Konağın merdivenlerinde onları karşılayan Yağmur, Şefçe 
Kahyanm sözlerine hep gülüyor:
"Kim çalmış, kim çalmış senin atı?" diyordu. "Atın çalın­
mış da altındaki at kimin?"
Şefçe Kahya:
"Ulan it," diye bağırdı, "bu atları sana gelmek için Narlı- 
kışladan Memidik Ağadan istedik. Anladın mı? Köyde bir tek 
at koymamış, kör, topal, uyuz, hasta, hepsini çaldırmışsın. Yaş­
lıları da öldürtmüşsün. Ulan uyuz..."
"Gelin hele, gelin yukarı da konuşalım."
Sedire oturdular, kahve içtiler, yemek yedüer, Yağmur Ağa 
onlara çok saygı gösterdi, ama atları vermedi. Yalvardılar, teh­
dit ettiler, kızdılar, köpürdüler, atları alamadılar.
Ferhat Hoca:
"Yusufu kuyudan çıkaran Mevla, bir olup bize bakmaz mı 
dersin?" diye Yağmur Ağaya sordu. "Allah bize de bir sahip 
göndermeyecek mi dersin, Yağmur Ağa?"
Şefçe Kahya onun sözünü tamamladı:
"Allah bize sahibi gönderdi ama, biz onu, gözümüzü kör 
ettik de tutamadık. Yoksa senin hırsızların köyün yakınından 
geçebilirler miydi?"
Yağmur Ağa gülüyordu. Onları gülerek uğurladı.
Boynu bükük, kırılmış köye döndüler.
182