den ona da bir yaprak açardım. Kelimeler, albayım, bazı an­
lamlara gelmiyor . "Kelimeler, albayım, hangi anlama geli­
yor?" "Efendim?" "KELiMEL ER! Albayım. Hangi anlamda 
kullanıyoruz onlan?" "Hangi kelimeler Hikmet?" Sizi neden 
yanımda dolaştırıyorum bilmem ki? 
"Bütün kelimeler. Genel anlamda kelime." 
"Ne demek istiyorsun oğlum?" 
"Kelimeler canım işte. Mesela kelebek." 
"Ne kelebeği ?" 
"Kelebek canım, bildiğimiz kelebek." Ellerini açtı, kapadı. 
"Ha, o kelebek mi?" 
"Evet, o kelebek" 
"Kelimenin aslı mı nereden geliyor?" 
Bu soruya tutunalım hiç olmazsa: "Evet." 
"Bilmiyorum . n 
Hikmet, çenesini göğsüne gömdü. "Bir şeyin yok ya Hik­
met?" "Yok." 'Garip' kelimesiyle Sevgi, aslında ne demek iste­
mişti acaba? Ben de neden, 'Bilmiyorum Sevgi', dedim, bildi­
ğim halde. lşte size felsefe. 
Suratını astı, paltosunun içine gömüldü. Bu adamlar üşü­
müştür şimdi. "Üşüdünüz mü albayım?" "Hayır ama, biz Ser­
met'le biraz dolaşalım istersen." Bilmem. "Bacaklarım uyuştu 
da." "Siz bilirsiniz albayım." Kalktılar. O duruma gelmiştim 
ki albayım, Sevgi sokağa çıksa da odama kapanıp düşünsem 
diye beklerdim. Teşekkür ederim. 
Önce bir defter almalısınız , demişti Bilge; kitabı ben getiri­
rim. Defter mi? Neden? Kelimeleri yazmak için. Ben aklımda 
tutanın. Bugün söylediğiniz bütün kelimeleri, isterseniz size ... 
(Siz.) Olmaz; ciddi çalışmaya niyetiniz yoksa ders vermem. 
Hayır, hayır vazgeçtim; onyüzbin defter alının. Hep korkmu­
şumdur albayım, sonuna kadar gidememişimdir. Hayır desey­
dim ne olurdu? lşte size tezat albayım. Karanlık ruh, sen de. 
Pencere açacaktık albayım, hava alacaktık. Beni aldattınız. Ka-
101