acımaya boş vermelisin. Biraz düşündüm ve sabrettim; sonra, 
"Bizi bir de bu acımak mahvediyor albayım,' dedim. 'Başkala­
rına acımakla başlayan bu tehlikeli duygu, her zaman kendi­
mize acımakla son buluyor. Kendimize acımaktan, başka işle­
re zaman kalmıyor. Acımak, ancak soyut bir düşünce olabilir. 
Ya da Batılılar gibi davranır insan: Acıdığı kimse için bir şeyler 
yapar. Buradan bir yere varır. Batılılar neden bize bunları öğ­
retmiyor? İşin esasını bana söyler misiniz albayım?" 
"Hiçbir şeyin aslını öğretmez onlar," dedi Sevgi. "Sonra bi­
zi pazar olarak kullanamazlar. Onların yanında yetişsek bile, 
işin esasını öğrenemeyiz. Temel bilgileri büyük bir titizlikle 
saklarlar. İşte durum meydanda: Bizim kumaşlarımız neden 
bu kadar çabuk soluyor?" 
"Her şeyimiz soluyor," diye heyecanla atıldı Hikmet. "Al­
çaklar! Hayır, soğukkanlılığımı kaybetmemeliyim. Onlara kız­
mak da, bir çeşit kendine acımaktır . 'Kendimize acıyacağımıza 
kendimizi tanıyalım albayım,' dedim. 'Kendini tanı derler ya; 
bu sözün gerçek önemini kavrayalım.' 'Doğru,' dedi albayım. 
'Fakat albayım, ben kendim olalı yıllar geçmiş; kendimi tanı­
madan geçen yılları unutmuşum. Onları nasıl öğrenmeli aca­
ba?' Birden ümitsizliğe düştüm. 'Üzülme oğlum Hikmet,' dedi 
albayım. İşte iyi bir yetiştirici de böyle olmalıydı, değil mi? İn­
sanın kendini bırakmasına engel olmalıydı. Bu yüzden de 
kaybediyorduk. Zaten hangi yüzden kaybetmiyorduk ki? 
Bunların hepsini saymak bile güçleşmişti. Fakat, artık ümit­
sizliğe kapılmaktan korkmuyor dum. Albayım her şeyin çare­
sini buluyordu. Bunun da çaresini buldu, 'Kendimizi başkala­
rına sorarız oğlum Hikmet,' dedi. Albayım bu kadar söyledi; 
ben onun sözlerini hemen çoğalttım. Zaten her sözü çoğaltı­
yordum; kötü alışkanlıklarımdan henüz vazgeçmemiştim. 
'Kapı kapı dolaşırız albayım,' dedim. 'Bizi bize anlatın, bizi 
durmadan kötüleyin, diye yalvarırız. Bize acımayın. Bize ken­
dimizi tanıtın. Durun, acele etmeyin: Önce kendinizi tanıyın. 
412