rın ayrı ayrı bir düşünelim bakalım. Hani, buradaki genç dost­
larınızdan birinden biri dönmüşse, bir de ona sorun. Ben de 
olasılıkları bir gözden geçireyim. Sonra oturup birlikte bir du­
rum değerlend irmesi yaparız. Baktık bu arada kendilerinden 
sahiden bir haber yok, baktık izini dahi bulamadık, o zaman ta­
bii ... Ama hele durun bakalım, acele etmeyelim ... " 
Ses tonum, sanki bir şeyler sezmiş, biliyormuşum, kayıp 
hayatın izi üstündeymişim gibi. 
Bildiğim, o akşamüstü, günbatımında, barok derken karşı­
ma romantik birinin çıkmasıydı. Hayallerim yıkılmıştı. Hika­
yem beni terkediyordu. Yıllardır izini sürdüğüm büyü dağılı­
yordu. Yapayalnız, umutsuzdum. Geçmişe/ geçmişime tanık bi­
rine, terbiyeli bir okura tutunmak istemiş miydim, o alacaka­
ranlıkta söyleyemem, ama zar atmıştım, karşıma Doktor Asaf 
çıkmıştı. Hayatta rastlantıların önemini görmezden gelemeyiz . 
Tutkum dirilmiş, heyecanım tazelenmişti. "Hele durun baka­
lım," derken okurum doktorla birlikte kendimi de yatıştırmak 
istiyordum, o kadar. 
"Yarından sonra tekrar buluşalım mı? Cafe Central'de bu­
luşalım isterseniz. Hem belki hocanızla birlikte gelirsiniz. Zaten 
size bir şey de göstermek istiyordum. Yalnız, izninizle, şu dos­
yaya bir gözataca ğım." 
Birden kendimi Hercule Poirot sanarak, doktordan böyle 
bir duygu içinde ayrıldım. Gecenin ve ormanın ıssızlığında 
büsbütün güçlü hissedilen rüzgarın fısıltıları kulaklarımda, 
çoktan uyumuş bahçeli evlerin arasındaki sokakların karanlığı­
na karıştım. 
Tabii bir kolumun altında 'Tarih Dersleri' defterim, öteki 
kolumun altında 'Edebiyat Notları' dosyasıy la. 
113