53  
53. Benim Ad ım Ester 
 
 
 
Akşam yeme ği için mercimek çorbas ı kaynat ıyordum ki "Kap ıda biri var," dedi Nesim. "Çorban ın dibi 
tutmas ın," deyip eline ka şığı tutuşturduktan sonra, ihtiyar elini avucuma al ıp tencerenin içinde ka şığı iki kere 
çevirdim. Çünkü göstermezsen hiç kar ıştırmadan ka şığı çorban ın içinde saatlerce tutabilir. 
Kap ıda Kara'y ı görünce ac ıdım ona yaln ızca. Yüzünde öyle bir şey vard ı ki, insan olup biteni sormaya 
korkuyordu. 
"Sen içeri girme," dedim. "Ben şimdi üstümü de ğiştirip geliyorum." 
Ramazan e ğlencelerine, zengin sofralar ına, uzun süren dü ğünlere çağrılı olduğum zaman giydi ğim pembeli 
sar ılı esvaplar ımı giydim, bayraml ık bohçam ı ald ım. "Çorbam ı gelir içerim," dedim zavall ı Nesim'e. 
Bacalar ı fakir tencereleri gibi zar  zor tüten Yahudi mahalleci ğimizden Kara'yla bir sokak geçtik geçmedik 
ki: 
"Şeküre'nin eski kocas ı savaştan dönmü ş," dedim. 
Mahalleden ç ıkana kadar Kara sustu. Yüzü çöken ak şam ın renginde kül gibiydi. 
"Neredeler?" diye sordu çok sonra. 
Şeküre ile çocuklar ın evde olmad ıklar ını böyle anlad ım. "Evlerindedirler," dedim. Bu sözün Şeküre'nin 
önceki evini kastetti ği için Kara'n ın yüreğini dağlayacağını hemen farkederek ikinci kelimeyle bir umut kap ısı 
açt ım. "Herhalde." 
"Sen sava ştan dönen kocay ı gördün mü?" diye sordu gözümün içine bakarak. 
"Ben ne onu gördüm, ne de Şeküre'nin evi terketti ğini." 
"Evi terkettiklerini nereden anlad ın?" 
"Senin surat ından." 
"Bana her şeyi anlat," dedi kararl ılıkla. 
Bu Ester'in gözü pencerede, kula ğı yolda onca hülyal ı kıza koca bulabilen ve onca mutsuz evin kap ısını 
gönül rahatl ığıyla çalabilen bir Ester olabilme si için, hiçbir zaman her şeyi anlatmamas ı gerektiğini 
anlayamayacak kadar dertliydi. 
"Şeküre'nin eski kocas ının kardeşi Hasan," dedim. "Evinize sokulup -eviniz dedi ğim için gördüm 
sevindiğini- Şevket'e babas ının savaştan dönmek üzere oldu ğunu, ikindi vakti eve varaca ğını, evde annesini, 
çocuklar ı görmezse çok kederlenece ğini söylemi ş. Şevket, annesine haberi yeti ştirmişse de, Şeküre ihtiyatl ı 
davranm ış, bir karara varamam ış. İkindiye do ğru Şevket evden kaç ıp amcas ı Hasan ile dedesinin yan ına s ığındı." 
"Sen bunlar ı nereden ö ğreniyorsun?" 
"Hasan' ın son iki y ıldır Şeküre'yi eski evine geri getirmek için dolaplar çevirdi ğini Şeküre sana söylemedi 
mi? Bir dönem Hasan benimle mektuplar yollad ı Şeküre'ye." 
"Şeküre hiç ona cevap verdi mi?" 
"İstanbul'un her çe şit kad ınını bilirim," dedim gururla. " Şeküre gibi evine, kocas ına, namusuna ba ğlı olan ı 
yoktur." 
"Şimdi kocas ı benim ama."