KAPLUMBAĞALAR
 
100
 
 
bütün komşuların dört tuluktan sulandıklarını, sonra bir iki “çak
al”ın 
bozgunculuk etmesiyle toprağı bölüşüp ayrı çalışmaya başladıklarını 
anlattı.
 
«Sen bizim insanımıza bakma Kır Abbas!» dedi Hamdi bey. 
«Bizim insanımız onduğu yerden gece kaçar. Ko böyle çalışsınlar! Ne 
zamana kadar, barabar çalışmanın ne eyi bir yönte
m olduğunu 
anlayıncaya kadar!..»
 
«Bizim insanımız bunu kendiliğinden anlayacak mı Hamdi beyim? 
Umudun var mı?..»
 
«Anlatanlar çıkacak anlamazsa...»
 
Gün indim, iniyorum diyordu.
 
Battal geldi: «Bırakalım işi, eve gidip istirât edelim, çok yoruldun 
Hamdi beyim
...» dedi.
 
Hamdi bey oralı olmadı: «Bırakılır da eve mi gidilir herkesin önü 
sıra? Bekleyelim akşam olsun...» dedi.
 
Herkes işin üstündeydi. İliklerine kadar yorgun oldukları halde, 
bir karış fazla kazmaya gayret ediyorlardı. Kadınlar bile, «Hayvan oruz 
gel
miştir, çocuklar acıkmıştır, su sel dolacaktır...» demiyorlardı. Iş ateşi 
hepsini sarmıştı. 
-
Yanıyorlardı.
 
Yusuf’la Senem dubadan fısıldaşırlar, bakışırlardı çalışırken. 
Aralarında bitip tükenmez bir dava vardı da, onu mu tartışırlardı, 
yoksa böyle fısılda
şarak gelecek “gözel günler” için plân mı 
kurarlardı? «Köyün hali belli, sen de biliyorsun, ben de... Bu yıl 
olmazsa gelecek yılda, alıp başımızı gidelim. Ankara’nın bir köşesine 
sokulalım. Bir göz ev uydurursak, bize yeter...» mi derlerdi?
 
Akşama doğru Se
nem son sözünü söyledi gözleriyle: «Olur!»
 
Yusuf’un yüzü güldü. Gözleriyle: «Sen anamgille git, ekmek aş 
getir. Sen gelene kadar ben kazanın. Emme gecikeyim deme sakın... » 
dedi.
 
Senem gene, «Olur!» dedi gözleriyle. Kocası böyle uzattıkça sarı 
yüzü kıpkırm
ızı oluyordu. istiyordu ki “herif” sussun artık!
 
Fakat Yusuf susmuyordu: