Adım adım bir yere giriyoruz, bir şeye hazırlanıyoruz. Kar­
şılaşma. Yoklayışlar. 
Prelüd yara alacak mı, alacaksa ne zaman, nerede bitecek, 
yeni ne başlayacak, bilmiyoruz. 
Ne kesecek soluğumu sevgilim, 
gitme ... 
Adam gülümsüyor. Kadın da. 
Kaçamaklar bitti. Bu öğleüstü heykelin dibine bırakılmaya­
cak. 
Epeyce yakınlarındayım. Görüyorum. Duyuyorum. İşitiyo­
rum da. Uydurmalar nerdeyse sahi ve sahih! 
Rica ederim, heykelin üç maymun heykeli olduğu sadece 
siz uzaktakilerin bir yakıştırmasıdır. Öyle bir şey yok. Cho­
pin' den ilk notalara kulak veriyorlar. 
İşitiyor musunuz? 
"Pekala, bademli tavuktan yemeyeceğim," demektedir 
adam. Gözlerini yumuşacık bir öpüş gibi kapayıp açmakta, bil­
diği, almaya, saklamaya değer ne varsa toplamakta, hepsini içi­
ne doldurmaktadır. Taze ot yeşili olabilir bu, hafif bir akşam 
esintisi, gök kızartısı, gün, lokanta, sessizlik, prelüdün ilk nota­
ları, upuzun bir sevişmenin ardından gelen serin gülümseyiş 
olabilir. Chopin'i de Scarlatti sonatlarından biri izleyecektir, 
umudu olabilir. 
Hemen ekliyor zaten: 
"Sizinkini de geri gönderelim mi?" 
Kadın ikinci martinisini henüz içmediği halde, epeyce bir 
özgürlüğe kavuşmuş ışıklı sesiyle diyor ki: 
"Ama bakın, yemeğin acısı bahara tından, beyaz ya da ka­
rabiberinden değil; taze yeşil biberinden. Bunu severseniz?" 
Oh hayır, adam ağzında ısırganotu dolaşmasından hiç hoş­
lanmaz. Bunu sanki kadın da bilmektedir, ama pek emin değil. 
Belki de, az önce araya giren öğütler, hatta gözlerinin önünde, 
burnunun dibinde çekilmiş nice acılı ve acıklı film kareleri, 
üstünde irili ufaklı ayak izleri bırakmış; o da bu izlerden ötürü 
21