Olmez Otu 627 
"Ölmedi ya, ölmedi. Hiç ölür mü? Baktık elden ayaktan düşmüş anam. Çu­
kurovaya inemez. Biz de üç aylık yufka yaptık, koyduk eve. Biz dönünceye kadar 
yesin içsin. Biz dönünce de ... Tek başına da kalmadı köyde. Vurgun Ahmet var. 
Bir de Kırklar dağından Taşbaşoğ lu gelecekmiş. Taşbaş anaını çok severdi. Bilse 
ki tek başına köyde kaldı, hemen dağdan iner gelir anaının yanına ... " 
Koca Halilin titreyen elleri durdu, ölü eli gibi soğudu. 
"Demek böyle ha, demek Meryemce ölmedi!" 
Olduğu yere, çalının dibine çöktü. Bu anda da Hasan bir kibrit çaktı. Kibritin 
yalıını Koca Halilin ıslak sakalım aydınlattı. Koca Halil iki büklüm olup oturmuş, 
elleriyle yüzünü kapatmıştı. 
Gömleksizoğ lunun sesi geceyi dolduruyordu: 
"Benim soyum kellelerden kale yapmıştır. Ne demek, benim soyum sırtındaki 
gömleği fakire vermiş de kendisi çınlçıplak kalmış. Dedem ... İşte bundan bizim 
soya Gömleksiz soyu demişler. .. Kan döken ... Ve kellelerden kale yapan ... İşte bu 
soy bile Alinin Meryemceye yaptığını yapmazdı." 
Köstüoğlu: 
"Öldürsün," diyordu. "Varsın öldürsün Meryemceyi Ali. Bir yaştan sonra, hele 
elden ayaktan düşmüş, Çukurovaya inemezken, bir insanın ölmesi şart, yaşaması 
fazladan ... " 
Gece yarıyı geçiyordu. ilk akşamdan bu zamana kadar herkes, çoluk çocuk, 
genç yaşlı, herkes Meryemcenin ölümünü konuşmuş tu. Hiç kimse Meryemcenin 
köyde kaldığına, ölmediğine inanmıyordu. Koca Halilden başka. 
Hasan çalının dibinde hem kibritini yakıyor, hem de boyuna düşünüyordu. 
"Babam nenemi öldürdü. Çukurovaya kadar sırtında taşımamak için öldürdü. 
Halbuki nenem onu ne kadar severdi. Öldü gitti işte. Yazık ... " 
İçin için ağlıyor, artık kibrit yakmıyordu. Yüzü ıpıslak olmuş, sivrisinek be­
deninin her yerini kabartmıştı. Bedeni kaşınıyor, kaşıdığı yerler terleyince, yaraya 
tuz ekmişler gibi yanıyordu. Bir süre böyle ağladıktan sonra, orada öylece uyudu 
kaldı. 
Sonra ortadaki büyük ateş söndü, dedikodu durdu, kaşıyan eller yavaşladı, 
herkes, ister istemez, bedenini bulut gibi gelen sivrisinek akınına terk etti. Yor­
gundular. Sıcak toprağa serildiler. Sivrisinekler artık rahat, engelsiz ernebildikler i 
kadar kan emiyorlardı. 
İki kişi uyumadı, birisi Uzunca Ali, birisi de Delice Bekirin karısı. Uzunca Ali 
anasını düşünüyordu . Acaba onlar dönünceye kadar ölmez, yaşar mıydı? Ölür­
se işi iş değildi. Bu köylü onu çiğ çiğ yer, havada da kebap eder, külünü havaya 
savururdu. Eğer Meryemceyi dönünce ölmüş bulurlarsa Ali de bu köyde otura­
mazdı. Alinin içine bir korku düştü. Bu kadar yaşlı, elden ayaktan düşmüş bir 
kadın iki üç ay tek başına bir köyde yaşayabilir miydi? Yiyecek yok, içecek yok.