dım. Kapı hemen açılmadı. Sonunda Atilla, söyle­
nerek kapıyı açtı. 
"Kapıyı neden açmadın?" dedim. 
"Duymadım," dedi. 
"Çocuklar nerede?" 
"Okula gittiler." 
"Kız?" 
"Ne bileyim ben! Mutfakta olmalı." 
Banyoda elimi yüzümü yıkarken, olayın üstünde 
hiç durmadığımı, hatta durmak bile istemediğimi 
fark ettim. Kapının geç açılmasındaki ihtimali hiç 
önemsememişti m. Muhtemelen tamamen benim 
hayal ürünümdü. Ama insanın içine böyle bir şüphe 
düşerse, içi acımaz mı, kıskançlık hissetmez mi? Ola­
yın üzerine gitmez mi? Aldırmazlığ ım, kocamı çok­
tan gönlümden çıkartmış olduğumun bir kanıtıydı. 
Uzun hastalıklara duçar olarak, kendimi işime 
adayarak, nöbetlere kalarak onu bıktırmış olabilir­
dim ama sürekli asabiyeti, hoyratlığı, yüksek sesli 
azarlarıyla o da beni tüketmişti. Üstelik aramızdaki 
gerginlik, çocuklara da sirayet etmeye başlamıştı . 
Küçük oğlum ara sıra babasını taklit ederek bana 
bağırıyord u. Büyüğü ise iyice içine kapanıyord u. 
Ben, ölesiye mutsuzdum. Boş anmak istiyordum ve 
bunu dile getirmeye çekiniyordum. 
Sık sık annemi düşünürdüm o günlerde. An­
nem, yabancısı olduğu bir memlekette, birbiri ar-
125