tan ne kadar hoşlanırdı: Bir gun Ankara’da, bezendiği bir ge­
ce lambasını antikacıdan alırken, bir saate yakın pazarlık et­
mişti; kaç kere vazgeçip dükkândan çıkar gibi yapmıştı.
Sonunda Ja le Hanım ev işini ele aldı; "Ben herkesle uğ­
raşırım, yeter ki sen razı ol," dedi. Mustafa İnan koltuğunda, 
gözleri kapalı düşünüyordu, bu işle ilgili olanların yüzlerini 
görür gibi oluyordu; bu hayaller onu rahatsız etti gene, yüzü­
nü buruşturdu: "Sana güveniyorum Jale, sen yaparsın," dedi. 
"Yalnız beni bu adamlarla karşı k'arşıya getirme ne olur.1 ’  
Mustafa Hoca’ya kalsa hepsinden kaçardı. Haklı olmak baş­
ka şey, mücadeleci olmak başka. Jale Hanım kocasını üzme­
di gerçekten; Kalfalar, ustalar çağrıldı, eksikler tamamlandı; 
eşyalar da Hocanın Ankara yolculuğu sırasında taşındı. 
Mustafa İnan döndüğü zaman eski kira evinde kimseyi bula­
madı. Simdi yeni bir ev vardı, zavallı karısı kimbilir nasıl ça­
lışmış, nasıl yorulmuştu: "Sen bu gidişle hastalanacaksın, 
bir gün birdenbire çökeceksin," diye söyleniyordu Mustafa 
Hoca. Fakat yeni evde ilk hastalanan Mustafa İnan oldu.
Kış aylarında birden hastalandı Mustafa Hoca. Karlı bir 
günde, karısının ısrarlarına rağmen derse gitmiş ve vasıta 
bulamadığı için okula kadar yürümek zorunda kalmıştı. Onu 
yollamak istemeyen Ja le  Hanım'a, "Bu iş şakaya gelmez," 
demişti, ’’Bir mühendisi iyi yetiştirmezsek, sonra felâketlerle 
karşılaşırız; yapılar çöker, şakası yok bunun." Sonra hemen 
yatağa düştü. Önce, üşütmüşsün dedi doktorlar. Fakat ateş 
bir türlü düşmüyordu. Mustafa İnan, ben kalıbımın adamı 
değilim, bünyem de ne kadar zayıf diye üzülüyordu. Ben ço­
cukluğumdan beri bir türlü düzelmedim doktor. Damdan 
düştükten sonra bir daha, dört yaşımdan beri tam olarak 
kendime gelemedim. Bugüne kadar bütün hayatım boyunca 
geçim sıkıntısı çektim sayılır. Borçtan çok korktuğum halde 
gün geldi asistanlarımdan bile borç aldım, buğun de borçlu­
yum. İki kere dünya savaşı yaşadım, kara vagonlar içinde
237