Seneler var ki saç kesimini de ğiştirmemişti: Uzun, düz,  
bal sarışıydı saçıarı. Ekseriya ya s ımsıkı bir topuzla toplar ya 
da arkadan örerdi. Makyaj ı hep belli belirsizdi. İddialı olma- 
yı sevmezdi. Tek sürdü ğü hafif k ırmızı-kahverengi bir ruj ile 
açık yeşil göz kalemiydi (ki büyük k ızına bakılırsa gözlerini 
ortaya ç ıkarmak yerine tam tersine kapat ıp saklıyormuş!). 
Zaten Ella bugüne kadar göz kalemiyle simetrik iki çizgi çe- 
kebilmiş değildi. Yanl ışlıkla bir gözünü di ğerinden kal ın bo- 
yardı hep. 
Bir yerlerde bir şeyleri hep yanl ış yaptığına inanıyordu. Ya 
etrafındaki insanlara a şırı müdahale ediyordu, (Jeannette'in 
evlilik planlar ını duyunca yapt ığı gibi) yahut fazlas ıyla edil- 
gen ve uysal oluyordu (kocas ının kaçamaklar ı karşısında 
yaptığı gibi). Bir yanda deli gibi ba şkalarının üstüne dü şen, 
onları denetleyen bir Ella vard ı; diğer yanda ise hâlim selim, 
pasif Ella. Ne zaman, hangisinin ortaya ç ıkacağını o bile bil- 
miyordu sanki. 
Bir de üçüncü Ella vard ı. Her şeyi sessizce bir kenardan iz- 
leyen, vaktinin dolmas ını bekleyen Ella. İşte şimdi sakland ı- 
ğı yerde k ıpırdamaya ba şlayan, yüzeye ç ıkmaya haz ırlanan 
Ella buydu. Ve uyar ıyordu: "Böyle devam edecek olursan bir 
gün çökecek kurdu ğun sistem." An meselesiydi. Biliyordu. 
Mayısın son gününde bunlar ı düşünürken Ella uzunca bir 
süredir yapmad ığı bir şey yaptı: Dua etti. 
"Tanrım, uzun zamand ır kapını çalmadım, biliyorum. 
Açıkçası beni hâlâ dinler misin, emin de ğilim. Ama hâlimi gö- 
rüyorsun. Bunal ıyorum. Bana ya hakiki bir a şk ver -ver ki 
kurtulay ım bu sıkıntıdan, sıkışmışlıktan- ya da beni öyle du- 
yarsız yap ki hayat ımda aşk olmayışını umursamayay ım." 
Durdu. Hafifçe yutkunup, k ısık bir sesle ekledi: 'Yaln ız han- 
gisini seçersen seç, lütfen elini çabuk tut. Biliyorsun, art ık 
kırk yaşıma bastım, genç say ılmam. Bu benim son f ırsatım." 
'Ya aşkı öğret bana, ya da a şkın yokluğuna üzülmemeyi." 
  
172 
Fahişe Çöl Gülü 
Konya, 18 Ekim 1244 
Bir hayvan gibi yaka paça camiden d ışarı attılar beni. El- 
lerinden kurtulur kurtulmaz dar sokaklar boyunca ko ştum, 
arkama bakmaya korkarak. En sonunda kalabal ık pazar ye- 
rine var ınca bir duvar ın arkasına düşercesine çöktüm ve ne- 
fes nefese orac ığa sakland ım. Ancak o zaman arkaya batma- 
ya cesaret edebildim. Hayretle ve ferahlayarak gördüm ki 
kimsenin beni takip etti ği yok. Me ğer arkamdan gelen ayak 
sesleri zavall ı Susam'a aitmi ş. Nihayet yan ıma varınca göğ- 
sü körük gibi ine kalka dizlerinin üstüne çöktü. Surat ında 
şaşkın bir ifade. Neler olup bitti ğini, neden böyle ç ıldırmış gi- 
bi sokak sokak ko şmaya başladığımı anlayamam ıştı belli ki! 
Her şey o kadar çabuk cereyan etti ki olan biteni ancak şim- 
di birle ştirebiliyorum. Camideydim. Tüm dikkatimi vaaza ver- 
miş oturuyordum. Mevlâna’n ın her kelimesi yakut gibi k ıy- 
metliydi. O kadar dalm ışım ki yan ımdaki delikanl ının, yüzü- 
mü örten po şunun ucuna bast ığım fark etmemi şim. Daha ne 
olduğunu anlamadan po şu açıldı, sarığım kaydı, yüzüm gözüm 
meydana ç ıktı. Derhal toparland ım, kimsenin durumun fark ı- 
na varmad ığını umarak. Ama ba şımı kaldırdığımda ön saflar- 
dan birinin bana dik dik bakmakta oldu ğunu gördüm. Buz ma- 
visi gözler, so ğuk bir ifade, sert bir çehre. Tan ıdım hemen. Ta- 
nımamak ne mümkün? Baybars't ı bu. 
Baybars kerhanedeki hiçbir k ızın bulaşmak istemedi ği ba- 
şa bela mü şterilerdendi. Nedendir bilmem, baz ı erkekler