Hayır! Aylar önce yazdığım o övgüye kızmıştır. Alay ettiğimizi 
anladı belki de. O yazının sözünü niye etmedi?" Birden durdu. 
"Her şeyi biliyor!" diye mırıldandı. "Mahir benim hakkımda 
ona her şeyi söylemiş! Ama onunla kavgalı!" Korkuya kapılarak: 
"Acaba o kavga düzmece bir kavga mı?" diye mırıldandı. Ama 
Mahir'in bütün o sözleri numara olamaz! Öyleyse niye onu 
övdük? Övdük değil, övdüm! Övdürttüler! Beni bir piyon gibi 
kullandılar!" Şaşırıyordu. "Ne oluyor? Neden?" Birden: "Hepsi 
şu Freud yüzünden!" diye mırıldandı. "Evet, Freud yüzünden! 
Ama ben de çenemi tutamadım! Hayır, hepsi oyun! Ne oluyor? 
Birbirleriyle bunlar görüşüyor. Peki arada ben!" Birden bir 
umutsuzluğa kapılarak: "Arada beni yuttular!" diye düşündü. 
"Belki de Mahir beni deniyordu. Denemeyi geçemedim, çaktım. 
Ah!" Daha fazla düşünmek istemeyerek gişeden bilet aldı, ama 
düşünceler peşini bırakmadı. "Açıkça kovdu, beni kapı dışarı 
etti moruk! Öfkelenmekte haklı da. Çünkü ona küstahlık ettim, 
alay etmeye kalkıştım onunla. Tavuk yetiştirmek! Ama yüzü 
çarpıldıydı. İşte şimdi dışardayım. Neden? Küstahlığımdan, 
zekâma fazla düşkün olduğum için!" Yazın Refik'lerin evinde 
geçirdiği o günü, tartışmaları hatırladı. "Ömer'e söylediklerimin 
hiçbirini yapamadım. Kovdular beni. Mahir'e de söyleyecek! 
Ne yapayım şimdi, Allahım?" diye mırıldandı ve sinirlenerek 
birden ayağa kalktı. "Hayat? Ne yapabilirim bundan sonra? Her 
şeyi herkese anlatırlar. Mahir'in kızına nasıl bakmışım!" Bunu 
Mahir Altaylı'nm evinde ezilmediğini göstermek için yapmıştı. 
"Babam Alevi'ymiş. Yalan! Bütün Haydar'lar... Ben de onun örnek 
insan olduğunu söyledim! Eskiden onun gibi olmamak için kendi 
kendime yeminler ederdim! Ne oldun sen Muhittin?" Bir sigara 
yaktı. Bir delikanlı gelip sigarasıyla kendi sigarasını yaktı. "Kaç 
yaşında bu? Onsekiz! Özeniyor! Ben de gidip başkalarının si­
garasıyla kendi sigaramı yakmaktan hoşlanırdım. Yaşlandım 
şimdi, yaşlandım artık. Yirmidokuz! Bana kaç yaşındasın diye 
sordu. Her şeyi biliyor. Otuz yaşıma dört ay var." Vapur yanaşmış, 
yolcularını boşaltıyordu. Muhittin birden: "Tamam kendimi 
öldüreceğim!" diye düşündü ve rahatlar gibi oldu. "Zaten hep 
buna güvenirdim. Ölümden ötesi de yok ya!" Kapılar açıldı. 
Ağır ağır vapura yürüdü. Serin bir rüzgâr saçlarını karıştırdı. 
516