mıza, yerine geçmek için suikast hazırlıyormuş, Çerkeslerle 
birlikte. Düveli muazzamayla işbirliği içindeymiş. Böyle şey 
olabilir mi hiç?" 
"Olamaz, haşa !" diye bağırdı Murtaza Ağa. "Amanın Arif 
Saim Bey bunu duymasın, bu kasabayı yıkar. Ateşe verir de ya­
kar." 
"Dur heyecanlanma Ağa," dedi Zülfü, olgun, gün görmüş 
ağırbaşlı haliyle. "Dedikodunun menşei bizim buralar değil, 
Adanada dolaşan bir dedikodu bu. Onun için bizi pek o kadar 
alakadar etmez. Ama ne dehşet bir dedikodudur bu ki, Arif Sa­
im Bey ... " 
"Haşa, bin kere haşa ... " 
"Evet, iyi konuştun Murtaza Ağa, haşa. Evet, ne biçim bir 
dedikodudur ki bu çıkan, Arif Saim Bey Allahtan önce Mustafa 
Kemal Paşaya tapar. Ben bilmez miyim, tapar. Mustafa Kemal 
Paşa, Allah göstermesin, şimdi ölse, Arif Saim Bey de duyduğu 
anda onun ölümünü çeker tabancasını kendi ağzına boşaltır. 
Korkuyorum Murtaza Ağa, çok korkuyorum, bu dedikodunun 
altından bir şey çıkar diye." 
"Korkma," diye güldü M urtaza Ağa. "Ateş olmayan yer­
den duman çıkmaz, diye korkma. Biz öyle insanlarız ki ateş ol­
mayan yerden duman çıkanr ız. Bunu da dünyalar kahramanı, 
akıllı, o güneş başlı Paşamız bilir. Bilmez mi?" 
Zülfünün gözlerinin içine gözlerini dikip bir süre delici ba­
kışlarla ona bakh, o susu yordu. 
"Bilir," diye bağırdı Murt aza. 
Yüzbaşı masanın bir köşesine oturmuş, bir yandan onlara 
çay dolduruyor, kuşkulu, rahatsız bir ona, bir ötekine bakıyor, 
endişeli bir yüzle onların konuşmalarını dinliyordu. Murtaza 
Ağa da sözü değiştirmek için kıvranıyor, bu da Yüzbaşının gö­
zünden kaçmıyor du. 
Bir ara, uzun bir sessizlik oldu. Kimse sessizliği bozamıyor, 
öz konuya kimse dokunmak istemiyordu. Sonunda Yüzba şı: 
"Bu gece buraya ne için toplandığımızı üçümüz de gayet 
iyi biliyoruz," diye söze başladı. "Edindiğimiz gizli malumata 
göre bu mektuplan, haşa huzurun uzdan, sizin ikinizin yazdığı 
tebeyyün etmiş bulunuyor. Ben sizlere toz kondurmadığımdan 
375