Büyük Efendi bunları söyledikten sonra okuma kutusu­
nun düğmelerini çevirerek ayarım bozdu. Artık harfler bir­
birinin içine geçmiş, defterdeki yazılar okunamaz olmuştu. 
Üfleyerek cihazın ışığını söndürdükten sonra, Ebrehe deli­
kanlıya, 
-"Şimdi seni yalnız bırakıyorum" dedi, "Belki görüp öğ­
rendiklerin üzerinde düşünmek istersin. Bunun için uzun 
zamanın olacağından emin olabilirsin". 
Ebrehe gittikten sonra Bünyamin elkimya odasında yal­
nız kaldı. Burada neden bulunduğuna, hangi akla hizmet bu 
uğursuz mekana geldiğine açık bir cevap veremiyor, bilin­
medik bir dürtünün sanki kendisini yönettiği sanısına kapı­
lıyordu. O anda kendisinin, rüyalarında sık sık gördüğü ye­
niçerilerden biri olduğunu , karanlık bir sis içinde onlar gi­
bi düş misali dolaştığım düşündü. Ancak bu, belirsiz bir düş 
olmalıydı . Kendisini bir kahraman gibi hissediyordu ama, 
Ebrche'nin dediği gibi fazlasıyla silikti ve küstahca verdiği ce­
vaplan sanki birisi kulağına fısıldamıştı. Kendisine yol göste­
ren bu fısıltıyı tanır gibiydi. Babasının sesine benziyordu ve 
sanki her yere nüfuz etmişti. Bünyamin, elinde olmaksızın, 
zavallı babasının ta baştan beri büyük bir oyun oynadığını , 
karnından konuşanlar gibi su şırıltısından gökgürültüsürie, 
acı feıyatlanndan zevk inlemelerin e, esnaf bağırtılarından sa­
vaş naralarına kadar bütün sesleri taklit ettiğini ve meddah­
lar gibi sesini kılıktan kılığa sokarak herkesi konuşturduğu­
nu düşündü. Bu marazi düşünceler onu adamakıllı yordu­
ğunda bir sedire oturup içinde bulunduğu durumu tartmaya 
çalıştı. Kendisini bitkin hissediyordu ama tuhaf bir bitkinl&­
ti bu. Sanki bedenindeki gücün sahibi kendisi değildi ve kar­
şı gelemeyeceği bir şey, belki de ona yorulmasını emretmişti. 
Birdenbire odada yalnız olmadığını hissetti. Sedirden kal­
kıp odayı aramaya başladı, ama hiç kimseyi göremedi. Göz­
lerinde yaşlar belirmişti. 
154