Ölmez Otu 651 
Ortalık ağır ağır ışıdı, birden gün doğdu, her yan birden ışığa boğuldu. Islak 
pamuklar, pamuk yaprakları kurudu. Nemli toprak kurudu. Toprak ısındı. Pa­
muk yapraklarını toz örtmüştü. ilk ışıktan az sonra, çiğli yapraklar kuruyunca 
toz ortaya çıktı. Yaprakların üstünü ince bir toz tabakası örttü. 
Sıcak birden çöktü. Her yanı kavurdu . Toprak köz gibi oldu. Yalınayaklar 
toprağa basamaz oldular. Şafaktan bu yana ayakkabı giyrnek gerekliliğini duy­
mayanlar, eski, partal ayakkabılarını giyrnek zorunluluğunu duydular. 
Ceyhanın kıyısında üç at bağlıydı. İkisi kır, birisi yağız. lrgatların başı o ya­
na döndü. Lapacı Ali atların yanından geliyordu. 
"Atlar kızıl kana batmış," dedi. "Buranın sineği beter. Elime bakın, atların 
sırtını sıvaziayayım dedim, elim böyle oldu." 
Elini gösterdi. Eli kan içinde kalmıştı. 
Kuyunun üstündeki kanallar boyuna çoğalıyorlardı. 
Memidik: 
"Bu sefer bulacakl ar," dedi içindem. "Aaah, bulacakl ar." 
Güneş kavuruyo rdu. Güneş değil gökyüzünde bir köz yığınıydı. Çukuro­
vaya bir boz duman çökmüştü. Tüten, ağır, ipiltili bir ışık dumanma batınıştı 
Çukurova. Anavarza kayalıkları dumanlı, ışıklı bir ipiltiydi. Tütüyordu. Yüz 
adım ötesi gözükmüyor, tüten bir ipiltiye kesiyor, her yanı kamaş kamaş eyli­
yordu. Ceyhan ırmağı sıcak, yalp yalp eden erimiş, ışığa kesmiş, tüten, alttan 
akan, durmuş bir gümüş suyuna benziyordu. 
Sıcağın altında terlemiş, terledikçe gece sinekierin yediği yerlerin yarası ya­
nan ırgatlar, ağır, kıpırtısız. 
Koca Halil iki büklüm ama elleri sonsuz bir uğunmada. Uzun Alinin de el­
leri gözükmüyor. Bir de Memidiğin elleri. Elleri pamukta, gözü kanallarda ... 
Tüten, ipileşen, ka\'uran, göğünciüren sıcağın içinde bomboş olmuş dumanlı 
gökte kara lekeler gibi olmuş kanallar gidiyorlar, geliyorlar, yakıniaşıp uzakla­
şıyorlar, ama durmadan çoğalıyorlar. Ağır ağır, güneşte kapkara lekeler, dönü­
yorlar. Ve Memidik onlara baktıkça yüreği ağzına geliyor. Tüten bir ışığa bat­
mış kapkara lekeler... Dönün, gökyüzüne serpilmiş kara ışıltılar. Gölgeleri nokta 
nokta yanan toprağa düşüyor yüzlerce ... Düşüyor, akıyor, lekeliyor. lşıltılı anız­
ların üstü benek ben ek. .. 
"Bu sıcakta kim başını çıkarıp da gidip kuyuyu bulacak? Kuyuyu bulup da 
içinde ölü olduğunu kim akıl edecek?" 
Bu düşünce azıcık yüreğine su sepeliyor, onu rahatlatıyor, bir ara ölüyü ku­
yuda unutup pamuğuna dalıyor, cialıyor ama başka olumsuz bir düşünce yeni­
den irkiltiyor, yerinden sıçratıyor onu. Sıçratıyor ama elinden de ötelerde, uzak­
ta, büklüğün üstünde dönüp duran kartallara gözünü dikip uzun uzun bak­
maktan başka bir şey gelmiyor.