Ella cümlesini yeni bitirmi şti ki kocas ıyla göz göze geldi.  
David ellerini önünde kavu şturmuş, kıpırtısız ve soluksuz, 
sabit gözlerle bak ıyordu ona. Daha evvel hiç böyle bakt ığını 
görmemişti Ella. İçi cız etti. 
"Ben senin derdinin ne oldu ğunu biliyorum anne" dedi Jean- 
nette aniden. "Sen benim mutlulu ğumu kıskanıyorsun. Gençli- 
ğimi çekemiyorsun. Benim de t ıpkı senin gibi olmam ı istiyor- 
sun. Mutsuz, pasif, can s ıkıntısından bunalm ış bir ev han ımı!" 
Ella midesinin ortas ına koca bir ta ş gelip oturmu ş gibi ka- 
lakaldı. Demek böyle görüyordu onu öz k ızı? "Mutsuz, pasif, 
can sıkıntısından bunalm ış bir ev han ımı" öyle mi? Yolun ya- 
rısını geçmiş, çökmeye yüz tutan bir evlilik içinde mahpus 
kalmış, sıradan bir kad ın? Demek buydu imaj ı! Kocası da 
böyle mi görüyordu onu? Peki ya dostlar ı, komşuları? 
Bir anda içini bir endi şe kemirmeye ba şladı: Etrafında 
kim varsa, gizliden gizliye kendisine ac ıdığı şüphesine kap ıl- 
dı. Ve öyle can ını yaktı ki bu sinsi şüphe, nefesi kesildi, sus- 
pus oldu. 
  
24 
  
25 
  
 
  
David kızma döndü. "Annenden özür dile çabuk" dedi. 
Kaşları çatık, surat ı asıktı ama ne inand ırıcı, ne de do ğaldı 
somurtkanl ığı. 
"Dert de ğil. Özür bekledi ğim yok" dedi Ella, donuk gözlerle. 
Jeannette inanmaz bir bak ış fırlattı annesine. Ve bir h ızla, 
hışımla, önündeki peçeteyi at ıp sandalyeyi itti ği gibi masa- 
dan kalkt ı, mutfaktan f ırladı. Bir dakika geçti geçmedi, Orly 
ve Avi de pe ş peşe ayaklan ıp, parmaklar ının ucuna basarak 
çıktılar. Ya beklenmedik bir biçimde ablalar ına destek ver- 
mek istemi ş ya da büyüklerin muhabbetsiz muhabbetlerin- 
den sıkılmışlardı. Onların arkasından Esther Hala da ayak- 
landı. Son mide asidi tabletini k ıtır kıtır çiğneyerek, sudan 
bir bahaneyle s ıvıştı. 
Böylece masada sadece David ve Ella kald ı. Havada bir 
acayip gerilim... Kar ı koca aras ındaki bo şluk neredeyse elle 
tutulacak kadar yo ğundu. Ve ikisi de gayet iyi biliyordu ki as- 
lında mesele ne Jeannette idi ne de di ğer çocuklar ı. Mesele 
ikisiydi. Ate şi çoktan tavsayan evlilikleri! 
David az evvel masaya b ıraktığı çatalı eline ald ı, ilginç bir 
şey bulmu ş gibi evirip çevirmeye ba şladı. 'Yani şimdi senin 
bu dediklerinden sevdi ğin adamla evlenmedi ğin sonucunu 
mu çıkarmalıyım?" 
"Hayır hayatım, tabii ki kastetti ğim bu de ğildi." 
"Ne kastettin o zaman?" diye sordu David, hâlâ çatala do ğ- 
ru konuşarak. "Oysa ben evlendi ğimizde bana â şık olduğunu 
zannediyordum." 
"Âşıktım" dedi Ella ama eklemeden duramad ı. "O zaman- 
lar öyleydim." 
"Peki ne zaman b ıraktın beni sevmeyi?" 
Ella hayret dolu gözlerle kocas ına baktı. Ömrü hayat ında 
hiç aynadaki aksini görmemi ş birine ayna tuttu ğunuzda na- 
sıl şaşırıp kalırsa, o da beklemedi ği bir hakikatle yüzle şmiş- 
çesine donakald ı. Sahi ne zamand ır sevmiyordu kocas ını? 
  
Hangi eşik, hangi dönüm noktas ı, hangi milad? Bir şeyler 
söyleyecek gibi oldu. Kelime bulamad ı. Duraklad ı.