"Bana yağ yapıyo rsun lan hergele." 
Birden kızar gibi yaptı, dudakları titredi, belki de kızdı. 
Sonra güldü toparlandı: 
'Ağzını bozm a olur mu?" dedi. "Arkadaş arkadaşa ağzını 
bozmaz." 
"Sen bana bozdun ya ... " 
Düşündü kaldı. Neden sonra başını kaldırdı, gülümsedi: 
"O hiç," dedi. "O sövme, ağzını bozma değil ki ... " 
"Ne ya?" 
Gene düşündü kaldı Metin. Derin, zor bir düşüncedey di. 
"O öyle bir şey işte," dedi, işin içinden sıyrıldı. Sırtından 
ağır bir yükü at mıştı. Ama hep üşür gibiydi. Bir şeyleri de ben 
çakmıştım. Çaktığı mı anlayınca gene kuşlara döndü. Şim di 
artık saç ma sapan konuşuyordu. Kuşlar üstüne hayal kuruyor, 
düşlüyor , düşlerini anlatıyor, kuşlara acıyor, kızıyor. Mıymın­
tılar, diyordu, mıymıntılar. Ne var, kü m e kü m e gelip ağların 
içine giriyorlar. Gözlerinin önünde arkadaşları yakalanıyor, 
görüyorlar, hooooop, gene giriyorlar. Eşşekler, eşşekler, eşşoğ­
lu eşşekler, hem de ne eşşekler, aptallar ki, bu kuşlar gibilerini, 
dünya görmemiştir. Ölüyorlar, oh ki oh ki öldürüyor o ahmak­
ları çocuklar. Gittikçe halsizleşiyordu. Belliydi. 
"Haydi gidelim," dedim. 
Yürürken sallanıyordu. Belli etmek istemiyor ama ayakla­
n ayaklarına dolanıyordu . 
Bu kadar öfke, boşalma, onu bitirmiş gibi geliyordu bana. 
Fevzinin lokantasının önünden geçerken içeri dalıverdik. 
Ne o bir şey söyledi, ne ben, öylesine içeri dalıverdik. İçerde 
yüzü allak bullak oldu, oturmak istedi oturamadı, kapıya 
baktı, dönüp kaçmak ister gibi bir hal aldı, kaçamadı. Gözleri­
ni bana dikti, hüzünlü. Yutkundu bir süre, bir şey söyleyecek 
oldu söyleye medi. 
Zorla ağzından dökülürcesine, özür dilercesine: "Benim 
param hiç yok ki ... " dedi. "Aldırma," dedim . "Ne olacak paran 
yoksa, benim var," dedi m. "Şöyle bir karnımızı doyuralı m da ... " 
34