FAKİR BAYKURT
 
235
 
 
Kalabalık, «Allah, şâh, huuu dost! ..» diyordu.
 
Sonra hep birden ellerini yüzlerine çaldılar, katmerlerden 
başladılar.
 
Kızlar, tam yaşlı erkeklerin karşısına düşüyordu halkada. Kızların 
sağında solunda kad
ınlar yer alıyordu. Delikanlılar, yaşlı erkeklerle 
kadınlar arasında birer perçin gibi yer almışlardı. Çobanlar da 
delikanlıların arasına oturmuşlardı. istekli istekli atıştırıyorlardı. El 
gibisi yel gibi gidiyordu.
 
Sessizlikle başlayan yemek, az sonra, gü
lüşmelerle, şakalarla sürdü 
gitti.
 
Kırların başındaki sofrayı lokma lokma paylaştılar.
 
«(Kim yaptıysa bu katmer nezzetli olmuş!)» diyordu Kır Abbas. 
«(Tavuğun eti de semizimiş!..) » Halkada karısını, oğlunu, gelinini, 
torunlarını arayıp buldu. Cennet karıy
la birkaç sefer bakıştılar.
 
«Bir su bul bana Irıza!» dedi Kır Abbas.
 
Suyu içerken besmele çekti: «Üseyne selâm, Üseyne ırah
-
 
mat!» 
dedi.
 
Kır Abbas, bitiriş duasını da yaptı.
 
Herkes havaya el açtı, «Allah, şâh!..» dedi.
 
Kır Abbas’ın sesi titrek çıkıyordu:
 
«
Bismişâh, allah allah! Bu gitti, yenisi gele, ganisi gele! Hak 
Muhammet Ali bereketini vere! Yiyip yidirenlere, bişirip kotaranlara, 
nuru, iman, aşku şevk ola! Hızmat sahapları hız
-
 
matlarından, evlât 
sahapları evlâtlarından şafaat bula! Lokma hakkına, evl
iye keremine, 
comartlar cemine, allaaah, eyvallaah, huu dost!..»
 
Kadınlar ekmek ufaklarını, tavukların kemiklerini, yumurta 
kabuklarını toplayıp götürdüler, «Kuşa kurda nasiiip!..» diye uzak bir 
yere silktiler.
 
«Harp yok, darp yok ortalıkta!..» dedi Kır Ab
bas, Battal’a, «Çalışıp 
yimek, sevişip üremek gözel iş! Bakıyorum, Tozak köyü eyi çoğalıyor. 
Gelinlerin sırtında, kucağında yeni bebeler... Dahi karınlarında...