likleri yakıyor, hanumanları söndürüyor, kan döküyorlardı. 
Çukurova topraklan suyla değil kanla sulanıyordu, kanla!
Vali de ne derse desin. Bütün bu yazdıklan gerçek değil 
miydi?
Hemen o gün Vayvay köyüne bir manga candarma gönde­
rildi. Candarmalar Ademin katili olarak Yobazoğlunu, Zeynelin 
katili olaraktan da Ferhat Hocayı yakaladılar. Ali Safa Beyle 
Savcı açık açık, her şeyi kardeş kardeş konuşmuşlar, katillik 
için bu iki kişiyi daha münasip bulmuşlardı. Hasamn Çukuro- 
vada kimi kimsesi, arkası akrabası yoktu. Ferhat Hocamn da 
nereden geldiği bellisizdi.
Savcı:
"Safa Bey," dedi. "Bu Hoca esrarengiz bir adam. Bir de bu­
nun casusluğunu ortaya atabiliriz, tutar. Onun casusluğuna 
Vayvay köyü bile inanır. Haydi kolları sıvayın. Sağlam deliller 
bulun casusluğa ait. Ferhat Hocayı idam ettirebilirim. Ferhat 
Hocayı çok iyi seçtik. Unutmaym ki o bir hocadır ve Ankarada 
herkes hocalardan ürker. Hele bugünlerde... Safa Bey, tam attık, 
turnayı gözünden vurduk."
Ali Safa hararetle Savcmm elini sıktı:
"Çok isabet buyurdunuz Müddeiumumi Bey. Hoca ve Kı­
zılbaş... Beli kırılacak köylülerin, alçakların. Siz mizanseni bana 
bırakın," dedi kasabaya daldı.
Vayvay köylüleri elleri kelepçeli Ferhat Hocayla Yobazoğ­
lunu köyün dışına kadar uğurladılar:
'Tez günde gidin, tez günde gelin," diye alkışlar ettiler. 
"Koca Allah yardımcınız olsun."
Yobazoğlu köyün dışında durdu:
"Bile bile geldim. Böyle olacağım büe bile. Ama şuna inanın 
ki, insan öldürmek kötüdür, kimse inanmayacak, bari siz inanın, 
ben Ademi öldürmedim," dedi. "Çocuklarım hepinize emanet."
Ferhat Hoca önce konuşmak istemedi. Sonra nedense acı 
acı gülerek köylülere döndü, göz çukurlarında yaşlar:
"Siz benim kim olduğumu biliyorsunuz," dedi boğulan bir 
sesle. "Söylemeye hacet yok. Ben bir daha köye dönemeyece­
ğim. Beni asacaklar. Hakkınızı helal edin kardeşlerim."
Kapkara, yalım karası gözleri, gün vurdukça yanar döner
385