sa avrat milleti değil misiniz, bak kızım Seyran, Peleksiz Fazlı 
kasahaya yetişse bile, haydi yetişti diyelim, candarma hazırla­
nacak da, buraya yetişecek de ... Sen deli misin kızım, bırak da 
şahinim yemeğini, hem de düğün yemeğini rahat rahat yesin. 
Ona düğün yahnisini Kamer Anası pişirdi ." Sağına Seyranı, so­
luna Memedi aldı. Ak sakalları sevinç içinde gülüy ordu. "Bu 
düğün üç gün üç gece sürecek, sen şimdi çekip gitsen de ... Sen 
kimsesiz, öksüz bir çocuk değilsin, senin evin var, Koca Osman 
gibi baban var. Şu ovada kim varsa, yanndan tezi yok okuntu 
gönderilecek, pehlivanlara, aşıklara, halaycılara ... " 
"Sağ ol Emm i..." 
Odaya geçtiler. Seyran kapıda kaldı. Bir süre Memedi, 
onun güzelliğini hayran seyrettikten sonra ayrıldı, alacakaran­
lıkta köyün yöresinde dönmeye başladı. Keskin kulakları en 
küçük bir sesi, bir çıhrtıyı kaçırmıyordu. Peleksiz Faziıyı ara­
maya çıkanlar bir türlü daha dönmemişlerdi. Bir yandan evlen­
diğine, Memedin canını da göze alıp ona geldiğine seviniyor, 
içinde ılık ılık kaynayan, aydınlık bir su gibi içine çöken bir 
sevgi, bir yanda da onulmaz bir korku ... Şimdi elinde olsa da 
Memedi bir kuş yapıverse de onu havaya ahverseyd i. Allahım, 
diye kollarını göğe açh. Gökte yıldızlar üst üsteydi ve sevinç 
içindeki yıldızlar gün vurmuş, halkıyan sarı bir ekin tarlası gibi 
dalgalanıyor du. Allahım, sen koru Memedimi. 
Kasahaya doğru yürüyor, dereye gelince geriye dönüyor, 
kulağını yere dayayıp uzaklard an sesler dinliyor du. Topraktan, 
uğuldayan, patlayan bataklık seslerinden başka hiçbir ses ala­
mayınca da yüreğine bir güven geliyordu. Ve düşünüyordu, 
bundan sonra bütün yaşamı hep böyle geçecek, bir ömür boyu, 
ya da İnce Memed de vuro lana kadar eli yüreğinin üstünde 
olacakh. Memedin elinde bir yüzük görmüştü, üstünde yazılar 
olan o eski yüzüklerden birisine benziyor du. O koruyucu yü­
züklerden ... Heyecanlandı. Ama şimdi nasıl gider de, o kadar 
adamın içinde ona, Memed, bu parmağındaki yüzük ne, diye 
sora bilirdi . 
Köye doğru koştu, Koca Osmanın avlusuna geldi, Kasımı 
buldu, bu adamı gözü tutmuştu: 
"Ben Seyranım," dedi. 
497