"Tabii. .. " 
Sonra kadın yumuşacık hareketlerle ceketini giyerken ekle­
yecek: 
"Çok güzeld i." 
Öteki durup bakacak tır. Bilmektedir , ama işitmek de iste­
yecekti: 
"Ne?" 
"Bana dokunan birinin olması ... Çok güzel. Şu son bir sa-
at." 
Kadın ceketini giymişt ir, ama çantasını yerden almakta 
acele etmeyecektir: 
"Evet. Çok güzel. Benim için de." 
"Her şeyi hatırlayabi lirim. Herşey bir anı olabilir . Fakat bir-
likte martini ve şarap içişimiz, yalnız bu bir anı değil." 
"Siz bir buçuk kadeh içtiniz ama ... " 
Gülecekler. Kadın ekleyecek: 
"Ben de ömründe tek kadeh devirmemiş insanları sevmem 
zaten. Özür dilerim. Galiba bunu daha önce söylemiştim." 
Adam: 
"Hayır," diyecek, "bunu söylemediniz." Giderek kendimi­
ze daha kalın kabuklar ediniyoruz, dikenli duyargalarımızı da­
ha çabuk içeri çekiyoruz, dediniz. Kabuklu hayvanlara benze­
dik; öyle ki, titreşimlerimizin suyun gel-gitlerine mi, kendimize 
mi ait olduğunu, ruhumuzun mu, bedenimizin mi üşüdüğünü 
başta kendi miz, artık kimse kestiremiyor. Onun için kabukları­
mıza dokunmamız, dokunmamız, denizlerin derinliklerinde, 
mağaralarında da birbirimizi ve kendimizi aramaya gitmemiz 
gerek, dediniz. "Ömründe tek kadeh devirmemiş insanları sev­
mem, demediniz de, yanılmıyorsam, tek korkum, ürperişlerin 
algılanamayacak kerte unutulmuş, yedi kat yerin dibine gö­
mülmüş olmasıydı, dediniz." Ta derinlere de kaçsa, dokunuşla­
rın hissedil ebileceği an'lara sımsıkı sarılmalıyım. 
O zaman kadının bakışları adamı -ancak yeni bir cinsin 
olabilecek- yepyeni bir aşkla kuşatacaktır: 
Sahiden söyledim mi? Ben sadece düşündüm sanıyordum. 
Elini uzatıyor, parmak uçlarını karşısındakinin bileğine, 
oradaki atardamara dokundur uyor. 
121