ki ateş karardı. Silah temizleyenierin yüzleri karanlığa karıştı 
gitti. Kayadaki gölgeler devleştil er, sonra da ortadan yok oldu­
lar. Esen yel, yalımları günbatıya doğru yabrıyordu . Birden Sü­
leymana gözü takıldı. O, neşeliy di. Ak sakallı yüzü ateşin yalı­
mında türlü türlü oluyor, değişip duruyor du. Memed düşündü 
ki, Süleyman kendisine çok güveniyor. Garipsernesi azıcık azal­
dı. Sonra da dayanılmaz bir uyku bastırdı onu. Olduğu yerde 
kıvrılakaldı. 
Süley man: 
"Çocuklar," dedi. "Şuraya ben de kıvrılayım. Bizim oğlan 
uyu du." 
Durdu: 
"Emmi," dedi, ''benim sağlam bir asker kaputum var, onu 
örtün üstüne ." 
Süley man: 
"Getir," dedi. 
Kaputun bir köşesini Memedin üstüne örten Süleyman, 
onun yanına kıvrıldı. 
Sonra, öteki eşkıyalar da yattılar. Bir tanesi nöbetçi kalmış, 
kayanın sivrisinde bekliyordu. 
Memed taş gibi uyand ı. Donmuş kalmıştı sanki. Daha gün 
doğırtamıştı. Şimdilik doğacağı da yoktu. Alacakaranlıkta, oca­
ğın kıyısına sıralarup uyumuş, hala horlayan eşkıyaları gördü. 
Gözü nöbetçiyi aradı yörede, hiç kimseyi göremedi. Ortalıkta 
horultudan geçilmiyor du. İçieri rahat uyumayanlar horlar. 
Doğrudur. Memedin içine, birkaç günden beri ilk defa korku 
girdi. Şimdi, ikicik, iki tek kişi gelse, bu horul horul uyuyanla­
rın hepsini bir çırpıda vurur, bıyığını da bura bura giderdi. Tü­
feğinin ağzına kurşun verdikten sonra, nöbete durdu . 
İlkin Durdu, arkasından da ötekiler uyandılar. Süleyman 
da uyandı onlarla birlikte. 
Durdu, gözlerini ovuştur arak: 
"Nöbetçi," diye seslendi: 
M em ed: 
"Buyur Ağam," diyerek kayadan indi. "Hiçbir şey yok. 
Kimseyi de görmedim," diye tekmil haberini verdi. 
Durdu: 
130