532 Yaşar Kemal -Dağın Öte Yüzü 
oturmuş, gözlerini ocağın közlerine dikmişti. Sefer hemen kendini yere atıp Taş­
başın ayaklarına kapandı: 
"Hoş geldin Efendimiz, ermişimiz, güzelim iz," dedi. "Hoş gelip safalar getir­
din, adı güzel Muhammedin elçisi. Hoş geldin dalımızın çiçeği, ormanımızın ye­
şili, sularımızın çağıltısı !" 
Taşbaşoğlu başını şöyle bir ağır ağır kaldırdı, iğrentiyle ona baktı, sonra göz-
lerini gene ağır ağır çevirdi, közlere dikti. 
Kapıdan çıkan köylüler sevindiler: 
"Yüz vermedi, konuşm adı," dediler. 
Bu, yüz vermedi, konuşmadı sözü ağızdan ağıza bir süre bir sevinç çığlığı gibi 
dolaştı durdu. 
"Taşbaş Efendim iz, o onbaşı senin o güzel tatlıca canım incitti mi? Gülden na­
zik, ipekten yumuşak tenine dokundular mı, o herifler? Ben de korkumdan ölü­
yordum. Efendimi ze, güzüroüzün bebeğine bir şey yapacaklar diye. Çok şükür, 
çok şükür! Sen gittin gideli bu köy öldüydü , yas içindeydi, Efendimiz . Geldin de 
köylü cana geldi. Yüreğimize kan gibi girdin. Ve de bizi hayata kavuşturdun ." 
O söylüyor, söylüyor, taş kesilmiş Taşbaş dönüp bakmıyordu bile. Sefer isti­
yordu ki Taşbaş ona bir tek söz etsin. Bu edeceği bir tek söz bile köydeki duru­
munu sağlamlaştıracaktı. Ama o nekes olmuştu. Bir tek sözü dişlerinin arasından 
çıkarmıyordu. 
"Ama," dedi sonunda, "ama Taşbaş Efendim iz, seni candarmalar alıp götürür­
lerken ... " Bunu o kadar yavaş söylüyordu ki yalnız Taşbaş duyuyordu. "İşte o za­
man yalnız ben ağladım, çırpındım. Bu senin köylüm dediğin köylünün tüyü bile 
oynamadı. Candarmalar beni dipçikle öylesine dövdüler ki bak koluma, kolum 
çıktı. Kurban olam tırnağına, bana bir söz et. Söz et de dost olalım. Söz et de be­
ni rezil etme şu kadar köylüye ... Ben sana dostum, senin hizmetinde) im bundan 
sonra. Beni bağışla. Yaptığım tüm kötülükler senin malumun. Bir daha yapma­
yacağım. İyi, dinine bağlı, köylüsüne dost, yalnız köylüsünü düşünen bir insan 
olacağım. Haydi, yönünü dön de güzel ağzından bir iki söz çıksın. Çıksın da şu 
köylü içinde rezil olmayayım. Haydi kunban. Taş mı kesildin? Sende insan yüre­
ği yok mu Efendimiz? Yürek yerine bir demirci örsü mü taşırsın bağrında, Efen­
dimiz? Şimdi konuşmayacak mısın? Sen de konuşmazsan ... " 
Köylüler kapıdan içeriye girmişler, onun usul usul Taşbaşa ne söylediğini 
duymak istiyorlardı. Ama o kadar yavaş söylüyordu ki Sefer ... 
"Konuş benimlen. Sonra senin için kötü olur. Ulan kötü olur, herif, kötü olur. 
Değil ermiş, peygamber olsan ben de seni yerim Taşbaş. Bu tatlıca canımı da se­
nin uğruna koydum Taşbaş. Bir söz et, bir söz etmezsen, sen de görürsün, Taşbaş 
Taşbaşoğ lu! İşte burasım iyi belle, bundan sonra Allah ya sana verir, ya bana ... " 
Taşbaşm, ayaklarına sıkı sıkıya sarılmış tı. Hemen bırakıp ayağa fırladı: