FAKİR BAYKURT
 
189
 
 
Ayaklarını, başını çıkardı. Gideceği yönü buldu. Hızlı hızlı yürüdü.
 
Erkek uçurumu fark etmedi, ansızın yuvarlandı. Dört ayak
 
üstüne düştü. Hiç vakit geçirmeden iki yanına bakındı, dişiyi görd
ü. 
Tozlu yolun başında bekliyordu.
 
Bekliyordu, çünkü önüne yeni bir uçurum çıkmıştı. Hemen 
uçurumdan atladı indi. Bu sefer karşıda dik bir yamaç vardı. iyi 
biliyordu, bağ bu yamacın ardındaydı. Biraz tırmandı. Çok zordu bu 
yamacı aşmak. Düşünüp kalmıştı ki
, erkek ansızdan geldi, «Tak!» etti 
ardından. Vurmasıyle aşağıya yuvarlanması bir oldu. Başını, ayaklarını 
içeri alamamıştı. Her yerleri acıdı. Erkek de yuvarlandı, üstüne düştü.
 
ikisi birlikte biraz çabaladılar. Kalktılar.
 
Dişi kaplumbağa artık kaçamayaca
ğını iyi biliyordu.
 
Erkeğin gözleri yumuk, kaşları çatıktı. Öfkeliydi. Birkaç sefer tak 
tak vurdu. Çok öfkeli vuruyordu. Niyeti çok bozuktu.
 
Kaşla göz arasında dişinin de niyeti bozuluverdi. Dişi, kendi 
huyunu saklayamıyordu. Bu iş tatlı işti.
 
Bu tatlı işi
n arasında dişi kaplumbağa, asmaların serinliğine 
yetişemediğine yanıyordu. Yetişebilse, daha tatlı olacaktı. Serinlikte 
tatlı olduğunu hayal meyal biliyordu.
 
Hendeğin dibinde işler iyi gidiyordu. Erkek kaplumbağa 
mutluydu. Bundan mutlu bir ilgi yoktu erke
k kaplumbağanın 
yaşamında. Dişi kaplumbağa da mutluluk duyuyordu.
 
Birden ılık bir rüzgâr başladı.
 
Uzaklarda, çok uzaklarda ekinler dalgalandı.
 
Hendeğin ardındaki bağların yaprakları hışırdadı.
 
Bağda koruklar kabarmıştı. Kırlarda kadıbaşı otları, ufacık 
boylarıyle çiçeğe durmuşlardı. Kır Abbas’ın sevinci ağada beyde 
yoktu. Asmaların dibine uzanıyor, salkımları öpüyor. Av
-
 
cuna alıyor, 
«Aman aman!» diyor, şapur şupur öpüyordu. Yaprakları yüzüne 
gözüne sürüyordu.
 
Ilık rüzgâr çıkınca kalktı, ellerini kıçına 
koydu, yürümeye başladı.