--------------------------------------------- Merhamet A partman ı---------------------------------------------------------
lar aras ında çocuklu ğumun ve gençliğimin unuttu ğumu bile
bilmediğ im pek çok hat ıras ını babam ın acemice çekti ği eski foto ğraflar ı 
tek tek görüp hat ırlıyor, eşyaların bu gücü sanki huzursuzlu ğumu  
yat ıştırıyordu. 
Ertesi gün Satsat'ın Kayseri bayii (ve askerlik arkadaş ım) Ab-
dülkerim ile Beyoğ lu’ndaki Hacı Arifin lokantas ında öğle yeme ği 
yerken, iki gün üst üste boş  daireye gidip Füsun'u beklememi utanç  
içinde hat ırlad ım. Füsun'u, sahte çanta yı, her şeyi utançla unutma ya
karar verdim. Ama yirmi dakika sonra saatime bir daha baktım,
Füsun'un belki de o anda çantan ın paras ını iade etmek için Merhamet  
Apartman ı'na doğru yürüdü ğünü hayal ettim ve Abdülkerim'e bir  
yalan at ıp yemeği h ızla bitirerek Merhamet Apartman ı'na koştum. 
Apartmana girdikten yirmi dakika sonra, Füsun kap ıyı çaldı. Yani  
kapı yı çalan Füsun olmal ıydı. Kap ıya yürürken, dün gece rü yamda ona  
kapıy ı açt ığım ı gördüğümü hat ırlad ım. 
Elinde bir şemsi ye vard ı. Saçlar ı ıslaktı. Üzerinde san puanti yeli bir  
elbise. 
"Aa, artık beni unuttun zannedi yordum. Gir içeri." 
"Rahats ız etmeyeyim," dedi. "Parayı vereyim, gideyim." Üzerinde  
Üstün Baş arı Dersanesi yazan, kullan ılm ış bir zarf vard ı elinde, ama  
almad ım. Omzundan tutup onu içeri çektim ve kap ıyı kapad ım. 
"Çok ya ğıyor," diye att ım kafadan, asl ında ya ğmuru fark et-
memiştim. "Otur biraz, bo şuna ıslanma. Çay yap ıyorum, ısınırs ın." 
Mutfağ a gittim. 
Geri döndü ğümde, Füsun annemin eski e şyalarına, antikalara,  
biblolara, toz içindeki saatlere, şapka kutularına, ıvır z ıvıra bak ıyordu.  
Onu rahatlatmak için, araya ş akalar s ıkıştırarak annemin bu e şyalar ı 
Nişantaş ı'nın, Be yoğlu'nun son moda dükkânlar ından, da ğılan paşa 
konaklarından, yar ısı yanm ış yal ılardan, antikacılardan, hatta  
boşalt ılm ış tekkelerden ve Avrupa se yahatlerinde gittiği çeşit çeş it 
dükkândan bir hevesle al ıp biraz 
 
26