Şemi her şeyi göze aldırdı, günler boyu, olumlu cevap 
alacak şekilde ilanıaşk etmenin bir yolunu düşündü. "Saf­
radan kalkarken elini mi sıksam? .. Bahçede gezerken eteği­
ni mi öpsem?" gibi çocukça bin türlü şey düşündü. Dersle­
rine hiç aklı ermeyen o beyinsiz Şemi bu önemli meselede 
işbilir bir aşık kesilerek hikayenin başlangıcında görüldüğü 
üzere hemşiresi Nezahet'e öğrettiği "erne" (aimer) fiilinin 
üçüncü tekil şahsıyla nihayet sevdiğine kalbini açmak için 
bir yol buldu. 
Kurnaz karı o gece sofrada Şemi'ye surat astı. Arada 
biı; yine lütfedip bir bakış atıyordu, fakat eskisi gibi kalbe 
işleyen süzük bakışlada değil... Bu defa azarlayıcı tarzda 
bakışlar fırlatıyordu. Şemi sevgilisinin böyle hışmına uğra­
dıkça kah kızarıp kah sarararak gözlerini kızın gözbebekle­
rine dikerek bin türlü kederli tavırla "Cüret ettiğim hareket 
büyük bir kabahat ise affediniz! Ne yapayım gönlüme söz 
anlatamadım" demeye uğraşıyordu. Lakin o gece arala­
rında başlayan bu karşılıklı bakışlada duyguları. aniatma 
durumu, bir aşk başlangıcı demekti. Fakat Şemi oraları 
fark edemiyoı; Mürebbiye'yi darıltmış olduğundan başka 
bir şey düşünmüyordu. Çocuğun o akşam üzüntüsünün 
şiddetinden gözlerine uyku girmedi. Ertesi günü okula 
gitti. Zaten anlamadan ezberlediği derslerini bu hafta hiç 
ezberleyemedi. Gündüzleri zihni hep kızın hayaliyle meş­
gul oluyoı; geceleri ancak birkaç saat daldığı ızdırap dolu 
uykusu içinde de ondan başka bir şey göremiyordu. Ertesi 
hafta yahya döndüğü zaman yüzüne dikkat eden olsaydı 
hayli zayıflamış olduğunu anlamakta güçlük çekmezdi. Bu 
dikkati Anjel'den başka kimse etmedi. Mürebbiye başarısını 
kendi kendine tebrik etti. 
Çocuk, Efendibabasının huzuruna çıktı. Derhal tahta 
başı imtihanına çekildi. Birinci soruya karşılık sustu. İkinci­
sinde büsbütün dilsiz oldu. Üçüncüsünde falaka emri veril­
di. Çıplak ayağa yediği on iki değnek o hafta çektiği acıların 
tuzu biberi yerine geçti. Fakat o akşam Anjel'den gördüğü 
iltifat dolu bakışlar bu acıların hepsini unutturdu. 
44