kötü iş, en affedilmez günah olduğu düşüncesine kapıldı
sonunda. Kitapları toplamaya karar verdi. Kitapçıları dolaş-tı; ancak otuz iki tanesini bulabildi. Kitaplar, bütün Alman-ya’ya dağılmıştı. Ümitsizliğe düştü. “Hiç olmazsa, üniversi-teyi kurtarmalıyım onlardan!” Üniversite kitaplığından ki-taplarını çaldı ve uykusuz bir gecenin sabahında kitapçılar-dan toplamış olduklarıyla birlikte hepsini yaktı.
Bütün gününü hiçbir şey yapmadan geçirmek de onu yo-
ruyordu. Hicivle ilgili eserler okumaya kaptırdı kendini ne-dense. Geceleri Juneval’den birkaç satır okuyunca biraz ol-sun uyuyabiliyordu. Dünyanın sonu gelmişti; her şeyle acıacı alay edilebilirdi sadece. “Kasap Hegel Felsefenin KanınıNasıl İçti?” adlı küçük bir mizahi deneme yazdı. Deneme-nin sonunda Allah, onu, küçük bir çocuk gibi kulağındantutup üniversiteden atıyordu. “Haydi bakalım küçük He-gel,” diyordu Allah. “Yaptığın yaramazlık yeter. Artık usluçocuklar gibi evine dön.” Bu son satırları yazdıktan sonra,başını kaldırdı ve ağlayarak: “Dönüyorum Allahım, dönü-yorum,” diye inledi. “Kasap Hegel, etlerinin arasına döne-cek. Burnunun alıştığı pis kokularla yaşayacak gene.” Deligibi sokağa fırladı, Stadthamburg’a giden bir araba aradıhanları dolaşıp. İki gün sonra bir araba olduğunu söyledi-ler. Bu iki gün eve hiç dönmedi. Meyhanelerde -içkiye baş-lamıştı son aylarda- sokaklarda gezdi durdu.
Gustav Willibald Franz Hegel, arabaya bindikten dört sa-
at sonra, bir konak yerine yaklaşırlarken, 18 Mayıs 1844Perşembe günü akşamüzeri saat dört buçukta beyin kana-masından öldü.
182