leye yanaşana kadar ben bir daha yüzüne bakama­
mıştım, ne babamın ne de Ali'nin. 
Ali ayıu akşam yataklıyla Ankara'ya dönmüştü. 
Mektuplaşmalar devam etmişti. Onunla ikinci bu­
luşmamız ise bir temmuz gününe rastladı. Ali'yi 
Kandilli İskelesi'nden alıp evimizin önündeki kıyı 
şeridinde bulunan ve üzerinde "HUSUSİ PLAJ" 
yazılı, denize girdiğimiz yere getirdim. Annem ar­
tık bir mektup arkadaşım olduğunu biliyordu; çün­
kü bütün mektuplarımı okuyordu. Kardeşlerimle 
birlikte denize girdik, sonra annem de geldi, bize 
katıldı ve Ali'yi çok "efendi" buldu. Liseyi bitirin­
ce hangi fakülteye gideceğimi konuştuk. Ben orta­
okuldan beri doktorluğu kafama takmış olmama 
rağmen, nedense o gün mimar olmayı düşündüğü­
mü söyledim. Acaba neden böyle yapmıştım? 
Ali'nin doktor olmama itiraz edeceğini içgüdüle­
rimle sezdiğim için mi? Annem dahi şaşırdı ben 
böyle söyleyince, yakınımdaki herkes doktor olmak 
istediğimi biliyordu çünkü. 
Babamın mide ameliyatı sırasında hastanede 
ona günlerce refakat edip eve çıktıktan sonra, 14 
Eylül 1956'da, Gökşin'e şöyle yazmışım: 
ccGöksin ' ' 
Üç gündür, güneş evdeki yatağımın üstüne do-
ğuyor. Bütün varlığı ile hastane geride kaldı. Benim 
ruhum, kalbimin şefkati ve duyguları da beraber. 
42