Zavall ı kurban ımı can havliyle buldu ğum s ıradan ve kaba bir usûlle öldürdüm. Eserimden geriye beni ele 
verecek ki şisel herhangi bir iz kal ıp kalmad ığını araştırmak için geceleri bu yang ın verine geldikçe üslup 
sorunlar ı kafama daha da çok ü şüşmeye başlad ı. Üslup diye tutturduklar ı şey, kişisel bir iz b ırakmam ıza yol açan 
bir hatad ır yaln ızca. 
Yağan kar ın ayd ınlığı olmasayd ı da buray ı bulurdum: Buras ı, yirmi be ş yıllık arkadaşımı katlettiğim yang ın 
yeri. Kar, benim imzam olarak görüle bilecek bütün izleri örtüp yok etmi ş. Bu, Allah' ın da üslup ve imza 
konusunda benimle ve Behzat'la ayn ı fikirde oldu ğunu kan ıtlıyor. Dört gece önce, o ak ılsızın ileri sürdü ğü gibi 
bağışlanmaz bir günah ı, fark ında olmadan bile olsa, kitab ı nakşederken işlemiş olsayd ık, Allah biz nakka şlara bu 
sevgiyi göstermezdi. 
O gece, Zarif Efendi'yle bu yang ın yerine girdi ğimizde kar ya ğmıyordu daha. Uzaklardan yank ılanarak 
gelen köpek ulumalar ını işitiyorduk. 
"Niye buraya geldik?" diye soruyordu zavall ı. "Bu vakitte bana burada ne göstereceksin?" 
"İleride bir kuyu, ondan on iki ad ım ötede de y ıllard ır biriktirdi ğim gömülü param var," dedim. "Bu 
anlatt ıklar ımı kimseye söylemezsen Eni şte Efendi de, ben de seni sevindiririz."