rek. Zeliha Teyze'de görür görmez ho şuna giden bir şeyler vard ı. 
Şu göze çarpan h ızmas ı, mini eteği, abart ılı makyaj ıyla d ış görü-
nüşünü diğerlerinden ay ırmas ı mıydı acaba Armanu ş'u cezbeden? 
Yoksa bak ışlarında buldu ğu aç ıklık m ı? Bak ışlarında, insan ı ev-
vela anlamaya çal ışacağına, ne olursa olsun yarg ılamad ığına dair 
bir güvence ta şıyordu adeta.  
"Şuşan ninem İstanbul'da do ğmuş," dedi Armanu ş usulca ve 
cebinden bir kâ ğıt parças ı çıkard ı. "Evin adresi var yan ımda. Ba-
na yolu tarif edebilirseniz gidip görmek isterim bir ara."  
Zeliha Teyze kâ ğıdın üzerindeki yaz ıyı inceleyedursun, ma-
san ın öbür yan ında Asya, Feride Teyze'nin k ıpır k ıpır bir şeyler-
den rahats ız olduğunu fark etti. Kendini'tehlikeli bir durumda bu-
lan ve ne yana ko şacağını bilemeyen biri gibi aral ık balkon kap ı-
sına bak ıp duruyordu panikle.  
Asya yana e ğilip buhar ı tüten pilav ın üzerinden teyzesine m ı-
rıldand ı: "Şşşt, neyin var?"  
Feride Teyze sesini mümkün mertebe alçaltarak gene pilav ın 
üzerinden f ılsıldad ı: "Ermenilerin, ta seneler evvel dedelerinin 
kaçarken oraya buraya saklad ıklar ı sand ıklan ç ıkarmak için geri 
döndüklerini duymu ştum." Gri-ye şil gözlerinde k ıvılcımlarla se-
sini biraz daha yükseltti: "alt ın ve mücevher için dönüyorlar." De-
rin bir nefes ald ı ve heyecanla kendini yank ılad ı: "Alt ın ve mü-
cevher!"  
Asya boş boş bakt ı en uçuk teyzesinin heyecandan alev alev 
yanan surat ına. 
"Söylemedi deme, bu k ız buraya hazine sand ığı bulmak için 
gelmiş," diye ekledi Feride Teyze, gözleri hayali bir sand ığın 
içindeki zümrüt ve yakutlar ın ışıltısıyla parlayarak.  
"Nas ıl da bildin!" diye patlad ı Asya. "Ben de sana bunu an-
latacakt ım zaten. Bu k ız uçaktan ç ıktığında bi de ne görelim, el-
lerinde bavul yerine kazma kürek var..."  
"Geç bakal ım dalgan ı sen," diye ç ıkıştı Feride Teyze, bozul-
muştu. Kollar ını kavuşturup arkas ına yasland ı. 
Bu s ırada Armanu ş'un ziyaretinin ard ında daha derin bir sebep  
 olduğunu hisseden Zeliha Teyze sordu: "Demek buraya ninenin 
evini görmeye geldin. İyi de neden ayr ılmış ninen buralardan?"  
Armanuş hem bu sorunun sorulmas ına memnundu, hem de 
cevap vermeye isteksiz. Anlatmak için çok mu erkendi acaba? Hi-
kâyenin ne kadar ını anlatmal ıydı? Şimdi değilse ne zaman? Hem 
neden ya da neyi bekleyecekti ki? Çay ından bir yudum ald ı. Hu-
zursuz, neredeyse bitkin bir sesle: "Gitmek zorunda b ırak ılmış-
lar," dedi. Ne var ki bunu söylemesiyle y ılgınlığından, isteksizli-
ğinden silkinmesi bir oldu. Çenesini kald ırıp neredeyse gururla 
ekledi:  
"Ninemin babas ı, Ohannes İstanbuliyan çok me şhur bir şair ve 
yazarm ış. Cemiyetinde büyük sayg ı gören önemli bir adamm ış." 
"Ne diyo, ne diyo?" Cümlenin ilk bölümünü yakalay ıp geri-
sini kaç ıran Feride Teyze, Asya'ya dirsek att ı. 
"Ailesi İstanbul'un önemli ailelerindenmi ş," diye f ısıldad ı 
Asya kula ğına. 
"Dedim sana alt ın liralar için gelmi ş olmal ı..." 
Asya gözlerini yuvarlay ıp bir of çekti. İstediği kadar alayc ı 
olamam ıştı bu efekt, ama teyzesiyle u ğraşmay ı bırak ıp tekrar Ar-
manuş'un hikâyesine odakland ı. 
"Bana anlat ıldığına göre büyükdedem Ohannes okumay ı, 
yazmay ı ve düşünmeyi dünyada her şeyden fazla seven bir adam-
mış. Ninem der ki ben de ona benziyormu şum. Ben de kitaplar ı 
çok severim," diye ekledi Armanu ş mahcup mahcup gülerek.  
Dinleyenlerin baz ıları gülümsedi, çeviri bitince de herkes gü-
lümsedi.  
"Ama maalesef ad ı listedeymi ş," dedi Armanu ş ortam ın nab-
zını yoklayarak.  
"Ne listesi?" diye sordu Çevriye Teyze.  
"Ortadan kald ırılacak Ermeni ayd ınlar listesi. Siyasi liderler, 
şairler, yazarlar, gazeteciler, din adamlar ı... toplam 234 ki şi." 
"İyi de neden?" dedi Banu Teyze ama Armanu ş bu soruyu 
şimdilik atlamay ı yeğledi. 
"1915 senesinde 24 Nisan Cumartesi ak şam ı İstanbul'da ya-