daklarının kıpırtısından başka bir şey farkedemiyordu. Ziya 
amcasına yaptığı saygısızlıklardan değil de, sanki karşısında tütün 
içmeye cesaret edebildiği için azarlanıyormuş gibi elindeki si­
garayı saklamaya çalıştı. 
Cevdet Bey bu sefer daha sert bir sesle: "Hadi çık dışarı, di­
yorum, saygısız seni!" diye inledi. Sonra öksürüğüne boş yere 
hâkim olmaya çalıştığını anlayarak kendini bıraktı. Ziya'nın 
odadan çıktığını gördü. İçinden ona birşeyler söylemek geçti, 
ama bunu yapacak gücü kendinde bulamadı. Sanki ciğerinde, 
nefes borusunda ateşler yanıyor, inleyip öksürerek alevleri 
püskürtmesi gerekiyordu. Biraz kendine gelir gibi olunca 
mendilini çıkarıp alnındaki ter damlacıklarını sildi. Odada 
yalnızdı, kendini yaşlı ve güçsüz buluyordu. "Hayalet," diye 
mırıldandı. "Çok da iyi biliyor ne olduğunu... Hayalet." Sonra 
kendini toparladı. "Hayaletmiş!" Aklı her şeyi yeniden düzen­
lemeye, şu yarım saat içinde tepetaklak olup yıkılanı, yeniden 
kurmaya girişti. 
• • 
13 
SÖZ KESME 
Eniştenin pipo, teyzenin de parfüm kokusuyla dolan taksi Ye­
nişehir'in bir ara sokağına saptı, birörnek evlerin arasından 
ilerleyip Ömer'in işaret ettiği birinin önünde durdu. Ömer 
ağaçların arasında oturma odasında yanan lambayı görünce 
heyecanlandı. Dün de buraya gelmiş, Nazlı'yı görmüştü. Bugün, 
önceden kararlaştırıldığı gibi şu "söz kesme" denen şey yapı­
lacaktı. 
Kapı çalınır çalınmaz açıldı. 
Enişte: "Ben Cüneyt, karım Macide!" diyerek bir hamle yaptı, 
ama kapıyı açan Muhtar Bey değil, ince uzun bir adamdı. 
"Ben Refet Bey efendim! Evet, sizin geleceğinizi biliyorlar. 
Yukardalar. Bir rastlantı oldu. Ben aşağı inmiştim. Siz de Ömer 
Beysiniz galiba. Memnun oldum. Ben Nazlı'nın amcası sayılırım, 
buyurun, buyurun..."