gibi sağa sola sallanıyordu. Başka şeyler düşünmeye, bu saçma 
şeyleri de gözünden uzaklaştırmaya karar verdi. 
"Kimden geliyor tebrikler?" Fuat Bey soruyordu. 
Cevdet Bey: "Vefalı birkaç dosttan!" dedi. Suratını astı. 
"Ooo, Vefa'dan tanıdıklarınız mı?" 
"Hayır, hayır! Vefa ile ilgim kalmadığını sen de biliyorsun 
artık!" dedi Cevdet Bey. Kelimelerin bu saçma oyununa kızarak 
kaşlarını çattı. Söylenecek hoş bir söz aradı ve yüzü yumuşadı: 
"Heybeliada'daki evimiz bitiyor!" dedi. Bu yeni bir konu değildi, 
ama gene de bir konuydu. "Ay sonunda inşallah çatı kapanıyor... 
Baharda bir gidelim diyorduk. Tabii sizler de geleceksiniz! Yeni 
vapur koymuşlar. Köprüden iki saatte gidiliyor!" 
"Çok sevindim!" dedi Fuat Bey. 
"Evet, yazlık ev konusunu da bitirdik böylece!" dedi Cevdet 
Bey. Nigân Hanım'a bir gözattı. Sonra utanarak, pencereden dışarı, 
Nişantaşı Meydanı'na baktı. 
Hava kararırken dış kapının çıngırağı bir kere daha şıngırdadı. 
Sonra aynalı holden, merdivenlerden çığlıklar, bağrışmalar 
duyuldu. Torunlardan biri kahkaha attı. 
Az sonra, iri yapılı, geniş omuzlu, yakışıklı bir delikanlı içeri 
girdi. 
Kapının aralığından bakan ahçı: "Ömer Bey'i ilk ben gördüm 
ve tanıdım!" dedi. 
Cevdet Bey, bu hareketli, civa gibi çocuğa bakarken: "Ömer'miş. 
Nasıl tanımadım?" diye düşündü. Öpmesi için ona elini uzatırken 
delikanlının gözlerinin parlaklığına şaştı. Ötekilerle el sıkışması, 
bayramlaşması için ona biraz vakit tanıdı. Sonra üzerinden 
gençlik ve sağlık fışkıran delikanlının yakınına oturmasını is-— 
teyerek, hemen yanındaki sandalyeyi gösterdi. 
"Gel buraya, gel de bana anlat bakalım! Ne yaptın oralarda? 
Şimdi ne yapacaksın, oraları nasıl, anlat bakalım!" 
"Şimdi Sivas-Erzurum hattında çalışmayı düşünüyorum!" dedi 
delikanlı. 
"Taa Sivas'ta mı?" dedi Cevdel Bey. Başını salladı. "Aferin, 
aferin! Peki Avrupa'da ne yaptın? Oraları nasıl, anlat da dinle­
yelim." 
Ömer orada ne okuduğunu, hangi şehirde kaldığını, gündelik 
112