Bak şu sabiye, onu da kendine benzetm işsin. Ne yaph söyle, ne 
yaph sana İnce Memed ?" 
O bağırdıkça Memed gülüyordu. 
"İnce Memed bana bir şey yapmadı anacığım. Ben de 
ona ... " 
"Gül gül," diye daha çok kızdı kadın. "Ah, sen evimde ko­
nuk olmasaydın, sana yapacağımı bilird im." 
Dışanya çıkh hızla, aynı hızla da geriye döndü. 
"Teh, şuna da bak, İnce Memedi öldürmeye gidene de bak, 
bir de imam kılığına girmiş, kandıracak da, İnce oğlumu yaka­
layacak da, götürüp de Ağası Kertiş Aliyle, o san çıyan Yüzba­
şıya teslim edecek de ... Tuzlayım da kokmayın e mi, Yüzbaşı 
da, Ankaradaki Gazi Mustafa Kemal de efendi oğluma kırmızı 
kuyruklu madalya verecek de ... " 
"Ana, bacı, Kertiş Ali benim ağam değil ." 
"Heıni de Kertiş Ali senin feriştahm, o cellat, o kan içici, 
hemi senin, hemi de bu evin, boynu altında kalası erkeğinin pa­
şası. O İnce Memede bir şey olsun da, hiçbir şey olmaz ya, ben 
ona gösteririm. Bir daha eve sokmam onu. Alır çoluk çocuğu­
nu, şu avradım gider cehennemin dibine. Bu evin eşiğinden 
içeri onun ayağını sokarsam bana da Kara Zeynep demesin ler, 
şu saçlanını keser de eşeklere kuyruk eyler im." 
Durdu, gerildi, alaycı, küçümseyici bir tavır aldı: 
''Yiğitlerimiz Akçasazda İnce Memedi kıshrmışlar da, otuz 
pare köyün yiğitleri, beş bölük candarma da yanlannda İnce 
Memedi yakalamaya, öldürmeye ... Breh, breh, breh, yiğitlerime 
de bakın!" 
Kadın alaycılığı bırakh, birden kükrer gibi oldu, değişti, 
kabardı. 
"Oğullarım, oğullarım, bir tek adamı bin beş yüz bin, beş 
yüz bin köylüylen, ahnan itinen böyle sabi çocuklarınan kısh­
np öldürmek kolay , İnce Memed ölmez . ya ... " Sesini indirdi, 
"İnce Memed olmak zor, İnce Memedlik zor yavrularım. Beni 
dinle oğlum, iyi ki bıraktın da geldin İnce Memedi kövalama­
yı ... " Memede doğru eğildi, Memedin gözleri yaş içinde kal­
mışh, kendini bıraksa, şurada, şu kadının dizlerine kapanıp ağ­
layacakh. "Bak yavrum, o İnce Memed var ya, bir ermiş kişi, 
63