birden surat ını asıp beni azarl ıyor, hemen kalk ıp gidiyor. İçimden gülmek 
geliyor ama gülmüyorum. Dedem, onu "gizli bir â şık" gibi dü şündüğümü öğrense 
ne yapard ı acaba, do ğrusu ne yapaca ğını tam kestiremiyorum. 
170 
OTUZ BİR 
Ani bir f ırtına patlay ıvermişti. Yaz ya ğmuru sağanak halinde ya ğıyordu. 
Nermin, bahçeyi ko şarak geçti. Eve girdi ğinde sırılsıklamdı. Saçlar ını iki 
yana sallayarak, küçük bir köpek yavrusu gibi, sular ı silkeledi. Bahçede, 
ağaçların arasından geçerken, rüzgâr ın ve yağmurun hışırtısından biraz 
ürkmüştü. 
Salonda ışığın yandığını görünce dedesinin henüz yatmad ığını anladı. 
Birisini görece ğine sevinerek girdi salona. Dedesi kitap okuyordu. 
Gidip dedesini öptü, saçlar ından akan sular Hüs-rev Beyin gömle ğini 
ıslattı. Hüsrev Bey, yüzünü buru şturarak yava şça itti Nermin'i. Böyle sevgi 
gösterilerinden ho şlanmazdı. Nermin, "Ne yabani adam," diye dü şündü, sonra 
kendisinin de böyle gösterilerden ho şlanmadığını anımsadı, ama nedense 
birden içinden gelmi şti. 
—  Ben bir kahve içece ğim, siz de ister misiniz? Hüsrev Bey ba şını salladı. 
—  Hayır, teşekkür ederim, sonra geceleyin uyuyam ıyorum... 
Nermin kendisine bir kahve yap ıp döndü. 
—  Dışarıda fırtına çıktı. 
—  Duydum, dedi Hüsrev Bey. Dedesinin kar şısına oturdu. 
—  Gene o eski kitaplar ı mı okuyorsunuz? 
171 
— Evet, o eski kitaplar ı. 
Nermin, dedesinin Rusça bir kitap okudu ğunu gördü. 
— Niye hep ayn ı kitaplar ı okuyorsunuz? 
— Yeni kitap okumak için art ık çok yaşlıyım, bilmedi ğim kitaplar ı okuyamam, 
bildiğim kitaplar ı seviyorum, tan ıyorum onlar ı, hepsi eski tan ıdık 
kitaplar, bir sonraki sayfas ında ne oldu ğunu biliyorum, bu da beni 
eğlendiriyor. 
Bir şimşek çaktı, ardından korkunç bir gökgürül-tüsü duyuldu. Nermin, 
elinde olmadan büzü şüp, başını omuzlar ının arasına çekti, kafas ına inmekte 
olan bir darbeden kaç ınır gibiydi. Hüsrev Bey, gülümseyerek bakt ı. O sırada 
bir şimşek daha çakt ı. Hüsrev Bey, Nermin'i uyard ı: 
—  Gene gürleyecek. 
Nermin, dedesinin kendisiyle gizli gizli alay etti ğini anlad ı. Bundan 
hoşlanmadı, Hüsrev Beyin kendisini daha ciddiye almas ını istedi o anda. 
Biraz da so ğuk bir sesle konu ştu: 
—  Demin birden bo ş bulundum, yoksa gökgürül-tüsünden korkmam. 
Nermin tam sözünü bitirdi ği sırada, bir öncekinden daha şiddetli bir 
gökgürültüsü duyuldu, gürültünün şiddetinden camlar zang ırdadı, Nermin 
elinde olmadan gene büzü şüp kafas ını içine çekti. 
Hüsrev Bey bir şey söylemeden ba şını kitabına eğdi, ama dudaklar ında yaşma 
hiç de uygun dü şmeyen, çok genç, çok hergele bir gülümseme dola ştı. Nermin, 
kısacık bir anda gördü o gülücü ğü. 
—  Siz hiçbir şeyden korkmaz m ısınız peki? Hüsrev Bey ba şını bile 
kaldırmadı. 
—  Bilmem, korkar ım herhalde. 
172 
Nermin arkas ına yasland ı. 
—  Geçen gün, konak sat ılacak diye korktunuz ama...