404
“S iz şim di neden o evdesiniz?* dedi memur.
“M isafirim * diye fısıldad ı. “S ilah lan  var adam ların. P olis 
gönderin!*
“E vin  neresindesiniz?* d iye sordu m em ur ama yan ıtım  
beklem edi. A dım , ne iş yaptığın ı, nerede yaşadığım  bilm ek 
istiyordu . G ereksiz, fuzuli sorular. Bunca «im a n d ır düzgün 
b ir vatandaş olm uştu P eri ama devletin yeri tabanında d iji­
tal b ir varlıktı o, hikâyesi olm ayan bir sayıdan ibaretti. Her­
kes gibi.
N ihayet polis memuru, “Peki* dedi. “B ir ekip yolluyoruz.*
Ardından şarjı kontrol etti P eri. On-on beş dakika kadar 
id are e d e rd i Ondan sonra ne olacağım  kestirem iyordu. D i­
ğerleriyle biriikte rehin m i alınacaktı, yoksa polis gelip onla­
rı kurtaracak m ıydı? Belki de şa ıj bitene kadar çatışm a çıka­
cak ve her şey -T ü rk  Burjuvazisinin Son Ahşam Yemeği—  bit­
m iş olacaktı. G özleri doldu. H ayat insana adaletsiz geliyor­
du, am a en büyük adaletsizlik adın da ölümdü.
E li yem den zonklam aya başladı. Dışarıda kocası ve arka­
daşları rehin tutulurken, içerid e paltolar, ayakkabılar ara­
sında karanlıkta sıkışm ışken, Şirin’in verdiği numarayı tele­
fon ekranından vuran ışığa tuttu.
A zurtı aradı.