KAPLUMBAĞALAR
 
322
 
 
çalışıyor. Çalışıyor anasını satayım! Aralarında camgöz Omar bey, 
daha k
imbilir kimler, kimler!..)»
 
Cezaevinin duvarlarında iki süngü, iki tüfek...
 
Bir berber, aynanın önünde sakal sabunluyordu.
 
Bir tenekeci yaptıklarını kapıya pencereye asmıştı.
 
Çarşı bir sessizlik içindeydi. Köylüler kasabalılar, ağır adım
 
larla girip çıkıyo
rlar, ortalarda geziniyorlardı. Görünürlerde hiç kadın 
yoktu. Çekilip alınmışlardı.
 
Cami çeşmesini görünce susuzluğunu duydu Kır Abbas. Hem de 
açlığını. «(Kuzuyu da sularım. Elimden bir su içmiş olur son olarak!..)» 
dedi. Kuzuyu yanaştırdı yalağa. «(îç yav
rum, kasaba suyudur bu! Hemi 
de cami suyudur... Haydi içi
-
 
ver...)» Kuzuyla birlikte eğildi, kendisi de 
içti.
 
Şapka yerine kara bir bere giymiş, kolları dirseklerine kadar 
sıvamk, sakalsız, bıyıksız bir adam, önünü ilikleyerek ayak
-
 
yolundan 
çıktı:
 
«Hey ba
ba, kuzuyu kime götürüyorsun?» dedi damdan düşer gibi.
 
« (Anayın dinine götürüyorum!)» dedi Kır Abbas içinden. «Bu 
kuzu benim kendimin, efendi!»
 
«Eyi ya, kime götürüyorsun?»
 
«Anayın dinine götürüyorum, eyi mi?»
 
«Nerelisin sen?»
 
«Ben Atineliyim!»
 
Bereli ada
m durdu: «Güzellikle sorduk baba!..» dedi.
 
«Eyi ya, biz de senin gibi cuvap verdik!»
 
Kuzusunu çekip gitti. Camında bisiklet, motosiklet dizili bir 
dükkânın önünden geçti. îki dükkân ötede bir kasap vardı. Kasabın 
önüne yürüdü. Başı sıfırla tıraş edilmiş 
etgöbek bir adam, yeşil kaplı, 
eski yazılı bir kitap okuyordu. Kır Abbas kapıdan başını uzattı:
 
«Esselââââm! ..» dedi.