çekiyordu. Üç be ş saniyede bir koklamay ı bırak ıp, marşın sözle-
rini şevkle tekrarl ıyor; tekinsiz bir yank ı gibi geriden geliyordu: 
... her yer inlesin, inlesin.  
Bu arada ikilinin şamatas ı yer gök ve suyu olmasa bile en 
azından arkadaki konvoyun ataletini sarsm ıştı. Diğerleri de mar şa 
avaz avaz kat ılarak camlardan bayraklar ını sallamaya ba şlad ılar. 
Trafiğin de tekrar akmaya ba şlamas ıyla, üzerine ölü topra ğı 
serpilmiş holigan konvoyunun büsbütün canlanmas ı bir oldu. Sa-
dece onlar m ı? Kald ınmlardaki simitçiler, kâ ğıt helvac ılar, korsan 
kitapç ılar ve kalem pille çal ışan ucuz Kore mallan satan seyyar 
sat ıcılar da mar şa eşlik ediyordu. Ara s ıra taksideki birinci holi-
gan h ızını alamay ıp davula vurmay ı bırak ıyor, adeta bütün şehrin 
dağdağasını yöneten bir orkestra şefi gibi sopay ı yayalara ve kal-
dırımdaki seyyar sat ıcılara doğru sall ıyordu.  
Marşın ilk yans ı bittikten sonra k ısa bir karambol oldu. Zira 
bu karma şehir orkestras ının pek az ı ikinci k ıtay ı biliyor gibiydi. 
Böyle bir ayr ıntının dayan ışma ruhlann ı bozmas ına izin verme-
yerek tekrar ba ştan başlad ılar, bu sefer ilk seferden de ate şli. 
Bu gök deniz nerede var, 
Nerede bu da ğlar, taşlar... 
Bu şekilde, hayat gailesinden bezmi ş yayalann, göz al ıcı rek-
lam panolar ının, el arabalannda satt ıklan ç ığırtkan renkli meyva-
larla inatla şırcas ına donuk çehrelerle dikilen seyyar sat ıcılann 
aras ından geçerek bulvar boyunca akt ı gürültü konvoyu. Cenaze 
arac ının içinde Armanu ş, Asya ve sürücü, gözleri holiganlara ke-
netlenmiş vaziyette, seyrediyorlard ı olan biteni sessizce. Öndeki 
taksiyi öyle yak ından takip ediyorlard ı ki, tampondaki ç ıkartma-
lann yan ı sıra görmemeyi tercih edecekleri aynnt ılan da seçebi-
liyorlard ı; mesela arka camda yuvarlanan bo ş bira kutular ını. An-
laşılan taksidekiler daha bu saatte kafay ı bulmuştu. 
"Şunlara bak! Koca adamlar nas ıl davran ıyor," diye patlad ı 
cenaze arabas ının sürücüsü sonunda. "Kaç defa şahit oldum val-  
 la. Bir fanatik öldü mü çatlak arkada şlan tabutuna tak ımının bay-
rağını sarmaya kalk ıyor. Sonra da utanmadan benden bu kâfir ta-
butlar ı mezarl ığa taşımam ı istiyorlar. Z ındıklıktan başka ne şimdi 
bu! Kanun yok memleke tte, kanun. Böyle densizlikleri yasak-
layan bir yasa olmas ı laz ım. Oyun mu bu? Ölüyle oyun olur mu? 
Sadece sureli dual ı yeşil örtüye izin verilmeli. O kadar. Ne yap-
tıklar ını san ıyor bunlar? Müslüman de ğiller mi? Art ık ölmüşsün, 
aha bitti bu dünyayla i şin, art ık işin ahiretle senin, gidip hesap ve-
recen daha, tak ım bayrağıyla ne işin olur? Cenab ı Hak göğün ye-
dinci kat ında ışıklı stadyum mu yapm ış? Cennette turnuva m ı dü-
zenliyorlar?"  
Bu son soruya gülmemek için k ıvranan Asya rahats ızca ye-
rinde k ımıldand ı. Neyse ki cevap bekleyen yoktu kendisinden. 
Asabi sürücünün dikkati öndeki taksiye yönelmi şti yeniden. Tu-
haf bir şeyler oluyordu ön tarafta. Mekanik bir melodi duydular 
önce, meğer ön camdan sarkan, surat ının yar ısı sar ı yans ı kırm ı-
zı fanatiğin cep telefonuymu ş. Bir eliyle arabaya tutunup, di ğe-
riyle şehre orkestra şefliği yapan iri k ıyım holigan, bu i ş için 
üçüncü bir eli olmad ığını unutarak telefonunu açmaya hamle etti. 
Dengesini kaybetti, neredeyse dü şecekti. Peş peşe sopay ı da, cep 
telefonunu da dü şürdü yere. Her iki nesne de tam cenaze arabas ı-
nın önüne dü şmüş oldu haliyle.  
Son anda frene basabildi taksi de, arkadaki şoför de. Cenaze 
arac ı çarpmaya k ıl pay ı durabildi. Asya'yla Armanu ş ani fren yü-
zünden ileri savrulup, geri geldiler. İkisi de kayg ıyla dönüp arka-
daki tabuta bakt ılar. Sapasa ğlam yerindeydi.  
Göz aç ıp kapayana kadar, dü şen nesnelerin sahibi pi şkin piş-
kin gülüp söylenerek a şağı atlad ı. Zaten güçbela akan trafikte her-
kesi durdurdu ğu için özür dilercesine reverans yapt ı, gerideki va-
sıtalara bakt ı. Ve ancak o zaman tam arkalar ındaki arac ın s ıradan 
bir kamyonet de ğil, cenaze arabas ı olduğunu fark etti. Ölüm sim-
gesi arac ın gölge gibi sinsice pe şlerinden geldi ğini görmek bir an