kış bu koca barakada dört kişiyiz. Kemah yolunda, iki kilometre 
batıda asıl büyük şantiye var... Orada büyük lojmanlar, bir Alman 
mühendis ve jeneratör var. Ben arada bir ona giderim, gevezeliğe... 
Sonra zaten uyku vakti gelir... Akşamları böyle geçer! Zaman 
da çok yavaş, çok ağır akar... Kar yağar... Sabah pencereden bir 
bakarsın, canın kalkmak istemez... Sigara içerim... Arada bir içki 
içeriz... İşte böyle şeyler... Buradaki hayat bu. Birazdan kalkar, 
çorba içeriz... Rastignacin, fatihin odası da bu... Hadi, kalkıp 
çorba içelim... Sonra rahat rahat uyursun sen!" 
26 
İLK GÜNÜN SABAHI 
Refik ahşap döşemenin üzerinde gezinen ayak sesleri duyuyordu. 
Birisi bir sobanın kapağını açtı, içine odun atmaya başladı, ama 
açılan soba kapağı, ahşabın sesi tanıdık değildi. Gözlerini açtı, 
anladı: Buradaydı, Erzincan ile Kemah arasındaki bu şantiyenin 
barakasındaydı. İçeriye güneş vuruyordu. Dışarıdaki karlı tepeleri 
gördü. 
"Hah uyandın mı?" dedi Ömer. "Ben uyandırmadım ya?" 
"Hayır zaten uyanmıştım!" dedi Refik ve gerine gerine, ya­
tağından ve durumundan hoşnut, huzurlu insanların rahatlığıyla 
esnedi. Sonra, "Dengemi buldum bile!" diye düşündü ve az önce 
bir rüya gördüğünü hatırladı. Rüyada Nigân Hanım ile Cevdet 
Bey, Perihan'ı azarlıyor, "Çocuğu sen kaçırdın!" diyorlar, Perihan 
da Nişantaşı Meydanı'nda bisikletle geziniyor, durmadan gülüyor, 
"Hiç kimse Refik'e kızmaz. Hepimiz onu seviyoruz!" diyordu. 
Kendisi de onları evin bahçe duvarının arkasından gizli gizli 
seyrediyor, seviniyordu. 
"İyi uyudun mu?" 
"Evet. İyi uyudum. Turp gibiyim." Refik gerindi ve birden 
yataktan kalktı. Odanın beklediği gibi soğuk olmadığını düşündü. 
Saatine baktı. Yedibuçuk. "Oniki saat uyumuşum!" Tam deliksiz 
uyuduğunu Ömer'e söyleyecekti ki, hatırladı: Bir ara uyanmış, 
kurt uluması duymuştu. 
265