Of, yine periter mi? Bu akşam da mı rahat ve huzur yok? 
Fakat bu gelen, perilerio terbiyeli takımından olacak ki çe­
kingen davranıyor. Kalkıp kulağıını kapıya verdim. Bir daha 
tıkırdadı. Sordum: 
-Kimdir o? 
-Benim! 
-Sen kimsin? 
-Hasan!.. 
Hakikaten ses onunkine benziyordu. Yüreğim birkaç 
defa hopladı. Lakin böyle bir sesle Hasan'ın hüviyetine iti­
mat edemedim. Tekrar sordum: 
-Sakın sen cin Hasan olmayasın? 
-Hayır, Hasan'ın kendisiyim. 
-Korkuyorum Hasan ... Senin hakikaten insan Hasan 
olduğuna nasıl emin olayım? 
-Kapıyı açınca içeri gireceğiınİ göreceksin. Peri olsam 
levha, muska bulunan bir odaya girebilir miyim? Çabuk aç, 
tehlikedeyim! 
İnsan olsun, cin olsun, "Hasan" namında bir delikanlı­
nın tehlikede kalmasına gönlüm bir türlü razı olmadı. He­
men başımı örttüm. Her türlü tehlikeyi göze alarak kapıyı 
açtım. Hasan içeri girdi. Kapıyı tekrar sürmeledik. 
Bu hızlı girişle onun peri olduğu hakkında şüpheye ma­
hal kalmadığını aniayarak birden ferahladım. 
Minder üstüne karşı karşıya oturduk. Helecanın şidde­
tinden ikimize de tutukluk gelmişti. Ben bu sessizliği gider­
meye uğraşarak: 
-Nasıl ve niçin geldin? 
-Seni merak ettim ... 
-Neden? 
-Bu akşam haremin iç bahçesinde düdükler, davullar 
çalındı. Horalar tepildi. Sizin oraya çıktığınızı biliyorum. 
Sağ salim odana dönüp dönmediğini anlamaya geldim. 
-Ee, içeriye nasıl girebildin? 
-Bir ağaca çıkarak harem bahçesine atladım. Bahçe-
de gündüz seninle mutfağa getirdiğimiz merdiveni buldum. 
90