düşünmek, bir zamanlar benim de şimdi Kara'n ın kucağında duran Orhan gibi babac ığımın kucağına ç ıktığımı, 
ama orada Orhan gibi a ğacına al ışamam ış meyve gibi i ğreti değil, keyifle durdu ğumu babama ne de çok sar ılıp 
birbirimizin tenini köpekler gibi sürekli koklad ığımızı hat ırlad ım. Az daha a ğlayacakt ım da tuttum kendimi ve 
hiç akl ımda olmad ığı halde dedim ki: 
"Hadi Kara'ya 'baba' deyin bakal ım." 
Ne kadar da so ğuktu gece, ne kadar sessizdi bizim avlu. Çok uzaklarda köpekler dertli kederli 
hâvlaşıyorlard ı. Biraz daha vakit geçti, sessizlik karanl ık bir çiçek gibi hiç farkettirmeden aç ılarak yay ıldı. 
"Peki çocuklar," dedim çok sonra. "Hadi eve girelim de burada hep birlikte ü şümeyelim." 
Düğünden sonra yaln ız kalmaktan korkan gelin ile damad ın tutuklu ğu ile sadece ben ile Kara de ğil, 
çocuklar, Hayriye, hepimiz eve bir ba şkas ının karanl ık evine girer gibi çekine çekine girdik. İçerde babam ın 
cesedinin kokusu vard ı, ama kimse bunu farketmi ş gibi değildi. Merdivenleri sessizce ç ıkarken, elimizdeki 
kandillerden tavana vuran gölgeler, her zaman oldu ğu gibi döne döne birbirlerine kar ışıyor, bir büyüyüp bir 
küçülüyorlard ı, ama bunlar sanki ilk defa oluyormu ş gibi geldi bana. Yukar ıda, sofada ayakkab ılar ımızı 
çıkar ıyorduk, Şevket dedi ki: 
"Uyumadan önce dedemin elini öpeyim mi?" 
"Ben demin bakt ım," dedi Hayriye. "Deden öyle bir sanc ılı, öyle bir s ıkıntılı ki içine kötü ruhlar iyice 
yerleşmiş; hastal ığın ateşi her yerini sarm ış. Girin odaya da, yataklar ınızı sereyim." 
Onlar ı odaya sokmu ştu bile. Yataklar ı sererken, çar şaflar ı açarken, yorganlar ı yayarken, eline ald ığı her 
şeyden eşi benzeri bulunmaz bir harikaym ış, burada bu gece yar ısı sıcak odada bu temiz çar şaflar aras ında ve 
kuş tüyünden s ıcac ık yorganlar ın içinde yatmak bir padi şahın saray ında yatmak gibiymi ş gibi konu şuyordu. 
"Hayriye bize hikâye anlat," dedi otura ğına oturan Orhan. 
"Bir zamanlar mavi bir adam varm ış," dedi Hayriye. "Bir de onun en can dostu bir cin varm ış." 
"Adam niye maviymi ş?" dedi Orhan. 
"Hayriye Allah için," dedim. "Bu ak şam cinli, perili, hayaletli hikâye anlatma bari." 
"Niye anlatmayacakm ış?" dedi Şevket. "Anne sen biz uyuyunca yataktan ç ıkıp dedemin yan ına m ı 
gidiyorsun?" 
"Dedeniz, Allah korusun, kö tü hasta," dedim. "Tabii ki ona bakmak için gece yan ına gidece ğim. Sonra yine 
yatağımıza dönüyorum ya!" 
"Hayriye gitsin dedemin yan ıma," dedi Şevket. "Geceleri dedeme Hayriye bakm ıyor mu?" 
"Bitti mi?" dedi Hayriye Orhan'a. Yüzünü tatl ı bir dalg ınlık kaplayan Orhan' ın k ıçını bezle silerken otura ğın 
içindekilere bir göz att ı ve sanki kokusu yüzünden de ğil de, gördü ğünü yeterli bulmuyormu ş gibi yüzünü 
buruşturdu. 
"Hayriye," dedim. "Otura ğı boşalt da geri getir. Şevket gece odadan ç ıkmas ın." 
"Niçin ç ıkmayacakm ışım?" dedi Şevket. "Hayriye ne için cinli, perili hikâye anlatamazm ış?" 
Orhan korkudan çok, s ıçtıktan sonra yüzünde hep gördü ğüm o salakça iyimserlikle "Çünkü evde cinler var 
aptal," dedi. "Anne, var m ı?" 
"Odadan ç ıkarsan ız, dedeme bakay ım derseniz cin sizi bulur." 
"Kara yata ğını nereye serecek," dedi Şevket. "O nerede uyuyacak bu gece?" 
"Ben bilmiyorum," dedim. "Yata ğını Hayriye serer." 
"Anne, sen yine bizimle yatacaks ın değil mi?" dedi Şevket. 
"Kaç kere söyleyece ğim. Eskisi gibi sizinle yataca ğım." 
"Hep mi?" 
Hayriye elinde oturak ç ıktı. Son resmi al ıp götüren rezil katilin dokunmad ığı diğer dokuz resmi, saklad ığım 
yerden, dolab ın içinden ç ıkar ıp yatağa oturdum ve kandilin ışığında içlerindeki s ırrı anlamaya çal ışarak uzun 
uzun onlara bakt ım. Öyle güzel şeylerdir ki bu resimler, insan onlara unuttu ğu kendi hat ıralar ıym ış gibi bakabilir 
ve bakt ıkça, resimler de, t ıpkı yaz ı gibi, bakanla konu şur.