"Senin be ş para etmez kar ılarında gözüm yok şişko. Çöl 
Gülü'nü görmek istiyorum, hem de hemen." 
Hünsa ok gibi delen bir nazarla surat ıma baktıysa da be- 
nimle ağız dalaşına girmedi. K ısık bir sesle, söyleyece ği şey 
ağırına gidiyormu şçasına süklüm püklüm cevap verdi: "Çöl 
Gülü burda de ğil. Gitmi ş. Herkes uyurken kaçm ış haspa." 
Öyle saçmayd ı ki söyledi ği laf, gülesim geldi: "Kerhaneden 
fahişe kaçtığı nerede duyulmu ş?" diye sordum. "Hemen bul o 
karıyı!" 
O zaman hünsa sanki ilk kez görüyormu ş gibi garipseye- 
rek bakt ı bana. "Sen kim oluyorsun da bana buyruk veriyor- 
sun?" dedi. O çekik, ufak gözleri alev püskürüyordu. 
"Ben kim mi oluyorum? Yüksek mevkilerde amcas ı olan 
bir kamu görevlisi! İstersem bu kerhaneyi kapat ır, hepinizi 
sokağa atarım" dedim. Ve hünsan ın kucağındaki kâseden bir 
lokum al ıp ağzıma attım. Parmaklar ımı kerhanecinin üstüne 
sildim. Deh şet içinde bakt ı ama diklenmeye cesareti yoktu. 
"Benim ne kabahatim var?" dedi hünsa mazlumu oynaya- 
  
324 
  
325 
  
 
  
rak. "Bütün suç o dervi şin. Çöl Gülü'nün kanma giren o. Bu 
yollara tövbe etmesini o herif sal ık verdi." 
İlk başta kimden bahsetti ğini anlayamad ım ama aniden 
bende şafak att ı. Kerhanecinin sözünü etti ği derviş Şems-i 
Tebrizî'den ba şkası değildi! 
Vay namussuz! Sen önce talebelerinin önünde amcam ı ye- 
rin dibine sokup küçük dü şür, sonra da kerhaneden naml ı bir 
kaltağın kaçmas ına sebep ol! Art ık lamı cimi kalmad ı. O 
mendebur herife haddini bildirmek şart oldu. 
Ella 
Boston, 26 Haziran 2008 
Biricik Aziz, 
Sana bu kez email filan de ğil, gerçek bir mektup yazmak is- 
tedim. Eski usul. Mürekkebiyle, kâ ğıdı zarfı puluyla klasik bir 
mektup. Yaz ıp hemen postaya vermem gerek. E ğer yollamakta 
gecikirsem, yazd ıklarıma pişman olup mektubu y ırtabilirim. 
Hani biriyle tan ışırsın, çevrende görmeye al ıştığın insanlardan 
çok farkl ı biri. Öyle biri ki her şeyi bamba şka bir gözle görür ve se- 
ni de bak ış açını değiştirmeye yöneltir. Dünyaya onun gözleriyle 
bakmaya ba şlarsın. İçine ve d ışına da. Etkilenirsin. Etkilenmek 
ne kelime, büyüsüne kap ılırsın. Gene de ilk ba şlarda araya bir 
mesafe koyabilece ğini, yüre ğini kontrol alt ında tutabilece ğini zan- 
nedersin. Oysa rüzgâr sand ığın fırtınadır. Sınır sandığın yer oy- 
nak ve kaygan bir zemindir. Bir bakm ışsın, farkında bile olmadan 
açılmış, karadan uzakla şmışsın. Okyanusun tam ortasmdas ın. 
Aziz, senin kelimelerine ne zaman böyle ba ğlandım, bilemiyo- 
rum. Tek bildi ğim yazışmalarımızın beni de ğiştirdiği. Hem de tâ 
en başından itibaren. Belki sana bunlar ı itiraf etti ğime pişman 
olacağım. Belki haddimi bilmiyorum. Ama koca bir ömrü haddimi 
  
bilerek geçiren ben, bir kere de olsa hudutlar ımı aşmak istiyo- 
rum. Cesaretim beni şaşırtıyor. Tabi e ğer bunun ismi cesaretse... 
Önce yazd ığın romanı okudum. Kelimelerinle uyand ım, onlar- 
la uyudum. Sonra yaz ışmaya başladık ve yaz ıdan yazar ına dön- 
dü ilgim. Senden mesaj gelmi şse mutlu ba şlıyorum güne, gelme- 
mişse bir yan ım eksik gibi hissediyorum. Ben galiba önce senin