istediğim o değil. Senin yanında yaşasın. İstediğim bu! Haseki'ye 
hiç geri dönmesin. Annesini hiç görmesin. Onlar..." 
"Ama ben Zeynep Teyzeye çocuğu geri götürmek için söz 
vermiştim!" 
"Niye? Ne diye böyle bir söz veriyorsun?" 
"Çünkü onu geri götünnem için çok ısrar etti. Sanki senin 
bunu isteyeceğini biliyormuş gibi..." 
"Biliyormuş gibi ha! Onu yine yanına almak istiyor? Onu 
sevimli buluyor. Kendi çocuğu yok! Onu öpüp okşayacak, so­
nunda kendisi gibi aptal edecek! Kendi saçma inançlarını, 
uyuşukluğunu, o zavallı dünyasını ona aşılayacak! Hayır! Ben 
oğlumun öyle yetişmesini istemiyorum. Ben oğlumun..." Birden 
bir öksürük buhranına yakalandı. Cevdet Bey komodinin 
üzerinde duran balgam kâsesini uzattı. Ağbisi önce eliyle kâseyi 
istemediğini gösteren bir hareket yaptı. Sonra birden kapıp içine 
lükürdü. 
—"Görüyorsun ki, çok fenayım! Birkaç günlük ömrüm kaldı, 
biliyorum! Şimdi yapmak istediğim tek şey Ziya'nın geleceğini 
güven altına almak. Senin yanında yaşarsa bu olur! Ama Haseki'de 
akrabaların, köyde annesinin yanında kalırsa onlar gibi Allah'a 
inanır, olmadık-yalanları doğru sanır, herkes gibi uyuşuk biri 
olur, dünyayı anlayamaz. Zaten şimdiden onu kendilerine 
benzetmişler! Sabah bana Cennel'len, meleklerden, cadılardan 
bahsetti. Bunlara inanıyor. Demin yaptığım cadı taklidini an-
lamadı. Ben oğlum böyle olsun istemiyorum, anlıyor musun 
Cevdet? Oğlum yalanlara inanmasın. Oğlum aklın ışığına, 
kendine inansın... Aklın aydınlığı... Ben ona boş yere Ziya de­
medim!" Bir süre sustu, sonra mırıldandı: "Cevdet, Ziya'yı yanma 
almazsan gözüm arkada öleceğim!" 
"Bu ölüm sözünü duııııadaıı ağzına alman doğru değil!" dedi 
Cevdet Bey ve asıl doğru bulmadığı şeyin, bu olmadığını anla­
yarak kızardı. 
"Bana söz ver. Bana söz ver!" diye bağırdı Nusret. 
Cevdet Bey: "Söz veriyorum!" dedi. Sonra, bu sırada yapılması 
en gerekli şey buymuş gibi, komodinin üzerine bıraktığı fesini 
aldı, püskülünü düzeltmeye başladı. 
"Evet, söz veriyorsun, değil mi?" 
74