konu-komşuya dikiş dikiyordu. Her gün bal kaymak 
yemesek de, ölmeyi düşünmüyorduk. Şu havasızlık 
belimizi fena büktü, yoksa ... 
(Arada bir başlarını sallayarak dinler gibi yaparlar. Sonra 
Erkek, birden) 
ERKEK : Fakat Hakim Bey! İmkansız bir şey bu! Birlikte yaşa­
yamayız. Ölmemizi isteyemezsiniz herhalde. 
KADIN : Çok çalışhk. Elimizden gelen her şeyi yaptık. 
ERKEK : Durmadan ev değiştirmekten, geceler boyu sokaklar-
da dolaşmaktan yorulduk. · 
(Kısa bir süre dinlerler.) 
ERKEK : Kadın da, erkek de boşanmak istiyorsa boşamanız 
gerek. Kanun böyle diyor. Değil mi ki ikimiz de bo­
şanmak istiyoruz ... 
KADH\J : Boşamanız gerek. Ölmemizi isteyemezsiniz. 
ERKEK : Evet. Haklısınız. Gerçi birbirimizi seviyoruz. Seviyo­
ruz ama Hakim Bey, havasız da yaşayamayız ki ... 
KADIN : Madem öyle, tanığımızı dinleyin. Bekçiyi. 
ERKEK : Neden gereksizmiş? Deli değiliz. Raporlarımızı gör­
dünüz. Yalan da söylemiyoruz. Tanığımızı dinleyin, 
yalan söylemediğimizi o zaman anlarsınız. 
(Kadın, hafifçe esner.) 
ERKEK : Nikah memuru bizi evlendirirken hiç de bu kadar 
güçlük çıkarmamıştı. Sağlık raporlarımız o zaman işe 
yaramıştı ama. Tanıklarımız da ... Sağlıklıyken evleni­
yoruz da, sağlıklıyken neden boşanamıyoruz?(Yargı cın 
tokmağının sesi. Kadın bir irkilir. Sonra tekrar uyuklamaya 
başlar. Erkek bir süre dinlemeye çalışır.) Biliyorum, Hakim 
Bey, biliyorum. Belki de siz haklısınız. Ama siz hele şu 
tanığımızı bir çağırıp dinleyin. (Usulca karısına eğilir. 
Uyuklamakta olduğunu bilmeden) Hele şükür! Tanığımızı 
dinleyecek. (Kısa bir süre dinler.) Yaa? Demek bu kadar 
beklemek gerek. Tanığı buraya getirmek o kadar sürer 
demek? Oysa mahallemiz yakın ... Doğru. Haklısınız. 
Düşünmedim efendim, doğru. Bir bizim işimiz değil 
23