274 
 yeniden örgütlenme ve AYK’yı canlandırma girişimleri başarısızlığa uğramış,bu durum, 
kendilerini harekete geçirecek liderlikten yoksun kalmalarına neden olmuştur. Bu yüzden 
Filistin’i kurtarma ve İsrail devletinin doğuşunu önle me görevini Arap devletleri üstlenmiştir 
(Kumaraswamy, 2009: Ix -Ixi). Arap Ligi, Haziran 1946’da bir Filistin Komitesi ile Filistin 
Fonu ve Hüseyni başkanlığında Filistin İçin İcra Komitesi oluşturulmasına karar vermiştir. 
Arap Ligi ile ortak hareket ettiğ i görüntüsüne karşın Abdullah, taksimi halinde Filistin’in Arap 
kısmını Ürdün’e katma niyetini sürdürmüştür. (Armaoğlu: 70 -71).1921’de İngiltere tarafından 
Mavera -i Ürdün yönetimine getirilen Abdullah, büyük Haşimi imparatorluğu ve halifeliği 
düşüncesine i nanmış, yaşamı boyunca politik mevcudiyet ve etkisini Mavera -i Ürdün/Ürdün 
sınırları ötesine taşımaya çalışmış, Büyük Suriye idealinden hiçbir zaman vazgeçmemişti. 
Abdullah, Filistin ve Mavera -i Ürdün’ü kapsayan, Arapların ve Yahudilerin eşit olarak 
yaşaya cakları, kendisinin yönetiminde bir ‘Semitik Krallık’ kurmayı amaçlamaktaydı (Shlaim, 
2007). Abdullah’ın bu tutumu, BM’de taksim kararının alınması sonrasında Filistin sorunu 
bakımından büyük önem arz edecektir. Zira Abdullah Filistin’in taksimi kararından  önce 
Yahudi Ajansı ile gizli görüşmeler yapmış, Yahudi Ajansı Abdullah’ın BM tarafından Yahudi 
devletine bırakılan alana girmeme sözüne karşılık, Arap devleti olarak işaretlenen alanın 
çoğunun Ürdün tarafından ilhakını kabul etmişti (Shlaim, 2007).  
4. İS RAİL’İN KURULMASI VE ARAP -İSRAİL ÇATIŞMASI  
İkinci Dünya Savaşı’nın sonunda Yahudi soykırımının boyutlarının öğrenilmesi, 
yarattığı şokun yanı sıra, uluslararası toplumda Yahudi davasına karşı büyük bir sempati 
doğurmuştur. Yahudi devletinin kurulması yalnızca haklı bir dava olarak değil, aynı zamanda 
Avrupa’daki Yahudi mülteciler sorununa da kısmi bir çözüm olarak görülmüştür (Best ve diğ., 
2012: 134). Mültecilerin Filistin’e yerleştirilmeleri için Yahudi göçüne koyduğu sınırlamaları 
kaldırması konusun da özellikle ABD’nin yoğun baskısıyla karşılaşan İngiltere, bir yandan da 
Yahudilerin Filistin manda yönetimine yönelik şiddet eylemlerine maruz kalmıştır. Savaş 
sırasında Avrupa’dan akan göç dalgalarını ve illegal yollardan gelen göçmenleri engellemek 
için katı tedbirler alan İngiltere’nin tutumu, Siyonistlerin İngiltere’ye yönelik tepkilerini ve 
Yahudi devletinin güç kullanılarak kurulması kararlılıklarını güçlendirmiştir. Diğer yandan 
Siyonistler, değişen uluslararası güç dengesinde öne çıkan ABD’nin siy asi desteğini 
kazanmanın önemini de anlamışlardı. 1939 Beyaz Kitabı’nın kesinlikle reddedildiği, Filistin’e 
serbest göç ve Yahudi çoğunluğuna dayalı bir Yahudi devleti kurulması kararlarının alındığı 
1942 Biltmore Konferansı’ndan (Yılmaz Şahin, 2016: 52) s onra ABD, uluslararası Siyonist 
faaliyetlerin merkezi olmuştu. 1945’te başkanlığa gelen Harry Truman, Siyonist lobinin artan 
etkisiyle 1948’e kadar Biltmore Programı’nı savunmuştur (Cleveland, 2015: 289 -290).  
ABD ve İngiltere’nin 1945’ten itibaren, sadece mülteciler meselesini değil, genel olarak 
Filistin meselesini ele almak üzere birlikte ve ayrı ayrı yaptıkları çalışmalardan sonuç 
alınamayınca İngiltere Filistin sorununu BM’ye götürmeye karar vermiştir. BM Filistin Özel 
Komitesi’nin Filistin’in taksimini  ve Arap ve Yahudi devletlerinin kurulmasını öngören 
Çoğunluk Planı’nın 29 Kasım 1947’de kabulüyle Filistin sorunu kritik bir dönemece girmiştir. 
Kararın kabulünde ABD ve Sovyetler Birliği’nin tutumu belirleyici olmuş, İngiltere’nin en kısa 
sürede bölgeden  çekilmesini ve meydana gelecek boşluktan yararlanarak Ortadoğu’ya girmeyi 
planlayan Sovyetler Birliği, Arap ülkelerinin beklentilerini boşa çıkararak kararı kabul etmiştir 
(Armaoğlu: 89). ABD askeri ve dışişleri yetkililerinin aksi yöndeki tavsiyelerine k arşın, Yahudi 
lobisinin etkisi altındaki Başkan Truman da taksimden yana tavır almıştır (Khouri, 1985: 51). 
Siyonistler başlangıçta karşı çıktıkları Çoğunluk Planı’nı sonradan kabul etmiş, daha BM’deki