39 bile.) Nasılsın, ne var ne yok? dedik birbirimize, geleneklere uymuş 
olmak için. Hay rola, ne var? dedi. (Gelenek dışı bir soruydu bu; onu 
çoktan dır aramamıştım.) Çok bek lemiş olduğum için ve artık 
sabrım tükendiği için, durumu çok beceriksizce anlattım ona; 
ilgisini çekemedim. Öylesine bir olaymış gibi aldı; beklerim gel, bir 
şeyler yaparız herhalde, dedi. Ne zaman vaktin var? dedi. Her 
zaman. Ona bu sözü söylemedim tabii. Her zaman vakti olanlara 
saygı duyulma z. "Yarın," dedim, "Hemen," di yeceğime ve bu 
sözümden, daha söylerken pişmanlık duy dum. İki şeyi birden 
düşünemediğim halde, o sırada (her sı rada olduğu gibi), mektubu ve 
ölü dilci arkadaşımın yüzü nü ve onun dersten nasıl çıktığını ve 
çevresini ve keli meye vurulması çok güç olan birçok şeyi birden 
gözümün önünden geçiriyordum; kafamda birçok film üst üste 
oynuyor du. Ben bu işin içinden çıkamayacaktım. Öğretim üyesi 
dostumu bir saat bekleyememiştim; yarına kadar ne yapacağım 
Allahım? dedim.