lara kafa tutarız. Zafer sarhoşluğuna kaptırırız kendimizi.
Koridorlarda sigaraları yere atarız, hademelere bahşiş ver-meyiz. Zamanında işe gelmeyen memurları, şefe şikâyet et-tiğimiz bile olur. Kısacası, çileden çıkarız. Memurlar, bugüngörmüş kütle, sabırla, havanın yatışmasını, düzenin ge-ri dönmesini beklerler. Bu geçici gerileme devresini, bizeyeni eziyetler düşünmekle geçirirler. Tanrısal ihtiyatı eldenbırakmazlar. Kabuklarına çekilirler. Yeni müdür dişlerinibilerken, onlar da kuzuların bayramını seyrederler ilgisizgözlerle. Vahşi hayvanların kurbanlarıyla ilişkilerine karış-mazlar. “Vaziyet normale avdet edince” birer ikişer delikle-rinden çıkarlar ve parçalanıp yutulmamızı da aynı ilgisiz-likle karşılarlar. Arada bir, oramızdan buramızdan bir ikiparça da onlar koparır. Orman kanunu Resmî Gazete’de ya-yımlanır ve yayımlandığı tarihten itibaren de yürürlüğe gi-rer. Aynı heyecanlar, aynı korkular, aynı bekleyişler, aynıçaresizlikler: bilinmeyen, gene aynı bilinmeyen. Koridorlar-da gene aynı dolaşmalar, bakışmadan konuşmalar, konuş-madan bakışmalar; hademelere, parayı atınca çalışmayabaşlayan o otomatik makinelere gene aynı yalvarmalar, aynıbaş sallamalar. İniltiler, odaları, koridorları doldurur; yalnızmüdürün kapısından içeri giremez. İnsani zaaflara kapalıtek kapıdır o.
Şefler öyle değildir. Onlara yaklaşabilirsiniz hatta, bazen
bir meseleyi, iki eşit insan gibi, karşılıklı konuşup tartışabi-lirsiniz. Sigara ikram edilince alan şeflere bile rastlanmıştır.Bazıları size sigarasını dahi yaktırır. Bütün bu yakınlık gös-termeler, onun görevini yapmasını engellemez. Ve elinizimasanın üstündeki dosyaya uzatmanızı hiç gerektirmez.
Reşit Bey de, arkasında bir insan kuyruğuyla odaya girin-
ce masa hemen kuşatıldı; eller alışkın hareketlerle dosyala-rına uzandı, evrakını aradı. Bu saatte şefler bile nefes alma-ya bırakılmaz. Öğle tatili denilen canavar yaklaşmak üzere-
305