göre Nursel Hanım, sahte yobazları kandırmak için yılda bir 
iki kere siyahlar giyiyordu. "Sonra da fahişeler gibi geziyor­
muşum. Ben onlar gibi mi giyiniyorum?" 
Bir süre hıçkırdı, konuşamadı; sonra devam etti: "Onu ben 
baştan çıkarmışım. Bana hiç önem vermemiş aslında. Ne dedi 
bakayım: Ben bir eğlence kadınıymışım onun için. Artık ha­
yatının kadınını bulmuş. Böyle basit sözler etti. Duyduğuma 
göre, zengin bir kızla evlenecekmiş, birlikte bir tiyatro kura­
caklarmış. Tiyatronun çeşidi aklıma gelmiyor şimdi. Duyul­
mamış bir isim. Yeteneksiz ve özentili bir zavallı olduğumu 
söyledi. Ona hediye ettiğim en değerli seramik tablayı yüzü­
me fırlattı. Kaçtım oradan. Arkamdan bağırıyordu, hemen 
eve gidip onun için büyü yapacağımı haykırıyor du." 
Dul kadın biraz yatışınca, kabahatin kendisinde olduğunu, 
boşluktan duyduğu sesler ona bu genci bırakmasını söylediği 
halde bu kutsal uyarıyı dinlemediğini, belki bu seslerin rah­
metli kocasına ait olduğunu anlattı. 
Nursel Hanımın rahmetli kocasına ve zavallı dul kadının 
bütün tanıdıklarına iftirada bulunmuştu felsefeci: "Seninle 
yattığını söyledi." Sevgi ürperdi. 
Nursel Hanım bazı meraklarından uzaklaştı. Sevgi'nin de 
yardımıyla küçük evini yeniden düzene koydular. (Eski du­
rum için, düzen kelimesini kullanmak biraz zordu.) Bazı ge­
reksiz eşyayı atmak için karışık yığınlar gözden geçirilirken, 
Nursel Hanımın yıllardır kaybolduğunu sandığı bazı resim­
ler, yazılar, hatıralar bulundu. Seramik fırını yaptırmaktan 
kesin olarak vazgeçildi. Başı, sonu kaybolmuş kitaplar satıldı; 
onların parasıyla küçük bir raf aldılar. lnsanın aklını karıştı­
ran bazı felsefe ve edebiyat kitapları satıldı; yerlerine yenileri 
alınmadı. Sevgi'nin her çeşit kalabalıktan başı ağrıyordu; in­
san kalabalığı kadar eşya kalabalığı da onu yoruyordu. Siyah­
lı dul, radyosunu ve telleri fareler tarafından kemirilen pika­
bını satmayı teklif edince Sevgi, sevinçle kabul etti: lkinci el-
229