KADERIN CILVESI 197 
— Bu şatafatlı sözlerin gerekli gereksiz yerlerde ağız do­
lusu bir gururla savrulması kolaydır. Fakat ispat etmek gere­
kince?... 
— İspat etmek gerekince ispat da ederim. 
Şemi deminkinden daha derin daha uzun bir düşünceden 
sonra: 
— Peki, bu hususta seni tecrübe etmek isterim. Razı mı­
sın? 
— Bence tecrübeye lüzum yoktur. Fakat mademki böyle 
arzu ediyorsun. Razıyım. Hazırım. 
— Bu sırrı öğrenince senin de üzerine insanca bir vazife 
düşecek. Bu vazifeyi üzerine alman şartıyle sana işi açabilirim. 
— Yapabileceğim bir şey mi? 
— Pekâlâ yaparsın. 
Bazen kader insanı bir uçurum gibi çeker. Adamın basireti 
bağlanır. Dili tutulur. Karşı koymaya kendinde kuvvet bula­
maz. Büyük bir teslim oluşla bu çekici güce kapılır. 
İkimiz de bir süre sustuk. İçimde derece derece büyüyen 
merak soluk almama zorluk verecek kadar ciğerlerimi şişiri-
yordu. 
Nihayet Şemi beni ilk defa görüyormuş gibi derin bir dik­
katle gözlerini yüzüme dikerek.. 
— Teklifimi kabul ediyor musun? 
— Namusa uygun olmak şartıyle ediyorum. 
— Bu bakımdan emin ol diyorum. Biraz bekle. Şimdi ge­
lirim. 
Şemi bunları söyledi ve odalardan birine yürüdü. 
İnilti hâlâ aralıklı sağnaklarla devam ediyordu. Şemi bir­
kaç dakika sonra yine yanıma gelerek: 
— Buyurun şu odaya... Birer kahve, sigara içelim. Seni asıl 
sır sahibiyle görüştüreyim. 
Sır sahibi... Oooo, iş gittikçe tuhaflaşıyor. Bu garip sırrın 
Şemi'den başka bir de meşru sahibi mi var?