Bu kavramları böyle kabul edip yola çıktın mı; 
sanatın, siyasanın içinde olması yargısına varmak da 
doğal. Sanatı, bir olay anlatmacılığı, bir bildiri, bir 
haber iletmeciliği sanıyor, Sayın Ölçen de çoğu aydın­
Jarımız gibi. Nitekim, «iyi bir romancı olabilmek için. 
belli bir röportaj denemesi geçirmek gerektiği kanısm 
da» olduğunu söylüyor. Galiba bu yanılgıya ilk düşen 
de, sayın Ölçen değil. Yani, ilk siyasacı değil. Siyasa­
cıların genel bir hastalığı bu. Bu yanılgının tarihini yüz­
yılımızın başlarına kadar götürmek olanaklı. Hani, o 
günlerde radyonun, sinemanın, televizyonun olmadığı 
veya bu kadar gelişmemiş olduğu düşünülürse, belki 
hoşgörülebilir bu tavır. Ne var ki, edebiyat kendi ben­
liğini yitirmiştir. Günümüz romanı, işte bu yüzden bu­
nalım geçirmektedir. Çünkü edebiyat, roman ; ne bir 
haber ileticiliği, ne de olay aktarmacılığ ıdır. Tolstoy'­
lar, Dostoyev ski'ler, Turgenyef'ler, olayları başarılı 
anlattıkları için büyük romancı değillerdir. Roman, 
Max Scheler'in dediği gibi, ilişkilerde yatan trajiği ya­
kalamak sanatıdır. Yani, bir çeşit, insanın karmaşık­
lığını çözümleme bilimidir. Bir haber iletme zanaatı 
olan gazetecilikle, röportajcılıkla da, uzaktan yakın­
dan bir ilişiği yoktur, hattA böyle bir ilişki, roman için 
küçümsenemiyecek bir düşmandır. 
Unutmaya lım; romanın, siyasanın içine girmesi zo­
rıınluğu ne kelime, siyasa romandan yön almak zorun­
dadır 
59