"Şu sandalyayı al," diye buyurdu Ana. "Al da şuraya getir , 
üstüne çık da," Alinin tasvirini gösterdi, "onun yüzüne ört, ört 
ki, o zalimin yüzünü bir daha gözüm görmes in." 
Seyran onun dediğini hemen yerine getirdi. 
Hürüce kara yazmanın altındaki Alinin tasvirinin önüne 
geçti: 
"Oldu mu şimdi Ali, insanlan böyle kandınrsan, onlann 
umutlannı üzer, onlan ölümlerden de beter cehennemierin içi­
ne sokarsan işte sen de böyle olur , kapkara örtüler altında kalır-
sın." 
Arkasını döndü odadan çıkh, Seyrana usulca, Aliye duyur­
madan, "gel kızım gel," dedi, "şu b�J:ıçeye inelim de sana diye­
ceklerim var." 
O önde, Seyran arkada merdivenleri indiler. Hürü onu 
kuytu bir yere götürdü, ağzıru onun kulağına yak laştırdı: 
"Ben Alime, o zalıma, o sözünde durmaza küstüm," dedi, 
"ona ağzıma geleni de söyledim ya sen bana bakma, o gene 
Alidir , o, onunla bizim aramızd adır , sen gene de onu, gene de 
incitme. Kızına ona, belki de iıkaranın elinden hiçbir gelir yok­
tu. İncitme." 
"İncitmem Ana." 
"Hiçbir vakit onun kalbini kıracak bir davranışta bulun­
ma." 
"Olur Ana." 
"Ben buradan gidince de üstündeki o örtüyü kaldır , bunal­
masın fıkara . Onu da öldürmüş ler, zalim ler, yüreğinin başın­
dan hançerleyip ala karuru caıninin içine akıtmışlar. Örtüyü ... " 
"Kald ınrım Ana." 
"Ben gidince ... " 
"Sen nereye gidiyorsun?" 
"Ben İnce Memedime dağa gidiyor um." 
"Ya Ana, biz burada ne yapacağız, sensiz?" 
"Bir güzel yaparsını z. Muallimin Hamını Necla Hanıınla 
sırt sırta verirsiniz, o avukat gibi bir avrat, sen de İnce Memed 
gibisin, dağ gibisin, gül gibi geçinir, çocuklannızı büyütürsü­
nüz. Bak, Selam Hoca da size bir bahçe daha alıyor. İnce Me­
med de size çok alhn bıraktı da gitti. 
392