mekte acele etmişti. Ah “o kadınlar”. T urgut’un yüzünde ve
hareketlerinde sakin bir görünüş vardı; bu meseleyi hemenunutması gerektiğini düşündü Nermin. Karşılıklı oturdular;T urgut’un ertesi gün yapacağı iş yolculuğunu konuştular.T urgut heyecansız görünmeye çalışıyordu. Düz bir sesle ko-nuşuyordu: bir gün gelecek bu yolculuklar azalacaktı, son-ra bitecekti. Bütün insanlarda bulunan oturup yerleşme eği-liminden bahsetti. Sonu belirli bir işle uğraşmak insana hu-zur veriyordu. Nermin konuşmaya başlayınca bu sahte dur-gunluk bir anda bozuluyordu: düşüncelerine dalıyordu biranda. Nermin’in sözlerinin bitmesini büyük bir sabırsızlıklabekliyordu. Düşüncelerinden kurtulabilmek için anlatma-ya, gelişigüzel anlatmaya karşı bir susuzluk duyuyordu.Nasıl olursa olsun, bu zamanı, bu ağır geceyi geçirmek ge-rekiyordu. Düşüncelerini kendine saklamak isteyen bir in-san olarak yataktaki yakınlığın getireceği huzursuzluktankorkuyor, konuşmayı uzatıyordu. Günün yaşandığı bu oda-da, elbiselerle yapılan bu oturum, günün devamıydı onuniçin. Yatak odasında yeniden başlaması gereken bir yaşantı-nın düşüncesi onu yoruyordu. Orada sahte ve zorlama birdavranışı sürdürmek çok zahmetliydi. Yolculuğa çıkmadanönceki gece insan hemen arkasını dönüp yatamazdı. Ço-cuklar uyumuştu. Konuşma, anlamını kaybetmeye başla-mıştı. Hiçbir dış etkenin bozamayacağı yakınlık, kaçınılmazduruma gelmişti. Bu huzursuzlukla, karısından önce kalka-rak yatak odasına doğru yavaş yavaş yürüdü.
Korkuyorum Olric. Kendimi elevermekten korkuyorum.
Majesteleri bana güvenebilirler. Ne zamandan beri majesteolduk Olric? Geçen gün konuşmuştuk efendimiz: yeni birkrallığın hüküm sürmeye başladığından söz etmiştik. De-mek yeni saltanatımız başlıyor. Öyle oluyor efendimiz. İçi-mi bir soğukluk kapladı Olric. Uzaktaki ülkemin, buzlarülkesinin bir özlemi olacak bu Olric. Bu sahte sıcaklık beni
561