224 Yaşar Kemal -Dağın Öte Yüzü 
gönüllenirsin öyle mi kızım? Gönüllenme, ben bir işi kulağının ardına atanlar­
dan değilim. Benim namusuro var kızım. Dağ gibi de alaf almış, yalıma kesmiş 
yüreğim var. Köyümün ulu namusuna hile getirenleri karıncalar gibi ezerim ha. 
Ezer ezer ezerim! Ben köyümü, köylümün namusunu, güzel kızlarım yabamn 
itlerine pespaye ettiremem. Onları ulu cezalara çarptırmadan yüreciğimin başı 
rahat edemez. Gel şöyle, ha aa ... Geç karşıma da bir güzelce otur. Sana diyece­
ğim var. Baban da sanmasın ki ben ona yalvarmaya geldim. Ben koca Allah­
tan başkasına yalvarınarn kızım. Ona da insi cini yarattığı, yerle göğü halkettiği 
için ... Dokuz kat göğün yücesinde durup da alemleri seyrettiği için, azıcık yal­
varabiiirim ona. Yoksa kul olana mı... Kimse aklından geçirmesin ... Ve de onu, 
ve de öyle şeyleri ... Korkmasın. İstediğinin ardınca gitsin o. Ben, öyle şeyler 
düşünmem . Gel şuraya, otur karşıma. Hah şöyle." 
Kız kızarıp bozararak gelmiş onun karşısına toprağın üstüne oturmuş, göz­
lerini de yere dikmişti. 
"Kızım senin başına o işi getirenierin başlarına öyle bir işler açacağım ki, 
dünya alem de şaşacak, çarkıfelek de şaşacak Lal olup kalacaklar. Bu Çuku­
rovada çok yüksek Demirgıratlar, çok büyük, rüşvet yemez akıllı hükümetler 
var. Senin işin yüreğime dert olduydu. Onları hapse sokturup da gözlerini de­
likte ışılatmazsam olur mu ki ... Gözlerime hiçbir vakit uyku giremez. Varsın 
Kır İsmail aldırmasın. Namus onun namusu değil, benim namusum, köyümün 
ulu namusudur. Benden sorulur her bir şeysi köyün. Kızım sen babana bakma. 
Allah onun belasım vermiş zaten. O aldırmaz. O yutar amma, ben yutamam. 
Muhtar Sefer Ağa Efendinin köyünden bir kızı götürdük de beş ay oynattık da 
cezasını görmedik, dediremem. Ulan ocağın bata bu iş beter iş, yarın öbür gün 
köye gelen gelene. Altımızda avrat koymazlar. Alırlar dağa götürürler. Bunu beş 
ay gezdirirler, ötekileri on ay gezdirirler. Bizde kız avrat koymazlar. Allah gös­
termesin. Ben, işte o sebepten bu ettiklerini onların yanına koyamam kızım. 
"Şimdi sana geldim ki, şu başından geçenleri bana bir daha, ilk anlattığın 
günkü gibi, hiçbir yerini, en ufacık bir yerini bile unutmadan bir bir anlata­
caksm. Ben de senin o dediklerini Çukurovanın ulu hükümetine bir iyice ar­
zuhal edeceğim ki, okuyan gözyaşını tutarnayıp da hüngür hüngür avratlar 
gibi, çocuklar gibi ağlasın. Aynen senin anlattığın gibi yazdırayım da deftere, 
okuyanın yüreği ağzına gelsin de parça parça dökülsün. Bir iş gördürecek mi­
sin, şehir adamını ağlatacaksın. Yürekleri çok yufka olur batasıcaların. Yürek­
leri yanaraktan, gelsinler de o gavurları köycek, avrat uşak, kız kızan götür­
sünler Kozan Ağır Cezasının sarp hapisanesine soksunlar. Saksunlar da bir da­
ha çıkarmasınlar. Kır İsmailin urourunda mı kızım, seni götürmüşler de dağ­
larda öldürmüşler. Yanan, acıyan onunki değil ki. O kansız bir adam kızım. 
Onda kan olsa, teyzesinin oğlunu koyar da, teyzesinin oğluna söver de, elin 
adamlarıyla bir olur da, onun iğvalanna kanar da bizim yüzüroüze bakmaz 
da ... Heeee onda kan olsa kızım, bu işleri görmez de ... Varır senin düşmanları-