me bir kere daha söz verdim. Cüzamla ilgili kitap­
lar okumaya, hastalık hakkında güneci bilgi ve tu­
tumları öğrenmeye başladım. Daha sonra cüzam 
dersini vermeyi üstlendim ve her öğrenci grubunu 
cüzamlıların pavyonuna bizzat götürerek yeni ye­
tişmekte olan hekimlerin, bilim dışı önyargılardan 
kurtulmal arı için elimden geleni yaptım. Öğrenci­
lerimle birlikte hastalarla konuşuyor, hal hatır soru­
yor, şiktıyetlerini dinliyorduk. Sonra, yaralarına 
pansuman yapıyor, ilaçlarını veriyorduk. Öğrenci­
lerime, hastalara hiç çekinmeden dokunmalarını 
tavsiye ediyord um. Çünkü dokunmadan tedavi ol­
maz! Hasta doktoru nun elini üzerinde, ilgisini yü­
reğinde hissetmelidir. Benim ve öğrencilerimin ya­
kın alakası sayesinde, cüzam hastaları, kaçınılması 
gereken mahluklar değil, insan olduklarını hatırla­
maya başlamışlar dı.* 
Ben, Dermatoloj i'nin koridorlarında, Osman 
Hoca'nın sultanı olarak koşuştururken, benim de 
bir sultanım oldu. Bölümde çalışan hemşiremiz ay­
rılmış, yeni bir hemşire alınması şart olmuştu. İlk 
gelen, Florence Nightingale Hemşire Okulu'ndan 
mezun olmuş, iş tecrübesi olmayan, Sultan adında 
gencecik bir kızdı. Başvurular arasından seçilenlere 
sınavı benim yapmamı istediler. Heyecandan eli 
Merha ba Yn,raınnk-, Haz: Prof. Dr. Türkan Sayla n-Dr. 
Mustaf a Siitlaş, Cüzamla Savaş Derneği Yay., (1998 ) 2. 
Baskı, s. 52. 
147