"Bayılacağım, bayılacağım, bir su getir. Bir kova su getir Hida­
yet. Çabuk ol. Getir de başımdan aşağı döküver." 
Karıs·ı safanın öteki ucundaki pencer�den ona bakıyor, hallerine 
şaşıyordu. Kim gelecek de şu koca konağın içinde onu öldürecektil Bu 
adam aklını mı oynatıyordu acaba? 
Hidayet b.ir koca kova suyu tepesinden aşağı boca etti ve Derviş 
Bey serinler serinlemez hemen ı;ıdasına girdi, kapıyı kilitledi, kum tor­
balarını kapının ardına yığdı. . 
"Kışın daha iyi olacak, daha iyi olacak," diyordu kendi kendine. 
"Y akarsın ocağı, geçersin karşısına, oooh! Kimseyi de almazsın eve. 
Olur biter. Bundan sonra üstünü aramadan kimseyi yanıma sokma­
sınlar. Herif azıttı. Hiçbir alçaklığı yapmaktan çekinmeyecek. Cana­
variaşıp hayvanlaş tı. Bizimkilerden birisini satın alamaz mı? Alamaz. 
Hi dayeti satın alamaz mı? Alamaz." 
Hidayete seslendi : 
"Yel Veli öldürülmeli. Kim öldürecek?" 
"İzin verirsen, ben öldüreyim onu Beyim. Muharreme yüreğim 
yanıyor. Onun öcünü yerde koyriıayayım." 
·Bey: 
"Öyleyse sen öldür Yel Veliyi," dedi. "Yarından tezi yok, çık 
yola. Öldür onu. Muharrem onun gibi yüz adama değerdi ama, ne 
fayda." 
Kara Hüseyin tek dutun oraya vardığında soluk soluğaydı. Yel 
V eli onu dutun altında karşıladı : 
"Duydum," dedi. "Tüfeğiyin sesini duydum. Çiftlikten bağrış-
malar geliyor. Seni kavalayan var mı?" 
Kara Hüseyin: 
"Beş kişi geliyor ardımdan ," dedi. 
Yel Veli : 
"Haydi öyleyse Akçasaza ... Bir ordu gelse bizi bulamaz Akçasa­
zın zıncarında, bükünde." 
Elinden tuttu, Akçasaza girdiler. Bataklık dizlerine kadar· ancak 
geliyordu. Ve altı sertti, batmadılar. · 
Büyük, karanlık büklere doğru ilerlediler. 
Onları izleyen Derviş Beyin adamlarının tek dutun yanına gel­
diklerini, orada birbirleriyle konuşmaya başladıklarını duydular. 
97