Ba ev yeni bir dünyaya açılıyordu: Evin çocukları piyano, 
keman çalıyordu. Erenköy’de çamlar arasında bir konakta 
otumluyordu. Baba arkeoloji ile uğraşıyordu. Bu evde kızlar 
erkeklerden kaçmıyordu, bu evde Mustafa Bey gece yatısına 
bile kalabiliyordu. Hem de baña sonu olsun da Mustafa gel­
sin diye dört gözle bekleniyordu. Mustafa, Almanya'da oku­
yan Jale Hnnım'la mektuplaşıyordu ve evdekiler durumu bil­
dikleri halde bunu hiç yadırgamıyorlardı. "Ben ‘hocam" diye 
hitop ederdim mektuplarımda Mustafa'ya. Mustafa da ’kar­
deşim’ diye başlardı mektuplarına." Oysa Mustafa'nın duy­
gularını yansıtmıyordu bu resmi görünüş: Mustafa Bey, ilk 
günlerden Jale Hanım’dan hoşlanımstı Fakat çocukluğun­
dan beri her işi ciddî ve uzun uzun duşur neye alışmıştı, her 
zaman büyük adam gibi davranırdı Mustafa Bey. İki erkek 
kardeşini okutmak, annesine bakmak gibi sorumlulukları 
vardı. Hayatı, Erenköy'deki köşkte oturan insanların yaşan­
tısı kadar gölgesi/, ve rahat değildi. Hem sonra bir evlenme 
sözkonusu olunca acaba genç öğretmene aynı şekilde davran­
maya devam ederler miydi? Çocukluğu yaşamadım, acaba 
gençliğimi yaşayabilecek miyim? diye soruyordu kendine. 
Galiba en iyiâi, ilişkiyi bir arkadaşlık çerçevesinde sürdür-
Mustafa inan doktora yapmak için İsviçre’ye gidince Jale 
Hanım’ı ziyaret etti: Jale Hanım da ona müzeleri gezdirdi, 
arkeolojiden bahsetti. Mustafa Bey de İsviçre'ye dönünce J a ­
le Hamm'a paketler dolusu hediyeler gönderdi, elbette çoğu 
yiyeceklerle doluydu paketlerin, çünkü savaş yıllarının en 
•makbul hediyesi buydu. Ja le Hanım’ın kaldığı pansiyonun 
sahibesi, durumu daha başından anlamıştı. Evde verilen bir 
ziyafette, “ kahverengi ceketli adam’ın Jale ile çok ilgilendiği­
ni sezmişti. "Kim bu adam?" sorusuna Ja le Hanım heyecan 
ve telâşla karşılık verdi: "Çok akıllı, çok bilgili bir adam, üs­
tün bir adam." "İşte tam sana göre bir ‘adam’." Ja le Hanım
709