Zavallı ilk zorluğu halledeyim derken şimdi daha beteri­
ne çattı. Öyle güzel bir kızın tek başına o evde ne işi vardı? 
İrfan'a söyleyeceği ne olabilirdi ? Acaba kendini tanıyor 
muydu? Galip Efendizade düşündü. Düşündü. Düşündük­
çe biraz aklını başına toplamaya uğraşarak kendinin adeta 
bir tuzağa düşürülmekte olduğunu hissetmeye başladı. En 
doğru yol hemen oradan savuşuvermekti. Fakat bu müm­
kün mü? iradesi üstündeki o kuvvet, o daimi zayıflığı, ken­
dini iyiliğe yöneltmek isteyen diğer bir kuvvetle mücadeleye 
başladı. Böyle bir iç çatışması içindeyken evin kapısı açıldı. 
Kız kızgın bir tavırla dışarı çıktı. Yüzü hemen tamamıyla 
açıktı. İyice kaşlarını çatarak sordu: 
-Beyefendi, siz de buralarda aynı maksatla dotaşıyor-
sunuz zanneder im? 
Delikanlı şaşırarak: 
-Hangi maksatla ? 
- Feriha aşüftesinin aşkının derdiyle ... 
İrfan daha çok şaşırarak: 
-Hangi Feriha?.. 
-Bilmezlikten gelmeyiniz canım ... Davud Efendi'nin 
kızı Feriha!.. 
-Feri ... Feri ... Feriha mı? 
-Evet ... Yaşı yerlerde sayılsınl ... Feriha ... İşte o 
kah pe!.. 
İrfan hayretle: 
-Hanımefe ndi... Benim zaten aklım başımda yoktu. 
Onu siz şimdi bütün bütün aldınız. 
Kız, ufak bir kahkabadan sonra: 
-Evet doğrudur. Feriha Hanımefendi kime mektup 
yazarsa aklını başından alır bırakır ... 
-Feriha Hanım bendenize mektup mu yazmış? 
- Öyle ya! Evvela bir erkeğin ruhunu gıcıklayacak, 
sevda ümitleri uyandıracak, bin manalı, kırık dökük cüm­
lelerle dolu mektuplar ... 
ı Ölsün. 
122