Lacivert bir an susunca, bir hikâyeyi, herhangi bir hikâyeyi böylesine inançla 
anlatabildiğ i için Ka onu kıskandı. 
"Ama ben sana bu güzel hikâyeyi onunla hayatımı nasıl anlamlandırdığımı göstermek için değ il, onun unutulduğ unu söylemek için anlattım," dedi Lacivert. 
"En azından bin yıllık bu hikâye Firdevsi'nin Ş ehname'sindendir. Bir zamanlar 
Tebriz'den İ stanbul'a, Bosna'dan Trabzon'a milyonlarca insan bu hikâyeyi bilir 
ve onu hatırlayıp hayatlarının anlamını anlarlardı. Bugün Batı'da Oedipus'daki 
baba katilliğ ini, Macbeth'in taht ve ölüm saplantısını düş ünenler gibi. Ama 
şimdi Batı hayranlığ ı yüzünden herkes unuttu bu hikâyeyi. Eski hikâyeler ders 
kitaplarından çıkarıldı. 
81 Bugün Şehname'yi İ stanbul'da satın alacağ ın bir kitapçı bile yok! 
Neden?" Biraz sustular. "Şöyle düş ünüyorsundur," dedi Lacivert. "İ nsan bu hikâyenin güzelliğ i için adam 
öldürür mü? Öyle değ il mi?" 
"Bilmiyorum," dedi Ka. 
"Düşün o zaman," dedi Lacivert ve odadan çıktı. 
82 
9 Afedersiniz, siz ateist misiniz? KENDİNİ ÖLDÜRMEK İ STEMEYEN Bİ R İNANÇSIZ 
Lacivert odadan bir anda çıkınca Ka bir süre kararsızlık geçirdi. Önce, Lacivert'in hemen geri döneceğ ini düşündü; "düş ün!" dediğ i konuyu Ka'ya sormak 
için geri gelecekti. Ama hemen sonra durumun böyle olmadığ ını anladı: Gösteriş li 
ve biraz tuhaf bir ş ekilde de olsa kendisine bir mesaj verilmiş ti. Bu bir tehdit 
miydi? 
Ama Ka tehdit edilen birinden çok, bu evde yabancı gibi hissediyordu kendini. 
Bitişikteki odada anne ile bebeğ im göremedi, kapıdan kimseye görünmeden dış arı 
çıktı. Merdivenleri koş ar adım inmek geliyordu içinden. 
Kar öylesine yavaş  yağıyordu ki, Ka'ya kar taneleri havada asılı kalmış  gibi 
geldi. Zamanın durmuş  olduğu izlenimini veren bu yavaş lık duygusu Ka'ya nedense 
çok şeyin değ iştiğini, çok vakit geçtiğ ini hissettiriyordu; oysa Lacivert ile 
görüşmesi yalnızca yirmi dakika tutmuş tu. 
Demiryolu boyunca, karlar altında dev ve beyaz bir gölgeye benzeyen silonun yanından geçip geldiğ i yoldan istasyona girdi. Kirli ve boş  istasyon binasının 
içinden geçerken ucu kıvrık kuyruğ unu dostça sallayan bir köpeğ in kendisine 
yaklaştığını gördü. Kara bir köpekti bu, alnında yusyuvarlak beyaz bir de leke 
vardı. Ka kirli bekleme salonunda köpeğ e simit veren üç delikanlı gördü. Biri 
Necip'ti, arkadaş larından önce koş up Ka'nın yanına geldi. 
83  Kendini Öldürmek istemeyen Bir inançsız "Okul arkadaş larıma buradan geçeceğ inizi nereden bildiğ imi sakın çaktırmayın," 
dedi. "En yakın arkadaş ımın bir konuda size soracağ ı çok önemli bir sorusu var. 
Vaktiniz varsa ve Fazıl'a bir dakika ayırırsanız çok mutlu olacak." "Peki," dedi Ka, iki delikanlının oturduğ u banka doğ ru yürüdü. Arkalarındaki 
posterlerde Atatürk demiryollarının önemini hatırlatır, devlet de intihar etmek isteyen kızları korkuturken gençler ayağ a kalkıp Ka'nın elini sıktılar. Ama bir 
tutukluğ a kapılmış lardı şimdi. 
"Fazıl sorusunu sormadan Mesut kendi iş ittiği bir hikâyeyi anlatacak," dedi 
Necip. "Hayır anlatamayacağ ım," dedi Mesut heyecanla. "Lütfen benim yerime sen anlatır 
mısın?" 
Necip'in anlattığ ı hikâyeyi dinlerken Ka boş , pis ve yarı karanlık istasyon 
binasında neş eyle koş turan kara köpeğ i seyrediyordu. "Hikâye İ stanbul'daki bir 
imam hatip lisesinde geçiyor, ben de öyle duydum zaten," diye baş ladı Necip. 
"Kenar mahallelerden birindeki derme çatma bir imam hatip lisesinin müdürü, 
memuri-yetiyle ilgili bir iş  için İstanbul'da yeni yapılan ve televizyonda 
gördüğümüz o yüksek gökdelenlerden birine gitmiş . Büyük bir asansöre binmiş , 
yukarı çıkıyormuş . Asansörde uzun boylu, ondan genç bir adam varmış , 
yanma'yaklaş mış, elindeki bir kitabı göstermiş  müdüre, sayfalarını açmak için