"Neden yorgunsun, anlanuyorum . Bütün gün oturuyor sun. 
Asıl yorgun olması gereken benim, sabahtan beri dalıyorum . 
Peki, tamam . Sen ne zaman istersen giderim ." 
Yağmur tekrar başladığı için, kıyıda, deniz malzeme leri kira­
layan dükkanın eşiğine sığındık. Karanlık duvar diplerinde bek­
leşen hırsızlar gibi, birbirimize sokulmuş duruyor duk. Bir siga­
ra yaktım. 
"Bu gece ne çok yağmur yağıyor," dedim. 
"Gökyüzü yıldızlıyken yağmur çok yağmaz." 
Başımı kaldırdı m. Soğuk, ıslak yıldızlarla dolu bir gök kub­
be, okyanusun sonsuz karanlığının üzerine asılnuş duruyordu . 
Siyah bir tülbente iğnelenmiş mücevherler gibi. 
"Havadan anlıyor sun." 
"Ne de olsa ben balıkçıy ım." 
"Sen Kabuk Adam'sın ne de olsa." 
Kollarını birbirine kavuşturmuş, bir Kızılderili gibi dimdik 
duruyor du. Onun tipik duruşuydu bu, yıllar sonra bile, kolları­
nı kavuşturmuş birini görsem Kabuk Adam'ı anımsa yacağım. 
İncecik, narin bedenini, basık ve ufak zenci burnunu, beyaz 
gömleğinin açık yakasından görünen koyu kahve tenini seyredi­
yordum. Yıllardır görülmemiş eski bir sevgili gibi çok uzaklar­
dan çılup gelen duyguyu tanıyordum; cinsel arzuydu bu. Cin­
selliğim çoktandır kuruyup gitmiş, arkasına bile bakmadan terk 
etmişti beni. Varlığının nedenini ve hedefini unutmuş, cılız bir 
hayalete, kendi kendisinin karikatürüne dönüşmüştü. Oysa şim­
di, yara bere içindeki korkak bir sokak köpeği gibi yavaşça so­
kuluyordu benliğime . Yoğun bir sıkıntı ve baş dönme siyle bir­
likte. Geldiği yere geri yollamaya çalıştım onu, bunca zamandır 
saklandığı karanlı klara. İçimdeki ölü canlandırılmak istemiyor­
du. Tekrar acı çekmek istemi yordum . Kaçmalı, Kabuk 
Adam' dan uzaklaşmalı, odama sığınma lıydım. Kolay tatil aşkla­
rı arayan, ihmal edilmiş kadın rolü oynamak istemediğimi anım­
satıyordum kendime . Arzu kolaylıkla bastırılabilir, ama asla 
64