Orta Direk 163 
budadı, getirdi Meryemceye verdi. Yüzüne bakınca sevindi. Meryemcenin rengi 
üstüne gelmişti. 
Önce değneğini bir adım ileri koydu, sonra da adımını attı. 
Az sonra Meryemce önde, Elifarkasında yola çıktılar. Yol elma büyüklüğün­
de, sel getirmesi taşlarla örtülüydü. Yola düşünce yürümekte zorluk çektiler. 
"Ana, şu çimenlere çıksak da oradan yürüsek," dedi Elif, elinden tuttu, onu 
yolun kıyısına çekti. 
Ali durduğu yerde öyle durup kalmış, arkalarından bakmış kalmıştı. Ne 
düşündüğünün kendi de farkında olmadan arkalarınca yürüdü. 
Sel taşlarını geçince yola indiler. Gelin kaynana eremeke yürüyor lardı. Bu 
Alinin hoşuna gidiyordu . Üstelik de bayağı çabuk yürüyorlardı. Bu gidişlen Çu­
kura varılırdı. Onları böyle yolda bırakır kendisi Çukura yürür giderdi. Ah böy­
le gidebilseler di. Ali gittikçe hafifliyor, öfkesi sevince dönüyordu. 
Bir yokuşa gelinceye kadar Alinin sevinci böyle sürdü. Umutlu, aydınlık. 
Onlara, köylülere pamuğa girmeden yetişecekti. Belki de iki gün önce, onlar 
daha Çukura inmeden, yolda ... Yolda yetişse ne güzel olur! Dikilir Muhta­
rın karşısına, alır Taşbaşı yanına, söyler her şeyi bir bir köylüye . Köylüde de 
akıl var. Köylü milletine, işine gelen doğru yolu göster, onu inandır, karışma 
gerisine. Köylü inandı inanmasına ya, Muhtarın yanındaki itleri, akrabaları 
kopmadı. Aralarında iyi bir birlik var. Varıp koparmalı. Gözleri yaşla dolma­
lı, öyle bir konuşmalı ki ... Öksüz hakkı, sefil, dul, fıkara hakkı demeli. Şu 
köylünün emeği kan emek demeli. Verelim de bu köylüyü, Delice Bekirle bir 
otup da bu hale koymasın. Delice Bekirin de avradı. Yanağı pembe pembe. 
Şu köy yerlerinde de böyle avrat bulunmaz. Böyle tatlı gülen. Böyle kalça kı­
vıran. Kadını çırılçıplak soydu. "Ahdim olsun," diye mırıldandı . "Deli Bekir 
de sanki çok mu fedakarlıkta bulundu onu almak için? Hiç!" 
Sevmediğ iyle yatmaz. Amma bir de sevdi mi, Delice Bekir Ağanın önünde, 
tekmil köyün gözünün önünde yatar da aldırmaz. Tüyü bile kıpırdamaz. Biri­
ne göz koydu mu, artık mümkünü yok, o işi yapar. isterse seksenlik koca, beş 
yaşında çocuk olsun. Avradın böyle inatçısına can kurban. 
Yokuşta Meryemce kesildi kaldı. Elifonu yürütmeye çalıştı. Meryemcenin ayağı 
bir taşa takıldı, yüzükoyun yere serildi. Hiç ses çıkarmadı. Of bile demedi. Kıpır­
damadı bile Elif öldü sandı. Vardı kaldırmaya çalıştı, kaldıramadı. Bu sırada yerde­
ki Meryemceyi Ali gördü. Görür görmez tüm cinleri başına toplandı. Öfkeden ku­
durdu. Meryemceye doğru koştu, kolundan tuttu, sırtına öyle bir fırlattı ki, kendi 
de Meryemce de şaştı. Küt diye Meryemceyi sırtına oturttu. Ama Meryemce çözül­
müştü. Pelte gibi bütün ağırlığ ıyla üstüne çöktü. Anasının cansız kollarını getirdi , 
boynuna iyice doladı. Sonra da ellerini kıçının altına kenetledi, bütün ağırlığı, biri 
ellerinin üstü, öteki kulunçları olmak üzere ikiye böldü.