Vakit Ge çsin Di ye
  
 "Bu kadar yavaş  yavaş, sab ırla çal ışman ı çok seviyorum Füsun,"  
demiş tim f ısıldar gibi. 
"Ben de sö ylüyorum, bir ser gi açsın!" demi şti Feridun a ynı fısıltılı 
havayla. "Ama utan ıyor..." 
"Ben bunlar ı vakit geçsin di ye yap ıyorum," derdi Füsun. "En zoru,
güvercinin ba şındaki tüylerin parlamas ı. Görüyor musunuz?" 
"Evet, görüyoruz," dedim. 
Uzun bir sessizlik oldu. Feridun o ak şam san ırım Spor Saati'ni  
seyretmek için de evde kalm ıştı. Televizyondan bir gol sesi gelince  
koşarak gitti. Füsun ile hiç konu şmad ık. Onunla yapt ığı resme sessizce  
bakmak, Allah ım, bu beni çok mutlu ediyordu. 
"Füsun, bir gün Paris'e gidelim ve birlikte oradaki resimleri, bütün  
müzeleri görelim, çok isterim." 
Bu pervas ızl ık; birkaç zi yaret surat asma, ka ş çatma, halta hiç  
konuşmama ve küskünlük cezas ına çarpt ırılacak bir suçtu, ama Füsun  
sözümü çok do ğal karşıladı. 
"Ben de gitmek isterim Kemal." 
Pek çok çocuk gibi ben de okul y ıllar ındayken resme heves etmiş, 
ortaokul ve lisede bir dönem Merhamet Apartman ı'nda-ki dairede  
"kendi kendime" hevesle resim yapmış , ileride ressam olaca ğım 
hayallerini kurmu ştum. O zamanlar, bir gün Paris'e gidip  bütün  
resimleri görmek gibi çocuksu hayallerim vard ı. 1950'lerde, 1960lar ın 
baş ında, Türkiye'de resim seyredilecek hiçbir müze, sa yfalar ı çocuksu  
bir zevkle çevrilebilecek resim ve reprodüksi yon kitaplar ı yoktu. Ama  
biz Füsun ile resim sanat ında neler oldu ğu gibi konularda de ğildik hiç  
Fotoğrafta ki siyah-be yaz kuşu bü yütüp renklendirmenin zevkleri hızı  
mutlu ediyordu. 
Keskinlerin evinde gittikçe daha fazla tat ald ığım bu çocuksu  
mutluluğun tuhaf zevkleri artt ıkça, evin d ışındaki dün ya, İstanbul  
sokakları bana daha tekinsiz gelirdi, busun ile yapt ığı kuş  resimlerine  
bakmak, resimlerin a ğır ağır gelişimini izle 
 
389