KAPLUMBAĞALAR
 
24
 
 
Dişlerinin arasından ince bir ıslık çıkardı: «Vayyy, vay şu garibin 
haline! ..» dedi. «Garibanın...»
 
Eğildi, yerden aldı kap
lumbağayı. Yuvarlak sırtını sol avucuna 
yerleştirdi. Sağ eliyle boynuna dokundu. Kıpırdamadı boynu. 
Gözlerini yokladı. Hiçbir kıpırtı yoktu. Canlı eseri kalma
-
 
mıştı:«Belki 
öldün, belki bayıldın! ..» dedi. Dikkatli dikkatli bir daha inceledi. 
Kıpırtı yoktu
 
hiç. «Uçmuş, bütün kanın iliğin uçmuş koca herif!» dedi. 
«Kimbilir nerelere, nereciklere gidecektin? Nereciklere yetişecektin?»
 
îş işten geçmişti. Geçit gitmişti. «Yazıııık!..» dedi. Ölü 
kaplumbağayı yere bıraktı. Ayakları, boynu, başı yere yapıştı kaldı 
ölünün. Sırtının yuvarlağı, insan eliyle işlenmiş gibi, güzel bir nakıştı. 
Köşeleri kırılmış dörtgenler, grili, kahverengili çizgiler, tatlı bir uyumla 
o küçük yuvarlağı dolduruyordu. «Yaz
-
 
zıııık!..» dedi yeniden.
 
Kaplumbağayı bırakıp yürüdü.
 
Onu böyle ya
pana bir sövmek geldi içinden, vazgeçti:
 
«Hacat değil!» dedi, 
■
 
y
ü
r
ü
d
ü
.
 
Yürüye yürüye köye geliyordu. Köyün kıyısında Kır Ab
-
 
bas’ı 
gördü. O da kıraçtaki tarlalara gidiyordu. Beş altı adım sonra 
karşılaştılar.
 
«Selâm. Abbas emmi!»
 
«Selâm Irıza... Nerden 
yeğenim?»
 
«Tarladan... tarladan Abbas emmi! Buğday biçtik bizimkilerle. Az 
bir yer kaldı, onu da bırakıp geldim... Siz nasıl ettiniz, kurtardınız mı?
 
«Yooook Irıza! Kurtaramadık daha. Güneşin hararetliğin
-
 
den 
bunaldım da köye geldim dal öğlen...»
 
«Şimdi d
e dönüp gidiyorsun, öyle mi?»
 
«Yok! Tarlaya gitmiyorum. Köye gelirken bir kaplumba
-
 
ğacık 
gördümdü. içimdeki şeytan uyup ters çevirdimdi... Onu döndürmeye 
gidiyorum...»
 
Rıza, diliyle dişi arasından: «Öyle miii?» dedi.
 
<
-
Oyle ya Irıza! Bir suçu günahı yoktu
 
hayvanın.. ,»