nin diziden elenmesi gerekiyordu. Tüm yar ışmac ılar elenen ol-
mamak için birbirlerinin kuyusunu kazmaya çal ışıyordu. Kapita-
lizmin gaddar at yans ında kaybeden taraf olmak istemiyordu 
kimse. Gerekirse birb irlerinin gözünü oyabilir lerdi. Asya surat ını 
buruşturdu. Ne vah şi bir sistemdi bu.  
Düşüncelerinin kasvetine gömülen Asya'n ın yüzünde müs-
tehzi bir gülümseme belirdi. İçinde yaşadığımız kâinat buydu i ş-
te. Tarih, siyaset, din kavgalar ı, yar ışmalar, pazarlama taktikleri, 
serbest piyasa ekonomisi, iktidar mücadelesi, bir lokmac ık zafer 
için herkes birbirinin g ırtlağında... bütün bunlara ihtiyac ı yoktu 
kuşkusuz, bütün bu...  
...bokpüsüre...  
Hâlâ gözü televizyonda ama art ık iştah ı tümüyle aç ılmış bir 
halde sandalyesini ileri itip taba ğını doldurmaya ba şlad ı Asya Ka-
zanc ı. Başını kald ırdığında annesinin dikkatle kendisini süzmekte 
olduğunu gördü. Adeta ruhunu okumu ştu Zeliha Teyze. An ında 
gözlerini kaç ırdı. Açt ığına pişman olmu ş bir yaban çiçe ği gibi 
anında kapand ı. 
Yemekten sonra Armanu ş telefon etmek için "k ızlar odas ı"na çe-
kildi. Cep telefonundan önce San Francisco'yu arad ı. Duvardaki 
devasa Johnny Cash posterinin tam kar şısında duruyordu.  
"Babaannecim, benim Armanu ş!" diye bağırdı heyecanla ama 
hemen sesini normale çevirdi. "Nas ılsın bi tanem? Arkadaki o ses 
de ne?"  
"Mühim bir şey değil güzelim. Banyodaki borular ı tamir edi-
yorlar. Dikran Day ın geçen gün hepsini benzetmi ş. Tesisatç ı ça-
ğırdık mecburen. Sen ne yap ıyorsun?"  
Bu soruya haz ırlıklı olan Armanu ş, havadan sudan bahsetme-
ye başlad ı. Tabii İstanbul'daki de ğil, Arizona'daki havadan sudan. 
Şuşan Nine'yi böyle kand ırdığı için kendini berbat hissetti ği hal-  
 de yap ılacak en iyi şeyin bu oldu ğunu düşünerek içini rahatlatma-
ya çal ıştı. Gerçeği nas ıl söyleyebilirdi ki? Ne desin? "Babaanne-
cim asl ında ben Arizona'da filan de ğil, senin do ğduğun şehirde-
yim!"  
Telefonu kapatt ıktan sonra birkaç dakika bekledi. S ıkıntıyla 
derin bir nefes ald ı, cesaretini toplay ıp s ıradaki numaray ı çevirdi. 
Sükûnetini korumaya azami gayret etse de annesinin sesini duyar 
duymaz geriliverdi.  
"Amy! Neden daha önce aramad ın? Nerdesin? Nas ılsın? Sa-
na iyi davran ıyor mu o cad ılar? San Francisco'da hava nas ıl? Ne 
zaman döneceksin Arizona'ya? Yoksa b ırakm ıyorlar m ı?" 
"Annecim lütfen sakin olun. Ben gayet iyiyim. Hava da..." 
Armanuş internetten San Francisco'daki hava durumuna bakma-
dığına pişman oldu. "...iyi, biraz rüzgârl ı, her zamanki gibi."  
"H ıı," dedi Rose. "Seni defalarca arad ım ama cep telefonun 
kapal ıydı. Çok merak ettim."  
"Bak anne," dedi Armanu ş, sesindeki kararl ılığa kendisi de 
şaşarak. "Beni babaannemin evindeyken arad ığında rahats ız olu-
yorum. Gel seninle bir anla şma yapal ım. Hiç olmazsa bir müddet 
sen beni arama, b ırak ben seni arayay ım. Lütfen."  
. "Sana bunu onlar m ı söyletiyor?" diye şüpheyle sordu Rose.  
"Hay ır anne, tabii ki hay ır, Tann aşkına. Senden bunu rica 
eden benim."  
Birkaç dakika süren bir cebelle şmeden sonra Rose gönülsüz 
de olsa anla şmay ı kabul etti. Ard ından başlad ı her zamanki şikâ-
yetlerine. Evden i şe, işten eve ko şturmaktan, kocas ının duyars ız-
lıklar ından, kendisine hiç zaman ay ıramamaktan yak ındı. Bir tek 
Home Depot'da tenzilat oldu ğunu, Mustafa'yla birlikte mutfak do-
laplar ını yenileme karan ald ıklar ını anlat ırken sesine ne şe geldi.  
"Bana ak ıl ver," dedi Rose hevesle. "Kiraz a ğacına ne dersin? 
Bizim mutfa ğa yak ışır m ı?" 
"Olabilir, yak ışır herhalde..."  
"Bence de. Ya koyu me şe? Biraz pahal ı ama çok klas. Sence 
hangisi daha iyi?"