man hayranı diye alay edermiş, biraz bilince siz anlamazsı-
nız diye azarlarmış, sıkışınca kaçarmış, bekletir aramazmış,kadınların bacaklarına bakarmış, bu yaşa gelmiş daha...Herkes davacıydı. Sonra, hep birlikte, “Bizi başkalarına çe-kiştirdin!” şarkısını çok sesli kanon biçiminde söylediler.
Birden İsa göründü, hepsini dağıttı: “Hadi bakalım, her-
kes işine,” dedi. Birlikte havalandılar; yüksekçe bir yere çı-kıp başbaşa oturdular. Ruhun güzelliğinden filan bahsetti-ler. İnsanlardan çektiklerini anlattılar, vaktin nasıl geçtiğinianlamadılar. Hava kararırken İsa, izin isteyip ayrıldı: yukar-da babası bekliyormuş.
İsa’ya da ihanet etmişti çaresiz. Konuşmaları öyle tatlı bir
yönde gelişmişti ki, ona da her şeyi söyleyememişti. Kadınla-rın bacaklarına baktığından bahsedememişti bir kere. (Amao, her şeyi biliyordu - olsun gene de anlatmalıydı; aralarındagizli saklı bir taraf kalmamalıydı.) Sonra -bunu kendine bilesöylemekte zorluk çekerdi- tanıdığı bütün kadınlarla düşün-cesinde zina ettiğini saklamıştı. Bütün bunlar yetmiyormuşgibi, bu meseleleri küçümseyen bir tavırla konuşmuştuİsa’yla. Fakat, O da çok yüksekten atmıştı; bazı meselelerinvarlığından habersizmiş gibi davranmıştı. Selim bunları,odasında, tavana bakarak düşündü durdu. Sonunda dayana-madı, kalktı; Lefter’in meyhanesine gitti. Orada, bir dahaihanet etti İsa’ya. Haluk’la oturup adamcağızı bir güzel çekiş-tirdiler. Cinsel meselelere ilgisizliğinin ondaki bir eksiklik-ten ileri geldiğine karar verdiler sonunda. İnsanı tanımak is-tiyorsa her yönüyle kabul etmeli onu, dediler. İsalığını bil-meliydi. İnsan, hareketlerine engel olabilirdi; fakat düşünce-lerini nasıl durdurabilirdi? İnsan tabiatına bu kadar aykırıbir şey olamazdı. Düşünce suçundan söz etmek anayasayaaykırıydı. Benim de suçum bu kadar olsun, razıyım, dedilerbirbirlerine. Papazlar hakkında müstehcen fıkralar anlattılar;kendi adamlarına sahip çıksın önce; önce dinini yayanlara
153