kalmadı. Kendinizle başbaşa kalınız.” “Sersem.” Metin:
“Buraya ısınmaya başladım.” “Elbette ısınacaksın. Hepimizbu vatanın çocuklarıyız. Hepimiz vergilerimizi ödüyoruz.İnsanları ayıran duvarları yıktık. Elbirliğiyle bizi mutlu ya-rınlara götüren bir anlayışın kurulmasına hizmet ediyoruz.İçelim.”
Şişedeki son yudumu Metin içti. T urgut, kapının yanında
oturan Safter’e seslendi: “Bize, bir büyük şişe konyak bul.Sana on lira bahşiş.” Safter kımıldandı. Sallantılı bir yürü-yüşle T urgut’a yaklaştı, elini uzattı. “Yakıtımız bitiyor, ça-mura saplanacağız. Yetiş ey Safter, yetiş imdade.” Parayıuzattı. Safter terliklerini sürükleyerek kapıya gitti. Kapı ara-landı, zayıf gölge karanlıkta kayboldu.
Konyağı açarken, telaştan, şişenin boynunu kırdılar.
Grand mama, büfeden çay bardakları çıkardı: iki kişiye birbardak düştü. Metin’in eli titriyordu. Tam bardağını düşür-mek üzereyken T urgut kaptı:
“Dostlarım! Burada dostlar arasındayım. Buranın kralı-
yım. Sorarım sizlere: kim, bir ülkeyi bu kadar ucuza ele ge-çirmiştir? Ben, kraliçeye rüşvet vererek, kerhanistanı ele ge-çirmiş bulunuyorum. Fakat şurasını da belirtmek isterimki, bu zafer kolay olmamıştır. Bütün hükümet darbelerindeolduğu gibi, gecenin geç ve tenha bir saatini seçtim. Muha-fızlara içki dağıttım. Kızların bacaklarını okşadım. Kalanla-rı da müzikle uyuttum. Şimdi artık planımı tatbik mevkiinekoyabilirim.” Bir yudum içti. Kuvvet toplamak için, eliylealnını oğuşturdu. “Dostlarım! Bu münasebetle, aramızdabulunmayan ve hatırası benim için kutsal olan birinin adı-na konuşmak istiyorum. Herkes ayağa kalksın.” Kimseninayağa kalkacak hali yoktu. Turgut, adamlara giderek birersigara ikram etti ve onları kaldırdı. Ne yaptığını pek farke-demeyecek kadar sarhoş olan Metin, bir robot gibi, emreitaat etti. Kızlar, önce biraz direndiler. T urgut, onların da
268