Selim Bey, "Herhalde bu parçaları daha ilerde kullanmaya 
niyetim varmış," dedi. "Belki uzun bir hikayede, bdki de bir 
romanda .. , Durdu. "Böyle, parça parça ne ifade ettiklerini pek 
bilmiyorum. Fakat ısrarlarınıza da dayanmak mümkün değil 
tabii." 
Biraz daha <lüzeltti yazıyı, sonra oku<lu: 
"Bölümün başlığı: 
MA PETITE PRINCE SSE 
Nejat, dalgın bakışlı bir tıbbiye talebesiydi. Gözlerinde, he­
nüz yaşama<lığı elemli bir geleceğin solgun lekeleri, aynı mü­
tereddit ısurabı paylaşmak isteyenlerin hemen fark edebile­
cekleri bir ifade ile yerleşmişti. Uçuk pembe dudaklarından 
gözlerine yayılan tebessümün geçiciliğini görmeyen ler, ondaki 
bu elim istidadı kolayca gözden kaçırabilirlerdi. Dinlemediği 
sözlere kayıtsızca gülüşü, konuşurken muhatabına bakmayan 
dalgın gözlerinin ihmalciliği, otururken daima kavuşturduğu 
kollarının gerisindeki hareketsizliği, ilk bakışta tesirli olmak­
tan çok uzaktı. Zerrin'i tanıdığı gün de, soğuk ve durgun otu­
ruyordu. Arkadaşları , Zerrin'le bir roman üzerinde konuşu­
yorlardı. Bahsedilen romanın kahramanı hakkında yumuşak 
sözler eden arkadaşları gibi konuşması gerektiğini seziyordu. 
Fakat hayır, ne onlardan yana olsa, ne de onlara şiddetle karşı 
koyarak yıllardır içinde biriktirdiği garip hisleri dile getirse is­
tediği tesiri uyandıramazdı. Bu, onun kaderiydi. Halbuki Zer­
rin'e onlardan farklı olduğunu, arkadaşları gibi hissetmediğini 
ve şiddetli arzularım ifade etmesine yardımcı olacak bir insana 
muhtaç olduğunu, gururundan fedakarlık etmeden anlatmak 
istiyordu. Bir anlık sessizlikten faydalanarak, ''Romandaki bu 
sözleri aynı güzellikle tercüme etmek mümkündür," dedi. Bü­
yük bir gürültü ile itiraz ettiler. Zerrin koştu, romanı getirdi. 
194