yararı dokunmaz; ya da dokunmayacakmış gibi gelir yaşan-
mış olanın. İnsanlar da bırakmazlar ki: en yakınınız bile,otomobilin arka kanepesinde oturan karınız bile... bile nedemek? Özellikle, en yakınınız, sizi aptalca bir yarışmaduygusuna sürükler. T urgut da kendini, sesini çıkarmadanarkada oturan ve sinirine dokunan bir anlayışlılık içindegörünen karısıyla gizli bir yarış içinde görüyordu. “Kadın-larda, el ustalığı isteyen işler için, aptalca bir yarışma duy-gusu vardır zaten,” diye düşündü. “Erkeklerin, başka konu-larda, onlara, üstün ve yukardan bakarmış gibi görünen ta-vırlarını çekemezler, bu çeşit yarışmalarla acısını çıkarmakisterler böyle küçük görülmelerin. Bir yandan da, her şeyerağmen savunmasız ve narin olduklarını gösteren yapma-cıklarını elden bırakmazlar: ‘Canım şu ipi şuraya takar mı-sın? Canım senin boyun yetişir - ya da sen benden kuvvet-lisin.’ Yani senin bütün üstünlüklerin, basit ve hayvani te-mellere dayanır. Sonra, küçük bir aksama olunca: ‘Dur ca-nım, bir de ben denesem’ sahteliği. ‘Uzun boylu hayvan!Beni kuvvetli kollarınla alıp götürdün; şimdi, bir çamaşıripini takamıyorsun işte!’” “Karı-kocanın birbirleriyle veçevreleriyle durmadan yarışmasını anlamıyorum, demiştiSelim, T urgut evlenmeden önce. “Belki onlar farkında değil;oysa bana bu davranış, hayatı cehenneme çevirmek gibi ge-liyor.” Ne yapalım, canım Selim? Nermin’in şu anda, bu işibenden iyi yapma arzusuyla tutuşmasına nasıl engel ola-lım? Haydi T urgut, göster kendini. Yut şu direksiyonu.
Solundaki pencerenin camını indirdi ve kolunu kapıya
yaslayarak dışarı baktı. Talim alanı, ağaçsız bir tepenin al-tında, beceriksizce tesviye edilmiş bir yolla çevrelenmiştoprak bir arsaydı. Tembel bir ilkbahar güneşi toprağı ve in-sanı ısıtıyordu. Zemin kuru ve tozsuzdu. Toprak yolun üs-tünde, araçların ezmediği ve iyi düzeltilmemiş yerlerde pa-patyalar büyümüştü. Selim’le, kır gezintilerimizde topladı-
37