KAPLUMBAĞALAR
 
246
 
 
«Belkim şeytan işi!..» Cennet karı hâlâ o görüşteydi.
 
«Şeytan işi olsa çorap eskisi, keçe olur!»
 
«Yada gâv
urların bir işi!..»
 
«Evet, evet...»
 
Eşekler bıraktıkları yerde kalmışlardı. İnsanların içine düştüğü 
telâş, daha ilk anda onları da etkilemişti sanki. Konuşulanları anlıyor 
gibi kulaklarını dikmişlerdi. Hiç kıpırdamadan, derin bir merakla 
kalabalığı 
süzüyorlardı.
 
«Canım, alıp enelim köye!» dedi Rıza. «Eğer anlayabilirsek, orda 
anlarız. Anlayamazsak atarız köşeye, durur... Yada eşeriz, bir çukur, 
gömeriz...»
 
«Götürecek miyiz köye?» diye sordu Battal korkuyla.
 
Kır Abbas atıldı:
 
«Bırakacağımızı mı sanıyo
rsun Battal?» dedi.
 
Battal:
 
«Valla bilmem! İşte bu “kara şey”, işte siz! Oy sizin. köy sizin... 
Dökün düşünün...» dedi.
 
«Götürmekte bir sakınca yok canım!» dedi Rıza.
 
Battal:
 
«Siz nerdeyseniz ben de ordayım Irıza! Şimdiye kadar 
komşularımdan ayrılmadım! Şi
mdi de ayrılmam...»
 
Kır Abbas:
 
«Battal!» dedi. «Dinle beni: Belki sahap çıkmadığımız !çin 
başımıza belâ gelir. Bunun bir hökümet kutusu olduğu yüzde... 
dokuzan dokuz! Yarın bakarsın hökümet “Kutum kutum” deye 
aramaya çıkıverir! Elinde son derece keskin ayn
alar, dürbünler var 
hökümetin. Bunun bizim köyün sınırları içinde olduğunu bilir. Ne der 
o zaman? Eyisi mi, götürelim köye! Bir odaya kapatalım. Irıza’nın 
okulun odası uygun bence. Kapısına kilit takalım. İsterseniz üçer üçer 
löbet tutalım başında! Hökü
-
 
m
etin işini sağlam tutmak eyidir 
Battal...»