Orta Direk 25 
Ama sonunda canını dişine taktı. Her yıl yaptığı gibi bir döngele dikenini 
eline aldı. Her yıl döngeleyi eline alır almaz sevincinden uçar, oynar güler­
di. Gene öyle güler bir tavır takındı elinden geldiğinc e. Koşarak Muhtara gi­
derdi. Gene koşareasma Muhtara gitti. Onu elinde döngeleyle, köyün içinden 
koşmaya çalışarak, tökezleyerek, düşerek Muhtara gider görenler: 
"Çukurda pamuk açmış," dediler. "Açmış ama bu yıl da Koca Halil iyice ko­
camış gayrı. Koşmak değil, doğru dürüst yürüyemiyor bile fıkara." 
Muhtar onu kapıda karşıladı. 
"Bu yıl ne geç açtı pamuk?" diye sordu. Sonra da ardından ekledi. "Senden 
hiç beklemezdim Halil Emmi, Uzun Aliylen, öteki köylüylen bir olup benim 
aleyhime çalışıyormuşsun. Ay ıp. Sana yakışır mı? Sakalından utanmacim mı?" 
Koca Halil: 
"Doğru konuş Muhtar, senin baban bile bana böyle laf edemezdi," diye söy­
lendi. Eskiden olsa böyle bir söz karşısında kükrer, kıyameti koparırdı. Yalnız, 
"Doğru konuş. Ben senin bildiğin adam değilim," demekle yetindi. 
Her yıl döngeleyi getirince: 
"Döngele geldi kapıya vurdu. Bir katarını da göğe ağmış, turna katarı gibi 
katarianmış Tekeç dağına doğru uçarken gördüm," derdi. 
Bunu öyle sevinçle, öyle şen şakrak söylerdi ki. .. Şimdi ağzından dökülüyordu. 
Muhtar da: 
"Amma da atıyorsun bre emmi," der, oradaki köylüler gülerlerdi. Sonra da 
tellal çağrılır, köy Çukurovaya iniş hazırlığına başlardı. 
Muhtar "atıyorsun" diyemedi. Oradaki köylüler gülemediler. Yaşlılar bu yıl­
da bir uğursuzluk olacak diye içlerinden geçirdiler. 
Tellal da cansız cansız bağırmaya başladı. Her yıl sesi çın çın öterdi. 
"Ulan bu ne iş? Bu ne durgunluk?" diye biribirierine sordular. "Sonu hayırlı 
gelsin." 
Koca Halil döngeleyi Muhtara verdikten sonra evine geldi, kapandı. Büyük 
toplantıya kadar da bir daha dışarı çıkmadı.