KAPLUMBAĞALAR
 
232
 
 
Rıza, «Pekey pekey...» dedi, uzatmadı. «Kızlar oğlanlar koç katımı 
dersini görmekten yoksun kalmasınlar!» dedi.
 
Berber Sefer, Rıza’yı bitirdikten sonra Battal’ı aldı ele.
 
Rıza’
nın karısı içeriden birer bardak ayran yolladı. içtiler, ağızlarını 
sildiler.
 
Battal:
 
«Sana bir iş havale edeyim de aklında olsun Irıza!» dedi. «Yarın 
Kır Abbas’ı Seyranlı’ya getirmek senin görevin! “Beni unuttular...’ 
diye kulağımızdan gebe eder sonra! Am
an ha! ..»
 
«Olur!» dedi Rıza. «Başka işin varsa onları da sar başıma! Kurul 
üyesi olacak dürzüler de kurula kurula gezsinler köyün içinde! 
Varlıklarıyle yoklukları belirsiz’ ..»
 
«Haa valla eyi akıl ettin, sarayım bu işi Kel Bektaş’rn başına! Alıp 
gelsin Kı
r Abbas’ı oraya! Valla eyi akıl ettin Irıza! Ben onlar için bir 
işbölümü yaparım bu akşam...»
 
*
 
* *
 
Ertesi gün kuşluk olmadan yola çıktılar. Her koçtan bir delikanlı 
sorumluydu. iplerini ellerine almışlardı. Koçlar birbirlerine saldırmak 
için iplerini tart
ıyorlardı.
 
Çocuklar yokuş yukarı koşuyorlar, zıplıyorlardı.
 
Kır Abbas’ı bir eşeğe bindirmişlerdi. Kel Bektaş da yanı sıra 
yürüyordu.
 
«Herkes gidiyor koç katımına, eyi! Emme seni neye götürüyorlar 
Abbas emmi? Valla anlamıyorum, anlamıyorum!» diyordu Bektaş.
 
Kır Abbas:
 
«Anlamayacak ne var Kel yeğen? Yüğrülecek koyunların başını 
ben tutacağım ki dadını eyi çıkarsınlar...»
 
Gülüştüler.
 
«Bugünler köylerin belli günleri! Bugünleri görmek bir devlet!