insana karşı sorumsu zluğuna katlanamıyormuşum, buna baş­
kaldırıyormuşum da ondan. Elleri ayakları zincirli isyan! Bu 
nedir, bilirsiniz. Bilir misiniz? Düşte olur. Hastaymışım. Doğru­
lamıyorum. Erkeğimse, biz gelip seni alacağız, demiş. Tabii 
'biz' denince gelecek olanların yüzünü göremiyorsun. Kim ol­
duklarını bilemiyorsun; soyutlaşı yorlar; giderken de soyuttu­
lar; geleceğin gelmeyeceği de buradan belli olmalıydı, diye dü­
şünebiliyorsun . Bir yandan da diyorsun ki, ama sözvermişlerdi, 
geleceklerd i! Adı sedye olan toprağa beni 'onlar' yatırdılar , ben 
kendim yatmadım. 'Onlar': 
Sen yat, 'bizi' bekle; 'herkes' için iyi olan budur, dediler. 
Ben de 'herkes'in hakkı yenmesin diye, karla örtülen kara 
toprakta yatıyormuşum hala ve 'biz' olan erkeğim hiçbir yan­
dan görünmüyor , hiçbir zaman görünmüyor; giderek soyut 
olarak bile yok ve ben o zaman buz tutuyommşum. 
Kadın adama daha sıkı, daha sıkı sarılıyor, onu kendine çe­
kiyor; küçük tepeciği altında çekinik, tedirgin, ağır ağır soluyan 
organın başını hissediyor: 
Böyle bir düş görünüz mü hiç? Ruhunuz buz keserken içi­
nizin aC::ıdan ve isyan aleviyle cayır cayır yandığını duydunuz 
mu? 
Adam onun ıslak kirpiklerini öpücüklere boğuyor: 
Tam tamına aynısını değil, ama sularda yüzmek, ıslak çar­
şaflarda yatmak, bir defa da buz üstünde sevişmek gibi üşütü­
cü şeyler, evet, gördüm sayılır. Fakat durun bakayım, bu so­
nuncusu düşte değildi, gerçekti yanılmıy orsam. Bir otobüs ka­
zası ardından galiba ... 
Kadın altta kalan kolunun birini kurtarıp parmaklarını 
onun karnından aşağıya doğru indiriyor. Orada, az daha aşağı­
da canlılık, dirim kendisini bekliyor. Bu kez ona dokunmakla 
yetinmeyecek, tutacak onu, alacak, uğultulu mağaraya birlikte 
dalacaklar. Tek mağaraya. 
Adamı öpüyor: 
Biliyor musunuz, korkmuyor dum. Ölmek, ölüm; bunun 
düşüncesi beni hiç ürpertmiyordu da, unutuş .. bakın işte bu 
91