n kanşımr.) Çapkın koca, kadının evinde oturuyor ve ka­
dına durmadan bir şeylerden yakınıyor, elini bile tutmu­
yor kadının. 
COŞKUN (Sıkılarak): Şey ... biraz utangaçtır da kendisi. 
SAFFET (Kağıt/an kanşlırar ak): Sonra terzisi geliyor kadı­
nın, kapıcı geliyor, hatta sütçü geliyor... peki nerde kıs­
kanç karı? 
COŞKUN (Utanarak): Şey ... doğrusu acıdım adama. Bir de 
şey var ... uygun bir fırsat olmadı. 
SAFFET: Ne fırsatı? 
COŞKUN: Yani adamın karısı kapıyı çalmak için uygun bir 
bahane bulamadı. 
SAFFET: Coşkun Bey, Coşkun Bey! Kadın baskın yapıyor 
birader. Kapıyı çalıp ben sütçüyüm diyecek değildi ya. 
(Kaşlannı çatar.) Sonra, kahramanlarınıza acımayı da bir 
yana bırakın artık. Gerekirse öldüreceksiniz onları! 
COŞKUN (Korkuyla): Öldürmek mi? Rica ederim Saffet, 
ölüm lafı etme bir daha. 
SAFFET: Ne var bunda? 
COŞKUN: Ben ölüm lafından pek hoşlanmam. Daha yeni 
oyun yazmaya başladık. Şimdi ölümü karıştırmanın sıra­
sı mı? 
SAFFET: Canım oyun kahramanlarından söz ediyoruz. 
COŞKUN: Olsun. Hem oyunları ciddiye almıyor muyuz? 
(Düşünceye dalar.) 
SAFFET (Yapmac ıklı bir telaşla): Aman felsefe yapma! 
COŞKUN: Yapacağım. Ve düşüneceğim. Ülkemizde suç sa­
yılan ne kadar şey varsa hepsini yapacağım . 
17