onun elini?" diye düşündü. Bir tramvay rayları gıcırdatıp in­
leyerek önlerinden geçti. "Niye öptü?" Bir arabanın kornası çaldı, 
torunlar ürkek dedeyle nineye sokuldular. Belki Seyfi Paşa'yı 
unutmuşlardı, ama hâlâ bir şeyden korkuyorlardı. Orada, az 
önce Nigân Hanimin Paşa'nın elini öpmesiyle tuhaf, sinir bozucu 
bir gerginlik olmuş, sanki bir şey kırılmış, bir suç işlenmiş, sinsi 
bir rüzgâr esmişti. Cevdet Bey bu el öpme işine gittikçe daha 
kızıyor, bakışlarıyla Nigâni suçlamak istiyordu, ama karısı oralı 
değildi. Ağır ağır karşıdan karşıya geçtiler ve ev gözüktü. 
Ön bahçede kestane ve ıhlamur ağaçları vardı. Üst katın pen­
cereleri soğuğa rağmen açılmıştı. Yan balkonun korkuluğuna beyaz 
bir kumaş bağlanmıştı: Bu, sakaya su için verilen işaretti. Bacadan 
ince mavi bir duman çıkıyor, rüzgârda hemen dağılıyordu. Arka 
bahçenin çıplak ağaçları sallanıyordu. Yan duvarın dibinde bir 
kedi yürüyordu. Cevdet Bey, "Karnım aç!" diye düşündü. "Şimdi 
evime gireceğim. Karnımı doyuracağım. Sonra bir güzel sigara 
içeceğim. Sonra da tatlı ve uzun bir öğle uykusu..." 
15 
ŞAİR MÜHENDİS NİŞANDA 
Kapı birdenbire açıldı. Feride Hanım: "Oğulcuğum biraz hava 
alsan!" dedi. "Çay da hazır! Şu odadan çıksan. Biraz benimle 
otursan. Zaten haftada bir kere bir pazarın var. Onu da bütün gün 
şu sigara dumanı içinde, hep bu kitaplar arasında oturarak ge­
çirmek olur mu? Şu yüzünün haline bak. Vallahi, iblis gibi." 
Muhittin: "Anne ben çayımı sonra alırım," dedi. "Birazdan 
da çıkıyorum zaten. Ömer nişanlanıyor." 
"Aaa, Ömer mi nişanlanıyor? Neden söylemiyorsun? Ki­
minle?" 
Muhittin soğuk bir sesle: "Bir kızla!" dedi, ama bunu bile 
söylediğine pişman oldu. "Şimdi gelinin kim olduğunu, babasının 
ne iş yaptığını soracak, ayrıntıları öğrenmek isteyecek!" diye 
düşündü. Sorulardan hoşlanmayacağını göstermek için suratını 
astı. 
183