Nedir Bu?  
ağzın ı açmas ına imkân olmad ığını, hatta insan ın y ıllarca, yüzy ıllarca  
susacağını, onu s ınıfta şaşkınl ıkla seyrederken anlayamazd ım. 
Çocukluğumda mutlu ve hürdüm. Ama yıllar sonra o gece, Sıraselviler
Caddesi'nde, konu şamamak ne ymiş anlad ım. Füsun a olan aş kım ın da
en sonunda bu çe şitten bir inat ve içe kapanma hikâyesi oldu ğunu da  
hayal me yal hissettim. Ona olan a şkım, tak ınt ım, her ne yse, başka
biriyle özgürce bu dün yayı paylaşmak yolunu tutamı yordu bir türlü.
Bunun şu anlatt ığım âlemde olma yacağını ruhumun derinliklerinde
daha başta anlam ış, içime dönmü ş, Füsun'u kendi içimde arama yolunu
tutmuştum. Onu kendi içimde bulaca ğım ı da Füsun bence anlam ıştı. 
Sonunda her ş ey iyi olacakt ı. 
"Komutan ım, o bir rende..." dedi  Çetin Efendi. "Bildi ğiniz a yva 
rendesi." 
Çetin hemen nas ıl tan ım ıştı rendeyi? 
"Ee niye söylemiyor o zaman?" Bana döndü. "Bak s ıkıyönetim var...  
Sağır m ısın sen?" 
"Komutan ım, Kemal Bey şu ara çok üzgün." 
"Niye o?" dedi komutan, ama i şi bu türden bir şefkate imkân
vermi yordu. "Geçin, bekle yin araban ın içinde!" dedi sertçe. Elinde a yva
rendesi ve kimliklerimiz, uzakla ştı. 
Arkam ızda s ırada bekle yen bir arabanın parlak ışıklarında rendenin  
bir an ışıldad ığını, sonra ilerideki askeri aracın -küçük bir kamyon-  
içine atıldığ ını gördüm. 
Chevrolet'nin içinde Çetin ile beklemeye ba şlad ık. Yasak saatine  
doğru sokaktaki arabalar h ızland ı. Uzakta, Taksim Me ydan ı'ndan hızla
dönen arabalar ı görüyorduk. Aramalarda, kimlik kontrollerinde, polis
karş ısında yken, vatanda şlar aras ında hep hissetti ğim korku ve
suçluluk duygularıyla yüklü bir sessizlik vard ı aram ızda. Araban ın 
saatinin tık ırtısını işitiyor, ses ç ıkarmamak için yerimizden
kıpırdam ıyorduk. 
Askeri arac ın içinde ayva rendesinin bir yüzba şının parmaklar ı 
aras ında oldu ğunu düş ünüyor, huzursuz oluyordum. Sessizce 
 
421