çöreklenir  lohusamn  boğazına.  Sabaha  kadar  canına  okur,  gün  ağar-
dı mı zavallıyı  ter içinde  perperişan  bırakır  gider.  Gece  bi de bak-
mışsın  tekrar  gelmiş.  Kundaktaki  bebeği  futbol  topu  gibi  yuvarla-
yıp yuvarlayıp  havalara  fırlatır." 
"Ben  hatırlıyorum,"  dedi  7,5-Yaşındaki  kardeşlerine  dönerek. 
"Onlar  doğduğunda  gelmişti." 
"Gelir  elbet.  Anneniz  burnunun  dikine  gitmeyip,  babaanneniz 
rahmetliyi  çağırsaydı,  böyle  olmazdı.  Rahmetli  bilirdi  Al Kansı'nı 
nasıl  defedeceğini.  Kadıncağız  torunlarına  doyamadan  gitti." 
5,5-Yaşındaki  ile 6,5-Yaşındaki  dedelerinin  verdikleri  cevaptan 
huylanmışlardı.  Küçük  kızın  dudağı  hafifçe  aşağı  doğru  sarkarken, 
oğlan  da eme  eme  incelttiği  serçe  parmağını  ağzına  götürdü. 
"Bir de Kara  Koncolos'a  dikkat  edeceksiniz.  En zalimi  o. Yaşlı 
kadın  kılığına  girip  sokaklarda  dolaşır.  Köşe  başlarını  tutar.  Köşe-
den geçmek  isteyene  sorular  sorar:  'Nereden  geliyorsun  böyle?,  Ne-
reye gidiyorsun?'  der.  'Kimlerdensin?'  diye  sorar.  Kara  Koncolos 
görünce  muhakkak  içinde  Kara  kelimesi  geçen  bir cevap  vermek  la-
zım gelir.  Misal,  karalardanım,  karacasöğüttenim  filan  diyeceksin. 
O zaman  rahat  bırakır  geçersin.  Bazen  de adres  sorar.  Eğer  sordu-
ğu adresi  bilemezsen,  vay haline.  Çantasından  sopasını  çıkardığı  gi-
bi küt küt vurur  adamın  kafasına,  bayıltıncaya  kadar  döver." 
Telefonun  sesiyle  bölündü  sözleri.  7,5-Yaşındaki  ağır  hareket-
lerle uzandı  ahizeye.  Evet,  kahvaltılarını  bitirmişlerdi.  Hayır,  yara-
mazlık  yapmıyorlardı.  Evet,  televizyon  seyrediyorlardı.  Hayır,  dede 
masal  anlatmıyordu.  Hayır,  gazı  açmıyorlardı.  Hayır,  evi  dağıtmı-
yorlardı.  Hayır,  balkondan  sarkmıyorlardı.  Hayır,  ateşle  oynamı-
yorlardı.  Hayır,  yatak  odasına  girmiyorlardı.  Vallahi,  masal  anlat-
mıyordu. 
Telefonu  kapatmadan  önce  emin  olmak  istedi  annesi:  "Dedeniz 
masal  anlatıyorsa  sen sadece  'hava  soğuk'  de, ben  anlarım". 
7,5-Yaşındaki  durakladı.  Yosun  yeşili  gözlerinden,  gecenin  şav-
kına öykünen  bir parıltı  kaydı  aniden.  Anlık  bir sessizlik  oldu.  Pa-
rıltı kaybolduğunda,  fikrini  değiştirmişti.  Sesini  alçaltına  gereği 
duymadan  ve gözlerini  dedesinin  üzerinden  ayırmadan,  kayıtsız  bir 
edayla  cevap  verdi:  "Yok  hayır  anneciğim,  hava  soğuk  değil.  Ama 
dedem  gene  bize  acayip  acayip  şeyler  anlatıyor." 
263