II. 
Süpürge Çöpü 
Kalan sağlar kimin, fazla karıştırmazsanız, hayat her za­
manki gibi yine sürmektedir. Bir yolu bulunuyor. 
Diyelim, Osmanlı, Viyana kapısına dayandığında Hofburg 
halkı arabalarına atlayıp kenti dörtnala terketmeseydi, onlar tu­
fandan kaçarken gemilerine her insan türünden birer çift daha 
atlamasaydı, bomboş kalan kent surlarının içini de derhal pılık 
pırtık çapulcular doldurmasaydı, bunlar sarayların, konakların 
kuştüyü yataklarına yangelip yatmasaydı, her gece fener alayı, 
her şafakta kah kah kah, kih kih kih o onla bu bununla düzüş­
meseydi ne olurdu? Ne olacak, Leh ordusu yetişip kuşatmayı 
püskürttükten sonra Kolschizsky hazretleri, çadırlar yağmala­
nırken edindiği kahve ganimetini içirecek insanları zor bulur­
du! O zaman da Türk denen insan adı oralarda da sadece kılı­
cın ve kıyımın yanısıra anılırdı. 
Her işte bir hayır. 
Hamburgercinin kırmızı fiberglas çerçeveli kapısında 
anahtar deliği meliği yoktu, üstelik kapının yanında duran kru­
vaze ceketli hayalet de tümden yokolup gitmişti. Geriye self 
servis tepsilerinde bir alay kağıt tabak, bardak, domates salçası 
bulaşığı birkaç kızarmış patates kalmıştı. Benim mukavva bar­
daktaki sütlü kahvem devrilmiş, kağıt peçetelerden bir kısmı 
da bunu içmişti. 
18