lO 
Yolun ortasında durmuş kalmıştı. Öfkesi usul usul inmiş, yerini kötü bir 
korkuya terk etmişti. Ama gelini az öteden gidiyor, gittikçe yavaşlıyordu. Elif 
iyi kızdı. O dinsiz Uzunca Ali onu bu yabanın dağında bıraksa bile, gelin onu 
bırakmazdı. Altın yürekli gelin. İşte durdu. Geriye de döndü. Sırma saçlanna, 
güzel kara gözlerine kurban olduğum. Geliyor. Korkusu geçti. İçine bir güven 
geldi. öfkesi yeniden kabarmaya başladı. Çocukken, el kadar kırmızı bir et par­
çasıyken, Durmuşun deli avradı gibi, ümüğünü sıkıp da mezarlığa atmadım da 
o et parçacığını. Baku daha tırnaklanının arasında durur. Uykusuz gecelerim, 
vay! Vay emeklerim vay! 
Ne oldu? Gelin geriye döndü. Senin de babayın ağzına. Seni aldım da o ite 
verdim Tam iki yüz yeşil kağıt saydım. Bu yanlarda bir avrat için iki yüz yeşili 
kim vermiş! Seni de, o orospunun doğurduğu Uzunun da ümüğünü sıkıp solu­
ğunu kesiverseyd im. Ah, ah! Aaaahl Uzunca Ali, aaah! Sen askerdeyken harp 
olacak dediler de aylar ayı, geceler gecesi uyumadım da saçlarımı yoldum. Tüm 
köylü çığırınama başıma birikti. Yüreğimin yangınından sen gelinceye kadar, 
Uzunca Ali, kuşlar gibi çığrıltıya boğdum dünyayı. Bana bunu edeceğini bilsey­
dim zil takar da oynardım. Şıkır şıkır şıkır... Şıkır! Şıkır da şıkır. Şıkır da şıkır. 
Kendinde olmayarak gelinin ardınca yürümeye başladı. Çocuklar anaları­
nın ardınca koşuyor lardı. Gelinine, dur, diye bağıracaktı. Bağırmak istiyordu. 
İçine bir korku düşmüştü. Tam ölüm korkusu. ikide bir de kendisini yok olu­
veriyor sanıyor, gözleri karanyordu. Önce bağırmak istedi, kendine yedireme­
di. Koşmayı daha uygun bulmuştu. Gelin çok uzaklaşıp da kendisi koşamaz 
olunca, kendisini ölümün karanlığı içinde buldu, bağırmaya başladı. Ama sesi 
çıkmıyor mu, çıkıyor mu, kendisi de farkında değildi. Yalnız ağzını açtığını bili­
yordu. Gelin gözden kayboluncaya kadar hem ardından koştu, hem de bağırdı. 
Gelin, çocuklar dereyi aşağı inip görünmez olunca bütün gücü kesilip boylu 
boyunca yere uzandı. Yerde epeyce bir zaman çırpındı kaldı. ikide birde her şey 
kapkaranlık kesiliyor, ölümü görünüyor, yok olup gidiyordu . Yeri tırmalayarak 
ayağa kalktı. Karanlıktan, zifiri, göz gözü görmez, içine düştüğü ölüm karanlı­
ğından, yok olmaktan korkuyor du. 
Üstü başı toz içinde kalmıştı. Bir iyice silkti elleriyle fistanını. Temizledi. Sa­
ğına soluna habire dönüyordu. Birden kafasında bir şimşek gibi Vurgun Ahmet 
çaktı. Gülen yüzüyle geldi karşısına dikildi. Dişleri apaktı. Ne güzeldi Vurgun 
Ahmet! Peri kızlan değil de, gökteki melekler bile sevdalanırdı ona. Şuracıklar ­
da bir köy yok mu? Bu yoldan Çukura, pamuğa inen kimse bulunmaz mı? Yok­
sa tüm köyler indi de, şu koca damuzun yüzünden bizim köy geç mi kaldı? Ne