sadece benim zihnimdek i düşünceler olduğu fikri kafama 
saplandığında muhakeme gücümün zayıfladığına hükmet­
miştim. Ama şimdi görüyorum ki, asıl bunu düşündüğüm­
de yanılmışım. Çünkü onlar gerçekten de benim düşlerim­
diler. 
Bu fikrimi ilk kez Mihel çıkmazındaki kıraathanede Ali 
Said· Çelebi'ye açmıştım. Biliyorsun, bu iyi niyetli adam ba­
na neredeyse olağanüstü bir saygı duyar ve ne söylesem he­
men inanır. Ona, oturup sohbet ettiğimiz bu kıraathanenin 
kahvecisi nin, müşterilerinin ve yaşadığımız dünyada geri 
kalan ne varsa hepsinin, sadece benim düşüncemde olduk­
larını söylediğ imde, parmağıyla kendisini işaret ederek, 'Ya 
ben?' diye sormuştu. Malum cevabı alınca nedense bir hay­
li hüzünlenmiş, kafasında kimbilir neler kurmuş tu. Ali Said 
Çelebi, böylece, benim zihnimde yaşadığına inanan tek ki­
şi oldu. Bunun onu fazlasıyla sarstığını söyleyemem. Çünkü 
ertesi günü bana bir derdini açtı: Dediğine göre Sultan Ah­
met Camii'nin müezzinlerinden biri olmak istiyor, ama tah­
sili tutmasına rağmen, koruyanı kollayanı olmadığ ı için bu 
göreve bir türlü gelemiyordu. İşte bu yüzden kendisini, söz­
konusu camiin müezzini olarak düşlememi rica etmekteydi. 
Gerçi onun bu isteğini yerine getirmem elbette mümkündü. 
Ama onun bu ricasını geri çevirdim. Fakat yakamı bırakma­
dı. Ertesi gün, koltuğunun altında bir kaz, elinde bir sepet 
yumurta ve bir top tereyağıyla kapımı çaldı. Ben de onun 
isteğini kısmen de olsa yerine getirmek zorunda kaldım. 
Ali Said Çelebi, müezzin olmasa bile, şimdi Sultan Ahmet 
Camii'nde mutemet olarak görevini ifa ediyor. Ama yaptı­
ğım iyiliği unutmuş olmalı ki, beni uzun süreden beri ara­
yıp sormadı. 
Sana gelince sevgili oğlum, sen de benim kim olduğumu, 
yemeden içmeden günlerce nasıl yaşadığımı, hayatımızı ida­
me ettirdiğimiz paranın nereden geldiğini bana sormaya bir 
235