CEMİL KAVUKÇU 
"Ekmek kırıntılarını sakın atmayın ," derdi annem, 
"çok günah!" Büyük halamız eskiden çok yoksulmuş, 
eniştemizin işi bir türlü yolunda gitmezmiş -yani babamı­
zın gitmediği gibi-ama o hep ekmek kırıntılarını toplayıp 
yermiş sofrada; bir tekini bile atmazmış. Sonra çok zengin 
olmuşlar . 
Bunun üzerine her sofraya oturuşumuzda birer kırıntı 
avcısı civciv olurduk; zengin olmak, doyasıya tulumba 
tatlısı yemek, kokusuyla çarşıya el koyan ızgara köftelere 
ulaşmak ve otobüse binip uzaktaki halama gitmek için. 
Babam sabah erkenden kahveye gider, akşam yemeğe 
gelirdi. Yemeğini yer yemez de ceketi ni giyer, yine kahve­
ye giderdi. 
İşi bozulduğundan beri böyleydi bu. 
::-
Bir gün annem sol kolunu iyice sabunladı. Mutfak di­
ye kullandığımız büyükçe odadaydık. Erkendi daha, çok 
erken, çırak kızlar hile gelmemişti. Kızarmış ekmek koku­
yordu mutfak, bir de demli çay. Babam, kasketiyle ceketi­
ni giymiş, mestleri nin parmak uçlarında yaylanarak diki­
liyordu. 
Annem sahunlad ığı sol kolundan iki bilezik çıkarıp ba­
bama verdi. Bir gazete kağıdına sarıp özenle cebine yerleş­
tirdi babam. 'Boyun atkısını göğsüne çapraz ederken an­
nem de paltosunu hazırlamıştı. Lastiklerini giydi sonra. 
Avluyu geçene dek kasketi bembeyaz oldu kardan. 
Sokak kapısının kapandığını duyduk. 
"Hayırlı olur inşallah," diye mırıldandı annem. 
Babamın "Karakız" diye seslendiği, her akşam sırtını 
fırçalayıp alnını okşadığı, sağarken huysuzlandığında 
74