resi olmadığını anladım. Benim sonum kurşun. Bunu düşümde 
de gördüm. Hapisten kurtulacağımı, dağlara geleceğimi de dü­
şümde görmüştüm. İnsan hem kendi yolunu kendi çizer, hem 
de Allah çizer. Ben dağda kalmamak için her şeyi yaptım, ama 
baktım ki alnıma yazılmış, kaderin önünden kaçamıyorum. 
Dağda bir tek eşkıya kalmasa da ben dağda kalacağım. Böylesi 
benim için daha iyi. O sığındığım köyde Allah seni boş yere 
karşıma çıkarma dı." 
Hoca sonunda çok kesin konuşmuştu, Memed üstelemedi. 
Çoktan da atıcılık talimlerine başlamıştı. Her sabah erkenden 
kalkıyor, namazını kıldıktan sonra: 
"Haydiyin çocuklar, benimle gelen var mı?" diyor, yanına 
kim takılırsa onunla köyün arkasındaki düzlüğe çekiliyor, atış­
lara başlıyordu. Bir de durmadan dağ tırmanıyor, yürüyor, ko­
şuyor du. 
Memed, Hocanın her şeyine şaşırıyordu ya, onun alıcılığı­
na hayran kalmıştı. Gözünün gördüğü neye nişan alıyorsa onu 
vuruyordu. Memed böyle bir nişancıyı ömründe ne görmüş, ne 
de duymuştu. 
Köyde bir ay kaldılar. Memed anladı ki bu köylüler, yakın 
köyler Hocayı bir ermiş eylemişler, onu kutsuyorlar. Sebebini 
de öğrendi. 
Ferhat Hoca kıtlık yılında üç arkadaşıyla bu köye sığınmış, 
yol kesmiş, Kayseriden, Develiden, Sivastan, köylerden zengin 
evleri basmış, sürüler talan etmiş getirmiş bu köylerin aç insan­
Iarına dağıtmıştı. Gücünün yettiğince de buralardaki aç asker 
kaçağı sürülerinden onlan korumuştu. 
İşte bundan dolayıdır ki Ferhat Hocanın buralarda yeniden 
gözükınesi düğün bayram karşılanmıştı. 
M em ed: 
"Hocam," dedi, tüfeğini onun önüne uzattı, ''ben senin em­
rindeyim. Çetebaşı sensin, bundan önce olduğu gibi, ben de se­
nin çeten im." 
"Köylüler mi söyledi bunu sana?" 
"Köylüler söylemediler. Ben öğrendim ." 
Ferhat Hoca onun öğrendiklerini bura köylülerinin hiçbir 
zaman, hiç kimseye söylemeyeceklerini biliyordu. Onun mace-
543