188 Ülkenin büyük şehirlere uzak bir dağ başı kasabasın da, bir demiryolu 
istasyonunda çalışan üç hikayeciy dik. İstasyon binasına bitişik yan yana üç 
kulübemiz vardı. Ben, genç Yahudi, bir de genç kadın. Sey yar hikâye satıcı lığı 
yapıyorduk. İşimiz pek parlak sayılmazdı; çünkü istas yonumuza tren çok seyrek 
uğruyordu. Ayrıca yalnız pos ta trenlerinin geldiği günler iyi iş yaptığımız 
söylenemezdi. Öğleden sonraları gelen posta trenlerinde daha çok elma, ayran ve 
sucuk -ekmek satılırdı. Bu saatlerde genellikle biz hikâyeciler uyurduk. Böylece 
gece için de dinlenmiş olur duk: Çünkü bizim bütün ümidimiz, geceyarısından 
sonra geçen tek eksprese bağlıydı. Öteki seyyar satıcılar bu saat lerde uyanıp 
gelemezlerdi çoğu zaman. Bizim de (hikayeci ler) uyuyarak gece ekspresini 
kaçırdığımız olurdu. Oysa is tasyon şefiyle de aramız iyiy di; fakat nedense 
genellikle bi zi uyandırmayı ihmal ediyordu istasyonun bu tek memuru. Ona da hak 
veriyorduk bir bakıma: Makasçılık yapıyordu, telgraflara bakıyordu, bütün 
işaretleri düzenliyordu; trenle re bilet satmak, kapıları açmak, kapamak... Bütün 
işler tek bir adamın üzerindeydi. Ona yaranmak için sık sık beda va hikâye 
veriyorduk; gene de bizi uyandırmayı unutuyor du bazen. Çoğu zaman, 
kendiliğimizden uyanmak zorun daydık. Bütün gün de hikâye yazdığımız 
düşünülürse, bu nun pek kolay bir iş olmadığı da ortadaydı. Evet, öğleden sonraları 
uyuyorduk; ama genellikle akşamüzeri ilham ge liyordu ve gecenin geç saatlerine 
kadar yakamızı bırakmı yordu. Bu 'yakamızı bırakmıyordu' sözüyle alay ediyordu 
istasyon şefi; biz de böyle anlarda, onun tek başına çalıştı ğını, her işe 
yetişemeyeceğini unutarak şiddetle eleştiriyor duk onu: istasyon şefliği odasına 
bitişik kulübelerimize ka dar zahmet edemez m iydi ekspresin geldiği sırada? Aynı 
işyerinde çalışan memurlar sayılırdık bir bakıma. Üstelik bazı geceler, yemeği bile 
unutarak elle yazdığımız hikâyeleri, is tasyon şefinin odasındaki tek daktiloda 
temize çekiyorduk. Hikâyeciliğe ilk ben başladığım için  daktilo yazarken ilk sı rayı 
bana veriyorlardı arkadaşlarım. Fakat ben sıramı genel likle genç Yahudi'ye 
veriyordum. Bu zayıf ve hastalıklı genç Yahudi'yi çok seviyordum.  
 
 Evet, bir bakıma demiryolu idaresinin memurları sayılır dık: Kulübelerimiz de 
istasyon binası için ayrılan alana kurulmuştu, üstelik hepsi bir örnekti ve istasyon 
binası ile ay nı mimari özellikleri taşıyordu, istasyon şefi gülerek, "me mur 
hikâyeciler" diyordu bize. Sonra o bitip tükenmez tar tışma başlıyordu: Hayır biz 
memur konumu i çinde düşünülemezdik: Bir kere parça başına ücret alıyorduk. 
Ayrıca, bu ücret, ekspres yolcuları tarafından ödendiği için resmî bir ödeme Demiryolu hikâyecileri - bir rüya