Cenabıhak işte sana böyle takdir etmiş. Kısmetini böyle bi­
raz uzacık yerden verecek. Yapacağım iyiliğe beni pişman 
etme. Çok şükür işte altımızda araba ... Geldik. Çok bir yer 
kalmadı. Beğenip de oturursan ne ala, hoşlanmazsan yine 
beraber döneriz. Ben seni zorla orada zinciriere bağlayıp bı­
rakmayacağım ya!.. 
Bu sözlerden sonra azıcık yüreğime su serpilir gibi oldu. 
Sustum. Sessiz bir tevekkülle etrafıma bakmaya başladım. 
Yine dere tepe demeyip gidiyorduk. 
m 
Yedi Çobanlar Çiftliği 
Bir hayli daha yol aldık. Nihayet Ayşe Hanım elini kal­
dırıp, parmağını dikerek uzun bir düzlükten sonra kabarmış 
bir tepenin hafif bir duman içindeki yeşil ağaçlarını göstere­
rek, "Geliyoruz. İşte orası ... Yedi Çobanlar Çiftliği ... " dedi. 
O yana baktım. İnce sisiere gömülmüş bir ağaçlık... Bu 
ormancığın koyu yeşil kümeleri arasından dağınık damlar, 
duvarlar, irili ufaklı binalar, pencereler, hacalar gördüm. 
Yine yüreğimi derin bir korku sardı. "Yedi Çobanlar Çift­
liği ... " Bu isim benim teessür dolu kalbirn için korkulu bir 
adlandırmaydı. Derhal gözlerimin önüne iriyarı, haydut ba­
kışlı, silahlı yedi tane çoban dizildi. Ben bunların arasında o 
geceyi nasıl geçirecekt im? Bunlar benden ne yolda hizmetler 
isteyece klerdi? Derhal yine gözlerim sulanarak dedim ki: 
-Ayşe Nineciğim, benim gibi çelimsiz bir kadın böyle 
yedi çobana birden nasıl hizmet edebilir? Yüz kuruşları da 
onların olsun, hepsi de ... Ben şimdi geri dönmekten başka 
bir şey düşünmüyorum. 
-Hay Allah'ın budalasıl Bugün seninle hakikaten der­
de çattım. Ne meram anlamaz kadınmışsın? Öyle yedi sekiz 
çoban filan yok. Çiftliğin kırk yıldan beri adı öyle. Oraya 
şimdi çiftlik demek de hata ... Büyük, viran bir bina etrafın­
da ufak tefek evierden başka bir şey kalmamış. Sen orada 
8