bayramlar için daha uzun süre konursa... istersem yutarım
hepsini. Okuldaki günleri aklına geldi: böyle, hırsla elinealdığı kitapların beş on sayfasını okuduktan sonra içinin birbalon gibi söndüğünü hatırladı. Bir kitabı bırakır ötekinesaldırırdı. Bu ümitsizce çırpınış, bütün kitapların yüzüstübırakılmasıyla sona erer, büyük bir utanç ve hayata dönüşbuhranları gelirdi arkasından.
Kitaplığının önünden zorla ayırdı kendini: oyuna gelme-
yelim yeniden. Aynı zamanda yatak olabilen kanepeye otur-du ve bir düğmeye basınca içinden sahte ağızlıklara sokul-muş sigaralar çıkan kutudan bir sigara alıp Alâettin’in lâm-bası biçimindeki çakmakla yaktı. Durum, ümit verici değil-di: yerdeki halı, mobilyalara hiç uymuyordu. Düğün hedi-yesi. Ne yapalım, istediğimiz gibi halı alacak paramız yok-tu. Sigarasını, yaprak biçimi gümüş tablada söndürdü. Ka-rım kızacak. Bu tablalar neden duruyor öyleyse? Bilinmez.Çalışma masasına yaklaştı. Kaya’nın ayrı bir çalışma odasıvar. Orada ne çalışıyor? Bilinmez. Ben ne çalışıyorum?Mektubu okuyorsun ya! Öyle ya. Selim’in yazdığı satırlaraeğildi yeniden.
Olay , böyle bir ortamda başlamıştı. Aslında, buna olay bi-
le denemezdi. T urgut, yani bir bakıma bir zamanlar onunen iyi arkadaşı, olayı gazeteden, yani olayları veren bir ‘or-gan’dan öğrendiği için, olay diye adlandırılabilirdi bu du-rum. T urgut yeni uyanmıştı: her sabah kapıcının kapınınaltından attığı gazetenin hışırtısını bekliyordu. Sesi duyun-ca, karısını uyandırmamaya çalışarak, uyuşuk hareketlerleterliklerini aramış, sonra, yavaşça ‘olay’a doğru bilmedenyönelmişti. Yedinci sayfada, bir cinayet haberinin sonunuararken birden çarpmıştı ‘olay’ gözüne. Sonra karısı, yataktasarılarak onu teselli etmişti. Bu gece de erken yattı beni ra-hatsız etmemek için; rahmetliyi dilediğim gibi düşünebil-mem için. Kendine düşeni yaptı fazlasıyla. Erken yatması-
27