mi ediyorsun? İşkence ediyorsun, evet! Unuttun mu, bizi unu­
tanları, bizi yok sayanları, bugünü yok sayanları, hayah unuttu­
ranları ve unutanları unuttun mu? Herkes herkesi unuttu sevgi­
lim, anımsamıyor musun? En çok şimdi üşüyorum bitanem, ısıt 
beni. 
Bu kaçıncı sonbah ar, kimsenin kimseyi ısıtmadığı. 
Üstelik yatılıyor. Hep yatılıyor. 
Poulenc'le Satie'nin piyano parçalarına bayılıyorum. 
Bu hangi bahar? 
Televizyonu kapatamaz mısın? Poulenc mi dinleyeceğiz, 
yoksa şu hem çok matruş hem çok kara bıyıklıyı mı? 
İlle de bir seçim yapmak zorunda değ ilsin. Hayatın iki tane 
ise iki tanedir. 
İki hayatla başa çıkamam, bir tane istiyorum. 
Garsonlardan biri adama yaklaşm ışhr. Ona yemek seçimini 
yapıp yapmadığını sormakta. Adam ise kısaca: 
tır: "Daha sonra," diye yanıtlıyor onu. 
Garson, ince külrengi perdeyi dalgala ndırarak uzaklaşı yor. 
Yine ikisi için değerli olan sessizlik. 
Neden sonra kadın, iççekişe benzer hafif bir sesle soracak-
"Yemeğinize engel olmadım ya?" 
Adam da, biraz dili dolanarak: 
"Yo, hayır," diye yanıtlayacaktır onu; hemen de geri çekile­
cektir. 
Gözlerinde belirgin bir çağrı ışığı mı var, kadına mı öyle ge­
liyor? Galiba açık bir çağrı ışığı bu. 
Aslında o ışık bir yanıttı. Kadının çene çukuruyla farkında 
bile olmadan yaptığı çağrıya, adamın usulca geri çekilerek far­
kında bile olmadan verdiği olumlu yanıt. 
O zaman kadının içinde bir kımıltı boygöstermiş olabilir: 
Fevkalade! Henüz uğramadı ama, kente gelmeden önce otelde, 
telefonla bir oda ayırtmış tır. Duvarların, perdelerin, battaniye 
39