2  
2.Benim Ad ım Kara 
 
 
 
İstanbul'a, do ğup büyüdü ğüm şehre, on iki y ıl sonra bir uyurgezer gibi girdim. Ölecekler için toprak çekti derler, 
beni de ölüm çekmi şti. İlk başta şehre girdi ğimde yaln ızca ölüm var sanm ıştım, sonra a şk ile de kar şılaştım. Ama 
aşk, o ara, İstanbul'a ilk girdi ğimde, şehirdeki hat ıralar ım kadar uzak ve unutulmu ş bir şeydi. On iki y ıl önce 
İstanbul'da teyzemin çocuk ya ştaki k ızına âşık olmuştum. 
İstanbul'u terk ettikten yaln ızca dört y ıl sonra, Acem ülkesinin bitip tükenmez bozk ırında, karl ı dağlar ında 
ve kederli şehirlerinde gezer, mektup ta şır, vergi toplarken, İstanbul'da kalan çocuk sevgilimin yüzünü yava ş 
yavaş unuttuğumu farkettim. Tela şa kap ılıp bu yüzü hat ırlamaya çok gayret ettim ama, ne kadar çok severseniz 
sevin, insan ın hiç görmedi ği bir yüzü yava ş yavaş unutacağını da anlad ım. Doğu'da kâtiplikler ve yolculuklarla 
paşalar ın hizmetinde geçirdi ğim y ıllar ın alt ıncısında hayalimde canland ırdığım yüzün İstanbul'daki sevgilimin 
yüzü olmad ığım biliyordum art ık. Alt ıncı yılda yanl ış hat ırlad ığım yüzü, daha sonra, sekizinci y ılda bir kere 
daha unutup, yine bamba şka bir şey olarak hat ırlad ığımı da biliyordum. On iki y ıl sonra, otuz alt ı yaşımda 
şehrime geri döndü ğümde, sevgilimin yüzünü böyle böyle çoktan unutmu ş olduğumun ac ıyla fark ındayd ım. 
Dostlar ımın, akrabalar ımın, mahallemdeki tan ıdıklar ın çoğu bu on iki y ılda ölmü şlerdi. Haliç'e bakan 
mezarl ığa gittim, annem ve yoklu ğumda ölen amcalar ım için dua ettim. Çamurlu topra ğın kokusu hat ıralar ımla 
kar ıştı; birisi annemin mezar ının kenar ında bir testi k ırm ıştı, nedense k ırık parçalara bakarken a ğlamaya 
başlad ım. Ölülere mi, onca y ıldan sonra tuhaf bir şekilde hâlâ hayat ımın başında olmama m ı, yoksa tam tersini 
sezdiğim, hayat yolculu ğumun sonuna geldi ğimi hissetti ğim için mi a ğlıyordum, bilmiyorum. Belli belirsiz bir 
kar at ıştırmaya başlam ıştı. Oradan oraya savrulan tek tük tanelere dal ıp gitmiştim, kendi hayat ımın belirsizlikleri 
içinde yolumu kaybetmi ştim ki, bakt ım mezarl ığın karanl ık bir köşesinde karanl ık bir köpek bana bak ıyor. 
Gözyaşlar ım dindi. Burnumu sildim. Kara köpe ğin bana dostlukla kuyru ğunu sallad ığını görüp mezarl ıktan 
çıktım. Daha sonra, baba taraf ından akrabalar ımdan birinin eskiden oturdu ğu evlerden birini kiralay ıp mahalleye 
yerleştim. Ev sahibesi kad ın, savaşta Safevi askerlerinin öldürdü ğü oğluna benzetti beni. Eve çekidüzen verecek, 
yemeklerimi yapacakt ı. 
İstanbul'a de ğil de, dünyan ın öbür ucundaki Arap şehirlerinden birine geçici olarak yerle şmişim de şehir 
nas ıl bir yerdir diye meraklan ıyormuşum gibi sokaklara ç ıktım, uzun uzun, doya doya yürüdüm. Sokaklar m ı 
darlaşmıştı, yoksa bana m ı öyle geliyordu? Kimi yerlerde, birbirlerine kar şılıklı uzanm ış evler aras ına s ıkışmış 
sokaklarda, üzerleri yüklü atlara çarpmamak için duvarlara, kap ılara sürüne sürüne yürümek zorunda kald ım. 
Zenginler de artm ış m ıydı, yoksa bana m ı öyle geliyordu. Gösteri şli bir araba gördüm, böylesi ne Arabistan'da, 
ne Acem ülkesinde vard ır; mağrur atlar ın çektiği bir kale gibiydi. Çemberlita ş'ın orada, Tavukpazar ı'ndan gelen 
pis kokunun içinde birbirlerine sokulmu ş, paçavralar içinde ars ız dilenciler gördüm. Biri kördü ve ya ğan kara 
bak ıp gülümsüyordu. 
Eskiden İstanbul daha fakir, daha küçük, daha mutluydu deseler inanmazd ım belki, ama kalbim böyle 
diyordu. Çünkü arkamda b ırakt ığım sevgilimin evi yerli yerinde ıhlamur ve kestane a ğaçlar ının içindeydi, ama 
kap ıdan sordum bir ba şkas ı oturuyordu art ık orada. Sevgilimin annesi, teyzem, ölmü ş, Eniştem ile k ızı 
taşınm ışlar ve böyle durumlarda kalbinizi ve hayallerinizi nas ıl da ac ımas ızca k ırdıklar ını hiç farketmeyen 
kap ıdaki adamlar ın söylediği gibi, başlar ından baz ı felaketler geçmi şti. Size şimdi bunlar ı anlatmayay ım da eski 
bahçedeki ıhlamur a ğacının dallar ından küçük parma ğım büyüklü ğünde buz parçac ıklar ı sarkt ığını, s ıcak,