İlk oburluğuna şimdi pişman olarak beni yemeyeceğine 
yemin ediyordu. Ama kim inanır! Korkumdan yalnız yor­
gana değil kabil olsa altımdaki şilteye, döşeğe de sarılıp dü­
rülecek, kaplumbağa gibi hiçbir tarafımı dışarıda bırakma­
yacaktım. 
Birdenbire gürültü kesildi. Harap köşkün bütün boşluğu 
derin sükuta daldı. İçimden yana yana, "Oh, Yarabbi şü­
kür!" duasıyla bin hamd ü senaya başladım. Ter buram bu­
ram her tarafıından sızıyor, yorganın içinde nefes alamıyor, 
boğuluyordum. Azıcık açınsam aşık perinin, "Aç yorganı 
gireyim" niyazına rıza göstermiş olacak, cin hemen koynu­
ma giriverecek zannediyordum. Nefes alamaz, tahammülü 
imkansız bir darlık halindeki bu döşek hapsim bir saat mi 
ne kadar sürdü bilemiyorum. Bayılacak derecede bunaldım. 
Ağzımı biraz dışarı çıkardım. Kıpırdadığımı sanki derhal 
hissettiler. Yüküniçinden ince bir tambura sedası başladı: 
Zım zım da zım zım 
Zım zım da zım zım 
Bu saz nağmesi açılışından sonra yine o deminki ses: 
Ben periyim sen insan 
Muhabbetime inan 
Gel benim ol inat etme 
Olursun sonra pişman 
Zım zım da zım zım 
Zım zım da zım zım 
Aman Allahım, yer yarılsa da ta bulunmaz dibine kadar 
geçsem. Peri yaklaştı, ni yaz sıklaştı. Derhal yine başımı çekip 
büzüldüm. Zımbırtı devam ediyor fakat ben yorganın altın­
da koşma mıdır, mani midir nedir, bu beyiderio manalarını 
anlayamıyordum. Eyvah! Pek müşkül durumda kalmıştım. 
Perinin aşıkane tehditlerini işitmernek de benim için pek teh-
59