yırtınışlardı. Yaralan sızladı. Yağmur belli belirsiz durmadan 
çiseliyor. Islanmış peteklerde büzülmüş, üst üste binmiş sarıca 
anlar...
Çalılar sık, bu yüzden o kadar çabuk yürüyemiyor.
Öğleye kadar böyle yürüdü, bir sel yatağına geldi. Sel yata­
ğı baştan başa karaçahlığı ikiye biçiyordu. Dört sel yatağmın 
birleştiği bir hüyüğün yamacmda üç tane kocaman ağaç gördü. 
Ortadaki ağacın gövdesi çürümüş, iki adam sığacak kadar 
oyulmuştu. Ağacm kovuğuna girdi, sırtını dayadı. Abadan 
yağmur geçmemiş, bedeni ıslanmamıştı. Yalnız ayaklan, bacak- 
lan ıslaktı. Sık dokunmuş, geniş sırmalı aba ta dizlerine kadar 
geliyordu. Tüfeğini çıkardı yana dayadı. Dürbününü, hançeri­
ni, tabancasmı aldı tüfeğin yanma koydu. Gözlerini yumdu. 
İyice acıkmıştı, aldırmadı. Sarı Ümmet Vayvay köyünün yerini 
ona anlatırken, "Aşağıdan Narlıkışladan Savrunu karşıya geçe­
cek, karaçalılığa düşeceksin," demişti. "Karaçalılıktan yukarı 
doğru yürü, bir hüyüğe varırsın. Hüyüğün yamacmda üç ağaç 
göreceksin. Vayvay köyü oraya tam iki saat çeker. Vayvay kö­
yüne gece gireceksin. Köyün orta yerinde ulu bir ağaç vardır, 
dibinde de yazılı apak bir mermer taş. Gecede bile parlar. Şıkır 
şıkır ışık gibidir. Ağaca varınca ona sırtım dayayıp yönünü gü­
neye dön, yürü. Göz gözü görmez karanlık olsa da yürü. Bir 
kapıya varacaksın. Koca Osman diye seslen. Kapı hemen açı­
lır."
Ya kapı açılmazsa, diye aklından geçirdi. Ya kapı açılıp da 
içerde bütün köyün erkeklerini toplanmış bulursam, diye dü­
şündü.
Yan düş, yarı hayal içinde ağacm kovuğunda akşamı etti. 
Kovuktan çıktı.
Hava azıcık serinlemişti. Daha yağmur çiseliyordu. Pul pul 
aydınlıktı, puslu bir gece düşüyordu karaçalılığın üstüne. Kara­
çalı çiçekleri tath, bayıltıcı bir kokuyla kokuyordu.
Tüfeğini, dürbününü, hançerini, nesi var nesi yoksa abası­
nın altına aldı. Dışardan bakan hiçbir şey göremezdi. Yalnız 
abanm bir sakıncası vardı, o da Çukurovada aba giymezlerdi. 
Aba dağ köylülerinin urbasıydı. Kim görecek, köye geceleyin 
girecekti.
19