"O çok iyi bir adam imiş. Sarıkeçilinin büyük başı da o 
imiş. Onu çok eskilerden bilirim." 
Aşağıya indiler. Kara kıl çadırlar, koyağın her iki yanına, 
orta dan akan suyun kıyısına karşılıklı sıralanmış lardı. 
"Şu çadır olacak Beylik çadırı, bak Mahmudum, beş direk­
li. Yanında da derimevi . Mademki derimevi var Beylik çadırı­
nın yanında, bu ev her obada olmaz, biz de orada kalırız ." 
Beş direkli çadıra yaklaşırlarken Mahmut uzaktan bağırdı: 
"Battal Ağa, Battal Ağa köpeklere sahip olun, tanrı konu-
ğu ... " 
Dışarıya çok uzun boylu bir adam çıktı : 
"Buyurun, buyurun," diye bağırdı. "Köpekler bağlı: .. " 
Hürü Ana beş direkli çadırın kapısında eşekten indi. Ça-
dırdan birkaç kişi daha çıkmıştı konukları karşılamaya . Genç­
ten birisi eşeğin yularını tutup çadırın köşesindeki kazığa bağ­
ladı. Mahmut gidip eşekten bohçayı, heybeyi, öteki öteberileri 
aldı getirdi. 
"Hele içeriye buyurun ." 
"Sen Battal Ağa mısın, Sarıkeçilinin soylu Beyi?" 
"Battal benim." 
"İyi," dedi Hürü Ana, içeriye girdi. 
Çadırın içi çok görkemli ydi. Hürü Ana şaşırdı, ağzı açık 
baktı kaldı. Böyle kilimleri, çuvalları, keçeleri, çadır direklerini, 
böyle eğmeleri şimdiye kadar hiçbir yerde görmemişti. Hor­
zumlu oymağı Beyinin çadırı bile böylesine görkemli değildi. 
Onu ipekli bir döşeğin üstüne buyur edince Battal Ağa, 
kendine geldi, vardı döşeğe bağdaş kurdu oturdu. Ayakkabıla­
rını daha eşiklikte çıkarmıştı. 
"Abooov," diye güldü Hürü Ana, "demek daha böyle Yö­
rük çadırı kalmış ha! Bana dedilerdi ki Yörükler bitti tükendi, 
fıkaraladı. Böyle bir çadırı görünce sevindim Battal Ağa." 
"Sağ ol bacım ." 
"Benim adım Hürü. Adımı hiç duydun mu Battal Ağa?" 
Adam sıkıldı, ellerini uğuşturdu, tel tel uzun sakalı sallandı. 
"Senin adını duymadım hacı," dedi sonunda da. 
"Bana Değirmenoluk köyünden Hürü Ana derler. İnce Me­
medin Hürü Anası benim işte." 
263