Üç adam atlardan indiler. İdris Bey önde, arkadaşları arka­
da ağır ağır merdivenleri çıktılar. Ali Safa Bey onları merdiven 
başında bekliyordu.
"Hoş geldiniz, hoş geldiniz kardeşim İdris Bey," diye karşı­
ladı. Kucaklaştılar.
Arkadan gelen İdris Beyin adamlarıydı. Onlara da şöyle bir 
başıyla hoş geldiniz dedi.
İdris Bey önde, Ali Safa Bey arkada odaya girdiler. Ali Safa 
Bey adamları odaya çağıramadı. Çerkeş göreneğini azıcık bili­
yordu. silahh adamlar beylerinin yanmda oturamazlar, kapıda 
ayakta beklerlerdi.
İdris Bey, saf, mert, çocuksu haliyle:
"Çok geldim size Safa Bey. Belki on kez. Hiçbirisinde bula­
madım. Uzaklardan, hem de kaçak size kadar gelebilmek be­
nim için ne demek, biliyor musunuz? Yüzde yüz ölüm demek. 
Ölümü göze aldım.”
"Oturun, oturun hele, sonra konuşuruz. Oturun canım, bir 
kahve için. Siz çok tehlikeli işler yapıyorsunuz, güpegündüz 
dolaşıyorsunuz Çukurovada, olmaz."
İdris Bey sedire otururken:
"Gece bir kurt gibi de ovaya inmek ağrıma gidiyor. Bir ay ön­
ce candarmayla Bozkuyunun altındaki derede karşı karşıya gel­
dik. Çarpışma dört saat sürdü. Bereket gece indi de kurtulduk. 
Kurtulduk, size geldik ki gene evde yoksunuz. Kürt Ali Ağaya 
gittik, orada bir hafta kaldık. Bizi iyi sakladı Ah Ağa," dedi.
Ali Safa Bey:
"Bunun sonu neye varacak diye düşünüyorum," dedi acı- 
maklı bir sesle.
İdris Bey, her şeyi göze almış bir sesle, gülerek:
"Sonu malum," dedi. "Sonu o kadar malum ki benim için... 
Arif Saim Bey için de sonu malum olmalı. Size bunu söylemeye 
geldim işte."
Arif Saim Bey kuduruyor, deliriyordu. Ne demek, ne de­
mekti bu. Bir Çerkeş parçası gelsin de Çukurovada karşısına di­
kilsin. Hem de otuz yaşında olmayan, dil bilmez bir Çerkeş 
parçası...
184