sı çok seven birinin neden oturduğunu sormuş, sonra da beni 
zorla o grubun içine çekmişti. Kıvrılıp bükü len, arada bir kopan 
zincirin en zayıf halkası olmuştum; önümdeki, sarhoşluktan yal­
pala yan , şişman fizikçiyi elimden kaçırmamaya çalışarak, tıknef es 
bir halde kali pso ritminde koşuyord um. Ateşin çevresinde çığ­
lıklar atarak dönen Kızılderili savaşçıları kadar coşkuluydu grup, 
müthiş eğlendiklerine inanıyorlar dı. Bense kendime öyle acıyor­
dum ki az daha ağlayac aktım. Tony'nin gelip de beni o halde 
bulması utanç vericiydi . 
Gece yarısından sonra, parti kumsalda devam etti. Herkes 
zulasını ortaya çıkarmış tı. İçkiciler son biralarını, romlarını, te­
kilalarını, marihuanacılar otlarını getirdil er. Gruptaki tek Rus 
öğrenci, iki hafta boyunca özenle topladığı deniz kabuklarını 
okyanusa geri atıyordu . Bavulunda hiç yer kalmamıştı. Çanta­
sından çıkardığı kabukları , teker teker, olanca gücüyle suya fır­
latışı öyle komikti ki! Peter kulağıma fısıldadı: 
"İyice gerçeküstü bir ortam değil mi?" 
Kahkahalarla gülmeye başladım, kendimi bir türlü durdura­
mıyordum . Otun bir etkisini daha öğrenmişt im. Hayatın gü­
lünç, saçma yönlerini ortaya sermekte birebirdi bu yeşil, masum 
görünüşlü sihirb az. Kendi idamına yürüyen birinin, celladın dü­
şen pantolonuna gülmesini sağlayan bir serinkanlılık , mutluluk­
la hiç ilgisi olmayan bir neşe veriyordu; hayır, mutlu bir neşe de­
ğildi bu. 
Def alarca iskeleye gittim; umutsuzluğun, alkolün ve marihu -
ananın verdiği cesaretle kumsal boy unca, defalarca, tek başıma 
yürüdüm . İskeledeki küçük demir çıkıntının, uzaktan bakıldı­
ğında, çömelmiş bir insanı andırdığını bile bile, her sef erinde 
kendimi kandırıyordu m. Sahte umutlarla dolu, demir çıkıntının 
Tony'ye dönüşmesi için dua ederek, tekrar tekrar iskeleye çıkıp 
bakıyordum . Lambanın beyaz ışığı altında dakikalarca kıpırtısız 
duruyo r, beni gettodan görüp de gelmesini bekliyordum . So­
nunda yorgunluktan ve kendime duyduğum nefretten tükenmiş 
124