FAKİR BAYKURT
 
211
 
 
geziniyordu. «(Bir günün beyliği beylik Kır Abbas! Atın üstünde öyle 
bir kurul ki, herkesin yüreği oynasın yerinden! Oynasın anassmı 
satayım!. .)» Gezinirken derenin serinliğinden hoşlanıyordu.
 
Az sonra Rıza ile Battal atı çekip getirdiler.
 
Eyerlenmiş, 
pusatlanmıştı. Kozalarla, boncuklarla iyice süslenmişti. Eyerine, 
başına, boynuna süslü kolanlar vurulmuştu.
 
Rıza ile Battal da tüfeklerini takmışlardı. Kırmızı yeleklerini 
giymişlerdi.
 
Kır Abbas’a güle güle geldiler karşıdan:
 
«Ulan Abbas emmi
, ulan Abbas emmi! Ne olmuşsun habarın var 
mı?» diyordu Battal.
 
Rıza da: «Eyi olmuşsun! .. » diyordu.
 
«Gün doğası oldu mu?»
 
«Eh, vaktidir.» dedi Battal.
 
«Haydi öyleyse, bindirin beni ata! Şöyle gözelce bindirin 
yeğenlerim. Çok dikkat edin. Bir taşın yanına
 
çekin atı ki kolay 
bineyim. Kırk yılı geçiyor. ata binmedim, ayıp değil yeğenlerim... 
Unutmuşumdur...»
 
Atı bir yaşlı kayanın yanına çektiler. «Bismillah. his
-
 
mişââh!» deyip Kır Abbas’ı bindirdiler. Atın gemini, çilbirini verdiler 
eline.
 
«Eyi mi Abbas emm
i?»
 
«Eyi, çok eyi yeğenlerim...»
 
«Iratsın ya?»
 
Bir kuruldu, bir kasıldı:
 
«Iratım!» dedi.
 
Rıza ile Battal gülüyorlardı.
 
«Geçin sağ'ıma soluma! Takın tüfeklerinizi! işte gün doğuyor. 
Babas, Kumartaş köylerinin ardındaki dağın başı sırma
-
 
landı. 
Emrimdesiniz!
 
..»