130 
 Mitsischwili’ye göre, Fransız, Alman yada Rus kültürünün büyük ve çağdaş şair ve 
sanatçılar ortaya çıkarabilmesi, sad ece tekil kişiliklerin yeteneklerine değil, daha çok ulusal -
kültürel temel birikimlerine bağlıydı. Mitsischwili sözlerni şöyle sürdürür: „Örneğin Rusyayı 
ele alalım. Rus kültürü Avrupa’yı fethetti...Avrupa’daki kitapçıların raflarının Mereschkowski, 
Bunin,  Dostojewski’nin yapıtlarıya dolup taşmasına adeta kıskançlık duyuyoruz...Bu Rusya, 
Kireewski, Aksakow, Solowjow, Herzen ve Andrej Bely’lerin Rusyasıdır. Bu Rusya’dır, yeni 
doğan şair ve sanatçıları besleyen“ (Mitsischwili 1926, 18 -19).  
Gürcü ulusal kültürünün oluşumunda katkısı olan herkes, metnin şu bölümünü çok 
kaygı verici bulmuştur: „Dostojewski’yi düşünün. Kendi Tanrısı olmayan ve ona inanmayan 
bir ulus bir hiçtir. Bu Tanrı’ya herkes sahip. Fransa sahip,…Almanya sahip,…İngiltere 
sahip,…hepimiz heryerde olan İskit Tanrısını görüyoruz sadece. Başkaları da bu Tanrıya sahip. 
Ancak bir Tanrınız yoksa eğer, başkalarının tapınağına girip, kendi şiir ve sanatınızı 
başkalarının Tanrılarıyla kutsuyorsunuz demektir bu”  (Mitsischwili 1926, 19; k ısaltmalar bana 
ait – A.K.).  
Son tümce, Maxim Gorki’nin bir yıl sonra, P.S.Kogan’a yazdığı –yazısız dilleri 
aktaranlar/yazısız dillerin taşıyıcıları bağlamında - çok daha açık biçimde şu belirlemeyi onaylar 
niteliktedir: „Sovyet erki, haklı olarak söyledik leri gibi, „yazısız“, „dilsiz“ halklara ne yaptıysa, 
yakın gelecekte de elbette muhteşem sonuçlar elde edeceklerdir. Çünkü bu halklar, edebiyatın 
kendi kabile dillerinde ne anlama geldiğinin değerini bilmeyi öğrendikten sonra ancak, geriye 
dönülmez biçimde  Rus edebiyatının da değerini bilmeyi öğreneceklerdir. Bu da söz konusu 
halkların, yine geriye dönülmez biçimde, genel anlamda artan Rus kültürü akımına 
kapılmalarına neden olacaktır“ (Anissimow 1963, 207).  
Sovyetler Birliği içinde oluşturulan Gürcistan u lusal kültürü, Rus kültürü içinde eriyip 
gitmeyecekse, Gürcü kültürü de N.Mitsischwili’nin özlem duyduğu „Tanrısını“ keşfetmeli, 
dolayısıyla yaratmalıydı. Bu görev, 1931 yılında Almanya’ya göçmesine değin, Sovyet -Gürcü 
kültür dünyasına sınırsız biçimde ege men olan, Gürcü ulusal kültürünün anahtar figürü, şair, 
öykü ve düzyazı yazarı, dramaturg Grigol Robakidse’ye düşmüştü. 7 
3. GRIGOL ROBAKIDSE (1880 -1962)  
 bir rahibin oğlu olarak Gürcistanı’ın batısında bir köyde doğmuştur. Rahiplik okulunu 
başarıyla bitir dikten sonra, 1901 yılında yedi yıl sürecek olan bir araştırma gezisine çıkmıştır. 
Almanya, Fransa ve Rusya’yı gezmiştir. Nietzsche, Baudelaire ve Rus sembolistlerden 
etkilenmiş olarak, 1908 yılında Gürcistan’a geri dönmüş, kısa sürede yazar ve konuşmacı o larak 
ünlenmiştir. 1910 yılında Rusya’ya gitmiş ve 1914 yılına değin orada yaşamıştır.  
Tizian Tabidse (1893 -1937), Paolo Iaschwili (1894 -1937), Nikolo Mitsischwili (1896 -
1937) vd. „Mavi Boynuzlu Kupalılar“ adlı bir grup kurmuş, bu grup, Galaktion Tabidse’d en 
(1893 -1959) Terenti Graneli’ye kadar (1897 -1934) 1895 kuşağından tüm en iyi Gürcü şairleri 
birleştirmiştir. Kendisi bu gruba/derneğe dahil olmayan Grigol Robakidse, genç şairlerin 
düşünsel önderi ve akıl hocasıydı. Yapıtları, özellikle de Stefan Zweig’i n giriş yazısı yazdığı 
„Yılan Gömleği“ (1926) adlı romanı, 1928 yılında Almanya’da da yayımlanmıştır. „Lamara“ 
(1928) adlı draması ise Rustaweli Tiyatrosunda Sandro Achmeteli (1886 -1937) rejisiyle 
sahnelenmiş, böylece Gürcistan ve Sovyetler Birliği sınırla rını aşan üne sahip olmuştur. Bu 
yapıtlar, G.Robakidse’nin ününü pekiştirmiş ve yaşadığı dönemin en önemli Gürcü yazarı 
olmasını sağlamıştır.  
                                                           
7 G.Robakidse’nin yaşamı ve yapıtları ile ilgili Gagnidse/Schuchard’ın  2011 yılında yazdığı dikkat çekici bir 
monografi Almanca yayımlanmıştır.