Ahmet hiç boyun kırmadı:
"Ben atını çalmadım," dedi. "At bana haktan yadigar veril­
di. At sana geri verilmez. Senin soyun da bizim dağdan olur. 
Sen bu töreyi bilmez misin?"
Bunu duyunca Paşanın kanı başına sıçradı, bağırdı:
"Bilmem," dedi. "Ya atım gelir, ya da başını alırım. Atm 
şunu zindana."
Ahmedi getiren beylerin hiç sesi çıkmadı.
Ahmet zindana giderken:
"Paşa, Paşa," diye bağırdı. "Başım gider ama, sen o atı bir 
daha göremezsin. O at bir daha senin sarayına gelmez."
Musa Bey bu hali hiç beklemiyordu. Karşı koydu:
"Paşa," dedi, "bu sizin yaptığınız insanlık değil. Ben aldım 
getirdim Ahmedi. Zindana at diye getirmedim. Yalan söyledi­
niz, kandırdınız bizi."
Paşa kükredi:
"Bunu da zindana atm," diye bağırarak emir verdi.
Musa Beyi de zindana götürdüler.
Paşa Kürt beylerine döndü:
"Bu muydu bana yapacağınız? Nerede atım? Ahmet geldi. 
Atım nerede? Atımı isterim. Bu lekeyi soyuma sürdüremem. 
Paşa atını bir dağlıdan alamadı dedirtemem."
"Zor ama, atı da getiririz," dediler.
Atm, Ahmedin, Sofinin, Musa Beyin hikayeleri Vandan 
Malatyaya, Malatyadan Kafkasa, oradan Anadolu içlerine ka­
dar yayıldı. At üstüne, Ahmet üstüne dengbejler türküler çıkar­
dılar, gittikleri yerlerde söylemeye başladılar.
Bu tuzak dağlıların çok zoruna gitti. Milan aşiretinin de 
çok zoruna gitti.
Zindana varır varmaz Musa Bey Ahmedin eline düştü: 
"Kusura bakma Ahmet," dedi. "Bilmiyordum. Beni bağışla. 
Yoksa seni getirmezdim. Benim başım gitmeden senin de başın 
gitmez."
Ahmedin gelişine Sofi çok sevindi. Onu kucakladı, öptü. 
Sonra da çekti kavalını, Ağrının öfkesini çalmaya başladı. Çaldı 
çaldı... Ahmedin, Musa Beyin gözlerinden yaşlar geldi. Uzun 
uzun çaldıktan sonra kavalı Ahmede verdi. Ahmedin içi yanı­