SADIK : (Yeniden horozlanır.) Yoo, ama... Durun bi 
dakka. Müsaade buyrun. Bulmuşsunuz sı­
cak, rahat evi, söylemesi kolay geliyor ... 
FATMA HANIM : (Ağlamaklı çevresine bakınır.) Ev de evlikten 
çıktı artık. .. Şu hale bak. .. Üstelik de elde 
yok, avuçta yok. .. Yoo ama, artık polise gide­
ceğim... Kalkındırma Derneği'ne gidece­
ğim ... (Usulca ağlar.) İyilik, sevap derken, ba­
şıma ne işler açtım hey Yarabbi!.. 
SADIK : Ama şimdi yani... Ağlamaya ne lüzum? .. Ne 
lüzum ağlamaya? .. 
FATMA HANIM : Bak işe. Artık sinirlerim de dayanmıyor ... 
SADIK Bak halime de artık beni rahat bırak, oh Sa­
dık Efendi ... Ziya da bir yaramaz çıktı. Dur­
dan oturdan anlamıyor ... 
: Patlatırsın iki. tane, oturtursun köşeye ... Hem 
canım .. çocuklar o kadı:lr yük oluyorsa koyu­
ver· kapının önüne hanım abla. Bana hiç gü-
veı1meyin. 
FATMA HANIM : Benim mi bunlar Alahını seversen? Benim 
mi? O ne biçim laflar kuzum? .. Bir sahip çı­
kan olmadan çocukları nasıl bırakırmışım 
kapının önüne? .. Ama bari sen üzme bir de ... 
SADIK Hadi çık git hurdan. Git de karını ara. 
: Siz bilmezseniz nerde olduğunu, ben nerden 
bilirim? Kimden soracam? Sizden soracam 
elbet ... 
FATMA HANIM : Ben ne yapayım bilmem ki ... Dur bakalım, 
Arif gelsin... Akşama bir de ona yalvara­
yım ... Gazeteye ilan mı verir, ne yapar. 
SADIK : İkidir dükkana uğruyorum, dükkan kapalı ... 
FATMA HANIM : A, dükkan kapalı olur muymuş? 
SADIK : Kapalı ya. Hatta ben, belki Arif ağbi evdedir 
diyorum ... 
FATMA HANIM : Evde işi ne bu saatte? Adamca ğız evden de 
164