mi?” diye sordu. Hademe bunu da bilmiyordu. Galiba genel
müdürü de, kurul üyelerini de tanımıyordu. T urgut, bağıra-rak sordu: “Peki sana emirleri kim veriyor? Hem genel mü-dürü tanımıyorsun, hem de onun verdiğini ileri sürdüğünemirlerle ukalalık ediyorsun.” Artık dayanamıyordu. Hade-meye hakarete başladı. Onun ne kadar aşağılık bir adam ol-duğunu, T urgut’u çileden çıkarmak için böyle konuştuğu-nu, kapıyı beklemeye bile layık olmadığını suratına haykır-dı. Onu amirlerine şikayet edecekti. Gerçi amirleri de hade-meden akıllı görünmüyordu ama hiç olmazsa sözden anlar-lardı. Sonra, adamı tehdit etmeyi denedi. “Sen benim kimolduğumu biliyor musun? Belki de genel müdür benimlegörüşmek istemiştir. Beni o çağırtmıştır. O zaman beni dur-durmanın hesabını nasıl vereceksin bakalım? Asıl o zamansana yol verirler.” Gittikçe, adamın seviyesine, hatta dahaaşağılara düştüğünü hissediyor, fakat bağırmaktan kendinialamıyordu. Bu arada memurlar odaya girip çıkıyor ve Tur-gut’a bakıyorlardı merakla. Yalnız, hademeyle neden kavgaettiğini kimse sormuyordu. Bu ilgisizlik T urgut’u daha çokkızdırıyordu. Onu buraya getiren odacıyı bir görebilseydi.Odanın kapısında, üstünde pijamaları, ayağında terlikleriöylece kalmıştı. Bir yandan da utanıyordu. Neden böyle ih-tiyatsızlık etmişti? Herkese rezil oluyordu. Bağırmaktan vesinirden midesinin sıkıştığını hissetti. T urgut’a yaklaşanmemur, genel müdürün toplantıya girdiğini söyledi ve bukılıkta yanına girilemeyeceğini tekrar hatırlattı. Turgut an-lamıyordu. Bu adam, bakanın yanından ne zaman çıkıptoplantıya girmişti? Kapının yanından hiç ayrılmamıştı Tur-gut. “Ben odaya girdiğini görmedim,” diye bağırdı memura.Memur, dairede birçok koridorun olduğunu, T urgut’unhepsini bilemeyeceğini ifade etti. Turgut, sinirli ve alaycı birsesle: “Bakıyorum, herkes istediği yere gitmek için çeşitliyollardan yararlanıyor. Bir ben, istediğim yere gidemiyo-
412