"Mustafa oğlu Yeliyi vurduğun iddia ediliyor, doğru mu?" 
Hatçe, saf saf: 
"Yeliyi ben öldürmedİm vallaha," dedi. "Ben neyle adam 
öldürürüm? Ben, elimetabanca almaktan kork arım." 
Yargıç, köylüleri, köyün kadınlarını çok iyi tanırdı. Yıllar­
dır, binlercesini dinlemişti . Hatçenin suçsuz olduğunu hemen 
anladı. Anladı ama, onu tutuklamak zorunda da kaldı. Kanıtlar 
güçlüydü . 
Kadınlar koğuşu hapisaneye sonradan eklenmiş bitişik bir 
odadadır. Badanaları dökülmüştür ... Duvarlar , kan lekesi için­
dedir. Şimdiye dek duvarda yüzlerce, binlerce sivrisinek öldü­
rülmüştür. Bu kan lekeleri onlardandır. Tavan, tahtalar , pence­
reler, mertekler çürümüş, çürümekte ... 
Ortalık nem kokuyord u. Sidik kokuyor du. Kapının arka­
sında bir teneke vardı. Gardiyan gelmiş ona göstererek, gece sı­
kışırsa kullanabileceğini söylemişti. 
Hatçe, istemeye istemeye, gardiyanın getirdiği ekmekten 
bir parçacık kırdı ağzına attı. Çiğnedi çiğnedi yutamad ı. Tükür­
dü. 
Ertesi gün, daha ertesi gün de bir şey yiyeme di. İçinde bu­
lunduğu dünya kötü bir işkence dünyasıydı. Bir türlü alışamı­
yordu. İçeri düştüğünün üçüncü günüydü ki anası çıkageldi. 
Anasının ağlamaktan gözleri kızarmıştı. Hapisane penceresinin 
önüne oturup : 
"Kızım kızım, kınalı kızım! Neydi bu senin başına gelen­
ler?" dedi. "Niçin vurdun elin oğlunu?" 
Kız, ilk olaraktan isyanla, hınçla konuştu: 
"Ben nasıl öldürürüm elin oğlunu? Ben, elimesilah aldım 
mı hiç? Bilmiyor musun?" diye bağırdı. 
Kadın, bu isyan karşısında yumuşadı. Kızının bu işi yapa­
mayacağım hiç düşünmemişti. 
"Ben ne bileyim kınalı kızım! Herkes, Yeliyi vuran Hatçe­
dir, diyor. Ben ne bileyim kınalı kızım? Gider arzuhaleiye arzu­
hal yazdınnm. Benim kızım silahtan korkar derim. Yaaa ... Abdi 
Ağa bana haber salmış, arzuhal ne yazdırıp uğraşmasın, demiş. 
Onun haberi olmadan, senin için bir arzuhal yazdıracağım kı­
nalı kızım. Beni öldüreceğini de bilsem arzuhal yazdıracağım. 
150