179
Sakin bir ifadeyle baktı Peri adama. “Çocukları kontrol et­
mek için bir telefon açacağım.”
“Elbette” dedi işadamı. “Üst kata çalışma odama çıksana. 
Kimse rahatsız etmez.”
Peri kocasının cep telefonunu ödünç aldı. Geniş mermer 
merdivenleri çıkarak birinci kata ulaştı. Çalışma odasının 
kapısından içeri girmesiyle duraklaması bir oldu. Amma afi­
li yerdi burası. Yerden tavana kadar uzanan pencerelerden 
muhteşem bir Boğaz manzarası görünüyordu. Deri panel- 
li duvarlar, ahşap kaplama tavan, maun ve mermerden imal 
edilmiş masa, yumurta sarısı yüksek koltuklar, antika biblo­
lar ve pahalı tablolarla, bir çalışma alanından ziyade m üsrif 
bir mafya babasının oturma odasını andırıyordu.
Bir köşedeki duvar, işadamının politikacılarla, şöhretlerle 
ve oligarklarla çekilmiş çok sayıda çerçeveli fotoğrafıyla do­
natılmıştı. Artık iktidarda olmayan bir Ortadoğu diktatörü­
nün porselen gülümsemesini fark etti Peri; gösterişli bir Be­
devi çadırının önünde bizim işadamıyla el sıkışıyordu. Bir 
başka fotoğrafta, doğduğu şehrin her yerini kendi fotoğrafla­
rıyla kaplatan ve yılın aylarından birine kendi, bir diğerine 
de annesinin adını veren bir Orta Asya otokratının demirden 
dökülmüş gibi görünen yüzü dik dik bakıyordu. Peri derin bir 
soluk aldı. Karanlık ilişkilerden akan paralarla yapılmış bu 
malikânede ne işi vardı? O an kendini, ırmaktaki akıntıyla 
yuvarlanan bir çakıl taşı gibi hissetti. Profesör Azur burada 
olsaydı, ne diyeceğini kestirebiliyordu: “Özgürlük yoksa aşk  
da yok. Özgür olmanınsa tek yolu var: Alışıp kanıksadığımız , 
kolayımıza gelen Ben’i terk edebilmek! Göze alabilir misin?”
Kendi aklından kaçarcasma hızla tuşladı evinin numara­
sını. Çocukları görmeye gelmiş olan annesinin telefonu aç­
masını beklerken alnını cama dayadı, dışarıdaki manzarayı 
inceledi. Camın arkasında, gerçek olamayacak kadar parlak 
bir hilalin altında uzanıyordu şehr-i şehir -  birbirlerine sır­