fesini bastırdı. Güya üşüyormuş gibi ceketinin yakasım 
kulaklarına doğru çekti. Duvar diplerinden evin kapısına 
yaklaştı. Nurnaraya baktı: 151. Kapınin üzerinde "Birinci 
katta doktor ... " yazılı bir levha gördü. Yan tarafında diğer 
levhalar da vardı. Onları da birer birer okudu. "İkinci katta 
diş tabibi Mösyö ... " "Üçüncü katta birinci sınıf modist-
ralardan 1 Madam ... ". Acaba o bildik kadın, bu üç sanat 
sahibinden hangisine gelmişti? .. 
Delikanlı şaşkın şaşkın bunu düşünürken nereden gel­
diğini pek fark edemediği, hemen orada yanı başında siyah 
çarşaflı diğer bir kadın belirdi. Yürüdü. Yürüdü. Aynı evin 
hızlı hızlı, iki defa çıngırağını çekti. 
Hemen peçesini sıyırıp İrfan'a hitap ederek: 
-Birader beyefendi rica ederim buradan bir yere kay­
bolmayınız. Size söyleyecek bir iki mühim lakırdım var ... 
dedi. Kapı açıldı. İçeri girdi. Zavallı İrfan pek fena alıklaştı. 
Neye uğradığını bilemedi. Çünkü o siyah peçe açılır açılmaz 
karşısına kız simasında öyle çekici bir melek, öyle cana can 
katan bir nur doğmuştu ki artık ömrü oldukça o körpe 
çehreyi, o hoş yanakları, o sarı ela iri gözleri, yaradılış kale­
minin en özenli fırça darbesiyle çekilmiş o ince kaşları, açık 
kurnral saçları ... İki lal çizgiye benzeyen o mini mini dudak­
tan artık mümkün değil unutamayacaktı. Bu kız, daha doğ­
rusu bu peri ... Bu hayal gözü önünden kaybolduktan sonra 
bunun hakikaten görülmüş değil, tabiatüstü görüntülerden 
bir şey olduğuna inanmak istiyordu. Fakat işittiği o birkaç 
sözün billur yankıları henüz kulaklarından kaybolmamıştı. 
Her hakikatİn kaybolmasından sonra meydanda hayalden 
başka ne kalır? İşte bu da öyle olmuştu. 
İrfan'a "Bey birader buradan bir yere ayrılmayı nız," 
uyarısında bulunmaya ne lüzum vardı. Zavallı çocuk hayal­
lerini aşan denecek böyle bir görünüşle gözlerini aydınlar­
tıktan sonra oradan kovulmuş da olsa acaba bu bilmeceyi 
halletmeksizin bir yere gidebilecek miydi? 
ı Kadın terzi. 
121