222
Ertesi sabah erken bir saatte, kapısının altından içeri atıl­
mış bir zarf buldu Peri. Besbelli Şirin onun için bir CV ha­
zırlamıştı bile. Ama ne CV! Okumasıyla arkadaşının odasına 
yönelmesi bir oldu; kapıyı açık bulunca içeri daldı. “Bu ne? 
Ben bunların hiçbirini yapmadım!”
Hâlâ yatakta, başı yastığın altında gömülü haldeki Şirin’den 
boğuk bir yanıt geldi: “Ahhh. Biliyordum, hiçbir iyilik cezasız 
kalmaz.”
“Şey... yardımın için teşekkür ederim” dedi Peri. “Ama be­
nim İstanbul’un en uçuk kaçık bannda garsonluk yaptığımı 
yazmışsın -  kundaklanana kadar! Bir de Osmanlı elyazmala- 
n  çalışmışım! Hadım ağalan ve saray soytarıları üzerine uz­
manlaşmışım. Ha, bir tane daha: Yazlan zengin bir ailenin 
akvaryumundaki ahtapota bakmışım!”
Bu sefer somon rengi ipek pijamalan içinde doğrulup otur­
du Şirin; aynı renkteki göz bandını alnına kaldırdı. “O son 
kısımda biraz uçmuş olabilirim.”
“Sadece o kısımda mı? Bu uydurmacanın iş bulmama nasıl 
bir faydası olacak?”
“Bak bunlan yazmamın sebebi seni daha... ‘renkli bir ya­
bancı’ haline getirmek. İnan bana, okumuş yazmış Ingiliz- 
ler çokkültürlülüğe bayılırlar. Çokkültürlülük ne demek pe­
ki? Çokrenklilik demek. Senin, benim gibi tiplerin azıcık 
eksantrik olmasını beklerler. Eğer yabancılar biraz heye­
can -v e  güzel yem ekler- getirmeyeceklerse kim ister onlan 
İngiltere’de?”
Peri sesini çıkarmadı.
“Söylesene, sence ortalama bir İngiliz senin ülken hakkın­
da ne bilir? Onlara sorsan Türkiye’de herkes ya yunuslarla 
yüzüp kalamar yiyordur ya da çarşaf giyip Islami sloganlar 
atıyordur.”
Kafası bir imge seliyle dolup taşan Peri gözlerini kırpıştırdı.
“Demek istediğim, ya cici bir imaj var kafalannda -güneş,