301
kapının dışında bekliyorm uş gibi elin i savurarak. “Çok da 
dert değil, Noel o kadar önem li bir şey değil bizim  için.”
Uzun, içe işleyen bir bakış attı Azur. “T atili ailenle geçire- 
m ediğine üzülmüyorsun yani, öyle m i?0
“Onu dem ek istemedim. Sadece yılın  bu dönem i H ıristiyan 
öğrenciler için  daha önem li diyorum .0 D uraksadı. Yanlış bir 
şey m i söylem işti acaba? Sözcüklerini hep dikkatle seçerdi, 
buzda yürür gibi tem kinli ilerler, bastığı yüzeyi çatlatm ış m ı 
diye durup durup kontrol ederdi.
Bu arada Azur dosdoğru baktı ona; ta için i görebiliyorm uş 
gibi tu h af bir ışıltı vardı gözlerinde. “Annenle baban dindar­
lar m ı?0
“Annem le küçük abim öyle0 dedi Peri. “Am a babam la bü­
yük abim pek değiller.0
“A h, nasıl bölünm üş0 dedi A zur ilgiyle. “D ur tahm in ede­
yim. Sen babana yakm am *
Yutkundu Peri. “Şey... evet, doğru.0
Azur başım  sallayarak kitaplarına geri döndü.
“Pek, ya siz?0 diye sordu P eri, çekingen bir sesle. “A ileniz­
le mi kutluyorsunuz?*
A zur duym am ış gibi kitaplarını im zalam aya devam  etti. 
Bir an, Collie’nin soluklan, yaşlı m üşterinin horultulan, sar­
kaçlı  saatin tik  tak lan  ve dolm akalem in kâğıdın üzerinde­
ki hışırtısından başka ses duyulm adı dükkânda. A zuı'un çe­
nesinin kasıldığını, gözlerinin dalgınlaştığını gözlem ledi Pe­
ri. Tüm bedeni, hatta varlığı daima hareket halindeydi sa n k i 
Profesörün yalım dayken ne geçm iş, ne gelecek vardı; yalnız­
ca şim diki zaman; o da daha şim diden uçup gidiyordu zaten.
K ahvesinden bir yudum  aldı Azur. “Benim  ailem  Spinoza 
artık.*
A rtık.  Bu kelim eyi söyleyiş şeklinden, P eri, dokunm am ası 
gereken bir sırra değdiğini hissetti. “Ö zür dilerim .*
Dolm akalem  durdu. “G el seninle bir anlaşma yapalım 0 de­