KAPLUMBAĞALAR
 
268
 
 
«Ali!.. Ve
li!.. Hasan! .. Üseyin!.. Koşun siz de! .. Durmuş, sen de 
koşuver yeğenim!..»
 
Askerliğini yapmış kaç adam varsa Battal’m hayatta, tutup tutup 
yolladı. «Bavulları boşaltıp gelin!» dedi.
 
Birkaç dakika sonra tahta bavullar geldi.
 
Battal:
 
«Var ol Abbas emmi, 
beni öyle bir dertten kurtardın, 
anlatamam!..» dedi. «Sen olmasan bunu düşünemezdik...»
 
«Düşündük işte Batal! Tasalanacak ne var yeğenim? Getir sufra 
bezini, ört üstüne! Çok da geç kalmayalım! Kendi hökü
-
 
metimizin 
konukları ulan! Biz keçi sürüsü müyüz?»
 
M
asayı hayat sekisine koydular hemen. Üstüne sofra bezini 
örttüler.
 
Kır Abbas masayı bir salladı. Sonra:
 
«Üseyin!.. Buraya gel!..» dedi. «Gir şu masanın altına! Sımsıkı tut 
ayaklarını! Beyler karınlarını doyurana kadar masanın dik durmasına 
mukaat ol! Haydi
 
çabuk!..»
 
Hüseyin masanın altına girdi.
 
Kır Abbas, tek sandalyeyi Emin Sağlamer’in oturacağı yere 
koydu:
 
«Gel beyim buraya!» dedi. «Bak ne gözel oldu! Sen bizim 
kusurumuza bakma! Biz böyle dabiyatsız insanlarız beyim. insan 
görmeyince bilmiyor. Cahallık v
ar. Emme torunlar okuyor. Bu 
gördüğün Irıza okutuyor. Kafalarına fura fura okutuyor ki, adam 
olsunlar yarın...» Köylülere döndü «Oğullar, uşaklar! Beklemeyin! 
Asker bavullarını koyun, beyler otursunlar...»
 
Gençler korka çekine yürüyorlardı.
 
Kır Abbas çekip
 
çekip aldı ellerinden bavullarını. Uzununa 
uzununa dizdi masanın dolayına:
 
«Gelin efendim, oturun gayri!..» dedi.
 
Yarım şişko Emin bey: