nın başucuna koymuştu. Akşamları, yatağa girince, kutsal
bir kitapmış gibi ondan sayfalar okurdu. ‘Düşünün bir kereEsat Ağabey ,’ diyordu. ‘İntiharını o kadar sade bir biçimdeanlatıyor ki; çarşıdan dört toplu bir tabanca satın almış.Kalbine isabet ettirmek için sol göğsünün altına ateş etmiş:sadece ciğerini delmiş. Bundan samimi anlatılabilir mi?’Bilmiyorum kaç kere okudu kitabı. Durmadan: ‘Benim İn-
cil’im bu kitap,’ derdi. ‘Gorki’yi kendime benzetmek ister-
dim ama, rıhtımda un çuvallarını bir taşıyışı var: neredebende o kuvvet?’ Rus yazarlarına hayranlığı böyle başla-mıştı.”
Esat, elini göğsüne götürerek sustu. Biraz nefes aldı. Son-
ra, sıkıntıyla gülümseyerek: “Gorki’nin hastalığı,” dedi. “Se-lim öyle derdi. Arada dinlenmeyince olmuyor.” T urgut, onuyorduğu için özür dilemek istedi. Önemli değildi. Uzun, za-rif ellerini iki yana açarak konuşuyordu: “Yaşadığıma göre,korkmamalıyım hastalığımdan. Kendini hatırlatmadıkçaonu unutmalıyım. Gözümü korkutmasına fırsat vermemeli-yim.” Aysel bir bardak su getirdi. Esat’ın hastalığına alışmışgörünüyordu. Esat, suyu uzatan eline baktı kızkardeşinin.Bu ellerde beklediği ilgiyi görmemiş gibiydi. Genç kız,Esat’ın bakışlarının farkında olmadı. Gözlerini boşluğa dik-mişti. Burada soluyorsun saydam çiçek. Bir masal kahrama-nının bu duvarların ötesine götürmesini bekliyorsun seni.Hem de uzun süredir bekliyordu. Bu evde yaşlanmaktankorkuyorsun.
“Ayrıntılarla sözü uzatıyorum galiba.” “Hayır,” dedi T ur-
gut. Asıl ayrıntılara girmelisin. Neyin önemli olduğunu bi-lemezsin. Belki de farkında değilsin sözlerindeki önemin.Selim’i konuşmak istemiyorum seninle. Sadece dinlemekistiyorum.
“Hayatının devrelerle anlatılmasını isterdi Selim. Wilde
devri, Gorki devri gibi.”
368