Meliha Hanıma doğru yürüdü, saçlarım okşadı, en şefkatli, 
sevgi dolu sesiyle:
"Afedersin Meliham," dedi. "Seni bu vahşete getirdim. Ta- 
biaün ve insanlarm zulmünün içine getirdim hapseyledim. Ku­
suruma kalma. Ama görüyorsun ki epeyce de başarılı oldum. 
Zapt ettiğimiz toprak az buz değil, milyonlar eder. Asimi sorar­
san biraz da memnunum. Bu kadar kıymetli bir şey öyle kolay 
elde edilmemeli ki bir kıymeti olsun. Hayat savaştır. Hayat sa­
vaş değilse hiçbir şey değildir Meliham. Savaşların en kutsalı 
da toprak savaşıdır. Bir çiftlik kazanmak bir vatan kazanmakla 
birdir. Hiç farkı yoktur. Ağlama Meliham, daha çok genciz, 
önümüzde geniş, büyük bir hayat var. Şimdi ben gideyim de şu 
Vayvaydan, şu senin güzel gözlerinin intikammı alayım. Her 
damla yaş için onlarm başına bir tane bela çorabı öreyim. Ana­
larından doğduklarına da doğacaklarına da onları bin pişman 
edeyim."
Eğildi, saçlarını kaldırıp karışım ekşi ekşi kokan terlemiş 
ense kökünden öptü.
"Meliham, sevdiğim, bu vahşete getirip de süründürdü­
ğüm, perişan eylediğim, bütün bu Çukurova senin bir tırnağına 
değer mi ki! Ne yaparsın ki hayat... Mücadeleye mecburuz."
Merdiven başına yürüdü. Kendine gelmişti artık. Zekeriya- 
yı, Dursun Durmuşu çağırdı:
"Yanınıza birkaç adam alın da gelin. Mutemet adamlar ol­
sunlar. Kasabaya gideceğiz."
Atlandılar. Kasabada herkes köylülerin Vayvaya döndüğü­
nü duymuştu.
"Zavallı Aİİ Safa Bey," diyorlardı. "Kimsiz, kimsesiz, arka­
sız. Köylüler gene gelip tarlalarını işgal etmişler."
Aİİ Safa Bey kasabaya ulaştıktan az sonra da ortahğa başka 
bir söylenti yayıldı. Herkes konuşuyor, Safa Beye daha çok acı­
yorlardı.
"Bir adam zavallı olursa, tahhsiz olursa Aİİ Safa Bey gibi 
olur. Vayvay köylüsüne yemedi yedirdi, içmedi içirdi. Bir has­
taları olsa hemen doktor, hoca başlarında. Tırnaklarına taş değ- 
se Aİİ Safa Beyciğin yüreği paralanırdı. Ali Safa Beyin tüm ka­
zancı, varı yoğu Vayvay köylüleri içindi. Etme bunu Aİİ Safa
383