mesini bile öğretmedin ona. Evde yalnız kaldığı geceler, ka-
ranlıkta yorganı başına çekti ve ter içinde, mısra 193 ilemısra 214 arasında söylediği gülünç yakarmayı uydurabildio zor şartlar altında. Daha iyi birşeyler söyletemez miydin?Neden, onu canı kadar seven annesinin bile Selim’i; “Benimkorkak oğlum” diye okşamasına göz yumdun? “Benim akıl-lı oğlum, güzel oğlum” dediği zaman da neden, şımarması-nı önlemedin? Bir duvardan bir duvara çarpıp durdun onu.Bir uçtan bir uca itip durdun onu. Öğretmeni: “Yalan söyle-me, bu resmi sen yapmadın,” dediği zaman neredeydin?Neden, bir karşılık bulmasına yardım etmedin? Oysa, o res-mi Selim yapmıştı. On bir yaşında, “benim kızla konuşu-yorsun,” diye Erdal’dan ilk tokadı yediği zaman, aslındakızla konuşmamıştı. Neden, babasının verdiği on liranınüstünü bir kerede yolda düşürmesini sağlamadın da, önceiki buçuk lirayı düşürdü ve koşa koşa dönüp bu parayıararken kalan dört lirayı da kaybetti? Soruyorum: neden?Sonra, neden karakola gönderdin Selim’i parayı bulan oldumu diye sormaya? Neden polisleri güldürdün ve Selim’i ağ-lattın? Polisler daha mı iyiydi Selim’den? Biliyorum, İsa da-ha büyük acılar çekti diyeceksin. Bu kadar ayrıntılara gire-mezdi, diyeceksin. Asıl, ayrıntılara girmeliydi bence. Herşeyi yaşamalıydı. İlkokula göndermeliydin İsa’yı da Selimgibi. Sonra, Selim senin oğlun değil ki. Olsaydı da bilmiyor-du. Biliyorum, bunlardan daha acıklı sözler yazdı romancı-lar, diyeceksin. Ben daha neler duydum, diyeceksin. Demekbunu söylemekle bitiyor her şey. Sen onlara inan (ne kay-bettiğini bilmiyorsun onlara inanmakla). Küçük ayrıntılaradaha girme bakalım. İsa’nın ikinci gelişiyle durumu kurta-racağını sanıyorsun. Selim de ikinci kere gelirse görürsün.Yalnız, bu sefer lütfen aynı zamanda gelsinler artık. Arayagene binlerce yıllık bir uçurum koyma. Sonunda, ilk geliş-lerinde yaptığın gibi ikisini de yalnız bırakma.
200