45  
45. Bana Leylek Derler 
 
 
 
Akşam namaz ından sonrayd ı, çıkıp kahveye gidecektim; kap ıda biri var dediler. Hay ırdır. Gittim; Saray'dan biri; 
anlatt ı. Peki: Dünyan ın en güzel at ı. Siz bana tanesine kaç akçe verece ğinizi söyleyin ben dünyan ın en güzel 
atlar ından size be ş alt ı tane çizivereyim. 
Ama ihtiyatl ı davrand ım ve böyle demedim, kap ıda dikilen çocu ğu içeri ald ım. Düşündüm: Dünyan ın en 
güzel at ı yoktur ki ben onu çizeyim. Sava ş atlar ını, iri Moğol atlar ını, soylu Arap atlar ını, kanlar içinde k ıvranan 
kahraman atlar ı, hatta taş arabas ını çekip inşaata taş götüren bahts ız beygiri de çizebilirim, ama kim bunlara 
dünyan ın en güzel at ı der ki? Padi şahımızın cihan ın en güzel at ı demekle daha önceden bütün kurallar ı, kal ıplar ı 
ve duruşuyla Acem ülkesinde binlerce kere resmedilmi ş atlar ın en harikas ını istediğini anlad ım tabii. Niye? 
Tabii ki bir kese alt ını ben kazanamayay ım diye. S ıradan bir at çiz deseler, kimsenin benim atlar ımla 
yanşamayacağı bilinen bir şey. Padişahımızı kim kand ırdı? Hünkâr ımız, bütün o k ıskançlar ın dedikodular ına 
rağmen benim en hünerli nakka ş olduğumu iyi bilirler ve yapt ığım resmi severler. 
Birden elim bütün bu hesaplar ın üstüne ç ıkmak ister gibi öfkeyle harekete geçti ve aya ğının ucundan 
başlay ıp bir hamlede hakki bir at çizdim. Sokakta, sava şta görürsünüz bunlar ı. Yorgun, ama derli toplu... Sonra 
ayn ı öfkeyle bir sipahinin at ını da çiziverdim, daha da güzel oldu. Nakka şhanenin hiçbir nakka şı böyle güzel 
şeyler çizemez. Ezberden bir tane daha çizecektim ki, "Bir tane yeter," dedi Saray'dan gelen o ğlan. 
Kâğıdı kap ıp gidecekti, tuttum onu. Çünkü bu alçaklar ın bu atlara bir kese alt ın verdirmeyece ğini ad ım gibi 
biliyorum. 
Kendim gibi çizersem bir kese alt ını verdirmezler bana! Bu kese alt ını akmazsam da bundan sonra nam ıma 
leke sürülmü ş olur. Düşündüm: "Dur sen," dedim o ğlana. İçeri gittim, kalp ve p ırıl p ırıl iki Venedik alt ınını alıp 
Saray'dan gelen o ğlan ın eline s ıkıştırdım: Korktu, gözleri büyüdü. "Aslan gibi çocuksun sen," dedim. 
Herkesten saklad ığım kal ıp defterlerinden birini ç ıkard ım. Buraya y ıllar boyunca gördü ğüm en güzel 
resimlerin birer e şini gizlice istinsah etmi şimdir. Ayr ıca oradaki cüce a ğası Cafer'e on alt ın verirsen hazinede 
kilitli, gizli sakl ı kitaplar ın sayfalar ından en iyi a ğaçlar ı, ejderhalar ı, kuşlar ı, avc ılar ı, savaşçılar ı istinsah edip 
sana verir alçak. Resimde ve nak ışta yaşadıklar ı dünyay ı görmeyi de ğil, eski üstatlar ı ve eski masallar ı 
hat ırlamay ı isteyenler için harikad ır defterim. 
Saray'dan gelen o ğlana göstere göstere sayfalar ı kar ıştırıp atlardan en iyisini seçtim. Çizgilerimin üzerinden 
elimdeki i ğneyle delikler açarak h ızla geçtim. Kal ıbın alt ına temiz bir kâ ğıt yerleştirdim. Üzerine kömür 
tozundan yedire yedire bolca döktüm, biraz sallad ım ki alt ına iyice geçsin. Kal ıbı kald ırdım. Kömür tozu, nokta 
nokta, alttaki kâ ğıda güzel at ın bütün şeklini geçirmi şti, görmek ho şuma gitti. 
Kalemimi kapt ım. O an içimden gelen bir ilhamla çok h ızlı ve kararl ı hareketlerle noktalar ı güzel ve zarif bir 
şekilde birle ştirdim ki ben bu at ın karn ını, güzel boynunu, burnunu, sa ğrısını çizerken sevgiyle içimde hissettim. 
"İşte," dedim. "Cihan ın en güzel at ı. Öteki budalalar ın hiçbiri çizemez bunu." 
Buna o da inans ın, gidip resmi hangi ilhamla çizdi ğimi Padişahımıza sak ın anlatmas ın diye Saray'dan gelen 
çocuğa üç kalp alt ın daha verdim. Bir kese alt ını kazan ırsam daha da verece ğimi ima ettim. Üstelik, a ğzı aç ık 
seyrettiği kar ımı yeniden görebilece ğini de o hayal etti. Pek çoklar ı iyi bir at resmi çizmekle iyi bir nakka ş 
olunacağını san ır. Oysa en iyi nakka ş olabilmek için yaln ız en iyi at ı çizmek yetmez, Padi şahımızı ve 
çevresindeki ahmaklar ı en nakka ş olduğunuza inand ırmak da gerekir. 
Harika bir at resmi çizerken ancak kendim olabilirim ben.