dunda ya da yüzünde bir acayiplik oldu ğundan de ğil. Asl ında ay-
rı ayr ı bak ıldığında her yeri biçimliydi; boyu, kilosu, k ıvırcık 
kuzguni saçlar ı, çenesi... ama hepsi bir araya geldi ğinde, toplamda 
bir bozukluk vard ı. Çirkin de de ğildi, hem de hiç de ğil. Vasat bir 
hoşluğu vard ı, bakmas ı güzel ama bakan ın akl ında yer etmeyecek 
türden. Yüzü öyle s ıradand ı ki onunla ilk kez kar şılaşanlar ın çoğu 
daha önce kar şılaştıklar ı hissine kap ılıyordu. Şu aşamada 
"güzel"den ziyade, "ho ş" iltifat ını koparabilirdi olsa olsa. Bunda 
bir beis yoktu elbette; tek sak ıncas ı hayat ının bu safhas ında 
Asya hoş değil, güzel olmak pe şindeydi. Do ğrusu hoşluk kendisi-
ne yak ıştırılmas ını istediği son şeydi. Bundan yirmi y ıl sonra vü-
cudunu daha farkl ı bir gözle görmeye ba şlayacakt ı. Asya gençlik-
lerinde çekici olmasalar da orta ya şlar ında gayet al ıml ı olabilen 
kad ınlardand ı. O zamana kadar daya nabilirse tabii... 
Maalesef Asya'n ın zerre itimad ı yoktu hayata. Zamana gü-
venmeyecek kadar kötümserdi. İlahi adaletin do ğruluğuna en 
ufak inanc ı olmayan bir yang ınd ı içi. Bu aç ıdan da ba şka kimse-
ye değil annesine çekmi şti. Bu kafayla ne sab ırlı olabilirdi ne de 
inançl ı; hayat ın, vücudunu onun ç ıkar ına döndürece ği günü bek-
lemesinin imkân ı yoktu. Fiziksel sönüklü ğünün k ızının genç kal-
bini s ızlatt ığını aç ıkça görebiliyordu Zeliha Teyze. Ke şke güzel-
liğin o kadar da arzulanas ı bir şey olmad ığını anlatabilseydi ona. 
Güzelliğin sadece en yanl ış erkekleri çeken bir m ıknat ıs olduğu-
nu ona söyleyebilseydi. Ke şke güzel do ğmamakla ne kadar şansl ı 
olduğunu; çirkin kad ınlara hem hemcinslerinin hem erkeklerin 
daha cömert davranaca ğını, hayat ının daha kolay olaca ğını anla-
tabilseydi. 
Yine tek kelime etmeden şifoniyere gitti Zeliha Teyze, terli ği 
ald ı ve diğer tekiyle birlikte Asya'n ın ç ıplak ayaklannm önüne 
koydu. Silahlar ını teslim etse de onurunu teslim etmeyen ma ğrur 
savaş esiri pozunda çenesini kald ırm ış ve s ırtını dikleştirmiş olan 
kızının önünde durdu. 
"Düş önüme!" buyurdu Zeliha Teyze. Anne k ız sessizce otur-
ma odas ına yolland ılar. Aç ılır kapan ır masan ın üzerinde çoktan haz ır edilmişti kah-
valt ı. Huysuzlu ğuna rağmen, masan ın, böyle bezendi ğinde, alt ın-
daki mercan rengi hal ıyla nas ıl uyum sa ğlad ığını görüp de be ğen-
meden edemedi. Üç çe şit siyah zeytin, k ırm ızı biberli ye şil zey-
tin, tam ya ğlı beyaz peynir, örgü ve otlu ve keçi peynirleri, ha ş-
lanm ış yumurta, petek bal ı, manda kayma ğı, ev yap ımı kay ısı ve 
böğürtlen reçelleri, porselen tabaklarda üzerine zeytinya ğı gezdi-
rilmiş, kekik serpilmi ş domatesler... F ırından yeni ç ıkm ış böreğin 
kokusu mutfaktan içeri süzülüyordu. 
Art ık doksan ya şında olan Cicianne masan ın başına oturmu ş, 
kendisinden bile daha ince bir çay fincan ı tutuyordu elinde. Yü-
zünde dalg ın ve biraz da şaşkın bir bak ışla balkon kap ısının ya-
nındaki kafesinde şakıyan kanaryay ı seyrediyordu yeni fark etmi ş 
gibi. Belki de öyleydi. Alzheimerin be şinci safhas ına girdiğinden 
bu yana hayat ındaki en bildik yüzleri ve hadiseleri kar ıştırmaya 
başlam ıştı. 
Mesela geçen hafta ikindi namaz ının sonlar ına doğru, aln ını 
seccadeye dayad ığı anda ard ından ne yapaca ğını unutuvermi şti. 
Okumas ı gereken dualar ın sözleri aniden bir harfler zincirine dö-
nüşmüş ve say ılamayacak kadar çok aya ğı olan kara, k ıllı bir k ır-
kayak gibi uzakla şıp gitmişti. Bir süre sonra k ırkayak durmu ş, ar-
kas ına dönmü ş, uzaktan Cicianne'ye el sallam ıştı. Ne yapaca ğını 
bilemeyen Cicianne elinde tespihi, ba şında namaz örtüsü, secca-
deye yap ışık, yüzü K ıble'ye dönük vaziyette oturakalm ıştı, sessiz 
ve hareketsiz, ta ki biri durumu fark edip onu yerinden kald ırana 
kadar. 
"Devam ı nas ıldı?" diye panikle sormu ştu Cicianne, onu diva-
na yat ırıp başının alt ına yumuşak yast ıklar koyduklannda. "Sec-
dede Süphane Rabbiyel ala, Süphane Rabbiyel ala, Süphane Rab-
biyel ala demek gerekir. En az üç kere söylemek laz ım. Üç kere 
söyledim." Çileden ç ıkm ış gibi tekrar etmi şti. "Ya sonra? Ondan