"Ben yılandan korkan m." 
"Şimdi ya?" 
"Şimdi de korkuyo rum." 
"Haydi yürü, şimdi daha da sessiz." 
"Daha sessiz," dedi Müslüm. 
Öylesine yürüdü ki en küçük bir çıhrh bile çıkarmıyordu. 
Memed, hem önündeki çocuğun yürüyüşüne, yürüyüşüne de­
ğil de, bu sessizlikte gecede önünden kayışma şaşıyor, kendi de 
elinden geldiğince ona uymaya çalışıyor du. 
İri taşlı bir yere geldiler. 
"Burada yılan kaynar ," dedi Müslüm. "Yılanların en azılısı 
bura dadır. Bir ok yılanı olur burada, her birisi uzun, üç kulaç. 
Kalınlıklan da serçeparmağım kadardır. Oradan oraya uçar , ne 
bulursa sokarlar. Mandayı bile soksalar, manda bile yerinden 
Iapırd ayamaz, günden gölgeye ulaşamaz, hık der de cam çıkar. 
Altın gibidir her birisi. Güneşte sarı ışıltılar saçarak oradan ora­
ya durmadan akarlar. " 
"Şimdi ne yapıyorlar?" 
"Uyuyorlar. Ok yılanı var ya, öteki yılanlar gibi öyle kelep 
olaraktan uyum azlar. " 
"Ya ne yaparlar?" 
"Öyle upuzun, altın bir çubuk gibi yere serilir yatarlar. Ço­
ğunluk da yol üstlerine yatarlar. Yolda giderken gün vurmuş 
ışıltılar saçan bir altın çubuk görürsün, almaya eğilirsin, elin 
değer değmez bir de bakmışsın ki yemişsin dişi, oracıkta kıvrı­
hr kalırsın, canın da hemen o anda çıkıverir. Şimdi uyuyorlar. 
Çok şükür Allaha ki uykulan ağırdır , kuyruğuna hassan uyan­
mazlar." 
Konuşma onu biraz yavaşlatmıştı. Onlar ilerledikçe yöre­
den gelen uğultular , sesler artıyor , sağdan soldan, kuzeyden 
güneyden de durmadan tek tek yalımlar patlıyordu. 
Müslümün birden, eyvah, demesiyle atıarnası bir oldu. Me­
med, önündeki karartının bir havalandığını, sonra da düştüğü­
nü gördü. Tam o anda da bir hışırtı koptu, geldi geçti, hışırtı 
daha ötelerden gelip duruyordu. 
Memed ona koştu. Müslüm, o gelinceye kadar ayağa 
kalkmı ştı. 
57