lan şeylere de ağlarlar. Sesim dokunmuş olmalı: Sese ağlarlar. 
Yanağın üzerindeki gözyaşlarına baktı: tenindeki engebel eri 
büyütmüş bu damlalar. Çocuk oturmuş orada, bir şeyler yap­
maya çabalıy or; siz ağlıyorsunuz. Olmuş ve olacak bütün 
olaylara ağlarsınız zaten. Başını mektuptan kaldırdı: "Mektu­
bun burasına gelince hep ağlıyorsun Hidayet'in temsiline," 
dedi. Neye üzüldüğün belli değil. Halin vaktin yerinde olsay­
dı ağlanıazd ın. Radyoda mevlit dinlerken de, askerlerin geçit 
resmini seyrederken de ağlamazd ın, dertli olmasaydın. Bir­
den sinirlendi: "Anlamıyorsun işte: Üzücü bir şey yazmamış 
ki çocuk. Ben de şimdi oturur şöyle yazarım mektubuna: 
Sevgili evladım mektubunu dinlerken hep ağladım." 
Kadın telaşlandı: "Dur olmaz!" Biliyorum ben de olmaya­
cağını. Göreneklerimiz böyledir. "Sen beni mektup yazdır­
mak için mi istedin, yoksa ağlamanı dinletmek için mi?" 
"Oku oku," dedi dul kadın. "Ağlamayacağım." 
Hikmet abiden rica edersin, okumadığı bir kenardaki ki­
taplarından yollarsa çok memnun olurum. Hayır ben söyle­
rim daha iyi. Hikmet abicim. Size tanımadan hörmetlerimi 
yollarım. Annem sizden çok bahsetti. Bizde her ne kadar si­
zin kadar okuyamadık sa da kitap okumaya düşkünlüğüm 
vardır. Sağolun anneme mektuplar yazıyorsunuz. Buradaki 
durumumuz çok şükür iyidir. Bana kitap yollarsanız şimdi 
hele bir temsil kitabı olursa çok iyi olur. Başkaca hörmet ve 
selamlar ederim. Annecim. Ben Hikmet abiye söyledim. Zah­
met olacaksa hiç zahmet etmesin. Henüz resim çektirip gön­
deremedim. Kıtada çektireceğim. Süleymanın makinası var. 
Şehre inince filim alacak. Ben, Süleym an, uzun çavuş ve Hay­
dar hep birlikte çektireceğiz. Sizler, Salim, Ömer nasılsınız. 
Sobalar yanıyormu; gece dikkat edin. Hepinize selam ve hör­
ınet ederim. Hikmet abiye gene selam ederim. 
Oğlun: Hidayet 
43