SERVET: Yok canım, "ıçinden Anlama" tiyatrosuymuş. De­
likanlı bana bir saat nutuk çekti: (Delikanlıyı oynar.) Ey 
küçük kafalı, küçük burjuva seyircisi! Bir bilet aldım da 
koltuğuma kuruldum diye bu gevşeme hakkını nerden 
buluyorsun? Tembel seyirciye paydos! Oyuncularımızın 
içinden geçenleri anlamayan senin gibi seyircilere kapıla­
rımızı kapadık artık biz! (Durur. Üzüntülü) Ne yapsam? 
(Ellerini iki yana açarak hareketsiz kalır.) Acaba ben de 
bostan korkuluğu reklamına mı çıksam? 
EMEL: Tiyatroda devrim yapın. 
SERVET: Devrim mi? (Korkmuş gibi çevresine bakar.) Ol­
maz. Elimden gelmez ki. Çünkü ben tiyatroda romantik 
dönemin, his ve acı döneminin adamıyım. 
EMEL (Alaycı): Artık hayatta yeteri kadar acı var, insanlar 
bunu görmek için tiyatroya gitmezler artık. (Sesini yüksel­
tir.) Hem artık romantik hisler ve acılar öldü, gerçek acı­
lardan yana insanlar! 
SERVET (Heyecanla) : Hayır! Romantikler ölmez, his ve acı 
ölmez! İnsanlar büyük acılara her zaman ilgi göstermişler ­
dir. Büyük insanlar ve büyük acılar! İşte tiyatronun iki te­
mel direği. (Ümitsiz) Fakat nerde eski acılar, nerde kral­
ların eski acı çekişleri? Nerde büyük ihanetler ve büyük 
sadakatlar? (Yüzünü buruşturur.) Şimdi sıradan vatandaş­
ların okuyucu mektupl arında yer alan dertleriyle seyirci­
de merhamet uyandırmaya çalışıyor uz. (Emel'e parmağı­
nı sallar.) Yani seyirciye kendisini göstermeye çalışıyor uz. 
İnsan, kendisi gibi olanlara merhamet eder mi hiç? Dilen­
ciler ya da soylu kişilerle doldurmalıyız sahneyi. Çünkü 
insan ya düşkünlere acır, ya da yüce varlıkları kıskanır . 
(Üzgün) Eskiden tanrılar varmış, insanların kaderine hük­
meden tanrılar! Ve onların yeryüzündeki gölgesi krallar, 
24