versitede okuduğum yıllarda, sınav sorularının pa­
ra karşılığı satıldığına dair bir söylenti çıkmıştı. Ba­
bam, istersem bana para vereceğini söylemişti de, 
hırsımdan deliye dönmüştüm. Asistanlık döne­
mimde ise beni en tiksindiren davranış, bazı arka­
daşların bazı hocaların kanatları altında hak etme­
dikleri yükselişleriydi . Sigorta Hastanesi'nde çalı­
şırken de, sendika temsilcileri nin benden birileri 
için sahte rapor istemelerine ifrit olurdum. Sendi­
kacı dikilirdi karşıma, elinde bir kağıt, "Doktor 
Hanım, şu kişi benim adamım, ona yirmi günlük 
rapor lazım," derdi. 
"Hasta nerde?" diye sorardım. 
Adam yanıtlardı, "Hasta işyerinde ama rapor 
gerekiyor." 
"Hastaya söyleyin, gelsin, göreyim. Muayene 
etmeden rapor veremem ki!" 
"Doktor Hanım, cebinizden mi çıkıyor, verse­
niz ne olur?" diye pişkinlik ederdi. 
"Kusura bakmayın kardeşim, ben bunu yapa­
mam," der, geri çevirirdim her defasında. Sonunda 
gelmez olmuşlar dı. Beni tanıyanlar, bu konuda ne 
kadar titiz olduğumu iyi bilirken, şimdi ben nasıl 
gider de kendi çocuğum için yardım isteyebilirdim! 
Geç saatlere kadar homurdanarak çalışan, saçı 
başı dağınık, kitaplarına gömülmüş, sıskası çıkmış 
oğluma bakıyor, "Allah kahretsin Türkan, bıktım 
senin ilkelerinden, hiçbir işe yaramıyorsu n!" diyor-
215