Sonunda, ayrılmaya razı oldu: Yorulmuştu. Kendine acıdı, 
kendini hor gördü. Alaycı ve öfkeli tavırlarını bıraktı; haksız­
lığa uğramış gururlu bir insanın hüviyetine büründü. Kendi­
ne inandı. Leyla Hanım, yavaş bir sesle, "Yann sabah eşyamı 
toplanın ," dedi. Nikahta taşıdığı siyah yılan derisi çantasının 
içinde yüz yetmiş lirası vardı. Evinde kalabileceği bir arkada­
şı yoktu. Bu şehirde bir akrabası yoktu. Satabileceği kıymetli 
bir mücevheri yoktu. Hangi işte çalışabileceğini bilmiyordu, 
diplomalarının bile nerede olduğunu hatırlamıyor du. Du­
rum, Fransız romanlarındakine hiç benzemiyordu. Bir an 
için, hiçbir şey yapamayacağı nı, hiçbir yere hareket edemeye­
ceğini hissetti. Hazırlıklı değildi. Hiçbir yere gidemezdi. Ya­
tak odasına bile gidemezdi; artık kocasıyla yatamazdı . Büyük 
koltuğunda öylece kalabilirdi ancak. Ne kadar? Ebediyen. Ye­
ni bir kahramandı. Yeni bir romanın yeni bir kahramanı. Bü­
tün gücünün, kocasına karşı direnirken kullandığı bütün gü­
cünün eridiğini hissetti . Kendine acıyacak hali de kalmamış­
tı. "Yarın hemen gidiyorum," dedi son bir çabayla. 
Süleyman Turgut Bey, gururlu tavnnı bırakmamıştı: Elinin 
tersiyle karısının son sözlerini geriye itti, "Sen hiçbir şey ya­
pamazsın," dedi. Kapıya döndü. "Bavulunu toplayacak olan 
biri varsa, o da benim," dedi, başını dikleştirerek. "Otel oda­
larının değişmez misafiri benim!" Leyla Hanım, kocasını şaş­
kın ve bitkin gözlerle seyretti. Şalına biraz daha sarındı. Saat 
on ikiyi yirmi geçiyor du. 
Süleyman Turgut Bey, taşıyabileceği büyüklükteki bir bavula 
elbiseleri nin, gömleklerinin, çamaşırlarının bir kısmını yerleş­
tirdi; birkaç parça gerekli eşya daha aldı. Kalan eşyalarını, ki­
taplarını hiçbir zaman almadı; bir daha eve hiç dönmedi. lki 
ayakkabısını da bir gazete kağıdına sararak iple bağladı. Eve, 
odalara son defa bakmayı da akıl etmedi; ya da düşünmedi. 
Anahtarlarını yatak odasındaki komodinin üstüne bıraktı ve 
karısıyla kızının ürkek bakışlarına aldırmadan çıktı gitti. 
181