artık imkansız gibiydi. Ama o şimdiki haliyle bundan böyle 
Hınzıryedi'nin işine yarayabilir, istikbal vadeden bir dilenci 
olabilirdi. Uzun Ihsan Efendi dilenciler kethüdasına iki altı­
na böylece satıldı. 
Hınzıryedi adamın yaralarını tımar etti. Fakat bu işi bi­
linçli olarak Üstünkörü yapmış, yaraların tam kapanmama­
sına dikkat etmişti. Çünkü dilencilik mesleğinde yara, bere, 
kırık, çıkık geçer akçeydi. Bir hafta sonra sargıları açıp ese­
rini incelediğinde hayal kırıklığına uğradı. Ne yazık ki bek­
lediği iltihaplar, cerahat sızıntısı ve çıbanlar yerlerinde yok­
tu. Üstelik, eli, kolu, bacağı titresin diye adama içirdiği kur­
şunlu şurup beklediği etkiyi bir türlü göstermiyordu. Fakat 
oyulan gözlerinden kalan boşluklar, kesilen burnu ve ku­
lağı insanda yine de bir acıma duygusu uyandırmıyor de­
ğildi. Loncada gözleri görmeyen bu adamı yedecek bir di­
lenci buldu ve onları Eyüb Camii avlusuna dilenmeye gön­
derdi. Uzun Ihsan Efendi'yi güden dilenci, torbası sadakay­
la dolu olduğu halde akşam vakti çıkageldiğin de, bu kör ve 
sağır adamın sanki her şeyi görüp işittiğini hayretle anlatı­
yordu. Kuşkuya kapılan dilenciler yeni meslekdaşlarının sa­
ğır olup olmadığını anlamak için, doldurdukları bir piştovu 
kulağının dibinde patlattılar, ama adam tepki vermemişti. 
Şüphelerini yine bastıramayarak kör olduğundan emin ol­
mak amacıyla gözkapaklarını kaldırıp baktılar, ama göz yu­
valarında sadece boşluk vardı. Herkesin içi ferahlamıştı. Bu­
nunla birlikte Hınzıryedi'nin içi rahat değildi. Çünkü Ebre­
he ona, büyük bir işin peşinde olduklarını, bunun için hep 
birlikte çalışmaları gerektiğini ve eğer bir aksilik olursa is­
ter suçlu, ister suçsuz olsun, aldığı hapları ona vermeyi der­
hal durduracaklarını söylemişti. Görevlerinden biri artık 
Uzun Ihsan Efendi'ye gözkulak olmak, onu asla yalnız başı­
na bırakmamak, eğer bu adamın yanına genç biri yaklaşacak 
olursa durumu derhal Zülfiyar'a bildirmekti. 
105