Amcaoğlu  kendini  savunmaya  çalışıp,  bu rengi  seçenin  kendisi  ol-
duğunu  hatırlatınca,  Meryem  umutsuzca  tekrar  ağladı.  O öğleden 
sonra  o kadar  çok ağladı  ki, sonunda  onun  dediği  oldu.  Yeni  anlaş-
ma şöyleydi:  henüz  siftah  yapmamış  amcaoğlu  koltukların  yüzünü 
tekrar  değiştirecek,  karşılığında  Meryem  de hem  eski.  koltuklarını, 
hem de ilk konuşulanın  iki misli  para  verecekti.  Yalnız  bu sefer,  işi 
garantiye  almak  için,  olabilecek  en zararsız,  en uysal  renk  seçile-
cekti:  camgöbeği! 
İşe yaradı.  Meryem,  iki hafta  sonra  camgöbeği  koltuklarını  gör-
düğünde,  ne kustu,  ne de ağladı.  O gece  amcaoğlu,  günler  sonra  ilk 
defa huzurla  uyudu.  Ertesi  gün,  camgöbeği  koltuk  takımını  bir kam-
yonete  atıp,  irikıyım  çırağı  aniden  hastalandığı  için  son anda  tutmak 
zorunda  kaldığı  iki sıska  hamalla  beraber  Bonbon  Palas'ın  1 numa-
ralı dairesine  taşıdı.  Meryem  sabahtan  beri  kulağı  kapıda,  elleri  he-
nüz pek  şişmemiş  karnında,  heyecanla  bekliyordu  onları. 
Hamallar  ile amcaoğlu,  zaten  mini  minnacık  olan,  ancak  yeni 
koltukların  da gelmesiyle  birlikte  adım  atmanın  neredeyse  imkân-
sızlaştığı  tıkış  tıkış  salonda,  sehpaların  üzerinden  atlayıp,  bulabil-
dikleri  yerlere  ilişerek  birer  yorgunluk  kahvesi  içtiler.  Sonra  gitme 
vakti  geldi;  anlaşılan  ücreti  cebine  indiren  amcaoğlu,  eski  püskü  ka-
vuniçi  koltuk  takımının  büyük  parçalarını  hamalların,  bir koltuğu-
nu da kendi  sırtına  yükleyip,  kapıya  yöneldi.  Fakat  daha  bir adım 
bile atamadan,  pattadak  durmak  zorunda  kaldılar.  Karayollarında  da 
yaşanır  bazen  böyle  anlar.  Önünüzdeki  araçların  zınk  diye  durdu-
ğunu,  yolun  tıkandığını  görür  fakat  ileride  neler  olup  bittiğini  anla-
yamadığınız  için  meselenin  ne olduğunu  bilemeden,  dolayısıyla  ne 
zaman  çözüleceğini  tahmin  edemeden,  öylece  kalıverirsiniz.  Sırtla-
rındaki  yüklerin  altında  ikibüklüm  olmuş  amcaoğlu  ile hamallar,  bi-
raz daha  şanslıydılar.  Onlar,  niyesini  bilemeseler  de, yollarını  neyin 
tıkadığını  görüyorlardı.  Gözlerinde  tekinsiz  parıltılar  yanıp  sönen 
Meryem,  okkalı  kalıbı  ve sanki  birkaç  dakika  içinde  daha  da büyü-
müş karnıyla  eşikte  dikilmiş,  geçmelerine  müsaade  etmiyordu. 
Meryem'in  derdinin  ne olduğunu  ilk kavrayan  kocası  Musa  ol-
du. Sessiz  bir tevekkülle  kenara  çekilip,  olacakları  izlemeye  koyul-
du. Musa'nın  ülseri  vardı.  Ne zaman  asabı  bozulsa,  midesi  ekşi  ek-
şi yanmaya  başlardı.  O da çözümü,  karısını  olduğu  gibi  kabul  et-
91