yaşamalıydık. Onu ve kendimi bu çamurdan çıkarmak isti-
yordum. Güzel hayallerimizin kirlenmesine gönlüm razı ol-muyordu. Fakat, onun öldüğünü bildiğim şu anda, bu dü-şüncemin doğruluğuna güvenemiyorum. Bir insan hayalle-riyle nereye kadar yaşayabilir? Bu gücü her zaman kendin-de bulabilir mi? Benden sonra benim gibi koruyucu dost-larla karşılaştı mı? Bilmiyorum.
Ben kendime düşeni yaptım sanıyorum. Bütün bu mace-
raların sonunu iyi bitirirdim anlatırken. Selim’in macerasıiyi bitmedi. Gerçekten yaşadığı tek macerayı acı bir şekildebitirdi. Oysa, benim maceralarımdaki “hafif kadınlarım” so-nunda hep doğru yola girerlerdi. Evli kadınlar yuvalarınadönerlerdi. Bir gün bana gelerek artık bu yaşayışı bırakmakistediklerini söylerler ve kendilerine yardım etmemi ister-lerdi. Duyduğum büyük arzuya rağmen, bırakırdım onları.Selim, heyecanla sorardı: “Peki, kimse bilmiyor mu onlarınbu hayatını?”
Gülümseyerek, kimsenin bilmediğini söylerdim. Selim’e
de yemin ettirirdim kimseye söylememesi için. Yemin eder-di. Fakat pek inanmazdı bu kadınların eski yaşayışlarınadöneceklerine. Belki de inanmak istemezdi. Maceralar eski-dikçe, olmadık hikâyeler uydurmaya başladım. Parklarda,sinemalarda, hatta otobüslerde geçen maceralar anlatırdım.Selim hepsine inanırdı. Bazen dayanamayarak, yalan oldu-ğunu söylerdim bunların. Selim gene inanmaya devamederdi. “İnsanı düşünmekten kurtarıyorsun,” derdi: “Birkısmının uydurma olmasından ne çıkar?” Bu hikâyelereinanıp inanmadığını düşünmek istemezdi. “Her gün yaşadı-ğım olaylar daha uydurma geliyor bana,” derdi “Günlük ya-şantımın uydurma olmasını tercih ederim.” Selim hiç hikâ-ye uydurmazdı. Bütün arkadaşları durmadan hayal ürünühikâyeler anlattıkları halde onlara inanır, fakat kendisi hiç-bir şey anlatmazdı. Bu yüzden, erkeklik meselesinde arka-
419