754 Yaşar Kemal -Dağın Öte Yüzü 
Yarı bellerine kadar çamur içinde kalmış çocuklar Ceyhan ırmağı kıyısına, 
kumluğa indiler, içlerindeki en büyük çocuk kartalı götürdü ırmağın boz bula­
nık sularına bıraktı. Çocuklar var güçleriyle bağrıştılar. Sular yarı canlı kartalı 
sürükleyip götürdü , karta! bir ara battı, sonra çıktı. 
Yukardan çocukları seyreden Sefer: 
"Aferin size çocuklar," dedi. "Bu alçak kartallara böylesi gerek." 
Hasan düşünüyordu . Taşbaş amcaını bekledim bu gece gözümü kırpmadan 
sabaha kadar, ne bana geldi, ne de babamı yokladı. Hiçbir yana bakmıyor, hep 
yere bakıyor. Babamı çiğnediklerini duymadı mı acaba? Babam onun arkadaşı 
değil mi? Köylü ondan korkuyor, ona yaklaşma ya çekiniyorlar. Ortada kaldı fı­
karacık. Bir de, bir de kendi kendilerini kandırıyorlar. Yalancılar. Taşbaş ermişi 
kendi benzerini gönderdi köye diyorlar. Ben bu gece Taşbaş Efendimizin, Taş­
baş amcaının yanına gideceğim, gece yarısı, herkes uyuyunca onu uyandıraca­
ğım. Bir özledim ki onu, bir canım çekiyor ki ... İyi ki geldi. Ne var yani ermiş­
likte, Kırklara karışacaktı da ne geçecekti eline! Şimdi böyle daha iyi ...