yecanlandıklarını  da, Türkiye'den  niçin  böyle  apar  topar  ayrıldıkla-
rını da, zamanla  idrak  edebilecekti.  Herkese  durmadan  gülümseyen 
zarif  bir hostesin  hareketlerini  gözetleyerek  geçen  yolculuğun  so-
nunda  uçak  alçalmaya  başladığında,  dingin  bir karanlığa,  parlak 
ama gölgesiz  ışıklar  serpiştirmiş  bir şehir  gördü  altında.  Dingin  bir 
karanlığa,  parlak  ama  gölgesiz  ışıklar  serpiştirmiş  bir ülke:  İsviçre! 
iki ay sonra,  siyasi  mülteciler  için  ayrılan  okul  yatakhanesinden 
çıkıp  da, Süryani  bir aileyle  paylaşacakları  müstakil  eve  yerleşir 
yerleşmez,  ilk işi telefona  koşmak  oldu  annesinin.  Heyecandan  üst 
üste aynı  cümleleri  tekrarlaya  tekrarlaya,  ağlaya  sızlaya  konuştu 
kızlarıyla.  Ne bir pastacı,  ne marmelat  dükkânı,  ne de çikolata  fab-
rikası...  yeni  telefonlarıyla  ilk önce  burayı  aradıklarından  belki  de, 
takip  eden  uzun  seneler  boyunca,  hep  İstanbul'dan  bir müjde  umdu-
lar vakitli  vakitsiz  çalan  her  telefonda.  Beş  sene  sonra  anneanne 
ölüp,  kızlar  da İsviçre'ye  geldiğinde  bile  değişmedi  bu durum.  Sif-
tahı nasıl  yapıldıysa,  gerisi  de öyle  geldi  yeni  telefonun.  Her  sefe-
rinde,  İstanbul'dan  bir havadis,  o da olmadı  muhakkak  bir bahis  ve 
dikensi,  daimi  bir yeis  oldu  telefonla  yaptıkları  tüm  konuşmalarda. 
Oysa  içlerinde  bir tek Sidar  dönecekti  İstanbul'a,  on bir buçuk 
sene sonra,  tek başına. 
246