yüttüğümü gösteren bir ifade görüyorum yüzlerinde. Sağ-
lam olan yanlarımı, bildiğim bir dille anlatıyorlar. Hastalığı-ma gelince, Latince’ye başvuruyorlar. Onlara güvenim kal-madı. Kendi başımın çaresine bakacağım.
Hastaneden dönerken Günseli’ye uğradım. Beni görünce
sarardı. On beş gündür sakalımı kesmiyordum. Saçlarım dauzamış. İsa’ya benzeyip benzemediğimi sordum ona. Birdenkapısını çalıverdim işte. Onu sevdiğimi sanıyorum. Heye-canlanıyorum Günseli’yi görünce. Ona durmadan Günselidemeyi seviyorum. Günseli. Günseli. Korkularımı ve hasta-lığımı unuttum onun yanında. Ertesi gün Burhan’a bu duy-gularımdan bahsedince, yumuşak bir sesle, yalancı bir iyi-leşme dedi. Burhan’ı görmekten hoşlanmıyorum artık. Akıl-dan uzaklaşmak istiyorum. Aptalca duygulanmaktan kork-tuğum için çevremi akılla doldurmuşum. Aşktan, üzüntü-den bahsedebileceğim aptal insanları arıyorum. Hastayımsevgilim, dedim Günseli’ye. Üzmek de istemiyordum onu.Hastaneden, doktorlardan bahsettim: güldürdüm onu. Has-talığımı unutturdum. Günseli de anlatmama kaptırdı ken-dini. Onu kandırdım. Burhan haklıydı galiba. İyileşmemgeçiciydi. Günseli bana inanmamalıydı. Kendime acıdım:kimse hastalığımla ilgilenmiyor diye. Oysa, ben gittiktensonra üzüldüğünü biliyorum. Ne bileyim? Aptallıklar için-deyim.
Ayrılırken Günseli’yi öptüm: oysa öpmek istemiyordum.
Bilmem neden. Ağzı hafifçe içki kokuyordu. Bir aydır içkiiçmemiştim. Günseli’den içki istemiştim. Bir yudum alıpbıraktım: gerisini ona içirdim. İçki içememek düşüncesi be-ni korkutuyordu. Kitap okuyamamak düşüncesi beni kor-kutuyordu. Günseli’yi sevecek gücüm, isteğim kalmamasıihtimali beni korkutuyordu. Ona bu korkularımdan bahse-demiyordum. Beni sevdiğini biliyordum; onu öpmek iste-miyordum. Düşüncelerime yabancı kaldığını sanıyordum.
599