terziler kârhanesinde tâ çocuklu ğumdan beri çal ışan ve rahmetli babam taraf ından akraba olan bir dö şemeciye 
çıkıp, benlerle kapl ı elini öptüm. Hazinedarba şı'nı görmem gerekti ğini yalvar yakar anlatt ım. Kucaklar ında renk 
renk ipek kuma şlarla iki büklüm k ıvrılıp perde diken kel kafal ı çıraklar aras ında beni beklettikten sonra, bir ölçü 
ve hesap i şi için Saray'a girece ğini anlad ığım terziba şının yard ımc ısının peşine takt ı beni. Alay Meydan ı'na 
Soğukçeşme kap ısından ç ıkınca Ayasofya'n ın karşısındaki nakka şhane binas ının önünden bo şu boşuna geçip, 
öteki nakka şlara cinayeti duyurmaktan şimdilik kurtulmu ş oldum. 
Alay Meydan ı her zamanki gibi bana ne kadar tenhaysa o kadar gürültülüymü ş gibi geldi. Divan' ın 
topland ığı günler kap ısında dilekçecilerin kuyruk oldu ğu Kâğıt Emini'nin kap ısında da, ambarlar civar ında da 
kimsecikler yoktu. Ama yine de, marangozhaneden, f ırından, hastalar odas ının pencerelerinden, ah ırlardan, 
külahl ı kulelerine hayranl ıkla bakt ığım ikinci kap ının önündeki atlarla seyislerden, servilerin içinden sürekli bir 
uğultu işitiyordum sanki. Bu tela şı az sonra hayat ımda ilk defa ikinci kap ıdan, Babüsselam'dan geçmenin 
korkusuna verdim. 
Kap ıda ne cellatlar ın her an haz ır beklediği söylenen kö şeye dikkatimi verebildim, ne de terzi rehberime 
yard ım ettiğim san ılsın diye elime ald ığım döşemelik kuma ş topuna bir göz atan kap ıcılardan heyecan ımı 
gizleyebildim. 
Divan Meydan ı'na girer girmez derin bir sessizlik sard ı her yeri, kalbimin küt küt att ığım aln ımdaki, 
boynumdaki damarlarda bile duyabiliyordum. Saray'a girmi ş çıkm ış olanlardan, Eni ştemden tarifini ve tasvirini 
o kadar çok duydu ğum yer, şimdi, t ıpkı Cennet gibi rengârenk ve güzeller güzeli bir bahçe olarak önümdeydi. 
Ama Cennet'e girmi ş birinin hissedece ği mutluluğu değil de bir korku ve hu şu duyuyor, cihan ın temeli oldu ğunu 
şimdi çok iyi anlad ığım Padişahımızın basit bir kulu oldu ğumu hissediyordum. Ye şillikler içinde gezinen tavus 
kuşlar ına, şakır şakır şakırdayan çe şme!ere zincirlerle ba ğlı alt ından bardaklara, ipek elbiseler içinde ve sanki 
yere hiç de ğmeden sessizce yürüyen Divan çavu şlar ına hayranl ıkla bakarken, Hünkâra hizmet edebilme heyecan ı 
duydum içimde. Kolumun alt ında yar ım kalm ış resimlerini ta şıdığım Padişahımızın gizli kitab ını mutlaka 
bitirecektim. Bu kadar yak ından bak ınca hayranl ıktan çok bir korku uyand ıran Divan Kulesi'ne gözlerimi dikmi ş 
ne yapt ığımı tam bilmeden, önümdeki terzinin pe şinden yürüyordum. 
Bize tak ılan bir kap ı oğlan ıyla birlikte Divanhane ve Hazine binas ını bir rüyadaki gibi korkuyla ve hiç ses 
çıkarmadan geçtik. Sanki buralar ı daha önceden görmü ş de biliyormu şum gibi bir duygu vard ı içimde. 
Eski Divan Odas ı diye bilinen yere geni ş bir kap ıdan girdik. Büyük bir kubbenin alt ında ellerinde kuma şlar, 
deri parçalar ı, gümüşten k ılıç k ınlar ı, sedeften sand ıklar, bekleyen ustalar gördüm. Bunlar ın Padişahımızın ehli 
hıref bölüklerinden topuzcu, çizmeci, gümü şçü ve kadife ustas ı, fildişi işleyen kündekâr ve elinde ud sazt ıraşlar 
olduğunu hemen anlad ım. Günlük hesap i şleri, malzeme al ışı, girilmesi yasak Enderun'a ölçü için geçi ş gibi 
gerekçelerle Hazinedarba şı'nın odas ının kap ısında bekliyorlard ı hepsi. Bekleyenler aras ında hiçbir nakka ş 
göremeyince sevindim. Biz de bir kenara çekilip beklemeye ba şlad ık. Arada bir, hesaplardaki bir yanl ış 
yüzünden bir sözü tekrarlatt ıran hazine kâtibinin yükselen sesi duyuluyor, sonra bir kilitçi ustas ının ona sayg ıyla 
cevap yeti ştirdiğini duyuyorduk. Sesler pek seyrek f ısıltıyı aşıyor, avluda uçu şan güvercinlerin kubbenin içinde 
tınlayan kanat şakırtılar ı biz zanaatkarlar ın para ve malzeme şikâyetlerinden daha kuvvetle i şitiliyordu. 
Sıra bana gelip Hazinedarba şı'nın kubbeli küçük odas ına girince yaln ızca bir kâtip gördüm orada. Derhal 
Hazinedarba şı'na arz edecek bir büyük mesele oldu ğunu, Padi şahımızın sipariş ettikleri ve üzerinde ihtimamla