"Bir şey yok," dedi Memed, "Şuradan bir su al da ver. Çok 
korkt um." 
Müslüm koştu, yandaki dereden çamçağı doldurdu geldi. 
Memed suyu içti. 
"Neden korktun, mezardan mı?" 
''Yok," dedi Memed, daha soluyarak "İçerde, bütün küm­
bet, ağzına kadar kayışkanat dolu ." 
Müslüm kümbete yöneldi, Memed, hemen onun önüne 
geçti: 
"Dur," dedi, ''Müslüm, sen ne yapıyorsun? Sen kanma mı 
susadın, onlar insana bir yapışırlar, kanını somurur bitirirler. 
Bir yapışmaya görsünler. Sen bilmiyorsun, parça parça etsen de 
bir daha onlann dişlerini etinden kopara mazsın." 
Müslüm kabadayıland ı: 
"Bana bir şey olmaz," dedi, kümbete yürü? ü. Memed, öy­
lesine öfkelendi ki kan beynine sıçradı, Müslüm onu şimdiye 
kadar hiç böyle görmemişti, kümbete girmekten vazgeçti. 
"Ben uyuyorum, sen benim başımdan ayrılmadan bekle, 
ben uyuyunca da buradan bir yere aynlayım, kümbete gireyim, 
deme. Yoksa sen bilirsin ." 
"Olur," dedi Müslüm. 
Memed, yapraklardan yastık yaptı, çimenlerin üstüne 
uzandı, başını koyar koymaz da uyud u. Öğleyin uyandığında 
Müslüme baktı, yüzü allak bullaktı. "Kümbete girdin mi?" diye 
sordu. "Hep düşümde gördüm de ... " Müslüm gülerek, "Girme­
dim," dedi. "Sen bilmiyor musun ki gündüz düşü düş sayıl-
maz." 
"Biliyorum," diye somurttu Memed . 
Müslüm, ona güldüğünü göstermernek için kalktı suyun 
kıyısına gitti, çamçağı doldurdu geldi. Kendisini bir türlü tuta­
mıyor, gülmesini tutmak için kipkırmızı kesilmiş elinde çamçak 
Memedin başına dikilmiş duruyo rdu. Birden patladı, bir gülme 
sağanağına tutuldu. Güldükçe gülüyordu, kasıklannı tuta tu­
ta ... Sonunda Memed de ona katıldı, birlikte gülmeye başladı­
lar, uzun uzu n güldüler. Sonunda yüzünü asmaya çalışarak: 
"Sus bre ulan," dedi Memed, "oturup da yemeğimizi yiye­
lim." 
635