Sabo bana Sirkeciden kim varsa sevdiği, saydığı arkadaşı, 
tanıştırmıştı. Ama ben bunu Sirkecide vagonların içinde uyur 
sanıyordum. Demek yurdu yuvası burasıymış. 
Metin bir tekme indirdi uyuyana: 
"Uyan lan," dedi. "Bak, kim geliyor, kim?" 
Çocuk uyanmadı, sağından soluna dönerken iyice, derin­
den inledi. 
Metin onun yanına diz çökmüştü, yüzü değişmişti, bir 
acıma hali almıştı. 
"Kardaş , Ali kardaş, bak bak, uyan hele, bak arkadaşımız 
geldi." Sesinde azıcık da alay vardı. "Vay köpek vay!" Niye 
böyle arkadaşımız derken alay ediyordu. Ben gerçekten onla­
rın arkadaşı olamaz mıydım? Olamazdım ya, Metin bilmiyor 
muydu bunu, bu cin gibi gün görmüş insan, bu yaşta bu ko­
şullarda onların arkadaşı olamayacağımı bilmez miydi, belki 
arkadaşım derken bıyık altından gülümsemesi ondan. Öyle 
değil mi? 
"Ali, bak, kardeş, Alim, çok mu yoruldun? Çok mu kovala­
dılar seni?" Bana döndü. "Bu Aliyi var ya herkes çok kovalar. 
Nereye gitse Aliyi herkes kovalar. Onun da huyu durmadan 
kovalanmak." 
Bir ana yumuşak lığı, inceliği, sıcaklığıyla Metin Aliyi 
uyandırmaya çalışıyordu. Derinden, saçlarını okşayarak. 
Sonunda Ali doğruldu, şaşkın gözlerle kocaman kocaman 
baktı ikimize de, birden fırladı hemen, aldı yatırdı, Metin ar­
kasından koştu, yakaladı onu, surların gediğinde. Bir şeyler 
söyledi kulağına. Ali durgunladı. Yan yana bana doğru gel­
diler. Ali beni görünce gülümsedi , başını önüne eğdi. Sonra 
da elini uzaktan bana uzattı: "Hoş geldin," dedi. "Sabo gitti 
memlekete." 
Sabonun gittiğini biliyordu m. 
"Onunla çok uzun konuştun da bana hiçbir şey sorma­
dın," dedi Ali yakınarak. 
"Sana da sorarım," dedim. 
45