mış. Kulağa tuhaf gelecek ama anne dememem onu rahatlatm ış 
olmal ı. Dört karde şin dördü de teyzelerimdi teoride. Bir şekilde 
bu unvan annemin i şlediği günah ı toplum nezdinde daha az görü-
nür hale getirdi. Asl ını istersen ona teyze demeye beni bizzat ken-
disinin cesaretlendirdi ğini düşünüyorum. En az ından bir müddet, 
sonra da al ışkanl ığın üstesinden gelmek mümkün olmad ı." 
"Ondan ho şland ım," dedi Armanu ş, ama sonra kafa kan şıklı-
ğıyla duraklad ı. "Hangi günahtan bahsediyorsun?" 
"Gayrime şru bir çocuk do ğurmaktan. Annem..." Asya do ğru 
kelimeyi ararken burnunu buru şturdu, "... ailedeki kara koyundur. 
Evlilik d ışı çocuk do ğuracak kadar asi." 
Bir Rus tankeri geçiyordu şimdi. K ıyıya küçük dalgalar çarpt ı. 
"Etrafta bir baba olmad ığını fark ettim ama ölmü ş filan olabi-
leceğini düşünmüştüm," dedi Armanu ş kekeleyerek. "Üzgünüm." 
"Babam ölmedi diye mi üzülüyorsun?" dedi Asya gülerek. 
Kıpk ırm ızı kesilen Armanu ş'a h ınzır bir bak ış fırlatt ı. 
"Ama hakl ısın biliyor musun," dedi Asya nice sonra, gözle-
rinde tekinsiz bir par ıltıyla. "Ben de böyle hissediyorum zaman 
zaman. Yani babam ölmü ş olsayd ı bu belirsizlik de sona ermi ş 
olacakt ı. Beni en çok çileden ç ıkaran bu. Kim oldu ğunu, neye 
benzediğini düşünmeden edemiyorum. İnsan ın babas ının nas ıl 
bir adam oldu ğuna dair hiçbir fikri olmad ığında, hayalgücü dev-
reye girip bo şluğu dolduruyor. Dü şünsene belki de kar şılaştık ba-
bamla. Belki her gün televizyonda seyrediyor ya da sesini radyoda 
duyuyorum, o oldu ğunu bilmeden. Belki günün birinde bir 
yerde burun buruna gelece ğiz, bilmeden yan ından geçip gidece-
ğim. Babamla ayn ı otobüse binebiliriz; belki dersten sonra konu ş-
tuğum hocad ır, sergisine gitti ğim fotoğrafç ı ya da şu seyyar sat ı-
cıdır... Kim bilir." 
Dönüp ayn ı anda dikkatle bakt ılar Asya'n ın nutuğuna konu 
mankeni olan seyyar sat ıcıya. Kalem b ıyıklı, ellili ya şlarda, tüy-
siklet bir adamd ı. Önündeki caml ı el arabas ında çeşit çeşit turşu-
larla dolu koca koca kavanozlar vard ı. İki genç kad ının böyle il- 
 gisine mazhar olmaktan memnun s ırıttı. Armanu ş kızararak yüzü-
nü çevirdi, Asya ise ka şlar ını çat ıp, turşucuya ters ters bakt ı. 
"Yani annen sana hâlâ baban ın kim oldu ğunu söylemedi mi?" 
diye çekinerek sordu Armanu ş tekrar yola koyulduklar ında. 
"Annem nevi şahs ına münhas ır bir yarat ıktır! Öyle de inatç ı-
dır ki... Görüp görece ğin en demir iradeli kad ınd ır. İçinden gel-
mezse bana hiçbir şey anlatmaz. Di ğerlerinin de babam ın kimli-
ğini bildiğini sanm ıyorum. Sanmam ki kimseye söylemi ş olsun. 
Hoş, bilseler bile benimle payla şmazlard ı ya. Kimse bana bir şey 
açıklamaz. Kazanc ı ailesinde sürgünüm ben, aile ar şivlerindeki 
her türlü tehlikeli bilgiden ve s ırdan uzak tutuluyorum. Beni ko-
rumak ad ına kendilerinden ay ırdılar." Asya çitledi ği çekirde ğin 
kabuklar ını hınçla tükürdü: "Bir müddet sonra kar şılıklı bir oyuna 
dönüştü; onlar beni maziden uzak tuttukça, ben de onlan kendi 
sırlar ımdan d ışlad ım." 
Ayn ı anda ikisi de yava şlad ı. Denizde, topu topu elli metre 
ötelerinde, küçük bir teknenin burnunda ayakta durmu ş, bir elin-
de duman ı tüten bir sigara, di ğer elinde ise san, turuncu ve mor 
balonlar tutan bir adam vard ı. Baloncu mavi sulann üzerinde nas ıl 
bir renk şölenine dönü ştüğünün, ne denli nefes kesici bir seyir 
malzemesi sundu ğunun fark ında değildi. Armanu ş ile Asya ba-
lonlar ufukta kaybolana kadar bu manzaray ı sessizce seyrettiler. 
"Bir yerlere otural ım," dedi Asya, gördü ğü güzellikten yorgun 
düşmüş gibi. Yak ınlarda sala ş bir k ır kahvesi vard ı. 
"Ne tip müzik dinlersin?" diye sordu Asya, bo ş bir masa bu-
lup içeceklerini ısmarlar ısmarlamaz - Asya limonlu çay, Arma-
nuş buzlu diyet kola. Müzik Asya'n ın dünyayla ba şlıca bağlant ısı 
olduğundan, bu soru asl ında karşısındakini daha iyi tan ıma gay-
retiydi. 
"Klasik müzik severim; bir de Ermeni müzi ği ve caz..." dedi 
Armanuş. "Ya sen?" 
"Biraz farkl ı," dedi Asya sebebini bilmeden k ızararak. "Bir 
müddet hayli sert şeyler dinledim, bilirsin, alternatif müzik, punk,