HALİL 
EROL 
KIZ 
HALİL 
EROL 
KIZ 
HALİL 
SEHER 
MUNİSE 
SEHER 
MUNİSE 
SEHER 
MUNİSE 
SEHER 
MUNİSE (Samanlıkta:) 
: Çok uyumuşum ... Neden uyandırmadın be­
ni? 
: Çok yorgundun ... 
: Dışarda şarkılar, türküler ... (Başını yeniden sa­
manlık deliğine kaldırır.) Güneşli bir gökyüzü ... 
: Kötü uyumuşum. Ölü gibi. 
Öfkelenme kendine ... Daha kim bilir kaç gece 
uyku yüzü görmeyeceksin ... Hem, gecikmiş 
de sayılmazsın ... 
Şurda, burnunuzun dibinde şenlikli bir ev ve 
siz ... 
(Katı) Doğru ... Çok şenliklidir ... 
(Ayakkabısını çözer, içini boşaltır. Yeniden giyer. 
Kalkar. Üstünü başını silkeler.) 
(Evde: SEHER türküsünü giderek bir mırıltı ha­
linde söyler. Bu arada başörtüsünü çözer. Uzun 
saçlarını taramaya koyulur. MUNiSE kalburu 
çalkalar. Bir an. Sonra) 
: (İçten)Ana ... (MUNİSE kalkar, çocuğu yeniden be-
şiğe koyar. Beşiği sallamaya başlar.) Ana kınz? .. 
: (Ondan yana bakmadan) De yavrum ... 
: Güzel mi saçlarım? 
: (Bakmad an) Güzel de söz mü? Lepiska. 
: Parlak mı? 
: Güneş vurmuş su gibi. Pırıl pırıl... 
: Sarı mı? 
: (Alışkındır. Hiç bakmadan) Dolgun başaklar gi­
bi ... Güneşte yelbir yelbir sallanan olgun ba­
şaklar gibi... 
(Bir an. MUNİSE beşiği bırakır. Kalburu çalkalar. 
Kalburu önce ağır ağır, sonra gittikçe hızlanan bir 
tempoyla sallayacaktır.) 
206