"Bize yetmez ki ... " diye cevap verdi. 
"Bize yetmez ki ... " 
"Yetmez ki ... " 
"Döneye ... " 
En arkadan cırlak bir kadın sesi: 
"Kaçmayaydı Dönenin oğlu da ... Bize ne! Varsın acından 
ölsün." 
Her biri sırtında çavdar , buğd ay, arpa karışığı zahireyle 
evine döndü. Değirmen köyün öte ucunda, ulu çınarın az aşa­
ğısındayd ı. İkinci gün değirmenin önü çuvallarla doldu. Değir­
men çoktandır bağlıydı. Kulaksız İsmaile gün doğdu. 
Akşamüstü her evden, bir sıcak ekmek kokusu geliyor du. 
Durmuş Ali, tam altmışı nda. Köyün en iri adamı. Yaşlı bir 
çınar kadar sağlam. Büyük yüzü, küçücük gözleri var. Ömrü 
boyunca ayağına ayakkabı giymemiştir. Aya ğının altında kara, 
kınş kırış yırhlmış kalın bir tabaka ayakkabı yerini tutar. Ayak­
lan kocamandır. Bu ayaklara göre, hiçbir ayakkabı bulunmaz. 
Bütün numaraların, hatta çank büyüklüğünün bile dışındadır. 
Ama isteseydi çarık giyebili rdi. Bu, ona sorulduğunda, hiçbir 
şey söylemez, sadece küfreder. 
Kadının biri hamur yuğuruyor , biri ekmeği açıyor, biri de 
sacda pişiriyordu. Pişiren kadının sağına kırmızı, kalın sac baz­
lamaları yığılmış h. 
Ali, bir iki tanesini iştahla yedi. Sonra gözleri sulandı. Kan-
sına döndü: 
"Avrat," dedi, "hiç bağazımdan aşmıyor doğru dürüst." 
Kadın: 
"Neden ola Ali?" diye hayretle sordu. 
Ali: 
"Şu bizim İbrahimin çocukları ... Abdi gavurunun yaptığı 
hiç aklımdan çıkmıyor," dedi. "Döneyi kovdu. Dün bir tek tane 
bile verm edi." 
Kadın: 
"Yazık," dedi. "İbrahim olaydı ... " 
Ali: 
"Abdi bize de tembih etti ki ... " 
Kadın: 
59