Kalamadım  ben  de. Önceleri  şevkle  ve belki  bir parça  sükseyle, 
akabinde  az buçuk  tavsamış  bir hevesle,  derken  örselenmiş  bir gay-
retle  ve sonlara  doğru  zaten  başarayamayacağımı  bile  bile,  defalar-
ca üst üste  bıraktım  içkiyi.  Her  seferinde  yeni  takvimler  hazırladık 
birlikte:  günlerin  senelerden  daha  önemli  olduğu  ama  tek başına  bir 
şey ifade  etmediği,  zamanın  tutulamayan  sözlerle  ölçüldüğü,  müh-
letleri  semboller,  işaretler  ve yeminlerle  yüklü  takvimler.  Bir cet-
velle  kâğıt  üzerinde  muntazam  kareler  hazırlayıp,  aylık  takvimler 
çiziyorduk  kutu  kutu.  Plandan  saptığım  gün,  onu  bir leke  gibi  kâğıt 
üzerinde  belirtmek  yerine,  silbaştan  yenisini  hazırlamaya  güç  bela 
da olsa  ikna  ediyordum  Ayşin'i.  Her  kıytınk  hadise,  pek münasip  bir 
vesile  ya da her özel  gün,  kısmetli  bir milad  oldu  takvimlerime.  Ben 
böylece,  doktoramı  verdiğimde,  yılbaşlarında,  otuz  üçüncü  yaşgü-
nümde,  senenin  ilk karı  yağdığında,  arabanın  önünü  haşat  eden  bir 
trafik  kazasını  sağ  salim  atlattığımızda,  evlilik  yıldönümümüzde, 
Ayşin'in  otuz  birinci  yaşgününde,  tez hocamın  akciğer  kanseri  ol-
duğunu  öğrendiğimde,  kız kardeşimle  bağıra  çağıra  kavga  edip  bir-
birimize  küstüğümüz  günün  gecesinde,  üvey  babamın  ölüm  haberi-
ni aldığımda,  hayatın  kıymetini  bilmek  gerektiğinin  konuşulduğu 
envai  çeşit  ortamda,  Ayşin  ile İstanbul  dışına  yaptığımız  kaçamak-
larda,  yollarda,  evlerde,  partilerde,  otellerde,  sahillerde...  karımın 
gözlerinin  içine  baka  baka  bı-rak-tım-bı-rak-tım-bı-rak-tım  içkiyi. 
Başarılıydım  ama  yeterince  değil.  Bir dönem,  içkiyi  haftalarca 
tamamen  kesmeyi  başardığım  için,  ondan  sonra  içtiğim  her kadeh, 
bir adım  gerilemek  demekti.  Bana  örnek  gösterilen  kendimdi;  sa-
bun gibi  avuçlarımın  arasından  kayıp  fırlayan,  kovaladığım  halde 
bir türlü  yetişemediğim,  paçasından  yakalasam  bile  asla  derdest 
edemediğim,  başarısını  yineleyemediğim  kişi kendimdi.  Böyle  böy-
le işler  sarpa  sarmaya  başladı.  Bir süre  sonra,  artık  neyin  kâfi,  ne 
kadarının  fazla  olduğunun  ölçütünü  Ayşin  de karıştırmaya  başladı. 
O noktadan  itibaren,  müdahalelerinin  sebebi  bulanıklaştı.  Beni  ken-
di kendimle  yarışmaya  zorlamasının  sebebi,  sağlığım  için  endişe-
lenmesi  değildi  artık.  Sözler  ve eylemler  birincil  anlamlarını  yitir-
diler;  her şey dolaylı  yollardan  bir başka  şeyin  göstergesi  haline  gel-
di. Takvimlerim  birer  barometreydi  şimdi.  İçmeden  geçirdiğim  gün-
lerin  sayısı  aracılığıyla,  onu  ne kadar  sevdiğimi  ölçüyordu  Ayşin. 
230