miş çadıra girip. Bu çadınn kapısında da böyle bir ön numara 
bekliyor. Ne var ki, kötü bir resimden başka bir şey yok dışa­
nda. Çadırın içinde ne var? diyerek göstericinin şaşkın bakış­
larına aldırmadan giriyor içeri. Çocuğun annesi de, ona engel 
olamadığı için, gözleriyle özür diliyor çadırcıdan; ne diyece­
ğini bilemiyor. Çocuk hemen çıkıyor dışarı. 'içeride bir şey 
yokmuş anne,' diyor. 'Ölü gibi yatan bir hayvan var yalnız.' 
Kadın gülüyor , çadırcı öfkeleniyor; giriş ücretinin yalnız hay­
vanı görmek için alındığını anlatmağa çalışıyor kadına. Ka­
dın, ellerini iki yana açarak, çaresizlikle, 'Ben de istemedim 
girmesini', diyor. 'Ne yapalım, almasaydın içeri.' Adam, elleri­
ni sallayarak bir şeyler anlatmağa çalışıyor kadına; galiba, 
'Hanım, neden sahip olmadın çocuğuna ?' diye çıkışıyor. Ka­
dın omuzlarını silkiyor, çocuğunu azarlayarak elinden tutu­
yor; uzaklaşıyorlar. Adam bağırarak yumruğunu sallıyor ar­
kalarından. Fakat, onlarla yeteri kadar uğraşacak gücü hisset­
miyor içinde; bu işten doğru dürüst para kazanamayacağını 
biliyor. 
"Kadın bir yandan çocuğunun kolunu çekiştirirken söyle­
niyor: 'Ne olmuş yani? Hayvanın bir tarafı eksilmedi ya içeri 
girmekle? Çocuk işte, engel olamadım.' 'Bir şey yapmadım 
anneciğim,' diyor çocuk. 'Pek bir şey de göremed im. içerisi 
çok karanlıktı.' 
"Sonra iki buçuk liraya piyango çekilen bir çadıra gidiyor­
lar. Her numaraya bir hediye, boş yok! diye bağınyor kapıda­
ki adam. Bir silgi çıkıyor kadınla çocuğuna. 'iki buçuk liraya 
bir silgi aldırdın bana yezit!' diye azarlıyor kadın, çocuğunu. 
Sonra gülüyor: 'Nasıl girdin para vermeden çadıra, yara­
maz?' 'Ama anne, bir şey yoktu ki içeride; inan bana.' Birlikte 
gülüyorlar. 'Çirkin bir hayvandı anne,' diyor çocuk. 'Bir şeye 
benzemi yordu.' 'Akşam babana anlatınz,' diyor annesi. 'Şimdi 
oturup birer gazoz içelim."' 
Hikmet, kapıya doğru yürüdü. "Nereye gidiyorsun gene 
303