ama. Burada i şler başka türlü. Bizim için ya ğmur ne bereket de-
mek, ne de ıslakl ık. Ne ar ınırız onunla, ne onan ırız. Olsa olsa se-
beb-i öfkedir ya ğmur. 
Sebeb-i öfkemizdir ya ğmur. 
Çünkü çamur ve karma şa ve hiddet boca eder üzerimize, 
damla damla dahi de ğil, kova kova, sanki elimizde yeterince yok-
muş gibi her birinden. Bir de mücadele demektir ya ğmur. Bitevi-
ye didini ş. Suyla dolu bir le ğene aniden at ılm ış yavru kediler gi-
bi, on milyonumuz birden damlalara kar şı beyhude bir kavgaya 
girişiriz. Bu dala şta tümüyle yaln ız olduğumuz söylenemez asl ın-
da. Ne de olsa teneke levhalara yaz ılı kadim isimleriyle İstan-
bul'un sokaklan-da mücadeleye koyulur bizimle beraber. Sokak-
lar, evliyalar ın dört bir yana saç ılm ış mezar ta şlan, hemen her kö-
şede bekleyen çöp y ığınlar ı, yak ında göz al ıcı, modern binalara 
dönüşecek çirkin, devasa in şaatlar ve bir de mart ılar... Onlar da 
var bu kavgada. Gökyüzü ne vakit tepemize tepemize tükürmeye 
başlasa, hepimiz birden galeyana geliriz. 
Ama sonra, son damlac ıklar topra ğa erişip de, art ık üzerlerinde 
tozun zerresi kalmam ış yapraklara karars ızca tünedi ğinde, yani 
yağmurun nihayet durdu ğunu sezdi ğimiz ama bir türlü emin 
olamad ığımız o korunmas ız anda, hani hayat ın normale döndü ğüne 
dair bir i şaret arad ığımız o buruk arafta, her şey ve her yer sü-
kûnete kavu şuverir. Sema bize bakar, biz a şağıdakilere. Bakar ve 
gülümser, bizleri içine soktu ğu bu mü şkül durumdan ötürü özür 
dilercesine. Bizler de saç ımızda hâlâ damlalar, paçalar ımızda ça-  
mur, bak ışlar ımızda bezginlikle, laciverdin tonlar ına öykünen ve 
şimdi her zamankinden daha be rrak görünen semaya bakakal ırız. 
Bakar ve tebessümüne kar şılık vermeden edemeyiz. Elde de ğil, 
her seferinde gökyüzünü affederiz. 
Ama henüz böyle bir af için çok, erken. Şu anda ya ğmur hâlâ 
bütün h ızıyla yağıyor ve Zeliha'n ın yüreğinde bağışlamadan eser 
yok. Şemsiye de ta şımıyor üstelik. Zira "her ya ğmurda gene bir 
sokak sat ıcısına bir avuç para bay ılıp ald ığın her şemsiyeyi güne ş 
çıkar ç ıkmaz orda burda unutacak kadar enayi oldu ğuna göre, bu 
 sefer yok sana şemsiye memsiye, iliklerine kadar ıslanmay ı hak 
ettin k ızım," diye buyurdu kendi kendine. Zaten art ık çok geç. S ı-
rılsıklam oldu bile. Bu aç ıdan bak ınca, yağmur da hüzün gibi bir 
şey galiba: İlk başta, aman bana ili şmesin diye didinir sak ınırsın, 
emniyetli ve kuru kalmak için elinden geleni yapars ın, ama bakt ın 
ki olmuyor, bakt ın ki yağıyor üzerine dört bir koldan, gark 
olursun ta dibine kadar ve bir kez bu kadar batt ın m ı içine, ha bir 
damla eksik ha bir damla fazla ne fark eder. Ya ğmur da hüzün gibi 
bir şey, yakaland ın m ı bir kez, az ı çoğu yok art ık. Olsa olsa 
"kuru kalabilenler" ve "sa ğanaktan nasibini alanlar" var. 
Yağmur Zeliha'n ın kuzguni ve k ıvırcık saçlar ından aşağı ge-
niş omuzlar ına daml ıyor. Kazanc ı ailesinin bütün kad ınlar ı gibi, 
Zeliha da kara ve k ıvır k ıvır saçlarla do ğdu. Ama di ğerlerinin ak-
sine, o saçlar ını değiştirmedi, aynen korudu. 
Arada soluklanmak için durup, ani bir ışığa maruz kalm ışça-
sına zümrüt ye şili gözlerini k ısıyor. Kat ıksız bir kay ıtsızlık var 
bugün bak ışlar ında, hani şu dünyada sadece üç türden insana has 
kay ıtsızlık: ya umutsuzca saf, ya umutsuzca içe kapan ık, ya da 
umutsuzca umut dolu insanlara. Zeliha bu üç gruba da dahil ol-
mad ığından gözlerine sinen kay ıtsızlığa anlam vermek zor. Gelip 
gidiyor kay ıtsızlık. Yalpal ıyor. Kâh üzerine çöküp donukla ştın-
yor bak ışlar ını, kâh geri çekilip yerinde incecik bir bo şluk, bir 
aray ış bırak ıyor. 
Temmuzun bu ilk cumas ında Zeliha'da bir tuhafl ık var. Bazen 
morfin yemi ş gibi hissiz görünüyor nedense. Onun kadar cevval 
biri için hayli s ırad ışı bir hal. Bu yüzden mi bugün ne bu şehirle 
ne de yağmurla kavga etmek istemesi? Bu yüzden mi sava şma-
mas ı? Kay ıtsızlık bir yoyo gibi, inip ç ıkıyor kendine has bir ritim-
le. Zeliha da ayak uydurmu ş bu yoyoya, ruh hali bir sarkaç olmu ş 
adeta, iki z ıt kutup aras ında gidip geliyor: Donukluktan ta şkınlığa