"Ne münabeset," demi şti Rose, sesini alçaltarak. "Sadece 
mutfaklar ı benziyor... Yoksa, Ermenilerin dü şman ı o." 
Kap ı zilinin çalmas ıyla Armanu ş hariç herkesi bir heyecand ır al-
dı. Saat daha yedi bile olmam ıştı. Dakiklik Matt Hassinger'in me-
ziyetlerinden biri olmasa gerekti. Ayn ı anda düğmeye bas ılm ış-
ças ına halalar ının üçü birden aya ğa f ırlad ılar. Sükûnetini muhafa-
za eden Armanu ş, kasten a ğırlaştırdığı ad ımlarla, halalar ının sabit 
bak ıştan alt ında kap ıya gitti ve açt ı. 
Açmas ıyla yüzünün ayd ınlanmas ı bir oldu. "Babac ım!" diye 
bağırdı sevinçle. "Ak şam toplant ın var san ıyordum. Nas ıl bu ka-
dar erken gelebildin?" 
Ama daha sorunun sonuna gelmeden cevab ı sezmişti bile. 
Barsam Çakmakç ıyan, gamzelerini aç ığa ç ıkartan gülü şüyle 
kızma sar ıldı; gözleri gurur ve kayg ıyla parl ıyordu. "Evet ama 
toplant ıyı ertelememiz gerekti," dedi Armanu ş'a ve o arkas ını dö-
ner dönmez, k ız kardeşlerine f ısıldad ı: "Daha gelmedi mi o ğlan?" 
Matt Hassinger'in geli şinden önceki son otuz dakika Arma-
nuş dışında herkesin heyecan ı artt ıkça artt ı. Üst üste üç k ıyafet 
giydirip defile yapt ırdılar, sonunda oy birli ğiyle ayn ı karara var-
dılar: Turkuaz elbiseyi giymeliydi. Kulaklar ına elbiseye uygun 
düşecek küpeler geçirip koluna da Varsenig Hala'mn "kad ınsı bir 
ışıltı" vereceğini söyledi ği şarap rengi bir çanta takt ılar. Bir de 
olur da gidecekleri yer so ğuk olur diye tüylü lacivert bir h ırka at-
tılar omuzlar ına. Armanu ş sorgulamamas ı gereken şeyler listesin-
de "h ırkalar" oldu ğunu biliyordu. Küçüklü ğünden beri ne zaman 
dışan ç ıksa bir h ırka geçirmi şlerdi üzerine. Her nedense ev d ışın-
daki dünya. Kuzey Kutbu gibi bir yerdi Çakmakç ıyanlann gözün-
de. "D ışarısı" demek "so ğuk diyar" demekti ve oraya gitmeden 
eyvel tercihan el örgüsü h ırkan ı yan ına alman gerekirdi. Bebekli-
ğini babaannesinin ördü ğü, köşelerine isminin ba ş harfleri i şlen- 
 miş rengârenk battaniyelerin alt ında geçirdi ğinden, ilerleyen ya ş-
lar ında kendisine dayat ılan bu h ırka mecburiyetini de benimse-
mekte zorlanmam ıştı Armanuş. 
Haz ırlık fasl ı tamamlan ınca masaya oturdular. Ak şamki ye-
meğe haz ır olmas ı için önceden evde bir şeyler at ıştırmas ı man-
tıklı geliyordu Çakmakç ıyanlara. 
"Ama güzelim ku ş kadar yiyorsun. Mant ımın tad ına bakma-
yacak m ısın yoksa?" diye s ızland ı Varsenig Hala, elinde kepçe, 
kara gözlerinde öyle büyük bir üzüntü vard ı ki, gören de zanneder 
ki bir hayat memat meselesi var ortada. 
"Yiyemem hala," dedi. "Taba ğıma kaday ıf doldurdun bile. 
Şunu taday ım, yeter." 
"Et ve sar ımsak kokmak istemedin," dedi Surpun Hala, h ın-
zır bir sesle. "Biz de sana ekmek kaday ıfı verdik. Böylece nefesin 
antepf ıstığı kokacak." 
"İnsan neden antepf ıstığı kokmak ister ki?" diye sordu uyku-
dan yeni kalkan Şuşan Nine şaşkın şaşkın. 
"Antepf ıstığı kokmak istedi ğim filan yok," diye homurdand ı 
Armanuş. Ama ba şka bir şey söyleyemeden, cep telefonu çalma-
ya başlad ı: Çaykovski. Telefonu al ıp kaşlar ını çatarak ekrana bak-
tı. Özel numara. Herhangi biri olabilirdi. Yeme ği iptal etmek için 
tuhaf bir bahane uydurmak üzere arayan Matt Hassinger bile ola-
bilirdi. Armanu ş huzursuzca telefonu elinde tutarak öylece durdu. 
Dördüncü çal ışta annesi olmad ığını ümit ederek açt ı. 
Ama oydu: annesi! 
"Can ım iyi misin, sana iyi davran ıyorlar m ı orda?" oldu ilk 
sorusu. 
"Evet, anne," diye m ırıldand ı Armanuş durgun bir sesle. Ar-
tık buna al ışmış say ılırdı. Küçüklü ğünden beri ne zaman Çak-
makç ıyanlar ın evinde kalsa, hayat ı tehlikedeymi ş gibi davran ırdı 
annesi. 
"Amy, sak ın bana hâlâ evden ç ıkmad ığını söyleme." 
Armanuş buna da nispeten al ışıktı. Annesi, babas ından bo-
şand ığından beri bir kez olsun gerçek ad ıyla seslenmemi şti ona.