İrfan bu gecikmenin bir engele tesadüfle meydana geldi­
ğini bilse her türlü acılı bekleyişe göğüs gerecekti. Fakat kız 
alakayı kestiyse ne yapacaktı ? Bunu farz etmek bile kendisi 
için pek müthişti ... Bu sevgi daha ilk alevinde neden böyle 
söndürüldü? İrfan bunu gerektirecek ne hatada bulundu ? 
Şimdi delikanlı olanca muhakeme kuvvetiyle bu noktayı 
keşfe uğraşıyordu. Cevap olarak yazdığı son mektupta kızın 
kardeşçe ilişki talep etmesine karşılık İrfan kendinin hala 
sevda sözlerini tekrarda ısrar göstermiş olmasından başka 
bu kesintiye bir sebep bulamıyordu. Delikanlı şimdi bu meç­
hul sevgilisinin kardeşçe dostluğuna da razıydı. Fakat bu 
rızasını, bu ricasını işittiemek için hangi vasıtaya müracaat 
edebilecekti? Belki yalvara yakara kızın yine gönlünü ede­
bilirdi. Ama kime yalvarsın? Karşısında bir aşk hayalinden 
başka kimse yoktu. 
Böyle meçhul bir kimliğe, böyle bir hayali dilbere gönül 
verilir mi? Bu saflığına kendi kendine hem güldü, hem ağla­
dı. Ne yapsa boştu. İş işten geçmişti. Seviyord u. Bu hayale 
tapıyordu ... Zihninde konuyu uzunca inceleyip tarttığı sıra­
da aklına tuhaf şeyler de geldi. Arkadaşlarından muzibin 
biri İrfan'la eğlenmek için bir kız ağzından o mektupları 
uydurup göndermiş olmasın ? Böyle de olsa, bu hakikat 
onun gözünde kesinlikle ortaya çıkmış bile bulunsa, bir 
görünmez sevgili adına İrfan hayallerinde vücut verdiği o 
kıza, o ruhunun ilahesine şiddetle kalbini bağlamıştı. Bun­
dan artık vazgeçemeyecekti ... Bu hanraya sonsuza kadar 
sadık kalacağı zannındaydı. 
İrfan ertesi günü aynı kederli bekleyişle geçirdi. Ken­
dini bir düşünce yorgunluğuna düşüren acı bir ümitsizlik 
başladı. Delikanlı ne kazanm ış? Yahut ne kaybeylemişti? 
Düşünme gücünü süsleyen o gönül çelici hayal yine hep 
gönlündeydi. Onu hiçbir kuvvet oradan sökemeyecek, artık 
onunla yaşayacaktı. 
Zavallının aşkından talihi yoktu. Şimdiye kadar hakiki 
şekliyle görünen bir sevgiliden yüzü gülmemişti ... Arnk bu 
hayalle, bu zihninde yarattığı canaola yetinmeye, bununla 
mesut olmaya uğraşacaktı. 
106