EROL 
KIZ 
EROL 
KIZ 
MUNİSE 
EROL 
MUNİSE 
EROL 
MUNİSE 
EROL 
MUNİSE 
EROL 
MUNİSE 
EROL 
MUNİSE türkülerde kendi gerçek maceralarımız olsay­
dı. .. Şimdi de nasıl hep birlikte ve hala taa 
yürek�en söylenirdi o marşlar. 
: Şimdi biz kendimiz yazıyoruz kendi marşla­
rımızı. Sen değil tabii ... Ama biz ... 
Yine Halil'in anasının ve dipçiklenen karısı­
nın yerine söylenen bir türkü. 
(Dışarda: MUNİSE evden çıkar. Acele merdiven­
lerden iner. Su kovasını alır. Samanlığa yönelir­
ken) 
Ama Halil'le birlikte ... Ve gür. Babanın fabri­
kasındak ilerin de hemen duyabilecekleri 
denli gür. 
: Yeterli mi bu? Asıl onlar ... fabrikadakiler ... 
(Kapıya vurulur.) 
: (Alçak) Benim ... (EROL kolu kaldırır. Kapıyı ara­
lar. MUNİSE girer. Hemen kapar kapıyı. Kovayı 
yere bırakırken) Bir başıma değilim ki... Eteği-
me yapışır her biri. · 
: Suyu hemen getirmeseniz de olurdu ... 
Getiririm demiştim bi kez ... 
Sık gelmeyin ... Kuşkuyu çeker ... 
(KIZ'a) Korku bir kez girmeye görsün insa­
nın yüreğine ... 
(Baş kaldırır.) Kendim için değil korkum! .. (Bir 
an) Basılırsak sizi de götürürler. 
: Götürmezler beni. Hayır. Neden götürecek­
lermiş? Beni götürürlerse parmak kadar ço­
cuğa onlar mı sahap çıkacak? 
Hıh ... Onlar ... 
Yoksa siz mi bakacaksınız ona? Kör kızıma, 
kayınbab ama? .. 
(İçten) Evet biz ... İnanın biz ... Yine de biz ... 
(Tüfeğe bakar.) Bunların ucuyla mı? (Bir an) 
278