FAKİR BAYKURT
 
13
 
 
dikelemiyordu. Karısı mız mız ediyor, oğlu kararıyordu. Belki gelini 
de kararıyordu. Gözünün kuyruğuyle baksa anlardı. Yüzde yüz 
kızıyorlardı.
 
Köyden çıkan patika, yüz birinci kilometre t
aşının bulunduğu 
yerde Ankara yoluna ekleniyordu. Tozaklılar buraya «Yüzbir» 
diyorlardı. Kır Abbas, Yüzbir’in oralarda gördüğü bir kamyonu aldı, 
izledi, Çandır kırına geçirdi. Sonra karısına baktı: O da dikelmişti. İki 
elini yumruk yapıp kalçalarına koymuş
tu. Bir öfke, bir hışım, Kır 
Abbas’a bakıyordu.
 
Kır Abbas alındı:
 
«Çüüüşş!» dedi. «Ne bakıyorsun yicek gibi?»
 
Karısı Cennet, kavgadan kaçmak için:
 
«Kör olayım sana bakıyorsam!» dedi. «Bu yaşlı halinle gine eyi 
biçtin! Biçmesen ne gereğir? Aramızda bulunuşu
n bir guvat değil mi 
bize?..»
 
«(Sökmedi!)» dedi Kır Abbas içinden. Gelinine döndü:
 
«Ya sen ne bakıyorsun ula sidikli Senem?»
 
Gelini belini büktü, on sekiz
-
yirmi tel buğday kavradı, orağı taktı, 
çekti. iyi kötü önündeki ekini biçip gidiyordu.
 
«Hiçbirinizin 
bana kafa tutmaya hakkı yok, duydunuz mu?» dedi 
Kır Abbas. «Bu yaşa gelmiş bir adam, mâmir olsa kölgeye çekilir, tıkır 
tıkır emekli aylığı alırdı şimdi! Siz bana bir çanak bulgur aşını çok 
görüyorsunuz, başımın belâları!..»
 
Gelin, elindeki demeti desteye a
tıp doğruldu. Töreye aykırı bir 
davranışla:
 
—
 
«Bubaa!..» diye bağırdı.
 
Sözünü bitiremedi, kocası doğruldu:
 
«Eğil aşşa Senem! Kaynatana karşılık verme!»
 
Kır Abbas, oğluna:
 
«Sen karışma Yusuf!» dedi. «Sen karışma, valla senin de ağzına 
tükürüm şimdi, bak...»