EROL 
MUNİSE 
KIZ 
EROL 
KIZ 
EROL 
KIZ 
EROL Benim kocababa bile, öfkesi başına vurdu mu 
tüfeğim, diye tutturur. Tüfeğim ... Tüfeğim ... 
Bu tüfek işte. Ne işi var elinde bu tüfeğin se­
nin? Oğlumun ne işi var bu tüfekle? Ne işe 
yaradı bu? Ne işe yarayacak? 
Kendimizi nasıl savunacağız? Nasıl koruna­
cağız? 
(Eskisi kadar diklenmeden) Rahat durun siz de. 
(Süt kabına yürür. Kabı ve sahanı alır.) Bir şey 
yememişsiniz. (Kabı çalkalar.) Sütü de içme­
mişsiniz. İçin. Ziyan etmeyin . (Elindekileri geri 
bırakır.) Hem günah... (Kapıya yürür. Durur.) 
Basılırsanız beni de götürürlermiş öyle mi? 
Şurdan şuraya götüremezler. (Bir iin) Habe­
rim yok benim, derim. Haberim yokken gir­
mişler ... 
: Nasıl? 
Bırak. Doğru yapar öyle derse. (MUNİSE'ye) 
Doğru yaparsınız. (MUNİSE ikisine bakar. Dir 
şey söylemek ister. Cayar. Çıkar.) 
Ama haksızlık bu! 
(Kapıyı mandallar.) Ne haksızlığı? Kıçı boyalı 
mumla mı çağırdı bizi? Konuğu muyuz yok-
sa? (Bir an) Yüzünü yıkayacaksan yıka. Kova­
yı başımdan aşağı dökeceğim. 
Ne dedin? 
: Beynimde durmadan yeni sorular beliriyor. 
Durmadan ... Serin bir kafaya ihtiyacım var. 
(Dışarda: MUNİSE merdivenlerin alt basamağı­
na oturur. Düşüncelidir. İçerden topallayarak 
DOMDOM ALl çıkar.) 
DOMDOM ALİ : Ben Yemen'deyken daha ırahattım. Çook da­
ha ırahat. Yat saati yat, kalk saati kalk. .. 
MUNİSE (Seslenir.) Munise! 
(Fırlar.) Buyur baba! 
279