vatanama yan kuşlar üşüşürdü belleğine, yalnızca yüzeyde kalan 
kıpırtılar ve hat1f -çok değil, can yakacak kadar değil- bir hü­
zün ... Böyle anlarda yazmak isterdi Özgür. .. Ancak silik çizgi­
lerin üzerinden bir kez daha geçtiğinde bir çehreye kavuşuyor­
du geçmişi. 
Oysa tropiklerin basık, buyurgan göğü altında, bazen "bel­
lek" bile edebiyatçıların uydurduğu bir kavram gibi görünüyor­
du. Yalnızca bir sözcük. Ne ruhu, ne de özü barındıran içi boş 
bir kabuk... Gerçeğin karşısında en güvenli sığınak... Özgür 
sözcüklerden kurulu, iki boyutlu bir evrende var olabiliyordu 
artık. Ölümün art arda dizili "Ö", "L", "Ü" ve "M" harflerine 
indirgendiği bir evrende ... 
Bugün gerçekten de şanslı günündeydi, tahta banklar boştu. 
Huzur içinde çantasından yeşil yaprak desenli defteri çıkardı. 
"Salve a Naturesa. A extinçao e para sempre" yazıyordu arka ka­
pakta: "Doğayı Koru! Yok Oluş Sonsuza Dektir." 
Neden septim bana öldüresiye düJman bu kenti? İnsan acısın­
dan lif lif dokunmu f kırmızı peleriniyle benliği mi sarıp sarmala­
yan, keskin diflerini karnaval maskelerinin ardına gizleyen Rio 
de ]aneiro'yu? .. Yalnızca tek bir fey adına güvenli suları terk 
eder, kendi köklerimizi keseriz. Adem'in, uğruna ölümsüzlüğü 
teptiği tek Jey adına: BİLİNMEYEN. 
Çok, pok uzun zaman o·nceydi. Yalnızlığımı bir zırh gibi ku­
Janıp okyanuslara apı/dım. Vardığım bu son durakta anlıyorum 
ki bir pember üzerinde dönüp duruyormu1um. Paslı kalkantarı­
mın ağırlığı altında iki büklüm, ucu küt kılıptarla donanmı J. 
Asla odak noktasına yaklaJamadan, her defasında sadece yörün­
ge değiftirerek ... Beni serüvenden serüvene sürük leyen, ne tutkuy­
muf ne de cesaret. Belki kapma isteği, ama gepmiJimden değil, 
gepmiJimle birlikte kapıyormUJUm. Çarptığı cüzdanla son sürat 
kofark en paraları sağa sola döken bir yankesici gibi ... 
43