Ölmez Otu 679 
Kimsenin ölünceye kadar konuşmadığı adam, hem de Muhtar demeyecekler 
mi? Tarihler beni yazmayacaklar mı? Koskoca kitaplar, hükümetler ... Çuku­
rovadakiler de benimlen konuşmuyor. Ulan ahmaklar, o sersem Taşbaşoğlu 
size mi emir verdi, benimle konuşmayın diye, bizim köylülere emir verdi. Ve 
de ey Çukurovanın itleri, size ne oluyor? Ve de ne oluyor! Ne oluyor ki, ne 
oluyorı İşte biz o gece Taşbaş Efendimizi öldürseyd ik. .. " 
Yanına yönüne bakındı, suya döndü, kocaman bir tükürük attı: 
"Burada duralım," dedi. "Burada duralım da sana bir iki sözüm var karda-
şım, ve iki gözümün bir tek ışığı Ömerim. Ve de soyumun gür fidanı." 
Bir sekiye oturdu: 
"Gel şuraya otur Ömerim, şöyle karşıma," dedi. 
Sesi şefkatli, sıcak, caniandı Bir insana bir şey mi yaptıracak, sesi her za­
man böyle olurdu. 
Uzun bir süre gözlerini Örnerin yüzüne dikti, kırpmadan baktı Bu da onun 
eski bir huyuydu . Ömerse başını yere eğmiş, bu önemli teklifi merakla, sabır­
sızlıkla bekliyordu. 
Elini uzattı Örnerin elini tuttu. Eli yalımakesmiş yanıyordu . 
"Ömerim, kardaşım, hiç kimse konuşmuyor benimlen, bari sen konuş. No­
lursun konuş. Aklımı oynatacağım, konuş. Konuş da sana bir teklifim var. Bu 
dünyada yapılacak işimiz var. Haydi konuş, konuş da bana Sefer Dayı de, nolur­
sun." 
Sustu, bekledi. Gözlerini gene kırpmadan onun yüzüne dikti. Taşta ses var, 
Örnerde ses yok. 
"Bak Ömer, o Taşbaşoğlu ermiş değildi. Köylü uydurdu onu. Sıkıntıdan sı­
kıntıdan sarılacak bir dal aradı, o anda da Taşbaş eline geçti, aldı ermişlik tah­
tına oturttu. Bir iyice de ermiş olduğuna inandı. Ermiş olan donar da ölür mü? 
De bakalım, ölür mü7" 
Ömer onunla konuşsaydı, Taşbaş Efendimiz ölmedi diye bağıracaktı. Cuma­
li Onbaşıyı duymadın mı ne dedi, bir ışık olmuş da dağlara yukarı ağmış gitmiş 
diyecekti. İçinde kaldı. Ömer de buna öfkelendi. 
Sefer bekledi, konuştu. Konuştu, bekledi, tahrik etti, Ömer ona ağzını açmadı. 
"Konuşmayacaksın, anlaşıldı," diye Sefer ağlamsı içini çekti. "Herkes bana 
düşman kesilmiş, kendimi öldüreyim de kurtulayım ... " 
Ömer bu hale acıdı: "Kartal gibiydi bir zaman Sefer Dayım. İnsan ermişlerle 
uğraşır mı7 Hiç insan ermişterin tekerlerine taş koyar mı? İşte ermişler insanı 
böyle dünyada rezil rüsvay ederler. Böyle canından bezdirider adamı. Ölünceye 
kadar kimse seninlen konuşamaz emmim Sefer. Sen bu işi iyi yapınadın ve de 
Allahın büyük bir ermişine hakaret ettin. Gül yüzlü Sultanımızı aşağıladın."