miş. Günün birinde Tanr ı ona Cebrail'i göndermi ş. Bir gemi yap 
ve her tür canl ıdan bir çift al güverteye, diye f ısıldam ış melek."  
Tercümeye gerek olmayan hikâyeyi tercüme ederken, Asya' 
nın sesi biraz kat ılaşmıştı çünkü bu en az sevdi ği bölümdü.  
"Hazreti Nuh'un gemisinde her inançtan her mezhepten ahlak 
sahibi insanlar varm ış," diye devam etti Banu Teyze. "Hazreti Da-
vud'da oradaym ış, Hazreti Musa da, Hazreti Süleyman, Hazreti 
İsa, Hazreti Muhammed de, Allan ın Selam ı Hepsinin Üzerine Ol-
sun. Gemiye erzak doldurup beklemeye ba şlam ışlar. 
"Çok geçmeden tufan kopmu ş. Allah şöyle buyurmu ş: Ey 
gökyüzü! Ya ğmurunu aşağı boşalt. Art ık tutma kendini. Gazab ını 
gönder! Sonra yeryüzüne emretmi ş: Ey yeryüzü, sulan sak ın em-
me. Dalgalar öyle h ızlı yükselmiş ki gemide olmayanlar ın hiçbiri 
hayatta kalamam ış." 
Çevirmenin sesi yumu şayıverdi çünkü bu Asya'n ın en sevdi-
ği bölümdü. Dalga dalga kabaran sular ın köyleri, şehirleri ve 
mimsiz medeniyetleri, bir de geçmi şin istenmeyen an ılarını yıkıp 
geçişini tahayyül etmeyi severdi.  
"Günlerce yol alm ışlar, her yer cumbul cumbul şuymuş. Yiyecek 
azalmaya ba şlam ış. Yemek yapacak malzeme kalmam ış. Nuh da 
herkesten elinde ne varsa getirmesini istemi ş; böcekler, ku şlar, 
farkl ı inançlara sahip insanlar ellerinde kalan ı getirmişler. Bütün 
malzemeyi birbirine kat ıp koca bir kazan dolusu a şure pi-
şirmişler." Banu Teyze efsanede anlat ılan ın ta kendisiymi ş gibi 
ocağın üzerindeki kazan ı işaret etti gururla. " İşte bu tatl ının hikâ-
yesi budur. Bu kadar ını belki herkes bilir. Bilmedikleri bu hikâye-
de kazan ın önemi! Biz Kazanc ılar olmasak, a şure de olmazd ı..." 
"Tabii ya," diye k ıkırdad ı Asya. "Ba şrolde Nuh peygamber ve biz 
Kazanc ılar..."  
Banu Teyze'nin nezdinde, insanl ık tarihindeki tekmil mühim 
olaylar aşure günü vuku bulmu ştu. Allahü Teala, Hazreti Âdem'in 
tövbesini o gün kabul etmi şti mesela. Hazreti Yunus onu yutan 
yunus taraf ından aşure günü azat edilmi ş, Hazreti Mevlana Şems' 
le bu kutlu günde kar şılaşmış, Hazreti İsa Tanr ı kat ına ayn ı gün  
 alınm ış, keza Hazreti Musa'ya On Emir a şure günü indirilmi şti. 
"Armanuş'a sorsana, bize Ermenilerin en önemli günü nedir 
söylesin," dedi Banu Teyze bilgiç bilgiç, bunun da ayn ı güne denk 
geldiğine itimad ı tam.  
"24 Nisan 1915. Soyk ırım," cevab ını verdi Armanu ş. "Hadi 
bakal ım ne yapacaks ın. Bu senin a şure takvimine pek uymuyor," 
dedi Asya teyzesine.  
İşte tam o s ırada Zeliha Teyze omzunda çantas ıyla mutfakta 
belirdi: "Havaalan ı yolcular ı için kalk ış zaman ı!" 
"Ben de sizinle geliyorum," dedi Asya kepçeyi tezgâha b ıra-
karak.  
"Bunu konu ştuğumuzu zannediyordum," diye buz gibi bir 
edayla cevap verdi Zeliha Teyze. Sanki ba şka biriydi konu şan. 
Ürkütücü bir ton vard ı sesinde, onun a ğzından başka biri konu şu-
yormuşças ına. "Sen evde kal ıyorsun küçük han ım," buyurdu se-
sindeki yabanc ı. 
Asya'n ın en çok kan ına dokunan Zeliha Teyze'nin çehresini 
kaplayan ifadeyi okuyamamakt ı. Annesinin can ını sıkacak bir şey 
yapm ış olmal ıydı ama bunun ne oldu ğuna dair en ufak bir fikri 
yoktu. Belki de meVcudiyeti kâfiydi. Varl ığı yetiyor da art ıyordu 
annesini mutsuz etmeye.  
Zeliha Teyze ile Armanu ş gittikten sonra, kepçeyi b ırak ıp el-
lerini havaya kald ırdı Asya: "Gene ne suç i şledim kim bilir. Zaten 
ne yaparsam yapay ım yaranam ıyorum..."  
"Hiçbir suç i şlemedin can ım, annen seni çok seviyor," diye 
mırıldand ı Banu Teyze. "Sen benimle kal burda. A şureleri süsle-
riz, sonra da al ışverişe ç ıkar ız." 
Ne var ki Asya'n ın içinden al ışverişe gitmek gelmiyordu. İçini 
çekerek henüz süslenmemi ş kâseleri süslemek üzere bir avuç nar 
tanesi ald ı. Kaybolmu ş bir masal çocu ğunun eve dönmesini 
sağlamak için i şaret b ırak ıyormuşças ına, düzenli, dikkatli bir bi-
çimde serpi ştirdi taneleri. Birden bu nar tanelerinin ba şka bir ha-
yatta küçücük, k ıymetli yakutlar olabilece ği geçti zihninden. 
"Teyzecim," dedi en büyük teyzesine dönerek. "Senin şu al-