5 NUMARA:  HACI  HACI  VE OĞLU,  GELİNİ,  TORUNLARI 
Celal  kuaför  salonundan  çıkar  çıkmaz,  hızlı  adımlarla  kayarcasına 
geçip  ara  sokaklardan,  dosdoğru  ana  caddeye  çıktı.  Kalabalığın 
içinde  yönünü  bilemeden  yaklaşık  bir on beş  dakika  yürüdükten 
sonra,  hepsi  de birbirine  benzeyen  beş birahanenin  yan  yana  dizil-
diği bir sokağa  girdi.  Hiç  âdeti  olmadığı  halde,  bir bira  çekti  canı. 
Birahanelerden  rasgele  birini  seçip,  içeri  daldı.  Kalabalıktı.  Kapıya 
en yakın  masayı  seçti.  Yabancısı  olduğu  bir mekâna  girdiğinde,  ka-
pıya mümkün  olduğunca  yakın  durmaya  çalışırdı.  İşini  zerre  kadar 
sevmediği  ve aklının  çok  başka  yerlerde  gezindiği  her halinden  bel-
li olan  avurtları  çökmüş,  kavruk  suratlı  garsona  bir bira  söyledi,  bir 
de patates  kızartması.  Beklerken,  çaprazdaki  masada  yığılmış,  göz-
lerinin  altında  morun  üç ayrı  tonundan  üç ayrı  torba  birikmiş,  kara-
yağız  bir adama  takıldı  gözü.  Adam  sabit  gözlerle  önündeki  rakıya 
bakıyordu.  Tek  bir yudum  bile  almıyordu  bardağından,  ama  zaten 
yeterince  içtiği  aşikârdı.  Önündeki  tepeleme  hamsi  tavaya  da elini 
sürmemişti. 
"Ne-ba-kı-yo-sun-hem-şe-rim,"  dedi  aniden  başını  kaldıran 
adam,  bütün  heceleri  eritip,  birbirine  kaynaştırarak.  Celal  ne cevap 
vereceğini  bilemeden  olduğu  yerde  büzülürken,  garson  bitiverdi  ya-
nıbaşında.  "İdare  et abi,"  dedi  birahanenin  önünden  gelen  geçene 
kaptırdığı  gözlerini  bir an bile  müşterisine  odaklamadan,  "bi zararı 
dokunmaz.  Bugün  canı  sıkkın  biraz." 
Bira yeterince  soğuktu.  Patatesler  ise berbat.  Üzerlerine  fiyonk 
fiyonk  mayonez  ile ketçap  sıkılmıştı.  Mayoneze  bir itirazı  yoktu 
ama ketçaptan  nefret  ederdi  Celal.  Garsonu  baştan  uyarmadığı  için 
kendine  kızdı.  Oturuşunu  değiştirdi,  çaprazındaki  masayı  değil  de, 
hemen  sağındakini  görecek  şekilde  yan  döndü. 
Yan masadaki  kelle  kulak  yerinde  dört  erkekten  biri,  oturduğu 
301