KAPLUMBAĞALAR
 
18
 
 
daha da kı
zışan sıcağı duymuyordu. Yürüdükçe kurumuş otları kırıyor,
 
ardından oluk gibi bir iz bırakıyordu. Kendini çıkardığı o ince çıtırtıya 
kaptırmıştı. Dalgın dalgın ilerliyordu.
 
Kır Abbas yürüdü geldi yalınayak. «Kölge! Bir parça köl
-
 
ge!» diye 
bağırıyordu. Ken
di öfkesine o kadar gömülmüştü ki, az daha yaşlı 
kaplumbağayı görmeyecekti. Gördü:
 
«Oooo! ..» diye bağırdı. «Tekneli dayım benim!»
 
Kaplumbağa başım, ayaklarını içeri aldı hemen. Kapılarını kapadı. 
Kaşla göz arasında, kıpırtısız bir tekne oldu.
 
Kır Abbas eğ
ildi. Eliyle kaplumbağanın sırtını okşadı: «Açıl, açıl, 
açıl benden korkma!» dedi.
 
Kaplumbağa açılmadı.
 
Elinin ayasını kaplumbağanın gerisine dayayıp itti: «Yö
-
 
rü haydi, 
yörü de yolundan kalma madem!» dedi.
 
Kaplumbağada bir kıpırtı olmadı.
 
Gölgesi kaplumb
ağanın üstüne düşüyordu. Başını, boynunu 
çıkarıp gölgesinde serinlese ne vardı hazır! «Açıl ulan, açıl! Açıl da 
serinle birez! Dik kafalılığın ne nüzümü var, gök dinli dür
-
 
zü?» diye 
bağırdı.
 
Kaplumbağa, açılmamak için yemin etmiş gibiydi.
 
Kır Abbas kızmay
a başladı. Birden bir şeytanlık geldi aklına. 
Önündeki yanık toprağı eşti. Bir oyuk yaptı. Kaplumbağayı aldı, oyuğa 
oturttu yüzyukarı: «Haydi, yıldızları seyret madem!» dedi. Ellerinin 
tozunu çırptı, yürüdü. Ter basmış yüzünü gömleğinin koluyla 
kuruladı. A
rdına bakmadan uzaklaştı.
 
Bir ara, «(Dönüp çevireyim şu yoksulu, kalmasın yolundan!)» 
dedi, hattâ durdu, ama epeyce uzaklaşmıştı. Üşendi, dönmedi.
 
Ortalık yeniden ıssızlaşıncaya kadar öyle kaldı kaplumbağa. Sonra 
boynunu uzattı, ayaklarını çıkardı. Dört ay
ak üstüne dönmeye çalıştı. 
Çırpındı, dönemedi. Bir gelinböceğine benzer gözlerini kısıp bir süre 
düşündü. Çevreyi dinledi.