"Niye döndü ğümü biliyor muyum san ıyorsun?" dedi. Bir an a ğlayacakm ış gibi yapt ı. "Kara, Şevketimi 
hırpalad ı," dedi. "Hasan, çocuklar ın as ıl babalar ının geri geldi ğini söyleyince de ona inand ım." 
Ama gözlerinden yalan söyledi ğini anl ıyordum ve o da anlad ığımı anl ıyordu. "Hasan'a kand ım!" diye 
fısıldad ı ve bundan Hasan' ı sevdiğini anlamam ı istediğini hissettim. Ama, Kara ile evlendi ği için Hasan' ı daha 
çok düşünmeye ba şlad ığını Şeküre anl ıyor muydu? 
Kap ı aç ıldı, içeriye, elinde ocaktan yeni ç ıkm ış mis gibi bir ekmek Hayriye girdi. Beni görünce hiç 
sevinmeyen yüzünden, Eni şte Efendi'nin ölümüyle, bu zavall ı şeyin atsan at ılmaz, satsan sat ılmaz Şeküre'ye bir 
bela miras kald ığını hemen gördüm. Odaya giren taze ekmekle birlikte, Şeküre çocuklara dönünce de as ıl gerçeği 
kavrad ım: İster as ıl babalar ı, ister Hasan, ister Kara olsun, Şeküre'nin aray ıp da bulamad ığı kendi sevece ği bir 
koca değildi; korkudan gözleri aç ılm ış şu çocuklar ın seveceği bir babayd ı bulmas ı zor olan. Şeküre bütün iyi 
kocalar ın hepsini iyi niyetlerle sevmeye haz ırdı. 
"Arad ığın şeyi yüreğinle ar ıyorsun," dedim hiç dü şünmeden. "Oysa akl ınla karar vermen gerekir." 
"Kara'ya hemen şimdi çocuklarla dönerim," dedi. "Ama şartlar ım var!" Biraz sustu. " Şevket'e ve Orhan'a iyi 
davranacak. Ben buraya s ığındım diye bunun hesab ım sormayacak. Ve evlilik şartlar ımıza -o bilir- uyacak. Beni 
dün gece evde katilin, h ırsızın uğursuzun ve Hasan' ın önünde yapayaln ız b ırakt ı." 
"Baban ın katilim henüz bulamam ış, ama sana buldu ğunu söylememi istedi." 
"Ona gideyim mi?" 
Ben bir cevap veremeden elindeki mektubu çoktan bitirmi ş olan eski kay ınpeder: "Söyleyin Kara Çelebi'ye," 
dedi. "Ben o ğlum olmadan gelinimi ona geri vermemin sorumlulu ğunu taşıyamam." 
"Hangi,oğlun?" dedim şirretlik olsun diye, ama yumu şak sesle. 
"Hasan," dedi. Efendi adam oldu ğu için utanm ıştı. "Büyük o ğlum Acem ülkesinden dönüyormu ş, şahitler 
var." 
"Hasan nerede?" dedim. Şeküre'nin verdi ği çorbadan iki ka şık ald ım. 
"Gümrük Eminli ği'ndeki katipleri, hamallar ı, adamlar ım toplamaya gitti," dedi yalan ı hiç k ıvıramayan iyi ve 
aptal adamlar ın o çocuksu haliyle. "Dün Erzurumilerin yapt ıklar ından sonra Yeniçeriler de sokaklardalar bu 
gece." 
"Biz hiç görmedik onlar ı," dedim kap ıya yürürken. "Son sözün bu mudur?" 
Korkutmak için kay ınpedere sormu ştum bunu, ama as ıl ona sordu ğumu Şeküre bal gibi anlad ı. Akl ı 
gerçekten bu kadar kar ışık m ıydı, yoksa bir şey mi sakl ıyor, mesela Hasan' ın adamlar ıyla dönü şünü mü 
bekliyordu? Asl ında Şeküre'nin karars ızlığını sevdiğimi anlayarak sevindim. 
"Kara'y ı istemiyoruz biz," dedi Şevket cesaretle. "Sen de bir daha gelme buraya şişko." 
"Ama güzel annene o sevdi ği dantelli örtüleri, çiçekli, ku şlu mendilleri, senin sevdi ğin gömleklik k ırm ızılar ı 
kim getirir o zaman?" dedim ve bohçam ı odan ın ortas ına b ırakt ım. "Yine gelene kadar açar bakar, istedi ğinizi 
giyer, istedi ğinizi takar, istedi ğinizi keser, biçer, dikersiniz." 
Keder duydum ç ıkarken: Şeküre'nin gözlerini de hiç öyle dolu dolu görmemi ştim. D ışarının soğuğuna 
alıştım al ışmad ım, çamurlu yolda Kara, elinde k ılıcı durdurdu beni. 
"Hasan evde yok," dedim. "Belki Şeküre'nin dönü şünü kutlamak için pazardan şarap almaya gitmi ştir. Belki 
de dedikleri gibi adamlar ıyla hemen gelecektir. O zaman vuru şursunuz, çünkü delidir. Hele o k ızıl k ılıcını eline 
alırsa." 
"Şeküre ne dedi?" 
"Kay ınpederi, yok, olmaz, gelinimi vermem, dedi, ama sen ondan de ğil, Şeküre'den kork. Akl ı kar ışık 
kar ının, babas ının öldürülmesinden iki gün sonra, hem katil korkusu, hem Hasan' ın tehditleri, hem de senin hiç 
haber vermeden yok olman üzerine, ayn ı evde korkularla bir ikinci gece geçiremeyece ğini anlad ığı için dönmü ş, 
bana sorarsan. Babas ının katlinde senin parma ğın olduğunu da söylemi şler ona... Ama Şeküre'nin eski kocas ının 
geri döndü ğü filan yok. Hasan' ın yalanma Şevket inanm ış, babas ı inanm ış gözüküyor... Şeküre'nin sana dönmeye 
niyeti var, ama şartlar ı da var."