FAKİR BAYKURT
 
345
 
 
avratlar yaprağa gelmişler! Ooooo! ..»
 
Yedi taneydiler. Yaprak topluyorlardı
.
 
«Ulan avratlar ulaaan!..» diye bağırdı.
 
Başını dikti, kasıldı. Onlardan yana yürüdü. Birilerine çatmak, 
birileriyle kavga etmek isteği vardı içinde.
 
Kel Bektaş’ın karısı:
 
«Anıııı, basıldık eyvaaaah! .. » dedi.
 
«Basıldınız soykalar! Erkek olacaktınız da b
ilecektim size 
yapılacak işlemi! Şükredin ki avratsınız!..»
 
Karılar kıkırdaştılar:
 
«Şükür Abbas emmi. yaradana şükür! ..»
 
«Ulan kime danışıp girdiniz bağlara?»
 
İçlerinde kardeşi Ali’nin gelini de vardı:
 
«Abbas emmi, valla... biz seni yok biliyorduk. ..»
 
«Nasıl yok? Nasıl yok olurum ulan ben?»
 
«Biz seni Ankara’da biliyorduk ...»
 
«Gelmeyesiye mi gittim gıı? .. »
 
«Geldiğini bilsek izin alırdık valla...»
 
«Kimden? Benden mi? Bırakın artık benden izin almayı! Bağlar 
hazinenindir. Hazineden izin almak da Kır Abb
as’tan izin almaya 
benzemez! Bunu kafanıza eyi koyun...»
 
Karılar Kır Abbas’ın çevresini aldılar hemen:
 
«De hele, hak edemedik mi?»
 
«De hele bir, ne oldu?»
 
«Söyle hak edemedik mi?»
 
Sordu: «Neyi?»
 
«Bağlarımızı...»
 
«Bağlar bizim hakkımız değil miydi zati?»