la birbirine sürtünmüyor . Ellerim kulaklarımda olduğundan 
ikide birde pattadak odanın ortasına yuvarlanıyorum. Bu 
çalışınam bir tesir göstermedi. Gürültü bütün şiddetiyle de­
vam ediyordu. Son nasihat olan "Emret, hazırım ya cin!" 
teslim sözünü bir türlü söyleyemiyordum. Çünkü ben ne­
redeyse büsbütün çıplak bir kadın ... Erkek midir, dişi midiı; 
ne türlü zebella olduğunu bilmediğim bir periye "Emret, her 
şeye hazırım!" diye nasıl bağırayım? 
Yoksa bu cinli köşk her türlü melun tasavvurun üstünde 
benim gibi masum kadınları avlamak için kurulmuş bir tu­
zak yeri, bir bataklıane miydi? 
İlahi ana dostu Ayşe Hanım ! Aleyhinde ne kadar büyük 
bir nefret ve şiddetle lanet okusam yine senden hıncımı ala­
mayacağım ... Acaba kaç kuruş kazanmak için böyle ırzıma, 
canıma kıydın? Artık sana dünyada tesadüf edemezsem ya­
rın ahrette on parmağım yakanda olsun! Bu lanetlerimin ne­
ticesinde can kaygısı her şeye üstün geldi. Yine canımı kur­
tarma imkanını düşünmeye giriştim. 
Ruşen Abla daha ne demişti: "Gözlerini yedi defadan 
fazla kırpma !" Hay bu nasihati aklıma gelmez olaydı! Göz­
lerimi kırpmamaya uğraştıkça yedi defa değil, belki yirmi 
yedi defa birbiri üzerine açıp kapamadan duramıyordum. 
Bu yerine getirilmesi imkansız bir tavsiyeydi. Acaba Arap 
benimle eğlenmiş miydi? 
Dışarıdaki curcuna benim bu didinmelerime rağmen o 
kadar azdı ki sürmesi neredeyse fırlayıverecek gibi bir kuv­
vetle kapı zorlanıyor du. Didindim, didindiın, didindim. De­
dim ya, can pek kıymetli. Son çareye müracaatı da göze al­
dım. Rabbim kus urumu affetsin, darısı ayıplayanların başı­
na gelsin! "Hazırım ya cin, emret! Buyur!" davetiyle haykır­
dım. Oraya baygın düştüm, ötesini bilmiyorum. Gözlerimi 
açtığım zaman ortalığı ağarmış gördüm. Hiç ses seda yoktu. 
Odanın orta yerine serili olan döşeğimi ta kapı dibine kadar 
yer değiştirmiş buldum. En fazla dehşet ve şaşkınlığımı celp 
eden şey oda kapısının içeriden yine sürmeli bulurımasını 
görmek oldu. 
25