"Keşki bti Memedler çoğalsalar," dedi, "işte o zaman gö­
rürler babalannın gününü . İşte o zaman görürler bizim nasıl 
tunçsiper göğüs olarak, İstiklal Savaşında düşmanı ezdiğimiz 
gibi, onların kafalannı nasıl ezeceğimizi, atamız şanlı Kuyucu 
Murat Paşa gibi, kuyulara diri diri onları nasıl gömdüğümü­
zü ... İşte o zaman görürler ... " 
Aliye tepeden, kendine güvenmiş, ezici bir bakış fırlattı: 
"Değil mi Topal Ali Ağa?" 
Bashayağı alay ediyord u. 
"Değil mi ulan dağlar aslanı, kahraman Topall Yaman olan 
İnce Memeddi, iki gözümün yarım çiçeği Topal ... " 
Ali üzülüp büzülüyor du. Onun bu hali Murtaza Ağayı, se-
vinçlere garketti. 
''Yaman olan, kan içici olan İnce Mem eddi. O da yok artık." 
''Yok artık," dedi Topal Ali boynunu bükerek. 
"Sen de, ondan dolayı artık yoksun . Senin de artık Padi­
şahlığın son buldu." 
"Ağam bilir. " 
Murtaza Ağa, ayağa kalktı, gerin di. Kollarını açtı, gerindi, 
salonda sert admılarla gidip gelmeye başladı. Alinin önüne gel­
dikçe de, ona, "Bilirim bilirim," ya da, ''ben bilirim," diye laf at­
maktan kendini alamıyordu . "Elbette, elbette ben bilirim, sen 
bilecek değilsin ya topal Padişah ... " 
Geldi, sert, ayağını yere vurarak durdu. Taban talitaları ça­
tırdadı. 
"Hatun," diye buyurdu, "şu Topal Ali Ağanın yatağını be­
nim odamdan alın da aşağıya indirin. Oradaki en güzel odaya 
serin. Ne de olsa kardaşımız değil mi?" 
Hüsne Hatun, yerinden kalkmış, odanın kapısını açmış, el 
kol işaretiyle, Aliye göstermeden Ağayı çağırıyord u. 
Ağa, sonunda ona döndü: 
"Biliyorum Hüsne, beni neden çağırdığını, biliyorum. Şim­
di geleceğ im." 
Alinin karşısına durmuş, çivi gözlerini üstüne dikmiş, bir 
heybet gibi bütün ağırlığıyla adamın üstüne çökmüş, öteki de 
büzüldükçe büzülüyor, bir söze varamıyord u. 
Bunun böyle olacağı aklının köşesinden bile geçmemiş, 
İnce Memedin dağdan indiğini söylediğine pişmanlıktan da 
309