cak bir değişiklik olur düşüncesiyle Selim’in teklifini kabul
ettim. Bütün arkadaşlara haber verdik. Bir komedi oynaya-caktık. Oyundaki kadınları bulmak için Zeliha’yla konuş-tum. Bana, ciddi bir tavırla, oyuna katılabileceğini ve arka-daşlarına da haber vereceğini söyledi. Selim bu durumdanhoşlanmadı. Başıma yeniden işler açacağımı söyleyerek iti-raz etti. Kızlar, aramızda yeni meseleler çıkarabilirdi.“Korkma Selim,” dedim: “Zeliha’nın benim için hiç önemiyok artık.”
Sesini çıkarmadı. Huzursuz olduğunu anladım.Ben gerekli hazırlıkları üzerime aldım. Babamın tiyatro-
daki bir tanıdığının aracılığıyla elbiseleri bulduk. Eskidentiyatroda çalışmış bir tanıdık da oyunu yönetmeyi üzerinealdı. Bizim ev büyük olduğu için provalar orada yapılacaktı.Aramızda para toplayarak kitapları ve makyaj malzemesinisatın aldık. Selim’in de endişeleri geçmişti. Koşuşup duru-yordu. Beni de heveslendirmişti. Birlikte oyunu okuyarakçeşitli roller için kendimizi hazırlıyorduk. Selim sesini de-ğiştirerek oyunun güldürücü kahramanlarını canlandırıyor-du. Kendisine böyle bir rol verileceğini umuyordu. Karşı-lıklı, okuma yanlışlarımızı düzelterek, Salih Beyin geleceğigünü sabırsızlıkla bekliyorduk. Selim endişeli ve sabırsızdı.Kendisine küçük bir rol verilir diye korkuyordu. Ben onuyatıştırmaya çalışıyordum: içimizde Selim’den kabiliyetlisivar mıydı?
Sonunda, beklenen gün geldi. Selim, heyecandan ve kor-
kudan bitkindi. Bizim evde, merak ve endişeyle, Salih Beyingelmesini bekliyordu. Heyecanını belli etmemek için kızlar-la şakalaşıyor, onlara oyundan ezberlediği -hafızası çokkuvvetliydi- bölümleri okuyarak oyalanmaya çalışıyordu.Zeliha’dan mümkün olduğu kadar uzak duruyor, sözlerinekaçamak cevaplar veriyordu. Bununla birlikte, Zeliha ve kızarkadaşlarının meydana getirdiği toplulukla bir arada ol-
421