10 NUMARA:  MADAM  TEYZE  VE ÇÖPLER 
Dersten  sonra  Ethel  bal rengi  bir Cherokee  ile beni  almaya  geldi. 
Arabamı  fakültenin  park  yerinde  bırakıp,  yeni  oyuncağı  ile devam 
ettik yola.  Konuşası  yok  gibiydi.  Ama  trafik  kilitlenince  çözüldü  di-
li. Önüne  bakmasını  tercih  ederdim.  Gün  geçtikçe  kötüleşiyor  sürü-
cülüğü.  Üniversite  projesinde  geldikleri  son aşamayı  anlatırken,  ilk 
başlardaki  heyecanını  yitirdiğini  fark  ettim.  Ya bu iş büsbütün  yat-
mış, ya da Ethel  aradan  çekilmeye  karar  vermiş  olmalı.  Sormadım. 
Bugün  değilse  yarın,  her şeyi  olduğu  gibi  anlatır  nasıl  olsa. 
"Ee, söyle  bakalım.  Kaçıklar  apartmanında  hayat  nasıl  gidiyor?" 
dedi elli dakika  trafikte  debelendikten  sonra,  önceden  ayırılmış  ma-
saya nihayet  kurulduğumuzda.  Tam  istediğim  gibi.  En dipte,  cam 
kenan.  Ben  sırtımı  dönerek  oturdum  lokantaya,  Ethel  de yüzünü. 
Geleni  gideni  görmek  istiyor  belli.  Görsün  bakalım. 
"Sorma.  Her  tarafı  böcek  bastı." 
"Hadi  ya, böcekler  de eğlenceye  geliyor  demek  ki. Ne şanslı 
adamsın!  Amma  matrak  yere  düştün.  Apartman  değil,  tımarhane." 
"Abartma,"  dedim.  "Belki  bundan  önce  oturduğum  apartman  da 
buradan  farksızdı  ama  ruhum  bile  duymadı  Allah  bilir.  Şimdi  tek 
farkı  Bonbon  Palas'taki  insanlara  karşı  ilgisiz  olmamam." 
"Ya evet.  Özellikle  içlerinden  biriyle  çok ilgilisin,"  dedi  gecenin 
ilk sigarasını  yasemin  ağızlığına  takıp,  peşpeşe  üç duman  halkasını 
bana  doğru  gönderirken. 
Duymazdan  geldim.  Bu akşam  Ethel'le  dalaşmaya  niyetim  yok. 
Ama  sağırlığım  daha  beter  kışkırttı  onu. 
"Sen  o kadınla  yapamazsın  şeker.  Neden  biliyor  musun?  Ahlaki 
bir sebepten  ötürü  değil.  Vitrin  yüzünden.  Şimdi  sorun  yok.  Eve  ka-
panıp  yiyişiyorsunuz,  keyifler  gıcır.  Ama  sonra  ne olacak?  Başka-
larının  içine  çıkabilecek  misin  onunla?  Yirmi  iki yaşında,  lise  bir-
351