yin akrabaları oluyordu Çıkçıklar köyü. Bütün bunlarla nasıl 
başa çıkılırdı? Erinde geçinde nasıl olsa boşaltacaklardı köyü. 
Bu üç kişinin karışmaz tutumları onun köye geldiği güne kadar 
sürdü. Memedi görür görmez Muslu kendinden utandı ve ilk 
olarak, Koca Osmanın avlusunda kendi umutsuzluğuna karşı 
çıktı.
Muslu:
"Sarı kardeş" dedi Süleymana. "Sarı kardeş, arkamızı vere­
ceğimiz, dayanacağımız bir kale bulduk. O geldi işte. Çukuro- 
vanın ortasma yüce dağlardan düştü. O, orada dursun. Sırasını 
beklesin."
Ahmet:
"Beklesin," dedi.
Süleyman:
"O, orada beklesin," dedi.
Muslu:
"Önce onun başmı sağlama bağlamahyız. Ağalar, bir de 
Hükümet onun bizim köyde olduğunu duymamalı."
Ahmet:
"Nasıl duymaz? Dalgündüz bizim köye geldi."
Süleyman:
"Dalgündüz."
Muslu:
"İyi yaptı. Hiçbir köylünün ağzmdan, çoluğun çocuğun, 
yüz yaşmda kocanın ağzmdan, etlerini kesseler, hiç kimsecikler 
bir söz alabilirler mi?"
Süleyman:
"Alamazlar."
"Kıyık kıyık kıysalar bütün köyü, kimse, o bizim köyde de­
mez."
Muslu:
"Bir tek kişiden başka."
Ahmet:
"Zeynelden başka..."
Süleyman:
"Zeynelden..."
Muslu:
305