bir püren kümesin in yanına oturdu, pürenin mesteden kokusu­
nu içine çekti. Pürenler çiçeklerini dökmüş, küçücük yuvarlak, 
püren yapraklarından, çiçeklerinden daha keskin kokulu tohu­
ma durmuşlardı. Karşıdaki geniş bir püren kümesinin üstünü 
de ak bir kelebek bul u tu baştan aşağı örtmüştü. 
Memed ayağa kalktı, küçük püreni kökünden söktü, Ana­
nın yaruna vardı, sevinerek, uçarak: 
"Bak Anam bak, bizim dağların püreni buraya gelm iş." 
Hürü Ana onu duym adı. Memed, sözlerini birkaç kere yi­
neledi, baktı ki Ana duyacak gibi değil, püreni onun yanı başı­
na koydu, oradan ayrıldı, çakıltaşlannın, kumların üstünden 
günbatıya doğru yürüdü. Uzun gölgesi çok önünden, kiminde 
de güneşli denizin üstüne düşerek gidiyor du. Çakılların arası­
na sıkışmış, kumların üstüne saplanmış türlü biçimde, renkte 
deniz kabukları, kıyıda denizin attığı hayvan ölüleri, kırmızı 
çam kabukları, kütükler, ayakkabı eskileri, kırılmış şişele r, ku­
rumuş deniz dibi bitkileri ... Memed bunların hiçbirisini görme­
mişti. Denizin çok ötelerinden de buğu gibi yaygın, ardından 
da kabararak, uzayarak, genişleyerek ak bulutlar yükseliyordu. 
Şu Hürü Anayla Seyran, ne oldu onlara böyle, başlarına vurul­
muş gibi, denizi görünce kıyıda öyle dilsiz kendilerinden geç­
miş kalakaldılar. Bir de sabaha karşı, daha gün ışımadan, deniz 
kıpırhsız, süt beyazken, işte o zaman göğün ta uzağına uçan 
marhların kanatları göğe değerken, bir ışık kasırgası içinde ka­
lır, savrulurken, işte o zaman görmelilerdi denizi Hürü Anayla 
Seyran ... O zaman kırk gün kırk gece buradan bu denizin kıyı­
sından ayrılamazlar , gözlerini denizden ayırmadan, hem de 
dilsiz, hem de sağır, hem de etini bıçakla kessen haberi olmaya­
cak bir biçimde, yemeden içmeden kalakalırlardı. 
Güneş ağır ağır yükseli yor, gölgesi ayaklarının dibine çeki­
liyordu. Hem yürüyor, hem de ayaklarının sesini dinliyordu . 
Daha bu kasabaya, bu eve, bu denize, keskin kokulu portakal 
bahçelerine alışamamıştı. Abdülselam Hoca, belki de iyi adam­
dı ya, bir tuhafh. O adamda bir eksiklik vardı ya, neydi. Öğret­
men Zeki Nejad da iyi bir adama benziyordu ya, onda da bir 
eksiklik vardı. Bu kasabadaki, şu okumuş yazmış takımında 
çok eksik vardı. Hepsi yarım adamlarmış gibi geliyordu Meme-
243