KADERİN CİLVESİ 307 
lığa üstün saydım. Titrek parmağımın üç vuruşu ile içeriye 
girmek için müsaade istedim. 
içeriden seslerin hiddeti bir mırıltıya döndü. Şöyle bir fı­
sıltının önemli heyecanlarını seçer gibi oldum: 
«— Kim?» 
«—- O...» 
«— Ha... Boynuzlu.» 
Bu mırıltılar arasında: 
«— Giriniz.» 
Cevabını aldım. Kapıyı ittim. İlk adımımda Semiha'yı ya­
kışıklı iki delikanlının «arasında gördüm. Bu gençler kim? Bu 
merakım çok sürmedi. Metresim üçümüzü birbirimize tanıttı: 
«— Yeni amanım Şadi Bey. Eski amanlarım Fehmi ve Fer-
ruh Beyler.» 
Benden öncekiler en meşhur komedya artistlerini güldü­
recek birer tevazu röveransıyle boyun keserek derin derin eğil­
diler. Ben de ipnotize olmuş gibi onların kendilerinden geçmiş 
gibi görünen hallerine tutularak aynı mukabelede bulundum. 
Aşkı ile bu üç erkeği akrabalaşüran kadın da tatlı gülümse­
mesi ve güzel vücudunun bütün inceliğiyle bize öncü oldu. 
Görünüşte bu başlangıç hoş fakat maceranın ötesi hiç de 
hoşgörünmüyordu. Bu kancık için o iki köpek hırlaşırken onla­
ra bir de ben karıştım. İhtiyar çomar... 
Bu gençlere benden öncekiler diyorum. Yanlış deyim. Çün­
kü üçümüzün de bu sevdanın aynı kızağı üzerinde hâlâ turna 
kaban halinde gittiğimiz meydanda. Bu işte eski, yeni yok. Bu 
âdeta zamanımıza ait genel bir muhabbet. Üçümüz de aynı fli­
kanın küreklerine yapışmışız, terleyip duruyoruz, içlerinde yal­
nız ben samimî aşkımla, paramla boş yere kürek çekiyorum. 
Şirketimizin bizi uzaktan seyreden öteki üyeleri de olsa gerek. 
Rezalet... Rezalet. 
Benim gibi mevsimsiz böyle bir aşk felâketine uğrayan 
bir adam hemen silkinip bu tehlikeli balçıktan kurtulma gücünü 
gösteremezse mahvolmaya mahkumdur, işte ben bu gerçeği 
biliyor fakat kendimi kurtaramıyorum. Ak saçlarımla iki ra­
kibimin arasındaki gülünç, acıklı yerimi artık siz düşününüz. 
Bu üç yaratık benim üzerlerine gelişimden hiç sıkılır görün-