Beyaz dalgalar ın ortasında, bıyıklı yüz siyah bir leke gibiydi. Donmu ştu. 
Nermin, birden geriye dönüp bütün gücüyle kap ıya doğru kaçtı, kapıyı 
arkasından kapatmadan ko şarak koridoru geçti, merdivenlerden üst kata 
tırmandı. Sokağa çıktı. 
Dışarda,korkunç bir s ıcak vard ı. 
Nermin, ak şama kadar klini ğin duvar ına dayan ıp durdu. Hiç k ıpırdamadı, 
konuşmadı, ağlamadı, bir şey söylemedi. Onu ak şamüstü, duvar ın kenarında 
bulup eve götürdüler. 
Ertesi gün okula gitmedi. Klini ğe de gitmedi. 
Yatağına yattı. Hiç konu şmadı. 
O gün gördüklerini de kimseye anlatmad ı. 
101 
YİRMİ 
Nermin, salonda ışık görünce şaşırdı, gecenin o saatinde genellikle dedesi 
de, büyük teyzesi de odalar ına çekilip yatm ış olurlard ı. Paltosunu 
çıkarmadan salona girdi. 
Dedesi büyük koltukta oturmu ş kitap okuyordu. Kafas ını kaldırıp Nermin'e 
şöyle bir bakt ıktan sonra yeniden kitab ını okumaya koyuldu. 
— Ne yap ıyorsunuz bu saatte? 
Hüsrev Bey, gözlüklerinin üzerinden küçümseyen bak ışlarla bakt ı torununa, 
bu soruyu anlams ız bulduğu belliydi. 
—  Kitap okuyorum. 
Yeniden kitab ına döndü. Nermin, dedesinin bu saatte oturup ne okudu ğunu 
merak etti. 
— Ne okuyorsunuz? 
Nermin, dedesinin gene kendisini azarlayaca ğını sanıyordu, ama 
beklediğinin tersine, Hüsrev Bey, torununun o güne dek hiç görmedi ği çocuksu 
bir gülümsemeyle gülümsedi. 
—  Puşkin okuyorum. Bize çocuklu ğumuzda, Kafkasya'daki okulda okuturlard ı. 
Senelerce yan ımda taşıdım... Bu gece de uykum kaçt ı... Kalk ıp okuyay ım 
dedim. 
Nermin, dedesinin Pu şkin okumas ına şaştı, Puş-kin'in ad ını bile bildi ğini 
sanmıyordu. 
102 
—  Puşkin'i sever misiniz? 
Dedesi, kitab ı kucağına koyup koltu ğun arkas ına yasland ı. 
—  Bilmem ki... Çocuklu ğumda ezberlemi şim, aklımda kalm ış. Sonra da arada 
bir çıkarır bakard ım. Bak sana okuyay ım bir tane. 
Hüsrev Bey bir şiir okumaya ba şladı. Nermin'in de şiiri iyice anlamas ını 
ister gibi, tane tane, vurgulayarak okuyordu. Ama Nermin bir şey anlamad ı, 
çünkü Hüsrev Bey, şiiri, çocuklu ğunda ezberledi ği gibi, Rusça okuyordu. 
Nermin, dedesinin, o anda hangi dilde okudu ğunu fark etmedi ğini anlad ı, bir 
şey söylemeden usulca paltosunu ç ıkarıp dedesinin kar şısındaki koltu ğa 
oturdu. Hüsrev Bey'in tok bir sesi vard ı, zaman zaman baz ı vurgularda sesi 
ya heyecandan ya da ya şlılıktan hafifçe çatl ıyor, bu da Nermin'in ho şuna 
gidiyordu. 
Hüsrev Bey, şiiri bitirip sustu, Nermin bakt ı, dedesinin gözleri 
sulanmıştı, bunca y ıl, bir kez bile dedesinin a ğladığını görmemi şti, 
oğlunun cenazesinde bile a ğlamamıştı Hüsrev Bey, şimdi ise, bir gece, 
çocukluğunda öğrendiği Rusça bir şiiri okurken a ğlıyordu. Nermin, elinde 
olmadan "Ya şlanıyor," diye dü şündü. Çocuklu ğundan beri varl ığıyla, 
sessizli ğiy-le, azarlayan bak ışlarıyla kendisini daima ürküten bu adam ın