geldi: "Söyledim, kaldıracaklar" dedi. Bir saat bekledik ... Üç 
dört saat geçti. Akşam oluyordu. Kimse gelmedi. Karşımız­
daki tütüncü dükkanında duvar saati vardı. Ona bakarak 
zamanı anlıyorduk. Yüzünden mendili açıp açıp Mustafa­
cığı öpüyor, yine kapıyordu k. O bize bakıyor , gülümsüyor 
gibiydi. Bilmem kaç saat geçti. Akşama doğru dört hamalın 
sırtında, kara muşamba kaplı, koca bir tabutla iki efendi gel­
di. Bodruma eğilerek, "Burada çocuk ölüsü varmış" dediler. 
"İşte burada yatıyor" dedik. O efendilerden biri ot mindere 
yaklaşarak Mustafacığın yüzünden mendili çekti. Sıdıka Ni­
ne' den sordu: 
-Bu çocuk neden öldü? 
-Boğmaca öksürüğünden... Aslını sorarsan açlıktan, 
yoksulluktan ... 
Elindeki kağıda bir şey yazdıktan sonra: 
-Kaldırınız, dedi. 
Tabutun ağzını açtılar, içinde, beyaz kireçlere bulanmış 
iki çocuk ölüsü daha vardı. Mustafacığı da onların yanına 
uzattılar. Üzerine daha kireç attılar. Hayatta birbirini tanı­
mazken ölümün kardeş ettiği bu üç yavrucak, yurtsuz kal­
dıkları bu dünyadan, koyun koyuna ahiretteki evlerine git­
tiler efendim. 
*** 
Mustafacığın matemiyle gözyaşları durmayan bu dört 
çocuğu odadan savdıktan sonra komiser üzüntü içinde: 
-Huriye macerasını samimi bir sıcaklıkla, dosdoğru 
anlattı. Kazaya uğrayan namusunun en acı noktalarını bile 
geçmedi. Söylenebileceği kadar anlattı. Bu samimiyet ve saf­
lık bana çok dokundu. Siz on bir yaşında diyorsunuz ama 
kız fazla gösteriyor ... 
-On bir yaşındadır. Fakat gürbüz çocuktur. 
Bu faciayı dinlemek ikisini de yormuştu. Birer sigara yak­
tılar. Tek kelime etmeden, dumanları çekip salıvererek, ha­
vada dolaşan siyah zikzakları, helezonları seyrederek sanki 
hüzünlerini gidermeye uğraşıyorlardı . Nihayet Nüzhet Ulvi 
ağır ağır dedi ki: 
118