"Beyaz tayyörümü." 
"Şapka?" 
"Daha neler!" 
"Olur mu ama! Sen gelinsin!" 
"Merak etme şık olacağım makyaj bile yapaca­
ıın," dedim, "değiştiğimin farkında değil misin? 
nu adam bana iyi geldi." 
Biraz daha çene çalıp kapatmıştık telefonu. 
Gökşin'in benim için çok endişelendiğini biliyor­
dum. Ama ben end işelenecek bir durum göremi­
yordum. Uzun zamandan beri ilk kez hayatımda 
benden hiç talebi olmayan, gözlerimin içine bakan 
biri vardı ve doktor olmaması, aman ne kadar da 
iyiydi! Akşamları eve döndüğümde benden daha 
orgun, dolayısıyla daha gergin birini değil, be­
nimle romantik duyguları paylaşacak, doğanın için­
de kaybolmaya hazır, duyarlı, hassas, doğal bir 
ıdam bulacaktım. Bir sanatçı! Bir heykeltıraş! O, 
beni ölesiye sevmeye hazırdı. Ben sevilmeye inanıl­
maz açtım. Güzel sözler duymaya, sevgiyle doku­
nulmaya, hayran olunmaya, takdir edilmeye ne ka­
dar çok ihtiyacım varmış meğer! Çocuklarıma, kar­
deşlerime, anneme, hastalarıma, hocalarıma, birlik­
te çalıştığım meslektaşlarıma, hemşirelere, hatta 
hademelere sevgi vermekten bitkin düşmüştüm. 
Birileri de beni sevsin, el üstünde tutsun, şımartsın 
istiyordum. Çok istiyordum bunu çünkü yalnız­
dım. Onca değerli arkadaşı mın, yüzlerce hastamın 
ve sevgili çocuklarımın varlığına rağmen çok ama 
183