"Ben hiç gözükmeye yim, kürsünün arkasından 
sesim gelsin öyle mi?" 
Gülmeye başladık. Olacak şey mi bu söylediği? 
"Tekerlekli sandalyende otur demek istemiş­
tim." 
"Ayakta durmayı denemek istiyorum Çınar. Bu 
benim son sahnem!" 
"O halde Zeynep çok yakınında dursun, anne. 
Zaten koruman olarak, yanı başında durması la­
zım! Sana destek verir." 
Fena fikir değildi. Düşecek olursam, hiç olmaz­
sa, düşmeden yakalardı beni, rezil olmazdım. 
"Zeynep'ciği m, sen yakınımda dur. Eğer başım 
döner, düşecek gibi olursam sana işaret veririm, 
beni tutarsın hemen, koluma girersin, ama ben sa­
na işaret vermedikçe, sakın üstüm,e gelme emi!" di­
ye tembih ettim, Zeynep'e. 
Güçsüz gözükmek en gücüme giden şeydir. 
Dolu salonun önünde, kamışına yapacaksam, onu­
rumla, ayakta, tek başıma yapmalıyı m. 
"Seninle başa çıkılmaz anne," dedi Çınar. 
Çağlayan, Çınar ve arkadaşı Mine, beni giydir­
diler. Merdivenleri inerken koluma girmek istedi­
ler, "Daha değil," dedim, "o günler de gelecek 
ama daha değil." 
Çağlayan arkamızdan tekerlekli sandalyeyi in­
dirdi, aşağıya. Arabaya bindik. Beni aylardır ayakta 
tutan törenin yapılacağı Lütfi Kırdar Kongre ve 
Sergi Sarayı'na doğru yola çıktık. 
375