dığına eminim. Düşündü ğüm bu akıbet de benim için pek 
acıklı ise de uşaklardan dayak yemeyi kaynıma tanınmaya 
tercih ediyor gibiyim. 
Böylece göğsü fişekiikti haydut elbiseınİ giydim. Sakalı 
çeneme, kalpağı başıma geçirdim. Cevher Hanım küçük ür­
permelerle birkaç adım geri çekilerek: 
-Of ... Şadan gitti, yerine yine o korkunç haydut geldi. 
Korkma seni bu halde görünce ne aşçı, ne bahçıvan, ne uşak 
hiçbiri yanına sokulamaz. Hele Halis kırk yıllık yola kaçar. 
- Evet, korkmayandan korkarlar . Güzergahıma çıkar­
Iarsa korkutmaya uğraşacağım. (Duvara bakarak) Kocanın 
yüzünden havluyu çek, zavallı adam altında bunaldı. Artık 
ortada onun için görülmesi mahzurlu bir şey yok. Beni gör­
sün de biraz o da ürksün. 
Uzun bir veda busesi alarak ondan ayrılırken: 
-Aman Şadan duvardan dikkatli ada. Düşersin de belki 
bir tarafın incinir. 
-Merak etme. Hesaplı inerim. Bize kapı baca olmaz. 
Dar merdivenden indik. Küçük kapının önüne geldik. 
Bir veda kucaklaması daha ... Cevher Hanım yavaşça kapıyı 
aralık ederek: 
-Yüreğim ne kadar titriyor bilsen ... 
-Niçin? 
-Sen bu kapıdan birkaç adım ayrılır ayrılmaz arkandan 
bir tabanca boşanacak sanıyorum. 
-Korkma, Raife Hanım için uğursuz olan bu köşk bize 
yalnız bu defa değil daha çok kere uğurlu gelecek, görür­
sün ... Önümekim çıkarsa revolverimi patlatmam, fakat kar­
şıdan ışıldatarak hasınıını kaçırırım. 
Bahçenin karanlığına doğru bir iki adım atmışken bir 
üçüncü veda için yine döndüm. 
Sarmaş dolaş olurken sevgilimin kulağına: 
-Garip hal, bu gece senden ayrılamıyorum ... Kalbirnde 
büyük bir yumuşaklık, göz pınarlanmda hemen taşacak bir 
hüzün var. Allah hayırlar vere. 
-Söyleme, söyleme, fena oluyorum ... Tıpkı ben de öy­
leyim. 
164