"Düşman bizim kasahaya girdiğinde, biz de kasabayı düş­
manın elinden aldığımızda ben seni samanlıkta, samanlara gö­
mülmüş, başında yüz elli tane civcivle bir sürü kurk tavuk do­
laşırken görüp de oradan elinden tutarak çıkarmadım mı?" 
"Çıkardın, ne yapalım, can tatlı ... " 
"Hahhaaah, can tatlı öyle mi, öyleyse o madalyayı kim ver-
di sana, başında dolaşan civcivler mi, kim?" 
"Ne var yani, ben aldım." 
"Peki, bana niye vermedil er?" 
"Sana haksızlık ettiler." 
"Peki, seni geçtik, o Taşkın Bey? .. Savaş süresince bir kere 
olsun evinden çıktı mı, elini vicdanına koy da söyle." 
"Çıkmadı ." 
"Niçin verdiler öyleyse ona o kadar tarlayı? Ya Zülfü köpe­
ği, o Fransızların adamı, köpeği değil miydi?" 
"Köpeğiyd i." 
"Ya Arif Saim? Bir gün tebdili kıyafet dağlardan kasahaya 
indim ... " 
"İn din." 
"İnince beni candarmalar yakaladılar Arif Saime götürdü­
ler. O da beni Kemal Paşanın adamıdır, diye, yatırdı sopanın 
altına ... Üç gün üç gece beni öldürdüler. Ben de dil bilmiyor gi­
bi, lala diyerek ahraz gibi gösterdim kendimi, tatlı canı kurtar­
dım. Şimdi o ... " 
Kasahada kim varsa, Kurtuluş Savaşında kim kaçmış, kim 
kaçmamışsa, Kürt Rüstem bir bir saydı döktü. Boyun damarları 
okiava gibi şişmiş, yüzü, boynu boncuk boncuk terlemişti . 
"O zaman benim ayağıma kapananlar, göreyim de selam­
larını alayım diye yolumu kesenler şimdi benimle alay ediyor­
lar, bir tas meyan şerbetimi bile içmiyorlar, ikramımı bile kabul 
etmiyorla r." 
"İnsanoğlu çiğ süt emmiştir ." 
"Emmiştir," diye, boşalmış, dinginiemiş Kürt Rüstem gü­
lümsedi. Yıllardan beri Ağalardan kimi, nerede ele geçirse Rüs­
tem, onların korkaklıklarını, ikiyüzlülüklerini yüzlerine karşı 
böyle sayar dökerdi. Ne olursa olsun, Rüsteme ses çıkaramaz­
lar, ondan çekinirler, ne söylerse söylesin yutarlardı. 
318