"Gökşin, Çağlayan'dan telefon bekliyor um, ne­
ticeyi bildirecek. Onunla konuşur konuşmaz ara­
rım seni. Şimdi kapıyoru m, kusura bakma," dedim. 
"Dur dur! Kapama!" dedi Gökşin, "ben de se­
ni bunun için aradım. O Hoca telefon etti, 'Sizin 
bana adını verdiğiniz gencin ismi Çağlayan değil 
miydi,' diye sordu. Evet, dedim. 'Gökşin Hanım, 
çocuğun adı ilginç olduğu için aklımda kalmış. Ni­
ye endişe ettiniz ki bu çocuk için? Az evvel kaza­
nanların listesine bakıyordum, Çağlayan başarı sıra­
lamasında ikinci olmuş,' demez mi!" 
Kalbim deli gibi çarpmaya başladı. Oğlum ikin­
ci olmuş! Başarmış! İlk, orta, lise yıllarını ite kaka 
okuttuğu muz, hırçınlığından, uyumsuzluğ undan 
sürekli şikayet aldığımız oğlum, Güzel Sanatlar sı­
navında hiç özel ders almadığı, torpil görmediği 
halde ikinci olmuş! 
Sevincim bir an sonra yerini derin bir üzüntüye 
bıraktı. Oğlumdaki yaratıcı cevheri, kendi işimin 
peşinde koşmaktan görememiştim. Babasının sert 
tutumu, azarları olmasaydı, ona anlayışla yaklaşsay­
dık, dinleseydik, ilkokul birden lise sona kadar, on 
iki okuma yılını zehir etmezdik oğlumuza, diye dü­
şündüm. Çağlayan, baban ve ben, biz ne yaptık sa­
na, çocuğum? Nasıl göremedik yetenekleri ni? Na­
sıl seni yanlış yollara yönlendirdik. Tevekke li değil, 
yaratıcılığı güçlü, sanatçı ruhu hassas Cevdet'i bu 
kadar sevdin sen! O seni anlıyordu çünkü. İçinde­
ki cevheri görüyord u! Ah Çağlayan, biz sana başka 
217