gibi,  orada  da yıllar  boyunca  aynı  şeyleri  yapabilmenin  yolu,  yıllar 
boyunca  aynı  şeyleri  yapmakta  olduğunu  unutabilmekten  geçiyor-
du. Bu sebepten,  bellekleri  zayıf,  ilişkilerinin  geçmişine  dair  tuta-
nakları  dağınık  olanlar,  bugünün  berelerini  daha  kolay  sararken;  sü-
rekli  eski  güzel  günleri  yadedip,  sevdiklerinin  geçmişteki  hallerinin 
özlemini  çekenler,  bugünün  düne  benzemeyişini  içlerine  sindirmek-
te daha  çok zorlanırlardı.  Aşkın  sihirli  formülü,  oynak  ve ölümlü  bir 
hafızaya  sahip  olmaktı. 
Fakat  Kansı  Nadya,  elinde  iki kâse  aşureyle  kapıda  dikilirken, 
kaybolmayan  belleğindeki  bilgilerin  birer  birer  suyüzüne  çıkması-
na mani  olamamıştı.  Hatırlamıştı.  Orada  öylece  durmuş  kocasının 
bir başka  kadınla  nasıl  fingirdeştiğini  seyrederken,  onun  bir zaman-
lar kendisine  nasıl  da sevecen  davrandığını,  yani  vaktiyle  ne denli 
farklı  bir mizaca  sahip  olduğunu  hatırlamıştı.  Ama  daha  da kötüsü, 
bunun  geçmişte  kalmadığını  görmek;  onun  şimdi,  şu anda,  başka-
larına  karşı  da nazik  davrandığına,  bambaşka  bir adam  olabildiği-
ne, bambaşka  olmanın  elinde  olduğuna  tanıklık  etmekti.  Profesör 
Kandinsky  olsa,  gülüp  geçerdi  muhtemelen.  Eski  nöronları  ortadan 
kaldırarak  bellek  yenileyebilmek  şu küçümen  baştankaralara  özgü 
bir maharetti,  evli  barklı  kadınlara  değil. 
Karısı  Nadya  içeriye  doğru  bir adım  attı ve hiçbir  şeyin  farkın-
da olmadan  kıkır  kıkır  fal bakmayı  sürdüren  âşıkların  üzerinde  bir-
kaç dakika  kararsızca  gezdirdiği  bakışlarını,  önce  ikisinin,  sonra  salt 
kadının  üzerine  mıhladı.  Aynı  anda,  vaktiyle  yakından  ilgilendiği, 
bilimselliği  şaibeli  kuramlardan  birinin  içinde  buluverdi  kendini.  Si-
zi görmeyen,  hatta  varlığınızın  bile  farkında  olmayan  bir  insana 
dikkatlice  bakmaya  başlarsanız,  bir  süre  sonra  huzursıızlandığına 
ve ani bir hareketle  dönüp  onun  da size  baktığına  tanık  olursunuz. 
Ancak  tam  da öteki  kadın  kahve  fincanının  dibinden  çekip  çı-
kardığı  bakışlarını  kapıya  çevirmek  üzereyken,  Metin  Çetin  duru-
mu fark  edip,  telaşla  ayağa  fırladı.  Mutlu  mesut  mayışmış  bedeni-
ne böyle  aniden  söz geçirmekte  zorlandığından,  sersem  sepelek  bir-
kaç adım  atabildi  ancak  ve odanın  tam  ortasında  pat diye  durdu.  Bir 
perde  gibi  araya  gerilip  iki kadının  birbirlerini  görmesini  engelle-
meye  çalışırken,  ne yöne  bakacağını,  hangi  tarafa  hamle  edeceğini 
şaşırdı.  Bocaladıkça,  aklı  gibi  yüzü  de ikiye  bölündü.  Yüzünün  ya-
175