209 hikâ yemi hat ırlamas ına yard ım etmek amac ıyla, en seçkin ve önemli  
eşyaların küçük birer resmini s ırayla sergiliyorum burada. 
Sibel'e de her şeyi çok dikkatle ve s ırayla anlatma ya çal ıştım. Füsun  
ile karşılaşmam ın ve sonra olup bitenlerin ac ıkl ı hikâyesinde, yıllar 
önce başım ızdan geçmiş ve bizim kabahatimiz olan trafik kazalar ının ya 
da işlenmiş büyük günahları n yükünün kaç ınılmaz ağırlığına benze yen 
bir kefaret ve pi şmanl ık duygusu oldu ğunu hemen hissettim. Ama bu  
duyguyu s ıradan suçumu hafifletmek, geçmişin çok gerilerde kald ığını 
hissettirmek için hikâ yeye ben ko ymuş da olabilirim. Çünkü  
yaşad ıklarım ın vaz geçilmez bir yan ı olan cinsel mutluluk a yrınt ılar ını 
tabii ki hiç anlatam ıyor ve bütün bu serüveni, bir Türk erke ğinin evlilik  
öncesi yapt ığı bir şımar ıkl ık olarak göstermeye çal ışıyordum. Sibel'in  
gözyaşlar ını görünce hikâ yemi oldu ğu gibi ona anlatma ni yetimden  
caydığ ım gibi, konuyu açm ış olduğum için de pi şmanl ık duydum. 
"Çok iğrençmişsin," dedi Sibel. Annemin içi eski bozuk paralarla  
dolu, güllü çiçekli eski çantas ını, arkas ından da babam ın siyah-be yaz 
yazl ık eski ayakkab ılar ından birini bana fırlattı. İkisi de isabet etmedi.  
Eski bozuk paralar, k ırık cam parçaları gibi etrafa saç ıldı. Sibel'in  
gözlerinden ya şlar ak ıyordu. 
"Çoktan bitirdim bu ili şkiyi," dedim. "Ama yapt ığım şey çok yıpratt ı 
beni... Mesele ne o k ız ne herhangi biri..." 
"Niş anda masam ıza oturan k ız değil mi o?" dedi Sibel, adın ı 
söylemeye cesaret edemeden. 
"Evet." 
"Çok bayağ ı, çok iğrenç bir tezgâhtar! Onu hâlâ görüyor musun?" 
"Tabii ki ha yır... Seninle ni şanlan ınca terk ettim onu. O da ka yıplara  
karış tı. Bir baş kas ıyla evlenmi ş. (Bu yalan ı nas ıl att ığıma şimdi bile  
şaşıyorum.) Ni şandan sonra bende gördüğün tutukluk bu yüzdendi,  
ama geçti art ık."