gücüyle oynar.) Bu işleri berı.den daha iyi bilirsiniz, söyle­
yin bana: Hangisi daha güç: Ağlatmak mı, güldürrnek mi? 
(Gülümser.) Bu soruyu sormakta geç kaldığımı söylüyor­
sunuz. Ne yapalım? Son kozu mu oynuyorum aziz dos­
tum ve bana pahalıya da malolsa ancak bir kişiyi ağlata­
biliyorum. (Soluksuz kalır.) TabiI ben biraz ... ucuza ... mal 
oldum ... faturamı da ödemediler. (Başını Sa ffet'in göğsüne 
dayar.) Insanlığa ... bir şeyler ... bırakabi l... dim mi dersi­
niz ... görevimi ... yapabil... dim. mi? . (Ölür.) 
SAFFET (Oynar gibi): Büyük bir kalp atmaz oldu. Genç Coş­
kun'umuz artık yaşamıyor. Onu, istediği gibi büyük bir 
oyunla uğurluyoruz. 
(Servet girer.) 
SERVET: Aman yarabbi! Ne oldu? (Coşkun' a bakar.) Yok-
sa ... yoksa öldü mü? 
SAFFET (Oyununu sürdürür): Hayır, o ölmedi. 
SERVET (Anlamaz) : Peki ne oldu? 
SAFFET: Eski bir oyunun provasını yapıyordu. Herkesin 
bildiği gibi üstad, oyunları fazla büyütürdü, gereğinden 
çok ciddiye alırdı. 
SERVET (Coşkun'a yaklaşır; dikkatle bakar, geri çekilir): Pe­
ki nesi var? 
SAFFET: Biraz kalbi vardı. (Oynar.) Evet, gerçeği açıklamak 
zorundayım: Coşkun Ermiş, kalbi olduğu için ölmüş bu­
lunuyor. Hayat oyunlarını gereğinden fazla ciddiye alan 
merhum, ölümü de aynı ciddiyetle karşıladı. Onun kadar 
ciddi olmayan biri, böyle bir durumda, hiç olmazsa bay­
gmlıkla yetinebilirdi. Coşkun öldü. Çünkü oyunlar, onun 
için bir ölüm kalım meselesiydi. Başka türlü yapamazdı: 
Hayatını ve özellikle ölümünü büyütmek zorundaydı. Biz 
108