190 olduğu için bizim ünümüzü de duymuşlar dı. Onlara her zaman ilk kopyayı 
ayırırdık: titiz müşteriler di. Ne var ki onların da raha t yataklarından kalkmaları, 
geceyarısından sonra bir hikâye almak için uyanmala rı kolay değildi. Gene de bir 
kolayını bulmuştuk: Yataklı vagon me murlarına birkaç kuruş vererek yolcuları 
bizim istasyonda uyandırmalarını sağlıy orduk. (Ayrıca, her gelişlerinde be dava 
birer hikâye alıyorlardı bizden. Okuduklarını pek san mıyorum. Herhalde elden 
düşme satıyorlardı.) Yataklı va gon yolcuları da olmasa halimiz haraptı. Bunlardan 
bazılarıyla ilişki de kurmuştuk. Acıklı durumumuzu bi ldikle ri için, onları 
geçirmeye gelen dostlarının getirdikleri pas ta, kurabiye gibi yiyecekleri de bize 
verdikleri olurdu. Ge nellikle geceleri çalıştığımız için çok acıkıyorduk. Hikâye leri 
geceleri yazıyor, geceleri temize çekiyor, geceleri satmaya çalışıyorduk. Ekspres 
uzaklaştıktan sonra yorgun argın istasyon binasına döner; bekleme odasında, 
yataklı vagon yolcularının verdiği kurabiyeleri yerdik. Bazen öteki satıcı lar da 
gelirdi bizimle birlikte. Ayrancı, satamadığı ayranın dan ikram ederdi bize; na sıl 
olsa ertesi sabaha kadar ekşi yecekti ayranı. Bize biraz acıyorlardı galiba. Elmacı da 
-her zaman değil - bir elma soyardı bizim için. Biz onlara satamadığımız 
hikâyelerimizi veremezdik: Hiçbiri okuyup yaz ma bilmiyordu. Sadece 
sucuk -ekmekçi bazen hikâye lerimizden -hangimizinki olursa olsun-  isterdi, son 
kopyalar dan olmak şartıyla: İnce kâğıttan olduğu için sigara sarıyor du 
hikâyelerimize.  
Bazen, neşeli olduğum zamanlar, yani satışlar iyi gitmiş se, yiyecek satıcılarına 
hikâyelerimi okurdum. (Genç kadı n buna karşıydı.) Sucuk- ekmekçiyle elmacı daha 
ilk satırlarda uyuklamaya başlardı, fakat sonuna kadar kalırlardı bekle me odasında. 
(Hikâyenin sonuna doğru da uyanırlardı.) Ay rancı bütün dikkatiyle dinlerdi beni; 
bu ilgi hoşuma giderdi. Elimden geldiği ka dar hikâye kahramanlarının 
konuşmala rını canlandırmaya çalışırdım okurken. Sonunda sucuk- ekmekçi başını 
sallar, kötü günler yaşıyoruz diyerek içini çe kerdi. Olur böyle şeyler derdi elmacı 
da: İnsan neler görüyor yaşadıkça. Satıcıların acıklı öykülerini anlatan hikâyeler de 
yazmıştım. Bunları dinlerken ayrancı bile uyuklardı.  
 İstasyon şefinin de yazdıklarımıza aldırdığı yoktu; fa kat nedense, her 
hikâyemizden muhakkak bir kopya alır ve bunları özenle dosyalayarak ayrı bir 
dolapta saklardı: Yö netmelikler  böyle gerektiriyormuş. Demiryolları idaresinin 
topraklan içinde yazıldıkla rı için 248. maddenin kapsamına giriyormuş bizim 
durumumuz. Kanun maddelerinden söz edilince ben elimde olmayarak kızardım: 
Bizim durumumu zu düzeltecek, bize de istasyon toprakları  içinde şerefli bir yer 
verecek yasalar yok muydu? Bizi sucuk -ekmek yasaları yla bir tutan bir anlayışa her