ama içime doğmuştu. Belki de bu adada bir gece daha kalmak­
la ölümcül bir tehlikeye atılıy ordum. 
Bekçi üniformalı John, her zamanki sessizliği ile karşıladı be­
ni. Otele, sırf Tony'yi aramak için dönmüş olmama da herhan­
gi bir tepki göstermedi . Taksiden iner inmez kumsala koşmuş, 
iskeledeki kalabalık topluluğu görünce yerimde duramaz ol­
muştum. Tony mutlaka oradaydı . 
"Benimle iskeleye yürümek ister misin ?" 
"Lütf en beni yanlış anlama ama kesinlikle olmaz. İstersen 
tek başına gidebilirsin , seni engellemeye çalışmay acağım. Bekçi 
üniformasıyla oraya gitmem çok tehlikeli, bunu bir kışkırt ma, 
hatta hakaret olarak yorumlar lar." 
Doğruyu söyleyip söylemediğini anlayamı yordum . Üstünde , 
görebildiğim kadarıyla bir dalgıç bıçağı, bir elektrikli cop ve bir 
de göz yaşartıcı sprey vardı . Neden korkuyordu bu kadar? 
"Tamam, tamam . Ben yalnız gidebilirim ." 
Bana engel olmayı denemedi, zaten o anda hiç, ama hiç kim­
se beni iskeleye gidip Tony'yi aramaktan alıkoyam azdı. 
"Dur, şunu yanına al. Gerekirse kullanırsın . Dikkat et, ken­
dine doğru sıkma." 
Göz yaşartıcı spreyi uzatmıştı. 
"Tam burada seni bekleye ceğim. Bir şey olursa bağır, yardı­
ma gelmeye çalışırım ." 
Bir elimde göz yaşartıcı spreyim, bir elimde sigaram, uçarca­
sına yola koyuldum . Öyle umutlu ve coşkuluydum ki ıslık çalı­
yordum. Tony'yi tekrar görme olasılığı beni mutluluktan sarhoş 
etmişti. Zifiri karanlıkta, çalıların arasından yarasalar gibi fırlayıp 
karşıma çıkan gruba hiç aldırmadım bile. Büyük olasılıkla Pro­
je'den gelen, on beş-on altı yaşlarında gençlerden oluşmuş yedi 
(-bu sayı önemli !) kişilik bir çeteydi bu. Neşeyle , "İyi geceler,'' 
deyip durmaksızın yoluma devam ettim. Şaşkınlıktan küçük dil­
lerini yutuyorlardı az daha, içlerinden birisi zor bela, "Sana da," 
diye bildi. 
129