Refik bir şey söylemesi gerektiğini hissederek: "Şu günlük 
hayat dediğin şey niye yüzeysel ve basit olsun?" dedi. "Küçük 
mutluluklar diye küçümsediğin şeylerden niye insan kendini 
sakınsın? Günlük hayatın da kendine göre gösterişsiz bir şeyi... 
bir şiiri var." Utanıyordu söylediklerinden. 
"Sen Perihan'ı düşünüyorsun değil mi, Perihan'ı?" diyerek 
Ömer heyecanlandı. "Haklısın Perihan çok..." 
Refik kızardı: "Hayır, onu düşünerek söylememiştim." 
"Seni anlıyorum. Perihan gibi bir kadın kolay bulunmaz!" 
diyerek Ömer onun sözünü kesti. 
"Hayır, ondan sözetmiyorum. Ben alçakgönüllü olunabileceğini 
söylüyorum!" 
Birden Muhittin bir kahkaha attı: "Alçakgönüllülük? Peki ya 
bu salon? Ya bu eşya?" Eliyle bütün salonu, piyano odasını, sedef 
takımları, eşyayı gösteriyordu. Bir kahkaha daha atarak: "İnsan 
bunlann arasında nasıl öyle olur? İnsan bunların arasında, kızma 
ama ve o senin güzel karınla nasıl alçakgönüllü olabilir ki?.. 
Kah, kah. Kızmıyorsun, değil mi? Eğer alçakgönüllülükse senin 
istediğin onu benim yaşadığım çevrede gerçekleştirebilirsin. Ben 
yapabilirim onu." Gövde gösterisi sırasının kendisine geldiğini 
düşünüyormuş gibi ayağa kalktı. "Ama ben alçakgönüllülükten 
hoşlanmıyorum. Ben ne kadar zeki olduğumu göstermek isti­
yorum. Bu konuda Ömer ile anlaşıyoruz! Ama, bu konuda!" 
"Peki, sen benim gibi bir Rastignac olmak niye istemiyor­
sun?" 
"Ne, ne, ne dedin? Rastignac! Haaa Balzac mı okuyorsun? 
O herife mi özeniyorsun?" 
"Hayır, bu benim buluşum değil!" dedi Ömer. Özür diler gibi 
bir hali vardı. "Bu da Sait Bey'in karısı Atiye Hanım'ın sözü..." 
Muhittin sinirlenerek: "Ne aile be!" dedi. "Sana çok şey öğ­
retmişler!" 
Ömer heyecanlanarak ayağa kalktı: "Arkadaşlar, beni anlıyor 
musunuz? Ben bu hayatı dolu, zengin yaşamak, her şeyi ele 
geçirmek gerektiğini söylüyorum. Beni anlıyor musunuz? On 
yıllık arkadaşınızım ben sizin! Bana öyle bakmayın. Biliyorum, 
bu halimde biraz belki sapıklık var. Evet, ama, ne istediğimi 
biliyorum. Bir hayatımız var. Onu nasıl yaşayacağımızı düşü-
132