sı nda> sanata sığınmanın safdilliğini göstermiJ> bombo,s duvarla­
rı i,saret etmi,sti. Sıvaları kabarıp ,catlamı,s> dev gözya,slarını an­
dıran lekelerle> ölü sinekterin bıraktığı yol yol kan derecikleriyle> 
iirümcek ajjlarıyla kaplı donuk> beyazımsı duvarlar ... 
Özgür, yazdıklarını aylar sonra okurken, o ana dek bütünüy­
le aklından çıkmış bir rastlantıyı, Rio'ya ilişkin gördüğü ilk fıl­
min Siyah Orfe olduğunu anımsadı. Siyah Orfe> favela'lı bir mü­
zisyen, maskeli bir ölümün götürdüğü Öridiçe'nin izinde, top­
lu çılgınlığın, ölümün ve kaosun hüküm sürdüğü Rio karnava­
lında bir yolculuk yapıyor; kilitli kapıları açan gitarıyla Ölüler 
Ülkesi'nin derinliklerine varıyor, bir candomble -Mrika kökenli 
bir din-ayininde sevgilisine kavuşuyo rdu. Ancak tam alt etmiş­
ken ölümü, ayin boyunca kapalı tutması gereken gözlerini açı­
yordu. Tarihteki bütün Orfe'ler gibi, vaktinden önce ... Bir fave­
la'da ölüp gitmeye yazgılı Siyah Orf e'den geriye yalnızca gitarı 
kalıyordu. 
Özgür son sigarasını yakmış, beyaz duvarlara dalıp gitmişti. 
Yüreğinde kemirici hayvanlar vardı sanki. Onca beklediği tele­
fon konuşmasını harcadığı için kızıyordu kendine, evini bu pa­
zar da toplamadığı, bir türlü yedek paket bulundurmayı başara­
madığı için. "Sıfır Noktası" olduğu yerde sayıyordu. "Yazabil ­
diğim sürece umudumu bütünüyle yitirmiş say ılmam," diye dü­
şündü, "Gerçi Kırmızı Pelerinli Kent> pikapta Chopin noktürn­
leri dönerken okunacak bir metin değil, olamaz da. Çünkü be­
nim yazdığım yerlerde silah sesleri duyuluyor." 
Ölümüne çalıştırılmış bir yük hayvanı gibi parmaklarının ara­
sından sarkan kalemi seyretti uzun uzun. Sonra boş sayfanın or­
tasına dev harflerle adını yazdı: ÖZGÜR. İsminden nefret eder­
di; bütün kör kör parmağım gözüne simgelerden ettiği gibi. 
Bundan daha saçma, daha ironik bir isim olamazdı herhalde; in­
sanı kendi gözünde bile alay konusu yapıyord u. Dakikalar bo-
31