“Babam onu hemen sevdi. Nedense ihtiyarlar Selim’i çok
severlerdi. Bütün delice tavırları, alaycılığı, çekingenliği ih-tiyarların yanında kaybolur, onlarla yaşıtmış gibi konuşur-du. Sonra da oturur, ülkemizdeki ihtiyarların ne kadar boşbir hayat sürdüklerini, savaştan sonra ülkede doğru dürüstadam bulunmadığı için bütün yerleri kaptıklarını ve bugünbile kimseye kaptırmadıklarını gülerek anlatırdı. ‘Sokaklaraadlarını vermişler, ister istemez zarfların üstüne, defterlereyazıp duruyoruz onları. Böylece, adları söylene söylene, so-nunda adam sanılıyorlar.’ Onlardan eski Türkçe kelimeler,ifade kalıpları kapmıştı: bunları yerli yersiz tekrarlamayabayılırdı. En sevdiği oyunlardan biriydi bu.
“Beni sevmesinin en önemli nedeni, istediği oyunları be-
nimle oynayabilmesiydi. Yalnız, bu oyunları, onun istediğigibi ciddiye almadığımdan yakınırdı. Önce beni denedi: ta-nıştığımız gün, hemen bana, okuduğum kitapları sordu. Buodada oturuyorduk. Yerinden kalktı birdenbire ve ilk gör-düğü bir evin köşesini bucağını yoklayan bir ev hayvanı gi-bi dolaştı: kitap rafını inceledi. Her raftan bir örnek aldı.Sizlere nasıl davranıyorlar bu evde, diye sordu kitaplara.Tozlarınız alınmıyor, sayfalarınızın kenarları sararmış, dedionlara. Size iyi bakmıyorlar, dedi. Evin, eşyanın hatırınısormak gelmedi aklına. Yalnız kitapları okşayıcı gözlerle in-celedi. Bir kitaplığı olmadığından yakındı. ‘Evde bir sandıkduruyor,’ dedi. ‘Annemin kışlıkları sakladığı sandık. Onunüstüne koydum kitaplarımı. Çoğu da okula ait.’
“Neler okuduğunu sordum. Suratını buruşturarak: ‘Bir
sürü macera romanı,’ dedi. Sonra gururlanarak: ‘Cyrano deBergerac’ı da okudum,’ dedi. Durdu. ‘Burnu sizinkine ben-ziyor.’ Bu şakayı bana çok yaptıklarını söyledim. Bozuldu.‘Haberim yoktu,’ dedi. Düşündü. ‘Durun, buldum. Evet, sizDorian Gray’in Portresi’ndeki Lord Henry’ye benziyorsu-nuz. Tamam! Bunu da söylediler mi? Prens Paradoks oldu-
361