llASAN 
LALE 
llASAN 
ı.ALE 
llASAN 
ı.ALE 
IIASAN 
LALE 
IIASAN 
LALE 
HASAN 
LALE 
ANNE! 
il. MİSAFİR 
KADIN 
1. MİSAFİR 
KADIN 
il. MİSAFİR 
KADIN min kızı. .. Ehh!.. Söylemeli ki babasına, kızına mu­
kayyet olsun. El oğluyla mektuplaştığını duysa, 
kıtır kıtır doğramaz sanki. (Mektubu katlar. iç cebine 
koyar.) Vay gidi gençlik, vay!.. (Söylenerek çıkar.) 
(Oturma odasından) 
(Lale, Hasan'ın tabancasına elini sürer.) 
: Dokunma. Benim o. Bi patlarsa görürsün . 
: Senin bebeğin yok mu? 
: Kaç kere söyleyeceğiz akıllı? Ben kız mıyım? Er­
keğim. Erkek. 
: Öyleyse sen baba ol. Ben de anne olayım. Ayşe 
de bizim kızımız olsun. 
: (Ciddi) Olur. (Bebeği pataklar.) 
Niye dövüyorsun? 
Okuldan kaçmış. 
Niye kaçmış? 
Sokakta oynamak için. 
Oynasın. Niye dövüyorsun? 
Babalar döver, akıllı. 
Hiç bile değil. Asıl anneler döver. 
(O da bebeği pataklamaya başlar.) 
: (Elinde kahve tepsiyle girer.) Kusura bakmayın. Sizi 
yalnız bıraktım. 
: (!'incinin ördüğü yünü göstererek, yüksek sesle) A, 
valla pek güzel oluyor. Bence koltuktan hiç ek­
siltme. (Kahve fincanını alır.) 
: (Yünü bırakarak) Ne olacak şekerim. Biz de konu­
şuyorduk işte ... (Kahvesini alır.) 
: Süheyla'yı diyordum. Kadının koca moca taktığı 
yok. 
39