ayaküstü karıştırılacak bir kitap değildir. Sandıkları... 
Şimdi Perihan geldi, gitti, bizim odanın kapısı önünde, 
merdivenlerin kenarında duran dolabı alıp almayacağımızı sordu. 
Şaşırdım. Eşyaların çoğu eskiden kimsenin değil, evindi. Birisi, 
ya da herkes kullanırdı. Şimdi eşyalar bizimkiler ve onlarınkiler 
diye ayrılıyor. Meselâ o dolap!.. Biz evlenirken alınmadı, ama 
yıllardır biz kullanıyoruz. Yemek takımımız da yok. Annem 
eşyaların böyle bölündüğünü işittikçe küplere biniyor, bizden 
tiksiniyormuş gibi yüzünü buruşturuyor. Bizi suçluyor. Ama 
doğrusu anlayamıyor bizi. Ben haklıyım. Neden evden ayrıl­
dığımızı deftere uzun uzun yazmalıyım! 
30 Eylül 
Taşındık. Saat gecenin üçü. Perihan odaya gitti yattı. Ben de 
çok yorgunum. Uyuyamamaktan korktuğum için içki içiyor, 
bunları yazıyorum. Bütün gün eşya taşıdık... Eve alışıyorum! 
J Efeinı Pazar 
Eşyaları yerleştiriyordum, ahçı Yılmaz geldi. Osman'ın yolladığı 
iki mektubu getirdi. Biri Muhittin'den, öteki Osman'dan. Os­
man'dan geleni hemen açtım. Bu mektup iki gün önce gelmiş, 
köşede kalmış. (Yani Muhittin'in mektubu.) Bu sabah Muhittin 
gelmiş Nişantaşı'ndaki eve, beni sormuş. Taşındığımı öğrenince 
yazdığı mektubu geri islemiş. Osman şaşırmış herhalde, (şa­
şırdığını yazmıyor) ama, mektubu da vermemiş. Mektubun bir 
kere atıldıktan ve eve geldikten sonra benim malım olduğunu 
söylemiş! Muhittin benimle konuşacağını söylemiş ve adresimi 
istemiş. Osman adresimi de vermemiş. Bunu beni kötü arka­
daşlardan korurmuş gibi bir tavır takınmak islediği kadar, 
Muhittin'den hoşlanmadığı için de yapmıştır. Muhittin gider 
gitmez de mektubu Yılmaz ile yollamış. Adresi Muhiltin'e 
vermeyişini uzun uzun açıklamış. Muhittin'in babama eskiden 
yaplığı bazı saygısızlıkları, kendisine evde yaptığı hırçınlık ve 
küstahlıkları ayrıntılarıyla yazmış... 
Osman'ın mektubunu okuduktan sonra hemen Muhittin'in 
mektubunu okudum. Korkunç bir mektuplu. Akşamüstü 
51')