175
balarla tepeleme doldurulmuş pasb bir bebek arabasını iten 
bir dilenci kadındı bu; hiçbir yere varmayan o daimi yolcu­
lardan biri. Peri kadını dikkatle inceledi. Giysileri kirliydi ve 
bedenine yapışmıştı adeta nemli nemli; saçları kirden pasak­
tan keçe gibi olmuştu. Başka birtakım ayrıntıları da fark et­
ti Peri: avuçlarındaki nasırlan, sağ elmacıkkemiğindeki mor­
luğu, gözlerinin etrafındaki şişliği. İstanbul’da insan sürek­
li karşılaşırdı böyle perişan yüzlerle. Kimisi köşelere büzü­
lerek saklanırdı; kimi de yiyecek, para dilenirdi. Ama bu­
rada, Oxford’da, evsiz birini görmek tuhaftı; şehrin o zarif 
sükûnetiyle çok sert bir zıtlık teşkil ediyordu.
Peri, kısa, kesik adımlarla yürüyen bu kadına doğru tuhaf 
bir çekim hissederek onu takip etmeye başladı. Rüzgârın yön 
değiştirmesiyle berbat bir koku doldurdu burun deliklerini, 
idrar, ter ve dışkı karışımı bir esans.
Bu arada dilenci hayali biriyle kavga ediyor, kendi kendi­
ne bağırıyordu. Sesi gergindi. “Sana kaç kere söyleyeceğim?” 
diye bağırdı. Yanıt beklerken yüzü sertleşti. Keyifle kıkırda­
dı sonra, ama öfkenin nüksetmesi uzun sürmedi. “Hayır, pis­
lik herif.”
Öyle bir mutsuzluk çöktü ki Peri’nin içine. Onu -gelece­
ği parlak bir Oxford öğrencisini- hayatta hiçbir şeyi olm a­
yan şu kaçık kadıncağızdan ayıran tam olarak neydi? Tbp- 
lumun kıyısında bir uçurum vardı belki de, insanların düş­
mekten korktuğu. Ya da bir yank. Hiç ummadan insan bir 
yakadan bir yakaya geçebilirdi. Dün “aklıselim” olan, yann 
“deli” damgası yiyebilirdi. Öylesine yakındı ki o uçuruma Pe­
ri. Biliyordu.
Kadın aniden arkasma döndü; bakışları Peri’yi delip geç­
ti, “Beni mi arıyordun?” Nikotin lekeli dişlerini ortaya çıka­
rarak sesli sesli güldü. “Yoksa Tann’yı mı?”
Peri’nin beti benzi attı. Ne yanıt vereceğini bilemeden ba­
şını iki yana salladı. Kadına doğru bir iki adım attı, avucunu