beşik gibi sakinler; ne yiyor, ne içiyorlar. Baz ı günlerse ta ş- 
kın nehirler gibi durup dinlenmek bilmeden konu şuyor, oku- 
yor, yürüyorlar. Sekiz senelik kocam, öz evlad ımmış gibi ev- 
latlarını yetiştirdiğim adam, beraber çocuk yapt ığım insan 
  
226 
bir yabanc ıya döndü. Ona bir tek derin uykuda oldu ğu za- 
man yakın hissediyorum. Ço ğu gece uyumadan yan ında ya- 
tıyor, nefes al ışverişini dinliyorum. Ancak o mahremiyette 
kendimi kar ısı gibi hissediyor, aram ızdaki eski ba ğın canla- 
nacağına dair bir teselli buluyorum. 
Kendi kendime devaml ı ümit veriyor, her şeyin düzelece ği- 
ne inanmaya çal ışıyorum. Şems bir g ıin gidecek elbet. Ne de 
olsa o bir gezgin abdal. Mevlâna burada benimle kalacak. O 
bu şehre, dinleyicilerine ve talebelerine ait. Tek gereken bek- 
lemeyi bilmek. Ne zaman sabr ım incelse, eski günleri an ım- 
sıyorum; Rumi'nin her ne olursa olsun yan ımda durdu ğu 
günleri. 
Evlenece ğimiz haberi ilk duyuldu ğunda, hakk ımda ileri 
geri laflar söyleyenler olmu ştu: "Kerra eskiden H ıristiyan'd ı. 
Bu kadın Rum as ıllıdır. Hak dinine dönmü ş olsa bile nas ıl 
güvenirsin? Eldir, bizden say ılmaz. Senin gibi bir İslam âli- 
mine doğma büyüme Müslüman bir kad ın almak yak ışır." 
Ama Mevlâna onlar ı kale almad ı. Ne o zaman, ne daha 
sonra. Bundan dolay ı ona hep minnet duyaca ğım. 
Anadolu dinlerin, inançlar ın, âdetlerin, masallar ın karışı- 
mı bir alaca diyar. Ayn ı yemeği yiyip ayn ı şarkılarla içleniyor. 
aynı batıl itikatlar ı paylaşıp, gece oldu mu ayn ı rüyalar ı gö- 
rebiliyorsak neden beraber ya şayamayal ım? İsa Peygambe- 
rin adını taşıyan Müslüman bebekler bilirim, Müslüman sü- 
tannelerin emzirdi ği Hıristiyan bebekler de. Su gibi berrak 
ve akışkandır Anadolu, burada her hikâye birbirine kar ışır. 
Şayet Hıristiyanl ıkla Müslümanl ık arasında bir s ınır kapısı 
varsa, bunun her iki taraftaki ba ğnazların iddia etti ği gibi 
geçilmez bir hudut oldu ğunu sanm ıyorum. 
Mevlâna gibi me şhur bir bilginin kar ısı olunca herkes sa- 
nıyor ki âlimlere fazla k ıymet veriyorum ama öyle de ğil. Din 
adamları belki çok şey biliyor, ama inanç denilen şey aklen ve 
naklen mi anla şılır yoksa birebir kalben ya şayarak m ı? Ho- 
  
227 
çalar bazen anla şılması o kadar güç laflar ediyorlar ki ne de- 
diklerini takip edemiyorum. Müslüman âlimler Teslisi kabul 
ettikleri için H ıristiyanlar! yeriyor; H ıristiyan âlimler ise 
"Kuran kusursuzdur" dedikleri için Müslümanlar ı. Sanki her 
iki din birbirinden fersah fersah uzakm ış gibi konu şuyorlar. 
Hâlbuki din bilginleri aralar ında tart ışadursun, Anadolu'da 
yaşayan sıradan Hıristiyanlarla s ıradan Müslümanlar ın or- 
tak yanlar ı öyle çok ki. Ayn ı toprağın çocuklar ıyız biz. Ayn ı 
göğün altında... 
Diyorlar ki H ıristiyanl ığa dönen bir Müslüman için en zoru 
Teslisi kabul etmekmi ş.  Keza H ıristiyanl ıktan dönen bir 
Müslüman için en zoru Teslisi b ırakmış. Bana gelince, İsa'nın 
Allah'ın oğlu değil, kulu oldu ğuna inanmakta zorlanmad ım. 
Kuran'da Hazreti İsa ne diyor? Şüphesiz ben Allah' ın kulu- 
yum. Bana kitab ı verdi ve beni bir peygamber yapt ı. Müslü- 
manlığa geçerken bunu ba ştan kabul ettim. Benim esas zor- 
landığım husus Meryem'i terk etmek oldu. Bunu kimseye söy- 
lemedim, Mevlâna'ya bile. Ama bazen Meryem'in o mü şfik, 
kahverengi gözlerini özlüyorum. Yüzü hep huzur verirdi ba- 
na. Anaç, merhametli, sevecen, kadife bak ışlı Meryem...