"Şimdi. Şimdi, çünkü çok düşündüm. Kırkiki yaşındayım. 
Oniki yıl sonra emekli olacağım. Sonra emekli maaşımla bir kira 
evinin balkonlarında çiçek yetiştireceğim. Yaşamak istediğimi 
anladım. İstanbul'a yerleşmeye karar verdim..." 
"Ama şeyin, kannın Ankara'daki evinde oturuyordun!" Cevdet 
Bey, "İsimleri, kelimeleri unutuyorum!" diye düşündü. 
"Ondan da ayrılacağım..." dedi Ziya ve yeniden koltuğa otur­
du. 
"Niye? Niye oğlum? Üstelik o kadın da hastaydı galiba." 
"Hasta!" 
"Hasta karını bırakıyor musun?" dedi Cevdet Bey. Gene yanlış 
bir şey söylediğini düşündü. Artık zekâsına eskisi gibi güve-
nemiyordu. 
"Ailemle, karımla ilgilendiğinizi hiç sanmıyorum!" dedi, Ziya. 
"llgilenseydiniz ben cephedeyken ona biraz yardım ederdi­
niz." 
"Etmedim mi? Allah var, etmedim mi?" 
"Etmediniz! Başınızdan savmak için verdiğiniz üç-beş kuruş 
hariç tabii." 
Cevdet Bey o üç-beş kuruşun hesabını yapacaktı, utandı, gücü 
yetmedi. "Yazık... Yazık..." diye mırıldandı. Sonra öksürmeye 
başladı. Bir yandan öksürüyor, bir yandan, "Ne hakkı? Nereden 
çıkarıyor bunları?" diye düşünüyordu. "Çocukluğunda ona ben 
baktım. Askeri okuldayken parasını verdim. Tatillerde arada 
bir gelir, yanımızda kalırdı. Çok fena öksürüyorum!" Öksürüğünü 
bastırmaya çalışıyor, yeğeninin mahsustan öksürdüğünü sa­
nacağını düşünerek utanıyordu. Bir süre kıvrandıktan sonra bu 
küçük öksürük buhranından kurtuldu, ama yüzünün de kıp­
kırmızı olduğunu anladı. Hem bitkin, hem de suçlu hissediyordu 
kendini! Pek bir şey düşünecek durumda değildi. Bu işin nereye 
varacağını merak ediyordu. 
Uzun bir sessizlik oldu. Cevdet Bey söze başlamaktan çekiniyor, 
yeğeninin de aynı duyguya kapılmış olduğunu düşünüyordu. 
Bir süre sonra Ziya ayağa kalktı. Cevdet Bey'in oturduğu büyük 
yazı masasının kenarına ellerini dayayarak başını ileri doğru 
uzattı. Cevdet Bey endişelendi. 
"Şimdi söyleyin, amca: Bana para verecek misiniz, yoksa 
165