Basmakalıp laflardan başka söyleye cek bir şey bulamıyor­
dum. Ben fizik laboratuvarı nda, güven içinde, Tony'nin öykü­
sünü düşünürken, o gece gündüz, cebinde bir silahla, polis ve 
öteki satıcılarla (belki Faray'la da!) boğuşacaktı. 
"Üstelik büyükanne hastalanmış, hastaneye kaldırmışlar. 
Anahtar ondaydı, eve giremedim. Üstümü bile değiştirme dim. 
Hiç param yok, karnım da aç." 
Birdenbire kuşkulandım, bu kadarı biraz fazlaydı. Tony aca­
ba beni zengin zanned ip birkaç yüz dolar sızdırmaya mı çalışı­
yordu? Bir yandan da, bu kuşkum yüzünden kendimden tiksini­
yordum. Kimseye tek kuruş kaptırmamakla övünen, aşağılık pa­
ra düşkünlerinden biri miydim? Hiç param olmadığı için gizlice 
sevindiğimi anımsamak, öylesine ağır bir yüktü ki vicdanı mda. 
"Tony, bu odada yiyecek içecek hiçbir şey yok. Ne yazık ki 
sana bir şey ikram edemeyeceğ im." 
Kazınan midemi hatırladı m, yemeğin bitimine yarım saat 
kalmıştı . Birden aklıma, Tony'nin verdiği marihuana geldi, ona 
dokunmamıştım bile. 
"Bir dakika, bir şey var hiç değilse ." 
Koşa koşa yatak odasına geçtim, yeşil otu, üç gündür rahat­
sız edilmeden saklandığı köşesinden çıkardım. Tony bir bakışta 
kendi malını tanımıştı. Hiçbir gerçek içici, bunu dört gün bo­
yunca içmeden duramazdı. 
"Bu kağıtları nereden buldun ?" 
"Bir arkadaşım verdi." 
Sabah, John'dan ayrılırken sigara kağıdı almayı ihmal etme­
miştim. Tony hiç karşılık vermedi, gene kuşkulanmıştı. 
"Hepsini koy lütfen, bunu bu gece bitirmeliy iz. Yarın sınır 
geçeceğ im." 
Her zamanki ustalığıyla, çabucak, çift kağıtlı bir sarma yaptı. 
Şimdiye kadar denediklerimden çok daha güçlüydü bu seferki, 
iki nefeste başım dumanlanmıştı . Marihuananın etkisini ilk kez 
anlıyordu m, dünya daha güzelleşmiş, daha derin anlamlar ka-
120