102 İçeri girmek istiyo rum. Sesime, yetkili bir hava gelmişti; bana 
sadece iyiliğim için engel olmak istediler, bir vatandaş gibi 
davranmadılar. Onları bir yana ittim; kalaslar, tuğlalar ve tozun 
arasından, elimde lüks lambası, ilerledim. Üst üste devrilmiş 
kitaplık larımı, tuğlala rın parçaladığı abajurlarımı, tavanın 
çökertti ği koltukla rımı gördüm; düzeltmiş olduğum masa ve 
dolap gözlerini, albümü, dosyalan göremedim bile. Kurduğum 
bütün düzen gizli mezheple birlikte yıkılmıştı.  Ağlayacaktım 
neredeyse; fakat  ağlamadım, y anımda beni daha  fazla 
duygulandırabilecek kimse yoktu çünkü. Yatağımda, tanımadı -
ğım bir betontuğlakireç yığını yatıyordu. Toz toprak içinde  
çıktım dışa rı. Genç polis yaklaştı: Evi her tarafından aydın-
latıyoruz efendim; fakat, karanlıkta yine de her tarafa hâkim 
olamayız. Değerli eşyalarınızı alsaydınız. Yüzüne baktım. 
Hiçbir şeyin değeri yok artık, dedim. Evliliğin bile. Yorgun -
sunuz, dedi. Bir sandalye? Bir bardak su? İstemedim: Üz gün ve 
duygulu bir yetkili gibi yavaş yavaş bahçeden çıktım . Amcama 
ya da dayıma döndüm; evim yıkıldı, dedim. Bu ge ce sizde 
kalabilir miyim?  
Günlerdir teyzemde ya da halamda kal ıyorum. Bütün bunların, 
kendime  güven emediğim için başıma geldi ğini düşünüyordum. 
Mutlak yalnızlığın düzeni de yaramadı bana.  Yıllar dır özlediğim 
sessizlik de yıkıldı g itti. Tam giz li mezhebin korkusu bittiği 
sırada düzenim bozuldu. Evime bir daha uğramadım. Kitapları 
ve sağlam kalan bazı eşyayı çıkarmışlar; bir depoya koydurdum 
onları. Gidip görme dim. Kafamdaki  düzen de eşyaya bağlıymış 
demek. Hiçbir şey düşünemiyorum. Kafamda belirleyemediğim 
bazı şeyle re kızıyorum sadece. Bir ad veremediğim kişiye 
söylenip duruyorum. Bunu bana yapmalarına engel olsaydın, 
bunu ba na yapmasaydın, neden sen de onlarla birlik oldun? 
Benimle neden uğraşıyorsunuz? Benden ne istiyorsunuz? Neden 
her şeyi, tam istemediğim sırada veriyorsunuz bana? Neden bu