da dağlara doğru çok ak, kabaran, yüksek bulutları, karanlık gölgele­
riyle sürdüğünde, şişen, genişleyen bulutlar saydamlaş ıp, dağiann ar­
kasında, üstünde, saydamlaşmış Düldüldağının dibinde söndüğün­
de ... Düldüldağı ağustos ortala rından sonra dımdızlak, kel, bulutsuz, 
soyunmuş, bir pembe kızıltıda, tüysüz kırlangıç yavrusu renginde ka­
lır. 
Kasabanın çarşısı irice, bir insan başı büyüklüğünde yüzyıllarca 
akarsuyun dibinde, sürüklene sürüklene sıykallaşıp cilalanmış çakıl 
taşlarından örülmüştü. Çarşının cadde sini, kaldırımlarını erişilmez bir 
incelik, bir sevgiyle ören, çakıl taşlarını akıl eden usta, onun hünerli 
elleri, belki uzun boylu güleçti, belki uzun parma klı, belki azıcık kam­
burdu, ama muhakkak, hiç şaşmaz, gözleri kara, hüzünlü, hep türkü­
ler ınırıldanan biriydi, ak çakıl taşlarını yan yana dizerken, aralarına 
kırmızı, mavi, donuk mor, yeşile çalan benekler atark en, uzunca du­
rup bakarsan bu beneklerden çiçekler örerk en, güzel gülen , gülerken 
inci gibi sütbe yaz dişleri gözüke n, işi bozı.ılunca da delisine öfkelenen 
birisiydi. Burası muh akkak, onu kimse anımsamıyor bu kasabada. Bu 
çarşı nın, bu kaldırımların yapıldığını, bu uzun caddeye sırarn sırarn 
çakıl taşla rının dizildiğini de amınsayan yok. Bu usta uzun yaşasay d�, 
çırakları olsay dı, onun gibi yumuşak, onun gibi devce öfkelenen, öf­
keden deliren , ağız dolusu gülen çırakları olsaydı, bütün kasabaların 
çarşı ları, alanları, sokakları böyle sıykal, yunmuş arınmış, nakışlı, 
mavi, kırmızı , yosun yeşili taşlarla donanırdı. Basmaya kıyamadığı­
mız ... Usta ne yapar yapar, bu maymun, bu insanlıktan çıkmış, yer­
yüzünü, gökyü zünü pis, sümük gibi, katı çimentoya boğan, renksiz, 
kişiliksiz kasabalar yaratan, kanlı, donuk, ölü kasabalar doğur an, öy­
künücü, hiçbir insanca yönü kalmamış, duymay an, düşünmeyen , ağ­
lamasını, gülme sini unutmuş, coşma yan, türkü söylemey en, okuma­
yan yazmayan, türkü dinlemeyen , ıslık bile çalmayan sünepe, sadece 
kendi olmaktan başka, kökü olmaktan başka bir şey olmaya çalışan, 
kendinin, çocukları nın olmayan her şeyden iğrenen kasaba ileri gelen­
lerinin, yeni yetme, görgüsüz, kasaba Belediye Başkanları�ın dinden 
ne yapar yapar, ağızlarından girer burunlarından çıkar, kalıbımı hasa­
rım ki, hiç olmazsa bir sokağı masraf ını cebinden yaparak, iri çakıl taş­
larıyla sütbeyaz, benekli nakışlamayı becerir di. Ne çırakları kalmış bu 
güzelim elli ustanın, ne kendisi .. � İşte bu kasabalar şimdi bu:; sebepten