Ölümü bile sarıp sarmalayan bir yok olur.. Asıl düfÜf de bu �ste) 
her feyin yanı sıra kendini de yok eden düfÜf. 
"Tropikal köşe" adını verdiği ıssız bahçede, başını dizlerine 
dayamış, ellerini kanatırcasına ısırarak bulantıyla savaşıyord u. 
Kurşunlar beynini delip geçiyordu sanki. Kopma noktasına dek 
gerilmiş sinirlerine hiç de iyi gelmemişti kokain. "Bir parça hu­
zur gerekli bana, huzur ve unutuş. Kendimle aramda bile silah 
sesleri var artık, bir de şu lanetli roman." Yeryüzünün huzura en 
uzak köşesinde, cangıldaydı. Yüzlerce böcek, sinek, karınca 
üşüşmüştü üzerine; bu nemli, tuhaf kokulu, devinimsiz et küt­
lesinin bir an önce çözülüp dağılmasını bekler gibiydiler. Birbi­
rine dolanmış, yan yana, omuz omuza, tıkış tıkış bitkilerk kuşa­
tılmıştı. Sürekli didişen, boğuşan, sanki içten içe patlayan; kor­
kunç bir ışık susuzluğu içinde, hep yukarıya, daha yukarıya, gü­
neşe doğru yarışan ... Her yaprak bir başka savaşımın somutlaş­
masıydı, her kurşun ve her sözcük gibi ... Bir başka ölümün işa­
reti, bir başka maske ... 
Solmaya yüz tutmuş arkideler çarptı gözüne. Altı arkide 
yarı yarıya içiimiş bir puranun çevresinde yanmay biçiminde di­
zilmişti, MACUMBA! Kara büyü! Rio'nun insanoğluna geçit 
veren ormanları, candomble tanrıianna sunulmuş adaklarla do­
luydu: Altı ya da on iki çiçeğin çevrelediği, yarısı içiimiş bir şi­
şe cachaça ya da bir puro. Bazen de et ya da balıkla yarı yarıya 
doldurulmuş bir tava. Adaklardaki bu tamamlanmamışlığın an­
lamını bilmiyor du; belki de dünyanın bir bıçakla orta yerinden 
ikiye ayrılmışcasına hem tanrılara, hem de insanlara ait olduğu­
nu gösterme kti amaç. Commanda Vcrmelho'nun, geceleri fa­
vela'lardan inip ölülerini terk edilmiş balıçelere gömdüğünü 
hatırlamış, birden tedirgin olmuştu. Gerçi ne cesetlerin, ne de 
kara büyünün zararı dokunabilirdi ona. Yabanıl kabileler gibi 
toprağını ölülerle paylaşmaktan gocunmazdı; üstelik büyücüler 
83