-Merak etme anneciğim, yüzünüzü kara çıkarmam. 
Annem, "Aha benim tosun evladım!" iltifatıyla yüzüm­
den öptü, sırtımı okşadı. Fakat ben o kadar halsizdİm ki bu 
tosunluğuma içimden bir türlü inanmak gelmiyordu. 
Annem bir sonraki akşam oğlunun mürüvvetini görmeye 
hazırlanan bir ana gururuyla derin derin yüzüme bakarak: 
-Yarın sabah erkenden arncan Hacı Münir Efendi ge­
lecek. Babanla üçünüz beraber kabristana, ölüleri ziyarete 
gideceksiniz. Büyükannen, teyzen seni ne kadar severlerdi. 
Mürüvvetini göremedil er. 
Annem gözlerine toplanan hüznünün sızıntılarıyla bera­
ber bumunu da silerek: 
-Sonra Hazreti Halid'el inip orada dua edeceksiniz. 
Ondan sonra koltuğa gireceksin. 2 
Ah ben o mübarek yerlere nasıl gidecektim? Kaynar 
sulada kırk gün yıkasalar temizlenmeyecek kadar kendimi 
manevi ve maddi açılardan mundar görüyordum. Evliya ve 
kabir ziyaretlerinden önce ben, bir, belki birkaç doktorun 
vizitesine muhtaçtım. Fakat ne cesaretle, ne yüzle hangisinin 
karşısına çıkıp da derdime derman isteyebilecektim? Yıllan­
mış hastalığıının son suiistimalle azan yaraları birkaç saat 
içinde nasıl şifa bulabilirdi? Böyle mucize yaratacak bir dok­
toru nerede bulacaktım? Günahlarımı onlara tamamen iti­
raf etsem en mütehassısından en acemisine kadar hepsi beni 
huzurlarından kovmaktan başka ne yapabilirler di? Ben işte 
böyle berbat bir halde gerdeğe girecek, her şeyden bihaber, 
bakire, masum bir kızın döşeğini, bedenini, bütün ümitleri­
ni, saadetini kirletecektim. 
Her şey oldu. Güveyi girdim. Evet, dedikleri doğru, 
nikahta başka keramet var. Sevdim. Galiba o da beni ... Öyle 
ince bir diplomatlıkla işi idare ediyorum ki... Kendimden 
ummadığım bu malıaretime yine kendim şaşıyorum. 
Halk arasında Eyyub el-Ensari, Eyüp Sultan veya Hazreti Halid gibi isim­
lerle anılan sahabenin İstanbul'un Eyüp ilçesindeki türbesi. 
Kolnığa girmek: Evlenmek. Eski düğünlerde damada gelinin eve girerken 
konuklar arasından kol kola geçmeleri töreni . Koltuk merasimi. 
21