"Dengbejler, kavalcılar da geldiler mi İsmail Ağa?"
"Yüzlerce... Yüzlerce de davulcu var. Düğünü bekliyorlar."
"İnşallah dağın başında ışık yanar İsmail Ağa. Yoksa..."
Birden böylesine içini, korkusunu en yakını İsmail Ağaya 
bile açtığına utandı. Ağzında bir şeyler geveledi, sözünü değiş­
tirmeye kalktı, beceremedi. Başını önüne eğdi.
İsmail Ağa onun pişmanlığını anladı. Özü sözü bir, bir 
adamdı Ağa:
"Paşa," dedi, açık konuştu. "Paşam bu kaynayıp duran ka­
labalık bu gece de dorukta ışığı göremezse, sabrı tükenir, gelir 
sarayı yerle bir eder, hepimizi öldürür. Neden biribirimizden 
saklıyoruz bunu? Neden kendimize bile söylemeye korkuyo­
ruz? Bu kader gibi bir şey, önüne geçelim."
"Nasıl?" diye can atarcasma sordu Mahmut Han. "Nasıl 
bir çare İsmail?"
"Vazgeçersin Paşa. İsteğinden vazgeçersin. Çıkarsın sara­
yın kapısına, mademki bu kadar kalabalık bu işi istiyor, bu ka­
labalığın hatırı için vazgeçtim isteğimden. Kızımı sizin hatırınız 
için Ahmede verdim, dersin, Ahmedi alın getirin de düğünü 
kuralım... Sizin hatırınız için, gönlünüz hoş olsun diye düğünü 
de ben kuracağım, dersin. Bundan sonra bu halk seni başları 
üstünde taşır. Onlar için Allahtan sonra sen gelirsin. Başka hiç­
bir çare yok."
"Yapamam İsmail Ağa. Korktuğumuzu anlarlar."
"Akıllarına bile gelmez korktuğumuz. Kalabalık hiç fitne 
fücur düşünmez. İyi niyetlidir."
"Gelir İsmail. Kalabalık kadar zekisi dünyaya gelmemiştir."
"Yanılıyorsun Paşa. İşlerine gelmez sarayı yıkmak. Ama 
mecburlar yıkmaya. Sonradan başlarına geleceği bile bile yık­
maya mecburlar. Bizi öldürmeye mecburlar. Belki şimdiye Ah­
met ölmüştür bile. Ağrı onu almış yutmuştur bile... Belki..."
"Doğrusun, haklısın, haklısın ama, yapamam İsmail Ağa. 
Sözümden dönemem."
"Onlar da korkuyorlar. Senin kararından vazgeçtiğine se­
vinirler. Bundan dolayı da korktuğumuz akıllarına gelmez. 
Tam tersi seni kutsarlar, iyilikseverliğini göklere çıkarırlar. 
Hakkında destanlar çıkar."
109