Ianılmayan  çıkış  kapısının  basamaklannda  yan  yana  oturmuşlardı. 
Burası  çeşitli  yaş gruplarından,  ülkenin  öndegelen  ya da gelecek  va-
at eden  biyologlarının  günde  on üç saat  düzenli  olarak  çalıştıkları 
devasa  bir binaydı.  Ancak  üç katı  yerin  altına  yapıldığı  için,  uzak-
tan bakıldığında  ne denli  büyük  olduğu  anlaşılamıyordu.  Seçilmiş-
lik duygusu  insanları  birbirine  yakınlaştırdığından,  içeride  herkes 
birbirine  karşı  son  derece  nazikti.  Bir tek profesör  Kandinsky,  bir 
tek o, havada  uçuşan  nezaket  zerreciklerinden  etkilenmez,  kimseye 
güleryüz  göstermediği  gibi,  mecbur  kalmadıkça  da ağzını  açmazdı. 
Dokuz  senedir  asistanlığını  yapan  ve çalışkanlığıyla  olduğu  kadar 
itaatkârlığıyla  da güvenini  kazanan  Nadya  Onissimovna  dışında 
kimseye  tahammülü  yoktu.  Aksi  ve ketumdu;  bedbin  ve sabırsız. 
Nadya  Onissimovna  onun  aslında  göründüğü  kadar  hırçın  olmadı-
ğına,  senelerdir  gece  gündüz  elektrik  yüklü  deneyler  yapa  yapa  si-
nir küpüne  döndüğüne  inanırdı  içten  içe.  Daha  o zamandan  başla-
mıştı  sevdiklerinin  kabalıklarına  onlar  adına  özürler  bulmaya. 
"Bana  ne yaptıklarının  farkında  bile  değiller!  Başarısızlık  benim 
bilmediğim  bir virüs,  buna  karşı  direncim  yok." 
ileride,  laboratuvann  geniş  sahasını  çevreleyen  gri duvarların 
dibinde  iki güvenlik  görevlisi  sigara  içiyorlardı.  Rüzgâr  öyle  şiddet-
li esiyordu  ki, sigaralarının  dumanlan  bir saniye  bile  asılı  kakmı-
yordu  havada. 
"Bazı  geceler  böceklerin  bana  güldüklerini  duyuyorum.  Ama 
onları  göremiyorum.  Rüyalanmda  bomboş  evlerin  kilerlerinde  ge-
ziniyorum.  Şimşek  düşmeden,  silahlar  patlamadan,  zelzele  olmadan 
önce,  felaketlere  ramak  kala  kaçmayı  başanyorlar.  Ordular  halinde 
göç ediyorlar.  Şimdi,  şu anda  biz konuşurken  bile  onlar  yakınlarda 
bir yerlerdeler.  Hiç  durmuyorlar." 
Bir hafta  sonra  ölü bulunmuştu  evinde;  basit  bir dalgınlık,  sıra-
dan bir elektrik  kaçağı...  Nadya  Onissimovna  onun  hep en doğru  za-
manda  öldüğünü  düşünürdü.  İyi ki görmemişti  laboratuvann  başı-
na gelenleri.  Önce  maddi  kısıtlamalar  yüzünden  deneyler  durdurul-
muş,  derken  pek  çok  kişi  işten  çıkarılmıştı.  Nadya  Onissimovna  da 
bu alt üst oluştan  nasibini  almıştı.  Metin  Çetin  ile tanıştığında  sekiz 
aydır  işsizdi. 
Metin  Çetin  tam  bir baş belasıydı.  Bir kadının  âşık  olmayı  iste-
180