Hüsrev Bey, durup, kendi kendine güldükten sonra devam etti: 
—  İşin tuhaf ı neydi biliyor musun... Pi şmandım ama, neye pi şman oldu ğumu 
bilmiyordum... Bir şeyi yapt ığıma ya da yapmad ığıma pişmandım, pişmanlığı 
hissediyordum ama pi şman oldu ğum şey neydi, onu bilmiyordum... Y ıllarca onu 
bulmaya u ğraştım... 
Hüsrev Bey yeniden sustu, utangaç bir çocuk gibi önüne bakt ı. 
Nermin dayanamay ıp atıldı: 
—  Buldunuz mu peki? 
Hüsrev Bey, Nermin'in sorusunu duymam ış gibi devam etti: 
—  Sonra bir gün, seni gördüm yan ımda, sesin kula ğıma çarpt ı... Hiç 
dinlemezdim senin söylediklerini, sen bana biraz sayg ısız gibi gelirdin... 
Birden bir gün, nas ıl olduğunu anlamad ım, senin sesini duydum... 
Yanıbaşımda genç ve güzel bir kad ın vardı... Benim torunumdun... Bunu hiç 
anlayamad ım işte, hâlâ da anlam ış değilim, ben babal ığı öğfenemedi ğim gibi 
dedeliği de öğrenemedim, torunum oldu ğunu biliyordum da, bunu nas ıl 
söylemeli, hissedemiyor-dum... Seni dinlemeye ba şladım ondan sonra, sen 
farkında bile de ğildin benim dinledi ğimin, bu evde ya şayan herkes gibi, 
kimsenin seni dinlemedi ğine inanarak konu şuyordun... Ben de her zamankinin 
aksine dinliyordum... Benim hiç dü şünmediğim, hiç akl ıma gelmeyen, 
hayatımda hiç söylemedi ğim şeyler söylüyordun, ben seni kendime 
benzetiyordum... Neren bana benziyordu onu da anlamad ım. 
Hüsrev Bey yava şça öne do ğru eğildi. 
Yalnızlığın Özel Tarihi 
225/15 
— Bir sabah sen susuyordun, yorgundun galiba, şurada oturuyordun... Ben de 
sana bak ıyordum... Birden, sana ac ıdım, yalnız olduğunu fark ettim... 
Yalnızlığın benim yaln ızlığıma benziyordu, öteki insanlarla alâkal ı bir 
yalnızlık değildi bu, çevrede kim olursa olsun sen yaln ızdın, benim gibi 
yani... Senin haline üzüldüm... Kendi halimin de ne kadar ac ıklı olduğunu, 
bütün hayat ım boyunca birilerinin de bana, benim sana bakt ığım gibi bak ıp, 
benim halime ac ıdıklarını düşündüm. 
Hüsrev Bey, kesik kesik konu şuyordu. Nermin, her sözcü ğün içini biraz daha 
acıttığını hissederek dikkatle dinliyordu. 
—  Hayat ımda ilk defa birisine yard ım etmek istedim... Sana yard ım etmek 
istedim... Ama yard ım edemeyece ğimi anlad ım sonra... Sana yard ım edemezdim, 
kendime yard ım edemedi ğim gibi sana da edemezdim... Önceleri, ya şlı olduğum 
için yard ım edemedi ğimi düşündüm... Genç olsam yard ım edebilirdim 
zannettim, ama zamanla bunun ya şlılığımla da alâkal ı olmadığını gördüm... 
Sana kimse yard ım edemezdi... Bana da kimse yard ım etmemi şti zaten... Sana 
duyduğum acıma zamanla bir sevgiye döndü, seni sevmeye ba şladım ama sen 
benim seni sevdi ğimi biliniyordun... Ve ben sevmekten çok ho şlandım... 
Seninle ilgileniyordum art ık, ne zaman eve geldin, ne yap ıyorsun, nas ılsın, 
bir derdin var m ı diye bak ıyordum... Seni ne şeli görünce ben de 
neşeleniyordum, sen surat ını asınca benim de surat ım asılıyordu... Ama bu 
sevgi beni yoruyordu da... Birisiyle ilgilenmeye al ışkın değildim, bazan 
durduk yerde k ızıyordum sana, sonra k ızmaktan vazgeçiyordum. 
Hüsrev Bey, kendisiyle alay eder gibi güldü. 
226 
— Tuhaf bir vaziyetti has ılı kelâm... Sonra senin de beni sevdi ğini gördüm, 
buna çok şaşırdım işte... Beni birinin böyle sevebilece ğini hiç 
düşünmemiştim... Tam ben seni sevdi ğim sırada sen de beni sevmeye 
başladın... O zaman duydu ğum pişmanlık daha da artt ı... Artık çok geçti