Mustafa İnan canlılığını kaybetmemişti daha: Kan veri­
lirken, serum verilirken damlaları hesaplıyordu. Riyaziyeci 
Mustafa, eczacı çıraklığından kalma bir alışkanlıkla şişele­
rin ne kadar dayanacağını ölçüyordu gözüyle ve hemşireyi 
azarlıyordu. Sonra şiddetli bir sancı başladı, doktoru çağırdı. 
"Siz Doğulular da çok şikâyetçisiniz," dedi doktor hanım, 
"Bir yeriniz ağrıyınca hemen şikâyete başlıyorsunuz." "Doğu­
luları hiç tanımıyordu doktor hanım. Bizim nelere katlandı­
ğımızı hiç bilmiyorsunuz doktor hanım. Doktor çıkınca karı­
sına, "Utanmadan doktor hanımın yanında sancıdan bağıra­
caktım," dedi Mustafa İnan, "Çok ağnm var Jale.”
"öğleye doğru sakinleşiyordu. Ateşi çıktığı günden itiba­
ren geceleri de hastanede yanında kalıyordum. Hüseyin de 
bizimle beraberdi. Öğle yemeğinden sonra biraz dinleneyim 
diye Mustafa beni zorla otele gönderiyordu. Mustafa'nın ya­
nında kendimi tutuyordum. Otelde ağlıyordum. On gece hiç 
uyumadım. Ertesi gün yanma gidince Mustafa perişanlığımı 
görüyordu; 'Doktor/ diyordu, 'Ben iyileşeceğim, ama karım 
bitti. Anlaşılan geceleri hiç uyumuyor. Bana verdiğiniz gibi 
ona da uyuşturucu bir şeyler verin.’ Mustafa'ya, sancısını 
dindirmek için morfin yapıyorlardı. Geceleri ateşi kırka ka­
dar çıkınca sayıklamaya başlıyordu. Sonra gene açılıyordu. 
Bir akşam bana gezdiği yerleri anlatıyordu. Amerika'ya git­
mişti, bütün Avrupa'yı ve İngiltere’yi görmüştü. Mısır’ı, Orta 
Doğu’yu, Hindistan'ı gezmişti. Bir Japonya’ya gidemedim J a ­
le, diyordu. Ben iyileşince oraya da gidelim, olur mu? Sonra 
dalgınlaştı. B ir süre sonra, ‘Bak Jale/ dedi, ‘Bu Japon odası 
güzel ama renkler ancak bir çocuk odasına yakışır'.” .
Bir süre sonra kendine geldi Mustafa İnan, "Ne ağlıyor­
sun orada?" dedi, "Gel seninle neşeli bir iş yapalım; bavulda 
bir şişe viski var, birlikte kafaları çekelim." Bardakları dol­
durdular, birer yudum aldılar. Bu sırada odaya giren hemşi­
re; "Aman ne iyi," dedi, "Kaç gündür yemek yemiyordunuz,
247