dürerek anlattı. Fırkai Islahiye sıralarında, yani Türkmenler da­
ha yerleşmeye zorlanmadan, yani Türkmenler daha başkaldır­
madan Adana Valilerinden birisi dağ köylüklerini ovaya inme­
ye zorluy or, bunun için de güç kullanı yor, direnen köylülerin 
evlerini yıkhrdıktan sonra, onlan candarmalarla, çoluk çocuk, 
köyde bir canlı kalınamacasına ovaya indiriyor du. Köylülerse, 
bir altı aya kalmadan Çukur ovadaki ot evlerini bırakıyor , baş­
tan başa yıkılmış köylerine geri dönüyorlar dı. Valiyle köylüler 
arasmda dağlardan ovaya, ovadan dağlara amansız bir koşuş­
turma başlamış tı. Bu korkunç kovalamaca, Türkmenler yenilip 
ovaya yüz binlerce insan hapsedildikten, hanelerine sıtma kıra­
nı girip binlerce kişi sinekler ·gibi kınldıktan sonraya kadar da 
sürdü . Birçok dağ köyü sıtmaya, ölüme karşın hükümetle başa 
çıkamayıp ovaya yerleşti, ama Yelpınar köyü inadmı sürdürdü. 
O ünlü Validen sonra da hükümet onların yakalannı bırakma­
dı. Evlerini yıktılar , onlar gene ev yaptılar. Haps ettiler , inatla­
rından dönmedile r. Yıkık köyün ortasına candarma karakollan 
kurdular, köye dönenleri yakalayıp hapisanelere taşıdılar. Köy­
lüler uzak .dağlara, kuytulara, saklı yerlere alaçık lar, çadırl ar, 
evler kurdular. Zaptiye ler, candarmalar onlan oralarda da ra­
hat bırakmad ılar. Ne yaptıl ar, ne ettilerse inadmı inat Yelpınar 
köylüleriyle, onun gibi daha birçok köyle başa çıkamadılar. To­
ros köylüleri dağlarda aç susuz, zulüm altında kalsalar bile Çu­
kuro vanın sıcağına, sivrisineğille alışamadılar , yıkılmış yakıl­
mış köylerine gerisin geri döndüler. Bu kovalaıriaca uzun bir 
süre, hükümetler inatlanndan dönünceye, onlan ve dağlan 
unutuncaya kadar sürdü. 
"Haydi kalkın çocukl ar," dedi Hoca, "şu inadım inat köyü­
ne kadar gidelim. Geleceğimizden haberleri var. Onlar şimdi 
bizim burada oturmuş ne konuştuğumuzu bile biliyorlar. Onla­
rın uçan kuştan bile haber alma alışkanlıklan var. Şu koca da­
ğın neresinde bir kannca yürüyor , onlar bilirler. Hele candar­
manın kokusunu, daha onlar yönlerini dağlara dönmeden ha­
ber alırlar. Yıllarca kovalanmışlığın alışkanlığı. Şimdi bütün 
Yelpınar köyü yediden yetmişe, bizimle. Bizim, bu dağlardaki 
gören gözümüz, işiten kulağımız onlar. Bu dağlarda yaprak kı­
pırdasa ilk onlar duyarlar. Hiç de, hiçbir şeyden, o kadar yüz 
357