problemleri çözüyordu; yüzünün ifadesi bile hocanınki gibi 
ciddiydi. Yukan sınıflarda okuyanlara da boş zamanlarında 
ders veriyordu. ‘Riyaziyeci Mustafa’ diyorlardı ona. Leylî 
meccani olduğundan beri biraz rahatlamıştı; özellikle babası­
nın, "Bu çocuk ne zaman ders çalışıyor?" diye yakınmasından 
uzaktı. B ir gün dayanamamış, "Geceleri şeytanlar çalıştırı­
yor beni,”  diye karşılık vermişti Hüseyin Avni Bey’e. Babası 
genellikle kötümserdi. Mustafa Efendi leyli meccani imtiha­
nına girmeden önce de, "Aman oğlum boşuna zahmet etme; 
bu işler iltimassız olmaz," demişti. En iyisi bu işlere babasını 
karıştırmamaktı Bu yüzden, baştan aşağı pek iyi dolu kar­
nesini de babasına göstermemeye başladı Mustafa İnan: or­
taokulda aldığı karnelerin altına Hüseyin Avni'nin mühürü- 
nii basar, gori götürürdü. Babasının huysuzluklarını hoş gör­
meliydi. Altı kardeşini Malatya'da bırakarak on altı yaşında 
bu sıcak şehre göçeden Hüseyin Avııi Efendi, her zaman ken­
dini gurbette hissediyordu. Malatya’ya da dönülmezdi artık. 
Hiç olmazsa oğlunu bir kere olsun göndermek istemişti.
"Mustafa ilk Malatya yolculuğunu hiç unutmadı," dedi 
profesör; "Galiba çocukluğunun tek güzel hatırası olduğu için 
bu yolculuğu uzun uzun anlatırdı. 'Kaç kaç’: anlatmazdı da 
bunu anlatırdı." İlkokulda öğl enciydi, bir yaz tatilinde gön­
dermişlerdi Mustafa’yı Malatya’ya; bir kervanla gidecekti. 
"Babam beni kervanbaşına teslim etti, oğlumu sağ salim 
ulaştır yerine, dedi." Uzun bir yolculuktu bu. "Tuluklardan 
su içiyorduk; gece de ateşler yakılıyor, ağır yağlı pilâvlar pi- 
şiriliyordu. Hava daha aydınlanmadan uyandırılıyorduk, uy­
kumu alamadan yolda buluyordum kendimi." Güneşin doğu­
şunu seyretmenin de başka bir tadı vardı. "Kervanın en kü­
çük yolcusu olduğum için herkes beni gözetiyordu." Bu ilgiye 
rağmen hastalandı yollarda. Bu kaba insanların ilgisi çok 
dokundu Mustafa’ ya; onu Malatya'ya varmadan iyileştirdi­
ler. Kervan Malatya’ya on beş günde vardı. Amcaları karşıla­