ı 
Hasan önde, Ummahan arkada, meşeliğe doğru usul usul gidiyorlardı. Hasan 
ellerini koynuna sokmuş, öne doğru yumulm uştu. Ummahan hep ayaklannın 
ucuna bakıyordu. 
Hiç konuşmuyorlardı. Ürkektiler. Bir kuş parlasa ödleri kopacak gibiydiler, 
tetikte. Gözleri kısılmıştı. 
Ortalık kar içindeydi. Kar dereleri tepeleri silme doldurmuştu. Dünya yalnız 
bir aklıktı. Bu aklığın üstünde en küçük bir leke bile yoktu. Bir kuş, bir sinek 
lekesi bile. Gökyüzü de apaktı. Yalnızca uzakta, güneyde Torosun ormanlığının 
üstünde sıcacık yeşile kaçan bir mavilik balkıyo rdu. Bu duruluk sonsuz aklığın 
üstüne serilmiş küçücük bir mendile benziyordu. Bir de uzaktan Hasanla Uruma­
hana bakınca yuvadan düşmüş, yuvarlanan, uçmak için kanat çırpan, çabalayan 
kırlangıç yavrulannı göıiir gibi oluyordu insan. 
İşte bu dünyanın aklığına Çukurova güneşi gibi bir de belalı güneş vurmuş, 
karlann üstüne öylesine bir de ipilti çökmüş, göz açıp da bakamazsın. 
Bastıkça, donmuş, gıcılaşmış kar çatırdıyor. Urumahanın da ayağı yalın, Ha­
sanın da yalın. Ayaklan kızarmış. Kızgın demire basmış gibi oluyorlar. O yüzden 
de yüıiiyüşleri bir tuhaf. 
Daha meşeliğe çok yol var. 
Hasan geriye döndü: 
"Baksana bana kız," dedi sertçe. 
Ummahan: 
"Ne var?" diye yumuşacık sordu. 
Hasan: 
"Şu ormana vanr varmaz ... " Sonra sustu. 
Ummahan: 
"Ormana vanr varmaz?" diye sordu. 
Hasan: 
"Söylemeyeceğim. Vazgeçtim. Vanr varmaz işte." 
Ummahan: 
"Söylemeee ... " diye, umursamadı. "Sanki söyleyince ne olacakmış yani?" 
Hasan sert: 
"Ölüyün köıii olur," diye çıkıştı.