"Dursun Durmuş, oğlum, gelsene," dişlerinin arasından ıs­
lık gibi bir ses koyverdi. Dursun Durmuş oradaydı.
"Buyur Beyim," diye karşısma dikildi.
"Gel, gel," diye merdivenlerden yukarı yürüdü. Merdive­
nin başma gelince durdu, aşağıda kalakalmış, durmadan gözle­
rini kırpıştıran, şalvarı dizlerine kadar yırtılıp salkım saçak ol­
muş, elleri, yüzü, ayakları bacakları kerme bağlamış, yara için­
deki, bu insanlıktan çıkmış, görülmemiş bir yaratığa benzemiş 
Ademi gösterdi.
"Dursun Durmuş oğlum," dedi, "bu öldürülmemiş miydi? 
Bunun için insanlar hapiste yatmıyorlar mı, hem de idam tale­
biyle? Ne yapacağız bunu şimdi?"
"Ne yapalım Beyim?"
Bir süre gözlerini Ademe diktiler, tiksintiyle onu süzdüler. 
Ali Safa Bey durgun, telaşsız bir sesle:
"Dursun Durmuş oğlum," dedi, "bu kadar düşünecek ne 
var, bu zaten öldürülmemiş miydi? Biz öldürmedik ya bunu. 
Değil mi?"
"Öyle Beyim."
"Öyleyse kimse farkına varmadan bunu Akçasaza bir götü- 
rüver. Kazma kürek de al kimseye fark ettirmeden. Yanma kim­
seyi de alma, tek başma gör bu işi. Öyle göm ki bataklığa, kim­
se bulamasın. Yerini de belle. Belki bir gerekliliği olur."
"Baş üstüne Beyim."
"Kusura kalma oğlum Dursun Durmuş, seni böyle ufak te­
fek işlerle yoruyorum ama, bunun sağ olduğu bir duyulsa, ka­
sabadaki itibarım sıfıra iner. Durup dururken şimdi nerden çık­
tı da bu mendebur başımıza iş açtı? Bunlar da insan mı?" diye 
söyleniyordu. "Aylarca görünmezler, sonra bir gün bakmışsın 
ki... İğreniyorum, iğreniyorum bunlardan, ben ben, ben ben, 
ben! Haydi oğlum, kusura bakma, başa gelen çekilir. Daha, çok 
bu akılsız köpeklerin belasını çekeceğiz."
"Çekeceğiz Beyim, sen sağ ol Beyim."
Merdivenleri indi, Ademin tüfeğini, fişekliklerini aldı, ora­
daki bir adama verdi:
"Gel arkamdan," diye sert emir verdi Ademe.
Adem:
427