Perihan onun beyaz gerdanını, göğüslerinin üst kısmını gö­
rüyor, İsviçre'den bambaşka bir insan olarak döndüğünü dü­
şünüyordu. 
Ayşe: "Hah, ha! Şuna bak, şuna! Halayı tanıdın mı, halayı 
tanıdın mı küçük Melek?" dedi. Sonra birden çıngırağı yatağın 
kenarına bıraktı. Gerinerek esnedi. Saçlarını karıştırmaya, ka­
şımaya başladı. 
Perihan: "Uykunu alamadın galiba!" dedi. 
"Geç yattım. Saat ikide... Ama öyle eğlendik ki..." 
Perihan onun, Fuat Bey ile Leylâ Hanım'ın oğlu Remzi ve 
arkadaşlarıyla birlikte olduğunu biliyordu: "Nereye gittiniz?" 
"Beyoğlu'nda, Tünel'de yeni bir lokanta açılmış!" dedi Ayşe. 
"Çok güzel bir yer. Artık bizde de iyi yerler açılıyor. Görünce 
çok sevindim. Sonra hep birlikte Leylâ Teyzeler'e gidip oturduk. 
Dönüşte de Emirgân'a uğrayıp çay içtik! Acaba annem kaçta 
geldiğimi biliyor mu?" 
Perihan sırdaşlıklarının alışkanlığıyla: "Az önce uyanıp 
uyanmadığını sorduydu!" dedi. 
"Geç kalmışsam ne olacak ki... Hem dört ay önce böyle gezip 
tozmamı isteyen de kendisiydi." Pencereye yaklaştı, sonra birden 
döndü: "O kadar da iyi çocuk ki!" 
Perihan, "Kim?" diye sormadı. Anlayışlı bir tavır takınarak 
gülümsedi. 
Ayşe: "Remzi o kadar iyi çocuk ki!" dedi. "Hep benim iyiliğimi 
istiyor. Hep beni düşünüyor. Tam bir centilmen. Kibar. Eli açık. 
Dürüst. Ah, işte anneme bak. Suratını asmış beni bekliyor." 
Pencereyi açtı, aşağıya seslendi. "Hu, huu... Ben kalktım! Peki, 
peki birazdan geliyorum!" 
Perihan'a döndü, az önce sözettiği şeyin ne olduğunu araş-
tırıyornıuş gibi düşündü, hatırladı: "Aa, evet. O kadar iyi çocuk 
ki... Bana İsviçre'de de yakınlık gösterdi. Onun öyle biri olduğunu 
burada niye anlamadım diye kendime kızdım. Zaten ben eskiden 
niye öyleydim, o da başka bir şey ya... Hayata bakışım değişti 
belki de! Gülüyor musun? Yok, yok, oraya gidince insanın her 
şeye bakışı değişiyor." Gözleri parladı. "Orada her şey o kadar 
değişik, buradan o kadar başka ve güzel ki... Biz ne zaman öyle 
olacağız, diye düşündüm. Biz öyle olabilecek miyiz? Biz de onlar 
359