20
şama zorunluluğu. Yayalar sokaklarda tek vücut yürür; yol­
cular vapurlarda sıkışarak oturur; otobüste, metroda insan­
lar yan yana dizilirdi. Çarpışır, sürtüşürdü bedenler; rüzgâra 
kapılmış karahindiba tohumlan gibi.
Yanlarındaki arabada iki adam vardı. İkisi birden aynı an­
da sın ttı Peri’ye. îstanburda yaşayan her kadının bir adet 
Yeni Başlayanlar İçin Ataerkillik Sözlüğü 9 ne ihtiyacı vardı. 
Bu sözlüğün maddeleri uyannca, bir kadının tanımadığı bir 
erkeğin suratına (arabasına) duman üflemesinin açık bir cin­
sel davet olarak yorumlandığını hatırlayan Peri’nin beti ben­
zi attı. Fırtınalı bir denizdi bu şehir. Buzdağlan gibi yükse­
len ve görünenin altında ne sakladığı belli olmayan erkek­
likler arasında dikkatli ve temkinli gezinmek durumundaydı 
kadınlar. Eşitlik, lafta bile yoktu, değil hakikatte olsun.
Kadınlardan gözlerini devamlı yere dikmeleri bekleniyor­
du bu kültürde. Namus mesajları vermek için, mümkün ol­
duğunca başını öne eğmeliydi cins-i latif. Bu halde insan na­
sıl araba kullamr, nasıl yolda yürüyebilirdi, o da ayn konuy­
du tabii. Şehir hayatımn tehlikeleri, özellikle sataşma ve ta­
cizler karşısında insanın sürekli tetikte olması gerekiyordu 
üstelik. Velhasıl nasıl oluyor da kadınlardan aynı anda hem 
başlarım öne eğip, hem de gözlerini dört açmaları bekleniyor­
du, anlayabilmiş değildi Peri. Yandaki adamlardan kurtul­
mak için hemen sigarasını yola fırlatıp camını kapattı. Tam o 
esnada trafik ışığı kırmızıdan yeşile dönse de bir şey fark et­
medi. Hiçbir şey kıpırdamıyordu.
Ancak o zaman yol ortasında yürüyen, berduşu fark etti 
Peri. Sınk gibi uzundu adam; yüzü kemikliydi, alnındaki kı­
rışıklar onu belki de olduğundan yaşlı gösteriyordu. Çenesin­
de kızıl lekeler, ellerinde döküntülü egzama lezyonlan vardı. 
“Bildikleri tek yaşamı arkalarında bırakarak kaçan binlerce 
Suriyeliden biri” diye düşündü Peri. Gerçi bizim buralı olma­
sı da bir o kadar olasıydı. Türk veya Kürt yahut Arap ya da