sonra kendi kendime dedim ki "ne demeye munis bir dervi ş 
olacağım. Şayet onun yan ında feyiz alacak kadar kal ırsam, 
ben de Şems gibi gözüpek, isyankâr olurum." Böyle dedim ve 
güz gelip de Şems'in temelli gidece ğini anlay ınca, ben de 
onun peşinden Konya'ya gitmeye karar verdim. 
Kararımı Baba Zaman'a bildirmeliydim. Odas ında otur- 
muş, kandil ışığında mektup yazarken buldum onu. Beni gö- 
rünce sevinmi şe benzemedi. Varl ığım onu yoruyormu ş gibi 
bezgin bakt ı suratıma: 
"Ne istersin K ızıl Çömez?" diye sordu. 
Lafı dolandırmadan derdimi anlatmaya koyuldum: "Görü- 
yorum ki Şems-i Tebrizî gidiyor. Ben de onunla gitmek iste- 
rim. Yolda yard ıma ihtiyac ı olabilir." 
Baba Zaman dikkatle süzdü beni. " Şems'e yard ım etmek 
istediğin için mi onunla gitmek istersin yoksa vazifelerinden 
kaçmak m ıdır niyetin? İmtihanın daha bitmedi. Mürit say ıl- 
mazsın henüz." 
"Şems gibi birine yolda e şlik etmek de bir nevi imtihan de- 
  
116 
ğil mi?" diye sordum. Haddimi a ştığımın farkmdayd ım ama 
piri ikna etmek için bunu göze alm ıştım. 
Şeyhim ba şını eğdi, tefekküre dald ı. O sustukça ben de 
sindim oldu ğum yerde. Şimdi beni azarlayacak, A şçı Dede'yi 
çağırıp bana göz kulak olmas ını söyleyecek sand ım. Ödüm 
patladı. Ama böyle bir şey olmad ı. Baba Zaman dü şünceli bir 
ifadeyle bana bakt ı, kafasını salladı. 
"Nicedir seni s ınamaktayd ık. Gerçi meyve a ğaçtan sonra 
vücuda gelir ama hakikatte evvel odur. Ki şinin nas ıl derviş 
olacağı, daha çömezli ğinden belli olur. Bu yollar sana göre 
değil, evlad ım. Her sene tekkeye gelen yedi gençten ancak bi- 
ri tarikatta kalabilirmi ş. Kanaatimce dervi ş olmaya mayan 
müsait de ğil, kısmetini ba şka yerde araman daha hay ırlı 
olur." 
Ne diyece ğimi bilemeden, yutkundum. 
Baba Zaman sesini yükselterek laf ını tamamlad ı. '"Tebriz- 
li Şems'e seyahatinde e şlik etme fikrine gelince, bunu bana 
değil, kendisine dan ışmalısm." 
Bu kati ihtar ın ardından pir, kap ıyı işaret ederek mektu- 
buna döndü. 
Böylece tekkeden at ılmış oldum. Üzgündüm, gururum k ı- 
rılmıştı ama doğrusu, rahatlam ıştım. Nihayet ku şlar kadar 
hürdüm. 
Şems 
Bağdat, 30 Eylül 1243 
Bu sabah şafak sökerken Baba Zamanla helalle şip yola ç ık- 
tım. Atıma atlad ığım gibi doludizgin sürdüm. Tepeye var ınca 
durup uzaktan son kez zaviyeye bakt ım. Dut a ğaçlarıyla çevre- 
lenmiş kerpiç bina, çal ılıklar aras ında gizli bir ku ş yuvası gibiy- 
  
117 
di. Baba Zaman'm bitkin çehresi zihnimde şimşek gibi çakt ı 
söndü. Benim için endi şelendiğini biliyordum ama do ğrusu bu- 
na sebep görmüyordum. Benim bildi ğim Aşk'tan uzakla şanlara 
endişelenmek lâz ım gelirdi, doludizgin A şk'a koşanlara de ğil. 
Onuncu Kural: Ne yöne gidersen git, -Do ğu, Batı, 
Kuzey ya da Güney- ç ıktığın her yolculu ğu içine do ğ- 
ru bir seyahat olarak dü şün! Kendi içine yolculuk 
eden kişi, sonunda arz ı dolaşır. 
Konya'da beni nelerin bekledi ğini bilmiyordum. Ama şehir 
bana nas ıl bir kader haz ırlamışsa, kucaklamaya haz ırdım,