yarı bedenime kadar soyunarak pudralara, lavantalara bu­
landıktan sonra üç dört yüz liraya çıkan püften bir elbise 
içinde, kocamın gözleri önünde diğer bir erkeğin kolları ara­
sına atılıp elektrik ışıklarının süslü şelaleleri altında baygın 
bakışlarla fırıl fırıl dönersem, itiraz değil, medeni ağızların 
takdirlerini kazanacak yüksek bir marifet göstermiş olurum. 
Burada şarkı söylemekle orada bir piyanonun önünde çırıl­
çıplak haykırmanın veya çapkınlığını frakın medeniyetiyle 
örten açgözlü bir delikanlının nefesleriyle tütsülenerek dans 
etmenin farkını sizden sorarım ... 
Bu nutkundan sonra Bahriye Hanım birkaç defa dilini 
çıkararak ilave etti: 
-İşte ben alemi böyle eleştirir; böyle zeklenirim ... 
*** 
Bu esnada gazinoya bir Türk aile daha geldi. İki hanımla 
iki bey ... Bahriye Hanım birdenbire öfkeli bir tavır alarak 
kocasına: 
-Gördün mü? 
-Evet ... 
-Tanıdın ya? 
-Şüphesiz ... 
-Meliha ile kocası, küçük kız kardeşiyle eniştesi ... 
-Evet, ta kendileri ... 
-Fakat biz buradayken onların üzerimize gelişlerini ben 
sırf tesadüfe yoramayacağını. 
-Ya neye yoracaksın? 
-İşin içinde bir danışıklık, dönüşüklük olduğuna ... 
-Kuşkularına bu kadar mağlup olma Bahriye ... Bu hal 
tesadüflerin en sadesidir . 
Karşıki aileden dört el bu tarafa selam verdi. Bu yandan 
yalnız üç el karşılık verdi. Bahriye Hanım selama katılmadı­
ğı gibi pek aşikar bir kızgınlıkla sarardı, somurttu, nemrut­
laştı. Asabi bir titremeyle sarsıla sarsıla kocasına: 
-Sen niçin selamlarını aldın? 
-Verilen bir selamı almamak ! 
-Evet, almamalıydın, almayacaktın ... 
17