olduğunu bilemediğim Kabuk Adam. Zaten ömür boyu hep 
sahte, cansız bir dünyada, bir hapishanede yaşamıştım, gerçek­
liklerinden bile emin olmadığım insanlar arasında soluksuz kal­
mıştım. 
Çalılıkların arasında bir kıpırdanma hissedince kaskatı kesil­
dim, belki köpekler geri dönmüşlerdi. Çektiğim işkence uzadık­
ça uzuyor du. Oysa çalılardan, beyaz, eyersiz bir at fırlayıp ikir­
cikli adımlarla bize doğru yaklaştı. Yabani bir attı bu, ama bes­
belli insana alışıktı. Bacakları kan içindeydi . 
"Ona dokunmak ister misin?" diye sordu Tony. 
"Evet, çok." 
"Arkama geç. Önce elini koklatacaksın , seni tanımasına izin 
vereceksi n. Sonra yavaşça kafasını okşa. Sana bir kere güvendi 
mi tamam ." 
Bir kadından söz eder gibiydi ve ancak bir sevgiliye gösteri­
lebilecek sevecenlikle atı okşarken, gözlerini benden hiç ayırmı­
yordu. Asıl dokunmak istediği bendim, ikimiz de biliyorduk bu -
nu. Dediklerini aynen yaptım, at yerinden hiç kıpırdamadan, 
uysallıkla izin verdi okşamalar ıma. İlk kez bir ata dokunuyo r­
dum, tüylerinin hiç ummadığım yumuşaklığı, iri bedeninden 
yayılan sıcaklık beni etkilemiş, sakinleştirmişti . Bir başka beden­
le, dost bir canlıyla temas etmek, ölüm korkusunun en iyi yatış­
tırıcısıdır. Kollarımı geniş boynuna doladım, burnunu öptüm. 
Tony, kızının ilk adımlarını seyreden bir baba tavrıyla izliyordu 
beni. Kabuk Adam'ın "ustalığını" düşünüyordum o anda, kö­
peklerle baş ederken, atı evcilleştirirk en, bana yaklaşımında ... 
Dövüşürken olduğu kadar, dokunurken de usta. Tek bir gövde­
de, sırt sırta iki zıt yüzü taşıyan Nepal bebekleri gibiydi Tony. 
Bir yüzü sert ve korku suz bir korsanın yaralı yüzüydü, diğeri ise 
duyarlı ve şefkatli, bağışlayıcı bir aziz. 
"Neden bacakları yaralı?" 
"Çalı çırpı yüzünden. Bu sahipsiz bir at." Hafifçe gülümse­
di, yüzü sevgiyle ışıldadı. 
39