Doğuştan bana verilen bir isme ilanihaye yapışıp kal­
dığımı bilmek nasıl sıkmaz ki cammı, hayattaki 
yegane tesellim kendim olmamayı başarabilme şan­
sımiken? 
ARAF 
İsim dediğin, Hz. Adem'den bu yana, kendisini taşı­
yanı kah usul usul yoğurur, kah efsurılu iplerle sıkı 
sıkı bağlardı. İsim dediğin yüksekte uçanın belini 
bükecek, alçaktan geçenin başım doğrultacak; perva­
sıza perva, korkusuza korku katacal, kadar kudredi 
idi. 
PiNHAN 
Birinin adı'm öğrenmek varhğımn yansını ele geçir­
mektir, gerisi parçalar ve aynntılardan ibarettir. 
Çocuklar bunu bilirler. Bir yabancı isimlerini sordu­
ğıında içgüdüsel olarak söylemeyi reddetmeleri bun­
dandır. Çocukken isimlerin gücünü idrak eder, ama 
büyüdükçe unutuveririz. 
ARAF 
• 135