200
sevi duymaları halinde gelebilecek tepkiden ya da yadırgamadan duyulan 
rahatsızlıktı. Tuhaftır, Abed bu konuyu Ale gre ya da Piyu' ya açmakla 
hiç zorluk çekmemişti. Tam olarak sebebini bilmese de Hispaniklerin. 
özellikle Meksikalıların kendisiyle aynı saftan olduğunu hissediyordu. 
Ama o ikisi hariç Müslüman olmayan arkadaşlarına bıı hadiseyi 
anlatmamayı tercih ederdi. Bilhassa bir ianesi yapay ete bile karşı 
olan şu nebatoburlara. Hayır bu cinayetten ne Gail'in ne de Debra Ellen 
Thompson'ın haberi olmalıydı.
İki gün daha geçti. Daha pek çok kereler aynı cevapları duydular: Hem 
Amerikan standartları hem de İslam'ın gereklerine uygun şekilde 
mezbahada koç ve koyun kesen bir sürü Müslüman kasap vardı ama bu iş 
biraz zaman alacaktı, tabii ev ahalisinden biri kesimi kendisi yapmaya 
gönüllü değ ilse.
ömrü billah en büyük dü şmanı zaman olan ömer iş te bu noktada, bu 
senaryodaki rolünü oynamaya başlaması gerektiğini hissetti. Abed'in onu 
bu işe karıştırmasının bir sebebi olmalıydı -Abed'in dahi bilmediği ama 
muhtemelen bilinçdışının kuytularının çözümlediği bir sebep. Dini 
törelere karşı sarsılmaz bir inancı, annesine karşı da ona asla yalan 
söyleyemeyecek kadar derin bir sevgisi olduğundan Abed'in, Ömer gibi 
birine havale ermeden başaramayacağı tek bir şey vardı: üçkâğıt!
Ömer gidip koç kesemeyeceğini biliyordu ama daha başka bir yardımda 
bulunabilird i. Neticede bir hayvanı öldürmek kitabında yazmasa da 
insanları kandırmak yazardı şüphesiz. Dolayısıyla dördüncü gün, 
Müslüman bir kasabın bütünü tamamlayacak şekilde ona parça parça 
sattığı, bir zamanlar bir... hatta iki... belki üç koça ait olan taze 
etle dolu bir kazanla mutfağa daldığında, kendisine çok çok zararsız 
görünen bir yalanı Zehra'ya söylemekten zerrece utanç duymadı Ömer.
"Güzel koçtu." dedi pi şkin pişkin başını sallayarak. "Dini bütün bir 
Müslüman kasap mezbahada kesti. Sizi götüremezdim çün kü Amerikalıların 
kurallarına göre yetkili olmayanlar içeri alınmıyor."
Abed, Ömer'in sözlerini Zehra'ya tercüme ederken annesinin ikna 
olmayacağından korktu çünkü kendisi ikna olmamıştı. Ama
201
mayasında kitabında böyle sahtekârlıklara yer uhnayan Zehra'nın yüzü 
ferahtan ışıldamıştı bile. Son dori günün büyük bölümünü yapışık 
geçirdiği sandalyeden kalkıp hemen işe koyuldu. Hayvanın başını, 
paçalarını, işkembesini ve bağırsaklarını aradı önce, bulamadı. Ama 
bunların nereye gittiğini tekrar tekrar sorsa da Abed soruları 
diğerlerine tercüme etmedi.
Kendilerine etin çok az bir kısmını aynan Zehra geri kalanı yedi farklı 
haneye dağıtılmak üzere yedi tabağa böldü.
"Maddi durumu iyi olmayan yedi kom şuya dağıtın," buyurdu.
"Ne yedi kom şusu anne?" diye sormak geldi  Abed'in içinden, kalas ından 
East Sommerville'de ikamet eden vejetaryen bohemleri geçirirken.
Alegre yedi parçadan birini en küçük hizmetçileri Marta'ya götürmeye 
karar verdi. Marta istemezse, marketten almış  gibi yaparak la Tia 
Piedad'a pişirebilirdi. Geri kalan altı parçanın üçünü Abed, Tufts'da 
doktora yapan ikisi Mısırlı, biri Pakistanlı üç Müslüman arkadaşına 
dağıttı, hiçbiri fakır değildi belki ama kıt gelirleriyle epey zorluk -
çekiyorlardı. Geri kalanlardan birini Jamal'e ayırdı. Son olarak Piyu 
bir parçayı, güzel ve taze olduğu müddetçe her türlü eti seve seve 
kabul edeceklerini bildiği iki eski arkadaşına götürdü. Böylece geriye 
bir parça kaldı.
"Mutlaka fakir birine verin," diye buyruğunu tekrarladı Zehra.
Hayır işleri için koşuşturmaktan yorulan A bed bu görevi Piyu' ya, Piyu 
Abed'e, nihayet ikisi birlikte ittifakla Ömer'e havale ettiler.