Henüz dolunay halini almamış ay bu bulut parçaları arasın­
da bata çıka tutulacakmış gibi uğraşıyordu. O sırada aşağı 
kattaki saatin ağu; dolgun bir vuruşu işitildi. Vakit yedi 
buçuktu. Tehlike zamanı gelmiş demekti. Hani ya niye bir 
şey olmuyord u? Belki bir çeyrek ... Belki on ... ihtimal birkaç 
dakika sonra zehirleome hadisesi başlayacak, bütün canlılar 
hep birden can çekişmeye başlayacaklardı. 
İki vücudu birbiriyle kucaklaşmaya davet eden daya­
nılmaz bir kuvvetle, müthiş tehlikenin yaklaşmasından 
kaynaklanan büyük bir korku heyecanı arasında kalan gelin 
güveyi sanki kıyamet korkusuyla kavuşma zevkini karşılaş­
tırır gibi bir müddet öyle kaldılar. Semacia sis biraz daha 
arttı. Etraf bulandı. Sokaklarda görülen havagazlı sokak 
lambalarının ışıkları birer hale içinde yavaş yavaş donukla­
şıyorlar, boğuluyorlardı. 
İrfan heyecanının şiddetinden nefesi kesilir gibi bir hale 
geldi. Aynı hal yüz örtüsü altında bunalan geline de geldi. 
Güveyi hemen gelinin önünde yalvarırcasına diz çökerek: 
-Efendim zehirleome anı geldi. İşte nefes alma güçlüğü 
başladı. Ruhumun bütün damariarımdan birer kederli veda 
ile çekildiğini hissediyorum. Bu semaların, bu alemlerin, bu 
yıldızların halik-i zülcelalil ... Sevginin eşsiz hakimi aşkına 
artık yüzünüzü açınız. Şüphesiz hep şehit oluyoruz. İlk 
huriyi cennette varmadan önce dünyada göreyim. Güzel 
yüzünüzün nuruyla ferahlayarak ölüm acısı duymadan can 
vereyim, dedi. 
Bu sözleri o kadar titreyen üzüntülü bir dille söyledi ki o 
korkulu ve ürpertici anın tesiriyle gelini de baştan aşağı bir 
titreme aldı. O saniyede ay bulutlardan tamamıyla kurtul­
muştu. Feriha ayın ışıklarına döndü. Yüzünden duvağı kal­
dırıverdi. Ona ilk bakışında İrfan, çıldırma çığlığı denecek 
bir şiddet ve hayretle haykırarak bir iki adım geriye atıldı. 
Karşısında ayın aydınlattığı yüz, Beyoğlu'nda 151 numaralı 
evin kapısı önünde gördüğü o genç güzel kadının yüzüydü. 
ı Yüce yaraocısı. 
142