yordu. Mustafa İnan, bu sakin toplantıların büyük salonla­
rında dinleniyordu. Zarif nükteler yapıyordu. Anlatıldığına 
göre, bu toplantılarda da 'bir yıldız gibi parlıyordu.' Bu arada 
'tenkitçi ve kusurları gören zekâsı' ile, ihtiyarların nasıl bir 
millet olduğunu inceliyordu. Toplantılara katılanlann belirt­
tiğine göre, ‘kırıcı olmadığı için, kibar olduğu için, hep nik­
binliğe müteveccih olduğu için’ kimsenin de huzurunu kaçır­
mıyordu.'
"Ne var ki,1 ' diye sözlerine devam etti profesör, "Musta­
fa’nın bu insanlardan, siyasetçisiyle, edebiyatçısıyla, felsefe­
cisiyle, şairiyle, prensiyle kendi yolunda ilerlemek bakımın­
dan edineceği fazla bir şey yoktu. Bunlann çoğu mazide kal­
mış kimselerdi. Mustafa Hoca bilimde ileriye yönelmişti: 
Teknik deyimleri bile öğrencilerin anlayacağı kelimelerle ifa­
de ediyordu. Eski bocalan gibi Tağyiri şekil' demiyordu, ‘şe­
kil değiştirme' diyordu; ‘muvazene’ demiyordu, ‘denge’ diyor­
du; 'mütesaviyen münteşir’ demiyordu, ‘düzgün yayılı’ diyor­
du. Şurâ-yi Osmanî, Hocaya yeni ufuklar açamazdı. Ancak 
Mustafa Hoca'nın hafızasında tortulaşan ‘müktesebal’ı alkış­
lamakla yetinirlerdi. Bilim dünyasının dışında da Mustafa 
Hoca gibi, ülkeye yeni bir hava getirmek isteyenler, yeni bir 
şeyler yapmaya çabalayanlar yok muydu? Mustafa İnan on­
larla da ilgilenemez miydi? Fakat ne yazık ki bunlar birer 
‘Mustafa İnan' değildi genellikle. Mustafa İnan da yorgun 
adamdı artık; yoksa, Kafka'yı okuyan bir Mustafa İnan, Beh­
çet Kemal’in şiirlerine dayanabilir miydi, Ümit Yaşariın şiir­
lerini defterine geçirebilir miydi?'
Yıllar sonra, Mustafa inan da kendi evinde toplantılar 
düzenlemeye başladı. Bu toplantılara Teknik Üniversite çev­
resinden kimseleri çağırıyordu. Her şeyden önce de kendi ya­
kın çevresinden Teknik Mekanik ve Genel Mukavemet Kür- 
süsü'nde olanları seçiyordu. Çalışma arkadaşları arasında 
arkadaşlıklar kurulması, onlann birbirleriyle üniversite dı-
148