lığına, hilekarlığına, inceliğine, kabalığına, şefkatine, hain­
liğine dair özel işaretler buluyor ... Yazısını tahrif ederek bu 
mektubu yazan hürmetkarım grafoloji bilimine büsbütün 
yabancı değil. Mesela kendi eli, kef harflerinin keşideleri­
ni ı bitiştirmemeye, lam ve elif harflerini biraz eğik çekmeye 
meyilliyse de, hürmetini bana pek garip bir surette gösteren 
bu genç, yazıda parmaklarını kendi şahsi yeteneği dışında 
harekete zorlamış. 
Mektubu alıp bazı harflerin yazılışiarını bize göstererek: 
-İşte bakınız. Bunu yazan elin tabiatında harfleri ta­
mamlamada ihmal var. Fakat o, yazısını değiştirmek için bu 
ihmalini düzelterek harfleri tamamlamaya uğraşmış ama 
tabiatı üçte, dörtte bir onun bu tedbirine baskın çıkarak 
foyasını meydana koyuyor. Bu çocuğun asıl yazısından bir 
sayfacık elime geçse yazının ona ait olup olmadığını huzuru­
nuzda, sizi ikna edecek kafi delillerle, ispat edebilirim. 
Allame yazının bizim Halis'e ait olduğunu her nasılsa 
anlamıştı. Belki de bu hususta karısı Cevher Hanım'ın ona 
yardımı olmuştu. Ve bir kabahatli, nezaket çerçevesinde işte 
bu kadar cezalandırıla bilirdi. Bu hakikati biz ve kaynımın 
kendi de açık bir şekilde anladık. 
Allame sözünün felsefi neticesini henüz bitirmemişti. 
Şimdi buna girişerek: 
-Efendim, bir kadının sadakatsizliğini imzasız mektup­
la kocasına ihbar etmek, ekseriya bu, pek adi bir öfke ve 
kinden doğan hasta ruhlara mahsus bir harekettir. Biraz has­
sas olan bir koca karısının sadakatsizliğinden mutlaka koku 
alır. Bu malumu ona ilam bir insanlık değildir. Nasıl ki hür­
metkarım bu tabiri mektubunda aynen kullanmış. Bir koca, 
karısının iffetinden şüpheye düşer, belki de bu hakikat bir 
gün onun gözünde de doğrulanır . Fakat karısını boşayamaz, 
buna gücü yetmez. Bu güçsüzlüğünden dolayı o bedbahtı 
kınamak doğru bir hareket değildir . Şair bu hakikati şu iki 
mısraıyla ne güzel anlatmış: 
Eski alfabede kef (S) harfinin üst kısmındaki uzun, sağa eğimli çizgi. 
186