şı lavabonun alt ındaki dolapta, koca gövdesi elleriyle dizleri üze-
rinde, lavabonun musluklar ını tamire koyulmu ş durumda. Az kal-
sın üzerine bas ıyordu. 
"Dikran Day ı?" diye tiz bir ç ığlık att ı Armanuş. "Ay can ım 
geldin mi sen!" diye seslendi Dikran İstanbuliyan lavabonun 
alt ından. 
"Bu ev Çehov karakterleriyle dolu," diye m ırıldand ı Armanuş 
kendi kendine. 
"Sen öyle diyorsan öyledir," dedi Dikran Day ı göbeğini s ı-
vazlayarak. "Âlim olan sensin." "Day ıcım, ne işiniz var orada?" 
"Babaannen evdeki musluklar ın eskiliğinden şikâyet edip du-
rur ya. Bu ak şam kendi kendime dedim ki, neden dükkân ı erken 
kapat ıp Şuşan' ın evine musluktan tamir etmeye gitmiyorsun?" 
"Ya öyle mi?" dedi Armanu ş gülmemeye çal ışarak. "Ne tesa-
düf. Herkes burada bu ak şam. Babaannem nerede peki?" 
"Kestiriyor," dedi Dikran İstanbuliyan, İngiliz anahtar ını al-
mak için zar zor dolab ın içinden ç ıkıp, oflaya poflaya tekrar içeri 
emekledi. "Ne yapars ın ihtiyarl ık, vücudun uykuya ihtiyac ı 
oluyor! Biliyorsun geceleri uyudu ğu yok ki. Bari şimdi kestirsin. 
Ama yedi buçu ğa kadar uyan ır merak etme." 
Yedi buçuk! Görünü şe göre ailenin bütün fertleri biyolojik 
alarm ını Matt Hassinger'in zili çalaca ğı ana göre ayarlam ıştı. 
"Bana penseyi uzatsana," dedi s ıkıntılı bir ses. "Bu i ş görmü-
yor." 
Armanuş, içinde her boydan yakla şık yüz k ırk parçan ın bu-
lunduğu alet çantas ının içinde istenilen penseyi bulana kadar ilgili 
ilgisiz bir sürü alet edevat ald ı eline. Beceriksiz Tesisatç ı Dikran 
Day ı banyo borular ını sökerken du ş yapman ın imkâns ızlığını 
idrak ederek, arka taraftaki yatakodas ına gitti, usulca kap ıyı ara-
lay ıp içeri bakt ı. Babaannesi yatakta k ıvrılm ış, belli belirsiz hor-
luyordu. Tedirgin bir uykuydu bu, her an bölünmeye haz ır. Gene 
de çocuklar ı ve torunlar ıyla çevrili ya şlı kad ınlara has bir bahti-
yarl ık okunuyordu yüzünde. Belki de rüyas ında bizleri görüyor,  
 diye düşündü Armanu ş. 
Öteden beri ç ıtı pıtı bir kad ındı ya, ihtiyarl ık onu iyice küçül-
tüp zay ıflatm ıştı. Giderek gün içinde şekerlemeye daha fazla ihti-
yaç duyuyordu. Geceleriyse her zamanki gibi uyan ıktı. İhtiyarl ık 
Şuşan' ın uykusuzluk sorununu bir nebze olsun azaltmam ıştı. Uyu-
maz, k ısa k ısa kestirirdi sadece. Armanu ş usulca kap ıyı kapatt ı. 
Salona döndü ğünde sofra kurulmu ştu. Onun için de bir tabak 
koymuşlard ı. Yemek randevusuna bir saatten az zaman kald ığı 
halde nas ıl olup da aileyle oturup yemek yemesini bekleyebilir-
lerdi? Ama Armanu ş, Çakmakç ıyanlardan düz mant ık bekleme-
mek gerekti ğini öğrenmişti bir kere. Yemezse k ırılırlard ı. Herkesi 
mutlu etmek için bir-iki şey at ıştırabilirdi. Hem bu mutfa ğı se-
verdi; hayat ının Arizona k ıyısından San Francisco k ıyısına her 
geçişinde yemek yeme al ışkanl ıklar ını değiştirmişti. Ermeni mut-
fağından Ortabat ı Amerikan mutfa ğına geçebilmek için damak 
tad ını tamamen silba ştan düzenlemesi gerekirdi her seferinde. 
Annesi Rose, Ermeni yemeklerini mutfak s ınırlar ından olabildi-
ğince uzak tutmak istemi şti hep, hatta kom şular ıyla bir araya ge-
lince Ermeni yemeklerini karalamaktan büyük zevk al ırdı. Özel-
likle her f ırsatta alenen yerin dibine bat ırdığı iki yemek vard ı: pa-
ça ve bağırsak dolmas ı. Armanu ş, annesinin bir keresinde Bayan 
Grinnell'e nas ıl yak ınd ığını hat ırlad ı. 
"Iyy," demi şti Bayan Grinnell sesinde tiksintiyle. "Gerçekten 
bağırsak m ı yiyorlar?" 
"Yemezler mi," demi şti Rose ba şını hızlı hızlı sallayarak. 
"Hem de hapur hupur yiyorlar. İçine sar ımsak ve baharat doldu-
rup mideye indiriyorlar o le ş gibi etleri." 
İki kad ın suratlar ını buruşturmuştu ayn ı anda. Ne var ki Ar-
manuş'un üvey babas ı tam o s ırada yüzünde bezgin bir ifadeyle 
onlara dönüp, "Nesi varm ış? Bumbara benziyor anlatt ığınız ye-
mek. Öyleyse gerçekten çok lezzetlidir," demese daha da devam 
edeceklerdi. 
"Bu kocan da Ermeni mi?" diye f ısıldam ıştı Bayan Grinnell, 
Mustafa odadan ç ıktığında.