KOMŞU : Ah, evet. Ponponlu terlik, akide şekeri falan 
dağıtmıştınız. 
FATMA HANIM : İki yoksul genç kızımızın çalgılı bir gazinoda 
düğünlerini yapmış, sonra gelinliklerini de 
diktirmiştiniz ... (Gözleri sulanır.) 
HALE : Bravo hanımefendi. Bakın ne güzel izlemişsi­
niz çalışmalarımızı. .. Bütün bu güzel işlerde 
sizin de bir payınız olsun istemez misiniz? 
FATMA HANIM: Yazık ki... Size bir yardımım dokunabileceği­
ni sanmıyorum ... Fakat... (Acele salıncağın ya­
HALE 
KOMŞU 
HALE nına gider.) Fakat mümkünse siz şu ... 
: Küçük sizin değil galiba. 
: Ah hanımefendi, bilseniz komşumun duru­
munu ... Hastaydı kadıncağız ... Baktım, eği­
lip doğrulacak halde değil... 
: Ah inanın ben de öyle ... Bugün şurama bir 
ağrı saplandı. Yine de koşturuyoruz işte ... 
KOMŞU : Vah vah, geçmiş olsun. 
FATMA HANIM : (Salıncağa bakar.) Uyudu galiba... (Hale' ye) 
Karnı açtı herhalde. Süt verdim. İyice kay­
nattım, ama bilmem ki... 
HALE : Ben benimkileri süt tozuyla büyüttüm. Ma-
ma yaptım. Hiç emzirmed im. Emzirecek hal 
mi vardı? On yıldır dernekteyim ... 
FATMA HANIM : İşte onun için diyorum ki... Siz isterseniz bel­
ki ... 
HALE 
KOMŞU : İstemek dediniz de ... Aslını sorarsanız, kapı 
kapı dolaşmak bana da ağır geliyor. Çoğu 
kere merhaba demeden, inanın, kapıyı yüzü­
me çarpıveriyor lar. Oysa bir yirmi beş lira, 
bir elli lira nereye gitmiyor ki? Bir berber pa­
rası, bir terlik parası ... 
: Sahi o ponponlulan kaça alıyorsunuz? (Fat­
ma Hanıma) Ben de bayağı heveslendim o 
günden beri ... 
171