bu sırada, ardında nal sesleri, tekerlek lıkırtıları bırakarak Balo 
Sarayı'na doğru uzaklaşıp gitti. Arabanın içinde gençten üç Ja­
pon turist kız vardı. Saçlarına tüyler, yüzlerine maskeler tak­
mışlardı, karnaval eğlencesine gidiyorlardı. Herkes o yana gidi­
yordu. Demek cinayeti kimse görmeyecek . Küvete dolan su­
yu ... Kan manyok. Kansız su. Kan buharlaşır, havaya karışır gi­
der. 
Gözlerini kırpıştırıyor. 
Üç Japon kız, arabanın içinde uzaklaşıp gittiklerinde de 
gözlerini kırpıştırmışh. Ya, gittiğini apaçık gördüğü araba hiç 
uzaklaşmamışh ya da yeni bir araba gelip önünde, kazının az 
berisinde durmuştu. 
Bu sefer perdeleri örtük bir arabaydı bu. On Yedinci Yüzyıl 
yarısının modeliydi. Kazıların yapıldığı yerde arkeoloji öğrenci­
leri değil, kireç ocağı ve ocakta çalışan işçiler vardı. Taş işçileri 
ise bir yanda çat çat taş kırmakta, mermer işlemekteydiler. Ha­
vada ince beyaz bir toz bulutu savruluyordu. Araba, hemen ora­
cıkta, sokağın başında, Eczane duvarının dibinde duruyordu. 
Arabanın perdesi aralanıp da dışarı perukalı bir baş uzana­
cağını beklerken, dudakları kendiliğinden kımıldamaya, ağzın­
dan Gfçmişin kokusu yoktur sözcükleri dökülmeye başlamıştı bi­
le. İşte, yanılmamıştı! Tam da beklediği gibi, arabanın perdesi 
aralandı, eldiven kenarları bol dantelalı bir el göründü, sonra 
da üstünde kocaman madeni tokalar bulunan, ökçeleri hem ka­
lın, hem yüksek barok ayakkabılar , dizlere kadar çıkan kalın 
beyaz çorapların sıkıca sardığı bodur, tombul bacaklar yere 
doğru indi. 
Silkindi. 
Araba yoktu. Gitmişti. Kireç ocağı da yoktu. Yanılmış. Bo­
şuna telaş, korku. Cesedi sormaya gelen kimse yoktu. Saray 
zaptiyesi falan, hepsi şu çukurun içine gömülmüştür. Kimse 
bilmiyor zaten. Bilmeyecek de. Ancak, şaşılacak şey, dört taş iş­
çisi, tak tak taş kırmayı, mermer işlemeyi bırakmış, yüzü yanık 
içinde bir başka taş işçisini kollarından bacaklarından tutmuş, 
sedyedeymiş gibi önünden geçiriyorl ardı. 
Ne olmuş? Ne olmuş? 
Bu onun sessiz bir sorusu. 
130