İsrafil'in  suru  bir değil,  belki  on defa  kulaklarımızı  tırmaladı.  Peki 
ya siz, kazara  zamanın  dışına  açılan  kapıdan  mı geçtiniz,  yoksa  bi-
le isteye  iblisle  pazarlığa  mı oturdunuz?  Daha  ne kadar  yaşamayı 
düşünüyorsunuz  Mösyö  Antipov?  Sizi  almaya  gelen  ölümden  kaça-
bilmek  için  kendi  ülkenizi  terk  edip,  şimdi  başkalannın  ülkesinde 
ölüm  sizi  alsın  diye  bekliyor  olmanız  da şu bizim  Fortuna'nın  ma-
rifetlerinden  biri olmasın  sakın?" 
Pavel  Pavloviç  Antipov  tam  da onulmaz  kusurunun  ezikliğiyle  her 
fırsatta  kendini  şehir  dışına  atarak  insanlardan  uzaklaşmaya  başla-
dığı günlerde,  beklenmedik  bir mektup  aldı  başhekimden.  Agripina 
aniden  fenalaşmıştı.  Bir sabah  durup  dururken,  hastaların,  hemşire-
lerin,  doktorların  şaşkın  bakışları  altında  bağıra  çağıra  dışarı  fırla-
yıp, üzüm  bağlarındaki  köylülerle  tek tek konuşmaya  kalkmış  an-
cak söylediklerinden  kimsenin  bir şey anlamadığını  görünce  kor-
kunç  bir sinir  buhranı  geçirmişti.  Geri  getirilip,  teskin  edici  iğnele-
rin yardımıyla  bir nebze  olsun  yatıştığında,  bu sefer  de klinikteki-
lere anlatmaya  çalışmıştı  anlaşılmaz  sözlerini.  Öteki  hastaları  ürküt-
tüğünü  gördükçe  kendinden  ürkmüş,  yeniden  ve büsbütün  içine  ka-
panmıştı.  Başhekim,  Pavel  Pavloviç  Antipov'dan  bir an önce  gelip, 
karısını  görmesini  istiyordu  çünkü  anladığı  kadarıyla,  klinikteki  en 
sessiz,  en sorunsuz  hastasının  bunca  yıldan  sonra,  üstelik  böyle  bir 
dönüşümü  tetikleyecek  hiçbir  şey olmadığı  halde,  ani bir feveranla 
konuşmaya  başladığı  o yabancı  dil, Rusçaydı. 
Agripina  Fyodorovna  Antipova,  Pavel  Pavloviç  Antipov'u  kar-
şısında  bulunca,  bunca  zamandır  görmediği  kocasını  değil  de, niha-
yet meramını  anlatabileceği  birini  bulmanın  sevinciyle  sarıldı  ona 
ve başladı  anlatmaya.  Söylediklerinde  ne bir anlam  vardı,  ne de sü-
reklilik.  Üzüm  bağlarında  çalışan  köylülerin  günbatımlarında  söy-
ledikleri  şarkılardan  bahsetti.  Klinikteki  yaşlı  başlı  hastaların  ço-
cukça  kıskançlıklarından  yakındı  sonra  ve Tanrı'nın  vurdumduy-
mazlığından.  Durmadı.  O gün  ziyaret  saati  sona  erene  kadar,  bir şey 
anlatırken  birdenbire  konu  değiştirerek  ve ikide  bir, tarçın  ve kre-
ma kokulu  bir mutfağın  sözünü  ederek;  en ufak  bir neşe  ya da yeis 
52