Bir akşam Çağlayan, Bakırköy'de otururken 
edindiği mahalle arkadaşlarını görmek için, eski 
semtine gitti. Akşam yemeğini arkadaşlarıyla birlik­
te yiyip dönecekti. Biz evde yemeğimizi yedik, 
Cevdet atölyesinde çalıştı, ben dosyalarıniı ve yeni 
yayınları inceledim. Saat on bir oldu Çağlayan yok. 
On iki oldu, yok! Bir oldu, yok! İki oldu yok! 
"Cevdet, bu oğlanın başına bir şey geldi gali­
ba," dedim. 
"Erkek annesi mangal gönüllü olmalı," dedi 
kocam, "Çağlayan artık bir delikanlı. Arkadaşlarıy­
la eğleniyor dur." 
"Bu saate kadar eğlence olur mu?" 
"Olur, olur!" 
"Polisi arasak mı? Bir kaza olmuş olmasın?" 
"Biraz daha bekleyelim de polise rezil olmaya-
lım," dedi Cevdet. 
Saat üç oldu. Ben evde bir o pencereye bir bu 
pencereye saldırıyorum. Polisi veya babasını ara­
mak istiyorum, Cevdet mani oluyor. Üç buçukta, 
Bakırköy civarındaki hastaneleri arayıp bir kaza 
olup olmadığın ı sormaya başladım. Hayır, benim 
oğlumun adını taşıyan bir yaralı ya da ölü yoktu! 
"Cevdet, belki hırsızlar bunun cüzdanını, kim­
liğini çalıp, bıçaklad ılar," diyorum, "bir yerde yara­
lı yatıyor olabilir mi?" 
Cevdet beni sakinleştir meye çalışıyordu ama 
onun da giderek endişelenmeye başladığının far­
kındaydım. Yatak odasına gidip giyindim. Birlikte 
186