Oda kapısı açılır. 
Dehri Efendi baş açık, belde kuşak yok, göğüs yarı açık, 
gayret dağınık bir halde Eda'yı karşılayarak: 
-Zaten ben de seni çağıracaktım. 
-(Hayretle) Olan işlerden haberiniz var mı Efendiciğim? 
-Hiç olmaz mı? O iki köylü tavırlı adamı ev sınırları 
dışına çıkardınız mı? 
-İkisi değil efendim üçü birden meydanda yok ... 
-isabet isabet ... İki turba bir de şalgam mı eklendi? 
-(Çok şaşırarak) Şalgam kim oluyor? Amca Bey mi? 
-(Gayet gevrek bir kahkaha salıvererek) Çeşman-ı 
püf-kerde edan ile yüzüme bakma öyle. Haydi git aks-i 
veeh-i abusunla sath-ı pertev-barını jeng-dar etmeden bana 
miratı getir.l 
-Ne getireyim efendim? 
- Söz anlamazsınız ki, mutlaka sıradan sözlere insanı 
mecbur edersiniz. İçine bakmadan aynayı bana getir demek 
istiyorum. 
-Ayna yı getireyim efendim ama ... Söyleyeceklerim var, 
vakit geçiyor ... 
-(Kendi sesiyle) Vakit geçiyorsa rolleri değiştirelim. 
Şimdiye kadar ben Madlon'dum, sen de Marot. Bundan 
sonra iyi dikkat et Eda... Ben Maskaril olacağım, sahte 
Marki, La Granj'ın uşağı ... Sen de sedye taşıyan hamal­
lardan biri olacaksın ... Asıl komedyalarda harnallar iki kişi 
ama şimdi gece kimi bulalım ... Sen ikisinin rolünü de idare 
et. Şimdi mesela sen beni getirip Madlon'un evine indirmiş­
sin ... Paranı istiyorsun ... 
-Ay efendi hazretleri deminden beri söylediğiniz sözler 
hep oyun muydu? 
-Oyundu ya ... Molyer'in bir komedyası. 
-Onun için ben hiçbirinden bir şey anlayamıyordum. 
Fakat Efendi benim size aniatacağım şey oyun değil... 
Sönük gözlü edanla yüzüme bakma öyle. Haydi git, ekşi suratının yansı· 
masıyla parlak yüzeyini paslandırmadan aynayı getir. 
76