odas ında, t ıpkı Behzat gibi bu i ğneyi kendi gözüne soktu. Şimdi, bütün ömrünü vererek kurdu ğu nakkaşhanesini 
yıkıma sürükleyen sen melunu ben kör etsem ne laz ım gelir?" 
"Beni kör etsen de etmesen de sonunda burada kendimize yer bulamayaca ğız art ık," dedim. "Üstat Osman 
gerçekten kör olur, ya da ölür de bizler de Frenklerin etkisiyle, içimizden geldi ği gibi, bütün kusurlar ımız ve 
kişiliğimizle nak şedip üslup sahibi olursak, kendimize benzeyece ğiz, ama kendimiz olamayaca ğız. Yok, eski 
üstatlar gibi nak şedelim ve ancak onlar gibi nak şedersek kendimiz oluruz, dersek Üstat Osman'a bile s ırt çeviren 
Padişahımız, bizler yerine ba şkalar ım bulacak. Kimse bakmayacak bile art ık bize, yaln ızca ac ıyacaklar. 
Kahvenin bas ılmas ı da bütün bunlara tuz biber ekecek: Çünkü bu olay ın yar ısı vaiz efendiye dil uzatan biz 
nakkaşlara yüklenecek tabii ki." 
Birbirimize dü şmenin hiç i şimize yaramayaca ğını dil döküp anlatmaya çal ıştıysam da pek fayda etmedi. 
Beni dinlemeye niyetleri yoktu: Tela ş içerisindeydiler, sabaha kadar aralar ından birinin, do ğru-yanl ış 
ald ırmadan, suçlu oldu ğuna alelacele karar verirlerse, i şin içinden ç ıkabileceklerine, i şkence edilmeyecekleri gibi 
nakkaşhanede de her şeyin eskisi gibi y ıllarca yürüyece ğine inan ıyorlard ı. 
Yine de ama, Kara'n ın yapmakla tehdit etti ği şey öbür ikisinin ho şuna gitmiyordu. Ya ba şkas ının suçlu 
olduğu anlaşılır da, beni bo şu boşuna kör ettikleri Padi şahımızın kulağına giderse? Kara'n ın, Üstat Osman ile 
yak ınlığı ve ondan küstahça söz edi şi de onlar ı korkutuyordu. Kara'n ın, gözü dönmü ş bir öfkeyle sürekli 
gözümün hemen önünde tuttu ğu iğneyi uzakla ştırmaya çal ıştılar. 
Elinden sorguç i ğnesi al ınıyormuş, bizler aram ızda anlaşmışız gibi bir tela şa kap ıldı Kara. Bir iti ş kak ış 
oldu. Gözlerimin hemen önündeki i ğneli mücadeleden kaç ınmak için ancak çenemi kald ırıp başımı arkaya 
atabiliyordum. 
Sonra her şey o kadar çabuk oldu ki ilk anda ne oldu ğunu bile anlayamad ım: Sağ gözümde keskin ama 
sınırlı bir ac ı duydum; aln ım uyuştu bir an. Sonra her şey eski haline döndü, ama içime bir deh şet yerleşmişti 
bile. Lamba uzakla şmıştı, ama yine de ötekinin kararl ılıkla iğneyi bu sefer sol gözüme sokusunu bütünüyle 
gördüm. Kara'n ın elinden i ğneyi demin kap ıp alm ıştı; bu sefer daha dikkatli ve titizdi. İğnenin bir anda girdi ğini 
anlay ınca hiç k ıpırdamad ım, ayn ı yanmay ı duydum. Aln ımdaki uyu şma sanki bütün kafama yay ıldı, iğne ç ıkınca 
kesildi. Bir benim gözlerime bir de i ğnenin ucuna bak ıyorlard ı şimdi. Sanki olup bitenden emin de ğildiler. 
Başıma gelen korkunç şey iyice anla şılınca itiş kak ış durdu, kollar ımdaki yükler hafifledi. 
Ulur gibi ba ğırmaya başlad ım. Ac ıdan değil, başıma gelen şeyi idrak etmenin deh şetinden. 
Ne kadar ba ğırdığımı bilmiyorum. İlk başta ç ığlığımın yaln ız beni de ğil, onlar ı da rahatlatt ığını hissettim. 
Sesim bizleri birbirimize yakla ştırıyordu. 
Ama ç ığlığım uzad ıkça bir tela şa kap ıldıklar ım da gördüm. Hâlâ ac ımıyordu hiç. Ama iki gözüme de o 
iğnenin sokulmu ş olduğu akl ımdan hiç ç ıkm ıyordu. 
Ama daha kör olmam ıştım. Beni deh şet ve kederle seyrettiklerini ve tekkenin tavan ında karars ızlıkla 
kıpırdanan gölgelerini hâlâ görebiliyordum şükür. Bu hem sevindirdi, hem derin bir tela şa verdi beni. "B ırak ın 
beni," diye ba ğırdım. "B ırak ın da daha göreyim her şeyi, ne olur." 
"Anlat hemen," dedi Kara. "Zarif Efendi'yle nas ıl karşılaştınız o akşam? O zaman b ırak ırız seni." 
"Kahvehaneden eve dönüyordum, zavall ı Zarif Efendi kar şıma ç ıktı. Telaşlıydı, çok peri şan bir Hali vard ı. 
İlk anda ona ac ıdım. Ama b ırak ın şimdi beni, sonra anlatay ım. Gözüm karar ıyor." 
"Hemen kararmaz," dedi Kara pi şkinlikle. "Üstat Osman burnu kesik at ı delik gözlerle te şhis etti, inan 
bana." 
"Zavall ı Zarif Efendi benimle konu şmak istedi ğini, bir bana güvendi ğini söyledi." 
Ama ona de ğil kendime ac ıyordum şimdi. 
"Kan gözlerine oturmadan anlat ırsan sabah dünyay ı son bir kere daha doya doya seyredersin," dedi Kara. 
"Bak yağmur diniyor."