90
dolaşıyorlardı Selma’yla Mensur aynı evde. Aşktan yana ya­
şayamadıklarını öfkeyle kapatıyorlardı.
Peri ise kitaplara vermişti kendini. Mutsuz ailelerde büyü­
yen gençler için edebiyat zaten en güzel sığmaktı. Öyküler, 
romanlar, şiirler... okulun kısıtlı kütüphanesinde eline ne ge­
çirirse yalayıp yutuyordu. Okuyacak bir şey bulamadığında 
ansiklopedilere girişiyordu. Abbasilerden zombilere kadar şu 
anki hayatına hiçbir faydası olmayan bir sürü şey hakkında 
tomarla bilgi ediniyor, bunların bir gün işine yarayabileceği­
ni umuyordu. Gerçi hiçbir işlevleri olmasa da, sırf öğrenmeye 
duyduğu açlığın itkisiyle okumaya devam ederdi.
Kitaplar yaratıcı, özgürleştiriciydi. Peri’ye kalsa, onun yu­
vası, edebiyat âlemiydi. Hafta sonlan odasından çıkmaz; ge­
rekirse yemek yemez; elma, çekirdek atıştırarak, ödünç alın­
mış kitaplann birini bitirip diğerine başlardı. Zekânın, tıp­
kı bir kas gibi geliştirilebileceğini keşfetmişti. Keza hafıza­
nın da. Okuldaki ezberci eğitimden tatmin olmadığı için, bil­
gileri -L atince bitki isim leri, Osmanlı tarihinde gani gani 
mevcut savaş-banş tarihleri- akimda tutabilmek için sözel 
ve görsel teknikler geliştirmişti. Edebiyattan matematiğe, fi­
zikten kimyaya, bütün derslerde iyi olmaya kararlıydı. Azim­
liydi. Çalışkandı. Kimse bilmiyordu ki okumak, onun için bir 
nevi kaçıştı.
Bu kadar çok okumanın onu akranlarından ayırdığının 
farkındaydı. Umursamıyordu. Bütün Nalbantoğullan gibi 
o da yalnızlığa doğuştan meyyal sayılırdı. Diğer çocukların 
ona "öğretmen kuzusu/yalakası” gibi lakaplar takmasına da 
aldırmıyordu. Popüler kızların onu doğum günü partilerine 
çağırmamaları, sinemaya giderken haberdar etmemeleri içi­
ni cız ettirse de artık bunlan kanıksamıştı. Öte yandan yep­
yeni arkadaşlar edinmişti: sözlüye kaldırıldığı zaman korku­
dan altına kaçıran bir kızcağız, annesi kötü yola düştü diye 
alay ve hakaret konusu olan bir oğlan, kekeme diye dışlanan