"Öldürme değil, canını bile alacaktım. Ne var yani?" 
Ca b bar: 
"Hiç, sordum da ... " 
Recep Çavuş dişlerini sıkarak: 
"Cabbar," dedi, "sizin köyün orospusu mutlak senin anan-
dı. Pezevengi de baban." 
M em ed: 
"Cabbar sus artık," dedi. 
Ca b bar: 
"Sushım işte." 
Köydeki bütün sesler kesilmiş, köy gene o eski ıssızlığına, 
karanlığına gömülmüştü. 
M em ed: 
"Kalkın," dedi, "sabah olmadan bizim Durmuş Ali Emıni-
nin evine varalım ." 
Recep Çavuş: 
"Gözünü seveyim Memed," dedi. "Çabuk varalım ." 
Kalktılar. 
Köy , gene o ilk girdikleri zamanki gibi ıpıssızdı. 
Durmuş Ali, ayak seslerini uzaktan işitip kapıyı açmıştı. 
Kapıda bekliyor du. ' 
"Ben de uyumadım," dedi. "Sizi epeydir bekliyor um." 
Recep Çavuş: 
"Geldik işte kardaş." 
Durmuş Ali: 
"Size tavuk kestirip pişirttim. Açsınız herhal de." 
Recep Çavuş : 
"Sorar mısın bre kardaş!" 
Recep Çavuşun bütün fişeklikle ri, kemerleri, tüfeğ inin ka­
yışı gümüş savatlıydı. Gümüşler usta kuyumcu elinden çıkmış­
tı. Recep Çavuşun sarkık bıyıklan kırmızıydı. Kınalardı bıyıkla­
nnı. 
Oturur oturmaz, utangaç bir kız Memede gizli gizli gülerek 
sofrayı getirdi. Ortaya pilav geldi. Pilav sıcak sıcak tütüyord u. 
Bir sahanda da kızartılmış tavuk getirdiler. 
"İşte bu pilav yaramın acısını alır. Bana böyle tüten, yağı 
burcu burcu kokan pilavlar gerek." 
246