"İşte böyle arkadaşlar," dedi, "kokuyor ." 
Odadakilerden çıt çıkmıyor, parmaklarını bile kıpırdatmı­
yorlar, gözlerini kırparnıyorlar, belki soluk bile almıyorlard ı. 
Arif Saim Bey dingin bir sesle, öfkesiz, üzüntüsüz, alaysız 
sözlerini sürd ürdü: 
"Ben buralannı, kendi seçim mıntıkaını çok iyi bilirim. Ben 
buralarda, şu genç adamdan daha gençken candarma kuman­
danlığı yaptım. O zaman da buralarda sizin gibi ağalar vardı. 
Ben şu genç adamdan daha gençken ... " Yüzbaşıyı gösterdi has­
tonunu uzatarak, "Eşkıyalann ardında şu Toros dağlannda 
basmadığım taş, girmediğim kovuk kalmadı. Ben şu genç 
adamdan daha genç bir kişiyken, İnce Memedlerle, öylesi çalı­
kakıcılarla değil, Bayramoğlu, Gizik Duran, Dirgen Ali, Kürt 
Reşit gibi dağ padişahlanyla çarpıştım. Hepsini dize getirdim 
diyemem ama, dize de gelmedim. O zaman da sizin gibi ağala­
nn dağlarda eşkıyalan vardı. Ama böylesine, alçakçasına telg­
raflan kimse aleyhime yazmamıştı. Hepsini biliyorum, bu ka­
sabayı, şu Toroslan insan insan, ev ev biliyorum, hey Ağalar 
Beyler sizin de ciğerinizde kaç damar var, biliyorum. Hepinizin 
dağlarda, istediğinizi yaptırdığınız bir çeteniz var. Kokuy or." 
Sustu, sorusuna bir karşılık arar gibi gözlerini teker teker 
kala balığın üstünde dolaştırdı. Herkes başını önüne eğmişti. 
Zülfü gene yılışarak başını kaldırdı: 
"Benim yok, eşkıyam yok Saim," dedi. 
"Biliyorum senin eşkıyan yok Zülfü," dedi Arif Saim Bey. 
"Senin eşkıyaya ihtiyacın da yok." 
Zülfü sözü onun ağzından kaptı : 
"Olamaz da ... " 
"Niçin olsun Zülfü," diye güldü Arif Saim Bey. "Senin ar­
kanda ben varım, biz varız, yetmez mi?" 
Zülfü başını önüne eğdi. 
"Biliyorum," diye sözünü sürdürdü Arif Saim, "eşkıya işi 
kolay bir iş değil, bir umumi asayiş, bir devlet meselesidir ... Ve 
Şarki Anadolunun dışında da yalnız benim seçim mıntıkamda 
eşkıya var ... Mustafa Kemal Paşanın kulağına kadar bu giderse 
hiç de iyi olmaz. Bir küçücük eşkıya işini, evet, bir küçücük, siz 
pireyi deve, ve dahi habbeyi kubbe yaparaktan Ankaraya tel 
353