"Yatakhanene yerle ştikten sonra beni muhakkak ara," dedi Debra El len 
Thompson dostça gülümseyerek. Bir kâ ğıt parçasına kendi yatakhanesinin 
ve odasının numarasını çiziktirdi. "Bir şeye ihtiyacın olursa... yani 
bir sorunun filan olursa çekinme, istediğin zaman ara."
40
"Ararım, teşekkürler!"
Kızıl kafası Abbey Kilisesi'nin arkasında kaybolana kadar Debra Ellen 
Thompson'm uzaklaşmasını seyretti. Tekrar yalnız kalınca rahatlayarak 
derin derin iç çekti. Kâğıt parçasını çantasının sol cebine 
tıkıştırırken, aynı gözden bütün bir muz çıkardı. Bu seferki muzun 
oraya ne zaman nas ıl girdiği konusunda hiçbir fikri yoktu ama bunu bir 
işaret olarak almaya karar verdi, muhtemelen hayra alametti ama içine 
bakmadan bir sev söyleyemezdi. Küçük bir ısırık aldı ve yumuşak, 
beyazımtırak meyvenin ortasındaki koyu, tırtıklı lekeyi inceledi. He r 
zamanki gibi muzun içinde bir harf vardı ve bu seferki harf "P"ye 
benziyordu -  tıpkı "Peri", "Parlak" ya da "Pekmez"de olduğu gibi ki bu 
iyiye işaretti. Ama bir taraftan da "H"ye benziyordu, "Hüzün". "Hayal 
Kırıklığı" ya da "Hüsran"da olduğu gibi ki bu iyiye işaret değildi.
Çocukken annesiyle birlikte oynadıkları bir oyundu bu. Eskiden cennette 
Tarın kendine bir alfabe çorbası pişirmiş ve bunu devasa bir kâseye 
koyup mutfak penceresinin yanında soğumaya bırakmıştı. Ama sonra 
kuvvetli, küstah bir rüzgâr ya  da hınzır, yoldan çıkmış bir melek ya da 
belki bizzat şeytan, kazara ya da kasten (hikâyenin bu bölümü her 
anlatıldığında değişirdi) kâseyi yere. yani gökyüzüne düşürmüş ve 
çorbanın içindeki bütün harfler kâinata saçılmıştı, bir daha asla 
toplanmamak üzer e. Harfler her yerdeydi, fark edilip bulunmayı 
bekliyorlardı. Cennet Kâsesi'nde kalsalar oluşturabilecekleri 
kelimelere yerleştirilmek, eski manalarına kavuşabilmek istiyorlardı.
Annesine kalsa bu oyun hem eğlenceli hem de öğretici idi. Oysa ona göre 
hadi öğretici belki ama asla eğlenceli olmamıştı. Yine de hayatı 
boyunca bu oyunu "oynamaktan asia vazgeçmemişti; annesini çocukluk 
cennetinden kovup sürgüne gönderdikten ve onun yokluğunda. Gözden 
Düşmüş Ana'yı bir gün geri. alsa bite çocukluğunun asla cennet 
olmadığını kederle idrak ettikten sonra bile vazgeçmemişti oynamaktan. 
Som sessizlikte, içindeki harfin ne olduğuna bir türlü karar veremeden 
muzu bitirdi.
Ama harf "P" değil "H" olmalıydı ki bu olayı takip eden hafta -
41
lar tek kelimeyle berbat geçecekti . Hayal kırıklığı! Mesele derslerin 
sıkıcı olması değildi çünkü ne dersler sıkıcıydı ne de zaten derslere 
girdiği vardı. Mesele kampüste çıkan yemeğin yavan olması da değildi ne 
yemek yavandı ne de zaten yediği vardı. Mesele kendisini aniden dipsiz, 
bitimsiz bir yalnızlık içinde bulması da değildi çünkü zaten oradaydı. 
Bu şartlar altında daha iyi hissetmesi gerekirdi. Güzel bir yerdi 
burası, hem ağaçlar da muhteşemdi. Kasaba küçüktü gerçi ama gene de 
keyif almak mümkündü. Buradaki yegâne bakkalda muz satılmıyordu ama 
ilerdeki markete yürüyebilirdi. Kuşkusuz çok daha iyi olabilirdi bundan 
eğer insanlar olmasaydı, hep aynı sorun. Sorun hep insanlardı, bu sefer 
tesadüfen hemen hepsi kızlardan müteşekkil şu insanlar. Mount Holyoke 
College kız ve sincap kaynıyord u.
Sincaplarla kızlar benzer bir uyanıklık ve çeviklikle kampus nüfusunu 
meydana getiriyordu. Sincapların aksine kızlar gruplar halinde 
dolaşıyor ve sürekli gülüyorlardı. Herkese, yüzü olan her şeye tebessüm 
ediyorlardı. Rengârenk kâğıtlara salak salak notlar yazıyor, 
defterlerine parlayan güneşler çizip gösterişli cümleler çi -ziktiriyor, 
duvarlarına sırıtan yüzler yapıştırıyor, internetten aforiz -malar 
indiriyor, sonra samimiyetlerinin ve derinliklerinin göstergesi olarak