m1yd1? Huygens'in bu varsay1m1, fotoelastisite olaym1 ar;1kla­
maya yeterli oldu. 
"Huygens'in varsay1mma gore bir 1�1k kaynagmdan r;1kan 
1�1k her dogrultuda rastgele titre�im yapar, bu titre�imler 
diizenli bir duruma getirilebilirse, bu yeni di.izenli 1�1ga 'pola­
rize 1�1k' denir. l�1k kaynagmm oniine konulan siizger; bir 
levha bu diizeni saglar ve bu levhaya da 'polarizer' denir. 
1930 y1llannda di.izgi.in olarak polarize 1�1k verebilen biiyiik 
polaroid levhalann bulunu�u, fotoelastisitenin de geli�imini 
saglad1. Bir l�Ik kaynagmm oniine birbirine dik iki polaroid 
levha konuluyordu; 'polarizer' ve 'analize r' denilen bu levha­
larla l�Ik kaynagi, polariskop ad1 verilen olr;me aletini mey­
dana getiriyordu. Polariskopla, i.izerinde yiik bulunan cam 
bir levhaya bak1hnca renkli r;izgiler goriiliir. Yiiklii olmayan 
bir cam1 1�mlar aym h1zla ger;erler; camm iistiine bir yiik ko­
nulunca, camm ir;inde meydana gelen 'gerilmeler' yiiziinden 
1�1k her noktadan aym h1zla ger;mez ve dolay1s1yla r;izgiler 
ortaya r;1kar. Yani camdan ger;en 1�1kla gerilmeler arasmda 
bir ili�ki vardir. 
"Camm d1� kuvvetlerl e yiiklenmesi zor oluyordu; r;iinkii 
cam bu bak1mdan r;ok duyarh bir cisim degildi. Camdan da­
ha duyarh ve daha kolay i�lenebilen 'selliiloid' bulununca i�­
ler biraz kolayla�t1. Fakat selliiloidin iistiindeki yiik kaldm­
hnca 'gerilme r;izgileri' kayboluyordu. 1936'da Oppel , 'gerilme 
donmas1 ' metodunu buldu. Oppel, plastikten iir; boyutlu bir 
model yapti ve bunu yava� yava� 100 dereceye kadar lSltti. 
Bundan sonra cismi d1� kuvvetlerle yiikledi. Oda s1cakhgma 
kadar sogutulan modelde ·�ekil degi�tirme' ve 'gerilme' r;izgi­
leri kaybolmad1. Art1k bu mudele istenildigi zaman polaris­
kopla bakmak ve cismin hangi bolgeleri daha fazla zorlam­
yor, her zaman gonnek miimkiindii. Model testere ile kesili­
yor ve elde edilen dilimlerde, cismin her noktasmdaki 'geril­
me durumu ' bulunabiliyordu. 
193