Troçki'nin buluşup satranç oynamalarından daha büyük oldu­
ğunu aklının bir köşesine yazsın. 
Bu konuşma sırasında hoş hoş gülüştüklerini de anımsa­
mış. 
Ruhuna belli belirsiz bir hafiflik gelir. Gazete sehpasından 
sopanın ucuna takılı bir gazete, bir de dergi çekerek seçtiği ma­
saya yerleşir. Garsona bir bardak soğuk Lancers söyler. Sadece 
soğuk içilebilen kırmızı bir Portekiz şarabı. Bu kentin artık yer­
lisi sayılır; bu kahveye de oldukça sık gelmiştir, ama burada 
böyle bir şarap verildiğini geçen gece yazardan öğrenmiş. Onu 
beklerken hemen tatmak istemiş. Yazar, bu şarabın yalnızca bu 
kahvede içilebileceğinin altını öyle özenle çizmiştir ki, garso­
nun yanıtı, ona daha da şaşkınlık verici gelmiş. Burada bu tür 
bir şarap bulunmuyormuş. Adını bile duymamışlar. 
İlkadımda boygösteren iki aksaklık ne olsa miğde bulandı­
rıcıdır: Yazdıkları iyi olabilir, ama bu yazar belki de yalancının 
biri! 
Herneyse, geldiğinde şu Lancers konusunda onu garsonla 
başbaşa bırakmaya karar verir; sodası bol bir Campari ısmarlar; 
gazetesini açar. Demeye kalmadan, omuzbaşında bir gölge beli­
rir. Yazarın tuvaletler tarafından, iki mermer kolon arasından 
geldiğini, "Merhaba" deyip yanına oturacağını sanır; başını 
şöyle bir kaldırırken gölgenin: 
"Her Doktor," dediğini işitir. "Doktor Asaf?" 
Bakar, başgarson. Elinde küçük bir tepsi, tepsinin üstünde 
küçük bir kapalı zarf, kolunun altında da kalınca bir sarı zarf 
var. 
"Evet?" 
Bunun üzerine başgarson hafifçe eğilerek önce tepsideki 
küçük zarfı alıp ona uzatmıştır: 
"Size vermem istendi efendim. Bir de şu." 
Kolunun altındaki şişkin sarı zarfı da masaya bırakmış. Ar­
dından eklemiş: 
"Yazar bir dostunuzdanmış. Öyle söylememi istediler." 
Besbelli, yazardan kaybolan hocasının izini bulmasını, so­
rununu çözmesini, hatta derdine ortak olmasını beklemesi bir 
hata. 
195