"Biliyorum, vermezler Hocam." 
"Burası bizim kalemiz ... " 
Köylüler, kadın erkek, çoluk çocuk onları aşağıdaki gediğe 
kadar uğurladılar. 
Ferhat Hoca köylü lerden ayrılıp tepeyi çıkınca, gökte uçan 
kartallardan birisini gösterdi: 
"Memed," dedi, "şuna iyi bak. Bu benim ilk avım, eğer vu­
rabilirsem talihim yaver gidecek ." Tüfeğini kaldırdı, tetiğe çök­
tü, kurşunun sesinden kayalar yankılandı ve kartal tıngır mın­
gır gökten düşmeye başladı. "Demek ki talihim yaver gidecek ." 
Hoca buradaki yolları, köyleri avucunun içi gibi biliyordu, 
akşama doğru bir küçük, ortasında tek parça kırmızı bir kaya­
dan adacığı olan bir gölün kıyısına kurulmuş bir köye geldiler. 
Köylüler öteki köyden daha büyük bir sevgi, coşkuyla karşıla­
dılar Ferhat Hocayı. "Hocam seni ölmüş biliyorduk. Candar­
malar seni öldürmüşler diye çok haberin geldi, çok şükür bu 
günümüze Hocam," diye sevinerek onu karşıladılar. Hocaya 
kurbanlar kestiler, onları orada bir hafta ağırla dılar. 
Gölde alabalık vardı. Ferhat Hoca bacaklarını çemreyip gö­
le girdi, eskiden olduğu gibi elleriyle kovukla rdan çok alabalık 
yakaladı. 
Bu köyde çok güzel soylu atlar yetiştirirlerdi bilinen za­
mandan bu yana. Köyün atları Urfanın, Arabistanın soylu atla­
rından da daha ünlüydü. İnce Memedin bindiği Ali Safa Beyin 
atının ünü buralara kadar da gelmişti. 
"Kimi atlar böyledir, bir tezikmeyegörsünler, onları kimse­
cikler yakalayamaz. İnsana düşman kesilirler. Yangın onu çok 
korkutmuş, bir daha ölünceye kadar kendine gelemez ." 
Ferhat Hocayla Memedi iki katlı, güzel bir eve konuk et­
mişlerdi. Ev gölün üst başındaki kayalığın ucundaydı. Aşağı­
daki göl som maviy di. Ortasındaki kırmızı kayalığa tanyerleri 
ışıyıp da gün vuronca göl de, o yörelerdeki ağaçlar, toprak, ot­
lar da som kırmızıya kesiyor, gün yükselince de kırmızı kaya 
ışıltılara boğulup göl mavili yordu. 
Hocayla Memed yan yana serili yataklarında sabahlara ka­
dar konuşuyorlardı. Memed soruyor, öteki karşılık veriyordu. 
Hoca şu dünya üstüne, insanlar üstüne çok şey biliyor du. İnsa-
545