alınlı,  kafası  takkeli,  yaşlıca  bir adam  dönüp,  hoşnutsuz  bir nazarla 
önce  sokağın  ortasındaki  kamyoneti,  sonra  da kamyonet  sürücüsü-
nü süzdü.  Gördüklerinden  memnun  kalmamış  olacak  ki, suratını  da-
ha da beter  ekşiterek,  çocukların  üçünü  birden  kendine  doğru  çekti. 
Haksızlık  Öztürk  aldırmamaya  çalışarak,  kararlı  adımlarla  daldı 
kalabalığın  arasına.  İnsanları  iteleye  iteleye  apartmana  yaklaşıp  ta-
belayı  okumayı  başardığında,  doğru  adrese  gelmiş  olduğunu  gördü. 
Kapının  kenarında,  üst üste  dizili  zillerin  arasına  sıkıştırılmış  bir 
kartviziti  çıkartıp,  yerine  kendininkilerden  birini  koyduktan  sonra, 
şoför  koltuğuna  atlayıp,  geri  vitese  taktı  kamyonetini.  Aynı  anda  bir 
kafa uzandı  içeri. 
"Bir tek bununla  mı geldiniz?  Yetmez  ki," dedi  boynundan  aşa-
ğısına  leopar  desenli  muşamba  bir önlük  bağlanmış  sarışın  bir ka-
dın şaşı  şaşı  bakarak.  "İki  kamyon  göndereceklerdi  hani.  İki kam-
yon bile  zor alır bunca  çöpü." 
Haksızlık  Öztürk  bir yandan  kadının  ne dediğini  çözmeye  çalı-
şıp, bir yandan  da iki ayrı  uçtan  sokağa  dalan  kamyonların  arasın-
da manevra  yapayım  derken,  direksiyon  hâkimiyetini  yitiriverdi. 
O gün  Bonbon  Palas'ın  önüne,  Haksızlık  Öztürk'ün  kamyonetinden 
başka,  iki kırmızı  kamyon  ve bir özel  televizyon  kanalının  arabası 
geldi  peş peşe.  Günün  sonunda  kamyonlar  tıka  basa  çöple,  televiz-
yon kanalının  aracı  da yaptıkları  çekimlerle  ayrıldılar  Bonbon  Pa-
las'tan.  Hayretlerini  dillendirmeye  hevesli  görünen  komşulardan  zi-
yade,  çöp evde  oturan  kadını  görüntüleyip  konuşturmak  istemişti  te-
levizyoncular.  Ama  o, bir kez evi boşaltılıp  ilaçlandıktan  sonra,  tüm 
ısrarlara  rağmen  kimselere  açmadı  10 numaralı  dairenin  kapısını. 
363