sem! Yağlı tabaklar ı yıkamanın, yerleri ovman ın neresinde  
maneviyat olabilir ki? 
Bir gün gözü karart ıp, cevap verecek oldum. "Temizlik iba- 
det olsayd ı Bağdat'taki bütün ev kad ınları çoktan Pir merte- 
besine ula şmıştı" dedim. 
 
Aşçı Dede kafama bir tahta ka şık fırlatıp avazı çıktığı ka- 
dar bağırdı: "Bana bak, dervi ş olmaya niyetin varsa şu tahta 
kaşık kadar suskun olacaks ın evlat! Pabuç kadar dil, mürit 
  
85 
  
kısmının vasıfları arasında sayılmaz. Az konu ş ki, çabuk pi- 
şeğin!" 
Gıcık oluyordum A şçı Dede'ye. Ama bir o kadar korkuyor- 
dum ondan. Bir kez olsun sözünden ç ıkmamıştım. Yani, bu 
geceye dek... 
Bu sefer A şçı Dede bana s ırtını döner dönmez mutfaktan 
sıvıştım; ayaklar ımın ucuna basa basa misafirin bulundu ğu 
odaya yakla ştım. Aniden ç ıkagelen şu dervişi tanımaya can 
atıyordum. Kimdi? Neyin nesiydi? Kalenderi miydi? Burada 
ne arıyordu? Zaviyedeki di ğer dervi şlere hiç mi hiç benzemi- 
yordu. Gözlerinde bir deli bak ış vardı, serkeş, cevval, asi ve 
korkusuz. Tevazu içinde ba şını önüne e ğerken dahi kaybol- 
muyordu bu bak ış. Öyle isyankâr, öyle fevri bir hâli vard ı ki, 
insan hem büyüsüne kap ılıyor, hem de varl ığından rahats ız 
olup ürküyordu. 
Odaya var ınca, kap ıyı kapalı buldum. Bir delikten gözetle- 
meye koyuldum. İlk başta bir şey göremedim ama gözlerim 
loşluğa alışınca içeridekilerin yüzlerini seçebildim. 
Az sonra Baba Zaman, Şems'e bir soru yöneltti. 
"Anlat hele, yolun nas ıl Bağdat'a dü ştü? Yoksa rüyada m ı 
gördün bu zaviyeyi?" 
Derviş başını salladı. "Hayır, buraya gelmeme sebep bir 
rüya değildi. Ben zaten hiç rüya görmem." 
"Herkes rüya görür" dedi Baba Zaman şefkatle. "Hat ırla- 
mıyorsundur, o ba şka. Hatırlamaman rüya görmedi ğin anla- 
mına gelmez." 
"Ama ben rüya görmem" diye tekrarlad ı Şems. "Allah'la 
mutabakat ımızın parças ıdır. Çocukken kâinat ın kimi s ırları- 
nın bir bir önüme serildi ğine şahitlik ettim. Bunu anneme 
babama anlatt ığımda hiç ho şlarına gitmedi, hayal gördü ğü- 
mü söylediler. S ırrımı arkadaşlarıma açayım dedim, onlar da 
'ya hayalcinin ya yalanc ının tekisin' dediler. Hocalar ıma da- 
nıştım ama onlar ın tepkisi de farkl ı olmadı. En nihayetinde 
  
anladım ki insano ğlu fevkalade bir hâl i şitti mi ona 'hayal ya 
da rüya' der, geçer." 
Bunu söyler söylemez, dervi ş bir ses i şitmiş gibi bir anda 
sustu. Sonra çok tuhaf bir şey oldu. Do ğruldu, s ırtını dikleş- 
tirdi; a ğır ağır, gitti ği yeri bilircesine kap ıya yöneldi ve bana 
doğru ilerledi. Tüm bunlar ı yaparken hep benim bulundu- 
ğum noktaya bak ıyordu. Sanki bir şekilde orada oldu ğumu, 
onları gözetledi ğimi bilmi şti. 
Sanki tahta kap ının ötesini görebiliyordu. 
Kalbim deli gibi atmaya ba şladı. Mutfağa mı kaçsam diye 
geçti içimden ama kollar ım, bacaklar ım, tüm bedenim uyu ş- 
muştu. Şems-i Tebrizî'nin o kara bak ışları kapıyı delip geçi- 
yor, ötelere uzan ıyordu. Deh şete düşmüştüm ama ayn ı za- 
manda vücudumun her zerresine muazzam bir kudret dolu- 
yordu. Şems yakla ştı, elini kap ının kulpuna att ı. Tam kap ıyı