Mustafa gülüşeftali kırmızı Maraş ayakkabılarını hep dü­
şünde görürdü. Mustafa hep yalınayak gezerdi. Çağdaşları hep 
bu ayakkabıdan giyerlerdi.
"Dönersem sana ne getirmemi istiyorsun Mustafa?"
Mustafa bu kadar uykulu, düş içinde olmasaydı Memed- 
den bir şey istemezdi.
Düşünü söylercesine:
"Memed Ağa," dedi, "bana Maraştan bir Maraş ayakkabısı 
al da getir. Gülüşeftali..."
Uyudu.
Memed dağlara çıktı. Memed savaştı. Başına türlü işler gel­
di. Aç kaldı, susuz kaldı, hastalandı, kaçtı kovaladı ama Musta- 
famn ayakkabısını unutmadı. Ayakkabıyı kimseye ısmarlayıp 
getirtmedi de, gidip ulu Maraş bedesteninden Mustafanm 
ayakkabısını kendi elceğiziyle alacaktı. Ayakkabıyı almak için 
Berit dağından ta Maraşa gitti, alıp döndü ve bu ayakkabıyı ay­
larca bir kutsal emanet gibi yanında taşıdı.
"İşte Memed böyle bir Memeddir."
Sonra bir gün candarmalar onun ardına düştüler. Kırksuda 
sardılar onu. Tuvarasma kaçtı. Yanmda Cabbar bir de Recep 
Çavuş derler, çok yaşlı bir eşkıya vardı. Bir de Hızarcı katıldı 
onlara. Tuvarasmda bir daha kuşatıldılar. İnce Memed çetesi, 
Çukurovaya aşağı, Akarca üstlerine sürdü indi.
Akarcada konakladıkları Duran Haşanın evinde Memed:
"Ben bu gece kasabaya inip geri döneceğim," dedi, tuttur­
du.
Duran Haşan:
"Değil eşkıya, yılan bedeni, kuş kanadıyla giremez kasaba­
ya... Kasaba ağzına kadar candarmayla dolu. Dün seyyar can- 
darma alayı kasabaya geldi, kasabanm içi dışı candarma dolu. 
Kuş uçurtmuyorlar. En küçük bir karartıya ateş ediyorlar."
"Bu gece kasabaya gideceğim."
Recep Çavuş:
"Ulan sömelek," diye bağırdı. "Baksana adam ne diyor, 
dinlesene... Sende hiç akıl yok mu?"
"Kasabaya gideceğim."
"Dün gece kasabaya giren iki yolcuyu kurşunlamışlar. Bu
258