dikçe,  o seni  terk  etmeyecek.  Sen  ne dersen  öyle  anılacak.  Ona  ne 
isim vereceksin?" 
Agripina  Fyodorovna  Antipova,  meltemin  söylediklerini  heye-
canla  dinledi.  Birkaç  dakika  suskun  kalıp  iyice  düşündükten  sonra, 
gözleri  ışıl ışıl cevap  verdi:  "Bonbon!" 
Pavel  Pavloviç  Antipov,  bir uzun  an boyunca  şaşkın  bakakaldı 
karısına.  Sonra  onun  neden  bahsettiklerini  anlamadığına  hükmedip, 
sorusunu  tekrarladı.  Ama  bu sefer  birkaç  isim  önerisinde  bulunmayı 
da ihmal  etmedi.  Anavatanlarına  atıfta  bulunan  isimler  seçebilirler-
di; veya  şöyle  1920'lerin  İstanbul'unu  hatırlatacak  bir kelime,  o gün-
lerin  anısına.  Ya da daha  iyisi,  buraya  ikinci  gelişlerinin  bir öncekin-
den ne denli  farklı  olduğunu  gösteren  isimler  seçmekti.  "Zafer"  isa-
betli olurdu  mesela;  ya da "Onur",  "Bahtiyar",  "Şahika",  "Hatıra"  ve-
ya "Sergüzeşt",  "Serencam",  "Serdengeçti".  Keza  "Unutma  Beni 
Apartmanı"  olabilirdi  bu. Ya da "Kavuşturan",  "Barıştıran",  "Sevin-
diren".  Yüzlerce  manidar  isimle  taçlandırabilirlerdi  başarılarını;  taç-
landırmalıydılar  da, bunca  emek  ve cefa  ve para  vardı  ardında.  Ag-
ripina  Fyodorovna  Antipova,  uysal  bir tebessümle  dinledi  kocasının 
döktüğü  dilleri.  Ama  cevabı  hiç değişmedi. 
*** 
Pavel  Pavloviç  Antipov  ve Agripina  Fyodorovna  Antipova,  1 Eylül 
1966'da  Bonbon  Palas'ın  10 numaralı  dairesine  taşındıklarında,  tüm 
gökyüzü  dolgun,  hantal,  kurşuni  bulutlarla  kaplanmıştı.  Tanrı'nın 
hiç parlak  jelatinli  bonbonu  kalmamış  gibi,  tüm  dünya  aynı  yavan 
renge  bürünmüştü.  Agripina,  peşinde  Arap  hizmetçisi  ve asık  surat-
lı Alsace'lı  bakıcısıyla  evi şöyle  bir yarım  yamalak  dolaştıktan  son-
ra doğruca  balkona  gitti.  Çift  kanatlı  kapıyı  açtı,  balkona  çıktı.  Şe-
hir tam  karşısındaydı.  Değişmişti,  hem  de çok.  Güzelliğini  hep  iç-
ten içe kıskandığı  hemcinsini  yıllar  sonra  karşılaştıklarında  solmuş, 
çökmüş,  pörsümüş  bir halde  bulan  bir kadının  kem  memnuniyetiy-
le baktı  İstanbul'a.  Sonra,  güçlü  bir poyraz  esti;  kendi  sureti  gözle-
rinin  önünden  geçti;  zihni  bulandı;  gözleri  buğulandı.  Ama  tüm 
bunlara  rağmen  hâlâ  aynı  şekilde  mutlu  mesut  gülümsemeye  devam 
ettiğini  fark  etti.  O sırada  Pavel  Pavloviç  Antipov  da balkona  çık-
59