başka oluyor. Alacağı cezadan ziyade Mürebbiye'ye karşı 
yenileceğini hissetmek Eda'yı kinden, hasetten öldürüyordu. 
Kazdığı kuyuya kendi mi düşecek? Ne yapmalı? Nasıl etme­
li? Düşünmeye vakit yok ... Eda içinden böyle kendi kendini 
yiyip bitirmekteyken Efendi: 
-Haydi yürü! 
Emrini verdi. Yürüdüler. Mürebbiye'nin kapısı önüne 
geldiler. Efendi: 
-Hay eli kırılasıca! Bunu bağlayan alçak ne kadar da 
sıkı bağlamış ... 
Sözleriyle kapının üzerinden kuşağı çözdü. Kapı açıldı, 
odaya girdiler. Karyolanın başucunda yanan açık yeşil 
veyyözün ı dal dal, damar damar donmuş gibi görünen 
buz çiçekleri arasından yayılan yeşil, titrek, hafif bir ışık, 
mehtaplı bir göğün altında asma yapraklarıyla örtülmüş bir 
çardağın yeşillikleri arasından içeriye mehtabın ışığı sızmış 
da hafifçe esen rüzgarla yaprakları okşarcasına kımıldatı­
yormuş gibi odadaki eşyayı dans eder gibi gösteriyordu. 
Eda'nın elindeki lamba orayı şiddetle aydınlatıverince o hal 
hayali bir manzara gibi gözden kaybolup bütün eşya asıl ve 
sabit şekillerini ve renklerini aldı. Mürebbiye gecelik halini 
örtrnek için alelacele bir penyuvara 2 bürünmüştü. Dehri 
Efendi eğilip büyük bir nezaketle kızı selamladı. Anjel de 
bu selama saygılı bir karşılık verdikten sonra öyle bir gece 
dağınıklığı ile Efendi'nin huzuruna çıkmış olduğu için işveli 
tavırlada özürler diledi. Dehri Efendi eğer bu halden dolayı 
özür dilemeye lüzum varsa gece yarısı kendisi gelip Müreb­
biye'yi odasında rahatsız etmiş olduğu için o yolda özrü 
kendisinin dilemesi gerektiğini bildirdi. 
Mürebbiye'nin gözlerindeki kırmızılıktan ağlamış oldu­
ğu anlaşılıyordu. Kızın ağladığına dair belirtilere Efendi ile 
beraber Eda da dikkat etti. Bu gözyaşı izleri Eda'ya karşı 
Anjel'in galibiyetini yarı yarıya sağlıyordu. 
(Fr.) Veilleuse: Gece lambası. 
ı (Fr.) Peignoir: Sabahlık. 
85