"Benim bebek büyümez mi emmileri bakmayınca? Benim 
Rızam büyümez mi?" diyor du. 
Arncalara nispet olsun. 
Amcanın büyüğü Irazia evlenmek istiyordu. 
Iraz: 
"Evlenmem," diyord u. "Hüseyinimin yatağına başka erkek 
sokmam. Kıyametedek yaşasam gene evlenm em." 
"Iraz," diyorlardı, ''bu da onun kardaşı. Yab ancısı sayıl­
maz. Çocuğunun emmisi. Ona babası gibi de bakar ... " 
Iraz Nuh diyordu da ... 
Bunun üstüne Iraza kin bağlayan amca, Hüseyinden kalan 
tarlayı onun elinden aldı. Oysa tarlada hiçbir hakkı yoktu. Ba­
baları öldüğünde, üç kardeş kalan tarlaları eşit olarak paylaş­
mışlardı. Bu parça da Irazm kocası Hüseyine düşmüştü. Ne ça­
re, Iraz genç kadın. Hükümet yolu, karakol kapısı bilmez. Ne 
yaparlarsa yanlarına kalır. 
Iraz tarlasızdı ama, gene de dayandı: 
''Benim bebek bii)rümez mi emmileri gavurluk yapınca? 
Benim Rızam büyümez mi? Büyümez mi tarlası olmayın ca?" 
Yazın ırgatlık, kışın zenginlerin evinde hizmetçilik etti. Gü­
nünü gün etti. Çocuğu nur topu gibi ydi. Dilinde, bir ağıt, bir 
ninni, acı bir türkü gibi; 
"Benim öksüz büyümez mi?" 
Büyüdü. 
Neden yoksulluk içindeler? Neden tarlasızlar? Bunun se­
bebini her gün anasından, köylülerden duya duya büyüdü. 
İçine yanık bir türkü yerleşti kaldı. Bir ananın acısını, gücünü, 
yürekliliğini döktüğü bir türkü ... "Benim yavrum büyümez 
mi?" 
Rıza yirmi birine bash. Fidan gibi. Dal gibi . Sakarköyün 
içinde onun gibi ata binen, cirit oynayan, nişan atan, halay çe­
ken yok. Ama, ana da, oğul da rahat değiller ... Yüreklerinde 
onulmaz dertleri var. Kendi tarlan olsun da, sen git el kapıların­
da yanaşmalık et, yarıcılık et. 
Sakarköyün topraklan çok verimli ... Öteki köylere bakarak 
geniş de. Büyük bir düzlük. Bu düzlüğün tam orta yerinde bir 
nokta gibi, Adaca denilen kocaman kaya parçası var. Cümle 
207