bilemiyordum hiç; ve çok korkuyordum. Amaçs ız ve yönsüz yürüyü şlerimizin sonunda, bir kere geçti ğimiz bir 
sokaktan bir daha geçince, bütün hayat ını tekrar ve endama vermi ş müzehhip Zarif Efendi karde şimiz pirelendi. 
Ama Allah da kar şımıza boş bir yang ın yeri ve hemen onun yak ınında kör bir kuyu ç ıkarm ıştı." 
Bu noktada gerisini anlatamayaca ğımı anlay ıp onlara söyledim. "Siz de benim yerimde olsayd ınız, bütün 
öteki nakka ş kardeşlerinizin selametini dü şünür, ayn ı şeyi yapard ınız," dedim bir cesaretle. 
Bana hak verdiklerini i şitince ağlamak geldi içimden: Hak etmedi ğim şefkat kalbimi yumu şattığı için 
diyecektim, de ğilmiş. Onu öldürüp att ığım kuyunun dibine gövdesi vurunca ç ıkan sesi yeniden i şittim 
diyecektim, de ğilmiş. Katil olmadan önce ne de mutluydum, herkes gibiydim, bunu hat ırlad ığım için diyecektim, 
değilmiş. Çocuklu ğumda yoksul mahallemizden geçen bir kör canlanm ıştı gözlerimin önünde: Pis esvaplar ının 
içinden daha da pis bir bak ır maşrapa ç ıkar ır ve mahalle çe şmesinin orada uzaktan seyreden biz çocuklara do ğru 
derdi ki: Yavrum, hanginiz bu âmâ amcan ın maşrapas ına çeşmeden su dolduracak? Hiç kimse gitmeyince şöyle 
derdi: Sevapt ır yavrum, sevapt ır! Gözlerinin yuvarlar ının rengi solup uçmu ştu da gözlerinin ak ıyla ayn ı 
renkteydi. 
O âmâ amcaya benzeme tela şıyla, Enişte Efendi'ye nas ıl k ıydığımı da alelacele ve zevkini hiç ç ıkaramadan 
anlatt ım. Ne fazla do ğru söyledim, ne de çok fazla yalan: İkisi aras ında kalbimi fazla s ıkıştırmayan bir k ıvam 
bulunca, Eni şte Efendi'yi öldürmek için oraya gitmedi ğimi anlad ıklar ını farkettim: Onu, daha önceden niyet 
ederek öldürmedim, demek istedi ğimi anlad ıklar ı gibi, kötü niyet yoksa insan Cehenneme hiç gitmez, derken 
kendime mazeretler ve özürler buldu ğumu da anlad ılar.