Durumun nezaketini Cevher Hanım'a herhangi bir vast­
tayla duyurmaya imkan bulamıyordum. O, gece muayyen 
saatte beni bekleyecekti. Ben ne yapıp yaparak kendimi 
kimseye göstermeden duvardan atlamak imkanını bulmak 
mecburiyetindeydim. 
Halis, benim Cevher Hanım'd an bir pusula aldığım hu­
susunda büyük bir şüpheye düşmüş olsa bile kağıdın içeri­
ğinden tabii kesinlikle habersizdi. Bu yüzden Hürrem Bey'in 
o gece evine dönmeyeceğini bilmiyordu. Benim Erenköy'e 
dönmeyeceğimi anladığı zaman bu kayboluşumun Cevher 
Hanım'ın köşküne girmek için bir manevra olduğuna pek 
ihtimal veremezdi. Ben gece yarısından sonra saat birde du­
vardan atlayacaktım. Halis, Cevher Hanım'ın köşkünü ak­
şamdan gözedese bile o vakte kadar uyurdu. Onun erken 
yattığını bilirdim. Benim alacağım tedbirin en birincisi ta­
nınmayacak bir şekil ve simaya girmekti. Bir aktör dostum 
vardı. Ondan bir iğreti sakat, büyük bir kalpak alacak, gece 
hırsıziarına benzer vahşi bir kıyafete girecektim. Bir patırtı 
koparsa köşkün bir tarafından girip öbür tarafından kaçabi­
lirdim. Çünkü oraları karış karış gayet iyi tanıyordum. 
Mühim bir problemle uğraşan bir matematikçi gibi zih­
nim hep bununla meşgul, dalgın dalgın dolaşıyord um. 
Sonradan insanın bazı soruşturmalara uğraması muhte­
mel olan bu tür vakalarda uzun, karışık, dolambaçlı yalanlar 
uydurması tehlikelidir . İnsan heyecanla ne dediğini unutur. 
Başka türlü söyler. Foyayı meydana verir. Her şeyde sadelik 
iyidir. Her gün olması muhtemel sade bir yalan uydurmayı 
düşündüm. Mesela Köprü 'den son vapuru kaçırmış olabilir­
dim. Saatim beni aldatmış olurdu. Ben de karımı ... 
Dostluğundan emin olduğum kalem arkadaşlarımdan 
birine tembih ettim. O, Köprü'den son vapurun hareketin­
den sonra benim imzamla kayınpederimin köşküne İstan­
bul'dan şu telgrafı çekecekti: "Merak etmeyiniz. Son vapuru 
kaçırdım. Babamın evindeyim." 
Ben o geeeki dalaveremde muvaffak olayım da sonra ba­
bamla annerne geceyi onların yanında geçirmiş olduğuma dair 
kendi lehimde yalancı şahitlik yaptırmak zor bir şey değildi. 
149