rüyamda yana yak ıla birini aray ışım? 
Sanki içimde ba şkalarından değil de esas benden gizlenen 
bir sır taşımaktayım. Olur da bir gün rüyamdaki dervi şi bu- 
lursam o s ırrın kaynağını ondan dinleyece ğim. 
Peki ya ta şıyamazsam bu gerçe ği? Ya ağır gelirse omuzla- 
rıma? 
Ne tuhaf; ben Celaleddin, korku ya da vesvese nedir bil- 
mem sanırdım. 
Şems 
Konya, 16 Ekim 1244 
Bir şehre varmadan önce hiç şaşmadan tekrarlad ığım ka- 
dim bir âdetim var: Şehrin kap ılarından geçmezden evvel bir 
müddet durur ve oradaki tüm velileri selâmlar ım içimden. 
  
İster ölü olsun ister diri, ister me şhur olsun ister meçhul, o 
şehirde ya şamış ya da ya şamakta olan tüm velilere bir selâm 
yollarım önden. Destur isterim onlardan. Bunca senedir hiç- 
bir şehir, kasaba yahut köy yok ki velilerinden destur alma- 
dan ayak basm ış olayım. Varaca ğım yerde a ğırlıklı olarak 
Müslümanlar, H ıristiyanlar, Yahudiler yahut Mecusîler ika- 
met etsin, hiç fark etmez. Her yerde muhakkak bir veli var- 
dır ve onlar, dini, cemî ve cîsmanî farkl ılıklardan öteye geç- 
miştir. Veli dedi ğin tüm be şerin rehberidir. 
Benzer şekilde uzaktan Konya'y ı görünce her zamanki 
âdetimi yerine getirdim. Ama sonras ında tuhaf bir şey oldu. 
Şehrin evliyas ı, mutat oldu ğu üzere selâm ıma karşılık ver- 
mek yerine k ırık mezar ta şları gibi sus pus oldular. Beni duy- 
madıklarını zannederek tekrar selâmlad ım, bu kez daha 
yüksek sesle. Ama yine bir suskunluk oldu. Anlad ım ki Kon- 
ya evliyas ı beni duymu ştu duymas ına da, bilmedi ğim bir se- 
bepten dolay ı şehre buyur etmiyordu. 
Kelimelerimi al ıp dört yana ta şısın diye rüzgâra teslim ettim: 
"Ey Konya'n ın velileri, neden destur vermezsiniz bu yolcuya?" 
Bir süre sonra, rüzgâr şu cevapla geri döndü: "Ey dervi ş, 
destur veririz amma bilesin ki bu şehirde tastamam z ıt iki 
şey var senin için. Ortas ı yoktur. Ya safi a şk, ya som nefretle 
karşılaşacaksın. Bunu bir dü şün istersen." 
"Hâl böyleyse dert edecek bir şey yok" dedim. "Mademki 
safi aşk var, kâfidir." 
Bunu duyar duymaz Konya velileri hep bir a ğızdan destur 
verdi, hay ır duası ettiler. Fakat hemen şehre girmek istemi- 
yordum. Bir tepede, ya şlı bir meşe ağacının altına oturdum. 
Atım etraftaki seyrek çimleri çi ğnerken, ben de önüms ıra 
yükselen şehri gözledim. Konya'n ın minareleri k ırık cam 
parçalan gibi güne şte parlıyordu. Arada bir köpek havlama- 
ları, eşek anırmaları, çocuk kahkahalar ı, avazı çıktığı kadar 
bağıran bezirganlar ı işitiyordum -hayat dolu bir şehrin ale- 
  
134 
  
135 
  
 
  
İade sesleri. Kapal ı kapılar, kafesli pencereler ard ında neler 
yaşanıyor, ne hikâyeler yaz ılıyordu acaba? Hiç bilmedi ğim 
bir yere ayak basmak üzereydim. Hafif bir tedirginlik duy- 
duysam da k ırk kuraldan birini hat ırladım o an: 
On Dördüncü Kural: Hakk' ın karşına çıkardığı deği- 
şimlere direnmek yerine, teslim ol. B ırak Hayât sana 
rağmen değil, seninle beraber aks ın. "Düzenim bozu-