ği iddiasıyla... daktilonun tıkırtısına kaptırdı kendini. T uş-
ların tıkırtısı, arzunun tıkırtısı, rahmetli Mehmet Akif, Sey-fi Baba, sen bir garip çingenesin... Arif Baba... kendini so-kağa attı. Peşine iki tane uzun saçlı, kırmızı ceketli genç ta-kıldı. Armonize edilmemek için var kuvvetiyle kaçtı. Gece-yarısı olduğundan kapalı duran demir kapının üstündenaştı. Üç numara, on iki numara, yirmi sekiz numara; kapıyıyumrukladı. Aceleden, muşambanın üstünde kaydı, duvaraçarptı, sarhoşların arasından güçlükle yer açtı kendine.Sendeledi, yere düştü, telaşla kalktı. Turgut oradaydı: biradım mesafede. Göğsüne yaslandı, başını omuzuna koydu.Bir kedi gibi süründü, yaltaklandı. Nefes nefese, ama eminellerdeydi.
T urgut terliyordu. Gürültülerinin dışardan duyulmaması
için pencereleri açamıyorlardı. Kuru bir sıcak vardı. Susuzve buzsuz içilen konyak da kurutuyor, kavuruyor, yakıyor-du. Bulantı vereceği endişesiyle su içilmiyordu. Söylenenşarkılar da boğazlarındaki son ıslaklığı almış götürmüştü.Safter’in sesi çatallaşmıştı; kulakları tırmalıyordu. T urgut ikiSafter, üç Safter, dört Safter birden duyuyordu. Şarkı en ol-madık yerde kesiliyor, susuzluk, nefessizlik, bitkinlik doluiç çekmelerden sonra, kırılıp dökülerek devam ediyordu.Sıcak peşlerini bırakmıyordu. T urgut, önce çeketini, krava-tını çıkardı; alacakaranlıkta birleşen şekilsiz eşya yığınınıniçine bıraktı. Biraz susalım, bir pencere açalım. Sıcak havaiçeri doldu. Ağlayan kızın gözyaşları kurumuş; tuz, yüzün-den garip ışıltılar yansıtıyor; kızıl ışıltılar. Yapışkan, az suluter, vücutları pişiriyor, yanma, dayanılmaz bir hal alıyor.Dayanmak gerek, daha bütün kozlar oynanmadı, son çıkışyapılmadı. “Safter, sen kimsin Safter?” Diliyle damağını ıs-latmaya çalışıyor, tükürüğünü yutuyor: faydasız. “Eski birkumarbaz, efendim.” Efendim, efendimiz, efendimiz. Efen-
274