Sonra Cemile Teyze'ye dükkânlar ve arsalar için söyleyeceklerini 
tasarlamaya başladı. 
Kapıyı Cemile Teyze açtı. Ömer'i gene neşeyle karşıladı, daha 
önce gelmediği için çıkıştı, teyzesini ve eniştesini, hava günlük 
güneşlik olmasına rağmen yolda üşüyüp üşümediğini, kahvesini 
nasıl istediğini sordu. Ömer'in cevaplarını dikkatle dinledi, 
hizmetçinin izinli olduğunu söyledi, kahve pişirmek için mutfağa 
gitmeden önce de biraz hizmetçiden yakındı. Ömer, kadının 
arkasından bakarken, "Ee, Nazlı yok mu?" diye söylendi. 
Kahvelerini içerlerken havadan sudan konuştular. Ömer, 
Cemile Hanım'ın sorması üzerine teyzesinin ve eniştesinin 
sağlığını, günlük hayatlarını anlattı. Cemile Hanım da kendi 
sağlığından yakındı. Tombul kollarını göstererek romatizma­
larından çektiklerini anlattı. Sonra Ömer'in beklediği gibi bir 
sessizlik başladı. Teyze uzun uzun iç çekti. 
Bunun üzerine Ömer çabuk çabuk anlattı: Kemah'a gidiyordu, 
bir yıla kalmadan yüklüce bir paraya ihtiyacı olacaktı. Cemile 
Teyze'sinden dükkânlara, ortak oldukları eve, arsalara alıcı 
bulmasına yardımcı olmasını rica ediyordu. 
"Aman, her şey öyle satılır mı?" dedi kadın. 
"Şimdi satılmayacak, teyzecigim. Sonra satılması gereke­
cek!" 
"Satmak iyi bir şey değildir. Rahmetli babam, bir kere mülk 
satmaya başladın mı sonu gelmez, derdi." 
"Ben bunları yemek için satmayacağım ki!" dedi Ömer. 
"Sermaye etmek için satacağım." 
"tyi değildir, iyi değildir!" diye mırıldandı kadın. Ama sonra 
elinden gelen yardımı da yapacağını söyledi. 
Ömer, "Ben buraya niye geldim?" diye düşündü. "Bu kadın 
bana hiçbir zaman yardım edemez. Ben buraya... Yoo, niye ol­
masın? Erenköy'ü iyi tanır..." 
"Oğlum, Kemah nerede?" 
"Erzincan'da." 
"Soğuk olur oraları." 
"Önümüz yaz!" 
"Gene de sen kalın birşeyler almayı ihmal etme!" dedi Cemile 
Hanım. Sonra Erzurumlu bir uzak akrabasını anlatmaya başladı. 
1.36