244
ken bir döneminde “babayı ikna etme sanatTnı hatmedip “ko­
cayı ikna etme sanatlına geçiş yapmışlardı. Uzun zamandır 
evli olanlar fikirlerini daha bir cesaretle ve yüksek sesle ifade 
etseler de çizgiyi aşmamaları gereken noktalan iyi bilirlerdi.
Peri, kendi adına, onların kaygılarım paylaşmıyordu; ba­
basından da korkmamıştı, kocasından da; Tann’ya gelince, 
O’ndan da korkmamaya kararlıydı. Zira korkuyla yaklaşmak 
istemiyordu! Peri’nin huzursuzluğunun kaynağı bambaşkay­
dı. Kendisiydi, kendi karanlığıydı.
“Aa, ne ballı medyum ya! Bütün güzel kadınlarla özel se­
ans mı yapacak? Hayatta izin vermeyiz !9 dedi işadamı. He­
men arkasından fısıldadığı uygunsuz espriye erkek konuklar 
kahkahayı basarken, kadınlar duymazdan geldiler.
Peri, Şirin’in herkesin içinde nasıl rahatlıkla küfrettiği­
ni hatırladı. Bu memlekette, iki tür kadın vardı: ağzım boza­
bildiler (azınlık) ve ağzım asla bozmayanlar (çoğunluk). Da­
vetteki üst sınıfa mensup hanımlar ikinci gruba dahildiler. 
İngilizce ya da Fransızca konuştukları zamanlar hariç! Baş­
ka dillerde uygunsuz sözcükler kolayca dökülürdü dudakla­
rından. Yabancı dilde küfretmenin sakıncası yoktu nedense. 
Anadillerinde söylemeyi akıllarının ucundan geçirmeyecekle­
ri açık saçık bir küfrü İngilizce olunca zerre kadar suçluluk 
duymadan kullanıveriyorlardı.
Öte yandan, küfürlü konuşmak erkeklere serbestti; onlar 
da gani gani üretirdi, üstelik her zaman öfkeyle ya da hiddet­
le değil. Sövüp saymanın erkek kültüründe “buluşturucu” bir 
rolü vardı. Onlan birbirine bağlayan bir zamktı.
“Bu arada, henüz isim bulamadığımız bir truffle  var 0 de­
di işkadım. “Şeri ve limon kabuğu rendeli. Pericim, bu akşam 
bana fikir verdin. Oxford olsun ismi!” Bunu dedikten sonra 
ayağa kalkıp tabaklara bakındı işkadım. “Hah, burada işte !0 
Parmaklanın zarifçe kıvırarak çikolata topunu Peri’ye ikram 
etti. “Denesene.”