195
“Kes sesini!” dedi Hakan, ağzından çıkan kelimelerin sert­
liğine uymayacak kadar duygusuz, dümdüz bir sesle. “Bu işe 
karışma dedim sana.”
*  *  *
Çok geçmeden en yakındaki hastanede bir bankın üstüne 
dizilmiş oturuyorlardı hepsi. Gelin hariç.
Seneler boyu unutmayacaktı o geceyi Peri: kayıp bir kıta­
nın haritasını andıran tavandaki çatlaklar, hemşirelerin be­
ton zemin üstünde tıkır tıkır yankılanan ayak sesleri, dezen­
fektan ve ne kadar dezenfektan kullanılırsa kullanılsın yok ol­
mayan kan ve enfeksiyon kokulan, duvarların türbe yeşili ile 
yosun yeşili arasında karar kılamamış boyası, bir harfi düş­
müş “Acil Servi” tabelası... Bu alakasız detaylara bakarken 
hep aynı düşünce zihnini oyuyordu: Aslında şu anda o muaye­
ne odasında yatan kendisi olabilirdi! Evet, şayet okumaya de­
vam etmek yerine evlenmiş ya da evlendirilmiş olsaydı, koca­
sı (ya da onun ailesi) bu tür saçmalıktan ciddiye alsaydı, böyle 
bir hastanede benzer bir muamele görmesi muhtemeldi.
Peri, gerdek gecesi krizlerini daha önce işitmişti ama bu 
tür şeylerin başkalanmn -ücra köylerde, kasabalarda yaşa­
yanların ya da taşra âdetlerini şehre taşıyanların- başına 
geldiğini varsaymıştı hep. Gecenin kör bir saatinde bekâret 
muayenesine bulaşacak bir aile değildi onunkisi. Öyle zan­
netmişti bunca zaman. Çocukluğundan beri ahileriyle eşit 
muamele görmüş, hatta biraz kayınlm ıştı. Anne babası ta­
rafından baş tacı edilmiş, sevilip şımartılmıştı. Yine de, her 
pencerede tüller arkasında izleyen, yargılayan gözler olduğu­
nu çabuk öğrenmişti. Küçük bir mahallede büyüdüğü için aş­
maması gereken sınırlan, ne giyilip ne giyilmeyeceğim, ya­
bancıların yanında nasıl oturulacağını, akşam dışan çıkınca 
eve kaçta dönüleceğini bellemişti. Yani ekseriya.
Lise yıllannda, sınıf arkadaşlannm çoğunun başını döndü­