Orta Direk 57 
ilerde, ak taşın üstüne oturmuş kaşınır. Yedi yıllık uyuz. Uyuz Mahmut. Bir 
askere gitse de şu uyuzluktan kurtulsa. 
Tebdilhava Memet durmuş yolun ortasında derin derin soluk alıyor. Teb­
dilhava Memedin çocukluğunda üstüne türkü söyleyen yoktu bu ülkede. Do­
kuz yıldır askerliği bitiremedi. Tebdilhava geld i, tebdilhava gitti. Köylü de adını 
Tebdilhava koydu. Bundan böyle adı, ölünceye kadar Tebdilhava diye anılacak­
tır köyde. 
Eşeğe yüklü teneke amma da tıngırdıyor. Zalaca Karının dalamasının arkası 
baştan aşağı yırtılmış. Donu gözüküyor. Vay, Zalaca Karı! 
Yoztaşa geldik. Bir gece, karanlık, kurşun geçmez bir gece, burada at hırsızla­
rıyla, Aslan Ağanın at hırsızlarıyla bir ateş yakmışlardı. Bir harman büyüklüğün­
de. Dağlar bile ışığa boğulmuş, ortalık gündüz gibi olmuştu. Atları Halebe, dil 
bilmez bir Çerkes götürecekti. Kemerinin savatı, güneş vurmuş gibi balkıyordu. 
"Höst, doruuzun bindiği! Höööst! Sen de yere kapanıp durursun hep. Hösst, 
gavur malı! Küt deyip de canın çıkınca ben nişlerim? Körolası koca domuz, on 
beş yaşlı delikanlıdan daha iyi yürür. Alimin çocuklarının ayağı şişti yürümek­
ten. Şimdi bu koca dinsiz olmasaydı üstünde atım, ben de kızcağızı kucağıma 
alırdım. Sen de bir çocuğun sevabına girer, cennete giderdin, atım. Bir kımık 
çocuk, şu taşın kayanın içinde nasıl yürür? Yürür, atım. Yerlerini şu arkamda­
ki, geberesice, orospu gelinli, sakalı boklu, sakalı da sirkeli, bitli, pireli ... it nasıl 
pirdenir de götünün altına başını sokup kaşırsa, o da hep pireli sakalım kaşır. 
Kaşır da kaşır. Yürür işte. İşte bu geberesice koca, yerlerini alırsa. Sen bilirsin 
atım, bu dinsiz kulağını sağır etmiş de, gelininin pis beziylen kulaklarını tıka­
mış da ... Kulağına kurşun akıtılası, duymuyor da ... Höst! Hööst..." 
At neredeyse kapaklanacaktı. Meryemce öyle usulünü biliyordu ki Küheyla­
nın, tam kapaklanacağı sıra, yuları öyle bir topluyordu ki, at toparlanıveriyordu. 
"Sen bilirsin güzel atım, bu geberesiceden hayır yok. Ölme Çukura inince­
ye kadar. Sen ölürsen ben öyle kalırım yolda. Kalır da kurda kuşa yem olurum. 
Sen öleceğine, şu arkamıza sakırga gibi yapışmış, geberesice ölsün. Ölme atım. 
Biliyorum bunca yüke dayanamazsın. Amma gene de ölme atım. Bunca yıl tuz 
ekmeğimiz var seninle. Hööst!" 
Başını arkaya usulca çevirdi, Koca Halile baktı. Halilin gözleri görünmüyor­
du. Yüzü de, daha çok kınşmış, bütün yüzü kınşık almıştı. 
"Oooooh," dedi. "Oooooh! Yüreğine kurşun gibi işlesin sözlerim de, seni iflah 
etmesin ... Atım! Atı m, kulaklarını aç da iyi duy! Hiç kimseciklere söylemiyo­
rum, yalnızca sana söylüyorum. Bir adam, gelininin Mullanın oğluyla oynaştı­
ğını gözüyle görür de hiç ağzını açmaz, görmemezlikten gelirse, hem de oğlanın 
verdiği yarım kilo üzüm için, o adam batsın. Allahın kahrı gazabına uğrasın. 
Yılancıklar çıkarsın da yılın yılın yatsın. Sürünsün. Bak atım, sana diyorum. 
Yaa, atım, şu arkadaki pis koca, sakalı boklu da sakalı bitli, gelinini dümdüz