mak değil mi? Kerhanede ne i şin var?"  
"Bak şu konuşana!" dedi Baybars kinayeyle. "Ya senin gibi 
fahişenin camide ne i şi vardı o gün? Senin yapt ığın acayip ol- 
muyor da benim buraya gelmem mi tuhaf?" 
"O günü bana hat ırlatma. Senin yüzünden linç edilecek- 
tim. Herkesi bana kar şı kışkırttın. Sen bu kerhanenin gedik- 
lisi değil miydin? Bu ne perhiz, bu ne lahana tur şusu!" dedim 
ve hemen ard ından ekledim: "E ğer bugün hayattaysam, can ı- 
mı Şems'e borçluyum. Allah ondan bin kere raz ı olsun." 
"Bana bak, benim yan ımda anma şu mendeburun ad ını. 
Kâfir herifin teki o!" 
Baybars gibi bir zorbayla tak ışmamak gerekti ğini biliyor- 
dum ama sözümü sak ınmadım: "Ben Tebrizli Şems'e kefilim. 
Senin sand ığın gibi kötü biri de ğil o. Kaç kez beni görmeye 
geldi." 
"Orospunun kefil oldu ğu adamdan kime hay ır gelir?" dedi 
Baybars pis pis s ırıtarak. 'Vay, vay! Demek öyle ha! Kerha- 
nede bir dervi ş! Acaba neden şaşırmadım?" 
"Senin akl ın fikrin fesatta oldu ğu için herkesi kendin gibi 
zannediyorsun! Hâlbuki dü şündüğün gibi de ğil" dedim. 
"Şems bana yard ım ediyor. Bu yollar ı bırakmam için elimden 
  
tutuyor. Diyor ki tek bir ki şinin bedbaht olmas ı, incinmesi bi- 
le bütün şehri etkilermi ş. İlk defa birisi beni insan yerine ko- 
yuyor. Etim için, benden faydalanmak için de ğil, bendeki 
Hakk'ı görebildi ği için Şems bana elini uzat ıyor." 
"Sende Hak ne gezer ulan?" diye tersledi Baybars. "Ak şam 
akşam ters ters konu şturma beni. Günaha sokacaks ın şimdi!" 
"Doğru konuştuğunu hiç duymad ım ki..." diye m ırıldan- 
dım. 
Bunu daha önce kimseye anlatmam ıştım ve neden şimdi 
Baybars'a aktard ığımı da doğrusu bilmiyordum. Ama Şems 
geçtiğimiz aylar boyunca hemen her hafta ziyaretime gelmi şti. 
Başkaları tarafından görülmeden, hele hünsa patrona yaka- 
lanmadan içeri girmeyi nas ıl beceriyordu akl ım almıyordu, 
ama yapıyordu işte. Anlatsam, kesin "kara büyü" diyeceklerdi. 
Ama ben biliyordum ki durum böyle de ğildi. Şems'in Allah ver- 
gisi insanüstü yetenekleri vard ı. Duvarlar ın, kapıların ötesini 
görebiliyor, diledi ğinde kendini görünmez yapabiliyordu. "Ha- 
zır olduğunda hiç arkana bakma. Ç ık git bu kerhaneden" di- 
yordu bana. Hayat ımda bir annem, bir de Şems bana insan ın 
insanı beklentisiz, kar şılıksız ve çıkarsız sevebilece ğini göster- 
mişti. Sırf bu yüzden bile minnettard ım ona. 
Ne olursa olsun bedbin olmamay ı salık vermişti. "Karam- 
sar olma Çöl Gülü, kendini tasavvufa adamak istiyorsan, bu 
arzunda samimiysen, bil ki karamsarl ığa yer yok bizim yolu- 
muzda... Kendini çaresiz hissetme. Hakk' ın sıfatları arasında 
ne acizlik var, ne bedbinlik..." Moralim bozuldu ğunda, kade- 
rimin böyle yaz ıldığını, elimden bir şey gelmeyece ğini söyle- 
diğimde kırk kuraldan birini hat ırlatırdı. 
Kural Yirmi Sekiz: Geçmi ş, zihinlerimizi kaplayan bir 
sis bulutundan ibaret. Gelecek ise ba şlı başına bir hayal 
perdesi. Ne gelece ğimizi bilebilir, ne geçmi şimizi de ğiş- 
tirebiliriz. Sufi daima şu an'ın hakikatini ya şar. 
  
268 
Ben bunlar ı zikrederken Baybars dikkatle her hareketimi, 
her mimi ğimi inceliyordu. Sa ğ gözü, tembel gözü beni ıskalı- 
yor, arkamda bir noktaya odaklan ıyordu. Sanki benim göre- 
mediğim bir şey vardı da odada, onu takip ediyordu. Korku- 
tuyordu bu adam beni.