"Ben Kaymakama tembih ederim, o da benim sözümden çıka­
maz. Kasaba dışına çıkmasak da, o katili karşılamas ak. .. Onu 
da ele aleme ilan etsek. .. Olmaz, değil mi? O zaman kıskandı da 
Yüzbaşı ... Demezler mi?" 
"Derl er." 
"İnce Memede en küçük bir hakarette bulunsunlar da göre­
yim onlan. Hepsini deliğe hkanm." 
"Kor karlar." 
"Üstelik de İnce Memedi astırmayalım, Asım Çavuş, öyle 
değil mi? Onun Abdiyi, Ali Safayı, Kel Hamzayı öldürdüğünü 
gören var mı?" 
tir." "Yok. Hiç kimse onun kanncayı incittiğini bile görmemiş-
"İstersek onu heraat bile ettiririz." 
"Ettiririz Yüz başım." 
"Bana haber vermeden İnce Memedi yakalamak nasıl olur­
muş, görsünler. " 
"Bu gece kasabadan çıkıp gidecek, birkaç gün de dönme­
yeceğiz, öyle mi Yüzbaşım ?" 
"O Mahmut Ağayı, o katili, o köyleri sürgün eden sömürü­
cüyü, o halk ve insanlık düşmaruru karşılayacak değilim ya ... 
Her bakımdan bizim, o gelirken kasahada olmamamız daha iyi. 
Bir asker bir katilin elini sıkmamalı. Bir asker bir eşkıyayı bir 
katilden teslim almama lı." 
Çarşıda bir uyurgezer gibi dolaşan Topal Ali neredeyse 
kalırından ölecekti. Yukarlardan, dağlarlardan kim geliyorsa 
İnce Memedin yakalanma haberini getiriyor, herkes kendince 
başka başka biçimlerde onun yakalanışıru anlahyordu. 
Belediyede toplanmış kasaba ileri gelenleri de artık İnce 
Memedin yakalandığından şüphe etmiyorlar, Mahmut Ağayı 
nasıl karşılayacaklannı, ona nasıl görkemli bir tören düzenle ye­
ceklerini düşünüyorlardı. 
Murtaza Ağa, Zülfü, Taşkın Halil, ötekiler, bu olaydan do­
layı burukt ular. İnce Memedi bu adam yakalayacağına, keşki 
İnce Memed dağlarda kalsa da, bunlar da ölüm korkusundan 
geberseler, sokağa çıkam asalardı. Herkesin içinden de bu, buna 
benzer düşünceler geçiyor, kimse de yüreğindekini dışanya 
60