Yer Demir Gök Bakır 447 
de, şu köylü içinde onuruma toz konduramam. isterse köylü beni ermiş değil, 
peygamber yapsın, Mehdi yapsın. Bu yüzden de başıma ne gelirse gelsin. Başıma 
sen, ne getirirsen getir. Ben senin neden korktuğunu biliyorum. Hiç canım sık­
ma, köylü benim gibi bir adamı ermiş yapmaz. O ağzı var, dili yok fıkaraları arar 
ki istediği yöne çeksin, ona istediğini yaptırsın. Ermiş dediğin azıcık divane, saf 
olacak. Köylü bana ermiş derse, beni ermişliğime inandırabilir mi? Köylü bunu 
bilmez mi? Köylü şimdi, varsın Ökkeş Dağkurdun a, desin ki, bu gece senin evi­
yin önünde yanan bir top ışık gördük, sen erdin desin hemen erdiğine inanır 
fıkara da. Sen hiç üzülme ye de hiç korkma ve de bana böyle pis işler teklif etme. 
Aramız bozulmasın." 
Sefer baktı ki Taşbaş çok öfkelendi, hiçbir teklifini de kabul etmeyecek: 
"Ama," dedi, "başına gelecekten, ipten kimse seni kurtaramaz ." 
Taş baş: 
"Kurtaramasın ." 
Sefer: 
"Köylü senin gibisini ermiş yapmaz ya, bütün o masalları köylünün diline sen 
veriyorsun. Gece adamlarına ezberletip, gündüz köyün içine yöneltiyorsun ." 
Taş baş: 
"Yalan!" diye bağırdı. 
Sefer: 
"Ben doğru olduğunu biliyoru m," dedi, ayağa kalktı. "Kendi düşen ağlamaz. 
Kendi düşen ağlamaz. Yakanı köylünün elinden, boynunu ipten kurtaramayacak­
sın. Kendi düşen ... " 
Taşbaş ayağa kalktı. Neredeyse Seferin yakasına yapışıp, onu sarsacak, yaka­
sını yırtıp tokatlayacaktı. Ama Sefer evindeydi. Bu yüzden öfkesini tuttu. 
"Bir can değil mi şunun başı sonu? Hepsi bir can. Altı astarı bir can! Veririz 
biter. Var mı daha bir diyeceğin?" 
Sefer: 
"İşi buraya kadar getirip dayadıysan, yağlı ipi göze aldıysan, hiçbir diyeceğim 
olamaz. Ve de köylünün başına karıyın, çocuklarıyın, ve de benim başıma gele­
cekleri düşünüp hepsini göze aldıysan ... Bu köyü sürseler, şu ulu bozkınn öte­
sine. Anamızın babamızın, sevdiklerimizin mezarları buralarda kalır, kalır da 
unutulur, yerle bir olur gider. Bunların hepsini göze aldıysan bir diyeceğim yok." 
Taşbaşoğlu: 
"Aldım ," dedi. 
Öfkesinden kuduru yordu. 
Sefer onun öfkesinin farkındaydı. Gittikçe de büyüdüğünü görüyordu. Bir ara 
baktı ki artık Taşbaş kendinde değil, kendini dışarı zor attı.