"Neye yarar," dedi İbrahim İbo. 
"Ölmez," dedi Mestan. "Karakız Hatun ölmez. Ölemez, çünkü­
leyim de Derviş Bey ölmeden, onun kesik kellesini görmeden Karakız 
Hatup ölemez. Dayanır. Dayanır ... Ölemez. Bin yıl yaşasa, bin yıl da 
orada, direğe yapışmış, her gün eli yüreğinde, gözlerini kırpmadan yo­
lumuza dikmiş öyle bekler. Ben onu bilirim. Onun gibi yok. Bekler 
" 1, 
o ... 
"Bekler o," dedi Hamdi. "On yıl da on beş yıl da bekler o� Öle­
mez. Mecburen Ölemez." 
"Doğru," diye ooayladı Mustafa Bey. "Anam ölemeyecek ... Ama 
o beklemesi, her an hiç umudunu üzmeden beklernesi yok mu, beni 
kahrediy or, öldürüyor." 
Mestan: 
"Bakın; bakın," dedi, "bir adı daha gözüktü hüyükten ... " 
"Dur bakalıın," dedi Mustafa Bey. 
Adıya gözlerini ruktiler, adı atını hara kaldırmış geliyordu. Geldi 
geldi, önlerinde durdu. Sağına soluna, hayıtın içine, bataklığa, kamış­
lığa baktı, sonra gene sıcakta silinmiş gitmiş, incecik bir buğu gibi ka� 
. baran Hemite dağına doğru sürdü. 
"Bir iş var," dediMestan. "Gözüm bu atlıyıısırır gibi oldu." 
"Bir iş var," dedi İbo. 
"V ar," dedi Hamdi. 
"Bugün gelecek," dedi Mustafa Bey. "Yeter artık, gelsin! Yeter ar­
tık, yeter artık." 
"Acep yerimizi buldular mola?" 
· "Bulsunlar ," dedi Mustafa Bey. "Eğer daha beklediğimiz yeri öğ­
renmediyse Derviş, yuh olsun eıvahına. Yuh olsun, y\ıh! Bugün gele­
ct:k ... Bugün bu iş bitecek." 
Bir atlı daha gördü Hamdi, uzakta, Savrun çayının bataklığa ka­
rıştığı büklüğün orada, söğüderin yanında ... Atlı kollarını yukarı kal­
dınp kaldırıp indiriyordu, Öğleye doğru atiıyı seçebildiler, sesini du­
yabildiler. Atlının karartısı atının üstünde küçük bir çocuk karartısı 
kadardı. Sesi de gürdü, ta. Anavarza kayalıklarında duyuluyordu ama 
ne dediği, böyle ne çağırıp durduğu anlaşılamıyordu. 
Ayata kalkıp bataklığın kıyısı boyunca durmadan bağırarak gelen 
küçük adam a baktılar. Bugün bir şeyler, bir şeyler oluyordu ama ney-
I