Pazartesi sabahı ifbafı yapan Catete Merkez Karakolu devri­
yeleri, düferken bile çantasına sıkı sıkı yaptftığını fark ettiler. Bir 
de gözlerinin iri iri açılm ı! olduğunu. Korkudan, can acısından 
ya da deh fetten değil de, daha çok, düfünsel bir yoğunlafmanın 
belirtisi gibi. Sanki o anda, ölmenin nasıl bir fey olduğunu anlat­
maya çalıpyordu. Rio de Janerio adındaki bir kentte, havai fifek­
lerle sarsılan sıradan bir pazar gününde, gö"kyüzü tropikal gün­
batımından sonra bir kez daha karanlığa teslim olurken; boğucu 
bir sıcak, okyanustan baflayan esintiye karpn etkisini sürdürür­
ken; Rio)lu kadınlar, pazar danslarına, lokantalara, konsertere 
gitmek için makyajlarını tamamlarken; Copacabana kumsalın­
dan dönen otobüsler ıslak saçlı, tuz kokulu yolcutarla hıncahın ç 
doluyken; büfeciler) upuzun bir karanlığın susuz yolcuları için 
kahve makinelerini doldurup bira fıçılarını yuvarlarken; sokak 
,cocukları, ak1am yemeği i,cin annelerini aramaya pkarken, Ma­
vi Tepe Favelası haftalık kokainin satıfa hazır olduğunu kent e 
duyururken ve uzaklarda bir yerde hüzünlü choro ezgileri ,calar­
ken, burda arabalarla, cam kırıklarıyla, yağ lekeleriyle dolu bir 
sokakta ölmenin nasıl bir fey olduğunu anlatmaya ,calıfıyordu. 
İlk ve son kez bir trajedi kahramanı olmanın, baf edilemez bir 
ger,cekle teke tek karplafmanın fafkınlıjjı i,cinde ... Görkemli sıfat­
ların, can alıcı imgelerin, ger,ceğe en yakın sözcüklerin pefinde iri 
iri aplmıJtı gözleri. o tek anı, yafamın sonsuzca kü,cülerek oy­
lumsuz bir noktaya sıjjdıjjı ve böylece sonsuzca büyüdüğü anı ilet­
meye ,calıpyorlardı. Aslında tam istediği gibi ölmüftÜ. 
143