ray’da çocukluğunu yaşarken kapılmış olduğu bir büyü, bir
başkalık var tavırlarında. Kollarını kavuşturmuş, ayak bi-leklerini bitiştirmiş, misafiri yalnız bırakmamak için oturu-yor. Herhalde, Esat’ın arkadaşlarıyla da oturur. Selim’le degünlerce oturmuştur. T urgut’a, tanımadığı için biraz yadır-gayarak bakıyor. Gelişi hakkında tahminler yürütüyor. Buyabancıyla Esat’ın ne gibi bir ilişkisi olabilir? Fakat, rahat-sız değil: durumdan memnun olduğu duruşundan belli.Duygularını saklamaya çalışacak kadar eğitimden geçme-miş. T urgut’un gözlerine korkusuzca bakıyor. T urgut da bubakışların verdiği rahatlıkla, yabancılık çekmeden çevresiniinceliyor. T urgut’un radyoya baktığını görünce, gülümseye-rek: “Ağabeyimin radyosu,” dedi. “Üst kattaki radyoyu be-ğenmiyor. Bunu çok rahat kullanıyormuş:” T urgut kızabaktı: sorgulu, yumuşak. “Açıp kapaması kolay oluyor-muş.” Güldü. Ne uzun dişleri var. Onu sormamıştım; Se-lim’i sormuştum. “Ayağını bir vuruyor yere.” Ellerini hafif-çe iki yana açarak anlatıyordu. Dirseklerini karnına daya-mış. Sizin yanınızda ne kadar rahat hissediyorum kendimi,diyordu. Bana güven veriyorsunuz. Öyleyimdir. Nasıl anla-dın hemen? Ne güzel kımıldıyorsun beyaz bacaklarınla. İç-güdülerinle ne güzel düzenler kuruyorsun. “Radyo çalışı-yor. Sonra, kapamak istediği zaman, bir daha vuruyor aya-ğını yere: sönüyor.” Güldüler. Güldük. “Ben yapabilir mi-yim dersiniz?” “Sanmam. Döşeme tahtalarının neresine vu-rulacağını bilmelisiniz. Ondan başka kimse yapamıyor bu-nu evde.” Ellerini zarif bir hareketle birleştirdi. T urgut, onurahatsız etmeden odayı gözden geçirmeye devam etti. Bura-da ne arıyordun acaba Selim? Nasıl bir masal dünyası kur-dun kendine burada? İki raflı küçük bir kitaplık. Altta, sa-rarmış ve uzun süredir dokunulmadığı belli olan eski dergi-ler: sinema dergileri, resimli tarihler. Üstte, yeşil, mavi cilt-li, ne olduğu anlaşılmayan kitaplar, beyaz kapaklarıyla ken-
353