aradığımız yerde buluruz sonra. Sen bizi evde bekliyorsun di­
ye, işimizde gevşeklik gösteririz. Belki canımız evden çıkmak 
istemez bile. Çekilmez bir tatlılık duygusu içimizi sarar. Eski 
öfkelerin acısını unuturuz. Sen de bu oyundan, günün birin­
de bıkarsın. Çünkü kadınlar uzun süre oyunlarla oyalana­
mazlar, çünkü gerçekçidirler. Bir gün bizi eski horgörülmele­
rimizle, aşağılanmalarımızla, hiçe sayılmaları mızla, adamdan 
sayılmamalarımızla, haklı ya da haksız küçük görülmeleri­
mizle ve daha kötüsü bütün bunların intikamını alamamış ol­
mamızla baş başa bırakıp gidersin. Üstelik senin, sökükleri­
mizi dikip yaralarımızı sarar görünmen yüzünden biz bütün 
bunların intikamını almış olduğumuzu düşünür üz. Sen bizi 
bu durumda bırakıp gidersin. Affedersi niz yanlışlık oldu, der­
sin. Özür dilerim: Öfke değil öksedir. Bunu da tam söylemez­
sin. Bir süre sonra aklımız başımıza gelir; Apokalipsin Dört 
Atlısı, yalnız bırakılmıştır. Çirkin kılıklarımızla, gözyaşlarının 
yüzümüze akıttığı boyalarımızla birer melodram oyuncusu 
olarak, kısa bacaklı zavallı atlarımızın üstünde öylece kalırız. 
Perde bile üstümüze kapanmaz: Bir arıza olmuştur. " 
Bilge itiraz etti: "Fakat bütün bu gösterişi kadınlar için 
yapmıyor musunuz? Bütün niyetiniz, kendinizi acındırmak 
değil mi? Oysa ben sizi hep beğenirim; ellerimi acıtıncaya ka­
dar alkışlarım sizleri. Benim gibi seyirci bulamazsınız ." 
Hikmet öfkelendi: "Olmaz. Siz seyirci kalamazsınız oyun­
lara; hemen katılmak istersiniz. Ve oyunları istediğiniz bi­
çimde değiştirmek istersiniz. Sökük dikmekle başlarsınız, 
sonra baş rollere geçersiniz. Bizim öfkemizi, intikamımızı ve 
bütün gürültümüzü gülünç duruma düşürürsü nüz. Biz Kir­
kor'un meyhanesinde Apokalips takımını kurduk, herkesin 
yeri belli. Salonda ceza yarışları oynayacağız. Bu bizim için 
bir ölüm kalım meselesidir. Kadınlarla oynanmaz; hemen 
canları sıkılır. Bir kere, rollerini ezberlemezler; sonra, 'Sen 
gerçekten oynamak istiyor musun canım?' diyerek insanın 
149