HARİKA ÇOCUK 
"Ne yapalım," dedi. "İş, iş, iş ... Bunalıyor insan. Paydos-
larda Ateş Ali'yle oynuyoruz ." · 
"Ateş Ali kim?" 
"Alt kattaki bisküvi ya pımevinde çalışıyor . Bizim ma­
halleli. Her sabah işe birlikte geliriz. Benim annem yok, 
onun babası. Maça, sinemaya filan da beraber gideriz." 
"Misketi mi çok seviyorsun, sinemayı mı, yoksa maçı 
mı?" 
"En çok maçı ama hava alıyoruz ... " 
"Niye? 
"Numaralı tribün bize göre değil. Tekliği toka ettik mi, 
Teksas'a bırakıyorlar. Teksas'ta da boyumuz yetişmiy or. 
Stadyumu yaparken çocukları düşünmemişler !" 
"Siz de?" 
"Biz de sinemaya gidiyoruz Ali'yle çokluk ... Tabii pa­
zarları. Babam evdeyse sabahleyin erkenden tüyerim. 
Doğru Şehzadeba �ı'na." 
"Değilse?" 
"Değilse tüymek olmaz. Su ısıtmak, yıkanmak, kardeş-
lerimi yıkamak vazifesi bana düşer." 
"Kaç para kazanıyorsun tesviyecili kten?" 
"On lira haftada." 
"Yetiyor mu?" 
"Bu pahalılıkta yeter mi? Başka atölyelerden yirmi beş 
lira veriyorlar ama gidemiyor um." 
Niye? 
"Usta babamın arkadaşı!" 
"İşte de bir dalavere olmasın?" 
"Benim de aklıma gelmiyor değil ama ne de olsa baba. 
Kötü şeyler düşünmek istemiyoru m." 
Dereden tepeden uzun uzun konuştuk. Bu arada her 
gün, sabahın beşinde çalar saatin sesiyle uyandığını, gazo­
cağına çaydanlığı oturttuğu nu, bulaşıklar ı yıkadığını, çar-