Orta Direk 113 
Gülmüyor canım. Gülse güldüğünü görmez miyim? Gülüyor, hem de bir gü­
lüyor ki, göstermiyor. O öyle bir güler ki adarnın üstüne, yüreğini göğsünden 
koparır da çıkarır. 
Kaşlarını çattı, gözlerini anasının yarı gölge içindeki yüzüne dikti. Bir 
şaşkınlık içinde kaldı. 
Eskiden beri, ta çocukluğundan beri ne kadar öfkelenirse öfkelensin, bir şe­
ye ne kadar kızarsa kızsın, anasının yüzünü görünce geçiverirdi öfkesi. Şimdi, 
ilk olarak gördü ki öyle olmadı. Telaşlandı. 
"Ana," dedi. 
Ona doğru birkaç adım attı. 
"Ana! Sen burada, şu kutlu ağacın altında kal, seni öğleye kalmaz gelir alı-
nın." 
Karısı yatakları, yükleri denk yapıyordu . 
Meryernce karşılık vermedi. 
Ali karısına döndü: 
"Bitti mi?" 
Kadın başıyla tamarn işareti yaptı. Ali yükü sırtladı. Telaşından, şaşkınlığın-
dan ayakları ayaklarına dolanıyordu. Koşareasma yola çıktı. 
Sabah yelinde, ulu cevizin dalları bir kocaman arınancasına uğulduyordu. 
Meryernce Elifin önüne dikildi: 
"Çok şükür," dedi. "Çok şükür, daha elim ayağım tutuyor. Hiç yerinmesin, 
o kocan olacak Uzunca Ali Ağa. Çukura kadar ondan iyi yürürüm. Hem de ci­
rit atı gibi. Ben bu yollarda az mı yürüdürn! .. Söyle iyice baksan şu yola, izimi 
görürsün. Amma şu yokuşlar yok mu, belimi büken onlar kızım. Zaten oldum 
olası sevrnezdirn yokuşu." 
Yerden uzun bir değnek aldı. 
"Siz ne ederseniz edin, ben yola düşeri m de, bir de giderim de ... " 
Torunlarına döndü: 
"Gelin, gelin, ebenizin yanına, benim çiftçelerim de, kara gözlülerirn. Keşke 
o imansızın çocuğu olmayaydınız. Keşke ... Size canımı verirdirn. Onun yüzün­
den siz de düştünüz gözümden." 
Gün doğdu. Yol kıyısındaki devedikenlerinin yaprakları toz içindeydi. Bo­
dur fundalar başlıyordu bundan sonra. Yol ufacık taşlıydı. 
E lif: 
"Ana," diye yanına yaklaştı. Kocasının yüzündeki öfkeyi okumuş, anayla 
oğul arasında bir şey çıkacağını sezmişti. Şimdiye kadar, şeytan kulağına kur­
şun, anayla oğul, gelinle kaynana hiç çekişmemişlerdi. Elif arada sırada, o da