Kadın onu yanaklarından, alnından, gözlerinden ardarda 
öpüyor: 
Beni tanı yor, beni tanıyor! 
Adamın eli karından biraz aşa ğıya, küçük tepecik üstüne 
kayıyor, parmakları orada da dokunmakla dokunmamak arası 
halkacıklar çiziyor: 
Ah, siz beni tanıyorsunuz! 
Parmaklarını karın altındaki tepecik üstünde biraz daha 
dolaştırıyor: Burada kalmalı mıyım, yoksa ilerlemeli miyim? 
Bütün sorun, acele etmek durumunda kalabileceğimiz, diye 
fısıldıyor kadın. 
Adam elini usulca geri çekiyor, çarşafın üstünde onun elini 
buluyor; tutup sıkıyor: 
Acelem yok. Sakin olun. 
Kadın da sıkıyor adamın elini: Trenin sizsiz gideceğini bili­
yordum. 
Sırtüstü dönüyorlar. Birbirlerini sımsıkı tutmuşlar . Yüzleri 
tavana dönük, gözkapakları yarı örtük. 
Dinliyorlar. 
Viyoloncello uğultularla yaklaşıyor. 
Deniz mağaralarının çok daha uzaklarda, 
daha derinlerde olduğu söyleniyor. 
Dayanışma olmasa, gidilemezdi. 
Karşılıklı yardımlaşma olmasa, biz hiçbirimiz sağ çıkamaz­
dık oradan. Kadınlar aybaşı pamuklarını paylaşırlar dı. İlaçları 
da paylaşırdık, vitamin haplarını falan. Çocukları, tabii asıl ço­
cukları ... Onları beslemeye, okşayıp öpmeye gücü kalmamış 
anaların yerini ötekiler almaya çalışırdı. 
Kadın bir yanağını adamın yanağına bastırıyor: 
Bana bunları anlattılar işte, demişti. Gittiğim her evde, uğ­
radığım her mahkeme kapısında, bir zamanlar �utuklu kalmış, 
yıllarca koğuşlarda yatmış kadınlar bunları söylediler. Ben de 
76