KAPLUMBAĞALAR
 
174
 
 
görmüyor. Toprağı burnuyla, eşeliyor. Eyi kötü yiyeceğini buluyor. O 
kadar. Daha datlılarını, daha gözellerini, yeşil bostan
-
 
ları, çeşit çeşit 
üzümleri, almaları, payamları bilmi
yor. Görmüyor ki bilsin! İşte bu 
Irıza hepimize bir amaliyat yapıp açtı gözümüzü. Bilirsek bu bize 
büyük bir devlet, büyük bir selvet!.. Şimdi... koyu koyu düşünmeyi... 
uslu uslu ağlamayı... bırakın... da, beni de_ ağlatmayın karının kızın 
içinde! Dalın şu
 
bostana gözelce! ..»
 
Kadınlar oraya çöktüler.
 
Erkekler oraya çöktüler.
 
Nasıl da bir sıcak vardı!
 
Kalabalık, mezarlığın bu ucunda, vakitsiz ölmüş birini gömüyor 
gibi sessizdi.
 
Kır Abbas’ın içinden bir teller titredi. Bir an, hendeğin başından 
atlayıp 
oradan uzaklaşmak istedi.
 
«Ulan mesmursuzlar! Alevi dedelerinizi çığırıp dua mı edeceksiniz 
bağlara girmek için? Ulan Battal, ulan aykırı Bektaş, ne bekliyorsunuz? 
.. Şu havanın sıcağına bakın ulan! Gidin ulan, gidin! Siz insanı merem 
edersiniz zati! Siz i
nsanı siyim siyim ağlatırsınız! Ulan yapmayın böyle! 
Yapmayın, etmeyin...»
 
Battal, çömeldiği yerden gövdesini döndürdü, kolunu havaya 
kaldırdı:
 
«Dur artık Abbas emmi, yeter!» dedi. Gözleri yaşlıydı.
 
Kır Abbas sesini kesti, oracığa çöktü. Bir zaman sessiz, 
kıpırtısız 
durdu.
 
Kırlardan otların çıtırtısı geliyordu.
 
Yanık kokuları insanın burnuna boğazına doluyordu.
 
Gökyüzünde el kadar bir bulut yoktu.
 
Uzaklarda toz direkleri kıvrılıp çekiliyordu havaya.
 
Kağnılara, düvenlere koşulu hayvanlar; kağnıların gölgesin
de 
dillerini birer karış sarkıtmış köpekler; yanık toprakların üstündeki 
tarla sıçanları; emecenler; yeşilistan böcüleri; yılanlar; bitkindiler...