KAPLUMBAĞALAR
 
26
 
 
Kır Abbas, dikeldiği yerde, sağ elini 
bağrına götürdü: «(Buramda, 
tam buramda yemyeşil bir acı! Çıkmıyor içimden bir türlü... Çıkmadığı 
gibi yiyip bitiriyor yüreğimi...)» dedi kendine.
 
Yüreğindeki “yeşil acı” gittikçe büyüyordu. Eğilip iki tutam 
buğday biçmeye isteği kalmıyordu.
 
«(Irıza’ya dem
eyecektim! Yaşlı kaplumbağayı döndürmeye 
gittiğimi söylemeyecektim! “Tarlama gidiyorum emmim, birez buğday 
biçeceğim...” tamam! Ne bilecekti benim nere gittiğimi? Ne bilecekti 
yaşlı kaplumbağanın ölümüne benim sebebiyet verdiğimi? Soran mı 
vardı bana?..)»
 
Ölen kaplumbağanın ayaklarına benzer, buruş buruş bir el, 
yüreğini sıkıp duruyordu. Tozak kırının ortasında bir yerde, buruşuk 
boynu, buruşuk ayakları sarkmış, kanı iliği çekilip uçmuş kaplumbağa 
gözünün önünden gitmiyordu. Utancından terlemesi, yanması 
ar
tıyordu:
 
«(Irıza beni bir adam bilirdi... “Abbas emmim” dedi mi, 
güvenirdi... Bir çocuk gibi yaşlı kaplumbağayı ters döndürüp ataşın 
altında ölüme terk eden dürzünün ben olduğumu da bi
-
 
liyor şimdi!.. Yüzüme bakarken gelmişime geçmişime sövüyor 
durmadan...
 
“Kır domuz!” diyor, “yaşlı kaplumbağayı sen öldürdün, 
heç utanıp sıkılmadan o boku sen yidin!.. Ne farkın var senin on 
yaşındaki bir toy oğlandan?!” diyor, suratıma tükürüyor içinden...)»
 
Zor belâ bir daha eğildi. Oflaya puflaya bir tutam yaptı. 
Yanındaki
 
desteye koydu. Sonra yeniden eğildi. Bir deste daha yaptı. 
Gene dikeldi. Yüzbir’in oralarda “otopos”lar...
 
Cennet karı sordu:
 
«Ne var Abbas? Gene mahana mı arıyorsun?»
 
Başıyle, gözüyle sert bir “Hastir!” çekti karısına:
 
«Eyi bildin ağzına tükürdüğüm; maha
na arıyorum!..» dedi.
 
Cennet karı dediğine diyeceğine pişman oldu. Hemen işine 
kapandı.
 
«(Irıza’ya dememek vardı, Irıza’ya!..)» dedi, eğildi. İçindeki “yeşil