İlyas Çavuş, gençliğinde, bu dağlarda geyik avcılığıyla 
epeyce ünlenrnişti. Gözünün gördüğü her geyiği nerede olursa 
olsun indirıniş, sonra asker olmuş, dokuz yıl kurşun sallamışh. 
Orduda da keskin nişancılığıyla ünlenmişti. Hali vakti de ye­
rind eydi. Koyun, at, namlı boğalar yetiştiriyor du. 
"Karafırhna Azmi Bey benim," dedi, "o beni ölmeden öl­
dürdü. Çoluk çocuğum önüiı.de beni köpekler gibi ürdür dü. 
Benim insanlığıını elimden aldı." 
İnce Memed bir şeyler söyleyecek oldu. İlyas Çavuş onun 
sözüiı.ü çok sert kesti: 
"Sana bilesin diye söy ledim. Adamsan eğer, sen de ... " 
"Biliyorum Çavuş," dedi İnce Memed. "Ben de adams am." 
"Haydi gidelim. Bu konuştukla rımız ı kimse bilmesin. Fer-
hat Hoca iyi adam." 
"İyi adam," dedi Memed . "Safi yürek, safi sevgi. Ben öm­
rümde böyle akıllı, böyle insan bir insan görmedim. O, öldürü­
lecek diye ödüm kopuyor, içim kan ağlıyor. Keşki eşkıyalığı bı­
raksa da gitse uzak bir yerde imamlık etse, evlense, çoluk çocu­
ğa karış sa. Bin kere söyledim, her seferinde de sözümü ağzım­
da bırakh." 
"O da eşkıyalığı bırakamaz. O da bin kere ölmeden, bir ke­
re dirilemeyeceğine iman etmişlerden birisi. O da senin soyun­
dan... Köroğlunun, Genç Osmanın, çatal kılıçlı Alinin soyun-
. dan. Uğraşma onunla, üzme onu. O, isteseydi imam da, müftü 
de olurdu. Çoluk çocuğa da karışırdı. Baksana, şu koca dağla­
rın, şu koca ovanın, koskoca Anadolunun insanları zulüm alhn-
da, yoksulluktan kan ağlıyorlar." , 
"Onlara bir faydamız olmuyor ki. Bir zulüm de bizim yü­
zümüzden görüyorlar. Şu alandaki insanların hallerini gördüm 
de yüzlerine bakam adım. Utancımdan yerin dibine geçtim. Ya 
Allah, diye yalvardım içimden, yer yarılsın da yerin dibine ge­
çeyim ." 
"Onlar kıvanç içindeydiler. Görmedin mi, düğüne bayra­
ma gider gibi giyinmiş kuşanmışlar , kızlar gelinler al vala bağ­
lamış, yaşhlar ak başörtü örtünmüşlerdi, oyalı pullu ... " 
İnce Memed sevinç içinde güldü: 
"Şu insanoğluna akıl sır ermiyor." 
575