ARİF yim de ocağa. İçmesem daha iyi ya. Her şey� 
dokunuyor artık. 
: Sanem var mı? 
FATMA HANIM : Yo, yo. Pek o kadar değil. 
ARİF : Bütün gece dolaştın durdun ama. Uyuma..; 
dın,duydum. 
(Kapı zili. Fatma Hanım sağdaki kapıdan acele · 
çıkar.) 
ARİF : (Seslenir.) Benim cigara paketim nerde? 
FATMA HANIM : (Dışardan) Dur, bulurum şimdi. (Yanında ken­
disinden az daha genç, tombul, delişmen bir ka­
dınla geri gelir.) Buyur komşum. Gel. Ben d� 
KOMŞU 
ARİF 
KOMŞU fasulye ayıklıyord um. 
: Aman fasulyelerin de yenecek yeri mi kaldı? 
Sopa gibi oldu hepsi. 
: (Suratlı) Buyurun, bir çay için. 
: İçerim vallahi. Yukarıda, çocukların zırıltısı11 ,.. 
dan nereme gitti anlamadım. (lv1asaya oturur1 
Fatma Hanım çay koyar.) 
FATMA HANIM : Sıcaktır. Şimdi indirdim. 
KOMŞU : Kapı duvar olmadan inip bir bakayım de-
ARİF dim. Bilirim, gözünü açar, dükkana seğirtir­. ' sın ... 
: Bugün evde otururdu ya, olmuyor işte. Mal 
eksildi. Dükkanı kime bırakayım? 
KOMŞU : Aman, tutuverin bir yardımcı Arif Bey. Ka-
dın hasta ayol! Hali mi var bir oraya, bir bu- · 
raya koşacak? .. 
FATMAHANIM : Ah komşu, neyle tutalım? Dükkan dediğin 
ne ki? .. Beş düğme, üç fermuar; ancak boğa­
ARİF zımıza yetiyor. 
: E, insanın da iyi günü var, kötü günü var, 
Üç-beş kuruş da bir köşeye ayırmasan olmu-
yor. 
94