derin ve sonsuz olan bir şey. Kabuk Adam bana yaşamın şarkı ­
sını öğretm işti. 
Kumsal aynı o günkü gibi bomboştu; dalgaların sesi ve pal­
miyelerin uğultusu eşlik ediyordu adımlarıma. Tony bir daha 
hiç gelmey ecekti. Okya nusun ortasında küçücük bir nokta olan 
bir adada yürüyordum ve ben de sonsuz küçük bir noktayd ım. 
Tony'yi kaybet miştim. İçimdeki boşluk, bir kara delik gibi, onu 
da içine çekip yutmu ştu. 
Köpekli evin bahçesine ulaşınca durdum, daha öteye gidecek 
cesareti bulamıyor dum. Köp eklerden, palmiyelerin uğultusun­
dan, otel yıkın tısından, yalnızlıktan ölesiye korkuyo rdum. Geri­
ye dönmek zorunda ydım , her zamanki gibi, varmak istediğim 
yere bir türlü varama dan. 
Yıkık dökük setin üzerinde, denizi incele yen iki karaderiliyi 
fark edince, hızla onlara doğru yürüdüm. Yaklaşuğımı görür 
görmez suskunlaşmışlar, beni hayretle izliyorlardı . 
"İyi günler. Ben Tony'yi arıyoru m, buralarda deniz kabuğu 
satar. Onu tanıyor musunuz acaba ?" 
"Elbette . Neden arıyorsun onu? Deniz kabuğu mu almak is-
tiyor sun?" 
Acı acı güldüm . 
"Ha yır. Onunla ... Onunla, sadece konuşmak istiyordum ." 
"Tony pazar günleri buraya gelm ez." 
"Görür seniz aradığımı iletir misiniz, lütf en?" 
Kuşkuyla seyrettiler uzaklaşmamı. Deniz kabuğu bile alma­
yacaksam, Tony ile ne işim olabilirdi ki? 
Bütün bir gün Tony'yi bekledim. Kızgın güneşin, bir başla­
yıp bir kesilen tropik yağmurların , hiç durmayan sert rüzgarla­
rın altında, öyle ce, kımıltısız, bin yaşındaki bir zeytin ağacı gibi 
bekledim. Thomas, elinde sepe tleriyle gelip gitti; kumsal, fizik­
çilerle bir dolup bir boşaldı; beya z, eyer siz bir ata binmiş bir 
yerli dörtnala geçti, dünkü yoksul beyaz adamlar kalan hindis­
tancevizlerini top ladılar. Konuşmalar, kahkahalar dinledim ama 
116