Masanın öteki ucundan bana yahştırıcı tebessümler gönde­
ren terbiyeli okur tarafından gerçekten de suçüstü yakalanmış 
gibiydim. Öyle ya, ne arıyordum buralarda? 'Bizimkilerin bil­
mediği 'ötekiler' köşesinde ne işim vardı? Hala adını bile öğre­
nemediğim bir adamla şarap içiyor, onun bana ısmarladığı ye­
mekleri tatmaya hazırlanıyordum. Tedirginliğim arhyordu. Ta­
nımadığım kimselerin hayatları üstüne soru sormaktan hiç hoş­
lanmayışım, buna heveslensem de beceremeyeceğimi bilmem 
ise soluğumu ayrıca hkıyordu. Fakat, hoş, terbiyeli ve cömert 
okurum beni bu sıkınhlarımın hiç değilse birazından kurtarı­
verdi: 
"Önce izninizle kendimi tanıtayım. Bunu çoktan yapmalıy­
dım, şaşkınlığıma, heyecanıma verin. Adım Asaf. Münih'te ruh 
doktorluğu yapıyorum ." 
Demedim mi? Bir deliyi yatışhrmaya çalışır gibi sakin gö­
rünüşü hurdan geliyor işte! Adı Asaf mış. Bu ad da bana hiç ya­
bancı değil. Büyütmemeliyim, Asaf, yaygın bir ad. Her yerde 
geçebilir ... Yine de, bu Asaf adıyla başka, özel bir yakınlığım ol­
muş gibi bir duygu içindeydim. 
Asaf, babası dar gelirliler sınıfından olduğu için, ülkede 
Tıp Fakültesi' ni hayli güç koşullarda bitirebilmiş. Tam da son 
sınıfa geldiğinde, neredeyse her şey boşa gidecekmiş. Kargaşa 
dönemi ... "İşte o bildiğiniz dönemler, olaylar ... " diyordu. Üstü­
ne ezik büzük bir hal gelmişti: 
"Babam beni okutmak için o kadar sıkınh çekmişti ki, bir 
ucundan öğrenci hareketlerine karışhm diye neredeyse utanç 
duyacakhm. Böyle hissettim diye, bu sefer de kendimden utan­
mışhm. Babam, ek mesai falan, yine destek verdi. Tarihimizde 
böyle babaların bulunduğu dönemler vardı, değil mi? İnsan, 
çocukları olarak her zaman onlara borçluluk duyar, ömürler de 
üstüste binen borçlarla biter giderdi. Babam, 'borç ödeme' töre­
sinin ortadan kalkışını göremedi. Ben Tıpta bir değil, iki yıl 
kaybettim. Ortalık biraz durulur gibi olunca, geceleri şurda 
burda çalışarak, karpuz sergilerinde karpuz satarak fakülteyi 
sekiz yılda bitirdim." 
Arlık sokak işlerinde çalışmaya, barlarda barmenlik yap­
maya alışmışmış, ama bu sefer de annesi, herkes babadan kalan 
92