Ölmez Otu 737 
Çok yakınına, beş adım ilerisine bir taş düşüneeye kadar böyle dikildi kaldı, 
sonra kıpırdadı, ağır ağır öteye gitti, orada da kütüğün üstüne çıktı, dikildi kal­
dı. Meryemce horaza doğru koşmaya başladı. Yerlerden taşlar topluyor, horaza 
atıyor, koşuyordu. Horozu önüne kattı. Horoz kaçıyor, o kovalıyo rdu. Soluk so­
luğa kalıp, yere yıkılıncaya kadar hem horozu taşladı, hem de kovaladı. 
Ökkeş Dağkurd unun kapısı önüne yıkılmış, ter içinde, toza toprağa belen­
miş, soluğu kesilmiş yatıyordu. Uzun bir süre kendine gelemedi, orada, güneşin 
altında yattı kaldı. Horoz az ileride durmuş, onu seyreder gibiydi. Bir, birkaç 
adım gidiyor, bir dönüp yere serilmiş Meryemceye bakıyordu. Bu da kudurtu­
yordu Meryemce yi. 
"Ulan sana gösteririm, alçak köylünün yamuk burunlu horozu. O Taşba­
şoğlu da batsın. Ermiş olmuş da itin dölü sümüklü Taşbaş, semtimize bile uğ­
ramaz. Ulan oğlum Taşbaş, mademki ermiş olmuşsun, baksana şu alçak köy­
lünün alçak horozu başıma neler getiriyor. Mademki ermiş olmuşsun görsene 
halimi de, insene Kırklar dağından da şu bana karşı gelen benimlen oynayan 
horozu tutsana. Gelsene ulan köpeğin oğlu ermiş. Vallahi de billahi de, gelir 
de horozu tutarsan bir güzel ateş yakarım, yaparım kocaman bir ocak dolu köz 
harmanı, kızartırım çil horozu nar gibi, nar gibi Taşbaşçam, nar gibi. Yağları 
üstünden süzülür, nar gibi. Vallahi de billahi de senin o güzelce, o ermişler er­
mişi başın üstüne yemin ederim ki bir lokmasını, bir zırnığını bile yemem, çil 
horozun hepsini sana yediririm. Ermiş olmuşsun ama, Kırkiara kanşmışsın 
ama, sen bir uysal kişisin, eline vur ekmeğini ağzından alın birisin. Orada, o 
dağlarda aç yoksul kalmışsındır. Gel Taşbaşçam, gel! Gel ermişim gel de senin 
karnını bir güzelce doyurayım , gel! Gel sana neler anlatacak Meryemce Anan 
gel! Hiç mi canın sıkılmaz, o uğursuz, o hiç ölmemiş, hiç ölmeyecek Kırk bela­
nın içinde? Kim bilir o Kırk ölümsüz arkadaşlarıyın, kim bilir nasıl da burun­
ları büyük, hiç ölmedik, hiç ölmeyeceğiz diye. Senin de burnun büyüdü mü? 
Herhalde çok büyümüş ki dönüp de Meryemce Ananın haline hiç bakmıyorsun. 
Adam ermiş olunca Taşbaşlıktan çıkar mı7 Adamlıktan çıkar mı?" 
Nedense Taşbaşa birden acıdı. Taşbaşın candarmaların önünde, başı yerde, 
elleri bağlı, kelepçeli, gerçekten ellerini bağlamışlar mıydı, hali gözünün önüne 
geldi. Yüzü sapsarıydı, safran gibi. Ölüme, asılmaya gider gibi bir hali vardı. Hiç 
mi hiç, bir ermişe benzem iyordu. Dövülm üş, suç işlemiş bir çocuk gibi dudak­
larını sarkıtmıştı. Yalnız Sefere dönüp de, öldürmeyeceksiniz, kılına dokunma­
yacaksınız, ama ölünceye kadar bununla konuşmayac aksınız, diye köylüye emir 
\'erdiğinde heybetlenmiş, kocaman olmuş, bir ermişe işte o zaman benzemişti. 
Sonra candarmalar, onu aldılar götürdüler, köylüler arkasından ağlaştılar, ağıt 
yaktılar. Bir daha görünmedi, imi timi bellisiz oldu. Kimi soğuktan donmuş öl­
müş dedi. Kimi de Kırkiara karışmış. Kırklar dağında safa sürüyor, diyor. 
Yeşiller giyinmiş. Baş ermiş olmuş. Bir ak sakalı varmış Taşbaşın, amanın 
aman! Amanın aman, bir su gibi yukardan aşağı, dizine kadar süzülüyormuş.