bir güçle kendini ileri do ğru fırlatmaya çal ıştı, Hüsrev Beyin tuttu ğu 
kordonun ucunda as ılı kaldı, Hüsrev Bey kordonu biraz daha s ıktıktan sonra 
bıraktı, Rosemary yüzüstü yere y ıkıldı. Kalın ve beyaz boynunda, kordonun 
geçtiği yerde, ince bir kan çizgisi olmu ştu, topuzu aç ılmış, saçlar ı 
dağılmıştı. 
Hüsrev Bey, Rosemary'nin yüzünü çevirmedi, geri geri gidip yata ğa çöktü. 
Vücuduna dayan ılmaz bir yorgunluk yay ılıyordu, uyuyacak gibiydi, gözleri 
kapanıyordu, uyumamaya çal ıştı, bir sigara yakt ı, çıplak bir halde yata ğın 
kenarında bir süre daha oturdu. 
152 
Sonra kalkt ı, hızlı hareketlerle giyindi. İçerdeki odada küçük bir valiz 
vardı. Valizi daha önceden haz ırlamıştı. Yatağın başucundaki komodinin 
çekmecesini açt ı, orada iki kese içinde duran paralar ı aldı. Evin içinde 
dolaşıp, unuttu ğu bir şey olup olmad ığını bir daha gözden geçirdi. 
Yeniden odaya döndü. Rosemary'nin k ımıltısız bir halde biraz önce öldü ğü 
yerde hâlâ yatt ığını görünce şaşırdı, onu orada görmeyi beklemiyordu, 
kalkıp gidece ğini sanm ıştı. Rosemary'nin yanma gitmedi. Döndürüp son kez 
yüzüne bakmak için büyük bir istek duydu ama tuttu kendini, yüzüne bakmad ı. 
Yastığı aldı, kokladi. Uçuk leylâk kokusu yast ığa sinmişti, yast ığı uzun 
uzun kokladi, sonra yata ğın üstüne b ıraktı. 
Alt kata indi. Bodrumdan iki teneke ç ıkardı. İçleri benzin doluydu, d ış 
kapıdan başlayıp yerlere benzin dökerek yeniden yatak odas ına kadar geldi, 
yatak odas ının her yanma benzin döktü. Yata ğın üstüne, yast ıklara, 
halılara, sonra Rosemary'nin üstüne. Kad ına dokunmak istedi ama, dokunmad ı. 
Bütün odaya benzin döktükten sonra alt kata indi. İkinci tenekedeki benzini 
de alt kata döktü. 
Yeniden yukar ıya çıktı. Yatak odas ındaki valizini ald ı. Rosemary'e son kez 
baktı. Saçlar ı dağınık yatıyordu yerde. 
Merdivenlerden yava ş yavaş indi. Cebinden bir kibrit ç ıkardı. Yaktı. Biraz 
ileriye do ğru atıvtrdi. Benzin birden parlad ı. Ateşlere şöyle bir bakt ı. 
Kapıyı açıp dışarıya çıktı. 
Dışarda kör edici bir ayd ınlık vardı. Hava s ıcaktı. Hızlı adımlarla 
uzaklaştı oradan. 
Bir saat sonra İstanbul yolundayd ı... 
153 
YİRMİ SEKİZ 
Dün gece dü şümde annemi gördüm, an ımsadığımdan daha k ısa boyluydu, k ırış 
kırış yüzü balmumu rengindeydi, insandan çok bir heykele benziyordu, 
siyahlar giymi şti; düşümde annem çok ya şlanmış diye düşündüm, ben de annemin 
karşısında duruyordum, ben de siyahlar giymi ştim, kırışıklar içindeki yüzüm 
balmumu rengindeydi, ben de bir heykele benziyordum, anneme bakarken aynaya 
bakar gibiydim, iki tane ayn ı kadındık, ama o benim annemdi, ben de onun 
kızıydım, kendi ya şlılığım değil de annemin ya şlılığı beni şaşırtmıştı, onu 
hep çok genç an ımsıyordum, üstelik dü şümdeki annem gerçek anneme 
benzemiyordu, ben de kendime benzemiyordum, ama onun annem oldu ğunu, 
ötekinin de kendim oldu ğunu biliyordum. 
"Çok yaşlanmışsın," dedi bana, konu şurken yüzü hiç k ıpırdamıyordu, "Kendine 
biraz dikkat etmelisin," dedi, "bak cildin k ırışıyor." 
O sırada uyand ım, benim de bir annem vard ı diye düşündüm, bir annem oldu ğunu 
çok uzun zamand ır unutmu ştum, nedense hiç akl ıma gelmezdi annem, birden niye 
düşüme girdi anlamad ım; onun öldü ğüne çok üzülmü ştüm, ama üzüntüm çabuk 
geçti, çabuk unuttum, belki de pek sevmiyordum, çocukken de annemle babam ı