uzun zamandır yapmadığ ı ve aklından hiç geçmeyen bir ş eyi yaptı ve koltuğ unda 
uyayakaldı. 
Uyumasından yararlanıp onun hakkında sessizce biraz bilgi verelim. On iki yıldır 
Almanya'da siyasi sürgün hayatı yaş ıyordu, ama hiçbir zaman siyasetle fazla 
ilgilenmiş  değildi. Asıl tutkusu, bütün düş üncesi ş iirdi. Kırk iki yaş ındaydı, 
bekârdı ve hiç evlenmemiş ti. Kıvrıldığ ı koltukta fark edilmiyordu ama Türkler 
için uzunca sayılabilecek bir boyu, yolculukta daha da solan açık bir teni, 
kumral saçları vardı. Yalnızlıktan hoş lanan sıkılgan biriydi. Uyuyakaldıktan 
biraz sonra baş ının otobüsün sarsmtısıyla yanındaki yolcunun omzuna, sonra da 
göğsüne düş tüğünü bilseydi çok utanırdı. Gövdesi komş usunun üzerine düş en yolcu 
iyi niyetli, doğ ru düzgün bir insandı ve bu özellikleri yüzünden özel 
hayatlarında hareketsiz ve 10 
---------------------------------------------Kars a Gıdıs--------------------------------------------- başarısız olan Çehov kahramanları gibi kederliydi hep. Keder konusuna daha sonra 
çok döneceğ iz. Bu rahatsız oturuş u ile daha fazla uyuyamayacağ ını anladığ ım 
yolcunun adının Kerim Alakuş oğlu olduğ unu, ama bundan hiç hoş lanmadığ ı için 
kendisine adının ilk harfleriyle Ka denmesini tercih ettiğ ini, bu kitapta da 
öyle yapacağ ı-ı mı hemen söyleyeyim. Kahramanımız daha okul yıllarmdayken ödev 
ve sınav kâğ ıtlarına adını inatla Ka diye yazar, üniversitede yoklama kâğ ıdını 
Ka diye imzalar, bu konuda öğ retmenleri ve devlet memurlarıyla her seferinde 
kavga çıkarmayı göze alırdı. Annesine, ailesine, dostlarına kabul ettirdi ği bu 
adla şiir kitaplarını da yayımladığ ı için Ka adının Türkiye'de ve Almanya'daki 
Türkler arasında küçük ve esrarlı bir ünü vardı. Ş imdi, Erzurum garajından 
ayrıldıktan sonra yolculara iyi seyahatler dileyen ş oför gibi ben de ekleyeyim: 
Yolun açık olsun sevgili Ka... Ama sizi kandırmak istemem: Ka'nın eski bir 
arkadaşıyım ve Kars'ta baş ına gelecekleri daha bu hikâyeyi anlatmaya baş lamadan 
biliyorum ben. 
Horasan'dan sonra otobüs kuzeye Kars'a doğ ru saptı. Kıvrılarak yükselen 
yokuşlann birinde birdenbire bir at arabası belirip ş oför sıkı bir fren yapınca 
Ka hemen uyandı. Otobüsün içinde oluş an o birlik beraberlik havasına katılması 
çok vakit almadı. Dönemeçlerde, kayalık uçurum kenarlarında otobüs yava şladıkça, 
şoförün hemen arkasında oturmasına rağ men o da arkadaki yolcular gibi yolu daha 
iyi görebilmek için ayağ a kalkıyor, buğ ulanan ön camı ş oföre yardım ş evkiyle 
silen bir yolcuya gözden kaçan bir köş eyi parmağ ıyla işaret edip göstermeye 
çalışıyor (yardımı fark edilmemiş ti), tipi azıtınca bir anda bembeyaz kesen ön 
cama silecekler yetiş emeyince ş oför gibi o da artık hiç gözükmeyen asfaltın 
nereye doğ ru uzandığ ını çıkarmaya çalış ıyordu. 
Yol işaretleri kar tuttuğ u için okunmuyordu. Tipi iyice bastırınca ş oför uzak 
ışıklarını kapattı ve yan karanlıkta yol daha belirginleş irken otobüsün içi 
karanlıklaş tı. Korkular içindeki yolcular birbirleriyle hiç konuş madan karlar 
altındaki fakir kasabacıkların sokaklarına, kırık dökük tek katlı evlerin soluk 
lambalarına, uzak köylerin ş imdiden kapanmış  yollarına ve lambaların belli 
belirsiz aydınlattığ ı uçurumlara baktılar. Konuş urlarsa fısıldaş arak 
konuşuyorlardı. 
11 
- nars a uıaış  - 
Kucağına düşerek uyuyakaldı ğı koltuk komş usu Ka'ya böyle bir fısıltıyla Kars'a 
ne amaçla gittiğ ini sordu. Ka'nın Kars'ın yerlisi olmadığ ını anlamak kolaydı. 
"Gazeteciyim," diye fısıldadı Ka... Bu doğ ru değildi. "Belediye seçimleri ve 
intihar eden kadınlar için gidiyorum." Bu doğ ruydu. 
"Kars'ta belediye baş kanının öldürüldüğ ünü ve kadınların intihar ettiğ ini bütün 
İstanbul gazeteleri yazmış lar," dedi koltuk komş usu, Ka'nın gurur mu utanç mı 
olduğunu çıkaramadığ ı kuvvetli bir duyguyla. 
Üç gün sonra, Kars'ta karlar altındaki Halitpaş a Caddesi'nde gözlerinden yaş lar 
akarken tekrar karş ılaşacağı bu ince, yakış ıklı köylüyle Ka yolculuk boyunca ara 
ara konuş tu. Kars'taki hastane yeterli olmadığ ı için annesini Erzurum'a