POLiS MEMUR U: Kendi kafasında efendim. Bu yüzden 
kafatasında iki delik olduğunu ileri sürdü; fakat ben ısrar 
edince delikleri göstermedi, evde unuttuğunu söyledi. 
KOMiSER: Saçmalama. 
POLiS MEMUR U: Kendisi saçmaladı komiserim. Bu sözle­
rine inanırsam, daha başka itiraOarda bulunacağını söyledi. 
Bu günlerde sözlerine inanacak yakın bir dost bulmakta güç­
lük çekiyormuş. İçimdekil eri anlatabi lecek birini bulsaydım, 
belki de bu cinayetleri işlemezdiın, dedi. Yalnızlıktan bu du­
ruma gelmiş. 
KOMiSER: Karısını gerçekten öldürmüş mü? 
POLiS MEMURU: Ona belli etmeden, araştırma için bir ar­
kadaşımı gönderdim efendim. Schlick ailesi çok yakında oıu­
ruyonnuş. Karısının sağ olduğunu öğrendik. 
KOMiSER: Suçluyu buraya getirin. 
(Polis memuru çıkar. Schlick ile birlikte döner.) 
SCHLICK: Bu günlerde çok dalgın oldum da efendim; her 
şeyi birbirine karıştırıyor um. Sizinle daha önce görüşmüş 
müydük? 
KOMiSER: Sanmıyorum efendim. (Yer gösterir. ) Buyrun, 
oturun. 
SCHLICK: Teşekkür ederim. (Oturur.) insan cani de olsa, 
ona saygı gösterilmeli, değil mi? Çünkü efendim, insan cani 
olunca kendine saygısını kaybediyor; daha doğrusu, kendine 
saygısını kaybedince cani oluyor. Ona bu saygıyı -kendine 
saygıyı demek istiyorum-kazandırmak için, adalet, ona karşı 
özenle davranmalı: ister karakolda olsun, ister hapishanede , 
bir yer göstermeli. Bana bu yeri gösterdiğiniz için, size tekrar 
teşekkür ederim. Ben de buna karşılık itiraf ediyorum işte: 
Önce, fincanları tepsinin üstünde devamlı tıkırdatan uşağımı 
öldürdüm. Sonra, bahçeye çöp döken ve kötü piyano çalan 
komşum Adolf Meyer'in canına kıydım. 
KOMiSER (Biraz çekingen): Memur arkadaş biraz önce, 
282