KAPLUMBAĞALAR
 
410
 
 
«Toplayıp ç
ocukları, verin ellerine birer kalem, sivreltip sivreltip 
yazsınlar... Bakın, güzlüklerin de vakti geliyor. Bugün yarın yağmurlar 
yağar. Sabanlarınızı hazır edin. büzlerinizi dikkatli yemleyin... Koç 
katımının da günü geliyor. Yağlı ekmekleri, yumurtaları 
pişirip taşırıp 
kızları koçları süsleyin. Seyranlı’ya çıkar, lokmalarımızı bölüşürüz. 
Çobanlarımızın sırtlarını yeper, gözlerini öper, koçlarımızı 
koyunlarımıza katarız. 
Ü
zmeyin kendinizi...»
 
Cennet karı yanı başından yürüyordu.
 
Gelini Senem bir adım kadar
 
ardından geliyordu:
 
«Emme buba, bakmışın gene bir kutu düşmüş havadan?»
 
«Düşsüüüün,
-
 
düşsün kızım!.. Bir dene değil, bin dene düş
 
sün! Dokunmayıveririz! Aklımız mı yok? lansan dediğin bir kere 
yanılır. Bir daha yanılmayıveririz...»
 
«Yayılmayıveyiyiz...» 
dedi Yeşer ince sesiyle.
 
Bütün komşular gülüştüler.
 
Cennet karı:
 
«Ömürlerin uzasın gm! Gı senin dilin hep böyle yava mı kalacak?» 
dedi, torununu Kır Abbas’ın elinden aldı. kucakladı. «De bana, hep 
böyle yava mı kalacak?» 
Ö
ptü.
 
«Yava kayacak...»
 
Bir daha öp
tü.
 
Dağılıp evlerine geldiler.
 
Kır Abbas çıktı, hayat sekisine oturdu:
 
«Çabuk, sufrayı kurun, acıktım...» dedi. «Çok acıktım. So
-
 
vulcanlarım ötüyor...»
 
Bulgurun pişmesi, ayranın hazırlanması uzun sürmedi. Güle 
şakalaşa bir yemek yediler.
 
Cennet karı: «Ooo
oh! .. Oh! .. Dünya varmış! Komşular. dünya 
varımış! ..» diye bağırdı.
 
Tam sofra kalkacağı zaman: