külemiyordu kalemimin ucundan. Atilla için, dün­
yanın en dürüst, en iyi kalpli, en yüksek ahlaklı er­
keği diye yazamıyordum; çünkü o beni huyuyla su­
yuyla değil, uzun boyu, renkli gözleri, dalgalı sarı 
saçlarıyla çekiyordu kendine. Onun ahla kının nasıl 
olduğunun peşinde değ ildim. Nasıl bir kişiliği ol­
duğunu dahi merak etmiyordum. Sadece onun ya­
nında olmak istiyordum. Küçücük bir kızken haya­
lini kurduğu m, uzun boylu, çok yakışıklı prensim­
di benim. Bu genç asistan, benim sınıfıma ders ve­
riyordu. Onun ders verdiği günler, sabah dolabım­
da ne varsa en az iki kere giyip çıkartıyord um üze­
rime. Allahtan çok fazla giysim yoktu. Ellerimle 
diktiğim iki üç etek, birkaç bluz, annemin ördüğü 
hırkam, atkılarım ve berem. Giy çıkar, giy çıkar, en 
sonunda hep aynı kıyafette karar kılsam da bir at­
kıyla, bir bereyle farklılık yaratmaya çalışıyordum. 
Annemin kırmızı rujunu parmak uçlarımla yanakla­
rıma yediriyor dum. Saçlarımı defalarca fırçalıyor, 
yaşımdan büyük durmak için, topuz yapıyordum. 
Kalbim küt küt atarak koşuyord um koridorlarda ve 
sınıfa girince, hemen gözlerini arıyordum genç 
asistanın. Beni görünce gözlerinin içi gülüyor ya da 
bana öyle geliyordu. Başıyla selam veriyordu kim­
selere belli etmeden ya da bana öyle geliyordu. O 
ders dünyanın en ilginç dersiydi, anlatanın ağzın­
dan bal damlıyordu ya da bana öyle geliyordu. Ara­
mızda belki çok şey vardı belki hiçbir şey yoktu. 
Bilmiyordum. Bilmek istemiyor dum. Hayatımın 
81