sini.” T urgut, kendini kaptırarak, bağırır gibi konuşmaya
başladı:
“Fakat o gelecektir. Birinci gelişinde ona kötü muamele
yapanlar utanacaklardır. O, üstünde şimdiye kadar görül-memiş bir üniformayla beyaz atına biraz çarpık olarak bin-miş bir vaziyette sokağın başında görünecektir. İşte o za-man kıyamet kopacaktır.”
Sustu. Geveze müşteri sordu: “Hangi kıyamet?” T urgut,
son derece ciddi karşılık verdi: “Büyük kıyamet” Yavaş ya-vaş merdivenlerden indi.
Salon karışmıştı. Metin, T urgut’a yaklaştı: “Güzel konuş-
tun. Fakat, kimden bahsettiğini pek anlayamadım.” Ağla-yan kız: “Bize faydası dokunacak mı bu paşanın?” diye sor-du. T urgut gülümsedi. “Yalnız, bizden şu haraç isteyenlervar ya, onları sokmamalı bence o gün. Herkesin bir işi var,onlarsa hazır yiyici.” T urgut: “Hakkın var,” dedi. “Ben deisimlerini ağzıma almadım zaten.” Patron endişeliydi: “Bizebir zararı dokunmaz ya bu adamcağızın? Ben namuslu birkadınım. Kızlar da benden memnundur. Onlar şahadetederler bana.” Bir koltuğa çöktü. Hıçkıran kız, rahat bırak-mıyordu: “Hikâyenin sonunu anlatmadın. Kumandan bura-lara kadar zahmet ettiğine göre, bir niyeti olmalı. Bu sokağaböyle birinin geldiği hiç duyulmamıştır. Neden biz bayrak-ları alıp sokaklara dökülüyoruz da o bir şey söylemiyor?”Arkadaşı. “Hiç konuşmadığına göre, kendini beğenmişinbiridir herhalde,” diye söze karıştı. Hıçkıran kız içini çekti:“Belki de gürültüden, prensin konuşmasına fırsat vermiyor-lar. Ben, buna benzer bir film görmüştüm galiba. Onda daçok ağlamıştım.” “Haydi sersem. Sen dün ne yediğini hatır-lamazsın.” Kız alındı, sustu. T urgut, tartışmalara son verdi:“Masalın sonunu istediğim zaman anlatırım. Şimdi, krallı-ğımın keyfini sürmek istiyorum. Canlanın biraz! Bana il-ham verin ki ben de sizleri sevindireyim. Safter! Bize şarkı
270