hiç akla gelir mi? Mavi hareketinin en ünlü, en umut­
lu öykücüsüydü. En yiğit savaşçısıydı. Ve çağına gö­
re de bayağı ilerici bir hareketti Mavi hareketi. Kuş­
kusuz marksist bir çıkış değil, ama saf niyeti toplum­
cu, devrimci, ilerici... 
Ayn.::a, 1960 sonrasındaki devrimci tiyatromuzun 
da bu Maviciler eliyle kurulması, bence üzerinde 
önemle durulması gereken ilginç bir noktadır. Örneğin, 
Mavi hareketinin önde gelen şairlerinden Asaf Çiğil­
tepe'nin, Yılmaz Gruda 'nın, Özdemir Nutku'nun, öy­
kücülerinden Güner Sümer'in edebiyatı birden bırakıp 
tiyatroyla ilgelenmeleri , herhalde bir rasiantı olmasa 
gerek. Kimbilir, Demokrat Parti faşizminin sindirdi­
ği, şekil oyunlarına boğduğu yeni edebiyatımıza kar­
şı bir tepki miydi bu? Ya da, özellikle o yıllarda tiyat­
ronun edebiyata oranla halkla daha bir sıkı ilişki kur­
duğunu görmenin verdiği toplumcu görev bilincinden 
miydi? 
AST'ın kuruluş yıllarında Asaf'la el ele vermişler­
di. Görgü tanığıyım. Öylesine mutlulardı ki, girişim­
leri amaçları doğrultusunda geliştikçe. Tiyatronun, in­
san emeğinin en irrasyonel kullanıldığı uğraş olduğu­
nu bile bile umutlulardı üstelik. Çünkü o yıllardaki 
devrimci harekete gerçekten büyük katkıla rda bulu­
nuyorlardı. Ayrıca alabildiğine de doğurgandı başlat­
tıkları hareket. 
Ne ki, bu artezyen coşkunluğ undaki başarılarının 
da, o yıllardaki toplumsal geli�memizden ayrı düşünül­
mesi olanaksız olsa gerek. Bence Asaf Çiğiltepe'nin 
erken ölümü yüzünden değildir AST'ın parlak dönemi­
nin birden bitivermesi. Sağlıksız df'vrimci politik �e­
lişme 1970'1ere doğru nasıl birden bitiverdiyse , AST 
hareketi de kendiliğinden bitiverecekti, hiç kuşkum 
160