstüne türlü söylentiler vardı. Birisi şu: Recep Ça-
185