SEHER : Yalancıı ... 
il. JANDARMA : Gözüm çıksın yok. Ama inanmazsan ne diye­
yim? Hadi, görüşürüz yine ... 
SEHER Sen kötüsün ... Çok kötüsün... (II. JANDAR­
MA kıs kıs gülerek uzaklaşır.) Domuz herif! 
(Bir an durur. Sonra merdiven basamağını yoklar. 
Şişeyi alır, koklar. Bir süre oynar şişeyle ve acele 
koynuna sokar.) Bir bilsem güzel miyim, çirkin 
mi? .. Bir bilsem!.. (Yine bir ileri bir geri sallan­
maya başlar. MUNİSE, elinde bir sahanla kapıda 
MUNİSE 
SEHER 
MUNİSE 
SEHER 
MUNİSE 
SEHER 
MUNİSE 
SEHER 
MUNİSE 
SEHER 
MUNİSE 
SEHER 
MUNİSE 
SEHER 
MUNİSE 
SEHER görünür.) 
Biri mi geldi, Seher? 
Yoo ... 
Biriyle konuşuyordun ya? 
Kimseyle konuşmuyordum ... 
Elim ocaktaydı ... Çıkıp bakamadım ... 
(Bağırır.) Kimse gelmedi dedik ya! (MUNİSE 
bakınır.) Yoldan Cemal geçiyord u. Onunla ko­
nuştum ... 
Bükten mi dönüyormuş? 
Bükten dönüyormuş. 
Bi şey mi dedi? 
Ne desin? 
Ne bileyim ... Bir tuhaflığı vardı da oğlanın 
bugün ... (SEHER eliyle göğsünü yoklar.) Dede­
nin tüfeği... 
Eeee? 
Hiç. (Samanlıktan yana bakar.) Kayıptı ya? .. 
(Kıpırtısız) Bana ne? 
Değmedi mi eline bir yerlerde? (SEHER omuz 
silker. MUNİSE yine samanlığa bakar.) Karnın 
aç mı? 
: Değil. 
255