FAKİR BAYKURT
 
221
 
 
«Eyice bozum etti bizi!» diyordu bazıları.
 
Hâl
â ardından bakıyorlardı.
 
«Biri daha geliyor! .. Biri daha geliyor! ..»
 
Ankara’dan doğru bir otobüstü. Dağ gibi büyüyüp geliyordu. 
Geliyordu ki Tozaklıların yüreklerine umut doldu. «(Bu duracak, kesin 
duracak!..)» dediler. Elli adım kala, kollarını kaldırdı
lar. Yaklaşıyordu. 
Alnının üstünde yeşil yazıyle «Maşallah!» yazılıydı. Şoför kornaya 
bastı. Bekleşen Tozaklıların
 
içinde bir titreme oldu. «Düüüüüüüü...t! ..» Uzun bir «düüüt»le geçti... 
gitti.
 
Rıza: «Maşşallah!..» dedi.
 
Kalabalığın kolu kanadı kırıldı.
 
«Maşşallah ki maşşallah!» dedi Battal. «Maşşallah dürzü
-
 
lere!»
 
«Bu böyle olmayacak Abbas emmi!» dedi Rıza. «Akşama kadar 
dünyanın tozunu yutacağız. Günün hökmü geçiyor. Buna bir çare 
bulalım...»
 
Geçen otobüsün tozu yatıştı, Kır Abbas yolun üstüne çıktı: 
«
Toplanın şöyle yanıma!» dedi. «Yolun bir karış yerini boş ko
-
 
mayın. 
Kapatın gözelce. Ondan sonra isterse durmasın dürzü
-
 
ler! Ulan biz 
adam gibi durduralım dedik! Emme döyusların hiçbirinde adamlık 
kalmamış, anlaşıldı...»
 
Şaseyi sımsıkı kapattılar.
 
«Korkm
ayın!» dedi Kır Abbas. «Çiğneyip geçemezler, hiç 
korkmayın...»
 
Az sonra yukarıdan bir kamyon göründü. Tepeleme çuval 
yüklüydü. Yükün üstünde köylüler vardı. Her halde buğday doluydu 
çuvallar... Korna çala çala geldi. İyice yaklaşıp durdu. Bıyıklı, kara 
yağ
ız şoför pencereden başını uzattı:
 
«Hayrola bre, ne bu hal?»
 
Şoförün yanında altı kişi vardı kendinden başka.
 
Tozaklılar arabayı çevirdiler.