FAKİR BAYKURT
 
115
 
 
akşam gel. Tozak daha yerinde saysın! .. Vay itoğ
lu itler, vay soyunuz 
kurusun! ..)»
 
Kasabanın ağzında, Bekir Ağa Beklemesi’nde bıraktılar Kır 
Abbas’ı. Başı dönüyordu. «(Domuz gibi kokuyor köpeğin malı! 
Emme geldik...)»
 
Bekir ağa, benzin pompasının yanında sigara içiyordu. Yanına 
varıp bir selâm verdi:
 
«
Gezici Hamdi beyden habarın olsa?» dedi.
 
Bekir ağa:
 
«Senin Hamdi beyle ne alışverişin var ki?» diye sordu. «Hamdi bey 
dün akşam geziden geldi. Üç gün dinlenir, gene gider. Şimdi 
evindedir. Varırsan bulursun...»
 
«Nerdedir evi?»
 
«Kaledibi’nde...»
 
Kır Abbas s
evindi:
 
«Eee, daha daha nassın Bekir ağa? Halın keyfin eyi mi?»
 
Bekir ağa kısaca:«Eyiyim eyi!» dedi, yanaşan bir kamyona mazot 
koymaya başladı.
 
Kır Abbas elini salladı:«Haydi eyvallah!..»
 
İki yanı iğde ağaçlarıyle dolu yoldan yürüdü.
 
Köprünün altındaki çay
, geniş yatağı içinde uslu uslu akıyordu 
şimdi. Vakti gelince azardı. Yatağın bir ucundan bir ucu, belki on 
dönüm enindeydi. Taşlarla çakıllarla doluydu. Seller kayaları küreyip 
getirmişti dağlardan, derelerden...
 
Kır Abbas sora sora bulabildi Hamdi beyin 
Kaledibi’ndeki evini. 
Askerlik şubesinin önünden, yukarı doğru yürüdü. Bütün dükkânlar, 
bütün kahveler açıktı. Karakolun önünde, başgedikli masa sandalye 
çıkartmış, bacak bacak üstünde, çay içiyordu. Hükümet konağında, 
Cezaevi kapısında iki jandarma nöbet 
tutuyordu. Bir berber, esnaftan 
birinin sakalını kazıyordu. Bir tenekeci, bütün yaptıklarını kapıya 
asmıştı. Çarşı bir sessizlik içindeydi. İnsanlar cansız gibiydiler