Talimatı  öğretmenlerden  geldiği  müddetçe,  her  türlü  abukluğun 
mubah  sayıldığı  bir yer okul  ebeveynlerin  nezdinde. 
Yazıları  toplamak  kadar  kolay  olmuyordu  yazanlan  bulmak. 
Anonimdi  yazıların  çoğu.  Failleri  kayıptı.  Balat'ta  yıkık,  is grisi  bir 
evin duvarındaki  yazıyı  kimin  yazdığını  öğrenebildim  ama.  Çatısı 
çökmüş,  içindeki  iki oda  olduğu  gibi  açığa  çıkmıştı.  "Azımı  Bozz-
masın  çöp  atana  kötü  laf ederim.  Buraya  Alçıpan  atan  gelsin  alsın 
atmasa  azımı  bozmasın"  yazıyordu  duvarında. 
Sokağın  çocukları  tanıyordu  yazıyı  yazan  adamı.  İsmini  hatırla-
yan çıkmasa  da, mesleğini  biliyorlardı.  Bir üniversitede  hademey-
miş, yatalak  karısı  ve kaynanasıyla  beraber  burada  otururmuş  geçen 
sonbahara  kadar.  Yandaki  apartmanların  inşaatı  sürerken,  işçilerin 
ikide  bir gelip  evinin  önüne  alçıpan  atmalarına  sinirlendiği  için  çı-
kıp kendi  yazmış  yazıyı.  Sonbaharda  ölmüş  adam,  inşaat  da bitmiş 
ardından;  yazıysa  duvarda  kalmış  bunca  zaman. 
"Yeterince  dikkat  çekiyoruz  zaten,  doğru  dürüst  giyinsen  olmu-
yor mu?"  dedim  Ethel'e  hademenin  semtinden  uzaklaştığımızda. 
"Uğraşma  benimle.  Konumuz  ben  değil  sensin"  diye  çıkıştı  vi-
tes atlarken.  "Bu  senin  BUKVAP'ın,  benim  değil".  İleride  yolun  da-
raldığını  göre  göre  gaza  yüklendi.  "Beyfendinin  Umarsızca  Kaşar-
lanmış  Vicdanını  Aklama  Projesi  için  düştük  yollara!  Ömrün  bo-
yunca  etrafındaki  herkesten  hem  farklı,  hem  de üstün  gördün  ken-
dini.  Ama  baktın  ki bombok  ettin,  vicdan  azabından  kurtulmak  için, 
herkes  gibi  olduğunu  ispatlamak  istiyorsun  şimdi  de. Ne kadar  çok 
çöp yazısı  toplarsak,  o kadar  masum  sayılacağını  zannediyorsun. 
Tanrım!  Ellerimde  yaşlı  bir kadının  kanı  değilse  bile  ahi var.  insan-
ları hafife  almanın  bedelini  ağır  ödedim.  Sonunda  iblisi  gördüm; 
hem de kendi  gözlerimle.  Gördüm  ama  tek sana  iman  ettim  tanrım. 
Herkes  gibiyim  ben  de. Bak  öteki  kulların  da bir sürü  yazı  yazmış-
lar duvarlarına.  Meğer  son derece  sıradan  bir şeymiş  yaptığım.  Me-
ğer sandığım  kadar  sıradışı  bir adam  değilmişim.  Şükürler  olsun  sı-
radanlığıma!  Eğer  onları  seviyorsan,  beni  de bağışlayabilirsin.... 
Bağışlarsın  di mi tanrım?  Kendine  gel artık!  Böyle  boş  ümitlerle 
bir yere  varamazsın.  Anlamıyor  musun  şeker?  Kim  çöplüklerde 
arınmış  ki sen arınabilesin..." 
371