Yar ın Gene Gelin , Gene Otururu2
miz de olurdu. Bu sekiz y ıl boyunca Keskinlerin sokağ ına araban ın her  
sap ışında, t ıpk ı ilkokul yıllar ında, sabahlan okulun soka ğına girdiğim
zamanki gibi kalbim h ızlan ır, mutluluk ile tela ş aras ı bir huzursuzluk
duyard ım. 
Tar ık Bey Çukurcuma'daki binay ı, Nişantaşı'ndaki daireye kira  
yetiştirmekten b ıkt ığı için bankadaki paras ıyla alm ıştı. Keskinlerin  
dairesinin giri şi ikinci kattayd ı. Onlar ın mülkü olan küçük alt kattan bu  
sekiz yalda hikâ yemize hiç kar ışmayan ve ha yalet gibi bir görünüp bir  
kaybolan kirac ı aileler geçti. Daha sonra Masumi yet Müzesinin bir  
parças ı olacak bu küçük dairenin girişi yanda, Dal gıç Sokak'ta oldu ğu 
için orada yaş ayanlarla fazla kar şılaşmazd ım. Füsun'un bir dönem alt  
katta dul annesi yle yaşayan ve ni şanl ısı askerde olan A yla adl ı k ızla 
arkadaş lık ettiğini, birlikte Beyoglu'na sinemaya gittiklerini i şitmiş -tim,  
ama Füsun mahalle arkada şlar ını benden saklard ı. 
Ben Çukurcuma Yoku şu'na aç ılan sokak kap ısının zilini çal ınca, ilk  
aylarda kap ıyı bana hep Nesibe Hala açard ı. Bunun için yukar ıdan  
aşağı bir merdiven inmesi gerekirdi. Oysa benzeri ba şka durumlarda,  
kapı zili ak şam vakti de çalınsa, sokak kap ısını açmak için a şağıya 
Füsun yollanıyordu hep. Bu kadar ı bile, daha ilk günden, benim ora ya 
niye gittiğimi herkesin bildi ğini bana hissettirmiş ti. Ama bazan  
Füsun'un kocas ı Feridun'un gerçekten hiçbir ş eyden şüphelenmedi ğini 
de hissederdim. Tar ık Be y bambaşka bir âlemde yaşad ığı için, bana  
zaten çok az huzursuzluk verirdi. 
Her şeyden her zaman haberdar oldu ğunu hissettiğ im Nesibe Hala,  
kapı yı bana açtıktan sonraki tuhaf sessizli ği k ırmak için bir şeyler 
söyleme ye hep dikkat ederdi. Bu aç ılış cümleleri, "Bir uçak kaç ırılm ış 
duydunuz mu?", "Otobüs  kazas ını olduğu gibi gösteri yorlar...",  
"Başbakan ın M ısırı ziyaretim tak ıp ediyoruz," gibi televiz yondaki  
haberlerle ilgili bir şev olurdu ço ğunlukla. E ğer haberlerin  
başlamas ından önce gelmişsem, Nesibe Halan ın her seferinde a ynı 
inançla tekrarlad ığı bir cümlesi var- 
 
318