Mustafa düşünüyordu: 'n' bilim demekti, soyutlama demekti; 
meselelere Nevvton’un yaptığı gibi yukardan bakabilmek de­
mekti. Bu ‘n’i herkese anlatabilmeliyim, herkes ‘n' nedir öğ­
renmeli benden. B ir öğretmen olmalıyım ve demeliyim ki ar­
kadaşlar 'n’ ... "Ne düşürüyorsun öyle? Canın mı sıkılıyor 
Mustafa ağabey?" Mustafa İnan, hayır anlamında bir hare­
ket yaptı başıyla: Hayır. İş öğretmeye gelince kendine maze­
ret tanımazdı. Herkese, her durumda bir şeyler öğretebilirdi. 
"Babamı rektör olduğu zaman çok az görebiliyordum,1 ' diyor 
Mustafa İnan'ın oğlu Hüseyin, "Akşamlan eve yorgun argın 
gelince, biraz sonra traş olup üstünü değiştireceğini ve he­
men bir toplantıya gideceğini bildiğimden koridorda karşı­
lardım onu, yapamadığım bir problemi sorardım. Bazen pal­
tosunu bile çıkarmadan küçük masanın başına çöker ve 
problemi benim anlayabileceğim bir biçimde nasıl ifade ede­
ceğini düşünmeye başlardı.1 ' Bu kısa süre içinde problemi oğ­
luna istediği gibi anlatamazsa üzülürmüş. Sonra da gittiği 
kokteyl partide problemi düşünmeye devam edermiş. Zaten 
böyle toplantılarda Mustafa İnan gibiler başka ne düşünür 
ki. "Gece eve dönünce beni uyandırırdı babam; gözlerinin içi 
gülerek. ‘Problemi sana nasıl anlatacağımı buldum Hüseyin,’ 
diye müjdeyi verirdi bana.'1
Mustafa İnan için öğretmek vazgeçilmez bir tutkuydu. 
1987 yılının sıcak yaz aylarında Almanya’nın Freiburg şeh­
rindeki hastanede ölümle savaşırken bile hocalığını unuta- 
mamıştı. Artık serumla yaşıyordu; doktor, hemşireye talimat 
vermişti: Serumu hiç kesmeyeceksiniz. Mustafa İnan bir sü­
re dalgın gözlerle onları seyretti, sonra kendini kaybetti. Ge­
ce uyandığı zaman odada yalnızdı, serum şişesine takıldı gö­
zü: düzenli damlalarla akıyordu sıvı. Sonra da saatine baktı 
bir süre. Sonra gene sıvı damlalarını izledi ve telâşlı bir ha­
reketle zile basarak hemşireyi çağırdı. "Bu senım yetişmeye­
cek sabaha kadar," dedi uykulu gözlerle kendine bakan kadı­
45