"Kayalann çahrdadığını görmedim ya, çiçekleri gördüm. 
Kayalarm yarıklanndan fışkırmışlar, yazıya yabana bir mavi 
kilim gibi döşenmişle rdi." 
"Ben de görür müy üm?" 
"Sen niye görmeyesin Ana?" 
"Sen harama hiç uçkur çözdün mü yavrum?" 
Delikanlı bir tuhaf bakh ona. 
"Ben hiç uçkur çözmedim ki harama uçkur çözey im." · 
"Hiç adam öldürdün mü?" 
"Öldür medim." 
"Sen hiç birisini dövdün mü?" 
Delikanlı sustu, karşılık vermedi. 
"Sana diyorum," diye dikleşti Hürü Ana. "Sen hiç adam 
dövdün mü?" 
"Dövd üm." 
"Köpeklere vurdun mu?" 
"Vur dum." 
"Hiçbir hayvan öldürdün mü?" 
"Öldür düm." 
"Kuş?" 
"Kuş da öldürd üm." 
"O zaman sen Kırkgözün Anacık Sultanını nasıl gördün?" 
"Demek ki hiç güna hım yokmuş Hürü Ana." 
IJ'Hıııım." 
Hürü Ana sevindi, o değirmendeki işi şimdi kendisi bile 
hayal meyal anımsıy ordu. Onlar, o eski değirmene onunla üç 
gün üç gece kapanmışlar, içerden kapıyı kilitleyip soluk bile al­
madan, uyumadan, dinlenmeden sevişmişlerdi, ama geçmiş 
zaman, o günleri hep anımsamak, yeniden o tatları yaşamak is­
tiyor, bir türlü o eski tadı bedeninde bulamı yordu. Amaaan, 
kırk gözü değil de, bin gözü bile olsa Anacık Sultan o kadar es­
kiyi nasıl görecekti? O değirmen bile yıkılmış, yerinde yeller 
esiy ordu. Ama başka günahlan da vardı Hürü Ananın ... Pekiyi 
ya, Anacık Sultanın hiç mi günahı yoktu, insan olur da, kadın 
olur da hiç günahı olmaz olur muydu? Onu ateşle mi yıkamış­
Iardı yani? Kim bilir bu iş nasıl bir işti, akıl sır ermez. İşte gidi­
yordu oraya, belki de mavi çiçekleri görüverir di. Belki de daha 
281