Bazen insana hiçbir şey hatırlamak kadar acı veremez, özel­
likle de mutluluğu hatırlamak kadar. Unutamamak. Belleğin ka­
çınılmaz intikamı. Herhangi bir iz taşınıyorsa eğer, bu bir za­
manlar bir yara açıldığındandır. 
Yaşadığımız anları dondurup cümlelere dökme çabası, çiçek­
leri kurutup kitap yaprakları arasında ölümsüzleştirmeye benzer. 
Hepimizin çoktan öğrendiği gibi, bir öykü, gerçekten yaşanmış 
da olsa, gerçekliği yansıtmaktan çok uzaktır, onun birkaç resmin­
den, simgesinden oluşmuştur. Az sonra başlayacağım, Karayip­
ler' de geçen o korkunç öyküyü yaşamış kişi benim. Oysa biliyo­
rum ki, son noktayı koyduğumda, elimde bulacağım, gerçeğin 
tortusundan ibaret olacak. Yaşadıklarım, o her biri elmas değe-
1