ı6 
Abdi çökmüştü. Zayıflamıştı. Avurdu avurduna geçmişti. 
Kahvede akşamiara dek kulağınrn dibinde İnce Merned lafı edi­
liyor du. Buna ifrit oluyordu ama, ne gelirdi elden. Elin ağzı tor­
ba değil ki çeke bağlayasın. 
Öfkesinden çarşıya sığınıyor, Maraşlı Mustafa Efendinin 
dükkanından Tevfiğin kahvesine, Tevfiğin kahvesinden Horoz 
Rernzinin manav dükkanına, oradan arzuhaki Siyasetçi Ahrne­
de rnekik dokuyordu. Her oturduğu yerde kimsenin ağzını aç­
tırrnadan saatlarca konuşuyord u. 
"Görün işte! Görün işte malınızı. Çocuk diyordun uz. Ben 
bilmez miyim onu? O ne yezid oğlu yezid . Şurayı iyi belley in. 
Abdi demedi demeyin. O dağlarda hükümetini kuracak. Mut­
lak kuracak. Benim tarlalarırnı, babarndan kalma tapulu tarlala­
rımı köylüye, düğün şenlik dağıtan adam, hükümet değil de 
nedir ya? .. Hükümetlik ilan edecek. Tel çektim Ankaraya belki 
bin tane. Ne cevap veren var, ne hal soran ... Bir acayip iştir kar­
daşlar, bu hükümet işi. Bu kadar vatandaşını Torosun dağında 
bir eşkıyanın eline bırakmış. Gönder bir alay asker, kessin kö­
künü şunların . Haşa, sürnrne haşa! Hükürnetimize dil uzatrnı­
yorurn. Uzatarnarn efendim. Amma neden kul eder bizleri bir­
kaç eşkıyaya? Yazık değil mi? Günah değil mi?" 
İkinci günü sabahleyin, yaralı candarrnalar getirildi kasaba­
ya ... Mesele dilden dile dolaşıyordu. Herkes Mernedden yanaydı. 
Abdi Ağa da çarşının ortasına düşmüş, dört dönüyordu. 
Etekleri tutuşmuş. Konuşrnuyor du. Yalnız önüne gelene: 
386