95 bağırışların, delice konuşmaların ne önemi var? Bir şey 
anlayamıyorum ki kelimelerden, cümlelerden. Karı şık 
düşünmeyi bıraktım; basit bir iki söz üzerinde yoğunlaş mayı 
denedim. Telefon, dedim telefon. Açılsın ve bir dok tor, dedim, 
bana gelsin. Telefona bak, dedim. Sık sık yokl a. Bir rehber aldır. 
Ne rehberi? Telefon rehberi. Kime aldıra yım? Bakkala, bakkala. 
Sana çok iyiliği dokundu. Rehber al dır. Rehber aldır. Telefona 
bak. Neden? Açılmış mı diye. Pe ki. Telefona bak. Az düşün. 
Sağlam düşün. Telefon. Bakkal. Rehber. Doktor. Doktoru ara.  
Telefon açıldı sonunda. Birden ses geldi açınca, düdük se si. 
Tam açıldığı anı yakalayamadım gene. Hiçbir zaman, ol mamak 
ile olmak arasındaki kesin geçişi görememişimdir. ( Güneşin tam 
doğduğu, yaprağın tam açtığı zaman;benim, bir şeyi ilk 
düşündüğüm an.) Doktor, olur hemen gelirim, dedi. Ve çabuk 
geldi. (Özel arabası vardı.) Bu işlerin ustası olduğu için, 
tanışırken ve konuşmaya başlarken güçlük çı karmadı. Ona içimi 
döktüm. Artık kendimi savunacak gücümün kalmadığını 
söyledim. Bir akılsızlar evine yatırıla maz mıydım? Başka türlü 
bu evden dışarı çıkacağım yoktu. (Bu doğruydu.) Açıklamak 
istemediğim bazı nedenler le, evimden ayrılmak aşağı yukarı 
imkânsız bir duruma gel miştir. Beni ancak bir doktorun, belirli 
bir hastalık teşhisiyle buradan alıp götürmesi mümkün olacaktır, 
efendim. Diye lim ki, tehdit edildiğimi, beni evde oturmak 
zorunda bırak tıklarını sanıyorum. (Kendime deli süsü 
veriyordum; başka çarem yoktu.) 'Fobi' ya da 'mani' ile biten 
birtakım kelime ler saydı bana. Yok canım, ben du rumumu 
biliyorum doktor. Ona, okuduğum kitapları gösterdim. Beni 
cahil sanmasını istemiyordum. Kimsenin bilmediği büyü 
kitaplarını bile okuyorum, bakın. Gözlüklerini taktı. Benim bir 
'vaka' olduğumu söyledi. Bunu da biliyordum. Mesele, 
kitaplarda gör düğünüz kadar basit değil; bu bir tıp olayıdır, bir 
tedavi meselesidir. Bu işlerde amatörlük tehlikelidir. (Bunu da