bir süre sonra nedense barınamazlardı Mustafa Hoca'nm ya 
mnda. Mustafa İnan’ın kimseye git dediği yoktu tabii. Onla 
ra da doktora verirdi, işin içinden çıkamadıklarını görünce 
de yardım ederdi. Sonunda doktora öğrencisi vaziyeti kurtar­
mış olurdu, ama bu arada kendi durumunu da anladığı için, 
daha fazla kalamazdı Hocanın yanında. Mustafa Bey dokto­
ra imtihanında bile, öteki hocalar üzerindeki otoritesini kul­
lanarak bir mesele çıkmasını önlerdi çoğu zaman. Bir kere­
sinde Mustafa Hoca’yı çekemeyenler -böyleleri de vardı- bir 
doktorayı günlerce incelemişler ve birkaç küçük hata bul­
muşlardı sonunda. Olayı da hemen herkese yaydılar... Mus 
ta'a İnan'ı, hayatında en çok üzen olaylardan biriydi bu. "Ne 
yapayım?" demişti yakınlarına, "Böyle biri kürsüden ne ka­
dar süratle uzaklaşsa o kadar iyi doğil mi?”  Başkalarının ye­
rini haksız olarak işgal edenlere karşı bu yolu bulmuştu 
Mustafa Hoca.
"Mustafa tartışmayı sevmezdi. İnsanlara bir şeyler öğret 
mek istiyordu, insanları karşısına alıp onlarla tek taraflı ola­
rak konuşmak istiyordu yani; monologdan yanaydı. Bu yüz­
den, derste gürültü edilmesine, başka işlerle uğraşılm asına 
kızıyordu; çünkü o zaman monolog bozuluyordu. Seminer­
lerde, konuyu hazırlayana bir soru sorduğu zaman da aslın­
da, meselenin iyi anlalılmadığı, açıklığa kavuşturulmadığı 
düşüncesiyle hareket ederdi ve genellikle sorularına gene 
kendisi cevap verir ve semineri hazırlayana, ‘Herhalde şu­
nu anlatmak istiyorsunuz,’ diyerek durumu aydınlığa ka­
vuştururdu.”  .
Artık zor yıllar geride kalmaya başlamıştı ve Mustafa 
Hoca’nın yüzü yorgun görünüyordu. Öğrencileri de bu duru­
mu anlamış gibi ona, ‘soluk yüzlü boca’ diyorlardı araların­
da. Eski öğrencisi profesör Murat Dikmen, "Mustafa Hoca 
akşamlan çok içiyor galiba,” diye bir sözün dolaştığını hatır­
lıyor. Belki de bu kadar şeyi birden aklında tutmak hocayı