ben yanında olmayaca ğım' demek imkâns ız geldi..."  
Ella bu laflar ı duyunca bir gerçe ği yeni görmü ş gibi pani- 
ğe kapıldı. "Tamam da neden böyle kendini b ıraktığını anla- 
mıyorum. Kanserle sava şabilirsin. Bunu benim için yapabi- 
lirsin. Bizim için..." 
"Daha sa ğlıklı ve daha uzun ya şamak için elimden geleni 
yaparım ama kanserimle kavga etmeyece ğim" dedi Aziz. 
"Anlamıyorum. Ya şamak istemiyor musun?" diye m ırıl- 
dandı Ella. 
"Tabii ki istiyorum. Ama ba şka türlü" dedi Aziz. "Her şeyle 
savaş halindeyiz. Terörizmle sava ş, yoksullukla sava ş, enflas- 
yonla sava ş, AİDS'le sava ş, kanserle sava ş, rüşvetle sava ş, 
hatta fazla kilolarla sava ş... Sava şmaktan ba şka bir yakla şım 
yok mu?" 
Ella sab ırsızlıkla çıkıştı: "Ben senin gibi sufi de ğilim!" 
O an zihninden onlarca dü şünce geçti: Babas ının intihany- 
  
391 
la baş edemeyi şi, kırık dökük çocuklu ğu, vicdan azab ı, suçlu- 
luk duygusu, mutlu bir evlilik yapma tak ıntısı ve senelerdir 
içine att ığı tüm hayal k ırıklıkları bir anda kar şısına dikildi. 
Aziz gülümseyerek "Sufi de ğilsin, biliyorum" dedi. "Olman 
da gerekmiyor. Sen sadece Rumi ol, yeter." 
"Ne demek istiyorsun?" diye sordu Ella gözlerini k ırpıştı- 
rarak. 
"Bana bir ara sen Şems misin diye sormu ştun. Kula ğa hoş 
geliyor ama ben Şems olamam, haddim de ğil. Ama sen Rumi 
olabilirsin. A şk kullan ıla kullan ıla içi bo şaltılmış bir kelime- 
ye döndü ama sen varl ığınla aşkı yüceltebilirsin." 
"Ben şair değilim" dedi Ella bozuk bir sesle. 
"Rumi de şair değildi. Ama oldu." 
"Anlamıyor musun Aziz? Ben bir ev kad ınıyım, üç çocuk 
annesi! Beni gözünde fazla büyütme." 
"Kendine haks ızlık ediyorsun" dedi Aziz, sesini alçaltt ı. "He- 
pimiz neysek oyuz. Önemli olan kendimizi de ğiştirmeye, dö- 
nüştürmeye cesaretimiz var m ı? Eğer bu aşktan yeterince 
eminsek yolculu ğun kalan k ısmını beraber yapabiliriz. Sonun- 
da beraber Konya'ya gideriz. Oraya gömülmek istiyorum." 
"Böyle konu şma" dedi Ella. 
Aziz başını eğdi. Yüzünde ba şka bir hâl vard ı şimdi. Kelime- 
leri seçerek konu şmasını bitirdi: 'Ya da şimdi buradan ç ıkıp 
evine gider ve bu teklifi unutabilirsin. Yuvana, çocuklar ına dö- 
nersin. Ben her halükârda seni sevmeye devam edece ğim." 
Sarhoş Süleyman 
Konya, Aral ık 1247 
Başım masaya dayal ı sızmış kalmışım. Karabasan ı arat- 
mayan bir rüya görüyordum. Kocaman, öfkeli bir bo ğa beni 
  
392 
sokaklarda koval ıyordu. Bu melun hayvan ı kızdıracak ne 
yaptığımı bilmeden tabana kuvvet kaç ıyordum. Tezgâhlar ı 
devire devire, meyve sebzeyi eze eze, can havliyle bir ara yo- 
la girdim. Me ğer çıkmaz bir sokakm ış. Orada devasa bir yu- 
murta buldum. Derken kabuklar ı çatladı, içinden çirkin bir 
kuş yavrusu f ırladı. Uzakla şmaya çal ıştım ama aniden gök- 
yüzünde anne ku ş belirdi; bu bebenin çirkinli ğinden sen me- 
sulsün dercesine bana dikti keskin gözlerini. Tam hançer gi- 
bi pençelerini açm ış saldıracaktı ki ter içinde uyand ım. 
Bir de bakt ım meyhanede, pencerenin yan ındaki masada 
uyuyakalm ışım. Ağzımda pasl ı çivi yalam ış gibi naho ş bir 
tat, susuzluktan dilim dama ğıma yapışmış vaziyetteydim.