RIFAT ILGAZ 
Cemal Bey, güler yüzle karşıladı Melahat Hanım'ı: 
"İyi oldu geldiniz!" dedi, "Bu yıl yeniden iki Kız· Sanat 
Enstitüsü açılacak. Bunların başına bilgili, tecrübeli yö­
netmenler gerekiyor!" 
İçi cız etmişti Melahat Hanım'ın, okuldan da, arkadaş­
larından da çok memnundu. Kendini toparlayarak: 
"Evet Müfettiş Bey!" dedi, "Düşündüm ki, bu yeni 
okullara sizden daha elverişlisini bulmak çok zor! Yönet­
men kolayına yetişmiyor memlekette ... Sizin 'terfi' yalnız 
Melahat Hanım!" 
"Siz bilirsiniz!" demekten başka çare bulamadı. Biraz 
daha ileri giderek: 
"Efendim!" dedi, "Gösterdiğiniz güvene çok teşekkür­
ler. Size karşı mahcup olmama ya çalışacağım ... " 
Daha ne konuşacaktı ki, kalktı ayağa : 
"Hay Allah!" dedi içinden, "Kendi ayağımızla tutul­
duk!" 
Başı önüne düşüvermişti . 
Cemal Bey'in annesi Hadiye Hanım, öğretmenlere el 
öptürmeye bayılırdı. Hele öpen, böyle bir Müdire Hanım 
olursa ... Gururla uzattı elini. Bir müfettiş anası olmanın 
tadını çıkarmıştı . Hemen Melahat Hanım'ın peşinden: 
"Cemalciğ im!" dedi, "Ben çıkıyorum, bizim Naciye 
Abla 'ya kadar bir uzanayım !" 
"Benden de selamlar ." 
Giydi mantosunu. 
Üvey ablasıydı Naciye Hanım, hemen arka sokakta 
otururdu. Tam kapıdan çıkarken uzandı, masanın üstün­
de duran kutuyu aldı eline, Melahat Hanım'ı n getirdiği 
kutuyu ... 
"Gitmişken ... " dedi, "Şunu da götüreyim bari!" 
Ablasını, açık pencerenin önünde yakaladı, çıktı merdi­
venleri, elini öptü. Oğlu Şenol'u sordu, çok severdi Şenol'u. 
Bunu Naciye Hanım da bilirdi. Yapma bir üzüntüyle: