Sigarasını bitirirken orta kattaki sarkaçlı büyük saatin ikiyi 
vurduğunu duydu. Nigân Hanım Fuat Beyler'in geciktiğini 
söyledi. 
Cevdet Bey, "Şimdi gelirler... Şimdi gelirler..." dedi. 
Uzun bir sessizlik oldu. Köşeden bir tramvay geçti. Refik 
gazetesini katlayıp karısıyla yukarı çıktı. Emine Hanım gelip 
boş kahve fincanlarını aldı. Nigân Hanım pencereden dışarı baktı. 
Cevdet Bey gözlerinin gene kapanır gibi olduğunu hissetti. Sonra 
bahçe kapısına bağlı boncuklu çıngırak şıngırdadı. 
Nigân Hanım: "Geldiler!" diyerek ayağa kalktı. 
Cevdet Bey de hareketlerinin her birini teker teker düşünerek, 
karısının arkasından aynalı hole ağır ağır indi. Nigân Hanım 
evin kapısını açarken, Cevdet Bey kalın çerçeveli boy aynasında 
kendini seyretti. 
Gövdesi tatlı, eski bir şarkı gibi yakındı: Kravatı çarpılmış, 
pantolonu sarkmış, saçları dağılmış, yüzü ve ceketi de buruş-
müştu. Büyük ellerini okşuyormuş gibi saçlarının içinden geçirdi. 
Altmışsekiz yaşındaydı, ama hâlâ gözleri parlıyordu. "Biraz 
kamburum çıktı, boyum kısalır gibi oldu, ama hepsi bu!" diye 
düşündü. Herkes ona sokakta gülerek ve sevgiyle bakıyordu. En 
önemlisi buydu: Çirkin ve sevimsiz bir ihtiyar değildi. Keyif­
lendiğini hissederek kapıya doğru yürüdü. Fuat Bey'in karısı ve 
oğluyla hızlı adımlarla basamaklara yaklaştığını görünce coştu. 
"Maşallah efendim, maşallah, maşallah!" diyerek onlara doğru 
iki adım attı. Fuat Bey'le kucaklaştı. Leylâ Hanım'ın elini sıktı, 
elini öpen Remzi'nin de başım okşadı. Delikanlının gür saçlarını 
okşarken hüzünlendi: Yaşlanmıştı artık. 
Karşılama töreni uzun sürmedi. Kadınlar kucaklaştıktan sonra, 
gövdelerinin üst kısmını hafifçe öne bükerek öpüştüler. Cevdet 
Bey bu öpüşme huyuna alışamadığını düşündü. Galiba kadınlar 
da alışamamışlardı. Sanki, öpüştükten sonra birbirlerine ba­
karken, "Yapılması gerekiyordu, yaptık. Acaba öpüşürken nasıl 
gözüküyoruz?" diye düşünüyorlardı. 
Oturma odasına geçildikten sonra neşe başladı. Cevdet Bey 
Fuat Bey'e sevgiyle bakıyor, "işte bir bayram... İşte bir bayram 
daha!" diye mırıldanıyordu. Nigân Hanım'la Leylâ Hanım so­
ğuktan sözediyorlardı. Leylâ Hanım babasının Şişli'deki evinden 
108