"Çok akıllısınız, üstelik aklın her ş ey olmadığ ını da anlayacak kadar," dedi 
Necip. Ka'yı daha rahat konuş abilecekleri sakin bir köş eye çekti. "Hicran ya da 
Kadife'ye ona âş ık olduğ umu, hayatımın tek anlamının o olduğ unu söylediniz mi?" 
"Hayır." 
"Onunla çayhaneden birlikte çıkıp gittiniz. Benden hiç mi bahsetmediniz?" "Senin imam hatipli olduğ unu söyledim." 
"Başka? O hiçbir ş ey söylemedi mi?" 
"Söylemedi." Bir suskunluk oldu. "Benim hakkımda gerçekten baş ka bir ş ey konuş mamanızı an- 
135 Millet ııyatrosunaa ¦ 
lıyorum," dedi Necip büyük bir gayretle. Yutkundu. "Çünkü Kadife benden dört yaş  
büyük, beni fark etmemiş tir bile. Belki de onunla mahrem ş eyler 
konuşmuşsunuzdur. Hatta gizli siyasal konular da açılmış  olabilir. Bunları 
sormuyorum. Tek bir ş eyi merak ediyorum ve bu benim için ş imdi çok önemlidir. 
Hayatımın geri kalanı buna bağ lı. Kadife beni hiç fark etmese bile -ki büyük 
ihtimal beni fark etmesi yıllar alır ve o zamana kadar da evlenir- verece ğiniz 
cevap yüzünden ona hayatım boyunca âş ık olabilirim ya da ş u anda onu 
unutabilirim. Lütfen hemen ve hiç duraksamadan doğ ruyu söyleyin." 
"Sorunuzu bekliyorum," dedi Ka resmî bir havayla. 
"Yüzeysel ş eylerden bahsettiniz mi hiç? Televizyondaki saçmalıklardan, küçük, 
önemsiz dedikodulardan, parayla alabileceğ iniz küçük ş eylerden. Anlıyor musunuz? 
Göründüğ ü gibi yüzeysel küçüklüklere metelik vermeyen derin bir insan mı Kadife, 
yoksa ben ona boş una mı âş ık oldum?" 
"Hayır, yüzeysel bir ş ey konuş madık," dedi Ka. 
Verdiği cevapların Necip'te yıkıcı bir etki yaptığ ını görüyor, delikanlının 
insanüstü bir gayretle gücünü hemen toparlamaya çalış tığım da yüzünden okuyordu. 
"Ama onun olağ anüstü bir insan olduğ unu gördünüz." 
"Evet." "Sen de ona âş ık olabilir misin? Çok güzel çünkü. Hem çok güzel, hem de hiçbir 
Türk kadınında görmediğ im kadar baş ına buyruk." 
"Ablası daha güzel," dedi Ka. "Eğ er mesele güzellikse." 
"Nedir peki mesele?" dedi Necip. "Ulu Allah'ın bana sürekli Kadife'yi düşündürtmesindeki hikmet nedir?" 
Biri elli bir dakika sonra parçalanacak iri yeş il gözlerini Ka'da hayretler 
uyandıran bir çocuksulukla sonuna kadar açmış tı. 
"Bilmiyorum," dedi Ka. 
"Hayır biliyorsun, ama söylemiyorsun." 
"Bilmiyorum." "Önemli olan her ş eyi söyleyebilmek," dedi Necip yardım eder gibi. "Yazar 
olabilseydim, söylenmemiş  şeyi söyleyebilmek isterdim. Bir kere olsun bana her 
şeyi söyleyebilir misin?" 
136 "Sor." "Hepimizin hayatta istediğ i bir şey, bir asıl ş ey vardır değ il mi?" 
"Doğru." 
"Nedir seninkisi?" 
Ka susup, gülümsedi. 
"Benimkisi çok basit," dedi Necip gururla. "Kadife ile evlenmek, İ stanbul'da 
yaşamak ve dünyadaki ilk İ slamcı bilimkurgu yazarı olmak istiyorum. Bunların 
imkânsız olduğ unu biliyorum, ama gene de istiyorum. Sen seninkisini 
söyleyemiyorsun diye de alınmıyorum, çünkü seni anlıyorum. Sen benim 
geleceğimsin. Ş imdi benim gözlerimin içine bakış ından da anlıyorum bunu: Sen de 
bende kendi gençliğ ini görüyorsun ve bu yüzden seviyorsun beni." 
Dudağının kenarında mutlu, kurnaz bir gülümseyiş  belirdi ve Ka korktu bundan. 
"O zaman sen de benim yirmi yıl öncem gibi mi oluyorsun?" 
"Evet. Bir gün yazacağ ım bilimkurgu romanında tamı tamına böyle bir sahne 
olacak. Afedersin, elimi alnına koyabilir miyim?" Ka hafifçe baş ını öne eğ di. 
Necip, daha önce bu hareketi yapmış  birinin rahatlığ ıyla avucunun içini Ka'nın 
alnına dayadı: