iki kuş birlikte havalanmıştır.
Notalar birbirine eklenmektedir.
Gerçekdışı bir durum yok. Buradasınız. Buradayız. Gövdenize dokunuyorum. Her  
dokunuşla içimin kuşları kanat çırpıyor, havalanıyoruz.
Dudaklarını kadının omuzbaşında gezdiriyor; omuzla göğüs arasındaki yumuşacık  
çıkıntıdan öpüyor onu. Bu aydınlıkta tenin donuk bir pırıltısı var. Ayrıca, omuzlarda belli  
belirsiz sarımtrak güneş çilleri. Donuk zemini ışıldatan yaldızlar; boyunda birkaç çizgi,  
gölgeli bölgeler; göğüslerse az önceki dikey gergin, atılgan biçimlerini dağıtmış, şimdi  
yatay, usulca iki yana, koltuk altlarına doğru akmış. Adam, avuçiçlerini onların üstüne  
değdiriyor, oradan usul usul aşağılara doğru iniyor; parmakuçları külotlu çorabın belağ-
zından birazcık içeri süzülüyor, çok değil, birkaç santim; orada duruyor.
Küçük bir soluk alıp veriş:
Beklediğim gibi. Karın hafif çıkık, fakat derisi trampet benzeri gerilmiş değil.
Artan bir sevinçle ürperiyor adamın teni: Yanımdaki aşın diriliğin, her çeşit sivriliğin  
açmalığından arındırılmış bir gövde. Çıkıntılar ürkütücülüklerinden törpülenmiş,  
kasılışlar, gerilişler zamanın bilgeliği altında yumuşamış.
Apaçık anlaşıldığı gibi adam bu gevşekliği sevmekte. Sertlik ve gerginliklerle ilişkilerini  
koparmış olması, hattâ belki yalnızca bu, dokunduğu gövdeden ince derin tatlar  
derlemesine yetebiliyor. (Zeytini geri bırakışı, dilini kadının çene çukurunda dolaştırmak  
istemesi...)
Kadın da, teninden öte ruhunda sevinç ışıldamalarıyla parmaklarını yanındakinin  
boynundan omuzlarına, oradan kol üstlerine kaydırıyor; koltuk altlarına iniyor: Her şey  
ne kadar uyumlu, hafif. Tepeler nasıl bir eğimle uzanıp gidiyor, koyaklar ılık. Kınından  
çekilmiş kılıçlar, atılan nağralar, batan, oyan süngü uçları yok.
Adamın karnını, karın altını okşuyor. Sonra yüzüstü dönüyor, gevşek.
Adam, enseyi örten bir tutam saçı yana çekiyor, dudakları sıcak öpüşlerle enseden yana,  
yukarlara çıkıyor, kadının kulağını aranıyor; alevlenen diliyle dokunuyor kulağın bütün  
çevresine, içinde, dışında dolaşıyor; sonra yumuşacık kulak-memesini ağzına alıyor.
Düş değil, gerçek evet.
Domenico Scarlatti, asıl şimdi başladı.
Keman ve klavsen için sonat.
Ona soracağım, karşımda duran, cama bakan kadına:
Müzik seviyor musunuz?
Böyle sormayacağım. Sadece söyleyeceğim:
Müzik seviyorsunuz.
Evet.
Kulakmemesini emiyor.
Ahh, otlaklarda koşardık.
Ballıbaba toplayalım mı çocuklar?
Büyük oğlanlar gülüşürler: Evet, evet, eveeeet tabii, toplayalım ballıbaba, kadınbalı.
Büsbütün gülerler.
Ben ne yapacağım? Ne demeye getirdiklerini bilmiyordum, ama sevgilimle ilk defa kötü  
bir otel odasında nihayet seviştiğimizde, elime boza kıvamında bir sıvı değince kadınba-
lını da, erkekbalını da keşfetmiş oldum. Gittiğime seviniyordum, ama gittiğim için değil  
inanın, kadınbalına karşın bir türlü buluşamadığımız için. Fakat size bunlardan söz  
açmamalıyım. Tanışmıyoruz.