nevi yükler altında bıraktığım için çok üzülüyorum."
Dert her yerde eksik olmuyordu. Freiburg’da hastaneden 
avans olarak büyük bir para istemişlerdi. Batı'nın düzeni, ül­
kemizde alıştığımız yumuşaklıklara izin vermiyordu. Musta­
fa İnan da belki bu yüzden, Batı'nın düzenine, bilimine, tek­
niğine hayran olduğu halde, orada yaşamaya bir türlü razı 
olamamıştı. Toplumun sertliğini ve insanın yalnız bırakıhşı- 
nı bir türlü benimseyememişti. Hocanın 'tolerans' anlayışı 
onlarınkine bir türlü uymuyordu. Bizim sıcaklığımızı orada 
bulmak güçtü. Eski rektör profesör doktor Mustafa İnan’ın, 
hastane parasını ödemeden mi kaçacağını sanmıştı Alman­
lar? Neyse, yakın bir şehirde oturan bir Alman dostları 
Brommer’ler yetişti ve üç bin mark ödendi.
Öğleye kadar hastanede, yatağında dinleniyordu, fakat 
bir şey yapmadan yatmak onu sıkıyordu. Bir sabah, "Jale," 
dedi, "Canım sıkılıyor sabahlan; bana oyalanmak için kitap­
lar getir."' Düşündü. "Kelimelerle uğraşmak istiyorum gene; 
kelimeyi düşünürken bir bakıma dinleniyorum. Bana Al­
manca özel isimlerle ilgili bir lügat bulur musutı?" Jale İnan, 
onun istediği kitaplan üniversitede bııldu getirdi. Artık sa­
bahlan çok keyifliydi Hoca: " ’Bu insanlann anlam bakımın­
dan ne ilgi çekici isimleri var," diye seviniyordu. Kendisini 
kontrol için gelen doktoru imtihan etti bir sabah: "Adınızın 
anlamını biliyor musunuz bakalım doktor., Schirrmeyer?" 
Doktor, .Tabii biliyorum,1 ' dedi bira 2 üzülerek: " ’Eskiden ge­
milerdeki mutfaklarda çalışan bir hizmetli; bulaşıkçıbaşı gi­
bi bir görevlinin adı olacak sanıyorum." "Hayır,"' dedi Hoca, 
"'Ben kitaba baktım: düello ustası veya hocası olmalı sizin 
atalannız." Doktor sevindi ve Hocaya biraz takıldı: "Canım 
neredeyse kendi adınızı da bulacaksınız elinizdeki kitaptan. 
Söyleyin bakalım sizin adınız da var mı Almancada? Musta­
fa Hoca biraz mahzunlaştı, bu aklına gelmemişti; ama ertesi 
sabah Doktor Düello Ustasına müjdeyi verdi: "Varmış var­
244