418 "Kara kulakl ının kaybolmas ı üzdü  beni," dedim. "Aslında onu n
televiz yonun üzerindeki yaln ızl ığına üzülü yordum. Bu ikisinin bu
keyifli, arkada ş halini görünce, bu sefer televizyonun üzerine ne şeli,
mutlu iki köpek iyi olur dedim." 
"Köpeğin yaln ızlığı sizi hakikaten üzü yor mu ydu Kemal Be y?" dedi  
Nesibe Hala. "Âlem adamsın ız doğrusu. Ama sizi bö yle biri oldu ğunuz
için seviyoruz biz." 
Füsun tatl ılıkla gülümsüyordu bana. 
"Bir kenara atıl ıp unutulmuş  eşyalar çok üzer beni," dedim. "Çinliler  
eşyaların ruhu oldu ğuna inan ırlarm ış." 
"Biz Türkler zaten Orta As ya'dan gelmeden önce Çinlilerle çok fazla
düşüp kalkm ışız, televiz yonda vard ı geçende," dedi Nesibe Hala. "Siz
yoktunuz o ak şam, neydi o program ın ad ı Füsun? Aa, çok güzel
koydunuz köpekleri oraya. Ama öyle birbirlerine dönük mü dursunlar,  
yoksa bize dönük mü, ben de şimdi karar veremiyorum." 
"Soldaki bize do ğru dursun da, ötekisi ona dönük otursun," dedi  
birdenbire Tar ık Bey. 
Bazan sohbetin en tuhaf yerinde, bizi hiç dinlemedi ğini sand ığım ız 
bir anda, Tar ık Bey birden konuya girer, ayr ınt ılar ı b i z d e n  d e  i yi 
kavrad ığını gösteren bilgece bir şey söylerdi: 
"O zaman hem aralar ında arkada şlık olur, köpekler s ıkılmaz, hem de  
bize dönük durur, ailenin bir parças ı olurlar," diye devam etti. 
Çok arzulad ımsa da, bir y ıldan fazla bir süre o iki köpeğ e do-
kunamad ım. Onlar ı al ıp götürdüğüm 1982 yılında ise, artık Keskinlerin  
evinden al ıp götürdüğüm eşyalar ın karş ılığında, bir kenara para  
bırak ıyor ya da ald ığım eşyan ın yerine çok pahal ı bir yenisini hemen  
ertesi gün getiriyordum. Hem i ğnedanl ık hem köpek ya da hem köpek  
hem diki ş "mezura"s ı gibi tuhafl ıklar da, bu son dönemde televiz yonun  
üzerinden geçtiler.