süredir  postlarını  sermiş  bulunan  birkaç  berduşun  şaşkın  bakışları 
altında,  evliyaların  mezarları  kazıldı.  İlk mezardan  hiçbir  şey çık-
madı;  ne bir tabut,  ne bir kefen,  ne kemik  ya da kafatası,  ne de ev-
liyanın  şahsi  eşyaları.  Ama  hiç olmazsa  ağaç  kökleri',  kaya  parçala-
rı ve solucanlar  vardı  burada.  İkinci  mezarda  bunlar  bile  yoktu.  İş-
te bu noktada  yetkililerin  hatası,  meselenin  böylece  hallolduğu  zan-
nıyla,  her iki mezarın  da taş sandukalarını  kaldırıp,  parmaklıklarını 
yıkmak  oldu.  Ertesi  gün,  muhalefetin  öndegelen  gazetesinde  "Hü-
kümetin  Takım  Elbiseli  Evliya  Katilleri"  başlıklı  imzasız,  ama  bu 
kez, sonu  başına  bağlanmış  bir yazı  yayımladı.  Yazıda,  Osmanlı'nın 
kültürel  mirasına  zerre  kadar  saygısı  olmadığını  her fırsatta  ortaya 
koyan  hükümetin  şimdi  de teker  teker  İstanbul'daki  evliya  mezarla-
rını dümdüz  etmeyi  kendine  iş edindiği;  zahiren  örf ve ananelere 
bağlı  geçinen  birtakım  siyasetçilerin  batinen  halka  dair  her şeyi  kü-
çümsedikleri;  soyut  bir Batılı  model  uğruna  milletin  içinden  gelen, 
bağrından  kopan  akidelere  mani  olunduğu;  İslamiyeti  batıl  inançlar-
dan temizlemek  adına  alenen  din karşıtlığı  yapıldığı  ifade  ediliyor 
ve tüm  Müslümanlar  evliyalarına  sahip  çıkmaya  davet  ediliyordu. 
Yazı  beklendiği  gibi  galeyana  yol açmasa  da, bir işaret  fişeği  gi-
bi aynı  anda  harekete  geçirdi  memleketin  muhtelif  noktalarından 
envai  çeşit  dernek  ve kişiyi.  Birdenbire  tüm  bu insanlar,  boşaltılmış 
kabristanın  içindeki  iki evliya  mezarının  başlarına  ne geldiğini  öğ-
renip,  sorumlulardan  hesap  sormayı  varlıklarının  yegâne  gayesi  bel-
lemiş  gibiydi.  Mevzu  alabildiğine  kırılgan  ve biteviye  doğurgandı. 
Tartışmacılar  gafil  modernleşmeden  girip,  modernleşmenin  gafle-
tinden  çıkıyor;  su üstünde  seken  peygamberböcekleri  misali,  kenar-
larında  "milli  şuursuzluk","zamane  Bihruzları","zoraki  alafranga-
lık", "netameli  laiklik"...  yazılı  nilüferlerin  üzerinden  hoplaya  zıp-
laya,  koca  bir gölü  hiç ıslanmadan  geçiveriyorlardı.  "Batılılaşma 
ilenilen  hadise,  Doğu  ile Batı'nın  izdivacından  başka  bir şey değil-
dir," diyordu  taşrada  basılıp,  İstanbul'da  dağıtılmadığı  halde  İstan-
bul'un  meseleleriyle  yakından  ilgili  bir yerel  gazete.  "Doğu'nun  er-
kek, Batının  ise kadın  olduğu  bu izdivacda,  aile  reisliğini  kocanın 
yapması  kadar  tabii  bir şey olamayacağını  unutmamak  lazım  gelir. 
O halde,  üç beş şıkıdım  avrat  kırıta  kınta  fıng  atsın,  mideleriyle  be-
raber  keselerini  de şişirmenin  türlü  türlü  yollarına  vakıf  kellifelli 
27