Bu ağır gidiş, iş sahiplerinin, koridorları, odaları, kapı
önlerini doldurmalarıyla bir süre için hızlanır gibi oluyor;sonra, yeni gelenlerin de bu ağır senfoninin temposuna uy-malarıyla her yer, dünya yaratılmadan önce ortalığı kapla-yan madde öncesi sakinliğe bürünüyordu. Bütün iş sahiple-ri hep bir ağızdan iç çekiyor, bütün gözler hep birden mer-divenlere çevriliyor, bütün gözlerde, beklenen memurunözlemi okunuyordu. Önce, beklenmeyen memurlar geliyor-du, başlar hep birden ümitsizlikle sallanıyor, gözler hep bir-likte karşısındakine hak veriyordu. Bütün gözlerde, peşin-den hademeleri koşturan bir müdürü görmenin arzusu ya-nıyordu.
T urgut, korunmasını bilen bir iş kovalayıcısıydı. Bilinme-
yen kurallarla yönetilen bu ülkeye her girişinde, ürkütül-memesi gereken yaratıkların beklenmeyen davranışlarınasaygı gösterirdi; yapmacık sabrını sonuna kadar sürdürür-dü. Koridorda, dairenin sabah mahmurluğunu üstünden at-masını bekliyordu. Önünden geçen her memuru saygılı ba-kışlarıyla süzüyordu. Belli olmaz; kimin nerede ne işe yara-yacağı hiç belli olmaz. Sonra, bana aldırmıyordun ama ağı-ma düştün işte bakışlarıyla karşılaşıverirsin birden. Garipve mistik bir hava vardır; görünüşe aldanmamalıdır iş sahi-bi denilen cüce yaratık. Hademeler süpürüverir insanı. Eli-ni hiçbir kâğıda uzatmayacaksın: on emrin birincisi budur.Söze erken başlamayacaksın, hiçbir düşünce ileri sürmeye-ceksin, hiçbir şey bilmezmiş gibi görüneceksin, garip şekil-de giyinmeyeceksin, ellerini masaya dayamayacaksın, senibaştan savmalarına yol açmamak şartıyla kendini acındıra-caksın, gülümseyeceksin, bekleyeceksin.. ve hiçbir zamanümide kapılmayacaksın. İşte beklediğin memur merdiven-de göründü. Hemen yanına gitmeyeceksin. Bekledi. Sabırla,odaya girmesini, masasına yerleşmesini ve güne alışmasınıbekledi. Odaya girdi. Allah’a emanet ol, oğlum T urgut. Me-
292