dum: “Bu ehl-i sefalet sinsin. Bana yardımcı olan sen-
sin.” Mahzun ve manzum birtakım sözlerle derdimigöklere döktüm.
14 İşte o anda bana mâlûm oldu ki mucizat yakındır. İm-
di tövbekâr olun, dedim onlara.
15 Kavgacı zevatın davranmasına fırsat kalmadan, duvar-
dan bir rafın üstünde duran ve Şam Evkaf müdürününhediyesi olan kıymettar bir vazo mücadele edenlerinbaşına düşerek ikisini de mecruh kıldı. Bu sırada kapı-ya birikenler, “Mucize, mucize!” diye feryat ederek ka-çıştılar. Ve ben dahi biraz başımı dinleyerek İlmihal’iokumaya imkân buldum.
16 On sekiz gün zarfında mâliki bulunduğum bütün
menkul ve gayrı menkul emval, nukut ve eşyayı tevziettiğim gibi, bütün uşaklarıma, vekilharca, aşçıya, ki-lerciye, bahçıvana, kapıcılara, arabacılara, kâtiplere, ta-mirci ustasına, çamaşırcıya, bulaşıkçılara ve at uşağı-ma yol verdim. Bunların bir kısmı zaten, artık kendile-rine maaş vermek imkânım kalmadığından arzularıylaçekip gitmişlerdi.
17 Birkaç gün sonra da Evkaf Nezaretinden evi almaya
geldiler. Üstümdeki libas ile evi bilâ metelik terkettim.
18 Son akçalarımla daha evvel satın almış olduğum dağ
evinin yolunu tuttum. Eşyam, son derece basit bir ikitahta parçasından ibaretti. Bu kadar şey de bana tefek-kür için yetti.
19 Ben de artık, Düzgen Yalvaç’ın istediği gibi -kendi rı-
zamla- taht-el arzın, âlem-i derûnuna müteveccih birmüntesibi olmuştum.
214