nelin yansından çoğu, tedavi olmuş, iyileşmiş cü­
zamlılardır. Hemşireler, hastabak ıcılar korkarlar cü­
zamlılara yaklaşmaya. Bizler hastalarımızı iyileştir­
dikten sonra eğer kalmak istiyorlarsa, hastane ele­
manı olarak yetiştirir, halden anlayan hastabakıcılar 
olarak kullanırız. Sülo Amca da bunlardan biriydi. 
Uzun yıllar bizle çalıştıktan sonra emekli olmuştu 
ama yalnız yaşamak zor geldiği için, vaktinin çoğu­
nu yine hastanede geçiriyor, gönüllü hizmet veri­
yordu. Halime tedavi süreci sırasında, ona iyi dav­
ranan Sülo Amca'yla anlaşmış. O, şeker hastası olan 
Sülo'ya bakacak, evinin işlerini görecek, yemeğini 
pişirecek, Sülo da, emekli maaşı kıza kalsın, ilerde 
kendini geçindirecek parası olsun diye, Halime'ye 
nikah kıyacakmış. Bunu öğrendiğim zaman her iki­
siyle de uzun uzun konuştum. Halime'nin ağzın­
dan evine mektup yolladık. Evin erkekleri, nikah kı­
yılması şartıyla evlenmelerine izin verince, hastane­
de düğün hazırlıklarına başladık. Hepimiz bir kat­
kıda bulunduk yeni evlilere; ufak bir çeyiz düzdük, 
görevli yemekhanesini donattık, pilav ve kuzu pişir­
tip hep birlikte yemek yedik ve aramızda topladığı­
mız paralarla aldığımız düğün pastasını kesip hasta­
lara da dağıttık. Yemek sonrasında, Sülo'nun hasta­
neye yakın iki göz oda evine gidip yerleşti Halime. 
Sülo Amca, kıza üç yıl boyunca elini bile sürme-
di. Bu iki kader kurbanı, aynı evin içinde hem bir­
birlerine destek hem de çok iyi iki dost oldular. 
Halime, kağıt üzerinde kocası gözüken adama son 
30