Halis, sinir buhranı içinde kendini kaybederek: 
-Efendim yeter! iftiranın neden ibaret olduğu anlaşıl­
dı. Bu kıza neticeyi anlattırmaya kadar sorgulamaya devam 
ederseniz bu hususi bir yargılama değil, pek realist bir ro­
man olur. Hepinizin abdestini bozar. Bu ahlaksız malıluk 
aynı iftirayı atmadığı erkek bırakmadı. Aşçıyla da söylendi, 
işçiyle de ... Hatta bir zamanlar beybabam aleyhinde de aynı 
yakıştırmada bulundu. 
Kayınpederim sanki semadan dökülen felaket yağmu­
rundan ihtiyar başını korumak için iki elini yukarı kaldırıp 
şemsiye gibi tepesine tutarak: 
-Haşa! Haşa! Haşa! 
Halis: 
-Keza Enişte Beyim aleyhinde de aynı söz söylendi. 
Güya bodrumda, kuluçka sepetinin başında ... 
Suçlamaları ret için ben de hemen sık ve birbirinden yük­
sek yarım düzine kadar: 
-Haşa! Haşa! Haşa! salıverdim. 
Birdenbire aklıma tehlikeden kaçmak için daha kuvvetli 
bir kelime gelmedi. Bizim bu şiddetli inkarlarımız üzerine 
Nevres başını çevirdi. Bebeklerinde gizli bir öfke yanan göz­
leriyle şimşeklemesine bize baktı. Ben onun bu bakışında, 
"İddiamı Küçük Bey'in üzerine ispatlayamazsam acele etme­
yiniz, sıra size gelecek" anlamını açıkça okudum. 
Kızı dinlemek için Halis'i susturdular . Ev sahibi efendi: 
-Kızım sen bağırabilirdin. Niçin beyin bu gayrimeşru 
emrine itaat ettin? 
Nevres: 
-Efendim, akacak kan damarda durmuyor . Kulağıma 
hiç durmadan, "AIIah'ın emriyle sen benim karım olacak­
sın ... " vaadini tekrar ediyor ve beni o kadar sever görünü­
yordu ki aldanmamak mümkün değil... 
Ev sahibi: 
-Bu hususta Allah'ın emriyle yasak anlarını ayırt ede­
memek işte böyle bir çirkinliğe sebep olur. 
198