yolun öteki tarafına geçti. Onlara doğru yürümeye başladı. Ayşe 
korkuyla, belki de daha çok merakla, vali konağının karşısındaki 
ağabeyine bakarak bekliyordu. 
Osman geldi, Ayşe'ye birkaç adını kala bir kere Cczmi'ye baktı. 
Ayşe'ye: "Eve mi gidiyordun?" dedi. "Kızkardeşinin cevabını 
beklemeden: "Hadi arabaya bin de seni götürcyim!" diye ho­
murdandı. Ayşe'nin şaşkınlaşan yüzünü görmemiş gibi yaptı. 
Sonra küçümseyici bir bakışla Cezmi'yi bir daha süzdü. "Bu 
delikanlı da seninle beraber mi?" 
Cezmi, yarı öfkeli, yarı saygılı, ama kesin ve kararlı bir tavırla, 
"Evet efendim!" dedi. Kendine çok güveniyormuş gibi ileri doğru 
bir adım attı, ama Osman elini uzatmamıştı. 
"Delikanlı bu yaptığınız..." dedi Osman. Sonra gözü Cezmi'nin 
elindeki keman kutusuna takıldı. Can sıkıcı bir şey görmüş gibi 
yüzünü ekşitti. "Her neyse... Siz de müzikle mi?" 
"Adım Cezmi efendim... Hukukta..." 
"Kızkardeşimi buraya kadar getirmişsiniz. Ama zahmet etmeyin 
bir daha!" dedi Osman. Bütün bu yüz kızartıcı sözlerin, durumun 
suçlusuymuş gibi gene yüzünü ekşiterek keman kutusuna baktı. 
"Artık ben götürürüm onu!" Sonra vedalaşmalarına izin vermek 
istermiş gibi birkaç saniye çevresine bakındı. Galiba bir gören 
olup olmadığını da araştırıyordu. 
Ayşe dikkatle çocuğun yüzüne baktı. Bakışlarıyla ona: "İşte 
görüyorsun, kabahat sende. Ben ne yapabilirim ki..." demeye 
çalıştı. 
Cezmi de gururlu ve kibirli bir tavır takınmaya çalışıyordu, 
ama şaşkınlaşmıştı. O da bakışlarıyla Ayşe'ye: "Ben kimseden 
korkmam. Demek ağbin buymuş? Ona nasıl davrandım?" di­
yordu. Osman Ayşe'nin kolundan tuttu. "Hadi gidelim!" dedi. 
Sonra rahmetli Cevdet Bey'in babacan hareketlerini andıran, 
ama onlardan çok daha soğuk ve iğreti bir davranışla Ayşe'nin 
başını okşadı ve okulu, dersleri hakkında sorular sormaya başladı. 
Çocuğa arkalarını dönüp kestane ağaçlarının altından arabaya 
doğru yürüdüler. 
294