118 Yaşar Kem al-Dağın Öte Yüzü 
Birden ondan hiç beklenilmez bir çeviklikle ayağa fırladı. Gözleri yuvaları n-
dan dışarı fırlamıştı. 
"Ali," diye bağırdı var gücüyle. Uzaktaki kayalıklar yankılandı. "Aliii!" 
Sonra halsiz yere çöküverdi. Ellerini yere vurarak çırpınıyordu. 
İçinden bir yıldırım hızıyla geçiyordu: 
Amanın millet, kurbanınız kulunuz olayım, bunlar bana bir al ettiler. Bir al. 
Bir al! Vay vay vay! Toprak benim başıma. Bir al olmasa bu çocuklan alır da ya­
mmdan yola düşer de giderler miydi? Vay vay vay! 
İçindeki korku gittikçe büyüyor, k6kleşiyordu. Bir al... Bu dağda ... Kurt 
kuş ... Ziyaret ceviz i ... 
Ziyaret cevizi deyince, birden içi ışıdı. Tüm korkusu akıverdi gitti. İçine bir 
güven geldi oturdu. Başını kaldırdı ağaca çevirdi. Ellerini havaya açtı. Sevin­
ci uzun sürmedi. Şu ıssız dağın başında bir ağaçla yapayalm zdı. Yalnızlığı, ça­
resizliği öylesine duydu ki içinden ... Ip ıssız, ıpıssız, ıpıssız ... Boşalmış dünya ... 
Arısı sineği, karıncası kuşu, yılanı kertenkelesi, solucam böceği başını almış da 
gitmiş. Boşaltmışlar dünyayı. Bir ağaç, bir Meryemce şu yeryüzünde. 
Ağacın da insanoğluna ne faydası olur ki ... Eli ayağı yok ki gelene git desin. 
Dili yok ki haydi öte desin. Tüfeği yok, bıçağı yok. Evi yok, barkı yok. Ekmeği 
aşı yok. Gözü kulağı yok. Sipsivrice uzamış göğe öte. Bir fıkara ağacın elceğizin­
den ne gelir ki ... Köyü de yok, kömeci de ... Avradı yok, uşağı da ... Çırılçıplak. 
İla cı yok, ateşi de ... Fıkara ... 
Korku bastırdıkça bastırıyor, ona bir tuzak, ona bir al edip dağda koyup git­
tikleri düşüncesi içine bütün şiddetiyle ağısını akıtıyordu. 
Ne güzel de yüzüme gülüyorlardı. Ne de güzel... Alinin de yüzü hürü me­
lek yüzü gibiydi. Çocuklar yüzüme bakamıyor, gülemiyorlardı. Çocuk kısmı 
ne bilir al etmesini, ne bilir her bir kötülüğü içinde saklamasım! O büyüklere 
has. Kırk şeytanlığı etsinler de sonra adamın yüzüne gülü gülüversinler. Seni 
az sonra öldürecekken kardeş gibi boynuna sarılsınlar. Çocuklar ne bilirler ki ... 
Hasanımla Ummahanım yüzüme bakamıyorlar. Ha desen ağlayacaklardı. He­
le yiğit Hasamı n ardıma ardıma dolamyor, kulağıma kulağıma eğiliyordu . Fır­
sat bulup da söyleyemedi fıkaracık. Boynunu bükmüş de gidiyordu . Ben ebernin 
yanından aynlmam, beni de onunla birlikte kurt kuş yesin der gibi, hem de 
demiş de, öylecene gözü yaşlı gidiyordu . Demiş ama, o dinsizler aldırmamışlar. 
Ana kanlısı Uzunca Ali, bu dünya hiç. O dünyaya vannca yakanı kara göz­
lümün elinden nasıl kurtaracaksın? 
Fısır fısır konuşuyorl ardı. Çocuklan da yanıma yaklaştırmıyorlardı. Anla­
malıydım. Bende akıl mı var ki? Akıl mı koydu başımda şu atın ölümü? Göz­
lerini süzdü de, bacaklarını uzatıverdi. Tıpkı insan gibi can verdi. Ala gözleri 
süzülüverdi.