”
“Olmaz.  Burada  oyun oynamıyoruz.  Fevkalade  dikkat isteyen bir iş yapmakt ayım  ve zaten 
yeteri kadar  gerginim.  Tepeme  toplanmas ınlar  arı gibi.  Çekilmezler se, ben çekip giderim,  iş 
kalır.”
Zavall ı Kaymakam  haberciler e bayıld ığından  değil, köprü  alehind e çok şey söylenmiş old­
uğu  için, özellikle kızd ırmak  istemiyordu  medy ayı. Çaresizl ikle etrafına  bakındı.  Validen 
yardım  istese miydi acaba?  Vali kayanın  ucuna  kuş gibi tünemiş  kıpırdamadan  duruyordu 
hâlâ. Nazara  inanmazdı  ama,  şu iki büklüm  olmuş  haliyl e, sanki kötü  nazarlara  karşı hedef 
küçültm ek ister gibi bir hali vardı.  Gözlerin i, feribotun  içind e yükselen otuz tonluk  demir  isk­
eleye dikmi şti. Ne düşünüyordu  acaba?  O da kaymakam  gibi, botun  bu ağırlığı taşıyabil eceğ­
inden  mi kuşkuluydu,  yoksa iskelenin  ayaklar ının  feribotun  zeminini delebil eceğ inden  mi 
korkuyordu?  Oysa, demir ayakl ar zemini  delme sin diye, Osman  Usta günlerce  uğra şmış,  tab­
anı yeniden teçhiz etmişt i. Kademeli  ve dört  adet  hidroli kli iskele, dört  kuleli kale gibi duruy­
ordu  feribotun  içinde.  Vali gözünü  kırpmadan  bakı yordu  iskeleye. Belki de dua ediyordu 
içinden. K aymakam onda n yard ım istemeden önce, med yayla kendi başa ç ıkmayı denedi.
“Sevg ili arkadaşlar...  lütfen...  daha  resim ve film  çekmek  için çok erken. Boşuna  har­
camay ın filml erinizi...  beyler şuray ı boşa ltır mısınız...  asıl olay köprü  karşıya ulaştığında...  o 
anı beklesenize...  hop...  Hooop...  yahu itmes ene kardeş im. .. Çekmes ene kard eşim...  İstemiyor 
adam  işte... ne bileyim ben,  sinirl i. Günlerdir  uyku uyumuyor  bu takım...  Hepimiz  asabiy iz, 
evet, n'olmuş?”
Allah  belan ızı vers in, dedi içind en. Yeni bir olguydu  bu haberciler  hayatlarınd a. Onlarla 
başa  çıkmak  kolay  değildi,  çünkü  her an bir çamur  atabilirl erdi,  kızdıklarında.  Pis herifler.  Pis 
herifler.  Feribotun  içindek i mühe ndis  olacak  sakall ı herife  de kızıyordu  fena  halde.  Üç yıl 
içinde  surat ını sadece birkaç  kere göstermiş  ve bütün  cefayı  buradakiler e çekt irmiş  olduğu 
hald e, kurumundan  geçilmi yordu.  Neymiş?  Projen in sahibi oymuş!  Hüdai' ye hak vereceğ i gel­
iyordu... Se rsem, kolay sa gel sen u ğraş g azeteci t akımı yla.
Osman  Usta birkaç  işçiyle birlikte feribotu  kalın halatlarla  her iki yandan  beton  ayaklara 
bağlama k için uğraş ıyordu  şimdi.  Valinin her bir ayrıntıyı dikkatle taraya n gözleri,  küçük  bota 
doluşmuş i şçiler in arasında Bayram' ı seçince, iç ine bir sıcakl ık ya yıldı. Eski bir dosta ras tlamış 
gibi sevind i. Bayram,  feribotu  ayaklara  bağlamış,  geri geliyordu.  Karıs ını bu suyun başında 
kaybetmi ş adamın,  başka  canlar  da gitmesin diye işini sıkı tutacağın ı biliyordu  Vali.  En 
azından  halatlar ın sağlam  bağland ığından  yana huzurluydu  içi. Cebind en telefonunu  çıkard ı, 
Erzincan'd a haber be kleyen y ardımcıların ı aradı.
“İşler tıkır tıkır yürüyor çocuklar,”  dedi, “iskele feribota  hadisesiz binmiş. Feribot  rahat taş­
ıdı bu ağırlığı. Kallav i bir iskele, onu görünce  endiş em geçti, içime bir güven geldi. İskele 
ayaklar ının  zemini  delmes inden  korkuyordu k ya, boşuna  korkmuşuz...  ama  henüz  köprünün 
ağırlığı binmedi  üstüne.  Şu anda  feribotu  halatlarla  ayaklara  bağlad ılar...  biliyor  musunuz 
bizim Ba yram  da burada...  Bayram, Bayram, şu Öksüz'ün babası... ş imdi de köprü yü yükl emek 
üzer eler iskeleye... evet çok kalabalık,  televiz yoncular,  gazeteciler,  ohoo,  ana-baba  günü bur­
ası... durun  durun,  köprüyü  yüklüyorl ar şu anda  ama  hafiften  bir rüzgâr  çıktı... Yok, çok hafif 
bir rüzgâr.  Şimdi ben kapıyorum,  çünkü...  çünkü...  vadid e rüzgâr var yahu...  rüzgâr şiddet leni­
yor. Ben kapıyorum,  bizim  evi arayıver  de evdekilere  durumu  bildir.  Her şey yolundaymış, 
deyiver...  rüzg âr şidde tleniyor...  Allah  kahre tsin, köprü yü de alıp götürecek  rüzgâr  yahu... 
aman... aman... Allah!”
Vali ayağa fırladı.  Feribotun  içinde  koşu şan işçileri Osman  Ustayı ve Mühend isi gö­