"Dede Sultan," dedi, '1>iz köyün dışında dokuz kişi nö­
bett eydik. Sarı Sultanoğlunun adamlarını gördük. Aşağıda, 
dere de, kayalığın arkasına pusu kurmu şlar , altmış kişi kadar 
var lar." 
"Onlar sizi gördüler mi?" 
"Görmediler Dede Sultan." 
"Öyleyse nasıl saydınız onları?" 
"Apaçık ortadalar , başlarını sakmuşlar toprağa, kıçları dı­
şarda kalmış . Ağaca, çıkınca onları daha iyi gördüm. Orada öy­
le bekliyorlar." 
"Sağ ol yavrum," dedi Ferhat Hoca, "gönlün dert görme­
sin. Bizimkileri de buraya çağırabilir misin, yerlerini biliyor 
musun?" 
"Biliyorum," dedi delikanlı, "onları dün gece o evlere ben 
yerleştird im." 
Delikanlı dışarıya çıktı . Dedenin avlusunda, kökü kayalık­
Iann arasından derine gitmiş, belki üç yüz yıllık bir çınar ağacı 
dallarını çok uzaklara, arkadaki kayalıkların üstüne kadar 
uzatmış, gün ışığıyla yıkanıyor du. Ferhat Hocayla Kasım da 
onun arkasından dışarıya çıktılar, geldiler çınarın gövdesinin 
yanında durdular. Az sonra yanlarına Dursun Dede de geldi, 
malıcup bir hali vardı. Boynunu bükerek Ferhat Hocanın ya­
nında durdu. "Hocam," dedi, "senden bir dileğim var." 
Hoca toparlandı: 
"Buyur Dede Sultanım," dedi. 
Dursun Dede sıkıntısından yüzü buruşmuş, terleyerek, ona 
küçük bir kutu uzattı, "Bunu al," dedi, yere bakarak. "Bu, bi­
zim ocağın uğurudur. Belalara, kötülüklere, hastalıklara, ateşe, 
kurşuna karşıdır. Bilmem, bizde böyle inanırlar." 
Ferhat Hoca: 
"Sağ ol Dede Sultan," diye onu kucakl adı. 
Eline aldığı kutuyu açtı, kutunun içinden bir tuhaf yeşil bir 
hayvana benzeyen, şimdiye kadar Ferhat Hocanın hiçbir yerde 
görmediği, menevişlenen, üstünden bir kıvılcımın akıp gittiği 
bir taş çıktı. 
"Sağ ol Dede Sulta n." 
147