52
leklerin kanatlarını kırarsın. Karanlıkta ıslık çalma, Şeytan 
çağırırsın. O tür şeyler.”
“Aynen, bütün o saçmalıklar. Bak, benim sevdiğim altın 
bir kural var; sana da tavsiye ederim. Gözünle görmediğin, 
kulağınla duymadığın, elinle dokunmadığın ve akla mantığa 
sığmayan hiçbir şeye asla inanma. Söz mü?”
Babasını memnun etme hevesiyle cıvıldadı Peri: “Söz.” 
Mensur sözlerini vurgulamak istercesine işaretparmağını 
havaya kaldırdı. “Bizi ancak eğitim kurtarır! Tek yol bu. Dün­
yanın en iyi üniversitesine gitmelisin. Hayalim bu, evladım.” 
Duraksadı, bunun hangi üniversite olabileceğini düşündü. 
“Çocuklarım arasında bunu yapabilecek bir tek sen varsın. 
Bir abin hapiste, öbür abin serseri oldu çıktı başıma. Sen baş­
kasın ama. Çok çalış. Cehaletten kurtul. Kocaman söz ver.” 
“Kocaman söz, baba.”
“Gerçi...” dedi Mensur düşünceli düşünceli, “erkek kısmı 
öyle fazla akıllı eğitimli kadınlardan hoşlanmaz. Benim yü­
zümden evde kalmam istemem.”
“Olsun, ben hiç evlenmeyeceğim zaten. Senin yanında ka­
lacağım.”
Mensur gülümsedi. “İnan bana, fikrin değişir, hele biraz 
büyü. Zaten benim gibi kocamış herifi niye çekesin? Huzure­
vine yerleştir beni. Anana muhtaç olmak istemem. Onun du­
alarına, üfürükçülerine laf yetiştiremem yaşlanınca. En iyi­
si temiz bir huzurevinde kalayım; Atamızı saygıyla yâd eden 
yaşlı dostlarla olayım. Sana gelince, muhakkak sevmelisin, 
sevilmelisin. Yalnız, sakın ola bilimi, bilgiyi önemsemeyen bi­
rine âşık olma! Sevdiğin adam özgür düşünen, birikimli biri 
olmalı. Koskocaman bir söz daha?”
“Koskocaman söz, baba” dedi Peri kafası allak bullak. San­
dalyesinden aşağı inerken aklına yeni bir şey takıldı. “Peki 
ya Tann? O’nu göremiyoruz, duyamıyoruz... O’na dokunamı­
yoruz... Altın kural ne olacak?”