--------------------------------------------------------- Fatih Oteli ----------------------------------------------------------- ---
233mistik, bu aram ızdaki so ğukluğ un ve uzakl ığın bir işaretiydi elbette,  
ama o zamanlar yurtd ışı telefon görüşmesi yapabilmek kola y bir şey 
değildi. İnsan ın telefonu eline al ıp tuhaf u ğultular aras ında, bütün  
gücüyle ba ğırmas ı gerekirdi. Sibel'e ba ğıra bağıra (ve galiba  
inanmadan) sö ylemem gereken a şk sözlerinin bütün Satsat  
çal ışanlar ınca dinlenece ğini düşündükçe, ona telefon etmeyi ertelerdim.  
"Yal ıdan ç ıkmış sın, ama annenle babanın evine de gitmiyor-mu şsun 
akşamlar ı!" dedi. 
"Evet." 
Eve gitmemem, Ni şantaş ı'na ç ıkıp hat ıralarla "hastal ığım ı az-
dırmamam" ortak karar ım ızd ı, demedim. Ak şamlar ı eve gitmedi ğimi 
nereden ö ğrendiğini de soramadım. Sekreterim Ze ynep Han ım, 
nişanl ımla rahat konu şayım diye yerinden f ırlay ıp aram ızdaki kap ıyı 
kapam ıştı, ama Sibel'in beni anlayabilmesi için ba ğıra bağıra 
konuşmam gerekiyordu. 
"Ne yap ıyorsun? Nerede kal ıyorsun?" diye sordu. 
Fatih'te bir otelde kald ığım ı, Zaim d ışında kimsenin bilmedi ğini o 
zaman hat ırlad ım. Ama bütün şirket konu ştuklar ım ı dinlerken de, 
bunu bağırarak söylemek istemedim. 
"Ona geri mi döndün?" dedi Si bel. "Dürüstçe söyle bunu bana, 
Kemal." 
"Hay ır!" dedim, ama gerekti ği gibi bağıramam ıştım. 
"İşitmedim Kemal, bir daha söyle," dedi Sibel. 
"Hay ır," dedim yine. Ama yine ba ğıramam ıştım. Uluslararas ı telefon 
hattından, o y ıllarda hep oldu ğu gibi, kula ğınızı bir deniz kabu ğuna 
dayarsan ız duyaca ğınız çok kuvvetli bir uğ ultu geliyordu. 
"Kemal, Kemal... i şitmiyorum, lütfen..." diyordu Sibel. 
"Buraday ım!" diye bütün gücümle ba ğırd ım. "Bana dürüstçe 
söyle," dedi. 
"Söylenecek yeni bir şey yok," dedim sesimi biraz yükselterek. 
"Anl ıyorum!" dedi Sibel.