yorsun,” dedi. “Aklımda kaldığına göre, Saffet Nezihi’nin o
unutulmaz romanında, Zavallı Necdet’te, buna benzer kı-sımlar vardır. Zavallı Necdet, zavallı Metin. Yalnız orada kızdeğil de Necdet çalar piyanoyu sanıyorum.” “Nasıl bil-mem? Yalnız, Necdet değil kız çalar piyanoyu. Öyle ya, negarip: Zeliha, Meliha. Nasıl oldu da hiç aklıma gelmedi?Meliha, insafsız ve hoppa bir kadındır: Zeliha’ya benzemez.Necdet’i seven zavallı Müzehher’i kıskanır. Necdet’in, so-nunda, kızcağızı bırakmasına ve ölümüne sebep olur.”“Kaltak,” dedi T urgut, dişlerinin arasından. “Burhan Cahit’iokudun mu T urgut?” Gördün mü nereye geldin T urgut?Sen istedin, sonuna kadar gideceksin. “Pek okumadım.” Nedemek oluyor pek okumamak? Uzatma, idare ederim ben.“Ne kalem vardı adamda T urgut, bir bilsen.” Her şeyi de bi-lemem ya. “Bir romanında, hiç unutmam, gene böyle birkadın, kanına girer genç bir adamın.” Ben kadınlardan ya-nayım. “Zengin bir müteahhittir adam. Bütün servetini yerbitirir, bu sarı saçlı kahpe.” T urgut, boyalı saçlı kadına gü-lümsedi. Ben kadınlardan yanayım dedik ya. “Genç adambir baraj inşaatı yapmaktadır. Kadının lüksüne ve israfınapara yetiştiremeyen zavallı adam, inşaatın malzemesindençalmaya başlıyor.” T urgut kadına, sonra gelirsin, anlamındabir işaret yaptı. “Hırsızlığa alışıyor.” Müteahhitlerin nedençaldığını da öğrendik bu arada. “O kocaman barajın beto-nuna putrel yerine, tahta parçaları koyuyor boyayıp. Heygidi koca müteahhit! Anadolu’nun sellerine, iki tahta par-çası dayanır mı?” T urgut: “Dayanmaz,” dedi. “Ben mühen-disim, bilirim. Katiyen dayanmaz.” “Ondan sonra, iş bit-mek üzereyken, yağmurlar başlıyor. Ortalık tufan gibi olu-yor. Seller gelip barajın seddine dayanıyor.” “Tahta putrellibarajın seddine mi? “Evet, tahta putrelli barajın seddine.”“Romancıdaki inşaat bilgisine de hayran olmamak eldengelmiyor.” “Müteahhit, merak ve korkuyla, inşaat yerindeki
257