vermedi. Komşular a git yakar gibi feryat eden annenin yar­
dımına koştular, Mustafa’yı yerden alıp doktora götürdüler. 
Çocuğun yaralan dikildi, sarıldı; ne var ki Mustafa kendine 
gelemiyordu, hayatından ümit kesilmişti."
Profesör, gözlerini delikanlıya dikti; 'Mustafa İnan o sı­
rada ölseydi," dedi, "belki de uzun yıllar, mekanik kolunda 
iyi bir öğreticiden yoksun kalacaktık. Belki de dün seninle 
tanışamayacaktık, belki hiçbir zaman tanışamayacaktık. Ya­
ni demek istiyorum ki bizim ülkede her şey pamuk ipliğine 
bağlı. Belki de nice Mustafa tnan’lar damdan düştükten son­
ra bir daha kendilerine gelememişlerdir; belki de daha önce­
leri, doğum sırasında filan ölmüşlerdir.1 ’ Genç adama hafif 
alayla bakarak gülümsedi: "Belki nice Mustafa İnanlar da 
bütün görünmez ve görünür kazaları atlattıkları halde, ne 
yapacaklarını bilemedikleri için damdan düşmekten beter ol­
muşlardır. Ne dersin?" Delikanlı olayın heyecanını yaşıyor­
du: "Peki iyileşebildi mi Mustafa İnan?' dedi. Profesör moh 
zunloştı: "Kim bilir? Belki de ömrü boyunca bu sarsıntının 
izlerini taşımıştır. Belki de sık sık hastalanması, zayıfbün- 
yeli olması, hemen yorulması bu yüzdendi. Belki de bu yüz­
den tam sağlıklı bir adam olamamıştı.1 "
Hüseyin Avni Bey de oğlunu baygın bir durumda yatar­
ken görünce, "Bu çocuk artık adam olmaz," diye mınldan- 
mıştı. "Ne oldu bu çocuğa hanım?" Rabia Hanım olayı koca­
sından saklamak istiyordu! Mustafa’nın düşüşünden kendini 
sorumlu tutuyordu: Gözlerini bağlamasaydım oğlan damdan 
düşmezdi. Komşularla sözbirligi etmişlerdi: Mustafa merdi­
venden düştü bey. Mustafa’nın babası bu masala inanmadı. 
Durumu anlamıştı: "Bu çocuk iflah olmaz artık," diye tekrar­
ladı. Mustafa bir daha damdan düşmedi; Rabia Hanım da bu 
olaydan sonra çocuklarını damda yatırırken ayaklarından 
yatağa bağlamayı ihmal etmiyordu.
Küçük Mustafa bir süre sonra iyileşti: ama düşüşün sar­
25