Kurban Ba yram ı
"Kesecekmi ş," dedim huzursuzlukla. "Kesece ğinden emin oldu ğu
için Allah onu çok sevmi ş ve üzülmesin diye koyunu yollam ış." 
Ama çok sevdi ği oğlunu kesip öldürmeye çal ışan bir baba yı, on iki
yaşındaki bir k ıza anlatamad ığım ı görüyordum, içimdeki endi şe, şimdi  
küçük kıza kurban ı anlatamama s ıkınt ısına dönü şüyordu. 
"Aa, Alaaddin'in dükkân ı kapal ı!" dedim. "Meydandaki dükkâna  
bakal ım." 
Nişantaş ı Meydan ı'na kadar yürüdük. Dört yol a ğzındaki tütüncü,  
gazeteci Nurettin'in Yeri de kapal ıyd ı. Geri döndük. Sessizce  
sokaklarda yürürken, Füsunun sevebilece ği bir Hazreti İbrahim
yorumu dü şündüm: 
"Hazreti İbrahim, koyunun o ğlunun yerini alaca ğını baş ta tabii  
bilmiyor," dedim. "Ama Allah'a o kadar inan ıyor ve onu o kadar çok
seviyor ki, sonunda kendisin e Allah'tan hiçbir kötülük gelme yeceğini 
hissedi yor... Birisini çok çok seversek, onun için en k ıymetli şeyimizi
verirsek, ondan bize bir kötülük gelmeyece ğini biliriz. Kurban budur.  
Sen hayatta en çok kimi seviyorsun?" 
"Annemi, babam ı..." 
Kaldır ımda şoför Çetin ile kar şılaştık. 
"Çetin Efendi, babam likör istedi," dedim. "Ni şantaş ı'nda dükkânlar  
kapal ı, sen bizi bir Taksim'e götürsene.  Belki sonra biraz da gezeriz." 
"Ben de geliyorum, de ğil mi?" dedi Füsun. 
Babam ın vişne çürüğü rengi 56 Chevroletsinin arka koltu ğuna Füsun  
ile oturduk. Çetin Efendi arabay ı parke taş ı kapl ı çukur çukur  
sokaklarda sürdü. Füsun pencereden d ışarı bak ıyordu. Maçka'dan  
geçerek Dolmabahçe'ye indik. Sokaklar bayraml ıkların ı giymiş üç-beş 
kişi dışında boştu. Ama Dolmabahçe Stad ı'nı geçince, kenarda küçük  
bir kalabal ığın kurban kesti ğini gördük. 
 
44