geride bırakmış, nicedir aranıp sorulmayan bir boksör eskisi gi­
bi, köşesinde sornurtan irikıyım bavulu ... 
"Bu ev benim için yalnızca bir barınak," diye düşündü, 
"bense süslemelere gerek duymayan tinsel bir mekanda yaşıyo­
rum." Aylar önce, casuslara özgü sır vermez tutumundan vaz­
geçmiş, hastane odasını dost caniısı kılmak isteyen bir kaoserli 
gibi, duvara kişisel anlamı olan bir şey, bir bale posteri asmıştı. 
Oysa, bir ay bile geçmeden, evde olmadığı bir gün, Prof Batel­
ho dairesini denetlemiş, posteri yerinden söküp çöp tenekesiyle 
eş tuttuğu masaya fırlatmış ve "yasaklar listesini" gözden geçir­
mesini öğütleyen bir pusula bırakmıştı . (Anlaşılan Prof. Botel­
ho, kiracıların beğenisine güvenmiyor, duvarları süsleme ayrıca­
lığını kendi tekelinde tutmak istiyordu.) 
İncecik kartondan, sudan ucuz, siyah-beyaz bir posterdi; bas­
kısı öyle kötüydü ki, dansçı/arın yüz hatları, suda çözülen Arap 
harfleri gibi dağılmıJtı. Ne fotoğrafçının, ne de balenin adı be­
lirtilmiJti ama hemen tanıdı: Orpheus. Balanchine'nin Orphe­
us 'u. İlk insanın kusursuzluğa ulaJm�s deviniminde somutla;an, 
bir yontuya dö"nüJen tutku, ba;kaldırı ve umutsuzluk... Tek bir 
devinimin , bir tek dnın içinde yakalanan sonsuzluk ... İnsanoğlu­
nun ölüm karpsındaki anlık, aciz, mutlak zaferi... Gözünün 
önünde canlandır abiliyordu: Ev sahibi, pe,sinde safkan Alman 
kurdu Oscar ve ondan daha sadık, safkan Rio melezi kdhyayla 
birlikte, Romalı bir kumandan ha;metiyle salonu kolaçan ediyor; 
sineklerden içi kalkarak, burnunu bir kağıt mendille örtüyor; ki­
taplarını alıcı gözüyle inceleyip sayfalarını karıftırmak için 
Marcus Aurelius'u seçiyor; soylu parmaklarının ucuyla uyduruk 
posteri duvardan söküp atıyor. 
Sonuçta, evini simgelerden, söylencelerden arındırarak, ruhu­
nun tek izdüJümünü yok ederek bir ders vermi;ti ona: Vampirle­
rin kentinde aynalar boftur. Bunca cinayet, iJkence, ölüm karp-
30