206 Yaşar Kemal -Dağın Öte Yüzü 
Bulgur çuvalını gören Ali hiçbir söze varmadan çuvalı aldı. Elifin sarmak­
ta olduğu yükün yanına koydu. Elif onu da aldı, yüke kattı. Yükün sarılması, 
bağlanması bitince Ali çöktü. Elifonun sırtına yükü itti. O kalkarken, kendi de 
yükü bir ucundan tuttu kaldırdı. 
Alacalı, nakışlı kilimin toprağa gelen yeri tozlanmıştı. Ali giderken Elif tozu 
çırptı. 
Alinin sırtındaki yükle ayağa kalkarken her zamankinden daha zorlukla 
kalkışı Elifin gözünden kaçmadı. 
Çukura geldik demektir. Ne olursa olsun geldik sayılır. Aaaah, olmaz olası 
Süleymanimm yokuşu! 
"Anamı uzağa mı koyduydun? " diye sordu. "Biz ulaşıncaya kadar acından öl-
mesin fıkara. Bak nerdeyse gün ikinclin oluyor." 
Ali duyulur duyulmaz: 
"Körmezarın oraya koydum. Şimdi yetişiriz." 
Ayaklarına sarılı telis parçası da aşınmış, yırtılmıştı. Yırtıkları sarkıyor, yolu 
süpürüy ordu. 
Çocuklar bütün neşelerini yitirmişler, koşamıyorlar, oynayamıyorlar, güle­
miyorlar, ölgün ölgün, yan yana ayaklarını sürüyerek ta gerilerden geliyorlar­
dı. Urumahanın gözleri çapak içindeydi. Sabah uyandığında bir zaman gözlerini 
kapatan çapaklar açılmıyor, hiçbir yeri göremiyordu. Gözleri acıyordu. 
Hasanınsa sümükleri yeşil yeşil ta ağzına kadar süzülüyordu . Gücü yettiğin­
ce sümüğünü arada sırada yukarı doğru hınçla içeri çekiyordu.