Koşa koşa yanlar ına vardım, durumu anlatt ım. 
"Avluda bir fahi şe mi var dedin?" diye sordu Mevlâna şaş- 
kınlıkla. 
"Evet, Tanr ı'yı bulmak için kerhaneyi terk etti ğini söylü- 
yor. Ya delinin teki, ya da pek naif zavall ım. Kimdir nedir bil- 
miyorum." 
"Ben biliyorum. Çöl Gülü olmal ı" dedi Şems, sesinde ta şkın 
ve baskın bir sevinçle. "Helal olsun! Demek sonunda ba şardı. 
Kadıncağızı neden d ışarıda bekletiyorsun? İçeri alsana!" 
"Evimize bir fahi şe alırsak konu kom şu ne der?" diye itiraz 
ettim. "Zaten her hareketimizi gözetliyor, habire dedikodu- 
muzu yap ıyorlar. Bir de elin fahi şesiyle ayn ı çatı altında ya- 
şayarak elaleme malzeme mi verelim?" 
Şems başını kaldırıp, semaya bakt ı. "İyi de Kerra, zaten 
hepimiz ayn ı çatı altında yaşamıyor muyuz? Veziri de dilen- 
cisi de, bakiresi de fahi şesi de, âlimi de cahili de... i şte hepi- 
miz buraday ız ya! Ayn ı gök kubbe alt ında!" 
Şems'le tart ışmak ne mümkün! Nas ıl laf yeti ştireyim ben 
ona? Her şeye verecek bir cevab ı vardı. 
Çarnaçar kad ını eve buyur ettim. Bir yandan da kom şular- 
dan kimse bizi görmesin diye dua üstüne dua ettim. Çöl Gü- 
lü içeri girip Şems'i görür görmez elini öpmeye ko ştu. 
Şems ağzı kulaklar ında, eski bir dostla konu şurcası- 
na,"Hoşgeldm! Safalar getirdin" dedi. "Bir daha o izbe yere 
dönmeyeceksin. Hayat ının o safhas ı tamamen bitti. İnşallah 
adım adım Hak seni Kendine yakla ştıracak!" 
Çöl Gülü göz ya şlarına boğuldu. "Hünsa patron pe şimi bı- 
rakmaz ki. Çakal Kafa'y ı çoktan üstüme salm ıştır. Siz bil- 
mezsiniz o ne zalimdir..." 
Şems genç kad ının lafını böldü: "Bunlar ı düşünme. Sen 
kalbini ferah tut. Allah seni o bataktan ç ıkarttı ya, bunu ya- 
pacak azmi ve cesareti verdi ya; sana kap ıyı açıp dışarı çık- 
  
328 
  
329 
  
 
  
manı sağladı ya, elbet yolu da açacakt ır. Otuz Üçüncü Ku- 
ral: Bu dünyada herkes bir şey olmaya çal ışırken, sen 
HİÇ ol. Menzilin yokluk olsun. İnsanın çömlekten far- 
kı olmamal ı. Nasıl ki çömle ği tutan d ışındaki biçim de- 
ğil, içindeki bo şluk ise, insan ı ayakta tutan da benlik 
zannı değil, hiçlik bilincidir." 
  
Şems omuzlar ını silkti. "Allah'a da herkes itibar etmiyor. 
O'na iman etmeyi de mi erteleyece ğiz? Peygamber Efendimize 
de herkes iltifat etmez. O'nu anmay ı da mı erteleyece ğiz? Aş- 
ka da herkes hürmet etmez. Ne yani, â şık olmayı da mı ertele- 
yeceğiz?" 
Derin nefes ald ım. Ben bu adama ne diyebilirdim ki? Tar- 
tışma böylece son buldu. Söylenecek tek kelime kalmam ıştı. 
  
 
  
Hava karar ınca Çöl Gülü'ne yataca ğı döşeği gösterdim. 
Kızcağız o kadar yorgun olmal ıydı ki yast ığa başını koyar 
koymaz uyuyakald ı. Tekrar odaya dönünce Rumi ile Şems'i 
hararetli hararetli sohbet ederken buldum.