nın üzerlerindeki olumsuz etkisi besbelliydi. Oysa 
görünürde, biz iki güzel çocuk sahibi, uyumlu bir 
çifttik. Meslektaştık üstelik! 
Dün akşam, Atilla'yla yeni tanıştığımız günler­
de Gökşin 'e yazdığım mektupl arı okurken güleyim 
mi ağlayayım mı bilemedim. 
"Birbirlerini fOfı iyi anlayacakları ifin, hekimle­
rin hekimlerle evlenmesi ... Bir doktorun ancak ba,s­
ka bir doktor ile ideal e,s olabileceği ... " İşte bunları 
okurken, gözümün önüne evimizden bir sahne 
geldi. 
"Bu yemeği dün de yemedik mi?" diye soruyor­
du Atilla, bir tabak kabak dolmasını burnuma doğ­
ru sallayarak. 
"Yedik ama artmıştı. Çöpe mi ataydım?" 
"Yeni yemek yapaydın." 
"Dün gece nöbetim vardı biliyorsun." 
"Aynı yemekler i yemekten, aynı cevapları al­
maktan, aynı şikayetleri dile getirmekten bıktım. 
Çocu ki arının gürü 1 tüsü nden patırtısından bıkt ım. 
Karımın eve benden sonra gelmesinden bıktım. 
Bıktıııım!" 
"Nöbetçi olmadığım zaman paydos olur olmaz 
eve koşuyoru m. Sen zaten evde çalışıyorsun, sen­
den önce gelebilmem mümkün değil ki!" 
"Bana cevap verme!" 
Vermiyord um zaten. Belki de kocamı bu kadar 
sinirli yapan, benim ağız dalaşlarına hiç girme-
122