"Diyorlar ki Asım Çavuş bir gece uyurken onu yakalamış."
"O, öylece uyuyormuş..."
"Hiçbir şeyden haberi yok fıkaranın."
"Aynen bebecikler gibi."
"Asım Çavuş bir manga askerine emir vermiş: Boşaltm 
kurşunları şunun kanuna..."
"Boşaltmışlar."
"Bir de bakmışlar ki..."
"Ne görsünler!"
"Kurşunlar ona geçmiyor."
"Geçmiyor!"
"Geçemez."
"Geçmeyecek..."
"Ömrü kesilesi nekes Koca Osman, Ağamızı bize göster­
medi ki..."
"Canımızı..."
"Yavrumuzu..."
"Şahinimizi..."
"Gülümüzü..."
Gene de kıvançlıydüar. Koca Osmana kızıyorlar, öfkeleni- 
yordular ama, gene de o köylerine gelmişti ya, yeterdi. Bir de 
haberleri olsa birazıcık yüzünü görselerdi, ne olurdu yani?
İçlerine bir güven girmişti. Ali Safa korkusu dört beş gün­
dür silinip gitmişti. Böyle bir adam var mıydı yok muydu unu­
tup gitmişlerdi. İçten içe bir düğün, bayram havası köyü san- 
yor, onlan cana getiriyordu.
"Osman Ağa neden haber vermedin onun köye geldiğini 
bize?"
"Korktum yavrularım, çok korktum."
"Biz ne yapardık ona? Onu gözümüzden bile esirgerdik."
"Köylü sana küs. Baksana o gittikten sonra bile cana geldi 
köylü. Gidip gelmesi bile..."
"Söyleyemezdim kimseye. Bir ağa, ya da hükümet duysay­
dı... Sararlardı köyü, öldürürlerdi şahinimi. Cesaret edemez­
dim."
"Biz onu şaha, padişaha vermezdik. Canımızı almadan 
onu bizden kimse alamazdı."
177