ten besleniyordu! 
$       :$:       sg: 
Gece yar ısı Ella Rubinstein Boston'daki evlerinin kap ısını 
açtı. Deri koltu ğa uzandı; yatakta yatmak gelmedi içinden. 
Kocası orada ba şka kadınlarla dü şüp kalkt ığından değil, 
kendi evinde kendini yabanc ı hissetti ğinden koltukta uyu- 
mayı tercih etti. 
Sanki misafirdi burada. Ve as ıl benliği başka bir yerde sa- 
bırla onu beklemekteydi. 
  
Şems 
Konya, May ıs 1247 
Bu gece dü ğün gecem. Avluda oturdum, evden ta şan sesle- 
ri dinledim: Kahkahalar, musiki, dedikodular. Haremde ka- 
dın sazendeler. Nedendir bilmem gerdek gecesi kederli, doku- 
naklı şarkılar söyler kad ınlar. Biz Sufiler dü ğüne benzetiriz 
ölümü. Kad ınlarsa ölüme benzetiyor dü ğünü. Severek, iste- 
yerek evlenseler bile, gene de a ğhyarak giriyorlar dünya evi- 
ne. Ölüye a ğlar gibi... 
Misafirler nihayet gidince eve döndüm, sessiz bir kö şede te- 
fekküre dald ım. Ardından Kimya’n ın beni bekledi ği gerdek oda- 
sına geçtim. Dö şekte oturuyordu; üstünde bembeyaz bir elbise, 
belinde k ırmızı kuşak, gelin ba şı düğüm düğüm sırma sırma 
örülmüş, her perçeme incik boncuk tak ılmış. Kalın simli tülün 
ardında yüzünü görmek ne mümkün. Pervazda duran bir mum 
dışında içerisi ışıksızdı. Duvardaki aynalar koyu kadife kuma ş- 
larla kapat ılmıştı. Düğün gecesi taze gelinin aynada aksini gör- 
mesi uğursuzluk say ıldığından her türlü tedbir al ınmıştı. Yata- 
ğın kenarında bir b ıçak ve nar duruyordu. Kar ı koca bu nar ı be- 
raber yemeliydi ki nar taneleri kadar çok çocuklar ı olsun. 
Kerra bu yörenin âdetlerini bana önceden anlatm ış, yüz gö- 
rümlüğü olarak alt ın% para takmam gerekti ğini açıklamıştı. 
Ahir ömrüm boyunca alt ınım olmamıştı ki! O yüzden Kimya’n ın 
tülünü kald ırınca bir buse kondurdum aln ına. Gülümsedi. 
"Ne güzel olmu şsun" dedim. 
Kızardı. Ama çarçabuk omuzlar ını dikleştirip ya şından ol- 
gun görünmeye çal ıştı. "Artık karınım senin" dedi. 
Bir daha öptüm onu, bu kez dudaklar ından. Nefesinin s ı- 
caklığı bir arzu dalgas ı yarattı bedenimde. Saçlar ı yasemin 
kokuyordu. Yanma uzand ım, rayihas ını soludum; ellerimi 
tuttu, gö ğüslerinin üstüne koydu. Ufac ıktı memeleri, sütbe- 
yaz ve dipdiri. Tek istedi ğim içine girip kaybolmakt ı. Tomur- 
  
372 
cuklanan bir gül gibi kendisini bana açt ı. 
Geri çekildim. "Kusura bakma Kimya, bunu yapamam." 
Derin bir dü ş kırıklığıyla bana bakt ı. Tuzdan, tozdan yap- 
ma bir abide gibiydi; üflesen da ğılacaktı sanki. Yüzüne daha 
fazla bakamad ım. Ayağa kalktım. 
"Gitmem lâz ım." 
"Olmaz! Gidemezsin!" Kimya de ğildi sanki konu şan, başka- 
sıydı; ondan çok daha acar ve at ılgan, kat ı ve buyurgan biri. 
"Odadan apar topar ç ıkarsan konu kom şu ne der? Gerdek ge- 
 
cesi halvet olmad ığımızı bilirler. Sebebini benden bulurlar." 
"Ne demek istiyorsun?" dedim. Hâlbuki anl ıyordum ne 
kast etti ğini. 
"Bakire de ğilim san ırlar" diye f ısıldadı korkuyla. '"Rezil 
rüsva olurum." 
Ne demekti bu? Cemiyetin bu saçma sapan kurallar ı kanımı 
donduruyordu. Bu tür köhnemi ş törelerin, insan ı insana k ırdı-