Zeynep, önümde duran sehpaya cep telefonumu, 
telefon defterimi ve yatağımdan toparladığı mek­
tupları koydu. Hemşire uzun bir lastikle sağ kolu­
mu dirseğimin üzerinden sıktı, işe yarar damar bul­
maya çalıştı. Bulamayınca, lastiği söktü, sol koluma 
bağladı. Kollarım ve ellerimin üstü kan vermekten, 
serum almaktan delik deşik. 
Şişmiş ve morarmış ellerime bakarken, anne­
min dikiş kutusunda duran ve çocukken bana hep 
çok gizemli gelen iğne yastığını hatırladım, kendi­
mi üzerinde değişik boylarda iğneler buluna n o 
küçük yastığa benzettim. İğne yastığıyla oynamam 
yasaktı. Her yasak şey gibi, merakımı çekerdi. "Ni­
ye bu kadar çok iğne saplı buraya?" diye sordu­
ğumda, "Çünkü o bir iğne yastığı," demişti an­
nem, "işi bu!" 
Sonraki yıllarda iyice haşır neşir oldum iğne yas­
tıklarıyla. Evde patron çıkartarak çocuklarına elbi­
seler diken annem, bana da öğretmişti dikiş dikme­
sini. Az mı dikiş diktim, nerdeyse on iki, on üç ya­
şımdan beri. Benim çocukluğumda ve gençliğimde 
hazır giyim yoktu. İç çamaşırından en şık giysileri­
mize kadar her şeyimiz evde dikilirdi. Ben annemin 
dikişe yatkın el becerisini almış olmalıyım, sever­
dim kendime bir şeyler biçip dikmeyi. İstanbul'da 
eğitimli bir aileye doğacağıma, bir Anadolu kasaba­
sında, kendi halinde bir evde doğaydım, o kasaba­
nın terzisi ben olurdum kesin! Dün akşam karıştı-
286