FAKİR BAYKURT
 
155
 
 
Bir
 
uzun zamandır yolu mezarlığa uğramamıştı. Yıllar var ki, 
cenazeye gelmiyordu. Mezar kazılırken, içine ölü konurken, ölünün 
başında talkın verilirken bulunmuyordu. Sevmiyordu böyle işleri, 
ilgileri.
 
Şimdi çok uzak bir anı
-
tarlasından geçiyor gibiydi. «(Hey
 
gidi 
erenler, evliyalar! Körler, topallar, yoksullar! Sesi güzeller, kokusu 
güzeller! Altını gümüşü olanlar, parası olanlar! Irmak kıyısında su 
basar tarlası olanlar! .. Gençliğinde pos bıyıklılar' boduç memeliler! .. 
Uzun saçlılar, tatlı dilliler! . . Cü
celer! ..
 
Yimiş kurt kuş, böğü, keler Nicelerin bağrın deler.
 
Şol ufacık nâresteler Gül gibice solmuş yatar...
 
Eskimiş inci dişleri,
 
Dökülmüş gözel saçları,
 
Analar, kardaşları Ömür sona ermiş yatar...
 
Yenge çekişi yapan kancıklar! Tarla döğüşü yapan yiğitl
er! 
Yatıyorsunuz! . . Devrile devrile! .. Hanı, hanı o çalımlar? Hanı o 
acarlıklar, açıkgözlükler? .. Hiç birinizin aklına köye
 
bir bağ dikmek, bostan ekmek gelmemiş: Yüzyılları, Hasan Üseyin 
efendilerimizin öcüyle mi tükettiniz? Neydi bu dağ gibi miskinli
k? 
Kızlarına bulgur bulamaçtan başka görgü bırakmayan avratlar, siz 
nasıl analardınız? On iki ayda on iki sefer hır çıkaran, emme kocasına 
bir sefer candan sarılmayan şimdiki avratların anaları, sizler nasıl 
anaydınız? Hemi de karısını kızını hoş tutmayı, 
sevip okşamayı 
bilmeyen kavatoğlu kavat
-
 
lar, sizler nasıl bubaydınız, kocaydınız? 
Kim bağlamıştı sizin elinizi, kolunuzu?..)» Mezarların arasından 
arasından giderken öfkelendi. Birinin bağrına, birinin başına bastı. 
Birkaçının üstünden atladı.
 
Çabuk çabuk
 
geçti mezarlığı.
 
Bağların arası bostan. Daldı içeri. Hemen elini kıçına vurdu. 
Bağların yüzünü gözüyle bir taradı. Çabuk kuyuya doğru yürüdü. Gün 
ikindiye devrilmişti. Çoban çocuklar köyün üstündeki înnetteye’ye 
çekilmişti.