ruyormuş. Arkasında Asım Çavuş olmasaymış, onu çoktan öl­
dürürlermiş.
"Çoktan öldürürlerdi. Bir avuç da adam. Tut boynundan 
sıkıver. Cam çıkıversin."
Konağın avlusuna geldi, orada çakıldı kaldı, içindeki piş­
manlık gittikçe ağırlaşıyordu. Kendini suçlamaya, küçümseme­
ye başladı. İnce Memedden dolayı onun da içinde küçük de ol­
sa bir umut ışığı yanmıştı. Sevince benzer bir şeyler alıyordu 
arada pişmanlığının yerini.
"Hey büyük Allahım, beni bu dertten kurtar," diye mırıl­
dandı Zeynel. "Ne oluyor bana böyle? Söyleyemeyecek mi­
yim?"
Ne var bu çocukta? Bir büyü, bir keramet mi var? Şimdiye 
kadar Zeynelin başma böyle bir iş gelmemişti. Sevdim mi, diye 
düşündü. Bu piç kurusunu sevdim mi? Hiç de sevmemişti. Pe­
ki, içindeki bu olan biten neydi? Acıyor muyum acep ola bu eli 
bileklerine kadar kızıl kana batmış bir karış boylu oğlana? Ken­
dini yokladı, hiç acımıyordu. Yalnız onun adını andıkça içini 
usuldan bir sevinç, bir güven dolduruyor, içinde küçücük bir 
umut ışığı yamp sönüyordu. Allah Allah, bu da ne ki? Ha? Bu 
da ne?
Zeynel, geri dönsem mi, konağa çıkıp Ali Safa Beyi görsem 
mi, diye düşünürken, yukardan, konaktan Ali Safa Beyin sesi 
geldi:
"Ne o Zeynel?" diye gülüyordu. "Ne durdun kaldm öyle? 
Amma da uzun düşündün! Gel bakalım yukarı."
Zeynel başmı yukarı kaldırdı. Karmakarış bir yüzle AH Sa­
fa Beyine gülümsedi. Ali Safa Bey ZeyneUn yüzünü hiç böyle 
görmemişti, ürktü. Eli sedef saplı nagant tabancasma gitti:
"Ne var, ne oldu Zeynel?" diye onu merdiven başmda kar­
şıladı.
Zeynelin içinden bir an söylemeliyim diye geçti. Şimdi kö­
yü sarar yakalarlar, İnce Memed belası insanların başmdan 
böylece kalkar. Sonra, olmaz olmaz olmaz, diye bağınrcasına 
içinden geçirdi, olmaz olmaz!
Zeynel geldi, Beyin karşısındaki sedire çöktü, gülümsüyor, 
konuşuyor, kendini toparlamaya çabalıyordu.
300