yanıma her zaman bir harita alırım. Yoldaki bütün işaretlere
dikkat ederim. Cahil millet. Ne yapacağı belli olmaz ki. Al-manya’da değilsin ki. Ne güzel yollar yapmış adamlar. Yolkenarında park yerleri; tuvaletler de koymuşlar. Sen şeyiniyaparken Bizet’nin Carmen Operası çalıyor. Bizde boyunatoz yutarsın. Bizim yollarda iki saat gideceğine, otobandaiki ay araba kullan daha iyi. Daha az yorulur insan. Hitleryapmış. Bir de adamı beğenmeyiz. Ben, sabah kahvaltısınıMünih’te yaptım, öğle yemeğini de Bonn’da yedim. Yavaşgitmeye gelmiyor. Arkadan gelen arabalar tamponuna takıpgötürüyorlar seni. Fakat ben de son defa, Ankara-İstanbulyolunu beş saatte aldım. Biz de Bile’ye kırk dakikada gittik.Bütün yollar böyle olsa... Sonra yavaşladım: arabada bir sesvardı. Yerini bir türlü bulamadım. Motordan mı geliyordu?Daha yeni revizyondan çıktı. Elli bin kilometrede. Sıfır ki-lometrede almıştım. Yağ değiştirmeli. Keçeler yağ kaçırıyor.Çocuk gibi itina ediyorum. Her akşam, üstünü örtüyorum,altını değiştiriyorum.
12
Yalnız hayallerle beslenen bir arkadaşlık ne kadar kısa sü-rüyordu. Günlük meselelerin çözülmesinde bir hayalin nefaydası olabilirdi? Zavallı bir ruh, insanı nereye götürebilir-di? İnsanın ihtiyaçlarını nasıl karşılayabilirdi? Her gün kar-şınıza çıkan canlı, elle tutulur varlıklarla bir ruh nasıl başaçıkabilirdi? Bir ruhla yaşamak, tek başına yaşamak gibi, ha-yal gücü isteyen davranıştı. Uykusu gelen bir insanın, uya-nık kalmak için boşuna harcadığı bir çabaydı. Sonunda be-den, arzulara boyun eğiyordu. Karısını, arkadaşlarını, işiniyok sayarak soyut bir yaşantıyı sürdürmesi ne kadar zordu.Bütün olaylar, kendi kanunlarına uygun bir düzenle onualıp götürüyordu. Sonra... sonra birdenbire o mektup geldi.
339