-O dert içimde sanki kaynaşıyor ... (Ağzını göstererek) 
buradan dışarı fırlamak istiyor. Ben anlatsam da sen dinle­
me ha! .. 
-Bıktım bu sakızağacından. Dinlemem. Kulaklarımı 
tıkarım. 
-Sen dinlemezsen ya ben içimde o dertle patlayayım mı? 
-Patla ... 
-Amcanın kamlıuru patlasun. Anladırın işte. Fakat 
hikayenin ucu sakızağacına gelince sen ağzımı tokatla ... 
-Ağzını yırtanm ... Hikayeye başla, fakat orasını anlanna. 
-Kadehi sun bakalım ... İnsanın karnma "rahı" girin-
ce dert dışarı çıkar... Senin muhabbetine, Murabiye'nin 
aşkına ... (İçer) Gayrı patlayom, dinle bakalım ... (Şemi'ye 
dikkatle bakarak) Bak kulaklarını nasıl dikti. Şaşkın sanki 
ağzımdan laf alacak ... Halı halı halı ... Beni sarhoş sanıyor. .. 
(Güle güle bir tarafına yatıp kalkarak) Hepsini anlaturum da 
iş ağaca gelince orada mıh kesilirim ... (Sağına soluna sarhoş 
sarhoş bakınarak) İşte başlıyom ... Efendim benim çırak yok 
mu? Bekir ... İşte o meymenetsiz geceleri yattığımız odada 
"Usta korkuyorum bana hiyalet (hayalet) gözüküyo ... " 
lafını tutturdu. "Oğlan zıbar! Hiyalet dediğin ne oluyor?" 
dedim ... Uyhum biraz kaymaklanır, Bekir doğdoğru döşeği­
nin içinde yine dikelir. .. "Usta! Hiyalet pencerenin önünden 
yine geçti" der. "Hay babanı anaru hiyalet götürsün ... Gir 
döşeğine zıbar; "La havle"yi oku, etrafına üfür" diye hay­
kırırım. Döşeğinde dikelen uşak laf anlar mı? Sabaha dek 
böyle dalaşır dururuz ... Bir akşam hiyalet diyecek suratına 
şaplağı yapıştırıp "Di bakalım bu ne şekil hiyalet, bana 
bir yol tarif et" dedim. Bekir ağlayarak "biri fistanlı biri 
pantollu" dedi. İşeğin zoruna bak. Fistanlı pantollu hiyalet 
mi olur? "Oğlan onlar geçince beni dürtüşle ne cins ecinni 
olduklarını göreyim" dedim. Bir gece, gecenin bir yarısında 
ben tatlı uyhuda iken Bekir beni "Usta kalk" diye dürtük­
ledi. "Ha ha!" diye tavan boyu sıçradım. "Usta gidiyorlar" 
dedi. Pencereye seğirttim. Malum a bizim daire bahçenin 
bir ucundadır; koruya bakar. Bir de baktım ki ne göreyim? .. 
141