Bir müddet konu şmaya çekinse de içindeki sıkıntıyı artık bastıramayan 
Zehra diken üstünde yatağa oturdu ve zihnindeki soruyu saldı: "Safiye 
ne diyor? Paketin içinden mektup çıktı mı?"
"Pek bir şey dememiş," diye cevap verdi battaniye bo ğuk bir sesle. 
"Babasının hastalığı, havaların değişkenliği, kız kardeşinin düğünü... 
öyle şeyler..."
Ama yorıımbilgisi geleneği her metnin birden fazla seviyede 
okunabileceğini söyler bize. Eski fal tarihçeleri, hayli sıradan 
görünen metinlerin bile içrek mesajlar saklamaya muktedir olduklarına
189
şaııtıucı cucı. oaııye nın meütUDunaa da ıçı boşaltılmış metinlerde 
sıkça rastlanan o ibare vardı: Bilenler bilenlere anlatsın, bilmeyenler 
de görmesin zaten!
Doğru, Safiye'nin mektubu ha vadan sudan bahsediyordu, şu dış tabakadan, 
zahiriden bakarsan o metne. Yine de hatminin iç katmanlarına 
inildiğinde farklı bir mesaj taşıyordu, buna göre Safiye' nin babası 
yakında öleceğinden korktuğu için onun evlenmesini istiyordu, sıra 
kendisinde oldu ğu halde küçük kardeşi bile evlendiği için kendisi de 
artık zamanının geldiğini hissediyordu. Mektup ayrıca kafasının 
karışık, ruh hallerinin değişken olduğunu sezdiriyordu. Zahiri katman 
havadan sudan söz ederken, batini katman, Safiye'nin Abed'i fazla uzun 
beklemeyeceğini fısıldıyordu.
Zehra çenesini kaldırdı, söyleyeceği şeyin şiddetini hissettirme 
gayretiyle alnını kırıştırdı ama yegâne izleyicisi battaniyenin 
altından bu hazırlıkları göremiyordu.
"Safiye sana yaramaz, bı rak kendi yoluna gitsin."
Zehra bu meseleye dair memnuniyetsizliğini şimdiye kadar çeşitli 
şekillerde ifade etmiş olsa da ilk defa itirazını bu kadar doğrudan 
dile getiriyordu. Odanın atmosferi aniden aralarında kabaran 
gerginlikle ağırlaştı. Ta ki Zehra bir sonraki sözünü söyleyen e kadar: 
"Sen en iyisi mavi gözlüyle evlen!"
Abed'in kafası battaniyenin altından fırladı, gözleri faltaşı gibi 
açılmıştı: "Cadı Gail'le mi evlenmemi istiyorsun?"
"Evet, neden olması n?"
"Çenesinden geçilmiyor hanfendinin!"
"Olsun, konu şkan olması  iyidir." dedi Zehra gülerek. "Hıfmin benî âdem 
es-sâkit.""
Abed burnundan hava püskürterek bir kahkaha saldı , sonra birkaç kahkaha 
daha attı. "Belki fark etmemişsindir, boyu jenden uzun," dedi 
dişlerinin arasından, ne kadar uzun olduğunu göstermek ister gibi 
gözlerini tavana kaldırdı. Bu konuşmayı hemen bunda sonlandırmak 
amacıyla göklerden süzülecek bir kurtarıcının tr.van -
* "Sükût eden âdemoğ luntlan kork."
190
dan aşağı düşmesini bekliyormuş gibi.
"O uzun değil," dedi Zehra omuzlarını silkerek. "Sen birazcık daha
kısasın. Deve kendi hörgücünü görmezmiş."
Bunun üzerine Abed daha büyük bir kozu kullanmaya karar verdi: "Anne. o 
Yahudi!"
Zehra'nın yüzünden, Abed'in ilk başta "hayret" sandığı ama aynı zamanda 
"kabullenme"ye yormaktan da kendini alamadığı uysal bir sorg ulama 
ifadesi geçti: "Ya öyle mi? Evdeki örümcekleri öldürmemesini rica et 
ondan! Örümceklerin peygamberin hayatını kurtardığını anlat." diye 
mırıldandı sükûnetle, odadan çıkarken. "Sen iyisi mi uyu biraz."
Maalesef uyudu. Gecelerdir süren i şkenceli uyukla maların ardından 
uykuya dalması uzun sürmeyecekti. Ama kâbus kadım bu sefer elini daha 
da çabuk tutmuştu. Ölgün beyaz yüzünde kömür gibi iki kocaman göz