ranın dünyada ne var ne yoksa hepsini, evet hepsini satın al­
masını beklemeye başladı. Zaten sonunda beklediği şey ger­
çekleşmeye başlamıştı. Parayı gören Ademoğulları, altından 
ve gümüşten onun sayısız benzerini yaptılar ve bu parala­
rın üzerine padişahların, sultanların ve kralların suretleri­
ni ve tuğralarını darbettiklerini sandılar. Oysa bu tuğraların 
ve suretlerin aslında Sabahın Oğlu'na ait olduğunu bileme­
diler. Böyle ce, onun �:uretini taşıyan para, dünyayı ve için­
dekileri satın a�ya başladı. Sabahın Oğlu'nun kurabildiği 
tek düş, boşl lttan yaratılan ve onun bizzat kendisi olan pa­
ranın, bir üş olan dünyanın fiatı ve değeri olmasıydı. Böy­
lece, A emoğullan'nın o güne kadar zevkle seyrettiği dün­
yayı v onun içindekileri bu para karşılığı tek tek satmaları­
nı b ledi'. 
1 ahil adam öğrendikleriyle yetinmeyerek yine sordu: 
ı 'Ey bilge kişi. Tuhaf sözler söyledin. Peki ama, sözünü et­
�iğin Sabahın Oğlu'nu nerede bulabilirim ?' 
Bilge adam cevap verdi: 
'Çok kolay. Buradan gücün yettiği kadar uzaklaş ve karan­
lık çöktüğünde Kuzeye dönüp bağır, onun adını söyle. Sana 
mutlaka cevap verecektir'. 
Cahil adam merakını nihayet tatmin ettikten sonra alimin 
elini öptü ve yanında getirdiği bir küp dolusu parayı ona 
vermek istedi. Fakat bilge, paralan görünce adamakıllı tik­
sindi ve hiçbir lafı anlamayan bu cahil adamı sille tokat kov­
du. Cahil adam neye uğradığını şaşırmış ve işin kötüsü, ya­
tışır gibi olan merakı yine kabarmı ştı. Bu yüzden, Sabahın 
Oğlu'nun yurduna doğru tabana kuvvet yürüdü ve sonun­
da, karanlık çöktüğünde ıssız bir ovaya geldi. Gökte bir tek 
yıldız bile yoktu. 
Cahil adam Kuzeye dönüp bağırdı: 
'Ey Sabahın Oğlu! Yaptığın işleri öğrendim ve buraya gel­
dim. Söyle bana, kimsin sen?' 
201