43 
Taşbaş, örende yere kapanmış: "Haydi ya Allah, göster şu ışığı," diyordu . "Sa­
na yalvarıyorum, şu ele güne karşı yüzümüzü kara çıkarma koca Allah. Senin 
elinden her iş gelir. Gösteriver, ellere gösterdiğin şu ışığı, bana da gösteriver. Ben 
senin bir ermişin, bir iyi kulunsam göster. Yoksa şu fakir fıkarayı aldatıyorum. 
Bak, aşağıdaki evler şifa isteyen hastalar, saynlar, dertlilerle dopdolu. Haydi koca 
Allahım , göster kocamanlığını. Kocamanların kocamanısın, yeri göğü yaratan, şu 
Taşbaşı alemler üstüne ermiş edensin, göster ışığını da ermişliğime inanayım, se­
nin iyiliklerini yeryüzündeki insanlara ileteyim. 
"Sen de ışığı bana göstermezsen, ben de senin, içime doğan güzelliklerini, iyi­
liklerini insanlara söylemem. Ermişliğimi de hiçbir zaman kabul etmem. istifa 
ederim." 
Yönünü kıbleye döndü, namaza durdu, iki rekat namaz kıldıktan sonra ayağa 
kalktı, ellerini havaya açtı, duaya durdu. 
"Haydi koca Allah, göster ışığını da yüreğim inansın." 
Uzun uzun dua etti. 
Kar fırtınası onu boğacak kadar sert esiyordu. Yüzüne gözüne kırbaç gibi vu­
ruyordu. Bereket versin ki bugün, iyice sarılmış sarmalanmıştı. Donmuş ellerini 
Meryemce yün çoraplar, bezler, fanila eskileriyle bir iyice sarmıştı. 
Duadan sonra işemesi tuttu. Sağ omuzunu duvara dayayıp işedi. Sidiği yere 
düşer düşmez donuyordu . 
Bozkır gümbürdüyordu. Uğultulu bozkırdan top patlar gibi sesler geliyordu. 
"Bu gece ya burada donar ölürüm, ya da ışığını görurum ya Allah. Göster ışı-
ğını. Göstermezsen sen bilirsin. Anladın mı?" 
Kulağına çok hafif bir "hış hışşş," sesi geldi. Yüreği hopladı. "Haydi i" 
Gözlerini karanlıkta pörtletircesine açmıştı ama ışık falan gördüğü yoktu. 
Tek başınaydı. Çukurova düzlüğünde yürüyordu . Yanı yönü ekin tarlalarıydı. 
Ekinler başakta, firikti. Bahar yeli ılık ılık esiyordu . Parlak güneşin altında çe­
kirgeler, renk renk, boy boy uçuşuyordu. Birden gökyüzünü bir karanlık bulut 
gibi çekirgelerin örttüğünü gördü. Bu köylü yolun kıyısına diz çökmüş, ellerini 
ha\'aya açmış, dua ediyordu : "Ya Allah," diyordu, "eğer sen Allah gibi Allahsan şu 
çekirgeleri tarlama uğratma. Bundan başka hiç tarlam, hiç geçimim yok." 
İki gün sonra aynı yoldan geri dönüyordu . Çekirgeler bulut buluttu. Bir tek 
yaprağı, başağı, sapı kalmamış, dipten tıraş edilmiş tarlanın ortasında yüzüko­
yun bir insan yatıyordu . Çekirgeler bir ekin tarlasına girederse işte böyle yapar­
lar, toprak üstünde en küçük bir yeşillik komazlar.