kundu. Kumlar, çakıltaşlan eline geldi. Acaba yanılıyor mu­
yum diye sağa sola, aşağı yukarı seğirtti. Tanıdığı, suya girdiği 
yerlere baktı, yanılmıyordu. Su çekilip gitmişti. Ama akıp du­
rurken bir kocaman su nereye çekilip giderdi? Kim bilir, bu Çu- 
kurovanın da huyu böyle diye düşündü. Sonra Halili uyandı­
rıp sormak aklına geldi:
"Halil, Halil, Halil," diye bağırdı, "su kurumuş, Halil."
Halil uyanmıştı:
"Ne olmuş?" diye sordu.
Memed:
"Su kurumuş," dedi.
Halil koşarak geldi, suya baktı. Su yoktu.
"Her zaman bu su böyle kurur mu?" diye sordu Memed.
Köse Halil:
"Bazı, bazı," dedi düşünceli. "Çeltik ekerler. Ama böyle 
kökten kesildiğini hiç görmedim."
Suyun kıyısına oturdular, bacaklarım küçük yardan aşağı 
sarkıttılar. Konuşmadan gün doğuncaya kadar yan yana öyle 
düşündüler kaldılar.
Ağır, bir köz yığmı gibi doğdu güneş. Hemen çiyleri bir an­
da kurutup ortalığı kavurdu. Savrunun yatağmm ıslak toprağı 
da o gün öğleye kadar kurudu. Dik yerler küçük, örümcek ağ­
lan gibi yarıldı da.
ikindiye doğruydu ki, heyecan içinde, ah al moru mor, saç- 
lan, kaşı kirpiği, eli ayağı toza batmış, yalnız dişleri ışılayan 
Seyran geldi. Koşmuş, soluk soluğaydı.
"Kesti," dedi. "İşte şimdi ne yapacağız? Ali Safa suyumuzu 
kesti. Her şeye dayandık, şimdi ne yapacağız?"
Memed anlamadı. Koca bir su nasıl kesüirdi? Seyran anlat­
tı. Yıllar, önce ovaya bir Maraşlı gelmiş. Adı da Pişmanoğlu 
Mustafaymış. Savruna arklar açıp bentler yapmış, ovayı batak­
lık eyleyip pirinç ekmiş. Ama hiçbir zaman suyu kurutamamış- 
tı. Az da olsa, pirinç tarlalarından geçip sapsan da kesilse bir 
değirmenlik su akmış gelmişti.
Seyran:
"Dün," dedi, "köye üç atlı doludizgin girdi. Başlarında 
Dursun Durmuş. Dursun Durmuş köylüyü başına topladı. Bey­
432