“Bu arada dinlenmiş olacak ki, ben apartmanın dış kapı-
sındaki zili çalarken, aslında zilin ne kadar saçma bir şeyolduğunu ileri sürdü öfkeyle. Zil çalmak saçma bir hareket-miş. Aşağıdan çaldığımıza göre isterlerse açmazlarmış. Bizde onların evde olduğunu anlayamazmışız. Gülerek yüzünebaktım: ‘Kendini aştın galiba,’ dedim. Soğukkanlılığıma la-netler yağdırdı. Aramızdaki yaş farkına dayanarak, onuadamdan saymadığımı, çocuk muamelesi ettiğimi, beni kız-dırmasına bile izin vermediğimi, suratıma vurdu. Füsun daona aynı biçimde davranacaktı. Ona nasıl davranacağımızıFüsun’la daha önceden kararlaştırmışız. Büyük adam mu-amelesi edecekmişiz ona; büsbütün çileden çıkarmak için.
“Selim’in yanımda, söylenerek, somurtkan yüzünü başka
yönlere çevirerek yürüyüşünü hatırlıyorum. Ellerini arkası-na bağlar, kamburunu çıkarır, hiç duraklamadan dosdoğruyürürdü. Yolda durmak, kadınca bir hareketmiş.
“Teyzemin evinde, önce sesini çıkarmadı. Yalnız benim
anlayabileceğim bakışlarla, evi beğenmediğini gösterdi. Ki-tapları, konuşmadan inceledi. Füsun’a Oscar Wilde’ı oku-yup okumadığını sordu. Aldığı cevabı beğenmedi. Ona, yaevet denmeliydi ya hayır. Füsun ona bir kitap verdi: Benim
Üniversitelerim. Selim, kitabı düşmanca bakışlarla süzdü.
İlk sayfasını çevirdi. Bir ithaf vardı: ‘Kan ter içinde uğraşa-rak tutunmaya çalıştığımız bu dünyanın pisliği içinde, ger-çek bir mücadelenin küfür ve leş kokan hikâyesini bulacak-sın bu kitapta...’ Hayır! Oscar Wilde’ın zarafetine hayranolan bir insan bu kitabı okuyamazdı. Kitabı burnuna götür-dü: ‘Kötü kokuyor,’ diyerek masanın üstüne bıraktı. Füsungülümsedi: ‘Kitabın yazarıyla ne ilgisi var bu ithafın? Belkisiz başka türlü hissedersiniz.’ Selim atıldı: Muhakkak. Böy-le aptalca sözleri düşünsem bile yazmam. Ne akılsız biriy-miş sizin Naci denen bu arkadaşınız. İnsan, bu kitabın baş-kalarının eline geçeceğini düşünmez mi? Belki de gösteriş
366