----------------------------------------------- Dedikodu Sütunu -------------------------------------------------  
Ama öğle tatilinden sonra, yüzlerdeki ifadelerden, sekreterim  
Zeynep Han ım ın aşırı şefkatli -biraz da korkulu- bak ışlar ından, haberin  
bütün Satsat çal ışanlar ınca okundu ğunu anlad ım. Belki de  
yan ılıyorumdur, dedim sonra kendime. Ö ğle yemeğinden sonra annem  
telefon etti, beni yeme ğe bekledi ğini, gelmedim di ye üzüldü ğünü 
söyledi. "Nasıls ın canım?" di ye sordu her zamanki sesi yle, ama her  
zamankinden daha ş efkatli bir havayla. Haberin kula ğına gittiğini, 
gazeteyi bulup okudu ğunu, ağlad ığını (sesinde a ğlama sonras ı derinlik  
vard ı), y ırtılm ış sayfadan benim de okumu ş olduğumu da bildi ğini 
anlad ım hemen. "Dün ya canavar ruhlu insanlarla dolu evlad ım," dedi  
annem. "Hiçbir şeye ald ırmayacaks ın." 
"Neden bahsediyorsunuz anneci ğim, hiç anlamad ım," dedim. 
"Hiç yavrum," dedi annem. 
O an içimden geldi ği gibi davran ıp onunla dertle şmeye kalk-sa ydım, 
ilk sevgi ve anlay ıştan sonra benim de kabahatli oldu ğumu anlatma ya 
kalkacağ ından ve Füsun hikâyesinin ayrı ntılar ına girmek  
isteyeceğinden emindim. Belki de, bana büyü yap ıldığını söyleyerek  
ağlayacakt ı. "Evin bir köş esine, pirinç ya da un kavanozlar ının içine,  
yazıhanede çekmecelerin dibine oku yup üflenmi ş ve seni â şık eden bir  
muska saklanm ıştır, ara bul ve yak hemen!" de di yebilirdi. Ama  
üzüntümü payla şamad ığı, daha önemlisi konu yu açamad ığı için  
keyfinin kaçtı ğını hissettim. Ama durumuma sa yg ı da gösteri yordu.  
Bu, durumumun ne kadar vahim oldu ğunun bir belirtisi miydi acaba? 
Şu anda, Ahşam gazetesini okuyanlar beni ne kadar a şağılıyorlard ı, 
budala ve h ırsl ı âşık halime ne kadar gülüyor, haberin a yrınt ılar ına ne  
kadar inan ıyorlard ı? Sürekli bunu akl ımdan geçiri yor, bir yandan da  
Füsun un haberi okuyunca ne kadar üzülece ğini düşünüyordum.  
Annemin telefonundan sonra, Fe ridun'a telefon edip Füsun'u ve  
bizimkileri bu günkü Afcsam'dan uzak tutmas ını öğütlemek geçti 
akl ımdan. Ama yapmad ım. Birinci neden, Feridun'u ikna edememe  
korkusuydu. İkinci ve 
 
402