sinde liseyi birincilikle bitirmiştim. Hafızasının kuvvetiyle 
bütün dersleri sınıfta dinlemekle noksansız öğrenirdi. Hiç ki­
tap almazdı. Tek bir san defteri ile kurşun kalemi vardı; onu 
da matematik problemlerini çözmek için kullanırdı. Cebir 
hocası Muhittin Bey, ‘Mustafa’dan ders alıyorum, size öğret­
tiklerimin çoğunu ondan öğrendim,’ diyerek onunla iftihar 
ederdi. Fizik hocası, Mustafa olmazsa hiçbir problemi çözüp 
ders veremezdi1 1
Rasim’i de riyaziye imtihanı için iyice çalıştırdı Mustafa. 
Ertesi gün Nami hocanın sorularını gene yapamadı Rasim’in 
sınıfı. "Sınıfın büyükleri beni sıkıştırdılar,”  diyor doktor Ra­
sim Dölek, "Çık Mustafa'ya yaptır bize getir, dediler. Yap­
mazsam bu işi döveceklerdi. Çıktım. Mustafa abı halletti. 
Şeklini de çizdi. Sınıfa getirdim. Hoca çok yaşlıydı. Mustafa 
abinin bir resim defterinin kâğıdına çizdiği şekli hocanın pal­
tosunun arkasına iğneledik. Nami Hoca sınıfı kontrol için sı­
ralanıl arasında dolaşırken hocanın sırtına bakan herkes 
problemi yapmış. Bunda da en kınk numarayı ben aldım; 
Heyecanlı olduğum için. Herkes tam numara aldı. Ve hoca 
beni çağırdı. Rahmetli, 'Doğruyu söyle, nasıl oldu?’ dedi. An­
lattım meseleyi ben de. 'Bunu zaten Mustafa yapardı, başka 
kimse yapamazdı,’ dedi."
Mustafa İnan'ın ders kitabı yoktu; lise derslerinin ötesin­
deki konularla ilgili kitaplar okuyordu riyaziyeci Mustafa. 
Salih Zeki'nin ‘ Kamus-u Riyazat ’ını okuyordu. Riyaziye hoca­
sı Muhittin Erev, böyle kitaplar hediye ediyordu Mustafa’ya. 
Sınıfta, öğretmenin yanında arkadaşlarına riyaziye dersi 
vermek kolay değildi.
"Böyle öğrencilere okulda bazı adlar takılır, değil mi?" di­
ye sordu profesör. "Nasıl?" dedi genç adam. "Canım bilirsin, 
sanıyorum lisede ‘inek’ derler böylelenne. Teknik Üniversi- 
te’de de 'kuş' diye çağırırlarmış çalışkan öğrencileri. Böyle 
garip kuşlara iyi gözle bakılmaz; hele bir de ders kitapları­
48