hz bir gül a ğacının yanma çöktüm. Ba şladım şişedeki şarabı 
toprağa dökmeye. Rumi'nin gözleri şaşkınlıkla parlad ı: ar- 
dından bir ılık tebessüm yay ıldı yüzüne. 
Ağır ağır can bulmaya ba şladı gül ağacı, kabuğu insan te- 
ni gibi yumu şadı. Gözlerimizin önünde tek bir gül tomurcuk- 
landı, turuncu bir müjde gibi aç ıldı. 
Derken ikinci şişeyi aldım, aynı şekilde onu da topra ğa 
döktüm. Gülün turuncu rengi bu kez daha bir canland ı, ısıl 
ışıl lâl oldu. Şişenin dibinde ancak birkaç yudum şarap kal- 
mıştı. Bunu kadehe bo şalttım. Yarısını içtim, kalan yar ıyı 
Rumi'ye uzatt ım. 
Titreyen ellerle kadehi ald ı; nezaketle, temkinle kabul et- 
ti sunulan ı. Ömrü hayat ında ağzına içki sürmemi ş bu âlim 
şimdi benim için, bana ve dostlu ğumuza inand ığı için kadehi 
kavrıyordu. 
"Dinin şartlarına uymak önemlidir" dedi. "Ama insan ku- 
ralları özden, parçalar ı bütünden daha fazla önemsememeli. 
İçki içen insan içmeyenleri, içki içmeyense içenleri küçümse- 
memeli. Bugün bana ikram etti ğin kadehi bu şuurla içiyo- 
rum ve tüm kalbimle inan ıyorum ki a şk sarhoşluğunda ayık- 
lık var." 
Rumi tam şarabı ağzına götürecekti ki kadehi elinden kap- 
tığım gibi yere çald ım. Kızıl şarap bembeyaz kar üzerinde 
kan lekesi gibi saç ıldı. 
"Sen içme" dedim. "Bu kadar yeter. Görece ğimi gördüm 
ben." Art ık bu imtihan ı devam ettirmeye gerek yoktu. 
  
Rumi meraktan ziyade muhabbetle sordu: "Madem bana 
bu meyi içirtmeyecektin, daha ilk ba ştan neden beni meyha- 
neye gönderdin?" 
"Nedenini bilirsin" dedim gülümseyerek. "Biz Sufiler nafi- 
le ibadet ya da riyazat yoluyla de ğil; şeklen, cebren yahut 
göstermelik olsun diye de ğil; sadece a şk ve cezbe ile ba ğlanı- 
rız Allah'a." 
Otuz İkinci Kural: Aran ızdaki bütün perdeleri tek tek 
kaldır ki, Tanr ı'ya saf bir a şkla bağlanabilesin. Kuralla- 
rın olsun ama kurallar ını başkalarını dışlamak yahut 
yargılamak için kullanma. Bilhassa putlardan uzak 
dur, dost. Ve sak ın kendi do ğrularını putlaştırma! İnan- 
cın büyük olsun ama inanc ınla büyüklük taslama! 
Rumi'nin şahsiyetini öteden beri takdir ederdim. Ama bu- 
gün ona olan hayranl ığım katbekat artm ıştı. 
Bu kavanoz dipli dünya, binbir gölge oyunu oynanan bu 
parıltılı ve tantanal ı sahne, paraya pula, mala makama, un- 
vana ihti şama aldan ıp kanan cins cins oyuncuyla doluydu. 
Ne kadar zenginle şirlerse o kadar muhtaç oluyorlard ı para- 
ya. Ne kadar yükselirlerse, daha bir aç oluyorlard ı terfi etme- 
ye. Fesat ve hasetle, zillet ve kibirle dünya mal ını kendileri- 
ne kıble yapıyor, nesnelere kul oluyorlard ı. Bilerek ya da bil- 
meyerek. Şuurla ya da şuursuzca. 
Herkes dünyevi h ırslar merdivenini üçer be şer çıkmak için 
birbirinin omuzlar ına basadursun, çoktan zirveye varm ış, 
küp küp alt ına, kat kat şöhrete, binlerce hayrana ve bilginin 
en âlâsına nail olmu ş bir kimsenin günün birinde aniden 
mevkiinden feragat etmesi, inanç u ğruna izi sonu belirsiz bir 
içsel yolculu ğa çıkması, hatta itibar ını çar çur etmesi... İşte 
bu pek duyulmad ık, rastlanmad ık bir şeydi. Mevlâna’n ın 
yaptığını yapabilen, yükselmi şken alçalmay ı, kazanm ışken 
  
306