ağaçlar çiçeğe durmuştu, şimdi portakallar yemyeşil, her bir ta­
nesi de parmağım kadar, parmağım kadar." 
Sininin başına çöktü. Seyran yiyecekleri bir uçtan getiriyor , 
Müslümse yutkunuyordu. Seyran gelip de sofraya oturonca 
Müslüm, bir aç kurt gibi yum uldu. 
"Bakın çocuklar," dedi Hürü Ana, ince belli,-yaldızlı bar­
daktan çayını içerek. "Bana bakın, ben yarın erkenden bir 
çorba yaparım ki size, üstü yarpuzlu, kokulu . Yarpuz var mı 
burada?" 
"Var Ana," dedi Memed, "sağ ol Ana. Siz gelmeden ben 
her bir şeyi aldım." 
Memed, onlara o gün, evi baştan sona bir daha gezdir­
dikten sonra, yakın balıçelere de götürdü. Hürü Ana öğle ye­
meği için terey ağlı, yanmış yağ kokusu bütün evi saran bir 
de bulgur pilavı yaptı. Memed, Hürü Ananın bulgur pilavını 
çok özlem�şti. 
Akşam olup gün batınca Hürü Ana a.lelacele yemeğini yi­
yip odasına çıktı, odadan karyola çıkarılmış, yere serili halı 
kalkmış yerine kilim konmuş, kilimin üstüne de köşeye yer ya­
tağı yapılmıştı. Hürü Ana ipek kaplı, işlemeli yorgana hayran 
kaldı, bu oğlan, dedi içinden, eşkıyalığı bıraktığına iyi etti, o 
ağzı var dili yok İbrahimin oğlundan böyle bir adam çıkacağı 
kimin aklına gelirdi, anası Döne bunun bu günlerini görseydi 
kim bilir nasıl sevinirdi, diye düşündü. Eğildi, yorganı okşadı, 
başım kaldırınca duvardaki Aliyi, kendi ölüsünü taşıyan deve­
yi çekerken gördü, resmin karşısına geldi, elpençe divan dur­
du, resmi uzunca bir, en küçük ayrıntılarına kadar inceledikten 
sonra Alinin azıcık bir gülümsediğini gördü: 
"Gül Alim," dedi, "gül yavrum, gül benim sultanım, Allah 
sana kendi ölünü kendin taşıma mübarekliğini bağışlamış, gül 
tırnaklarına kurban olduğum yiğidim, sana boşuna Allahın as­
lanı dememişler. Kendi ölünü kendin deveye yükleyip de götü­
ren sen değil misin, gül, Düldül atın binicisi, gül! Öyleyse şimdi 
beni iyi dinle aslanım, bu İnce Memed var ya, o da senin gibi, o 
da fakir fıkaranın ekmeği, doğduğu günden bu yana gün gör­
medi. Anasını da öldürdüler. Ben de onun anasıyım. Abdi Ağa­
yı öldürdü, iyi de etti, o zulüm bir adamdı. Sen de çok zulüm 
235