ı:ATMA HANIM: (Çıkarken) Tutacakmış gibi yapmayalım da 
boş yere umutlanmasın. 
(Fatma Hanım çıkar. Komşu, yeri süpürmekte 
olan Fatma Kadının çevresinde dolanır.) 
KOMŞU : Hah şöyle ... Kıyı köşe al. Aferin bak, elin 
yatkın ... Kaç çocuk? Doğru söyle. 
FATMA KADIN : Doğru söylerim söylemesine ... Söylerim ya 
hanımım ... Üç, Allah ömür verirse ... 
KOMŞU : Küçük mü hepsi de? .. 
FATMA KADIN : Yo, yo ... Biri okula gideceğidi bu yıl. Nasi­
binde varsa. Bi de gızım var on üçünde. Gar­
daşlarına hep o bakar. Yük olmazlar bana. 
Hiç yük olmazlar. .. Gız bakar onlara. Gız 
eyidir. Hep o baktı gardaşlarına. Yük olmaz­
lar bana ... Aman hanımım ... Gurban oluym. 
Eyi bi hanıma benziyor bu hanım. Alsa beni, 
yanında sebeplenir giderim. Ben de ırahat 
ettiririm onu. Gösteriverirse yemeğini de ya­
parım. Elime yapışmaz ya. Ana gibi gadın 
senden eyi olmasın... Gardaşlarma hep gız 
bakar. Bana yük olmazlar ... Heç yük. .. 
KOMŞU : E, dur bakalım, dur ... Çenen düştü mü topla-
yamıyorsun bir türlü.(Bir an)Ne istiyorsun? 
FATMA KADIN : He ya, hanımım ... 
KOMŞU : Kaç para istiyorsun? 
(Fatma Hanını elinde tepsiyle gelir.) 
FATMA KADIN : Bir kürek neyi yok mu hanımım? Şu süprün­
tüyü alıverek. 
FATMA HANIM : Sen öyle bırak. Geç, iki lokma bir şey ye. 
FATMA KADIN : Yoh, ne yiyecem? İş-güç zamanı şimdi. Hele 
şu süprüntüyü alıverek. 
KOMŞU : Otur, yemene bak, kız. 
(Komşu, Fatma Hanıma, "Gözüm tuttu" gibiler­
den bir işaret yapar.) 
105