FAKİR BAYKURT
 
173
 
 
Aralarında oğlu Yusuf, karısı Cennet de vardı.
 
Bazıları bir Kır Abbas’a, bir onlara bakıyordu.
 
«Zaman dediğiniz işte su gibi 
akıyor! Tam bir su gibi akıyor 
zaman! Bu işe dört yıl önce başlamış olsaydınız şimdi koparıp üzüm 
de yiyecektiniz! Kırlarda kadıbaşı otları çiçek açtı, açacak! Tam şimdi 
üzümlere alaca düşmüş olurdu. Güz gelince desti desti şarap 
sıkardınız, bekmez kaynatı
rdınız. Şarapları koyacak desti bulamadınız. 
Emme sebreden derviş, muradına ermiş! Sabır ile koruk halva olmuş! 
Heç gönlünüze güçlük getirmeyin. O günleri de göreceksiniz. Nitekim 
işte ucu görünmüş
 
tür. Eğitmen Irıza’nın bir elini koyun, bir elini öpün. He
p onun 
öncülüğüdür ki, bizi bağ bostan sahabı yaptı. Bir kusuru varsa o da, 
birez boyunun uzun olması! Uzun olduğu için de aklı kısadır. Hemi 
de Türktür, aklı sonradan geliyor. Bağ işini tam dört yıl geç akıl 
etmiştir. ..»
 
Battal:
 
«Üç üç! ..» diye bağırdı.
 
«Üç, yada dört! Ben o kadar hesapladım! Bakın unutuyordum, 
ölün düşün, bu işte Battal’ın gayratlarını da unutmayın! İlle de kendi 
gayratlarınızı... Muradın elinden uçan kuşlar kurtulmaz imiş. Bir yıldır 
size böyük bir eferim saklayıp duruyordum, alın şimd
i onu 
üleştiriyorum: Üüüüüf, üfff! ..»
 
Ellerine üfürdü üfürdü, düğünde buğday saçar gibi kalabalığın 
üstüne saçtı elindekini.
 
Hiç birinde çıt yoktu. Kimse kıpırdamıyordu.
 
«Tamam ulan, ne yüzüme bakıyorsunuz? Beş takka mola biteli 
çok oldu. Dalın içeri, göz
el gözel dolaşın, bostanlardan koparın! Biter 
deye korkmayın. Bu bostan sizin ceddinize yeter! Dahi dolayımızdaki 
sünnü köylerine de artar. Haydi, durmayın koparın...»
 
Bazılarının içine bir acı duygu süzülüp süzülüp akıyordu. Bazıları 
başını yere dikmişti,
 
kaldırıp bakamıyordu.
 
«Köylü dediğin bir kör köstebek dünyada. Yörüyor emme