itilmişliği tedavi edemiyorduk. Tedavi olan cüzam­
lıları topluma katabilmek için bir sosyal projeye ih­
tiyacımız vardı. İsviçre'de bulunan ve Dünya Yok­
sullukla Mücadele Derneği gibi çalışan, Emmaü s 
adlı kuruluşla temasa geçmiştik. Cüzam hastaları, 
bu çok saygın kuruluşun çalışma ve destek alanına 
giriyordu. Onlardan yardım almayı başardık, çünkü 
başvurduğumuzda beş bin kayıtlı hastamız vardı ve 
bu rakam, diğer ülkelere göre oldukça düşük bir 
rakamdı. Emmaüs sosyal projeler konusunda bize 
çok yardımcı olmuştu. 
Sağlık Bakanı, bu bilgileri İsviçre Büyük Elçi­
si'nden duymuş, görüşmek için beni çağırtıyord u. 
Bakan, hastaneyi ziyaret ederken onunla görüşme 
tirsatı bulamamıştım ama, iyi olacak hastanın 
doktor ayağına gelir misali, Allah bana derdimi 
daha da etraflı anlatmam için müthiş bir firsat ya­
ratıyord u. Hemen Ankara'ya uçtum ve elim boş 
dönmedi m! Bakırköy Hastanesi 'ndeki Lepra Pav­
yonları'nın çalışma protokolünü sonunda imzala­
tabilmiştim. 
İstanbul'a varınca, doğru hastaneye koştum ve 
hemen Çağlayan'ı aradım. "Ankara'da ne oldu bi­
liyor musun Çağlayan," dedim, "söylesem inanma­
yacaksın!" 
"Bakırköy'deki cüzamlılarınla ilgili iyi bir şey mi 
oldu anne?" diye sordu, sezgileri güçlü oğlum. 
Evet! Evet! Nihayet, çok iyi bir şey olmuştu. 
İmzalattığım protokol sayesinde bu hastane ilginç 
233