FAKİR BAYKURT
 
25
 
 
Rıza, Kır Abbas’a baktı kaldı.
 
Kır Abbas yürüdü: «Allah tarafından kırlar da ne yanıyor Irıza!»
 
-
 
Rıza: «Güneş insanın tepesine furuyor!» dedi, içinden bir de 
sövdü.
 
Kır Abbas durdu:
 
«Ben bu kaplumbağayı ters çevirmezdim emme İma, val
-
 
la 
kı
racın ortasında urufum eyice sıkıldı da, ne yapacağımı bilemedim, 
şeytana uydum yeğenim...»
 
«Isıcaktan oluyor emmi. Ne yaparsın?»
 
Rıza içindeki sövgüleri toparlayıp yürüdü.
 
Kır Abbas adımlarını açtı:
 
«(Çabuk gideyim! Çabuk gidip onu kurtarayım...)» dedi ke
ndine. 
Sonra Rıza hakkında bir iki cümle düşündü: «(Baya eyi oğlan, has 
oğlan! Eyi kumaştan dokunduğu besbelli. Koca köyün başında 
eğitmenim, okumuşum, yazmışım deyi yünsek
-
 
lik taslamıyor! Ölen 
kardaşının avradını da aldı. Kurtardı kimsesiz kadını. Eferim
! Bayâ 
eferim bizim deli Irıza’ya...) »
 
Beş on adım açıldıktan sonra, dönüp, Kır Abbas’a seslendi Rıza:
 
«Çabuk git, çabuuuuk! Çabuk git de yediğin boku gör!..» dedi. 
Demeden edemedi.
 
YERLER, GÖKLER
 
Kır Abbas gene tarladaydı.
 
Torunu Haydar’la karısı Cennet’
in arasındaydı. İki bükülüyor, bir 
dikiliyordu. Küçük, koç boynuzu orağı koluna takıp uzaklara, Babas, 
Kumartaş köylerinin ardındaki dağlara, Ankara yolundan bir aşağı bir 
yukarı geçen “minipos”lara “oto
-
 
pos”lara bakıyor, düşünüyordu. 
Düşündükçe, «Of ulaa
n! .. Of ulan!..» çekiyordu. İçinde bir yerler 
yanıyordu.
 
Oğlu Yusuf, yan gözle bir anasına, bir babasına bakıyor, gene bir 
şey mi olacak, anlamaya çalışıyordu. Senem işine dalmıştı, kaynatasıyle 
ilgilenmiyordu.