612 Yaşar Kem al-Dağın Öte Yüzü 
"Ben biliyorum," dedi. "Dün bana diyordu ki ... Kiraz çubukları ... " 
Koyağı aşağı gösterdi. 
"Oraya indi." 
Ali öfkelendi, bağırdı: 
"Zaten benim ayağım şişti, canım çıktı. Bir de bu oğlanın kiraz çubukları! 
Usandım, canımdan bezdim vallahi. Şimdi bekle ki gelsin. Bela bir değil ki ... Sü­
düğündün düşmüş çocuğun bile başına bela." 
Ellerini boru gibi ağzına götürdü , koyağa aşağı döndü. Koyaktaki pus gittikçe 
koyağın dibine çöküyordu . Daha yoğun, daha ipiltili. Koyağın dibindeki ağaçla­
nn başlan pusun üstüne çıkıyor, geniş, sık ulu bir fırça görüntüsünü alıyordu . 
Ali var gücüyle, öfkeyle bağırdı: 
"Hasan, Hasaaan! Hasaaan, Hasan! Ses ver." 
Sesi koyaktan koyağa, kayadan kayaya uzunca bir süre yankılandı. Ali durdu, 
sesinin yankısı sönünceye kadar dinledi. Yankı biter bitmez de yeniden: 
"Hasan, Hasaaaan !" diye bağırdı. Ve boyuna tekrar etti, sesler çağalınca sustu, 
yankıları dinledi. Ses dağdan dağa uzayıp gidiyor, yankılar bir türlü bitmiyordu. 
Biter bitmez de Ali hemen arkasından, Hasan, Hasaaaanı sallıyordu. Bir ara se­
sine o kadar kapıldı ki Hasanı unuttu. Bağı rıyor, çağırıyor, sesinin tok koygun 
yankılannı dinliyordu. Bu, anası aklına düşüneeye kadar sürdü. Birden gözünün 
önünden her şey silindi: 
"Vay anacığım," sözü ağzından ölürcesine döküldü . "Vay anacığım, şimdi o 
bomboş köyde, kurdun kuşun arasmda neyler ki ... " 
Birden tepesi attı: 
"Yetmezmiş gibi, bir de bu çocuk. .. " 
Var gücüyle bağırdı. Sesi kurşun gibi kayalıklarda yankılandı, tuz buz oldu. 
Ellerini dizlerine vurdu: 
"Nereye gider, nereye bu çocuk? Kurt parçaladıysa, kuşa yem olduysa ya ... " 
Ağlamaklıydı. Halsiz, olduğu yere çöktü, sırtını incecik çam ışkınma verdi, ış-
kın bir yana eğildi gitti. Sustu. Elif üç irice taştan çattığı ocağa tencereyi koymuş 
tarhana pişiriyordu. Oca ğın altındaki yalım öylesine büyüktü ki, yalımdan terr­
eere zor görünüyo rdu. Az sonra ortalığı mis gibi kokan, iştah açıcı bir kızarmış 
tereyağı kokusu aldı. Tereyağı kokusuna nane kokusu karıştı. Sonra hepsinin üs­
tüne, hepsiyle birlikte bir tarhana kokusu geldi. Tarhana kokusunu alınca Alinin 
başı döndü. Öyle bir acıkmıştı ki, sinirleri yatıştı. Hasanı, anasını bir anda unut­
tu, ayağa fırladı, salıanı kaptığı gibi, Elifin ocaktan daha hemen indirdiği, gün al­
tında dumanlanan, tüten tencereye vardı doldurdu . Elindeki kaşığı kocaman, bir 
kepçe kadardı. 
E lif: