grubunun her oyunda tekrarladığ ı eğlencelikler olduğ unu anladım ilk. Salondaki 
bağırışlar, atılan sloganlar ve uğ ultu, bu eskimiş  kayıttaki konuş maları iyice 
anlaşılmaz hale getirmiş ti. Ama gene de bandı defalarca geri sarıp dinleyerek 
Ka'nın okuduğ u ve daha sonra "Allah'ın Olmadığ ı Yer" 
417 
j we adını vereceğ i şiirin büyük bir bölümünü elimdeki kağ ıda yazdım. Fazıl, Ka o an 
gelen şiiri okurken Necip'in neden ayağ a kalkıp birş eyler söylediğ ini soruyordu 
ki, kâğıda geçirebildiğ im kadarını okuması için ş iiri ona verdim. 
Askerlerin seyircilere ateş  etmesini iki kere izledik. 
"Kars'ı çok gezdin," dedi Fazıl. "Ben de sana bir yer göstermek istiyorum şimdi." Hafif utangaç, ama biraz da esrarlı bir havayla, belki kitabıma Necip'i 
de koyacağ ımı, onun hayatının son yıllarını geçirdiğ i şimdi kapatılmış  olan imam 
hatip lisesi yatakhanesini bana göstermek istediğ ini söyledi. 
Gazi Ahmet Muhtarpaş a Caddesi'nde kar altında yürürken kömür renkli bir köpeğ in 
alnındaki yusyuvarlak beyaz bir lekeyi görüp bunun Ka'nın hakkında şiir yazdığ ı 
köpek olduğ unu anlayınca bir bakkaldan ekmek ve lop yumurta alıp çabucak soyup 
ucu kıvrık kuyruğ unu mutlulukla sallayan hayvana verdim. 
Köpeğin peşimizden ayrılmadığ ını gören Fazıl, "Bu istasyonun köpeğ idir," dedi. 
"Belki gelmezsin diye demin söylemedim. Eski yatakhane boş tur, ihtilal 
gecesinden sonra terör ve irtica yuvası diye kapatıldı. O zamandan beri kimse yoktur içeride, onun için televizyondan bu feneri aldım." Bir el fenerini yakıp 
peşimizdeki kara köpeğ in hüzünlü gözlerine tutunca hayvan kuyruğ unu salladı. Bir 
zamanlar bir Ermeni konağ ı, daha sonra Rus konsolosunun köpeğ iyle birlikte 
yaşadığı konsolosluk binası olan eski yatakhanenin bahçe kapısı kilitliydi. 
Fazıl elimden tutup beni alçak duvardan atlattı. "Geceleri biz buradan 
kaçardık," diyerek gösterdiğ i kırık camlı yüksek bir pencereden içeri hünerle 
girdi ve fene-riyle etrafı aydınlatıp beni içeri çekti. "Korkmayın, kuş lardan 
başka kimse yoktur," dedi. Camları kirden ve buzdan ış ık geçirmeyen, bazı 
pencereleri de tahtalarla kapatılmış  binanın içi zifiri karanlıktı, ama Fazıl 
buraya daha önce de geldiğ ini gösteren bir rahatlıkla merdivenleri çıkıyor, 
sinemalardaki yer göstericiler gibi arkaya tuttuğ u lambasıyla benim yolumu 
aydınlatıyordu. Toz ve küf kokuyordu her yer. Dört yıl önceki ihtilal gecesinden 
kalma kırık kapılardan geçtik, duvarlardaki kurş un izlerine, üst katm yüksek 
tavanlarının köş elerine, soba borusunun dirseklerine yuva yapmış  güvercinlerin 
telaşlı kanat vuruş larına dikkat ederek 
418 
boş ve paslı demir ranzaların arasından yürüdük. "Bu benimkisi, bu da 
Necip'inki," dedi Fazıl yanyana iki ranzanın üst yataklarını iş aret ederek. 
"Fısıltımızdan uyanmasınlar diye geceleri bazan aynı yatakta yatıp gökyüzünü seyrederek konuş urduk." 
Yukarıdaki kırık bir camın aralığ ından, bir sokak lambasının ış ığında, ağ ır ağır 
yağan karın iri taneleri gözüküyordu. Saygıyla, dikkatle seyrettim. 
Çok sonra, "Bu da Necip'in ranzasından gözüken manzara," dedi Fazıl, aş ağıdaki 
daracık bir dehlizi iş aret ederek. Bahçenin hemen dış ında Ziraat Bankası 
binasının kör yan duvarıyla bir baş ka yüksek apartmanın penceresiz arka duvarı 
arasına sıkış mış iki metre geniş liğinde sokak bile denemeyecek bir geçit gördüm. 
Çamurlu zeminine bankanın ilk katından mor bir fluoresans ış ık vuruyordu. 
Dehlizi kimse sokak sanmasın diye ortasına bir yere kırmızı bir "girilmez" işareti konmuş tu. Fazü'ın Necip'ten ilhamla "bu dünyanın sonu" dedi ği sokağın 
ucunda ise yapraksız ve karanlık bir ağ aç vardı ve tam biz bakarken bir an yanar 
gibi kıpkırmızı kesildi. "Aydın Foto Sarayı'nın kırmızı ilan lambası yedi yıldır bozuktur," diye fısıldadı Fazıl. "Kırmızı ış ığı arada bir yanar söner ve her 
seferinde oradaki iğ de ağacı Necip'in ranzasından bakınca sanki alev alıp 
tutuşmuş gibi gözükür. Necip bazan bu manzarayı sabaha kadar hayaller içinde 
seyrederdi. Gördüğ ü şeye 'bu dünya' adını vermiş ti ve uykusuz gecelerinin