üretilirken. Ya da sarayda veya başka bir yerde, kendiliğinden 
üretilirken! Şimdi? Şimdi öyle miyiz? Hem halkın içinde değilim 
ben, hem benden böyle bir şey bekleyen yok, hem de artık, on 
yıl önce, yirmi yıl önce üstü kapalı olarak sanatla anlatılanlar 
şimdi açık açık anlatılıyor." 
"Biliyorsun herhalde. Bu sözlerin sanatın bir bilgi türü ol­
duğuna ilişkin kuramla çelişir. O açık açık anlatılanlar başka 
çeşit bilgi, sanatla anlatılanlar başka." 
"Evet, evet, her şeyi biliyorum. Biliyorum bunları. Ama gö­
rüyorsun ki, rahatsız oluyorum. Bana bir şey söyle ki, eskiden 
olduğu gibi inanarak çalışabileyim!" 
"Sanki bundan sonra çalışamayacaksın gibi konuşuyorsun!" 
dedi İlknur. 
"Belki bu rahatsızlık çabuk geçer. Geçmese de gene çalışacağım 
tabii. Ama ya şüphe? Ben sanatın her şey olmasını istiyo­
rum!" 
"Eh, ne yapalım olamıyor. Ama durum sandığın kadar da kötü 
değil..." İlknur gene güldü. "Canım, bana ne oluyor peki? 
Coştum, aklıma her geleni söylüyorum." Gerindi. "Uykum var! 
Duruma uygun bir atasözü filan yok mu? Var tabii. Sen söylersin. 
Kimindi? Ars longa vite breve. Aklımda iyi kalmış değil mi? 
Ooohh!" Esnedi. "Eve gidip uyumak. Uff, şimdi evdekiler 
de." 
Ahmet heyecanlanarak: "Sanat uzun, hayat kısadır," diye 
mırıldandı. "Hipokrat'ın sözüdür o, Goethe durmadan tekrar­
lar." 
"Sen de bugünlerde biraz tekrarlasan iyi edersin!" dedi İlk­
nur. 
"Ne kadar tekrarlarsam tekrarlayayım gene de içimin rahat 
etmeyeceğini biliyorum!" dedi Ahmet. "İyi ki geldi Hasan. Çünkü 
Türkiye'de resim yapmak, insanın bağıra bağıra konuşması 
gereken bir ülkede dilsizliği seçmek gibi bir şey." 
"Amaan!" dedi İlknur. "Az önce de her şeyin, bütün dış 
dünyanın senin resimlerin için olduğunu söylüyordun!" 
Ahmet şaşırarak: "Öyle diyordum, değil mi?" dedi. içinden 
gülmek geldi. "Kusura bakma artık. Ben sanatçıyım. Biliyorsun 
sanatçıların bir dediği bir dediğini tutmaz." 
60/