inerken, "O herifin nesini seviyor?" diye mırıldandı. Açık havaya 
çıkınca derin derin nefes aldı. Elindeki şapkayı başına geçirdi. 
"Ben mutsuz bir insanım!" Yürümeye başladı. 
Atatürk'ün ölümünden sonra Muhtar Bey'in beklediği şeylerden 
hiçbiri olmamış, ne İsmet Paşa bir adım atıp Muhtar Bey'e görev 
vermiş, ne de eski kadrolar görevlerinden alınmıştı. Muhtar Bey 
bu yüzden kendini rüyaları ve tasarıları gerçekleşmemiş mutsuz 
bir insan olarak görüyordu. Bütün hayatına derinlik ve anlam 
katacak göreve kavuşamadığı için, bir ayı aşkın zamandır, her 
şeye öfkeleniyor, her şeyden nefret ediyordu. Anacaddeye doğru 
ağır ağır yürürken, "Bütün bu bayağılıkların üstüne bir de kızımın 
dertleri çıktı!" diye düşündü. Hafifçe kamburunu çıkardı. 
Çirkinliklerden kendini korumak istiyormuş gibi başını 
omuzlarının arasına çekti. "Evet, her şey bayağı, çirkin, ikiyüzlü, 
adi!" diye mırıldandı. "Bir de şimdi şu herif. Üstelik tam ruhumun 
bir denge ve sağlık aradığı şu günlerde." Anacaddeye yaklaşmıştı, 
ama hâlâ bir arabaya rastlayamamıştı. Bir süre daha yürüdükten 
sonra bir taksi buldu ve şoföre Ulus'a çıkacağını söyledi. "Sanki 
ne diye çağırdılar ki beni oraya?" diye düşündü ve gene aynı 
karşılığı verdi: "Avutmak için..." Başını ileri geri sallıyordu. "Beni 
arlık kolay avutamazlar ama... Beni artık kimse avutamaz..." 
Sonra birden, "Beni yalnız kızım avutabilir..." diye mırıldandı 
ve Nazlı'nın dertlerini düşünmeye başladı. "Onun bütün ta­
lihsizliği kötü, kendini beğenmiş, sevilmeyecek bir herifi sevmiş 
olmasıdır!" diye söylendi. Bu konuda her zaman aklına gelen 
en kesin düşüncesi buydu. "Kendini beğenmiş bir herif!" diye 
bir süre mırıldandı. Sonra Ömer'le kendi gençliğini kıyasladığını 
anlayınca utandı ve şöyle düşündü: "Kızımın mutsuz olmaması 
için her şeyi yapacağım. Kızım mutsuz olmasın diye o herifle 
kavga etmeye hazinin!" Araba ağır ağır yokuşu çıkıyordu. Arkaya 
yaslanan başını birden kaldırdı. "Ne yapıyorlar onlar şimdi evde? 
Hatice Hanım da izinli!" Saatine baktı. Daha Ömer'in eve gel­
memiş olduğunu anlayarak bir daha utandı, ama az sonra gene: 
"Ne yapıyorlar şimdi?.." diye mırıldandı. "Onlar orada... Kızım 
yardım istiyor. Ben ise beni avutmak için çağırdıkları şu saçma 
toplantıda..." Alaycı ve küçümseyici tavırla: "Köse lvanof, Köse 
İvanof Bulgar Başbakanı ha?" diye söylendi. 
428