nnı öpeyim, kurtar beni. Kurtar bu belad an. Babanla hukuku­
muz ileriydi, kardeş gibiydik, kardeşten de ileri ydik. Tab anlan­
nı öpeyim, kurtar beni." 
Ali Safa gülümsedi: 
"Bu telaşın ne?" dedi. "Hele azıcık yomuğunu al. Konuşu-
ruz sonra ." ' 
Abdi Ağa: 
"Daha telaşm ne, diye soruyorsun. Ben telaş etmeyim de 
kimler telaş etsin, Ali Safa Bey? Herif başımın üstünde Azrailin 
kılıncı gibi dolanı yor. Benim yüzümden bir kocaman köyü yak­
h. Kosko caman Aktozlu köyünü. Ben tela ş... Tabanlannı öpe­
yim Ali Safa Bey kurtar beni. Kurtar bunun elinden. Kurtar Ali 
Safa Bey. Abdi Emmin sana kurban olsun. Uyku dünek yok ba­
na. Herif Azrailin kılıncı gibi başımın ucunda. Yok bana. Uyku 
dünek yok." 
Ali Safa Bey: 
"Abdi Ağa," diye yan alay , yan ciddi sordu. "Duydum ki 
bu senin İnce Memed, el kadar bir çocukm uş." 
Abdi Ağa: 
"Yalan yalan," diye ayağa kalkh . "Yalan, kavak kadar uza­
mış şimdi. Evi yakarken gözümlen görd üm. İkimiz kadar , ko­
caman. Yalan yalan! Çocukluğun daydı. Şimdi ikimiz kadar var. 
El kadar adam bu işleri yapabilir mi hiç? Dev kadar , kocaman o 
mel un." 
Ali Safa Bey: 
"Sen merak etme Ağa," diye onu yür eklendirdi. ''Bir çare­
sini buluruz. Kahveni iç hele!" 
Abdi Ağa hizmetçinin getirdiği kahveyi eli titreyerek aldı. 
Ortalığa tatlı bir kahve kokusu yayıldı. Höpürdeterek içmeye 
başladı. 
Ali Safa Beyin kansı gelip, Abdi Ağanın yanındaki sedire 
oturdu: 
"Geçmiş olsun Ağa," dedi. "Duyduk da sana yüreğimiz 
yandı. Neler de gelmiş başı na! Vay Abdi Ağa! Ali Safa Bey o ga­
vurun hakkınd an gelir inşallah. Sen hiç küşüm çekme." 
Köy yandı yanalı, Abdi Ağa bir hoş olmuştu. Boyuna ko­
nuşuy or, olayı, yangını anlahyor du. Ama önüne kim gelirse. 
296