115
yıp içinden katılanlan saydı, ilginç, tastam am  on üç kişiydi­
ler. Evet, bu bir tablo olsa isminin ne olması gerektiğini bili­
yordu: Türk Burjuvazisinin Son Akşam Yemeği .
“Ohoo, bizi dinlemiyor bile” dedi reklamcı kadın.
Kendisinden söz edildiğini fark ederek gülüm sedi Peri.  
“Affedersin, ne diyordun?”
“Kızın dedi ki, Oxford Üniversitesine gitmişsin, doğru mu?”
Peri şaşırdı. Hangi arada konuşm uştu Deniz bu meraklı  
kadınla? Gözleri kızını aradıysa da Deniz diğer gençle birlik­
te yandaki odada yiyordu yemeğini.
“A a, gerçekten m i?” dedi işadam ının k an sı. “Ay ne ketum  
kadınsın, ilahi! Neden hiç söylemedin?”
Peri öksürdü hafifçe. “Mezun olmadım da ondan...”
“K im in um urunda?” diye araya girdi m eşhur gazeteci.  
“Övünmek hakkın yine  de.”
“Vallahi erkek kardeşim i görseniz, hem  de nasıl övünü­
yor!” dedi reklamcı kadın şen şakrak. “O da Oxford’da okudu.  
Kim inle tanışsa ilk söylediği şey bu .” Peri’ye döndü. “Hangi  
yıllarda oradaydın?”
“2001 civan.”
“A a, kardeşimle aym zamanda!”
Bir ağırlık çöktü Peri’nin yüreğine. Huzursuzca etrafa ba­
kındı. O arada kocasından beklenmedik bir talep duydu. “De­
niz dedi ki, üniversite yıllanndan bir fotoğraf taşıyormuşsun  
cüzdanında; göstersene.”
Peri kireç gibi bembeyaz oldu. M uhtem elen bilerek ya­
pıyordu Adnan. O fotoğrafı hâlâ taşıdığını öğrenince k ın l-  
m ıştı. Biliyordu zira, gençken Peri’nin başına neler geldiği­
ni. H er şeyi olm asa da, hikâyeyi kısm en biliyordu. Peri’nin  
Oxford’dan ayrıldıktan sonra ne halde olduğuna tanıklık et­
mişti ne de olsa. K ınlan parçalan toplayan o olmuştu.
“Fotoğraf mı var? Hadi göster!” dedi birisi hevesle.
Peri konuyu değiştirmeye çabaladıysa da işe yaramadı. Bu