"Peki. Seninle ne konuşacağız? Zaten gidiyorum ben!" 
Ahmet ablasının alındığını düşünerek: "Otur, daha otur!" dedi. 
Sonra gene, vakit kaybetmek korkusuna kapılarak, "Daha sigaran 
bitmedi!" dedi. 
"Bitince gideyim istiyorsun, değil mi? Şu senin vakit kaybetme 
korkun, kızma ama, pek akıllıca bir şey sayılmaz. Biraz dinlen, 
gez, dolaş... Senin sanatçı arkadaşların yok mu? Hepsi böyle 
mi? Değildir... Biraz dinlenmek lâzım. Enişten tatilin değerini 
bilir. Ben onbirayda çıkarttığım işi oniki ayda çıkaraınam diyor. 
Anlıyor musun? insanlar nasıl eğleniyorlar, dinleniyorlar bir 
bilsen! Aaa, bak, geçenlerde bir lokantada senin Galatasaray'dan 
bir sınıl arkadaşınla beraberdik. Tuncer..." 
"Ne yapıyor o hödük?" 
"Niye? İyi bir çocuk. Avukatmış! Çok tatlı bir karısı var. 
Enişten, onun geleceği iyi eliyor!" 
"Bana ne yahu!" 
"Canım, konuşuyoruz işte!" Melek kederlenir gibi oldu. "Ne 
oklu Alımetciğim, sana? Çok sinirlisin. Seni iyi görmedim. Biraz 
dinlen. Bir gün bize yemeğe gel! Enişten çok görmek istiyor seni! 
Ya ela bir lokantaya gideriz. Bizi komprador bulmuyorsan ta­
bii!.." 
"Ben öyle moda kelimelerle düşünmem!" dedi Ahmet. 
Melek müzikli, hafif alaycı bir sesle: "Aferin, aferin, aferin!" 
dedi. Güldü: "Ne akıllı kardeşim var, maşallah. İftihar ediyorum! 
Herkesten akıllı!" 
Ahmet bozuldu. "Gitse de artık çalışsam!" diye düşünelü. 
"İyi o zaman! Söz ver, bir gün lokantaya gidelim. Nereye 
gidelim istersin?" 
"Abdullah'a!" dedi Ahmet. İki yıl önce gene ablasıyla eniştesi 
onu o lokantaya götürmüşler, orada iki masa ötede Celal Bayar'ı 
görmüş, ona bakmaktan yemeğini yiyememişti. 
Melek: "Abdullah'ı seviyorsun ha!" eledi. 
"İki masa ötede eski bir cumhurbaşkanı, takma elişlerini tı­
kırdatarak tıkınırsa eğlenceli oluyor!" dedi Ahmet. "Ne tıkmıyordu 
ama! İnsan o tıkınmayla yüz yıl değil, ikiyüz yıl yaşar!" 
Melek önce gülümsedi, ama sonra gene o kederli tavrı takındı: 
"Ne hırçınsın! Niye böyle hırçın oldun? Eskiden böyle miydin? 
5.57