FAKİR BAYKURT
 
153
 
 
«Ben bu köyün
 
bağlarına bekçi durdum mu Irıza?»
 
«Durdun Abbas emmi.»
 
«Dinine, imanına: Bu bağların benim gibi eli boş, gönlü hoş bir 
adama eytaçlığı var mı, yok mu?»
 
«Var mı ne demek Abbas emmi? Farz! Öteygün Battal’a 
konuşuyorduk. “Her ne kadar kendisi hak huk istemem
 
diyorsa da, eş 
başına yarımşar ölçek buğday verelim, şeker çay giderini karşılasın.” 
diyorduk. Komşular çıra yakıp arasalar senin gibisini dünyada 
bulamazlar!..»
 
«Ha yaşa Irıza, yaşa yeğenim! Zati sen eyi bir uşaksın! Bunu heç 
kafamdan çıkarmıyorum. Senin
 
böyle eyi bir uşak olduğunu şurdan 
biliyorum ki, öne düştün, bu bağlara sebep oldun, aralarına bostan 
ektirdin. Şimdi hepsi de yeşerdi, bö
-
 
yüyor. Öyle böyüyor ki, başlarına 
durup bakıyorum, her gün
 
birer parmak boy sürdüklerini görüyorum. Valla! Bak bana
 
inanmıyorsan, gel bir gün kendin bak...»
 
«Olur Abbas emmi, sen hak huk için marağ etme. Yarımşar ölçek 
vereceğiz ev başına. Battal da böyle söylüyor! ..»
 
«Ne? Ben hak huk istemiyorum ki?»
 
«Nene gerek? Biz vereceğiz!»
 
«Alırsam eşşeğim! Eşşekten de aşşayım!
 
Almam dedim mi almam! 
Erkeğim ben...»
 
«Pekey Abbas emmi, pekey... Öyleyse sana bir lâf eden mi oldu?» 
diye sordu Rıza.
 
«Ne lâfı? Kim lâf edebilir bana Irıza? Ağzına sıçarım bana lâf 
edeceğin! Ben kendime lâf ettirmem! Ben görevimi dikkatli yaparım. 
Bunu s
en de bilirsin...»
 
«Öyleyse meramın ne?»
 
«Ha bak, bana meramımı sor! Benim meramım, kuyunun başına 
hemen bir talvar! Dört direk, birez ağaç, tahta, toprak, tamam...»
 
«Talvar kolay yavu, sen bizden talvar iste ...»