için geri  dönüp  etrafı  kolaçan  ettiğim  o şom  ana kadar,  evin  bana  da 
ait olduğunu  sanmıştım.  Küçücük,  mini  mini  bir takı:  "da!"  Karde-
şinin  elindekinin  aynısından  kendisine  de alınacağını  uman  bir ço-
cuk gibi  hevesle:  "Bana  da, bana  da!"  Oysa  anlaşılan,  tıpkı  kardeş-
lerarası  ilişkilerde  olduğu  gibi,  evliliklerde  de, taraflardan  birine  da-
ha fazla  bahşediliyor  o mini  mini  takılardan.  Ve işte fasulyenin  kıl-
çığını  çeker  gibi  rahatlıkla  çıkarılabiliyor  insanların  izleri,  yaşadık-
ları, hatta  sahibi  olduklarını  sandıklan  mekânlardan.  Hazmetmekte 
güçlük  çektiğim,  karnıma  ağrılar  saplayan  mesele,  tam  da bu kılçık 
kısmı.  Vaktiyle  benim  de olan  evde,  şimdi,  şu anda,  Ayşin'in  tek ba-
şına keyif  çattığını  düşünmek  asabımı  bozuyor.  Tabii  insan  her za-
man hamdetmeyi  bilmeli.  Beterin  beteri  var çünkü:  o keyfi  tek ba-
şına çatmıyor  da olabilirdi... 
Banyoda,  ısınmasıyla  buz  gibi  soğuması,  soğumasıyla  kaynar-
casına  ısınması  bir olan  ama  asla  ılınmayan  duşun  altında,  kâh  do-
nup kâh  haşlanırken,  durum  değerlendirmesi  yaptım.  Gece  zil zur-
na evimin  yolunu  nasıl  bulduğum  bile  meçhulken,  o pelteleşmiş  ka-
fayla  Ayşin'i  aradığım  kesinlik  kazanmıştı.  Peki  ya sonra?  Eğer  ko-
nuşmuş  olsaydık,  bir anı,  bir an kalmalıydı  geriye  hiç olmazsa.  Bir 
cümle...  Yüzümü  sabunlarken,  aradığım  zanlının  tarifine  uyan  bir 
cümlenin  civarda  dolaşırken  görülüp,  derdest  edildiği  haberi  geldi 
beynimin  karargâhından.  "Böyle  aramaya  devam  edersen  senden 
iyice soğuyacağımı  görmüyor  musun?  Hâlâ  birbirimize  saygımız 
varken..."  Benim  bir şey gördüğüm  yoktu.  Köpük  içindeki  gözleri-
mi bir ara açmaya  çalıştıysam  da, sabun  yakınca  tekrar  yumdum. 
Hayır,  ihbar  asılsız  çıktı.  Aradığım  cümle  bu değil.  Hatırladım.  Bu-
nu dün  gece  değil,  daha  önce  işitmiştim.  Ayşin  telefon  numarasını 
değiştirmeye  kalkmadan  önce. 
Duşun  manik  depresifliği  tahammül  sınırlanmı  zorlamaya  baş-
layınca,  banyodan  çıktım.  Midemdeki  kıyıntı  dayanılır  gibi  değil. 
Mutfak  pek de küçük  sayılmaz  ama  dar gelirli  tatilcilerin  sahil  boy-
lanna  kondurup,  çoluk  çocuk  doluştukları  barakalarla  aşağı  yukarı 
aynı büyüklükteki  ızbandut  buzdolabı  olanca  azametiyle  tam  orta 
yerine  kurulduğundan  beri,  eni konu  daraldı.  Tüketim  toplumunun 
kabile  iştahlı  çekirdek  aileleri  hangarımsı  yuvalarını  doyursun  diye 
tasarlanmış  bu Amerikan  tosununu  eski  evimden  çıkarmakta  ısrar 
137