karısı her zamanki gibi uyuklamaya başlardı. Sonra, gözle-
rini açardı: aman ne güzelmiş çocuklar, tatlı tatlı uyuttu be-ni, derdi. Bir kerede bitirmezdik hepsini. Her salı, bir Selimgünü düzenlerdik. Bir hafta bizde, bir hafta Kayalarda, birhafta... Kaya derdi ki: neden bunları kullanıp birşeyler yaz-mıyorsun? Nermin atılırdı: sen istersen her şeyi yaparsın.Yazdıklarını akşamları bize okursun, hep birlikte düzeltiriz.Aylardır bu konuda çalışıyorsun; bu kadar vaktini verdinbuna. Uğraştığına değsin. Hep bir ağızdan: tabii, neden yaz-mıyorsun? Benim tanıdığım bir yayınevi sahibi var: kolaycabastırırız. Gazetelerde sanat haberleri yazan bir arkadaşımvar: biraz bahseder. Reklamcı biri var: kapağını yaptırırız.Kuşe kâğıdına basılmış nefis cıvıl cıvıl şömize bir kapak. Si-yah çerçeveli ciddi bir ilan: bu kitap ne ciddi kavgaların, nebüyük ve yaygın sıkıntıların, ne de ezilen insanların roma-nıdır; bu kitap, mustarip bir ruhun iç çekişlerinin romanı-dır. Sizlere hizmetten şeref duyan yayınevimiz iftiharla su-nar: T utunamayanlar. Belli başlı bütün kitapçılarda bulu-nur. Taşraya ödemeli gönderilir. Büyük bir gazetenin sahibi,bizim kayınpederin liseden arkadaşı. İlanı çok ucuza ya-yımlatırız. Belki tefrika yapmaya bile yanaşır. Duyurma işi-ni bana bırakın. Sonra, küçük dedikodular çıkarırız yavaşyavaş. Yazar, eserinin o kadar etkisi altında kalmış ki nere-deyse kendini öldürüyormuş. T utunamayanlarla birlikte ya-şayacağım diye tutturmuş. Aylarca kendine gelememiş. Di-lenci filan görmeye dayanamıyormuş artık. Bir süre sinirbuhranları geçirmiş. Az kalsın karısından ayrılıyormuş buyüzden. Allah yazdıysa bozsun: Kaya o ne biçim söz. Henüztam iyileşmemiş. Evine gelenlerle konuşmuyormuş. İnsan-lardan nefret ediyormuş. Hayır, insanları seviyormuş ama,genel anlamda. Bunun dışında kimseye tahammülü yok-muş. Olayı gerçek hayattan aldığını söyleyenler de var. Yokcanım! Böyle olaylara rastlıyor muyuz çevremizde? Adamın
559