KAPLUMBAĞALAR
 
266
 
 
unutmuştu. Oyun oynar gibi tat alıyordu bu işten. Birden aklına bir 
şeytanlık 
geldi. «(Bir bombardıman edeyim şunlara!)» dedi. Bunu 
ancak ikinci denemede başarabildi. Sonra, «(Arkadaşlardan sıkışık 
olanlar vardır belki, kalkayım...)» dedi. Yıkandı, kalktı. Ayakyolundan 
çıktı.
 
Battal koştu geldi hemen. Irbıktan su döktü. Peşkir tuttu
, ellerini 
kurulattı Demir beyin.
 
Demir bey geldi, hayata oturdu.
 
Kır Abbas: «Eyice acıktınız!» dedi.
 
«Yiyelim!» dedi Emin bey. «Daha günün batmasına vakit var, ama 
yiyelim muhtar, haydi iki gözüm!..»
 
«Geleli epey oldu...» dedi Kır Abbas. «Genç 
adamlarsınız, 
acıkırsınız. Sizin karnınızda ekmek mi eyleşir şimdi? Sizin yaştayken 
ben on sekiz, yirmi yufka yirdim bir oturuşta!..»
 
Batta, sofra bezini sekinin uygun bir yerine serdi. Öyle serdi ki, 
yarım şişko Emin bey hiç kıpırdamadan oturabilsin.
 
Rıza
 
gitti, bir kalbur getirdi.
 
Rıza’nın karısı da sahanları getiriyordu.
 
Battal, siniyi kalburun üstüne koydu.
 
Emin Sağlamer:
 
«Muhtar, dur, dur iki gözüm! Gözünü seveyim dur!» dedi. «Kaldır 
şu siniyi, kalburu! Bir masa bul şuraya! Anlaşıldı mı, hemen bir masa
 
bul! Beş altı tane de sandalye... Şu yemeği rahat yiyelim! Haydi iki 
gözüm! ..»
 
«Battal, herkesin içinde yeni bir eksiği çıkmış gibi utandı: «(Şimdi 
nerden bulalım masa sandalleyi ulan? Ağzına tüküreyim ben böyle 
muhtarlığın! Yok! Yoktan yonga kopar mı? Y
oktan var etmek allaha 
mâsus! Doğuracak mıyım şimdi masa sandalleyi?)» Boynunu burarak 
Rıza’nın, Kır Abbas’ın, oradaki komşularının yüzlerine baktı.
 
Kır Abbas kalktı, Rıza’yı, Battal’ı aldı, içeri götürdü:
 
«Çabuk adamın dediğini yapıverin!» dedi. «Dudağını
zı büküp