hissederek korkmuş, sonra, orada sandalyede kıvrılıp kalan 
babasını farketmişti. Babasının sandalyede, öyle bükülüp arkaya 
yaslanan gövdesini görünce önce ona acımış, sonra gövdenin 
ne kadar küçük, zavallı ve kuru olduğunu farketmiş, bir ara 
eskiden babasının böyle olmadığını, ölümün, gövdeyi birkaç 
saat içerisinde kurutup küçülttüğünü düşünmüş, sonra yapılması 
gereken şeyleri düşünmeye başlamıştı. 
Yapılması gereken şeyleri yapmışlardı: Bayram tatilinin bit­
mesini beklemeden hemen cenazenin kaldırılmasına karar 
vermişler, gazetelere telefon edip ölüm ilanını yazdırmışlar, 
Osman ile akrabaları aramışlar, evin içinde dehşete kapılmış 
bir kedi gibi dolaşan korku ve telâşı yumuşatmaya çalışmışlar, 
Nigân Hanimi ve Ayşe'yi avutmuşlar, küçük torunlara yatmalarını 
söylemişler, sonra gelinlerle birlikte, teker teker sökün eden 
ziyaretçileri karşılamışlar, bütün gece oradan buraya sigara içerek 
koşmuşlardı. Refik bu uzun ve yoğun gecenin, sabahın daha 
da artan başsağlığı ziyaretçilerinin doldurduğu saatler içinde ilk 
defa kendi kendine kalıyor, babasını değil, geçen günü düşünüyor, 
sigara içiyordu. 
Osman da sigara içiyordu. Koltuğa iyice yaslanmıştı. Birden 
bükülen başını doğrultarak sordu: "Sadi Beyler'e telefon etmeyi 
unutmadın değil mi? Neslihan Hanım alınır sonra!" 
Refik: "Ettim, ama evde yoklarmış!" dedi. 
Osman: "Bir daha etse miydik acaba?" diye homurdandı. 
Sigaradan bir nefes çekti ve başı bükülerek eski durumuna dön­
dü. 
Gene bir sessizlik başladı. Yalnızca ahçı Nuri'nin mutfakta 
çıkardığı tencere gürültüsüyle orta kattaki saatin tik-takları 
duyuluyordu. Nigân Hanım artık dün akşamki kadar güçlü 
ağlamıyordu. Sabahki ziyaretçilerle birlikte, kısa da olsa sus­
kunluklara başlamış, uzun iç çekmeler ve titreyen hıçkırıklar 
haykırışların yerini alır gibi olmuştu. 
Bahçe kapısına bağlı çıngırak şıngırdadı. Osman başını kaldırıp 
tül perdelerin arasından dışarı baktı. Refik ağbisinin babasına 
özgü hareketlerle dışarı baktığını gördü, sonra koltukta oturup 
da bahçe kapısına doğru bakmak isteyen herkesin eninde sonunda 
aynı hareketleri yapmak zorunda kalacağını düşündü. 
206