Ahmet:
"Paşa duymasın, seni de öldürür," dedi.
Gülbahar:
"Öldürsün," diye karşılık verdi, doygun, meydan okuyan 
bir sesle. "Varsın öldürsün."
Ahmet:
"Musa Beye de yüreğim yanıyor. Benim yüzümden. Atı 
getirtsem mi? Sofinin, Musa Beyin canını kurtarsam mı? Ama 
atı bizimkiler vermezler. Verseler ben zindandan çıkınca onla­
rın yüzüne nasıl bakarım? Bir canından korktu da hak armağa­
nı atını Paşaya geri verdi, derler. Kimsenin yüzüne bakamam. 
Ama Sofinin, Musa Beyin canı?"
Gülbaharm boğazına bir yumruk gelmiş tıkanmıştı. Başını 
Ahmedin omuzuna koydu. Durmadan ağlıyordu. İçinden hep, 
at batsın, at batsın, batsın, diyordu.
Şafağın horozları öttü. Ağrının yamacına yapışmış güneş 
kıpkırmızıydı. Güneş değil de iri yuvarlak, parıl parıl yanan 
billur kırmızısı bir elmaya benziyordu. Camdan bir elmaya.
Elleri bir yalım gibi biribirinden koptu. Ahmet zindana yö­
neldi. Gülbahar orada kımıldamadan onun ardından baktı kal­
dı. Ayağa kalkacak dermanı kalmamıştı dizlerinde. Gün öğlen 
oluncadır ki ancak yerinden doğrulabildi. Boğuluyordu.
Babası öldürürüm demişse, öldürecekti. Padişahtan ferman 
gelse öldürürdü. O gün bugündür, hiç kimse onun bir sözün­
den döndüğünü görmemişti. Ahmet de çok kötü durumdaydı. 
Atı verip zindandan çıksa artık dağlarda, dağlıların gözünde 
bir ölü olacaktı. Sofinin, Musa Beyin suçu? Ahmet onları kendi­
siyle birlikte ölüme nasıl sürüklerdi?
Bunları böylece hem Ahmet, hem de Gülbahar düşünüyor­
lardı. Ölmek bile kurtaramıyordu Ahmedi.
Gülbahar için en küçücük bir umut ışığı yoktu. Ama hiç, 
hiçbir türlü bir ışık görünmüyordu, hiçbir yerden. Umutsuz­
luk ağır bir su gibi dört yanından yükseliyordu. Onu boğa­
caktı. Bir ömürde kırk günlük bir mutluluk... Ölene kadar bü­
tün sevinci bu olacaktı. Kırk günlük bir sevinç. O da bir ölü­
nün elini tutmanın sevinci, başı vurulmuş bir adamı kucakla­
46