KADERİN CİLVESİ 28b 
— Sen giderken ticaret tezgâhını kapadın. Birkaç kırıntıyı 
bana emanet ederek buradan def oldun. Şimdi ne istiyorsun? 
— Ben tezgâhı kapayıp gittim ama sen onu el altından iş­
letmişsin. Hepsinden haberim var. Ben ceplerim dolu olarak 
gittim. Teşebbüslerimde başarı sağlayamayarak boş cüzdanla 
döndüm. Ticaretinin yarı kazancına ortağım. Dolabı ben kur­
dum. Ad benim. Şöhret benim. Sanat benim. Sen adi bir çırak­
sın. Ustanı mı aldatacaksın? 
— O uğursuz sanatında gözü olanın gözleri çıksın. 
— Görünüşte sanata küfrediyorsun. Fakat o sayede aldı­
ğın paraları gizlice cebe indiriyorsun. Namuslu adam maske­
siyle insanlar arasında gezmeğe uğraşıyorsun. Herkesi kandı­
rabilirsin ama arkadaş, beni aldatamazsın. Namusun alfabesi 
hakkı tanımaktan başlar. Melun saydığın ticaretten gelen hak­
kımı ver. Sonra namuslulukta boy ölçüşelim. Gizli namussuzluk 
açıktan açığa namussuzluktan bin kat berbattır. Tıpta olduğu 
gibi gizli hastalık bünyeyi bitirir. Birdenbire herkesin içi dışına 
dönebilseydi işte o zaman namussuzlar namuslulardan ürkerek 
kaçarlardı. 
ihtiyar zamparadan aldığım iki yüz lira koynumda beni 
yakmağa başladı. Herif bunu haber almış mıydı? Yoksa bu ağır 
sözleri boş kafadan mı savuruyordu? 
Konuşmanın burasına kadar beni besbelli kapı aralığından 
dinlemiş olan kaynanam, intikamcı bir surat ve zor zaptolunur 
bir iç dolgunluğu ile birden bire odaya girdi. Alaylı dudağını bir 
yana kaydırarak: 
— Ahlâk kitabı yazan filosoflar benden sorsalardı en teh­
likeli namussuzların namuslu görünmeğe uğraşanların arasın­
da bulunacağını söylerdim. 
• Artık kendimi tutamayarak bütün öfkem ve kinimle hay­
kırdım: 
— Sus cadı, ahlâk kitabı yazanların senden fikir almaya 
muhtaç kalacak kadar bu dünya alçalmadı. 
Kocakrı kısık, öksürüklü kahkahasıyle fıkırdayarak: 
— Alçaldı, Damatçığım, alçaldı. Namusları ile iftihar eden­
ler hep böyle senin gibiyseier vay bu dünyanın haline... Sandı­
ğı açtın. Ticaretine lanet ettiğin yetmiş tane liracığımı cebine