Masumi yet Müzesi 
"Hangi binada?" dedi. 
Bir ay sonra Kuyulu Bostan Sokak' ın en güzel yerinde, Füsunlar ın 
eski evinin az ötesinde (tütüncü, gazeteci ve tacizci Sefil Amcan ın 
dükkânı nın tam karş ısında) Nesibe Hala ya bü yük bir daire ald ık. 
Nesibe Hala da, Çukurcuma'daki binay ı alt katıyla ve evin içindeki  
bütün eşyalar ıyla bana verdi. Füsun'un bo şanma davas ını alan avukat  
arkadaşım eşyalar için noterden bir kâ ğıt almam ı da tavsi ye etmişti, 
onu da yaptık. 
Nesibe Hala, Ni şantaş ı'ndaki yeni evine ta şınmak için hiç acele
etmedi. Benim deste ğimle, yava ş yavaş çeyizini düzen bir genç k ız gibi
yeni evine e şyalar al ıyor, lambalar tak ıyor, ama Çukurcuma'daki
evinden asla ç ıkamayaca ğını da, beni her görüş ünde gülümse yerek
söylüyordu. 
"Kemal oğ lum, ben bu evi, hat ıralar ım ı b ırakamam, ne yapaca ğız?" 
diyordu. 
"O zaman evi hat ıralar ım ızı sergiledi ğimiz bir yere çevirece ğiz 
Nesibe Hala," diyordum ben de ona. 
Gittikçe daha uzun süren yolculuklara ç ıkt ığım için onu daha az  
görüyordum. Ev ve e şyalarla ve Füsun'un bakma ya bile k ıyamad ığım 
bütün her şeyiyle ne yapaca ğım ı daha tam da bilmiyordum çünkü. 
Paris'e ilk ziyaretim, di ğer yolculuklar ım için örnek oldu. Yeni bir  
şehre gidince, önce ta İ stanbul'dan yer ay ırtt ığım merkezdeki eski ama  
rahat bir otele yerleşir, daha önce kitaplardan, rehberlerden edindi ğim 
bilgiyle şehrin önde gelen bütün müzelerini hiç acele ye getirmeden,  
hiçbirini atlamadan, ev ödevini eksiksiz yapan çal ışkan bir ö ğrenci gibi 
gezer, bitpazarlar ını, ıvır z ıvır ve biblo satan dükkânlar ı, kimi  
antikac ılar ı gözden geçirir ve Keskinlerin evinde t ıpk ısını gördüğüm 
tuzluğu, küllüğü, şişe açacağını ya da ho şuma giden bir şeyi sat ın 
alırd ım, ister Rio de Janeiro'da, ister Hamburg, Bakü, Kyoto ya da Liz-
bon'da, dün yan ın neresinde olursam ola yım, akşam yemeği vakti uzak  
mahallelerde, arka sokaklarda uzun uzun yürür; 
 
546