zende. Selman yanıma geldi: ‘Bulduk taşları.’ dedi gururla.
‘Böyle iki binaya yeter.’ Derenin kıyısına yığmışlar. Bir de negöreyim: hepsi kitabe, lahit. Aman Allahım! Senin anlaya-cağın, köy mezarlıklarında ne kadar mezar taşı varsa sök-müşler; yüklenip gelmişler. Allahım, dedim, mahvoldum.Hepsi de gerçekten Allah’ın taşı. Köylüler gelecekler, beniparçalayacaklar. Hemen kasabaya kaçtım, jandarmaya sı-ğındım: gelecekler, beni öldürecekler! Savcıyı çağırdılar.Anlattım. ‘Bir çare düşünün,’ dedim. ‘Bu köylüler beni sağbırakmazlar.’ Savcı anlayışlı adam. Düşündü. ‘Bu taşları ye-niden yaptırır mısın?’ dedi. ‘Yaptırmak ne demek Taş diyedikilirim mezarlığa.’ Yanına iki jandarma aldı: ‘Gel benim-le,’ dedi. ‘Aman’, dedim. ‘Jandarma alayı gelsin birlikte.Masrafı neyse veririm.’ ‘Sen merak etme.’ dedi. Ne yapa-yım? Gözüm korkmuş bir kere. İş yerine döndük. Ana babagünü. Köylüler gelmişler: neredeyse ameleyle, amele ne de-mek, bizim delilerle çarpışacaklar. Derenin kıyısına birik-mişler, birbirine yaslanmış yatan taşları gördükçe daha be-ter kuduruyorlar. Herkes delirmiş.
“Savcı atından indi. Yanına bir tercüman aldı. Ne de olsa
hükümet. Köyün ağası da atından inmeyip gelmemezlikedemedi. Ağa anlatıyor, bizim delilerin en akıllısı da sözle-rini çeviriyor. ‘Bu yabancı, mezarlarımızda taş bırakmamış.Ne olacak şimdi? Ölülerimizi karıştıracağız. İki satır duaedemeyeceğiz. Bırak bizi de cezasını verelim.’ Savcı, onu so-ğukkanlılıkla dinledi; düzgün bir iş yapılmış gibi. Sonra:‘Bunda kızılacak bir taraf yok,’ dedi. ‘Hükümet emri.’ Ağ-zım açık kaldı: hükümet emri mi? ‘Evet hükümet emri. Ca-hil herifler, yeni yazının kabul edildiğini bilmiyor musu-nuz? Bütün nüfus kâğıtları yenilenmiyor mu? Yeni yazıylaalmıyor musunuz kafa kâğıtlarınızı artık? Bize Ankara’danemir geldi. Bütün mezar taşları da eski yazıyla olduğu içindeğişecek. Hepsi yeni yazıyla baştan yapılacak. Müteahhit
301