ı8
Yeşil başörtü bağlardı. Uzun boyluydu. Buğday benizli ka­
ra saçlıydı. İki kalın örgü saçları ta kalçasının üstüne kadar 
inerdi. Azıcık uzun yüzlü, gamzeli, büyük gözlerinde keder... 
Dudaklarının ucunda tatlı bir kıvrıntı, uzun, kara, kıvırcık kir­
pikleri... Kulağının az altındaki küçücük, serpme üç beni... Yü­
züne tuhaf, büyüleyen bir hava veriyordu. Seyran kutsal, başka 
dünyalardan gelmiş, dokunulmaz, yalnız, dünyada hiç eşi ol­
mamış bir yaratığa benziyordu. Uzun bir süre kimse, kadın ol­
sun, erkek olsun, Seyranın yüzüne bakamazdı. Hele hiç kimse 
Seyranın gözlerinin içine bakamazdı. Bir tuhaf, iç burkan, ada­
mı bir yerlere, bir hüzne, bir dayanılmaz acıya alıp götüren hali 
vardı. Çok eski, hüzünlü, yumuşak, bazı da çok sert, büyüle­
yen, gecelerin, dağların arkasından gelen bir türküye benziyor­
du. Çok az konuşur, belki de hiç gülmezdi. Sesi de bin yıllık bir 
ağıt, bir keder gibiydi. Ve binde bir güldüğünde, ortalık aydın­
lanır, dünya umutlanır, ışıklanıldı. Gülünce ta canevinden güler 
ve bir kat daha güzelleşirdi. Yirmi beşle otuz arasmda gösteri­
yordu. Kaç yıldır bu köydeydi, kimse farkında değildi. Burda 
doğmuş, burda büyümüşçesine toprağa yerleşmişti. Başmdan 
geçen büyük maceraya, belaya saygı duymayan kimse yoktu 
Anavarza toprağmda. Bu köyde herkes onu evinin kızı sayıyor, 
öyle kabul ediyor, o da kendisini öyle biliyordu. Seyran Kız bu 
köyden gitse olmazdı, bu köy ayakta duramazdı. Onlara öyle 
geliyordu. Başına gelen görülmedik felaketten sonra Pazarcık 
dağlarından Seyranın kardeşleri, amca oğullan, akrabalan onu
119