272 
— Efendüiiiiim. 
—• Yukarıdaki udu buraya getir. 
Etrafımda haykırışlar, hayretler, sorgular... Merdivenden 
paldır küldür yuvarlanmalar. O da kapısının önünde bir iki tın 
tın... Nihayet delik deşik, göğsü boynuzlu, başı ve şişkinliğine 
rağmen bomboş midesiyle ud odaya girdi. Namuslu aile reisi­
nin sözü işte böyle dinlenir. 
— Eleni, içimizde bunun düinden kim anlar? Doğru söyler­
sen iki buçuk papel var. 
Kemeraltı kaçkını, herkesin yüzüne şaşkın şaşkın baktık­
tan sonra: 
— Küçükhamm, diye Şükran'ı gösterdi, kaçtı. 
Beş altı yıl önce modaya uymuş, Şükran'a biraz çalgı öğret­
miştik. Ama soma ne ud ne de moda kalmıştı. Bununla birlik­
te dehşetli bir kriz içinde bulunduğum için: 
— Şükran, dedim, şöyle mızrabı tellerin üstünde bir gezdir, 
başka bir şey istemem. 
— Hepsini unuttum babacığım. Akort bile yapamayacağım. 
Kızım bir süre nazlandı, sıkıldı* Sonra mandalları çekip çe­
virerek tırnağın ucu ile tellere hafif hafif vurdu. Birdenbire saz­
lı sözlü bir ahenk tufanı boşandı. 
Meğer eski maya çok -kuvvetüymiş. Şemi'nin udu da işe 
yaramış. Şükran gizli köşelerde notasız, hocasız meşk ede ede 
bu hale gelmiş. Hayli zor ania bu teminata inanmaktan başka 
çare yok. 
• Zaten şu.dünyada olmayacak şey diye ne kaldı? özellikle 
Şükran benim kızım. Güneş gibi parlak örneklerle ispat ettiğim 
Tanrı vergisi elbette ona da geçecek. 
— Aferin Şükran. Nur ol yavrum. Ne tatlı mızrabın, ne 
yamk sesin var. 
Şükran başını sazına eğmiş, kendi ruh âlemine dalmış, sa­
kin sakin ağlıyordu. Belli ki bizden çok uzaklarda, düşüncesi 
beni titreten ufuklarda uçuyordu. er 
Mihriban da sevimü bir kedi yavrusu yumuşaklığıyle onun 
yanma sokulmuş, beni ve hanımlarını unutmuş, işitilir işitil­
mez bir sesle ahenge katılmıştı. 
Kız kardeşimle Şefika'mn durumları görülecek şeydi. Baş