BEKÇİ 
ÖMER 
BEKÇİ 
BEKÇİ 
I. MİSAFİR 
KADIN 
ANNEIII 
1. MİSAFİR 
KADIN : Yoğsa yok! Sen de ona gidiver. Ne çıkar? Hem şe­
kercilik kötü mü? Bayram gelir, şeker. Seyran ge­
lir, şeker. Misafire şeker... Çocuk ister, şeker. İyi 
para var bu işte. 
: Bekçi amca, zaten kafam bulanık, bir de sen mu­
sallat olma Allah aşkına. 
: Ne dedik sana? Babanın kıymetini bil, dedik. Ay­
lardır gözlüyorum. İşin gücün serserilik. Yazık 
değil mi o babaya? .. 
(Ömer başıyla bir lahavle çeker.) 
: (Yıkık duvarın arkasına dolanırken) Bana ne efem. 
Benim görevim burasına göz kulak olup, park 
yerini bilmem neye çevirtmemek ve dolayısıyla 
zahnıza ikazatta bulunmaktır. İşte o kadar. 
(Duvarın arkasında kaybolur. Ömer, kalkar, sola ba­
kar, sonra başının uzatır, Bekçi'nin çıktığı tarafa ba­
kar, yeniden banka oturur.) 
(Anne, acele oturma odasından çıkar. Çok sürmeden 
l.Misafir Kadın'la geri gelir. istemeyerek sarılıp öpü­
şürler.) 
: (Yatak örtüsünü gösterir.) Yatak örtüsü bu mu? Eh 
fena olmamış. 
: Evet. Fena olmadı. Ama saten de ne pahalıymış. 
: Ayol, oldu olacak, iki de gırlentini yapsaydınız. 
Neyse, bak bakalım, mantoluk hoşuna gidecek 
mi? 
(Paketi açar.) 
ANNE 111 : (Hoşlanmamıştır.) A, pek güzel. Olmasaydı da 
1. MİSAFİR 
KADIN olurdu canım. 
: Sen de. Ele güne karşı. Eczacının anası diye adı­
mız çıkmış bir kere. 
54