mişsin Aşık. Bu dünyada senin gibi aşıklar olunca arkadaş, iyi­
liğin, doğruluğun, güzelliğin sırtı yere gelemez ." 
"Sağ ol Bayramoğl u." 
Aşık ayağa kalkınca Bayramoğlu da, ötekiler de toptan 
ayağa fırladılar: 
"Seni memnun edernedim Aşık, çünkü hiçbir şeyim yok. 
Neyim varsa elimden aldır dım. Kusuruma kalma ." 
"Bayramoğlu sağ olsun." 
Bayramoğlu Aşığın koluna girdi, dışanya ayaza çıktılar , 
karlan çatırdatarak köyün dışına yürüdüler. Dikenlidüzünü sil­
me bir ay ışığı doldurmuş, karlar incecik bir cam göbeği mavi­
sinde ışılaşıyordu. Gölgeleri önlerinde, onlarla birlikte ağır ağır 
ilerliyor du. \. 
Bayramoğlu onun kolunu dostça sıkarak, yumuşacık, sıcak 
bir sesle, yavaşça: 
"Bu destan böyle bitmese ne iyi olur, öyle değil mi Aşık 
Ali?" 
"İyi olur," diye onu onayladı Aşık Kıvrak Ali. 
Konuşarak, destandan, eski Aşık lardan, Karacaoğlandan, 
Dadaloğlundan, Aşık Halilden söz ederek eve geri döndüler. 
Ocakta çaylar kaynıyor, ter eyağlan topak topak, üstleri ayran 
kabarcıklı sofraya taşın ıyor, kazanlarda tarhana çorbası, nane, 
sarmısak kokulan saçarak pişiyord u. 
Babasının askere gittiği günü Bayramoğlu olduğu gibi 
anımsıyor du. Babası, iki amcası, üç dayısı hep birlikte savaşa 
çağnlmışlardı. Anası, dedesi, bütün köyle birlikte askere giden­
leri ta kasahaya kadar uğurlamış lar, sevkiyat camilere doldu­
rolduktan sonra bile kasabadan aynlamamışlar dı. Birkaç ay 
sonra da Bayramoğlunun babasının, amcalannın, dayılannın 
künyesi gelmişti. Birkaç yıl geçince anlaşıldı ki bu dağlardan 
askere gidenlerin hemen hepsi savaş alanlarında kalmışlar dı. 
Yaşlılardan, sakatlardan, bir de asker kaçaklarından, çocuklar­
dan başka erkek kalmamışh dağlarda. Arhk her işi, erkek işi, 
kadın işi demeden kadınlar görüyorlar dı. 
Bir gün anası, iki ablasıyla köyün alt yanındaki koyakta 
döven sürüyorlardı. İkindi üstüydü, gün yıkılmış gitmişti ki üç 
silahlı adam geldi harmana, su istedi ler, su verdi onlara kızlar. 
468