100
“Kim  bu insanlar anne?”
Kalbinin hızlandığını hissettiyse de sükûnetini korudu Pe­
ri. “Eski bir fotoğraf işte” diye mırıldandı.
“O yüzden mi cüzdanında taşıyordun? Çocuklarının fotoğ­
raflarının yanında?” dedi Deniz, kuşku yüklü bir sesle. “A n-  
latsana kim bunlar?”
Peri, fotoğraftaki üç genç kadını işaret etti. İçlerinden bi­
ri başörtülüydü. Badem gözleri kenarlarda kıvrılan kalın bir  
çizgiyle sürmelenmişti. “Bu M ona. M ısır asıllı Am erikalı bir  
öğrenciydi.”
D eniz, merakla inceledi geç kızın göz makyajının m ükem ­
melliğini.
“Diğer kız Şirin... En yakın arkadaşımdı” dedi Peri. “İran’da  
doğmuş, Ingiltere’de büyüm üştü. O kadar çok dolaşm ıştı ki  
tam olarak hiçbir yere ait hissetmezdi kendini.”
“Sen nereden tanıyorsun onlan?”
Peri bir an duraksadı. “Üniversite arkadaşlanm. Aynı evde  
kalıyorduk. Hepimiz aynı dersi aldık, aynı profesörden. Am a  
aynı zamanda değil.”
“Neyle ilgiliydi ders?”
Durgun bir tebessüm belirdi Peri’nin yüzünde. “Dersin ko­
nusu... Tann’ydı.”
“Vay be!” dedi Deniz, ilgilenmediği şeyler karşısında verdi­
ği tepkiyi göstererek. Ortada duran uzun boylu adama vur­
du parmağıyla. Zor şekil alan san-kahve saçlan bukle bukle  
olacak kadar uzundu adam ın; kasketinin altında ışıl ışıl ya­
nan gözleri gri-yeşil, çenesi güçlü ve biçimliydi; ifadesi sakin­
di ama tamamen de huzurlu görünmüyordu.
“Peki bu kim?”
Belli belirsiz bir tedirginlik kıpırtısı dolaştı Peri’nin yüz  
hatlarında. “Hocamızdı o.”
“Sahi mi? Asi bir öğrenciye benziyor daha çok.”
“A si bir hocaydı” dedi Peri, sevecen bir tınıyla.