karmaya ba şlad ı - dağıtılan minnac ık, şık yolculuk çantalar ı, 
uyumlu yast ıklar, battaniyeler ve göz bantlar ı, hindili sandviç ik-
ram ı, sık s ık tekrarlanan içecek ikram ı. Çok geçmeden ak şam ye-
meği servisine geçildi, f ırında tavuk, pilav, biraz salata, k ızarm ış 
sebzeler. Tepsinin üzerindeki bir kâ ğıtta, yiyeceklerimizde domuz 
eti yoktur, yaz ıyordu. Rose, Wendy's'den ald ıklar ı domuz past ır-
mal ı hamburgerler yüzünden kendini suçlu hissetti.  
"Yemek konusunda hakl ıym ışsın, çok lezzetli," dedi mahcup 
mahcup kocas ına gülüp elindeki tatl ı kâsesini çevirerek. "Bu ne 
böyle?"  
"O mu? A şure." Kâseyi süsleyen sapsar ı kuru üzümlere bakarken, 
Mustafa'n ın sesi boğuk ç ıkıyordu. "Eskiden en sevdi ğim tatl ıydı. 
Annem geldi ğimi duyunca bir k azan kaynatm ıştır mutlaka." Böyle 
duygusal ayr ıntıları hat ırlamaktan ne kadar kaç ınsa da, Mustafa 
komşulara dağıtılmak üzere buzdolab ının raflar ına dizilmi ş, 
onlarca cam a şure kâsesinin görüntüsünü zihninden silemiyordu. 
Diğer tatl ıların aksine a şure, aile için oldu ğu kadar konu kom şu 
için de pişirilirdi. Bu yüzden de gani gani yap ılırdı, türlü türlü 
malzemeyle. Her kâse hayatta kalman ın, dayan ışman ın, bolluğun 
simgesiydi. Mustafa'n ın bu tatl ıya olan aşın düşkünlüğü, henüz 
yedi yaşındayken kap ı kap ı gezip dağıtmas ı için kendisine emanet 
edilen aşureleri, ba şkalar ına dağıtmak yerine topluca mideye 
indirdiğinin ortaya ç ıkmas ıyla anlaşılmıştı. 
Konaklar ının yan ındaki büyükçe apartman ın merdiven alt ın-
da, elinde tepsi akl ında tereddütle bekleyi şini hâlâ hat ırlıyordu. 
Tepside yanm düzine kâse vard ı, hepsi başka bir kom şu için. Ön-
ce her kâsenin üzerindeki kuru üzümleri yemi şti tek tek, kimse-
nin bunlar ı götürdüğünü fark etmeyece ğinden emin. Ama ard ın-
dan nar tanelerine ve kavrulmu ş fındıklara geçmi ş; derken daha 
ne olduğunu anlayamadan, kâselerin alt ısını birden bir oturu şta 
yemişti. Ziyafet sona erince arka bahçeye bir çukur kaz ıp boş kâ-
seleri oraya saklam ıştı. Normalde a şurelerini alan kom şular kâse-
lerini al ıkoyar, içine kendi pi şirdikleri bir yeme ği, genelde de. 
kendi aşurelerini koyup geri verinceye kadar beklerlerdi. Bu yüz-  
 den de Mustafa'n ın işlediği suçu keşfetmek annesinin hayli zama-
nını alacakt ı. Keşfettiğinde de tamahkârl ığından utanmas ına rağ-
men onu azarlamam ıştı Gülsüm; sadece o günden sonra buzdola-
bında oğlu için ayr ılmış birkaç kâse a şure bulundurmaya ba şla-
mıştı. 
"Ne içersiniz efendim?" Hostes üzerine e ğilmiş Türkçe soru-
yordu. Do ğada hiçbir canl ıda olmayan parlak safir mavisi lensleri 
vard ı ve tam ayn ı renkten bir yelek giymi şti. Arkas ında puf puf 
kabarm ış bulut resimleri vard ı yeleğin. 
Mustafa bir an tereddüt etti, ne içmek istedi ğini bilmedi ğinden 
değil, bunu hangi dilde isteyece ğini bilmedi ğinden. Onca seneden 
sonra kendini Türkçeye nazaran İngilizceye hâkim hissediyor ve 
her koşulda meram ını İngilizce anlatmay ı tercih ediyordu. Yine de 
memleketlisi bir Türk'le tutup İngilizce konu şmak küstahl ık gibi 
geliyordu. Mustafa Kazanc ı şimdiye kadar bu sorunu Amerika'daki 
Türklerle pek görü şmeyerek çözmü ştü. Ama ikilemi böyle s ıradan 
karşılaşmalarda bütün aç ıklığıyla gösteriyordu  kendini. Kaçacak 
delik arar gibi etraf ına süratle göz gezdirdi; yak ınlarda bir ç ıkış 
kap ısı bulamay ınca da nihayet Türkçe cevap verdi: "Domates suyu 
lütfen."  
"Domates suyum yok," dedi hostes, bunda e ğlenceli bir taraf 
buluyormu ş gibi şen bir gülü şle. Baz ı insanlar çal ıştıklar ı kurumla 
nas ıl da özde şleşiyordu. Ayn ı güleç yüzü kullan ıyordu "evet" 
derken de "hay ır" derken de. "Bloody Mary kar ışımı arzu eder  
miydiniz?"  
Mustafa uzat ılan koyu k ırm ızı kar ışımı alıp arkas ına yaslan-
dı; aln ı düşünceli düşünceli k ırışmış, ela gözleri bulutlanm ıştı. 
Ancak o zaman Rose'un ona bakt ığını, hareketlerini dikkatle, en-
dişeyle inceledi ğini fark etti. "Ne oldu can ım? Sinirli görünüyor-
sun. Aileni göreceksin diye mi?" diye sorarken yüzü kararm ıştı 
Rose'un.  
Bu yolculu ğu önceden enine boyuna tart ıştıklar ından söyle-