yok. Asaf'ın ölümü bı;lki biraz çabukla ştırmıştır bu bi­
tişi, ancak o kadar. 
Fakat, asıl trajedi de ondan sonra yaşanmıştır di­
yebilirim. Bileceksiniz, popülist ve humanist temele 
oturan bütün iyi niyetli girişimlerde olduğu gibi o dö­
nemde bizde de olgular tam olarak kavranamamış ve 
sonuçların sorumluluğu hep kişilere yüklenilmiştir. 
Bildiğim kadarıyla, AST'ın erken ölümünün sorum­
luluğu da Güner'in omuzlarına yüklenilivermişti bir­
den. Bilinçsiz öfkeli devrimcilerimiz, koro halinde sal­
dırmışlardı ona. 
Şunca veya bunca alınmış grev kararları, acaba 
öteki bütün ko�ullardan soyutlanarak, gözü kapalı hak­
lı mı sayılmalı? Doğrusu, evet diyemiyorum. Bu ço­
cuklukları o dönemde öylesine çok yaşadım ki çünkü. 
Orneğin en mekanik sendikacılık, hep devrimci girişim­
lerin içinde oynanmak istenmiştir, bilinçsiz öfkeli o 
çocuklarca. (Başka bir şey dememek için çocuklar 
diyorum.) Üstelik o devrimci girişimleri söndürmek 
pahasına da olsa. 
1\ma çocuklara çocukluklarını anlatabilmek ger­
çekten zormuş. 
Kanımca Güner Sümer de, son yıllarında, o çocuk­
lara çocukluklarını anlatamamanın öfkesinin, kendini 
yiyip bitiren lıüznünü yaşadı içine kapanıp. Belki hiç 
�öze dökm<mü:ıtir, ama yakından tanığım. her şeye 
kırgındı. Nitekim yeni bir şey daha yazınadı sanırım 
son altı yedi yılında. Ve gece gündüz içti. Çılgıncası­
na içti. Her şeyi saçma, anlamsız buldu. Nefret ede 
ecle foto-romanlar çevirdi. İnadına partailaştı. Yeşil­
çam'ın gereksiz aşk serüvenlerine de isteye iste­
ye adını karıştırd ı. Ağzını doldura doldura sövdü dur-
F ll 161