tasar” kelimesini kullanmama takılmış. Ne yapacaktım ya-
ni? “Özgel” mi diyecektim?
Yaşadığı devirde, en büyük eserinin takdire mazhar olma-
masından elem duyan ve bunun ıstırabını, hayatının sonsenelerini geçirdiği küçük çiftlik evinde, yalnızlığın acısıylabirlikte hisseden muharrir, ömrünün en güzel altı senesinihasrettiği bu muazzam eserine olan itimadını hiçbir zamankaybetmemiştir. Küçük bir taşra kasabasının örf ve âdetleriiçinde hapsolan kahramanı büyük bir muhabbetle sevdiği-ne şüphe yoktu. Memleketi, bu eserin yazıldığı senelerdebüyük bir iktisadi ve ahlaki tereddi içinde bulunuyordu.Eserinin gayri ahlaki addedilmesi karşısında da hayretinisaklayamayan muharrir, bilakis yüksek bir ahlaki gaye ta-kip ettiği kanaatini yakınlarına her zaman izhar etmiş veşimdi unutulan birtakım ikinci sınıf ediplerin yanında ih-male uğramasını hiç affedememiştir.
5 Nisan
İki gündür daireye gidiyorum; daha doğrusu dairede görü-
nüyorum. Üniversitede öğrenci olduğum sıralarda hocalarbize öğüt verirlerdi: dikkat edin! bizden gördüğünüz hoş-görüyü hayatta bulamayacaksınız. Bu sözün memurluk içinsöylenmediğini sanıyorum. Dairede, ortalıkta dolaşıyorum:kapıları yavaşça kapatıyorum; kimseye görünmemeye çalı-şıyorum. Koltuğuma usulca oturuyorum ve çalışmıyorum.Projeler seriyorlar önüme: anlamıyorum. Parmaklarıyla kâ-ğıtların üzerinde bazı yerleri işaret edip, birşeyler anlatıyor-lar. Sadece başımı sallıyorum. Belki yalnız durumu anlatı-yorlar: o zaman mesele yok. Belki de bazı sorular soruyor-lar, bunu nasıl çözelim, diyorlar. Kuşkuyla bakıyorum yüz-
651