75 Binlerce yıldır söylenen milyonlarca sözden hiç olmazsa biri, beni 
içine alsaydı! Çok insan için söylen di ama, sana da uygulanabilir 
denilseydi. (Bu sözleri baş kalarıyla paylaşm aya razıydım. Başka 
çarem yoktu.) Ken dime gerçekten acıyabilseydim, gerçekten 
ümitsiz olsay dım. (Olumlu durumları aklıma getirmeye cesaretim 
yoktu.) Sonra yavaş yavaş, adım adım doğrulurdum. 
Sabah oluyordu, pencerenin dışındaki karanlık azalıyor du. Sokağa 
çıksam dedim. Belki eski böceklerimden birini görürüm ya da 
gökyüzünü öyle bir kızıllık kaplar ki, bulut lar bana acıyıp öyle 
gölgeler salarlar ki, ben bile güzel bulu rum tabiatı; göğsümden 
yukarı doğru bir şeyler hissederim. Belki bir duvarın dibinde küçük 
bir yeşilliği, kurumuş bir diken yığınını, başka bir ışık altında 
görünce severim. (Bir keresinde böyle bir olay başımdan geçmişti 
de.) 
Sokak kapısını yavaşça açtım, evde bulunan birini uyandırmaktan 
çekinir gibi sessiz adımlarla dışarı çıktım. (Beni görmediler 
herhalde. Kimler?) Yolumu görebiliyordum. Bir süre hiç gözümü 
kırpmadan gökyüzüne baktım; karanlığın uzaklaşmasını, renklerin 
ağarmasını izlemek istiyordum. Fakat bunu beceremedim galiba; 
arada başka şeyler de dü şünmüş olmalıyım ki ha vanın birden 
aydınlandığını gör düm. Boş sokakta, yavaş olmasına çalıştığım bir 
yürüyüşle dolaştım. (Belki de sokağımda dolaşmak, dışarı çıkmak 
sayılmazdı.) Sonra gizli mezheple ilgili düşüncelerimin biraz 
hafiflediğini sezdim; bunu kaçırmak istemedim. Köpekle rin orada 
burada, çöp tenekelerinin dibinde uyuduğu soka ğa ulaştım. Evlere, 
bahçe parmaklıklarına baktım: Her yer de, bir fotoğrafın sessizliği 
vardı. Ana caddeye çıkan soka ğa saparken birden vazgeçtim; benim 
sokağım gibi, evleri bir yerde biten ve  çok uzak larda, bir tepenin 
yamacında yeniden başlayan bir başka sokağa saptım. Burada tabiat 
uyanıyordu sanki, donukluk yoktu. Sonra başım döndü. (Ger çekten 
döndü.) Otların, ağaçların, tarlaların başladığı bir yerde, bir taşın 
üstüne oturmak zorunda kal dım. Gözleri mi kapadım.