Doğruydu, bilemeyecektik. Bugün gülüp geçi­
yorum ama henüz on beşime bile basmamışken, 
bana keman dersi veren yakışıklı hocama aşık oldu­
ğumda, ne kadar çok ciddiye almıştım duyguları­
mı. O kişiyi hayatım boyunca her gördüğümde he­
yecanlandığıma, onun bana yaşattığı duygular ı şu 
yaşıma kadar unutamamış olduğuma ve o günleri 
anımsamanın bana hala mutluluk verdiğini itiraf 
edebildiğim e göre, belki de hayatımın tek gerçek 
aşkı oydu. Ya da ilk aşk asla unutulmuyor! 
"22 Ağustos, 1951 
... Sana yeni dostumu tanıtayım. Ankaralı ol­
duğun i,cin ilerde konserler vermeye başladığında 
nasılsa tanıyacaksın. Ge,cen gece İstanbul Radyo­
su 'nda ,caldı. Yine ,calacak, sana haber veririm, 
mutlaka dinle! O benim büyüğüm ve keman ho­
cam ama ,cok iyi anlaşıyoruz, bana ,cocuk muame­
lesi yapmıyor. Bir bisikleti var, kardeşlerimle ona 
binip durmadan geziyoruz. Geceleri de sandalla 
evin önüne gelip serenad yapıyor. Cidden ,cok ro­
mantik ... '' 
Adamcağızın sandalına dostlarını doldurup, ke­
man çalarak sahilde dolaşmasını, bana serenad ya­
pıyor zannetmem için gerçekten çocuk olmam ge­
rekiyormuş. Elimd e tuttuğum mektubu 1951 yı­
lında yazmışım Gökşin'e, oysa keman derslerim 
1950 yazında başlamıştı. Demek ki bir yıl içimde 
35