ufaklıklar  da ondan  aldıkları  cesaretle  son  bir tur daha  ağlamaya 
başladı.  Gelin,  beş-on  saniye  kadar  sessizce  dikilip,  acı acı seyret-
tikten  sonra  bu tabloyu,  kendi  söylediklerine  kendi  de inanmadan 
mırıldandı: 
"Yalnız  çok  rica  ediyorum,  artık  biraz  insaf  buyurun  da, masal-
larınızla  zehirlemeyin  şu gencecik  beyinleri." 
Kapı  kapandı.  Üç küçük  çocuk  ile yaşlı  adam,  başbaşa  kaldı. 
Ufaklıklar  onca  gözyaşından  bitap  derin  derin  iç geçirip,  dedeleri 
de dökülen  sakallarını  toplarken,  iğreti  bir sessizlik  çöktü  ortaları-
na. Şimdi  ne yapmaları  gerektiğini  bilemiyor  gibiydiler.  Çok  geç-
meden,  kocaman  kafasını  geriye  atarak,  yosun  yeşili  gözleri  çak-
mak çakmak  gülümsedi  7,5-Yaşındaki.  Doğrusu  eve  dönmek  onun 
da hoşuna  gitmişti.  Dışarıya  çıkmaktan  keyif  almıştı  almasına  da, 
her hareketini  acıyarak  seyreden  onca  insan  içinde  bit kadar  küçük 
ve bir o kadar  yabancı  hissetmişti  kendini.  Evdeyse,  kendi  küçük 
krallığının  tek sahibi,  kelebek  ömrünün  tartışmasız  tek hâkimiydi. 
"Hadi  dede,"  dedi.  "Çekinmene  gerek  yok,  artık  rahat  rahat  an-
latabilirsin!" 
331