KAPLUMBAĞALAR
 
122
 
 
Kır Abbas’ın koltukları kabarıyordu:
 
«Patlayan gözlerine kul olayım! Yeşeren yapraklarına kurban! Hele 
bir yeşersin, hele bir kara toprağın rengi değişsin, üzümlerin ilk 
benlendiğini bir göreyim, ilk bozumu yapalım; musalla taşı
nın üstüne 
çıkıp şakır şakır oynayacağım! Oynamazsam herkes yüzüme 
tükürsün!..»
 
Oğlu Yusuf da diyordu ki içinden: «(Oynarsın! Oynarsın! Delinin 
birisin sen! Sende akıl yok ki zaten!..) »
 
Sonra gelip Senem’e söylüyordu:
 
«Bağın ilk bozumundan sonra musallaya
 
çıkıp oynayacakmış! Deli 
gibi... Onda akıl kalmadı zaten!..»
 
Senem:
 
«Bebe gibi seviniyor koca adam! Çok havaslı! Havası kursağında 
mı kalacak ne? Belkim asmaların yeşerdiğini, üzümlerin benlendiğini 
görmeden ölecek. O kadar havaslanmasa eyi olur!» 
diyordu.
 
«(Ölürse ölsün de kurtulalım!)» diyordu Yusuf içinden. «(Günden 
güne matufluyor! Ellere gülünç oluyor... Öyle gücüme gidiyor ki, her 
lâfına gülüyorlar!..)»
 
Senem’in dili varmıyordu ki kaynatasına karşı eğri bir söz etsin. 
Epeydir neşesi de yoktu p
ek. İçi bulanıp duruyordu. Her aşı 
yiyemiyordu. Canı başka aşlar, başka yiyecekler istiyordu. Gebeliği 
yüzde yüzdü! Bu kadar çok kusar mıydı gebe olmasa?
 
Bir gün ocağın başında bulaşık yuyordu. Sadece bir ırbık
 
suyu vardı. Tepsinin üstünde çanağı, tabağı k
epçeyi yudu. Külledi. Bir 
damla suyu ziyan etmiyordu. Tencerede biriken kirli suyu köpeğin 
teknesine döküyordu. Sonra «bir su» daha yuyup işini bitiriyordu. 
Köyün korkunç su darlığı, bütün karıları, gelinleri, böyle bir 
tutumluluğa götürmüştü... Suyu damla
 
damla harcıyorlardı.
 
Tabakları kaşıkları tepsiye koyup kaldırdı. Tencereyi de götürüp 
köpeğin teknesine dökecekti.
 
Cennet karı kapının önünde yamalık yamıyordu. Bir yandan da 
göz ucuyle Senem’in yaptıklarım izliyordu. Gelinin tencereyle