inanında mıyız, padişah zamanında mıyız? Bırak adam istediğini 
giysin; istediği gibi otursun. Hürriyet var artık!" 
Nazlı da gülmeye başlamıştı. Hep birlikte gülüyorlardı. Kedi 
de ayağa kalkmıştı. 
Muhtar Bey: "Şimdi frakımı ve şapkamı giyeyim de görün beni," 
dedi. "Şu inkılâpçı çocuk gelsin de görsün beni. Biz hâlâ çakı 
gibiyiz, öyle değil mi, çakı gibi!" Gülmeye başladı. 
Hizmetçi de gürültüye koşmuş, içeri girmiş, gülenlere bakıyor, 
bir şey anlamadan, ama az sonra anlayacağına inanarak gülü­
yordu. Sonra masanın üzerindeki boş şarap şişesini görerek 
suratını asar gibi yaptı, ama gene güldü. 
Refet Bey, Muhtar Bey'in koluna girdi: "Hadi, gidelim de bana 
frak nasıl giyilir öğret!" dedi. Şakasını kendisi de beğenmemiş 
olacak ki gülmedi. 
Muhtar Bey odadan çıkarken bir kahkaha attı. Birden bir şey 
hatırlayarak döndü. Elbisesine damlayan bir lekeye bakarmış 
gibi yüzünü buruşturarak bir an Ömer'e baktı, sonra çıktı. 
Beylerin arkasından bakan hizmetçi, Nazlıyla Ömer'e döndü: 
"İyi, beyefendi neşeli bugün!" dedi. 
Nazlı: "Evet," dedi. 
Hizmetçi: "Aman, aman iyi olsunlar da..." diyerek mutfağa 
yürüdü. 
Bir sessizlik başladı. 
Ömer, Nazlı'nın bakışlarının üzerinde gezindiğini gördü. 
Kalkıp bir sigara yaktı, radyoyu kapadı, sonra gene aynı koltuğa 
oturdu. Bugün bu ev, aile ve Cumhuriyet havasından çıkmak 
geliyordu içinden, ama ne yapacağını bilmiyordu. Laf olsun diye 
kendi kendine: "Ben zenginim, nişanlımla oturuyorum!" diye 
mırıldandı. "Yaşıyorum. Daha çok şeyler göreceğim, yaşaya­
cağım!" 
Nazlı birden: "Babamı nasıl buluyorsun?" dedi. 
Ömer: "İyi. İyi ya işte," dedi. Sonra değişik bir şey söylemesi 
gerektiğini düşünerek: "Sinirli ve sabırsız!" dedi, ama bu sözlerin 
de hiç de.değişik olmadığını anladı. 
Nazlı: "Evet..." dedi. 
Uzun bir süre sustular. Ömer gene aynı şeyleri düşündü, sonra 
düşüncelerinin saçmasapan olduğuna karar verdi. 
.37«