Ölmez Otu 711 
gökte ölürler. Ölümleri yaklaşınca süzülürler, süzülürler ağarlar göğe yukarı. Ye­
di kat göğe kadar çıkarlar, işte orada göğün en yüce yerinde can verirler. Ölmüş 
olaraktan, göğün en yücesinden toprağa düşerler. Çukurova toprağına boylu bo­
yunca serilirler. İşte göğün en derinine ağıncaya kadar bu ulu kartaHar durma­
dan durmadan uçarlar, geniş göğün safasım sürerler. Kanatları göğün en yüce­
sinde, mavinin en derininde duruncaya kadar uçarlar. Gökyüzün ü de mağnptan 
maşrıka, maşrıktan mağrıba bir uçtan öbür uca gezerler. Yaşlı kanallar gökte, 
en uzak gökte ölürler Memidiğim, yıldızların orada. İnsanoğlunun yaşlısı da so­
lucan gibi sürünerek ölür oğul, Memidik, sürünerek Kanal dediğine de böyle 
ölüm layık, yerde değil, ulu gökte ölmeli. Allaha da, yere de göğe de, insana da, 
cümle yaratığa karşı da ayıptır. Kartallara iyi bak, Memidik oğlum, gözünü kar­
tallardan ayırma, soylu bir yaratıklardır." 
Memidiğin yanından ayrıldı, öteki uca. Gömleksi zoğlunun yanına vardı. 
Gömleksi zoğluyla Zalacanın arasına girdi. Gömleksizoğlu ona arkasını döndü. 
Zalaca da öyle yaptı. 
Koca Halil onlara kızdı: 
"Vay ananızı, avradınızı, soyun uz u sopunuzu ... Vay u lan! Ben ne yaptım ki 
size imansızlar?" diye homurdandı, sepetini çuvalını aldı, en uca, ırgatların dışı­
na gitti, tek başına pamuğunu orada topladı. 
Memidik kuşkulandı köylülerin halinden. Bir şey saklar, bir şeyler bekler hal­
leri aşikardı. Hiç, diye geçiriyordu Memidik içinden, hiç! Hiç şaşmaz. Ölüyü bul­
dular. İlk günden beri herkesin her şeyden haberi var. Durmuşlar beni seyreyli­
yorlar o gün bugündür. Durmuşlar beni ... Gülüyorlar üstüme. Şimdi ölüyü nereye 
gömdüğümü de biliyorlar. Koca Halil kartallara neden baktığıını ne bildi? Bilirler 
ya, elin adamı ahmak mı? Aaah, ah, aah! Bu ölen Muhtar Sefer olsaydı da ölene 
dek sırtımda taşıyaydım, aa h! Köylü de beni ölene dek böyle seyreyleyeydi ... 
Bir şeyler dönüyordu şu köylü arasında ama anlayamıyordu Memidik. Ya 
kendi üstüne alıyordu bunu, ya da anasını öldürmüş Uzunca Ali üstüne. Bir 
şeyler, bir şeyler vardı, vardı ama ... 
İşte ölü orada kendisi burada. Ne kendi gidebiliyor ölüsüne, ne de ölü ken­
disine gelebiliyor. Yüreği çat diye orta yerinden çatlayacak meraktan. Ne oldu 
ölüye? Elindeki sepeti bıraktı, anasının dalgın, sararmış, öfkeli yüzü onu ürpert­
ti. Her pamuğu bırakıp bırakıp gidiyor, anasını tek başına koyuyordu . Günler­
dir anasıyla göz göze gelemiyor, anasının yüzüne bakamıyordu. Bir de Zelihayla 
göz göze gelemiyordu. Nerde görse Zelihayı yolunu değiştiriyordu. Bir gece Zeli­
ha yatağına gelmiş, Memidiği uyandırmak istemiş, çalışmış, çalışmış, Memidik 
uyanmamıştı. Çakal uykusuna vurmuştu Memidik. Uyansın da ne desindi Ze­
lihaya ... Sefer yerine, kemiklerimi kıran, bana altı ay kan işeten, öldüren, aşağı­
layan Sefer yerine bilmediğim bir adamı mı öldürdüin, desindi? İşte o da başıma 
bela oldu mu desindi? Zeliha gece yarısından şafağa kadar uğraşmış, yalvarmış, 
kocaman memelerini yüzünün üstüne koymuş, sıcacık, ürpertili ... Memidiği de-