bağırıyor, bağırıyor, ben kaçtım, sesi arkamdan heybetlen ge­
liyor. Gene koşarak çöle düştüm . Gene bir ka myonun içinde­
yim ... Uyumuş kalmışım kamyonun içinde." 
Bir tekmeyle uyanıyor. Uyanıyor ki, ne görsün, ışık içinde 
kalmış dünya, gece ama, bir ışık, bir ışık. .. Ortalık güneşe kes­
miş ki ... On tane güneşe ... 
"Kime anlatsa m düş sanıyor o bıyıklıyı. Anamın kan için­
de ölüsünü, bacımın, babamın, ağamın, herkesin kan içinde 
ölüsünü gördüm. Kana batıp çıkmışım. Her yanım kan için­
de ... Koşuyoru m ben. Sabahtan akşama, akşamdan sabaha ka­
dar koşmuşum ben ... Bir de bakıyorum, o ... Kocaman bıyıkları, 
elleri boğazımda ... Elleri kocaman. Bak, benim fırlamış, beni m 
pörtlemiş gözlerim daha yerine oturmadı, bu da mı düş, bu 
da mı yalan?" 
Kamyondan iniyor. Boynu, bacakları ağrıyor. Kocaman 
bir köy mü, köy deği l şehir. Düşüyor şehrin içine. Çok bıyıklı 
adam görüyor burada. Herkesin bıyığı var. Herkesten korku­
yor Selim. Korkmaktan ölüyor. Büzülüyor bir yere, çıkmıyor. 
Ta ki, açlıktan ölünceye kadar. Açlıktan ölünce del iğinden 
çıkıyor, çıkar çık maz da saldırı yor bir fırına, bir manava, bir 
bakkala, sahibi görsün görmes i n umurunda değil, kapıyor ka­
çıyor, kapıyor kaçıyor. 
Herkes, her yer bıyıklı. Bu şehirde çok kalıyor. Bu şehir 
Adanaymış. Irgatlara katılıp ovaya, pa muk toplamaya gidiyor. 
Orada da işler ters gidiyor. Orada, halbuki ne kadar da güzel, 
bir abla var o çadırda, Adıyamanlı onlar, dillerini de biliyor. 
Bir de abi var, onun bıyıkları bilem yok. Bir de amca var, sakalı 
uzun mu uzun. O amcanın tüfeği de var ... Bir de bir bıçağı var 
kiiii ... Uzun. Bir de teyze var, herkes ondan çekiniyor, üç tane 
erkek daha var. İşler çok iyi çok iyi. Çorba pişiriyorlar sabah 
akşam , mercimekli, domatesli. Seli m domatesl i mercimek çor­
basına bayılıyor. Olmaz olsun, işler gene ... Bir geceydi, yan i ak­
şam oluyordu. Bir bağırtı duydu Selim. Koştu el inde olmayarak 
Selim oraya. Bir ada m , bir ablayı yatırmış pa mukların ortasına, 
84