FAKİR BAYKURT
 
139
 
 
«O senin eyiliğin Hamdi beyim! Bir sıkıntıya girdiğimiz yok zati. 
Su için söyledim Döndü’ye. Bir de muhtara, Kır Ab
-
 
bas’a habar 
saldım, yemekten s
onra buraya gelsinler, konuşalım deyi...»
 
«Gelsinler emme, çok yorgunum, ona göre vakitli kalksınlar. 
Kalkmazlarsa kovarım hepsini...»
 
. Rıza güldü.
 
«Gülme!» dedi Hamdi bey. «Bu bizim insanlar dinlemekten şehvet 
duyuyorlar! Sabaha kadar konuş, dinlesinler.
 
Bu kadar olmaz ulan! ..»
 
«Eyice bunalıyorlar Hamdi beyim! Gelen olmuyor, giden 
olmuyor. Bir habar yok hiçbir yerden. Birini yakaladılar mı, sabaha 
kadar dinliyorlar...»
 
Hamdi bey ellerini kenetleyip başının altına koydu:
 
«Habar yokmuş hiçbir yerden... Al 
bir radyo! Aylıkları ne 
yapıyorsun? Köyün zenginleri ne yapıyorlar parayı?»
 
Rıza gene güldü.
 
«Ulan bu Rıza, bu Rıza güler böyle! Ne var şimdi bu sözümde 
gülünecek ulan?»
 
«Halımızı bilmiyor gibi konuşuyorsun Hamdi beyim! Bu köyün 
insanı geysiyi kille yur. P
ara olsa onlara sabun aldıracağım ben. 
Radyonun ne kadar nüzümlü bir yenilik olduğunu kabul eden çok... 
emme para?»
 
«Eh, bağları dikmişsiniz, zengin olursunuz inşallah ...»
 
Rıza da, «inşallah!» dedi. «Hele bir zengin olalım da...»
 
Az sonra Döndü, elinde bi
r kalbur, bir sini, girdi.
 
Rıza kalktı:
 
«Bir takka, Döndü!« dedi. «Zufranın altına bir şey serelim. Nerde 
o, bir bezimiz vardı?»
 
Döndü, kalburu, siniyi duvarın dibine koyup koştu. Pır gitti, pır 
geldi: «Yamanacak geysileri doldurmuştum içine...» dedi. 
Serdi. 
Kalburu, siniyi yerleştirdi. Bir çorba pişirmişti.