sabah söylerdim. Kötülü ğümden de ğil, Şeküre'nin Hasan' ın ilgisini yeniden isteyece ğinden emindim de ondan. 
Ama, ak ıllı Kara hakl ı olarak bana hiç güvenmiyordu art ık. 
Esir Pazar ı'nın arkas ında karanl ık bir sokaktayd ık ki, soka ğın ucundan ba ğırışlar, çağırışlar, hayk ırmalar 
geldi. Bir iti ş kak ış işittik, baltalar, k ılıçlar, odunlar birbirlerine girip dövü ş başlad ığı zaman duyulan o benzersiz 
şakırtıyı ve can yan ınca ç ıkan ç ığlıklar ı korkuyla tan ıdım. 
Kara kendi büyük k ılıcını güvendiği bir adam ına verdi, Şevket'in elindeki hançeri zorla al ıp onu ağlatt ı ve 
Şeküre, Hayriye ve çocuklar ı, berber ç ırağı ve öteki iki adamla uzakla ştırdı. Medreseli o ğlan ın beni kestirmeden 
evime götürece ğini söyledi; beni onlarla b ırakmad ı. Bir rastlant ı m ıydı bu, yoksa saklanacaklar ı yeri benden 
kurnazca gizlemek için miydi? 
Geçmek zorunda kald ığımız dar soka ğın ucunda kahvehane oldu ğunu anlad ığını bir dükkân vard ı. K ılıç 
dövüşü belki de ba şlamadan bitmi şti. Bağıra çağıra içeri girip ç ıkan bir kalabal ık –önce ya ğmal ıyorlar sand ım- 
kahvehaneyi tahrip ediyordu. Fincanlar ı cezveleri, bardaklar ı, sehpalar ı biz merakl ılar meşalelerin ışığında 
seyredip ibret alal ım diye önce dikkatle d ışarı çıkar ıyorlar, sonra hepimizin gözünün önünde k ırıyorlard ı. Bu işi