718 Yaşar Kemal -Dağın Öte Yüzü 
çıkar çıkmaz kendine geldi, pencereye bir göz attı, komutan pencereye gerilmiş 
avluya bakıyordu . Memidik aldı yatırdı. Hışım gibi yağıyordu yağmur. 
"Şevket, Şevket Bey ... Şevket, Şevket Bey ... " 
Kulakları uğulduyordu. 
"Ölü," diyordu Memidik. "Ölü! Bu yağınurda ölü ... Başına bir hal gelmesin 
fıkaranın. Yarın gelir komutana her şeyi bir bir anlatınm. Ben anlatmasarn bile 
onlar her şeyi biliyorlar, biliyorlar. Ne yapacağım diye bekliyorlar, beni izliyor­
lar. Ölüye, ölüye ne oldu ola bu yağmurda7 Fıkara. Üstünde o kadar da toprak 
yok. Ne yağmur!" 
Hışım gibi, gökten ırmaklar boşanmış gibi yağıyordu yağmur. Memidik ka­
sabayı dışarı çıktı.