bıraktım. Sepetten patatesleri aldım, yıkadım soy­
maya başladı m. Akşama Çınar, hafta sonunu geçir­
mek için okuldan eve çıkacaktı . Çocuklarıma en 
sevdikleri yemek olan köfte ve kızarmış patates zi­
yafeti çekecek ve kararımı açıklayacaktım. Bakalım 
ne diyeceklerdi ? Onların onayını alabilirsem, baş­
kaları ne söylerse söylesin, dinlemeyecekti m. Bu, 
benim hayatımdı çünkü! Ara sıra da kendim için 
yaşamak hakkımdı benim. Hatalar yapsam bile! 
Çocuklara konuyu açtığım akşamın ertesinde, 
erkenden telefonu çevirdim ve Cevdet'e, "Çocuk­
ların itirazı yok. Teklifine evet diyorum," dedim. 
"Desene, Şişli-Bebek arasındaki sefer işkencesi 
bitiyor!" dedi Cevdet. 
Önce teknede bizlerle olan arkadaşlarımıza ka­
rarımızı açıkladık. Biraz çabuk karar verdiğimizi 
düşünüyorlardı ama hepsi de memnun olmuş gi­
biydi. 
"Bu çok önemli kararı aramızda kutlamalıyız," 
demişti Leyla Abla. "Hafta sonu hepinizi evime da­
vet ediyorum. Türkan'cığım, nerdeyse nişan mahi­
yetindedir bu davet, çağırmak istediğin başka arka­
daşların ya da akrabaların varsa lütfen onlara da ha­
ber ver." 
"Akraba larıma ben kendim bildiririm sonra, 
ama bir iki arkadaşım var, mesela Gökşin'i çağır­
mak isterdim," dedim. 
174