"Yalnız ölümümü istediğ in kuşkusu değ il, gece karanlığ ında ranzamda uyurken 
alnımdan ve buramdan kalleş çe vurulmamda da parmağ ın olduğ u düşüncesi, ş eriat 
düşmanlarıyla iş birliği yaptığ ın korkusu öte dünyada bana hiç huzur vermedi," 
dedi hayalet. Necip susmuş  itiraz etmiyordu artık. 
"Benim bu huzursuzluktan kurtulup Cennet'e girebilmem, senin de bu korkunç suçun 
şüphesinden kurtulabilmen için tek bir yol var!" dedi hayalet. "Katilim kimse 
bul onu. Yedi yıl yedi aydır tek ş üpheli bulamadılar. Ölümümde parmağ ı hatta 
niyeti olana kısas istiyorum. O alçak cezalandırılmadıkça bana bu dünyada, sizlere de asıl dünya sandığ ınız şu geçici dünyada huzur yok artık." 
Hayretler ve gözyaş ları içindeki kan koca itiraz edemeden hayalet bir anda 
ekrandan yok olup gitti. "E sonra ne olmuş ?" diye sordu Ka. 
"Devamına karar veremedim daha," dedi Necip. "Bu hikâyeyi yazsam sence satar mı?" Ka'nın sustuğ unu görünce hemen ekledi: "Ama ben zaten her satırına bütün 
kalbimle inandığ ım şeyleri yazıyorum. Sence bu hikâye ne anlatıyor? Ben okurken 
ne hissettin?" "Bu hayatın öbür hayata yalnızca bir hazırlık olduğ una bütün kalbinle inandığ ını 
ürpererek anladım." "Evet, inanıyorum," dedi Necip heyecanla. "Ama bu yetmez. Allah bizim bu dünyada da mutlu olmamızı istiyor. Bu ise ne kadar zor!" Bu zorluğ u düşünerek sustular. 
Aynı anda elektrikler geldi, ama çayhanedekiler sanki karanlık 
109 
sürüyormuş  gibi hiç ses çıkarmadılar. Çayhane sahibi çalış mayan televizyonunu 
yumruklamaya baş ladı. 
"Yirmi dakikadır oturuyoruz," dedi Necip. "Bizimkiler meraktan patlıyordun" "Bizimkiler kim?" dedi Ka. "Fazıl da aralarında mı? Bunlar sizin hakiki 
isimleriniz mi?" 
"Elbette hikâyedeki Necip gibi benim adım da takma. Polis gibi sorular sorma! Fazıl ise böyle yerlere hiç gitmez," dedi Necip esrarengiz bir havayla. "En Müslümanımız Fazıl'dır, hayatta en güveneceğ im kişi de. Ama siyasete bulaş ırsa 
siciline geçeceğ inden, okuldan atılacağ ından korkuyor. Almanya'da amcası var, 
onu aldıracak, biz de hikâyedeki gibi birbirimizi çok severiz ve biri beni 
öldürse öcümü alacağ ından eminim. Biz aslında hikâyede anlattığ ımdan da 
yakınızdır birbirimize ve birbirimizden ne kadar uzak olursak olalım o anda 
diğerinin ne yaptığ ını söyleyebiliriz!" 
"Ne yapıyor ş imdi Fazıl?" 
"Hmmm," dedi Necip. Tuhaf bir poz yaptı. "Yatakhanede okuyor." 
"Hicran kim?" 
"Bizler gibi onun da hakiki adı baş kadır. Ama Hicran onun kendine verdiğ i bir ad 
değil, bizim ona verdiğ imiz bir ad. Bazıları sürekli aş k mektupları, ş iirler 
yazarlar ona, ama korkudan yolla-yamazlar. Bir kızım olsaydı onun gibi güzel, akıllı ve cesur olsun isterdim. Türbancı kızların lideridir o, hiçbir ş eyden 
korkmaz, çok kiş iliklidir. Aslında baş langıçta, ateist babasının etkisiyle o da 
dinsizmiş , İstanbul'da mankenlik yapıyormuş , televizyona çıkıp kıçını 
bacaklarını gösteriyormuş . Buraya televizyonda gösterilecek bir ş ampuan reklamı 
için gelmiş . Kars'ın en fakir ve pis ama en güzel caddesi olan Gazi Ahmet Muhtar 
Paşa Caddesi'nde yürürken birden kameranın karş ısında duruyor, baş ının bir 
hamlesiyle beline kadar uzanan harika kumral saçlarını bayrak gibi sallayıp açıyor ve 'Güzel Kars ş ehrinin pisliğ ine rağmen saçlarım Blendax sayesinde her 
an pırıl pırıl,' diyormuş . Reklam bütün dünyada gösterilecek, bütün dünya da 
bize gülecekmiş . O sırada baş örtüsü mücadelelerinin henüz baş ında olan eğ itim 
enstitülü iki kız onu televizyondan ve İ stanbullu zengin çocuklarıyla yaş a- 
110 dığı rezaletleri yazan dedikodu gazetelerindeki resimlerinden tanıyor, gizliden 
gizliye hayranlık duyuyorlarmış ; bir çay içmeye davet etmiş ler. Hicran alay 
olsun diye gitmiş . Orada da kızlardan hemen sıkılmış  ve şöyle demiş : 'Madem 
dininiz -evet, dinimiz değ il, sizin dininiz diyormu ş- saçların gözükmesini, 
devlet ise örtmeyi yasaklıyor, siz de öyleyse filanca gibi -yabancı bir rock yıldızının adını söylemiş  burada- saçlarınızı kökünden kazıyın ve burnunuza da 
demirden bir halka takın! O zaman bütün dünya sizinle ilgilenir!' Kızlarımız o