imgesini bırakması başlı başına bir mucizedir, bunun yanı sıra bazı 
önemli mesajlar da bırakmıştır," diye mırıldandı Piyu, yanakları 
kızardıkça gözlüğünün ardındaki gözleri de buğulanıyordu. "Bu mesajın 
bir şehir efsanesiyle karıştırılabileceğini zannetmiyoruz."
Gail çenesine yerle şen bir sırıtış, gözlerinde tekinsiz bir parıltıyla 
o kadar kolay geri adım atmayacağını kanıtlamaya hazır ağzını açtı. Tam 
o anda Ömer başını kaldırıp iki saattir ilk olarak yüzüne bakmayı 
başarabildi. Açık ağzının gölgelerinde önceden gelen bir akis gibi 
söyleyeceklerinin hışırtısını duydu. İnsanların yürekle -rindeki en 
küçük umudu bile sömüren bir sistemden uzaklaşmak gerekliliğinden 
bahsettiğini duydu. Bu hayatı deniz üzerinde bir insan -tekne gibi, 
ayağının altında asla katı bir şey bulundurmadan, her an herhangi bir 
yere yelken açmaya hazır yaşamayı övdüğünü. Her gece, ertesi sabah asla 
geri dönmek istemeyeceğin yabancı bir ülkede uyanma korkusuyla 
uyuduğundan bahsettiğini duydu. Ölümden ve ölümsüzlüğün tek y olunun 
ismini, yerini değiştirmek, kendini terk etmek, ölmeden ölmek 
olduğundan söz ettiğini. "Dur canım," diye fısıldamak isterdi ona. "Hep 
korkudan, seni ne zaman dinlesem dilinden dökülen bu öfke, biz 
tanışmadan, ben seni sevmeye başlamadan çok önce ora da olan öfken 
aslında hep korkudan."
Ama korkma artık çünkü sen istediğin müddetçe yanında olacağım.
Bunların hiçbirini yüksek sesle söyleyemedi. Bütin sözlerini
268
bir çatal püreyle yutmaya çalıştı. Yine de kendi içindeki sesleri 
duymamak için başkalarının konuşmalarını kafi derece dinlemişti. Aniden 
kendisinin de birkaç kelime etmesi gerektiğini hissetti.
"Sanırım hepimiz bir mucize bekleriz, ama farklı şekillerde. Bunu tek 
yapan Katolikler değil. Hepimiz benzer beklentiler taşırız. İsimleri 
başka başka olsa da altında yatan aynı temel özlemdir: tekdüze 
hayatlanmızı aydınlatacak bir mucize. Bir mucize... bir kurtarıcı... ya 
da bir sevgili... hepsi bir. Ben bu beklentiyi paylaşabileceğimi hiç 
düşünmemiştim ama..."
Bu gecenin yegâne sebebi ve bunlar da saat lerdir söylediğ i ilk 
kelimeler olduğundan Ömer bir anda tüm masanın ilgi odağı olmuştu. İşte 
bu pürdikkat dinleyicilere yöneltti konuşmasını:
"Kendimdeki değişimi seyrediyorum. Aşık olmanın bir mucizeye inanmaya 
benzediğini düşünmeye başladım. Aşk da bekle ntiler ve inançlarla 
ilgili. İnsan kendisi için hâlâ kurtuluş ümidi olduğuna ve günün 
birinde özel birinin bunu mümkün kılacağına inanıyor. Bir mucize özlemi 
değil mi bu? Bu dünyadan fazla bir şey beklememen gerektiğini bilsen de 
içindeki bir şey diretiyor... umut etmeyi sürdürüyor... sevdiğin 
kişinin seni seveceğini umut etmeyi."
Derin sessizlik. Öyle derindi ki Anoz'u gerginle ştirmişti. Tap tap. 
Anoz kuyru ğunu iki kere yere vurdu. Kimse umursamadı.
"Tıpkı benim senin için nicedir hissettiğim gibi... Gail! "
Tap tap. Anonim bir iç çeki ş. Belki de Abed'in tabağında el değmemiş 
vaziyette duran tofudan çıkmıştı.
"Belki birlikte olmalı, hatta birlikte yaşamalı, hatta ve hatta 
evlenmeye cesaret etmeliyiz, bu mucizenin ne olduğunu beraber görmek 
için..." diye devam etti Ömer ya da masada Ömer'e benzeyen biri. Bu 
noktada kaybedecek bir şeyi olmadığından ekledi: "tıpkı bütün âşıklann 
yaptığı gibi..."
Ağzı patates harçlı mantar krepiyle dolu olduğu ve son birkaç dakikadır 
çiğnemeyi unuttuğu için Gail ilk başta ancak anlaşılmaz bir ses 
çıkarabildi. "Âşıklann yaptığı gibi mi dedin...?!"
Herkes bundan sonra gelecek olan lafı n korkusuyla, Gail'in 
merhametsizce soğuk bir tepki vererek Ömer'in billur kalbini bin