13 
çevirtecek, hatta "Aman bitmesin" dedirtecek bir biçime bü­
ründürıne sanatıdır. 
Bütün büyük yazarlar, bunu başardık lan için büyüktürler. 
Siz hiç Cervantes , Dostoyevski, Tolstoy, Dickens, Gogol, Fla­
ubert, Stendhal, Marquez okurken sıkılan, öf pöf eden birini 
gördünüz mü? Ben görmedim. 
Çünkü bu yazarlar büyük bir ustalıkla okurun ruhuna sı­
zarlar, roman kahramanlannı, gerçek hayatta tanıdıklan ki­
şilerden daha çok tanımalarını, hatta bazılarıyla kendilerini 
özdeş kılmalarını başanrlar. Sonra o kahramanların başın­
dan geçen aşk, entrika, felaket, savaş, iflas, intihar, ölüm vs. 
gibi insana ait bütün haller, okuru birinci dereceden ilgilen­
dirmeye başlar. 
Evet, edebiyat zevklidir dedik. Ünlü bir Fransız yayınevi­
nin adı "Okuma Zevki"ydi zaten. 
Ö�encilik yıllanmızdaki edebiyat dersleri, ne yazık ki öit­
renciyi edebiyattan soı'tutmak için elinden geleni yapan bir 
tavra bürünm üştü. Divan edebiyatındau iki dize alıp orada ­
ki "sanatlan" açıklamak, aruz vezinlerini ezberlemek vs. gi­
bi genç bir öğrencinin içini bayacak derslerdi bunlar. Oysa, 
o yaştaki çocuklara kitap okurnayı sevdirecek ne programlar 
uygulanabilirdi. Ama yapmadılar, hala da bu tutum devam 
ediyor herhalde. 
Yalnız okullar değil, edebiyat alemi de genç insanlan oku­
maktan soğutmak için elinden geleni yaptı. Çok derin ve en­
telektüel görünmek isteyen yazarlar, sanki biz zavallı faniler 
için gönül indirerek yazmak lütfunda bulunuyorlardı. Kitap­
larda uzun, upuzun, içinden çıkılmaz cümlelerle, olay örgüsü 
olmayan ve karakterlerin ancak silik bir gölge gibi kaldıitı bi­
çimsel denemeler yaptılar . Sonra da sayfalarını bin bir gerek­
siz aynntıyla doldurdular. 
Bunların içinde, bakkala giderken yaptığı alışveriş listesi­
ni yayımlayanlar bile oldu. (Gülmeyin, bu bir gerçek.) Sonra