Kalemimle i ş tuttuğum onca y ılda bana iç huzurunu ve dengeyi (yürüyü ş dengesini de) fildi şinden kabzal ı 
kılıcım vermiştir hep. Kitaplar insan ın mutsuzlu ğuna teselli sand ığımız bir derinlik katar yaln ızca. 
Avluya indim. Serçe gitmi şti. Batan bir gemiyi terkeder gibi evi çöken karanl ığın sessizli ğine b ırakarak 
çıktım. 
Koş diyordu, şimdi kendine daha güvenen kalbim, git bul onlar ı. Koştum. Yine de, kalabal ık yerlerde, 
kestirme diye geçti ğim cami avlular ında bir e ğlence bulduklar ı için neşeyle peşime tak ılan köpekler iyice 
kalabal ıklaştığında yavaşlıyordum.