birbirlerine de ğdiklerini, birbirleriyle kayna ştıklarını, kendisini 
dışarıya, bahçeye, ölüm ve hüzün yang ınının ortasına yapayaln ız attıklarını 
hissederek gözlerini kapad ı. Bu ilâhileri biliyordu, çocuklu ğundan beri bu 
müzik ona huzur verir, görünmez bir gücü duyumsat ır, hep eksikli ğini çekti ği 
bir gücü kendi içinde de bulmas ına yardımcı olur, bir yandan da«onu hüzünlü 
bir yaln ızlığa iterdi, ama o yaln ızlıkta çok daha büyük bir yaln ızlıkla 
bütünleşmenin hazz ı bulunurdu. Müzi ğin hüznü ise onun sahipsiz ve nedensiz 
olan, bu yüzden de hep gizlenen, derinlerde tutsak tutulan hüznünün 
gizlenmeden aç ıkça ortaya ç ık- 
141 
masına yardımcı olurdu. Kudümün ritmiyle öne arkaya yava ş yavaş sallanmaya 
başlarken gözlerini de kapatm ıştı, gözlerinin önünde giri şteki eski bahçe 
vardı, sanki nemli topra ğa karışmaya haz ırlanan kuru yapraklar ın kekremsi, 
acılı kokusunu duyuyordu. 
Müzik sustu ğunda, koltukta oturan adam Ner-min'e döndü: 
—  Sevdin mi k ızım? 
Hemen hemen ayn ı yaşlardaydılar, ama adam babas ı gibi davran ıyordu, Nermin 
de bunu yad ırgamadı. . 
— Evet, efendim. Adam, gülümsedi. 
— Neyi ar ıyorsun yavrum? 
Bu beklenmedik soru şaşırttı Nermin'i. 
— Bilmiyorum. 
Sedirlerde oturan genç çocuklar, sessizce, hep ayn ı gizemli gülümsemeyle 
dinliyorlard ı. 
—  insanlar bazen asl ında sahip olduklar ı şeyleri ararlar, aramadan önce 
bir bak çevrene yavrum, belki de arad ığın hemen yan ındadır, belki de 
aradığın karşında duruyordur. Nereye bakaca ğını bilmelisin k ızım, başka 
türlü bulamazs ın. Huzur, bütün insanlar gibi senin de hakk ın, seni 
bekliyor... Nereye bakaca ğını bil kızım... Nereye bakaca ğını bil. 
Çıktıklarında hava karar ıp serinlemi şti, yapraklar ayaklar ının altında 
çıtırtıyordu, ço ğalan çıtırtılarla birlikte Nermin birilerini her ad ımda 
öldürüyorlar-m ış duygusuna kap ıldı. Parketa şı döşeli eğri büğrü sokağı 
geçip Nermin'in soka ğın başında bıraktığı arabasının yanına geldiler. 
Nermin, arabaya bindi, Osman d ışarıda kaldı. Nermin pencereyi aç ıp sordu: 
—  Gelmiyor musun? 
142 
—  Hayır, ben burada kalaca ğım. 
Nermin, Osman' ın yüzüne bakt ı, Osman araban ın içine yans ıyan farlar ın 
ışığında Nermin'in yüzündeki ifadeyi gördü. 
—  Hazreti Muhammed ne diyor biliyor musun, utanmad ıkça her istedi ğini yap, 
diyor. 
Nermin, arabay ı hareket ettirirken sinirlendi birden. 
Motorun sesini bast ırmak ister gibi ba ğırdı: 
—  Utanma öyleyse... 
143 
YİRMİ YEDİ 
Mucize gibi bir şeydi, hiç yabanc ılık çekmemi şlerdi, sanki y ıllardan beri 
sevişiyorlarm ış gibi vücutlar ı birbirini tan ımış, birbirini çekmi şti. 
Birbirlerinin ne istedi ğini içgüdüsel bir şekilde hissediyorlar, her 
birinin en küçük k ıpırtısı öbürünün k ıpırtısıyla denk dü şüyordu. Hüsrev 
Beyin bütün istekleri, Rose-mary'nin istekleriyle bütünle şiyordu. 
Sevişirlerken, Rosemary ingilizce konu şuyordu, Hüsrev Bey ne söyledi ğini