FAKİR BAYKURT
 
9
 
 
bölümleri anlattım. Başkentin bozkır köylerini, onların susuz kalmış 
otlarını, hayv
anlarını; halka sırtını dönmüş yönetimle çilesi uzayıp 
giden insanlarını, kimi zaman ayağa kalkıp benzetmeler falan yaparak 
anlattım. Emek çekerek kafamdakileri döktüm önlerine.
 
Etkilendiklerini görüyordum. Ellerini çenelerinden çekmişlerdi. 
Yüzüme ışıyan 
gözlerle bakıyorlardı.
 
Ben bitirince komşumuz Haçça Akdoğan birden ayağa kalktı. 
Uyanık, açıkgöz bir anaydı bu komşumuz. iki kızını Köy Enstitüsünde 
okutup öğretmen çıkartmıştı. Zorluklara, kahırlara katlanmıştı. öteki 
komşularına kıyasla görmüş geçirmiş b
ir hali vardı:
 
«Sivrelt halam kalemini, sivrelt de yaz!» diye bağırdı birden. 
«İstemeyenlerin ağızlarına tüküreyim! Dünyada insanın sıkıntısı bir 
çanak bulgurla, bir lokma kuru ekmeğe mi? Topal eşeğime yükler, ben 
iletirim senin çocuklarına! Sivrelt kalemi
ni, heç durmadan yaz 
halam!..»
 
Uykusu kaçmış köylülerim, «Yaz halam, yaz! Yaz dayım, yaz!.. 
Yaz emmim, yaz! Pazara kadar değil, mezara kadar... yaz!» diyerek 
dağıldılar.
 
Oturup yazdım:
 
Kaplumbağalar odur.
 
Ve onlarındır Kaplumbağalar...
 
Acı, buruk bir roman
 
oldu. Onu kentlerde, kasabalarda oturup 
günlük işiyle uğraşan okuryazarlarımız, yumrukçu, yada nemegerekçi 
aydınlarımız okuyacaklar. Belki kapılacaklar, belki sıkılacaklar, 
bilmiyorum. Ama, ben romanımı, asıl o akşam anamın geniş odasında 
bağdaş kurup ben
i dinleyen komşularımın, dört mevsimi karanlık, 
bütün ömrü kömür olan köylülerimin okumalarını, severlerse onların 
sevmelerini, ıslıklarsa onların ıslıklamalarını isterdim. Yurdumun bir 
yazarı olarak, beni en çok bu sevindirirdi.
 
Ek... belki bir gün o da o
lur. Mutlaka olur.
 
Gün doğmadan neler, ne tosun kızlar, oğlanlar doğar!
 
Birinci Bölüm