"Yarın telefon ederim!" dedi Refik ve çıktı. 
Kapıya bağlı çıngırak şıngırdadı. Fırtına vardı, ama Nişantaşı 
sakindi. Ağaçlar uğulduyordu. Birkaç saat önceki yosun ve deniz 
kokusu yoktu. Akşam kalabalığı ve telâş da yoktu. Fırtına, 
Nişantaşı'nın sakin ışıklarını titretiyor, pencerelerden dışarı 
yayılan huzur ve düzen havada eriyip dağılıyordu. 
RASTİGNACIN ODASI 
Ömer: "Biraz daha gecikseydin karanlığa kalırdın!" dedi. 
"Evet!" dedi Refik. Üzerinde hâlâ yolculuğun heyecanı vardı. 
"Kırk kilometrenin bu kadar da süreceğini hiç sanmazdım." Sonra 
gene aynı şeyi, üç gün süren yolculuğunu anlatmaya koyuldu. 
Ankara'dan Sivas'a trenle gelmiş. Sivas'tan Erzincan otobüsüne 
binmiş; tam bir gün süren bu maceralı yolculuktan sonra, dün 
akşam, Erzincan'da yatmış, sabah da yarım gün süren bu kırk 
kilometrelik Erzincan-Alp yolculuğuna çıkmıştı. Geleli yarım 
saat olmuş, karlı paltosunu çıkarmış, barakanın büyük sobasının 
yanma oturmuştu, ama Ömer hâlâ onun ince gövdesinden so­
ğuğun fışkırdığını hissediyordu. Doğu soğuğu, şu Nişantaşlı 
narin gövdeye iyice işlemiş olmalıydı. 
Ömer: "Üşüyorsun galiba." dedi. 
"Üşüyorum, ama çok değil." 
"Birazdan yemek yeriz. Çorba içer, ısınırsın. Ama önce sana 
burayı göstereyim." ' 
Birlikte kalktlar. Ömer önüne gelen ilk kapıyı açtı. Kiracıya 
ev beğendiren ev sahibi gibi sesini değiştirerek: "Burası helâ!" 
dedi. "Alaturka, ama idare edersin artık. Hem sizin Nişanta-
şı'ndaki evin alt katında vardı bir alaturka helâ... Uşaklar ve 
hizmetçiler için." 
Refik: "Ama babam da kullanırdı o helayı," dedi. Özür dili-
yormuş gibiydi. "Üstelik evi aldıklarında alafrangaymış orası. 
Babam sonra değiştirmiş." 
Ömer, "Tatsız bir şakaydı yaptığım," diye düşündü. Sonra 
260