"Vur beni, vur Hoca. Bir de Hoca olacaksın. Vur da yüzü­
me tükürme. İnsanlara her şeyi yap da bunu yapma . Tuuuuuu, 
tuuuuuuu, tuuuuuuuu, senin yüzüne. Sen seni bil de, öfkelen­
sen de insanlarla böyle konuşma. Ölüm Allahın emri, öldür be­
ni de, bana bu sözleri söylem e." 
Hoca, adamın karşısında dondu kaldı. Öteki karşısında öf­
keden tir tir titriyordu. Neredeyse ayakta kalamayacaktı . Hoca 
bunun farkına vardı. Öfkesinden e�er kalmamıştı. Utanmış, 
kimsenin yüzüne bakamıyor du. Başını yerden kaldırmadan, 
onun koluna girdi, yerine oturttu: "Kusura kalma yavrum," de­
di, "beni bağışla ." 
Adamın da yavaş yavaş titrernesi geçiyor du. 
1 
"Ama benim öfkemi de, anla," diye sözünü sürdürdü Ho-
ca. "Niçin, niçin San Sultanın emriyle bizi öldürmeye geliyor­
sunuz. Bak, şu yerde yatanlara, her birisi on tane, o bir ayağı to­
pal San Sultanoğlu etmez mi? Ben böyle, insanlıktan çıkıp da, 
size olmadık işler yapmayım da kimler yapsın ." 
"Hiç hakkın yok," dedi, gene yumulmuş, iki büklüm ol­
muş karnını tutan adam. 
"Neden hakkım yok, ha diyelim bunlar candarma, emir 
kulu, bunlar mecbur, ya siz?" 
"O candarmalar bir yıl, iki yıl mecbur. Onlar bir yıl, iki 
yıl Hükümetin kulu, ya ben, ölünceye kadar Sarı Sultanoğlu­
nun kuluy um. Babam da, dedem de, onun dedesi, onun da 
dedesinin dedesi hep Sarı Sultanlılarm kulu ydu. Ben de, be­
nim çocuğum da, benim çocuğumun çocuğu da onların kulu. 
Yazık değil mi, yazık değil mi, şu bir lokma ekmeğin kulları­
nı öldürdün üz." 
"Onlar da bizi öldürecekti ." 
"Onların hakkı var, onların hakkı var. Onlardan bunu Bey­
leri istedi, istedi ... " 
Adam boşandı, biraz daha yumuldu, başı dizlerinin üstüne 
değecek bir hal aldı, sırtı inip kalka kalka ağlamaya başladı. O 
sert Hoca, bu ağlayan adam karşısında ne yapacağını bilemed i. 
Yanma oturdu, omuzlarını okşadı, yaran ağır mı, diye sordu, 
karşılık alamadı, karnından mı yaralandın, inşallah yaran ağır 
değildir . Adamı, bir ağabey gibi sevecenlikle kucakladı, ona ol-
284