Ancak m ısran ın sonuna geldi ğinde Armanu ş'un birkaç daki-
ka evvel sordu ğu soruya hâlâ ayr ıntılı bir cevap bekledi ğini fark 
edebildi. 
"Zeliha Teyze'yle Aram' ın ne zamand ır birlikte olduklar ını 
Allah bilir. 'Üvey baba' diyebilirim herhalde ona, ya da daha tu-
tarl ılı olsun diye 'üvey eni şte'... öyle bir şey işte." 
"Neden evlenmiyorlar?" 
"Evlenmek mi?" Asya bu kelimeyi di şlerinin aras ına s ıkışmış 
bir yemek art ığı gibi tükürüverdi. Tam o esnada çöp toplay ıcılar ı-
nın yan ından geçiyorlard ı ve rol modellerini daha yak ından ince-
lediğinde onlann o ğlan değil k ız olduklar ını gördü hayretle. Bu 
daha da ho şuna gitti. Çöp toplay ıcı olmak için bir ba şka sebep de 
cinsiyet s ınırlar ını bulan ıklaştırmak olabilirdi pekâlâ. Dudaklar ı-
nın aras ına bir sigara koydu ama yakmak yerine, çikolata çubu-
ğuymuş gibi bir müddet ucunu emdi. Sonra bir dü şüncesini aç ığa 
vurdu: "Aram' ın evlenmekten yana derdi oldu ğunu sanmam da, 
Zeliha Teyze'nin hiç i şi olmaz o taraklarda." 
"İyi ama neden?" diye sordu Armanu ş. 
Rüzgâr ın yönünün aniden de ğişmesiyle Armanu ş keskin bir 
deniz kokusu çekti içine. Tam anlam ıyla bir esanslar hercümer-
ciydi bu şehir; baz ısı kesif, fena kokular, baz ısı araba parfümleri 
kadar tatl ıms ı ve bayg ın. Hangisi olursa olsun ald ığı her koku bir 
yiyeceği hat ırlat ıyordu Armanu ş'a. Öyle ki biraz daha kalsa bura-
da, galiba hepten yenebilecek bir şey gibi alg ılamaya ba şlayacakt ı 
İstanbul'u. Bir peynirli pastayd ı bu şehir; aralarda katman katman 
tarih, bolca Bat ılılaşma kremas ı s ıvanm ış üzerine, bohem 
süslemeler serpi ştirilmiş oras ına buras ına, kenarlar ına Doğulu sos 
bulaşmış ve rendelenmi ş modemiteyle tamamlanm ış. Sekiz gün-
dür buradayd ı ve süre uzad ıkça İstanbul ilk günkünden çok daha 
karmaşık'görünüyordu. Şehre henüz al ışmam ış olsa da bu şehirde 
yabanc ı olmaya al ışıyordu belki. 
* Sabah ın köründe i şe koyulur/Köpek gibi çal ışının bir maaş için. /Oysa şu 
şansl ı güneş hiçbir şey yapmadan/Dolan ır durur gökyüzünde.  "Babam her kimse Zeliha Teyze'nin onunla tecrübesinden sonra 
evlilik fikrinden so ğuduğunu tahmin ediyorum," diye devam etti 
Asya. "Erkeklere itimat etmekte güçlük çekiyor galiba." "Onu 
anlayabiliyorum," dedi Armanu ş. "Peki bir ili şkiden sonra 
toparlanmak söz konusu oldu ğunda iki cins aras ında büyük fark 
olduğunu düşünmüyor musun sen de? Yani kad ınlar berbat bir 
evlilik ya da ili şki, işte her ne boksa, ya şadıktan sonra genelde 
uzunca bir süre ba şka bir ilişkiden kaç ıyorlar. Erkekler içinse tam 
aksi geçerli; bir felaketi atlat ır atlatmaz derhal yenisini aramaya 
başlıyorlar. Erkekler yaln ız yaşayam ıyor." 
Armanuş başının tek bir hareketiyle onu onaylad ı ama kendi 
anne babas ının durumu bu şablona uymuyordu. Onun annesi ilk 
evliliği biter bitmez evlenmi ş, babas ıysa bugüne kadar bekâr kal-
mıştı. Yine de bu kar şı örneği vermek yerine bir soru sordu.  " Şu 
Aram... nereli?" 
"Bural ı, bizim gibi," dedi Asya dü şünmeden ama duralad ı da-
ha laf ını bitirmeden. Neyin soruldu ğunu anlad ı birden. Kendi gaf-
letine kendi de şaşarak bir süredir emdi ği sigaray ı yak ıp, bir ne-
fes çekti. Nas ıl olmuş da bu ba ğlant ıyı kuramam ıştı? Aram, İstan-
bullu Ermeni bir ailenin çocu ğuydu. Teorik olarak Ermeni'ydi. 
Yine de Aram, ne Ermeni ne Türk ne de ba şka bir milliyetten 
olabilirmi ş hissini veriyordu. Aram ancak Aram olabilirdi, nevi 
şahs ına münhas ır. Kendine has bir türün kendine has bir üyesiy-
di. Büyücüydü o; iflah olmaz bir romantik. Siyaset bilimi profe-
sörü olaca ğı yerde Akdeniz k ıyısında yan metruk bir köyde bal ık-
çılık yapmaya meyyal oldu ğunu s ık s ık itiraf eden bir entelektü-
eldi; k ırılgan bir kalp, billur bir ruh, ayakl ı bir vicdan; mülayim 
bir ütopyac ı, halim bir vatanda ş, potansiyel bir kaçakt ı bu top-
lumda. Zeki ve onurlu bir adam. Aram buydu - ne bir eksik ne bir 
fazla. Asya onu asla kolektif bir kimlik içre dü şünmemişti. Bu 
minval üzre bir şeyler söylemek içinden gelse de kendini tuttu ve 
usulca "Asl ında Ermeni'dir," dedi. 
"Tahmin etmi ştim," dedi Armanu ş hafifçe gülerek.