da. Olric... Terlemeye başladığını hissetti. Ağzını açtı:
“Evet,” diyebildi. Bu fırsatı da kaçırdın. Esat, bir denemedaha yaptı: “İstanbul’da mı oturuyorsunuz?” Gördün mü?Havadan sudan başlanabiliyor işte. Evet, Esat Bey. Siz de miİstanbul’da oturuyorsunuz? Kalkıp gitsem mi? Bizi nedentanıştırmadın Selim? Şimdi daha iyi mi oldu? Korktuğunbaşına geldi işte. Onunla ikimiz aynı odada oturuyoruz.Sen de ikimizi tanıştırmaktan ve bizimle birlikte olmaktankurtuldun. Beni neden yalnız bıraktın? Üzüldüğümüz içinböyle susarak oturuyoruz: saygı duruşu. Evet, üzüntüdensöyleyecek söz bulamıyorum. Meseleleri başka yönden elealınca, ilişki kurmak ne kadar zor oluyor.
“Selim’i anlatır mısınız bana?” dedi birdenbire. “Hayır,
önce kendinizi anlatın. Selim’in yakın dostu olduğunuzubiliyorum. Neden buraya geldiğimi merak ediyorsunuz.Belirli bir nedeni yok. Selim’i unutamadığım için geldimdiyelim. Hayır, önce unuttum. Sonra unutamadım.” Susar-sa, sanki her şey bitecekmiş gibi, aklına geleni söylüyordu.“Belki siz de unuttunuz, ya da herkes gibi üzüldünüz vesonra... sanki ben başka türlü mü yaptım? Onu gerçektenkaybetmenin acısını anlayabildim mi? Aradan aylar geçti.Ne kadar geçtiğini bile tam bilmiyorum. Ben ne yaptım?Hayır, bundan bahsetmeyelim. Fakat, bu kadar zaman son-ra, daha dün ölmüş gibi telaş göstermenin, onun arkadaşla-rını aramanın garipliği... artık üzülemez mi insan? Bunakimseyi inandıramaz mı? Onu bana anlatın... bana yardımedin, diyemez mi? Çünkü onu sevenler, onun böyle kaybo-lup gitmesine razı olamayacaklardır. Herkes bir yerindentutup canlandıracaktır onu. Mesele onun ölmesi değil, ya-şamasıdır benim için. Anlıyor musunuz? Belki bu sözle-rimden utanacağım biraz sonra. Fakat, buraya kadar geldi-ğime göre, bir kere söze başladığıma göre... onu tanıyordu-nuz... belki Selim de birdenbire bu eve gelip böyle sözler
356