mıştı sonunda. Ekrem Galip, soruyu onun yüzüne bakma-
dan sormuş ve gene onu dinlemiyormuş gibi, önündeki kâ-ğıda, her zamanki geometrik şekillerini çizmeye başlamıştı.Bu kısa rahatlık devresini kaçırmak istemeyen Hüsnü Bey ,telaffuz etmekte zorluk çektiği kelimelerle boğuşarak, ez-berlediği cümleleri sıralamaya cesaret etmişti. Bir an için,bu sefer olacakmış gibi gelmişti Hüsnü Beye. Hoca susmayadevam ediyordu. Kadim Yunan felsefesinin bu zayıf temsil-cisi, muhasebe defterine yazdığı maddeler gibi, alt alta dizi-yordu fikirleri: ‘Platon’un devlet nazariyesini böylece gör-dükten sonra, onun kadar mühim olmamakla birlikte, On
Binlerin Ricatı muharriri Aristophanes’in de bu mevzudaki
fikriyatına ezcümle temas etmek icap ederse, şu noktalardaiki müellifin telif edilebileceği neticesine varabiliriz: insanuzviyetindeki ve bilhassa tabiattaki mihaniki mevcudiyetlerbize, insanın rasyonalist bir ruhu olduğunu ve cemiyyettekinizamın (cemiyeti, iki ‘y’ ile söylemekle hocanın takdirinemazhar olacağını sanıyordu; başına gelecekleri bütün tecrü-besine rağmen unutmuştu) bu esaslara istinat ettirilebilece-ğini gösterir...’ Zavallı altı yüz kırk sekiz Hüsnü! hoca sözü-nü kesmedi diye, başını ve gözlerini bir miktar yukarı dahikaldırmıştı. Anlamadan tekrarladığı sözlerin cazibesine ka-pılır gibi olmaya cesaret etmek üzereydi. Ekrem Galip, sonçizdiği dikdörtgene bir köşegen ekleyerek birden başınıkaldırdı ve gözlerine sorgulu bir mana vererek konuştu:‘Acaba?’ Her şey bitmişti. Kurmuş olduğu bütün düzen yı-kılmıştı. Elbette biraz daha direnecekti. Fakat hüküm veril-mişti. Hocanın ‘acaba’sı, sınıfta kaldın demekti. Bunu birin-ci hakkına girenler bile bilirdi. Birden çocuğun bağırmasınıduydu ve ne yaptığını bilmeden merdivenleri tekrar tır-manmaya başladı.
“İşte, baba tarafından pek talihli sayılmayan Birinci Dra-
gut, aslen İstanbul vilayetinin Aksaray kazasına bağlı olup,
55