dım. Babam yanıma gelir. ‘Artık yatsan iyi olur evladım,’
derdi. ‘Gece yarısı oldu, gözlerin yorulacak.’ ‘Biraz dahamüsaade edin babacığım,’ diye yalvarırdım: ‘Biraz da çaprazçizgiler çizeyim.’ Annem sobanın yanından mırıldanırdı:‘Bu çocuk muhakkak mühendis olacak.’ Misafirliğe gelenkomşulara bu kâğıtları gösterirdi, benimle iftihar ederdi.”T urgut’un yüzüne baktı: “İyi çizmek çok mühimdir değilmi?” T urgut: “Tabii.” dedi: “En mühim şeydir.” “Biliyorum,elbette. Ben de çok iyi çizerdim işte. Matematikçi, istediğikadar, hesap mühimdir diye tepinsin dursun. Nah sana,derdim içimden. Sen istediğin kadar beni ikmale bırak. Çiz-mek gibi Allah vergisi değil ya. Çalışırsan öğrenirsin. Değilmi?” T urgut “Öğrenilir,” dedi, “Çalışmaya bağlıdır.” Me-mur, gururla başını kaldırdı: “Ben de öyle diyordum. Fakatmatematikçiye bunu anlatamazsın ki. En nihayet ezbere da-yanmıyor mu hepsi? Ezberlersin davaları, olur biter. Meseleçizgide. Ezberim de biraz zayıftı. Tarihten hep ikmale kalır-dım. Mühendis olacak adam tarih bilmese de olur, derdim.Tarihleri, isimleri hep karıştırırdım. Ama tarihçiden geçernotu alacaktım. Fakat o matematikçi yok mu? İki not ver-medi. Düşman oldu bana. İki not yüzünden olmadı işte.Babam çok ısrar etti. Başka mektepte belge imtihanına gir-memi istedi. Çocukluk işte. Sözünü dinlemedim. Soğumuş-tum bir kere. İki not yüzünden. Aslî maaşı yüksektir. Sıksık terfi edersin. İstemezsen memuriyeti, istifayı basarsın.Çık serbest çalış. İyi çizgi çizenler, muhakkak diğerlerininiçinde temayüz ederler.” Gözleri daldı. T urgut, bir sigaradaha ikram etti. Sigarayı bakmadan aldı. “Fakat insan öylemühendisler görüyor ki bunlar da nasıl mühendis çıkmışdiye şaşıyor. İşte bizim müdür. Bir yazısı var: daktilolarıncanı çıkar sökünceye kadar. Üstelik, doğru dürüst bir çizgiçizemez. Çağırır genç mühendisleri, teknik ressamları: şöy-le olacak, böyle olacak diye tarif eder. Bu mühendislik mi
310