Bir söz vardır. Derler ki, insanoğlu arsız bir yaratıktır. 
Gerçekten de arsız. Bu açlık yanı başımızda dururken, bu 
yoksulluğu, bu perişanlı ğı, bu kiri görürken gene de sevi­
niyor, coşuyoruz. Size bir şey söyleyim mi, insanoğlu bü­
tün bunların arasında bile güzel. Ya durumu bu olmasa ... 
Kim bilir dünyayı ne cennete çevirir insanlar! 
Bana şöyle küçücük bir dünya ... Hiç olmazsa her iste­
yenin aşkla şevkle onuru kırılmadan çalışacağı bir dün­
ya verin. Böyle bir dünyamız yok mu? Öyleyse susun. 
Öyleyse kimseye karamsar demeyin. Bütün bu karanlık­
tan size umut ışığı göstermeye gene de savaşırım. Siz de 
beni kınamayın, karalamayın. 
Bakın bakın, ne geldi kalemimin ucuna ... Ne geldi de 
durdu gözümün önünde? Bir gündü. Sıcak bir yaz günüy­
dü. Diyarbakırın Kulp ilçesinin Şıkevtan köyündey im. 
Şıkevt, mağara anlamına gelir. Bütün köyün evleri mağara­
larda. Kayaya oyulmuş kovuklarda. Halim Yıldız on tane 
çıplak, çırılçıplak çocuğunu elinden tutmuş, beşini bir ya­
nına, beşini de bir yanına almış bana göstermeye getirdi. 
"Ben Halim Yıldız, on çırılçıplak çocuğun babası. .. 
Ömründe gömlek yüzü görmemiş ... " 
Bana bakın, ben öyle tatlı matlı yazı yazamam. 
Kırarım bu kalemi. Dileyen okur, dilemeyen okumaz. 
21 Şubat 1962 
45