"Bunlar Pele'nin eldivenleri ." 
"Doğru, ama Pele boksör değil mi?" 
Özgür'ü baştan aşağı alıcı gözüyle inceledi. Bir tuhaflık var­
dı kadında, konuşmasında, görünüşünde ... Adını bir türlü koya­
madığı bir ayrım ... 
"Sen çok beyazsın," dedi neden sonra, bir açıklama bulma­
nın coşkusuyla. 
Özgür, çocuğa "gringa" sözcüğünü öğretmeyi düşündüyse 
de hemen caydı. Yalnızca gülümsedi. 
"Siyahı sever misin?" diye sordu kız. 
'"Siyah' nedir?" 
"Preto" sözcüğünün hem zenci, hem de siyah anlamına gel­
diğini biliyordu elbette. Özel derslerle geçİnıneye başladığından 
beri, denetleyemediği bir dürtüyle sefillik derecesinde basit so­
rular soruyor; karşısındakileri akıl sağlığından kuşkuya düşürü­
yordu. Bir hınzırlıktan çok, kavramları bölünemeyen en temel 
birimlerine dek çözümleme saplantısıydı bu. Gelgelelim, küçük 
kız, öğrencileri gibi afallamadı, cevabı anında yapıştırdı. 
"Siyah benim rengimdir." 
Onayiareasma başını salladı Özgür. 
"Evet, seviyorum. Ya sen? Benim rengiınİ seviyor musun? 
Beyazı?" 
Yalan söylemek yerine sessizliğe sığındı küçük kız. Uzun sü­
re içlerine dalıp uyumak istercesine eldivenlerini seyretti. Sonra 
ansızın duvardan atlayıp çalıların arasında kayboldu. 
"Hey, ufaklık! Eldivenlerini unuttun !" 
"Hey, neredesin? Eldivcnlerin bende kaldı!" 
Arkasını dönüp uzaklaşmasını öğütleyen önseziye kulak tıka­
yarak duvara yaklaştı. Tam içine doğduğu gibi, kız çocuğu yer 
yarılmışcasına yok olmuştu. Gerçekten garipti bu, çok garip! 
Belki de bir felaket işareti. Eldivenleri bir çift fare ölüsü gibi fır­
lattı elinden. Midesi bulanma ya, başı dönmeye başlamıştı gene, 
dudakları titriyordu. 
86