"Sen de Osman Ağayla birlikte git Şefçe Kahya," dediler. 
"Belki bir şey diyecek."
"Ne diyecek?" dedi Koca Osman. "Ne diyecek, gene beni 
korkutmaya çalışacak. Gene köyden çıkın, diyecek. Gene şunu 
bunu yaparım size, diyecek. Köyden çıkacak mısınız? Çıkıp 
başka bir köy kuracak mısınız?"
Zeynel, kalabalığın en ucunda, eski Yunan yazısıyla bezeli 
dört köşe bir ak mermer taşının üstünde oturuyordu.
"Bu köy bize hayretmez," dedi. "Beş kere bilirkişi getirdik, 
Kaymakamı, Yüzbaşıyı getirdik, beş kere de köyün yerinin Ali 
Safa Beyin olduğu tebeyyün etti. Ve de tebeyyün etmiştir."
Kalabalıktan hiç kimse başım kaldırıp da Zeynelden yana 
bakmadı. Zeynel sözünü sürdürüyordu:
"Gökyüzüne çivi çakmaktan vazgeçelim. Herkes Çukuro- 
vayı kapışıyor. Ali Safarim köyünden çıkalım da tezelden ken­
dimize bir yurt edinelim."
Koca Osman:
"Sen sus ulan köpek," dedi. "Sen Ali Safarim zaten bir itisin."
Zeynel gücenmiş:
"Bana öyle deme Osman Ağam," dedi. "Ben kimsenin iti 
değilim. Ama bu topraklar bundan böyle bize hayretmez. Elin­
de tapusu var. Arkasında hükümeti, dağda eşkıyası, bir koca 
köy de emmisi dayısı var. Bu köyden bizi çıkarır Ali Safa Bey. 
Erinde geçinde çıkarır. Daha vakit geçmeden, herkes Çukuro- 
vayı paylaşmadan biz kendimize bir yurt bulalım. Ali Safayla 
başa çıkamayız. Osman Ağam, geçende sen değil miydin bu 
topraklar bundan böyle bize hayretmez diyen? Sen değil miy­
din varıp Ali Safa Beylen konuşalım da kendimize başka bir 
köy yeri, başka topraklar bulalım diyen? Mademki şu Anavar- 
zayı Ali Safa Bey çok seviyor, bu bataklığı, bu sıtmayı, bu belayı 
bırakalım da narı çok Memetli köyü yörelerine, dağlar eteğine 
gidelim diyen sen değil miydin?"
Şefçe Kahya:
"Şendin Osman oğlan, şendin o. Şimdi neden cayıyorsun?" 
diye Zeynele arka çıktı.
Çok uzun boylu Kel Arif elindeki çöple toza tuhaf çizgiler 
çiziyordu.
73