FAKİR BAYKURT
 
63
 
 
«Bu kazma kürek ne omuzunda?»
 
«Çocuklarla Tarım
-
İş
 
dersimiz var...»
 
«Allah akıllandırsın seni Irıza! Sen Abbas emmini alıp bir yere 
gideceksin...»
 
Rıza, omuzundakileri indirdi:
 
«Yengeme de! ..» dedi. «Ne desem inanmazsın! Madem öyle, bak 
doğrusunu anlatayım...» Bir düşündü, Teri suyu soğuyordu yavaş 
yavaş
. «Bak!» dedi. «Düş gördüm. Düşümde gömü gördüm. Şu bizim 
Purlukta küp küp altın gördüm. Kapaklarını kapatmışlar. Üstlerini 
örtüp bırakmışlar. Bu düşü Abbas emmimle birlik gördük. Şimdi 
diyeceğim ona ki, kalk altınları kazmaya gidelim!»
 
Cennet kan direkte 
bağlı buzağıyı boşandırdı:
 
«Yazıklar olsun Irıza senin aklına! Bunu kimseye demeyecektin 
Irıza! Bana da demeyecektin! Usulca varıp kazacak
-
 
tın! Yanıp kömür 
oldu şimdi o altınlar!..» Yazıklanarak baktı Rıza’ya.
 
Rıza, ciddî bir tartışmaya girmiş gibi:
 
«Yana
maz, heç bilem yanamaz!» diye bağırdı. «Neredeymiş 
toprağın altında ataş da yanacakmış? Heç yanamaz! ..»
 
«Eh! ..» dedi Cennet karı. «Yanmış mı, yanmamış mı, var da bir 
bak! Senin yerinde ben olsam, ağzımı yumardım! Sesimi soluğumu 
çıkarmazdım! Kimseciklere
 
demezdim...»
 
Rıza hayata doğru yürüdü. Tam kapıyı açacaktı ki Kır Abbas çıktı 
karşısına. Başının sarı poçusu elindeydi. Göz kapakları çapak 
içindeydi. Kırmızı sakalları kıvrım kıvrım olmuştu. Gene karnını 
kaşıyıp duruyordu. Rıza'ya çıkıştı:
 
«Sabah sabah n
e ulan bu? Geldin başımın ucunda benim kötü 
avratla bıdır bıdır bıdır... Uyutmadın ulan beni!.. >>
 
Rıza, kulağına eğildi:
 
«Çok değil!» dedi usulca.
 
Kır Abbas anlamadan baktı:
 
«Nedir çok olmayan?»