soktu; bütün sayfalarının köşeleri, çeşitli doğrultularda kıv­
rılmış olan, kırmızı kaplı, mavi etiketli bir defter çıkardı. Say­
faları aceleyle çevirdi. Her sayfada, çeşitli doğrultulara yatmış 
yazılar ve kırmızı ayırma çizgisinden yazılara doğru eğilen çi­
çek resimleri vardı. "Sen kız mısın ki çiçek resimleri yapıyor­
sun sayfa kenarları na?" "Bu, alıştırma defteri de ondan ." 
"Anladık. Bu ne biçim yazı böyle?'" Salim, gülerek, sandalye­
den öne sarktı; gururla, "Öğretmenim de hiç beğenmiyor," 
dedi. "Bunda gülecek ne var?" "Sen bu yazıyla, diyor ... " Gül­
mekten, sözüne devam edemedi. 
"Çok bastırma kalemi. Eğik yazacaksan, sağa doğru yatır 
harfleri. Seninkil er, Bakkal Rıza'nın iskemleye yaslanması gi­
bi geriye yatmış." "Bakkal Rıza'nın oğlu geçen gün alıştırma 
defterini kaybetti." "Hangi gün?" Salim, çantasının büzgülü, 
kumaş gözünün lastiğini çekti; bir tarafı kırmızı, öteki tarafı 
mavi bir kalem çıkardı. Kırmızı bir gerçek yazdı; gerçeğin 
önüne, içi boş iki nokta üst üste koydu. "Gerçek, iki nokta 
üst üste koydun mu?'" �Koydum, Hikmet Amca. Büyük harf­
le başlanıyor , değil mi?" "Hepsini büyük harfle yazsay­
dın." "Gerçeğin de soluna çiçek yapma sakın." "Bu sayfada 
yok zaten." "iyi. Yaz bakalım: Gerçek, başkalarının bize uy­
gulamaya çalıştığı tatsız bir ölçüdür." "Birimi var mı Hikmet 
Amca?" "Birimi insandır. " Salim, kalemin mavi tarafını ağzı­
na soktu, ucunu ıslattı, insanın altını çizdi. 
"'Öğretmen, ülkemizde ne varsa yazın, dedi. Neler yetişi­
yor? Ne satıyoruz? Ne alıyoruz? Hepsini yazın, dedi." Hik­
met, parmaklarıyla hesapladı: "Çok şey yetişiyor. istersen 
ben yazdırayım." "Bilmem. Öğretmen, kendiniz yazın, de­
di." "Küçük çocuklar, bu kadar şeyi birden akıllarında tuta­
mazlar. Ben sana önce birkiüç diye yazdırırım; sonra, birki­
üçü sileriz. Yazı ödevi, böyle yapılırsa daha güzel olur; geçiş­
ler fark edilmez. Bütün büyük yazarlar, satırların arasındaki 
bu birkiüçleri güzelce eriten adamlardır. Sen de büyüyünce 
109