aybaşında bir torba  erzak gönd erece kmiş. Allah yardıma k arar  verdi bize. Ha ydi h ayırl ısı.”
“Çektiğimiz  yetti de ondan,”  dedi  Elmas,  “bu bebe  rızkıyla geldi. Ama  adını sevmedim hiç. 
Öksüz d iye ad mı olur?”
“Acıs ı dinsin koyar  elbet bir isim,”  dedi Mevlut.  Mevlut 'un söyledi klerini onaylar gibi bir 
çığlık yükseldi bebeden.  Memes ini çıkar ıp ağzına dayadı  Elmas,  “Sus  öksüzüm, ” dedi,  “sus, 
ağlama, bak ş imdi h em bir anan h em de bir k arde şin oldu.”
Bayram  elleri boş gerising eriye yürürk en, çocuğunu  teslim  ettiği insanları  düşünüyordu. 
Okumuş  insanlara  benz iyorlardı.  Diller i doğu  ağzına  çalıyordu  ama  onun  gibi köylü  ağzıyla 
konuşmuyorlardı.  Kimdiler?  Kimlerd endiler?  Niye kaçıyorlardı?  Gerçekten kız kaçırma  yüz­
ünden mi düşmüşl erdi yollara,  yoksa başka  bir neden  mi vardı  işin içind e. Kuş uçmaz,  kervan 
göçmez,  köprü  uzanmaz  topra klarda  ne arıyorlardı? Bir ağırlık vardı yüreğind e. Bebes ini emin 
ellere mi bırakmı ştı acaba?  Kimdi  bunlar,  Başpınarlı  bir kocak arının  kulağ ına fısıldadı ğına 
göre,  bu kimselerin  tanımadığı, kimse yle dostluk  kurmayan,  kahv eye inmey en Mevlut  ile, 
çarşı pazar g ezmeyen, e şiklerd e kanlarla sohbe te oturmayan Elmas?
Elmas Hacer az uğraşmamı ştı koca sını ikna etm ek için. Günlerce dil dökmüş, yalvarmış  ya­
karmış, s açını baş ını y olup a ğlamış tı.
“Bir kızımız  var. Onsuz  kalıp da, gelin gelecek  el kızları na muhtaç  olmayal ım ihtiyar yaşım­
ızda,” demiş ti, “i yi dü şün efend i. Geri dönü şü olmayan y ollara g irme.”
Sözünü  geçiremey ince  günlerce  surat  sallamışt ı herifine.  Bir inat ki dağl ara taşlara, 
Hurşit'te. Nuh  deyip peygamber  dememiş ti Hurşit Efendi.  Dediği tek bir şey vardı:  “Ben, 
bizde n olmayana kız v ermem.”
Kız, sevdası  açığa  çıktıktan sonra,  bir yıl boyunca  yem emiş  içmemi şti. Sıskası çıkmış, kara 
çalılara dönmüş tü. Konu  komşu  araya girmişl er, işi tatlıya bağlamaya  çalışmı şlar,  Hurşi t'in 
inadını  sökememi şlerd i yüreğ inden.  Birk aç ev ötede oturan  aileyle bunca  yıldır görüşür  kon­
uşurlard ı da n eden
kızını vermezdi?  Bir kötülüğünü  mü duymuş tu, oğlanın  babası  Salih Efendi'n in. Bir uyg­
unsuzlu ğunu  mu görmüştü Sa lih'in oğlu M evlut 'un?
“Ned en ana?” d iye sormuştu Elmas t ekrar te krar. “Ned en böyle yapıyor babam?”
“Kızım,  onlar bizden değil,” de yip durmuştu anas ı.
“Bizd en değillers e kimlerd en onlar? He pimiz aynı d ili konuşuruz. Aynı mahall ede otururuz. 
Gâvur de ğiller ki, onlar da M üslüman iş te.”
“Bilmez  gibi konuşma!  Onları n âdetleri, törel eri başkad ır. Konuşuruz  görüşürüz  amma,  kız 
alıp vermek  yoktur  aramızda.  Mev lut'un  babası  da sana  meraklı  değildir,  istemez  oğluna  Alevi 
gelin.”
“Babam  he d erse, kims eye kula k asma yacak M evlut, al acak beni.”
“Nefe sini tüketme,”  demi şti anas ı, “baban he demez.  Gönül  düşürece k başka  birini  bulam­
adın mı? Asımların  oğlu, Hüs eyin  Ağa'n ın yeğeni ne güne duruyor?  Delikan lı mı kalmadı  etr­
afımızda?”
“Ana ben im gönlüm Me vlut'a dü ştü.”
“Mevlut'u unut.”
“Unutmam,” demi şti k ız.
“Kız inatla şıp durma  boşuna.  Biz gözümüzü  kapadı k mıydı babanla,  bir musahibin  bile 
olmay acak.  Can yolda şsız kalınır mı bu dünyada,  el kapılarında  yapayalnız...  dönü şün de olm­
ayacak n e yazık. E trafın ge nç adamla dolu, d eğer mi düşkün olmaya, a kızım...”
“Ben sizin gib i düşünmüyorum  ana. in san k imi s evers e onunla gitmeli.”
“Sevda d ediğ in şeyin harı bir yılda sön er a k ızum.  Gençsin, cah ilsin. Dinle ananı. 
Semahs ız kalma, can sız k alma,  süründen a yrılma k ınalı kuzum.”
“Ana,  hani bizim  deyişlerdi,  döktü ğünü  doldur,  ağlattığını güldür.  Bu sözleri boşuna  mı 
ezber  ettik? Neden ağlatır 32 durursunuz  beni? Ned en incitir siniz h em beni hem se vdiğ imi?”
“Sevdi ğiymi ş! Boyu devrile sice  Mevlut,  başka  kız bulamadı  baştan  çıkaraca k,” demişt i 
Hacer,  “Gözü  kör olmaya sıca kız, zaten sen doğdu ğunda  seni Al Karıs ı yoklamışt ı. Bekler dur­
urdum  ne zaman  çıkacak  oyunu  diye. Al sana işte! Kötülüğünü  yapmak  için boyuma  ermen i