sel ve yazılı  malzemeyle  hıncahınç  doldurmuştu  tepesini.  Günden 
güne  çoğalan  bu karmaşa,  tıpkı  yukarıdan  yürüyen  arsız  bir sarma-
şık gibi  hızla  yayılarak,  bir koldan  mutfağın,  bir koldan  da banyo-
nun tavanına  sızmaya  başlamıştı  son  zamanlarda. 
Sidar  sigarasını  sarıp,  salondaki  tek kanapeye  sırtüstü  uzandı-
ğında,  gözleri  tavana  mıhlanmış  vaziyette  kalakalırdı  saatlerce.  Ka-
nında  deveran  eden  duman,  önüne  çıkan  alyuvarları  tekmeleyip,  ak-
yuvarları  taciz  ede ede son sürat  ilerleyerek,  en nihayetinde  muzaf-
fer bir kumandan  edasıyla  beyin  damarlarına  vardığında,  muhteşem 
bir canlılık  kazanmaya  başlardı  tavan.  Böyle  zamanlarda,  Wittgen-
stein'ın  siyah  beyaz  fotoğrafı  renklenip,  yüzü  pancar  kırmızısına  bo-
yanır;  Selçuk'un  karikatürlerindeki  minik  adamlar  hoplaya  zıplaya 
tavanda  dolaşmaya  başlar;  Spiderman  incecik  bir iplik  sarkıtarak  bir 
aşağı  bir yukarı  tırmanır;  Blake'in  çizimlerindeki  hâleler  şifreli  me-
sajlar  verircesine  yanıp  yanıp  söner;  Carrington'un  saçsız  büyücü-
sü kendi  suretinde  eriyerek  kaybolur;  Goya'nm  öcüsü  aniden  beyaz 
çarşafını  sıyırıp  yüzünü  gösterir;  fenni  sünnetçinin  dudaklarında  za-
limce  bir tebessüm  belirir;  Hygieia'nın  memeleri  heyecanla  inip  kal-
kar; Haydarpaşa  tren  garında  çekilmiş  fotoğraftaki  suretler  silinirdi 
peyderpey.  Çok  geçmeden,  kanının  damarlarından,  sahip  olduğu  iki 
damla  enerjinin  de vücudundan  çekildiğini  hisseder  ve kendini  yu-
muşacık,  pofuduk,  uyuşuk  bir sermestlik  deryasına  bırakıverirdi  Si-
dar. Gaba  da gelip  ayaklarının  dibinde  kıvrıldığında,  2 numaralı  da-
ire ile sakinleri  kusursuz  bir bütün  oluşturarak,  katıksız  kıpırtısız-
lıklarına  gömülürdü. 
Böyle  anlarda  Sidar'ın  düşündüğü,  düşünmekten  keyif  aldığı  tek 
bir şey vardı:  ölüm.  Bilinçli  yapmıyordu  bunu;  bilinç  filan  söz ko-
nusu  değildi  burada,  kendiliğinden  üşüşüveriyordu  düşünceler  ka-
fasına.  Sonradan  düşünerek  edindiği  ya da kendine  yakıştırdığı  için 
seçtiği  bir huy  da değildi  bu; çocukluğundan  beri  böyleydi,  kendi-
ni bildi  bileli.  Ne korkacak  kadar  üzücü  buluyordu  ölümü,  ne de 
üzülecek  kadar  korkutucu.  Anlamaya  çalışıyordu  sadece;  ne olma-
dığını  anlamaya  çalışıyordu,  ne olduğundan  ziyade.  Ne zaman  bi-
riyle  tanışsa,  onun  ölüm  karşısındaki  tavrını  merak  ederdi  her şey-
den önce.  Ölümden  korkup  korkmadığını,  bir yakınını  beklenmedik 
biçimde  yitirip  yitirmediğini,  tanımadığı  birinin  ölümüne  tanık  olup 
202