sözü başka yere çeldi Yüz başı. Zülfü Bey de, Murtaza Ağa da 
olamaz dı. Niçin olamazdı, çünkü olamazdı da ondan ... 
Yüzbaşı makaraları koyvermiş gülüyordu. Epeyi bir süre 
güldükten sonra : 
"Kertiş büyük kertenkele demektir. Hani başını kaldırır 
kaldırır indirir ya bizim onbaşı, büyük bumuyla kertişe benzi­
yor değil mi?" 
"Benziyor," diye gülerek ona kahldı Asım Çavuş . "Çok 
benziyor. Başını hpkı öyle yapıyor. Çok sinirli bir onbaşı." 
''Yazık bu adama," dedi Yüzbaşı. "Ona çok acıyorum, bir 
adı da cella t." 
"Evet cellat ... Zav allı." 
"Nerede kaldı acaba?" 
Yüzbaşı acaba sözünü daha bitirmeden Kertiş Ali Onbaşı 
odaya girdi, hazır ola durdu, dökülüyor, alnında da boncuk 
boncuk terler ... Kulunçları, koltuk altları da ıpıslaktı. Göbeğe 
kadar da çamura hatıp çıkmıştı . Giyitleri de buruş buruş ... 
Onu görür görmez önce Yüzbaşı, arkasından da Asım Ça­
vuş, kasıkiarını tuta tuta gülmeye başladılar. Bir başını kaldırıp 
kaldırıp indiren Aliye bakıyorlar, bir gülüyorla rdı. Onlar gül­
dükçe Ali hazır olunu pekiştiriyor, başını daha çok indirip kal­
dırıyo rdu. 
Sonunda Yüzbaşı zorla gülmesini tutabildi: 
"Konuştu mu?" 
"Konuştu kumandan ım." 
"Sence gerçeği mi konuştu ?" 
"Bence gerçeği kon uştu." 
"Kimlermiş ?" 
"Zülfüyle Murtazaymış ya ... " 
"O da nesi?" 
Kertiş Ali kıvrandı, bir şeyler söyleyecekti, beceremed i. · 
''Yoksa öldü mü?" 
"Az biraz ." 
"Ne demek az biraz ... " 
"Çok dayandı, ben de dayandım ... Can çekişirken bu iki is­
mi ağzından aldım . Hemen, onu candarmalara bırakıp koş­
tum." 
367