sinin ne oldu ğunu çıkarana kadar bo ş boş baktı. Artık Ame- 
rika'da, Massachusetts'te olmad ığını hatırlaması için birkaç 
saniye geçmesi gerekti. Bulundu ğu yer, kocas ı ve üç çocu ğuy- 
la payla ştığı o geniş ve lüks ev de ğildi. Bunlar ın hepsi ba şka 
bir zamana aitti. O kadar uzak bir zaman ki, de ğil kendi ma- 
zisi, bir peri masal ı gibi geliyordu şimdi. 
Hayır, Massachussets'te de ğildi. Dünyan ın bambaşka bir 
yerindeydi. Konya'da, ilaç ve temizlik malzemesi kokan mü- 
tevazi bir hastanedeydi. Ve şu an nefes al ış verişini işittiği, in- 
san yirmi senelik kocas ı değil, geçen yaz güne şli bir ö ğleden 
sonra uğruna kocas ını terk etti ği adamdı. 
Masa lâmbas ını yaktı. Çehresini yumu şatan kehribar ımsı 
ışıkta, uykuda geçirdi ği şu bir iki saat boyunca odada de ği- 
  
409 
şen bir şey olmuş mu diye merak etmi şçesine sa ğa sola ba- 
kındı. Hayatında gördü ğü en küçük hastane odas ındaydı. 
Gerçi Ella’n ın hayatında pek fazla hastane odas ı gördüğü 
söylenemezdi ya neyse. Tam orta yerde hasta yata ğı duruyor- 
du. Onun d ışındaki her şey, - hırpalanmış bir etajer, ah şap 
dolap, sandalyeler, papatyalarla dolu vazo, üstü haplarla 
kaplı sehpa- yata ğa göre hizalanm ıştı. Bir kenarda Aziz'in 
okuduğu kitap duruyordu: Ben ve Rumi. 
Konya'ya geleli dört gün olmu ştu. Şehirdeki ilk zamanlar ını 
tipik turistik u ğraşlarla geçirmi şlerdi: An ıtları, müzeleri gez- 
miş; sokaklar ı, binalar ı görüntülemi ş; yöre yemekleriyle kar ın- 
larını doyurmu ş, alelade ayr ıntılara bile pürdikkat kesilmi şler- 
di. Düne kadar her şey yolunda gidiyordu. Ama dün Aziz ö ğle 
yemeği esnasında fenala şmış, acilen en yak ın hastaneye kald ı- 
rılmıştı. O andan itibaren tam olarak ne umaca ğını bilmeden 
ama gene de umutlanmaktan vazgeçmeden bekliyordu Ella. Ve 
bir yandan Tanr ıyla münaka şa ediyordu. "Bu kadar geç verdi- 
ğin aşkı böyle erken mi alacaks ın elimden? Adil de ğil bu yapt ı- 
ğın. Ya hiç vermeseydin a şkı, ya bıraksaydın yaşayayım..." 
Yatakta yatan adama sevgiyle bakt ı. "Canım, uyuyor mu- 
sun?" diye sordu. Asl ında onu uyand ırmak istemiyordu. Ama 
şu an sesini duymaya o kadar çok ihtiyac ı vardı ki. Dayana- 
madı. Bir daha*seslendi: "Aziz!" 
Hastanın nefes al ış verişinin monoton ritmi bir anl ığına 
sekti, ezgide bir nota fire verdi ama ba şka bir yan ıt gelmedi. 
"Uyuyor musun?" diye tekrarlad ı Ella sesini yükselterek. 
"Uyuyordum!" dedi Aziz muzipçe. "Ne oldu a şkım, uykun 
mu kaçtı?" 
"Sabah ezan ı ürpertti..." diye cevap verdi Ella ve sustu. 
Sanki bu üç kelime her şeyi açıklıyordu: Aziz'in kötüle şen 
sağlığını, onu kaybetme korkusunu, a şk denen ç ılgınlığı ve 
başlarından geçen her şeyi özetliyordu. 
Aziz yatakta güçlükle do ğruldu, koyu ye şil gözlerinden in- 
  
410 
  
421 
  
 
  
ce bir s ızı taşıyordu. Lâmban ın ışığında, karbeyaz çar şaflar 
arasında biçimli yüzü solgun görünüyordu. Gene de sakin ve 
emin bir hâli vard ı. 
"Sabah ezan ım hep özel bulmu şumdur" diye f ısıldadı Aziz. 
"Bu sese al ışkın olanlar onu senin gibi duyamaz. O kadar ka- 
nıksamışlardır ki büyüsünü fark edemezler. Hâlbuki bir ya-