"Eee, konuğum, nereden gelip nereye gidiyorsun?"
Memedin gözleri kıvılcımlandı, sapsan bir deste ışık kıvıl- 
omlanarak savruldu kafasında balkıdı. Gözlerine de geldi, o 
çelik pırıltısı oturdu. Boynunu büküp:
"Değirmenoluktan gelip o köye gidiyorum Emmi," dedi.
"Değirmenoluğu biliyorum ama, o köy nerede?"
Memedin içini sonsuz bir hüzün sardı ama bozmadı, Koca 
Süleyman üzülmesin diye.
"O köye gidiyorum işte," dedi. "O köye gidip o adamı bu­
lacağım Em m i"
"Bulabilir misin oğul?"
"Bulacağım," dedi Memed inançla.
Değirmenoluğun halini biliyor muydu acaba?
"Değirmenolukta kimi gördün oğul?" diye sordu Süley­
man.
"Hiç kimseyi, hiçbir şeyi görmedim Emmi, Süleyman Em­
mi," dedi, gözleri doldu.
Süleyman anladı ki Memed her şeyi biliyor, üstelemeyip 
sözü değiştirdi.
"İnşallah o köye gider, o adamı bulursun."
Memed:
"Bulurum."
Koca Süleyman, o köy bulunmaz, diyordu içinden. Ben 
yetmiş yıldır o köyü arıyorum. O köydeki o adamı da... Bu 
dünyada o köy yok, yok yavrum. Ara bakahm. Bir de sen ara. 
Dünya kurulduğundan bu yana herkes o köyü, o köydeki o 
adamı arıyor.
Memed tüten tarhana çorbasını içti bitirdi:
"Oooh," dedi, "kamım davul gibi oldu."
Sonra aralarında bir sessizlik oldu. Kadm sofrayı kaldırdı, 
sessizlik sürdü gitti. Koca Süleymanm oğullan, gelinleri geldi­
ler, Memede korkuyla baktılar. Dün akşamki savaşı duymuşlar­
dı. Memed yere bakıyordu. Koca Süleyman da onu bekliyordu.
Neden sonra Memed başını kaldırdı. Gözleri ışıl ışıldı, som 
doluydu. Başladı konuşmaya. Durmadan anlattı, ne duyuyor, 
ne düşünüyorsa, hepsini açık açık, soğukkanlılıkla anlatıyordu. 
Koca Osmanı, Vayvaylılan, Seyranı, Akmezarlıları, İdris Beyi,
207