582 Yaşar Kem al-Dağın Öte Yüzü 
Uzaklardan bir ses geldi: 
"Hişt, hişt! Memidik kardaş! Hişt, hişt! Sen misin? Ne arıyorsun buralarda? 
Konuşsana benimle! Benimle hiç kimse konuşmuyor. Sen konuşsanal Taşbaşoğ­
lu yasak etti benimle konuşmayı. Hiçbir mahlukat benimle konuşmuyor. Kurt 
kuş bile. Taşbaşoğlu ermiş değil ki ... Hiç ermiş olsaydı boranda kış ta donup ölür 
müydü? Taşbaşoğlu öldü, öldü ... " 
Memidiğin o anda titrernesi geçti, birden ayağa fırladı. Kaya atmacası örneği. 
Söğüt yaprağı bıçağının sapını sıktı. Avucuna kan oturdu. 
"Taşbaşoğ lu ölmedi," diye var gücüye bağırdı. "Düş değil, gerçek. Düş değil, 
düş değil. Ölmedi! Onu ben gördüm. Arkasında yedi dağ gibi yedi top ışık, onu 
yürür gider gördüm. Arkasındaki ışıklar kaynaşıp durur, onu güler gördüm." 
Seferin sesi inceden, yumuşacık, sevgi dolu, okşar gibi: 
"Öldü yavrum öldü. Işıklar da öldü. Taşbaşoğlu da ... Sen bana inan ve de be­
nimle konuş! Öldü. Işıklar da ölür, toprak da ölür, sular da ... Ermişler de ölürler." 
Birden büyük, Seferden de büyük bir karartı geldi önüne duvar gibi gerildi. 
Kollan ulu karta! kanatları gibi geceye düştü. Kanal kanatlan gökyüzünü örttü. 
Gece, kanat, ağaç dalları, ışıklar, karartı biribirine karıştı. Memidik dönemedi, 
çözülemedi. Elindeki bıçak fırladı, kıvılcımlandı, karanlıkta yalımdan ince, uzun 
kırmızı bir yay çizdi. 
Söğüt yaprağı toprağa uzanmış ses seda vermeyen yumuşacık ete girdi çıktı, 
girdi çıktı. 
Bıçağın ucundan, Memidiğ in ellerinden gün ışıyıncaya kadar kumlu toprağa 
şıp şıp diye kan damladı durdu. Kumlu toprak kanı emdi.