yazsan, içinden geldiği gibi anlatsan Selimim. Olmaz. Deli
derler adama sonra. Hemen damgayı yapıştırırlar. Daha kö-tüsü, hiçbir şey demezler. Ya da, bütün çıkardığın gürültü-nün sonunda bunu mu yazacaktın derler; ayrıca içim o ka-dar karışmış ki sahtelikleri ayıklayıp temizleyemiyorum.Bütün suç, savaş yıllarında yediğimiz kara ekmeğin. Bizi iyibeslemediler. Sonra da yağlı yemekler verdiler. Beynim yağbağlamış olacak. Büyük ve güzel şeylerin dışarı çıkmasınaizin vermiyor. Korkuyoruz. Düşünmekten ve sevmektenkorkuyoruz. İnsan olmaktan korkuyoruz. İnsana benzetir-sek, onlara acımaktan korkuyoruz. İşin içine bir kere acımagirerse, ondan bir daha kurtulamamaktan korkuyoruz. Sende korkuyor musun Günseli? Senin için korkuyorum sade-ce Selim. Doğru değil. Ben bunu gerektirecek bir şey yapa-madım sana. Bir sürü gevezelik ettim. Bitmesi gerekirdibunların artık. Yeni sözler, yeni yaşantılar bulacağımı sanı-yordum. Bu acılar, yüreğimi paslandırmış oysa. Sevmek zorgeliyor. Alışmamışım yoruluyorum. Her an sevdiğimi düşü-nemiyorum. Bazen atlıyorum. Boşluklar oluyor. Bunları boşsözlerle doldurmaya çalışıyorum. Oysa ben her an sanabakmak, bir sözünü kaçırmamak; bir kıpırdanışını, yüzü-nün her an değişen bütün gölgelerini izlemek, her an yenisözler bulup söylemek istiyorum. Her mevsimde, her gitti-ğimiz yerde, insanlarla ve insanlarsız, aşkın değişen yansı-malarını görmek istiyorum. Bütün bunlar beni yoruyor. Senorada duruyorsun ve beni seyrediyorsun sadece. Senin içinsevmek, su içmek gibi rahat bir eylem. Ben, her an uyanıkolmalıyım.
Her an uyanık olmalısın Selim. Yoruldum işte sonunda
T urgut, ne olduğumu gördünüz. Sen her an uyanık olmalı-sın Selim. Herkese koşmalısın, her şeye yetişmelisin. Bu gö-revle dünyaya tayin edildin. Beş milyon sekiz yüz bin sekizyüz yirmi dokuzda bir insana verilen bir görevin var. İstifa
453