M em ed: 
"Şuraya, güneşe yatayım," dedi. 
Ca b bar: 
''Yat." 
Memed, başını kor komaz gitti. Bir çocuk gibi. Yüzü bir ço­
cuk masumiyetiyle rahattı. Gün gelip tepeye dikilince uyand ı. 
Terlemişti. Gerindi. Kayanın dibinden kaynayan suda yüzünü 
yıkadı. Açıldı. 
Ca b bar: 
"Bu Ümmet, bize bir iş etmesin?" 
Me med: 
"Bir iş etmesin?" 
Ca b bar: 
"Kim bilir?" 
M em ed: 
"Edemez, edemez ama, biz buradan gidelim . Değirmeno-
luğu tutalım ." 
Ca b bar: 
"Pusuya düşersek? .. " 
M em ed: 
"Eşkıya pusuya düşmez . Eşkıya pusuya düşürür." 
Ca b bar: 
"Ümmeti bekleyelim ." 
Memed: 
"Bekleyeli m. Haber vermeden olmaz." 
Bir saat sonraydı ki aşağıda, çalılıkların arasından bir çı­
tırtı duydular. Kendilerini kayaların ardına attılar. Ses gittik­
çe büyüyord u. Çıtırtı yaklaştı. Çarnın arkasından Ümmet çık­
tı. Onları tam siper görünce gülümsedi. Memed de gülümse­
di. 
Ümmet: 
"Umudu kestiler," dedi. "Dönüyor lar! Ben de onlara, dün 
Anavarzamn düzünde vukuat çıkaran eşkıya, bugün Akarca­
mn dağım tutamaz dedim." 
Ca b bar: 
"İyi söylemişsin Ümmet kardaş," dedi. 
Ümmet İnce Memedin elinden tuttu: 
310