asistanlara da sirayet ediyordu. Arkamdan, terör es­
tiriyor diye söylenenler olmuş. Bunu duyunca 
üzüldüm elbette. Ben, Osman Yemni Hoca'dan 
alıştığım şekilde özveri gerektiren, dinamik bir ça­
lışma sistemi oluşturmuştu m. Benim bildiğim, alış­
tığım çalışma temposu ve felsefesi buydu. Hastayı 
geri göndermemek! Ama arkadaşlarım bu tempoyu 
kaldıramamışlar dı. Alıştıkları tarzda anabilim baş­
kanlığı yapacak başka doktorlar var dı. Görevi alma­
sını bildiğim gibi, bırakma s1111 da bilirdim. Onlarla 
uyumlu bir beraberlik kuramayın ca, başkanlıktan 
istifa etmeye karar verdim. 
Hekimlik mesleğini seçen insanların özveriden 
kaçınmaları ne büyük bir yazıktı! 
Dünyada binlerce meslek ve iş dalı vardı. Fe­
dakarlık etmekten gocunanların, bu meslekten 
uzak durmaları gerektiğini düşünmüşümdür hep. 
Çünkü hekimlik, acılara eğilmektir, acıları dinle­
mektir, acıları dindirmektir. Sonsuz özveri ister. 
Lepra Hastanesi'ne başhekim tayin edildiğimde, 
Bakanlık bana ancak tek bir ay için ödeme yapa­
bilmişti. Sonra, bu paranın ver ilemeyeceği anlaşıl­
dı ve ödeme kesildi. Ne başhekiı nliğimden ne de 
diğer ek görevleri mden bir kuruş para almadım. 
Para alamıyorum diye görevden çekileydim, kim 
bilir kaç hasta bakımsız, sahipsiz kalırdı. Bir heki­
min en büyük ödülünün ma nevi getiriler olduğu­
na inanının. Para kazanmak, zengin olmak iste-
256