gibi olur. Yorgunlukları, sorumlulukları biz sermiş­
sek, onlara katlanmamız da o denli kolay olacaktır. 
Mutluluk, kanımca vıcık vıcık bir muhabbet değil, 
hangi bağlamda olursa olsun, yaratmaktır. 
Sevgiler, 
Türkan 11 
Kanser tanısı bana 1986 yılında konmuştu . 
2002'de, tam on altı yıl sonra, davetsiz ve sinsi bir 
misafir gibi, hayatıma geri döndü kanser. Yine bir 
kanser vakası için hastaneye gitmiş olmasaydım, 
belki sere serpe yerleşecekti vücuduma. 
Kız kardeşim Turhan, akciğer kanseri olmuştu. 
Onun tedavisiyle meşgul olmak için sık sık hastane­
ye gidiyordum. Doktor arkadaşlardan biri, "Sen 
tetkiklerini yaptırıyor musun Türkan?" diye sordu. 
O kadar unutmuşum ki, tek göğsüme rağmen, 
kanser geçirdiği mi, "Ne tetkiki?" diye sordum. 
O gün benden kan aldılar ve değerler sakıncalı 
bulununca, birkaç gün sonra MR çektirdim. 
Teşhis: Karaciğer metastazı! 
İsyan ettim bu kez. Yarabbim, dedim, çok üstü­
me geliyorsun! Şu yaşa geldim, emekli oldum, yap­
mak istediğim bir sürü şey var. Şimdi ben kemote­
rapilerle elden ayaktan düşersem, nasıl üstesinden 
geleceğim o işlerin? Sonra kızmanın yararı olmaya­
cağını düşündüm, "Ey kanser," dedim, "bu kez, 
ben seni yenmesini iyi bilirim! Yine, geldiğin gibi 
gidersin!" 
281