FAKİR BAYKURT
 
347
 
 
Ali'nin gelini gebeydi gene. «(Eferim ulan sakar Durmuş!)» dedi 
içinden. «(Beceriklisin! 
Bu bari oğlan olsan, şansına! .. Oğlan olsa da 
şu başımızdaki dağları devirse! ..)»
 
Akşama kadar döndü durdu oralarda. Gün batarken gitti, yorganı 
kaldırdı. Değneğini aldı, köye yürüdü.
 
Köy içinden geçerken Rıza’yı gördü.
 
Rıza koşup geldi uzaktan:
 
«Habarla
rın hayırdır işallah Abbas emmi! Hemen anlat!» dedi, 
ellerine sarıldı.
 
«Olmaz Irıza! Söylemem yeğenim!» dedi. «Hiç söylemem! Akşam 
toplantım var. Kel Bektaş’ın evine gel. Senden istediğim: O topal 
masa var ya okulda, onu aldırıver Bektaş’ın oraya. Sandalle
yi de 
isterim. Unutma...»
 
Rıza şaşırdı:
 
«Devlet sırrı mı yahu?» Ellerini çarptı birbirine «Marak
-
 
tan 
çatlıyoruz! Ha şimdi söyleyiver!..»
 
«Olamaz Irıza! Hiç yüksünme bana! Olanaksızdır! Masa sandalleyi 
unutma akşama!..»
 
«Masa sandalle ne olacak?»
 
«Masa san
dallesiz anlatamam! Haydi eyvallah yeğenim! ..»
 
Eve vardı.
 
Senem gördü önce:
 
«Hayrola buba, bari hayır habarlar getireydin?»
 
«Anlatamam kızım! Akşam toplantım var! Kel Bektaş’ın evine 
gelir dinlersin...»
 
Yusuf:
 
«Nasıl ettin buba, vardın geldin mi Ankara’ya
?»
 
«Akşam Kel Bektaş’ın evinde toplantım var, herkes gibi sen de 
gelir dinlersin!»
 
Cennet karı: