KAPLUMBAĞALAR
 
92
 
 
aynı türkü
yü söyleyenler oldu.
 
«Dürzüler, madem türküyü de ayrı söyleyin! Tuttuğunuz iş ayrı, 
geçtiğiniz yol ayrı ... Dürzü soyu dürzüler! ..» Kır Abbas habire 
homurdanıyordu böyle.
 
Aralarındaki, yanlardaki çocukların oyunları kızışmıştı. Sesleri 
çıktığı kadar bağır
ıyorlardı. «Bebeler azdı yavu, bebeler azdı eyice. 
Valla eferim!» dedi Kır Abbas.
 
Sellikte üç kaplumbağa bulmuşlardı. Onlarla oynamak hoşlarına 
gidiyordu. Biniyorlardı sırtlarına, deh! Ama kaplumbağalar 
yürüyemiyordu. Gene öyle zayıf, kuru, cansız yaratıkl
ardı. Pısıyorlardı. 
İnsan onların bu halle kışı nasıl geçireceklerini bilemiyordu. Bu kış 
Tozak kırında belki yüzlerce, binlerce kaplumbağa ölecekti...
 
Çocuklar ne çoktu! Hiç olmayanın üç, dört vardı. Yediyi sekizi 
bulanlar doluydu. Çocuğu olmayan tek karı
 
koca Çil Ke
-
 
ziban’la 
Muharrem’di. Tekke tekke, yatır yatır gezip çocuk aranıyorlardı. Bir 
iki sefer de kasabadaki Hapçı Doktor’a gittiler, gene olmadı çocukları. 
Çocuksuzluğun büyük eksiğine katlanmak zordu köyde. Çocuktan söz 
açılan her yerde eziliyorla
rdı. Kavgaların baş kakıncı çocuksuzluktu.
 
«Kısır orosbu! ..»
 
«Tohomsuz dürzü!..»
 
Kel Bektaş, Muharrem’i her gördüğü yerde, önce kendinin çok 
çocuğu olduğundan yakınıyor, sonra güya akıl öğretiyordu: «Bu senin 
suçundur, Muharrem! Bak beni dinle. Sana bir 
akıl vereceğim, bin 
dene tekkeden, bin dene yatırdan eyi
-
 
dir. Tokturlar felân ne ki?»
 
«Nedir o?» diye sormasını bekliyordu Muharrem’in.
 
Sormayınca kendisi ekliyordu:
 
«Akşam, benim eski ceketi götür, avradın Keziban’ın üstüne 
örtüver! İstersen o gece kendi
n bir bok yime, avradın gat
-
 
ti gebe 
kalır! Çünkü neden? Ceketimize kadar sinmiştir bizim olmaz olası 
dirayatımız!..»
 
Yandaki yumuşak topraktan çocukların gür sesi işitildi.
 
Dövüş başlamıştı.