412 
merden bir melek duruyordu; taban ında kim bilir kaç insa- 
nın en gizli dileklerini bilen demir paralar ışıldıyordu. Ella 
bozuk para bulmak için ceplerini kar ıştırdı ama nafile! Kara- 
ladığı notlar ve kraker k ırıntıları dışında bir şey bulamad ı. 
Az ileride birkaç çak ıl taşı dikkatini çekti. Kaygan, parlak, 
sarımtırak çakıllar. Birini ald ı, gözlerini kapad ı, gerçekle ş- 
meyeceğini bildi ği bir dilek tutup çe şmeye att ı. Fakat ta ş su- 
ya düşeceğine, çeşmenin kenar ından sekip do ğruca heykelin 
kucağına indi. 
"Aziz burada olsayd ı, kesin bunu bir alamet sayard ı" diye 
geçirdi içinden. 
Yarım saat sonra odaya döndü ğünde, bıyıklı bir doktor ve 
başörtülü bir hem şireyle kar şılaştı. Yatak örtüsünü hastan ın 
başına çekiyorlard ı. 
Aziz Zekeriya Zahara bu dünyadan sessizce ayr ılmıştı. 
#     %     % 
Tıpkı hayranl ık besledi ği Rumi gibi Konya'ya gömülmeyi 
vasiyet etmi şti. Tüm haz ırlıkları Ella tamamlad ı. Her za- 
manki titiz planc ılığı bu sefer i şe yaradı. Tek ba şına bir tu- 
rist kad ın olarak bürokrasiden hiç anlamamas ı bazen bir 
engel, bazen kolayla ştırıcı oldu. As ırlık bir Müslüman me- 
zarlığında latif bir manolya a ğacının altında Aziz'e yer bul- 
du. Dikdörtgen bir toprak parças ı... Aynı günün ak şamı 
Aziz'in dünyan ın dört bir yan ındaki arkada şlarına e-mailler 
gönderip hepsini tek tek törene davet etti. Bu arada ho ş bir 
rastlant ıyla Mevlevi neyzen, kudümzen ve semazenlerle ta- 
nıştı; onları cenazeye ça ğırdı. Ummadığı insanlardan bekle- 
mediği yardımlar gördü. Aziz hayatta olsayd ı gülümserdi 
muhtemelen. 
"Tesadüf diye bir şey mi var Ella?" 
  
413 
Defin günü Ella'n ın tahmin etmedi ği kadar çok insan ç ıka- 
geldi. Tâ Cape Town'dan, St. Petersburg'dan, Mür şida- 
bad'dan, Sao Paolo'dan gelen mistikler oldu. Onlar ın yanı sı- 
ra fotoğrafçılar, akademisyenler, gazeteciler, yazarlar, dans- 
çılar, heykelt ıraşlar, bankac ılar, iş adamlar ı, çiftçiler, şairler, 
ressamlar, yoga hocalar ı da vard ı. Ve bir de Aziz'in evlat edin- 
diği iki genç. Onlar da oradayd ı. 
Böylece birbirinden tamamen farkl ı diller konu şan, başka 
başka inançlardan hercai bir cenaze alay ı Aziz'i son yolculu- 
ğuna uğurladı. Bazı misafirlerin farkl ı yaşlarda çocuklar ı da 
vardı. Bunlar, civardaki sokak çocuklar ıyla bir kenarda ba ğ- 
rış çağrış maytap patlatt ılar; kimse kar ışmadı. Meksikal ı bir 
şair pan de muertos, ölüler ekme ği dağıttı; Aziz'in tâ İskoç- 
ya'dan eski bir arkada şı kalabal ığın üstüne konfeti gibi gül 
yapraklan saçt ı. Neyzenler ney üfledi, semazenler sema etti. 
Ölümünü kutlad ılar, çünkü öyle isterdi. Yas yerine ne şe... 
Düğün alayı gibi bir cenaze... 
Konya esnaf ından kamburu ç ıkmış, ağzında iki di şi kalmış 
bir ihtiyar adam manzaray ı ağzı kulaklar ında ve merakla iz- 
ledikten sonra: "Konya Konya olal ı böyle acayip cenaze gör- 
medi" dedi ve ard ından ekledi: "Tabii as ırlar evvel Efendi 
Mevlâna’n ın düğün gecesi say ılmazsa." 
*     *     * 
Cenazeden üç gün sonra, bütün misafirler gidince yapayal- 
nız kalan Ella son bir kez şehri gezmeye ç ıktı. Yanından bebek 
arabalar ını ite ite yürüyüp geçen orta hâili aileleri, kuma ş ve 
baharat dükkânlar ını, ona ısrarla bir şeyler satmaya çal ışan