46 Yaşar Kemal -Dağın Öte Yüzü 
miş, üst üste abanmış başaklı tarlalar geçiyordu . Gün ışığı altında. Gün olanca sa­
rısıyla, uçsuz bucaksız bir ovada başaklarla, başaklara bulanmış dalgalanıyordu. 
Başını yana çevirince, yanında yürüyen Kara Yeliyi gördü. Gülümsedi. 
Veli: 
"Bre ulan, amma da dalmışsın hal Yarım saattır yanında yürüyorum, habe-
rin bile olmadı. Bu hal, ne hal böyle7" 
Ali: 
"Yok bir şey," dedi. "Fatmalı Bacıcık nasıl?" 
Veli: 
"Hiç sorma. Köyden bu yana, daha gözünü açmadı. Ne dersin, sen askercilikte 
çok hasta gördün. Ne dersin, Ali kardaş7" 
Ali: 
"Ne denir ki," diye içini çekti. 
Yanlanndan Delice Bekir, yanına yönüne bakmadan hızla geçti. 
Ali: 
"Hele koca hörtüğe hele. Yetiş ha kocamış azılı, yetiş! Yetiş de bize pamuğu 
açmamış tarla bul. Yetiş!" 
Veli: 
"Yetiş teres, yetiş!" dedi. "Köylü ne karar aldı, herhalde haberin yok." 
Ali: 
"Yok olur mu hiç, Muhtarlan birlik olmuş köylüyü takmıyor." 
Veli: 
"Takmazlar, takmasınlar ya görürler." Sonra geri döndü: "Fatmalı geride kal­
dı. Başına bir hal gelmesin. Ben varayım da Aliylen iki laf edeyim, dedim. Sağh­
eakla kal." 
Göç tüm yola düzülmüştü. Mavi dolamalı, ayağı yalın yaşlı kadınlar, ak 
başörtülü orta yaşlılar, zülüflü, sırmalı fesli gelinler, çeşit çeşit renkli krep bağ­
lamış kızlar yola düşmüşlerciL Yalın ayaklarının izleri ak topraklı yolu nakışlı­
yordu. Erkekler birkaçı bir arada toplanmışlar, konuşarak yürüyorlar, çocuklar 
yolun dışında oynaşıyorlardı. 
Gün attı. Ak yolun üstüne, orman ağaçlarının ötesine karmaka rışık gölgeler 
düştü. 
Alinin oğlu babasına, soğuktan kızarmış elini gösterdi. Dağların soğuğuna 
gelmişlerdi artık. 
"Çok şükür gün doğuyor," dedi. 
Alinin oğlu yedisini daha yeni bitirmişti.