koymuştu. Yine de dü şündüğümün doğru olduğunu siz de biliyorsunuz. 
"Onlardan korkmuyorum," dedi Eni şte. "Çünkü ölümden korkmuyorum." 
Onlar kimdi? Dedi ğini anl ıyormuşum gibi ba şımı sallad ım. Ama içimde bir öfke de k ıpırdan ıyordu. 
Enişte'nin hemen yan ı başındaki eski cildin El-Cevziyye'nin Kitab-ul Ruh'u oldu ğunu gördüm. Ölümden sonra 
ruhun başından geçecek serüvenleri hikâye eden bu  kitaba, ölmeye istekli bunaklar bay ılır. Tepsilerin içinde, 
yaz ı kutusunun ve sand ığın üzerinde, divitlerin, kalemt ıraşlar ın, maktalar ın, hokkalar ın, kalem kutular ının 
aras ında buraya gelmeyeli beri yeni tek bir e şya gördüm: Tunç bir hokka. 
"Onlardan korkmad ığımızı kan ıtlayal ım," dedim bir cesaretle. Son resmi ç ıkar ın, onlara gösterelim." 
"Bu onlar ın iftiralar ına, en az ından ciddiye alacak kadar, de ğer verdiğimizi göstermez mi? Korkacak bir şey 
yapmad ık ki korkal ım. Senin bunca korkunu hakl ı çıkaracak ba şka ne var?" 
Bir baba gibi saçlar ımı okşadı. Yeniden gözlerimden ya şlar f ışkıracak diye korktum ve ona sar ıldım. 
"Zavall ı müzehhip Zarif Efendi'nin neden öldürüldü ğünü biliyorum," dedim heyecanla. "Zarif Efendi size, 
kitab ınıza, bizlere iftira ederek, Erzurumlu Nusret Hoca'n ın adamlar ını üzerimize salacakt ı. Burada Şeytan'a 
uyularak dinsizlik yap ıldığına karar vermi ş, bunu da sa ğda solda söylemeye, kitab ınız için çal ışan diğer 
nakkaşlar ı size karşı kışkırtmaya ba şlam ıştı. Bunu birdenbire niye yapt ı bilmiyorum. K ıskançl ıktan olabilir,