acı, sefalet gibi, uzakta belirsiz duran ve insan acele etmedik­
çe orada sadece birer kelime olarak bekleyen kavramlara kar­
şı ürkekliği; üşümek gibi, vücudunun kaçınamadığı felaket­
lerin belki de düşünceyle ilgili bir talihsizlik olduğunu his­
setmesi onu tutuk, bekleyici ve her dinlediği sözün üzerinde 
sanki uzun uzun düşünen bir insan yapmıştı. Oysa, pek dü­
şünemezdi. Derinliklerinde bir yerde, beklemesini bilirse bü­
tün tuzakların ortaya çıkacağını ve kötü insanların konuşa­
rak sonunda kendilerini ele vereceklerini hissederdi. Her sö­
ze atılan insanların telaşından rahatsız olurdu. Kendisini ko­
ruması gerekiyordu: Hayatta güçlüklerle karşılaşıyor du. 
Okulda aceleyle söylenen yanlış sözler, alaylara yol açıyordu. 
Durgun, tutuk ve suskun insanlar, bir yerde rahat bırakılıyor­
du. Onlarla uğraşmaya değmez, deniyordu (küçümseyici ba­
kışlarla). İnsan zamanla bu bakışlardan kurtulabilirdi. Uzun 
ve zahmetli bir çalışmayla herkes utandırılabilirdi. Herkes bir 
yerde, bir anda takılabilirdi. Beklemesini bilenler herhalde bu 
dünyada bulunan (bulunması gereken) insanüstü bir kuvve­
tin gözünden kaçmazdı. Kendilerine yazık edenler, zamanın 
her şeyi nasıl halledeceğini bilemeyenlerdi. 
Nazım Bey daha fazla şövalyelik edemedi; şövalyeler, her­
halde böyle pısırık kadınların yanında bulunm azlardı. Kadın, 
şövalyenin asaletini anlamaktan acizse, şövalyeliği boş yere 
harcamanın manası yoktu. "Bir içki iyi gelir sana," dedi. "Bir 
konyak: İçini ısıtır." Sevgi, o acı, ilaç gibi konyağı içmişçesine 
yüzünü buruşturdu; elindeki taşı ürpererek bıraktı. Gözlerini, 
aceleci ve konyaksever şövalyeye doğru kaldırdı; kırmızı bur­
nu ve gülünç gururu gördü: Acelecilerin, kırılması gereken 
kırmızı gururunu gördü. Gözlerinde kurnaz bir ışık yandı; 
ifadesi çoğu zaman belirsiz ağzına, gözlerinden bir tebessüm 
kaydı. "Tavla oynayalım mı?" dedi, kutunun kapağını açarak. 
Nazım Paşa, "Ha-ha," dedi. İçine gömüldüğü divanda, ya­
vaş yavaş dizleri üzerinde doğrulan Sevgi, bu on dört yaşın-
176