"Duydum," dedi. 
Ali: 
"Şu koskocaman köyün ortasında, göz göre göre iki kişi aç 
mı kalacak?" 
Ali, kızdı köpür dü. Avazı çıktığı kadar bağırıyord u. Bağırtı 
ta köyün öteki ucundan işitiliyordu. 
"Kalk bakalım avrat," dedi, "şu ekmekten iyi bir çıkın yap! 
Bir torbaya bir ölçek de un koy! İbrahimin çocuklarına götüre­
ceğim ." 
Kadın eteklerinin ununu çırparak ekmek tahtasının başın­
dan kalktı . 
Ali, elinde torba ve çıkın, hızla, gürleyen dallı bir ağaç gibi 
kapıdan çıktı. Dönenin kapısına geldiğinde yatışmıştı. 
"Döne ! Döne!" diye bağırdı. "Aç kapı yı." 
Döneyle oğlu ateşi geçmiş ocağın başına büzülmüşler , birer 
taş parçası gibi hareketsiz duruyor lardı. 
Ali, birkaç kere daha: 
"Döne ! Döne !" diye bağırdı. 
Neden sonradır ki, Döne sesi tanıdı, toparlanıp kalkabil di. 
Vardı kapıyı isteksiz isteksiz açtı: 
"Buyur Ali Ağam," dedi. 
Ali: 
"Kız," dedi "ne bekletiyorsun sabahtan beri dışar da?" 
Döne: 
"Gel içeri Ağam," dedi. 
Ali, kapıdan eğilerek içeri girdi. 
"Bu ateş niye yanmıyor ?" diye sordu. 
Memedin gözlerine, o, iğne ucu gibi ışık çakılıp kalmıştı. 
Alinin iyi, güleç babacan yüzünü görünce ışık kayboluverd i. 
Ali, çıkını göster di: 
"Allah kerim," dedi. 
Döne: 
"Öyledir zaar," dedi. 
Ali: 
"Üşüdüm Döne !" dedi. "Bak çocuk da büzülrnüş. Yaksana 
şu ateşi ..." 
Döne, boş boş ocağa baktı : 
60