faya bakılırsa yazan Rendekar adında biriydi. Külhani bir 
dille kaleme alınmış eseri okudukça, Rendekar'ın şüpheyi 
bir "zagon" yani bir yöntem olarak benimsediğini öğrendi. 
Amaç, şüphe götürmeyecek ilk kesin bilgiye varmaktı. Her 
bilgiden şüphe eden Rendekar, şüphe ettiğinden şüphe ede­
miyor ve bundan da kendisinin varolduğu sonucunu çıka­
rıyordu. Yatsıya doğru Kubelik'in tercümesini bitiren Uzun 
Ihsan Efendi, Rendekar'ın bu fikri üzerinde derin düşünce­
lere daldı. Düşünüyor olmasından kendisinin varlığı açık ve 
seçik olarak çıkıyordu . Fakat bu yolla insan, kendisinden 
başka hiçbir şeyin varlığını ispatlayamazdı. Sonunda, kafa­
sına takılan bu pürüzü halletmek için rüyaya yatmaya karar 
verdi. Şişedeki yeşil uyku şurubundan bir bardak suya yedi 
damla karıştınp içtikten sonra yatağına uzandı. 
Düşünde kendini uçsuz bucaksız bir çölde gördü. Sanki 
kumların üzerinde haftalarca sürünmüş gibiydi. Bir kum te­
pesinin eteğinde küçük bir gölcük seçti ve susuzluğunu gi­
dermek için oraya seğirtti. Fakat bu, bir su birikintisi değil 
bir aynaydı. Yanıbaşındaki kaplan ise, sanki suymuş gibi ay­
nayı dilini şapırdata şapırdata içiyor, bir taraftan da yan göz­
le kendisine bakıyordu. Susuzluğunu giderdikten sonra açlı­
ğını da bastırmaya kararlı olduğu belliydi. Uzun Ihsan Efen­
di korkmadı, bunun bir düş olduğu belliydi. Diz üstü çöküp 
aynaya baktı ve orada kendi aksi yerine oğlu Bünyamin'in 
yüzünü gördü. Kendi kendine, "Düş görüyorum" dedi, "Düş 
gördüğümden şüphe edemem. Düş görüyor um, öyleyse ben 
vanm. Varım ama ben kimim?" 
Sabah ezanları okunmaya başladığında yatağından kalkıp 
elini yüzünü yıkadı. Aynada makasla bıyığını sünneti şerife­
ye uygun olarak düzeltirken uykunun bir uyanış ve düşle­
rin de gerçeğin ta kendisi olduğu fikri kafasını meşgul etme­
ye başlamıştı. Az önce uyanıp gözlerini gerçek dünyaya aça­
rak yatağında gerinmeye başladığında belki de bir uykuya 
45