o sıra kahvede atom bombasından mı söz açılmış ... 
Hani atom bombasının hem en gücel, hem de hala ef­
sane olduğu yıllardı daha. Bakardık Hataylı Tevfik 
ağabeyimiz atom bombasını anlatmakta. Hem de bir 
fizik bilgini gibi. Sözün kısası, bir başlardı, atom üze­
rine, maddenin yapısı üzerine, atom bombası üzerine 
hilafsız bir saat süreyle söylev çekerdi başına toplan­
mış pür dikkat kendisini dinleyen lise öğrencisi, üni­
versite öğrencisi bizlere. Güya bizler de fizik filan 
okumuş kişileriz ha... Güya elektrikten, maddeden, 
atomdan, protondan, elektrondan filan haberimiz var. 
inanın, ağzımız açık dinlerdik. 
Beslenmesi filan da bize benzemezdi bu Hataylı 
Tevfik'in. Örneğin, hemen hemen hiç ekmek yemezdi, 
daha o zamanlar bile. Yedikleri hep meyva, sebze. Gün· 
de üç öğün dişlerini fırçalardı sonra. (Şunu da belirtme­
liyim ki, bir başka ünlü kabadayı olan Karikatür Du­
ran vurulduğunda da, üzerinden bir diş fırçası ile bir 
macun çıkmıştı. Yani Çukurova'da salt Hataylı Tev­
fik'e özgü şeyler değildir bunlar.) 
İşte günlerden bir gün, gene böyle bir kahve çar­
dağının altında birikmiş Hataylı Tevfik'i dinliyorduk 
saygıyla. Birden kahveye genç bir külhanbey (hevesli­
si) girdi hışımla. Tevfikin üzerine doğru yürüdü. Kül­
hanbey raconuna göre, Hataylı Tevfik gibi bir ünlüyü 
dövecek, vuracak, öldürecek ki, kendisine yer açabil­
sin, onun ünüyle ünlenip dört bir bucağa ün salsın. 
Geldi, başına dikildi. �ene ne palavralar sıkıyorsun 
lan? Kendini hala eski Hataylı Tevfik mi sanıyorsun 
yoksa alıahsız? Yiğitsen kalk ayağa !:ı> filan gibisinden 
bir şeyler söyledi, sandalyesine bir iki tekme attı. Deh­
şetten donmuş kalmışız. Çünkü biliyoruz, ikisinin de 
beli tabancalı. Düello başladı başlayacak. İkisi de kı­
vılcım bekliyor. 
69