rarını  vermişti.  Agripina,  kalan  ömrünü  bu klinikte  değil,  İstan-
bul'da  geçirmeliydi.  Üstelik,  ne mülteci  ya da sürgün,  ne sığıntı  ya 
da yaban,  ne de misafir  ya da kiracı  vasfıyla.  Başkalarının  İstan-
bul'unda  değil,  kendi  İstanbul'unda  olmalıydı;  bizzat  evsahibesi  ko-
numunda. 
*** 
Geldiler.  Geldiler  ama  ne şehir  onları,  ne de onlar  şehri  ilk görüşte 
tanıyabildiler.  Otellerde  fazladan  bir gün bile  kalmak  istemeyen  Pa-
vel Pavloviç  Antipov  hiç vakit  kaybetmeden,  uygun  bir ev arama-
ya başladı.  Buradaki  yasaların  yabancıların  ev satın  almalarına  ma-
ni olup  olmadığını  bilmiyordu  henüz.  Bilmese  de, bir menfaat  ya da 
avanta  uğruna  tıynetinin  ibresiyle  her an oynamaya  hazır  bunca  in-
san varken  bu dünyada,  yolunun  tıkanmayacağından,  şöyle  ya da 
böyle  akacak  bir mecra  bulabileceğinden  şüphesi  yoktu.  Ama  on 
gün içinde  karşısına  çıkan  fırsat,  beklediğinden  de öte oldu.  Kaldık-
ları otelin  sahibinin  davetlisi  oldukları  bir akşam  yemeğinde,  masa-
da yan yana  düştükleri  bir tefeci,  şehrin  en mutena  semtlerinden  bi-
rinde  yapımına  başlanmış  ama  yakın  zamanda  sahibinin  beklenme-
dik iflası  nedeniyle  inşaatı  yarım  kalmış  bir apartmandan  söz etti-
ğinde,  ayağına  kadar  gelen  bu fırsatı  kaçırmaması  gerektiğini  he-
men anladı.  Ertesi  gün  ilk iş, bahsi  geçen  inşaata  gitti.  Tefecinin  an-
lattığı  gibi  yarım  filan  değildi  inşaat;  ortada  temel  atma  çukurundan 
başka  bir şey yoktu.  Ama  böylesi  daha  iyiydi,  çok  daha  iyi. Ardın-
dan, 1920'lerin  başında  kendileriyle  aynı  kaderi  paylaşan  ama  bu-
rada kalıp  Türk  vatandaşlığına  geçen  Beyaz  Rusların  izini  sürmeye 
başladı.  Hukuki  işlemlerin  kolaylıkla  sürdürülebilmesi  için,  bir 
Türk  vatandaşının  isminin  kâğıt  üzerinde  belirmesinde  fayda  görü-
yor ama  kendisiyle  aynı  kökten  gelmeyen  kimseye  güvenmiyordu. 
Sonunda,  yaptıkları  narin  abajurları  Asmalımescit'te  açtıkları  ufak 
dükkânda  satarak  geçimlerini  sağlayan  ve yaklaşık  yirmi  sene  önce 
Türk  vatandaşlığına  geçmiş,  sessiz  sedasız  bir karı-kocayla  anlaştı. 
Onların  sıfır  hisseye  sahip  olduğu  paravan  bir şirketin  üzerine  ya-
pıldı  apartman.  Pavel  Pavloviç  Antipov'un  çürük  tahtaya  basmaya 
niyeti  yoktu;  ince  ince  hesapladı,  gani  gani  ödedi.  Başka  koşullar 
56