Ölmez Otu 763 
Kadın eğildi, Taşbaşı kaldırdı koluna girdi. Taşbaşın ayakları sürükleniyor­
du. Alaçığa gelinceye kadar ıpıslak oldular. Kadın alaçıkta hemen onu soydu, 
kuruladı, yatağa yatırdı. Taşbaş hummaya tutulmuş gibi titriyordu. 
"Karı," dedi, "benim halim yitik. Beni yediler bitirdiler. Beni bu köylü öldür­
dü. Ben Memedim, bilemedin mi beni? Hepsi de benim ben olduğumu biliyor. 
Sefer söylemedi mi? Biliyorlar ama delirmiş ler. Şaştım kaldım. Hele bugünkü 
işe hiç aklım ermedi. Ben, sen de biliyorsun ki tasvir falan değilim. Kimsenin 
sureti de değilim. Yalan. Bir garip de değilim. Düpedüz Taşbaşoğlu Memedim. 
Candarmalar beni o zaman götürmeselerdi de bana yapacakları gene buydu. 
Sen de biliyorsun ki ben benim. Değil mi kız?" 
Kadın karşılık vermedi. Tutmak için elini uzattı, kadın elini çekti. 
"Kız deli misin kız! Hep bir olmuşsunuz, öldürüyorsunuz beni. Yarabbi be­
nim taksiratım neydi, güzel Allahım! Çoluğuma, çocuğuma, avradıma, akraba­
ma beni düşman eyledin. Beni elaleme, koca dünyaya rezil rüsvay eyledin. Düş 
yakarndan yarabbi! Bırak yakamı! Ben ne yapayım, ben ne yapayım ... " 
Dehşet bir şimşek ortalığı uzun bir süre aydınlattı. Gök gürledi, yağmur fı­
şıldadı, çok yakınlarına yeri sarsan bir yıldırım düştü. 
Kadın, koca bir sahanda tüten sıcak bir çorba getirdi Taşbaşoğlunun yorga­
nının üstüne koydu, eline de kocaman, yarısı yanmış tahta bir kaşık tutuşturdu. 
Üç çocuğunun üçü de köşeye büzülmüşler, korkuyla onun aç bir kurt gibi 
çorba içişine bakıyorlardı. 
Yağmur yağıyordu.