Çantasını dolduran kırmızı greyfurtları çıkardı ve çiğnerken hesaba 
başladı: 11 kırmızı greyfurt, her biri 70 kalori, toplamda 910 kalori!
"Şu hale bak, inanamı yorum!" Debra Ellen Thompson iki küsur saattir 
adımını atmadığı mutfağa girdiğinde bağırmaktan kendini alamamıştı. 
Tezgâhın üzerindeki her yemeğin karşısında konuk selamlar gibi tek tek 
saygıyla durdu. "Tanrım, ne diyeceğimi bilemiyorum. Muhteşem bir iş 
çıkarmışsın. Bu müthiş! Müthiş!"
Ama kendisi "müthi ş! müthiş!" görünmüyordu hatta "müthiş!" bile 
görünmüyordu. Daha ziyade saatlerdir a ğlıyormuş gibi görünüyordu.
"Sen iyi misin?" diye sordu Alegre ka şla göz arasında greyfurt kabuğu 
yığınını ortadan kaldırarak.
"Evet... aslında hayır... ev arkadaşımın canı son zama nlarda çok 
sıkkındı, onu neşelendirmek için mutfağı çivit mavisine boya -dım... en 
sevdiği renk... ama pek işe yaramadı, sonra bir parti vermenin iyi bir 
fikir olacağını düşündüm ama ne kadar salaklık ettiğimi şimdi 
anlıyorum... bu kalabalık ona iyi gelmeye cek."
Alegre ona, ev arkada şını mutlu etmesinin neden bu kadar önemli 
olduğunu sormak istedi ama birden bu yorumun fazlasıyla Connie -vari 
olacağını hissetti. Hem gerçekten de çene çalacak zaman değildi. 
Misafirler gelmeye başlamışlardı bile.
Bütün tepsiler le tabaklar oturma odasına taşındıktan sonra Alegre 
mutfakta yine yalnız kaldı. İçeri girip insanlarla tanışacağına ve 
onlarla birlikte yiyeceğine söz vermişti Debra'ya ama son anda yan 
çizeceğini gayet iyi biliyordu. Mutfağı toplamayı, tezgâhı temizlemeyi , 
çöpleri atmayı, birkaç tava ovmayı tercilı etti. Sonra içerideki 
seslerin dingin bir müzik çeşitlemesine, neşeli sohbetlere, hafif 
şakalara, şen gaflara çoğalmasını dinleyerek üç greyfurt daha yedi, 210 
kalori daha; giderek değişti sesler, ara sıra sinir li alaylar, aksi 
atışmalar da çalmıyordu kulağa. Derken bir yerlerden davul sesleri 
yükseldi ve fonda çalınan müzik aniden hızlandı. İçerdeki herkes aynı 
anda dans etmeyi zıplamakla, zıplamayı da tepinmek ve hoplamakla 
karıştırmaya karar vermişçesine zangır zangır sarsılmaya başladı ev.
125
Saatler Boston'da 23:33, istanbul'da 06:33, Marake ş'te 04:33 
ve'Madrid'de 05:33'ü gösterdi ğinde Alegre mutfaktan çıkıp parasını 
talep etme zamanının geldiğine karar verdi. Dikkatle kapıyı açıp içeri 
baktı. Ama baktığı şey altı saat önce orada gördüğü oturma odasıyla o 
kadar alakasızdı ki alacakaranlık kuşağına girdiğini ve bu eşikten 
başka, bambaşka bir eve, yağmalanmış bir köye geçtiği hissine kapıldı. 
Debra görünürlerde yoktu. Alkole doymuş yüzler, esrardan bulanmış 
bakışlar ve bitkinlikten ağır çekim sallanan bedenler gördü, bazı 
çiftler aslında durup ayrılmak istiyorlarmış da görünmez bir el onları 
sonsuza kadar birbirlerine yapıştırmış gibi bezgin, baygın bir. 
salmımla hâlâ dans ediyorlardı; bazıları divanlarda ya da masanın 
etrafında alçak sesle kırık dökük muhabbet ediyorlar, bir zamanlar 
müthiş! müthiş! olan yiyeceklerden arta kalanları tırtıklıyorlardı. 
Alegre temkinli adımlarla odada dolaştı ama kimse onu fark edecek kadar 
uyanık görünmüyordu. Bütün bu insanların büyük bir şok yaşamışlar da 
etkisini üzerlerinden atmaya çalışıyor gibi bir halleri vardı.
Alegre mutfağa döndüğünde orada karşılaştığı sahne, oturma odasında 
geride bıraktığı sahneden de hayret vericiydi. Dizlerinin üzerine 
çökmüş, başını fırının içine sokmuş bir kadın vardı mutfakta. Fırın 
yeraltına giden gizli bir geçitmiş ve kendileri de kadının peşinden o 
âleme gitmeye hazırlanıyormuş gibi yanında duruyordu kediler.
"Af-eder-siniz," diye kekeledi Alegre zar zor duyulan bir sesle.
Ama fırındaki kadın onu duymuş olmalıydı ki hemen dışarı çıktı, en 
azından çıkmaya çalıştı ve bu arada kafasını da çarptı.