yapmaktan çekinirdi. Ne vakte kadar bu işkenceyi çekecek­
ti? Acaba Hacı Hurşit defineyi çıkardı mı? Düştüğü şu feci 
duruma acıyarak kendine defineden çokça pay verecekler 
miydi? Defineden hissesi ne kadar çok olursa olsun o halde 
sabahı beklemek çok ıstıraplı ve hayatı için tehlikeli olacak­
tı. Fakat o bağlar içinde ne yapabilirdi? 
Düşündü, düşündü, şose silindiri gibi yerlere yuvarlana 
yuvarlana Hacı Hurşit'le Osman'ın saldırdıkları tarafa doğ­
ru gitmeye karar verdi. Bu yeni yürüyüş usulüyle yol almaya 
başladı. Hamur merdanesi gibi altında çamurları yassıltarak 
gidiyordu. Bu rahat bir yürüyüş şekli değildi. Fakat kendine 
bir faydası oldu. Birçok tarafı berelenmekle beraber bu sı­
kıntılı hareketten vücudu ısındı. Adeta terliyordu. 
Tümsekli bir yere geldi. Çabaladı, çabaladı, yokuş yukarı 
aldıramadı. Bir iki devir çıktıktan sonra tekrar aşağı yuvar­
lanıyordu. Çaresiz orada oturdu. Etrafa kulak verdi. Epeyce 
bir mesafeden sesler işitir gibi oldu. Hançeresinin var kuvve­
tiyle bağırdı: 
-Osman ... Ya Hacı Hurşit ... Neredesiniz? 
Derinden cevap geldi: 
-Buradayız ... Sen neredesin? 
Gecenin sessizliği içinde bu soru cevap feryadı etrafta 
yankılar yaparak inledi. Çok geçmeden bir ses daha geldi: 
-Fettah, sesimize gel... Sesimize gel... 
-Gelemem ... Gelemem ... Siz geliniz ... 
Hacı Hurşit'in sesi: 
-Yavrum ... Ya Fettah ... Şaka istemez ... Arabayı getir ... 
Arabayı getir. Ben bittim. Yürüyemem ... 
-Gelemem ... Bağlıyım ... Bağlı ... 
Ses kesildi. Galiba Fettah'ın mazeretini anladılar . Geli­
yorlardı. Tan yeri ağarıyor, ortalığa gündüz, ilk esmer be­
yazlığını sermeye uğraşıyordu. Bu alaca karanlıkta Fettah, 
uzaktan adam adam üzerine binmiş gibi beyaz ve yüksek bir 
kütlenin kendi tarafına doğru yaklaştığını fark etti. Yerini 
onlara kolaylıkla buldurmak için ses vererek: 
-Biraz daha sağa geliniz, buradayım ... 
44