1 NUMARA:  MUSA,  MERYEM,  MUHAMMET 
"Gitmiycem  işte!"  diye  avazı  çıktığı  kadar  bağırdı  Muhammet  sı-
kıştığı  yerden.  Ve bütün  bu olup  bitenlerin  sorumlusu  oymuşçasına, 
önce  yumurta  sarısı,  sonra  vişne  çürüğü,  ardından  da camgöbeği 
olan,  ancak  üzerlerine  çiçekli  kumaştan  kılıflar  geçirildiği  için  renk-
leri artık  dışarıdan  anlaşılamayan  kadife  koltuklardan  en yakında-
kine vargücüyle  bir yumruk  indirdi.  Aslında  yumruklarını  değil, 
tekmelerini  kullanmayı  tercih  ederdi.  Zaten  son zamanlarda  önüne 
gelen  her şeyi  tekmelemeyi  huy  edinmişti.  Fakat  altı yaşının  çelim-
siz cüssesi,  koltukla  duvar  arasına  öyle  beter  kıstırılmıştı  ki, bacak-
larını  doğru  dürüst  oynatamıyordu  bile.  Bildiği  en uzun  iki küfür 
konvoyunu  oracıkta  kuyruklarından  bağlayarak,  vargücüyle  salladı. 
Bunu  duyan  Meryem,  şişkin  karnını  elleriyle  korumaya  alarak,  yan 
yana  dizili  üç koltuğun  üçünü  birden  ayaklarıyla  iteklemeyi  başar-
dı ve bu suretle,  oğlunu  duvara  yapıştırdı.  Tam  anlamıyla  köşeye  sı-
kışan  Muhammet,  öfkeden  kıpkırmızı  kesilerek  ağzını  açtı.  Ama 
tekrar  küfretmeye  cesaret  edemeyeceğini  anladığı,  bir şey yapma-
dan teslim  olmayı  da gururuna  yediremediği  için,  birkaç  saniye  ağ-
zı öylece  açık  kalakaldıktan  sonra,  beline  baskı  yapmaya  başlayan 
koltuğun  kenarına  hırsla  dişlerini  geçirdi.  Çiçekli  kumaştan  kılıf, 
kadife  koltuğu  bu tür dış etkenlerden  koruyordu  gerçi  ama  yeterin-
ce sert ısırırsa,  diş izlerini  bırakabilirdi  belki... 
Artık  hafta  içi her sabah  tekrarlanan  bu itişkakışın  mazisi,  bun-
dan tam  beş ay, bir hafta  önce  Muhammet'in,  semtin  tek ilkokulu-
nun 1-G  sınıfına  yazılmasına  kadar  uzanıyordu.  Okuldaki  ilk gün-
den aklında  kalan  tek şey,  endişeli  anne,  sıkılgan  çocuk,  somurtkan 
öğretmen  yüzleriydi.  Zaman  geçtikçe,  annelerin  endişesi,  çocukla-
rın sıkılganlığı,  hatta  öğretmenlerin  somurtkanlığı  bile  gıdım  gıdım 
azalmış  ancak  tüm  bu gıdımlar  dağılıp  yok  olmak  yerine,  hep  bir-
89