"Sanmıyorum. Belki Moskova dönüşü. Hadi, seni çok özle-
dim canım kızım. Kendine dikkat et." 
"Anne, dur bir dakika!" Uzun, upuzun bir sessizlik. 
"Evet?" 
"Anne, lütfen, lütfen beni bırakma. Biraz daha konuş," diye 
yalvarmak geçti içinden. Onun yerine kıkırdadı. 
"Hadi, inşallah ocakta Moskova'dayı z. Hoşça kal." 
"Hoşça kal anne." 
Telefonu ölü bir kuşmuşcasına elinde tutmayı, uzayıp giden 
sessizliği, sözcüklerden daha anlamlı, daha can yakıcı sessizliği 
dinlemeyi sürdürdü. Sağırlaşmış gibiydi, "HOŞ-Ç A-KAL" söz­
cüğü, hücresinde volralayan bir mahkum gibi, beyninin içinde 
bir aşağı bir yukarı gidip geliyordu. Türkçe'nin düzgün dağılım­
lı, kısa, asker adıml arıyla rap rap yürüyen heceleri ... Çakıltaşla­
rından seke seke akan bir ırmağı andıran Rio Portekizcesi'nin 
tersine, taşıdıkları anlamı hiç oyalanmadan, baştan çıkarmaya ça­
lışmadan bildiriyorlardı . İletişim denilen çağdaş masal, telefon 
tellerinden pul pul dökülmüştü, lokumun üzerindeki pudraşe­
keri gibi. Çayın altını yakmak için mutf ağa giderken içi üşüyor­
du. 
Birdenbire, karşı konulmaz bir dürtüyle, suyun kaynamasını 
bile beklemeden, masanın başına geçti. El değmemiş, yepyeni 
bir sayfaya başlığı koydu: "LİMANSIZ YOLCU." Dakikalar 
boyu, hiç durmadan, neredeyse soluk bile almadan yazdı. Bir 
cümleyi bitirebilme kararlılığını bile gösteremeyen bir yazarın 
noktasız, ünlemsiz cümlel eriyle ... 
Kalemini, ünlü bir müzikal sahnesinde kendi başlarına dans 
eden pabuçlara çeviren itki yok olana değin yazdı . Sol dirseğin­
de iri bir kiraz tanesi büyüklüğündeki sivrisinek ısırığını kaşıma­
ya başladı. Önce kalemiyle usul usul, sonra parmağının ucunu 
kabarıklığın çevresinde döndüre döndüre ... Ancak kaşıntı azata­
eağına giderek şiddetieniyor, başa çıkılmaz bir duruma geliyor­
du. Öfkeyle uzun, kirli tırnaklarını şişkinliğin tam ortasına bas-
27