Birinci Bölüm  
TARÇIN  
G 
ökten kafana ne ya ğarsa yağsın 
asla küfretmeyeceksin. Buna ya ğmur da dahil.  
Yukar ıdan üzerine ne dü şerse düşsün, kabulün olmal ı. Sağa-
nak ne kadar şiddetli, tipi ne denli dondurucu olursa olsun, bulut-
ların biz aşağıdakilere reva gördüklerine sövemezsin. Böyledir bu 
düzen. Bunu herkes bilir. Zeliha dahil.  
Bilir bilmesine de, temmuz ay ının bu ilk cumas ında, yan ı ba-
şındaki t ıkanm ış trafiğe inat kald ırımda koşturarak çoktan gecik-
tiği bir randevuya yeti şebilmek için tela ş ederken, dudaklan k ıpır 
kıpır, ağzına geleni söylüyor yine de. Sövüyor da sövüyor Zeliha; 
kırık kald ırım taşlarına, yüksek topuklu pabuçlar ına, peşine tak ı-
lan adam müsveddesine, kuru gürültünün trafi ği açt ığı görülme-
diği halde deli gibi kornaya basan şoförlerin cem-i cümlesine; 
vakt-i zaman ında ne gerek varsa şu başa bela yüre ğe cefa Kons-
tantinopolis şehrini fetheden ve as ırlarca da hatas ından dönme-
yen tekmil Osmanl ı hanedan ına ve bir de ya ğmura... evet, şu yere 
batas ı yaz yağmuruna... sövüyor hepsine teker teker.  
Doğrusu, yağmur bu şehirde tam bir çile. Dünyan ın başka 
yerlerinde ya ğmur muhtemelen herkese ve her şeye nimet gibi 
gelir - mahsule, bitkilere, çevre ye, az buçuk romantizm de ilave 
edince üzerine, bilhassa â şıklara iyi gelir. İstanbul'da öyle de ğil