"Muallim Zeki Beyin ... Ona kıydılar. Senin gibi, senin gibi 
konuşuyor du. Çok öfkeli söylüyord u. Sen hiç öfkelenmiyor-
sun." 
"Öfke güzeldir," dedi Hoca, "insanın yüreğini temizler. 
Ama sen gene de öfkelenmeyeceksin, öfkelenmek Allahın hak­
kıdır, çünkü o her şeye kadirdir. Biz neyimize öfkeleneceğiz ki, 
biz insan ız. Daha bir kertenkele gibi sürünüyoruz . En küçük 
bir başkaldırmayı bile öğreneme dik." 
"Bu halimize, bugünümüze de şükür , düşünüyoruz ya Ho-
cam." 
"Çok şükür," dedi Hoca. 
Oturdukları yerden kalktılar , dere boyunca, çakıl taşları-
\' nın, çmar yaprakla rının üstünden yürüyerek aşağıya indiler. 
Önlerine dik, keskin kayalıklı bir dağ çıktı. Dağdaki ormanın 
ağaçları uzun ve kalınd ı. Yan yarıya da yapraklar sararmıştı. 
Ormanın üstünde bir sarı bulut tütüyordu, ışığa doymuş. Hoca 
önde, ötekiler arkada birerle kol bir çiğire düşüp dağa yukarı 
ilerlemeye başladılar. Yürüdükleri yer, gidile geline aşınmış ak 
çakmaktaşı kayalıklard ı. Öndeki Hoca düz yolda yüriiyormuş­
çasma hızlı yürüyordu. Hoca, nerede olursa olsun, ister dağda, 
kayalıklarda, ister ormanda, ister düzde, olağanüstü bir hızda 
yürürdü her zaman, onun hızına ancak yetişse yetişse Yel Veli 
yetişebilird i. Arkadan gelenl er, onun hızına erişebilmek için, 
çoğu zaman arkasından soluk soluğa koşmak zorunda kalıyor­
lardı. Tepeye çıktıklarında, başta Hoca, sonra ötekiler çıpıldak 
tere batmış çıkmı şlardı . 
"Şu yamaçtaki pınarın başmda yiyelim yemeğim izi." 
"Olur," dedi Memed, "bir yere oturalım da, nereye olursa 
olsu n." Soluk soluğa kalmıştı. 
Yokuştan aşağıya koşarak indiler. Pınar , yedi kardeş dedik­
leri, gövdeleri kalın, doruğu göğe ağınış, yedi sedir ağacının 
köklerinden kaynıyordu. İçi ak çakıltaşhydı ve ağzına kadar , 
pınar , ışıkla dolmuştu. Aşağısında uzun bir çam oluktan akan 
su, terütaze yeşil çimenlerin arasından geçerek, çok derinlerde­
ki dereye ulaşıyordu. 
Azıkçı Güdük Hacı sırtındaki şişkin azık torbasını indirdi. 
Torbadan önce bir çizgili, çarşaf kadar büyük Maraş bezi çıkar-
350