Yer Demir Gök Bakır 479 
karşılık vermeli. Bu makbul sözü de bilmişliğin var mı? Kan kanı temizler. Bu da 
çok makbul bir sözdür. Yıkar götürür. Duymuşluğun var mı? Karşındaki adamın 
canı seninkinden de tatlıdır. Bu da güzelce bir sözdür. işitmişliğin var mıJ" 
Memidik başını toprağa eğmiş, yüzünde hiçbir kıpırtı yok. Taş kesilmiş , Sefe­
ri dinliyor. Seferinde öfkeden eli ayağı titriyor. Ve Sefer düşünüyor. Bir kocaman 
adamın hayatı şu bir parmak boyundaki sümüklü çocuğun elinde. İki dudağının 
arasından çıkacak bir iki sözcüğe bağlı. O da nekes olmuş, söylemiyor. O şimdi 
görür. 
"Ömer," diye bağırdı. 
Sesteki öfkeden, hışımdan Memidik korktu, büzüldü, başını kaldırdı, umut­
suzcasına onun gözlerine baktı. 
"Buyur Ağam." 
"Ömer yavrum, bu Memidik kardaşımız, güzel Hıdır Kahya soyu can birade­
rimiz, bizim canımızı, senin, kendisinin, köylümüzün canını kurtarmak için iki 
tek sözcük söylemeye razı gelmedi. Bu Memidik kardaşımız sana daha yakın ak­
rabadır. İkiniz de çağdaşsınız. Biribirinizin dilinden daha iyi anlarsınız. Al Memi­
diği, götür en aşağıdaki odaya, orada konuşun. Ama dövüş, kavga istemem. Hele 
gürültü hiç istemem . Güzel güzel konuşun ," dedi Örnere bir işaret çaktı. 
Ömer dışarı çıktı, elinde kocaman bir meşe sopasıyla geldi, sertçe, Memidiğin 
kolundan tuttu: 
"Yürü bakalım ," diye onu ocağın başından çekti, kaldırdı . "Seninle bir iki laf 
edelim bakalım, teyze oğlu." 
Meşe sopasını, Örnerin sert halini görünce Memidikte şafak attı. Gözlerini Se­
ferin gözlerine dikmiş, ondan bir imdat bekliyordu. 
Ömer, bir yandan onu aşağıdaki odaya sürüklüyor, bir yandan da dişlerinin 
arasından küfrediyordu. Memidiğin gözleri daha Seferde. Can çıkmayınca umut 
çıkmaz. Bir kurtuluş bekliyor. Odanın kapısına gelince Ömer onu arkasından 
içeriye öylesine itti ki, Memidik odanın ortasında yere kapaklandı. Ömer, soğuk­
kanlı, vardı Memidiği yerden kaldırdı, cebinden çıkardığı mendili ağzına tıkadı. 
Buna karşılık Memidik en ufak bir direnmede bulunma dı. Ağzında mendil, ayak­
ta öylece kalakaldı. 
Ömer gerildi gerildi, var gücüyle meşe sapasını Memidiğ in sırtına indirdi. So­
payı yiyen Memidik, ağzı aşağı yere kapaklandı. Ömer geriniyor, geriniyor, sapa­
yı Memidiğe Yar gücüyle indiriyordu. Sonra sapayı indirdikçe kızdı, indirdikçe 
kızdı, artık arka arkaya durmadan indiriyordu. Öylesine çabuk iniyordu ki sapa­
lar, görünmezcesine. 
Memidik inliyordu. Ağzına tıkılmış mendili bir türlü çıkaramıyordu. Boğulan 
bir adamın çıkardığı sesi çıkarıyo rdu. 
Ömer sapayı bırakıp Memidiğin üstünde tepinmeye başladı. Bu da onu do-