söylenerek yatıştırıldı. Bu arada, kulübe lier gelenin önce bir 
uğradığı bu büyük odaya girip çıkanlar oldu. İçerdeki odalardan 
gelen iriyarı biri karısından "bir seansçık" daha oynamak için 
izin istedi. Karısı öfkeli bir tavırla saatini gösterince Osman ayağa 
kalktı. Bu Nermin ve Refik ile Perihan için işaret oldu. Kulüp 
başkanı ile birkaç cümle konuşan Osman'ı bekledikten sonra 
dışarı çıktılar, merdivenlerden bahçeye indiler. Dışarıda gene 
aynı soğuk, kapalı hava vardı. Perihan Refik'in koluna girdi. 
Mezarlığın duvarı dibinde duran arabaya doğru yürürlerken 
Osman Refik'e yaklaştı: "Mükrimin Bey söyledi: Sen üyelik 
ödeneğini aylardır vermiyormuşsun. Benden istedi, ama ben senin 
yerine vermek istemedim." 
"Evet." 
"Kulüp, sen de biliyorsun, zor durumda. Versen iyi olur." 
"Evet." 
"Senin yerine keşke ben verse miydim?" 
"Bilmem." 
Osman: "Ne demek bilmem?" dedi. Arabanın kapısı önünde 
durdu ve her zaman cebinden hemen çıkarıverdiği anahtarı 
bulamadı. Refik'e öfkeyle bakarak: "Eee nerede bu anahtar?" 
diye söylendi. Oysa her zaman, günlük hayatı gibi cepleri de 
düzenliydi ve nereye ne koyduğunu hatırlamakla, hiçbir şey 
kaybetmemekle övünürelü. "Nerede bu?" Refik'e bakarak cep­
lerini karıştırıyordu. Bakışları: "Sen nesin Refik? Sen kendini 
ne sanıyorsun? Neredesin? Ne zaman kendine geleceksin? Ne 
zaman hepimiz gibi olacaksın? Bak senin yüzünden bir anahtarı 
bile bulamıyorum..." diyordu. Sonunda anahtarı buldu. 
Refik gözlerini Osman'ın yüzünden kaçırdı. Gene artık alıştığı 
beceriksiz, saf, akılsız küçük kardeş tavrını takınarak gökyüzüne 
baktı. Bir büyük bulut takımı ilerdeki başka küçük bir lakıma 
yaklaşıyordu. "Üyelik ödeneği..." diye mırıldandı. "Evet, bir karar 
vermek lâzım... Sanki şu bulutlar ötekilerini bekliyorlar... Üyelik 
ödeneği... Ben öleceğim. Hepimiz öleceğiz. Üyelik ödeneğini 
ödememi istiyorlar... Haklılar... Ama sonra düşünebilirim bunu. 
Osman yapsın işte, ne yapacaksa... Bulutlar birbirine yaklaşıyor. 
Böyle küçük bir iş için niye öfkeleniyorum?.. Bugün futbol 
maçına gittim. Fener: 1-Vefa: 0. Şimdi eve dönüyoruz. Osman 
446