--------------------------------------------------------- Kö pekler ---------------------------------------------------------------
istemiştir," dedi. Küçük sevimli bir kahkaha att ı, ama benim 
yüzümdeki sert ifadeyi görünce ciddile şti. "Ne yapal ım?" diye sordu. 
"Tar ık Bey 'Köpe ğe ne oldu?' diye tutturdu." "Ben bir çaresine bakar ım." 
Akşam ağzım ı bıçak açmad ı. Ama suskunlu ğuma rağmen - ya da o  
yüzden- kalk ıp gidemiyordum da. Soka ğa ç ıkma yasağının başlad ığı 
saate do ğru çok şiddetli bir " yerinden kalkamama buhranı " yaşad ım. 
San ırım Füsun ile Nesibe Hala buhran ın şiddetinin fark ında ydılar. 
Nesibe Hala, birkaç kere "Aman geç kalma yın, ne olur!" demek  
zorunda kaldı. Saat onu be ş geçe ç ıka-bildim evden. 
Dönüş yolunda, yasak saatinden sonra sokakta oldu ğumuz için 
kimse durdurmad ı bizi. Evde köpeklerin anlamı ve benim onlar ı önce 
getirip sonra da almam hakk ında uzun uzun dü şündüm, köpe ğin 
yokluğ unu ancak on bir ay sonra ve bence askerî darbenin yaydığı 
kendimize çekidüzen verelim havasıyla fark etmi şlerdi, ama Nesibe 
Hala "hemen" fark ettiklerini zannedi yordu. Bü yük ihtimal, 
televiz yonlar ın üzerindeki eli şi örtüde u yuyan, oturan bütün o 
köpekler asl ında radyo döneminden kalmayd ı. Hep  birlikte rad yo 
dinlenirken, ba şlar kendili ğinden rad yoya doğru dönü yor, o zaman 
göz orada oyalay ıcı, yatıştırıcı bir şey ar ıyordu. Rad yolar bir kenara 
konup televizyon aile sofras ının mihrab ı olunca, köpekler de televizyo-
nun üzerine terfi etmi şlerdi, ama şimdi gözler ekrana dönük oldu ğu 
için kimse fark etmiyordu bu hayvanc ıkları. Onlar ı istediğim gibi al ıp 
götürebilirdim. 
O geceden iki gün sonra, Keskinlere porselen iki köpek götürdüm. 
"Beyoğ lu nda bugün yürürken Japon Pazar ı n ın vitrininde gördüm 
onlar ı," dedim. "Sanki tam bizim televizyonumuzun üzerine konsun 
diye yap ılm ışlar." 
"Aa, çok şeker şeyler bunlar," dedi Nesibe Hala. "Neden zahmet 
ettiniz Kemal Bey." 
 
417