"Kusura bakma, şaka ettim. Bu kadar kızaca ğını bilsey-
dim." 
"�yi öyleyse," dedi çocuk, ''bundan sonra öğrenir sin." 
"Oğrend im." 
Çocuk parmağıyla Memedi göster di: 
"İşte bu İnce Memed ." 
"Ne bildin?" 
"Ben bilirim. O hiç konuşmuyor." 
"Bir adam konuşmayınca ne olurm uş?" 
"Konuşmayınca, konuşmayınca ... Anam öyle dedi. Konuş­
mayan adam ... " 
"Ne yaparmış ?" 
"Anam öyle dedi ya, ben un-dttuın. Bildim ya bu adamın 
kim olduğu nu." 
"Bildin," dedi Ferhat Hoca onun diken diken san saçlannı 
okşayarak. Bu, çocuğun hoşuna gitti. 
"Çok konuşuyorsun ya, sen de iyi bir adamsın. Bir kucak da 
sakalın var ya gözlerin iyi bakıyor. İyi bir adamsın. Biliyor musun 
sakallı, ben de eşkıya olacağım. İşte o zaman da, o sizin iyi Allahı­
nız bana da, bunun gibi bol bolarnadı yiyecek verecek." 
"Her zaman böyle güzel yemek verm ez." 
"Yani bal vermez mi? Biliyor musun, ben bundan önce de 
bir keresinde bir kaşık bal yedim. Hırsıziadım onu da. Bizim 
AllahırniZ hırsızlamayınca insana bal vermiyor. Ondan sonra 
da o köyün adamı beni yakaladı, döve döve beni kustur du. An­
lar da benim her yerimi soktular. Davul gibi şiştim. Şişince de 
senin kadar kocaman bir adam oldum, olunca da bizim köyün 
adamlan da benden korktular. Biliyor musun, sizin Allalımız 
bana bal verecek ." 
''Ver mez." 
"Ben balı çok sevdim de, kokusu daha genzim de... Ben 
pekmez de seve rim. Eşkıya olursam pekmez de mi vermez?" 
''Verme z." 
"Size veriyor mu?" 
"Arada sırada veriyor. " 
"Öyleyse bana çocuğum diye vermeyecek, öyle mi?" Sesi 
umutsuz, hüzünlüyd ü. Dünya başına çökmüş gibi o sevinç ta­
şan çocuğun yüzü karardı, Hoca buna üzüldü. 
582