lesene sen niye dağa çıktın? Fiyaka için. Olmaz Durdu. Bu, de­
lilik işte." 
Durdu: 
"Otur hele Süleyman Emmi," dedi, "otur da bir çay iç." 
Süleyman, ellerini dizlerine dayayarak oturdu: 
"Bu gençlik geçer mi ele," dedi, "it südükleri, siz dağlarda 
çürütün gençliği." Sonra, Durduya baktı gülümsed i: "Canıyın 
kıymetini de bilirsin deli," dedi, ''bu peryavşanlan da nereden 
buldun?" 
Bütün ateşin yöresi, bir harman yeri büyüklüğünde fırdo­
layı peryavşanlarla çevrilmişti. Kalın döşekler gibi yumuşacık 
sermişlerdi peryavşanlan. Geceye, tatlı bir peryavşan kokusu 
yayılıyor du. Otu gibi, kokusu da yumuşacık, bayıltıcıydı per­
yavşanın. 
Durdu kabardı: 
"Sayende buluruz Emmi," dedi. "Bu dağlar bizim." 
Süleyman, bir kahkaha attı: 
"Hay, deli hay!" dedi. "Demek peryavşan tarlasının da ta­
pusunu çıkardın?" 
Memed dikkat ediyordu. Eşkıyalann hepsi de kırmızı fes 
giymişti. Kırmızı fes dağlarda adetti. Kırmızı fes eşkıyalığın 
alametidir. Kasketli, şapkalı eşkıya görülmüş değildir. Olmaz. 
Fesi kim icat etti bu dağlarda belli değil. Kim kullandı şapka 
devriminden sonra, o da belli değil. Belki, şapka devrimi oldu-· 
ğunda dağda eşkıyalar vardı, onlar fesi çıkarmak gerekliğini 
duymadılar. Ondan sonra da her dağa çıkan fes giydi başına. 
Süleyman oturunca, bütün eşkıyalar geldiler, "hoş geldin," 
dedikten sonra teker teker elini öptüler. Memede de tuhaf tuhaf 
bakıyorlardı. Memed, Süleymanm arkacığma oturmuş, başını 
omuzlan arasına gömmüş, küçücük kalmıştı. 
"Bu çocuğu sorarsanız, adı İnce Memed. Elinden bir katil 
çıkmış. Size getirdim," diye Memedi takdim etti. Memed bu sı­
rada, başını yere dikmiş, biraz da küçülmüş gibiydi. 
Durdu, bir çocuğa, bir Süleymana baktı. Hayretle sordu: 
r "Bizimle beraber mi gezecek?" 
Süleyman: 
"Eğer kabul ederseniz ... Etmezseniz de tek başına gezecek." 
127