121 diyordu, sonu iyi olacak. Beni çok kötü ve insaf sız mı 
buluyorsunuz muhterem efendim? Fakat içimde, na sıl olursam 
olayım, ne biçi m anlatırsam anlatayım, beni anlayacağınız 
hakkında sarsı lmaz bir güven duygusu var. Sanki bazı şeyler 
nasıl anlatılırsa anlatılsın, insan yakınlık duy masa da anlar. 
Saçmalıyorum, muhterem efendim; ne var ki beni 
tanıyorsunuz, benim birisine kötülük edebileceğimi 
düşünebilir  misiniz? Her şeyden önce gücüm yetmez. Neyse, 
bu kadın meselesi işte böyle oldu efendim.
"Üçüncü Şey"in önceleri, bana pek güvenmediği için, be nimle 
köpekten başka bir  şey konuşmadığını düşünüyor dum. Belki 
de beni cahil buluyordu. (Gerçekten cahildim. Şimdi de 
cahilim ama, mesela artık "üçüncü şey"i biliyo rum ve mesela 
siz bilmiyorsunuz.) Şurası muhakkak ki her kes benden çok 
bilgiliydi, benden çok duyarlıydı. Geriye ne kalıyor 
diyeceksiniz? "Üçüncü şey" kalıyor, muhterem efen dim. 
Elbette "üçüncü şey" bundan ibaret değil ya da tanımı nı bu 
kadar basit bir biçimde yapamayız; fakat, ben "Üçün cü Şey"e 
bu düşüncemi bir gün birdenbire açıklayınca, çok ilgilendi ve 
bana "üçüncü şey"i anlatmaya karar verdi. An latmaya 
başlayınca da birden heyecanlandığı için, önce hiç bir şey 
anlayamadım. Hayatın anlamı, mesela benim gibi bir insanın 
yaşantısının anlamlı olduğu gibi sözler etti. Ben bir çok insana 
üstün tutulmalıymışım. Doğr usu bu sözler beni pek 
inandırmadı efendim. Üstelik, birden heyecanlanan in sanlara 
karşı, nedense bir çekingenlik duyarım; sonunda ba na bir 
kötülük edilmesinden korkarım. Örneklerim vardır da. 
"Üçüncü Şey" bu korkumu da hemen sezdi ve bana şid detle 
saldırdı efendim. Ona  göre, bu güvensizlik duygusun dan 
dolayı kaybediyo rmuşu z aslında. Oysa ben kaybetme min 
sebeplerim çok iy i biliyordum. "Üçüncü Şey"in görü nüşü de 
bende saygı uyandırmıyordu: Neyle geçindiği pek belli 
değildi, kı lığı düzensizdi; ona uymakl a pek iyi bir yer lere