için de nefes nefeseydi. Bu karşılaşmayı, önceden çok dü-
şündüğü, hayalinde yaşattığı için, şimdi ne yapacağını nere-den başlayacağını bilemiyordu. Selim’in adını söyleyince,Süleyman Kargı’nın gözlerine bir an bakabilmişti. Hayır,bilmiyordu Süleyman Kargı. Telaşı içinde bunu anlar gibioldu. Biraz sakinleşti. Hemen söylemese de olurdu. Başımıhep böyle öne eğersem şüphelenecek. Fakat... aslında, söy-lemeye, anlatmaya gelmedim mi buraya? Süleyman Kargı’yabaktı: Selim gibi uzun boylu, zayıf, aynı yapıda. Gözleri bi-raz daha büyük olsaydı, güzel adam denebilirdi. Gene deyakışıklı. Bu, uzun ve karışık saçlı adamı nasıl şef yapmış-lar? Masasının üstü çok düzenli; ondan olacak. “Sizdenbahsederdi,” dedi Süleyman Kargı’ya, bir şey söylemiş ol-mak için. Aceleyle ekledi: “Dün kâğıtlarımın arasında Se-lim’in terhis teskeresini buldum. Oradan öğrendim hangidairede çalışmış olduğunu.” Süleyman Kargı, T urgut’a bak-tı, bekledi. T urgut, ağlayacağını hissetti. Ağlamadan söyle-mek istedi; kendine yabancı gelen bir sesle konuştu: “Selimöldü,” dedi. “Kendini öldürdü.” Süleyman Kargı, sigarasın-dan çektiği dumanı dışarı bırakamadı. Sonra, burun delik-lerinden çıktı duman, yavaşça. “Nasıl olur?...” Elini, sinir-den oynayan ağzının yanına bastırdı. “Anlamıyorum... neolur... anlatın.” T urgut da anlattı. Süleyman Kargı’nın yaşlıgözlerine bakamadı, bakarsa ağlayacağını sezdiğinden göz-lerini yere dikerek anlattı. Söylemek istediklerinin hepsinisöyleyemeden anlattı. Arada, Süleyman Kargı; “Allahım!Nasıl olur?” dedi sadece. T urgut’un sözleri bitince de pen-cereye doğru yürüdü, başını çevirdi. “Selim dost,” dedi.“Nasıl yaptın bunu..” sözlerini bitiremedi. Omzunu duvarabastırarak öylece kaldı. “Nasıl yaptın bunu Selim dost?”Ağlıyordu. “Kim bilir ne güç gelmiştir sana bunu yapmak.Allahım, nasıl izin verdin buna!” T urgut’a döndü yaşlı göz-lerinden utanmadan. “Bilmezsiniz nasıl tanırdım onu.” Eli-
105