FAKİR BAYKURT
 
177
 
 
uymayan Kır Abbas’ın yanı sıra, böyle sabırla, böyle sessizlikle, geride 
kalmadan yürüyüp gelmişti...
 
Gene yürüyordu...
 
Acı tatlı, akıllı deli, ağı çivi onun karısıydı. Onun yatağında tatlı 
kadınlık anlarını yaşamış, döllenmiş, doğurmuşt
u. Teri onun teriyle, 
soluğu onun soluğuyle, kokusu onun koku
-
 
suyle karılmış, hamur 
olmuştu. Komşu kavgalarına onunla girmiş, onunla dövmüş, onunla 
dövülmüştü. Onun dayağını yemiş, dayağını yerken onun yüzünü 
tırmalamıştı. Onunla umutlanmış, onunla unutmu
ştu...
 
Şimdi de onunla yürüyor, onunla seviniyordu...
 
Kır Abbas elini kıçından indirdi. Gözlerini kıstı. Gülmemek için 
dudaklarını içeriden ısırarak döndü, karısı Cennet’in yüzüne baktı: 
Derinlere dikilmiş iki kara göz, iki sabır ışıldağı... Saçları ağarıp
 
gitmişti. Ellerinin tırnakları kırılmıştı. Hiçbir yerinde bir gram fazla eti, 
fazla yağı, gerdanı göbeği yoktu. Meşe dalı gibiydi. Yanıktı. Ne kin, ne 
hışım; yüzü nasıl okunursa o anlamı veren silinmiş bir yazı gibiydi. 
Kocasına, kocasının kına yakılmış g
ibi kırmızı sakallarına bakıyordu...
 
Kır Abbas durdu.
 
Cennet karı, ellerini onun omuzlarına kaldırdı. Usulca, duyulur 
duyulmaz bir fısıltıyla:
 
«Torunun hâlâ adsız duruyor. Sen gelmedin deye beşiğe de 
koyamadık. Senem’in içinden kimbilir neler geçiyor? Bir 
akşamüstü 
dolan evine gel!» dedi.
 
Ellerini kocasının omuzlarından çekti. Gözlerini yere indirdi. 
Kıpırdamadan bekledi. Kocası yürürse yürüyecekti. O durduğu için 
duruyordu, kıpırdamıyordu.
 
Kır Abbas, karısının ellerini eline aldı. Bir eliyle de onun çenesi
ni 
tuttu, yüzünü yüzüne doğru kaldırdı:
 
«Vakti var, helbet geleceğim! Helbet torunuma uygun bir ad 
koyacağım! Emme vaktı var, unuttum sanma! ..» dedi.
 
Battal ile Rıza geliyorlardı.
 
Cennet karı, ellerini çekip usulca uzaklaştı.