Meryemce Yalak köyünde tek başına. İn yok, cin yok köyde. Oğ­
luna karşı, köylüye karşı yumuşar öfkelenir, öfkelenir yumuşar. Bu 
minval üzere gözü Çukurova yolunda bir canlı beklemektedir. Bir de 
Taşbaşoğlunu, Vurgun Ahmedi, perileri beklemekt edir. 
Evin günden yanına oturdu. Belini duvara dayadı, sağ ayağını uzattı. Sol aya­
ğı altına kıvrılıydı. Belli belirsiz, incecikten bir yel esiyordu. Meryemce gözle­
rini kapadı. Güz güneşi onu sarmış ısıtıyor, kanını depreştiriyordu. Yumuşak, 
şefkatli bir zamanıydı. Çoğunlukla, ılık sabah güneşinde böyle oluyordu . 
Pamuk tarlalarını düşünüyordu. Çukurova geçiyordu gözlerinin önünden ol­
duğu gibi. Bir tatlı, bir sihirli. Başka türlü. Mor Anavarza kayalıkları, kayalıkla­
rın üstünde hayal meyal seçilen yıkıntılar. Yeşil, durgun, ince ince kırışıklarla 
ürperen Ceyhan suyu, mavi, deliren, kuduran dalgalarıyla, safi ak köpük ke­
silen gürültülü Akdeniz. İp ileşen güneş, ipileş en güneş ... Güneş altında bem­
beyaz kesilmiş Çukurova toprağı. Yağlı traktörler, kamyonlar, durmadan tozu­
tan örümcek ağı yollar, renk renk ışıktan doz direkleri, Torosadoğru durmadan 
koşan, büyüyen toz direkleri ... Tarlalar dolusu, yollar dolusu ırgatlar... Gözleri 
keder içinde, yoksul, aç, elleri kocaman kanncalar gibi Çukurova düzünde kay­
naşan ırgatlar... 
Ali geldi dikildi gözlerinin önüne. Azıcık öne eğilmiş, yüzü acı içinde kınş­
mış, gözleri yumuk, iki elini beline vermiş. 
"Dayan ana," diyor. "Kulun kurbanın olam, dayan ana. Köy Çukurdan dö­
nünceye kadar dayan, ölme ana. Bu alçak köylü köye dönüp de senin ölünü gö­
rünce neler getirecek başıma. Biliyorsun ana. Ölme ana. Nalursun ana. Bir in­
sanın yalnız, kimsesiz can vermesi zordur. Bir kaşıcık su veren de bulunmaz. 
Nalursun ana ... " 
Meryemce sağ elini Aliye doğru uzattı: 
"Ölmem oğlum, ölmem yiğidim, ölmem sen gelene dek. Bilirim o köylüyü 
senden de daha iyi.. Başına ne hal getirecekler benim ölümü bulunca evde bi­
lirim yavrum, bilirim. Neden öleyim yavrum, aç kalmadım, susuz kalmadım. 
Bırakıp gittiğin ekmek daha öyle duruyor. Her şey var, yem var yiyecek var. Yal­
nız Alim, Allah kimsenin başına vermesin insansızlığı. Bir insan olsaydı şim­
di yanımda, ya Hasanım, ya Ummahanım bir teki olsaydı, bir yıl da, on yıl da 
beklerdim köyde tek başıma. Neden akıl etmedin çocukların birisini yanımda 
bırakmayı? Hakkın var, yavrum, bir çocuk bir günde yirmi kilo pamuk toplar, 
öyle değil mi? Şimdi bir tek bir canlı olsaydı tek başıma kalmazdım, Taşbaşoğlu 
da gelmedi. Gittim, çıktım dağlara Taşbaşım, Memedim, dedim, yavrum, evli­
yalar evliyası, Kırk Ermişlerin gözbebeği yavrum, dedim, gel yanıma köylü Çu­
kurun düzünden dönünceye kadar. Pahal oldu, ne geldi, ne göründü. O elme-