vetini biraz daha kaybeden bir mukavemetle beni iter gibi 
kendine çekerek: 
-Aaa, kocam şuracıkta ... 
-Evet ... Benim karım da oracıkta ... 
-Nefeslerimizi işitecek bir yakınlıktalar. 
-Hayır ... Hayır ... Onların cesetleri burada, ruhları son-
suzlukta uçuyor. Nefeslerimizi değil, şu anda kulaklarının 
dibinde bir bando müziği çalsa doymazlar. 
-ilk görüştüğüm bir erkekle kocama bu ihaneti vicda­
nım kabul etmiyor. Ah, ne büyük günah ... Ne büyük günah ... 
Böyle şeyler bir anda olursa olur. İnsan bu ilk fırsatları 
kaçırmak ahmaklığında bulunursa sonra iş sürüncemeye uğ­
rar, uzar ... Çekilmez üzüntülere düşer ... 
Cevher Hanım gönlünün kapısını bana açmamış değildi. 
Yalnız benden meseleyi vicdanla uzlaştıracak sözler işitmek 
istiyor, bu düşüşünü hafif gösterecek teselliler bekliyordu. 
Bunun üzerine, giderek titrernesi artan sesimle: 
-Siz bu kocaklaşmayı günah sayıyorsunuz ama kocanı-
zın felsefesince günah yoktur. 
-Nasıl? 
- O, maziyi, istikbali inkar ediyor. 
-Evet ... 
- O halde şimdi işleyeceğimiz günahın yarıola alakası 
olamaz ... 
-Tuhaf söylüyorsunuz Beyefendi. 
-Tuhaf değil, kocanızın felsefesine göre hakikati söy-
lüyorum. Mazisiz, istikbalsiz bir hayatta ne eylem ispatla­
nabilir, ne de ceza mümkünd ür. Eylem var olabilmek için 
mutlaka bir dün, bir bugün, bir yarın ister ... 
Alimin karısı güldü. Kocasının felsefesinden çıkardığımız 
ilamla ı kollarıının arasına düştü. O benim olmuştu, ben de 
onun ... İlk öpüşmelerin ateşleriyle ruhlarımız yanarak gü­
nahkar oluyorduk. 
Bir davanın mahkemece nasıl bir sonuca bağlandığını gösteren resmi 
belge, mahkeme kararı. 
103