KAPLUMBAĞALAR
 
262
 
 
Kır Abbas:
 
«Aman oğlum dıkkat et!» dedi. «Sapsağlam teslim et karakola. 
Bunun hökümeti ilgilendirir bir iş olduğunu bilip dururduk zaten. 
Emme ne olduğunu bilemiyorduk. Cahallığımız
-
 
dan... Emme 
siz 
anlatınca gözel belledik. Allah tuttuklarınızı altın etsin!.. Allah 
yokluğunuzu göstermesin!..»
 
ANKARA’NIN MEMURLARI
 
Konuklar, Battal’ın hayatta akşamı ettiler.
 
Emin bey bir ara ayakyoluna gitti.
 
O gidince Demir bey ayaklarını uzattı.
 
Köylüler hâlâ kar
a kutudan konuşuyorlardı. Bir «uğursuzluk 
belirtisi» olabileceğini sanıp tasalanmışlardı. Değilmiş şükür! «Bilâkis» 
bir «hayır belirtisi» imiş ki, ölçümcüler çıkıp gelmiş! Akıl edip 
gönderenler var olsun! Acabola tarlaları «esas olarak» neden ölçmek 
istiyo
rlar? Açık açık anlatmıyorlardı. Bir iki gün geçince öğrenebilirler 
belki. Hele bir iki gün geçsindi...
 
Emin bey, ayakyolundan tak tak etti.
 
Battal koştu hemen.
 
«Muhtar! Bu ibrikte su yok be gözüm! Az bir şey varmış, o da 
bitiverdi!..»
 
«Doldurayım beyim!» 
dedi Battal, içerden başka bir ırbık getirip 
Emin beye uzattı kapı aralığından.
 
Irbığı aldı, sonra gene bağırdı Emin bey:
 
«Bir de bez uzat!.. Bir tahret bezi yani...»
 
Battal anlayamadı:
 
«Ne dedin beyim? Valla anlamadım!» dedi çekine çekine.
 
«Bez dedim oğlu
m, bez, tahret bezi!..»
 
Battal yürüdü, içeri geldi. Güley’e sordu, Güley çiğnini çekti. 
Bilemedi.
 
Kapıya gitti, kapıdan Rıza’yı çağırdı, işaretle.