koşar, hırkayı getirir, Fatma Hanımın sırtına ko­
yar.) Terliklerim... (Fatma Kadın hemen eğilir, 
terlikleri önüne koyar.) 
FATMA KADIN : Aha hanımım ... Ahacık hurda. 
ARİF : (Bir görev duygusuyla yerinden kalkar. Kardeşi-
ne yardım için yanına gider.) Kalkamayacak­
san çorbanı oraya versin. 
FATMA KADIN : He ya, vereyim hanımım ... 
FATMA HANIM : Durun, bir gayret edeyim. 
(İkisi de Fatma Hanımın bir kolundan tutarlar.) 
FATMA KADIN : Bismilla hirrahm anirrahim ... (Okuyup üfler.) 
ARİF Ha hanımım ... Ha hanımım .. . 
(Fatma Hanımı masanın başına kadar götürür­
ler.) 
: Nasılsın? 
FATMA HANIM : (Kendini bir sandalyeye bırakır.) Bilmem ki .. . 
(Gülmeye çalışır.) Baş belası kocakarı d�seni­
ze ... 
FATMA KADIN : A, o nasıl söz hanımım? Kocakarılar kurban 
olsun size ... Hastalık bu. Allah'tan. Ne de­
nir? 
ARİF : Hadi sen çorbayı getir. Benim yemeğimi de. 
FATMA KADIN : Baş üstüne beyim. Baş üstüne ... Hemencecik 
getiririm. (Çıkar.) 
ARİF : İyi, hoş ama, bir dalkavuk hali var. 
FATMA HANIM : .................... . 
ARİF : Evde de hep yalnız kaldı. İlk günden her şe-
yi eline teslim ediverdik. Akşamüstü o gi­
dince sen kıyıyı, köşeyi bir gözden geçiriver 
e mi? Ne o? İyi değil misin? 
FATMA HANIM : Alışamadım daha. Başım dönüyor. 
(Fatma Kadın yemeklerle gelir.) 
ARİF : Gıdasızlık. Biraz çorba iç. Canlanırsın. 
139