Mısra 320 ve sonrası: Siz bana iyisi mi...
Selim, sanat kültürünü bir tıp talebesinden aldı. Büyüme-
miş üniversite talebesi Saffet’le çocukluğunu yaşamamış or-taokul öğrencisi, bir yerde birleşiyorlardı. Selim, bu birleş-tikleri yerden çok memnundu. Saffet ise herhalde bu birleş-meyi sonradan pek hatırlamadı. (Tanıdığı birçok insan daSelim’i ve ortak yaşantılarını hatırlamamıştı sonradan.)
Selim, çok karışık kökleri olan kültür ağacının önemli bir
dalı sayılması gereken Saffet’i hiç unutmadı. Ona iyiyi vekötüyü, güzeli ve çirkini birlikte öğreten Saffet, bu sorum-luluğunun da farkında değildi. Nâzım Hikmet’le ErcümentEkrem arasında bir fark yoktu onun için; Selim için de ol-madı. “Vatan haini bu Nâzım,” dedi Saffet; Selim de yıllarcaöyle sandı. Bununla birlikte, 1940’larda, herkes yiyecek ek-mek peşindeyken, onun Selim’e, A. J. Cronin’i ve Liszt’inrapsodilerini tanıtmasını küçümsememek gerekir. KitaplarSelim’e, onları kendisine tanıtan insanlarla birlikte etki etti-ği için, Cronin’le Saffet’i hayalinde eşdeğerli görüyordu. Se-lim, Pembe Yıllar’ı okuyordu: Saffet de İstanbul’daki sevgili-sine pembe kâğıda mektuplar yazıyordu. Ne yapalım? Her-kesin hocası Platon olmaz ya!
Mısra 345: Dut ağacına çıkıyor ...
Şarkının ilk karalamalarında şu iki mısra var:
Bahçede bir dut ağacı vardı
Ben çıkamazdım, kız çıkardı.
219