İçeri girdil er, Hatçe kendini yatağın üstüne halsiz attı. 
Iraz merakl andı: 
"Noldu sana?" 
Hatçe: 
"İnce Memed," dedi. 
Iraz: 
"Ne?" diye hayretle bağırdı . 
Hatçe: 
"İşte o çocuk İnce Memeddi ." 
Iraz: 
''Vay gözlerim kör olsun," diye dövün dü. "Vay gözlerim ... 
İyice bakmadım da asianıının yüzüne. Vaay gözlerim önürne 
aksın." 
Sustular. Sonra iki kadın gözleri yaşararak, birden biribirie­
rine sanlıp, sallanmaya başladılar. 
"Bizim İnce Memedi miz." 
Sonra yatağın üstüne yan yana oturdular. Biribirierine gü-
lümseyip duruyorlard ı. 
Hatçe: 
"Yüreğir ovası ... " dedi. 
Iraz : 
''Evimi z." 
"Kınalı toprak çalacağırn duvarlar ına. Otuz dönüm de ... 
Iraz teyzemin elini ılıktan soğuğa vurd urrn ayacağım ." 
Iraz karşı koydu: 
''Ev, hepimizin evi. Hepimiz dört elle çalışacağız." 
Şimdi yeni bir umut kapısı açılmıştı. Günlerden beri hapisa­
nede af konuşuluyordu. Bilmem hangi rnebus gelmiş de Ankara­
dan, af çıkacağını söylemi ş. Bu aylarda çıkacakmı ş. Hapisanede 
türküler çıkarılmıştı af üstüne. Gece gündüz hapisane af türküleri 
ile inliyordu. içerde bir yaşlı Mustafa Ağa vardı. Herkese akıl ve­
rirdi. Akıllı, bilgili adam dı. Hatçe her Allahın günü ona: 
"Mustafa Emrni, hapisaneler boşalınca, Merned de affa uğ­
rar mı?" diye soruyord u. 
"Değil Memed, dağdaki kurt kuş bile affa uğrar." 
Hatçe buna sevini yor, sevinci bütün gün, bütün gece sürüp 
gidiyordu. 
368