KAPLUMBAĞALAR
 
154
 
 
«Nasıl olsa oraya bir talvar gerek...»
 
«Ko
lay, çok kolay! .. »
 
«Bu talvarı hemen bu akşam isterim Irıza!»
 
Rıza güldü:
 
«Bu akşam mı?»
 
«Evet... bu akşam!»
 
«Yavu Abbas emmi, zati akşam oluyor! Nerden buluruz hemen 
ağacı?»
 
«Anlamam! Battal’a varıp konuşacaksın. Bu iş bu akşam olacak 
diyeceksin... Bu 
gece yatağımı serip talvarın üstünde yatacağım!» Elini 
Rıza’nın dizine vurdu: «Bak, Battal orada. Karısı kızıyla arpa' biçiyor. 
Haydi eyvallah!» Kalkıp yürüdü.
 
Rıza da kalktı, işinin başına döndü.
 
Kır Abbas arpalığı yara yara gidiyordu. Kimseye «Kolay gele
!» 
demiyordu. Battal’ın tarlaya yakın gelince birden durdu. Tarlanın 
başında bir «gel» işareti yaptı.
 
Battal tarlanın sınırına geldi:
 
«Meraba Abbas emmi!»
 
«Meraba Battal.»
 
«Hayrola, bir iş mi var?»
 
«Yoo, yooo! Irıza seninle konuşacak!» Elini havada salladı
: «Irıza 
seninle konuşacak Battal, hadi eyvallah!»
 
«Bu kadar mıydı hemen ula?»
 
«Irıza seninle konuşacak, konuşacak! ..»
 
Köy içine uğramadan, kerpiç çukurundan, mezarlığa vurdu. 
Mezarların arasında geçe geçe yürüdü. Taşların başı kırmızı yosun 
bağlamıştı. K
urumuş dikenler her yerleri kaplamıştı. Ölüler bırakıldığı 
günden beri dokunulmamış mezarlar aşınmış, silinmişti. Şimdi hepsi 
toprağın yüzünden belli belirsiz birer şişlikti. Upuzun yatanlar, kıpkısa 
yatanlar, kadınlar, erkekler, çocuklar seçilmiyordu.