Yarım  yamalak  bir tebessümle  kıvrıldı  dudakları.  Hali  hoşuma 
gitti.  "Eğer  anlatırsam,  eşek  olayım,"  dedim. 
"Eşek  olmaz,  eşek  olmaz!"  diye  itiraz  etti en şımank  sesiyle. 
"Peki  ne olayım  o zaman?" 
Bir silkinişte  endişelerinden  sıyrılmış,  gene  o ürkütücü  neşesine 
kavuşmuştu.  Şimdi  bilgiç  bilgiç  konuşarak  etrafımda  dolaşıyor,  bil-
diği tüm  nahoş  canlıları  bir bir sıralayarak  şu yeryüzündeki  en kö-
tü yaratığın  ne olduğunu  bulmaya  çalışıyordu.  Baykuşlar  uğursuz-
du ama  yeterince  melun  değil,  sıçanlar  pisti  ama  yeterince  iğrenç 
değil.  Hamamböcekleri  mide  bulandırıcı,  örümcekler  ürkütücüydü; 
timsahlar  çirkin,  deniz  anaları  sevimsizdi;  akrepler  zehirli,  eşek  arı-
ları tehlikeliydi.  Domuzlar  pislik  içinde  eşinir,  akbabalar  leşle  bes-
lenir,  ayılar  kendi  yavrularını  yiyebilir,  yarasalar  da kan emerdi.  De-
niz kestanesi  ayağımıza  batar,  kurbağalar  elimizde  siğil  yapar,  kır-
kayaklar  kulağımıza  kaçardı.  Yağmurdan  sonra  topraktan  çıkan  so-
lucan,  salatanın  içinde  kıvranan  tırtıl,  tarlalan  talan  eden  çekirge, 
kuyruğunu  bırakıp  kaçan  kertenkele,  sofrada  rahat  vermeyen  sinek, 
kan emen  sivrisinek...  hepsinde  sevimsiz  bir yan  vardı  ama  hiçbiri 
yeterince  habis  değildi.  Hatta  hepsinden  daha  da iğrenç  görünen  sü-
lüğün  bile,  insanoğluna  faydası  dokunabiliyordu.  Onun  aradığı, 
bunlardan  çok daha  kötüsüydü.  Ne kendine  ne başkalarına  hayrı  do-
kunan,  iyilik  ile zinhar  bağdaşmayan,  aslında  niçin  varolduğu  bile 
anlaşılmayan  ve Tann'nın,  sırf elindeki  hamur  arttı  diye  yarattığı  en-
vai çeşit  lüzumsuz  ama  bir o kadar  zararsız  mahlûkla  kıyaslanama-
yacak  kadar  kötü.  Yeminimden  döndüğüm  takdirde  işte  böyle  bir 
yaratığa  dönüştürülmekle  korkutacaktı  gözümü. 
"En kötü  yaratığı  arıyorsan,  gözlere  dikkat  etmelisin.  Gözlerine 
bakabildiklerin,  gözlerinin  içini  göremediklerin  kadar  kötü  değildir." 
Pek beğendi  bu öneriyi.  Derhal  zambaklı  defterinden  bir sayfa 
koparıp,  gözlerini  göremediği  yaratıkların  listesini  çıkarmaya  baş-
ladı. Yaptığı  işi o kadar  ciddiye  alıyordu  ki, ne konu  değiştirmek 
mümkündü  artık,  ne de kalkıp  gitmek.  O, olası  ihanetim  için  ceza-
lardan  ceza  beğenirken,  ben  de elimden  geldiğince  yardımcı  olma-
ya çalışıyordum. 
"Çıngıraklı  yılan  olayım,"  dedim  dilimi  dişlerimin  arasına  sıkış-
tırıp tıslayarak. 
339