19
Seyran, Pazarcığın kırmızı kayalıklı Harmanca köyünden 
olurdu. Harmanca köyü sivri, bıçak gibi, ak, yeşil, mor, kırmızı 
çakmaktaşından keskinleşmiş, tuhaf, orman gibi bir kayalıktay­
dı. Burada güzel atlar yetişirdi. Sulan çakmaktaşı kayaların ara­
sından kaynar, billur gibi şıkır şıkır, binbir aydınlıkta parlayarak 
ovaya inerdi. Harmanca köyünün üstünden yılda dört kez katar­
lanmış turnalar, çok alçaktan geçerlerdi. Çakmaktaşından kaya­
ların aralarında uzun boyunlu, iri, keskin kokulu, keskin renkli 
çiçekler biterdi. Kayaların araşma serpiştirilen buğdaylar da çok 
sert, verimli, besleyici olurdu. İnekleri, atlan, öküzleri, Harman­
ca köyünde yetişen tekmil yaratık ince, uzun, sert, güzeldi. Hele 
insanlan insan güzeliydi. Maraş illeri, aşağı ova insanlan Har­
manca insanını salt güzelliğinden, yakışıklılığından tanırlardı. 
Harmancanın kuşlan, böcekleri de uzundu, renkliydi. Öteki kuş­
lardan, böceklerden daha güzel öter, daha güzel parlarlardı.
Belki çok zengin değillerdi ama, tutumluydular. Yoksulluk- 
lan belli olmazdı. Kendileri dokur, kendileri boyar, örer biçer 
diker giyerlerdi. Harmancadan hiç kimsenin kirli, yırtık giyin­
diğini kimse görmemişti. Onurlarına düşkün, sert insanlardı. 
Harmancada çok kan dökülürdü. Harmancada kan dökülmesi 
bir gelenekti, onun için çok az kişinin yüreğine korku düşerdi. 
Havasmın, suyunun, toprağmm sertliğinden olsa gerek, orada 
her şey kütür küfürdü. Yumuşak, eğilen hemen hiçbir şey yok­
tu. İnsanlarının yüzü bakır rengindeydi. Ve çok iri gözlüydü 
kadını erkeği.
126