Onun telaşım gözleriyle takip eden Nejat, küçük bir ilgi, hafif 
bir heyecan, diye düşündü. Kitabı aldı, ağır hareketlerle sayfa­
ları çevirdi, bahsi geçen mektubu buldu: 
Küçük sultanım benim, 
Sizinle birlikte olduğum zamanlar duygulu sanıyordum 
kendimi; bana bu cesareti vermiştiniz. Şimdi, birlikte yaşadı­
ğımız günleri düşünmek için, sizinle konuşuyorum, sizi din­
lemeğe çalışıyorum. Bu yaşantının sona erdiğine inanmıyo­
rum; bu yüzden yeni yaşantılara gücüm yok. Eski yaşantımı 
da, siz olmadan nasıl sürdüre bilirim? Bütün büyü sizdeymiş. 
Beni bu durumda görseydiniz, yani beni uzaktan takip ede­
bilseydiniz beni bir zamanlar sevmiş olduğunuza inanamaz­
dınız. Belki ben her zaman böyleydim. Belki ikimiz de kendi 
başımıza birer dünya kurduk birlikte yaşarken. Şimdi eski 
dünyama dönmüş bulunuyorum ve bunun eski bir dünya ol­
duğunu usandmcı tekrarlarla dolu olduğunu ve ne yazık ki 
kendimin de bu can sıkıcı romanın bir parçası olduğumu, ye­
ni yalnızlığımın içinde anladım. Artık sanki yaşamıyor um, 
yaşayan birini seyrediyorum; daha önce bildiğim romanı 
okur gibiyim. Bir roman, kendini okumaya başlasaydı herhal­
de bu kadar sıkıcı bulurdu kendini... 
"Gördünüz mü?" dedi Selim Bey. "Bir zamanlar, insanlar 
böyle kıyafetlerle dolaşıyorlarmış. Sert kolalı eski gömlekle­
rimden birini giymiş gibi sıkıldım yahu." 
Sevgi, "Daha daha," dedi. 
"Bu kadar kızım. Sonra, başka bir bölüm var. Hemen altına 
yazmıştım. Kim bilir neden, sultan bahsini burada kesmişim. 
Bundan bir şey çıkmaz mı demişim acaba?" 
"Belki başka bir yerde devam etmişsinizdir," diye heyecan­
la atıldı Sevgi. 
Selim Bey kağıtları karıştırdı: "Yok, yok. Etmemişim . Bu­
nu yarım bırakmakla bir şey düşünmüşüm ama, Allah bilir 
neydi." 
195