328 KADERİN CİLVESİ 
olmayışına şaşan kaynanam bir iki yutkunma ile çenesinin zem­
bereğini yeniden kurmağa uğraşarak: 
— Niçin efendim? Niçin efendimiz? Sözümüzdeki haklı, 
davamızda sadıkız. Bu ana kadar sizden saklı kalmış bir aile 
sırrını bildirmeğe geldik, işte torununuz... Soyluluğu ile alâ-
metiyle karşınızda duruyor. 
izzet Dinarì Efendi sus işaretini tekrarlayarak: 
— Rica ederim büyükhanım, biraz da beni dinleyiniz. Siz 
çocuğun kıçmdaki alâmete ne mana verirseniz veriniz. Böyle 
şeyler, onun benim torunum olduğu hakkında ispat yerine geç­
mez. Geçemez. 
Kaynanam âdeta bir isyan haliyle: 
— Başka ispatlarımız da var. Birbirinden kuvvetli. Yüz 
tane. Hangisini isterseniz. 
— Rica ederim, biraz da bana kulak veriniz. Sizin bu garip 
iddialarınıza karşı benim de bir söz hakkım vardır. 
— Vardır efendim ama boşunadır. 
— Müsaade ediniz. Sizinkilere karşı benim de ispatlarım 
var. Bunlar öyle yüzlerce değil, iki tanecik... Fakat sizin id­
dialarınızın hepsini kökünden çürütecek birer niteliktedirler. 
Kaynanam yine coşkunluğa atılırken bu defa ben izzet Di­
narì Efendiden önce, sus, ihtariyle bağırdım. 
Muhterem ev sahibi telâşsızca devam etti: 
— Birincisi, eşim bundan iki yıl önce doğuramaz. Buna 
imkân yoktur. Evet buram imkânı yoktur. • 
Kaynanam çalkana -;;alkana: 
— Niçin kuzum? Kadın değil mi bu? 
îzzet Dinarì Efendi aynı tahammülle cevap verdi: 
— Dcğuramaz. Çünkü bugün kendisi altmış beş yaşında­
dır. Kırk bsş yıllık karı kocayız. 
Kaynanam delilin kuvveti karşısında hâlâ iddiaya uğraşa­
rak: 
— Ya küçük karınız? 
— Başka karım yoktur. Çok şükür kırk beş yıldır bir ni­
kâhla yaşıyorum. Ve bir nikâhla öleceğim. 
Kaynanam kaşlarını aşağı yukarı oynata oyııata yutkuna­
rak şaşaladı.