Hastane
İstanbul, 2000
Eve vardıklarında, yeni evlilere ebeveyn yatak odası veril­
di, gelinin ana babasıysa Peri’nin odasına yerleştirildi. Böyle- 
ce Selma’yla Mensuba oğullarının odasında yatmaktan ve yıl- 
lar sonra ilk kez aynı yatağı paylaşmaktan başka seçenek kal­
mamıştı. Peri ise oturma odasındaki kanepede idare edecekti.
Peri dişlerini bile firçalayamadan, başını yastığa koyar 
koymaz, bir yorgunluk dalgasının üstüne çöktüğünü hisset­
ti. Uykuyla uyanıklık arasında, uzak mırıltılar -son  ışıklar 
da kapatılmadan önce havada uçuşan birkaç kelim e- çalındı 
kulağına. Birisi dua ediyordu. Kim olduğunu tahmin etmeye 
çalıştı ama ne yaşı vardı duyduğu sesin, ne de cinsiyeti. Belki 
de düş görmeye başlamıştı. Koridordaki camili minareli du­
var saatinin ninni gibi gelen tik taklarını dinleyerek, göğsü 
her solukta inip kalkarak, öylece dalıp gitti.
Bir saat sonra -belk i daha fazla- sıçrayarak uyandı. Bir 
ses duyduğunu sandı ama emin olamadı. Dirseğine dayana­
rak doğruldu, kaskatı ve hareketsizdi. Kulak kesilmiş bek­
lerken, o mu karanlığı dinliyordu, karanlık mı onu, bilemedi 
bir an. Soluğunu tutarak kalp atışlarım saydı: üç, dört, beş... 
Ses yine geldi. Birisi ağlıyordu. Hıçkırıklar arasında, fırtı­
na öncesi ortalıkta dolanan karasineklerin vızıltısını andıran 
sabit bir mırıltı duyuluyordu arkadan. Derken bir kapı açıl­
dı, sertçe kapandı; şayet cereyan değilse tek bir sebebi olabi­
lirdi: bir öfke patlaması.
Kötü bir şeyler olduğunu sezse de, kendi kendine geçeceği