hiçbirine katılmadı m. Bekledim, bekledim, bekledim. Tony gel­
medi. 
Gökyüzü son kez tutuştu, bulutlar korların arasında yanıp 
söndüler, dünya lacivert bir kabuğa dönüştü. En sonunda, gece 
bulutu gelip bütün adayı yııttu. 
Odamın balkonunda oturmuş, akşam yemeği saatini bekli­
yordum. Yirmi dört saattir hiçbir şey yememiştim . Açlık, bir 
tufan gibi ezip geçmişti benliğimi, içimdeki her şey sular altın­
da yok olmuş gibiydi. Umutsuzl uğun son basamağıydı bu, bir 
idam mahkumu gibi son yemeğimi yiyip sigara içmekten başka 
bir şey düşleyemiyord um. Birazdan karnımı tıka basa doyura­
cak, veda partisinde, kafayı bulana dek romlu kokteyller içecek­
tim. Erkenden odama çekilip bavulumu, "Karayip hatıraları­
mı" toparlayacak ve uykunun avutuşuna sığınacakt ım. Sonra 
da bu adadan, bir daha hiç dönmemek üzere ayrılacaktım. 
Unutacakt ım. Gerçek hayatıma dönünce, çabucak silinecekti 
Tony'nin yüzü ve Karayipler'in izleri; deniz kabukları çürüye­
cek, palmiye sepet kuruyacak, okyanusun imgesi öteki denizle­
rinkine dönüşecekti. Bu öykü, perde aralarında çalınan bir pi­
yano müziği olacaktı yaşamımda ya da karanlık gökyüzünde 
anlık bir şimşek. 
Çalıların arasından, her zamanki çevik ve sessiz adımlarıyla 
yaklaşan Tony'yi gördüğümde, ben o adadan çoktan uzaklaş­
mıştım. Ufuk çizgisinden, kapkara okyanusun içinden çıkıp gel­
miş gibiydi Kabuk Adam ve çok geç kalmıştı. Hayatıma da çok 
geç kalmıştı zaten. 
Çekinerek elini salladı, çabucak karşılık verip kendimi dışarı 
attım. Kapının önünde burun buruna geldik. 
"Nerelerdeyd in? Bütün gün seni aradım. İçe.ri gelsene." 
Üzerinde, onda şimdiye dek hiç rastlamadığım bir ürkeklik, 
hatta umutsuzluk vardı, odaya girince daha da arttı bu. Bu tür 
117