E lif: 
"Dalaşmayın hörtükler," dedi. "Yürüyün." 
Meryemceyi geçerlerken Elif durdu: Orta Direk 177 
"Otursan da beklesen ya, ana, halin yok senin. Ali döner seni sırtına alır." 
Meryemce yolun ortasında bir öfke gibi durdu: 
"Kızım, kızım," diye gürledi. "Sana kızım demem, Uzunca Alinin avradı. Al­
lah kimseciklerin sırtına beni muhtaç etmesin, elim ayağım tutarken. Yürü, var 
git yoluna, çocuklarını al da." 
Ali döndü, onları durmuş görünce bağırdı: 
"Yürüyün!" 
Iradılar. Sonra da bir koyağa düştüler. Sonra da Meryemce onları iyice göz­
den yitirdi. 
Şimdi Meryemce dipdiriydi. İçinde bir sevinç vardı. Dağlar, taşlar, yol yü­
züne gülüyordu. Ne beli, ne başı, ne sırtı ağnyordu. Dizleri de feldirdemiyordu. 
Beli de bükülmese, şu yürüyüşüne bakarak, ona yirmi beşinde bir gelin derdin. 
Dizlerine bir güç gelmişti ki, o da şaşıyordu. 
Sevinçli bir türküyü habire söylüyordu. Hem yürüyor, hem de adımıanna 
uydurmuş, ona göre söylüyordu. 
Ne sandın ya, Uzunca Ali? Meryemceyi ne sandın? Sen koyar gidersin de, 
onu yürüyemez mi sandın? Var git Uzunca Ali, beni şu ıssız dağda, tek başıma 
ko da var git! Avradını çocuklarını al da ko git. Çukurovaya kadar git. 
Dizlerine eğildi iki eliyle iki dizinin üstüne bastırdı. 
Kurban olurum dizim sana. Sen böyle aslan gibi, titremeden dururken, ben 
de kimseciklere, erimin teberiği küheylan atımı öldüreniere muhtaç olmam. Atı­
mm, küheylanımın, kara gözlü küheylanımın kanlılarına. Duydun mu, dizim? 
Onların indikleri koyağı, Meryemce hızla indi. Koyağın dibindeki akarsuya 
gelince, oradaki bir taşın üstüne oturdu, azıcık dinlendi. Sonra bir avuç su içti. 
Sonra da eğildi yüzünü suyla iyice yıkadı. Boynunu saçını, bacaklarını ıslattı. 
Koyakta epeyi bir sıcak vardı. Kuşluk sıcağı çöküyordu . Ortalık ışığa batmıştı. 
Uzaktaki benekli bir kaya parçası küçük küçük ışıldıyor du. 
Başını kaldırınca koyağın tam üstünde, sırtındaki yüküyle Aliyi gördü. Se­
vindi. 
Yetişirim, yetişirim sana Uzunca Ali. Hele dur, yetişir de geçerim seni. Ne 
sandın sen Meryemceyi. Heeeey bre Uzunca Alim. Babayiğit oğlum. Kendin 
yaptın, kendin çek! 
Yokuş yukarı baktı. Bir belalı yokuştu. Dik, kaygan, küçük, küçük taşlıydı. 
Yokuşa baktıkça içi karanyor, umudu kesiliyor, dizlerinin bağı çözülüyordu .