Durd u: 
"Eeee sonra?" 
Memed, Durdunun alayını fark etmemiş gibi davrand ı. 
"Yani demem odur ki ... hor bakma." 
Durdu dayanamadı, içindekini dışanya vurdu: 
"Ohhooo, bre İnce Memed, Süleyman Kahya seni bize ar­
kadaş değil, erkanıharp gönde rmiş. Kanşma böyle işlere !" 
Cabbar, Memedin solunda yürüyord u. Hızlı hızlı soluk alı­
yordu: 
"Memed doğru söylüyor Ağa," dedi. "Ormanda kalırsak 
kuşatırlar. Ardımızdalar. Ha bire takip ediyorlar. Keklik gibi av­
larlar alimallah, bir çevirirlerse ... Asım Çavuş böyle bir fırsat 
arıyor zaten, yavaş ... " 
Memed: 
"Keklik gibi..." 
Ca b bar: 
"Arkamızda az boz candarma yok. Candarmalara köylüle­
ri, bize düşman eşkıyaları da kat Ağa ... Onlarla başa çıkama­
yız." 
M em ed: 
"Baş edemeyiz . Cephanemiz bile yok." 
Durdu olduğu yerde dikildi kaldı: 
"Buradan bir adım ileri atmak yok." 
Sesi ormanda çın çın öttü: 
"İki günden beri köpek gibi kaçıy oruz. Köpek !" 
İçlerinde biri vardı: Recep Çavuş. Nerden geldiği, kaç yıl­
dır eşkıyalık yaptığı hakkında doğru dürüst hiç kimse bir şey 
bilmiyor du. Geçmişini ona kimse de soramazdı. Buna, soranı 
öldürecek kadar kızardı. Soranla bir daha ne bir yerde bulunur , 
ne de karşılaşhğı zaman konuşur du. Kırk yıllık düşmanmış gi­
bi. Elliyi geçkin di. Hakkında bilinen tek şey Koca Ahmet çete­
sinden oluşuy du. Çete affa uğrad ığında herkes gitmiş hüküme­
te teslim olmuş, o affı kabul etmemiş, bir iki yıl dağlarda tek 
başma gezmiş, iki yıl sonra, dağlarda yeniden eşkıyalar türe­
yince onlara kanşmışh. Girip çıkmadığı çete yoktu. Bütün çete­
ler onu tanır , sayar, severdi . Öyle, bir çeteye mal olup kalmazdı. 
Bugün canı istemiş, Deli Durdu çetesine gelmiş, yarın canı ister 
157