üstüne candarma yollayacağınıza, madem ondan o kadar kor­
kuyorsunuz, bu Duranı yollayın, yağdan kıl çekercesine, tutsun 
onu kulağınd an size getiriversin. inanın bana ... " 
"Haşa Beyefendim, haşa huzurd an!" 
"Bakındı hele Durana, haşa kelimesini de öğren miş! Ulan 
Duran ... " 
Ona baktı, bekl edi. Yüzü sevinç içindeydi, gülüyord u. 
"Sayeniz de efendim, öğrendik Beyefendim ... " 
"İşte bu üfürükçü Allahsız gibi bir de Ankarada var. Mü­
dürü Umumi o efendim. Ne Müdürü Umumisi, Başvekil o, o, 
her şey Ankar ada. Bir gece yansı baktım bizim kapı çalınıyor, 
açtım kapıyı, baktım bizim Müdürü Umumi kapıda süklüm 
püklüm, çantası koltuğunda süt dökmüş kedi gibi duruy or." 
Artık bunlan anlatırken durmadan gülüyor, kendi kendine 
eğleniyo rdu. 
"Önce tanıyamadım onu. Yüzü bir felaket haberc isinin yü­
zü, sanki Gazi Paşanın başına bir hal gelmiş, öyle perişan. Gel 
içeriye gel, dedim. içeriye korkarak girdi. Oturttum, bir kahve 
söyledim, buyurun muhterem kardeşim, dedim, saygıyla huzu­
runda eğildim. İstersen eğilme, o isterse beni de, İsmet Paşayı da 
bir anda toz eder ... Siz beni dinleyin, şu adam var ya ... " Bastonu­
nun ucuyla gösterdi: "İşte bu adam da isterse bu kasabayı, şu 
Toros dağlarını, şu Çukurovayı toz eder. Ben korktum da bugün 
onun üzerine daha fazla varamadım, isterse beni de toz eder. 
Hahhaaah ... Ama ben onun çok, çoook, çoooook eski dostuyum, 
bana kıyamaz ... İşte bizim Müdürü Umumi çantasını açtı, şu size 
getirdiğim, az önce de okuduğumuz kağıtlan bana verdi ve bun­
lan sizin için hıfzettim Beyefendi, dedi, bunlan benden başka da 
kimse görmüş değildir. Bu dünya böyle işte ... " 
Bu sırada öğretmen Zeki Bey içeriye girdi. 
"Gel bakalım gazeteci Bey ... Senin adın neydi hele?" 
"Gazeteci Zeki." 
"Sen muallimsin de değil mi?" 
"Muallimi m." 
"Otur bakalım ." 
Zeki Bey saygılıca, ellerini dizlerinin üstüne koyarak otur­
du, boynunu alçakgönüllü bük tü. 
356