tırtılardan başka ses gelmiyord u. Şüphesi daha da büyüdü. 
Ama içindeki son umut ışığı da sönmemişti. 
Arkasma döndü: 
"Evde yok," dedi kahırlı kahırlı ... 
Düşündü. Köyde anası en çok kimi severdi? Durmuş Alile­
ri sever di. 
Durmuş Ali şimdi yetmiş beşinde vardır. Son zamanlarda 
azıcık beli büküldü. Büküldü ama, ellisinde gibi sapasağlamdır. 
"İşte şurada, Durm uş Ali Emıninin evi." 
Durmuş Alilerin evi önünde kocaman bir köpek karartısı 
yatıyord u. Köpek, ayak seslerini duyunca başını kaldırdı. Sonra 
ağır ağır ön ayaklannın üstüne geri koydu. 
Memed, yorgun yorgun omuzunu kapıya dayayıp: 
"Durmuş Ali Emmi ! Hey Durmuş Ali Emmi !" dedi. 
içerden telaşlı sesler gelmeye başladı. 
Durmuş Alinin çok kalın, yaşlı sesi, sesler arasından seçili­
yord u. 
"Allalem bu Memed . Tıpatıp Memedin sesi. Allalem bu 
Memed!" diyor du. 
Recep Çavuş Memedin kulağına eğilip: 
"Sesini bildiler ha!" dedi. "Vay anam vay!" 
Bu sırada kapı açıldı. Elinde bir çıralık tutarak, doncak, 
gömlekcek Durmuş Ali kapıda görün dü. Sütbeyaz sakalı ta gö­
beğine iniyord u. Öylesine iri görünüyordu ki sanki eve sığma­
yacak, dışan taşıverecekti. 
Gülümseyerek: 
"Bre Memed," dedi, "biz de evvelsi gün bir yörükten senin 
acı haberini aldıktı. Seni gördüğüme çok sevindim." içeriye 
seslendi. "Kızlar Memed gelmiş. Kalkın da ateş yakın. Döşek 
serin." 
Yere atılan döşeklerin çıkardığı ses duyuldu. 
Durmuş Ali kocaman ak sakalıyla kapının önünden çekildi: 
"içeriye buyurun ." 
İçeri girdiler. 
Cabbar somurtuyord u. Dokunsan ağlayacak . Durm uş Ali, 
elindeki çıralığı ocaklığın pervazına koydu, otur du. 
"Eee İnce Memedim, nasılsın bakalım? Daha daha nasılsın? 
238