sına ald ı. "Surdan şuraya gitmiyorum ben."  
"Bal gibi gidiyorsun," diye diklendi Rose. "Gidiyorsun, gidi-
yorum, gidiyoruz. Biricik evlad ım İstanbul'da rehin." Son söyle-
diklerini mübala ğa etmek için eklememi şti Rose, o an gerçekten 
inan ıyordu Armanu ş'un başının belada oldu ğuna, İstanbul'da re-
hin kald ığına. 
"İşim gücüm var, b ırakamam şimdi."  
"Birkaç gün pekâlâ izin alabilir sin. Ayak diretirsen, yemin 
ediyorum, ben yaln ız giderim," dedi Rose ciyak ciyak. "Oraya 
gidip güvende oldu ğuna emin olaca ğız, sonra da k ızımızı alıp 
sağsalim evine getirece ğiz. Sen gelsen de gelmesen de ben gidi-
yorum!"  
O gece geç vakit herkes uyumak üzereyken Kazanc ıların telefo-
nu çald ı. 
"Hay ırdır inşallah, gece gece bu ne telefondur böyle," diye f ı-
sıldad ı Cicianne yata ğından, elinde tespih, yüzünde endi şe. İçin-
de takma di şlerinin durdu ğu bardağa uzand ı ve dua etmeyi b ırak-
madan bir yudum ald ı. Ancak su dindirebilirdi korkuyu.  
Feride Teyze ko ştu evvela. İş telefonla konu şmaya gelince, 
karşı tarafla göz temas ı kurma mecburiyeti olmad ığından, herkes-
ten daha çalçene kesilirdi.  
"Alo?"  
"Alo... merhaba, Çevriye sen misin?" diye sordu yabanc ı bir 
ses. Cevab ı beklemeden ekledi: "Benim... Amerika'dan... Musta-
fa..."  
Kardeşinin sesini duydu ğuna inanamayan Feride s ırıttı ağzı 
kulaklar ında. "Mustafaaaaa! Benim ben... Feride... ayol tan ıma-
dın m ı sesimi... tan ımazs ın elbet, aram ıyorsun ki hiç. Hep gözü-
müz yollarda. Banu ablam ın fal ında ç ıktın geçenlerde. Neden ara-
mıyor sormuyorsun? Neden gelmiyorsun?"  
 "Feride can ım, bak ne soraca ğım sana. Amy... Armanu ş ora-
da m ı?" 
"Evet, evet burda ya. Yok nerde olacakt ı ki? B ırak ır m ıyız senin 
gönderdiğin misafiri. Çok da sevdik valla garibi," dedi Feride 
Teyze şen bir sesle. "Neden sen de onunla birlikte gelmedin, ka-
rısını da al ır gelir insan. Böyle ayr ı gayr ılık olur mu senelerce?" 
Ama Feride Teyze sitemlerine devam edemeden, Gülsüm Nine 
çekti ald ı telefonu elinden. Titreyen bir sesle konu ştu, yüreği 
ağzında: "Oğlum benim... yavrum benim, sen misin Mustafa? 
Nas ılsın? Bizi görmeye ne zaman geliyorsun?"  
"Annecim geliyoruz geliyoruz. Bir-iki güne kadar gelece ğiz, 
Amy'yi almaya geliyoruz," dedi Mustafa. Sonra bir şey unuttuğu-
nu fark edip ekledi: "Sizi görmeye... geliyoruz."  
Gayri ihtiyari ç ıkm ıştı bu kelimeler a ğzından. Dünyan ın iki 
ayr ı ucuna dağılmam ışlar, bağlarını kopartmam ışlar gibi; şecere-
leri kesintiler ve kopu şlar silsilesine dönü şmemiş, eksilen parça-
ların telafisi her zaman mümkünmü ş gibi; kald ıklar ı yerden de-
vam edebilir, geçmi şsiz haf ızas ız bir ebedi şimdi'de bar ınabilir-
lermiş gibi... İçinde yaşadıklar ı zaman bir masal zaman ıydı sanki, 
ben babam ın beşiğini t ıngır m ıngır sallarken., öylesine müsait 
silip silip yeniden şekillendirilmeye, her an geri döndürülebilir 
bir çember... bir varm ış bir yokmu ş, belki de ya şananlar hiç ya-
şanmam ış... 
Demek Mustafa Kazanc ı ailesini ziyarete gelecekti, evden  
ayr ılalı yirmi y ıl olmam ış gibi...