Yalak köylülerinin Ceyhan suyu kıyısında güzel, verimli bir 
tarlada pamuk toplamalan. 
Çukurova donuklaşmaya, yer yer de silinmeye başlayan yıldızların altında 
uyuyordu. Yağmur örneği bir çiy yağmış, Memidik dizlerine kadar suya batmış 
çıkmış gibiydi. Çıplak ayaklarını yolun serin tozlannın içine sokmuş, buz gibi bir 
su içinde yürürcesine ayaklarıyla yolun tozlanna iki uzun, sonsuz çizgi çizerek 
yürüyordu. Ayaklarını okşayan tozlar, iki yana yumuşacık dökülüyor, ağrıyan, 
sızlayan tabanlarını dinlendiriy ordu. At arabalarının ağır, koygun çampara sesle­
ri uzaklardan geliyordu. Bir de nereden geldiği belirsiz, inceden, geceye sıvanan 
bir türkü geliyor. Yoldan üç hornunulu kamyon geldi geçti. Kamyonların farları 
yandaki Ceyhan suyunun üstüne yüzlerce ışık yolu çizdi. Suyun yüzü dalgasız 
dümdüzdü . Su kıpırdamıyordu . Azıcık olsun bir yel de esmiyordu. Memidik ter 
içindeydi. Yolun kıyısına oturdu. Bir böğürtlen dalını tuttu, sıktı. Dal elini acıttı, 
kanattı. Memidik dalı bırakmadı. Heyecandan taşıyordu. Birden dalı bıraktı, aya­
ğa fırladı, ayaklarını yumuşacık serin tozlara gömdü, serin. Çizgilerini çizmeye 
başladı. Başındaki kasketini çıkardı. Ağır, buğulu, ekşi bir ter kokusu, ıslak, ya� 
pış yapış havaya dağıldı. 
Bir sivrisinek bulutunun içine düştü, kasketini hemen başına geçirdi, iki eliy­
le de kulaklarını, yüzünü kapattı. Elleri çok büyüktü. Sivrisinekler saldırıyorlar­
dı. Memidik ayaklarını tozdan çıkartıp koşmaya başladı. Yoruluncaya kadar koş­
tu. Sonra durdu, yolun kıyısına tozların içine çöktü oturdu Saldıran sinekleri 
elleriyle kovuyor, düşünüyordu . Sırtından ağır bir yük kalkmıştı. Bundan sonra, 
o öldükten sonra yaşayabilirdi. Üstelik Zelihaya gidip yüreğindeki yangını söyle­
yebilirdi. O aklına düştükçe, tabanlan, sırtı, boyrıu, hacakları sızlardı. O aklına 
ne zaman düşse hep kan işerdi. Yaraklara düşerdi. O yok gayrı. İnanılmaz bir kı­
vanç duydu içinde, ta derinlerde. Sivrisinekler gittikçe daha çok saldırıyor, iğne­
lerini mintanından terine şalvarından hacaklarına geçiriyordu. Sefer yok, Sefer! 
Sefer öldü! Zaten kimse konuşmuyordu ki onunla. Taşbaşoğlu Efendimiz yitip 
gitmeden önce, Kırkiara karışmacia önce, "kimse," dedi, "hiç kimse, kul olan, in­
san olan, karınca olan, Allahın bir sevgili yaratığı olan ağzını açıp da şu Muhtar 
Sefere bir çift söz etmeyecek." Onunla kimse bile konuşm uyordu. Çifter çifter 
karısı var. Herkesin bir tek karısı bile yok. Onun üç karısı var, hem de güzel. 
Güzel de ne demek. Ulan Kır ismailin kızı. Kır İsmailin kızı geniş, şehvetli kalça­
larıyla çırılçıplak. .. Me mi dik kocaman elleriyle yüzünü kapattı. Yüzlerce sivrisi­
nek ellerini, yüzünü o anda iğneledi. Sivrisinekler deliriyor, uğulduyor, yakıyor, 
saldırıyor. 
Kır İsmailin kızının üstünden sayısız erkek geçmiş. Kır İsmailin kızı güçlü ve 
azgın. Azgın kadınla başa çıkılmaz. Şimdi Kır İsmailin kızı kiminle evlenir acaba? 
Çok genç, çok güçlü birisi olmalı onun evleneceği erkek. Yoksa gene köy köy do­
laşıp tekmil erkeklerle mi yatacak? Kızgın karı. O toprağa basınca yangınından