rak ancak ilerleyebiliyorlardı. Yüzbaşı yoğun karda yürüyeme­
yen atmdan inmiş, onu yedekliyorlardı. Gece yansına doğru 
bir köye ulaşabildiler. Yorgunluktan, soğuktan kıpırd ayacak 
halleri kalmamışh, fırhna dinineeye kadar o köyde kaldılar. 
Kırkgöz Tekkesine günlerden sonra ulaşabildiler. İnsanlık 
halleri kalmamışh. Yüzbaşı, başına bu işleri açan Anacık Sulta­
na, Arif Saim Beye veryansın ediyordu. 
"İşte geldik Ali Onbaşı, bu Allahın cehennemi, bu Allahın 
belası yere ." 
"Geldik," diye boynunu büktü Ali Onbaşı. Yüzbaşının 
Kırkgöz Ocağına, bu Allahın belası yer demesine, gönlü hiç ra­
zı gelmiyor, başlarına kötü bir iş, geleceğinden korkuyordu. 
Yüzbaşı da onun bu duygusunu çok iyi biliyor, kendisi de, için­
den, derinden ürpererek, tekkeye ağza alınmaz küfürlerle sö­
vüyor , çenesi açılmış, durmadan da alay ediyordu: 
"Hah, hah, baksana Ali, baksana, hani tekkeye yaklaşırken 
bir insan, hani kayalar yarılır da mavi çiçekler fışkınrdı?" 
"Fışkırır efendim." 
"Hani nerede ya?" 
"Biz görmüyo ruz ." 
"Hani o kuş?" 
"O da orada efendim, biz göremiy oruz." 
"O bulut nerede?" 
"Dağın doruğunda, eski yerinde duruyor efendim." 
"Su neden tersine akmıyor. " 
"Akıyor efendim." 
"Ali sen aklını mı yitir din?" 
"Yitirmedim efen dim." 
"Bütün bu saçmalıklara nasıl inarursın?" 
"İnarunm efendim." 
"Şimdi ben sana desem ki, var git de, şu anda Anacık Sul-
tam öldür de, bana ölüsünü getir dersem ne dersin?" 
"Ölüsünü getiririm efendim." 
"Hani ermiş, hani peygamberdi?" 
''Dinlemem efendim, vazife başka, peygamber başka . Ben 
hem Allah kuluyum, hem de emir kuluyum ." 
"Ama günahı sen işliyorsun ." 
504