Zaten  ha senin  yüzünden  olmuş,  ha başka  bir sebepten...  sonuç  ay-
nı olduktan  sonra  ne fark  eder?  İçini  rahatlatacaksa,  Fortuna  da di-
yebilirsin  buna.  Hem  Fortuna'dan  başka  neyle  açıklanabilir  ki, her 
sırrın,  eninde  sonunda  onu  gammazlayacak  olanın  eline  geçmesi?" 
Avunuyorum.  Çarçabuk  ve büsbütün  inanmak  istiyorum  aklımın 
haklılığına.  Ondan  yana  olduğumu  bilmenin  rahatlığıyla  devam  edi-
yor konuşmaya:  "Mesele  ne bitmez  tükenmez  zaafların,  ne de delik 
deşik  iraden.  Hoşuna  gitse  de gitmese  de, sen değilsin  olmazı  olur 
eden."  Hakaretamiz  bir teselli  var aklımın  söylediklerinde.  "İnsan 
denilen  mahlûk,  alabildiğine  basit  ve acizdir  bir yanıyla.  Sebep  ol-
duğu  sonuçlardan  ziyade,  tesadüfler  damgasını  vurur  hayatına,"  di-
yor. "Böylesine  çaresizken  benî  beşer,  yaptıklarından  dolayı  nereye 
kadar  suçlanabilir?"  Alçaldıkça  aklanıyorum. 
Derhal  itiraz  ediyor  yüreğim.  "Fortuna  diye  bir şey gerçekten 
varsa  bile,  hani  şüpheliydi  kaltaklığı?  Hani  bütün  zaferleri  kendimi-
ze mal  edip,  başımıza  gelen  tüm  kötülükleri  de, doğaüstü  bir kadın-
sı kudretin  kahpeliklerinden  bilmeyi  âdet  edinmiştik?  Hani  insan 
kof bir batıl  inanca  sarılmak  yerine,  kendi  hayatının  biricik  faili  ol-
duğunu  peşinen  kabul  etmeliydi?"  Övgü  dolu  bir itham  var yüreği-
min söylediklerinde.  "İnsan  denilen  mahlûk,  alabildiğine  karmaşık 
ve kabiliyetlidir  bir yanıyla.  Tesadüf  sandıklarımız,  bizzat  sebep  ol-
duğumuz  sonuçlara  mim  koyar  yalnızca,"  diyor.  "Böylesine  mukte-
dirken  eşrefi  mahlûkat,  yaptıklarından  dolayı  nereye  kadar  mazur 
görülebilir?"  Yüceldikçe  karalanıyorum. 
Eskisinden  daha  çok içmiyorum.  Ama  eskisinden  daha  çok  uyu-
yorum  bu aralar.  Huzursuzluğum  arttıkça  uykuya  sığınıyor;  sonları-
nı hatırlayamadığım  rüyalardan  daha  da huzursuz  uyanıyorum.  Git-
sem de kalsam  da fark  etmiyor  artık.  Ne kadar  uzaklaşsam  da, 10 
numaralı  daireden  yayılan  kokunun  menzilinden  çıkamayacağım. 
Her uyanışımda,  biraz  daha  palazlanmış  oluyor,  daha  da ekşimiş. 
Hayatta  hiçbir  koku  bunun  kadar  ağulu  olamaz,  çöplerinki  bile. 
Komşuların  konuşmalarını  dinliyorum.  Kapısını  kıracaklar.  Ka-
pısını  kırdıklarında  burada  olmak  istemiyorum. 
366