"Biliyorum beni seversin Ali." 
"O da ne söz," diye ona çıkışb Hüsne Hatun, "tabü sever, 
o, senin öz kardaşın değil mi?" 
"Severim ." 
"Öz bir candan?" 
"Severim ." 
"Gözlerinden okudurn Ali. Beni ilk olarak seviyo rsun." 
"O da ne söz, Ali seni her zaman severdi. Suç sende." 
"Doğru Ağam." 
"Şimdi benim için canını verir misin?" 
"O da nasıl söz, bir adamın kardaşı, kardaşı için canını ver-
mez mi?" 
Ali kekeledi, sıkışmışb, terledi : 
"0, zamanı gelince belli olur Ağam." 
"Haklısın Ali, can pazan, bu zort atmaya gelmez. Sonra in­
san kendi kendine malıcup olur." 
"Ali bu can pazannda, canım bizim uğrumuza feda kılmış-
br." 
"Evelallah Ali, şuna Allaha inanır gibi inanıyorum ki ... Sen 
İnce Memedie başa çıkars ın." 
"Evelallah Ağam.;. " 
"Sen onun gözünü çocukken korkutmuşsundur , değil mi?" 
"Çocukken korkardı benden ." 
"Ödü kopardı değil mi? Bir insan, bir insandan çocukken 
korkarsa eğer, artık iflah etmez, bu Allahın emridir ve ölünceye 
kadar o insan o insandan korkar. Benim de gözüro eşkıyalar­
dan çocukken korktu, işte ondan sonra da hiç iflah olma dım. 
Eşkıya lafını duydum mu korkumdan yüreğim ağzıma geliyor. 
Neden ki dersen ... " 
Sözlerini sürdürecekken, birden kesti, Hüsne Hatunun yü­
züne bir süre bakb, ona gülümsedi, Hüsne Hatun da ona gü­
lüms edi. 
"Neden ki derseniz, eşkıyalar ben çocukken üç büyük kar­
deşimi, iki amca oğlumu, bizim aşiretten de yedi kişiyi öldür­
düler. Ben alb yedi yaşlarındaydım, feryadı figana bir yetiştim, 
ortalık kan gölü. Kiminin gözü yerinden fırlamış çıkmış, bir 
uzun damann ucunda saHarup duruyor , kiminin beyni akıruş, 
303.