"Ben az yemeliyim," dedi. "Ben zaten çok az yemek ye­
rim. Ben az yerim her zaman. Ama istersen yiyelim. Sen in 
sahi paran var mı? .. " 
Kısık, kesi k kesi k konuşuyordu, ik ircik içindeydi. Şaşkın­
lığa dönüştü her hali. 
"D k d k D k k . S . ş· d" .. 1 "?" eme , eme ... eme ı... enın... ım ı. .. oy e mı. 
Bir sayıklamaydı. 
"Ne olacak, aldırma," dedim. 
Birden yüzü aydınlandı. 
"Küçücük kuşlar," dedi. "Ama ne kadar da küçücük. Sen 
de acıyor musun kuşlara?" 
"Kim acı maz kuşlara değil mi Met in?" 
Kuşku içindeydi. Alay etmemden ödü kopuyordu. 
"Kim acı maz ki kuşlara, deği l mi?" 
Sesi yarı alaylıydı. 
"Kim acı maz, kim acı maz ki, hele beeeeen." 
Sabahatti n geldi: 
"Ne istiyorsunuz, bugün öyle bir dana pirzolası var ki, 
taptaze, yumuşak." 
Metin: 
"Dana pirzolası," dedi , hemen, el inde olmadan. Sonra da 
pişman oldu acelesine. Sonra gene sürdürdü. "Dana pirzolası, 
ekm ek, kuru fasulye ... " 
"Bana da Metinin istediklerinden ... Çoban salata da yap 
Sabahattin. Bol bol. Limonlu." 
"Limonlu salatayı severim," ded i Met i n. 
Ağzından kaçırdı. 
"Ben hiç salata yemedim ki ... " 
"İyi ya yersin," dedim. 
Ekmek geldi , göz açıp kapayıncaya kadar Met in ekm ekle­
ri bi tirdi. Ben görmezlikten geldim. 
Ekmeği bitirdikten sonra, farkında mıyım , diye beni kaş al­
tından şöyle bir dikizledi. Baktı ki farkında değilim , kimse de 
farkında değil, yüzü ışıdı, ilk olaraktan bir çocuk yüzü oldu. Tu -
35