KADERİN CtLVESl 215 
— Evet. 
— Nasıl? 
— Bazen işim çoğalıyor, bir başıma yetişemiyorum. 
— Demek beni kendine muavin yapmak şerefine lâyık gö­
rüyorsun? 
— Şehirlisin. Zeki adamsın. Ben senin değerini anlıyorum. 
— İltifatına teşekkür ederim. Fakat böyle nazik işlere 
gelemem. Yapamam. 
— Zekisin fakat çok vahşisin Baba Salâh. 
•— Bırak vahşî kalayım. Böyle işlerde ben ehlileşemem. De­
ğerlendirmen, tahminlerin yanlış. Kabil değil ben sana muavin 
olamam. 
— Olursun. . Olursun... 
— Israr etme. Bu tahammülümü de kötüye kullanma. Ba­
na vahşî diyorsun. Sözün doğru. Sen benim bu vahşiliğimden 
kork. Şu teklifine karşı sana çok ağır bir muamelede butun-'" 
mam gerek. Ama bak görüyorsun hazmediyorum. Ancak pek 
ileri varma. Sonra karışmam ha... ( 
— Yok: yok- bir şey yapamazsın. Sen zaten yüzde elli 
yontuldun. Haberin yok. 
— Demek eski hışırlığım kalmadı? ' 
— Sen söylüyorsun. 
—'Aklanıyorsun. Ben yine o eski Salâh'ım. 
— Önceleri bu konularda olanca şiddetinle parhyordun. 
Şimdi o eski hızın geçti. 
— Kes bu konuşmayı rica ederim. W bir daha .İn bu bi­
çim sözleri tekrarlama. 
— Şimdilik susuyorum. Fakat bilmem, bakalım ık-rd' ne­
si! olur? 
— iyilik fenalık da herkese göre değişen bir şeydir. Meselâ 
fena olan şey bana '; i gelir. Çünkü her şev hepimiz için eşit 
Olarak iyi veya fena olsaydı, politikada, sosyai hayatta o mü­
cadelelere, o çekişmelere lüzum kalır mudi? Herkes iyiliği ken­
dine çekip fenalığı öbürüne ittiği için böyle oluyor. Şimdi 
bunları geçelim. Bu akşam senden bir ricam var. 
— inşallah uygunsuz bîr şey değildir.