anılarını hatırlayarak acıklı canavar sesleri çıkaran bir kara ej­
deri. Vuuu vuuu! Canavarın en kötü günleri hangisi? Canavar 
takvimine göre perşembeleri. Çünkü perşembeleri sevmem. O 
günleri hatırlamak istemem. Hangi 'ogünleri'? Sevmem işte. 
Özellikle perşembe günleri pencereden bakıyoru m: Gaz tene­
keleri var, içlerine toprak doldurulmuş. Kim doldurmuş? Ben 
doldurdum. Karışık bir takım tohumlar ve çiçekler satan ada­
ma dedim ki: Bana bir çiçek ver. Arsız çiçeklerden verdi. Bilir­
sin işte: Begonya mı derler? Kırmızıdır , mat yapraklıdır , kötü­
boyanmış mahalle kadınlan gibi bir çiçektir. Elimden bu ka­
darı geldi. Belki aynca, kuru akvaryum içinde solucan da bes­
lemeliyim. Mide adalelerim kuvvetlenince onu da yaparım. 
Sen tabii, perşembe günleri ne olduğunu merak ediyorsun. Bu 
sözlerin sonunda esaslı bir itiraf bekliyorsun. Yok canım, be­
den eğitimi derslerinden nefret ederdim ve altı yıl her perşem­
be bu münasebetsiz ders vardı. İsmini bile yazmak istemem 
bir daha bu sıkıcı dersin. Öyle sözler ediyorum ki, ne ağlanır 
ne de gülünür bunlara değil mi? Bir zamanlar insanları güldü­
rürdüm. Ne yapalım? Komedi aktörleri bile sonunda duygulu 
filimlerde oynamaya özenmiyorlar mı? Ben de kalabalık yer­
lerde ağlayan sarhoşlara döndüm. İnsan böylelerini görünce 
meyhanenin kapısını vurduğu gibi çıkar gider. Scvgi'nin bir 
akrabası vardı: Ergun gibi bir şeydi adı. Bak o gülmezdi sözle­
rime. Çünkü Selim Bey miydi neydi bir akraba vardı orada. 
Onun mirasına göz koyduğumuzu sanırdı bu Ergun. İnsanla­
rın adlarını da unutuyorum artık. Bir kız vardı, onun da adını 
unuttum; oysa aylarca dolaşmıştım bu kızla. Üstelik bir kere 
de ağlatmıştım onu. Fazla ağlamasına fırsat kalmadan kaçtım, 
kız benimle evlenmek istiyordu çünkü. 
Kalemi bıraktı. Bir kadını daha ağlatmıştın. O kimdi? Dü­
şündü. Evet, yüzü yaralı bir kadındı. Anadolu'daydım alba­
yım. Pokerde kaybetmiştim. Şoförle muhasebeciyi randevu 
evine götürecektim. Öyle söz vermiştim. Sonra nasıl oldu bil-
389