girerken ve ilk y ıllarda Şevket ile Orhan' ın c ıvıltılar ını dinlerken sevi ştik ve buna da hep "yaraya merhem 
sürmek," dedik. Böylece, ka ba ve hüzünlü bir baban ın talepleri ve k ıskançl ıklar ıyla h ırpalanmalar ım 
istemediğim k ıskanç oğullar ım, y ıllarca geceleri benimle ayn ı yatakta yatmaya devam edebildiler. Çocuklara 
sar ılıp uyuman ın, hayat ın h ırpalad ığı ezik bir kocaya sar ılarak uyumaktan çok daha güzel oldu ğunu akl ı başında 
bütün kad ınlar bilir. 
Bizler, ben ve çocuklar ım mutlu olduk, ama Kara olamad ı. Bunun gözle görülür ilk sebebi omzundaki ve 
boynundaki yaran ın hiçbir zaman tam olarak geçmemesi, sevgili kocam ın, bazen ba şkalar ınca söylendi ğini 
işittiğim gibi "sakat" kalmas ıydı. Görünüşünün d ışında hayat ını zorlaştıran bir sakatl ık değildi bu. Hatta onu 
uzaktan gören ba şka kad ınlar ın kocam ın yak ışıklı olduğunu söylediklerini de i şittiğim olmuştur. Ama Kara'n ın 
sağ omuzu hep dü şük, boynu da tuhaf bir şekilde eğri kald ı. Bazen benim gibi bir kad ının ancak kendisinden 
aşağı göreceği bir kocaya varabilece ği, Kara'n ın sakatl ığının onun mutsuzlu ğunun nedeni oldu ğu kadar, bizlerin 
mutluluğunun gizli nedeni oldu ğunu söyleyenlerin dedikodular ı da gelmiştir kulağıma. 
Her dedikoduda oldu ğu gibi, bunda da bir gerçek pay ı vard ır belki. Ama Ester'in hep bana yak ıştırdığı gibi, 
güzeller güzeli bir at ın üzerinde dimdik kurulup etraf ında köleler, cariyeler ve u şaklarla İstanbul sokaklar ından 
şöyle bir geçememek nas ıl bana bir eksiklik ve yoksulluk duygusu vermi şse, başını dimdik tutup dünyaya zaferle 
bakan aslan gibi bir kocan ın da özlemini zaman zaman çektim. 
Nedeni ne olursa olsun, Kara hep hüzünlü kald ı. Çoğu zaman kederinin omuzuyla hiç ilgisi olmad ığını 
gördüğüm için, ruhunun gizli bir kö şesinde, en mutlu sevi şme anlar ında bile onu efkârland ıran bir hüzün cini 
olduğuna inand ım. O cini yat ıştırmak için bazen şarap içer, bazen kitaplardaki resimlere bak ıp nak ışla ilgilenir, 
bazen de nakka şlarla düşüp kalkar ve onlarla birlikte güzel o ğlanlar ın peşinden koşard ı. Nakkaşlar, hattatlar ve 
şairler aras ında cinasl ı sözler, çift anlaml ı kelimeler, kinayeler, mecazlar, güzel o ğlanlar ve dalkavukluk 
oyunlar ıyla eğlenerek oyaland ığı dönemleri oldu ğu gibi, hizmetine girmeyi ba şard ığı Eğri Süleyman Pa şa'n ın 
katiplik i şleriyle ve divan katipli ğiyle her şeyi unuttu ğu dönemleri de oldu. Kara'n ın nak ış ve resim hevesi 
Padişahımız dört y ıl sonra ölünce tahta geçen Sultan Mehmet'in bu i şlere s ırtını dönmesiyle birlikte, gösteri şle 
kutlanan bir zevkten, kapal ı kap ılar aras ında tek ba şına yaşanan bir s ırra dönüştü. Bazen rahmetli babamdan 
kalan kitaplardan birini açar, tâ Timur'un o ğlu zaman ında Herat'ta yap ılm ış bir resme, evet Şirin'in resminden 
Hüsrev'e â şık oluşuna, şimdi saray çevresinde hâlâ ya şanan mutlu bir hüner oyununun parças ı gibi değil, 
hat ıralarda kalm ış tatl ı bir s ırrı kurcalarm ış gibi suçluluk duygular ı ve kederle bakard ı. 
Tahta ç ıkışının üçüncü y ılında, İngiliz Kral ı Padişahımıza içinde körüklü bir musiki aleti olan bir mucizevi 
saat yollad ı. Bu koskocaman saat ve beraberindeki heyet için İngiltere'den gelen gemiden ç ıkart ılan parçalar, 
çarklar, tasvirler, heykeller, Has Bahçe'nin Haliç'e bakan bir yamac ına haftalarca u ğraşılarak tak ıldı. Seyir için 
Haliç'in yamaçlar ında toplanan ve sandallarla gelen kalabal ık, devasa saatin gürültülü korkunç bir musikiyle 
çal ışmas ıyla, adam büyüklü ğündeki heykellerin, tasvirlerin, birbirlerinin çevresinde manidar hareketlerle 
döndüklerini, sanki kul yap ısı değil, Allah yap ısıym ışlar gibi makama uygun olarak kendi kendilerine zarafet ve 
mana ile hareket ettiklerini ve saatin de çan misali vuru şlar ıyla bütün İstanbul'a vakti duyurdu ğunu hayret ve 
hayranl ıkla gördüler. 
İstanbul halk ının ayak tak ımı ve al ıklar kalabal ığıyla birlikte kay ıtsız bir hayranl ık duyduğu saatin 
Padişahımız ve dinine dü şkün yobaz tak ımı için keferenin gücünü gösterir hakl ı bir huzursuzluk kayna ğı