eşik olduğunu çok sonra fark edecekti Ömer, o araftan sonra Gail ondan 
adım adım uzaklaşmıştı.
O gecenin pek çok kısmı zihninde bulanık kalacaktı, tümüyle silinip 
gidenler de cabası. Bardan geri dönerken hatırladığı yegâne sahneler 
Abed'in saksağanlardan, kendisinin Gail'den, Abed'in yoldan çıkmış 
Müslümanlardan, kendisinin Gail'den, Abed'in örümceklerden, kendisinin 
Gail'den bahsetmesiydi... Abed onu kazasız belasız apartmanına 
soktuktan sonra posta kutularının önünde ne kadar zaman geçirdiğini de 
hatırlayamayacaktı. On sekiz nolu posta kutusu. Bir zamanlar onca 
tanıdık olan soyadı oradaydı işte, dar çerçeveye sığması için harfleri 
sona doğru sıkıştırılmıştı: OZSIPA -HIOGLU. Ani kopuşlarla dolu 
hayatındaki cılız, yegâne süreklilik hissiydi, hayatı boyunca her 
gittiği yere götürmeye, gurur duymaya, hatta oğluna aktarırken daha 
gururlanmaya mecbur olduğu, doğumunda üzerine yapıştırılmış derme çatma 
bir kimlikten ibaretti soyadı, sırf büyük büyük dedelerinden biri ya da 
bürokrasi çarklarının öğütüp tükürdüğü miskin bir memur, uzak bir 
geçmişte, şimdi hiç mi hiç bilinmeyen bir sebeple başka bir harf 
kombinasyonu yerine bunu seçtiği için.
Çalışkan O gözlüğünü taktı mı olur O; hınzır I yürüyüşe çıkıp başına 
bir şapka geçirdi mi I; afili G saçlarını rüzgâra saldı mı olur Ğ...
Bu salakça şen şakrak melodiyi en son mırıldandığında yedi yaşlarında 
olmalıydı, İstanbul'da bir ilkokulda eğitimin eğlence olduğuna inanan, 
ne yazık ki zerre kadar mizah duygusuna sahip olmayan bir öğretmenin 
elinde ıstırap çekmekteydi. Alfabeyi öğrenir -
310
lerken, tek tek her harfi ki şileştiren şarkılar söylemeye zorlanmıştı 
çocuklar. Al fabenin 29 harften oluştuğunu öğrenmek Ömer için fazlasıyla 
acılı bir keşif olmuştu.
Yine de yirmi yıl sonra o gece, İstanbul'dan kilometrelerce uzakta zil 
zuma sarhoş ve bitkin vaziyette eve geldiğinde, uzoyla bulanmış 
zihninin bir köşesinden, bu gezegendeki ilk sınıf öğretmeninin gamzeli 
kollarını, etli burnunu, sarkık ağzını geçirirken bulmuştu kendini. 
Öğretmenler, özellikle ilk öğretmenler, Tanrısal işler kotaran 
ölümlülerdir. Daha henüz yaratılmamış olanı sadece onlar yok edebilir.
Dolmakalemini Gülen  Saksağan'da unuttuğunun farkında olmadığı için 
ceplerini yoklamıştı, bulsa isminin noktalarını yerine koyabilecekti. 
Ama artık ne fark ederdi. Noktası olsa da olmasa da böyle bir soyadı 
ayaklarına vurulmuş bir prangadan, bir gezgin için aşırı ağır bir 
yükten başka bir şey değildi. İnsanı bir yere ait olmaya, yerleşmeye, 
takip edilebilir bir geçmiş, bir aile ve adına layık bir gelecek sahibi 
olmaya zorluyordu. Tercih şansı olsa, daha hafif, narin, esnek ve 
portatif, her gittiği yere kolayca taşınabilen bir so-yadına sahip 
olmak isterdi Ömer, Mr. ve Mrs. Brown gibi.
İstanbul'da lise yıllarında İngilizce dersinde okuduğu ilk kitabın adı 
ingilizce O'ğreniyorum -I'di. Birinci yılın ilk döneminde okutulan ders 
kitabıydı bu. İkinci dönem başka bir kitaba geçmişlerdi, İngilizce 
Öğreniyorum -H ve böyle sürüp gitmişti. Fazla bir ilerleme kaydettikleri 
izlenimi vermiyordu kitaplar; dördüncü ya da be şinci dönemlerde 
öğrenciler ders kitaplarının kapaklannı çizikti -rerek dalga geçmeye-
başlamışlardı, Hâlâ İngilizce Öğreniyor um-XIV, Umutsuzca ingilizce 
Öğrenmeye Devam Ediyorum -XXXV. Öğretmenleri bütün dünyada İngilizce 
eğitiminde temelde aynı sistemin kullanıldığını, yine de farklı 
ülkelere uyarlarken her kitapta ufak tefek değişiklikler yapıldığını 
belirtmişti. Diziyi planlayanların niyeti ne olursa olsun, kitapların 
başlık ve içerikleri pek başarılı değildi. İngilizceyi insanın asla tam 
manasıyla keşfedemeyeceği, sadece içinde debelenebileceği bir kaygan 
zemin gibi gösteriyorlardı; insanın dokunabileceği ama asla elinde