Cabbar: 
"O uzun boylusu vurun diye nasıl yalvarıyor du!" 
Memed : 
"Kim bilir nasıl, ne umutlarla çalıştılar !" 
Cabbar: 
"Nişanlısı tam altı yıldır onu bek.liyor muş." 
M em ed: 
"Çanaklıdan gitselerdi, Deli Durdu onları mutlaka soyardı ." 
Ca b bar: 
"Bu Delinin yaşaması haram amma ... " dedi. 
Gidip eski yerlerine oturdular. Bu işe hiç kanşmayan Ça­
vuşun sarılı boynu bir tarafa eğrilmişti. 
Çavuş, gerindi gerindi: 
"Ben bir tuhaf oldum çocuklar," dedi. "Yüreğimde bir so­
ğukluk, bir titreme var. Ölürsem ... " dedi, sonra pişman olmuş­
çasına sustu. 
Memed: 
''Bu kadar yaradan insana bir şey olmaz," dedi. 
Ca b bar: 
"Başını koy da azıcık uyu," diye salık verdi. 
Çavuş, uyumak için gözlerini yumdu. 
Aradan uzun bir zaman geçtikten sonra Memed, Cabbara 
büyük bir sır verirmiş gibi sokuldu: 
"Seninle biz kardaşız gayrı Cabbar," dedi. "Öyle değil mi 
kard aş?" 
Cabbar buna sevindi: "Ona ne şüphe kardaş," dedi. 
Memed : 
''Meraktan çatlayacağ ım. Yüreğim ateş almış yanıyor kar-
daş." 
Ca b bar: 
"Söyle kardaş da çaresini birlikte arayal ım." 
Memed: 
"Aylar oldu, ben bu işi işleyeli. Duyduk ki Abdi Ağa yı ya­
ralamışım. Ölmemiş. Hatçenin hali ne oldu? Ya ananun hali ne 
oldu? Çatlayacağım. Şu Delinin ardından soygundan soyguna, 
çarpışmadan çarpışmaya ... Bir türlü bir yolunu bulup da öğre­
nemedim ... " 
204