dülerimle tedbirler alıyorum. Arada birşeyler düşünür gibi
oluyorsam da hemen unutuyorum. İşte gene yatmak üzerekarar aldığımı unuttum ve yataktan fırladım. Annemin şaş-kın bakışlarına aldırmadan sokağa attım kendimi. Günse-li’ye gidecektim.
Evde yokmuş: bir tanıdığına gitmiş. Neden oturup beni
beklemiyor? Teyzesi, yüzümdeki sorgu dolu ifadeyi anlamışgibi, Günseli’nin beni çok beklediğini söyledi. Bu kadınbenden hoşlanmıyor. Hiç kimsenin akrabası benden hoş-lanmaz. Benim tersliğimden olacak. Dostlarımın yakınları-na dayanamam. Ben onlara, kendi yakınlarımla baskı yapı-yor muyum? Sevdiğim insanların hatırı için neden “yakın-larına” katlanayım? Aceleyle başımı salladım. Hemen mer-divenlere yöneldim. Sonra geri döndüm birden; Günseli’ningittiği yeri tarif ettirdim kadına. Bu kadınla ne ilişkim ola-bilir benim? Geriye döndüm diye küçümsemiştir beni. Böy-le basit ölçülerle değerlendirirler insanı. Dostoyevski’yi deokumamışlardır, bilmezler.
Günseli beni görünce şaşırdı. İnsanlar neden şaşırırlar
beni görünce? Sonra neden kendilerini toparlarlar? Hiç ol-mazsa şaşkınlığınızı sürdürün. Size sürekli bir duygu ver-mesini hiç bilemeyecek miyim? Günseli de toparladı kendi-ni. Neden köşeme çekilip ölümü beklemesini bilmiyorumda insanların yaşantılarına burnumu sokuyorum? Sonra dadavranışlarına katlanamıyorum? Bu gidişle, ben böyle yaşa-maya devam edersem, ölümün geleceği filan yok. Birtakımeller sıktım, bir takım adlar saydılar: hepsini hemen unut-tum. Ben her şeyi öyle bir kerede öğrenemem. Şaşırırım.Düşüp bayılacağımı sandım birden. Tanımadığım insanla-rın evinde bayılmak! Bir koltuğa çöktüm. Tül perdeler veradyo örtüsü: hiç beğenmedim. Rahat görünmek için bacakbacak üstüne attım ve sürekli gülümsemeye çalıştım. Baca-ğım titriyordu: havadaki bacağım. İki elimle, bütün gücüm-
623