hissediyorum son anda acıklı bir sözle canını sıkmamalıyım
işte bu kadar işte canım sevgilim Günseli Selim
16
T urgut’a bir durgunluk çökmüştü: ürkütücü bir durgunluk.Kendini beğenmiş bir durgunluk. Düşünceler kafasında da-ha belirli bir biçim almadan onları içinde karanlık bir yereatıyordu. Aldırma değmez, diyordu. Neden aldırmıyordu,neye değmezdi? Durum, gerekli bir karışıklığa ulaşmıştı.Bilincinin üstüne çıkaramadığı ya da çıkarmak istemediğiher belirsiz duygudan gizli bir sevinç duyar gibiydi: onlar-dan bütünüyle ayrılmanın sevinci. Onlar anlamadıkça dahaiyi oluyor. Gene de öyle tortular birikmiş ki içimde ister is-temez hafifletiyorlar şiddetini. Neyin şiddetini? AnlıyorsunOlric; beni şaşırtma. Direnmeyi bırak. Sizi korumak içinsöylemiştim, efendimiz. Sonuçlara katlanmalıyız Olric: kat-lanmalısın. Bana bir yerde dur diyemezsin. Bir kişi de so-nuna kadar gitmeli. Ölümün bile yarıda bırakmasına izinvermemeli. Bir parkta oturuyorlardı. Olur şey değil! HüsnüBeyle Mürvet Hanımın biricik oğlu, modern mimarlığın enüstün yapıtlarından sayılan küçük burjuva tapınağının sa-yısız cilalı tuğlalarından biri, bir karı ve iki çocuğun so-rumlu saymanı, KayalıMehmetliHulkiBeylikapıcılıbakkallı-arabalı karmaşık ağın ana düğümü T urgut Özben parkta,paranızı paranız kadar artıran bir bankanın adını üzerinedağladığı bir bankın üstüne oturmuş düşünüyordu. Kış birtürlü gelmiyordu. Serseriler gibi, gömleğinin üst iki düğ-mesini çözmüş; serseriler gibi düşünüyordu parkta. Çolukçocuk evde ekmek bekliyordu. Yazıhanede evraklar, şanti-yede çimento ve kum-çakıl yapıcı ellerine susamıştı. Yapıcıeller sadece sigara paketine uzanıyordu. Hiç olmazsa birkadın meselesi icat etseydin! Sigaradan başka dostun kal-
537