110
Am a bu hikâyelerdeki keder, teninin altına girmiş kıym ık gi­
bi batardı bazen. A tsa atam azdı, çıkarsa çıkaramazdı. Bazen  
her yanının -y a lm z  bedeninin değil, zihninin d e - kıym ıklar­
la kaplı olduğunu düşünürdü.
“N iye bunlardan bahsediyorum  yahu?” dedi M ensur ye*  
ni bir eneıjiyle. “Oxford Ü niversitesini konuşsak ya! Vay be!  
Heyecanlı değil misin?”
Peri gülüm sedi. “D ur daha erken. Gideceğim kesin değil  
daha.”
“Kesin!” dedi Mensur. “Başvurumuzu yaptık. Elemeleri geç­
tin. Kabul edileceksin, içime doğdu.”
Yurtdışm da başka üniversitelere de başvurm uşlardı am a  
bilhassa Oxford’ı istiyordu Mensur. Gençken, orada öğrenci  
olan bir hippi ile tanışm ıştı İstanbul'da. Beraber Türkiye’yi  
dolaşm ışlardı haftalarca. İlk defa o zaman m em leketine dı­
şarıdan, bir başkasım n gözünden bakmıştı Mensur. Ona ola*  
ğan gelen şeylerin bir yabancı için fevkalade olduğunu göre*  
rek şaşırm ıştı. Türkiye’den sonra İran’a geçmişti hippi arka*  
daşı. Bir daha onu görmese de hiç unutmamıştı.
“Çok pahalı ama” dedi Peri.
“Sen onu bana bırak. M ezun olunca artık bana bir yat alır­
sın!”
Göz göze geldiler. Peri kıkırdadı. Bu konuda konuşm am a­
ya gayret etse de, Oxford Ü niversitesine kabul edilmeyi her  
şeyden çok istiyordu.
“Babacım ... sen annemin buna razı olacağına emin misin?1 ”  
dedi Peri. K aygısı yüzünden okunuyordu. “K onuştun m u  
onunla hiç?”
“Henüz değil” diye itiraf etti Mensur. “Bir noktada konuşa­
cağım. Kızı dünyanın en iyi üniversitesine gitmeye hak kaza­
nacak, sevinmez mi? Sevinir elbet.”
Oysa biliyordu ki Peri, itinayla yalan söylüyordu babası.  
Oxford Ü niversitesine başvurduklarını, aylardır burs alm ak