maya itmiş onu. Diyelim, «Buluşma» hikayesinde, bu 
kez olmayacak bir şeye başvuruyor. Martıyı, kentin 
en kalabalık kesiminde, getirip bir cezaevi araba­
sının tepesindeki hava deliğinin üzerine konduruyor. 
Gereksiz bir devrimci simge olarak kullanıyor onu. 
<<İkinci Arka:ı> hikayesinde de böyle olağanüstü sa­
yılabilecek (yani inandırıcılığı az) bir son var. Çün­
kü, hikayede aniatılmak istenen kağıt hamalı Habip. 
Ama yazar, küçük bir esnaf olan ciltçiyi bir büyük 
sermayedar kimliğine bürüyüp, çıkarıveriyor karşımı­
za. Ve Habip'in ayaklarına, otomobil lastiklerine dola­
nan kar zincirlerinden dolattırıyor. Böylece öfkemizi 
ciltçiye yöneltecek bir dram yaratmağa çalışıyor. 
Altını çizmek istediğimiz ikinci grup yanılgılar ise, 
okuyucu üzerinde olumsuz bir etki yaratabilmek için 
yapılmış, Amerika ve Amerikalılarla ilgili abartmalı 
tanımlamalar. Öyle ki, ne demek olduğunu iyi bildiği­
miz askerlik görevinin zorlamasıyla Türkiye'ye gelmiş 
Amerikalı askerlerin su içtikleri pınar başları bile, ya­
zar tarafından yapay biçimde iğrençleştiriliyor. Bir 
anlamda gerçeküstü (inandırıcılığı az) imgelere giri­
şiyor. Amerikalı askerlerin bastığı doğa parçala rının 
bile öldüğünü söylüyor. Örneğin, Amerikalı bir zenci­
yi özellikle küçük düşürücü ekleme öykücükler uydu­
ruyor. 
Son yıllarda git git yaygınlaşan, ama hangi bilgi­
den kaynaklandığını kestiremediğim bu «devrimci hi­
kaye şeması», bence Özyalçıner'in bu canım hikaye­
lerine çok şey yitirtmiş. Devrimcilik niteliğini kazana­
bilmek için böylesi yapay eklemelere, söylevlere hiç 
de gereksinim duymayan bu hikayeler, bu fazlalıklar­
dan arınsalar, edebiyatımızın saygıdeğer örnekleri ola-
165