yordu. Ustelik Naci, Vedat ve Gandi Hikmet birlikte liman 
projesi yapacaklardi. 'Gandi,' diye beni i;agirdi. Ben de yam­
na gittim; bana yava�<;a '$u Naci ile Vedat'm arasm1 ai;abilir 
misin?' diye sordu. Ben de 'Hay hay agam,' dedim. Ufak bir 
fitne fiicurluktan sonra bu i�te muvaffak oldum. Sonunda 
Vedat hocaya hesaplan vermeye, Naci de resimleri teslim et­
meye karar verdiler. Ben de bu i�te hap1 yuttum. <;unkii be­
nim proje olarak verecegim bir �ey yoktu. Hemen agaya git­
tik: 'Aman Mustafa ben bu i�te yand1m. Bu i�i ben bozdum. 
Sen diizelt,' diye ricada bulundum. Mustafa araya girdi ve bu 
hadisenin, onun muzipligi ile oldugu anla�1ldi. Hep beraber 
projeyi bitirdik ve zamanmda teslim ettik. Bizim �akalanm1z 
hii;bir zaman kirgmhkla neticelenmezdi." Mustafa'dan , not­
lanm kimseye vermiyor diye yakmirlar m1� baz1lan. "Derste 
tuttugu notlan kimseye vermezdi," diyor sm1f arkada�la rm­
dan biri. "Sen onlan anlamazsm, dermi�. Notlanm vermez­
mi�, ama hemen oturur, istenen konuyu anlatma ya ba�lar­
m1�. Bir giin de oturup anlatmaya vakti olmad1g1 ii;in notla­
nm arkada�ma vermek zorunda kalm1�: "Hakhyd1, bu not­
lardan hii;bir �ey anlamad1m. Sadece ba�hklanm yazm1�b 
bahislerin, altlarma da bir iki kiii;iik �ekil i;izmi�ti." 'Biiyiik 
Haf1za' ii;in bu kadan yetiyordu; bu �ifreleri goriince hemen 
meseleleri habrhyordu. Ve Mustafa inan, Miihendis Mekte­
bi'ni, belki de yirmi y1lda bir goriilen bir dereceyle, pekiyi ile 
bitirdi. 
"Ui;iincii sm1ftan itibaren hafta sonlannda Mustafa, orta­
dan kaybolmaya ba�lad1," diye anlabyor en yakm arkada�la­
rmdan Nam1k S1lay, "Biri;ok Miihendis Mektebi talebesi gibi, 
liselilere matematik dersi verdigini soyliiyordu. Ozel ya�an­
bsmdan pek sozetmeyi sevmeyen Mustafa inan, hafta sonu 
derslerinin neden bu kadar uzun siirdiigunii anlatm1yordu. 
Onu Adana'dan tamyan arkada�lan da bir hem�erisinin k1z1-
na ders verdigini soyliiyorlardi. Bazen cuma (hafta tatili) 
103