1 0
G enç Ö ğretm en in S ev g isi
Mustafa İnan kendini bildi bileli öğretmenlik yapıyordu, ço­
cukluğundan beri iyi bir öğretmen olarak ün yapmıştı; onu 
tanıyanlar ya da duyanlar, ‘Aman Adanalı Mustafa’dan ders 
alsın çocuğumuz,' diyorlardı. Mustafa Bey, Müzeler Müdürü 
Aziz Oğan’ın kızı Jale Hanım’ı da ‘ünlü’ bir öğretmen oluşu 
yüzünden tanıdı: "Lise son sınıftaydım, on üç kişiydik sınıf­
ta. On üç rakamı uğursuzdur derler; bizim matematik öğret­
menimizi de mektep açıldıktan bir ay sonra, Cumhuriyet 
Bayramı'nda askere aldılar. Dersler boş geçiyordu, zaman 
ilerliyordu. Bir gün bizim sınıftan Adanalı bir arkadaş bize, 
ortaokuldan beri matematikten zorluk çektiğini anlatıyordu: 
“Mühendis Mektcbı’nin üçüncü sınıfında Adanalı bir genç 
var,' dedi söz arasında, ‘B ir arkadaşım, onun sayesinde sınıfi 
geçmiş. Bu genç bizim sınıfa hafta sonlan gelsin’, perşembe 
ve cuma iki gün kurs mahiyetinde ders versin.’ O zamanlar 
tatil cuma günüydü. Bütün sınıf ayağa kalktı, ‘Olur mu öyle 
şey?’ dediler. Müdür genç adamı ‘mektebin içine alır mı?1  Dü­
şündük, Mektebin yanında bir arkadaşın evi vardı. Hafta so­
nu okuldan çıkınca, alışverişe gidiyoruz, bir arkadaşa gidiyo-
107