Kamer, Memed, ikisi birden telaşlandılar.
"Oğlan acından ölüyor. Şahinim acından ölüyor, çabuk Ka­
mer, çabuk."
Kamer Ana:
"Ödümü kopardın," dedi. "Şimdi ocağa pilav koyarım."
Memed:
"Telaşlanma Osman Emmi, öyle fazla acımdan öldüğüm 
yok," diye güldü.
"Çabuk, şahinim acmdan ölüyor. Önce peynir getir, yoğurt 
getir, bal da vardı değil mi, yağ da vardı, taze yağdı değil mi?"
İnce Memed:
"Kamer Ana," dedi, "pilava hacet yok şu gece yarısı. Ha­
zırda ne varsa..."
"Ben sana şahinim acından ölüyor demedim mi? Şu tarha­
nayı ısıtsana."
Ocaktaki tencereyi gösterdi.
Kamer Ana hemen sacayağını koydu, tencereyi ateşe vur­
du.
"Bende akıl koymadı ki bu adam. Şaşkına çevirdi."
Koca Osman:
"Azıcık dayan şahinim, şimdi ısınır. Güzel yapmış tarhana­
yı."
Ocağı ölçerdi, daha odun attı. Yalım patladı.
"Kurban olayım Osman," diye yalvardı Kamer Ana, "no- 
lursun durul... Azıcık kendine gel!"
Sofrayı Memedin önüne serdi.
Az sonra çorba ısındı. Kamer Ana büyük bir çorba tasma 
tarhanayı boşalttı, Memedin önüne sürdü. Çorba uzun, kımıltı- 
sız tüttü. Çok da güzel koktu. Memed çorbayı hiç durmadan, 
konuşmadan çabucak içti bitirdi. Kamer Ana ballı yoğurt koy­
du sofraya, Memed onu da çabucak bitirdi.
Kamer Ana evde yenecek ne varsa birer ikişer sofraya taşı­
yordu, tereyağı, şeker, peynir, ceviziçi, elma, erik, dut kurula­
rı...
Memed sonunda:
"Çok şükür, çok şükür, sofranıza Halil İbrahim bereketi," 
dedi.
24