mak istiyorum. Sonra dairenin mimarıyla konuşuyorum.
Çok itiraz etme, diyor, bana. Projenin gerçekten biraz ace-leye geldiğini söylüyor. Bana, kütle, estetik ve fonksiyon birde silüet hakkında basmakalıp bir iki formül versen, diyo-rum. Gülüyor. Hastayım diyorum. Öğleden sonra, söyleye-cek sözüm kalmadı. İşi bitirmek istiyorum. Üzülme, diyor.Bitirmesen de olur. Bu kadar direnç gösterdiğime şaşıyo-rum. Kimse beklemiyor benden bunu. Ağlamak istiyorum.Yatağa uzanıp uyukluyorum.
Saat dörde doğru uyandım. Sabah yaşadığım öldürücü sa-
atleri düşündüm. Bu duruma nasıl geldim? Neden bana ya-şamasını öğretmediler? Neden bana, bizden bu kadar geri-sini sen bulup çıkaracaksın dedikleri zaman isyan etme-dim? Hayata atılmak gibi bir çılgınlığı nasıl yaptım? İnsan-ların dünyasına atılmayı nasıl göze aldım? Ben insan değil-dim ki. Yaşamadığım bir hayatın içine nasıl atıldım? Beninasıl gürültüye getirip de bu soğuk bakışlı mimar gibi in-sanların karşısına çıkardılar? Onlar da bilemezdi: görünü-şümle insana benziyordum. Denemelerden geçmiştim. On-ları aldatmayı başardım. Sonumu kendim hazırladım. Heran ne yapacağımı söyleyemezlerdi bana. Beni aldattılar; ge-ne de suçluyum. İnsanların en verimli olduğu çağda tüken-dim. Her anı, ne yapmam gerektiğini düşünerek geçirdiğimiçin çabuk yoruldum. Bana müsaade.
Bir insanla konuşmak, ona bütün derdimi anlatmak iste-
dim birdenbire. Günseli’ye mektup yazmaya karar verdim.Uçağa bineceğimi duyunca sararmıştı biraz. Bir insanın si-zin için endişelenip sararmasının güzel bir yanı vardır. Biryandan da benim için üzülmesi, kendimi rahatça düşünme-me engel oluyor. Oturdum ve iyi olduğumu bildiren sıkıcıbir mektup yazdım. Oysa hamamböceğinden söz etmek is-tiyordum. Keyfim kaçtı.
Dün gece sokaklarda dolaşırken bir tiyatro ilanı gördüm.
607