FAKİR BAYKURT
 
19
 
 
Şimdi güneş daha çok yakıyordu. Karnının altı güneşe, ateşe 
dayanıksız, etle kemik arası bir dokuydu. Etle kemik kaynaşıyordu bir 
yer
de. Güneş dik dik indikçe yaşlı kaplumbağa dayanılmaz acılara 
yuvarlanıyordu. Acaba bu çırpınma ne kadar sürecekti? Acaba yanını 
toprağa verip çabalasa, tırnaklarını bir yere takabilir miydi? O inançla 
çabalamaya başladı. Bir an önce dönmeliydi. Yoksa için
de ne kadar 
su, kan, ilik varsa uçup gidecekti...
 
*
 
**
 
Kır Abbas soluk soluğa köye geldi. Hâlâ yalınayaktı. Tahta 
nalınları elindeydi. Sokaklardan, hiçbir şeye bakmadan geçip evine 
girdi. Dikkati çeken bir kıpırtı yoktu köyde. în, cin.
 
cinoğlu, cinkızı yok
tu. İnsanlar çekilip alınmıştı. Tavuklar. danalar, 
çocuklar yoktu. Vızılar sinek kalmamıştı.
 
«Kölge, kölge!» diye bağırdı.
 
Nalınlarını birbirine vurdu:
 
«Kölge!..»
 
Köy içinde «kölge» diye bir “matah” toplayan; yada o adla yeni 
çıkmış bir sancı ilâcını satma
ya çalışan bir yabancı dolaşıyor gibiydi:
 
«Kölge!..»
 
Evlerin yanları, arkaları, daha sarı çiçekken kurumuş sı
-
 
çanotlarıyle kaplıydı. Sıçanotunu mal yemezdi. Bittiği yerde toza 
toprağa karışana kadar dururdu. Davara koyuna kurt atarsa ona ilâç 
olurdu 
biraz. Sıçanotları sarı çiçekli, güzel kokulu olurdu. Rüzgâr gelir 
götürürdü döküntülerini.
 
Tozak köyü alçacık toprak evlerden kuruluydu. Avluları da 
toprakla, balçıkla çevriliydi. Yeşil yaprak, yeşil ağaç yoktu. Birer katlı 
evlerin odaları karanlık ve küç
üktü. Ağıllar, ahırlar, samanlıklar, 
evlerden daha fazla yer tutuyordu. Sokaklar “kemre” doluydu. 
Kasnaklayıp sermişler, yada toparlayıp yığmışlardı. Yazdan böyle hazır 
etmezlerse kışın tandır neyle ısınacaktı? Ekmek, bulgur neyle 
pişecekti?