miyorum, bir kamyonda gidiyorduk -artık olayların bazı kı­
sımlarını hatırlamıyorum- şehre varınca onları randevu evi­
ne götürecektim. Kumar borcuydu. Oysa yol boyunca yemek 
paralarını da ben vermiştim. O sayılmamıştı. Otelde kalmış­
tık. Onlar horlamışlar dı. Korkudan ve gürültüden uyuyama­
mıştım. Onları uyandırmak ve ben ömrümde randevu evine 
gitmedim, demek istemiştim. Benim bu insanların içinde ne 
işim vardı? Onlardan ndret ediyordum. Bununla birlikte san­
ki onlara yaranmak istiyordum. Allah kahretsin, onlarla çok 
samimi bir görüntü içinde konuşuyordum. Bu adını unuttu­
ğum kızı da anlattırmışlardı bana sonunda. Çok baskı yap­
mışlardı: Karılarıyla nasıl yattıklarına kadar bu konuda en in­
ce ayrıntılara girmişler di. Bir şey söylemezsem çok ayıp ola­
caktı. lşte ben de zora gelemiyordum. işletme müdürü de kı­
zını benimle evlendirmek istiyordu, ikide birde yemeğe çağı­
rıyordu beni. Muhasebeci de kamyonda giderken sırtıma vu­
rup duruyordu; sana şu kızı yapalım diyordu. Bana yapıyor­
lardı. Nazmi de yapmıştı: Behçet'in karısıyla ilişki kurduktan 
sonra bana da bir kadın yapmıştı. Bir gece, daha önce hiç git­
mediğim bir evde birdenbir e kadını yanımda bulmuşt um. 
Burası kadının eviydi. Nazmi de Behçet'in karısıyla birlikte 
yatak odasındaydı. Kadın pantalon giymişti . 
Neden kumarda kaybettim? diye hırsla vurdu yumruğunu 
masaya. Neden o gece otelde horlayanları uyandırıp, adını 
şimdi unutt uğun kızla yattığım yalan! diye suratlarına bağır­
madım? Neden pantalonlu kadını -çirkin ve ihtiyar olduğu 
halde-divanda öptüm? Sonra, Allah kahretsin, bu pantalon 
yüzünden bir şey yapamadım. Çünkü kadın nazlandı. Hay Al­
lah! tabii ilk gece olmazdı, kadının da bir şerefi vardı. Neden 
Behçet'e de ihanet ettim? Nazmi, onun karısıyla yatak odasına 
gidince neden kaçıp gitmedim? Kadın, sevgilim, dedi. Rezalet. 
Annem yaşındaydı. Hayır, belki daha büyüktü. Pantalonu çı­
karabilseydim mesele yoktu. Bile bile kötülük budur işte. tık 
390