FAKİR BAYKURT
 
121
 
 
Kır Abbas:
 
«Get ulan!..» diye Rıza’nın nasırına basıyordu. «Ben ne 
düşünüyorsam, sen tersini düşünüyorsun!Şimdi de kalkmış, yağa
n 
kara eyi diyorsun! Ulan kar eyi bir şey olsa Mekke’ye, Medine’ye, 
Kerbelâ’ya yağardı!.. Sen heç duydun mu oralara kar yağdığını?..»
 
Rıza, Kır Abbas’ın şakasını anlamazlıktan geliyordu:
 
«O senin dediğin ıklım farkındandır. Kar kötü olduğu !çin değil, 
oral
arın ıklımı farklı olduğu için yağmıyor. Kar gibisi var mı? ..»
 
«Anlamıyorum, anlamıyorum! Hiçbir yararı yok bize. Zararı da 
caba yoksullara. Evlerde kemre kalmadı yakacak. Çocuklar dersen 
kapanıp kaldılar...»
 
Çocuklar kapansın, tavuklar kapansın, Rıza’nın
 
umurunda değildi. 
Onun bildiği, Purluğun toprağına karın yağdığı... on beş, yirmi santim 
kalınlık yapıp tatlı tatlı yattığıydı. Hastalar öksürüyordu. Çocuklar 
kaşınıyordu. Sokaklar buz tutuyor, damlar çatırdıyordu. « (Helbet! 
Helbet olacak bunlar. Kış kış
lığını, puşt puştluğunu yapacak!.. Ne 
sandın sen Kır Abbas! .. He
-
 
mi de kar bize şart...)»
 
Karlı, bol karlı kış böylece geçip gitti.
 
Dikim günleri gelip çattı.
 
Öteki işleri aksatmadan, köylere çubuk avına çıktılar.
 
Hançılı'da, Mart köyünde, Tekeli’de kapı
 
kapı gezip delice çubuk 
aradılar. Topu topu sekiz kağnı bulabildiler. Üst yanı yerli çubuktu. 
Budayanlardan almışlardı. Yerli çubuk «hastalığa dayanıksız»mış!
 
Rıza, herkesin yüreğine serinlik veriyordu:
 
«Yerli dedikse kötü demedik. Bağcı köylerden çoğunun
 
çubukları 
yerlidir, korkmayın...» diyordu.
 
Dikip bitirdikleri 
-
 
zaman toprağın yüzünde yol yol doğrular 
ortaya çıktı. Uzaktan bakınca çubuklar görünmüyordu. Toprağın 
dışında birer ikişer göz bırakmışlardı.
 
«Havalar kızınca gözler patlayacak!» diyordu Rıza
. «Yaprakları 
yeşerecek...»