nacak ve ardından yine düzgün aralıklarla küt küt küt 
vurulacaktır.) 
I. KADIN : Artık hiç ara vermez oldular. 
llI. KADIN: Ne dedin? Üf, kamım ağnyor, söylemesi ayıp. 
il. KADIN : (Sesini yükseltir.) Koltuğumu biraz daha size yak­
laşhrmak istiyorum. 
llI. KADIN: Yaklaştır. Ama gürültü etmeden ... Amaan, şişin 
gözüme batacak ... 
1. KADIN : (Sesini yükseltir.) Ne diyorsunuz? Duyamıyorum ... 
III. KADIN: Bağırma. Kulağını uzat. (I.'nin kulağına fısfıs anla-
şılmaz bir şeyler söyler.) 
il. KADIN : (Birden haykırarak yerinden fırlar.) Ay! Bu ne? 
1. KADIN : (Haykırarqk fırlar.) Boynuma bir şeyler dolanıyor! 
il. KADIN : Örümcek !.. Gördünüz mü, örümcek !.. 
(Ağlayarak bir noktayı gösterir.) 
1. KADIN : Nerden çıkb şimdi? 
III. KADIN : (Haykırır.) Yüzüme bir şey dolanıyor! 
(Gıdıklanmış gibi elinde olmayarak güler.) 
il. KADIN : Örümcek ağı ... Bir şey değil ... Ağ ... Ağ ... (Hep o 
noktaya bakarlar.) Ne büyük örümcek. .. Ne büyük 
örümcek . .. 
III. KADIN : Ne çok salgılıyor!.. Ne çok salgılıyor !.. 
il. KADIN : (Ağlar.) Üstümüze geliyor! 
(Bir an nefessiz dururlar. Bu ara sadece kapının düz­
gün aralıklarla vuruluşu duyulur.) 
III. KADIN: Terden sırılsıklam oldum, söylemesi ayıp. 
il. KADIN : Bir şey yapın! 
I. KADIN : (Deminden beri titreyerek örümceği kollamaktadır . Bir­
den ayağını uzatır. Yere basar. Sesi titreyerek) Ko ... 
Korkmayın ... Öldürdüm i... işte ... 
JII. KADIN: (Derin bir soluk alır.) Sen çok yüreklisin ... 
I. KADIN : Halım biraz kirlendi ama ... 
67