Yer Demir Gök Bakır 313 
Oğluna: 
"Yavrucuğum, ben de biliyordum köylünün başında bir hal olduğunu. Büyük 
bir felaket dalaştığını köylünün üstünde. Göreneği bozdu köylü. Bu köylü gayn 
iflah olmaz. Ama bir çaresi var. Bir yolunu bulsun da Koca Halil, köylünün par­
ınağı ağzında kalsın. Eğer beni öldürmeyeceklerse, söz verirlerse, ben de bu işten 
köylüyü kurtanrım. Ama köyde olduğumu bu köylüye söyleme . İşimi gördürme­
den beni parçalar lar." 
"Baba sen deli misin, seni kim parçalar?" 
"Sen dediğimi iyi dinle. Sen bilmezsin, sen daha çocuksun, aklın ermez." 
"Baba, sen deli misin? Ne çocuğu! Ben altınışına merdiven dayadım." 
Oğlu böyle söyleyince Koca Halil bir süre sustu düşündü sonra: 
"Yok yok," dedi. "Sen çocuksun. Aklın ermez. Senin hiç aklın ermez bu köy-
lülük işine. Benim burada olduğumu söylersen ... " 
Oğul boş bulundu: 
"Biliyorlar," dedi. 
Koca Halil birden bir çığlık attı. 
"Yandım, öldüm! Şimdi gelirler. Kapat kapıyı. Çabuk sürgüle kapıyı. Şimdi, 
şimdi ... " 
Hemen arnbarın karanlığına uzandı, çulu da üstüne çekti. Tir tir titriyord u. 
"Kanlım oldun, kanlım! Kapaaat kapıyı. Çabuk, çabuk ... " 
Oğul Koca Halilin delirdiğini sandı, elini bıktım dereesine saliayarak kapıya 
gitti. 
"Kapatıyorum, kapatıyorum. Kapıda da bekler, kimseyi içeriye gönderm em," 
diye kapıdan alaylıca bağırdı. 
Koca Halil inliyordu: 
"Aaah, aaah," diyordu. "Aaaah, ölümüme sebep olan oğlum. Gözüro diye, gö­
zümün bebeği diye büyüttüğüm oğul, yemeyip yedirdiğim, giymeyip giydirdiğim 
oğul, ocağıını söndürdün. Evimi başıma yıkan oğul!" 
Koca Halil bekliyordu . Yüreği daralarak bir çıtırdı duyunca irkiterek bekli­
yordu. Ha geldiler, ha gelecekler. Her şeyin suçunu ona yükleyecekler. Muhta­
n, köylüsü , herkes, herkes tüm suçu ona yükleyecek, öldürünce de, işte büyük 
suçluyu öldürdük, kusura kalma Adil Efendi, diyeceklerdi. Yoksa, o Koca Halil 
olmasa, bir koca köyiin başına böyle bir hal gelir miydi, gelmiş miydi? 
Koca Halilin içinde iki duygu çatışıyordu . Biri ölüm ... Ölümden çok korku­
yordu. Kanlı, parça parça olmuş bedeni geliyordu gözlerinin önüne. Evin önüne 
birikmiş insanların ellerinde her bir parçası. Bu, hiç gözlerinin önünden gitmi­
yordu. Çok eskiden, Çukurova da, kadınların birikip bir ağayı taşlarla öldürdük­
leri geliyordu gözlerinin önüne. Kadınlar kudurmuş gibiydiler. Ağzı kanlı kan-