mi? Başka insanlar da, benim gibi, bütün bunları çok anla-
dıkları için mi, bir varlık gösteremeden çekip gidiyorlardünyadan? Selim’in anlattığı biçimde yaşamasını bilen yokmu? Benden hayır yok artık Olric. Öyle demeyin, efendi-miz, düşünün ki Selim’in dünyada kalan son temsilcisi siz-siniz. İlk temsilci yoktu zaten, Olric. Bakalım bu yükü taşı-yabilecek miyim? Okuduğum günlük bende derman bırak-madı. Ortak yanlarınızın olduğuna güvenim var, efendimiz.Ben de artık, buna inanmaya cesaret ediyorum Olric. Bir-çok şeyi şimdi daha iyi anlıyorum. Selim’le birlikte yaşamışbir insan olmak artık gurur veriyor bana. Onunla geçirdi-ğim bir günü hatırladım Olric: ilk bakışta önemsiz bir gün.İster misin anlatayım? Beni yalvartmak mı istiyorsunuz,efendimiz?
Bundan yıllarca önceydi, Olric. Sıcak bir günde, Selim’le
bir tepenin üstünde çalışıyorduk. Üniversite öğrencisiydikdaha. Harita çıkarıyorduk. Gecekondularla dolu, ağaçlık biryerdi. Öteki arkadaşlar evinizden, bahçenizden yol geçecekdiye korkutuyorlardı zavallı insanları. Bizden çekiniyorlardı.Evlerin birinden, esmer bir adam geldi yanımıza. Otobüs bi-letçisiymiş. İçimizde en gösterişli olarak Selim’i bulduğuiçin, ona yaklaştı; onunla, saygılı bir tavırla konuştu. Dere-den tepeden bahsettiler. Biletçinin güzel bir kızı vardı: bilet-çi gibi esmer. Çok genç ve utangaç gülümseyişli bir kız. İki-mize kahve yapıp getirdi; yanında da su. İyi yıkanmış çiçeklibardakların dış yüzlerindeki su taneciklerini şimdi bile gö-rür gibi oluyorum. Ve biliyorum ki, Selim de sağ olsaydı, iç-tiğimiz suyun serinliğini böyle anlatırdı bana. Sonradan Se-lim’e takılmıştı çocuklar: adam kızını sana vermeyi düşünü-yor, seni gözüne kestirdi. Ne yazık. O zaman yanlış tanıttımkendimi Selim’e. Ben de çocuklarla birlikte güldüm. Evingölgelik yamacına oturdular biletçiyle birlikte, bize de sırtla-rını döndüler. Uzun uzun konuştular. Kim bilir ne konuştu-
629