"At hazır, kapıda seni bekliyor." 
"Sağ ol Hatun." 
"Allah sözünü geçkil, kılıcını keskin eylesin." 
Değirmen kapısında onu saygıyla Kara Hasan Ağa karşıla­
dı, alının başını tuttu, Murtaza attan inince ah götürdü çınar 
ağacının alhna bağladı. 
"Hoş gelip safalar getirmişsin Murtaza Ağam , değirmeni­
mize." 
"Sağ olasın," dedi Murtaza Ağa, ama bir türlü de değirme­
ne doğru bir adım atıp da yürüyemiyordu. Pervanelere dökü­
len su, dönen taşlar, şakıldaklar inanılmaz, kulaklan sağır edici 
bir gürültü çıkanyorlardı. Hasan Ağa onun söylediklerini bir 
türlü anlayamıyor, ötekiyse avazı çıktığı kadar bağırıyordu. 
Hasan Ağa edemedi: 
"DuT Ağam," dedi, "şu değirmeni durdurayım da gele­
yim." 
Değirmene koştu, o korkunç gürültü de kirp diye kesildi. 
Ortalığı derin bir sessizlik sardı. Bu sessizlik daha çok ürküttü 
Murtaza Ağayı. 
"Diyordum ki ... " diye kekeledi. "Hani diyordum ki, bizim 
deli oğlan, kardaşım Ali buradaymış ... " Konuşurken gülmeye 
çalışıyor, gülemiyordu. 
Kara Hasan Ağa: 
"İçerde canım, içerde o. Keyfi yerinde ya, geldi geleli hiç 
dışarıya çıkmadı." 
"Nasıl çıksın fıkara," dedi Murtaza Ağa. "Ben öyle bir bok 
yedim ki, o da şakaını anlamadı. Benimkisi de eşek şakasıydı ... 
Yaaa, eşek şak,a sıydı." 
Orada dikilmiş duruyor, içeriye bir türlü yürüyemiyordu. 
Kara Hasansa undan apak olmuş değirmenin kapısını açmış, 
"Buyur Ağa," diyerek onu bekliyordu. 
"Buyur Murtaza Ağam." 
Murtaza Ağa sanki onu duymuyordu. 
Belki böyle yarım saattan fazla kapıda durdu kaldı. Güldü 
gülemedi, konuştu konuşamadı. Kara Hasana abuk sabuk bir 
şeyler sordu, ondan, bir kulağından girip ötekinden çıkan kar­
şılıklar aldı. Birazıcık kendisine gelince gülebildi. Baktı ki duru-
196