olmayabilir. Sıkıcı ama yine de katlanılabilir bir eziyet. Hatta 
bazıları bunu yeni insanlarla tanışma, gevezelik etme, bilgi 
alışverişinde bulunma, yol yordam öğrenme fırsatı olarak görüp durumdan 
keyif bile alabilir.
Ama o kesinlikle bu tür insanlardan değ ildi.
Tahammül etmesini kolayla ştıracak düşünebildiği yegâne teselli 
çantasının derinliklerinde bir çikolatasının daha olduğunu bilmenin 
verdiği rahatlıktı. Elindeki çikolatayı bitirdiğinde ötekini yemeye 
başlayacaktı. O zamana kadar sıranın yeterince ilerleyeceğini, masanın 
arkasında oturmuş çınlayan sesiyle ricadan çok emire benzeyen "sıradaki 
lütfen!" cümlesini tekrar tekrar haykıran asabi, görünüşlü kadına 
ulaşabileceğini umuyordu.
Katran karası  bir at ku yruğu şeklinde toplanmış saçını yokladı. Ona en 
büyük eziyet sırada -beklemek değil, başkalarıyla -birlikte- sırada-
beklemekti. Mesele hep insanlardı, hep onlar. Konuşmaları, şakaları, 
tavırları... hep o eski bildik sorun. Çikolata mümkün olduğunca uzun 
dayansın diye olabildiğince küçük bir ısırık daha aldı. Bu kampüse 
geldiğinden beri iki gıdayla besleniyordu temelde: çikolata ve muz. 
bunların göründüğünden fazla ortak noktası vardı aslında. İkisi de 
benzer bir kolaylıkla soyulup tüketiliyordu. Gün
37
boyu başka hiçbir şey yemeden durabilirdi. Bazen çikolatayı  ana yemek, 
muzu tatlı, bazen de muzu ana yemek çikolatayı tatlı olarak yiyordu.
Hemen önünde, saçları yeni biçilmiş çimenler gibi kısacık, meşe yaprağı 
gibi kızıl ince uzun bir kıza iliştirilmiş iki devasa kulak vardı. Bu 
açıdan bakınca kızın yüzünün neye benzediğini tahmin etmek zordu ama 
lekesiz, bembeyaz boynu yenebilecek bir şey izlenimi veriyordu. Havuç 
kafa hararetle etrafını sarmış bir grup kızla konuşuyordu ve ara sıra 
hep birlikte bir kahkaha koy veriyorlardı.
Sıra bir adım daha ilerlerken diğer çikolatayı aramaya başladı. 
Çantasmdaki ıvır zıvır kalabalığı arasında çikolata yerine, içi 
neredeyse tümüyle kararmış yarım bir muz buldu. Bunun oraya nasıl 
girdiğini hatırlıyordu. İki gün önce, servise ilk binişinde, şoförün 
yanma oturmuş sakin sakin muzunu yerken gözü yukarıdaki üç levhaya 
takılmıştı. Birinci levha: "Aşağılayıcı söylemin suç olduğunu biliyor 
muydunuz?" diye soruyordu. Biliyordu. İkinci levha bir kadın sağlığı 
merkezinin ilanıydı, üzerinde havaya zıplamış pişmiş kelle tebessümüyle 
ışıldayan genç bir kadın resmi vardı. Bunu anlamamıştı işte. Bir 
kadının jinekologa gittikten sonra böyle zıplaya -bileceğine pek ihtimal 
vermiyordu, gidilen yer ne kadar şık, alman haber ne denli sevinçli 
olursa o lsun. Üçüncü levha ise "Otobüste yemek içmek yasaktır" 
buyuruyordu. Okur okumaz göz ucuyla onu hiç mi hiç umursamayan şoförün 
hareketlerini izleyerek muzu çantasına koymuştu. Şimdi aynı muzu 
çantasından çıkardığında içini kapkara bulmuştu ve onun karasıyla , 
önünde duran boynun saf beyazlığı arasında çarpıcı bir tezat vardı. Bu 
tezatı iyi bir işaret, hayra alamet olarak görmeye karar verdi. Tam o 
anda önündeki kız arkasına dönüp gülümsedi.
"Çikolatayı  çok mu seviyorsun?"
Esmer kız "Yemek içmek yasaktır" levhasının altında otobüs şoföründen 
azar işitmiş gibi panikle kızardı.
"Debra Ellen Thompson ben," dedi havuç kafa elini uzatarak. Tam alnının 
ortasında saçlarının geri kalanına ters yönde uzamış ipince bir tutam 
inek yalamış saç vardı.
38
Ama esmer kız daha ona cevap veremeden "sıradaki lütfen" nakaratı 
yankılandı.
Fotoğraf çektirme sırası Debra Ellen Thompson'a gelmişti, ondan sonra