FAKİR BAYKURT
 
157
 
 
bostan kökenleri toprağın yüzünü örtüyordu. Karpuzlar iki elinin 
yumruğu kadar büyümüştü. Kelekler yenecek kadar olmuştu. Ama 
iyice ermeden koparmayacaktı. Kimseye kopartmayacaktı. 
«Sabredin, 
sabredin...» diyordu gelip gidenlere. «Her gün içlerinde dolaştığım 
halde ben sabrediyorum, siz de sabredin!»
 
Herkes arpaları kurtarmış, buğdaylara başlamıştı. Çoban çocuklar 
malları anızlara, gümül aralarına sürüyordu. Yemek ekmek için zorluk 
y
oktu. Her gün Battal iki lokma bir şey yolluyordu. Yediğini yiyor, 
yemediğini sarıp torbaya tıkıyor, saklıyordu. «Gün olur kimseden bir 
şey gelmez, oturur bunları yirim...» diyordu.
 
Arada bir ekmekle bir tas pilav alıp torunu Haydar geli
-
 
yordu. Daha önce 
bir sefer Yusuf gelmişti. Yusuf’u kovmuştu: «Giiit, 
istemiyorum ekmeğinizi, aşınızı! Al götür...»
 
«Yavu buba, ortada ne var, ne oldu? Ele güne karşı neden bizi 
irezil ediyorsun? Yani buba, çocuk gibisin valla! Ayağına ekmek aş 
getiriyoruz, onu da geri çevi
riyorsun!»
 
«Çek arabanı dedim sana, çek arabanı zibidi Yusuf! Çabuk çek, şu 
ayağımdaki nalını başında paralarım senin! Küserim tabii! Zati ne 
zaman barışıktım sizinle? Boklu anan hiçbir gün benim huyuma göre 
davrandı mı? Götür bu getirdiklerini, kabul etmi
yorum...»
 
Ama torunu Haydar’ı döndüremiyordu. Ona ses çıkaramı
-
 
yordu. 
Onun önünde kuzu gibi, al dediğini alan, yi dediğini yiyen uslu bir 
«dede» oluyordu. «Burda yalnız başına, sıkılmıyor musun be dede? 
Haydi eve gidelim...» derse, «Yooo, hiç sıkılmıyorum
, asıl o evde 
sıkılıyorum! Burda ırâtım çok eyi.! Başım dinç. Eve gelip ne 
yapacağım? Ev sizin: Yin, için, yatın gözelce!» diye Haydar’ı 
susturuyordu. Savıyordu.
 
Böyle böyle vakti geçirip akşamı ediyordu. Akşam talvarın 
başında yatağını açıyor, uzanıyor, u
zak yıldızlara, gökyüzünün saman 
saçılmış yerlerine bakıyordu. Bazen göğsünü bağrını açıyor, bazen 
örtünmeden açık yatıyor, sabah kaskatı, biraz üşümüş; kolu bacağı 
çımkışmış kalkıyordu. Ama böyleyken örtüneyim, kapanayım 
demiyordu: «Ben açık yatarım! Kims
eden kapalı, kimseden saklı bir