aylarında  kendi  kendine  pek de açıklayamadığı  bir şevkle  bu tür de-
nemeler  yapıp  durmuştu.  Ne var ki, her defasında  Metin  Çetin'ın 
şiddetli  tepkisine  toslaya  toslaya  kısa  zamanda  örselenmişti  cesare-
ti. Efsane  ne derse  desin,  iş uygulamaya  gelince,  son derece  tutucu 
bir yiyecekti  aşure.  Öyle  kolay  kolay  kabul  etmiyordu  yenilikleri. 
Üstelik  ömrü  boyunca  hiç aşure  yapmamış  olan  büyük  halası  da ay-
nı fikirde  olmalıydı  ki, cevap  mektubunda,  İncil'deki  ayetleri  nasıl 
kafasına  göre  değiştiremezse,  onlardan  türeyen  yiyeceklerin  tarifle-
riyle  de canının  çektiği  gibi  oynayamayacağı  uyansında  bulunma 
gereği  duymuştu.  Karısı  Nadya  da sonunda  pes edip,  aşurelerini  ta-
rifine  uygun  yapmaya  başlamıştı;  ama  belki  de aklı  hâlâ  o sonsuz 
çeşitlilikte  olduğundan,  sonuç  bir türlü  istediği  gibi  olmuyordu. 
Ancak  o gün,  bir tek o uğursuz  gün,  nasıl  olduysa  yaptığı  aşu-
reden  memnun  kalmıştı.  Tencereyi  soğuması  için  kenara  almış,  buz-
lu camdan  pembe  kâseleri  hazırlamış  ve sabırsızlıkla  kocasını  bek-
lemeye  koyulmuştu.  Artık  nihayet  bu işi kotardığını,  Metin  Çetin'ın 
takdirini  kazanacağını  umuyordu.  Ne var ki beklerken,  ağır  koku-
lu, kehribar  çantanın  her zamanki  yerinde  olmadığını  fark  etmişti. 
Bunun  bir tek anlamı  olabilirdi:  Metin  Çetin  o akşam  birinci  işin-
den sonra,  ikinci  işine  gidecekti.  İkinci  işinden  dönmesi  ise en iyi 
ihtimalle  geceyarısını  bulurdu.  Aşuredeki  başarısı  Karısı  Nadya'yı 
o kadar  heyecanlandırmıştı  ki, kocasının  fikrini  öğrenmek  için o ka-
dar bekleyemeyeceğini  hissetti.  Hiç  yapmadığı  bir şeyi  yapmaya, 
Metin  Çetin'in  işyerine  gidip,  ona  aşure  götürmeye  karar  verdi. 
Bu şehre  geleli  dört  sene  olduğu  halde,  İstanbul  hâlâ  koskoca  bir 
muammaydı.  O kadar  az yerini  görmüştü  ki şehrin,  ne yön  biliyor-
du ne yordam.  Cehaletinden  cesaret  aldı.  Köprüyü  geçip,  Anadolu 
yakasındaki  stüdyoya  varması  iki saatine  mal  olsa  da, adresi  bul-
mak ummadığı  kadar  kolay  oldu.  Girişte  kimliğini  bıraktı,  danışma-
daki görevliden  bilgi  aldı,  asansöre  bindi,  beşinci  kata  çıktı,  505  no-
lu odanın  önünde  durdu  ve içeriye  baktı.  Metin  Çetin  genç  bir ka-
dınla  yan  yana,  diz dize  oturmuş;  bir elini  kadının,  utangaç  bir ya-
ra gibi  büzülmüş  kayısı  rengi,  pürtüklü  dizkapağının  üzerine  koy-
muş,  öteki  elinde  tuttuğu  ufacık  fincanı  çevire  çevire,  gözlerini  de-
vire devire  kahve  falına  bakıyordu.  Kadının  falı iyi çıkmış  olmalıy-
dı ki, yanaklarında  gamzeli  gülücükler  açmıştı.  Ne var ki Kansı 
173