tan sürüsünü geçirdi. Zeynel gelmedi. Gün indi, gölgeler uzadı. 
Zeynel gelmedi. İçlerinden birisini nöbetçi bırakıp uyudular, 
uyandılar Zeynel gelmedi. Sonra yoldan geçen bir ayak sesi on­
ları yerlerinden sıçrattı:
"Dur yolcu," diye yolun ortasına dikildiler. Yolcu durdu.
Muslu:
"Merhaba Zeynel," dedi.
Zeynel:
"Merhaba!"
"Seni bekliyorduk Zeynel, geç kaldın."
Zeynel:
"Hah?" dedi.
"Geç kaldın."
Zeynel yere yığılıverdi.
"Kalk Zeynel bizimle gel," dedi Muslu.
Zeynel gün ışıymcaya kadar toparlamp ayağa kalkamadı. 
Gün doğarken Muslu:
"Kalk Zeynel, kalk," dedi. "Sana bir şey yapmayacağız. 
Kalk Zeynel kalk."
Süleymanla Ahmet onun koluna girdiler, kaldırdılar. Zey- 
nelin ayakları ayaklarına dolanıyor, zor yürüyordu.
"Zeynel korkma," dedi Muslu. "Başa gelen çekilir. Her in­
san ettiğini bulur. Hiç korkma. Olur mu? Korkunun bir faydası 
olmaz ki..."
Öğleye doğru Akçasazı tuttular. Karanlık zmcar büküne 
girdiler. Zmcardan gök gözükmüyordu.
Muslu:
"Yoruldun mu, otur Zeynel," dedi, bir sigara sardı ağzma 
tutuşturdu. Zeynelin dudakları titriyordu. Yere oturdu.
"Öldürmeyin beni," dedi. "Ben çok şey biliyorum. Bundan 
sonra size faydam olacak. Beni buraya öldürmeye getirdiniz, 
biliyorum. Nolur öldürmeyin."
"Öldürmeye getirdik," dedi Muslu.
Zmcarlar, gök, batak, çiçek, Muslu, ötekiler hep biribirine 
karıştı. Kocaman turuncu bir kelebek bir böğürtlen dahna kon­
muş, kanatlarmı dikip biribirine yapıştırmış, ayaklarıyla koca­
man mavi başım, pörtlek gözlerini sıvazlıyor. Zeynel yalnız tu­
310