214 KADERİN CİLVESİ 
yola getirmek için tatlı tatlı sırtımı sıvazladı. Azrail okşuyor­
muş gibi titredim. Çünkü bu iltifatın arkasmdan bal gibi bir 
ifade-ile onur kıran bir teklif çıkacağını biliyordum. Gerçekten 
de tahminim hemen çıktı. 
Şemi sözlerine şöyle başladı: 
— Baba Salâh, görüyorum sıkıntı içindesiniz. Evde yedi 
nüfussunuz. Hayat gittikçe pahalılaşıyor. Paranın değeri düşü­
yor, ihtiyaçlar artıyor. Üç ayda bir üç yüz lira alıyorsunuz. G 
da elinizde üç günde eriyor. Sonra ne yiyorsunuz? Nasıl ge­
çiniyorsunuz? Anlamıyorum. Galiba ot gibi yalnız hava ile su 
ile gıdanızı alıyorsunuz. Fena beslenme ile kanınız bozuluyor. 
Aklınız zayıflıyor. Azim, irade kalmıyor. Hiç bir işe yarsfcnaz 
oluyorsunuz. Sefalet bir kere insanı alta. alırsa geçmiş ola. Bu 
ihtiyaç ejderiyle şimdi gençler bile güreşemiyorlar. Sen ise ih­
tiyarsın. Gücenme Baba Salâh, gidişatını, düşüncelerini zama­
na uydurmaktan çok uzaksın. Evet henüz çok uzaksın. Yokluk­
tan, yoksulluktan şikâyet ediyorsun. Ama bir iş de tutmuyor­
sun. Akşamlara kadar boş oturuyorsun. 
— Bu yaştan sonra ben he iş yapabilirim? 
— Her yaşa göre iş vardır azizim. Bu memlekette sana 
benzeyen birçok adamlar sanki gökten Kudret helvası yağacak-
ımş gibi ağızlarını havaya açıp bekliyorlar. 
-T- Ben tembel adam değilim Şemi Bey. Kendime uygun 
bir iş bulsam çalışacağım. 
— Pekâlâ, ben sana iş bulayım, çalış. 
— Tabiî yaşımı, onurumu gözeterek... 
— Korkma, bundan sonra sana yüz okkalık yük taşıtacak 
değilim. Onur meselesine gelince, bu da yoruma göre bir şey­
dir. Bu zamanda tam ayar bir onurla yaşayan kimseler azaldı. 
Ve bunların bilmem dünyanın kaçıncı dönüşünde Fil mamut'u 
gibi gide gide nesilleri büsbütün yok olacak. 
— işte ben bu cins mamutlardan biri olmak isterim., 
— Merak etme azizim: Zaten öylesin. Fakat ben senin 
filden daha zarif bir yaratık olmam arzu ederim. 
— Çabuk söyle, bana ne iş gördüreceksin? 
— Biraz bana yardım edemez misin? 
— Sana yardım?