159
kabul görmesi gururunu okşamıştı. “Şahsen ben iyi niyetli 
bir diktatörlüğe hayır demem.”
“Sorun şu ki bizim gibi memleketlerde demokrasi, bir nevi 
havyar gibi; fazla lüks” dedi İstanbul’dan sonra Avrupa’da kli­
nikler açmış bir plastik cerrah. “Ortadoğu’ya pahalı geliyor.”
“Avrupa bile inanmıyor ki artık demokrasiye” dedi meş­
hur gazeteci, bıçağım bir parça kuzu etine saplarken. “Avru­
pa Birliği desen dökülüyor.”
“Rusya Ukrayna’da kaplan kesilince, süt dökmüş kedi gi­
bi oldular” dedi artık iyice havasım bulan mimar. “Bu yüzyıl, 
kaplanların yüzyılı. Biz de kaplana dönüşmek durumunda­
yız. Tabii, o zaman sevmezler adamı. Ama korkarlar, önem­
li olan da bu.”
“Şahsen bizi AB’ye almadıklarına seviniyorum” dedi rek­
lamcı kadın. “Yoksa Yunanistan gibi olabilirdik.” Hafifçe ku­
lağını çekip parmağıyla masayı iki kez tıklattı. Şeytan kula­
ğına kurşun.
“Yunanlar mı? Osmanlı geri gelse diye can atıyorlar; bizim 
yönetimimiz altında daha mutluydular” diye belirtti mimar 
gülerek. Ama Peri’nin yüz ifadesini görünce gülüşü yarım 
kaldı. Adnan’a dönüp göz kırptı. “Galiba karın şakalarımdan 
hoşlanmadı.”
Bütün konuşmayı bir eli çenesinin altında dinleyen Adnan 
durgun bir tebessümle karşılık verdi adama. “Eminim öyle 
değildir” dedi nezaketen.
Peri gözlerini tabağındaki yağı donmuş risotto topağına 
indirdi. Mimarın iğnelemelerini duymazdan gelebilirdi; tıp­
kı puro dumanı gibi, istenmeyen ama tahammül edilebilir 
bir tatsızlık addedebilirdi. Sineye çekebilirdi. Ama yıllar ön­
ce, Oxford Üniversitesi’ni bir skandalin ardından bıraktığın­
da, hayatta bir daha asla pasif olmayacağına dair söz vermiş­
ti kendi kendine.
“Ama doğru” dedi Peri kocasına. “Biliyorsun ki sevmiyorum