Arif Saim Bey ceketini çıkartırken: 
"Mübarek tozlannı diyeceksin Halil," diye güldü, "müba­
rek tozlannı ... " 
"Mübarek tozlannı efendim ... " 
Arif Saim Bey çıkardığı ceketini elinde fırça tutan baştaki 
adama uzattı. Taşkın Halil Bey mübarek tozlu ceketi alabilmek 
için can havliyle uzandı, Arif Saim Bey gözlerini belerterek onu 
ellerinden tuttu: 
"Halil," dedi, "Halil yapma, biz seninle silah arkadaşı sayı­
lınz, yapma !" 
Taşkın Halil Bey bozuldu. 
Arkadan gelen Vali de ceketini bir fırçacıya uzattı. Albay, 
bir fırçacıdan fırçayı kendi alıp merdiven başında ceketini, pan­
tolonunu sırtında kendi fırçalamaya başladı. 
İçeri girip koltuğa çöken Arif Saim Bey öfkeyl e: 
"Miralay," diye bağırdı, "lütfen ceketini ver de onlara, bu­
raya gel!" 
"Baş üstüne Beyefe ndi." Çabucak ceketini çıkaran Albay, 
odaya koştu. "Buyurun Beyefend i." 
"Rica ederim, geç de karşıma otur, şuraya, şuraya, Vali Be­
yefendinin yanına ." 
Hemen karlı şerhetler geldi. Bu anda da kasaba ileri gelen­
leri içeriye doldular. Her gelen, itiş kakış, sol elleri ceket ilikle­
rinde, iki büklüm, "Hoş geldiniz," diyor, önce Arif Saim Beyin, 
sonra da Valinin, Albayın ellerini sıkıyor, gene iki büklüm du­
rumlannı hiç bozmadan, sol ellerini ceketlerinin düğmelerin­
den çekmeden gidip bir köşeye büzülüyorlardı. Hepsi de ter 
içinde kalınışl ardı. Bir tanesi de küçük bir yüreklilik gösterip 
alnındaki boncuk boncuk teri silemiy ordu. 
Arif Saim Beyin bu da gözlerinden kaçmıyordu. Şu kosko­
caman adamlara, burada, karşısında süklüm püklüm duran bu 
canavarlara, "çıkann mendillerinizi, çıkarın da şu alınlarınızda­
ki teri silin," diye emir veremezdi. Hepsinin gözü de Arif Saim 
Beyin yüzüne dikilmiş, ağzından çıkacak kutsal kelamı tetikte 
durmuş bekli yorlardı. 
Sessizlik uzun sürdü. Ne Vali, ne Candarma Komutanı, ne 
de Arif Saim Bey, konuşmuyo rlardı. Arif Saim Bey önüne, git-
351