yorlardı  sanki.  Geride  tek tük ev ve onların  da ardında  yarı  filizî, 
yarı neftî  bir orman  seçiliyordu.  Su, bu vakur  çiftin  başlarına  sonra 
neler  geldiğini  orada  görebilecekmiş  gibi,  merakla  arkasını  çevirdi 
tepsinin.  Ama  başka  resim  yoktu  arkada;  sadece,  fiyakalı  harflerle 
Vishniakov  yazıyordu  bir kenarda. 
Erguvan  fincanları  tepsiye  yerleştirip,  ayağıyla  örttü  dolabın  ka-
pağını.  Tam  geri  dönmek  üzereydi  ki, az ötede  bir noktaya  takılı-
verdi  bakışları.  Salonun  koridora  açılan  kapısı  yarıya  kadar  açıktı 
ve içerisi...  içerisi  bir tuhaftı. 
Usulca  yaklaşıp,  ardına  kadar  açtı  kapıyı.  Açtı  ve gördüğü  şey 
karşısında,  ne hissedeceğini  bilemeden  öylece  kalakaldı.  Tepsiyi 
elinden  bırakmayı  akıl  edemeden,  adım  adım  ilerlemeye  başladı 
Madam  Teyze'nin  evinin  koridorunda.  Şaşkmlığıyla  beraber,  duy-
duğu  ürperti  de büyüdü  attığı  her adımda. 
"Kaç  şeker  atayım?"  diye  seslendi  yaşlı  kadın  mutfaktan.  İkinci 
soruşunda  da bir cevap  alamayınca  aynı  soruya,  sütün  altını  kısıp, 
misafirinin  yanına  döndü.  Salonu  boş  bulunca,  çocuğun  gittiğini 
sandı  önce.  Ama  birden,  ardına  kadar  açık  koridor  kapısını  fark  et-
ti. Gayriihtiyari  boynuna  götürdü  elini.  Yoktu.  Kaygıyla  salonu  ta-
rayan  lacivert-gri  boncuk  gözleri,  kenardaki  sehpanın  üzerinden 
suçlu  suçlu  bakan  kadife  kurdelalı  anahtara  takıldı.  Benzi  sarardı. 
Yüreği  ağzında,  atabildiği  kadar  çabuk  adımlarla  o tarafa  seğirtti  ve 
çocuğun  ardından  koridora  girdi. 
329