Uzattıklarımı göğsüme bastırıp salona yürüdüm, 
çarşafı kanepenin üzerine serdim, elbisemi çıkarma­
dan uzandım, yorganı başımın üzerine çektim, ken­
di karanlığımda, yaralı ve yapayalnız kaldım. 
*** 
Bir ay boyunca Atilla ile birbirimize bakarak hiç 
konuşmamıştık. Sabah kalktığımızda, yemek masa­
sına oturduğumuz da veya akşamları yatmadan ön­
ce her ailenin arasında geçmesi beklenen, normal 
ev sohbetleri, bizim aramızda da olmuyor değildi. 
Ekmeği geçirsene, çay demlendi mi, anahtarlarımı 
gördün mü, telefona baksana gibisinden konuşma­
lar elbette oluyordu. Ama hepsi o kadardı. Çocuk­
lar benim neden salonda uyuduğumu sormuşlard ı. 
Babanız çok horluyor, uykusuz kalıyorum, demiş­
tim. Bu açıklama onlara yetmişti . 
Anneleriyle babaları birbirlerine dargındılar 
<lnıa çocuklar bunun .farkında bile değillerdi. De­
mek ki kokuşan bir şey vardı Nişantaşı 'ndaki küçük 
evimizde. Demek ki Atilla ve ben, dargın olmadı­
ğımız günlerde dahi, iletişimden uzaktık ki, dargın 
halimiz normal geliyordu çocuklarımıza. Bu iyi de­
ğildi! İyi olan tek husus, bu yeni durumum uzda, 
Atilla'nın gün boyu telefona sarılıp beni tacizden 
vazgeçmiş· olmasıydı. "Bu senin çocukların yine 
azıyorlar, gel başlarında dur," diye telefon etmi­
vordu ikide bir. 
131