Tebriz'i terk etmemi ş o. Hatta, körlü ğünü geciktirmek için kitab ı yavaşlatmak ya da kitap kusursuz olmas ın diye 
kötü resmetmek gibi yollara da sapmam ış. Her zamankinden daha da yo ğun bir şevk ve inançla çal ışmış. Tek 
başına oturdu ğu evinde, sabah namaz ından sonra çal ışmaya başlar, gece yar ısı şamdanlar ın ışığında yorgun 
gözlerinden ac ı yaşlar ı akana kadar hep ayn ı atlar ı, servileri, â şıklar ı, ejderhalar ı ve yak ışıklı şehzadeleri 
resmedermi ş. Çoğu zaman Heratl ı eski büyük üstatlar ın yapt ığı bir sayfaya günlerce bakar, bir yandan da hiç 
bakmad ığı bir kâğıda ayn ı resmi oldu ğu gibi yaparm ış. Sonunda, Karakoyunlu Cihan Şah için yapt ığı kitap 
bitmiş, üstat nakka ş beklediği gibi önce övülüp alt ına boğulmuş, sonra ucu sivri bir sorguç i ğnesiyle kör edilmi ş. 
Şeyh Ali, daha ac ısı bile dinmeden hemen Herat' ı terk edip, Akkoyunlu hükümdar ı Uzun Hasan' ın yan ına gitmiş. 
"Evet, körüm," demi ş ona. "Ama son on bir y ıldır nakşettiğim kitab ın bütün güzellikleri, her kalem vuru şuna her 
fırças ına kadar haf ızamda ve elim onlar ı ben görmeden ezberden çizmeyi biliyor. Hakan ım, sana gelmi ş geçmiş 
en güzel kitab ı nakşedebilirim. Çünkü gözlerim bu dünyan ın pisliğine art ık hiç tak ılıp oyalanmad ığı için, 
Allah' ın bütün güzelliklerini haf ızamdan en saf şekliyle çizebilirim." Uzun Hasan, büyük üstat nakka şa hemen 
inanm ış, üstat da sözünü tutup gelmi ş geçmiş en harika kitab ı Akkoyunlu hakan ına ezberden çizmi ş. Daha sonra, 
Akkoyunlu Uzun Hasan' ın Karakoyunlu Cihan Şahı Bingöl yak ınlar ında bir bask ınla yenip öldürmesinin 
arkas ında, muzaffer hakan ın yeni kitab ının verdiği manevi güç oldu ğunu herkes bilir. Bu harika kitap, üstat Şeyh 
Ali Tebrizi'nin rahmetli Cihan Şah'a yapt ığı bir önceki kitapla birlikte, muzaffer Uzun Hasan, rahmetli Fatih 
Sultan Mehmet Han'a, Otlukbeli Sava şı'nda yenik dü şünce, Padi şahımızın hazinesine kat ılm ıştır. Görenler bilir. 
 
Be 
 
Cennetmekân Kanuni Sultan Süleyman Han hattatlara daha çok k ıymet verdi ği için, zaman ın bahts ız nakkaşlar ı, 
şu anlataca ğım hikâyeyi nak şın hattan daha önemli oldu ğuna misal olsun diye söylerlermi ş, ama dikkatle her 
dinleyenin farkedece ği gibi, bu k ıssa körlük ve haf ıza üzerinedir. Cihan hakimi Timur'un ölümünden sonra 
birbirlerine dü şen ve aralar ında ac ımas ızca sava şan oğullar ının ve torunlar ının, birbirlerinin şehirlerini 
fethettiklerinde yapt ıklar ı ilk iş, kendi adlar ına para bas ıp, camide hutbe okutmak ise, ikinci i şleri birbirlerinden 
ele geçirdikleri kitaplar ı parçalay ıp, başına kendilerini "cihan hakimi" diye öven yeni bir ithaf ve yeni bir ketebe 
koyup, yeniden ciltlemeleriydi ki, görenler bu hükümdar ın kitab ına bak ıp cihan hakimi oldu ğuna inana. 
Bunlardan, Timur'un torunu Ulu ğ Bey'in o ğlu Abdüllatif, Herat' ı ele geçirince babas ı ad ına hemen bir kitap 
yap ılsın diye nakka şlar ını, hattatlar ını ve ciltçilerini öyle bir h ızla seferber edip, öyle bir acele ettirmi ş ki onlar ı, 
parçalanan ciltlerden ç ıkan resimler, yaz ılı sayfalar y ırtılıp yak ılırken birbirine kar ışmış. Hangi kitab ın hikâyenin 
parças ı olduğuna ald ırmadan resimleri geli şigüzel ciltletip murakkalar yapt ırmak, nak ışsever Ulu ğ Bey'e 
yak ışmayacağı için, oğlu, Herat' ın bütün nakka şlar ını toplay ıp resimleri bir s ıraya dizebilmek için hikâyelerini 
söylemelerini istemi ş. Ama her kafadan ba şka bir hikâye ç ıkm ış ve resimler daha da birbirine kar ışmış. O zaman, 
son elli dört y ılda Herat'ta hüküm sürmü ş bütün şahlar ın, şehzadelerin kitaplar ına göz nuru döktükten sonra 
unutulmu ş son ihtiyar ba şnakkaş aran ıp bulunmu ş. Resimlere bakan eski üstad ın kör oldu ğu anlaşılınca bir tela ş 
olmuş, hatta gülenler ç ıkm ış, ama ihtiyar üstat yedi ya şına varmam ış, ak ıllı ama okumas ı yazmas ı olmayan bir 
çocuk istemi ş. Hemen bulup getirmi şler. Çocu ğun önüne bir resim koymu ş, gördüğünü anlat, demi ş ihtiyar 
nakkaş. Çocuk resimde gördüklerini anlat ırken, ihtiyar nakka ş da görmez gözlerini gökyüzüne dikip dikkatle