rahat durmuyorlar..." Ama tabancasını indirmedi. "Ş unu dinle ş imdi," dedi 
tehditkâr bir sesle. "Lacivert'e konuş tuklarımızdan, bu arkadaş lığımızdan söz 
etmeyeceksin hiç." Muayeneden sonra hastasını tehdit eden doktor gibi 
konuşuyordu. "İ pek'ten, ona âş ık olduğ undan hiç bahsetmeyeceksin. Lacivert böyle 
pisliklerden hiç hoş lanmaz... Bahsedersen ve o canını yakmazsa, emin ol ben 
yakarım. Cin gibi olduğ u için birş ey-ler sezip ağ zını arayabilir. İ pek'i bir-iki 
kere görmüş  gibi yap, o kadar. Anlıyor musun?" . 
"Tamam." "Lacivert'e saygılı ol. Kendini beğ enmiş, Avrupa görmüş  kolejli halinle sakın 
küçümsemeye kalkma onu. İ çinden böyle bir budalalık geçse bile sakın gülme... 
Unutma, hayran olarak taklit ettiğ in Avrupalıların umurunda bile değ ilsin sen... 
Ama Lacivert'ten ve onun gibilerden ödleri kopar." 
"Biliyorum." 
"Ben senin arkadaş ınım, benimle samimi ol," dedi Kadife kötü filmlerden çıkma 
bir havayla gülümseyerek. "Araoacı brandayı kaldırdı," dedi Ka. "Arabacıya güven. Geçen sene oğ lu polisle çatış ırken öldü. Yolculuğ un da tadını 
çıkar." Önce Kadife indi aş ağıya. O mutfağ a girdiğ i sırada Ka at arabasının eski Rus 
evinin iç avlusunu sokaktan ayıran kemerli geçide sokulduğ unu gördü ve 
kararlaş tırdıkları gibi odasından çıkıp aş ağı indi. Mutfakta kimseyi göremeyince 
telaşlandı, ama avlu kapısının aralığ ında arabacı onu bekliyordu. Aygaz tüpleri 
arasındaki boş luğa, Kadife'nin yanma sessizce yattı. 
Hiç unutmayacağ ını hemen anladığ ı yolculuk yalnızca sekiz 
223 
¦ Ka lie Kadife Otel Odasında dakika sürdü, ama Ka'ya çok daha uzunmuş  gibi geldi. Ş ehrin neresinde 
olduklarını merak ediyor, onlar yanlarından arabanın gı-cırtılarıyla geçerlerken aralarında konuş an Karslılan ve yanında uzanan Kadife'nin soluk alıp veriş ini 
dinliyordu. Bir ara arabanın arkasına tutunarak kayan bir çocuk kalabalı ğı 
telaşlandırdı onu. Ama Kadife'nin tatlı gülümseyiş i öyle hoş una gitti ki, o 
çocuklar kadar mutlu hissetti kendini. 224 
26 
Allahımıza o kadar bağ lı olmamızın nedeni yoksulluğ umuz değ ildir 
LACİVERT'İN BÜTÜN BATI'YA DEMECİ  
Lastik tekerlekleri kar üzerinde tatlı tatlı sallanan at arabasında yatarken Ka'nm aklına yeni mısralar gelmeye baş lamıştı ki, sarsılarak bir kaldırıma 
çıktılar ve biraz ileride durdular. Uzun süren ve yeni mısralar bulduğ u bir 
sessizlikten sonra arabacı brandayı kaldırınca otomobil tamirhanelerinin, kaynakçıların ve bozuk bir traktörün çevrelediğ i karla kaplı boş  bir avlu gördü 
Ka. Köşedeki zincirli kara bir köpek de brandanın içinden çıkanları gördü ve hav 
hav hav dedi. 
Ceviz bir kapıdan geçtiler, Ka ikinci kapıdan geçince Lacivert'i pencereden 
karlı avluya bakar buldu. Hafif kırmızımsı kumral saçları, yüzündeki çiller ve gözlerinin laciverti ilk karş ılaşmada olduğ u gibi ş aşırttı Ka'yı. Odanın 
yalınlığ ı, bazı eş yalar (aynı saç fırçası, aynı yarı açık el çantası ve 
kenarlarında Osmanlı figürleri olan, üzerinde Ersin Elektrik yazan aynı plastik 
küllük) Ka'ya La-civert'in gece ev değ iştirmediğ i izlenimini verecekti 
neredeyse. Ama yüzünde dünden beri olan geliş meleri ş imdiden kabullenmiş  
soğukkanlı bir gülümseme gördü Ka ve darbecilerden kaçtığ ı için kendi kendini 
tebrik ettiğ ini anladı hemen. 
"Artık intihar eden kızları yazmazsın," dedi Lacivert. "Neden?" 
"Askerler de onların yazılmasını istemez." 225 - Lacivert'in Bütün Batı'ya Demeci "Ben askerlerin sözcüsü değ ilim," dedi Ka dikkatle. 
"Biliyorum." Bir an gerginlikle birbirlerini süzdüler.