Böyle konuşuyorlar ama, böyle konuşmalarıyla bir çeşit 
övünüyorlardı. Memedin dalgündüz köye girmesinden ne ka­
dar kaygılanıyor, ne kadar korkuyorlarsa o kadar da seviniyor, 
övünüyorlardı.
"Biraz boyu kısa ama varsın olsun," diyorlardı. "Adamda 
yürek var ki, nah bu kadar, demircilerin örsü gibi."
"İnce Memed dediğin de böyle gelir bir köye," dedi Selver 
Gelin.
Bütün köylüler gözlerini belertip öfkeyle Selver Geline 
baktılar. Selver Gelin anlaşmayı bozduğunu anladı:
"Yani o," dedi. "Yani şahinimiz de böyle gelir."
Baktı ki köylülerin bakışları onu bağışlamadı. "Kocalık bat­
sın," diye yerindi. "Kocalık batsın. Kusuruma kalmayın, bir da­
ha hiç ağzıma almam. O, şahinimiz Çukurovaya böyle dalgün­
düz girer, kimsecikler de onun kılma dokunamaz. O, şahini­
miz."
Muslu ortaya atüdı. Ev ev dolaşıyor konuşuyordu:
"Nereye gitti, Zeynel nereye gitti?" diyordu. "Haydi baka­
lım Zeynel nereye gitti? Geldiğini görmedi mi? Ağacm alfanda 
değil miydi biz ona bakarken? Koca Osman onu kucakladığın­
da yarımda değil miydi? Boynunu uzatmış, yiyecek gibi bakmı­
yor muydu?"
Deli Muslu, başma alta tane daha askerliğini yapmamış 
genç topladı, konuşarak Akçasaza doğru yürüdüler. Bir buçuk 
saat sonra sazlığın kıyısına varıp, büklüğe girip bir kamışlığa 
oturdular, Zeyneli konuştular. Zeynel onun köyde olduğunu 
Ali Safa Beye söylerdi. O da emrindeki köylülerini, candarma- 
lannı Vayvayın üstüne çekip onu yakalarlardı. Zeynel hakkın­
da karara varıp büklükten ayrıldılar.
Zeynel, Memedi görür görmez bir koşu, yüreği küt küt 
atarak Ali Safa Beye yollanmıştı. Heyecamndan yürürken 
ayaklan ayaklarına dolamyordu. Hem koşuyor, koştukça da 
içinde dayanılmaz bir ağırlık duyuyordu. Pişmanlık gibi belli 
belirsiz bir şey içine dolup dolup geri boşalıyordu. Şu İnce Me­
med de bir tuhaf adamdı. Canından bezmiş, dünyasından geç­
miş bir hali vardı. Anasım, Hatçesini öldürmüşler, çocukcağızı 
dağlara düşürmüşlerdi. Dediklerine göre onu Asım Çavuş ko-
299