lüm de, işte o zaman, gene yalancıktan İnce Memedin yerini 
söylem iş. Müslüm İnce Memedin yerini ... " 
Dudaklarını ısırarak sustu. 
"Sonra ne olmuş Fatmalım ?" 
"O kırhaçlı adam var ya, İnce Memedin Hatçesini öldü­
ren ... İnce Memed de onu öldürecekmiş ... " 
"Eli kırba çlı?" 
"Halı, işte o, Müslüm İnce Memedin yerini ona söyleyince, 
gene de itini öldürmüş. Müslüm yaralanna, hastalığına ağlamı­
yor da gece gündüz itine ağlıyor. Yaaa, Müslüm onları şaşırt­
mış. Müslüm o kadar kötek yedikten sonra İnce Memedin yeri­
ni söyleyince ... Onlar da inanmışl ar." 
Sonra Fatmalı birden öfkelendi: 
"Ben hiçbir şey bilmiyorum," diye bağırdı. "Ne biçim bir 
Hürüceymişsin sen ... " 
Ayağa fırladı, dağarcığına davrandı, "Al, al istersen narla­
rını da," dedi. "O at deli ... İnce Memed yok. Onu Bakırgediğin­
de vurdular, sen duymadın mı?" 
"Yok güzel kızım yok," diye ayağa kalktı Hürü Ana. He­
men de eşeğe binip sürdü. Biraz uzaklaştıktan sonra geriye 
dönüp: "Sağlıcakla kal, benim gül yüzlüm," deyip eşeği tek­
meledi. "Sana, verdiğin güzel muştundan ötürü neler, neler 
alacağım, sen hele azıcık bekle." Bu son sözleri Fatmalı duy­
du mu, duymadı mı, aldırmadı. Fatmalı küçük köpeğiyle bir­
likte olduğu yerde durmuş kalmış onların gidişlerine bakı­
yordu. 
İkindiye doğru kayalığın yanına vardılar, önlerindeki tüm­
seği dönünce Yörük çadırları gözüktü. Yolda hiç konuşmamış­
lardı. Fatmalı kız birçok şey söylemişti ama, dilinin altında da 
birçok şey vardı. 
"Söyle bakalım Kısacık, İnce Memedi bulabilecek miyiz?" 
"V allahi bilemem Ana," dedi Mahmut. "Şu küçük kıza bak, 
o bile kök söktürdü bize. Bunların çok sıkı ağızlı olduğunu bilir­
dim de bu kadar olduklan aklımın ucundan bile geçme zdi." 
"Gene de İnce Memedin yolunu doğrulttuk. Şimdi kime gi­
delim, obanın Ağasına mı, yoksa Aslanoğlanın çadırına mı?" 
"Battal Ağaya gidelim daha iyi." 
262