FAKİR BAYKURT
 
353
 
 
«Demir gibiyim, Bektaş Duru, göbek atıyorum!»
 
«Eyi habarlar getirdin öyleyse?»
 
«(Yarın git, bir de sen dene bakalım, Kel dürzü!)»
 
«Sesin çıkmadığına göre...»
 
«Çıkacak sesim, acala etme!»
 
Güley’le birlikte Battal çıktı geldi. Az arkalarından Alime geldi.
 
«
Maaşşallah Abbas emmi!» dedi Battal. «Evcek gelmişsiniz. Yeşer 
bile, ulaaan!..»
 
«Geldik ki şu Kel’in hayatını göçürelim deye!..»
 
«Canınız sağ olsun!» dedi Güssün.
 
.
 
Bektaş:
 
«Göçürürseniz, köycek çokaşır yaparsınız. Tasasını mı 
çekeceğim?»
 
«Yavu be Yeşer ne
 
gözel olmuş Senem gelin! Hiç göstermezsin 
bize!..»
 
«Gözellik aşa mı katılacak Battal Ağa? Huyu gözel olsun!» dedi 
Senem.
 
Kır Abbas, «(Benim bu gelin çok daşşaklı! Lâfı gözüne gözüne 
söylüyor! Musafın ortasından söylüyor!..)» Kendi kendine bir kabardı.
 
Oğl
uyle geliniyle Hörü ebe çıkıp geldi:
 
«Yavrularım, yavrularım! Hanı daha herkes gelmedi mi 
yavrularım?..»
 
«Herkesin dizi seninki kadar canlı değil, anca gelirler!» dedi Kel 
Bektaş.
 
Rıza geldi Döndü’yle. Oğlu Hüseyin’i, kızı Naciye’yi de almıştı.
 
Gelenler 
çoğaldı.
 
«Masa sandalle ne oldu Irıza?»
 
«Gelecek Abbas emmi. Anahtarı verdim, getirecekler.»
 
«Aman yeğenim gelsin gözünü seveyim...»