tırlatmasıysa, utanç verici bir uyarmadır onlar için. Ya da
bazıları için öyledir. Belki nesli tükenmeye başlayan garipyaratıklardır artık bu çeşit erkekler. İşte biri daha öldü gitti.T urgut’un içinden atamadığı hüzün, belki de bu azalışınhüznüydü. Kendini bırakmaması söylenince de, bu duygu-dan kurtulamadığı için, tekrar düzelinceye kadar bunu sak-laması gerektiğini hissetti utanarak.
Kendini, içinde bulunduğu düzenli yaşantının ayrıntıları-
na bıraktı. “Düşünmüyorum, sıkılıyorum sadece,” dedi.Daha birşeyler söyleyecekti. Söyleyemedi. Sustu. Bir saygıduruşu yapıyorum herhalde, diyecekti belki. Bu kadar ma-sum bir sözü bile söyleyemedi. Söylemek içinden gelmedi.Kendini elevermekten korktu. Nasıl olsa geçecekti. Yerin-den kalktı ve seslerinden, yemek yemedikleri anlaşılan ço-cuklarını azarlamaya gitti mutfağa. İki kızı da suçu birbiri-ne yükledi hemen. Sonra da hizmetçiyi kötülediler. Yemekyemeyen çocukların kötü geleceklerinden bahsetti onlara.Bu çeşit çocuklarla kimse konuşmazdı sonunda. “Bütün iş-lerinizi yalnız yaparsınız sonra. Kimse yemeğinizi yedirmezve uyumanız için masallar anlatmaz. Kocaman kızlar olur-sunuz: gene yalnız kalırsınız.” Su bardağına uzanmak içinsandalyenin üstüne çıkan küçük kızı: “Hayriye Teyze gibikocaman bir evde tek başımıza kalırız sonra, değil mi baba-cığım?” dedi. Evin kocamanlığını anlatmak için kollarınıbütün gücüyle açtı, hizmetçi tutmasa yere düşecekti. “SakınHayriye Teyzenin yanında söyleme bunu.”
“Önümüzdeki hafta Ankara’ya gideceğim. Artık, bazı iş-
leri yalnız benim yapabileceğimi anlamaya başlıyorlar şir-kette.” Nermin, hafifçe başını kaldırıp, sevindiğini gizledi-ğini belirtmek isteyen bir bakışla: “Başka türlü olabilir miy-di?” dedi. “Bunu biliyorduk. Anlamalarına ihtiyacımız yok-tu.” Son cümlenin söylenişi T urgut’u tedirgin etti hafifçe;yerinden kımıldanır gibi oldu. Telaşını örtmek için acele et-
49