132 Yaşar Kemal -Dağın Öte Yüzü 
durmuştuk. Yağmur azıcık olsun, bir göz açıp kapayıncaya kadar olsun dinme­
mişti. 
Tanyerleri ışıyıp, gün doğanda ne görelim? Öteden, ovanın üstünde bir ka­
vak ormanı, dimdik, bir tek ağacı bile eğilmeden, düşmeden, olduğu gibi deni­
ze doğru akıp gelir. 
Irgatlar donmuş. Yağmur hışım gibi durmadan iniyor. Herkes kendisinden 
umudunu kesmiş. Titre ha titre. Yağmur dinmezse hüyükte kalıp donmak­
tan başka çare yok. Hüyükten inip de bir köye sığınmak da var. Ama bir köye 
ulaşmanın mümkünü yok. Köylerle hüyük arasını seller basmış. 
Yağmur perde perde güneşle aramızı, denizle aramızı kesiyor. Böyle yağmur 
düşman başına. Ama şimdi öyle bir yağmur yağmalı. 
Baktık, kavak ormanı aktı geldi, denizin kıyısına yanaştı. Kim ne derse de­
sin, Koca Halil akıllı adam. "Bakın uşaklar," dedi, "bu Allahın büyük bir hikme­
ti. İnsanlara gösterdiği büyük bir mucizat. Bakın uşaklar..." 
Ötedeki kayalıktan bir puhu üç kere öttü. Onun arkasından da bir yusufçuk 
birkaç kere "yusufcuuuuk!" çekti. 
"Allahın hikmeti demezlerse buna, bu yağmura, hiçbir şey demezler. Bakın 
hele, bakın şuna. Cıngıloğlunun bir dünya kadar kavak ormanını toprağıyla kö­
künden sökmüş. Kökünü değil, tümden toprağıyla birlikte sökmüş, alıp getirir." 
Köylüler, tanyerleri ışır, yağmur alandaki sellere ışık vururken, tüm Çukuro­
va su altında ışıldarken, canlarını unutup gözlerini yürüyüp gelen kavak arına­
nına diktiler. Kavak ormanı yürüdü yürüdü, denizin kıyısına geldi. Hüyükteki­
ler, içlerinden, burada, şu denizin kıyısınd a, şu orman durur inşallah, dediler. 
Her bir kavak nazlı nazlı kızlar gibi salınır, gün ışırken, doludizgin boşanmış 
yağmur altında. 
Gözlerini deniz kıyısına diktiler. Bir an orman deniz kıyısında durur gibi 
oldu. Sonra birden, en öndeki ağaçlar, denizin içinde devriliverdiler. Sonra on­
ların arkasından başka bir sıra geldi devrildi. Sonra gelenler perde perde dev­
rildiler. Durmadan, öteden, uzaklardan, dimdik ağaçlarıyla kavak ormanı aktı, 
geldi, devrildi. Aktı geldi, perde perde devrildi. Gece karanlığına kadar devril­
di. Yağmur dinmedi. 
Aklında, gönlünde, bir kavak ormanı, telli, durmadan akar, gelir denizin kı­
yısına, bir an durur, sonra hooop devrilir. 
Yağmur bir hafta sürdü. Orman aktı geldi, bir hafta durmadan denize dev­
rildi. Köylüler gelip, bizi hüyükten kurtarmasalardı, çoluk çocuk hepimiz kıkır­
dayacaktık. 
Ayağına bir taş takıldı. Uykulu, bitkin Ali, az daha kendini toplamas aydı 
yüzükoyun yere kapaklanacaktı. 
Elif hemen vardı, kolundan tuttu. Daha epeyce sessiz yürüdüler.