cengâverler,  fermanlı  deliler,  zehirli  engerekler,  etleri  sarkmış  acû-
zeler,  kadidi  çıkmış  ifritler,  pörtlek  gözlü  gulyabaniler...  sıkış  tıkış 
doluşurlardı  çadıra.  Geldiler  mi, gitmek  bilmezlerdi  bir türlü.  Ma-
salın  son  cümleleri  daha  havada  tüterken,  bir ağırlık  çökerdi  üzer-
lerine.  Herkes  olduğu  yerde  kıvnlırdı.  Her  zaman,  en kolay  ve en 
çabuk  Hacı  Hacı  dalardı  uykuya.  Ardından,  sırayla  5,5-Yaşındaki  ve 
6,5-Yaşındaki.  Dedesinin  horultuları,  kardeşlerinin  fosurtuları  çadı-
rı kaplayınca,  7,5-Yaşındaki  ayaklanırdı  usulca.  Önce  muhakkak 
dedesinin  yanına  uğrar  ve yaşlı  adamı  seyredalardı.  Adeta  bilmedi-
ği bir canlıyı,  mesela  tatmadığı  bir tropikal  meyveyi  ya da içi sürp-
rizlerle  dolu  bir istiridyeyi  inceler  gibi  izlerdi  Hacı  Hacı'nın  her ne-
fes alışında  inip  çıkan  değirmi,  kırçıl  sakalını,  parmaklarının  arasın-
dan kayan  kehribar  teşbihini,  göğsünden  boynuna  doğru  yürüyen 
kırçıllaşmış  kılları,  çatlamış  dudaklarını,  alnında  çatal  çatal  yollar 
açmış  derin  kırışıklıkları...  Dedesini  incelemeye  bundan  iki buçuk 
sene önce  başlamıştı  ve pek yakında  keşfini  tamamlamak  üzereydi. 
Onunla  tanıştığı  o ılık,  ıtırlı  günün  büyük  önemi  vardı  çocuk 
için: dışarıda  gezebildiği  son gündü  bu. Ondan  sonra  hastalığı  öyle 
hızlı ilerlemiş  ve o kadar  görünür  olmuştu  ki, bir daha  sokaklara 
çıkmamış,  çıkamamıştı. 
Hâlâ  normal  bir çocuk  sayılabileceği  ya da öyle  göründüğü  o 
uzak  geçmişin  son  deminde,  anne  ve babası,  dedesini  karşılamak 
üzere  havaalanına  giderken,  onu  da götürmüşlerdi  beraberlerinde. 
O güne  kadar  pek  fazla  şey duymuş  değildi  yaşlı  adam  hakkında. 
İsminin  Hacı  olduğunu,  karısıyla  beraber  uzak  bir şehirde  yaşadık-
larını,  sadece  fotoğraflarından  bildikleri  torunlarını  görmek  üzere 
İstanbul'a  gelirken  yolda  bir trafik  kazası  geçirdiklerini,  kazada  ba-
baannenin  öldüğünü  biliyordu.  Hacı  dede,  karısını  kaybettikten  son-
ra çok  ağlamış,  bir süre  hastanede  yatmış,  taburcu  olur  olmaz  da 
hacca  gitmişti.  Şimdi  hac ziyaretini  tamamlamış  dönüyordu.  İşte  o 
zamanlar  5 yaşında  olan  7,5-Yaşındaki'nin  onun  hakkında  tüm  bil-
dikleri  bundan  ibaretti.  Ancak  havaalanı  yolunda  kaydadeğer  bir 
bilgi  daha  edinmişti:  Hacı  dede  bundan  sonra  İstanbul'da,  onlarla 
birlikte  yaşayacaktı. 
Havaalanının  yolcu  yakınlarına  açık  kısmı  tıklım  tıklımdı.  Hac-
dan dönenleri  taşıyan  uçaktan  inen  yolcular  işlemlerini  tamamladık-
127