Ölmez Otu 631 
Bir ara ölü doğrulur gibi oldu, üstüne üstüne gelmeye başladı. Memidik göz­
lerini kapadı, sonra açtı. Baktı ki ölü orada olduğu gibi duruyor. Çınardan bü­
yük, san damarlı bir yaprak dolana dolana daldan indi, ölünün sağ ayağı ucuna 
düştü. 
Memidik birden döndü, kendini kurtardı, çalının içine sığındı, büzüldü, iki 
kat oldu, büzüldü. Yüreği çarpıyordu. Buradan kaçmak kurtulmak istiyordu , 
ama bir türlü kendini buradan ayırmak gücünü kendinde bulamıyordu. Bir yak­
laşabilseydi ölüye, şahadetparmağıyla bir değebilseydi. Sıcak mı, soğuk mu teni 
bir anlayabilseydi. Can atıyordu ama tüm bedenini tırnaklarına kadar, onu kötü­
rüm eden bir korku sarmıştı. 
Sıcaktı Geniş kenarlı hasır, ak şapkalar giyınişlerdi. Pantolonları ütülü, bu 
sıcakta, güneşin alnında bile kıravat takmış adamlar, her önlerine gelene soruyor­
lardı. Adamların otomobilleri güneşin alnında toza belenmiş, kara birer ışıltıydı­
lar. Bütün ova tozabulaşmış benzin kokuyordu . 
Adamın birisi çok uzundu. Yüzü kırış kırış, çizgileri düz, ta aşağılara, boynu­
na kadar uzuyordu . Küçücük, bir parmak bıyığı aktı. 
İkincisi şişman, şaşı, patlak, kurbağa gözlüydü. Kapkara giyinmişti. Hasır 
şapkası ötekilerin iki misliydi. Üçüncüsü çok gençti. Bir deri bir kemik kalmış, 
incecik çeneli yüzü küçücük, avurdu avurduna geçmiş, dudakları incecikti. 
"Şevket Beyi gördünüz mü? Şevket Beyi gören var mı7 Şevket Bey ... " 
Bütün ovaya sormuşlardı Şevket Beyi. 
Zalaca: 
"Hiç görmedim," dedi. "Düşümde gördüm, düşümde ... Doğramışlar. Hiç gör-
medim." 
"Hiç görmedik ." 
"Şevket Bey yahu ... Hani kocaman, bıyıklı. Elleri üç el kadar. Şevket Bey yahu." 
''Hiç görmedik. Hiç." 
Sefere geldiler. Sefer bir çukura sinmiş, karşıki çalılıktan çıkacak tavşam bek­
liyordu. Gözü nişangahta. Üç adamı görünce ayağa fırladı. 
"Şevket Beyi gördün mü, Şevket Beyi?" 
"Şura aşağı gidiyordu Şevket Bey. Ayağında beyaz sandalı, kocaman iki aya­
ğı. .. ŞeYket Bey ... Taşbaşı da gördüm. O yasak etti. Yasak etti de benimle hiçbir 
kimse konuşmuyo r. Karıla nın bile, iki gözümün çiçeği bekçibaşım bile, Ömerim 
bile ... Hiç kimse konuşmuyor benimle köyde. Herkes çarpılacağından korkuyor. 
Bak siz çarpıldınız mı? Taşbaşoğlu ermiş olsaydı önce sizi çarpardı. O ermiş de­
ğil, vallahi de billahi de ermiş değil. Ermiş olur mu hiç! itin biriydi. Hem de itoğ­
lu itin. Diyorlar ki Kırklar meclisine gitmiş. Mümkünü yok olamaz. Taşbaş bir