seyreden T urgut, bir anda heyecanlandı: zevkle seyretti bu
sahneyi. Çok kısa süren bir sahne. Adam, hemen elini çek-ti: bir iki saniyelik bir temas. T urgut, Selim’in merak ve tut-kuyla bakan gözlerini yakaladı ve atıldı: “Böylesini seyret-mek daha başka oluyor, değil mi? İnsan bir tuhaf oluyor,değil mi?” Kadın, adamın eline vuruyor, gülerek söyleniyor,utanmış gibi, onları seyreden gençlere bakıyor. Selim kızar-dı: suçüstü yakalanmış gibi, telaşlı gözlerini yere indirdi.Gülümseyerek meseleyi kapatmaya çalıştı. Şimdi beni gör-seydi nasıl hissederdi acaba? Elini, kadının dizkapağındanyukarılarda gezdirdi. Çorabı yok, ne yazık. Çorabın bitipetin başladığı yere dokunmaya bayılırım doğrusu. Bacakta,eşyanın bitip insanın başladığı yer elin altında, vücudunduygulara karşılık vermeye başladığı nokta. Daha yukarıdasıcaklık da gittikçe artmaya başlar: dünyanın merkezinedoğru. Bilinmeyene doğru yolculuk. Kadına sarılmış, kü-çük hareketler yapıyor, sınırı aşmadan. Uzaktan bakılınca,insana, hiçbir şey yapılmıyormuş gibi gelir: bir şeyden şüp-helenilmez. Telaşsız, hafif bir hışırtı. Bazı duyguları ifade et-mek ne kadar zor. Elim anlatabilir ancak. Elimin derisindenvücudumun hayati merkezlerine yayılan bu duyguyu sizle-re iletmekte güçlük çekiyorum, insan kardeşlerim! Efen-dim? Yalnız dokunma duyusuyla açıklanabilir mi? Ya daelektriklenmeyle? Olamaz. Hücrelerin bir kenarına sığın-mış cinsel zerreciklerin bir dış etken yoluyla uyarılması.Kelimeler, kelimeler, kelimeler. Bütün duyularımla giriştimişe: hepsi var. Hayır, kitaplardan da etkileniyor isan. Oku-ma duyusu eksik. Elimin altında kımıldıyor: yaşadığını bil-mek bana heyecan veriyor. Kadının kulağına eğildi: “Ben-den hoşlandın mı?” Buna ne diyebilir ki? Konuşma duyu-su. Kadın, belirsiz bir hareket yaptı. ‘Kadınlarla konuşurlar.Bir bara giderler, konsomatrislere içki ısmarlarlar: bir daha,bir daha. Hep konuşmak için. İnsan olduğumuzu, kendimi-
284