dönüşte de tramvayın sahanlığında gedikli bir çavuşla, hem
de bütün içtenliğiyle sohbet etmemiştir.
Bu olaydan beş yıl sonra da aynı içtenlikle pişman olma-
mıştır.
Kendini mi, terlikçiyi mi aldattığını bilememenin ıstırabı-
nı yaşamamıştır.
Çünkü Almanlar, esas itibariyle, Türklerden daha derin
romantizmi olan bir millettir.
Bunun tarih boyunca birçok örnekleri görülmüştür. (Gö-
rülüyor ki, Almanların tersine, hiçbir düşünceyi ciddiyetlesonuna vardıramıyorum. Bundan da Almanlar utansın in-sanlık adına.)
(Bu düşüncelerimin acıklılık derecesini kimse tayin ede-
meyecektir. Almanlar bile.)
Yabancı düşmanlığı içimi bir kere kemirmeye başladı mı
durduramıyorum. Ben öfkelendikçe sanki onlar gittikçe artanküçümseyici bir ifadeyle bakıyorlar yüzüme. Bazı aptal vatan-daşlarımız da onlara katılıyorlar bu küçümseme işinde. Ney-miş? Yabancı dil konuşuluyormuş onlarla. Bu onların anadili,anlamıyor musunuz? Bu aptal vatandaşlar pervane olurlar buahmak yabancıların çevresinde. Gene de beğendiremezler bi-zi. Ne güzel fıkralarımız vardır: hep İngiliz, Fransız, Almankaybeder bu fıkralarda ve hep Türk kazanır. Ah! Ben de ölüpgidiyorum işte ve yerime kimseyi bırakmıyorum. Bütün öfke-lerimi toprağa götüreceğim. Yaşarken de anlatamadım kimse-ye. Hele bu yabancıların saçma tavırlarımı soğuk bir suratladeğerlendirdiklerini sezmiyor muyum, ölmekten beter oluyo-rum. Neysem, ne olduysam daha iyisini dosyalarından çıka-rıp burnuma dayıyorlar sanki. Az gelişmiş öfkeme de burunkıvırıyorlar, dudak büküyorlar. Daha beter olun! Daha beterolun! İnşallah yakında ölüme de çare bulursunuz ve ben debinlerce yıl kulağınızın dibinde sızlanır dururum. Ya beni an-larlarsa sonunda? Daha kötü, daha kötü.
657