açılmaları mümkündür. Tam da mavili kızlar olay yerine ulaştığı sırada 
birisi Brigham Hall'ün kapısını içeride rı itti ve kıpkırmızı bir kafa 
neredeyse ışık saçarak dışarı çıktı.
Rasiantıların kendilerine has bir büyüsü vardır. Yeterince ani ve 
keyilliyseler bir de her biri fani yapımı minyatür boy mucizeler gi -
44
bi görünebilir inanız kalanların gözlerine, özellikle de çaresizl erin.
"Merhabaaa!" diye bağırdı heyecanla. "Ben de seni arıyordum!"
Dört kız ton ton maviler içinde gülücükler saçarak geçtiler, sebep 
oldukları panikten hiç mi hiç haberdar gözükmeden.
"Merhaba," dedi Debra Ellen Thompson dııraksayarak, böyle heyecanlı bi r 
selama nasıl karşıbk vereceğmi bilememişti. "Kusura bakma, adını 
unutmuşum."
"Yok canım!" diye bağırdı Zarpandit. raslantıntn verdiği coşkuyu 
üzerinden atamadan. "Yani unutmuş olamazsm. Çünkü sana hiç söylemedim."
Karşısındakinin yüz ifadesi ona lafı kıs a kesmesi, hatla en iyisi 
baştan başlaması gerektiğini bildirdi. "Adım... Zarpandit!"
"Zır-pın-diiit???" Debra Ellen Thompson ismi dilinin üzerinde acı bir 
şeker gibi şaklatarak çevirdi. "Ne kadar ilginç bir isim."
Hep böyle derlerdi. Ama o artı k "ilginç" kelimesinin gündelik iletişim 
içinde dolaşımda olan bütün sıfatlar arasında en kalın kabuklusu 
okluğunu öğrenmişti, kaim kabuklu demek illa da içinde bir şey olduğu 
anlamına gelmiyordu. "İlginç" kelimesinin hiçbir ilginç tarafı yoktu.
Debra Ellen Thompson onun gözlerinin önünde yava ş yavaş kasvetli bir 
sessizli ğe gömüldüğünü görünce bir şeyler daha söylemesi gerektiğini 
hissederek atıldı: "Peki bir anlam; var mı?"
"Evet, bir Asur- Babil tanrıçasının adı..." dedi Zarpandit ama daha 
fazla açı klama yapmak gelmedi içinden.
"Ya, karde şlerinin isimlerini sormaya korkuyorum.''
Provalı bir refleksle başım salladı Zarpandit. Belli ki bekliyordu bu 
lafı. "Kardeşim yok."
Debra Ellen Thompson teselli edercesine gülümsed', karde şi olmadığı
için onu bağışladığını göstermek istercesine - sahip olamadığı ve 
olmadığı her şey için.
"Toplantılarımıza mutlaka gelelisin, bence sana iyi gelir. Önümüzdeki 
çarşamba saat ikide yapacak bir işin var mı?'
Beyhude soru.- N.ı«ıİ olsa ikisi de işi clnadığuu bUiyoriardı.
Hüsran! Hüsran! Hüsran!
"Debra! Merhaba Debra!"
Debra Ellen Thompson sivri çenesini kaldırıp, bakışlarıyla etrafındaki 
harala güreleyi aralayarak en az otuz kişinin bulunduğu odayı 
taradıktan sonra, ilerde ellerini hararetle sallayan ve kendisini 
selamlayan o siyah- saçlı, tuhaf -adlı kıza odaklandı. Ona doğru yürümeye 
başladıysa da yolda başka kızlarla konuşmak için on on beş kere durdu. 
Nihayet ona ulaştığında zoraki bir tebessüm iliştirdi dudaklarına: 
"Zarpandit, seni görmek ne güzel! Gelebilmene sevindim. Ya lnız bir 
ricam olacak senden."
İşte bu harika, diye düşündü Zarpandit, bu anın ayaklı endişe yumağı, 
anti-sosyal kariyerinde bir dönüm noktası olabileceğini umarak. Debra 
Ellen Thompson besbelli başkanlığını yaptığı bu toplantıya onu davet 
etmekle kalmamış, onu burada gördüğüne memnun olmakla kalmamış, şimdi 
de ondan bir iyilik istiyordu. "Elbette," dedi kıvançla, bu kadar kısa 
zamanda bu kadar çok ilerleme kaydetmekten memnun.
"Bana bir daha böyle hitap etme, lütfen."
"Tabii," dedi Zarpandit otomatik olara k, ona nasıl hitap ettiğini 
nerede kusur ettiğini anlamadan.
"Bana herkes ismimin tamamı yla hitap eder, Debra-Ellen-Thompson, üçü