-Ne bakıyorsun a birader? Siyah çarşaflı kadının 
deminden buradan aldığı kutudan isterim. 
Kağıtçı bu acayip hakikate erdikten sonra şimdi uzun 
uzun gülerek bozuk telaffuz bir Fransızcayla: 
-Demek ki papier a fettre parfume (kokulu mektup 
kağıdı) yani namelik istiyorsunuz? 
Dükkancı kahkabaların ardını kesmez. Bir hayli daha 
güler. İrfan sorar: 
-Neye bu kadar gülüyorsun uz? 
-Bu kağıtların müşterileri şimdiye kadar hemen umu-
miyede kadınlardı. Erkekler de almaya başladı da ona 
gülüyorum ... 
- O deminki kadını tanıyor musunuz? 
-Her gün bunların türlüsü gelir. Hangisini tanıyayım? 
-Hele o deminki pek sağlam ayakkabıya benzemi-
yordu? 
-Sağlamlığını çürüklüğünü bilmem. Çünkü o fabrika­
nın imalatı olan ayakkabı hiç kullanmadım. 
- O kadın size her zaman gelir mi? Kendini biraz 
olsun tanımıyor musunuz ? 
Kağıtçı, irfan'ı yukarıdan aşağıya dikkatli dikkatli bir 
iki defa süzdükten sonra: 
-Hayır tanımıyorum. Biz burada mal ticareti ederiz. 
Müşteriden müşteriye haber, bilgi satmayız. 
-Yani biraz göz aşinalığınız var mı diye sordum. 
Kağıtçı artan bir kırgınlıkla: 
-Beyefendi burası kağıtçı dükkanıdır. Kadınlar hak­
kında bilgi toplama idaresi değildir ... 
Ticaretle meşgul, namuslu bir dükkancıyı halk arasın­
da bayağı sayılan böyle bir işte kullanmaya kalkışmanın 
cidden uygunsuz bir hareket olduğunu İrfan da anladı. 
Parasını verip kutuyu aldı. Başka bir şey söylemeksizin 
dükkandan çıktı. 
118