"Yolcu yolunda gerek Ana, yolcu yolunda," diyerek eşeğe 
gitti, onu çalıdan çözdü. "Bin Ana," dedi. 
Hürü güldü. 
"Haydi, haydi tut ayağırndan biney im. Bu gece yarısı binit 
kütüğünü nerede bulacağ ız." 
Gün bumuna ormanı çıktı lar. Keven dikenlerine gün vur­
muş, bir pembe ışık bulutu yamaçlarda savruluyor, tozukuyor­
du. Ormanın üstünden de yer yer, yeşil, sarı dumanlar kalkı­
yordu . 
"Baksana Kısaak, şu karşı dağın ardından bir duman yeki­
niyor gibi. Benim gözlerim iyi seçemiyor, ocak dumanı mı o, 
yoksa yekinen bulut mu?" 
Kısacık, sağ elini gözlerine siper edip baktı: 
"Bu duman ocak dumanı Ana," dedi. "Dikine tütüyo r." 
"İyi." 
Eşeği tekmeledi . 
Yemyeşil bir küçük koyağa indiler. Koyağın ortasından in­
cecik bir su çakıltaşlarını yuvarlayarak akıyordu. Aşağıda, tek 
ağaan dibinde birçok kadın karartısı görd üler. Kadınlar ya ye­
re çömelmişler, ya oturmuşlardı, buradan belli olmuyordu. 
"Oraya gidel im." 
"Gidelim Ana," diye eşeğin önüne düştü Kısacık Mahmut. 
Onlar yaklaşınca kadınlar hep birden ayağa kalktılar. 
"Selamünaleyküm kadınl ar." 
"Aleykümselam," dedi kendi yaşında bir kadın. 
"Kolay gelsin, yunak mı yuyordunu z?" 
"Yunak," dedi yaşlı kadın. 
Bunların Yörük kadınları olduğu uzaktan bile belli oluyor­
du. Başlarına taç başlık dedikleri işlemeli bir gümüş tas kapatı­
yorlar, onun da yöresini incik boncukla, zenginleri altınla, in­
ciyle donatıyorlardı. Önlükleri de köylülerin önlüklerinden 
başkaydı. Çok renkli, çok işlemeliyd i. 
"Hangi obadan olursun uz?" 
"Sarıkeçili," dedi Y örük kadını. 
"Ben de Hürüyüm, bu da Kısaak Mahmut. Ben büyüttüm 
bunu, yani bu da benim doğurmadığım oğlumd ur." · 
Kadınlar gülüştüler. 
257