*** 
O akşam yemeği ile Kabuk Adam'ı tanımam arasında geçen 
bir hafta hemen hemen olaysız ve tekdüzeydi. Sabahları, kahval­
tı saatinin bitimine beş dakika kala güçlükle kalkıyor, güneş ya­
ğımı sürüp -bunu hiç atlamamam gerekiyordu, yoksa sabah gü­
neşi bile yüzümü şeftali rengine çevirirdi- "üniformamı" giyi­
yordum. Kimliğimi yitirmemek için üzerine iğnelediğim, en in­
ce ve kapalı tişörtüm, eski püskü bermudalarım ve koca hasır 
şapkamdan oluşuyordu "üniforma": Ayağımda kumlu sabola­
rımla, ağır ağır lokantaya yürürken, rüzgar biraz uyandırıyordu 
beni. Daha kuyruğa girip kahvaltımı almadan, uykusuzluk ve sı­
caktan iştahım kaçmış olurdu. Bir sigara yakmak için herkesin 
gitmesini beklerdim. Hiç durmadan esen rüzgarın kağıt barda­
ğımı devirmesine güçlükle engel olurken, bir elimde sigara, 
önümde Lang'ın şizofreni üstüne bir kitabı, "ekspres" ve yasak 
bir sabah keyfi yapardım. Sonra geç kaldığım ilk derse koşturur, 
kahvaltıdaki yağlı jambon ve ananastan midem ekşimiş bir hal­
de, sıkıntılı ders boyunca, bize bedavaya verilmiş, sarı üstüne 
mavi çizgili deftere, şizofrenik bir öykü üzerine notlar alırdım. 
Sonradan gördüm ki yazdıklarımda sürekli güneş imgesini kul­
lanmışım. Kurak, ıssız çöller ve acımasız bir göz gibi her şeyi 
gören, yargılayan güneş. 
İki ders arasındaki kahve molasında, kalabalıktan ve fizik tar­
tışmalarından uzak durma çabalarım genellikle sonuçsuz kalır, 
biri yanıma gelir, hangi deneyde çalıştığımı ya da seminer üze­
rine ne düşündüğümü sorardı. Bazen de çimenin neden beton­
dan daha soğuk olduğu, ya da tropiklerde güneşin neden daha 
çabuk battığı konusunda yapılan sözde-bilimsel, aptalca bir ko­
nuşmanın ortasında kalakalırdım. Serin çimenlerden de, tropik­
lerin o kendine özgü, gökyüzünü yangına çeviren günbatımla­
rından da zevk alamaz olurdum. Sanırım gördüğüm ilginin en 
önemli nedeni, kadın fizikçi sayısının azlığıydı; sayımız onu geç­
miyordu ve kocası, erkek arkadaşı olmayan ya da burada bir ta-
14