8 SELlM BEY 
"Neden yaşıyoruz sanki biz?" diye soruyordu Selim Bey. Kısa 
zamanda samimi olmuşlardı. "Sıkıntım da benimle birlikte ih­
tiyarlıyor," diyordu. "Eskiden oldukça canlı ve neşeli bir sı­
kıntıydı; şimdi, benim gibi aksi, çekilmez ve gittikçe hiçbir şe­
yi beğenmez oldu." Yavaşça göğüs geçirdi. "Eskiden öyle hızlı 
içimi çekerdim ki, görenler jimnastik yapıyorum zanneder di." 
Hep birlikte gülerlerdi. Selim Bey, birden neşelenir, "Ne iyi ol­
du ... " derdi. Sözünü bitirmezdi. Neden ne iyi oldu Selim Bey? 
diye sormak gerekirdi. Sorulmazsa devam etmezdi. Fakat mu­
hakkak sorulur du. "Ne iyi oldu da, şu ihtiyar günlerimde, bir­
likte sıkılacak iyi dostlara rastladım." Oysa, henüz elli yaşla­
rındaydı. Belki o kadar da yoktu. Kansı beş yıl önce ölmüştü. 
Selim Bey, Fransızca öğretmenliği yapıyordu. İngilizceyi de, 
Fransızca gramerine göre konuşacak kadar biliyordu. Fiillerde 
hep geniş zaman kullandığı için, konuşurken pek zorluk çek­
miyordu. Sevgi, bu konuşma diline itiraz ediyordu . "Bu kız 
çok doğrucu," diye onu annesine şikayet ediyordu Selim Bey. 
"Bu kızdan çekinmek lazım; her şeyi ciddiye alıyor. Canım, 
186