193
umuduyla geri yattı. Ama sesler daha da arttı. Fısıltılar yük­
selip bağırtı oldu, ayak sesleri koridor boyunca yankılandı ve 
fondaki hıçkırıklar yakarışlara dönüştü.
“Ne oluyor yahu?” dedi Peri yataktan kalkarken; korkulu 
sesi ondan önce ulaştı evin derinliklerine.
Annesiyle babasının yattığı odaya vardı. Selma kalkmış­
tı, yüzü kâğıt gibi beyazdı. Babası ellerini arkasında kenet­
lemiş, ileri geri volta atıyordu. Abisi Hakan yanlarındaydı; 
parmaklarının arasında yanan sigarasından arada derin ne­
fes alıyordu. Peri onlara bakarken bu insanların hiçbirini ta- 
nımıyormuş gibi tuhaf bir hisse kapıldı; aile fertlerinin kılığı­
na girmiş yabancılar vardı sanki karşısında.
“Neden herkes ayakta?” diye sordu Peri.
Abisi öfkeyle baktı ona; kısılmış gözleri bıçak sırtı gibi in­
cecikti. “Sen karışma. Odana git!”
“Ama...”
“Git dedim!”
Peri bir adım geriledi. Daha önce Hakan’ı hiç böyle görme­
mişti. Öteden beri kolay hiddetlenen bir tip olsa da abisi, bu 
sefer öfkesi kontrolsüz ve şiddetliydi.
Oturma odasına döneceğine ebeveyn yatak odasına yönel­
di; aralık kapıdan, üzerinde geceliğiyle yatağın kenarında 
oturmuş ağlayan gelini gördü; koyu renk saçlan omuzlarına 
dökülmüştü. Annesi bir yanında, babası bir yanındaydı.
“Yemin ederim ki doğru değil” dedi gelin hırıltılı bir sesle. 
Tükenmiş görünüyordu.
“O zaman neden böyle bir şey söylüyor?” diye sordu anne­
si hiddetle.
“Ona mı inanıyorsun, kendi kızma mı?”
Anne bitmeyecek gibi gelen bir an boyu sustu. “Doktor ne 
derse ona inanırım.”
Peri, sanki transa girmiş gibi, ağır ağır idrak etti az önce 
duyduğu seslerin nedenini. Abisi, gelinin bakire olmadığına