FAKİR BAYKURT
 
329
 
 
«Anlaşıldı efendim! Anlaşıldı elbet efendim...»
 
Arzuhalci İdris’in önünde bir köylü vardı. Sandalyeye yığılmıştı. 
«Bizim sınır, bizim tump...» deyip duruyordu. İdris, önünde eski 
daktilo makinesi, iki dura, bir vura, sandaly
eye yığılmış köylünün 
dilekçesini yazmaya çalışıyordu. Tık tık tık, kimbilir ne zaman 
bitecekti bu işi, bu dilekçeyi?..
 
Oradaki boş bir kanapeye oturdu: «(Aynan yazdıracağım! 
Götürüp vereceğim eline! Alıp işleme koyacak! Tarih numara verecek! 
Kimbilir kime
 
havale edecek! Belkim koyacak dosyaların arasına... 
Hapı yuttun Tozak köyü! Belle bil ki bağların gitmiştir! Emme, aldık 
mühürleri, geldik buraya, sattık kuzuyu; yazdıralım bir dilekçe! 
Yazdırmazsak olmaz... Yazdırmadı demesin komşularım, yoksul 
komşuları
m! ..)»
 
Nice sonra İdris efendi elindeki işi bitirdi. «Olup olup olup 
olup...» Ak kâğıdın üstünü kara yazılarla doldurmuştu... Kır Abbas’a 
dönüp bakmadan dışarı çıktı, fırından yarım ekmek, dükkândan biraz 
helva aldı... Bir de çay söyledi. Çabuk çabuk yedi
 
içti. Sonra eski 
makineye bir kâğıt taktı:
 
«Anlat baba!» dedi. «Sen anlat, ben toparlayıp yazayım!..»
 
Kır Abbas:
 
«Benimki toparlanmış hazır kafamda!» dedi. «Ben anlatacağım, 
sen AYNEN yazacaksın. Kaymakam yerindeki taşkafa öyle istiyor. 
Sen AYNEN yaz İdri
s efendi. Bizim Tozak köyümüzde...»
 
Sekiz sayfa yazdılar. Yanlışlı yunluşlu, cümleler bozuk...
 
Eski minareden ikindi ezanı okunup geçinceye kadar uğraştılar. 
Damga pulu yapıştırdılar, mühürleri bastılar. Arzuhalci İdris 25 
liradan 20 liraya zor indi...
 
Kır
 
Abbas 20 lirayı verip çıktı. Koşar adım hükümet konağına 
yöneldi. Merdivenleri uçar gibi tırmandı. Boş koridorları geçti. 
Kapının önünde bir nefes aldı. Sonra yaklaştı jandarmaya.
 
Göbeği tabancalı jandarma:
 
«Amca, paydos oldu!» dedi.