KOMŞU : (Keyiflenir.) Eee? .. 
FATMAKADIN : Aman hanımım ... Nörecen beni söyletip de. 
Bilmiyo gibi sanki. 
FATMA HANIM : Ah Fatma Kadın, ah. Seni bildik. İyi mi ettik, 
kötü mü ettik. .. 
KOMŞU : Oğlanı da bulacakmışsın ... 
FATMA KADIN : He ya ... Bulacağımışız. Kaçmadıysa eyi gari­
bim ... Dün gece hiç gelmedi... 
FATMA HANIM : Hay Allah. Görüyor musun sen şu olanı? 
KOMŞU : Hadi hadi ... Bir de bunu dert etme hasta ha-
linde ... Neymiş kız söyle dediği? Bu mu? Zi­
ya mı? 
FATMA KADIN : Aman ne bilem ben hanımım ... Ben de şaşır­
dım kaldım ... Biliyom ... Siz de gördünüz iş-
te ... Üstünde yok, başında yok. Şu soğuklar-
da ... Bir de hastalanıp yatmasa başıma bari... 
Artık n'edeyim? .. (Fatma Hanım.ı) Yüzüm 
yok hanımım ... Hani aklına kötü bi şey gel­
mesin ... Öyle ya: .. Daha ne oldu ki �ranınıza 
duralı. Emme ... işte ... Beyimin bi eski ceketi 
neyi varısa ... 
KOMŞU : Aaa, adam iyice yan geldi buraya ... Hadi ca-
nım! Yokmuş dersin, işte bu ... 
. FATMA KADIN : He ya... Ben derim demesine ya... Ondan 
korkacak değilim elbetleyin ... Çıkmayıversin 
sokağa, değil mi hanımım? Madem çalışmı­
yor da ... Çıkmayıversin ... 
FATMA HANIM : Arifin bir eski ceketi olacaktı. Ama şimdi 
bulamam ki. Sandığı açmak lazım ... 
KOMŞU : Başladı yine ... 
FATMA KADIN : He yav. Kapının ardındaki sandıkta varıdı .. . 
Hani aklına kötü bi şey gelmesin hanımım .. . 
Yer bezi arıyordum da ... Belki arda vardır 
dediydim ... Hani aklına kötü bir şey gelme­
sin oh hanımım ... Orda gördüydüm ... 
155