416
kız bunun farkında değil ama içinde Bertrand RusselTın bah­
settiği üç tem el tutkuyu taşıyor diye düşündüm: A şk özlem i, 
bilgi arayışı ve başkalarının hüzünlerini sırtında taşım » eği­
lim i.”
Peri’nin yüzü bulutlandı.
“H er üçü de m evcuttu sende” dedi Azur. “Aşka duyduğun 
hasret engindi. Öğrenmeye ve bilim e olan saygın da. Başka­
larına duyduğun m erham et derindi, bazen kendini hiçe say­
m a pahasına. K aygılandım  senin için . Am a aynı zam anda 
kızdım  belki de sana. Sende b ir zam anlar tanıdığım  bir kadı­
nı gördüm .”
“K ann mı?” diye sordu Peri ihtiyatla.
“H ayır, canım . N ur ism inde b ir kadındı. Benim  için  çok 
özeld i. Seni de tıp k ı onu in cittiğim  gibi in citebileceğim den 
endişe ettim . Gerçek şu ki, ben, beni sevme talihsizliğine dü­
şen herkesi üzdüm, hırpaladım .”
“Şirin hariç.”
“D oğru, o yenilm ezdi. Ö yle görünüyordu. G ençti ama güç- 
lüydü, in atçıydı. Onun yanında endişelenecek bir şey yoktu. 
Sanki asla kötü bir şey olm azdı ona.”
“Suçluluk duygusu barındırm ayan bir aşk istedin.”
“B elk i” dedi Azur. “G ördün m ü bak, sen T an n ’dan özür 
bekliyordun, bense Tann’dan özür dilem enin yollarım  anyor- 
dum gizlice.”
Telefonun p ili siyahtan kırm ızıya döndü. “Rica etsem  bir 
şey yapar m ısın?” dedi Peri.
“Söyle bakalım .”
“Şim di bir ders daha yapalım . Son bir kez.”
Azur güldü. “Ne demek istiyorsun? Ne hakkında?”
“A şk, arayış ve affetm ek hakkında” diye fisıldadı. “B ir de 
bilgi! Ama bu kez hoca ben olacağım , sen de öğrenci.”
“N ot tutm am  şart m ı?” dedi m uzipçe Azur. “D inliyorum  
can kulağıyla.”