38
Ali Safa Bey gördüklerine, duyduklarına bir türlü inanamı­
yor: "Benim," diyordu. "Benim harmanlarımı nasıl yakar, atla­
rımı nasıl çalarlar? Nasıl, nasıl, nasıl olur? Kimden alıyorlar bu 
cesareti?"
Karısı:
"Kimden alacaklar," diye ona yardım etmeye çalışarak ko­
nuşuyordu. "Kimden alacaklar? Var bir güvendikleri, var bir 
arka verip oturdukları çınarları. Var bir..."
"Düşünüyorum, düşünüyorum bulamıyorum. Kim var ar­
kalarında? Bir korkup siniyor, köyü bırakıp gidecek oluyorlar, 
derken, bitmiş yılmışken, ne oluyor ne olmuyor, hemen ayağa 
kalkıveriyorlar, cana geliyorlar. Dikiliyorlar karşıma, hem de 
nasıl bir dikilme! Harmanlarımı yakıyorlar. Neredeyse konağı­
mı kurşunlayıp beni öldürecekler. Bunlar, bu alçaklar, nankör­
ler, ekmek bilmezler, ekmek yediği sofraya bıçak sokanlar, bir 
gün de utanmadan beni öldürmeye kalkarlarsa şaşmayaca­
ğım "..
"Öldürürler bu gavurlar, iyilik bilmezler. Sen olmasan bu 
ovada Arif Saim Bey Akmezar köylüsü gibi ederdi hepsini. Va­
ra edeydi, vara önüne geçmeyeydin. Aaah, iyilik! Aaah, insanın 
insana iyiliği..."
"Zeynel de gelmedi. Ne oldu adama? Zeynel böyle günler­
de beni bırakmaz, bana bir haber getirirdi. Ne oldu acaba ada­
ma, korkuyorum. Kim, kim, kim yapar bunu bana? Bu alçakları 
kim kışkırtır? Atlarımı çalacak, harmanlarımı yakacak kadar
314