FATMA KADIN : Vay domuz vaay!.. 
KOMŞU : Hoş geldin komşum ... Hoş geldin ayo l... İyi-
sin ... A, valla iyisin. 
FATMA HANIM : İyiyim çok şükür. Bak şu adamın karıştırdığı. 
işe! 
KOMŞU : Bak ki bak. Hastaneden döndüğünü duy-
dum ama, elim değip inemedim ki. Kapıcı 
da olmayınca, ha koş manava, ha koş bakka­
la. 
FATMA KADIN : Ha boyu devrilsin! Bu ne iş ki hanımım? 
FATMA HANIM : Bir sigara tut komşuma. Dinlensin. 
(Fatma Kadın bozulur.) 
KOMŞU : Ver ver. Git bir de bol şekerli kahve yap ba-
na. (Fatma Kadının tuttuğu sigara kutusuna 
uzanır.) Ayol başka sigaranız yok mu? Bir tek 
kalmış, onun da içi dökülmüş ... (Yine de onu 
yakar.) 
FATMA HANIM : Fatma Kadın, yok mu başka sigara? 
FATMA KADIN : Ne bilem ki hanımım ... Hiç elimi sürüp bak­
mam ki ... Açıp bi bakmak aklımdan geç­
mez ... Neme lazııımm. (Acele) Ben kahveyi 
yapıyım . .. (Elinde tabaklarla acele mutfağa gi­
der.) 
KOMŞU : (Arkasından başını sallar.) Aahh, seni hınzır!.. 
(Fatma Hanıma) Herifi doyurup yolladım. 
Sofrayı da öylece bırakıp indim. (Kalkar, Fat­
ma Hanımın yanağından yeniden coşkuyla öper.) 
Ee, nasılsın ha? Nasılsın komşum. Bizi kor­
kuttun valla. Yoo, iyisin ... Pek iyisin ... Kefeni 
yırttın neyse, çok şükür. Hastanede gördü­
ğümde eve gelince hüngür hüngür bir ağla­
dım bir ağladım... "Ah benim garip kom­
şum, ah benim garip komşum!" diye ben ağ­
larım, benim adam bana bağırır. (Gözlerini si­
ler.) Seni bu kadar sevdiğimi bilmezdim ... 
146