FAKİR BAYKURT
 
233
 
 
Helbet geleceğim! Yaranımla yoldaşımla gülüp oynayacağım, yiyip 
içeceğim...»
 
«Hakkın var: Cennet abam neler hazırladı kimbilir!»
 
«Benim herkesin katmerinde hakkım var. Ben köyün bu
-
 
basıyım! 
Sufrada senin avradın yanına oturacağım ki peşkirinde ne var, ne yok 
süpürmek için...»
 
«Halal hoş olsun! Buyurmazsan hatırım kalı
r. Benim Güs
-
 
sün’ün 
yaptıkları el içine çıkmaz pek, emme bir dadarsın... »
 
Seyranlı’nın tepesi püfür püfür esiyordu. Buralar güz yağmurları 
yağarsa biraz yeşerir. Yağmazsa baharda verirdi vereceğini. Güzel 
otlar birer karıştan fazla büyür, çiçeklenir, kok
ardı. Sonra otlar kurur, 
koyunlar eğreğe gelirlerdi. Ötelerde, derelerin içinde ince sular akardı. 
Hıdırellezden sonra kadınlar koyunları burada sağarlardı.
 
Ağılların oturduğu yerler bir taş toprak düzlüğüydü. Dikenlerden 
başka ot yoktu. Dikenler kırılmış,
 
ezilmişti.
 
Koçları getirip bir ağıla kapadılar. Koyunlar daha yaylımdan 
gelmemişlerdi.
 
Tekağaç’ın altına doğru heybelerini torbalarını, su testilerini 
yıktılar. Eşekleri salıverdiler.
 
Gökyüzü bir yüksek, bir yüksekti.
 
Bir güzel gündü.
 
Düzlüğün ucundan köy
ün damları görünüyordu. Damların 
başında yuvak taşları, bacalar; hepsi boz bir kilimin nakışları gibi 
birbirinin benzeriydi.
 
Rıza çocukları salıverdi:
 
«Gezin oynayın, sufra zamanı toplanın!» dedi.
 
Kimi derelere indi, kimi tepelere çıktı, dağıldılar.
 
Kadınl
ar kızlar, sofraların yerini düzlemeye, silip supür
-
 
meye 
başladılar. Bazı kocakarılar, bazı yaşlı erkekler, Teka
-
 
ğaç’ın önüne 
dikildiler, el kaldırıp duaya durdular.
 
Delikanlılar oturdukları yerden iş gören kızlara bakıyorlardı. Yeni