ruz diyerek onun evinde toplanalım dedik. Arkadaşlarımızın 
annesi ra 2i olmadı. Ben de anneme söyledim: Tabii,' dedi an­
nem. Adanalı arkadaşımla ikimiz hafta sonları Mustafa'dan 
matematik dersi almaya başladık." Derslerde vaktin nasıl 
geçtiğini anlamıyormuş Jale Oğan; kendini matematik ders­
lerine öylesine kaptırmış ki, liseyi bitirince Mustafa İnan, 
"Sen mühendis olmalısın," deyince bu teklifi hemen kabul et­
miş. "Yok, dedi babam; kızlara göre bir iş değil bu, dedi.’ Bir 
kız mühendis ne yapar? Bütün gün büroda oturur. Ben de 
önce Tıbbiyeye yazıldım, sonra da bursum çıkınca Alman­
ya'ya gittim."
Bu kısa süre içinde Mustafa Bey, yeni ortamını çok be­
nimsemişti. 'Ben Almanya'ya gittikten sonra da, sanki hiçbir 
şey değişmemiş gibi, Mustafa hafta sonlarını bizim evde ge­
çiriyormuş. "Bu ev, çocukluğunu ve ilk gençliğini yatılı okul­
ların sıkıcı ortamında geçiren genç öğrenci için çok ilginçti. 
Bir kere, kimse yadırgamıyordu onu; üstelik, her şeyle ilgile­
nen, her şeyi bilen bu gence bütün evdekiler hayrandı. Jale 
Hanım’ın kızkardeşi piyano çalıyordu; Mustafa da ona müzi­
ğin matematik yönlerini açıklıyordu, alaturka ile alafranga­
nın farklarından sözediyordu. Erkek kardeş Mengü de bu ka­
lın kaşlı ağabeyden hoşlanmıştı: "Ablama ders vermeye‘gel­
mişti; 9-10 yaşlanndaydım. Onu ilk gördüğümde elimi iki 
kaşımın arasına götürdüğümü hatırlarım. Kalın kaşlı olduğu 
için beni çok etkilemişti. Akşamlan, onun geldiği günler, her 
şeyden sözedilirdi. Mustafa ağabey muhakkak bir film anla­
tırdı. Her şeyle ilgiliydi; yalım , sporcu değildi galiba; ilk defa 
bisiklete bindiğim gün beni bisikletin üstünde görünce çok 
hayret etmişti." Ja le Hanım'm küçük kardeşi Türkân Hanım 
da Edebiyat Fakültesi’ne gittiği yıllarda Mustafa İnan'dan 
nasıl yararlandığını hatırlıyor: Türkoloji sertifikası alacak­
mış ve Adanalı öğretmenden öğrendiği 'iştikak' sayesinde 
üniversite hocalarını bile hayrette bırakmış.
108