Ama şu kana susam ış Moğol Ordusu gibisini görmedik. Harp  
sanatını hatmetmi şler: her biri farkl ı amaca hizmet eden envai 
çeşit silah kullan ıyor; her bir neferi cev şenler ku şanmış; şeş- 
ber, teber, şimşir ve karg ıyla donanm ış. Bir de z ırh delen, bari- 
yerleri geçen, zehir saçan, bedendeki en sert kemi ği dahi k ıra- 
bilen oklar ı var. Bir taburdan di ğerine ıslıkla haber salan ok- 
lar bile yapm ışlar. Sava şta maharetleri öyle geli şmiş ki önleri- 
ne çıkanı ezip geçtiler. Buhara gibi ya şlı şehirler bile viraneye 
dönüştü. Hem derdimiz yaln ız Moğollar de ğil ki. Haçl ılar bu- 
yandan, Bizans bir yandan; tabii bir de Şii-Sünni rekabeti var. 
Her yandan dü şmanlar taraf ından kuşatılmışken barıştan ve 
huzurdan dem vurmak neyimize? 
İşte bu sebepten Mevlâna gibi tipler sinirimi bozuyor. Her- 
kesin onu bu kadar sevip saymas ı umurumda de ğil. Benim 
nazarımda korka ğın teki. Evvelden iyi âlim olabilir ama bu- 
günlerde kâfir Şems'in dümen suyunda. İslam düşmanları 
heyula gibi ba şımıza dikilmi şken Rumi gençlere ne nasihat 
veriyor? Edilgenlik! Ödleklik! 
Nerde dert varsa, deva oraya gider 
Nerde yoksulluk varsa, nimet oraya var ır 
Müşkül nerdeyse cevap ordad ır, 
Gemi nerdeyse su orda... 
  
Öyleyse nas ıl direnecek, ayakta kalaca ğız? Mevlâna’n ın ce- 
vabı hazır: Sabrederek. Ensemize vursunlar, a ğzımızdan lok- 
mamızı alsınlar, öyle mi? Mevlâna resmen teslimiyet ö ğütlü- 
yor. Müslümanlar ı aciz ve itaatkâr bir koyun sürüsüne dönü ş- 
türmek istiyor. Diyor ki her milletin bir nasibi ve bir mevsimi 
varmış. Ne yani, vaktimizin dolmas ını mı bekleyece ğiz? 
"Aşk" dışında en sevdi ği kelimeler: "sab ır", "uyum", "hu- 
zur", "ho şgörü", "tevekkül..." Cici bici, şeker şerbet, ne etliye 
ne sütlüye bula şan onca kuru laf! Ona kalsa hepimiz evde 
oturup, dü şmanların bizi kesmesini beklemeliyiz. Eminim o 
zaman deli ğinden çıkar, enkaza bak ıp, "n'apahm nasip böy- 
leymiş, buna da şükür" der. Bir de dedikodu duydum; diyor- 
lar ki garip garip laflar etmi ş geçenlerde: "Camiler medrese- 
ler yıkılsın" demiş. Bu nas ıl laf böyle? 
Rumi henüz çocukken ailesiyle beraber Afganistan'dan ka- 
çıp Anadolu'ya s ığınmış. O dönemin kudretli zenginleri Sel- 
çuklu Sultam'ndan aç ık davet alm ışlar; Rumi'nin babas ı da 
onlardan biriymi ş. Karınları tok, sırtları pek, bir elleri ya ğda 
bir elleri balda Afganistan' ın keşmekeşinden çıkıp Konya'n ın 
latif ba ğlarına sığınmışlar. Mazisi böyle olan adam ın "her şe- 
yi hoş gör" demesinden kolay n'ola? 
Daha geçen gün Şems-i Tebrizî'nin pazarda toplananlara 
bir hikâye anlatt ığını işittim. Demi ş ki peygamber halefi, es- 
hâb-ı kiramdan damad ı Hazreti Ali bir gün bir kâfirle mey- 
danda cenk ediyormu ş. Ali tam zülfikâr ı adamın kalbine dal- 
dıracakken birdenbire kâfir ba şını kaldırıp nefretle surat ına 
tükürmüş. Ali hemen k ılıcını bırakmış, derin bir nefes alarak 
yürüyüp gitmi ş. Kâfir şaşkına dönmü ş. Ali'nin pe şinden ko- 
şup, "dur bi dakka! Neden beni serbest b ıraktın?" diye sor- 
muş. 
"Çünkü sana çok k ızgınım" demiş Hazreti Ali. 
Kâfir hayret içinde sormu ş: "E o hâlde neden beni öldür- 
mezsin?" 
  
238 
  
239