tutmuş, bahsetmemişim gizli aşkımdan. Bu aşka 
dair bir mektup daha buldum ve kahkahalarla gül­
düm, okurken. 
« ... Şimdi aklıma Ankara seyahatim geldi. Ney­
di o Gö'kşin ve oradaki günler? Hatıralarımı yoklu­
yorum da Gö"kşin, keman hocamı hakikaten sevmi­
şim, hem de fOk fazla. Ama artık his yok ifimde. Sa­
dece zaman zaman maziyi hayal etmek yetiyor ba­
na. Seneler sonra onu görürsem, ona itiraf ederim, 
gülerek konuşuruz bu mevzuyu ... '1 
Tahmin ettiğim gibi, keman hocamla seneler 
sonra karşılaşmıştım. Hocam bir yakınını bana te­
daviye getirmişti. Onu, yıllar sonra görmekten çok 
mutlu oldum ama çok yaşlanmıştı . 
Gökşin'le konuştuğumuz gibi, bu aşkın yeşer­
mesine izin verilseydi, aramızdaki yaş farkı yüzün­
den büyük bir ihtimalle mutlu bir evlilik olmaya­
caktı. Bunu düşününce, evlenme yaşının on sekiz 
olmasının isabetine bir kere daha inandım. İnsanın 
henüz ço cukluktan çıkmadığı bir çağda, duyguları­
nı abartabilmesi o kadar olağan ki, o yaşta yapılan 
evliliklerin çoğu mutsuzlukla bitiyor. 
Bana bir lokma ballı ekmek daha uzattı Gökşin. 
"Verme canım, içim almıyor," dedim. 
"Zorla da olsa ye. Kuwetli olman lazım! Önü­
müzde ÇYDD'nin yirminci yıl kutlamaları var. 
Orada bulunmak istemiyor musun yoksa?" 
36