yimliydiler. Ellerindeki mavzerler de yepyeniydi, fabrikadan 
dün çıkmış gibi. Sabah ışığında namluları menevişliyo rdu. 
Kuşluk oluncaya kadar ölülerle uğraşhlar, saçlarına, gözle­
rine, boylarına boslarına baktılar, İnce Memeddir, diye bir kişi­
nin üstünde karar kılamadılar. Şu yandaki çukurda yatan, daha 
parmağı tetikte olan, gözleri ardına kadar açılıp öyle kalmış, 
sırhndaki sırmalı ahası yepyeni kişi İnce Memed olabilir di. 
"Benziyor mu İnce Memede Çavuşum?" 
"Bu olabilir Yüzbaşım. İnce Memedin tarifine uyuyor. 
Omuzları geniş, boyu kısa, avurtları çökük, bıyıkları gösteriş­
siz, gözleri büyük, dizierne çoraplar, Çerkes hançeri ... " 
"Uyuyor bütün bunlar ona, öyle mi?" 
"Tıpkı, uyuyor." 
"Bu olabilir öyleyse." Yüzbaşı kahkahalarla gülüyo rdu. 
"Hala orada duruyor ... " 
"At sabahın gür ışığında ipileyen kayaların üstünde dim­
dik durmuş, salt arada bir kuyruğunu sallıyordu . O da olmasa 
bu at kayadan bir parçadır denebilirdi. 
Köylüler de yavaş yavaş gelmişler, koyağın yarlarımn üs­
tüne sıralanmışlardı. Çıt çıkarmadan, soluk bile almadan, onlar 
da oralarda dikilmiş kalmışlardı. 
Yüzbaşı onlara seslend i: 
"İçinizde İnce Memedi tamyanlar, görenler, bilenler var 
mı?" 
Yüzbaşı sorusunun karşılığını bir süre bekledi, kalabalık-
tan çıt çıkmıyo rdu. 
"Hiç kimse İnce Memedi görmedi mi içinizden?" 
Kalabalıktan gene bir ses çıkmadı. 
Bu sefer Kertiş Ali Onbaşı bağırdı: 
''Yahu siz nasıl adamsınız, içinizde eşkıya İnce Memedi bir 
gören yok mu? Nasıl olur? Hacı Musa sen, sen görmedin mi İn­
ce Memedi, gel buraya ." 
"Sen de gel ihtiyar," diye öfkeyle bağırdı Yüzba şı. "Ne ha­
indir bunlar. Hepsi tamr İnce Memedi bunların, ama söylemez­
ler. Ben de onlara gösterir im." 
Yaşlı kişi, Hacı Musa uzun ak sakalını savurarak yokuştan 
aşağıya indi, ölülerin yaruna vardı: