"Yaşınız bayan?" 
Ne asap bozucu bir soruydu bu, ne kadar da gereksiz. Zeliha, 
karşısında bir kad ın değil de alacakaranl ık varm ış gibi gözlerini 
kısarak bakt ı sekretere. Aniden kendine dair bir gerçe ği kabullen-
mek durumunda kalm ıştı: yaşını. Gerçek ya şının çok ötesinde ve 
üzerindeym ışçesine davranmaya al ışkın olan niceleri gibi o da 
gençliğinden rahats ızdı. 
"Ben mi...?" dedi vakit kazanmak istercesine; nihayet ekledi: 
"on dokuz ya şınday ım." Kelimeler a ğzından ç ıkar ç ıkmaz ç ıplak 
kalm ış gibi k ızard ı. 
"Kocan ızın izni laz ım elbette," diye devam etti sekreter, art ık 
cıvıltılı olmayan sesiyle. Ard ından cevab ını tahmin etti ği bir di-
ğer soruya geçti. "Tabii e ğer evliyseniz...?" 
Zeliha gözünün ucuyla sa ğındaki tombul sar ışının ve solun-
daki başörtülü kad ının yerlerinde k ıpırdand ıklar ını gördü. Odada-
kilerin merakl ı bak ışlar ı üzerinde a ğırlaştı. Ne var ki Zeliha'n ın 
yüzünde ne s ıkıntıdan eser vard ı ne mahcubiyetten. Bu toplumsal 
işkenceden keyif al ıyor değildi elbette ama içinden bir ses ba şka-
lar ının fikirlerini ve yarg ılar ını umursamamay ı öğütlemişti ona. 
Ne de olsa fark etmeyecekti sonuç olarak. Son zamanlarda baz ı 
kelimeleri ki şisel sözlü ğünden ç ıkarmaya karar vermi şti, "utanç" 
pekâlâ bunlardan biri olabilirdi. Gene de, şimdiye kadar odada 
bulunan herkesin anlad ığı bir gerçe ği yüksek sesle telaffuz ede-
cek cesareti bulamad ı kendinde. Bu kürtaja onay verecek bir koca 
yoktu. Bir baba yoktu. BA-BA yerine BO Ş-LUK vard ı. 
Neyse ki kocan ın olmay ışı formalitelerde bir avantaja dönü ş-
tü. Görünü şe göre kimsenin yaz ılı iznini almas ına gerek yoktu. 
Bürokratik düzenlemeler, evli çiftlerin bebeklerini kurtarmak için 
gösterdikleri özeni evlilik d ışı doğan bebekler için göstermiyordu 
anlaşılan. Babas ız bir çocuk neticede bir piçti ve İstanbul'da bir 
piç, sallanan bir di ş gibi her an dü şmeye haz ırdı. 
"Doğum yeRi?" diye devam etti sekreter bezgin bir sesle. 
"İstanbul!" 
"İstanbul mu?" Zeliha, ya ba şka neresi olacakt ı der gibi omzunu silkti. Dünyada 
başka neresi olabilirdi? O bu şehre aitti! Yüzünden anla şılm ıyor 
muydu? Ne de olsa Zeliha kendini has İstanbullu sayard ı. Böylesi 
bariz bir gerçe ği göremedi ği için sekretere tav ır koyarcas ına k ınk 
topuğu üzerinde döndü ve kendini ba şörtülü kad ının yan ındaki 
sandalyeye buyur etti. Ancak o zaman kad ının yan ında oturan ve 
adeta utançtan felç olmu ş gibi k ıpırdamadan duran kocas ı 
dikkatini çekti. Adam, Zeliha'y ı yarg ılamaktan ziyade bu kadar 
kad ıncıl bir alanda tek erkek olman ın verdiği rahats ızlıkla boğuşur 
gibiydi. Zeliha bir an üzüldü onun için. Adama balkonda birer 
sigara içmeyi teklif etmeyi dü şündü çünkü sigara içti ğine 
emindi. Ama yanl ış anlaşılabilirdi. Evli olmayan bir kad ın evli er-
keklere böyle teklifler yapamazd ı, hem evli bir erkek yan ında ka-
nsı varken ba şka bir kad ına hasmane davran ırdı. Erkeklerle arka-
daş olmak neden bu kadar zordu? Neden hep öyle sonlanmak zo-
rundayd ı? Neden balkona ç ıkıp birer sigara içip iki kelam edip 
kendi yoluna gidemezdin? Zeliha sesini ç ıkarmadan oturdu pen-
cerenin yan ında, pencerenin s ığınağında; yorgunlu ğunu s ıkk ınlı-
ğını dışarıya verip, kar şılığında sokağın seslerini almak istercesi-
ne. Çok geçmeden bir sat ıcının boğuk sesi odaya s ızdı: Kiraz... 
Kütür kütür kiraz...  
"İyi, iyi... ba ğırmaya devam et!" diye kendi kendine m ırıldand ı 
Zeliha. Oldum olas ı sessizliği sevmezdi. İnsanlar ın sokakta, 
çarşıda, bekleme odas ında, sağda solda, gece gündüz ona bakma-
lar ı, bak ıp da yarg ılamalar ı sorun de ğildi, al ışkın say ılırdı; seyret-
meleri, süzmeleri, bak ışlar ıyla didiklemeleriyle ba ş edebilirdi. 
Mücadele edemeyece ği şey sessizlikleriydi. Kirazc ı... kirazc ı... 
Kilosu kaça?  
Sokağın karşısındaki binan ın üst katlar ındaki aç ık bir pence-
reden ba ğırıyordu kad ının biri. Bu şehrin sakinlerinin s ıradan 
meslekler için olmad ık isimler uydurmaktaki ba şarısı oldum olas ı 
hoşuna giderdi Zeliha'n ın. Pazarda sat ılan hemen hemen her şeyin