Babam ın Hikâyesi: İnci Küpeler
99 "Hangi k ızı?" 
Babam sinirlendi. "Can ım, hani on yıl önce bir gün Beşiktaş'ta
Barbaros Park ı'nda beni çok güzel genç bir k ızla otururken görmü ştün 
ya." 
"Hay ır, hat ırlam ıyorum babac ığım." 
"Nas ıl hat ırlamazs ın oğlum. Göz göze geldik ya. Benim yan ımda çok 
güzel bir k ız vard ı." "Sonra ne oldu?" 
"Sonra sen baban ı utand ırmamak için kibarca bak ışlar ını kaç ırd ın. 
Hatırlad ın m ı?" "Hat ırlam ıyorum." "Hay ır, bizi gördün!" 
Böyle bir rastlaş ma hat ırlam ıyor, bunu da babama kan ıtlamakta  
zorlan ıyordum. Beni huzursuz eden uzun bir tart ışmadan sonra, belki  
de benim onlar ı görüp unutmak istedi ğimi ve bunu ba şard ığım ı 
düşündük. Belki de onlar tela şla benim onlar ı gördüğümü sanm ışlard ı. 
Asıl konuya böyle girdik. 
"On bir y ıl benim sevgilim oldu o k ız, çok güzeldi," dedi babam,  
konunun en önemli iki unsurunu gururla tek cümlede toplayarak. 
Bana sözünü etmeyi uzun zamand ır düşlediğini anladı ğım bu  
kad ının güzelliğine benim kendi gözlerimle tan ık olmamam ya da daha  
kötüsü, tan ık olduğum güzelliğ i unutmu ş olmam babam ın ke yfini biraz  
kaç ırm ıştı. Bir hamlede cebinden küçük, siyah-be yaz bir foto ğraf 
çıkard ı. Karaköy'de bir Ş ehir Hattan vapurunun arka güvertesinde  
çekilmiş  hüzünlü, esmer çok genç bir kad ının resmiydi bu. 
"Bu o," dedi. "Biz tan ıştığım ız y ıl çekilmiş . Yaz ık ki çok kederli,  
güzelliğ i belli olmuyor. Şimdi hat ırlad ın m ı?" 
Sustum. Babam ın istedi ği kadar "eski" olsun, herhan gi bir  
sevgilisinden bana söz etmesi de sinirime dokunu yordu. Ama bunun  
neresinin sinir bozucu oldu ğunu o anda bir türlü ç ıkaram ıyordum