FATMA KADIN : He ya. Dedin. Ben de sana, "Oradan eyi kapı 
mı buldun? Buldun da gitmedim mi?" de­
medim mi? Allah, var, kul var ... benim hanı­
mım eyi. Sözü de kesiştik. Şöyle öyle nasıl 
derim? "Demem" dedim ya sana ... Ne uzatı­
yorsun lafı gayrı? 
SADIK : Öyle ise yürü eve! 
FATMA KADIN : Nereye yürüyorum a Allahtan korkmaz? 
Bulmuşum bi kapı da bunuyom mu? 
FATMA HANIM : Hadi kızım. Hadi Fatma Kadın. Al, veriyim 
üç günlük hakkını da, git sen. 
FATMA KADIN : Yapma hanımım ... Kurbanın olam ... O öyle 
der şinci, emme, yc:ırın olunca da basar imi­
ğime, "Git iş ara!" deyi!.. 
SADIK : (Homurdanır.) Hele bak. .. Hele bak ... 
FATMA HANIM : E, ben ne yapayım arada? Bak, Sadık Efendi 
böyle diyor, sen böyle diyorsun Hastayım, 
ayakta duracak halim yok. Bir de sizle nasıl 
uğraşayım. 
SADIK : Madem öyle, iki yüz yapıverin, olsun bitsin. 
FATMA HANIM : Elimde olsa yapmaz mıyım a Sadık Efendi? 
Benim bir gelirim yok, bir şeyim yok. .. 
SADIK : Bu da laf mı abla? Koca dükkan kime çalışı-
yor? Bizi bir şey bilmiyor sanma ... 
FATMA HANIM: Hadi oğlum, hadi Sadık Efendi. Hiç adetim 
değil, beni kötü kötü söyleteceksin şimdi ... 
FATMA KADIN : Sen ona bakma ... Gel hanımım, otur şöyle ... 
Baksana yüzün kireç gibi. (Sadık'a) Hadi 
adam ... Git. Hanımımın elinde olsa, sana mı 
söyletecek? 
SADIK : Elinde gücü olmayan hizmetçi tutmaz. Bizi 
bir şey bilmiyor sanmayın. 
FATMA HANIM: Allahım sen bana sabır ver! İstemiyorum Sa­
dık Efendi. Al, git diyorum işte. Hem ben is-
125