158 varlığında onu sürdürmektir, işte Tuzcuların kıymetli suyu 
Tuzcuoğlu, koçumuz va sıtasıyla Tahta At'a kıy metli 
yardımlarını... Ne dedin ne de din? Tahta  At mı dedin? 
Metelik vermem size, size m etelik vermiyorum anlıyor 
musunuz? Ulan kasabalılar, ulan zaval lılar, demek sonunda 
buna kaldık? Demek alafranga tuvalet lerin karşısında Tahta 
Atlar dikerek ve önümüze gelene vou lez vous diyerek, 
yüzlerimizde alçakça bir sırıtış, olur mu ey zavallı halk, in san 
hırsından ağlar, sizlerden ve kendimden utanmalı mı ne 
yapmalı? Utancımı Tahta Atların içinde mi gizlemeli? Hazin 
marşlar mı yazmalı? Ne zaman adam o lacaksınız ? Ey insan 
olması gerekenler, ey sözde insanlar, söz de başkanlar, 
müdürler... Oyuncu kızlara  işaret verildi, bah riye çiftetellisine 
başlandı, bütün dernek başkanları bile oy namaya başladı, 
Tuğrul  gürültüye getirildi, Aynı gece Tahta At için on dört bin 
sekiz yüz lira bağış toplandı.  
Kasabanın üstünde artık belirgin bir dehşet havası esme ye 
başlamıştı. İlk olayın duyulduğu gün öğleden sonra, daha 
kasaba ayrıntıları tam öğrenmeden olayın kahramanı, öğleden 
sonra asık bir suratla kasaba meydanında göründü. Onu ilk 
gören arzuhalci Emin oldu. Zaten Tuğrul çınar ağacına doğru, 
yani arzuhalcinin icra yı sanat ettiği yere doğru geli yordu. 
Selam verdi, daktilonun yanma çöktü. Bir süre konuşmadı, 
meydanı süzdü, gözlerini yavaş yavaş meydanda dolaştırdı. 
"Bir derdin mi var Tuğrul Bey oğlum?" demek zo runda kaldı 
arzuhalci sonunda. "Bir değil birçok da, ha ngisinden 
başlasam diye düşünüyorum Emin Efendi." Arzuhal ciye 
döndü: "Daktilon iyi yazıyor mu?" ihtiyar adam topar landı, 
siyah kolluklarını düzeltti, makinesini tahta sandığın üzerine 
biraz kendine doğru çekti: "A harflerini biraz yuka rı basıyor, 
E'nin  çıkmadığı da olur bazen." "Zafer'le zifir bir birine 
karışmıyor ya yazarken?" Emin Efendi güldü: "Ha yır." "İyi. 
O halde en yakı n yerden, şu meydandan başlayı verelim