Zaman
307ben ve Nesibe Hala 26 A ğustos 1984 Pazar günü yediğ imize göre,  
aradan 2864 gün geçmi ş. Hikâ yesini anlataca ğım bu 409 haftada,  
notlanma göre onlara 1593 kere ak şam yeme ğine gitmi şim. Ortalama  
haftada dört kere demektir bu, ama haftada dört gün hiç ş aşmadan  
Çukurcumaya ak şam yeme ğine gittiğim de san ılmas ın. 
Baz ı dönemlerde haftan ın her günü onlar ı görürdüm, bazı  
dönemlerde ise bir küskünlü ğe, al ınganl ığa kap ılır ya da Füsun'u  
unutabilece ğimi san ır, onlara çok daha se yrek giderdim. Ama  
Füsunsuz geçirdi ğim (Füsun'u görmeden demek istiyorum) hiçbir  
zaman parças ı o n  g ü n ü  a şmad ığı, on günden sonra ac ım 1975  
sonbahar ındaki da yan ılmaz ağır ıstırap düze yine ç ıkt ığı için, bu yedi 
küsur yılda Füsunlar ı (soyadlar ıyla Keskinler di ye anmak isterim  
onlar ı) düzenli olarak gördüğ üm söylenebilir. Onlar da beni düzenli  
olarak yeme ğe beklerler, gelece ğim geceyi de hep do ğru tahmin  
ederlerdi. Kı sa sürede onlar benim ak şam yemeği vakti yapt ığım 
ziyaretlere, ben de onlar ın beni bekliyor olmalar ına iyi-kötü al ışmıştık. 
Keskinler beni ak şam yeme ğine çağırmazlard ı, çünkü masada benim  
yerim sürekli olarak hazır tutulurdu. Bu da beni, her ak şam onlar ı
görüp görmemek konusunda uzun iç hesaplaş malara sürüklerdi.  
Onlara gene gidersem, acaba fazla m ı rahats ız edi yor olacağım di ye
bazan dü şünür; gitmezsem de, Füsun'u o ak şam görmekten mahrum
kalma ac ısından baş ka, bir de "nezaketsizlik" etmi ş olacağım ya da
yokluğ um olumsuz bir şekilde yorumlanacak diye dertlenirdim. 
Çukurcuma daki eve ilk zi yaretlerim bu dertlenmelerle, eve al ışma. 
Füsun ile göz göze gelme, evin içindeki hava ya uyum sağlama  
gayretleriyle geçti Bak ışlar ımla "işte geldim, burada yım." demek  
isterdim Füsuna. İlk zi yaretimdeki hâkim du ygu bu ydu. İlk birkaç  
dakika en sonunda kafamdaki huzursuzluklar ı utanc ı yenip geldiğim 
için kendi kendimi tebrik ederdim Füsun un yan ında olmak beni bu  
kadar mutlu ediyorsa, kendi