FATMA KADIN : Yapma oh Sadık. Tüketme soluğumu ... Öte­
beri alacam akşama ... 
SADIK : (Karısının koluna yapışır.) Ver dedim ... Yoksa ... 
FATMA KADIN : (Yeniden ağlamaya başlar.) Burada da irezalet 
çıkacak gayri... Burada da... (Elini koynuna 
sokar, parayı çıkarır.) Al aman, al da git başım­
dan ... 
SADIK : Bir daha da elini cebime soktuğunu görme­
yeyim!.. 
FATMA KADIN : Soksam n' olacak, sokmasam n' olacak? Senin 
düşündüğün var mı ki... 
SADIK : Biraz kahve sarıver bana. 
FATMA KADIN : Gahve yok. 
SADIK : Başlatma beni. Kahve yok oluı. mu? Git iki 
kaşık sarıver bir kağıda. 
FATMA KADIN : He ya, valla yok. Beyime bile bişiremedim 
demincek. 
SADIK : Çay getir öyleyse, git. 
FATMA KADIN : Hele bak, beni ne hallara düşürii7·0r gine ... 
SADIK : Hadi kız. Bi kıdım çayla kimse fakir olmaz. 
Durma. Hadi dedim!.. 
(Fatma Kadın istemeye istemeye dipteki kapıya 
yönelir.) 
FATMA KADIN : Daha geçen gün gahve dedin, getirdim. Cı­
ğara dedin, getirdim. Getirmedim mi? 
SADIK : Çok söylenme. Yürü! (Fatma Kadın çıka,r. Öte-
ki seslenir.) Bu sergileri niye yığdın kapının 
önüne? 
FATMA KADIN : (İçerden) Niye yığacam? Silkeceğidim, geldin 
başıma dineldin ... 
SADIK : (Gider, kapının önündeki kilimle halıyı bir ham-
lede yüklenir, sonra yine içeri seslenir.) Şekeri 
unutma. Bir avuç da şeker koy!.. (Sırtındaki­
lerle sağdaki kapıdan çıkar.) 
121