28  
28. Katil Diyecekler Bana 
 
 
 
Eminim sizlere de oluyordur şu söyleyece ğim şey. İstanbul'un sonsuz sokaklar ında k ıvrıla k ıvrıla yürürken, bir 
aşevinde ağzıma bir lokma kalye koyarken, ya da saz usûlü bir kenar süsünün k ıvrımlar ına gözlerimi k ısıp pür 
dikkat bakarken, birden şimdiyi geçmi ş gibi yaşadığımı hissediyorum. Sanki sokakta kara basarak yürürken, 
sokakta kara basarak yürüyordum, demek geliyor içimden. 
Şu anlataca ğım s ırad ışı şeyler, hem hepimizin bildi ği şimdiki zamanda cereyan etti, hem de sanki geçmi şte. 
Akşamüstü, karanl ık çöküyordu, tek tük kar serpi ştiriyordu ve Eni şte Efendi'nin soka ğında yürüyordum. 
Başka baz ı gecelerin tersine, buraya ne istedi ğimi bilerek, kararl ılıkla gelmi ştim. Başka baz ı gecelerde 
olduğu gibi, ben ba şka şeyleri düşünürken - Timur zaman ından kalma şemseli, ama yald ızsız Herat ciltlerini, bir 
kitaptan yedi yüz akçe ald ığımı anneme ilk söyleyi şimi, -ve suçlar ımı ve budalal ıklar ımı- dalg ın dalg ın 
düşünürken bacaklar ım beni kendili ğinden bu soka ğa getirmişti Ne yapt ığımı bilerek ve dü şünerek gelmi ştim 
buraya. 
Kimse bana açmaz diye korktu ğum o koca avlu kap ısı vurmak için bir kere dokunmamla kendili ğinden 
açılınca, Allah' ın yine benimle beraber oldu ğunu anlad ım. Enişte Efendi'nin kitab ına yeni resimler eklemek için 
buraya geldi ğim geceler geçti ğim par ıl par ıl taşlıkta kimse yoktu. Sa ğda kuyu kovas ı ve üzerinde so ğuktan hiç de 
şikâyetçi gözükmeyen bi r serçe, ileride ak şam vakti nedense yanmayan ocak, solda yaln ızca misafirlerin atlar ının 
bırak ıldığı ah ır, her şey yerli yerinde. Ah ırın yan ındaki aç ık kap ıdan içeri girip, ayaklar ımı ahşap merdivenlere 
pat pat vurarak ve öksürerek yukar ı çıktım. 
Öksürüklerime bir cevap gelmedi. Yukar ıda sofan ın girişini ayağımdan ç ıkar ıp kap ının yan ına dizilmi ş öteki 
çiftlerin yan ına b ırakt ığım çamurlu ayakkab ılar ımın gürültüsüne de. Buraya her geli şimde yapt ığım gibi 
kenardaki ayakkab ı çiftleri içinde Şeküre'nin oldu ğunu sand ığım iki tanesini, o ye şil ve zarif şeyleri göremeyince 
evde kimsenin olmayabilece ği akl ıma geldi. 
Şeküre'nin çocuklar ıyla koyun koyuna uyudu ğunu sand ığım sağdaki ilk odaya bir anda girdim. Dö şekleri, 
yataklar ı elledim, kenardaki bir sand ığı ve kapağı tüy gibi hafif bir dolab ı aç ıp bakt ım. Odan ın o yumu şacık 
badem kokusunun Şeküre'nin teninin olmas ı gerektiğini hayal ederken kapa ğını açt ığım yukar ı dolapta s ıkışmış 
bir yast ık önce sersem kafama, sonra da kenardaki bak ır sürahiyi bardaklara çarparak dü ştü. Gürültüyü i şitince 
odan ın kapkaranl ık olduğunu anlar ız ya; ben so ğuk olduğunu anlad ım. 
"Hayriye," diye seslendi içeriden Eni şte Efendi, " Şeküre, hanginiz o?" 
Göz aç ıp kapay ıncaya kadar odadan ç ıktım, sofay ı çaprazlamas ına geçtim ve k ış günlerinde Eni şte 
Efendi'nin kitab ı için çal ıştığımız mavi kap ılı nak ış odas ına girdim ve dedim ki: 
"Benim Eni şte Efendi, ben." 
"Sen kimsin?" 
Üstat Osman' ın çocuklu ğumuzda bizlere, verdi ği takma adlar ın, Enişte Efendi'nin bizlerle sinsice alay 
etmesine yarad ığını o anda anlad ım. Gösteri şli bir kitab ın son sayfas ındaki ketebede ma ğrur bir hattat ın yapacağı 
gibi, "fakir günahkâr kulunuz"un lakab ını, nereden geldi ğini, baba ad ını da kapsayan kendi tam ad ımı ağır ağır 
telaffuz ederek heceledim. 
"Ha?" dedi önce. "Ha!" dedi sonra. 
Çocukluğumda işittiğim bir Süryani masal ındaki ölümle kar şılaşan ihtiyar adam ın yapt ığı gibi, sonsuzluk 
kadar süren k ısaca bir süre sessizli ğe gömüldü. 
Şimdi ölümden söz ettim diye, buraya böyle bir şey yapmak niyetiyle geldi ğimi sanan ınız varsa, okudu ğu 
kitab ı yanl ış anl ıyor. Böyle bir niyeti olan kap ıyı mı vurur, ayakkab ılar ını mı çıkar ır, b ıçaks ız m ı gelir?