hanımlığını  nasıl  olup  da bu kadar  kısa  zamanda  benimseyebildiği-
ni kendi  de bilmiyordu.  Bir gün  eve gelen  bir düğün  davetiyesinin 
üzerindeki  yazıya  takıldı.  Metin  Çetin  ve Karısı  Nadya'nın  bu mut-
lu günümüzde  aramızda  olmalarını  dileriz.  Boş  gözlerle  baktı  dü-
ğün davetiyesine.  Nadya  Onissimovna  değil,  Nadya  Çetin  de değil, 
Karısı  Nadya  olduğunu  ilk o zaman  fark  etti.  Bu küçük  tespitten  et-
kilendi  ama  gene  de hayatında  herhangi  bir değişiklik  yapmaya  te-
şebbüs  etmedi.  Nicedir  fotokopiyle  çoğaltılmışçasına  birbirine  ben-
ziyordu  günler.  Yemek  yapıyor,  evi temizliyor,  televizyon  izliyor, 
eski fotoğraflara  bakıyor  ve sıkıldığında,  diğer  ev hanımlarının  pek 
bilmediği  bir şeyi  yapıyordu:  fişe  takmadan  yanan  patates  lambala-
rı. Profesör  Kandinsky  de, "eşik  atlayan  türler"  projesi  de, bir baş-
ka yaşamda  kalmışlardı. 
"Niçin  geçmişimi  hatırlayamıyorum?  Keşke  kim  olduğumu  bi-
lebilsem.  Niçin  hatırlayamıyorum,  niçin?"  diye  inledi  Loretta  saç-
larının  arasına  iliştirdiği  papatyayı  elinde  evirip  çevirirken. 
"Yanlış  çekmeceye  bakıyorsun  hayatım.  Bir  alttakine  bak,  bir 
alttakine!"  diye  bağırdı  Karısı  Nadya,  ekranda  gördüğü  hareketi 
tekrarladığının  farkında  olmadan,  yeni  yaptığı  patates  lambasını 
elinde  evirip  çevirerek.  Birden  bir tıkırtı  duydu  kapıda.  Geliyordu. 
Erkenciydi  bugün.  Muhtemelen  bir şeyler  yiyip  biraz  kestirecek, 
sonra  akşama  doğru  pis kokulu  koca  çantasını  alıp  tekrar  çıkacak-
tı. Ne zaman  gelip,  ne zaman  gideceği  belli  olmazdı.  Ama  saat  kaç-
ta gelirse  gelsin,  asla  zili çalmaz,  pat diye  kapıyı  açıp  içeri  dalardı. 
Anahtar  kapıda  dönerken,  Karısı  Nadya  çevik  bir hareketle  kuman-
da aletini  kavrayıp,  son  anda  kanalı  değiştirdi.  Kapı  açılıp  Metin 
Çetin  eşikte  belirdiğinde,  Loretta'nın  yerini  bir yemek  programı  al-
mıştı.  Geniş  alınlı,  ablak  suratlı,  bıyıklı  bir kadın,  fınndan  çıkardı-
ğı ıspanaklı  gratenin  tadına  bakıyordu. 
184