içerden ses sada gelmiyordu. Arada Recep Çavuşun kula­
ğının dibinden cııv diye bir kurşun geçiyordu. Yalımlar , kıvıl­
amlar saçarak ta gökyüzüne çıkıyor du. Eğilip bükülüp kıvrılı­
yor, parça parça karanlık gökte uçuyor. Gökyüzü ışığa kesmişti . 
Gündüz gibi. Ortalık aydınlanıvermişti. Anavarzanın mor ka­
yalıklanndan, Ceyhan ırmağı kenanndaki büklüğe kadar , be­
yaz bir ışık delmişti karanlığı. 
Beyaz don gömlekle yataklanndan dışarı uğramış insan 
kalabalığı oradan oraya koşuyor, yanan evlerdeki eşyalan taşı­
yorlardı. Bir ana baba günü köyün içi. 
"Abdi çık dışarı. Kebap olursun sonra, çık dışarı," diye ha 
bire bağınyor Çavuş. 
Memede dönüyor: 
"Evin kapıdan başka çıkılacak hiçbir yeri yok Memedim," 
diyor. "Sen hiç küşüm çekme. Şimdi dışarı çıkar o. Kapıda ge­
bertiver. " 
Memed: 
"Olur," diyor. 
Yaşlı bir kadın dutların altından koşarak geldi. Yanan evin 
içine girdi . Recep Çavuş hiçbir şey söyleyemedi kadına. Kadın 
evin içinden kucağında bir döşekle çıkh. Döşeği koşa koşa dut­
Iann alhna götürdü. Sonra bir ceviz sandık çıkar dı. Tencereler, 
kilimler, sahanlar , yorganlar çıkarıyordu boyu na. En sonunda 
dürülü bir büyük yorgan çıkardı koltuğunun altında. Bundan 
sonra da yalımlar kapıyı sardı. 
Memedie Cabbar olduklan yerde, Recep Çavuş da evin yö­
resinde bekle babam bekle ettiler. Ne Abdi çıkh, ne bir şey ol­
du. Evin üstü yandı, çöktü. Açık kapıdan Abdi gene çıkmadı. 
Beklediler. Duvarlar yandı, içeri doğru yath, kimse yok. 
Poyraz iyice hızlanmışh. Yalımlan huğdan huğa savuru ­
yordu. Şimdi hemen hemen köyün bütün evleri tutuşmuştu. 
Ortalık gündüz gibi. Sanki Çukurovanın, o kırmızı köz misali 
güneşi çökmüş ovaya . İşte her bir yer böyle aydınlık. Dut, sö­
ğüt ağaçlannın uzun gölgeleri düşüyor ıslak toprağa . Toprakta 
insan gölgeleri kayrtaşıyor. 
Esen poyraz değil, tüm yalım. Bir yerlerden, uzak bir yer­
lerden ha bire yalım fışkırtıyorlar sanki. 
277