Soğuk ve Yaln ız Kas ım Günleri — 
sudaki şıpırtısını, çekilen a ğdan damla yan su damlac ıkların ı, hiç  
konuşmadan i şlerini gören baba yla oğulun öksürmelerini iş itirdik.  
Onlar ın geldi ğini fark edip uyan ınca Sibel ile birbirimize sar ılır, 
yatağ ım ızdan be ş-alt ı metre ötede, bizim hiç fark ım ıza varmadan kürek  
çeken, bal ıklar hareketlensin ve a ğa yakalans ın di ye denize ta ş atan, ağ 
çeken baba yla oğul bal ıkç ının soluk al ıp verişlerini ve çok nadir  
konuşmaların ı dinlerdik. "S ıkı tut oğlum," derdi bazan balıkç ı. Ya da  
"Sepeti kald ır," derdi. Ya da " Şimdi siya yap," derdi. Çok sonra, en derin  
sessizlikte, o ğul tatl ı sesi yle "Şurada bir tane daha var!" der; Sibel ile ben  
birbirimize sar ılm ış yatarken, çocu ğun ne yi gösterdiğini merak ederdik.  
Bir bal ık, tehlikeli bir i ğne ya da ne oldu ğunu yata ğım ızda ha yal 
etmeye çal ıştığım ız bir yarat ık? U ykuyla uyan ıkl ık aras ında bal ıkç ı ile 
oğul hakkında ha yaller kurarken, ya tekrar u yuyakal ırd ık ya da bal ıkç ı 
sandal ının sessizce uzakla şmış olduğunu fark ederdik. Gün içinde Sibel  
ile bal ıkç ı ile oğlundan söz etti ğimizi hiç hat ırlam ıyorum. Ama gece 
sandal gelince Sibel'in bana sar ılışından, onun da benim gibi u ykuyla 
uyan ıklık aras ında bal ıkç ıyla oğ lunun seslerini i şitmekten derin bir hu-
zur du yduğunu anlar, hatta u yurken bile, onun da benim gibi onlar ı 
beklediğini hissederdim. Sanki bal ıkç ı ile oğlunu işittiğimiz sürece  
birbirimizden ayr ılmayacakt ık. 
Oysa her geçen gün Sibel'in bana daha derinden içerledi ğini, kendi  
güzelliğ inden daha içten bir ac ıyla şüphelendi ğini, gözlerinin daha s ık 
suland ığını ve daha tats ız ağ ız dalaşlar ına, küçük kav galara,  
küskünlüklere sürüklendi ğimizi hat ırlıyorum. En çok rastlanan durum,  
Sibel'in bizi mutlu edecek bir gayretine, mesela pi şirdiği bir pasta ya ya 
da zahmetlerle eve ald ığı bir sehpa ya, elinde rak ı kadehi Füsun'u  
düşleyen benim yeterince içten bir tepki verememem, Sibel'in kap ıyı 
çarp ıp ç ıkmas ı, içerideki odada kahrolmama ra ğmen, bir çe şit utanç ve  
tutukluktan dola yı özür dilemek için onun yan ına bir türlü  
gidememem, gitti ğimde de onun ac ıdan içine kapand ığını görmemdi. 
 
225