Gene kan, irin, yara, kurt, çapak, dökülen buruş buruş deri görecek. 
"Ulan sen kimsin? Nerede Alicik?" 
"Alicik benim ana!" 
Ana durup kalacak. Sevincinden iki gözü iki çeşme. Boynuna sa-. 
rılacak. "Çok şükür, çok şükür," diyecek. "Allahın bu güzel gününe 
de. Aliciğim adam olmuş, çok şükür ." 
"Bu da avradım ana." 
Ana ona da sarılacak kucaklaya alk. Öpecek. . 
"İşte benim yiğit anam bu, karı. Biz taş deliğinden çıkmış deği-
liz." 
Ana eve götürecek onları sevinç içinde. Güzel gözleri hep gÜlen, 
yumuşak, kaş .altından hep bakıp gülerek, gözleriyle, beğendim gelini, 
beğen dim, diyerek. Bir toy düğün gibi şölen çekerek. Bir koyun kur­
ban ederek, koyunun kanını gelinle güveyin alınlarına çalacak. Ellerini 
kana bulayıp başparmağını çınarın köküne, gövdesine yapıştırarak ... 
"Sana bir saat, gümüş köste kli. Rahmetli babamdan kaldı. Sana 
da bir altın bilezik, beşibir yerde ." 
Nasıl, benim kimsem yok muymuş! Çınarın altında öğleye kadar 
beklediler, gözlerini Selvi Ananın konağına dikip. Sıcak çöktü. Ne ge­
len var, ne giden. Eskiden ne çok insan gelirdi çınara. Ne olmuş onla­
ra, çocuklara? Çocuklar hiç eksik olmaziardı çınarın altından . Ayağa 
kalktı, bozulmuş, kırılmış. "Kalk avrat," dedi, ölü bir sesle. Sesi top­
rakta yiterek, toprağa çökerek, bir tonu gibi. Korkarak avlu kapısını 
açtı. Nar ağacı nın altındaki mermer taş ağarıyordu sıcakta, güneşte. 
Nar çiçeklerinden uğultular geliyordu. Kanadarı titreyen arılar vızıldı­
yorlar dı, yoğun . T andırda bir kadın eğilip kalka kalka ekmek yapıştı­
rıyordu. Alicik tandır kokus unu ciğerinde duydu. Çabuk çabuk yürü­
düler tandırın oraya. 
Alicik bağırır gibi, sesi. çın çın, ölgün yaz öğlesinde ... İçindeki 
küşüm büyüyerekten, acılı, korkak, ürkek belki de, gölgesi ayakl arının 
ucuna düşmüş, koyu. Toprağı oyrlıuş. "Selvi Ana nerde, Selvi Ana?" 
Kadın şaşkı n, azıcık doğrulmuş. Bu tandıra Selvi Anadan başka kimse 
ekmek vuramazdı . Güzel yüzü eğilip kalka kalka, ter içinde ışılayan. 
"Selvi Ana nerde, Selvi Ana?" 
"Selvi Ana öldü." 
193