Adamlar onu dürtüp uyandırınca Zülfiyar uykulu gözler­
le Hınzıryedi'yi süzmüştü. Kendisine getirilen kahveyi içer­
ken bile onu hala inceliyordu. Sonunda oturmasını emrede­
rek ona, "Artık bizim için çalışacaksın" dedi, "Teşkilatımız 
ve efendimiz için". 
Hınzıryedi şaşırmıştı. Neden bahsedildiğini bir türlü an­
lamıyordu, ama yine de bu sözleri canıgönülden kabul eder 
göründü. Ama Zülfiyar bu göstermelik minnete kanacak bi­
ri değildi. 
"Artık efendimizin adamısın" dedi, "Ama sana ne ölçüde 
güvenebileceğimizi bilmiyor uz. Fakat bu halledilmeyecek 
bir mesele değil". 
Hınzıryedi diller döküp dualar ederek kendisinin dünxa­
daki en güvenilir insan olduğunu anlatmaya çalıştı. Zülfiyar 
gülümsedi: 
"Güvenilir biri değilsen bile üzülme. Bunu başarmak için 
elinden geleni yapacaksın" dedi ve bir işaretiyle adamlar 
sürgülü bir kapıyı açıp yaka paça bağlanmış birini içeri ge­
tirdiler. Hınzıryedi bu zavallıyı tanıdı. Bahçekapı'daki simit 
fırınında çalışan bir işçiydi. 
Zülfiyar, "Onun hiçbir özelliği yok. Sadece adamlarımın 
rasgele seçip buraya getirdiği biri. Ama onun başına gelecek­
ler belki de sana bazı şeyler anlatır" diyordu. Taburede duran 
bir bardak dolusu şerbeti gözüyle işaret edip, Hınzıryedi'ye 
bardağı yansına kadar içmesini emretti. Dilenci denileni yap­
tıktan sonra kalan şerbeti zavallı fırın işçisine zorla içirdiler. 
Zülfiyar, koynundan çıkardığı yumurta büyüklüğündeki bij 
saate bakmaya başladı. Dilenci ve zavallı işçi, artık nedendir 
bilinmez, terlemeye başlamışlardı. Nihayet casus, ecza dola­
bından kırmızı hap dolu bir kavanoz aldı ve bunlardan bir ta­
nesini Hınzıryedi'ye verdi. Hap zehir gibi acıydı. Öyle ki di­
lenci, onların kendisini zehirlediklerini zannetti. Fakat onun 
yerine fırın işçisi kıvranıp inlemeye başlamıştı. 
100