FAKİR BAYKURT
 
343
 
 
dedim, çok düşündüm, vazgeçtim. Kend
i kendime, Lüt
-
 
fiye’yle konuşmadan olmaz dedim. Tozaklı dayıcık diyor ki, “O kara 
kutu düştü havadan, devresi gün kadastro geldi. Bir uğursuzluk 
çıkacağı hepimizin içine doğmuştu...” Şu sezgiye bak hanım! Ah bir 
saz çalabilseydim hanım...»
 
Ekinler sarardı
 
biçtik güz geldi Hakka şükür bu yıl bire yüz geldi.
 
«Köylü türküleri ha Sırrı bey?»
 
«Köylü türküleri ya hanım...»
 
«Babacığım, bir köye gitsek! Yani öyle istiyorum ki!»
 
«Geçtin... a kızım... geçti! Ne işe yararız köyde?»
 
«İnekleri sağarım sağarım, bostanla
rı çaparım çapanın! ..»
 
«(Köyde olsak şimdi ayrı ocaklarınız tüterdi...)»
 
«(Boy boy torunlarımız olurdu...)»
 
«Lütfiye hanım, ben sızıyorum! ..»
 
«Aman babacığım, daha erken!..»
 
«Sızıyorum...»
 
«Sırrıcığım...»
 
«Sızıyorum...»
 
«Tutun babanızı kızlar... doğru 
yatağına!»
 
Her zaman böyle olmazdı. Çoğu zaman güle oynaya kalkarlar, 
güle oynaya giderlerdi yatağa...
 
O akşam, karı koca, birbirlerine sarılıp sarılıp ağlaştılar. Doğru 
dürüst sevişmediler. Sabahleyin kalktığında Sırrı bey de kuş gibi 
değildi.
 
GÜNDÜZÜN İŞ
LERİ, GECENİN DÜŞLERİ ...
 
Kır Abbas, öğleye doğru bulundu geldi. Yüzbir’den köye çıkana 
kadar ıpjslak oldu terden: «Amanın bittim, bittim ulan!..» diyor, başka 
demiyordu. Evde kimse yoktu. Hemen başındaki fotürü; torbayı, 
değneği attı. Kuşağını çözdü. Göml
eğini çıkardı. Sıktı, serdi güne.