kimse açmadı. Dönüp bahçede gezinmeye başladı, bir çocuğa 
rastladı. Çocuk birisini çağıracağını söyleyerek koşup gitti. Az 
sonra kısa boylu, iri elli bir ihtiyarla geldi. Cevdet Bey ihtiyarı, 
evi bundan önceki gezisinde görmüştü; bahçıvandı. 
"Evi mi gezmek istiyorsunuz?" dedi ihtiyar. 
"Haber vermediler mi?" 
"Verdiler. Madam adada!" 
"Biliyorum! Geç kaldım değil mi?" 
"Sabah madam buradaydı," dedi bahçıvan. Cebinden bir 
anahtar çıkardı. Kapıyı açtı. Cevdet Bey içeri girdi. Arkasından 
çocuk geliyordu. 
Bahçıvan, çocuğa: "Sen bizi burada bekle bakalım!" dedi. 
Kapıyı kapadı. 
Pancurlar kapalı olduğu için evin içi alacakaranlıktı, ama 
Cevdet Bey kapının önündeki aynada kendini gördü. İnce uzun 
gövdesini dinç, yuvarlak yüzünü neşeli buldu. Merdivenlere 
doğru yürüdü. Taş merdivenler genişçe bir hole açılıyordu. Hole 
bakan kapıların birinden içeri girdiler. Cevdet Bey daha önce 
de gezmiş olduğu bu salonun eşyasını gene hayretle seyretti. 
Yaldızlı sandalyelerin, köşeleri, kenarları kakmalı, kıvrımlı 
koltukların arasında kırık dökük masalar, sehpalar vardı. Salona 
açılan bir odada yalnızca bir piyano ve taburesi ve eski bir 
sandalye duruyordu. Yerler parke ve kirliydi. Duvarlarda sakallı 
ve şapkalı çirkin ihtiyarların fotoğrafları asılmıştı. Tavanlar 
yüksek değildi. Köşelerde defne dallarını, gül çiçeklerini ha­
tırlatan alçı kabartmaların arasından tombul melekler uçuyordu. 
Bütün eşya toz içindeydi. Bir sehpanın üzerinde kırık bir şamdan 
duruyordu. Tahta bir küllüğün bir köşesi yanmıştı. Ayaklı bir 
lamba başını hafifçe yana eğmişti. Bütün bu pisliğin, düzensizliğin 
içinde, bir de, kenarda, üzeri dikkatle örtülmüş bir koltuk 
duruyordu. Eşya anlaşılır gibi değildi, ama insan bütün bunların 
arasına kendi hayatını ve tasarılarını sığdırabiliyordu. 
Cevdet Bey: "Ne kadar dağınık!" dedi. 
Ağzının arandığım anlayan bahçıvan: "Kocası ölünce madam 
burayı satmaya karar verdi," dedi. "Adada bir dostu varmış!" 
"İnsan hiç evini böyle tutar mı?" dedi Cevdet Bey. Bunu neden 
söylediğini anlayamadı. 
65