l 990'lara kadar, önceleri haftada birkaç kez, 
sonra da giderek seyrekleşen bir tempoyla yazış­
mıştık Gökşin'le. Kandilli Kız Lisesi'nde okurken, 
yazları ayrılırdık. Her geçen günümüzün nerdey­
se her saatini mektuplarda anlatırdık birbirimize. 
Liseyi bitirince ben İstanbul'da Tıp Fakültes i'ne 
gittim, Gökşin Ankara'da Dil Tarih'e yazıldı. 
Mektuplarımız hızlandı. Onun yeniden İstanbul'a 
dönüşüne kadar, tüm yaşadıklarımızı mektuplarda 
paylaştık. Bana hiç yayınlamadığı ama hayatı bo­
yunca yazdığı şiirlerini de yollardı. Sadece günde­
lik hayatımızın ayrıntılarını değil, okuduğumuz 
tüm romanları, öyküleri, şiirleri de mektuplarda 
tartışır, karakter tanımlamaları yapardık. Yıllar 
içinde hayat yükümüz çoğaldıkça mektuplar ımız 
azaldı ama hiç kesilmedi. Son yıllarda, aynı şehir­
de yaşadığımız halde, sadece doğum günlerimiz­
de kart atmakla kalmamış ara sıra yine mektuplaş­
mıştık. 
Gökşin'in bana getirdikleri ilkgençlik döne­
mimizde yazdığımız mektuplar. Onlara göz atar­
ken boğ azıma bir yumru geldi oturdu. Ben on 
beş yaşımı sürerken, ne Kürt ne de türban soru­
numuz vardı. Sağ sol kavgaları d�hi başlamamış­
tı henüz. Bugünün gençliğine göre inanılmaz 
saf, idealist, aynı zamanda da dertsiz olduğumuz 
o günlerde okudukça gördüm ki, kendimi kaptı­
racak siyasi gruplaşmaların da farkında olmadı-
13