Turgay alçakgönüllü bir tavır takınarak olayı doğruladı. 
"Nasıl oldu yahu, anlatsanıza şunu?" dedi Muhittin... "Afe­
rin!" 
"Valla ben görmedim!" dedi Barbaros. "Kendi söyledi. Herif 
selâmı vermiş, ama bu almamış işte. Sen anlatsana, yahu!" 
"Almadım işte selâmını!" dedi Turgay. Yakışıklı bir ahmağın 
saflığı vardı üzerinde, ama Muhittin onu tanımıştı; aptal bul­
muyordu artık. 
"Nasıl almadın yani? Kim bu adam?" 
"Bir Arnavut! Zaten kimse sevmez onu! Üçüncü sınıftan birinin 
atılmasına da önayak olmuştu. İşte merdivenlerde gördüm. Ama 
kapının merdivenlerinde. Selâm verdi, almadım!" 
"Şu selâmı biraz ayrıntılarıyla anlatsana..." 
"Evet, ben de pek anlamadım ya!" dedi Barbaros. 
—"İnanmıyorsanız anlatmayız. Selâmı verdi. Yanından düpedüz 
duvar gibi geçtim... Hiçbir şey de yapamadı. Ama suratı da 
bozuldu." 
Muhittin: "Ceza falan verdirtmeye kalkışmadı mı?" diye sor­
du. 
"Kalkışmadı..." 
"Peki nasıl oluyor bu işler? Bu selamlaşmanın usulü nedir? 
İlk önce kim verir? Ben askerlik yaparken böyle bir şey olmuştu 
da birinin canına okumuşlardı... Bu tehlikeli değil mi?" 
"Bana vız gelir!" dedi Turgay. "Zaten askerlikten hiç hoş­
lanmıyorum. Bir yolunu bulsam ayrılacağım... Biz esir iniyiz 
yahu?" 
Muhittin birden endişelenerek: "Olur mu, canım, olur mu?" 
diye söylendi. "Orada kalman gerekir!.. Hem böyle sıkıntılar 
her meslekte var!" 
"Yok, merak etmeyin ağbi, bir şey olacağı yok!" dedi Barbaros. 
"Biraz öfkeli bugünlerde... Yoksa..." 
"Askerliği bırakacağım... Bir köşeye çekilip şiir yazacağım!" 
dedi Turgay. Buna inanmıyordu herhalde, ama gene de söyle­
mekten hoşlanıyor olmalıydı. 
Muhittin: "Aslına bakılırsa pek iyi etmemişsin Turgay!" dedi. 
"Başına bir dert açılabilirdi de..." 
"Ben de öyle diyorum!" dedi Barbaros. 
464