202 Yaşar Kem al-Dağın Öte Yüzü 
Meryemce uzun zaman karşılık vermedi. Ali bekledi. Çözülmekten korkuyor­
du. Bir yere otursa, iyi biliyordu ki kalkamayacaktı. Ayakta sallanıyor, uyuklu­
yordu. Anasından bir söz almadan da geri dönüp gitmenin uygun olmayacağını 
sanıyordu. 
Sonunda kendini toparlayan Meryemce: 
"Orman orman," diye başladı. "Mutlu orman, yüz bin ağaç bir aradasınız, bir 
yere kımıldayamaz, biribirinizden ayrılamazsınız. Gürleyince hep birlikte gür­
lersiniz, hep birden yaprak döker, hep birden kök salarsınız. Hep birden çiçek 
açar, hep birden donarsınız. Üstünüze hep bir yağmur yağar, hep bir gün açar. 
Hep bir kokarsınız burcu burcu. Yanınca hep bir yanarsınız. İşte ben size söy­
lüyorum kimseciklere değil, insan olmadığımza şükredin. Türkü söylemesini , 
yatmasını, kalkmasını, öpüşmeyi koklaşma yı, sevişmeyi bilmezsiniz amma, ge­
ne de şükredin." 
"Yanımdaki oluk. .. " 
Ali baktı ki Meryemce başladı derinlerden vurmaya, hiç duracağa benzemez. 
Çenesi bir açıldı ki Allah vermesin, durdur durdurabilirsen. Sözünün karşılığını 
beklemeden, usul usul, çıt çıkarmadan, sezdirmeden döndü, yola çıktı. 
"Suların apak oluk. Gün ışığınca parlar, ulu dağlar, yollar aşar, parıldayıp 
gidersin. Yerin altına girer, gün yüzüne çıkarsın. Oğlun yok, uşağın yok. Sen de 
insan olmadığına şükret. 
"Hey bre üstüıncieki küçümencik yıldız. Sen kimin yıldızısın? Kim bilir sa­
hibin nerede? Hangi ovada, hangi dağda belde. Belki de sıcacık yatağında uyu­
yordur gamsız gasavetsiz. Belki de şimdi gözlerine uyku girmiyor, bin dert, bin 
bela içinde, yara bere, ağrı içinde kıvranıyordur. Biliyorum, o ölünce sen o gök­
yüzünden aşağı düşeceksin, sen de öleceksin, amma senin hiçbir derdin yok, 
gündüz söner gece yanarsın. Ekmek istemez, su istemezsin sahibin gibi. İşin 
gücün parlayıp sönmek. İnsan olmadığına şükret. 
"Yanımdaki tazecik ot. Dokunsam kırılır, incinirsin. Baharın parlar, güz gelir 
yanarsın. Örnrün azıcık, amma sürünmezsin. Sen de insan olmadığına şükreyle. 
"Altımdaki kara toprak, her işin başı, her işin sonusun, çok incinir, çok yıp­
ranırsın, sana olmadık işler ederler, türlü türlü hallere sokarlar incinmez, gü­
cenmezsin. Yüreğin geniş, yayla gibi serinsin, cümle yaratık sende gönenir, ba­
rınır, ağaçlar bağrına batar, sular seni oyar, yıldırım seni bulur, dile gelmez hal­
ler gelir başına, amma gene de insan olmadığına şükreyle. 
"Size, hepiciğinize söylüyorum. Ben gayrı hiçbir şeycikten korkmuyor um. 
Ölümden, soğuktan, hiçbir şeycikten." 
Sözünü bitirince baktı ki Alinin karartısı karşısında yok. Bir an bir yalnızlık 
duydu, sonra geçti. 
"Gitti," dedi. "Varsın gitsin. Şükredin," dedi sonra da. "Şükredin, şükredin." 
Ağzı yukarı yattı. Dalların arasından birkaç uzak yıldız gözüküyordu.