dan ekme ği almak için u ğraşmasının ne gere ği vardı? Her ne  
kadar feministlerle kaynayan Smith Üniversitesi'ndeki s ınıf 
arkadaşlarının hiçbiri Ella'n ın seçimine takdirle bakmasa 
da, o bunun üstünde durmam ış; evine ba ğlı bir anne, e ş ve ev 
hanımı olmaktan uzun seneler boyunca en ufak bir rahats ız- 
lık duymam ıştı. Maddi durumlar ının iyi olmas ı, çalışma ge- 
reği duymamas ını kolayla ştırmıştı tabii. Ella bundan dolay ı 
minnettard ı hayata. Edebiyata olan merak ını evinden de de- 
vam ettirebilirdi nas ıl olsa. Hem okuma sevgisi asla bitme- 
mişti ki, hâlâ bir kitap kurduydu -ya da öyle oldu ğuna inan- 
mak istiyordu. 
Ama gün geldi, çocuklar âkil bali ğ oldu. Dahas ı, anneleri- 
nin sürekli üstlerine titremesini istemediklerini apaç ık belli 
ettiler. Ella da mebzul miktarda bo ş vakti oldu ğunu görüp, 
en nihayetinde bir i ş bulmanın iyi olabilece ğini düşünmeye 
başladı. Kocasının onu yürekten te şvik etmesine ve aralarm- 
  
da sürekli bu konuyu konu şup fırsat kollamalar ına rağmen, 
 
Ella için i ş bulmak pek de kolay olmayacakt ı. Başvurduğu 
yerlerdeki i şverenler ya daha genç birini ar ıyordu ya daha 
tecrübeli. Reddedile reddedile gururu örselenen Ella nicedir 
iş aramaktan vazgeçmi ş, konuyu rafa kald ırmıştı. 
Mamafih, 2008 y ılı mayıs ayında, bunca sene i ş bulması- 
nın önüne dikilmi ş her ne engel varsa beklenmedik biçimde 
ortadan kalkt ı. Kırk yaşına basmas ına birkaç hafta kala, 
Boston'daki bir yay ınevinden cazip bir teklif ald ı. İşi bulan 
da kocas ıydı aslında. Müşterilerinden biri vesile olmu ştu. 
Belki de metreslerinden biri... 
"Aman can ım, büyütülecek bir i ş değil" diye hemen aç ıkla- 
maya koyuldu Ella. "Bir yay ınevinde edebiyat editörünün asis- 
tanının asistan ıyım altı üstü. Tav şanın suyunun suyu yani!" 
Ama David kar ısının yeni i şini küçümsemesine f ırsat vere- 
ceğe benzemiyordu. "Hayat ım niye öyle diyorsun?" diye at ıl- 
dı. "Anlatsana ne kadar sayg ın bir yay ınevi oldu ğunu." 
David Ella'y ı dirseğiyle hafifçe dürttü ama bakt ı ki karı- 
sından gık çıkmıyor, kendi söylediklerine şevkle kafa sallaya- 
rak kendisi onay verdi: "Gayet me şhur ve itibarl ı bir yay ıne- 
vi bu, Esther Hala. Ülkenin en iyilerinden! Di ğer asistanlar ı 
bir görsen! Hepsi gencecik! Hepsi en iddial ı üniversitelerden 
mezun! Aralar ında Ella gibi bunca sene ev han ımı olup da 
tekrar çal ışmaya bsf şlayan tek bir ki şi yok. Ne kad ın ama, de- 
ğil mi?" 
Ella hafifçe k ıpırdayıp omuzlar ını dikleştirdi. Zoraki, i ğre- 
ti bir tebessüm kondu dudaklar ına. Bir yandan da merak edi- 
yordu, acaba kocas ı niye bu kadar ç ırpmıyordu? Bunca sene 
onu meslek sahibi olmaktan al ıkoyduğu için birdenbire sene- 
lerin kayb ını telafi etmeye mi çal ışıyordu? Yoksa onu aldatt ı- 
&1 için pi şmanlık duyup bu şekilde aray ı yumuşatmayı mı 
umuyordu? Hangisi do ğruydu acaba? Akl ına başka bir aç ık- 
lama gelmiyordu do ğrusu. David'in bu kadar i ştiyakla bal- 
  
19 
  
18 
landıra balland ıra konuşmasının başkaca bir izah ı yoktu. 
"Gözü pek diye buna denir. Hepimiz Ellac ımla gurur duyu- 
yoruz" diye konu şmasını taçland ırdı David. 
Esther Hala dokunakl ı bir sesle kat ıldı sohbete. "Yaaa, bir 
tanedir Ellac ık; her zaman öyleydi" dedi. Sanki Ella masa- 
dan kalk ıp son yolculu ğuna çıkmıştı da, kesif bir hüzünle onu