FAKİR BAYKURT
 
61
 
 
Kurtlar kuşlar uyanmadan kalktı. Karısı Döndü, mışıl mışıl 
uyuyordu. Döndü'yle birleşeli bu kadar yıl oluyordu, bu uyuyan kadın
 
hâlâ ona ölen ağasının karısıymış gibi geliyordu. İşte uyuyordu. Saçı 
başı darmadağınıktı. Ufacık pencereden gelen zayıf aydınlıkta 
göğsünün yuvarlağı belli oluyordu. Eğildi, öptü. Boynu bağrı 
yanıyordu kadının. «(Yanadursun!)» dedi. Damarlarından deli bi
r 
akımın hızla geçtiğin duydu. «(Yanadursun Döndü! Ben hemen 
gidiyorum!)» Kalktı.
 
Doğruca ahıra gitti. Kazmayı buldu. Küreği buldu. Kazmayı 
küreği sırtına vurup dışarı çıktı. Köy uyuyordu. Tek tük eten horozlar 
vardı. Biri görse, «Bu deli kim?» diye sorard
ı. «Omuzunda kazma 
kürek, nere gidiyor böyle?» Kendine karşılık verdi: «(Düşümde gömü 
gördüm, onu kazmaya gidiyorum!)» Güldü haline ...
 
Mezarlığın yanından geçti. Ovacık yoluna doğruldu. Yolun alt 
yanındaki topraklar biraz aşağı meyilli, kuz yanları kapalı
. .. Bir uygun, 
bir uygun topraklardı ki! Ama altı nasıldı acaba? Pur taşları sıkı sıkı 
kitlemiş miydi? Yoksa. altı da üstü gibi uygun muydu?
 
Purluğa vardı. Kıyılarda bir yerde durdu. Küreği attı. Bacaklarını 
ayırıp kazmayı vurdu. Toprak sertti. Altında ge
rçekten gömü varmış 
gibi güm güm ötüyordu vurdukça. «(Sert olsun, gene de kazacağım!)» 
dedi. Ortalığın ıssızlığını boza boza vurdu kazmayı. Horoz sesleri hâlâ 
tek tüktü. Duyulur duyulmaz böcek iniltileri geliyordu kıraçtan...
 
Kazdığı toprağı kürekleyip yan
lara devirdi. Pur mur yoktu! Aldı 
kazmayı, biraz daha kazdı. Elde ettiğ derinlik dizine gelirdi belki. Bir 
daha kürekledi, bir daha kazdı. Toprak hâlâ kuruydu. O güm güm 
sesler kesilmişti. Gittikçe kazmayı indirmek, küreği işletmek 
zorlaşıyordu. «(Burası b
u kadar!)» dedi. Çıkardığı toprağı çukura 
küredi. Purluğun ortalarına doğru yürüdü.
 
«(Belki pur taşı Tozak kırında bir damardır, bir yerden gelir, bir 
yere gider. Belki Sellikten bu yanda böyle bir damar yoktur? .. )» diye 
düşündü. «(Varsa bile şimdi görüz
!)>> Gene vurdu kazmayı. 
Vuruyor, vurdukça terliyordu.
 
«Yok!» dedi sevinçle. «Burda da yok! Yaşadık ula! Yaşadık ki o 
kadar olur'. Burda yoksa nerde var bu anasını sattığım pur taşlan?»