Muhittin birden: "Siz inançsızsınız!" dedi. "İşte sizi çirkin 
yapan şey bu!" 
"Bizi, demek, çirkin buluyorsun!" dedi Refik. 
"Teorik olarak öyle!" dedi Muhittin. "Dahası, yavaş yavaş bir 
arkadaş olarak da öyle bulmaya başlıyorum." 
"Zaten arkadaşlığımız bitmiş sayılır!" dedi Ömer. 
"Bunu gururundan söylüyorsun!" dedi Muhittin. "Uk söyleyen, 
bunu, sen olmadın diye rahatsız oldun..." 
"Hayır... Peki, diyelim ki evet... Ama asıl önemlisi senin bizden 
kaçman! Niye kaçıyorsun? Buraya gelirken bile bir başka yere 
gideceğini, vaktin olmadığını söylüyorsun. Bu kadar mı önemli 
vakit? Hiç sanmıyorum! Seninle alay etmemizden korkuyorsun. 
Turancı şiirlerin korkunç olduğu kadar gülünç be kardeşim!" 
Muhittin: "Evet gelmemeliydin buraya!" diye bağırdı. 
"Gülünç, Muhittinciğim, ne yapayım gülünç!" dedi Ömer. 
Muhittin bir bardak daha bitirdi. 
"Sen ne diyorsun, Refik? Okuyor musun bunun dergisini?" 
"Okuyorum!" 
Birden Muhittin bağırdı: "Sen, gülünç olma korkusundan bir 
şey yapamayanlardansın! Bir şey yapmaktan, bu yaptığın şey 
gülünç, bayağı, yüzeysel bulunur, diye ödün kopuyor! Onun 
için bir şey yapamıyorsun. Kimse senin hakkında bir şey dü­
şünsün istemiyorsun. Bayağı olmaktan korkuyorsun ama çirkin 
olmaktan korkun yok! Niye? Düşündün mü-bunlan hiç?" 
Ömer alaycı bir gülümseyişle: "Sahi hiç düşünmemiştim!" 
dedi. 
Ama Muhittin onu yaraladığını anladı. Haklı olduğunu da 
hissederek: "Niye gülünç olmaktan bu kadar korkuyorsun da, 
çirkin ve haksız olmaktan korkmuyorsun?" dedi. "Evet, belki 
benim de bir zamanlar dediğim gibi, zeki olmak en önemli şey 
senin için... Ama niye bir şey yapmak seni aptal göstersin?.. 
Ne olursa olsun, bir şeye inanmak insanı niye aptal göster­
sin?" 
"Ben kendime inanıyorum," dedi Ömer. Neşeli gözükmeye 
çalışıyordu. 
"İnanıyordun... Fatih olacaktın, çok para kazanacaktın, İs­
tanbul'u, Türkiye'yi fethedecektin... Bunların çirkinliğini bir 
493