SADIK 
KOMŞU : (Durumdan sıkılmıştır.) Ben gideyim ... 
: Çok bile durdun ... Kadının haline bakmadan 
çullandın üstüne .. . 
FATMA KADIN : Yaptın mı yapacağını? Yaptın mı? (Dövünür.) 
SADIK : Kız ben ne yaptım? Çarparım ha!.. 
FATMA HANIM : Ah bir doktor olsa ... Bir doktor ... 
KOMŞU : Ay Yarabbi ... Şaşırdım kaldım ... 
FATMA KADIN : Sabah doktora gidecem, diyordu ya ... Gide­
medi zahir ... Tuh ... Tuh ... 
SADIK : (Komşuya) Haber verilecekse ben vereyim 
doktora ... Siz yerini söyleyin ... 
FATMA KADIN : Ver ya. Ver ya ... Bir işe yara bar i... 
SADIK ·: Kız, fırsat bilip horozlanmasana bana ... Hem 
KOMŞU hastanın başında zar zar ctüp dmma öyle! .. 
: Versin mi doktora haber? Versin mi kom­
şum? .. 
FATMA HANIM : Arif .. . 
KOMŞU : Sahi ... Arif Beye haber gönderelim ya ... Ben 
SADIK 
KOMŞU mi gitsem, ne yapsam? 
: Uzak mı? 
: Yoo. Uzak değil ama ... 
SADIK : Neresiyse ben gideyim ... 
FATMA KADIN : He ya. Git. Uçuver şurdan ... 
SADIK : Sen karışma!.. 
KOMŞU : Az önce baktım. Kapıcı da yoktu, ne cehen-
nemin kırına dolandıysa. 
FATMA HANIM : Ay! 
FATMA KADIN : (Ağlamaya başlar.) Ah hanımım! .. Gidiyor ... 
KOMŞU 
SADIK Gidiyor ... 
: Sus deli karı, sus! .. Bir de sen adamın asabını 
bozup durma ... 
: Bir yumruk indirmeli ki tepesine ... 
128