rindeki anlar su damlaları gibi kayıp gitti avcumdan. Gerçekliğin 
sonsuz okyanusundan tek bir deniz kabuğu kaldı geriye. Ona 
kulağımı dayayarak sonsuz bir şarkıyı sözcüklere dökmeye çalışa­
cağım. Anlayabildiğim, yorumlayabildiğim kadarını elbette. 
Size Kabuk Adam'ın öyküsünü anlatacağım, tropik bir ada­
yı, cinayet ve işkencenin, şiddetin bataklığında filizlenen bir aş­
kı, içinde yetiştiği toprak kadar acı dolu bir aşkı anlatacağım. 
Çıldırtıcı gücünü, sonuna dek yaşanmayan arzulardan, en gizli 
hayallerden alan bir tutkuyu, ölümle yaşamın sınırında kurulan 
mucizevi bir dostluğu ve bütün yıkımların nedeni olan korku­
yu, insanın en temel özelliği olan korkusunu, alçaklığını, umut­
suz yalnızlığını. .. 
Tropiklerde, o gözden ırak adada öğrendim ki, cennetle ce­
hennem iç içedir, ancak bir katil bir peygamber olabilir ve insan 
bir başkasına, aynı karabüyü ayinlerindeki gibi, dönüşebilir, 
çünkü insanın tam zıddı gene kendisidir. 
Aradan bir yıla yakın bir zaman geçti. İstanbul'da, karlı bir 
mart akşamı, sobanın yanına oturmuş, tropiklerin bunaltıcı sıca­
ğını, palmiyelerin durmak bilmeyen hüzünlü danslarını ve okya­
nusu düşlüyorum. Mercan kayalıklarını binlerce yıllık bir öfkey­
le döven hırçın okyanus. Hayatımda ilk kez görüyordum onu, 
görkemliydi, ulaşılmazdı, bulabileceğim bütün imgelerden çok 
daha büyüktü. Yaşamın olduğu kadar sonsuzluğun da kaynağıy­
dı. Bir peygamberdi o, bir katil, bir karabüyücü. İşte, ancak o 
zaman, okyanusu hatırladığımda, Kabuk Adam Tony de gözle­
rimin önünde beliriyor. Kısacık boyu, derin yara izleri ve kapka­
ra gözleriyle Kabuk Adam. Sonra hepsi, yavaşça geri geliyor; 
palmiyelerle kaplı kumsal; gettonun girişindeki tahta iskelesi, 
deniz kabukları, hindistancevizi ağaçlı buruna yolculuk, beni 
kendimden dışarı çıkarıp, yasak bir dünyaya, bir başka insana ta­
şıyan yolculuk. Ölüm, korku, dehşet, arzu, yağmurlar, dans, si­
yah sular, cinayet, gece bulutu, arzu. Ve aşk. Ve yitirmek. Bir 
gece yarısı, kamp ateşinin solgun ışığında parıldayan bıçak. 
2