Bu soruyu Gail'in ona hayretle bakarak geçirdiği sıkıntılı bir 
sessizlik takip etti. "Bir şey mi sormaya çalışıyorsun?"
"Ne gibi?" Ömer sinir bozucu leylak rengi şişeye, duş perdesindeki 
sinir bozucu neşeli ahtapotlara, sinir bozucu erkek kediye... b ir kez 
daha banyoda Gail'den başka her şeye kaşlarını çatarak haykırdı.
"Bizim bir zamanlar lezbiyen bir çift olup olmadığımız gibi?"
Gail ayağa kalktı, sifonu çekti ve onu yakından incelemek için üzerine 
eğilerek gözlerini kıstı.
"Çünkü sorduğun buysa belleğini tazelemen lazım! Kendim anlatmak 
istemedikçe geçmişim hakkında hiçbir şey bilmek istemediğini, yeni bir 
başlangıç yapacağımızı, yok efendim göçebeler gibi yaşayacağımızı, seni 
sevdiğimi bildiğin müddetçe şahsi tarihimin hiç önemi olmadığını sen 
söyledin bana! Şu haline bak. Tekrar içmeye başlıyorsun, gidip beynini 
Abed'le bulandırıyorsun, dağılmış vaziyette eve geliyorsun ve aniden 
ıstıraplı fani hayatında en trajik kederinin karının bir zamanlar Debra 
Ellen Thompson diye biriyle lezbiyen  bir ilişki yaşayıp yaşamadığı 
olduğu sonucuna varıyorsun! Söyle bakalım, o efsanevi ilericiliğine, 
açık fikirliliğine ne oldu? Bar tezgâhında mı bıraktın?"
Ömer ona zorlukla açık tutabildiği açması gözlerle baktı. Bir karşı 
savı olduğuna emindi emin olmasına da ne olduğunu hatırla -yamıyordu. 
Hem ortalık çok aydınlıktı. Gözlerini acıtıyordu. Birkaç dakika sonra 
gözlerini tekrar açtığında banyonun zemininde,
31
cenin şeklinde kıvrılmış vaziyette tek başınaydı. Burası sıcak ve 
rahattı. Tek sorun yakınlardan gelen kötü bir kokuydu. Birisi paspasın 
üzerine küsmüştü.
Mutlu mesut-banyo-zemininde- yatma safhası yla, kendini temiz ve 
pijamalanyla yatakta yatıyor bulma safhası arasındaki bağlantı koptu. 
Gail'in onu nasıl ya da ne zaman buraya getirdiğine dair en ufak b ir 
fikri yoktu. Karısının alabildiğine gür, çılgınca kıvırcık, kuzg'uni 
saçlarından gümüş kaşığı çıkarışını seyrederken asık yüzü bir 
tebessümle aydınlandı. Neredeyse bir yıllık yakın birlikteliğe rağmen 
onun her sabah saçma bir kaşık iliştirmeyi nasıl başardığı Ömer'in 
halen fazlasıyla esrarengiz bulduğu bir soruydu, hele her gece saçının 
şeklini bozmadan aynı kaşığı nasıl çıkardığı sorusu daha da şaşırtıcı.
"Söylesene şu isminin... Zarpandit'm," diye mırıldandı cılız bir sesle, 
uykuya teslim olmanın eşiğinde, "bir anlamı var mı?"
"Evet, var," dedi Gail okuma ışığını yakarken. Teorik olarak bu ışığın 
yatağın sadece ona ait olan yarısını aydınlatması gerekiyordu ama 
pratikte öteki yarıyı da işgal ediyordu arsızca. Ömer bir yandan cazgır 
ışıktan korunmaya, bir yandan da âşıkane Gail'e bakmaya çalışarak, 
karısının Birisi Totalitarizm mi Dedi? başlıklı kitabın üzerine eğilmiş 
yüzünü seçebildi.
El insaf, yine mi Zizek! diye bağırdı yastığa dönüp sesini boğarak.
Tez danışmanı esaslı bir Zizek -düşınanı, karısıysa esaslı bir Zi -zek-
hayranı olunca hiç kimse, hatta bütün o zihinsel inceliğiyle Zi -zek'in 
kendisi bile, Ömer'in aylardır çektiği işkenceyi anlayamazdı herhalde. 
Aynı gün içinde aynı adamın üstelik tam da aynı sebeplerden ötürü bir 
yerilip bir övüldüğünü, bir övülüp bir verildiğini duymak insanın 
aklına ve ruhuna ziyandı.
"Ne zeki adam! Uyumadan sana birkaç sayfa okuyayım mı?" dedi Gail 
şevkle, hakikati görebilmekten kilometrelerce uzakta.
"Haymır!" dedi Ömer -  daha doğrusu, bu sefer yüzünü yastığa gömmeyi 
unuttuğu için demekten ziyade cırladı.
Gail muzip bir gülü şle ona doğru dönüp şefkatle yüzünü, du -
32
daklannı okşadı. Sonra ellerini usulca göğsünde, ne kadar uykulu