sürü yaşlı kadın, başianna kara çatma bağlaınışl ar, ayaklarının 
ucuna baka baka, sessiz, yasiara bürünmüş ona geliyorlardı. 
Kadınlann kara çatkılan onun yüreğine bir acı düşürdü, içi 
yandı. 
Kadınl ar, başlannı kaldırmadan ona, dudaklarının ucuyla, 
bir ölüm habercisi gibi, "Hoş geldin, kara yazgılı Hürüce," de­
diler. 
"Hoş bulduk ya niye kara yazgılı oluyormuşum avratlar?" 
diye gürl edi. "Dilinizin altındakini söyle yin. Hepinizin başın­
daki bu kara çatkılar da ne?" 
Kadınlar onun sorusuna karşılık vermedil er, başlannı önle­
rine eğip sustular. 
Hürüce de bir daha onlara başka bir soru sormadı, geçti 
köşesine küstü oturdu. Hiçbiri sinin de yüzüne bakmıyor du. 
Sonunda kadınlardan birisi dayanamadı: 
"Kara yazgılı Hürüce," dedi, "ne küsüyorsun bize?" diye 
ona çıkıştı. "Ne küsüyorsun bize kara çatkı bağladık, diye. Kara 
çatkı bağlamayıp da göbek mi atsaydık?" Sustu . 
Hürü Ana, ocağın yanındaki duvara sırtını dayaınış, kuru­
muş kalınışh. Niye kara çatkı bağladınız, diye sorma yüreklili­
ğini de bir türlü, kendini zorluyor zorluyor , gösterem iyordu. 
Biraz sonra dayanacak hali kalmamış olacak ki patladı: 
"Ne olmuş," diye sordu tepeden, ''başımıza bir iş mi gel­
miş." 
Az önceki konuşan kadın: 
"Gözü kör olasıca, ocağı sönesice Hürüce, ocağın batmadı 
mı sanıyors un. Demek, olanı biteni duymadın, İnce Memedi 
vurdular. Biz aylardır , bu kara çatkıyı başımızdan çıkarmadık." 
"Ne zaman vurmuşlar İnce Memedi, ne zaman?" diye can-
Iandı Hürü Ana. ''Ne zaman, ne zama n." 
"Biz haber alalı beş alh ay oluyor. " 
"Nerede vurmuşlar onu?" 
Hürü Ananın sesi gülüyordu. Gözleri de pırıl pırıldı. 
"Orada, Çukurova da, Akçasazda bütün Çukurovanın ga-
vur, dinsiz köylüleriyle candarmalar kıshrmışlar onu. İnce Me­
medin bir yanından uzun, kara ejderhalar geliyormuş, bir ya­
nından da köylüler , candarmalar , bir yanı da deniz derya ba-