tan sonra iki aile birbirimizi unuttuk. Safer Efendi vefat etmiş, 
evleri yanmış. Bir viraneye taşınmışlar. Anneleri de viranede 
rahmet-i rahmana ermiş. Çocuklar sokak ortasında kalmış­
lar. Biçare yetimler Horhor'daki evde bizi aramışlar. Bulama­
mışlar. Başka akrabaları da yok. Boyunlarını büküp Fatih 
Camii Şerifi civarına çekilerek orada kendileri gibi evsiz, kim­
sesiz, tesadüf zavallılara nasıl bir sığınak lütfeylerse, kaldırım 
üzerinde, ağaç kovuğunda, dükkan bodrumunda yatan sefil 
çocuklar güruhuna karışmışlar. Son akrabası olan babasının 
vefatıyla sokakta kalmış, nasipsiz fakat sefalet yolunda tecrü­
beli, Emine isminde bir küfeci kızı, Safer Efendi'nin çocukla­
rına dilenmeyi öğretmiş. Avuç açarak geçinmeyi öğrenmişler 
komiser beyefendi. Hani ya belediye? Hani ya insanlık? Hani 
ya toplumun şefkati? Hani ya yangında evlerini kaybedenler 
için toplanan bağışlar? Üşenmeden yarın akşam o semtleri 
bir dolaşınız. İstanbul'dan vücutları kaldırılan sefil köpekle­
rin yerlerini kimlere bırakmış olduklarını görürsünüz. Bir gün 
Fatih taraflarından yangının, sefaletin, zaruretin, açlığın her 
adımda bir karşıma çıkan matemli manzaralarıyla gözlerim, 
gönlüm karara karara, acı içinde ve dalgın geçerken önüme 
soğuktan morarmış kirli, minimini bir el uzandı, "Efendi, ço­
cuklarının başı için bu yetime on paracık ... " diyordu. 
Yüzüne baktım, bir paçavra parçasına sarılı, hayatın 
daha başında fakat o yaşta avurtları çökmüş, neşesiz, za­
yıf, hazin bir yüz ... İnsanlığa karşı şikayetçi, sitemli o küçük 
siyah gözler, muhatabını etkilemek için aralık dudaklarının 
üzerine damla damla hüzün akıtmasını öğrenmiş, o bükük 
boynunun üzerinden bana bakan masum lakin büyük bir 
dilenci kadar merhamet uyandırma sanatkarlığını edinmiş o 
gözleri gözlerim hemen ısırdı. Bu küçük dilenciyi ben tanı­
yordum. Hem de yakından, iyi tanıyordum. Aman yarabbi, 
kimdi? Benim öyle sefil bir çocukla ne tanışıklığım olabilir­
di? Birdenbire aklıma geldi, "Nuriye, sen misin?" sorusuyla 
haykırdım. Havada ince bir yağmur vardı. Muşambamın 
kapüşonu başıma geçiriliydi. Yalnız burnumla ağzım görü­
nüyordu. Sesimden çocuk da beni tanıdı. Utandı, korktu. 
103