Orta Direk 209 
Şimdileyin biz geç kaldığımızdan Bekir Ağa Çukurda perperişan tarla arıyordur. 
Bulunca gelir. Ve de bulur. Benim sözüm bu kadar arkadaş. Benim iyiliklerimi 
kötülüğü sayarsanız, seçimde oyunuzu bana vermezsiniz. Olur biter. Ben de bık­
tım, usandım zaten. Gelecek seçimde benden iyisini bulursunuz inşallah. Köyün 
yüzünü daha ak, daha pirüpak çıkaranını." 
Taşbaşoğlu: 
"Demek daha bekleyeceğiz ?" 
Muhtar: 
"Elimizden başka bir gelir var mı? Şu koca domuz yaktı bizi. Geç koydu. Bir 
daha mı? Onun sözüne inanır mıyım?" 
Taşbaşoğlu, san tespihini cebinden çıkardı, ayağa kalktı. Başı önüne düş­
müş oradan ayrıldı. Hiçbir söze varmamış Öksüz Duran da ayağa kalktı. Muh­
tar ona öyle bir göz belemi ki, on yaşında çocuklar görse Muhtarın bu belermiş 
gözlerini ödleri patlardı. Öksüz Duran Muhtarla göz göze gelmernek için başını 
çevirdi. Taşbaşın önüne düştü, çabuk çabuk oradan uzaklaştılar. 
Bütün konuşulanları baştan sonuna kadar köylü durmuş dinlemiş, öfkeleri 
bir an için Koca Halile dönmüştü. Koca Halil de yerin dibine geçmiş, kimsenin 
yüzüne bakamıyordu. Zaten yorgundu, bitkindi. Sağ bacağı da tutulmuş, açıl­
mıyordu. 
Suçluydu. Amenna köylüyü o geç koymuştu. Köylü onu parça parça etse de 
leşini köpeklere atsa haklıydı. Ama hali yoktu. Gönlüyle mi yapmıştı bu kötülü­
ğü köylüye? 
Koca Halil konaklannın arkasındaki çalılığa gizlenmiş, korkudan utançtan 
kınanıyordu. Burada akşamı zor etti. ikide bir çalılığın içinde titreyerek doğru­
luyor batan güne göz atıyor, yerine yeniden büzülüyordu . 
Akşam olup da alacakaranlık çökünce sevindi, kimseciklere görünmeden 
doğru Taşbaşa gitti. 
Bir ufacık başına, bol dünya dar geliyordu. Cehennem içindeydi: 
"Yiğit Taşbaşımın oğlu, seni diye geldim," dedi. İki eliyle, titreyerek elini tut­
tu. "Oğlunu öldürdüm de ocağına düştüm. Beni kurtar. Bu köylü beni parça 
parça eder. Hakları da var. Ben köylünün yüzüne bundan böyle, bir vakit için 
bakamam. Aaaah, Taşbaş Hüseyin Ağa, o senin baban çok yiğit adamdı oğlum. 
Koy bir ordunun içine de öteden bak, işte şu dal gibi yiğit Taşbaş Hüseyin der­
din. Tatlı dilliydi. Dilinden ballar akardı. Bana derdi ki, Halil kardaş sen benim 
kardaşımsın, ben senden önce ölürsem, oğlum Memede vasiyet edeceğim, benim 
yerime seni baba saysın. İşte yavrum Memet, baban böyle derdi. Mezarına nur 
yağası Taşbaşoğ lu Hüseyin Ağa böyle derdi. Ölürken sana böyle bir şey demedi 
mi? Onun bana çok iyiliği vardı. Benim de ona. Çok zengindi. Çok ekini olur­
du. Ekinin hepsini biçemezdi de beni yardımına çağırırdı. Ben de bir tarafından 
girer tarlanın, öteki tarafından çıkardım. Biçer bitirirdim göz açıp kapayıncaya