"Dağlardan gelip Koca Osmana gidiyorum," dedi.
"Demek Koca Osmana gidiyorsun, acayip."
"Acayip," dedi konuk.
Kamer Hatun döşeği getirdi, ocaklığın sol köşesine serdi.
"Buyur kardaş."
Koca Osman:
"Otursana oğlum," diye gürledi. "Çıkar şu abanı da otur. 
Misafirin de oturmazını ömrümde ilk olaraktan gördüm."
İkircikliydi, bir türlü abasına eli varmıyordu.
Kamer Hatun Koca Osmanın kulağına eğildi:
"Bu çocuğun başında bir hal var," dedi.
Koca Osman:
"Ne ola ki?" diye acmarak, küçümseyerek sordu. "Bir hal 
mı var başında senin konuk?"
Konuk gülümsedi:
"Beni tanımadın mı Osman Emmi?" diye sevgi dolu bir 
sesle sordu.
Koca Osman iyice yaklaştı, omuzuna bastı, yüzüne baktı:
"İnce Memed, şahinim, yavrum! Yavruma, şahinime benzi­
yorsun sen misafir!" dedi, İnce Memede sarıldı. Titriyordu. Te­
peden tırnağa zangır zangır ediyordu. "Sen misin, sen misin şa­
hinim misafir? Tanrı misafiri sen misin? Sen o?" diye sevindi.
Memed bir tek sözcük söyleyecek durumda değildi. Tıkan­
mış kalmıştı. Tatlı bir düş içinde uçuyordu.
"Kör olası Kamer gelsene, baksana gelen kim imiş! Gelsene 
Kamer, gelsene!"
Kadın uzun evin öteki ucundan seslendi:
"Ne diyorsun Osman, ne?"
Koca Osman:
"Gel gel," dedi. "Gel gel, gel de gör kim gelmiş, kim gel­
miş!"
Kamer:
"Kim gelmiş Osman?" dedi.
"Şahinim," diye bağırdı Koca Osman. "Şahinim, şahinim!"
Kamer.
"Bağırma," dedi, "deli zırrıkı, bağırma, oğlan kaçak. İnce 
Memed sen misin yavru?"
22