nn bir bölümünü uzatır.) Önce şunu belirtmek isterim: Bu 
oyunda, bir şairimizin çok yerinde olarak belirttikleri gi­
bi, ne içindeyiz zamanın, ne de tam dışında; ya da bunun 
gibi bir şey işte. 
SAFFET (Okur): Büyük bir masa. Büyük bir masa. Nazır bü­
yük bir zile basar. Büyük bir zırrr sesi. Büyük bir odacı gi­
rer: 
ODACI: Buyur. NAZIR: Beni arayan oldu mu? ODACI: Siz 
kimsiniz? NAZIR: Ben nazırım. ODACI: Öyleyse, bekle­
me odasında Hüsnü Cenap olduğunu ileri süren biri sizin­
le görüşmek istiyor. 
(Coşkun' a döner.) Ama Coşkun Bey, odacıyla nazırın du­
rumlan biraz tuhaf... 
COŞKUN (Aceleyle): Canım bana yeni bir oyun vermiştin 
ya ... hani insanlar gözlerini boşluğa dikerek birbirini tanı­
mıyormuş gibi konuşuyorlardı. 
SAFFET: Ama onlar gerçeküstü ... yani oyunda soyutlama 
var. Siz neyi kasdederek. .. 
COŞKUN: Canım benim de kasıtlı hareket etmiş olmam 
mümkündür. Neyse ... Şimdi ben nazır oluyorum, yani 
Ahmet Fehim Beyoluyorum, sen de Hüsnü Cenap olu­
yorsun ... 
SAFFET: Neden ben nazır olmuyorum? 
COŞKUN: Canım bu iki adam da aynı derecede yüksek, me­
rak etme. Dinle: Hüsnü Cenap Bey girer. 
SAFFET: Canım sıkılıyor dostum. (Coşkun' a döner.) Neden­
se bu iki adam birbirini tanıdı. 
COŞKUN: Onlar eski dost. 
SAFFET: Ne oldu dostum? 
59