Ahmet zindanın dibinde şimdi yapayalnız bir taş gibi kala- 
kalmıştı. Bu gerçekleşen mucizeye, Gülbaharın sıcak büyüsüne, 
sıcacık kadın kokusuna bir türlü inanamıyor, bu gece ona bir 
düş görmüş gibi geliyordu. Bir an ikircikleniyor, düş mü ger­
çek mi, diye kendi kendine soruyor, iliklerine kadar sevdayla, 
mutlulukla doluyor, sonra gene boşluğuna, inanmamazlığma, 
yalnızlığına dönüyordu.
Demek at bunun için geldi de kapısında durdu. Demek 
Tanrı böyle yazmış. Bu at, bu kız bana Tanrının, Ağrının arma­
ğanıdır. Buna layık olmak gerek. Gülbahar bir Ağrı çiçeği gibi 
keskin kokulu, kütür kütür sağlıklı, baş döndürücüydü.
"Sofi kavalı ver," dedi.
Sofi ona kavalı verdi. Şimdi Sofi, Musa Bey ve zindan, kek­
likler yepyeni, duyulmamış bir hava dinliyorlardı kavaldan. 
Gülbahar bu havayı işitse sevincinden deli divane olurdu.
O gün Gülbahar hiç durmadan bütün gün konağın içinde 
döndü durdu. Dalgın, uyurgezer, hiçbir şey yemeden, hiçbir 
şeye elini sürmeden... Babası Ahmedi bırakmayacaktı. Bıraksa 
da onlar hiçbir zaman kavuşamayacaklardı. Bir paşa kızını hiç­
bir zaman bir dağlıya vermezdi. Hem de böyle asi bir dağlıya.
Zindandan gelen kaval sesini duyunca kendine geldi. Te­
peden tırnağa bütün bedeni çımgıştı.
Ahmet zindandan çıksaydı, bir gece gelseydi, onu atının 
sırtına atsaydı, sürseydi bol ceylanlı çöle... Orada uzun çadırlı 
Kürt obaları, oymakları vardı. Ve Kürtler konuksever olurlardı. 
Bir de Ağrıdağı insanına bir başka türlü bakarlardı. Bir başka 
dünyanın yaratığıymış, kutsal bir şeymiş gibi. Ama nerede 
olursa olsun babası onu buldurur, öldürtürdü. Osmanlmm eli 
kolu uzundu, ta dünyanın öteki ucuna kadar, Ahmedi de öldü­
rürlerdi. İçi yanıyordu.
Bu gece de Ahmede gitmeliydi. Her gece. Ama babası du­
yarsa Ahmedi de öldürürdü, onu da. Memoyu da öldürürdü. 
Memonun hali bir hoştu. O kadar altını almamıştı. Ve açkıları 
ona vermiş çıkmış gitmişti. Memoyu düşündükçe, onun acılı 
yüzü gözlerinin önüne geldikçe kahroluyor, elinden geldikçe 
Memo düşüncesini kafasından kovmaya çalışıyor, onu hiç dü­
şünmek istemiyordu. Çok derinden bir şeyler sezmişti, ta eski­
42