ÇANAKKALE MASALI 
Hilâl şunu nakleder her göğe çıkışında: 
Bundan yıllarca evvel İstanbul'un dışında 
Üç denizi seyreden bir eski kale vardı: 
İçinde pek mübarek bir evliya yatardı. 
Yalçın duvarlarını aydınlatırken gurup 
Uzaktan bakılınca, bu kale bağdaş kurup 
Tepelere oturan bir devi andırırdı. 
En cesur yüreklerde korku uyandırırdı. 
Nur inerken semâdan karanlık mazgallara 
Yeşil sarıklı bir pîr, bürünerek allara, 
Göğsünde bir ay yıldız her gece zikr ederdi. 
«Burası mukaddestir, kimse giremez!» derdi. 
Velinin kudretine inanmıyan dört çapkın 
Bu kaleye ettiler köleleriyle akın 
Sanki bir an içinde çalkalandı bir deniz; 
İçten gelen bir dua dolaştı dehliz dehliz; 
«Göster bu kâfirlere kudretini Yarabbî!» 
Birdenbire yıkıldı kale dağ göçer gibi; 
Dört çapkın kölelerle taşlar altında kaldı. 
Karanlıklar boşlukta sallanarak alçaldı. 
O gece evliyanın ruhu uçtu Allaha!. 
Hiç kimse yaklaşmadı bu kaleye bir daha... 
Vâlâ Nureddin - Nâzım Hikmet 
132