lar. Kulaksızın değirmeninde sardılar, kaçırdılar. Bir tek adama 
bir bölük candarma..."
"Balık gibi," dedi Hamza... "Ele avuca gelmiyor. Bir de 
uçan kuş gibi, şimdi burada, az sonra Çukurovada. Yel Musa 
gibi... Ondan da beter!"
"Yel Musa diyor ki, bu adam benden de çabuk. Yel Musa 
diyor ki ben her şeyin izini sürdüm, diyor. Uçan kuşun, kaçan 
cerenin, sanca kanncanm, kırkayağın, yaşayan her bir yaratığm 
izini sürdüm de bu adamın izini süremedim, hem de çıkarama­
dım, diyor. Bu adamda bir hikmet var ki, muhkem bir hikmet."
"Ne yapalım Ali? Bir şey düşün Ali. Bir düşün de şu tatlı 
canımızı kurtaralım."
"Öldürecek," dedi Ali. "Aaah, öldürecek. Ne yapalım?"
"Bir yere kaçalım. Adı sam duyulmadık ellere."
Ali:
"Bulur o, bulur o," diye inledi. "Yılanın deliğine girsek, ku­
şun kanadmm altına sığınsak gene bulur o, bulur bizi. Öldürür 
ikimizi. Kan kustura kustura öldürür ikimizi. Söndürür ocağı­
mızı, ıssız koyar yuvamızı..."
"Candarmalar onu öldüremeyecek mi, Çukurova ağaları, 
Arif Saim Bey?"
"Onu hiç kimse öldüremez. Kurşun geçmez ki ona. Bir göz­
lerine kurşun geçer onun, diyorlar. Bir gün bir dağda yağmura 
tutulmuş. Uzun Cabbar, Recep Çavuş da yarımda. Bir ulu ağa­
cın altına sığınmışlar. Ağaca durmadan yıldırım düşüyormuş. 
Ağaç duman içinde kalıyormuş. Ağacm altından kaçmışlar, 
yandaki bir kayarım altına sığınmışlar. Durmadan yıldırım sağı- 
hyormuş ağacm üstüne, ağaç gittikçe büyüyor bir ışık yuvarla­
ğının içinde kalıyormuş. Işık gittikçe de parlıyor, kimse ışıktan 
yana bakamıyormuş. Birden Memedin, büyük bir yıldırım ağa­
cm üstüne sağılırken, kayarım dibinden ağaca doğru fırladığını 
görmüşler. Az sonra da elinde bir düğme kadar, balonca gözleri 
kör eden, öyle parlak bir şeyle geldiğini görmüşler. Memed, işte 
bu yıldırım, demiş. Yıldırımı yakaladım, demiş. Yıldırımı mus­
kasının içine saklamış. Haydi Recep Çavuş bana bir ateş et, de­
miş. Recep Çavuş ateş edememiş. Çavuş, sen bana ateş etmez­
sen, ben sana ateş ederim, haydi, demiş, ant içmiş. Çavuş bak­