"Herif adam değil ki," dedi, "orospu dölü ." 
M em ed: 
"Şimdi şimdi düze ineriz aslan Recep Çavuş," diye onu ya­
tıştırmaya çalıştı. 
Recep Çavuş: 
"Şu orospu dölüne söyle de gülmesini kessin . Alimallah çi­
vilerim ." 
Bunun üstüne Cabbar Recep Çavuşun yanına yaklaştı, elini 
hızla tuttu, öptü. 
"Barıştık işte. Daha ne istiyorsu n?" diye güldü. 
Recep Çavuş yumu şamadı: 
"Ben orospu dölleriyle banşmam," dedi. 
Memed, lafı değiştirmek için: 
"Çavuşum, tüfeğin dolu mu?" diye sordu. 
Çavuş: 
"Dolu !" diye sertçe karşılık verdi. 
M em ed: 
"Çok iyi." 
Recep Çavuş: 
''Beşini de o Abdi gavurunun başına boşaltacağım. Parça 
parça, darmadağın olsun kafası ... Zulmeder mi fakir fıka raya?" 
M em ed: 
"Beraber sıkacağız," dedi. "Benim yüreğim soğumaz elim­
len öldürmezsem onu ." 
Müthiş kin duyarak düşünüyor du. Bir adam öldürmek ! .. 
Bir adamı tamamen ortadan kaldırıp yok etmek ... Bu, kendisi­
nin elindeydi şimdi ha! Ormandaki attığı kurşunlar geliyordu 
gözünün önüne. Velinin can verişi geliyor du. Toprakta, çamu­
run içinde debelenişi ... O, adam öldürmek demek değildi. Ta­
bancayı ateşlerken dünyadan bir insanı ayınyorum dememişti. 
Yakayı kurtarmak böyle daha kolay mümkün olmuştu. Şimdi 
bir adam öldürecek. Bir cana kıyacak ... Öfkesi, aşkı, sevgisi 
olan bir şeyi ortadan kaldıracaktı . Buna, kendinde hak görınü­
yor gibi bir duyguya kapılmıştı. Düşünmeyi, hem de enine bo­
yuna, derinliğine düşünmeyi öğrenmiş ti. Kasabadaki Hasan 
Çavuş ... Belki de aşkı öğretmiştir düşünmeyi. Kim bilir ! Abdiyi 
öldürmezse ne olurdu? Bir an, belli belirsiz, hayal meyal bu dü-
2 o