Ölmez Otu 677 
Vurgun Ahmet köyde ... İki can köyde yer içerler söyleşirler. Bir eli balda anaının 
bir eli yağda, bir eli de sütte. Anaını öldürmedim ben, bana inanın kardaşlar. 
Zaten pamuk sonuna kadar da kalmayacağım Çukurovada. Çabuk çabuk top­
lanın ki pamuğu, canımı dişime takmışım, tez günde anama ulaşayım. Adilin 
borcunu ödeyecek pamuğu toplayım, yetişirim anama, tez günde. Dağ demez, 
taş demez, yollan dürer yetişirim anama. Şimdi anam evdedir, pınann başın­
dadır, yarpuz kokusu içindedir, çarnların altındadır, közde tavuğu kızartır, buz 
gibi ayram iç er, içer ayram, yer tavuğu, içer ayram, yer yağlı tavuğu ... Çam ko­
kusu, bir serin ... Serin bir yel eser. Serin, serincik. Güneş ısıtmaz bile. Sinek de 
yok. Ooof, kan gibi ılık. İyi ki anam gelmedi. Bir de ermişler ermişi onun ziya­
retine gelir. Taşbaş Efendimiz Meryemce Anasının elini öper. Meryemce Ana­
sı ona konuşur, çünküleyin Meryemce Anası beni ademle kon uşmaz, Kırktarla 
konuşur. Keşki onun yerinde biz olsaydık, ben olsaydım. Nerdeee !" 
Bir toz direği, hamaz geldi, kocaman, uzun, iki üç minare boyu bir hamazdı 
bu. lrgatlar bir süre hamazın içinde kaldılar. Uzunca Ali durmadan anasını an­
latıyordu. Ağzına burnuna, her bir yanına toz dolmuş, bağulacak gibi ... Durma­
dan anlatıyordu. Toz direği geçti gitti. Biraz pamuk yaprağını, biraz mısır yapra­
ğını, kuru olan aldı götürdü . Bir de Fatmalının başörtüs ünü aldı götürdü . Cey­
han suyunun yüzüne bıraktı. lrgatlar apaktı. Kaşları, kirpikleri, elleri ayakları, 
saçları, giyitleri, tepeden tırnağa toza kesmişti, apaktılar. 
"Alinin yüreği taştan demirden ... " 
Sıcak. .. Mor kayalara şıp şıp kan damlıyor. Kan kayanın üstüne düşer düş­
mez duman oluyor.