"Adı ne? Haydar! Alevi!" Gıyasettin Kağan, Muhittin'in bir 
adım arkasından geliyordu. "Mahir biliyor bunu, söyledi. Babanı 
ordudan tanıyormuş. Pek şerefli bir insan sayılmaz, diyor!.. 
Şaşırdın değil mi? Mahir, seni nasıl tavladığını da anlattı bana. 
Babanın büyük adam olduğunu söyleyince coşmuşsun. Yaa! 
Çocuksun sen!" 
Muhittin: "Arkamdan geliyor, ensemi seyrediyor, söylüyor!" 
diye düşündü. 
Bir kapı açıldı. İçerden elinde çay tepsisiyle bir delikanlı çık-
tı. 
"Çay istemez! Misafir gidiyor!" dedi ev sahibi. 
Muhittin birden döndü: "Yanıldınız! Yanılıyorsunuz!" diye 
mırıldandı. "Babam örnek bir insandır!" 
Yaşlı Türkçü Muhittin'e kapıyı açtı. Kibar bir tavırla: "Belki 
baban hakkında yanıldım, ama senin hakkında, değil!" dedi. 
"Senin gibileri bilirim. Zekâları ve gururları için her şeyi ya­
parlar!" 
Muhittin alaycı bir tavır takınmaya çalışarak: "Ne kadar da 
çok biliyorsunuz!" dedi. 
"Biliyorum ya! Hiç olmazsa senin gibilerle çalışılmayacağım 
biliyorum!" Ellerini cebine sokmuştu. 
Muhittin: "İyi, iyi, yeter!" dedi. Sırtını döndü. Üç dört adımlık 
ön bahçeyi geçti. "Arkamdan bakıyor!" diye düşündü. "Dönüp 
bakayım mı? Niye!" Dönmedi. Sokağa çıktı. Yürümeye başladı. 
Hava karanyordu. Üsküdar'ın parke kaplı sokakları kalabalıktı. 
Temiz, açık bir gök vardı. Muhittin birkaç martı gördü. "Ne 
oldu?" diye düşündü. "Az önce cennetteydim, şimdi cehen­
nemde!" Böyle atıldım cennetten! "Kâğıtlarım eksikmiş! Ne 
gülünç!" İçinden gülmek geliyordu: "Zeki olmadığıma dair 
belediyeden kâğıt almam gerekir!" Bir martı alçalarak yaklaştı, 
öttü, uzaklaştı. "Yağmur geliyor!" diye mırıldandı Muhittin. 
"Yağmur... Dünya... Evet, cennetten atıldım... Niye?" Artık 
neşelenemeyeceğini seziyordu, ama kendini zorladı. "Amma 
da öfkelendi be moruk! Ne matrak! Neden? Ne oldu?" İskeleye 
doğru yürüyordu. "Ne oldu, ne oldu, ne oldu?" diye söylendi. 
"Öfkelendi! Niye? Tavuk yetiştirme hikâyesine kızmıştır! 
Gençlerin kendisine saygı duymamasına meraklı. Buna mı kızdı? 
515