aksanım, bütün bir günün dertlerini gerilmeden karşılayacak kadar 
gevşekti. İçinden sigara içmek bile gelmiyordu. 
Arabacıya Beyoğlu'na, ağbisine gideceğini söylemişti. Güneş 
battığı için artık yolcusunu pişirmeyen araba rahat rahat yay­
lanıyordu. "Niye bu kadar rahat hisediyorum?" diye düşündü. 
"Çünkü haklı olduğumu anladım!" Sonra o serin rüzgâr çok 
hoştu. Nişantaşı'nda o bahçede daha çok oturacağım. Yaşaya­
cağım... Ama ağbim ölüyor! Ağbisini hatırlayınca ilk defa telâşa 
ve korkuya kapılmadı. Onun kısa bir zaman sonra öleceğini 
kesinlikle anladı. Daha önceden çirkin, haksız ve kendisini 
yapayalnız bırakacağı için korkunç gözüken ölüm, şimdi, tıpkı 
hayat gibi olağan gözüküyordu. "Kötü olan şey, benim, bu kadar 
rahat, tasarladığım hayata bu kadar yakın hissettiğim bir günde, 
onun ölüme bu kadar yaklaşmış olması. Ama bunda benim bir 
suçum yok! Bu onun ve benim seçtiğimiz, yaptığımız şeylerin 
bir sonucu." Araba Beyoğlu'na giriyordu. Alacakaranlıkla caddede 
yürüyen insanlara baktı. Sonra her şeyi olağan karşılamasına 
rağmen ağbisinin ölümüne üzüleceğini düşündü. 
Araba durduktan, pansiyoncu kadın somurtarak müşterisinden 
yakındıktan sonra Cevdet Bey, "Ağbimi bu son günlerinde nasıl 
mutlu edebilirim?" diye düşündü. Pansiyonun taş merdivenlerini 
şimdiye kadar burada hiç duymadığı bir gönül rahatlığıyla çıktı. 
Kapıyı vurdu. "Ona düşüncelerini doğru bulduğumu söyleyeyim. 
Buna inanır mı? Ona hak verdiğimi söyleyeyim." Ama kapı açılıp 
da Cevdet Bey karşısında Mari'nin telâşlı yüzünü görünce 
bunların hiçbirini yapamayacağını anladı. Yatakla yatan bir hasta 
gibi değil, öfkeli bir efendi gibi azarlayıcı bir sesle konuşan 
ağbisini işitti, neden böyle olduğunu sezdi: Kendisi de, ağbisi 
de bütün hayatları boyunca birbirlerini küçümsemişlerdi. 
"Ne bakıyorsun öyle? Bana bir ölüye bakar gibi bakıyorsun. 
Daha ölmedim! Üstelik çok da iyiyim." 
Odanın ışığına gözlerini alıştıran Cevdet Bey: "Öyle bakmı­
yorum!" dedi. Sonra, birden, köşede, karanlıkta oyuncak bebek 
gibi sessiz ve hareketsiz duran Ziya'yı görerek korktu: "Onu evine 
götürmeye söz vermiştim!" diye düşündü. 
"Otursana şuraya!" dedi Nusret. 
Cevdet Bey yatağın başındaki sandalyeye oturdu: "Nasılsın?"