503 rak Füsun'a onu çok sevdi ğimi, her istedi ğini yapaca ğımı, ha yatım ın 
geri kalan ını onunla geçirmekten ba şka bu dün yada hiçbir iste ğim
olmad ığını söyledim. 
"Gerçekten mi?" dedi matematik çal ışırkenki çocuksu havas ıyla. 
Bu sözüne kendi de gülecek kadar kararl ı, güvenliydi. Özenli bir  
hareketle bir sigara yakt ı ve diğ er isteklerini de saydı . Ondan gizli 
hiçbir şeyim olmayacakt ı, bütün s ırlar ım ı onunla payla şacakt ım, 
geçmişimle ilgili sordu ğu her soruya dürüstçe cevap verecektim. 
Bütün bu sözlerle birlikte gördü ğüm her ş ey, Füsun'un kararl ı, sert  
yüz ifadesi, pastanenin eski dondurma makinesi, Atatürk'ün çerçeveli  
fotoğ raf ındaki t ıpk ı Füsun'unkiler gibi çat ık kaşlar ı haf ızama  
kazm ıyordu. Ni şan ı Paris'e gitmeden önce, aile içinde yapma ya karar  
verdik. Feridun'dan sayg ıyla söz ettik. 
Evlenmeden önce aram ızda cinsel bir yak ınlaş ma olmayaca ğı 
gerçeğinin de üzerinden bir kere daha şöyle geçtik: 
"Beni zorlama olur mu? Zaten bir sonuç alamazs ın." 
"Biliyorum," dedim. "Ben de asl ında seninle görücü usulüyle  
evlenmek isterdim." 
"Zaten öyle say ılır!" dedi kendine güvenen bir havayla. 
Artık evde bir erkek olmad ığı için her ak şam (her ak şam!) onlara  
gelmemin de mahallede yanl ış anlaşılacağını söyledi. "Tabii mahalle  
bahane..." dedi sonra. "Babam olma yınca eskisi gibi tatl ı sohbet de  
olmuyor. Çok da üzülüyorum." 
Bir an a ğlayacak sand ım, ama kendini tuttu. Pastanenin bir iti şte 
açılan yayl ı kap ılar ı, içerideki kalabal ıktan kapanm ıyordu. Lacivert  
ceketli, çarpık ince kravatl ı ve çok gürültülü bir liseli ö ğrenci kalabalı ğı, 
içerisini t ıkış tıkış doldurmu ştu. Aralar ında gülüş üyor, itişiyorlard ı. 
Fazla uzatmadan kalkt ık. Füsun'un yan ında Beyoğ lu kalabalı ğında  
yürümenin zevklerini ç ıkararak, ta Çukurcuma Yoku şu'nun ba şına 
kadar hiç konu şmadan ona e şlik ettim.