"Yürüdüm. Çok güzeldi," dedi Nazlı. 
"Yaa, yaa!" diye iç çekti milletvekili. "Haydi kahvaltıya oturalım 
da, neler gördüğünü, neler düşündüğünü bana anlat bakalım!" 
42 
MİLLETVEKİLİNİN EVİNDE 
Ömer birörnek evlerin arasından yürüyordu. Bu bütün evleri 
ve hayatları birbirine benzeyen mahalleden Nazlı'ya bir kere 
sözetmeye kalkışmış, onun tedirgin olduğunu görerek susmuştu. 
Şimdi mahalleyi ve kendi hayatını düşünmek istemiyordu. 
Otelden çıkalı yirmi dakika olmuştu. Refik caddelerde yürümek 
istediğini söyleyerek ondan ayrılmıştı. Ömer onun coşkusunu 
gülünç bulduğunu ağzından kaçırmaktan korkmuş, öğle ye­
meğine geç kalmamasını söylemişti. Hep birlikte Nazlılarda öğle 
yemeği yiyecekler, sonra stadyuma törene gideceklerdi. Mil-
letvekili Muhtar Bey herkese teker teker stadyumda yapılacak 
törenden sözetmiş, hep birlikte gideceklerini her fırsatta tek­
rarlamıştı. Ömer nişanlı olduğu için böyle sıkıntılara ve görevlere 
boyun eğmek zorunda olmasına öfkeleniyordu. Nişanlı olduğu 
için başka şeylere de öfkeleniyordu, ama bu öfkeyi dışarıya 
yalnızca alaylı gülümseyişlerle yansıtıyordu. 
Nazlıların sokağına sapınca gene böyle bir alaycı gülümseyişle 
kendi kendine güldü. Bu sokağa her sapışında buraya teyzeyi 
ve enişteyle söz kesmek için gelişlerini hatırlıyordu. Hesapladı: 
Yirmi ay önceydi. Yirmi ay önceki heyecanlı, tutkulu haliyle 
şimdiki alaycı ve öfkeli halini kıyasladı. "Hayatı tanıdım!" diye 
düşündü, ama yenilgiye uğramış aptalların sözüydü bu: "Eskisi 
gibi hırslı ve heyecanlı mıyım?" Eskiden bu sokağa her sapışında 
içinde bir heyecan uyanırdı. Şimdi öfke uyanıyordu. "Şimdi 
zenginim!" diye söylendi. Nazlıların yanındaki evin balkonunda 
pijamaları ve paltosuyla oturan bir adamı görerek şaştı. Kapının 
zilini çaldı. Beklerken, "Peki, biz ne zaman evleneceğiz?" diye 
mırıldandı. Nikâh gününü durmadan küçük bahanelerle erte­
leyen, bu söz açıldı mı suratını buruşturan kendisi değilmiş gibi 
.374