Adam dizlerinin üstüne dü ştü, göğsünü döve döve ba şladı 
feryada: "Öldürdüler! Şems'i katlettiler!" 
işte o an, bir çal ılığın dibinden sürünerek geldi bir gölge, 
vahşi bir kedi gibi zerafetle ve sinsice, süratle bahçe duvar ını 
aştı. Avludaki adam katili fark etmedi. Çekti ği ıstırabın al- 
tında ezildikçe hayk ırıyor; hayk ırdıkça sır tutmam ış bir ayna 
misali çatl ıyor, kırılıyordu inceden. Feryad ı keskin cam k ırık- 
ları gibi dört bir yana da ğılıp delik de şik ediyordu geceyi. 
"Destur! Delirdin mi be adam? Ne demeye deli dana gibi 
bağırırsın?" 
"Kime diyorum ulan? Kes şu gürültüyü! Yoksa seni d ışarı 
atarım!" 
u    » 
"Yahu duymuyor musun sen beni? Kes dedim, kes!" 
Kulağımın dibinde ç ınlayan davudi sesi duymazdan gel- 
dim, sırf bir parça daha kalabilmek için öteki âlemde. Nas ıl 
öldüğümü merak ediyordum. Ayr ıca gözleri saf ı hüzün olan 
şu adamı da bir daha görmek istiyordum. Kimdi acaba? Be- 
nimle ne alâkas ı vardı, bir güz gecesi ne demeye çarnaçar be- 
ni arard ı? 
Ama öteki âlemin kap ısından geçmeye f ırsat kalmad ı, bi- 
risi kolumu yakalad ı, tutup öyle bir hiddetle sarst ı ki beni, 
dişlerim dökülecek sand ım. Böylece zorla bu dünyaya çekil- 
miş oldum. 
Ağır ağır, istemeye istemeye açt ım gözlerimi. Davudi sesin 
sahibim yan ı başımda dikilirken buldum. Uzun boylu, şişman- 
  
49 
ca bir adamd ı; ak düşmüş sakallan, ucu mumlanm ış pala bıyık- 
lan vard ı. Tanıdım onu: Hanc ıydı bu. Ayn ı anda iki şeyin birden 
farkına vardım: Bağınp çağırmağa, zorbal ığa, gözda ğı vermeye 
alışkın bir adamd ı. Ve şu anda hiddetten gözü dönmü ştü. 
"Ne var, ne oldu?" diye sordum. "Neden çeki ştiriyorsun ko- 
lumu?" 
"Ne mi oldu?" diye gürledi hanc ı, alaycı. "Sana sormal ı ne 
oldu? Şu çığlık atmayı kessen diyordum. Mü şterilerimi ürkü- 
tüp kaçıracaksın be adam." 
Hancının mengene gibi ellerinden kurtulmayan çal ışırken, 
"Sahi mi? Ç ığlık mı atıyordum?" diye sordum k ısık sesle. 
"Hem de nas ıl! Pençesine diken batm ış bir boz ay ı gibi ba- 
ğırıyordun az evvel, tavan ı başımıza indireceksin sand ım. Ne 
oldu sana durup dururken? Yemek yerken uyuyakald ın, kâ- 
bus falan gördün zaar." 
Hancının aklına yatacak tek aç ıklamanın bu oldu ğunu bili- 
yordum. S ırf beni rahat b ıraksın diye suyuna gidip, dediklerini 
tasdik edebilirdim ama yalan söylemeye dilim varmad ı. 
"Hayır öyle bir şey olmad ı. Ne uyuyakald ım ne de kâbus 
gördüm" dedim. "Ben zaten hiç rüya görmem." 
'Ya ne demeye ç ığlık çığlığaydın o zaman?" diye üsteledi 
hancı. 
"Çünkü öteki âleme uzand ım da geldim. Ben böyle ara s ı- 
ra öte âleme ke şfe çıkarım. Rüya ba şka keşif başka." 
Ağzı açık bir hâlde bana bakt ı hancı, sinirli sinirli b ıyıkla- 
rının ucunu emdi. Sonunda şöyle dedi: 
"Siz dervi şler yok musunuz, hepiniz keçileri kaç ırmışsınız. 
Hele senin gibi gezgin abdal olanlar! Bütün gün oruç tutup 
dua ede ede dola şınca güne ş başınıza geçiyor. Kafay ı üşütüp 
serap görüyorsunuz herhalde." 
Güldüm. Hakk ı vardı. Zaten Allah'ta kendini kaybetmekle 
aklını kaybetmek aras ında incecik bir çizgi vard ır demezler mi? 
İki uşak belirdi o an, tepeleme dolu heyula gibi bir tepsiyi