DÖNÜLM EZ AKŞAMIN UFKUNDA 
� 
Gittiler. Yorgunum. Arama yapılırken ne kadar 
güçlüydüm oysa. Divana uzanmadım hiç, hep dik 
oturdum, sırtımda bir yastıkla. Sivil polisle hiç 
üşenmeden dakikalarca konuştum, diğerlerine so­
rular sordum, televizyonu izledim, olup biteni ta­
kip etmeye çalıştım. Şimdi, evim sabahki davetsiz 
misafirlerinden arınıp röportaja ve çekime gelmiş 
habercileri ağırlarken, içi boşalmış çuval gibi, seril­
dim gittim. Artık içimden tek bir kelime etmek da­
hi gelmiyor. Ayşe'yi ve diğer Çağdaş Yaşamcıları 
düşünüyor um, sadece. Hiç karşılık beklemeden, 
gönüllü çalışan onlarca insan, sebepsiz yere gözal­
tındalar. Yeni bir haber alabilmek için daha çok er­
ken. Belki yarın salarlar onları. Eminim salarlar. Ne 
suçları var ki? Ama iyi haberi alana kadar, bana ra­
hat yok, uyku da yok! 
361