Uzun, sırma agelli, ter içinde kalmış adamlar. Arap atları köpüğe bat­
mış. Adamlar, uzak · olsun; yakın olsun önde kaçan atlıya hiç ara ver­
meden ateş ediyorlardı. Öndeki at hem alabildiğine, karnı yere değe­
cekmiş gibi sürünerek koşuyor, hem de arada bir tökezliyordu. Atlılar, 
yağınura girdiler. Karanlık yağmurdan sapsarı çıktılar. Heybeleri, 
yamçıları, başlıkları, atları, saçları, giyideri hep sarılamıştı. Atlılar toz 
direklerine girdiler.' Toz direklerine, öbek öbek dumanianna giriyor 
çıkıyorlar ·kurşun sıkıyorlardı. Arada bir de guneşe gelince tüfekleri­
nin, tabancalarının parlak namluları çakıyor, sonra birden sönüyordu. 
Toza girdiler, yağınura düştüler, ormanda yittiler, arada bir gözden 
kaçırdıkları atiıyı bulamayıp ovanın ortasında şaşkına döndüler, düz- . 
lüğe saçılıp, sonra toparlandılar. 
Öndeki aclırun sağ kuluncundan kan fışkırıyordu. Yakut gibi, ya� 
kıcı bir kan ... Kan çizmeye doluyordu. Atlı atından indi, orada büyü­
müş, uzun bir dut ağacına sımnı verdi. Dut ağacı terledi. Tozlu yap­
rakları, pürtüklü, çukur gÖvdesi, dalları, toprağın derinine dalmış sa­
çaktı kökleriyle terledi. Kan içinde, sırtını duta dayamış, atını bir köke 
bağlamış adam da terledi. 
"Sultan Ağa, Sultan Ağa ... Iki gözüm, canım kardeşim Sultan 
Ağa geliyorlar, yetiştiler. Kalk, bin atına da savuş. Ya da çek tabanca­
nı, gafıl avlanma. Geliyorlar, geldiler, çek �bancanı." 
Adam tabancasını çekti, · kendisini ağacın öte yüzüne attı. Ağaç 
çok tcrliyordu. Onalık toz içinde kaldı. Bir honum geldi geçti. Ağaca 
on altı kurşun birden yapıştı. Ağacın on altı yerinden sarı sular şakır­
dadı bir an, hemencecik de kesildi. Atlılar bir anda ağacın öte başına 
döndüler. Adam da kendini hem�n bu yana anı. O anda da ağacın 
gövdesine on altı sarı kurşun saptandı. Ağacın gövdesi şakırdadı. 
Adam tüfeğine dayandı. Üç atlı birden atlarının ayakları dibine düştü­
ler. Adar aldılar gündoğudan yana yatırdılar. Yaralıların ayakları atla­
rının üzengisinde kalmış, �ları yolun tozları içinde sürükleniyordu. 
Dut ağacına sırtını vermiş adamın yalım karası iri gözleri büyü­
dü. Şaşkınlıkla kaçanlara dikildi, bir süre öyle kaldı. Atlılar üst üste yı-
ğılışarak sel yarağına doluşup gözden yittiler. . 
Yaralı adamın sım çok ağnyordu. Atı da az ilerde gür, yeşil otları 
yiyordu. Hışırtıyla burnundan soluyarak, durup havayı koklayarak, 
burun deliklerini geniş geniş açarak, kulaklarını dikerek, hem de uzun 
II