92 gönderilen mektupta neden UBOR -METENGA deniyor du? 
Neden mezhep deyimi kullanılmıyordu? Gizli olduğuna göre, 
zaten kitaplarda bulamazsın, dedim kendime. Ölü dil ler uzmanı 
arkadaşım bulmuştu ya. Yoksa, bu gizli mezhep sözü bir 
aldatmaca mıydı? İlk günlerde de düşündüğüm gi bi Ubor 
Metenga, bir insan mıydı? Belki de bu insanın adıy dı. Belki de 
bütün kötü insanlar yalnız kalıyordu (benim gi bi). Bu zavallı 
Ubor Metenga da  yalnızlığının, yalnız bırakılmışlığ ının acısını 
benden çı karmak istemişti. Belki de işsiz kalmış bir Hint 
göçmeniydi; s ınırdışı edileceği sırada, siyasi polisin kendisini 
bir trene bindirerek şüpheli bir şahıs oldu ğu için ülkesine geri 
yolladığı sırada, bir fırsatını bulup bu mektubu yazmıştı. 
Mektup el ime nası l geçmişti? Kendisi gi bi kara bir çingene 
çocuğu görmüştü tren istasyonunda, kömür toplayan. Son 
parasını ona uzatmıştı: Uzaklarda, benim gibi yalnız ve ümitsiz 
birine bırak bu mektubu oğlum; be nim gibi birisi olsun, çünkü 
bizim gibiler birbirlerine anca k kötülük edebilirler. (Bu çözüm 
hoşuma gitmişti. Kitabı ka payıp bir süre düşündüm: İ yi 
bulmuştum, belki ben hikâye ci bile olabilirdim.) Fakat 
kitaplardan birinde, büyü kısmı na bir göz atınca ümidim kırıldı: 
Kötü insanlar da bir araya geliyordu. Sonra, biraz daha okudum; 
bütün mezheplerin, dinlerin öteki dünya ile yetinmediğini, 
yalnız Allaha varmak düşüncesiyle tatmin olmadıklarını sezer 
gibi oldum. Başka larına üstün olduklarını hissetmek, onlardan 
farklı yerle re vardıklarını elle tutulur bir biçimde g örebilmek 
için kur banlar seçtiklerini gördüm. En zavallı insanlardan 
kurbanlar buluyorlardı; ne dünyanın ne de ahretin farkında 
olma yan ve bir ekmek parası için ezilmişliklerini satan 
insanlar dan yararlanıyorlardı, onları kötü ruhlar sayarak 
cezalandı rıyorlardı. Neden kurban edildiklerini bilmeyenleri, 
kötülüğün yeryüzündeki temsilcileri olarak görüyorlardı. Irmak 
kıyılarında, karanlık mağaraların serinliğinde parçalıyorlar dı