"İyi oldu Bayramoğlu ." 
Atlanm yan yana sürüyorl ar, Bayramoğlu bir düşünü yor, 
bir ahnın başmı çekiyor , TopalAlinin yüzüne bakıyor, bir şey 
söyleyecek oluyor , sonra da vazgeçiyordu. 
Sonunda patladı: 
''Topal Ali," dedi, bir süre bekledi, "Topal Ali ... " Atının 
boynunu sıvazladı. "Topal Ali, onun hangisi İnce Memeddi, Yel 
Musanın ilk gösterdiği kısa boylu geniş omuzlu olanı mı, yoksa 
son gösterdiği zayıf, uzun boylusu mu?" 
"İlk gösterdiği," dedi Topal Ali hiç telaşlanmadan. 
"Ne dedin de ... Yel Musaya ... " 
"Onu hemen oracıkta öldürür düm. Yel Musa cin gibi 
adam, yüzüme bakınca anladı." 
"Ben de anladım," dedi Bayramoğlu. 
"Biliyordum," dedi Topal Ali. 
"Beni de öldürür müydün?" 
"Öldürürdüm," dedi Topal Ali. 
"Bak şimdi öyleyse Topal Ali, Memed, bugün değilse ya-. 
nn, yann değilse öbür gün Karsavurdu mağaralarma çıkacak. 
Ben de onu orada kıstı racağım. Yel Musa iz sürecek, iz sürmesi­
ne de gerek yok, eşkıyalar üstten bir alttaki mağarada kalırlar 
hep. O mağaramn eşiğinden bir pınar kaynar. Oraya candarma 
ulaşmcaya kadar , sen yanımdan liiç aynlmayacak, Yel Musayla 
da, hiç kimseyle de konuşmayacaksın. Yoksa ben seni hemen 
öldürürüm, aniadın mı?" 
"Anlad ım." 
Topal Ali onlann bu gece sabaha karşı Karsavurduya sığı­
nacaklannı biliyordu. Bu kadar candarmanın arasmda çekirge 
bir sıçrar, iki sıçrar sonra yakayı ele verirdi. Bu Bayramoğlun­
daki akıl da hiç kimsede yoktu. Demek ki Bayramoğlu bu akılla 
bunca yıl bu dağlarda padişahlık etmişti. Ne yapmalıydı? İnce 
bugün değilse yarın kapana kısılacaktı. On dokuz kişi bunca 
askerle, bunca gün görmüş, ömür geçirmiş şahin gibi eşkıyayla 
nasıl başa çıkardı? Biliyordu, yanından bir dakika olsun ayrıl­
maya kalksa Bayramoğlu onu öldürüverirdi. Bir uroarsızlığa 
düşmüş, ezildikçe eziliyordu. 
483