Hani senin anneciğinden sakladığın hakikatler 
vardı ya, bugün babam benimkilere vakıf olacak. 
Ah Gökşin, duymak, hissetmek güzel şeyler ama bun­
ları, bu onlardan kopma dileklerini, üzerimize tit­
reyen kimselere a,cmak, onları hayatın ger,cekleriyle 
karşıla,stırmak hakikaten azaplı. Sırası geldiğinde, 
fedakarlıklar insanın canına tak edebiliyor. Bu bü­
yüğünü saymak, düşünmek, üzmemek şeklindeki 
hassasiyetlere isyan edebiliyor. " 
cc6 Mayıs, 1957 
... Duygular konuşurken kalem duruyor galiba 
Gökşin. Etrafımdakiler, gözünün i,ci gülüyor, diyor­
lar. Bense kendimi saadetimin hüznü ifersinde his­
sediyorum. Realiteleri de yüceltebilirmişim meğer, 
Gökşin, ( elele gezmek gibi masum hareketleri niha­
yet 'realite' olarak görmeye başlamışım.) başkaları­
nın ifade ettiği gibi ideali aramazmı şım, sadece 
mukabil ruh im�s peşinde koştuğum. O ruh da sade­
ce sis ve duman halinde gelmiyor insanın karşısına. 
Gülen, konuşan, yorulan, hastalanan, hatta ağla­
yan, JJelhasıl bütün diğerleri gibi bir insan olarak ,cı­
kıyor. İşte önemli olan da bu sıradan varlığı, diğer­
lerinden ayırabilmekteki keramet oluyor. Şaşıp şaşıp 
kalıyorsun ve nihayet olduğu gibi kabule katlanıyor, 
kader deyip gefiyorsun." 
ccDurumumuzda bir başkalık varmış gibimize 
geliyor. Bir safiyet, bir yücelme hissediyoruz adeta." 
91