1 NUMARA:  MUSA,  MERYEM,  MUHAMMET 
Kulağı  kapıda  Muhammet'in  dönmesini  beklerken,  gamzeli  kolla-
rıyla  şişkin  karnına  sarılıp  derin  derin  iç geçirdi  Meryem.  Bugün  de 
oğlunu  okula  göndermeyi  başarmıştı.  Başarmıştı  ya, kimbilir  gene 
ne halde  dönecekti.  İlk başlarda  eve gelir  gelmez  o gün  okulda  olan 
biten  her şeyi  uzun  uzun  anlatırdı  Muhammet,  iyisiyle  kötüsüyle. 
Zamanla  suskunlaşmış,  bir şey  anlatmaz  olmuştu.  Artık  ürkmüş 
gözlerinden,  dikişleri  sökülmüş,  düğmeleri  kopmuş  önlüğünden, 
oradan  oraya  zıplayan  parlak  morumtırak  ışık halkaları  gibi  kâh kol-
larında,  kâh  çenesinde  şakağında,  kâh  gözünün  etrafında  bitiveren 
çürüklerden  dinliyordu  Meryem,  oğlunun  dile  getiremediklerini. 
Dinledikçe  içi eriyordu.  İster  çocuk  olsun,  ister  yetişkin,  şu dünya-
da kimsenin  oğluna  el kaldırmasına  dayanamazdı;  hem,  daha  baba-
sı bile  bir fiske  vurmamıştı  ona.  Bir tek Meryem,  bir tek o, zaman 
zaman  sinirlerine  hâkim  olamadığında  Yaradan'a  sığınıp  birkaç  to-
kat aşkeder,  ara sıra  da etlerini  çimdirirdi  ama  bu başka  o başkay-
dı. Hem  başkalarının  onu  hırpaladığını  anladığından  bu yana,  Mer-
yem'in  de eli oğluna  kalkmaz  olmuştu.  Elalemin  çocuklarının  tek 
evladını  paraladıklarını  düşündükçe  aklı  başından  gidiyordu.  Önce-
leri meselenin  çocuklar  arasında  basit  bir itiş kakış  olduğunu  san-
mıştı  ama  aradan  haftalar,  hatta  aylar  geçtiği  halde  bir türlü  gelmi-
yordu  bu eziyetin  ardı  arkası.  Oğlunun,  yaşıtlarınca  hırpalanıyor 
oluşundan  ziyade,  hırpalanmayı  kanıksamaya  başladığına  tanıklık 
etmekti  Meryem'i  çileden  çıkaran. 
Muhammet'in  niçin  arkadaşları  tarafından  sürekli  itilip  kakıldı-
ğını anlamakta  güçlük  çekiyordu.  Mesele  kapıcı  çocuğu  olması  ola-
mazdı;  civarda  oturan  ve aynı  mesleği  yapan  hısım  akrabanın  ağzı-
nı yoklamış,  onların  çocuklarının  başlarında  böyle  bir musibetin  ol-
madığını,  mutlu  mesut  okullarına  gidip  geldiklerini  anlamıştı.  Ge-
185