kutucu bir görünüşü de yoktu. Utanmadan bıraktığı saka­
lında güve yeniği gibi boşluklar vardı. 
Bünyamin koltuğunun altında bir ekmek ve elinde bir ça­
nak yoğurtla yukarı geldi. Alibaz'ın elinde ise bir bal çanağı 
vardı. Delikanlı büyük dayısının babasıyla konuştuğunu gö­
rünce bunu bir yorgunluk belirtisi olarak yorumladı. Arap 
İhsan bir yandan horlayıp bir yandan da salyalarını akıtan 
yeğenine şunları söylüyordu: 
"Ey kör! Aç gözünü de düşlerden uyan. Simurg'u göreme­
sen de bari küçük bir serçeyi gör. Kaf Dağına varamasan bile 
hiç olmazsa evinden çıkıp kırlara açıl; böcekleri, kuşları, çi­
çekleri ve tepeleri seyret. Bırak dünyanın haritasını yapma­
yı! Daha hayattayken bir taşı bir taşın üstüne koy. Gülleri ve 
bülbülleri göremeyip gün boyu evinde oturan adam Dünya­
nın kendisini hiç görebilir mi?" 
Uyanıklar alemindeki dayısı ona bunları söylerken, uy­
ku halindeki Uzun İhsan Efendi ise düşünde muhteşem bir 
korsanı görüyordu. Düş, yatağanlar, kılınç şakırtıları, Rum 
ateşi ve naralarla dolup taştı. Yatağanı dişlerinin arasında 
olduğu halde bu korsan, bir gemiye rampa ediyor, topları 
ateşliyor, fırtınalarda dümene asılıyor ve durup dinlenme­
den yıldızları sayıyordu. Bu muhteşem korsan, dayısı Arap 
İhsan'dı. Defalarca esir düştüğü ve yıllarca forsalık yaptığı 
için sırtındaki sayısız kırbaç izini ona gösteriyor ve bu kızıl 
izleri de dünya haritasına çizmesini öğütlüyordu. Kendi çiz­
diğinden farklı olarak korsanın haritası bire bir ölçekliydi: 
Dayısı bir haritanın içinde yaşıyor ve bundan gurur duyu­
yordu. Barbut oynarken zarları attığında, gelen her sayı bu 
adam tarafından hüsnü kabul görüyor, arkasından oklar ve 
kurşunlar atıldığı halde kaçarken kahkahalar atabiliyor du. 
Tam bu sırada Uzun İhsan Efendi'nin düşünde oğlu Bünya­
min belirdi. Delikanlı engerek kadar uzun ve renkli bir ma­
ceraya atılıyordu. Kumral bıyıkları ve ölçülü yüz hatlarıyla 
21