bilemeyeceğim ama nişanlıyken dahi, aşık olmak 
ayıp bir duyguymuş gibi, mahcubiyet duyardım, 
hislerimi dile getiremezdim. 
((12 Mart, 1957 
Gökşin)ciğim, 
Sizleri hep düşünüyorum. Sana kırıldığımı san­
ma kardeşim. Kendi hayatımı yaşamaya ,calıştığım 
şu günlerde kalemim pek öksüz kaldı. Uf acılı ,cocuk­
lar gibi yaşadım bir dostluk başlangıcını.)) 
Yazdıklarıma bakılırsa, aşkımı dahi illa dostluğa 
dönüştü rmeye çabalıyo rmuşum! 
<<ve beğendiğim insan da ,cocuklaştı, ağır hayat 
yükü ve yorgunluğuna rağmen. Cumartesi günü 
401, (bizim sınıfın ikinci Türkan'ına hep lisedeki 
okul numarasıyla hitap ettik.) Özden, o ve ben tatlı 
neşeli saatler ge,cirdik, aklımdan ,cıkmıyor. Koskoca 
bir doktorun bizimle birlikte fal bakıp aptalca şaka­
lar yapması, bol bol gülmesi hayli enteresa ndı. 
Ben de öyle geveze oldum ki, her gün 401 )e pe an­
nemle Turhan)a bir bir anlatıyorum olanı biteni. 
Fakat bugündelik ıvır zıvırı sana yazmak sa,cma 
olacak. Yalnız şunu bil, onu tanımanı fOk ister­
dim.» 
Bir hafta sonrasının mektubuysa şöyle: 
84