102 KUYRUKLU YILDIZ ALTINDA BİR EVLENME 
tindi. Çekildi. Çekildi ama, sonsuz bir merak içinde kaldı. Aca­
ba Emsal'den su isteyen, kendiyle mektuplaşan aynı kız mıy­
dı? Bunu destekleyen ortada herhangi bir işaret yoktu. Ama, 
sanki içinden bir ses îrfan'a: 
— Bu kız, işte odur. Seninle mektuplaşandır. Görmeden 
âşık olduğun kızın ta kendisidir... 
Diyordu. Tanımadığı sevgilisi kendi çirkinliği hakkında îrfan'a 
ne kadar ısrarlı ve kesin sözler söylemiş olursa olsun, delikanlı 
bu garip iddiayı hep ters yorumluyor, yani kız çirkinlikte ne 
kadar ısrar ederse, aksine o kadar güzel olduğuna inanıyordu. 
Bu hal irfan için öyle acayip bir duygu ve bir keşifti ki neden 
böyle düşündüğünün sebebini kendisi de bilmiyordu. Emsal'in 
şu müjdesi bu inancım büsbütün perçinledi. Bir yerlerde dura­
maz oldu. Cevap olarak gelecek mektubu beklemek için belirli 
vakitten birkaç saat önce büroya gitti, içi içine sığmıyor, siyah 
çarşaflı kadmm gelişim bekleyerek büronun koridorlarında bir 
aşağı, bir yukarı mekik dokuyordu. Hemen dakikada bir yele­
ğinin cebinden saatim çıkarıyor, çabucak bir göz atıyor, ama 
gösterdiği şiddetti bekleyişe karşılık ne saat işliyor, ne de ka­
dın geüyordu. Öteki efendilerin devam saati geldi. Herkes bü­
rosunda boy gösterdi. Daire her zamanki çalışma gürültüsünü 
aldı. Gelen giden çoğaldı. Ama o kadm gelmiyordu, irfan utan-
masa bir tarafa çekiüp ağlayacak kadar can tüketen bir bek­
leme üzüntüsü içinde kaldı. Kadının her zamanki geliş vakti 
üzerinden de iki saat kadar geçti 
Zavallı çocuk, elinde saat, bet beniz uçuk, gayet rahatsız 
bir halde saatlarca koridorlarda esir oldu, kaldı. «El'intizar, 
eşeddü minennâr (beklemek ateşten şiddethdir)» sözünün hük­
münü ömründe işte o gün yana yana denedi. Ne bir işe baka­
bildi, ne yemek yedi. Beş dakika oralardan ayrılsa kadm gele­
cek, kendini göremeden gidecek sanıyordu. O günün büro işle­
ri de sona erdi. Herkes birer ikişer çekilmeye başladı. Bir müd­
det soma kimse kalmadı. Odacı odayı süpürmeye hazırlanıyor­
du, irfan hâlâ oradaydı. Bürodan ayrılsa kadmm o gün gelme­
sinden tamamıyle ümit kesmek gerekiyordu ki işte zavallı de­
likanlı buna bir türlü dayanamıyor, pek sıkıcı olmakla beraber 
bu ümidin sürüp gitmesini gene bir çeşit avunma sayıyordu. 
Saat on biri geçince bu boş avunmadan da vazgeçmek ge­
rektiği kesin olarak anlaşıldı. Nihayet, odacıîarm kuşkulu ve