rin ölülerine kimseler yaklaşamadı günlerce. Ölüler Arif Saimin 
topraklarında koktular. Onlan vuran da ancak üç ay kaldı ha­
piste. Bir Sivas yolculuğu daha her şeyi çözümledi.
O yıl Arif Saim Beyin topraklan ortasında kalmış topraklar 
sürülüp ekilemedi. Ertesi yıl da öyle oldu. Ekilemiyordu ama, 
bu topraklar çiftliğin ortasında bir ur gibi, süreli, kanayan bir 
yara gibi duruyordu. Gelecek yıl Çerkesler gene sürmeye gele­
cekler, gene öldürüleceklerdi. Sonunda Paşa duyacak, çocuklar 
bu ne kepazelik diyecekti. Paşadan çok korkuyordu. Paşaya da, 
başımda böyle böyle bir hal var, köylüler, gerici köylüler bana 
zulmediyorlar, diyemeyecekti. Şu kanayan yarayı tez günde iyi 
etmeliydi.
Kara Ford, gözleri biraz daha kocamanlaşmış, İdris Beyin 
kapısında bir daha durdu. Arif Saim Bey daha şişmanlamış, 
heybetlenmişti. Çerkesler ve İdris Bey onu gene aynı saygıyla 
karşıladılar. Arif Saim bu sefer yukan, konağa çıkmadı.
"İdris Bey, şu tarla işini konuşmaya geldim. Böyle, toprak- 
lanmm içinde ada gibi kalmış tarlalar ne işinize yarayacak?"
İdris Bey:
"Ben ve arkadaşlarım, topraklarınızın içinde kalan..." Çok 
sertti sesi.
Arif Saim ona elini uzatırken acı acı gülümsedi:
"Ne yazık, çok gençsiniz," dedi. "Sizinle dost olmalıydık."
Ve Kara Ford Akmezar köyüne bir daha uğramadı.
Kasabada Noterlik ödevini Mahkeme Başkatibi Fazlı Bey 
görüyordu. Ufak tefek, hileci, korkak, sarhoş bir kişiydi. Os­
manlI kalıntısı olduğu için yeni hükümetten, onun adamların­
dan ödü pathyordu.
Arif Saim onu çiftliğe çağırttı.
"Fazlı Bey," dedi, "biliyorsunuz, senedi siz yapmıştınız, 
hani Akmezar köyünden İdris Beyden yüz elli bin lira alacağım 
vardı."
"Evet efendim, biliyorum efendim, yoksa senedi mi kay­
bettiniz efendim?"
Arif Saim Bey elini babacan bir gülümsemeyle, kıvançla 
Fazlının omuzuna koydu:
"Bu senet için ne kadar masraf gider?" diye sordu.
187