köprüys e o? Orada  yap,  burada  aç! Hoppaaa!  Hok kabaz  işi, hokkabaz!  Ne kadar  da akıllıymış 
gibi dururdu,  cin bakışları yla, nah şu kadar  akıl varsa  bu Vali'd e, o da Hüdai  değildi. Serseri 
görünüşlü,  karı gibi saçlı,  kulağ ı küpeli herife  git teslim ol sen. Hay aklını karışladığ ımın Val­
isi. Oysa Vali, nerede yse iki kanat  takıp uçmak  üzer eydi  sevincinden.  Hayatının  mühendisini 
bulmuştu.  Nered en tasarruf  edebil ecekl erini düşünüp  dururk en, adam  kendil iğinden  ortaya 
atmışt ı toprağı  doldurup,  köprünün  boyunu  yüz seksen metreden  altmış yedi metreye düş­
ürmey i. Bugüne  kadar  Anado lu'da  hep Alman  metoduyla  yapılmı ştı köprül er. İngiliz  sistemi 
ilk kez denen ecek ti. İngilizlerin  çelik asma-kö prüleri meşhurdu,  Vali de yenilikleri pek sev­
erdi. Mühend isin anlattıkların ı işitince  büyük bir keyif ve heyecan  duymuş tu. Ama  Hüdai 
gölge düşürüyordu  keyfine. Gözü  tutmadığ ı için, burnundan  getiriyordu  Mühend isin. 
Allah 'tan ad amın Ankara'd aydı işi. Burun  buruna çalı şacak d eğillerdi.
Onu da h iç anlamamışt ı ya, Hüdai. i nsan işinin baş ında olurdu, başka şehirde d eğil. 
Pes etmeden, tekrar te krar s oruyordu ayn ı soruyu:
“Yahu, bu köprüyü An kara'ya mı kuracağ ız?”
“Hayır, F ırat'ın üstün e kuraca ğız.”
“O halde Mühend is neden şant iyesini burada  açmıyor?”
“Çün kü, köprü yü Ankara'da yapacak.”
“İş mahalli burada, çalı şanı orada olur mu?  Böyle şey görülm üş müdür?”
Anla tıyorlar,  anla tıyorlar  ama  saat başı Hüdai'n in aynı  soruyla  karş ılarına  dikilmesine 
mani  olamı yorlardı.  Belki o da bir usandırma  yöntemi  kullan ıyordu.  Valiye gına getirtecek, 
Vali sonunda,  “Tamam  abi, git getir o tavsiye ettiğin adamları,  görüş elim,”  diyecekt i. Ne de 
olsa es ki kurt tu ve çarı klı e rkân ıharpt i her Türk kö ylüsü g ibi, Hüdai.
Müh endi se gelince,  hiç umurunda  değildi Hüdai 'nin onu sevip sevmemes i. Asıl mesele kar­
ısının onu sevmemes inde ydi. Erzincan'dak i köprü  teklifin i almasından  yaklaşık bir ay önce, 
karısı karşısına  geçmiş  ve gözlerinin  içine bakarak,  “Artı k seni sevmi yoru m,” demiş ti. Evet, 
aynen  böyle  demişt i. Bir an için yanlış duydu ğunu  düşünmüştü  Müh endi s. Belki de bir rüya 
görmekt eydi. Rüyalarda en akla gelm eyec ek şeyler olurdu.  Gözler ini kırpıştırmış tı birkaç  kere. 
Ama  bu bir rüya değildi. Karıs ı bir akşam  yeme kten sonra,  mut fak kapısına  sırtını dayamış, 
kolların ı göğsünd e kavuşturmuş,  ben sarımsa k koku sunu  sevmiyorum  der gibi, sakin sakin, 
ben seni sevmiyorum de yivermi şti.
Mutfakta,  tasar ımını  elleriyle çizdiğ i açılır kapanır  masada  yem eklerini  yerlerke n, dizleri 
sürekli birbirin e değiyordu  her zaman  oldu ğu gibi. Yeme ğin sonuna  doğru dizlerini çekmiş ti 
karısı. Masa çok küçük  olduğu  için,  özel.  bir çaba  sarf etmi ş olmalıydı.  Şarabını  doldurmak 
için bardağın a uzandığ ında, e liyle bardağ ın ağz ını k apatmışt ı.
“istemi yor musun?”
“Hayır.”
“iki parmak bir ş ey kald ı, bitir seyd ik şunu.”
“Bana  verme  lütfen.  Sen bitir.  Hatta sen de içme  artık.” Bir tuhaftı  sesi. Duruşu  de öyle. 
Bacakl arı iyice kend ine doğru  çekilmiş,  dimdik  ve iğreti oturuyordu  iskemlesind e. Tatsız bir 
şeyler duymak üzere o lduğunu sezmi şti Mühend is.
“Ned en içme yece k mişim?”
“Şimdi k onuşacağımız konuyu a yık kafa yla konu şmak daha doğru olur.”
“Dünyan ın yaradılı şı üzer ine mi konuşaca ğız, so n aldı ğın e tek ha kkında mı?”
“Her şeyi alaya  almana  sinir oluyorum.  Ben çok cidd iyim.  .. evlil iğimiz  hakkında konuşac­
ağız.”
“Nesi varmış evlil iğimizin?”
“Yürümüyor, ik imiz d e mutlu de ğiliz.”
“Ben im hiçbir şi kâyetim yok.”
“Senin gerç ekleri gö ğüslemek âd etin de ğildir.”
“O halde sen kendi ş ikâyetini söyle.”
“Şikâ yet meselesi değil...”  Karı sı masadan  kalkmış,  gidip kapıya dayanmı ş ve aralarına 
anca k emni yetli bir me safe ko ydukt an sonra, “Artık s eni sevmiyorum,”  demiş ti.
İrkilmiş ti Müh endis.  Hem duydu ğundan  hem de bunu söylemek  için, karısının  kendind en