Masadaki mumun titre şen ışığını seyrederek birkaç saniye 
sessiz kald ılar. 
"Mesele incir a ğacının hayra alamet olmamas ı," dedi Zelilu 
Teyze. Bir sigara daha yakm ıştı ve fark ında olmadan Asya'ya 
doğru üfledi. "U ğur getirmez. Aram' ın köklerini havaya salmas ına 
itiraz ım yok da bedenine incir a ğacı yapt ırmas ına itiraz ım var. 
Kiraz ağacı olmay ı tercih etseydi mesela, ya da me şe, ç ınar, ne 
olursa... hiç dü şünmez dövmeyi yapard ım!" 
İpekli beyaz gömlek ve siyah pantolon giymi ş dört çingene 
müzisyen girdi meyhaneye çalg ılanyla birlikte - ud, klarnet, kanun 
ve darbuka. Yiyeceklerini yiyip içeceklerini içmi ş ve şark ı söyle-
meye haz ır müşteriler aras ında heyecanl ı bir k ıpırdanma oldu. 
Müzisyenler yanlar ına geldiğinde Armanu ş mahcubiyet hissetti. 
Ama neyse ki onu şark ı söylemeye zorlamad ılar. Asya'yla Aram 
da şark ı söylemeye merakl ı görünmüyordu. Hepsi birden 
müzisyenlere e şlik eden Zeliha Teyze'yi dinlediler - sigaradan 
çatlam ış konuşma sesine benzemiyordu şark ı söyleme sesi. Arma-
nuş, Asya'n ın annesinden tarafa soru sorar gibi bakt ığını fark etti. 
Müzisyenlerin şefi istek parçalar ı olup olmad ığını sorunca 
Zeliha Teyze, Aram' ı cilveli bir ifadeyle dürtükledi: "Hadi bir şark ı 
iste. Hadi şakı bülbülüm!" 
Pancar gibi k ıpk ırm ızı kesildi Aram. Gene de şefin kula ğına 
bir şey f ısıldad ı. Ekip istenen müzi ği çalmaya ba şlad ığında, önce 
tedirgin ama giderek kuvvetlenen cesaretlenen bir sesle ba şlad ı 
söylemeye. Ne Türkçe ne İngilizce. Aram Ermenice söylüyordu. 
Her sabah şafak vakti 
Yolunu gözlerim sevgilimin  
Ağır, hüzünlü bir şark ıydı, hele ki arkada yükselen klarinet ve 
içi içine s ığmayan darbuka tempoyu habire yükseltmese. Aram' ın 
sesi boğuk dalgalar halinde inip dü şüyordu. 
Geçmiş hat ıralar ımın 
Anlat ıcısıdır o 
 Hayat hikâyeme 
Uzanan yoldur o.  
Armanuş bütün sözleri anlayamasa da incecik bir s ızı hisset-
ti içinde. Az sonra ba şını kald ırdığında Zeliha Teyze'nin ifadesi 
şaşırttı onu. Hem korku hem mutluluk bar ınd ıran bir ifadeydi bu 
- ancak beklenmedik bir anda a şka yakalananlar ın yüzlerinde 
rastlanabilecek türden bir mutluluk korkusu. Mutlu olmaktan kor-
kuyordu Zeliha Teyze. 
Şark ı bitip de müzisyenler yan masaya geçti ğinde Armanu ş, 
Zeliha Teyze'nin Aram'a sar ılıp öpeceğini zannetti. Ama onun ye-
rine, Asya'ya yana ştı Zeliha Teyze. Bir erke ğe duyduğu aşk, k ızı-
na duydu ğu sevgiyi daha iyi idrak etmesini sa ğlam ışças ına, şef-
katle Asya'n ın elini s ıktı. "Can ım," diye m ırıldand ı, sesinde biraz 
kederle. Ama o an k ızına bir şey itiraf etmeye yeltendiyse bile bu 
arzuyu hemen bast ırdı. Onun yerine Marlboro Lights' ına uzan ıp 
Asya'ya bir sigara ikram etti. 
Annesini hiç bu kadar duygusal ve sevecen görmemi şti Asya. 
Hele onun kendisine sigara ikram etmesi daha da şaşırtıcıydı. Si-
garay ı al ıp önce kendininkini, sonra annesininkini yakt ı. Arala-
rında ağır ağır yükselen duman ın içinden anne k ız birbirlerine tu-
tuk ve acemi gülümsediler. Bu ışıkta bak ıldığında irkiltici ölçüde 
benziyorlard ı birbirlerine. Kar şılıklı durmuş sonsuza de ğin birbir-
lerini çoğaltmaya ahdetmi ş iki ayna. Birisinin hiç tatmad ığı, öte-
kininse mümkün mertebe hat ırlamamay ı tercih etti ği bir geçmi şin 
şekillendirdi ği iki yüz. 
îşte Armanu ş, İstanbul'a geldi ğinden beri ilk kez o an şehrin 
nabz ını hissetti. İnsanlar ın, onlara çektirdi ği bütün çilelere ra ğ-
men İstanbul'u neden terk edemediklerini, bir şehre nas ıl âşık olu-
nabileceğini sezdi. Hakl ı olabilirdi Aram. Böylesine iç ac ıtıcı gü-
zelliği olan bir şehri sevmekten kolay kolay vazgeçemeyebilirdi 
insan. Gidenler de belki ebediyen onu ta şımaya mahkûmdular 
yanlar ında. B ırakmakla unutulmuyordu İstanbul. Bu ke şfe 
kadehini kald ırdı: "Şerefe!"