Adam hemen geldi, önüne düştü, konuşmadan Koca Os- 
manın evine vardılar.
"Osman Ağa, Osman Ağa, misafirin gelmiş, onu getirdim."
Kapı hemen açıldı. Bir kadın sesi:
"Hoş geldi, safalar getirdi konuk," dedi. 'Tanrı misafiri. Sen 
de gel Veli. Daha erken. Koca Osman semer onarıyor, gelin."
Adam:
"Benim uykum var," dedi gitti.
Kadın arkasından:
"Sağ ol Veli," dedi, konuğu içeriye çağırdı. "Buyur kardaş."
Koca Osmanm kaim sesi ocaklığın oradan geldi:
"Kimmiş o gelen?"
Kadın:
"Bildiğim tanıdığım yok. Bir Tanrı misafiri. Abalı. Dağlı 
olacak."
Koca Osman:
"Dağlı mı?" diye sordu. "Demek dağlı, dağlı ha? Eh, hoş 
geldi safalar getirdi. Gel gel şöyle ocağın başına, gel gel şura­
dan otur. Yağmur mu yağıyor?"
"Çiseliyor."
Koca Osman, semeri bırakmış, ayakta dikilmiş kalmış yol­
cuya aşağıdan yukarı bakıyordu.
"Ne dikilmiş kalmışsın, otursana kardaş," dedi. "Allah Al­
lah, otursana yahu. Ne oldu sana?"
Oturamıyordu. Otursa silahı gözükecekti.
Koca Osman ayağa kalktı, elini konuğun omuzuna koydu, 
çöktü:
"Otursana yavrum."
Oturmadı.
"Kamer, bir döşek getir de ser yere, kıymetli konuğumu-
/ /za.
Kadın evin öbür ucundan karşılık verdi:
"Getiriyorum."
Koca Osman:
"Oğlum konuk, aban da çok ıslanmış. Nereden gelip nere­
ye gidiyorsun?"
Sevinçli bir ses:
21