FAKİR BAYKURT
 
95
 
 
«Gelsin bakalım...»
 
Karaltı beri beri yaklaşıyordu.
 
Battal:
 
«Eğer eyi bir amaca geliyorsa buyursun, kötü bir amaca geliyorsa 
mezer
likten beri geçmesin!» dedi.
 
Başında panama güneş şapkası, ayağında golf pantolon; yürüyüp 
geliyordu. Ceketini çıkarıp koluna almıştı. Çantası vardı. Sigarasının 
dumanını savuruyordu.
 
«Birez Gezici Hamdi beyi andırıyor emme... bakalım...» dedi Rıza. 
Daha d
ikkatle bakmaya başladı.
 
Battal:
 
<<Valla eyi bildin, ta kendisi!.. Gözlerin kuvatlı!» dedi.
 
Rıza:
 
«Kuvatlı olmasa da hasmını tanır gözlerim, Battal karda
-
 
şım!» 
dedi.
 
İkisinin de içine bir sevinç çöktü. Bir yandan da telâşlandılar:
 
«Gidip karşılasak mı?» d
edi Battal.
 
Rıza:
 
«Kendi gelir o buraya!» dedi.
 
«Gene de sekiz on adım varsak eyi olur Irıza!»
 
Yürüdüler.
 
Gülüyordu. Hafiften terlemişti. Yanık, kara, kuvarlak bir adamdı. 
Yaşı kırkla ellinin arasındaydı. Çok zaman böyle güleçti. Bir de 
şakacıydı ki!..
 
Daha uzaktan, «Ulan! Ulan! Ulan!..» diye bir gürleme tutturdu. 
Gürleyerek geliyordu.
 
«Varıp çentesini alalım!» dedi Battal.
 
«Hoşlanmaz öyle şeyden!» dedi Rıza. «Kendi yükünü başkasına 
taşıtmaz...»