hemen aynı telâşla itiraz etti: 'Aramızda sadece arkadaşlık 
var.' Her zaman insana nasıl yardım edileceğini bilen bir ar­
kadaş. İstanbul'dan ayrılırken bana en işe yarayan hediyeyi 
vermişti hocam: Almanca bir lügat. Her zaman insana o anda 
neyin gerekli olduğunu yalnız Mustafa bilirdi. İşte durmadan 
gönderdiği yiyecek paketleri de bunu göstermiyor mu?
Sonra dönüş başladı. İstanbul'a önce Mustafa İnan geldi. 
Ja le Hanım'ın dönüşü çok uzun sürdü: çıkış vizeleri, savaş 
yıllarının yollan... Mektuplar kırk günde geliyordu. Her gün 
Erenköy'deki eve Mustafa İnan telefonla sordu, geldi mi di­
ye. Telgraf çekmedi henüz, bugün de gelmez dediler hep. J a ­
le Hanım yolda Bulgaristan’dan telgraf çekti, ama döndük­
ten bir hafta sonra geldi telgraf. Mustafa Bey de bu yüzden 
istasyona gitmedi ve akşamüstü gene Erenköy’e telefon etti 
Ja le Hanım'ın babası, "Sen çık telefona Jale," dedi. Durumu 
arlık herkes biliyordu, ama bu konuda kimse bir şey söyle­
miyordu evde. Mustafa İnan, Ja le Hanım'ın sesini duyunca, 
"A, geldin mi? Şimdi geliyorum," diyerek telefonu kapattı he­
men. "O günden itibaren hissettim ki Mustafa benimle başka 
türlü ilgileniyor. Ama ben, bu kadar değer verdiğim bir in­
sanla aramızda kırgınlık olmaması için, tam kararımı ver­
meden evlilik konusunda konuşmak istemiyordum. Acaba 
evlilik hakkında ne düşünüyordu? En başta, agaha beni ça­
lıştırır mıydı? Biraz Anadolu çocuğu olduğu için böyle düşün­
dük herhalde. Hemen her gün bana geliyordu. Vapurdan 
inerken beni karşılıyordu. Gidip bir yere oturuyorduk ve ko­
nuşuyorduk." Jale Hanım evlenmelerinin sözkonusu olma­
sından çok korkuyormuş. "Belirli yerlerimiz vardı; meselâ 
Cihangir’deki Ege bahçesi. Oralarda oturur, başkalarının ev­
liliklerinden konuşurduk. Konu bizim durumumuza yakla­
şınca ben ustalıkla başka şeylerden sözaçardım. Bir giin, üs­
telik evde, misafirlerin olduğu bir sırada. ‘Yarın seninle dört 
gözaltında konuşmak istiyorum,' dedi. Herhalde artık çok sı­
!10