caman bir delik.., Ben kahkaha ile gülerken o, durumdan 
müteessir görünüyor ve sesini çıkarmıyordu. ‘Peki Mustafa 
Bey,’ dedim, "Yann mühendis çıktıktan sonra şantiyelerde 
nasıl çalışacaksınız?1  O, gayet sakin, bana şu cevabı verdi: 
'Beyefendi, ben şantiyelerde çalışmayacağım; ben, mektepte 
hoca olacağım’."
199 Mustafa, hoca olacaktı. Daha ikinci sınıfta okurken 
hocalarıyla arkadaş olmuştu; teneffüslerde riyaziye hocası 
Kerim Erim’le sohbet ediyordu. Lisede olduğu gibi gene en 
yakın arkadaşlan hocalardı. Kerim Erim, Mustafa Bey’in 
matematikçi olmasını istiyordu; ona göre Mustafa'da araştı­
rıcı ve yaratıcı olarak kusursuz bir matematik kafası vardı. 
Mustafa İnan birinci sınıfı imtihan vererek atlamak istediği 
zaman bunu düşünerek itiraz etmişti. "Ben ona nazarî hesap 
okutacağım." Mustafa için hocalığın yolu Mühendis Mekte- 
bi'nin ilk yıllarında açılıyordu böylece. Şantiye şefine söyledi­
ği gibi, Mustafa Bey in inşaatlarda çalışmaya pek niyeti yok 
tu. "Mustafa’nın mektepte sevmediği tek iş proje çizmekti,' 
diyor yakın arkadaşı Şevket Arat, "biraz uğraşır, sonra bana 
gelerek, 'Şunu çiziver, ben beceremedim,' derdi." Mühendis­
lik bir disiplindi ve Mustafa İnan bazen bu disiplinden sıkılı­
yordu. Mühendislik bir “ iş’ti ve Mustafa İnan işadamı olmak 
istemiyordu. Mühendisin hulduğu formüllerin ötesindeki ko­
nulan merak ediyordu.
"Lisedeki çalışkan bir öğrenci bizde genellikle fen bölü­
müne aynlır," dedi profesör, "Edebiyat bölümümüz bu yüz­
den fakir kalıyor herhalde. Fen bölümüne aynlan bir öğrenci 
ne yapar? Bu soruya yıllarca verilen karşılık şuydu; Mühen­
dis olur. Peki mühendis olunca ne yapardı bunlar? Elbette 
serbest hayata atılırdı, zengin olurdu. Asistan olanlara da, 
hayattan korkan pısınk insanlar gözüyle bakılırdı. Allahtan 
Mustafa’nın aklı para hesabına ermiyordu ve Mustafa Bey 
proje çizmekten de hoşlanmıyordu. Şantiyelerde toza duma-
92