"Baba, Kunkulağını şu gülünç adama ver. Bir oyuncak adam 
gibi, bir hacıyatmaz gibi.sallanıyor bak. Bir tahta ... " 
"Tahta gibi," dedi Derviş Bey' gülmesini sürdürerek. Birden yü­
zündeki gülüş söndü, azar azar ... Yüzü derin bir acıya gömüldü, içini 
çekti, bu da Ala Temirin gözünden kaçmadı. "Çok yazık, çok yazık ki 
İbrahim bir miktar toprak daha satmak zorundayım İbrahim. Ne ya­
zık. O toprağın her avucu böylesi bin itin kanını değer. Rüstemoğlu 
gibi yüz bin köpeğin." 
Çiftçibaşı : 
"Sana demedim mi pişman olursun Bey, verme Rüstemoğluna 
demedim mi?" 
Derviş Bey sert Çiftçibaşına b'aktı. Böyle bakınca kimse onun 
karşısında bir çift söz söyleyemez, herhapgi bir işte kimse direnemez­
di. Çiftçibaşı hemen dışarıya çıktı., 
"Rüstemoğluna vermeJbaba. Bu iyi bir adam, bak bak, nasıl otu­
ruyor! Bak baba bak! Nasıl, nasıl, nasıl duruyor!" 
. Ala Temir bunu duymuş, daha dikilmiş, ellerini daha yapıştır­
mış, dağınık parmaklarını bitiştirmiş, boynunu uzatmıştı. 
"Olur," dedi Derviş Bey şen şakrak. "Buna verelim." 
Ala Temirin yanına vardı, Ala Temir hemen ayağa fırladı, önün-
de hazır ol durdu. , 
"İbrahime şükret ulan Ala Temir," dedi. "Sana Kurtkulağı nı ver­
dim gitti. Kunkulağı ta Akçasaz bataklığının karnma bir hançer gibi 
girer, değil mi?" 
"Beyim sağ olsun." 
"Burayı alınca, bu tariayla birlikte eiı az beş bin dönüm tarla alı-
yorsun bataklıktan ... " , 
da. Ala Temir daha dikildi, dimdik, çakı gibi durdu Beyin huzurun-
"Bundan senin Cafer de faydalanır." 
"Olamaz Beyim." 
"Biliyorum, zırnık koklatmazsın onlara." 
"Koklatmam Beyim." 
"Biliyorum, biliyorum, otur yerine." 
Ala Temir yayma basılmış gibi dizleri kırılarak sedii:e oturdu. İb­
rahim gene gülmeye başladı. Ala T emir bu· sefer anlamlı gülüşmelere 
442