FAKİR BAYKURT
 
293
 
 
sayıklaması, söylenmesi, hırıltısı, beyninin içinde oluyordu sanki... 
Anaydı... Yeşer de ciğer evlât...
 
Birkaç sefer çişe kaldırdılar. Altı
nı değiştirdiler. Böyle böyle 
sabahı buldular.
 
Ö
ğleye doğru, biraz açıldı.
 
«Oh şükür, çok şükür! ..» dedi Kır Abbas. «Aç gözünü gülüm, aç 
gözünü yavrum!..»
 
Akşamüstü, ateşi, terlemesi, eriyip solması durdu. Debelendi 
kalktı yataktan:
 
«Dide, epmeeeek!..» 
dedi.
 
«Acıktın mı gülüm? Vereyim ekmek! Su da vereyim...»
 
«Epmek, dum!..»
 
Senem kalkmış ota gitmişti. Evde değildi.
 
Hemen dışarı çıktı. Cennet karı avluyu süpürüyordu.
 
«Yavaş süpür, yavaş! Her yakayı toza boğdun!..» dedi Kır Abbas. 
«Yavaş süpür şunuuu!..»
 
Hayatın ocağında ateş vardı. «(Eyi bu!)» dedi. Sofra bezinin 
arasından bir yufka aldı. «(Bunu gevreteyim de kıtır kıtır yisin. Hemi 
yisin, hemi eylensin gülüm...)» Yufka alıp ocağın başına gitti. Sabırlı 
sabırlı, yakınmadan, yüksünmeden gevretti
 
yufkayı. D
uvardaki tahtadan aldığı bir tabağa koydu, 
■
 
ç
ocu
ğ
un 
yan
ı
na oturdu:
 
«Bak sana ne yaptım? Keme gibi kıtır kıtır yiyiver haydi! Haydi 
gülüm!..» dedi.
 
Yeşer sevindi, kapar gibi uzandı gevrek yufkaya:
 
«Dâtlı, dâtlıııL» diyordu yerken.
 
Torununun saçını başını o
kşadı Kır Abbas.
 
«Söyle bana: «En çok kimi seviyorsun?»
 
Yeşer, gözlerini devire devire: