Ahmet kalktı, atın üstündeki yamçıyı aldı, yere ot döşedi. 
Keskin kokulu Ağrıdağı püreninden yastık yaptı, kılıcını kının­
dan sıyırıp ortaya yatırdı. Kılıç ipileyen ateşin ölü ışığında do­
nuk donuk parladı. Uzandı, yamçıyı üstüne çekti.
Gülbahar dışarı çıktı, bir kucak kuru ot, çalı çırpı daha taşı­
dı. Ateş harlandı. Ahmedin yüzüne hayran, hasretli, doymamış 
baktı. Baktıkça bakası geliyor, doyamıyor, baktıkça sevdası ar­
tıyordu. Çaresizlik içinde kıvranıyordu. Her şey, her şey bit­
mişti... Her şey. Bu korkunç acıyı ta yüreğinde duydu. Dayana­
mazdı. Şimdi ne yapacaktı? Nereye gidecek, kime sığınacaktı? 
İliklerine kadar sevdayla dolmuştu. Gerçekten Ahmedi sevme­
miş miydi? Sevseydi ölümüne razı olur da... Memoyu...
Dışarı çıktı, sendeliyordu. Yıldızlar kaynaştılar. Bir inip bir 
çıktılar Ağrıya. Ağrı indi, kalktı, yıldızlarla karman çor man ol­
du. Gürledi, sarsıldı, uğuldadı, yıkıldı. Gülbahar sallanarak bir 
kucak çalıyla içeriye döndü. Ateş parladı. Ahmedin yüzü git­
tikçe güzelleşiyor, sevdalanıyordu. Ahmet uykuda mıydı, sev­
dada mıydı, ölü gibi yorgun muydu? Gülbahar boğulur gibi ol­
du... Baktıkça Ahmedin yüzü güzelleşiyordu. Ateş harlıyor, ay­
dınlanıyor, büyüyordu, Gülbahar kıvrandı. Dünya dönüyor, 
mağaranın kayaları korkunç çığlıklarla çatırdıyor, dışarda yıl­
dızlar uçuşuyor, kaynaşıyor, ortalık kuduruyordu. Kıyamet ko­
puyordu.
Gülbahar birdenbire karanlığa battı. Karanlıkta yalnız Ah­
medin yüzü... Gülbaharm eli hançerine gitti. Durmadan hançer 
üşürdü bir yerlere, kolu yorulup düşünceye kadar.
Gözünü açtığında gün yavaş yavaş ışıyordu. Ilık bir hava, 
keskin kokuları dört bir yana dağıtıyordu. Gülbahar bir top ışık 
içinde, ilerdeki kayanın üstünde, yarı karanlığa batmış Ahmedi 
gördü. Ahmede doğru atıldı:
"Ahmet, Ahmet, Ahmet, gel gitme... Ahmet, Ahmet, Ah­
met!"
Bütün Ağrıdağı sesinden yankılandı. Koyaklara çığlar indi 
sesinden, dağ derinden sarsıldı.
Gülbahar üstüne gittikçe Ahmet ondan uzaklaşıyordu. 
Gülbahar durdukça duruyor, yürüdükçe uzaklaşıyordu. Böyle 
böyle Küp gölüne geldiler. Gülbahar Ahmedi Küp gölünde yi­
118