Gene Cemile Hamm cevap verdi: "Ama o İstanbul'u aldığında 
daha gençmiş. Ne yakışıklıdır değil mi? Sen de yakışıklısın 
maşallah!" Eliyle"tahtaya vurdu. 
Ömer konuşmanın daha da bayağılaşmasından korktu. "Evet, 
akıllı ve sevimli!" diye düşündü. Daha çok konuşmak istemiyor, 
çayını içip hemen kaçmak geliyordu içinden. 
Cemile Hanım: "Şimdi kocaman gençler oldunuz, ciddi ciddi 
konuşuyorsunuz, ama ben sizin bu kadarlığınızı da biliyorum!" 
dedi, güldü. Nazlı'nın çocukluğuyla ilgili bir anısını anlattı. Sonra 
bir yenisine başlamıştı ki Nazlı öfkelendi: 
"Aman, halacığım, siz de herkese bunları anlatırsınız." 
"Ömer herkes değil ki. Peki, peki, ben çay getireyim size!" 
Kadın çıktıktan sonra Ömer: "Çok üzerine varıyor galiba!" 
dedi. 
"Evet!" dedi Nazlı. Eliyle sinirli bir hareket yaptı. "Bu kadarı 
da olmaz artık!" Hareketin etkisiyle kucakta uyuklayan kedi 
başını kaldırmıştı. 
"İşte, görüyorsun ya, inkılâp bir milletvekili evine bile gire­
memiş!" dedi Ömer. 
"Hayır! Babam Ankara'da oturur!" dedi Nazlı. 
Sonra bir sessizlik başladı. 
Az sonra Cemile Hanım çın çın neşeli, elinde çay tepsisi, içeri 
girdi. Reçelli ekmekler yaptığını söyledi, kendi gençliğinden 
neşeyle sözetti, sonra ekmeklerden yemediği için Nazlı'ya çıkıştı 
ve Ömer'e döndü: 
"Hiçbir şey yemiyor bu. Ne olacak bilmiyorum. Çok sıska 
değil mi?" 
"Yok, canım!" dedi Ömer. "Nasıl olmalıysa öyle!" Gene yanlış 
bir şey söylediğini düşündü. 
"Sen de ye bunlardan! Sana da yaptım!" dedi Cemile Teyze. 
Ömer bir şey yapmış olmak için ekmeklerden bir tane aldı, 
köşesinden ısırdı. Patavatsız bir yabancı, neredeyse bir budala 
gibi hissediyordu burada. "Bu evde elimi kolumu bağlayan 
birşeyler var! diye düşündü. "Zaten bütün İstanbul'da öyle bir 
hava var! Sanki ne diye burada oturuyorum ki. Kalkayım!" Ama 
kalkmadı. Hiç de alışık olmadığı bu beceriksizliğini daha çok 
ortaya dökmek istiyormuş gibi oturdu. Bir şey bekliyordu sanki, 
139