ARİF : (Hemen parlar.) Korkma yahu! Ne korkuyor­
sun? Üçtü-beşti, akşama bir şeyler kazanırız 
elbet. 
FATMA HANIM : Ah Arif, ah kardeşim, nasıl olacak bilmem. 
ARİF : Ne nasıl olacak? 
FATMA HANIM: Baksana ... Bir de ameliyat çıktı başımıza. 
ARİF : Hayırlısıyla kurtulsun. Çekip durmak daha 
mı iyi? 
FATMA HANIM: Bilmem ki nasıl olacak? Hem sana kim baka-
cak? .. 
ARİF : Düşünme hadi. Bir çaresini buluruz. 
FATMA HANIM: Ölsem bir şey değil. Ya başına dert olup ka­
lırsam? Sen istersin ayrı bakım. Bir de bana 
kim bakar?.. · 
ARİF : Başlama yine ... 
l•'ATMA HANIM : Ya sobayı kim yakar? Bak 1<ış geldi. 
ARİF : Gelsin. Düşünür üz. 
llATMA HANIM : Soban yanmazsa sen nasıl kalkarsın yatağın­
dan? Nasıl açarsın dükkanı?. 
ARİF : Duyan da elimden hiçbir iş gelmez sanır be 
Fatma? 
FATMA HANIM : Gelmez, bilmez miyim? Gelmez. Ah, gözüm 
pek arkada kalacak! Ah ne yapsam, bilmem 
ki ... 
(Dipten kapıdan çıkar. Arif çayını içer.) 
ARİF : (Seslenir.) Unutma da bugün şu benim eski 
kışlık pabuçları bir tamire götürüver. 
FATMA HANIM : (Elinde bir tepsi fasulye ile gelir.) Olur, olur. Ye­
nisini al demeye de yüzüm yok ki.(Fasulyele­
ri ayıklamaya koyulur. Her halinden gereğinden 
fazla titiz, temiz bir kadın olduğu bellidir.) 
ARİF : Otur bir çay iç. 
FATMA HANIM: İçerim, içerim. Hele şu fasulyeyi koyuvere-
93