"Ona bir şey olmaz/' dedi Muslu.
Bütün Anavarza köylükleri bir göz olmuşlar bekliyorlardı. 
Ali Safa Bey bu başına gelenlerin altmda kalacak bir kişi değil­
di. Durun bakalım, ne karşılık verecekti. Ferhat Hoca bunu 
Musluya sordu.
Muslu:
"Ne karşılık verirse versin, on mislini, yüz mislim alacak. 
Yanımızda, köyümüzde o var ya..." diye gürledi.
Sıcaklar çöktü, sinekler yaz gecelerini büyük bir uğultuyla 
doldurdu. Aşağı yukarı köyün bütün çocuklarını, erginlerin de 
yansını sıtma tutuyordu. Köylüler sarı sıcağın altına, köz gibi 
kızmış toprağın üstüne yatıyorlar, sabahlardan akşamlara ka­
dar üşüyerek tir tir titriyorlardı. Sıtma bile her yılki gibi onlara 
koymuyordu. Yanarken, üşürken içlerindeki kıvanç onlan hiç 
bırakmıyordu. Ali Safa Beyin konağından her gün onlara ha­
berler geliyordu. Haberler Vayvay köyünden bir anda bütün 
Anavarza ovasma yayılıyordu. Onun da nereye gittiğini, nere­
de durduğunu bilmiyorlardı ama, ondan da haberler eksik ol­
muyordu. Bir bakıyorsun Kayranlmm dağında bir zalimin evi­
ni başmış, bir bakmışsın Haçm dağlarında bir bölük candarma- 
yı önüne katmış, Çukurovaya kadar sürmüş.
Bu arada iki üç kere de İdris Bey geldi köye. Anavarza çar­
pışmasından sonra artık bir kurt gibi geceleri iniyordu Çukuro­
vaya.
Oda:
"İlle de şahini göreceğim," diyor da başka bir şey demiyor­
du.
Koca Osman, Ferhat Hocaya soruyor, o da:
"Mümkünü yok, olamaz, şahini bu adam göremez," diyor 
dayatıyordu. "Ne idüğü belirsiz, üstelik de bir bey."
"O kötü bir kişi olsa, ağa olsa, bey olsa, hükümet olsa köy­
lü ona güvenir miydi? Güvenir de şahinin ovada olduğunu İd­
ris Beye söylerler miydi? Bu adam iyi, dost bir adamdır. Varsın 
görsün onu," diyor, Ferhat Hocaya karşı çıkıyordu. "İyi bir 
adam, has bir adam. Belki şahinime bir diyeceği var."
"Bir diyeceği olamaz onun," diye bağırıyordu Ferhat Hoca. 
"Bu adam Memedi görmeyecek. Anladın mı Osman Ağa? Ne
347