rin nostaljisine ilişkin duygularımı yazmıştı m. Yaz­
dıklarım önce bir sayfa, sonra üç, derken beş, altı, 
on sayfa olmuştu. Bir nevi geçmişle hesaplaşmaydı 
adeta. Bir süre başucumdaki çekmecede durmuştu 
mektup. Atmamıştı m. Bir gün hastaneye götür­
düm mektubu ve postalanacakların arasına koy­
dum. Yanıtı hemen geldi. İnsanların birbirine mek­
tup yollamayı unuttuğu bir çağda, ne hoş oluyor­
du bir dosttan, halini, ahvalini, düşüncelerini anla­
tan bir mektup almak! Elbette gençliğimiz de oldu­
ğu sıklıkta değil ama yılda birkaç kez yazışıyor, ara 
sıra da telefonda konuşuyor duk. Bana gençliğimi, 
öğrenciliğimi, baba evimi ve Kandilli'yi hatırlatan 
kaya gibi sağlam bir dosttu Ali, zaman içinde uza­
ktaki vazgeçilmezim olacaktı . 
Bir akşam mutfakta çocukların akşam yemeğini 
hazırlarken, radyoda yine marşlar çalıyor, ben de 
bazılarına ıslıkla eşlik ederek sıkıntımı dağıtma ya ça­
lışıyordum ki, birden çocu kluğumuz boyunca kar­
deşlerimle bir ağızdan bağıra çağıra söylediğimiz ve 
pek sevdiğimiz Onuncu Yıl Marşı'm çalmaya ba�la­
dılar: <<Çıktık afık alınla on yılda her savaştan!)) 
Patatesleri tepsideki etin etrafına dizdim, tepsi­
yi firma verdim. Ellerimi yıkayıp kuruladım. Mut­
fağın duvarında asılı Saatli Maarif Takvimi'nden o 
günün yaprağını koparmak için uzandım ve tarihi 
görünce radyodaki şarkıya, "ÇıktıF)ı ",cıktım"a çe­
virerek, şarkıya yüksek sesle eşlik etmeye başladım. 
252