212 Yaşar Kemal -Dağın Öte Yüzü 
"Ben onu bunu bilmem. O benim döngelemi bekler. Koca köyün önünde de, 
beklediğini söyledi." 
Birden iyice kızdı. O yalvarır halinden, yaltaklığından üstünde eser kalmadı. 
"Yani ne demek istiyorsun? Koca Halil bunadı da sözü beş para etmez oldu 
mu diyorsun? Kim olmuş da o benim döngelemi beklemezmiş! Ben onu, onun 
babasını adam mı sayarım sandın? Ne bilirmiş, o pamuk açımını? Ne bilirsiniz 
hepiniz? Nankörler! Bunca yıl şaşırmadan sizi Çukura kim indirdi'" 
Homurdanarak: 
"Yarın parçalayın beni. Öldürün, yeyin beni," diyerek koşarcasına, topalla­
yarak, söverek Taşbaştan ayrıldı. 
Evine korkunç bir öfke içinde geldi. 
"Sabah çıkacağım şu ulu meydana, ulan namussuz köylü diyeceğim, emeksiz, 
nankör köylü, işte alanın ortasındayım, haydi ne duruyorsun uz, parçalayın beni." 
Şaşkın oğlunun, gelininin sorularına karşılık vermedi. Yatağa soyunmadan 
şalvan ayakkabısıyla girdi, yorganı başına çekti. 
Gece yarıyı geçineeye kadar yatağın içinde gerilmiş, tetikte öyle bekledi kaldı. 
"Bak hele şu uyuz Taşbaşın oğluna," diyor, hornur hornur ediyordu. "Bak hele 
şu deyyusa, benden başka Çukurda pamuğun açtığını kim bilebilirmiş ki ... Se­
fer oğlancık bilir diye, söyle köylüye de inandır! İnandır inandırabilirsen de kur­
tar beni. Ulan kim inanır buna? Bu senin boş laflanna. Çocuklar, bebeler bile 
inanmazlar. Ulan Taşbaşın taşağı sirkeli oğlu, beşiğinden kaldır da bir yaşındaki 
bebeyi, sor bakalım, bebecik de, Çukurda pamuğun açtığını kim bilir7 Sana ne 
karşılık verecek, bekle: Koca Halil Emmi bilir diyecek. Bir de senin üstüne gü­
lecek. Yaa Taşbaşın akılsız oğlul Sen beni ne belledin bre oğlum? Ben yanıldım, 
der miyim? Ben bilerek, çaresizliğim den geç koydum. Bunu köyün koskoca bir 
Muhtarı da söyledi. Dedi ki, bizi bu yıl, o ocağı batasıca Koca Halil geç koydu da 
perişan eyledi. Koskoca bir köyün koskoca Muhtarı. Hem de dedi ki, bilmediğin­
den değil, köylüye kötülük etmek için geç koydu, dedi. Sana kim inanır Taşbaşın 
oğlu? Sen nerde, Muhtar nerde? Onun ayağının vardığı yere senin başın varamaz." 
İçine bir sevinç, bir umut doğdu. Gece yarıyı geçmiş, ortalıktan el ayak çe­
kilmiş, uyuyanların soluk alışlarından, horultulanndan başka ses duyulmaz ol­
muştu. 
Usulcana yataktan çıktı. Yordamlayarak, emekleyerek oymağın dışına çıktı. 
Ayağa kalktı, birkaç adım atıp sonra durdu. Orada dikildi kaldı. 
Varıp Muhtarımı, Seferimi uyandırmalı. Varıp kusuruma kalma Hıdır Kah­
yanın oğlu demeli. Tüm Maraş ülkesinde , Kayseri sancağında senin eliyin üstü­
ne el koyacak babayiğit çıkmaz. Ne akılda, ne ferasette, ne ülemalıkta. Çıkmaz 
Hıdır Kahyanın oğlu. Kardaşlığımın oğlu. Ben bu işi bilerekten yaptım. Sen de 
bilirsin ki, sen herkesin yüreğindekini bilirsin. Uçan kuşun yüreğini de bilirsin,