KAPLUMBAĞALAR
 
230
 
 
şerbet içtik!” desinler. Sonra datlı datlı akıl
 
larına getirsinler... Bebelik dediğin ne 
zati? Teze buzağı gibi gelir... 
geçer! .. Ardından gençlik gelir, o da geçer! Geçer namussuz! ..»
 
«Olur Abbas emmi!» dedi Rıza. «Eyi söyledin! Hemen yapayım! 
Şimdi eyvallah!..»
 
«Güle güle yeğenim! Uğur ola! Yani güle güle!..»
 
Rıza bağırdı:
 
«“Eker Biçeriz”i
 
söyleyerekten okulun önüne!»
 
Çocuklar kaynaştılar, döndüler...
 
Rıza ellerini kollarını sallayarak yanları sıra yürüyordu.
 
Kızların oğlanların ince sesleri havada dalgalanıyordu:
 
Sürer eker biçeriz Güvenip ötesine Milletin her kazancı Milletin 
kesesine.
 
To
plandık baş çiftçinin Atatürk’ün sesine...
 
Kır Abbas:
 
«Helbeeet!.. Helbet!..» dedi sesi titreyerek.
 
Biz ulusal varlığın Temeliyiz köküyüz Biz yurdun öz sahibi Efendisi 
köylüyüz...
 
«Helbet!..» dedi Kır Abbas. «Helbet köylüyüz, helbet Gazi 
Hazratlarının sesi
ni duyuyoruz, helbet!..»
 
Çocuklar okulun önüne geldiler.
 
Rıza:
 
«Şimdi paydos veriyorum! .. Ekmeklerinizi y!y!p geleceksiniz!..» 
dedi, çocukları dağıttı. Seçtiği üç kızı şerbet işiyle görevlendirdi. 
Şerbetin pekmezi Rıza’nın evden gelecekti... Kızlar: «Yapa
rız Irıza 
emmi!» dediler.
 
Güzün güzel günleriydi. Köylüler arı gibi oradan oraya 
uçuşuyorlardı hala. Cevizleri yoktu çırpılacak, kabakları yoktu
 
damların başına serilecek. Ama işleri vardı. işleri bitip tükenecek gibi