"Eşkıyalık başlıyor İnce Memed, sıkı dur!" 
Ateşe boyuna odun üstüne odun ahyor lardı. Ateş gittikçe 
büyüyo rdu. Sıcak çoğaldıkça peryavşanlar daha hoş, daha kes­
kin kokuyord u. Ateşin ışığından gökteki yıldızlar küçücük kü­
çücük, iğne ucu gibi görünüyor lardı. 
Durd u: "Sen korkma Süleyman Emmi,'' dedi. "Ben varken 
onun kılına hile gelmez ." 
Süleyman, Durduyu tepeden hrnağa acıyarak süzdü: 
"Sen," dedi, "Durdu, dosdoğru ölüme gidiyorsun :" 
Durdu: 
"Neden Emmi?" diye güldü. 
Süleyma n: 
"Eşkıya olan eşkıya dağın tepesine böyle ateş yakmaz. 
Düşmanın karıncaysa da hor bakma. Bu, açık açık ölüme git­
mek demektir." 
Durdu, Süley manın bu lafına da kahkahayla güldü: 
"Bre Emmi," dedi, "kim var bu dağın başında? Kim gö-
.. ?" rur. 
"Bir gün görmez, iki gün görmez ... Çekirge gibi..." 
Durdu: 
"Hiç görmez. Görse deDeli Durdunun üstüne candarma 
mı gelebilir? Vay Emmi vay! Sen daha bilmiyorsun Deli Durdu­
yu. Deli Durdu, bu dağların kartalı gayri. Kim uğrayabilir Deli 
Durdunun semtine?" 
Süleyman: 
"Görüşürüz," dedi. 
Durdu, lafı değiştirmek için Memeele sordu: 
"Abdi Ağa ya kurşun sıkarken elin titremerli mi hiç?" 
Memed: 
"Yoooo ," dedi. "Hiç titremedi." 
Durd u: 
"Neresine nişan aldın?" 
Me med: 
"Göğsüne ... Tam yüreğinin olduğu yere ... " 
Bunu söyledikten sonra, tarif -edilmez bir yalnızlık duydu 
içinden. Yöresindeki her şey silindi gitti. Bu Deli Durduyu hiç 
sevem edi. İçindeki gariplik bundan mı geliyordu ola? Karşıda-
129