Ölmez Otu 775 
Elimizi kolumuzu bağladılar. Tarlalardan geçtik, balıçelere uğradık, ormaniara 
girdik. .. Bin top ışık arkamızda, bin balkıma, bin yalbırdı. Dünya çiçek açıyor­
du biz bastıkça. Eski dünya yenileşiyordu. Dünya yeni doğmuş gibi, pırıl pırıl, 
taze bir dünya ... Daha bu sabah yaratılmış sanki, öyle yeni. Tarlalar da başak 
verdi, ekinler başakları çekemez, bir karış boyunda karakılçık başaklar. Kovan­
lar, kaya kovuklan, yaşlı ağaç gövdeleri kehribar, güneşli balla doldu. Her ko­
van arı beş kere oğul verdi. Her ağaç dalında binlerce telaşlı kanatla bir oğul. 
İncirler ballı, narlar kocaman, yanlmış, kırmızı billur taneler. Toprak işlenmiş, 
dost. Herkes mutluluk içinde. Doğurgan toprak uzanmış, terlemiş yatıyor. Kim­
se yalınayak değil, kimse sıtmalı değil, kimse zulüm görmüyor. Kimse kimseyi 
dövüp de kan işetmiyor. Kimse kimseyi aşağılamı yor, adamlığını elinden ala­
mıyor. Dağları geçtik, yol ettik. Sıcak çölde bir tutarn bulut vardı, gölgesi üs­
tümüze düşmüş. Senin aşkına, senin yüzün suyu hürmetine . Ben seni böylece 
gördüm. Çöl çayır, çimen, oldu. Sular şıkırdadı. 
"İlk devinen ben değilim, ilk doğan ben. Sen beni çok gördün ... Çok." 
Bir şafak vakti Akçadeniz üstüne yürüdün. Yel oldun estin, bulut oldun ağ­
dm. Şu gözlerimle gördüm. Bir sürmeli ceren dizine yatmış ağlıyordu. Kaç, sür­
meli ceren, dedin. 
Ağaçlan kökünden söktüler, kuşlan dallarından, göklerden topladılar, sula­
rı kuruttular, insanları hasta ettiler, sen geldin, arkanda bir top ışık bir minare 
boyu. 
"İlk görünen ben değilim, ilk doğan ben. Sen beni çok gördün." 
Bir ormana düştük yol belli değil, köylüler seni öldürdüler. Az sonra seni ge­
ri dirilttiler, işte bu gözlerle gördüm. 
"İlk ölen ben değilim, ilk doğan ben ... " 
Kel Aşığın yüzü uzadı, uzun kınşıklar yukardan aşağı bedenini sardı. Yer­
yüzü yoktu, gökyüzü yoktu. Toprak, su yoktu. Böcekler, insanlar, karıncalar, 
cinler periler yoktu, hiç kimse yoktu. Sen de yoktun, ben de yoktum. Gece yok­
tu, gündüz yoktu ... Hiçbir şey yoktu. 
Karanlığın kökü, ışığın kökü. 
Hiçbir şey, hiçbir şey yoktu. 
Kel Aşığın yüzünün bir yanı karanlık oldu, bir yanı aydınlık. Sesi dalga dal­
ga avaya yayıldı. Korkunç, sıcak, gittikçe büyüyen bir dev çığlığı. Seslerin kökü 
de yoktu. Anavarza kayalıklarında yankılandı. Kayalıklar da yoktu. 
Var olan bir top ışıktı. Hiç bakamazsın, bakınca gözlerini kör eyler. On mil­
yon yıl, yüz milyon, milyon milyon yıl dalandı boşlukta bu yumruk kadar olan, 
bakınca gözleri kör eden ışık. Boşluk da yoktu. 
Sazdaki altı telden üçü kırıldı. Saz yere düştü. Bulutlar toprağa ağdı. 
"Ben seni gördüm. İki gözüm önüme aksın ki gördüm. İşte bu gözler le."