kalmaya katlanamazdı. Sessizliğin yankısı kulaklarındayken ... 
Suçluluk duyuyordu. Kendi kozasının parıltısında tutsak Olive­
ira'yı sömürmeye kalkışmış, onun en uçlara varan ışık tayfından 
işine gelecek bir titreşim aramıştı. Kutsallığı Eski Ahit'te bildi­
rilmiş söze çok fazla bel bağlamıştı . 
"Allah aşkına. Gözlerimde ne görüyorsunuz?" 
Ne cüret! Bu kentte her türlü "gelecek düşüncesinin" daha 
tohum halindeyken ölüm korkusuna dönüştüğünü nasıl unut­
muştu? Deli ona adamakıllı bir ders vermiş, ölüm yerine yaşama 
mahkt"ım etmişti. Ansızın bıçak gibi keskin bir aydınlanmayla 
durdu -sigarası düşmüştü elinden. Dehşet içinde kaçtığı -ve 
kovaladığı- yanıt ölüm değildi. O, Oliveira'nın kendi gözlerinin 
yansımasını görmesinden korkmuştu . Özgür'ün gözlerinde de 
aynı görkemli yıldızların, cinnetin elmas uçlu okiarının varlığını 
sezmesinden ... "Gene kuruntulara kapılıyorum. Ona bir başka 
kadını hatırlatıyor um, o kadar. Artık elini eteğini çektiği geç­
mişteki bir kadını." 
Beyazıt'taki turistik büfenin önünde zeytin ezmeli, peynirli 
sandviç yediği günün neden sıradan olmadığını hatırladı, eğilip 
sigarasını alırken. On sekiz yaşındaydı, Badrum'd aki ilk tatilin­
den henüz dönmüş, sevgilisiyle buluşmuştu. "Yaz yağmuru gi­
bi tutlmlu bir macera yaşadım," demişti çocuk, "bir başkasına 
aşık olduğumu sandım. Ama anladım ki asıl sevdiğim senmiş­
sin." 
Çoktan unutulmuş bir ilkgençlik aşkının, on yıl sonra bile 
hafifçe can yakan acısı ... Ama sanki o acının ortasında bile bir 
mutluluk vardı. Bir zamanlar, yeryüzünde bir kişi tarafından se­
vilmiş olmanın mutluluğu ... 
Günbatımına az kalmıştı; Lapa'ya inip kente karışmaya karar 
verdi. Kendi özel acılarıyla dopdolu, o buruk, malızun yenilmiş­
liğiyle kaya gibi dimdik, kendi özel Rio'suna doğru yürüyordu . 
Yaman bir kapışmaya hazırlanırcasına sert, kararlı adımlarla; ama 
kederli omuzları, tiyakalı cesaretinin her sözünü yalanlıyordu. 
61