sarsan bir darbe!" Birden gerine gerine esnedi. "Bir şey olacağı 
yok!" diye düşündü. "Şu aşağıdaki kargaşa daha yıllar yılı sü­
receğe benzer. Ama gene de, "Ya olursa!" diye mırıldandı ve 
güldü. "Darbe olursa bir gün kimse sokağa çıkamaz!" Ziya Bey'i 
düşündü. "İkimiz de Nişantaşı'ndan nefret ediyoruz!" diye 
mırıldandı. Başını kaldırıp yukarı baktı. Soluk, hiçbir şeyde karar 
kılamayan belirsiz bir gök vardı. Babaannesinin üzerine titrediği 
ıhlamur ağacının çıplak dalları göğe uzanır gibiydi, ama dalların 
arkasında, daha üstünde apartmanlar vardı. Ahmet Nişantaşı'na 
sırtını döndü, çatı katının pencerelerine baktı. "Ben neyim?" 
diye düşündü. 
Dört yıldır burada, Nişantaşı'nda bir apartmanın çekme katında 
yaşıyordu. Dört yıl önce "resim öğrenimi" için gittiği Paris'ten 
dönmüş, yapılan uzun hesaplardan sonra babası Refik'ten, 
Ahmet'le Melek'e ancak bu çekme kal değerinde, halta daha 
değersiz bir şey kaldığı açıklanmış, ablasının ihtiyacı olmadığı 
için bu iki odalı daireye yerleşmişti. Kira vermediği, apartmanın 
ısıtma masrafına katılmadığı, yemekleri de aşağıda babaannesinde 
yediği için fazla bir paraya ihtiyacı yoktu. Arada bir, bir resim 
satıyor, ayrıca gazetelere verdiği ilânlarla bulduğu üç kişiye 
Fransızca ve bir çocuğa da resim dersi veriyordu. "Ben neyim?" 
diye bir kere daha mırıldandı, ama hüzne kapılmadı. "Ne 
yaptığımı biliyorum! Sanat ağacından bir meyve koparmak için 
hayatımı sunuyorum!" Bir yerde böyle bir şey okumuştu galiba, 
ama kendisine kızmadı, alaycı bir tavır da takınmadı. Babaan­
nesini görmek, karnını doyurmak için aşağı kala inmeye karar 
verdi. Anahtarını alıp çıktı. 
Doktorlar Nigân Hanimin hastalığını "genel olarak yaşlılık"la 
açıklıyorlardı. Özel olarak ise damar sertliği, ya da buna benzer 
bir şey vardı galiba. Ahmet bu konuyla yelerince ilgilenmediğini 
merdivenleri inerken farketti. Yâlnız kesinlikle anladığı hır şey 
vardı: Damarlarındaki bir aksaklık yüzünden Nigân Hanımın 
beynine gerektiği kadar kan gitmiyordu. Babaannesi bu yüzden 
sık sık zamanı, mekânı ve kişileri birbirine karıştırıyor, bu, bazan 
hüzün, bazan da neşe yaratıyordu. Alt katlarda oturan Nigân 
Flanımin torunlarının çocuklarına, büyük babaannelerinin 
hastalığında eğlenceli birşeyler buldukları için, son haftalarda 
544