304 Yaşar Kemal -Dağın Öte Yüzü 
Kalktı, ocağa biraz çalı, beş tane kenger daha attı. 
"Şimdi iyice aç da gözünü bak. Ya bir at fırlar, ya da bir kavak uzar gider." 
Ummahan: 
"Çok baktım," diye hayıflandı. "Çok baktım ama hiçbir faydası olmadı. İp gi-
bi biribirine dolanan yalırolardan başka bir şey görmedim ." 
Hasan çığlığı bastı: 
"Aç gözünü de bak, bak .. Bak! Bak, bak, bak. .. Bak bir tazı uzadı. İşte gitti." 
Ummahan üzgün: 
"Göremedim ," dedi. 
Hasan: 
"Tüh, ne de güzel tazıydı," dedi. "Ne de güzel! Bir görseydin ... " 
Gene Urumahanın yanına oturdu, elini tuttu, okşarcasına: 
"Canını sıkma, bir gün sen de görürsün," dedi. 
Güneş batıya, Çukurovanın üstüne doğru sarkıp gidiyordu. Konuşmuyorlar­
dı. Kalmışlardı. Hasan yalııniardan atlar, kuşlar görmüyordu artık. İkisi de aynı 
şeyi düşünüyordu. Belki de düşünmüyorlardı. Kanlanna, derilerine, iliklerine iş­
lemişti. Soluk alışlannda vardı. 
Kirndi bu? Neydi bu? Bir karanlık gecede, bir mezarlık mıydı? Gökleri yırtan 
bir yağmur şimşeği miydi? Bir dev mi, bir ejder mi? Toprak mı sallanacaktı? Bir 
ulu sel gelip, bütün evleri mi alıp gidecekti? 
Kıyamet günü esen yel? .. Ne ev kalacak, ne köy. Ne de dağlar. Beşik sallar 
gibi, biri gelip de toprağı mı sallayacak? Meryemce Kan ne diyor? Çok eskiden, 
karlı dağların arasında bir şehri toprak yutuvermiş. İnsanı, evleri, dükkanları, 
Çukurovası, pamuk tarlası, karıncaları, suları, dağlanyla yutuvermiş. Bir de gelip 
bakmışlar ki, o şehir yok orada. 
Kim bu gelen? Kimsecikler adını ağzına alamıyor, kimse kimseye korktuğu­
nu belli etmek istemiyor. Gittikçe de, gün geçtikçe de korku artıyor. Köyün itleri 
bile ürüşmez oldu. Topalların san kancığı bile ürmüyor. Boynunu içine çekmiş 
gelen geçene korkulu , soru dolu gözlerle bakıyor. 
Kuşun gözlerinin üstünde ak bir kaş gibi bir çizgi mi var? Ayaklan kara mı, 
kırmızı mı? Yeşile çalan bir renkte mi? Yemyeşil mi, çimen yeşili gibi? Mavisi gök 
mavisinden daha mı parlak? Gagası çok mu uzun, çok mu güzel? Bu kuşun baş­
ka yerine değil de, gagasına baktıkça bakasın gelir. İşte bu güzel kuş güneşte ya­
nardöner olur ama yağmurlu havalarda som mavi. 
İzci Yel Veli varmış eskiden, çok eskiden. Bin yıl önce yaşamış. Bu kuşu bir 
severmiş ki ... Koyarmış karşısına, durmadan, gözlerini kırpmadan seyredermiş. 
Yağmurlu havalarda daha güzel göründüğünden "yağmurcuk kuşu" demişler.