ca belli belirsiz, sinsi bir titreme dudaklarına yerleJmifti. Çatalı 
böreğe sapladığında, vıcık vıcık yağlı, iç içe geçmif bir ıspanak 
kütlesi hamurdan dıJarı fırladı, ifte o an kusacak gibi oldu. An­
cak o an ... 
Gene de, o korkunç bulantıya karpn, yemeğini sonuna dek ye­
di. Günlerce kesilmeyecekti bulantı, aylar, yıllar boyu sürecek, 
Rio)nun üzerine kirli-sarı bir bulutgibi piikecekti. Yağlı, vıcık vı­
cık, çıkıJsız bir bulut ... 
Yıkım süreci ba,slamıJtı. 
Sıfır Noktası)na varan herkesin bildiğini o da biliyor artık, 
insanın yoluna çıkan bütün cesetler, onu tek bir yerinden, en za­
yıf yerinden vurur: Kendi içindeki cesetten. 
Derin bir soluk alarak kalemi masaya bıraktı. Gözleri, hala. 
yeşil kaplı ddi:erdeydi, kendi geçmişine takılıp kalmıştı. Roma­
nını bitirmişti . Dünyaya söylemek istediği herhangi bir söz kal­
mamıştı artık. Bir uçtan ötekine kendi cehennemini anlatınıştı 
işte. Bütün yolların aynı kör noktaya açıldığı gerçeklik labiren­
tinde son durağa varmıştı. işkenceden geçmiş, yarı yarıya erimiş 
gibi hissediyordu kendini; ama aynı zamanda, bir şekilde büyü­
ınüştü de. Yıkım sürecinin dışına çıkmış; onu, diri diri arnbere 
gömülen bir sinek gibi, kaskatı sınırlar içinde sonsuza dek yaka­
lamıştı. İstediği an hayranlıkla seyredebileceği bir nesneye dö­
nüştürmüştü. 
Ansızın bastıran ürkütücü sessizliğin aynınma varınca başını 
kaldırdı. Şaşkınlık içindeydi. Aynı anda bulunduğu iki ayrı ev­
renden hangisinin daha gerçek olduğunu çıkaramıyo rdu. Bütün 
müşteriler suspus olmuş, şefin değneğine gözünü diken arkest­
ra üyeleri gibi, girişteki, boyu iki metreye yakın, izbandut gibi 
adama bakıyorlardı. Üstü başı özenliydi ama giysileri bir başka­
sına aitmiş gibi duruyord u. Başında en az üç-dört beden küçük, 
eğreti bir kasket, elinde de tomar tomar ld.ğıt vardı. Baluşları, 
124