muştum. "Beni k ırbaçlayan adam dedi ki benim gibiler yer - 
yüzünde fazlal ıkmış." 
Bunları söylerken sesim titredi, a ğlamaklı oldum. Zay ıflı- 
ğımdan utand ım. 
"Yanlış laf etmi ş" dedi Şems. "Hâlbuki tek tek herkes el- 
zem ve vazgeçilmezdir. Tesadüfi olan ya da fazladan olan bir 
şey yoktur. Kurallardan biridir bu." 
Ne kural ından bahsetti ğini sorunca şöyle dedi: 
"Yirmi Birinci Kural: Hepimiz farkl ı sıfatlarla s ıfat- 
landırıldık. Şayet Allah herkesin t ıpatıp aynı olmasını 
isteseydi, hiç şüphesiz öyle yapard ı. Farklılıklara say- 
gı göstermemek, kendi do ğrularını başkalarına dayat- 
maya kalkmak, Hak' ın mukaddes nizam ına saygısızlık 
etmektir." 
  
183 
182 
  
"Dediklerin iyi ho ş ama" dedim zorlukla. "Ben her şeyden 
şüphe ediyorum. Tanr ı'dan da." 
Şems-i Tebrizî yorgun gülümsedi. " Şüphe fena bir şey de- 
ğil ki. Şüphedeysen, hayattas ın demektir. Aray ıştasın." 
Bir kitaptan okur gibi canl ı bir ezgiyle konu şmaya devam 
etti: 
"İnsan_bir gecede iman sahibi olmaz Süleyman. Ki şLken- 
dini inartgh_z.ann.eder ama sonra beklenmedik bir i ş gelüıba- 
şma, tereddüte dü şer, yalpalar. Tekrar toparlan ır^ imanı kuv- 
vetlenir, ard ından yine yuvarlan ır şüphe çukuruna... Bu böy- 
le devam eder. Belli bir safhaya ula şıncaya dek bir o yana bir 
bu yana sallan ırız. Kâh mümin, kâh münkir, kâh mütered- 
dit. Kâh cennetlik, kâh cehennemlik. Ancak böyle ilerleyebi- 
liriz. Her ad ımla Hakk'a biraz daha yakla şırız. Şüphe_duy- 
madan iman olmaz." 
"Hıristos böyle konu ştuğunu duysa, tela şlanır yalla. A ğ- 
zından çıkanı sakın diye tembih ya ğdırır" dedim. "Bana hep 
nasihat eder: Her kelam her kula ğa uymazm ış." 
Şems-i Tebrizî güldü. "Eh, o da hakl ı" dedi. Sonra birden 
ayakland ı. "Haydi, seni evine götüreyim. Yaralar ını saralım, 
sonra da uyuman gerek." 
Kolumun alt ına girip do ğrulmama yard ım etti. Ama yürü- 
yemeyecek hâldeydim. O zaman dervi ş hiç düşünmeden beni 
kaldırdığı gibi sırtına aldı. Kendi kokum burnuma çal ındı. 
Utandım. 
"Taşıma beni, le ş gibi kokuyorum" dedim. 
"Dert etme, sen evinin yolunu tarif et yeter." 
Ve işte böylece, Tebrizli Şems üstümdeki kam, sidi ği ve kus- 
muğu umursamadan Konya'n ın dar sokaklar ı boyunca ta şıdı 
beni. Derin uykuda evlerin, dükkânlar ın, kulübelerin yan ın- 
dan geçtik. Bahçe duvarlar ının ardında köpekler havlad ı. 
"Hep merak etti ğim bir şey var" dedim. "Sufilerin methet- 
tiği mey hakiki midir yoksa mecazi mi?" 
  
Şems çocukla konu şur gibi şefkatle gülümsedi. " İlahi Sü- 
leyman! Bunu mu merak edersin? Ne fark eder?" dedi. Niha- 
yet evimin önüne varm ıştık. Dikkatlice s ırtından indirdi be- 
ni. Ve ard ından şöyle dedi: 'Yir ım^dnci_K ıı^abJIakiki Al- 
lah Aşığı bir meyhaneye girdi mi oras ı ona namazgah 
olur. Ama bekri ayn ı namazgaha girdi mi oras ı ona 
meyhane olur. Şu hayatta ne yaparsak yapal ım, niyeti- 
mizdir fark ı yaratan, suret ile yaftalar de ğil." 
Şems beni evime b ıraktıktan sonra, uzun ve yorucu bir ge-