FAKİR BAYKURT
 
29
 
 
Ayağa kalktı.
 
Tarlasına doğru ilerledi. Sağda solda ekin biçenlere bakmadı. 
Se
lâm atmadı. «Guvat ola!» demedi.
 
Sıcak bastırıyordu. Öğlenin dik saatiydi. Yanık kokuları yayılmıştı 
kıraca. «(Bişecek insan, bişecek valla! Beynim iliğim fıkır fıkır 
kaynayacak! Gidip bir kölge bulsam, uzansam bi
-
 
rez, kim ne 
diyebilir? Tutsak mıyım eller
inde?..)»
 
Fazla düşünmeden geri döndü. Köye yürüdü. Kıracı yara yara 
gidiyordu. Bir kaplumbağa, yada başka bir “zıkkım” görürüm diye 
yere filan bakmıyordu. Hemen evine varacaktı. Damın gölgesine 
serilecekti. Hiçbir utanç duymadan, karısını, oğlunu, tarlası
nı, 
torununu düşünmeden, ölen kaplumbağayı da akılcığına getirmeden, 
ayırıp bacaklarını, yatacaktı. Bu yaşa gelmiş bir adamın dinlenmeye 
hakkı yok muydu? Varıp bir “kölge”ye yatacaktı. Hem de uzana 
uzana... Serinleyecekti...
 
Serinleyebilir miydi? Dün yatmı
ş da serinlemiş miydi damın 
“kölge”sinde?
 
«(Gattiyen!)»
 
Öyleyse başka yere gidecekti. Kuyuya varacaktı önce. Kovayı 
doldura doldura bir su çekecekti. Yüzünü gözünü yuya
-
 
caktı. 
Gömleğini çıkarıp gövdesini yuyacaktı. Köyün suyuy
-
 
muş! Suyuysa 
suyu! İtiyle i
nsaniyle köy bu suyu içermiş! İçerse içermiş! .. Vızz...
 
Kovayı kaptı. Daldırdı.
 
Dolu dolu bir kova çekti.
 
Kovadan avuç avuç alıp yüzüne çarptı.
 
Kollarım, boynunu, karnını, koltuk 
-
 
altlarını ovdu.
 
«Dünya varmış! ..» diye bağırdı.
 
Sesi, Çatağın derede yank
ı yaptı. Yankıyı duyunca, «Dünya 
varımış, dünya! Dünyaaa! ..» diye bir daha, bir daha bağırdı. «Anasını, 
bubasını sattığım dünya! ..»
 
Bir kova suyu çabuk bitirdi. Bir kova daha çekti. Avuç avuç alıp