le kendine cesaret vermek istiyordu. Bir bakıma bu gülüm-
semeye de razıydı. Sanki birden bu gülümsemenin biteceği-ni, aslında bunun kötü sözlere bir başlangıç olduğunu bili-yordu ve ne olursa olsun bu sözleri duymak istemiyordu.Selim gene ölmemişti. Metin, evinde bir ziyafet veriyordu.Selim, Süleyman Kargı, Esat ve T urgut’un tanımadığı ya dahatırlayamadığı daha birçok insan vardı. Ankara’nın birbiri-ne paralel, birbirine benzeyen küçük asfalt sokaklarındanbirinde tek katlı, bahçeli bir evde toplanmışlardı. Gece mi,gündüz mü olduğu belli değildi. Pencerelerdeki kalın ku-maş perdelerin hepsi kapalıydı. Odaların, salonların orasınaburasına serpiştirilmiş sayısız sehpanın üstüne lambalaryerleştirilmişti. Bu ışık yetmediği için evin bazı yerleri ka-ranlıktı. Metin’in ailesi çok kalabalıktı: kızkardeşler, erkek-kardeşler, anne, baba, teyzeler, amcalar, yeğenler... bitip tü-kenmez bir aile. T urgut, eve ilk gelenler arasındaydı. Geldi-ği zaman ortalıkta tanıdık bir kimseye rastlamadı. Evde bü-yük bir telaş vardı; kadınlar, odalarda ve salonlarda hiçbir işyapmadan koşuşup duruyorlardı. Metin, sahte gülümseme-siyle hazırlıkları gözden geçiriyor ve yapılanları beğenmedi-ği, gülümsemesindeki farkedilmesi güç değişmelerden anla-şılıyordu. İnsanların ve eşyanın üzerinde dolaşan, sıkıntıverici bir gülümseme. Metin, devamlı olarak bir şeyden şi-kâyet ediyordu. T urgut, uyandıktan sonra uzun süre bunudüşündü: neden şikâyet ediyordu?
Sonra buldu: evet, misafirlerin gecikmesinden şikâyetçiy-
di. Sehpalardaki lambaların ışığı yetmediğinden, kadınlarşamdanlar getirerek, büfelerin, kitap raflarının, dolaplarınüstüne koyuyorlardı. Ne kadar çok eşya vardı. T urgut, şam-danlar konuldukça evin aydınlanan köşelerine bütün dik-katiyle bakarak, tanıdık bir yüz görmeye çalışıyordu. Me-tin’in akrabaları, salonun çeşitli yerlerinde kümelenmişler,aralarında alçak sesle konuşuyorlardı. Hepsinde Metin’i
376