Ka'ya Millet Tiyatrosu'na gitmemesini, korktuğ unu söyleyen İ pek de Hande ve 
Kadife'yle birlikte Kürt hizmetçinin gülümsemesine bir an dönüp katılmı ştı. 
133 
 Millet Ttyatrosu'nda ¦ "İpek 'Ben!' derse, benimle Frankfurt'a gelecek ve evleneceğ iz," diye düş ünmüştü 
Ka o an. "O zaman Millet Tiyatrosu'na gidip 'Kar' adlı ş iirimi de okuyacağ ım." 
"Ben!" demiş ti hemen sonra İ pek ve hiç de neş elenmeden kâsesini uzatmış tı. 
Dışarıda iri tanelerle yağ an karın altında Ka bir ara Kars'ın yabancısı 
olduğunu, ayrılır ayrılmaz ş ehri unutabileceğ ini hissetti, ama çok sürmedi bu. 
Bir kader duygusuna kapıldı; hayatın mantığ ını çözemediğ i gizli bir geometrisi 
olduğunu kuvvetle seziyor, bu mantığ ı çözüp mutlu olmak için derin bir özlem 
duyuyor, ama bu mutluluk isteğ ine yetecek kadar güçlü hissetmiyordu kendini o 
anda. Önünde Millet Tiyatrosu'na kadar uzanan ve üzerinde seçim propaganda bayrakları dalgalanan karla kaplı geniş  sokak bomboş tu. Ka bir zamanlar burada birilerinin 
(Tiflis'te ticaret yapan Ermeniler?, mandıralardan vergi toplayan Osmanlı paşaları?) mutlu, huzurlu, hatta renkli bir hayat yaş adığını eski binaların buz 
tutmuş saçaklarının geniş liğinden, kapıların, duvar kabartmalarının 
güzelliğ inden, binaların ağ ırbaşlı ama güngörmüş  cephelerinden hissediyordu. 
Şehri alçakgönüllü bir uygarlık merkezine çeviren bütün o Ermeniler, Ruslar, 
Osmanlılar, erken Cumhuriyet dönemi Türkleri, herkes çekip gitmiş ti ve sanki 
yerlerine kimse gelmediğ i için de sokaklar bomboş tu, ama terk edilmiş  bir şehrin 
aksine bu kimsesiz sokaklar insanda korku uyandırmıyordu. Hafif turun-cumsu ve 
solgun sokak lambalarından, buz tutmuş  vitrinlerin arkasındaki soluk neonlardan 
vuran ış ığın iğde ve çınar ağ açlarının dallarındaki kar yığ ınlarına, 
kenarlarından iri buz parçaları sarkan elektrik direklerine yansıyışına Ka hayranlıkla baktı. Kar sihirli, neredeyse kutsal bir sessizlik içerisinde 
yağıyor, kendi belirsiz ayak seslerinden ve hızla soluk alıp vermesinden ba şka 
hiçbir ş ey duymuyordu. Hiçbir köpek havlamıyordu. Sanki dünyanın sonuna 
gelinmiş , şu anda gördüğ ü her şey, bütün âlem karın yağ ışına dikkat kesilmiş ti. 
Ka soluk bir sokak lambasının çevresindeki kar tanelerini, bazıları ağ ır ağır 
aşağıya inerken birkaç tanenin kararlı bir ş ekilde yukarıya karanlığ a doğru 
yükseliş ini izledi. 
Aydın Foto Sarayı'nın saçağ ının altına girdi ve kenarları buz 
134 
--------------------------------------Miııet ııyatrosu naa--------------------------------------- tutmuş ilan levhasının içinden gelen kırmızımsı bir ış ıkta paltosunun koluna 
konan bir kar tanesini bir an pürdikkat seyretti. Bir rüzgâr esti, bir hareket oldu ve Aydın Foto Sarayı'nın ilan levhasının kırmızı ış ığı birden sönünce karş ısındaki iğ de ağacı da sanki karardı. Millet 
Tiyatrosu'nun kapısındaki kalabalığ ı, az ötede bekleyen polis minibüsünü, 
karşıdaki kahvehanenin yarı açık kapısıyla eş ik arasına sığ ınıp kalabalığ ı 
seyredenleri gördü. Tiyatro salonuna girer girmez, içerideki gürültü ve hareketten baş ı döndü. Yoğ un 
bir alkol, nefes ve sigara kokusu vardı havada. Kenarlarda pek çok kiş i 
ayaktaydı; bir köş ede bir çay tezgâhında gazoz ve simit satılıyordu. Ka leş  
kokulu helanın kapısında fısıl-daş arak konuş an gençleri gördü, bir kenarda 
bekleyen mavi üniformalı polislerin ve daha ötede ellerinde telsizle dikilen sivillerin yanından geçti. Bir çocuk, babasının elinden tutmuş , şişedeki gazozun 
içine attığ ı leblebilerin hareketlerini gürültüye hiç aldırmadan bütün 
dikkatiyle seyrediyordu. Ka kenarda dikilenler arasında birisinin telaş la el salladığ ını gördü, ama 
kendisine mi emin değ ildi. 
"Ta uzaktan, paltonuzdan sizi tanıdım." Ka Necip'in yüzünü yakından görünce içinden derin bir sevgi geçti. Şiddetle kucaklaş tılar. 
"Biliyordum geleceğ inizi," dedi Necip. "Çok sevindim. Hemen bir ş ey sorabilir 
miyim size? Çok önemli iki ş ey var aklımda." 
"Bir şey mi, iki ş ey mi?"