günahkâr ın ruhuna adanm ış tek yer oldu ğu yaz ılıydı küçük bir 
levhada. Aforoz edilmi ş birinin, bir tradito'nun, günahkâr bir ada-
mın ruhuna adanm ış. Amerika de ğil Meksika as ıllıydı mabet. S ı-
nırdan geçen Meksikal ı kaçaklar beraberlerinde getirmi şlerdi bu 
kültürü. Şimdi kimse 19. yüzy ılın ortalar ında vuku bulmu ş hikâ-
yenin ayr ıntılar ını bilmiyordu; günahkâr adam kimdi, günah ı 
neydi, daha da önemlisi nas ıl olmuş da zelil ismine bir mabet 
adanm ıştı? Meksikal ı göçmenler bilirdi elbet bu sorular ın cevap-
lar ını ama onlar da bu tür bilgileri kendilerinden olmayanlarla 
paylaşmaya pek istekli de ğillerdi. Zaten Mustafa Kazanc ı tarihi 
ayr ıntılar ı araştırmakla ilgilenmiyordu. El Tiradito'nun özünde iyi 
bir adam oldu ğunu, en az ından herkesten daha kötü daha fesat ol-
mad ığını, yine de geçmi şte korkunç şeyler, onu günahkâr diye 
yaftalayacak hatalar yapt ığını, yine de ba ğışland ığını, hoş görül-
düğünü ve pek çok faninin sahip olmad ığı bir mabedin kendisine 
bahsedildi ğini bilmek yeterliydi onun için. 
İstanbul'a do ğru yola ç ıkmadan önceki ak şam Mustafa mabe-
de tekrar gitmi şti. 
Asl ında Tucson'da hat ırı say ılır bir Müslüman cemaat de vard ı 
ve istese camiye gidebilirdi mesela. Dindar de ğildi Mustafa, asla 
da olmam ıştı. Tap ınaklara, camilere, havralara ya da ayazmalara 
ihtiyac ı yoktu. El Tiradito'ya u ğramas ının sebebi ba şkayd ı. Dua 
etmek için gitmiyordu oraya. Bir beklentisi yoktu. Tam da bu 
sadelik ve beklentisizlikti arad ığı. Onu evvela buyur ard ından da 
asimile etmek için can atmayan tek kutsal mekân oldu ğu için se-
viyordu oray ı. Müminler seni kendilerine benzetmeye çal ışırken, 
bir günahkâr ın ruhuna atfedilen bu mekân gelen herkesi oldu ğu 
gibi kabul ediyordu. İddias ız, talepsiz, iktidars ız... Meksika ruhu-
nun Amerikan âdetleriyle kar ışımı. Mabedde kendileri de günah-
kâr olan ba şka başka insanlar ın yakt ığı düzinelerce mum duru-
yordu; ziyaretçilerin günahlar ını itiraf etti ği, sonra da katlay ıp 
saklad ığı kâğıtlar vard ı duvar oyuklar ında. Mustafa bazen gözle-
rini kapar, o kâ ğıtlan tek tek aç ıp okumay ı hayal ederdi. Acaba 
neler yazm ıştı insanlar? Neydi onlar ı en çok utand ıran günahlar? 
 Kimse görmeden al ıp okuyabilseydi o kâ ğıt parçalar ını. Belki bu-
nu yapan biri ç ıkm ıştı. Eğer öyleyse kendi kâ ğıdını da aç ıp oku-
muş olabilirlerdi. Geride b ırakt ığı korkunç bir günah ın dayan ıl-
maz ağırlığı... konuşulamayan, söze dökülemeyen, ancak bir kâ-
ğıt parças ına yaz ılıp Arizona'da bir duvar oyu ğuna s ıkıştırılan bir 
itiraf... 
"İyi misiniz efendim?" Safir lensli hostesti soruyu soran. 
Başını sertçe sallay ıp cevap verdi. Bu sefer Türkçe konu şma-
yacakt ı onunla. Ka şlar ını çat ıp İngilizce cevaplad ı, köklerini red-
detmek istercesine inatla: 
"Yes, thank you. I'm okay. Just a bit air sick..."*  
Sokak lambas ının perdeden s ızan kadifemsi ışığı alt ında Zeliha 
Teyze elinde cep telefonu, çenesine dayal ı votka şişesi ve diğer 
elinde yanan sigaras ıyla, külçe gibi yat ıyordu. 
Banu Teyze tam zaman ında girdi odaya. Az daha gecikse 
yang ın ç ıkacakt ı. Çabucak battaniyede giderek yay ılan sigara ya-
nığını söndürdü, k ız kardeşinin elindeki sigaray ı kültablas ına bas-
tırdı. Cep telefonunu al ıp komodinin üzerine koydu, votka şişesi-
ni yatağın alt ına saklad ı, sonra Zeliha'n ın üzerini örtüp, ba şucu 
lambas ını söndürdü. 
Nice sonra pencereyi açmak geldi akl ına. Deniz esintisinin 
tuzlu kokusunu ta şıyan serin bir hava vard ı dışarıda. Odan ın için-
deki duman ve koku d ışarı çıkarken, Banu Teyze en küçük karde-
şinin solgun, ya şından çok daha yorgun yüzüne bakt ı şefkatle. D ı-
şarının loş sar ımt ırak ışığı alt ında Zeliha Teyze'nin çehresi için 
için işiyormuş gibi görünüyordu. Alkolle keder bu yüze tabiatta 
eşine az rastlan ır bir par ıltı vermişti adeta. Banu Teyze gözleri dolu 
dolu, usulca aln ından öptü onu. Sonra her zamanki gibi omuz- 
* Evet, teşekkür ederim, iyiyim, biraz uçak tuttu galiba.