—  Böyle şeyler söylemeyin lütfen, duymak istemiyorum... 
Hüsrev Bey, Nermin'in a ğlamasından duydu ğu sevinci otoriter bir sesin 
ardına gizledi. 
—  Hadi bakay ım ağlama, sen sa ğlam kızsın, bunda a ğlayacak bir şey yok, 
geliyoruz gidiyoruz, sen de gelip gideceksin... Önemli bir olay de ğil bu, 
insanlar büyütüyorlar, her şeyi büyütürler zaten... A ğlama bakay ım... Bak 
ben gene de şanslıyım, benim için a ğlayan biri var, benim için birinin 
ağlayacağı, doğrusu ya, hiç akl ıma gelmezdi, a ğlama, hadi bak a ğlama 
diyorum. 
Nermin, gözlerini sildi. 
—  Bilmiyorum, ben de sinirliyim galiba... Çok yaln ız hissediyorum kendimi, 
çok da yorgunum, ben rakamlar ın yanlış olduğunu şimdiden görüyorum,... Bir 
de siz böyle konu şunca dayanam ıyorum... Siz... Siz, benim sevdi ğim tek 
insansınız... Sizi kaybetmeye dayanamam. 
Nermin yeniden a ğlamaya ba şladı. Hıçkıra hıçkı-ra ağlıyordu. 
203 
Hüsrev Bey yan ına gelip saçlar ını okşadı. 
— Ağlama... Ne yapal ım böyle bu, ben de seni seviyorum galiba... Bu da iyi 
bir şey kızım, on yıl önce ölseydim hiç kimseyi sevmeden ölecektim... 
Nermin iki yana sallanarak a ğlıyordu, dedesinin sözlerini de duymuyordu, 
aslında kendi söylediklerini de duymuyordu. 
—  Kimseyi sevmiyorum, bir tek sizi seviyorum... Hüsrev Bey, oldu ğu yerde 
bir an durdu. Donmu ş 
gibiydi. 
—  Hadi bakay ım ağlama, deyip ç ıktı odadan. Nermin bir süre daha tek ba şına 
ağladı. Koridordan   Müberran ım'ın   sesi   duyuluyordu 
arada bir. 
— Allah korkusu kalmay ınca... 
204 
OTUZ BEŞ 
Galata Kerhanesinin iki sokak üstünde üç katl ı kule gibi bir ev tutmu ştu. 
Evin her kat ında yaln ızca bir oda bulunuyordu. Darac ık, ahşap bir binayd ı. 
Arka taraf ında da, Afrodit'in "mendil kadar" dedi ği küçük bir bahçesi vard ı. 
Evi de Hüsrev Beye Afrodit bulmu ştu zaten. Genç bir Rum k ızına çok daha iyi 
uyacak ad ına karşın, Afrodit tam Hüsrev Beyin sevdi ği gibi kal ın bal-dırlı, 
uçları kapkara iri memeleri olan, geni ş kalçalı, uzun boylu, şişmanca, bütün 
şişmanlığına rağmen eti inad ına diri, kara ka ş, kara göz, azg ın bir Yahudi 
karısıydı. 
Galata Kerhanesinde çal ışıyor, bir orospuda rastlanmayacak kadar istekli 
ve şehvetli sevi şmeleriyle de hemen her gece Hüsrev Beyin koynuna giriyordu. 
Bir de Yahudi belâl ısı vardı. Afrodit'in her gece Hüsrev Beyin yan ına 
gitmesine sinirlenen, a ğzının kenarından kula ğının üstüne kadar uzanan 
morumsu b ıçak yaras ından dolay ı 'Yırtık' diye an ılan kabaday ının işe 
elkoymak istemesi, bir gün Hüsrev Beyin, Galata kabaday ılarının topland ığı 
meyhaneye iki elini arkas ına koyup girmesiyle sona ermi şti. 
Hüsrev Bey, meyhaneye girmi ş, bir yabanc ıyı aralarında fütursuzca yürürken 
gören kabaday ıların 
205 
şaşkın ve öfkeli bak ışları  arasında Yırtık'ın yanına gitmi ş, omzuna 
dokunmuştu. 
— Yırtık sen misin? 
— Evet.