yeşili eldivenlere çevirdi. Sağ eldiven sol eldivenin üzerinde, 
parmakları dileniyormuş ya da birinin eline uzanıyormuş gibi hafif 
kıvrık duruyordu. Bunun hayırlı bir işaret olduğuna karar verip Ömer'e 
içtenlikle gülümsedi.
"Bazen Piyu'yla Abed'i kıskanıyorum. Onlar için hayatta ne yapmak 
istedikleri, ABD'ye neden geldikleri, mezun olunca ne yapacakları, 
nereye nelere bağlı oldukları sorusunun cevabı gayet açık. Ama benim 
için böyle değil. Ben sadece bunları biliyormuş gibi yapıyorum."
216
Gail'in tebessümü neden bahsedildiğini anladığını gösteriyordu ama 
onaylamak yerine, yeni sorular döküldü dudaklarından. Onun hayatı ve 
geçmişi hakkında sorduğu her soruya artan bir şevkle cevap verdi Ömer: 
Gail'in kendisi hakkında daha fazla şey öğrenmek için sorular soracak 
kadar yakın ama aklığı cevaplardan rahatsız olmayacak kadar uzak 
olmasının tadına vararak bu yürüyüşün her dakikasından keyif almıştı.
"Ruhunun durulmaya ve sükûnete ihtiyaç duyduğunu düşünmeden 
edemiyorum," dedi Gail, gözlerini Ömer'in elindeki naylon torbalara 
indirerek; torbada biftekli- sanmsaklı cipsler ve üzerinde 1000 CESET 
EVİ yazan bir VHS gözüne ilişti. Bunların düşüncelerini etkil eyip 
etkilemediğini anlamak zordu ama köşeyi dönerlerken: "Belki benimle 
birlikte Tai Çi'ye gelsen iyi olur. Denemek istersen ara," dedi.
Durulma ve sükûnet ihtiyacı! Ömer sadece kendisinin bildiği bir şakaya 
gülüyormuş gibi kıkırdadı ama itiraz etmedi. O konuşmadan sonra, 
TEDİRGİN RUH ÇİKOLATA DÜKKÂNJ'mn önüne vardıklarında üzerlerine çöken 
huzursuz sessizlik tuhaftı biraz. Bir anda yabancılaşmışlar, 
yürüyüşleri geçici bir kaçamağa, hayatlarının sürekliliğinde anlık bir 
atlamaya dönüşmüştü. Belki de konuşmalarını olası ve böylesi zengin 
kılan tam da bu geçicilikti, "irendeki yabancı" etkisi - ayrılış anında 
hiçbir beklenti, hiçbir bağlılık olmayacağını bilmenin rahatlığı. 
Birbirlerine mahcup mahcup güldüler, botlarıyla karları ezdiler, 
ilgiden ziyade nezaketle bir- iki kelime daha ettiler, uyuşmuş 
parmaklarla el sıkıştılar, tekrar gülümsediler, botlarıyla biraz daha 
kar ezdiler.
"Hey!" Dükkânı n üzerinde sallanan tabelaya bakakal an Ömer' in yüzü 
çocukça bir gülüşle aydınlandı: "Noktalarınız var!"
Yan yana dur up TEDİRGİN RUH ÇİKOLATA DÜKKÂNI'nın noktalarına baktılar, 
içeride Debra Ellen Thompson da gözünü onlara dikmiş, böyle merakla 
neye baktıklarını merak etmişti.
"Adımı Türkçe yazınca noktaları koyuyorum. İngilizcede noktaları 
kaybediyorum. Kulağa salakça geliyor farkındayım ama bazen noktalarımı 
kaybetmek beni üzüyor. Oradaki noktalar benimki-
217
ler herhalde, onlara iyi bak."
Gail tereddütsüz ba şını salladı, dükkânın İngilizce ismi olan SQUIRMY 
SPIRIT CHOCOLATES yazısındaki nokta zannettiği şeylerin aslınd a kahve 
çekirdeği resimleri olduğunu, en şaşaalı zamanlarında bile amatör işi 
göründüklerini, şimdi de rüzgârı, güneşi ve kan yiye yiye pas rengi 
lekelere dönüştüklerini Ömer'e söylemeye gerek duymadı.
Ömer tabeladan ba şını çevirirken vitrinin arkasında De bra Ellen 
Thompson'ın gölgesini yakaladı. "Beni pek sevmiyor galiba," dedi boğuk 
bir sesle.
"Haklı olabilirsin," dedi Gai! gözlerinin içine bakarak. "Ama onun seni 
sevmemesinin sebebi benim seni seviyor olmam."
Bu lafı otobüsün kalkıp kalkmadığını ya da şehir meydanına nasıl 
gidileceğini soran birinin ses tonuyla söylediği için Ömer'in bu 
sözlerdeki muhtemel vaatleri çözebilmesi birkaç saniye sürdü -çok az. 
belki iki ya da üç saniye ama bu bile yetmişti, algı eylemin gerisinde