ALİ 
l.ADAM 
ANNEIV 
KIZ 
I. ERKEK derler sonra. (Ali, dalgın banktan kalkar. I. ADAM 
tekrar onun koluna girer.) Seni gören de yengeyi 
istemediğini sanır. 
: İstemez olur muyum? İstiyorum ... Hoşlandım 
da aldım. Sen yabancı değilsin, biliyorsun ... Aşık 
oldum da aldım ... Ama korkuyorum yahu!.. Zor­
la değil ya. Vallahi, billahi korkuyorum ... 
: Yürüü!.. (Parkın sol gerisinden çıkarlar.) 
(Oturma odasında) 
: Hadi ayol, yürü ... 
: (Annesinin arkasından çıkarken) Korkuyorum ... 
Ölsem daha iyi. 
(Bir süre parkta, sokakta, oturma odasında sessizlik. 
Sonra birden bir cümbüş. Düğün alayı.) 
(Anne IV telaşla oturma odasına girer. Arkasından 
Baba TV, Anne IV pencereye koşar, okuyup üfler.) 
(Parkta, iki Erkek Öğrenci bulundukları yıkık duva­
rın arkasından çıkarlar.) 
OCRENCİ : Hadi len. Erkek erkeğe, ayıp mı olurmuş? 
BEKÇİ (Bekçi, çıktığı yönden girer. Ötekiler hemen banka 
oturup kitaplarını açarlar.) 
: (Geçerken çocukların saçlarını okşar.) 
Aferin aslanlarım, aferin!.. Çalışın ha. Ben çalı­
şanları severim. Heyyt!.. Parkımı nasıl adam et­
mişim!.. Gelsin de üstlerim görsün. (Uzun, uzun 
. düdük öttürerek sol önden çıkar .) 
(Oturma odasında) 
(Anne TV, pencerenin önünde birden bir feryat koyu­
verir.) 
ANNE iV : Ah, vah!.. Biricik kızım!.. Kıymetli kızım!.. El el-
lerine veriverd ik elimizle ... Gözümüz gibi bak­
tık. .. Besledik, büyüttük!.. Ah!.. Ah!.. Kimlere ya­
radı! .. 
76