SADIK : (Salıncağa yaklaşır. Eğilir bakar.) Gülüyor be ... 
FATMA HANIM : Seni gördü de ... 
SADIK : Tanımaz ki. Şuncacık şey ... 
FATMA HANIM : Eh, kan çeker ne olsa ... (Hale' ye döner.) Anası 
HALE 
SADIK 
HALE 
SADIK da kayıp kaç gündür ... Ben de diyordum ki ... 
: Ah sormayın! Benim hizmetçi de kaçtı! İna­
nın başımı tarayacak vaktim yok. Ziyareti-
min sebebi efendim ... 
: Ne derneği sizinki? 
: (Sinirli) Kadınları Kalkındırma Derneği ... 
: Hanım abla, hani sen hep söylüyordun ... İyi. 
İyi. 
FATMA HANIM : İyi ya. Pek iyi oldu gelişiniz efendim. 
HALE : Aslını sorarsanız, bu kışta kıyamette aklı 
olan evinden dışarı çıkmaz. Ama söz verdim 
bir kere. Ay başına kadar bu elimdeki mak­
buzları bitireceğim. Gelecek ayın on beşinde 
yoksul çocuklar için bir balo olacak ... Aynı 
gün yoksul çocuklar yuvasına gidilecek. Ah 
hanımefendiciğim, bir gün gidip görmelisi­
niz ... İnanın içiniz parçalanır ... 
FATMA HANIM : Ben de size şeyi söyleyecektim ... 
HALE : Aslını sorarsanız, bizim derneğin görevi, 
yalnızca yoksul ve geri kalmış kadınlarımıza 
yardım etmek. Onları uyarmak, dertlerine 
çare bulmak. Çocuklar işini bu yıl fazladan 
üstümüze almış bulunuyoruz. 
SADIK : Eh, bu da gerekli elbet. 
FATMA HANIM: Hadi Sadık Efendi. Sen git istersen. Fat­
ma' dan bir haber çıkarsa, ben Ziya' yı gönde-
ririm sana ... 
SADIK : Bayana söylesek de ... 
FATMA HANIM : Ben söylerim ... Mümkün olan bir şey varsa 
belki... 
168