yaln ızca kara gözlerini aç ıp bir çocuk ilgisiyle bakt ı Kara. O zaman ona, Zeytin'in siyah kalem tarz ıyla 
çal ışırken, murakkalar içindeki tek sava şçı, avc ı resimleri, Çinliler gibi leylekli, turnal ı manzaral ı bir ağacın 
altında oturup şiir okuyup ud çalan güzel o ğlanlar çizen en, efsane â şıklar ın kederini, eli k ılıçlı kızgın bir şahın 
öfkesini, bir ejderhan ın sald ırısıyla s ıçrayan kahraman ın yüzündeki korkuyu resmederken harika oldu ğunu 
söyledim. 
"Belki de Padi şahımızın yüzünün, oturu şunun, Frenkler gibi ayr ıntılar ıyla resmedilece ği son resmi ona 
yapt ıracakt ı," dedi Kara. Bana bir şaşırtmaca m ı vermek istiyordu? 
"Böyle olsayd ı, Enişte'yi öldürdükten sonra, zaten bildi ği bir resmi Zeytin niye al ıp götürsün?" dedim. "Ya 
da o resmi görmek için Eni şte'yi niye öldürsün?" Bir an kar şılıklı düşündük. 
"O resimde bir eksik oldu ğu için," dedi Kara. "Ya da bir şeyden pişman olup korktu ğu için. Ya da..." Biraz 
düşündü. "Ya da zavall ı Eniştemi öldürdükten sonra bir zarar vermek, bir hat ıra almak, hatta nedensizce bir şey 
yapmak için de alm ış olamaz m ı? Zeytin bir büyük nakka ş ve tabii ki güzel resme sayg ı duyacak." 
"Zeytin'in bir büyük nakka ş olduğunu konu ştuk," dedim öfkelenerek. "Ama Eni şte'nin bu resimlerinin 
hiçbiri güzel de ğil." 
"Sonuncusunu görmedik," dedi Kara cesaretle.