KARAN FİLSİZ 
Günboyu tam altı kasa boyadığını söyledi. Tek renk üs­
tüne. Tabanca boyayı sıkıyorsun, vızzt, vızzt, vızzt, bir 
uçtan giriyor, öteki uçtan çıkı veriyorsun. "Erkek işi" de­
di. Ona, fırçasını n ucunu şaşırttıracak denli çok konuştu. 
'Erkck'in altını iyice çizmişti . Üstüne bastıra bastıra söy­
lemişti. 
Fırçanın ucu iyice titredi. Bir kuşun kanadı kırıldı. Ka­
nat, başını alıp gitti. Onu yakalayamad ı. Kulağının arka­
sı yandı, kaşındı. 
"Hem, kasa boyamak yetmez" diyordu beriki. "Kasa­
yı ya pınak da gerek." 
Nedeıı yetmezmiş, anlamıyordu. Erkekliğinden ne art­
mış, ne eksilmiş? Kasa yapmasını bilmiyordu. Kasaları 
süslemesini biliyordu. Gönlünün karanfillerini ... 
"Boyaları dökülmüş eski kamyon var ya? Hani adam 
senin şu kuşların, çiçeklerinle bezetecekti? .. Kasayı bize 
getirdi. En aşağı hir hafta işinden olmak istemiyormuş. 
Yük çekecekmiş. Resimle tmektense .. . Biz hir günde yeşi­
li çekip verdik. Boydan boya ... Pırıl pırıl. Sevine sevine 
gitti. Hem de ucuz." 
Ucuz ha? Hem de ucuz! 
Dedesi de, bahası da çok silik geçtiler gözlerinin önün­
den. Sanki hiç yaşamadılar . Gülleri, nilüferleri hiç açtır­
madılar . Sular hiç yaldızlan madı. Tepsi gibi bir ay hiç 
doğmadı dağbaşl arından. Sular hiç çağıldamadı. 
Yokluğa karşı durdu; çimenlerde iri papatyalar açtır­
dı. Önündeki son kasaydı. 
Yarın yenileri olur. Yeni kasalar gel ir. 
Gele gele gürgenden bir çeyiz sandığı geldi. İşi uzattı. 
Bitmesin diye, sandığı bildiği bütün renkler, biçimler, pı­
rıltılarla donattı. Karanfiller bu kalabalık arasında yitti, 
gitti. Yine de bir türlü bitirmedi önündeki işi. 
13