40  
40. Benim Ad ım Kara 
 
 
 
Belki şimdiye kadar anlam ışsınızdır: Benim gibi adamlar için, yani a şkı ve ac ıyı, mutluluk ve sefaleti eninde 
sonunda ezeli bir yaln ızlığın bahanesi haline getiren benim gibi keder erbab ı için, hayatta ne büyük sevinçler 
olur, ne de büyük üzüntüler. Ba şkalar ının ruhu bu duygularla altüst oldu ğu vakit onlar ı hiç anlayamay ız 
demiyorum; tam tersi, bu duygulan derinlemesine ya şayanlar ı fazla fazla anlar ız. Anlayamad ığımız şey ise, o 
sırada kendi ruhumuzun içine gömüldü ğü tuhaf tela ştır. Akl ımızı, gönlümüzü karartan bu sessiz tela ş 
hissetmemiz gereken as ıl sevincin ve üzüntünün yerini al ır. 
Babas ını şükür gömmü ş, cenazeden eve ko şar ad ım dönmü ş, Şeküreme ba şın sağ olsun diye sar ılm ış, sonra 
bana düşmanca bakan çocuklar ıyla birlikte kar ım kendini mindere at ıp hüngür hüngür a ğlamaya ba şlay ınca 
tutulup kalm ıştım işte. Onun kederi, benim zaferimdi; bir anda gençli ğimin rüyas ıyla evlenmi ş ve beni 
küçümseyen babas ından kurtulup evin beyi olmu ştum; kim inan ırdı benim gözya şlar ıma? Ama hay ır, inan ın 
değildi böyle; gerçekten üzülmek istiyor da üzülemiyordum. Kendi babam de ğil Eniştem baba olmu ştur çünkü 
hep bana. Dahas ı, cesedi y ıkayan işgûzar imam ın çenesi durmam ış olduğu için, Eni ştemin eceliyle ölmedi ği 
dedikodusu, cenaze s ıras ında, cami avlusunda hissetti ğim gibi, mahalleli aras ında da yay ılm ıştı. Bu yüzden 
ağlayamam kötüye yorulacak diye üzülmek istiyordum; ta ş kalpli bulunmak korkusu, en içten duygu budur, 
bilirsiniz. 
Benim gibilerini cemaatten at ıp kovmas ınlar diye anlay ışlı teyzelerin bir bahanesi vard ır ya hep: " İçin için 
ağlıyor adam," derler. Ben de için için a ğlar, nas ıl oluyor da böyle gürül gürül gözya şlar ı dökebiliyorlar diye 
şaştığım işgüzar kom şulara ve uzak akrabalara gözükmemek için bir kö şeye gizlenmeye çal ışır, acaba art ık evin 
beyi gibi davran ıp duruma hakim mi olay ım diye karars ızlıklar geçirirken kap ı vuruldu. Bir an Hasan'd ır san ıp 
telaşland ım, ama bu gözya şlı Cehennem'den nas ıl kurtulursam kurtulay ım, raz ıydım. 
Saray'dan gelen bir kap ı oğlan ıydı. Beni Saray'a ça ğırıyorlarm ış. Şaşırdım. 
Avludan ç ıkarken yerde, çamurun içinde bir akçe buldum. Saray'dan istiyorlar diye çok korkuyor muydum? 
Evet, korkuyordum; ama d ışarda, soğukta, sokaklarda atlar, köpekler, a ğaçlar ve insanlar aras ında olmaktan 
memnundum. Cellata teslim edilmeden önce zindan bekçisiyle şundan bundan, hayat ın güzelliklerinden, göldeki 
vakvaklarla havadaki bulutun ne acayip şeklinden tatl ı bir sohbet tutturup âlemin ac ımas ızlığını tatl ıya 
bağlad ığını sanan hayalperestler gibi, beni almaya gelen kap ı oğlan ıyla bir arkada şlık edeyim dedim, ama hiç 
gülmez, sivilceli, ketum bir çocuk ç ıktı. Ayasofya Camii'nin yan ından geçerken, ince, ipince servilerin puslu 
göğe narince uzan ışını hayranl ıkla farked erken, onca y ıl sonra Şeküre'yle evlenip ölmenin korkunçlu ğu değil, 
onunla bir yata ğa girip doya doya sevi şemeden Saray'da i şkencelerle can vermenin haks ızlığı tüylerimi ürpertti. 
Kulelerine korka korka bakt ığım ve işkencecilerin ve eli çabuk cellatlar ın hemen arkas ında iş gördüğü orta 
kap ıya değil, marangozhanelere do ğru yürüdük. Ambarlar ın aras ından geçerken, a ğzından buhar ç ıkan doru bir 
atın ayaklan aras ında, çamurda yalanan bir kedi dönüp de bize bakmad ı bile: Bizler gibi kedi de kendi pisli ğiyle 
fazlas ıyla meşguldü. 
Ambarlar ın arkas ında yeşilli morlu k ıyafetlerinden kimin adam ı olduğunu anlayamad ığım iki kişi, beni 
sessiz oğlandan teslim al ıp, yeni yap ıldığım ahşabın kokusundan anlad ığını küçük bir evin karanl ık bir odas ına 
tıktılar, üzerime de kilidi vurdular. Karanl ık bir odaya kapat ılman ın işkence öncesi korkutma törenlerinden 
olduğunu bildiğim için, işe önce falaka ile ba şlarlar diye umutlanarak, acaba nas ıl bir yalan k ıvırırsam bu i şten 
sıyrılırım diye dü şünüyordum. Biti şikte ise bir kalabal ık vard ı galiba; bir gürültüdür gidiyordu orada.