rinden kımıldamaz.) Ah kör olmayası domu­
zun oğlu ah!.. 
FATMA HANIM : Baksana kapıya ... 
FATMA KADIN : He ya. Açıyım. Açıyım emme ... Nah şurama 
geldi artık. .. Bizimki ... Boyu devrilsin !.. Yine 
kapının önünde ... 
FATMA HANIM : Ne istiyormuş? 
FATMA KADIN : Billah tatlı camından bezdim artık hanımım. 
Ah kurbanın olayım. Kızma bana. Bi de bu 
hasta halında ... 
(Kapının zili daha kuvvetle çalınır.) 
FATMA HA1\J'IM: Hadi aç bari. Aç da, al içeri. Bakalım ne isti­
yormuş ... 
fl\TMA KADIN : Ne isteyecek hanımım? .. Ne isteyecek. .. Bü­
yük oğlanı bana soruyor. Buraya gelmiş 
miymiş deyi ... Gelse saklayacak değilim ya 
ondan. Yok dedim, gitmez boyu devrilesi ... 
Size de geçmiş olsun diyeceğimiş ... 
FATMA HANIM : E, iyi ya. Al içeri bari. 
FATMA KADIN : (Sağdaki kapıdan çıkarken) Ah dürzü ah! Ben 
bilmiyorum sanki niye gelip gidiyon. Boyun 
devrilsin de kalkama inşallah! (Çıkar.) 
KOMŞU : (Ağzında bir şey çiğneyerek mutfak kapısından 
başını uzatır.) Nerde bu sizin açacak kom­
şum? 
FATMA HANIM : Sana da zahmet oldu. Gel otur Allahını se­
versen. Fatma bulur. 
KOMŞU : Hadi canım, nerde, sen onu söyle? 
FATMA HANIM : Şeyde dururdu ama ... Kaşık çekmeces inde ... 
(Komşu geri gider. Sadık önde, Fatma Kadın ar­
kada, sağdaki kapıdan girerler. Sadık yine göm­
lekledir.) 
FATMA KADIN : Hıh işte. Gir bakalım n' olacağısa, gir ... 
SADIK : (Ters ters kadına bakar.l � k�ıı:nar � 
151