"Yapamam, elimden gelmez İsmail Ağa. Öldürsünler beni. 
Hem, hem, hem... Belki çıkar dağın başına. Belki ateşi bu gece 
görürüz..."
"Olamaz," diye bağırdı İsmail Ağa. "Ağrı, doruğuna varan 
hiçbir adamı bırakmaz, tutar taşa çevirir..."
"Kervan Şeyhinin kerameti var. Belki bir keramet..."
"Ağrı keramet dinlemez. Ağrı doruğunun bekaretini boz­
ma fırsatını kimseye vermez."
"Belki doruğa çıkmaz Ahmet, aşağılarda yakar ateşi."
İsmail Ağa sakalını sıvazladı, gülümsedi, ellerini ovaladı:
"Ahmet yiğittir," dedi. "Öleceğini bile bile gitti. Doruğa 
varacaktır."
"Ben de dediğimden dönemem İsmail Ağa. Dövüşe dövü­
şe ölürüm. Var git askerlere, hazırlansınlar. Kışladaki askerleri 
de saraya alın. Dövüşe dövüşe öleceğiz."
"Dövüşmeye fırsat kalmaz Paşa," dedi İsmail Ağa. "Ben 
böylesi kalabalığı bilirim. Göz açıp kapayıncaya kadar yok 
ederler bizi, hepimizi."
"Yok etsinler!" diye gürledi Paşa. "Göz açıp kapayıncaya 
kadarki sürede dövüşürüz. Var git söyle, hazırlansınlar. Kışla- 
dakiler de gelsinler."
İsmail Ağa artık konuşmadı. Konuşmasının para etmeyece­
ğini biliyordu. Onun dediğini yerine getirmekten başka çare 
yoktu.
Akşam oldu, karanlık kavuştu. Aşağıdaki ova insandan 
kapkara kesilmişti. Ovaya boyuna insanlar geliyor, habire ça­
dırlar kuruluyordu. Çadırların önünde yıldız yıldız ateşler yan­
maya başladı.
Kalabalık karanlık kavuşur kavuşmaz ayaklandı. Gözlerini 
doruğa diktiler. Bu kadar insan bir yürek olmuş bekliyordu. Üç 
gündür, doğacak bir gün gibi Ağrının doruğunda patlayacak 
ateşi bekliyorlardı. Gözleyi gözleyi gözleri dört olmuştu.
Mahmut Han da sarayında aynı ateşi bekliyordu.
Bir yanda kalabalık, bir yanda Mahmut Han, yürekleri 
ağızlarına gelmiş Ağrının doruğundan doğacak mucizeyi bekli­
yorlar.
110