FAKİR BAYKURT
 
243
 
 
K
emerinden tuttu. Bir daha kaldırdı, tarttı. «Bunun insana bir 
dokancası yok!» dedi. Der demez aklına geldi: «Seet gibi bir şey 
olmasın: Tık tık tık?» İyice dinledi. Eğildi. «Evet, insana bir dokancası 
yok. Emme ne?»
 
Ayağa kalktı. Kemerinden tuttu. Avlanmış
 
bir hayvan gibi 
sallayarak biraz yürüdü, durdu. Bir ara tutup çalkalamayı düşündü. 
«Yoo, belki ataş alır!» dedi. Vazgeçti. «Eyi emme, alacaksa hemen 
alsın! Komşuların içinde ataş alırsa yandık!»
 
Gözlerini yumdu, önce çok hafif, sonra hızlı hızlı çalkaladı
. İyice 
anladı ki, «mazarrat bir şey» değil bu. Rahat rahat kalabalığın sindiği 
yere doğru yürüdü. İçinde hâlâ biraz korku, biraz kuşku vardı ama 
aldırmadı.
 
Battal, Kır Abbas’ın geldiğini görünce doğruldu. Bir adım attı 
ileri. Ardına döndü:
 
«Getiriyor komş
ular!» dedi. «Tutmuş kulağından, getiriyor! .. 
Kartala benzer bir şey!»
 
Bir adım daha attı ileri...
 
Tümseğin gerisinde yatanlar birer ikişer başlarını kaldırdılar. Diz 
üstü doğruldular. Ellerini kaşlarına götürüp baktılar. Bazıları 
yüreklenip ayağa kalktı,
 
tümseğin başına yürüdü. Bakanlar çoğaldıkça 
Kır Abbas’a güven geliyordu. Daha canlı, daha korkusuz yürüyordu.
 
Bir anda Battal’la yüz yüze geliverdiler.
 
Kalabalık gözlerini büyülte büyülte baktı . Kır Abbas’a. «Hay 
maşşallah, nasıl tuttun, nasıl alıp getir
din!..» diyorlardı.
 
Kır Abbas, Battal’la konuşmadı. Hemen kalabalığa yürüdü. İyice 
yaklaşınca kalabalığın geri geri çekildiğini gördü. Daha canlı, daha 
çabuk yürüdü. Kalabalık çekiliyordu. Şimdi daha iyi görülüyordu geri 
çekildikleri.
 
«Kaçmayın ulaaan!» di
ye bağırdı Kır Abbas. «Ne kaçıyorsunuz? 
Görüyorsunuz! İşte elimde!..»
 
Kadınlar, bebelerini göğüslerine bastırıp kaçtılar gene. Bazıları 
titreyerek durdular.