FATMA KADIN : (Ağlar.) He ya, indirmeli. Zatı elinden başka 
ne gelir? .. 
FATMA HANIM : Oy Yarabbi!.. 
KOMŞU : Böyle zamanlarda ben de bir bok etmem ... 
SADIK 
KOMŞU Elim ayağım dolaşır, kalırım ... (Sadık'a) Hadi 
kardeşim, hadi. .. Bir koşu gidiver ... 
: Kime gidecem? 
: Hanımın ağabeysine ... Şurada iki sokak iler­
de bir düğmeci dükkanı var ... Adı Arif. 
SADIK : Sokağın içinde mi? 
T(OMŞU : Yok yok. .. Burdan yürü. İlk sokakta sağa sap ... 
Sonra hani otobüsün geçtiği sokak var ya ... 
FATMA KADIN : He ya, he ... Benim her sabah geçtiğim yol... 
KOMŞU Keşki öğrenseydim bugüne kadar ... Bak la­
zım oldu işte ... 
: Anladın mı neresi? Önce sağa sap... Sonra 
sola ... Sola mıydı? Hay kafam kopsun e mi? 
Sağımı solumu da şaşırdım ... 
FATMA HANIM : Köşedeki fırına soruversin. Gösteri verirler. 
KOMŞU 
SADIK 
KOMŞU 
SADIK 
KOMŞU Ay! Ah!.. 
: Vah komşum vah ... Ayol bu kadının da ga­
ripliği içime öyle bir dokunur ki... Kaç gün­
lerdir çeker ... Soran yok, eden yok. .. 
(O da ağlamaya başlar.) 
: Arif Bey miydi adı? 
: Evet. Evet, Arif ... Onun da Arifinden çık­
sın... Ömrümde böyle ilgisiz adam görme­
dim ... 
: (Sağdaki kapıdan çıkarken) Dükkanın adı ne? 
: Adı madı yok canım ... Bakınca görürsün iş­
te ... İğne, iplik, düğme falan satan bir yer ... 
Söyleyiver, hemen bir doktor alıp koşsun!.. 
(Sadık çıkar.) Dükkanı kime bırakırım falan 
diye mızmızlanırsa, kat önüne, al gel ... 
129