Ka'nın ilk baş ta birbirleriyle iliş -kilendiremediğ i başka şeyler de söyledi: 
Akşamki tiyatroyu seyretmek için arkadaş larıyla okuldan kaçmış lardı, ama arka 
sıralarda oturacaklardı, çünkü televizyonda canlı yayın yapılırken müdürlerinin 
kendilerini "tespit etme"sini tabii ki istemezlerdi. Okuldan kaçtığı için çok mutluydu. Arkadaş larıyla Millet Tiyatro-su'nda buluş acaklardı. Ka'nın orada ş iir 
okuyacağ ını biliyorlardı. Kars ş ehrinde herkes ş iir yazıyordu ama Ka hayatında 
tanıdığı şiirleri yayımlanmış  ilk şairdi. Ona çay ikram edebilir miydi? Ka 
acelesi olduğ unu söyledi. 
"O zaman bir tek soru, son bir soru soracağ ım sana," dedi Necip. "Arkadaş larım 
gibi amacım sana saygısızlık etmek değ il. Çok merak ediyorum." 
"Evet." Sinirli ellerle bir sigara yaktı önce: 
"Allah yoksa Cennet de yok demektir. O zaman hayatı yokluk- 
105 ¦ Necip'in Hicranlı Hikâyesi ¦ -Necip'in Hicranlı Hikâyesi ¦ lar, fakirlik ve ezilerek geçen milyonlarca kiş i Cennet'e bile gidemeyecek. O 
zaman yoksulların çektiğ i onca acının anlamı nedir? Ne için yaş ıyoruz ve bunca 
acıyı boş u boşuna neden çekiyoruz?" 
"Allah var. Cennet de var." "Hayır, bunu beni teselli etmek için söylüyorsun, bize acıdığ ın için. Almanya'ya 
geri dönünce gene eskisi gibi Allah'ın olmadığ ını düşünmeye baş layacaksın." 
"Yıllardan beri ilk defa çok mutluyum," dedi Ka. "Senin inandığ ına ben niye 
inanmayayım?" "Çünkü sen İ stanbullu bir sosyetiksin," dedi Necip. "Onlar hiçbir zaman Allah'a 
inanmazlar. Avrupalıların inandığ ı şeylere inandıkları için kendilerini 
milletten üstün görürler." 
"İstanbul'da bir sosyetiktim belki," dedi Ka. "Ama Almanya'da kimsenin metelik 
vermediğ i bir garibandım. Eziliyordum orada." 
Necip'in güzel gözleri içe dönük bakış larla bakınca, Ka delikanlının kafasında 
kendi özel durumunun bir an gözden geçirilip irdelendiğ ini hissetti. "O zaman 
niye devleti kızdırıp Almanya'ya kaçtın?" dedi. Ka'nm mahzun olduğ unu görünce, 
"Her neyse!" dedi. "Zaten ben zengin olsaydım, halimden utanır, Allah'a daha da çok inanırdım." 
"Bir gün hepimiz zengin olacağ ız inşallah," dedi Ka. 
"Senin benim düş ündüğümü sandığ ın kadar basit değ il hiçbir ş ey. Ben de o kadar 
basit değ ilim ve zengin de olmak istemiyorum. Ş air, yazar olmak istiyorum. Bir 
bilimkurgu romanı yazıyorum. Kars'taki gazetelerden birinde, Mızrak'ta belki 
yayımlanacak, ama ben romanımın yetmiş  beş satan bir gazetede değ il, binlerce 
satan İstanbul gazetelerinde yayımlanmasını istiyorum. Romanımın özeti yanımda. 
Sana okusam, İ stanbul'da yayımlanabilir mi, bana söyleyebilir misin?" 
Ka saatine baktı. 
"Çok kısa!" dedi Necip. 
Tam o anda elektrikler kesildi ve bütün Kars karanlığ a gömüldü. Necip ocağ ın 
ışığında koş arak tezgâhtan mum aldı, yakıp bir tabağ a damlatıp mumu yapış tırdı 
ve masaya koydu. Cebinden çıkardığ ı buruşuk kâğıtları titreyen bir sesle ve 
arada bir heyecanla yutkunarak okudu. 
3579 yılında, bugün daha bilinmeyen Gazzali gezegeninde insanlar çok zengin, 
hayat da bugün bizim yaş adığımızdan çok daha rahattı, ama materyalistlerin 
sandığının aksine "artık zenginiz" diye insanlar maneviyatlarına 
boşvermemiş lerdi. Tam tersi varlık ve yokluk, insan ve âlem, Allah ve kullan 
konusunda herkes çok meraklıydı. Bu yüzden, bu kızıl gezegenin en ücra kö şesinde 
en zeki ve çalış kan öğrencilerin alındığ ı bir tslamî İ limler ve Hitabet Lisesi 
açılmıştı. Bu lisede iki candan arkadaş  vardı: 1600 yıl önce yazılmış , ama aynı 
Doğu-Batı meselesiyle hâlâ taptaze kitaplarını hayranlıkla okudukları Necip 
Fazıl'dan ilhamla kendilerine Necip ve Fazıl takma adlarını veren bu iki sırda ş, 
büyük üstadın en büyük eseri Büyük Doğ u'yu defalarca okur, geceleri yatakhanede 
Fazıl'ın en üst ranzasında herkesten gizli buluş ur, yorganın içine girip yanyana 
uzanıp üstlerindeki kristal dama yağ dıkça yok olan mavi kar tanelerinin her 
birini yok olan bir gezegene benzeterek seyreder ve birbirlerinin kulaklarına 
hayatın anlamını ve ileride yapacaklan ş eyleri fısıldarlardı.