Biraz sustum ve uzaklarda, sokak aralar ında ç ığlıklar atarak ko şan Erzurumileri dinledik. D ışardaki felaket 
ve dehşet, yerde üst üste yatan bizi daha da birbirimize yakla ştırdı hemen. 
"Ama bütün o resimlerde," dedim Kara'n ın avucumun içindeki saçlar ını daha da s ıkarak, "hem vücutlar ı 
bizim gibi birbirine geçmi ş, hem de birbirinden nefret eden iki ki şiyi zarafetle çizmenin güçlükleri hissedilir. 
Sanki o sihirli ve şahane baş kesme an ından önceki ihanet, k ıskançl ık ve sava şlar ın kargaşası o resimlere biraz 
fazlaca sinmi ştir. Kazvin'in en büyük üstatlar ı bile üst üste iki erke ği çizerken zorlan ır; her şeyi birbirine 
kar ıştırır. Oysa bak, biz seninle daha derli toplu, daha zarifiz." 
"K ılıç kesiyor," diye inledi. 
"Konuştuğun için te şekkür ederim can ım, ama kesmiyor. Dikkat ediyorum, duru şumuzdaki bu güzelli ği 
bozacak hiçbir şey yapmam. Eski büyük üstatlar, bütün o a şk, ölüm ve sava ş meclislerinde, birbirlerine giren 
gövdeleri sanki tek bir gövde gibi çizdikleri zaman bizlerin gözlerinden ya ş getirebilmi şlerdir ancak. Bak: Ba şım 
ensene sanki senin gövdenin bir parças ıym ış gibi sokulmu ş. Saçlar ının ve ensenin kokusunu duyuyorum. 
Bacaklar ım, bacaklar ının her iki yan ında öyle bir uyumla uzanm ış ki, gören bizi dört bacakl ı zarif bir hayvan 
sanabilir. S ırtının ve k ıçının üzerinde a ğırlığımın dengesini duyuyor musun?" Bir sessizlik oldu, ama k ılıcı 
bast ırmad ım, çünkü kanatabilirdi. "Konu şmazsan bu kula ğını ısırırım," dedim o kula ğına f ısıldayarak. 
Gözlerinden konu şmaya haz ır olduğunu görünce ayn ı soruyu bir daha sordum: "Üzerinde a ğırlığımın 
dengesini hissediyor musun?" 
"Evet." 
"Güzel mi?" dedim. "Biz güzel miyiz?" diye sordum. "Biz eski üstatlar ın harikalar ında birbirlerini zarafetle 
öldüren efsane kahramanlar kadar güzel miyiz?" 
"Bilmiyorum," dedi Kara. "Bizi aynada göremiyorum." 
İçeri odadan bizi dikizleyen kar ımın az ötemizde yerde duran, kahvehanenin kandili ışığında bizi nas ıl 
gördüğünü hayalimde canland ırınca heyecanla Kara'n ın kulağını gerçekten ısırmaktan korktum. 
"Evime ve mahremiyetime hançerinle girip beni sorguya çeken Kara Efendi," dedim. " Şimdi benim gücümü 
hissediyor musun üstünde?" 
"Hakl ı olduğunu da hissediyorum." 
"Şimdi yine sor istedi ğin soruyu." 
"Bana Üstat Osman' ın seni nas ıl okşadığım anlat." 
"Ç ırakl ığımda, ben şimdiki halimden çok daha ince, narin, güzelken, şimdi benim senin üzerine ç ıktığım 
gibi üzerime ç ıkard ı. Kollar ımı okşard ı, bazen can ımı da yakard ı ama, onun bilgisine, hünerine ve gücüne hayran 
olduğum için bunlar benim ho şuma giderdi ve bir kötülük dü şünmezdim, çünkü onu severdim. Üstat Osman' ı 
sevmek, benim için nak şetmeyi, renkleri, kâ ğıdı, kalemi resmin güzelli ğini, resmedilen her şeyi ve böylece âlemi 
ve Allah' ı sevmeye aç ılan bir yoldu. Üstat Osman benim için babadan ötedir." 
"Çok döver miydi?" diye sordu. 
"Bir baban ın dövmesi gerekti ği gibi yerinde ve adalet duygusuyla dövdü ğü gibi, bir ustan ın dövmesi 
gerektiği gibi, can ımı yakarak, cezaland ırarak öğretmek için de döverdi. Bugün t ırnaklanma vurdu ğu cetvellerin 
acısı ve korkusu yüzünden pek çok şeyi daha iyi ve daha h ızla öğrendiğimin fark ınday ım. Ç ırakl ığımda 
perçemimden yakalay ıp kafam ı duvara duvara vurmas ın diye, boyay ı taşırmaz, alt ın suyunu harcamaz, at ın 
ayağındaki k ıvrımı kafama nak şeder, cetvelke şin hatas ını örter, f ırçalar ımı vaktinde temizler ve bütün dikkatimi 
ve ruhumu sayfaya vermeyi ö ğrenirdim. Hünerimi ve ustal ığımı yediğim dayaklara borçlu oldu ğum için, şimdi 
çıraklar ımı gönül rahatl ığıyla dövüyorum. Hatta haks ızlıkla at ılm ış bir daya ğın bile, eğer ç ırağın gururunu 
kırm ıyorsa, en sonunda çocu ğa yararl ı olacağını biliyorum." 
"Ama yine de güzel yüzlü, tatl ı bak ışlı, melek huylu bir ç ırağı döverken, kendi keyfin için arada bir ipin 
ucunu kaç ırdığında büyük Üstat Osman' ın da sana ayn ı şeyi yapm ış olduğunu anl ıyorsun de ğil mi?" 
"Bazen mermer mühreyle kula ğımın arkas ına öyle vururdu ki günlerce kula ğım v ınlar, beni serseme