"Bana bak İnce Memed, madem böyle. Sen benim evde kal-
sana." 
İnce Memedin yüzü ışıladı. Bir sevinç dalgası onu tepeden 
tımağa ürpertti. 
Oğul: 
"Deniz çok uzak İnce Memed. O köy de kolay kolay bulun-
maz." 
Pamuk çekildi bitti. Ortalığı pamuktan düşen böcekler sar­
mış, telaşlı telaşlı oraya buraya gidiyorlardı. Kara, küçücük pa­
muk böcekleri ... Ocağın bir başına da küçük bir yatak serdiler. 
Memedin gözlerinden sıcak bir uyku akıyordu. Yatağa hasretle, 
ürpertiyle bakh. Süleyman Memedin durumunu çoktan sez- . 
mişti. 
"Gir!" diye yatağı işaret etti. 
Memed hiçbir şey söylemeden büzülerek yatağa sokuldu. 
Dizlerini göğsüne çekti. Her tarafı havanda dövülmüş gibi ağn­
yordu. 
Memed, kendi kendine, içinden: "Oğlu olurum. Olurum iş­
te. Anam arasın. Abdi Ağa arasın. Arasınlar işte. Kıyamete dek 
arasınlar. Dönmem işte," diyordu. 
Gün doğmadan iki saat önce, her gün çifte gittiği vakitte 
sıçrayarak uyandı. Yataktan çıkh, dışanya gitti. Uykulu uykulu 
dışanda işedikten sonra, kendine geldi. Dünkü geceyi, ak sa­
kallı Süleymanı hahrladı. "Süleymanın evi," dedi içinden. "O 
köye gidip de ne yapacağım? Süleyman Emınimin oğlu olu­
rum. Burada kalınm. Dönmem işte." 
Dışannın ayazmdan üşüdü. Geldi yatağına girdi. Dizlerini 
gene göğsüne dayadı. Yatak ısındı. Bugün, gün doğuncaya ka­
dar uyuyacağını biliyordu. Derken kendinden geçti. 
Sabah ayazının üstüne gün doğdu. Ana, ocaktan çorbayı 
indirdi. Çorba sıcak, tatlı tatlı ocağın kıyısında tüttü. Oğul, çok­
tan çifte gitmişti. Süleyman da semerin başına oturmuş, akşam­
ki bırakhğı yerden yapmaya başlamışh. 
Ka dm: 
"Süleyman," diye çağırdı, "çorba soğuyor . Gel de iç!" 
Süleyman: 
-"Misafir kalkh mı?" 
21