atan, kendi hayatlarından bıkmış) kadınlardan ibaret misafirlerine 
pişirdikleri hamur işlerini tırtıkladıkları zamanları. Ömer, oturma 
odasındaki o yanar döner, kavisli kadın halesine çaktırmadan hayran 
hayran bakmayı, o fazlaca tiz, fazlaca çığırtkan ama ummadık ölçüde şuh 
kahkahalarını dinlemeyi ne kadar sevdiğini hatırladı. Evde kapalı 
kalmayı sevdiği günlerdi bunlar, şimdi dönüp geriye bakınca kendisine 
verilen anne ve ailenin yanında kendini en son o zaman rahat 
hissettiğini anlıyordu.
Hâlâ bu uzak anı ya gülümseyerek Gail'in yaptığı şifalı Zen bitki 
çayından dalgın dalgın bir yudum aldı... ve derhal elinden bıraktı. 
Yüzündeki huzurlu ifade buruşuk bir kâğıt gibi çarpılırken, bu tattan 
kurtulmak için aceleyle önündeki içi çikolata dolu ay çöreğinden bir 
lokma ısırdı. Bu daha iyiydi.
"Ayçöreği!" diye sırıttı Ömer, çayın ekşi tadından kurtulmaktan memnun. 
"Rivayet o ki tarihin akışını değiştirmiş. On yedinci yüzyılda Osmanlı 
orduları Viyana'yı kuşatmış ama şehri alamamışlar. Bunun üzerine yer 
altından gitmeye karar vermişler. Onları dosdoğru şehrin merkezine 
çıkaracak tüneller kazmaya başlamışlar. Bu iş açığa çıkmasın diye 
sadece geceleri kazıyorlarmış. Ama Viyana -
213
lı fırıncılar da geceleri çalışırmış. Fırınlarında kürek seslerini 
duyup alarm vermişler. Yani, hangi taraftan olduğuna bağlı olarak bazı 
insanlar ayçöreğine diş bilerken, bazıları da minnettar olmalılar." 
"Tüh öyleyse, sana ayçöreği vermeseydik keşke, geçmişinde bu hadise 
oldukça tabağındaki bu çörek seni pek memnun etmese gerek," dedi Debra 
Ellen Thompson sesinde şaşmaz bir katılıkla.
"Bu sadece... eski bir hikâye..." Ömer bu lafa alındığını saklamadı. 
"Viyana'yı fethetme emelleri besliyor gibi bir halim var mı?" İkisi 
arasında dikensi, müphem bir gerilimin kabardığını fark eden Gail 
dudağım ısırdı, femina şeklinde bir pralin kemirdi. tekrar dudağını 
ısırdı, sonra yüzü gizemli bir biçimde, adeta yanar döner bir 
canlılıkla aydınlandı ve aniden Ömer'e dönüp: "Gidip sana bir kahve 
alalım mı? Benim öğle tatilimin zamanı geldi," dedi.
Dışarı çıktıklarında ikisi de ilk iş, diğerinin de aynı şeyi yaptığını 
fark etmeden Isabanafazladanbirdolarımzolduğunusöyledi Kadın'ın 
oralarda olup olmadığını anlamak için etrafı yokladı. Yoktu. Yarım saat 
önce sigara içerken durduğu yerde bir öbek yeni kü -renmiş kar vardı, 
dipleri eriyip gri tonlarında bir bulamaca dönüşmüştü. Konuşmadan 
yürürlerken rüzgâr yüzlerinde kuru kuru oynaştı ve Gail'in başında 
taşıdığı kanı çalıyı sağa sola savurdu. Bu sefer kehribar taşlı bir 
gümüş kaşık takmıştı başına. Onunla birlikte olmakt an bu kadar memnun 
olmasına biraz şaşan Ömer, iş kıyafetinin bir parçası olmalı, diye 
düşündü. "Ben açım," dedi Gail. "Ya sen?" "Kurtlar gibi açım!" dedi 
Ömer.
Demek Türkler kurtlar gibi acıkıyorlarmış, diye düşündü Gail. 
Amerikalıların bir ayı, bir domuz ya da belki bir kurt kadar acıktığını 
ama genelde kurtlar gibi acıkmadığını ona söylemedi tabii. Şeytan 
ayrıntıda saklıdır, derler. Belki doğrudur, belki yanlış. Ama 
yabancılığın kanıtı kesinlikle ayrıntıda saklı. Gail onun İngilizcey -le 
boğuşmasını dinlerken hiçbir hatasını düzeltmeyecekti. Ne de olsa bir 
dilin yerlileri, yabancıların ürettiği mini minnacık yanlışları 
duymaktan hoşlanır. Nadiren müdahale ederler, ettiklerinde de 
çocuklarının yaptıkları hatalardan zevk alan anababaların şefkatli ih -
214
tiyatı vardır hallerinde.
Yakınlardaki bir kafeye daldılar. İçerde Ömer seçeneklerinin çokluğunu, 
Gail de azlığını fark etti. "Gözler yüzünden," diye mırıldandı