Bu geceyi uzatabilmek için oraya gitmek istiyorum. İçki
içemediğim için akşamları vakit geçmiyor dışarda. Şehirdetanıdıklarım var. Onlara gitmek geçmiyor içimden... Onlaraneden bahsedebilirim? Düşünmek bile beni yoruyor. Galibaölmeliyim ben. Öleceğimi anladığım için mi korkuyorum?Belki de sadece korkularım ayakta tutuyor beni. Geceleribeni uyandıran, her anımı büyük bir gerginlik içinde yaşa-tan şey , “o”, belki de ölüme karşı uyarıyor beni. Beni kor-kutarak bir bakıma yaşamaya zorluyor. Neden yaşamalı-yım? sorusunu sormamı engellemek istiyor. Bu nedenleKafka’yı okutmuyor bana. Günseli’ye aşkımı, hayatın anla-mını düşünmemi önleyerek beni ayakta tutmak istiyor. Be-ni bir cehennemde yaşatmak pahasına düşüncelerimdenuzaklaştırmaya çalışıyor. Küçümsüyor elbette beni. SenKafka’yı okuyarak dayanamazsın bu hayata, diyor. Kafanınböyle bir gücü yok. Meselelerin derinine inince beklediğinibulamazsan yıkılırsın. Bu nedenle sevmiyorum “onu”.Ölüm pahasına da olsa güçsüzlüğü kabul etmek ağırıma gi-diyor. Zarar yok, diyorum. Uğrunda ölmek bile güzel. İçin-den gülüyor bana. Atıyorsun, diyor, bu korku, bu hayatasarılma, bu ilaçlar, gargaralar neden? Neden perdeleri kapı-yorsun? Neden ölesiye tartışmalara giriyorsun? NedenGünseli’ye iyi olduğunu yazıyorsun? Onun insafsızlığınadayanamıyorum. Sen gene bana bırak kendini, diyor. Ben,seni yalancıktan öldürürüm: sonra gene yaşarsın. Atlatırızölümü, gerçek ölümü. Pis pis gülüyor.
Önümde uzun bir gece var. Bu meseleyi kapatmalıyım.
4 Mart
Neden bu tiyatroya gittim? Şimdi, kafama saplanan düşün-
ceyi söküp atamıyorum. Dün gece, İbsen’in Hortlaklar oyu-
608