624 Yaşar Kemal -Dağın Öte Yüzü 
Obayı bir homurtu dolaştı: 
"Meryemce yok! Meryemce yok ... " 
"Uzunca Ali öldürdü Meryemceyi ." 
"Gömdü de geldi." 
Muhtar Sefer turacını, yanan ocağını bıraktı, Uzunca Aliye koştu. Belki telaş­
la Ali ona bir söz söyler, ondan sonra da herkes bilirdi onunla konuşan ne çont 
olur, ne de gavur. 
"Ne yaptın Meryemceyi?" diye bağırdı. "Öldü mü? Başın sağ olsun." 
Ali yükünün altında kapkara kesilmiş, ona baktı baktı, arkasını döndü. 
"Selamünaleyküm komşular. Merhabay ın." 
Hasan bir naylon torbanın içine tam yirmi altı kutu kibrit doldurmuştu. Tor­
bayı kucağında sıkı sıkıya tutuyordu. Kiraz çubukları bu sefer iyi para etmişti. 
Etmişti ama, Hasanın da o kadar çubuğu getirene kadar canı çıkmıştı. Omuzları 
yara içindeydi. Sırtı parça parça yarılmış, sancıyor du. Bütün yaz bu yaralar, bu 
Çukurovada iyi olmazdı. 
Zalaca ayağa kalktı: 
"Vah vah, Meryemce yi öldürmüşler. Öldürmüşler de buraya gelmişler," dedi. 
"Zaten olacağı buydu." 
Koca Halil kalktı, dizlerine çöke çöke Alinin yanına vardı. Ali yükünü daha 
indirmemiş şaşkın şaşkın bakınıp duruyordu . Koca Halil yutkundu, konuşamadı. 
Gömleksizo ğlu ayağa fırladı: 
"Bre imansızlar, bre dinsizler ," diye başladı, "adam yükünü indirsin de öyle 
başsağlığı dileyin. Allah rahmet eylesin Ali. Hepimizin anası babası öldü. Dünya­
ya kazı k çakacak değiliz ya ... " 
Bir ucundan tuttu, yükü indirdiler. Birkaç delikanlı geldi, Aliye bir alaçık 
kurmaya başladılar. Artmış çalılardan, atlardan ... 
Memidik başını kaldırdı, uzak gökte yan yana üç tane kartal dönüyordu. Da­
yanamadı, fırladı, koşmaya başladı.