294
P eri, Şirin’in bu fik ri unutm asını bekliyordu, ama b elli ki 
unutm am ıştı. İran asıllı kız tutturm uştu taşınalım  diye. Sa­
yısız Oxford öğrencisi aynı yollardan geçiyordu aslında: Baş­
langıçta, yaşam ın nispeten daha kolay olduğu yurt hayatının 
sam im i kucağına sığm ıyor; zam anla b u  hayatı boğucu bula­
rak kafa dengi arkadaşlarıyla ev tutm ak üzere yurttan ayrı­
lıyorlardı. Zaten yurtlarda herkese yetecek kadar oda olm a­
dığından bir müddet sonra öğrencilerin ayrılm ası norm al ka­
bul ediliyordu.
Şu ana dek Şirin ne zaman bu konuyu açsa P eri kibar ama 
k esin  b ir tavırla reddetm işti. Am a Ş irin  k eçi gün in atçıydı. 
E m lakçılan geziyor, bulduğu evlerin, dairelerin fotoğraflarını 
P eriy le paylaşıyordu. "M addi açıdan dert edecek b ir şey yok” 
diyordu. Kirayı kendisi karşılayacaktı. Yalnızlıktan nefret etr 
tiğ i ve asla tek başm a eve çıkam ayacağı için  Pferi ona iy ilik  
etm iş olacaktı teklifini kabul ederse. Yani kendini borçlu his­
setm esi için bir sebep yoktu.
"B ir düşüneyim " dedi P eri ikircikli.
“D üşünecek b ir şey yok. Yurt hayatı acem ilere göre. Eve 
çıkm ayı göze alam ayan ürkekler burada kahr b ir tek , b ir de 
inek tipler."
"Ya da parası olm ayanlar."
"Para m ı?" dedi Şirin, nahoş b ir kelim e duym uşçasına su­
ratım  ekşiterek. "Takma sen kafana. O  konuyu bana bırak."
Zamanla ortaya çıkm ıştı k i Ş irin in  ailesi hayli varhkhydı. 
E vet, İran’dan kaçm ışlardı ama m al m ülkten yana m km tılan 
olm am ıştı. Peri’den tek beklenen, giysileriyle kitaplarım  b ir­
kaç kutuya doldurup bu yeni m aceraya atılm ağıydı.
"P ekâlâ tatlım , gitm em  gerek " dedi Ş irin. P e riy i b ir par­
füm  bulutuna sararak ik i yanağından öptü . "M utlu y ılla r! 
2002 için sabırsızlanıyorum ! H ayatım ızın en güzel y ıh  olacak 
gibi b ir his var içim de."
Peri masanın üstündeki su şişesini alarak arkadaşım  ana