odanın ortasında hareketsiz durdu; elini göğsüne götürdü,
gömleğinin düğmelerini çözmeye başladı. Toplar atılsın: za-ferimizi göklere ilan etsin.
10
Otele, sabaha karşı döndü. Hemen banyoya girdi, yıkandı,çamaşır değiştirdi. Yarı çıplak, yatağa uzandı.
Kapamayı unuttuğu perdelerin arasından giren güneşle
uyandı. Başı ağrıyordu. “Yatarken aspirin almalıydım,” diyesöylendi. Sinekler vücuduna, beyaz çarşafa konuyordu. Çü-rüyorsun, oğlum T urgut: sinekler de kokunu aldı. Çürü-mek dedim de aklıma geldi: bugün iş peşinde koşmalıyım.Daire dediklerine göre, çevresinde dönüp duracaksın. Yu-muşak bir dönüş: yavaş yavaş yıpratır insanı. Yataktankalktı, temiz bir gömlek giydi. Gömleğin hafif serin ve inceteması hoşuna gitti. Küçük şeylerden memnun olmasınıbilmelisin. Küçük sevinçler, büyük atılışlara yardım eder.Cenap Şehabettin olsaydı bu sözü kaçırmazdı: hemen biryere yazardı. Bana yazık oluyor. Çorap da temiz olmalı;dünkü düğümün buruşturduğu kravat da değişmeli. Yamaniş kovalar T urgut Özben. Evlere gidilir. Çok konuşuyorumkendimle bugünlerde. Ne yapayım? Başkalarının sohbetin-den hoşlanmaz oldum. Müşterileri de kaçırdım sonunda.Hepsi Olric yüzünden. Olric mi? Kafamı durdurmalıyım birsüre. Basit şeylerle oyalamalıyım onu. Matematikle dinlen-meliyim. Efendim? Siz Poincaré misiniz? Hayır benekli dik-dörtgenim. Kendi kendine komiklik yapma: birikimlerinitüketiyorsun. Ben bir noktaysam... odanın ortasında durdu.Şu anda odanın köşegenlerinin kesim noktasında bulunu-yorum. Bütün köşelere sesleniyorum: içinizden birinde kal-mış bir tutunamayan var mı? Matematik de seni kurtara-maz: daireye! Ceketsiz olmaz: insanı vatandaşla karıştırırlar
290