274
hizmetçinin parmaklarının ucuna basarak etrafta dolaşıp, 
sağa sola kul tablaları yerleştirdiğini fark etti. Ne düşünü­
yordu acaba kadın onlar hakkında? Aynı evde, ev sahipleri ile 
konuklan başka bir gerçeklik yaşıyordu, hizmetçiler ve ele­
manlar bambaşka. Ne tuhaftı. Aynı çatı altında bile hikâye 
katman katmandı.
“Neden sessizsin böyle Peririm?” diye sordu işkadım.
Peri daha yanıt veremeden kocasının öne eğildiğini gördü, 
bir sır vermek istercesine. Kahvesini sütsüz, sert içerdi Ad­
nan, ağzına bir parça şeker atarak. Şimdi, şeker dilinde erir­
ken “Bazen Peri’nin romanlardaki insanları gerçek hayatta- 
kilerden çok sevdiğini düşünüyorum” dedi.
“Ay ne şanslısın; kıskanıyorum seni” dedi iç mimar. “Ben 
kitap okumaya hiç zaman bulamıyorum.”
“Yatak odasına ipler gerdi, sevdiği şiirleri iplere mandallı­
yor, sabah kalkınca ilk iş bunlan okuyor” dedi Adnan.
Peri gülümsedi. Profesör Azmadan öğrendiği ritüellerden 
biriydi bu da.
“Ah, ben de şiire bayılırım” dedi reklamcı kadın. “Her şe­
yi bırakıp güneye çekilmek geliyor bazen içimden. Bir balıkçı 
köyüne mesela. İstanbul ruhumuzu çürüttü!”
“Miami’ye gel; okyanus kıyısında bir ev aldık” dedi işadamı.
Karısı kaşlarını kaldırdı. “Şu adamın vurdumduymaz­
lığına bakın! Sanat anlayışı sıfır. Biz edebiyat diyoruz, o 
Miami’de emlak diyor. O ff ne yapacağım bununla!”
“Yine ne yaptım yahu?” diyerek protesto etti işadamı.
Kimse eleştirmedi adamı. Yüzüne karşı eleştirilemeyecek 
kadar zengindi. Tam o sırada kapı zili çaldı, bir, iki, üç kere -  
sıkıntı, özür ve sabırsızlık karışımı.
“Ah, nihayet.” İşkadım ayağa fırladı. “Medyum geldi!”
“Yaşasın!” diye ortak bir çığlık yükseldi.
Ponpon hiddetle havlayarak kapıya doğru koştu.
Ardından kopan hengâme esnasında, yakınlardan gelen