124 
Hangi masa başı şiir 
MapUBun içinde üç ağaç incir 
Elimde kelepçe boynurnda zincir 
Zincir saliandıkça kollanm sancır 
Düştüm bir arınana yol belli değil 
Yatanm yatarım gün bel li değil 
tür küsünün içtenli�ne ulaşabilir. 
Aynı şekilde, Dostoyevski'nin Ölüler Evi nden Anılar ki­
tabı, Sibirya esaretinin unutulmazlan arasındadır. Antonio 
Gramsci 'nin , Oscar Wilde'ın cezaevi anılan, Nazım'ın, Ah­
med Arifin, Enver Gökçe'nin hapishane şiirleri, Erdal Öz'ün 
Yaralısın romanı ... Hangi birini sayayım. Hepsi birbirinden 
vurucu, yaralayıcı, zalime lanet okutan kitaplar. 
Kurnazlık değil, yazarlık 
Burada ilginç olan nokta, yazar ların, şairlerin, düşünür­
lerin söyleyecekleri sözden ölüm pahasına vaz geçmemele­
ri. Belki de edebiyatla uıtraşmayanların, yani kelimenin gü­
cüne İnanma yanların, anlayamayacağ:ı bir şey bu. Kurn az bir 
adam, yazılan yüzünden acı çeken bir yazara bakıp "İşin mi 
yok!" diye düşü nür. ''Yazmayıver, söylemeyiver. Dilini tut, ra­
hat rahat yaşa git şu dünya da. Başını niye derde sokuyor sun?" 
Kendince haklıdır da, ama bilmediıti şey, yazarların, yara­
tıcıların kurnaz olmadığı dır. Çünkü kurnaz lık küçük insan­
lara mahsus bir yaşam özelliği dir, büyük ruhlar buna tenez­
zül etmez, hatta anlayamaz bile. Büyük zekala rma rağmen 
(belki de o yüzden) kurnaz olmayı beceremezler bir tür lü. 
Şairin dediği gibi "Ka rtalı gök yüzünde uçuran kanatlar o 
kadar büyüktür ki, yerde yürümesine engel olur." 
Yaratıcılar da hayatl arını sözün gücünü kanıtlamaya adar­
lar, çanaklarına kemik atılmasına değil.