numarada, Zehra'nın hayatını, kültürünü, bilhassa da "baraka" mefhumunu 
merak ederek.
"Annene bir sorsana Abed, yiyeceklerin de kendilerine ait bir barakası
var mı?"
Ekmekle suyun vardı  tabii, incirin de.
"Annene bir sorsana Abed, mekânların da kendilerine has bir barakası 
var mı?"
Camilerle, evliya türbelerinin vardı tabii, kuyuların da. Bu böyle 
sürüp gidiyordu. İlk başta Abed, Gail'le ahbaplık etmenin annesine 
ilginç gelebileceğini tahmin etmiş ama tahmininde haklı çıktıktan sonra 
bu sefer de bundan rahatsız olmaya başlamıştı. Gerginliğinin bir sebebi 
son zamanlarda doğru düzgün ııyuya -mamasıydı. Rüyaiarmdaki kız tıpkı 
eskiden olduğu gibi her gece her gece görünmeye başlamıştı. Son bir 
haftayı onunla boğuşarak geçilmişti. Uykusuz, gergin, tetikte. Kızın 
ziyaretleri her gece bir bölümünü seyretmeye mecbur tutulduğu bir 
diziye dönüşmüştü, daha sonra kan ter içinde uyanıyor, bir daha gün 
ağarana kadar uyu -yum/yordu.
"Abed gelsene, annene bir sorar m ısın şu yara izleri nedir, bir tür 
tedavi filan mı?"
Gene uykusuz bir gecenin sabahında Abed, Gail'le Zehra'yı, yüzlerinde 
şaşırtıcı ölçüde birbirine benzeyen ışıltılı bir dinginlik ifadesiyle, 
Benetton reklamları gibi mutfak masasında yarı yana parıldar v aziyette 
bulmuştu.
Abed bu sefer soruyu sormak yerine kendisi cevap vermeyi tercih etti. 
"Bir tür kan akıtma," diyerek elini havayı keser gibi salladı.
Eskiden kadınlar serratalarla kan akıtma toplantıları düzenlerlerdi, 
evliyalarla akraba olan muhterem ka dınlar. Serratalar el ve ayak 
bilekleri etrafına çizik atar sonra bunlar yıkanıp üzerlerine safran, 
kına ya da akr sürülürdü. "Uzun zaman önce," diye ekledi Abed otoriter 
bir edayla, "artık Fas'ta böyle şeyler göremezsin."
Modernle şmek ve dolayısıyla Batılılaşmak için köklü dönüşümler geçilmiş 
yaşlı toplumların gençleri, fazla malumat sahibi
188
olmayan bir Batılı kalkıp da onlara kültürleri hakkında sorular 
yönelttiğinde ve bu sorular aslında kendilerinin hiç mi hiç 
ilgilenmediği, hatta esasen kestirip atmak istediği, hatta yekten 
reddettiği tek bir cephesiyle bağlantılı olduğunda daima bu mantrayı 
tekrar ederler: "Ha o mu?" derler. "Vardı öyle şeyler ama eskiden, o 
çak eskidendi. Ülkemde artık böyle şeyler göremezsiniz."
Zihninde dönmekte olan bir sonraki soruya geçti Gail: "Annene bir sorar 
mısın Abed, ya şu kına nedir, kınayı sorar mısın?"
"Eline sürdüğün koduğumun kınası işte! Soracak bir şey yok." diye 
patladı Abed. "Neden sorup duruyorsun bunları? Neden onunla gerçekten 
ilgileniyormuş gibi yapıyorsun?"
Gail ona ters ters baktı: "Belki gerçekten ilgilendiğim içindir!" "Ya 
ne demezsin," dedi Abed alayla gülerek. "Ne heyecan verici bir kültür! 
Egzotik! Değişik! Ücra! Ezilmiş! Üçüncü Dünyalı hemşireni 
kucaklıyorsun!"
"Yuh, ne fesat zihnin var! Neden merakı m seni bu kadar rahatsız ediyor? 
Belki de sen kendi geleneklerinden utandığın içindir!" Zıt kutuplara 
konmuş iki farklı mıknatıs tarafından aynı anda çekilmiş gibi 
birbirlerinden hızla uzaklaştılar. Zehra'ya da içini çekerek, 
püfieyerek. neler olduğunu merak ederek tek başına mutfakta kara kara 
düşünmek kaldı. Kımıltısız bir endişe içinde bir müddet bekledikten 
sonra Abed'in ne yaptığını görmek için yukarı çıktı ve onu tepesinden 
parmak ucuna kadar kalın bir battaniyenin altına gömülmüş, ya kendini 
boğmaya ya da biraz uyumaya çalışır vaziyette buldu.