koru Allah ım. Sen bizi koru!”  Bir süre dizleri ni dövdü,  sonra toparlan ıp kalktı, konuşulanları 
hiç duymamış  gibi, ayaklar ının  ucuna  basa  basa, geri geri odaya girdi.  Sanki duymazl ığa gel­
irse, sıvışacakmış  gibi bela  başlarınd an, sorgu sual  etmedi  ne oğluna  ne de kocasına.  Sabaha 
kadar  gözünü  kırpmadan  yattı döşeğinde,  bildi ği tüm  dedel ere, yatırlara  bildi ği tüm  dualar ı 
okudu,  yalvardı  oğlunu  korumaları  için.  Tan ağar ırken,  “Zır zır zırıldan ıp durma  hele, zıbar 
uyu.  Bizimkin in sinek vuracak  hali yok, nerde  kalmış  dağa çıkmak.  Gönlünü  ferah  tut,” dedi 
kocası.
İhbar  Erdal'ın  hastalı k iznin in bitimin e az kalmışt ı. Birkaç  güne  kadar,  birliğine dönece kti. 
Oğlu yakında  gidece ği için kara lar bağl ayan  Hacer,  sakallı  piçlerin  ziyaretinden  beri,  Erdal  bir 
an önce orduya sağ salim teslim olsun i stiyordu.
“Oğlanı n gitmes ine şurada  ne kald ı. Artık surat ını sallay ıp durma  da hayır dua  almaya,  hel­
alleşme ye sen de katıl, oğlunla  beraber  git konu komşuya,”  demi şti, Salih'le yaptığı kavgadan 
sonra  insan içine çıkmaya  utanan koca sına.  Erdal' ın sevdi ği gözlemeler i, keşkeki, dürümleri 
pişirmeye koyulmuş tu.
İşte o günl erin birind e gelmi şlerdi,  hava  karard ıktan sonra.  “İhbar  aldık,” demişl erdi.  “Yat­
aklık yapıyormuşsunuz e şkıyaya.”
“Haşa! Oğlum  orduda  asker,  eşkıyaya karşı savaşır ken az kald ı öleyazdı.  Biz onlardan 
değiliz,” demi şti H urşit. “Hak kınızda ihbar var.”
“Bizim  kimseye düşmanlığ ımız  yok...”  derken,  başını eğip susmuştu,  onu ihbar  edeni anl­
amış gibi. Gelenl er yer sofras ında  duran  yeme klerin  üzer inden  yürüyüp  geçer ken,  onları  eng­
elleme ye çalışan  Hacer'i  göğsünden  itip yere düşürm üşlerdi.  Karısının yardımına  koşan  Hurş­
it'i sil ahların kabzası yla yere yıkıp postallarıy la kafas ına basmışlardı. Babas ını ellerinden kurt­
armaya,  asker  kimliğ ini gösterme ye çalışan Erdal 'ı tekme-le ye tekmel eye duvarı n yanına 
kadar  sürümüş,  ağzından  burnundan  kan fışkırana  kadar  tekm elemiş,  dipçi klemi şlerdi.  Evde 
açılmad ık sandık,  dolap,  çekmece  bırakmamışlar,  açamadıkları  kapıları  tekm eyle kırmışlar, 
yorganlar ı yatakları  didiklemişl er, erzakı  yere saçıp çiğn emişler,  ellerin e geçird iklerini  kırıp 
dökmüşlerdi.  Bir manga  silahlı  adam!  Sanki çocuklu klarından  beri anal arından  babalarından, 
mahall enin itlerinden,  okulda ki hocaları ndan,  askerd eki üstlerinden  yedikleri tüm  dayaklar ın 
acısını, ellerin e düşmüş  bu üç kişiden çıkart ıyorlardı. Tüm  gönül  kırıklıklarını n, yoksulluklar ı­
nın, ezilmi şlikl erinin, horl anmışlı kların ın hesabın ı ödetiyorlardı.  İçlerinde  birikmiş  kin, kızg­
ınlık,  umutsuzluk,  düş kırıklığı ve intikam  duygulan,  birer  yumruk  veya  tekme  olup  iniyordu 
yere yığılmı ş üç insa nın sırtına, göğsüne,  suratı na. Erdal  kafasına  yediği darbede n sersemlem­
işti. Yattığı yerde,  gerçekl e rüya  arasınd a gidip gidip geliyordu.  Dipçi k beline inerken, “Bu, 
karakol  bask ınında  öldürülen  kardeşim için,” diyen sesini mi işitiyordu  bir adamın?...  Sonra 
kulakları  sağır eden bir patlama...  gövd esi minibüsün  tavan ına çarpıyordu  şiddetl e... Ömer'l e 
alt alta üst üste savruluyorlardı  ağaçların  aras ına...  Pusu...  alçak  pusu...  Yandıı ım, diye bağır­
ıyordu  Necat i, hayal meya l duyuyordu  az önce  minibüs te tam önünde  oturan  arkada şını... 
Neca ti'nin bacağı  hemen  onun  yanıbaşında ydı şimdi...  oysa Necat i'nin sesi çok uzaklardan 
geliyordu...  bir tekme  daha...  “Yata klık yapars ın ha! Ocağımız ı dağıtan hainl ere yataklı k yap­
arsın ha!”...  bir tekme  daha...  Hacer 'in bazlamaları  uçuyordu  havada...  göğsünde,  burnunun 
deliklerind e, göz çukurlarında,  ağzınd a Ömer'in  etleri...  öğürüyordu...  Terörist üzerime  işedi, 
diyordu  hastane  koğu şunda  yanında  yatan  çavuşun  ağlamakl ı sesi, keşke öldüre ydi beni... çok 
gücüme  gitti... Erdal 'ın gözlerinin önünde  bacakları nı yana  açmış,  ağzının tam ortas ına işeyen