KAPLUMBAĞALAR
 
112
 
 
diyecekti, ağır buldu
-
 
vatandaşlar!» dedi. «Yani şöyle bir kardaş 
düzenliği içinde ... barışık... birin nerde, binin
 
orda... yani bir toprağı kazdıktan sonra bölüşeceğine, dikip 
yetiştirdikten sonra bölüşsen,
 
çitini hendeğini o zaman düşünsen ne 
çıkar? Heç bölüşmesen ne çıkar? Yani size, ille de “Benim malım! 
Benim malım!” mı olacak ulan? Sizin malınız batsın ulan! Ben neye 
benim malım demiyorum? Irıza neden benim malım demiyor? Kır 
Abbas neye benim malum demi
yor? .. Sonra sayın arkadaşlar, yani 
vatandaşlar, yabandaki komşularımıza pay vermemek nereden çıkıyor? 
Güya onlar kazmamışlar! Burda olsalar kazmayacaklar mıydı? Neden 
yabanda bu komşular? Yoksulluklarından. Pekey, bunlar neşelerinden 
mi yoksul oldular? G
attiyen! Bunları yoksul bırakanların sülâlesini 
sinkaf edeyim! .. Şimdi bu komşulara pay verilecektir! Çünkü bağlar 
köyün bağıdır, onlar da bu köylüdür! Hem de bu bağ işi, gatti vücut 
bulacak arkadaşlar! Eğer bunu vücutlayamazsak, bütün bu gidende 
kaç köy 
varsa, bütün Türkiye’de kaç köy varsa, herkes bize götüyle 
güler sayın arkadaşlar! Hemi de ihtiyacımız var. Gelip köyün içinde 
okkası okka buğdaya üzüm satmasınlar, hemi de “E
-
yi
-
si ki
-
lin haaa!..» 
diye bağırmasınlar. Beni fazla söyletmeyin... ayrılığı, ay
kırılığı bırakıp... 
çok irica ederim, çalışıyoruz arkadaşlar! Böyle karar verdim. Sözü 
ayağa düşürmekten vazgeçtim...»
 
Rıza: «(Eyi oldu dürzülere! ..)» dedi. «(Karınlarındaki ekşi küpü 
çatladı. Oh olduuuu! .. )»
 
Battal:
 
«Şimdi size istirât veriyorum! Hamdi
 
beyimiz yerinde sağ olsun... 
Bulacağı çubuklardan bir habar çıkmadı. Rıza karda
-
 
şımla biz 
bakalım çaresine. Hemi de dikime vaktimiz var. Şimdi dağılın. Adam 
nüzum ederse çığırdık mı gelirsiniz. Şimdi koşar adım avratların 
yanına, marş marş!..»
 
Dağıldılar
.
 
Gene söylenenler, sokurdananlar vardı, ama fırtına din
-
 
mişti. 
Hele işin ucunda biraz yatmak olunca, kimsenin sesi çıkmadı. Kel 
Bektaş bile kalabalığa karışmış, silik silik gidiyordu.