ranlık kavuşuncaya kadar düşündüler. Sonra ayağa kalkhlar , 
atın koşuıniarını çözdü ler, eyeri Memed, heybeyi, dizgini, bel­
lerneyi öğretmen aldı, eve doğru yola düştüler. 
"Tuhaf bir iş," diye şaşkınlığını dile getirdi öğretmen Zeki 
Nejad . "Ben bunca ömür yaşadım, bunca işler geldi geçti ba­
şımdan, bunca savaşa girdim çıktım, yedi cephede savaştım, ne 
başıma böyle bir iş geldi, ne böyle bir iş gördüm, ne de duy­
dum. Senin o Anavarza ovasında bir düşmanın mı var, bunun 
için mi o rasını bıraktın da geldin?" 
"Yok," dedi Memed . 
"Öyleyse bu senin başına gelen dünyanın en tuhaf işi. O 
adamı tanıyor muyum, dedin, gözün mü ısırıyordu, dedin?" 
"Onu çok iyi tanıyorum, 6hun yüzünü çok görmüşüm gibi­
me geldi. Ama düşünüyorum, düşünüyorum çıkaramıyorum ." 
"Evet, ah tam alnının ortasınd an vuran bir adam, üç kurşu­
nu da yan yana değdirmiş atm alnının sakarının içine, atın üs­
tündeki seni, çoktaaan uçurur du. Tuhaf bir iş." 
"Çok tuhaf." 
"Ne düşünüyor sun?" 
"Düşünecek bir şey yok. Yalnız bu işi Hürü Ana bilmesin. 
Ona zor anlahr ız." 
"Zor anlahrız," dedi Zeki Nejad. "Hem zor anlahrız, hem 
de onun gözünden öyle bir düşeriz ki ahnı öldürtmüş bir kişi 
olarak, kıyamete kadar ne senin, ne de benim yüzüme bakar. 
Eğer bir gün dayanamaz da birimizle konuşacak olursa, o da 
bir uyuz köpekle konuşur gibi konuşur. Haydi dönüp gidelim 
de, atın ölüsünü çalıların içine çekelim de kimse görmesin. Ya 
da birisi görür , tanır da ... " 
Gerisin geri dönd üler, ağır ah kan ter içinde kalarak çalılı­
ğın içine kadar çektiler. 
"Şimdi bunu kartaHar iki gün içinde yer bitirir ler, kemikle-
rini bile bırakmazlar." 
��böyle konuşurken Memed bağırdı : 
"Işte, işte, o orada ... " 
Arkasından koşarken, hacakları deyip üç kurşun sıktı. 
Adam düşer gibi oldu, öğretmen, "vurdun," diye bağırdı, "tam 
isabet," adamın düşmesiyle kalkması bir oldu. 
256