alma düşüncesi, Sahra'yı deveyle geçmekten daha gerçeküstüy­
dü. Tropiklerde, güneş iyice alçalmadan elli metre bile yürüye­
miyordum. 
Keskin gün ışığında, gözlerim çalılıklara doğru kayarcasına 
ilerleyen üç renkli bereyi seçti. Tony! İncecik bedeni, sağ elin­
deki iki ağır deniz kabuğuyla yana eğilmiş, gettoya doğru hızla 
ilerliyordu. Koşmaya başladım. "Koşmak" sözcüğü insanın aklı­
na süratli, çevik bir atleti getiriyor ama benim koşuşum bundan 
çok farklıydı elbette. 
"Tony! Tony!" 
Kavurucu güneşin altında, ağır sabolarımla, koşmaya benzer 
bir şey yapıyordum ama aç ve yorgun bedenim kısa zamanda tü­
kendi. Tony bir ara durdu, elindeki kabuklan yere koyup kısa 
bir süre dinlendi. İşte o an, tekrar bağırsayd ım, beni kesinlikle 
duyardı. Yapamadım. Yeniden koşmaya başladım ama ona yeti­
şemedim. Çalıların arasında gözden kayboldu. Ben de, tıpkı ön­
ceki gece yaptığım gibi, yarı yoldan geri döndüm. 
Öğleden sonra, fizikçiler için hazırlanmış son paket tur olan 
ada turu ile geçti. Aslında büyük gruplar için hazırlanan, rehber 
eşliğindeki yapay gezilerden nefret ederim ama Kara yipler' de 
görüp göreceğim bir otel odası manzarasından fazla bir şey ol­
sun diye katıldım. Müzeye dönüştürülmüş eski bir şekerkamışı 
plantasyonunu, botanik bahçesini ve adanın minyatür cangılın­
daki Orta Amerika'ya özgü bir ağaç olan mahogani (maun) ağa­
cının işlendiği bir atölyeyi kapsıyordu gezi. Plantasyo nda, göz­
lerimin ısrarla aradığı kölelik izleri, büyük bir ikiyüzlülükle yok 
edilmişti. Sanki yüzlerce yıl, tam burada, insanın insana karşı iş­
lediği en ağır suç işlenmemiş, en korkunç trajediler yaşanmamış 
gibi. Rehberimiz yaşlı, sert yüzlü bir zenci kadındı, hani şu yü­
zünde bir tarih yazılı, çelik gibi kadınlardan biri. Atalarından ba­
zılarının bu plantasyonda köle oldukları gibi garip bir düşünce­
ye kapılmıştım (belki de Tony'nin annesiydi ), ama bize kölelik 
hakkında tek bir söz bile etmedi. Plantasyonun Danimarkalı sa-
97