derili direnişleri ya da toplama kampları avuçlarıma kazılı gibiy­
di. Sırf açık tenli olduğu için öldürülmek, hayatı boyunca bir 
kez bile beyaz olduğunu aklına getirmeyen, kendini böyle ta­
nımlamayan , kaldı ki bundan utanç duyacak biri için ne büyük 
bir haksızlık! 
Artık söyleyecek bir şeyler bulmakta zorlanmaya başlamış­
tım. Nasıl olur da Tony'yi tanımazlardı , anlamıyordum . Belki 
de tanımazlıktan geliyorlardı. Gözüm bir kez daha bıçağa kayar­
sa, yere düşecektim ve her şey bitecekti. Fizik semineri için gel­
diğim bu küçücük, tropikal adada, Karayipler'de, bu olağandışı, 
yapay, rengarenk, büyülü, hayaller ülkesinde ölüp gidecektim. 
Üstelik de aşık olduğum adamı, Tony'yi ararken. Kabuk Adam 
beni öldürmek için mi geri çağırmıştı? Bu nedenle mi girmişti 
hayatıma? Azraille seviştiğim rüyayı hatırladım. Doğrusu çok 
ustaca oynamıştı benimle ölüm! 
"Üç renkli bir beresi var. O Rasta." Sonunda sihirli sözcüğü 
bulmuştum . Rasta! 
"Sen ufak tefek siyahiyi mi arıyorsun? Kabuk Adam'ı?" 
"Siyahi" sözcüğü vurgulanmıştı. İlk söylemem gereken de 
buydu işte, "Siyahi!" Ama ben, insanların siyah ya da beyaz, di­
ye sınırlandırıldığı bir toplumda yetişmemiştim . Tony'yi onca 
ayrıntıyla betimlerken -herhalde hayatı boyunca hiç kimse 
Tony'yi böylesine ayrıntılı anlatmamıştır- siyahi olduğunu söy­
lememiştim . Pratik bir Amerikalının kolayca düşünebileceği bir 
şey, benim aklıma bile gelmemişti, gelseydi bile, bunu ırkçılık 
sayacağımdan , söylemeye utanırdım. İster istemez bağırdım. 
"Evet, o tabii! Tony işte! Benim arkadaşım. Tony, Kabuk 
Adam." 
Ayaktaki adam, sadece karaderililere özgü, o bembeyaz gü­
lümseme ile gülümsedi, ansızın yüzünde bir lamba yanmış gi­
bi. Diğerinin ise yüz hatlarının gevşediğini, gözaklarınm eski­
si gibi parlamadığını gördüm. Bıçak yere kondu. Kurtulmuş­
tum. 
132