VASİYET 
Yol Arkadaşlarıma 
Başları göğe değen sıradağlar karlıdır 
Dağların yamacında geçitler rüzgârlıdır 
Bu rüzgârda savrulan karlara gömülürsek 
Bu güzel memlekete doyamadan ölürsek 
Dünyaya açık olan gözlerimiz kapanmaz 
Ruhumuzda ölümün şifalı nuru yanmaz 
Taşırız bir hortlağın tesellisiz ruhunu 
Siz ey bizi sevenler istemezseniz bunu 
İstemezseniz eğer böyle gam çekmemizi 
Doymadan öldüğümüz Anadolu'da bizi 
Evliyalar mezarı tepelere gömünüz 
Bir şefaatçi bulur ahirette gönlümüz. 
141