zırlama düşüncesiyle yola düştüm, hastane bahçe­
sine girmek üzereydim ki, kapıda Osman Hoca'nın 
o yayla gibi geniş.1 gösterişli, mor renkli arabasına 
rastladım. Beni görünce camı indirip elini sallaya­
rak yanına çağırdı. Arabaya gittim. Başını pencere­
den uzatarak, "Sultanım, dinle," dedi, "şimdi ben 
fakülte kuruluna gidiyoru m. Bir doçentlik kadrosu 
var. Bu kadroyu sana almaya çalışacağım." 
Hiçbir şey söyleyemeden, ağzım açık bakakal­
dım. Hocanın arabası hızla yola koyulurken ben bi­
naya girdim, odama yürüdüm, masamın başına geç­
tim ve bir süre ne yapacağı mı bilemeden öylece 
oturdum iskemlemde. Çekmecemdeki formları ne 
doldurmaya ne 'de çöpe atmaya elim varmadı. Do­
labımda asılı doktor gömleğimi giyip sabah vizitele­
rime başladım. Aklım bir karış havada, dolandım 
durdum koğuşlarda. Öğlene doğru Hoca beni yine 
kapıya, arabasına çağırttı. Yine arabanın camını in­
dirdi, başını pencereden dışarı uzattı ve "Onlara de­
dim ki, biz acele etmezsek, Türkan'ı Bursa kapacak. 
Kadronu aklım, burada kalıyorsun. Bir daha ağzın­
dan Bursa lafi duymayacağı m, tamam mı?" dedi.* 
"Tamam hoc am, tamam!" diye bağırdım. İçeri 
koştum, eve telefon ettim. Çınar açtı. "Geldiniz mi 
oğlum?" diye sordum. 
"Hayır anne, gelmedik, telefona okuldan cevap 
veriyoru z." 
* Giine, s Umut tan Şimdi Do ğar, s. 153. 
157