Eller i yavaş yavaş Sel imin gırtlağına doğru gidiyor. 
Selim: 
"Dur, etme, yapma," diyebi liyor. 
Çocuğun elleri çözülüyor ... 
"Dur etme, beni m adım Selim." 
Ağaçların altına oturup uzun konuşuyorlar. 
Çocuğun adı da Süleyman. 
Kurnaz ki kurnaz. Çoktan bu yollara düşmüş. Antakyalı. 
Gizli bir işler çevird iği belli ama, şimdilik açıklamı yor. Süley­
man onu yedirip içiriyor, bir hafta on gün bu ağaçların altında 
yatıp kalkıyorlar. Her sabah Süleyman onun cebine hatırı sayılır 
bir de harçlık koyuyor. Derken trene bi niyorlar İstanbula geliyor­
lar, Sirkecide vagonların içinde mekan tutup oturuyorlar. Süley­
man kaçakçılara yardım ediyor. İlki n ödü kopa kopa Selim de 
yardım ed iyor ya, bu kaçakçıların hepsinin bir bıyıkları var ki 
kocaman, Sel imin korkudan kusacağı geliyor bu bıyıklıları gö­
rünce. Sonra artık hırsızlığa başlıyor Seli m. Hiç mi hiç de yaka­
lanmıyor. Öyle keskin bir hırsız oluyor ki Selim, İstanbulda yok 
onun üstüne... Hırsızlık, yankesicilik, söğüşçülük, bir tamam 
Selimde ki, üstüne Allah hırsız yaratmamış. Selim korkmadan 
hiç mi hiç hırsızlık yapamıyormu ş. Selimin de korkmadığı za­
manlar hiç olur muymuş? Olur ya, olmaz mı? Seli m de insandır, 
onun da korkmadığı zamanlar olur, değil mi? O hırsızlıklarını 
hep çok çok korktuktan sonra yapabilirmi ş. O korkunca, yani 
bir koskocaman bıyıklı, zebella gibi bir adam görünce öyle olu­
yormuş ki, öylesine bir hoş bir adam oluyormuş ki, bir tuhaf 
oluyormuş, o zaman aklı bir keskin, bir keskin oluyormuş ki, o 
zaman bir feraset, bir feraset, bir ferasetler geliyormuş aklına, 
o zaman yunmuş arınmış, cilalanmış gi bi oluyormuş. İşte çok 
korkuncadır ki, yolla onu kurşun yağdıran bir ordunun üstüne 
tekmi l ordunun askeri nin kirpiklerini çalsın da gelsin. Korkma­
yınca da, vizzo Sel im. Hiç mi hiçbir işe yaramıyormuş Selim. 
O zaman bıyıklı bir zebella gösteriyorlarmış Selime, Selimin de 
aklı başından gidiyormuş. Başlıyormuş hırsızlığa ki, ne hırsız-
87