athanede bir kahve içmek için mola verdi. Duvara sırtını da­
yayıp çevresini kollarken o gece olacaklar üzerinde düşün­
meye başladı. 
Dördüncü kahvesini içip bitirdiğinde tanıdık bir ses işitti. 
Babası Uzun İhsan Efendi'yi gözetmekle görevli Alemsattı'ydı 
bu. Birlikte olduğu üç köre, "dikkat etmeyip adamı kaybet­
tikleri için" bağırıp çağırıyor, "eğer akşama kadar Galata'da 
onu bulamazlarsa, gece üçünü de falakaya yatıracağını" söy­
lüyordu. Fark.edilmemek için başını çeviren Bünyamin, 
bunları duyar duymaz yüreği sevinçle atmaya başladı. Çün­
kü babası, Galata'da Allah bilir nerede, yanında kimseler ol­
madan dolaşıyordu. Bu, ona yaklaşması için büyük bir fır­
sattı. 
Bünyamin, Zülfiyar'ın adamlarıyla karşılaşmamaya dikkat 
ederek Galata'da dört dönmeye başladı. Güneş ufukta iyice 
alçaldığı sırada babasını henüz bulabilmiş değildi. Sonumla 
Kasımpaşa mezarlığına bakmaya karar vereli. Hava kararma­
ya başladığın da, mezarlıkta sadece bir kişiye rastladı. Babası 
Uzun İhsan Efendi'ydi bu. Yedi meydanın ve yetmiş iki kül­
hanın efendisinin kabri başında çömelmiş bekliyordu . 
Delikanlı sessizce babasının yanına yaklaştı. Elini adamın 
omuzuna tam koyacaktı ki, Uzun İhsan Efenc li'nin ağzın­
dan, "Bünyamin! Evladım !" sözleri döküldü. Adamın oyul­
muş gözlerine dehşetle bakan genç, onun kendisini nasıl ta­
nıdığına şaştı. Kesilen burnunu ve koparıldıktan sonra sağır 
edilen kulaklarını gördükten sonra gözyaşlarını tutamad ı: 
-"Babacığım !" dedi, "Beni ne görüyor, ne duyuyorsun, 
ama ben, gerçekten oğlun Bünyam in'im". • 
Zavallı adam başını kaldırıp oğlunun elini tuttuktan sonra, 
-"Kör ve sağır olmama rağmen seni hem görüyor, hem 
de duyuyorum oğlum" dedi, "Aslında seni görüp duymak­
tan da öte, hem seni, hem de içinde yaşadığın dünyayı clı:.i­
şünüyor um". 
126