anlaşıldı mı, artık burama geldi, sen kendin gençli ğinde çektin diye ben 
de seni çekemem, anla şıldı mı, anlaşıldı mı!.. 
Nermin art ık avazı çıktığı kadar ba ğırıyordu. Müberramm korkup susmu ştu, 
yardım ister gibi Hüsrev Beye bak ıyordu. 
Yalnızlığın Özel Tarihi 
161/11 
Hüsrev Bey, masaya şiddetle vurup aya ğa kalktı, bıyıkları dikilmi ş, gözleri 
çakmak çakmak parlam ıştı, Beyoğlu'nun naml ı kabaday ılarının bile ad ını 
duyduklar ında titredikleri o ünlü Deli Hüsrev Bey olup ç ıkmıştı bir anda. 
—  Kesin!.. Hemen şimdi kesin dedim... Benim yan ımda ne cüretle böyle 
konuşuyorsunuz, utanm ıyor musunuz, bir kelime daha söylerseniz... 
Hüsrev Bey, sözünü bitirmeden cümleyi yar ım bıraktı, masanın yanında ayakta 
durdu, ba ğırmaktan yorulmu ş, üstelik kadmlao nas ıl tehdit edece ğini de 
bilememi şti... Ama, onun ba ğırması kadınları susturmu ştu. 
Müberran ım, abart ılı bir şekilde ayaklar ını sürüyerek ç ıktı odadan. Nermin 
bir sigara yakt ı. Hüsrev Bey, yorgun bir halde gidip pencerenin yan ındaki 
büyük koltu ğa oturdu. Çaresizli ğini ve ya şlılığını  tam anlam ıyla 
hissetmi şti. Kadınlara sinirlenmi şti, kadınlar da ondan korkup 
susmuşlardı, ama Hüsrev Bey, kendisinden korkmalar ı için bir neden 
olmadığını onlardan daha iyi anlam ıştı. Artık öfkelenebilir, ama 
öfkelendi ği insanı cezaland ıramazdı, buna gücü yoktu, bunu daha önce de 
biliyordu tabii, ama bu kadar aç ık bir şekilde görmemi şti.                       
v 
Nermin, dedesinin kar şısına oturdu. Hüsrev Bey, ba şını önüne e ğmişti. 
Nermin, dedesine bakt ı. 
— .Özür dilerim. 
Hüsrev Bey, cevap vermedi. 
—  Gerçekten çok özür dilerim, sizin yan ınızda böyle konu şmak istemezdim, 
ama teyzem bazen beni deli ediyor, onun o konu şmalarına dayanam ıyorum... 
Sizin yan ınızda böyle bir tart ışma olmas ını istemezdim, gerçekten çok 
üzüldüm. Özür dilerim... Söz ve- 
162 
riyorum, bir daha olmayacak... Zaten buradan ta şınmaya karar verdim... 
Teyzemle daha fazla birlikte oturamayaca ğım. Yaşlı, kusuruna bak ılmaz 
biliyorum, ama ben dayanam ıyorum, kendimi kaybediyorum... Size kar şı da 
mahcup oluyorum... 
Hüsrev Bey, ba şını kaldırdı, yorgun, ya şlı bir adamd ı şimdi, kızgınlığı da 
öfkesi de kalmam ıştı, çaresiz ve güçsüz gözüküyordu. 
—  Zarar ı yok kızım, insan lüzumundan fazla ya şayınca, duymamas ı lazım 
gelen sözleri de duyuyor, bu senin kabahatin de ğil, bu benim kabahatim, bu 
kadar uzun ya şadığım için... Ben bugüne kadar her i şimi kendim hallettim, 
hiçbir i şi Allaha b ırakmadım, ona bir i ş bıraktım, o da onu uzatt ı da uzatt ı. 
Onu da kendim halletsem iyi olacakt ı... Ama ben gene hallederim, bu i şi çok 
uzatmam... 
Sinirleri gerginle şen Nermin'in sesi titremeye ba şladı. Biraz önceki 
kavgada, dedesinin ya şlılığı, teyzesinin sald ırganlığı, kendi yaln ızlığı 
hep birlikte ortaya ç ıkmıştı. 
—  Böyle konu şmayın n'olursunuz, ölmekten söz etmeyin... Bari siz üzülmeyin 
dedeciğim, hep çevremde üzüntülü insanlar gördüm, hiç kimseyi mutlu 
edemedim, kendim de mutlu olmad ım, bari siz de benim yüzümden üzülmeyin, 
lütfen... 
Hüsrev Bey, şefkatle güldü.