SADIK : Bana bak, ikide bir adamın kafasına vurup 
durma; evde oturuyorsam keyfimden otur­
muyorum. Hani nerde iş? 
FATMA KADIN : (Siner.) He ya, ben de ne dedim? "Git bari 
eve, çocuklarının başına!" diyom işte. 
SADIK : Ben evde oturuyorum, kendi de üç paralık 
bir işe girdi ya, çalımından yanına varılmı­
yor kaltağın ... 
FATMA KADIN : Amanın Sadık, uğraşma benimle oh adam; .. 
Görüyon işte, daha burayı yerleştirip yukarı 
çıka cam ... 
SADIK : Yukarı nereye çıkıyormuşun bakalım? Ben-
den habersiz, benden habersiz ne işler karış­
tırıyorsun kız? 
FATMA KADIN : He ya, demedim mi sana be? Yukarı komşu­
nun bulaşığını yıkıyacağıdım ... O da verecek 
üç-beş guruş. Kötü mü? 
SADIK : Kız, sen benden bir şeyler saklıyorsun ... 
FATMA KADIN : Aa! Elinin körü. Ne saklıyacakmışım? . 
SADIK : Hani bir aşna-fişneliğini göreyim, bilirsin 
yapacağımı. .. Geçende arkandan geldim. O 
ne kırıtıştı yolda kız? 
FATMA KADIN : E hadi, olmuş olanlar sana! Ben gırıtsam yü­
züme kim bakar bu halımla? (Ağlamaya baf­
lar.) Bi de peşimi takip ediyor ... Sanki ben 
SADIK keyfime çıkı yom da evden ... 
: Zırlama hadi! Ben bu kadar derim işte ... 
(Fatma Kadın bütün bu sahne boyunca hep aklı 
işinde olmayarak odanın içinde bir şeyler alır, 
bir yerlere koyar. Yer bezini de belki on kez sıkar.) 
FATMA KADIN : Eyi, eyi, git işine hadi... Akşama eve gelmiye­
cem mi de peşime düştün ta buralara gadar? 
SADIK : Ne diye beş parasız koyuyorsun cebimi? Ge­
lirim elbet. Ver şu parayı! 
120