"Siz gidin, alın da bunlan gidin. Yüzbaşı, Arif Saim Bey, 
ötekiler görmesinler bunlan. Görürlerse, yeni Yüzbaşının yata­
ğı deyin. Yiyecekleri de ben alır getirir im." 
Candarmalar yatağı alıp çıktılar. 
Kadın mutfağa girdi, kapıyı da arkasından kapattı. O da, 
Anacık Sultan için böyle konuştuğundan dolayı korkm uştu. Bir 
tek dua biliyordu, çorbayı pişirinceye kadar o duayı yineledi. 
Dışarda Ali Onbaşı, üstündeki öldürücü bir çift gözle cebelleşi­
yor, netse neylese o gözlerden bir türlü kurtulamıyor du. Mutfa­
ğın kapısını açtı, "Çorba pişti mi?" diye kansına sordu. Kadın, 
"Pişiyor," dedi. Ali Onbaşı bi tkin, "Amanın çabuk. .. Gözleri ... " 
Konuşmadı, kapıyı kapattı, kendisini köşedeki yeşil koltuğa at­
tı, o da olmadı, kalktı, duvardaki geyik postu seccadeyi aldı, 
yere serdi, gitti dışarda, sofada aptes aldı, namaza durdu . Na­
maz kıldıkça, dualar okudukça kendine geliyordu. Duasını top­
ladığında kansı yemekleri bir tamam pişirmiş, sefertasma koy­
muş, ayakta kendisini bekli yordu. Ali Onbaşı, duasını bitirip 
iki eliyle yüzünü sıvazladıktan sonra tespihini cebine koydu, 
ayağa kalktı, karısının elindeki sefertasım aldı: 
"Korkma avrat," dedi, "Allah bizi bundan da kurtaracak, 
Yusufu kuyudan çıkaran Mevla, bir gün olup bize bakmaz mı 
dersin ." 
"Bakacak kurban olduğum Alim, Onbaşım, bakacak. Biz 
kul olana kötülük ettik mi? Bak, koskoca Hüküm et kendi evli­
yasını hapse atıyor, ona fahişe de, diyor , biz de ona yemekler 
yapıyoruz ki birlikte parmağını da yers in." 
Sonra boynunu büktü, yutk undu: 
"Yemekl er, o kadar güzel oldu ki ... Otursak da ... Çocuklar 
da birazdan gelirler, bir kerecik de birlikte yesek olmaz mı?" di­
ye utangaç, kızararak konuştu. 
Ali üzüldü: 
"Ah avrat," dedi, "kimse kimsenin halinden bilmez ki, be­
nim yemek yiyecek halim mi var. Anacık Sultan acından öle- · 
cek. Günlerdir ... Ne o istedi, ne de biz akıl ettik ... " 
Çıktı gitti. Gözaltına geldiğinde birkaç candarmayı kapıyı 
tutmuş buldu. 
"Ne oldu?" 
522