nakkaş İbni Şakir şehirden ve k ıyımdan kaçmak için herkesin yapt ığı gibi güneye de ğil, bilindi ği gibi Mo ğol 
süvarilerinin geli ş yönü olan kuzeye gitmi şti. O zamanlar Kuran- ı Kerim yasakl ıyor diye kitaplara resim 
yap ılmaz, nakka şlar da ciddiye al ınmazd ı. Mesleğimizin en büyük s ırrı olan, âlemi minareden görmeyi, ufuk 
çizgisinin, ama gizli ama aç ık, sürekli varl ığını ve bulutlardan böceklere her şeyi Çinlilerin gördü ğü gibi k ıvır 
kıvır canl ı ve iyimser renklerle resmetmeyi borçlu oldu ğumuz pirimiz, üstad ımız İbni Şakir'in, Mo ğol 
ordular ının tâ kalbine varabilmek için ç ıktığı o uzun efsane yürüyü şü s ıras ında, kuzeye gitmek için atlar ın burun 
deliklerine bakt ığını söylediklerini i şitmiştim. Ama kar k ıyamet demeden yürüyüp bir y ılda vard ığı Semerkant'ta 
kitap nak şederken çizdi ği atlar ın, benim gördü ğüm ve duydu ğum kadar ıyla hiçbirinin, burnu kesik de ğildi. 
Çünkü onun için rüyalardan ç ıkma kusursuz atlar, yeti şkinliğinde karşılaştığı güçlü kuvvetli, muzaffer Mo ğol 
atlar ı değil, kederle geride b ırakt ığı mutlu gençli ğinin narin Arap atlar ıydı. Bu yüzden Eni şte'nin kitab ı için 
nakşedilmiş atın tuhaf burnu akl ıma ne Mo ğol atlar ım ne de Mo ğollar ın Horasan'a, Semerkant'a yerle ştirdiği bu 
alışkanl ığı getirdi." 
Üstat Osman bazen kitaba, bazen da bana bakarak anlat ıyordu, ama bizi de ğil, hayalini kurdu ğu şeyleri 
görüyor gibiydi. 
"Atlar ın burun deliklerini kesmekten ve Çin resminden ba şka Acem ülkesine ve tâ buraya kadar Mo ğol 
ordular ı yüzünden gelmi ş bir başka şey bu kitaptaki şeytanlar. Onlar ın yeralt ındaki karanl ık güçlerin sald ığı 
kötülük elçileri oldu ğunu, biz insanlar ın hayatlar ını ve değer verdiği şeyleri kap ıp kaçacağını, bizleri karanl ığın