!arın tedavisinde başarılı olduktan sonra, memleke­
tine dönmüş, İngiliz hastalar için bir hastane kur­
muş, on sekiz yıl içinde tüm hastalarını sağlıklarına 
kavuşturup hastaneyi kapatmıştı. Benim onu tanı­
dığım yıllarda, Tropikal Hastalıklar Hastanesi'nde 
çalışıyor, cüzam konusunda eğitim veriyordu. 
Doktor Jopling'e çok şey borçluyum. Hasta hekim 
ilişkisinin en sıcak yaklaşımını, takipçiliği, sevecen­
liği, yeni bir şey öğrenmenin ve öğretmenin do­
yumsuz keyfini onda gördüm ve kendi hayatımda 
hep tatbik ettim.* 
Yine İngiltere'de öğrenip burada uyguladığım 
bir başka şey de, gönüllü çalışmalar yaparak cüzam 
hastaları için kaynak yaratmaktı. Oturduğumuz 
evin hemen arkasında Soho ve Chinatown vardı. Bu 
semtlerde Oxfam adıyla ikinci el giysi ve eşya satan 
dükkanlar bulunurdu. O.efam'larda emekli olmuş 
yaşlı kadınlar büyük bir ciddiyetle vardiya usulü ça­
lışır, kazandıkları paraları cüzam hastalarına yardım 
için kullanırlardı. İngiltere'de cüzam ne arar diye­
ceksiniz değil mi? Yoksul ülkelerin hastalığı olan 
cüzamı bu memlek ete Afrika, Hindistan, Çin gibi 
Uzak Doğu ülkelerine giden İngiliz gezginler ge­
tirınişler di. İnsanlara konan sınırları, geçiş vizeleri­
ni ne yazık ki mikroplara tatbik edemiyorlar dı. 
Örgütlü ve gönüllü çalışmayı, ayrıntılara dik­
kat etmeyi, bildiri hazırlam anın inceliklerini de 
154