FAKİR BAYKURT
 
325
 
 
bu akşam!»
 
Karabere koşup geldi, kuzuyu tuttu:
 
«İpini de aldın, ben bunu nasıl götü
reyim şimdi?»
 
«Kendin düşün, bana ne?» dedi Kır Abbas. Hamdi beyin 
Kaledibi’ndeki evine doğru yollandı.
 
Hamdi beyin evi, eski yerinde durup duruyordu. Kolaylıkla buldu. 
Kapının tokmağını dövdü. Başındaki fötürü düzeltip bir daha dövdü.
 
«Geliyorum, geliyoru
m!..» Hamdi beyin karısı merdivenleri güpür 
güpür indi.
 
Kocakapı açıldı.
 
«Buyur, ne istedin?» dedi kadın Kır Abbas’a.
 
«Bir şey istemedim! Hamdi beyi göreceğim.»
 
«Hamdi yok! Ankara’ya gitti. Yarın gelecek.»
 
Kapıyı da kapattı.
 
Bir yanı yıkıldı. Elsiz ayaksız
 
kaldı. Acaba şimdi köyün yolunu 
tutsa da, yarın gene mi gelseydi? Yanına Rıza’yı filân da alıp... Ama 
para harcayıp buraya kadar gelmişti. Hiç bir yere baş vurmadan, 
kimseye sormadan döner giderse harcadığı paraya günah olmaz 
mıydı?»
 
Geldiği yollardan çar
şıya döndü. Değneğini taşlara vura vura 
caminin yanına kadar geldi. «(Tüh! Gördün mü şimdi?
 
Kaldık mı ayazda? Hey gidi cahal Kır Abbas heey!.. Hey gidi Abbas 
Kartal!..)»
 
Birden adımlarını açtı. Başındaki fötürü düzeltti. Değneğini daha 
sert vurdu yere: «(A
sacaklar mı beni?)» dedi. «(Haa? Bayâ açar 
kapılarını girerim kendim! Hangi kapıya varmak ge
-
 
reğirse, sora sora 
bulurum! Yüzümün alını mı alacaklar haa?..)»
 
Hükümet konağı bir taş yapı. Merdivenleri kovan gibi işliyor. 
«(Köylerde insan kalmamış, taşınmış 
anasını satayım! Kadastro oralara 
da uğramış heralım!)» Kır Abbas, güçlükle bir yol bulup sokuldu içeri.