"Çek git buradan," dedi. "Ulan hayvan, Hükümetin kosko­
ca Kaymakamına böyle konuşulur mu?" 
"Buyur?" 
"Dedim ki Hükümetin koskoca bir Kaymakamına böyle 
konuşu lmaz." 
"Buyur?" 
"Sen bilmiyor musun ki Kaymakam onbaşıdan da, yüzba­
şıdan da daha büyüktür?" 
"Buyur? Ya benim muştuluğum?" 
"Bre ulan sersem sepet, mankafa, hiç Kaymakamdan muş­
tuluk istenir mi?" 
"Buyur?" 
"Şimdi sen buralarda durma beni dinlersen, buralarda ba­
şına bir iş açacaksın sen." 
"Buyur?" 
Odacı onu orada bırakıp yukanya çıktı, Tazı Tahsin de gi­
dip konağın avlusunda işlemeli antika iri bir mermer taşının 
üstüne oturdu. 
Odacı Tazı Tahsinin eli açılır açılmaz, Kaymakam, Yüzbaşı­
nın pasulasını okuyup da iş muhkemleşince hemen aşağıda, mer-
. divenin dibinde bekleşen memurlara koşmuş, memurlar da bu 
mutlu haberi hemen dışanya yetiştirmişlerdi. Kasaba bir anda bu 
inanılmaz haberle çalkalanmaya başlamış, dükkanını kapatan pa­
zaryerine, pazaryerindeki Tevfiğin kahvesine koşmuşlardı. 
Murtaza Ağa haberi duyduğunda konağında Topal Aliyi 
karşısına almış, ona gelecekteki tasanmlannı anlatıyor, onu 
zengin, Karun, çiftlik sahibi edeceğini söylüyord u. Bu sabah da 
ona tam yüz lira vermişti. Bu yüz lirayla beş altı tane kırmızı, 
ay boynuzlu öküz alına bilirdi. Küçük bir tarla bile alınabilird i. 
Ali içten içe, gerçekten Murtaza Ağayı sevmeye başlamıştı . O, 
göründüğü kadar saf, temiz, doğrucu bir adam değil, hinoğlu 
hin, kurnaz, dalkavuk, kan içici, çıkarcı, yalancı, berbat bir ki­
şiydi, bunu Ali birkaç günde iyice öğrenmişti ya, onu gene de 
sevmeye başlamıştı. Bu mendebur, bu aşağılık adamı sevmek 
istemiyordu, içinden, derinden gelen bir duyguyla da onu sev­
mekten kendini alıkoyamıyor, bu yüzden kendinden, kendi in­
sanlığından utanıyord u. 
127