"O pezevenk mi?" diye sordu. "O pezevenk geceden kalk­
tı, yükünü yükleyip köylere satmaya götürdü. On gün sonra 
ancak gelir. Boşverin o pezeven gi." 
M em ed: 
"Keşki görebilseydik onu," diye iç çekti. 
Mustafa: 
"Keşki ... " 
Çarşının ortasına geldiler, şaşkın şaşkın durdular. Öylece 
dikilmiş dört yanı seyrediyorlardı. Güneş alabildiğine çökmüş­
tü. Çarşının kalabalığı onlara görülmedik bir kalabalık görün­
dü. Memed, kendi kendine ''Karınca gibi kaynaşıyorlar," dedi. 
Şerbetçiler san pirinç güğümlerini yüklenmişler, ellerindeki sa­
n pirinç taslannı şakırdatarak bağınyorlardı: 
"Şerbet! Şerbet! Bal şerbeti! Meyan kökü ! Beyen kökü ! Bir 
içen pişman, bir içmey en!" 
San pirinç güğümlere gün vuru p şavkıtıy ordu . 
Gözü san pirinç güğümde kalan Memed, güğümü yakın­
dan görebilmek için: 
"Şerbetçi, bana bir şerbet ver!" dedi. "Arkadaşıma da ver!" 
Şerbetçi öne doğru eğilerek, tası doldururken, o, parlayan 
pirincin üzerinde korkarak elini dolaştırdı. Şerbetçi ikisine de 
birer tas şerbet doldurdu uzattı. Şerbet soğuk, buz gibi köpük­
leniyo rdu. Her ikisi de şerheti ancak yansına kadar içebil diler. 
Hoşlarına gitmedi . 
Bir köşe başında, yüksekçe bir kütüğün üstüne oturm uş bi­
ri nal dövüyo rdu. Nal şakırtısına türküler döktürüy ordu . Bu 
kasabanın meşhur Kör Hacısıydı. Memed, güğüme, dövülen 
nallara hayran kaldı. 
Bumuna hoş bir koku geldi sonra. Bu, kebap kokusuy du. 
Arkalarma dönünce, bir yıkık dükkanın içinden yağlı dumanla­
rın çıktığını gördüler. Dumandan keskin bir et kokusu, yağ ko­
kusu fışkınyordu. Koku başlarını döndürdü. Kebapçıdan içeri, 
kendiliğinden giriverdiler. 
Kebapçı çırağı "Buyurun buyurun," diye iltifatlar etti. Bu 
daha çok şaşırttı onlan. Oturdular, kebap beklediler. Dünkü 
çarşı, dünkü kasaba, dünkü dünya, bugün Memedin gözünde 
bambaşkay dı. Bugün ayaklarındaki, yüreğindeki bağ çözül-
81