"Evet," dedi Kara iyimserlikle ve biraz da çocuksulukla. "Evet. Seni al ıyorum." 
Kara ile, yukar ıdan bakan ve içtenlikten uzak bu dille niye konu ştuğumu bilmedi ğimi söylemi ştim ya demin. 
Şimdi biliyorum: Kendimin bile gerçekle şebileceklerine zor inanabildi ğim şeylere, küçükken sersemli ğini 
bildiğim Kara'y ı ancak bu edayla ikna edebilece ğimi seziyormu şum meğer. 
"Boşanmam ın ve akşam üstü in şallah k ıyılacak nikâh ımızın geçersiz oldu ğunu iddia edecek olanlara, 
babam ın kitab ı bitmesin diye kötü lükler edeceklere, dü şmanlar ımıza karşı yapmam ız gereken pek çok şey var, 
ama zaten şimdi benimkinden de kar ışık olan akl ını daha kar ıştırmayay ım." 
"Akl ın hiç kar ışık değil," dedi Kara. 
"Çünkü bunlar benim ak ıllar ım değil, y ıllarca babamla konu şa konuşa ondan ö ğrendiğim şeylerdir," dedim. 
Hepsini benim kad ın akl ımdan ç ıkma sanmas ın ve dediklerime inans ın diye. 
Beni çok zeki bulup bunu yüzüme söyleyebil ecek erkeklerin hepsinin söyledikleri şeyi söyledi Kara. 
"Çok güzelsin." 
"Evet," dedim. "Zekâm ın övülmesi çok ho şuma gider. Ben küçükken babam da çok yapard ı bunu." 
Ben gelişip serpildikten sonra babam benim zekâm ı övmeyi. b ırakt ı diyecektim ki a ğlamaya ba şlad ım. 
Ağlarken sanki kendi içimden ç ıkıp benden ayr ılm ış başka bir kad ın oluyordum ve bir kitab ın sayfas ındaki ac ıklı 
bir resme bakarak dertlenen okur gibi, kendi hayat ımı dışarıdan görüyor ve kendime ac ıyordum, insan ın kendi 
dertlerine, ba şkalar ının derdiymi ş gibi gözya şı dökmesinde öyle saf bir yan var ki, Kara bana sar ıldığında 
içimize iyilik yay ıldı Ama bu sefer de, biz birbirimize sar ıldığımızda iyilik aram ızda kal ıyor, çevremizdeki 
düşmanlar ın âlemine varam ıyordu hiç.