--------------------- Mutluluk insan ın Sevdiği Kişiye Yak ın Olmas ıdır Yaln ızca ------------------------------  
ki bir eşyas ını, mesela burada sayg ıyla tekini sergiledi ğim yazl ık siyah-
beyaz a yakkabılar ını bir dolabın dibinde bulup uzun uzun a ğlad ığım 
anlattıktan sonra, "Beni yalnız bırakma lütfen!" diyerek Ni şantaş ı'nda  
kalmamam ı, yaln ızl ığın bana da iyi gelme yeceğini, beni ak şam 
yemeğine Suadiye'ye mutlaka bekledi ğini söylüyordu. 
Bazan o yemeklere kar ısı ve çocuklar ıyla ağ abeyim de gelirdi.  
Yemekten sonra, annemle Berrin çocuklar, akrabalar, eski al ışkanl ıklar,  
hiç durmadan yükselen fi yatlar, yeni dükkânlar, kı yafetler ve en son  
dedikodulardan söz ederlerken, Osman ile ben palmi ye ağacının 
alt ında, bir zamanlar babam ın tek ba şına şezlon ga uzan ıp karş ıdaki  
Adalara ve y ıldızlara bakarak gizli sevgililerini hayal etti ği yerde  
oturup şirketler ve babamdan kalan i şler hakk ında konu şurduk.  
Ağabeyim, Turgay Bey ile kurdukları yeni şirkete, o günlerde hep  
yapt ığı gibi benim de ortak olmam gerektiğini çok da fazla ısrar  
etmeden söyler, şirketin ba şına Kenan' ı getirmekle çok i yi yapt ığını, 
benim Kenan'la i yi geçinmemekle hata etti ğimi, bu i şe girmemekle de  
şimdi gene hata etti ğimi tekrarlar, vaz geçmek için bunun son şans 
olduğunu, sonra pi şman olmamam gerektiğini yarım ağızla ekler ve  
benim yaln ız iş hayat ında değil, toplum hayatında da kendisinden,  
ortak dostlar ımızdan, ba şarıdan, mutluluktan sanki kaçt ığım ı söyleyip 
"Nen var?" diye sorard ı kaşlar ını kald ırarak. 
Ben de ona babamın ölümünün, Sibel ile ni şan ın bozulmas ının beni  
yorduğunu, biraz içime kapand ığım ı söylerdim. İçimde yoğun bir  
sıkınt ı ve yaln ız kalma iste ği olduğunu da çok s ıcak bir Temmuz  
akşam ı söylemi ş ve bunun Osman' ın kafas ında bir çe şit delilik olarak  
resmedildi ğini yüzünde beliren ifadeden anlam ıştım. Ağabeyimin  
kafamdaki çatla ğın derinli ğini şimdilik kabul edilebilir buldu ğunu,  
ama tuhafl ığım daha derinleş irse, herkes bize ne der utanc ı ile  
deliliğimi iş lerde bana kar şı kullanmanın zevkleri aras ında karars ız 
kalacağını da hissedi yordum. Ama bu endi şeli mant ığı, Füsun'u  
gördükten son- 
 
282