görünüyordu, teni solgundu. Şu birkaç günde gözle görülebile - 
cek kadar zay ıflamış, hatta ya şlanmış gibiydi. Ama laf ına de- 
vam etti ğinde sesine beklenmedik bir kararl ılık gelmişti. 
"Uzak olmayan bir şehirde bir allâme-i cihan ya şar. Ke- 
lâmda ustad ır; takva ve ibadette kâmil, ilim ve marifette ma- 
hirdir. Binlercesi sever ve sayar onu. Sözlerine ra ğbet eden 
çok, hayranlar ı gani gani ama İlahi Aşk'ta yok olmad ığından, 
benlik zann ından tam olarak kurtulamam ıştır. Sizi ve beni 
kat kat a şan sebeplerden ötürü zaviyemizden birinin gidip 
kendisine can yolda şı olmasında fayda vard ır." 
Pürdikkat dinledim. Nefesimi tuttum. O kadar heyecan- 
lanmıştım ki kalbim sineme s ığmaz oldu. K ırk kuraldan biri- 
si daha akl ımdan geçti. 
Yedinci Kural: Şu hayatta tek ba şına inzivada kala- 
rak, sadece kendi sesinin yank ısını duyarak, Hakikat'i 
keşfedemezsin. Kendini ancak bir ba şka insan ın ayna- 
sında tam olarak görebilirsin. 
  
103 
102 
  
Baba Zaman sözlerine devam etti: "Bu zorlu bir manevi 
yolculuktur. Aran ızdan bir gönüllü ç ıkar umuduyla toplad ım 
sizleri. Birinizi bu i şe tayin edebilirdim ama vazife gibi yap ı- 
lacak bir i ş değildir bu. Ancak a şk için ve a şk ile yap ılabilir." 
Genç bir talip müsaade al ıp sordu: "Kimdir bu sözünü et- 
tiğiniz âlim, efendim?" 
"İsmini ancak gitmeye gönüllü olan ki şiye söyleyebilirim." 
Bunu duyunca birkaç dervi ş heyecanla, sab ırsızlıkla el 
kaldırdı. Toplam dokuz gönüllü vard ı. Ben de kat ılınca on ol- 
duk. Baba Zaman ellerimizi indirmemiz için i şaret etti. Ve 
usulca ekledi: 
"Karar vermeden önce bilmeniz gereken bir şey daha var." 
Ve işte o zaman bu seyahatin engebeler ve badirelerle, zah- 
metler ve tehlikelerle dolu oldu ğunu, hatta geri dönü ş güven- 
cesi olmad ığını söyledi. An ında tüm eller a şağı indi. Benimki- 
si hariç. 
Baba Zaman ba şını benden yana çevirip, gözlerimin içine 
baktı. Ne. zamanki bak ışlarımız kesişti, anlad ım; tâ ba ştan 
beri tek gönüllünün ben olaca ğımı biliyordu. 
"Tebrizli Şems..." diye m ırıldandı. Sanki ismim diline a ğır 
gelmişti. "Talebinde sebatkârs ın, belli. Kararl ılığın takdire 
şayan ama sen bu zaviyenin üyesi say ılmazsın. Misafirsin." 
"Ne fark eder, Efendim? Bu neden bir mesele olsun ki?" di- 
ye üsteledim. 
Pirimiz uzun bir süre sustu. Sonra beklenmedik şekilde 
ayağa kalktı ve meclisi da ğıttı: "Şimdilik bu mesele bir ke- 
narda dursun. Aceleye lüzum yok. Bahar geldi mi bir daha 
konuşuruz." 
Yüreğim sıkıştı, isyan ettim içimden. Ba ğdat'a geli ş sebebi- 
min ruhda şımı bulmak oldu ğunu gayet iyi bildi ği hâlde Baba 
Zaman niçin kaderimin tecellisinden beni mahrum ediyordu? 
"Pirim, neden hemen şimdi yola ç ıkmam da beklerim? Ne 
olur söyleyin. Hangi şehirdedir, kimdir bu âlim? Söyleyin ki 
bir an evvel gideyim." 
  
Ama mürşit kendisinden duymaya hiç al ışkın olmadığımız 
katı ve mesafeli bir tav ırla konuyu kapad ı: "Tartışacak bir 
şey yok. Sohbet sona ermi ştir!" 
*     *     * 
Ne bitmez, ne çetin bir k ış oldu. Bahçeler kaskat ı dondu.