mur alt ında tek bir bedendi. Nefes alan, terleyen, a ğrı çeken tek 
bir beden. Ha yaz ha k ış, ha yağmur ha güne ş fark etmez, İstan-
bul'da yürümek kalabal ıkla birlikte yürümek demek.  
Eski Galata Köprüsü üzerinden geçti Zeliha. Bir ellerinde 
şemsiye, di ğerinde olta, sessizce bekleyen bal ıkçıların yan ından 
geçerken onlann k ımıltısızhk kapasitelerini, sab ırlar ını, varl ığı 
bile şüpheli bir k ıytırık bal ık için böyle saatlerce bekleme beceri-
lerini k ıskand ı. Bu kadar az şeyle mutlu olabilmek ne harikulade 
bir yetenek. Günün sonunda eve eli bo ş ama memnun dönmek! 
Bu dünyada dinginlik bir şanst ı, şansl ılar da dingin. Böyle olma-
lıydı herhalde, bu hususta Zeliha'n ın tek yapabilece ği tahmin yü-
rütmekti zira hiç böylesi bir dinginli ği tatmam ıştı, tadabilece ğini 
de sanm ıyordu. En az ından bugün de ğil. Kesinlikle bugün de ğil. 
Acelesine ra ğmen Kapal ı Çarşı'dan geçerken yava şlad ı. Al ış-
verişe zaman ı olmasa da vitrinlere göz atmaktan kendini alamad ı. 
Çıkar ıp bir sigara yakt ı. Duman ı solurken kendini biraz daha iyi, 
neredeyse rahatlam ış hissetti. Bu şehirde pek rastlanmaz sokak-
larda sigara içen bir kad ına, belli ba şlı muhitler d ışında, ama ki-
min umrunda, omzunu silkti Zeliha. Donukluktan ta şkınlığa, taş-
kınlıktan donuklu ğa... çarşının iç k ısımlar ına doğru ilerledi.  
Burada onu ismen tan ıyan sat ıcılar var, özellikle kuyumcular. 
Ne de olsa Zeliha'n ın her türden par ıltılı aksesuara zaaf ı var. Kris-
tal tokalar, al ımlı broşlar, salk ım salk ım küpeler, sedefli yaka çi-
çekleri, zebra desenli e şarplar, saten çantalar, şifon şallar, ipek 
ponponlar ve bir de ayakkab ılar, daima yüksek topuklu. Bu çar şı-
dan ne zaman geçse bir sürü dükkâna dalar ç ıkar, sat ıcılarla pa-
zarl ık eder ve ilk ba şta almay ı düşünmediği şeyleri ilk ba ştaki fi-
yatlar ından çok daha ucuza alarak ç ıkard ı. Ama bugün ba şka. Bu-
gün epi topu birkaç dükkân ın yan ında oyalan ıp, birkaç vitrine göz 
attı. Hepsi bu.  
Türlü türlü otlarla ve baharatlarla dolu kavanozlarla, çömlek-
lerle ve şişelerle kapl ı bir tezgâh ın önünde duralad ı. Üç ablas ın-
dan birinin bu sabah ondan tarç ın almas ını istediğini hat ırlad ı 
ama hangisi oldu ğunu ç ıkaramad ı. Tek bir konuda bile fikir birli-  ğine varamayan ama ayr ı ayn daima hakl ı olduklar ına inanan, 
başkalar ından öğrenecek hiçbir şeyi olmay ıp öğretecek çok şey-
leri olan dört k ızın en küçü ğü olmak talihsizlikti, piyangoyu tek 
rakamla kaç ırmak kadar naho ş: Vaziyete neresinden bak ılırsa ba-
kılsın insan kendini telafisi mümkün olmayan bir haks ızlığa ma-
ruz kalma hissinden kurtaram ıyordu.  
Biraz tarç ın ald ı Zeliha, tozundan de ğil çubuğundan. Sat ıcı 
ona çay, sigara ve muhabbet teklif etti, o da hiçbirini reddetmedi. 
Jinekolog beklesin. Oturup konu şurken gözleri geli şigüzel raflan 
dolaştı ta ki bir çay tak ımına kilitlenene kadar. Bu da zaaf ı olan 
eşyalar listesindeydi: ince, narin ka şıklı, sırça tabakh, belleri yal-
dızlı kuşakl ı, cam çay bardaklar ı. Evde hepsi de onun taraf ından 
alınm ış en az otuz tak ım vard ı herhalde. Ama yeni bir tak ım al-
maktan zarar gelmezdi çünkü çok kolay k ınlıyorlard ı. "Öylesine 
kınlgan..." diye mmldand ı Zeliha. Bütün Kazanc ı kad ınlan ara-
sında çay bardaklanmn k ınlganhğını kendine dert edinen bir tek 
oydu. Öte yandan, yetmi ş yedi yaşındaki Çicianne ba şka türlü ba-
kıyordu meseleye.  
"Ah, gitti bir kem göz daha," derdi Çicianne ne zaman bir çay 
bardağı çatlay ıp k ınlsa. "Şu meşum sesi duydunuz mu? Çat diye 
inledi valla! Oh yüre ğimi titretti! Allah bilir kimin kem gözüydü, 
çatlad ı da gitti, iyi oldu!"  
Ne zaman bir bardak k ınlsa ya da bir ayna çatlasa Çicianne 
rahatlayarak iç geçirirdi. Madem ki bu deli dünyan ın sath ından 
habis insanlan silmek kabil de ğildi, böylelerinin kem gözlerinin 
masum canlara zarar vermek yerine camdan hudutlara toslay ıp 
dağılmas ı elbette daha iyiydi.  
Yanm saat sonra Zeliha, şık bir doktor muayenehanesine dal-
dı, bir elinde k ınk topuğu diğerinde yeni çay barda ğı tak ımıyla.