258
“Sıra bende mi? Adım Elizabeth” dedi yan taraftaki kız öğ­
renci. “Doğma büyüme buralıyım, evden fazla uzaklaştığım 
söylenemez. Benim Tann’yla bir alıp veremediğim yok ama 
Tanrının erkek olarak algılanmağını sorguluyorum.0
Elizabeth dedi ki, insanlar doğayla ve ana tannça kültüyle 
bağlanın yitirmişti. Tarih boyunca dişilik hep bastırılmıştı. 
Bunun bedeli savaşlarla, dökülen kanlarla ve artan şiddet­
le ödenmişti. Kadim dinlere, Şamanizm’e, Tibet Budizmi’ne 
meraklı olduğunu söyledi. “Doğa anayla yeniden bağ kurma­
mız gerek.” Küresel ısınmadan, çevre kirliliğinden bahset­
ti. Bundan böyle Tann’yı erkek olarak düşünmeyi bırakıp, 
O’ndan dişil bir enerji olarak söz edilmesi gerektiği konusun­
da ısrarcıydı.
Böylece konuşmayan sadece iki öğrenci kalmıştı: Peri ile 
yanındaki oğlan. Peri eliyle berikine işaret etti önce o konuş­
sun diye ama o oralı olm adı.,
“Pekâlâ, adım Peri...”
“Ve o alıntı da Emily Dickinson’dandı, aferin bildin” diye 
araya girdi Azur.
Peri yanaklarının kızardığının farkındaydı. Profesörün onu 
kendi kendine mırıldanırken duymuş olabileceği aklından 
geçmemişti. “İstanbul’dan geliyorum...” Ne söyleyeceğini unu­
tup kekeledi; diğerleri gibi önemli felsefi şeyler söyleyeceğine 
doğduğu şehirden bahsettiği için kendini aptal gibi hissetti. 
“Şey... ben... neden burada olduğumdan emin değilim.”
“Bırak o zaman” dedi Kevin. “Böylece, on kişi oluruz. Mü­
kemmel sayı!”
Bir kahkaha dalgası yayıldı. Peri bakışlarını yere indirdi. Bü­
tün bu öğrenciler ilk bakışta çok farklı görünseler de işte hepsi 
sular seller gibi konuşmuştu. Halbuki o bu kadar basit bir işte 
bile tökezliyor, içinç kapanıyordu. Devam etmedi Sustu.
En son konuşan, Bruno adında bir oğlandı. Marksist olma­
dığını belirtti. Ama dinin toplum lann afyonu olduğu huşu-