dalmıştı. Eğer bu doğruysa, şimdi gördüğü her şey bir düş­
tü. Gördükleri ister gerçek ister düş olsun, bundan gerçeği 
ya da düşü gören bir öznenin varlığı çıkıyordu . Şu durum­
da bütün bunları gören bir kişi olarak o, vardı. "Rendekar 'ın 
dediği gibi ben varım" diyordu , "Peki ama ben kimim? Ay­
na bana İhsan Efendi olduğumu söylüyor, rüyamdaki ayna 
ise Bünyamin olduğumu söylüyor. Ben kimim? Bütün bun­
ları gören özne aslında kim?" 
Derin düşüncelere garkolan Uzun İhsan Efendi ayna kar­
şısında burnunun kıllarını da keserken makası kazara eti­
ne batırdı. Bir hayli kan akıyordu. Ama hiç acı duymadı . Bu 
durum düşünceler ini daha da derinleştirdi. Bünyamin'in 
ezandan önce yaktığı mangala ilerledi. İçin için yanan kor­
lara baktı. İçlerinden birini maşayla alıp inceledi. Sonunda 
fındık büyüklüğündeki koru çıplak avcuna aldı. Derisi he­
men su toplamış, hayat çizgisi ortadan ikiye bölünmüştü. 
Koru mangala attı. Hiç acı duymuyordu. Aşağıya inip ap­
tes tazeledi. Giyinip evden çıkarken ibriği almayı unutma­
mıştı. Meyyit Kapısı'ndan çıkıp Kasımpaşa'daki kabristana 
giderken, çeşmenin birinde ibriği doldurdu. Eski bir meza­
rın yanında durup toprağı suladı ve bir Fatiha okudu. Bir 
bez parçasına sardığı boru çiçeği tohumlarını toprağa serp­
ti. Bu bez parçasını daha sonra mezar taşını tozdan toprak­
tan temizlemek için kullandı. Taşın üzerindeki "Ah mine­
laşk" yazısını, ustaca oyulmuş levent kılıcı kabartmasını, 
"yedi meydanın ve yetmiş iki külhanın efendisi" ibarelerini 
özenle parlattı. Öğle vakti olmadan arkasına bile bakmak­
sızın aceleyle Galata'ya döndü. Evine gidip odasına çıktı ve 
uzun süredir üzerinde çalıştığı dünya atlasını tamamlama­
ya koyuldu. 
46