peynir, garsonların tazeleyip durduğu salata, muhabbet koyulaştıkça 
hızla azalan bir şişe rakı. Ve buz... masanın bir ucunda madeni bir 
kovanın içinde sinsi sinsi eriyen küçük buz küpleri. Harvard 
Meydanı'ndaki telefon kulübesinde, her safhasını az çok tahmin 
edebildiği uzun gecenin başlangıcına göz gezdirebili -yordu.
89
"Hey, Johnny Omer, ilk yudum senin şerefine," diye haykırdı masada biri 
ama Ömer sesinin sahibini çıkaramadı.
Gecenin sonunu da önceden görebiliyordu. Beyinler fazlaca 
dumanlandı ktan, yiyecekler bir vakitler bembeyaz olan tabaklarda ziyan 
edilip kuruduktan, son rakı şişesi de boşaldıktan, çingene müzisyenlere 
paraları verildikten ve her kahve fincanı içenin geleceğini görmek için 
kullanıldıktan sonra, masadan kalkıp içine daldıkları İstan bul'un 
yılankavi yollarında izlerini sürebilirdi tek tek her birinin. "Bu gece 
bana mail at," diye bağırdı Defne nihayet telefonu mütecavizlerin 
elinden kapmayı başardığında. "Bana her şeyi anlat, uyandığımda 
okurum."
Yazacağını söyledi. Defne bekleyeceğin i söyledi. Ömer onun tam olarak 
neyi bekleyeceğini anlayamadı, maili mi yoksa geri dönüşünü mü. Tuhaf, 
iğreti bir sessizlik oldu. Arkada tekrar bir kahkaha koptu. Defne ona 
espriyi anlatmaya başlamıştı ki hat kesildi. Ömer telefon kulübesinden 
çıktıktan so nra Harvard Meyda- nı'ndaki kalabalığa boş bos baktı, 
zamanın sürekliliği hissini kaybetmişti. Yatakhaneye dönerken 
Leftfield'in Open Up'mı (Açsana) yedi kere dinledi ve arka arkaya üç 
sigara içti. Binanın girişinde yine o muhteşem esmeri gördü, tam da onu 
ilk gördüğü yerde. Orta yaşlı bir kadınla konuşuyordu, muhtemelen 
annesiydi, güzel kızının güzel odasını görmekten memnun bir anne. Ömer 
bu sefer göz temasını engellemek için başını çevirerek asansöre bindi.
Biraz kestirmeyi, sonra du ş almayı  ve ilandaki evi görmeye gitmeden 
önce Defne'ye mail atmayı planlamıştı. Ama uyuyakaldığı için sadece 
listedeki birinci faaliyeti yerine getirebildi. Panikle giyinip sokağa 
fırladı, metroya bindi, hamile siyah bir genç kızın yanına oturdu ve 
kendini yalnız hissetmemeye, hiçbir şey hissetmemeye çalıştı. Yol on 
dakika 56 saniye sürmüş olmalıydı, dört kere Cypress HiH'in/7/AY From 
the Bong'xx kadar. Davis Meydanı'nda indi, birine saati sordu, 19:38 
olduğunu öğrendi, Pearl Sokağı'nı bir uçtan bir uca yürüdü, birine 
adresi so rdu, sonra hatasını anlayıp bütün yolu geri yürüdü ve nihayet 
evi buldu: tipik, soluk bir üç katlı Boston evi.
90
"Geciktiniz," dedi kapıyı açan çocuk, sesindeki tenkit kırıntısına 
rağmen nezaketle gülümseyerek. Kısa boyluydu, siyah, parlak »özleri, 
dalgalı koyu kızıl saçları ve çenesinde, alnındaki çatıklığı yumuşatan 
komik bir gamzesi vardı. Ömer onun Arap olabileceğini düşündü ama emin 
olamadı. Emin olduğu tek şey telefonda konuştuğu kişinin o olmadığıydı.
Kapı küçük bir sundurmaya açılı yordu, sundurmadan da son derece temiz 
ve rengârenk geniş bir mutfağa geçiliyordu. Ömer etrafa şöyle hızla göz 
gezdirirken mutfağa kadın eli değip değmedi -ğini merak etti ama bunu 
kendine sakladı.
"Hoşgeldiniz!" diyerek öteki kapıdan girdi öteki çocuk. Diğ erinden 
biraz daha uzun ve çok daha cüsseli, hatta tombuldu. Yuvarlak 
gözlüklerinin ardındaki uysal gözleri elaydı ve gamzeli, neredeyse 
kıpkırmızı yanakları ya şeker hastalığına ya da kronik utangaçlığa 
delaletti. Ömer onu gördüğü anda sevdi.
Baharatlı  bir kokunun sindiği mutfakta dururlarken havadan sudan 
konuşup birbirlerini merakla incelediler. Oturma odasında ona nereli 
olduğunu sorduklarında, "Türkiye" cevabını alınca da bir ağızdan "ya, 
demek Türkiye?" dediler.