Şimdi elbette sorabilirsiniz; ne münasebetle, diyebilirsiniz, kadının kocası zaten savaş  
muhabiri değil miydi ve karısının bilebileceğinin çok ötesinde, bütün dayanışmalara  
karşın önlenememiş, önlenmemiş ölümler tanımamış mıydı?
Dizden kopan bacaklar, parçalanmış kaburga kemikleri, taşla kırılan yeniyetme bilekleri,  
kent alanlarında akan kan, tarlalarda kan izi? Bırakın bizi, biz kendi hesabımızı kendimiz  
göreceğiz, diyen çığlıklar işitmemiş miydi?
Ya da kahvede jandarmalar olurmuş, insanlar o gün birkaç genci yakalattıklarını  
konuşurlarmış; şakalar, takazalar arasında jandarmalarla birlikte pişti oynarlarmış:  
Çakmağı sen aldın, yeni damadın şeyini de ben istiyorum haaa!
Bizse üstte tahtaları gıcırdatıyorduk. Daha ötede, kahvenin açığında, tozlu, orasına  
burasına yapağılar, naylon torba parçalan takılmış zengin çalının dibinde yoksul bir  
köpeğin yakaladığı kemik parçasını kemirdiği işitilirdi. Onun hırıltıları bizimkilere eşlik  
ederdi. Köpek jandarmalardan birinin mi, köylülerden birinin mi, bilemiyorduk.
Bunu düşünmen saçma. Sahipsiz bir köpek. Herkesin olabilir.
Birbirine kenetlenmiş parmaklar gevşiyor. Kadın elini usulca çekiyor, getirip  
yanındakinin öte yanına, yatağa dayıyor. Doğruluyor. Sonra sağ elini dayıyor, biraz daha  
kalkıyor ve bir süre öylece altındakini örten gölgelik gibi duruyor; ardından yavaş yavaş  
iniyor, bedenini adamın bedeni üstüne yumuşacık seriyor; karnını onun karnına,  
göğüslerini göğsüne yapıştırıyor. Adam, üstündeki kadına kendini gevşekçe bırakmıştır,  
fakat çok geçmeden ellerini kalçalarına koyup bastırıyor. Karınlar, karın altı kuytulukları  
ve tepecikleri karşılıklı her milimetre karelerine değene dek yineliyor bunu.
Şimdi kadının bacaklarını biraz yukarı çektiği, dizlerini büktüğü, altındaki karınla kendi  
karnı arasında belli belirsiz bir boşluk bırakacak biçimde durduğu seçilebilir, incecik,  
sezilir sezilmez bir esinti iki karın arasındaki bu boşlukta anafor-lanarak ikisinin de  
derisini okşayıp geçmekte, okşayıp geçmektedir.
Gün dönüyor.
Akşam iniyor.
Sular karardı.
Bayırlarda tutuşmuş iki üç cam. Sana bir tepeden baktım, ardında vatan semtinin  
ormanları kuytu.
Kadınla adamın karınlan, karın altı bölgeleri ürper-mekte. Hoş bir ürperti bu, okşayan  
serinlik. Herhalde. Çünkü ikisinin de yüzünde okşanan çocuk yüzünün sevinci var.
Deniz kestaneleri hem kendi ürpertilerini, hem esintinin suyun yüzünde yarattığı ışıltılı  
titreşimleri aynı an'da mı algılarlar?
Olabilir. Bazan.
İkisi de uzanıp ak keten örtüyü üstlerine yarıya kadar çekiyorlar.
Su, kayaları, deniz kestanelerinin esmer kabuklarını yalayıp geri çekiliyor, sonra gelip  
yine öpüyor onları. Adamın dudakları da aynı yaklaşıp uzaklaşmalarla kadının göğüs  
uçlarına değiyor, hemen hiç ağzına almaksızın.
işittiniz mi? diyor adam dudaklarının iki değişi arasında.
Kadın da damağında eskiden kalma, inceltilmiş ve henüz suyun silemediği bir martini  
tadıyla:
"Evet..." diyor sadece. Evet, uğultulu müzik.
Suların mağaralara dolup boşalışı.
Onların yaklaşışı.
Olamaz.