KAPLUMBAĞALAR
 
156
 
 
Kuyunun yanında durdu.
 
«Tam bur
ada istiyorum!» dedi. «Olaydı şimdi bir çapa kürek, 
hemen direklerin çukurlarını eşerdim. Dürzü Irıza, Bat
-
 
tal’a söylese 
de akşam olmadan şu işi yapsak... »
 
*
 
* 
❖
 
Battal, içine çöken kurt yumağını çıkarıp atmak için hemen 
Rıza’nın yanına geldi. Kır 
Abbas’ın bütün isteğinin bir talvar 
olduğunu anlayınca güldü:
 
«Hay Kır domuz!» dedi. «Beni bayâ maraklandırdı! Bunu gözel 
gözel açıklaşan gâvur mu olursun?» Sonra biraz durup düşündü: 
«Olur canım, yaparız!» dedi. «Benim ağılın kölgelik
-
 
lerinden birini 
sök
er gideriz! Zati davar mı kaldı elde? Yalnız sen de birkaç tâta 
bulacaksın Irıza!»
 
«Olur!» dedi Rıza. «Sen direkleri buldun ya, tâtaları da benden 
olsun!»
 
KAPLUMBAĞANIN YAVRULARI
 
Kır Abbas’ın keyfi çattı. Dediği olmuştu.
 
Yatağı yorganı talvarm başındaydı. 
Bir eski çul yarımının içinde 
sarılıydı. Eskiydi; yamalar, yırtıklar içindeydi bunlar. Çarşaf marşaf 
yoktu. Akşam serip de ayaklarını uzattığı zaman ayakları kâh yorganın 
yırtığına gidiyordu, kâh döşeğin. «(Boklu Cennet, benimle 
cenkleşmekten bunlara vakit
 
bulamamış ki!)» diyordu. Yatağım dürüp 
kaldırırken, yastığın kirine bakıyordu. «(Pis karı! Bir güne bir gün 
söküp yuduğunu gördüm mü şunları? Sen ancak kocanla lâf 
yarıştırmayı, onun başını şişirmeyi bellemişsin! Emme dur sen! Bütün 
yaptıklarından pişman 
olup, “Ben ettim, sen etme!” deyeceksin bir 
gün. Şu ellerimi, şu kuru ellerimi öpüp başına koyacaksın. “Sen bir 
gönlü yüksek, kalbi eyiliklerle dolu kocaymışsın, emme ben 
bilememişim ... deyeceksin.) »
 
iniyordu aşağıya, kuyudan su çekiyordu. Şapur şupur el
ini yüzünü 
yuyordu. Bağın bostanın arasında dolaşmaya başlıyordu. Asmalar,