kelimeler de d eğil pöfürtüler, kıkırtılar, kahkahalar da dahil seslerin 
yerine, bir dizi göz hareketi koymuşlardı; göz şekilden şekle giriyor, 
kırpılıyor, açılıyor, kısılıyordu. Verilen mesajın içeriğine bağlı 
olarak Nazarın, uzatmalı bakışlar ya da kaçamak göz gezdirme ler 
girdabında tekrar tekrar döndüğü görsel bir jimnastikti bu.
İşte Piyu'nun fazlasıyla kafa karıştırıcı bulduğu bu dolaylı dil ve 
onun bitmeyen lehçeleriydi. Ruhunun derinliklerinde Piyu çok istiyordu 
Alegre'nin biraz daha... biraz daha kadınsı olmasını... kadınsı 
kadınların daima yaptıkları gibi ağlamasını, dırdır etmesini, kusur 
bulmasını, vıdı vıdı yapmasını. Çorbanın sıcaklığından, yatağın 
üzerinde açık bırakılmış bir kitabın satırları arasından ya da
159
enchiladas'm tuzundan Alegre'nin şifrelerini ç özmek sinir bozucuydu. 
Son zamanlarda Piyu her seferinde la Tia Piedad'a ald ıkları çiçeklerden 
şüphelenmeye başlamıştı; asla takip edemediği bu dolambaçlı dile dahil 
miydi renkleri (neden şarabi?) ya da türleri (neden gül?).
Her zamanki gibi bu sefer de ifrata kaçan bir debdebesi, gösteri şli bir 
nezaketi ve can s ıkıcı bir yavaşlığı vardı çiçekçi kadının. Güllerle 
dekoratif yapraklar arasında balerin adımlarıyla süzülüyor, sanki bir 
hafta sonra ölecek bir tomar bitki değil de sonsuzluğa yeminli antik 
papirüslermiş gibi her birinden on ikişer taneyi muazzam bir zarafetle 
seçiyordu. Elindeki makas havada daireler çizdikçe Piyu bayılacak gibi 
oldu. Bir çiçekçide bu keskin aletlerin işi neydi? Makaslar, bıçaklar, 
falçatalar, çakılar... cephanelik gibi. Dışarı kaçıp orada bekledi.
Tekrar yola koyuldukları nda Alegre mutlu görünüyordu, büyük bölümü 
aşırı cömert bir buketin ardında gizlenmiş olan Piyu'nun yüzünden ise 
pek bir şeyanlaşılmıyordu. Buketin üzerindeki kartta bir not vardı: "A 
la nıejor tia en el mundo!"*
La Tia Piedad bir gün önce hastaneye kaldırılmıştı. "Sabahtan beri 
sırtı ağrıyordu, çok fena!" diye bilgilendirmişti Alegre kıs ot -ras 
tias'ı telefonda. Piyu'nun odasından her birini teker teker aramış, her 
seferinde tamı tamına aynı kelimeleri söylediği ve görünüşe göre 
karşılığında aynı yorumlan aldığı halde hiç azalmayan bir coşkuyla 
tekrar tekrar anlatmıştı hadiseyi. Söylediklerine bakılırsa bir gün 
önce yemek masasında her şey normal görünüyordu. La Tia Piedad yaptığı 
yeşil bezelye çorbası yüzünden en genç hizmetçiyi azarlamış, 
tenceredeki bulamacı yenebilir bir şeye dönüştürmek için mutfağa 
gitmiş, masadaki misafirlerden o dönene kadar yemek yememelerini 
istemiş ama sonra bir türlü geri dönmemişti.
En genç hizmetçi mutlağ a tekrar girecek cesareti toplad ığında, çorbayı 
yeşil bir esrimeyle ocağın üzerinde fokurdar, la Tia Piedad'ı da elinde 
tahta kaşık, yerde yatar vaziyette bulmuştu. La Tia Piedad
* "Dünyanı n en iyi teyzesine!"
160
hemen hastaneye, dünya üzerinde güvendiği tek doktora götürülmüştü: 
Ricardo Aguilera'ya. Büyük büyük teyzenin Ricardo Agu-ilera- cıhğınm 
sebebi onun ülke çapında başarılı bir doktor olarak nam salmış oluşu, 
yarı Meksikahlığı ("yarı man değil! Annesi Chi -cana ise, kendisi de 
öyle," derdi la Tia Piedad her seferinde) hastalarına karşı iyi 
kalpliliği... ama Piyu'ya göre. hepsinden çok o ışıltılı porselen 
gülüşüydü.
La Tia Piedad ne zaman hastaneye kaldırılsa ufak değişikliklerle aynı 
sahne tekrarlanırdı. Pembemsi (vişne rengi, bordo ya da ş arap rengi) 
bir gecelikle yatakta otururdu La Tia Piedad, todas las ti-as 
(dönüşümlü olarak) at nah şeklinde yatağının etrafına dizilirdi, ağzına 
kadar çiçeklerle dolu lüks odada, masanın üzerinde hastaların koruyucu 
azizi San Camilo'nun bir tasviri olurdu. La Tia Piedad, Alegre'nin