SABA HATTİN ALİ 
Biraz ileride ön ayağıyla hırçın hırçın eşelenen atım kiş­
nedi ve başını bana doğru çevirerek inler gibi sesler çıkar­
dı. Sonra tekrar otlamaya başladı. 
. Yanımdaki ihtiyar, dirseklerini dizlerine dayamış otu­
ruyor ve sigara içiyôrdu. Buruşuk dudaklarının bir kena­
rından a�ağı doğru sallanan bu küçük ateş, sakallarına tu­
haf bir kırmızılık veriyordu. Sıkarak ufalttığı gözlerini 
ayaklarının ucuna, yahut yüzüme dikerek kırpıştırıyor du. 
"Her şeyimiz, delikanlı, varımız yoğumuz ormandır bi­
zim ... " diye devam etti. "Ormanı evimizden iyi tanırız, her 
ağaç bizim kahrımı zı anamızdan çok çekmiştir. Köyümüz 
bir ormanın ortasındaydı, etrafını ağaçlar bir duvar gibi 
sarmıştı. Biz onun dışında da dünya olduğunu bilmezdik 
bile. Çornkken değneklerden yaptığımız kağnılara kuru 
yaprak doldu rur, arabacılık oynardık. Daha sonraları ba­
balarımız a yardım etmeye özenir, kaybolan deve torumla­
rını aramak için en sık yerlere dalardık. Orada kaybolma­
mız mümkün değildi. Hiç hilrrıediğimiz yerlerde hile sıkın­
tı çekmeden yolumı hu bulurduk. Kırık dallar, devrilmiş 
kütükler bize yol gösterirdi. Hem insan kendi evinde kay­
bolur mu? Büyüdükçe ormanın, bizim için daha başka 
şeyler olduğunu da anladık: Sırtımızı o giydiriy or, karnı­
mızı o doyuruyor , evimizin kerestesini o veriyordu. Or­
mansız yaşamak !.. Bunu aklımıza getirmiyorduk bile ... " 
İhtiyar, kolumu tuttu. Elleri titriyordu. Kendisine bir 
şey olmuş gibiydi. Küçük, dermansız gözleri yaş doluydu. 
Buruşuk yüzünde birçok çizgiler daha belirmişti. Bir şey 
söylemek istiyor, fakat tıkanır gibi oluyord u. Yüzünden, 
ağzının kenarlarından, gözlerinden, hatta vücudunun her 
sarsıntısından dökülen bir acı beni sarıyor, kucaklıyor du. 
Nihayet, boğazını tıkayan bir şey varmış da onu fırlatma­
ya muvaffak olmuş gibi birdenbire ve bir hayk ırışa benze­
yen bir sesle: