"Neler oluyor sana? Bu kadar sarhoş musun ?" Yüzüme bak­
tığı anda sarhoş olmadığımı, şiddetli bir şok geçirirmişçesine tit­
rediğimi fark etti. 
"Özür dilerim. Şaka ya pmıştım sadece. Neden böyle kork­
tun ki? Çok özür dilerim. Ahmağın tekiyim ben." 
"Sorun yok Tony, iyiyim." 
Kendimi toparlamaya çalışıyor dum, ama sırtımdaki ürperme­
ler, kollarımın ve bacaklarımın uyuşması, hepsinden de kötüsü, 
başımdaki kurşun ağırlığı bir türlü geçmi yordu. Düşünüyor dum. 
Bu tepkiyi gerçekten neye göstermiştim ve niçin? Akşamüstü, 
kumsalda yaşadığım dehşeti dışavurumuna indirgem eydi bu, çok 
daha eski ve köklü bir korkunun açığa çıkışıydı . Beni böylesine 
yere savurabilen korkunun nesnesi ne olabilirdi ki? 
"Sana ot getirdim. Hindistancevizi ağaçlarına gidelim mi?" 
O anki ruhsal durumumda, baş edemediğim korkulara kıs­
kıvrak esir düşmüşken, aynı yollardan tekrar geçmeyi, aynı teh­
likelere tekrar atılmayı düşünemezdim bile. Hem de bu korkunç 
zifiri karanlıkt a! Şansımı bir kez daha zorlamaya , ölümle bir kez 
daha oynamaya gücüm kalmamıştı. Bu gece, ıssız bir yere git­
memeye kararlıy dım. 
"Hayır, uzaklara gitmeye lim. Çok yorgunum bu gece. Bir 
de, aslında ben karanlıktan korkarım." 
Doğruydu son söylediğim, karanlıktan bir çocuk kadar kor­
karım. Hayal gücüm, mantığın denetiminden çıkar ve gerçekle 
fanteziyi ayırt edemez duruma gelirim. 
"Karanlıktan herkes korkar, ama karanlıktakilerin aydınlığa 
çıkarılması gerekir." 
Otelle Proje arasındaki kumsalda, iskeleye yakın bir yerlere 
gitmeyi önerdim. Hiç hoşlanmamıştı bundan ama kabul etmek 
zorunda kaldı. Restorandaki, sayısı ve coşkusu oldukça azalmış 
fizikçi grubunun meraklı baykuş bakışları altında yola koyulduk. 
Önde çevik ve hızlı adımlarıyla Tony yürüyordu, ben de hantal 
sabolarımla, çukurcuklar, su birikintileri, çalılıklarla kaplı, kap-
55