de onun bu ald ırmaz ve uzak tavr ını yok etmeye çal ışıyor, onun kendisini 
sevmesini istiyordu, elinde de ğildi, bunu istiyordu ve bu iste ğinin fark ına 
varıyordu. Bunun fark ına varmak ise, onu hem biraz utand ırıyor, hem biraz 
eğlendiriyor, hem de biraz k ışkırtıyordu. Dedesiyle aras ında uzun zamandan 
beri bir oyun sürdü ğünü hissediyordu art ık. 
Bilmediği tek şey ise, dedesinin bu oyunun fark ında olup olmad ığıydı, 
farkındaysa bu oyuna kat ılıp katılmadığıydı. Hüsrev Beyin son zamanlardaki 
konuşkanlığı, onun da oyuna kat ıldığını gösteriyordu, her ne kadar Hüsrev 
Bey, "Ya şlandım, geveze oldum," diyorsa da, Hüsrev Bey çok uzun zamandan 
beri yaşlı bir adamd ı ama konu şkanlığı yeni çıkmıştı. Nermin'le konu şmaktan 
hoşlandığı belliydi, bütün talepsizli ğine karşın, sevilmeye hay ır 
demeyece ğini de kestirebiliyordu Nermin, ama Hüsrev Bey herhalde bunu 
açıkça söylemezdi, kendine bile söylemezdi. Nermin ise, garip bir dürtüyle, 
dedesine bunu söyletmek istiyordu. 
Yavaş yavaş, Hüsrev Beyin ya şım unutuyordu. Ya şlılığını , eskiyen ellerini, 
bastonunu, bazen konu şurken birden yoruluverdi ğini, gizliden gizliye ölümü 
beklediğini, kendini ölüme haz ırladığını görüyor- 
181 
du ama gene de Hüsrev Bey ya şlı değildi onun için, Hüsrev Bey için ya şlılık 
bir anlam ta şımıyordu. 
Nermin için, Hüsrev Beye yakla şmak kendisine yakla şmak gibiydi, kendini 
keşfetmek, kendinin karanl ıkta kalan as ıl yüzünü görmek gibiydi, Hüsrev 
Beyin herkesten gizlenen gerçek yüzünü görmek istiyordu. O gerçek yüzün 
yaşlılıkla hiç ilgisi yoktu, hemen hemen hiç ortaya ç ıkmamış, hiç eskimemi ş, 
hiç yaşlanmamıştı o yüz. Ve Nermin, o yüzün kendisine çok benzedi ğini, belki 
de kendi yüzü oldu ğunu sanıyordu. Onu görmek istiyordu, kendini görmek ister 
gibi ve kendini görmek istemesi ne kadar tehlikeli bir aray ışsa, dedesinin 
gerçek yüzünü araman ın da ayn ı derecede sa ğlıksız bir aray ış olduğunu 
seziyordu, ama gene de bundan vazgeçemiyordu. Art ık neyi arad ığını da 
biliyordu, neyin pe şinde oldu ğunu anlıyordu. Dedesinin, yan ında sık sık 
yorulmas ı, bitkinle şmesi, her zamanki davran ışlarının dışına çıkması, 
şaşırması, istemedi ği şeyler yapmas ı hep bu aray ışın ürkütücü, tehlikeli 
ama inan ılmaz derecede çekici varl ığından kaynaklan ıyordu. 
Dedesinin içindeki o sevgisizli ğin kayna ğına ulaşmak istiyordu, o kayna ğın 
yanında sevgiyi de bulaca ğını biliyor, daha do ğrusu umuyordu. Kendi içinde 
bulamadığı, ortaya ç ıkaramadığı sevgiyi dedesinin içinde bulmak, kendi 
içindeki gizli dü ğümleri, bütün ya şamını bağlayan o korkunç dü ğümleri, 
dedesinin içindeki dü ğümleri çözerek görmek istiyordu. Ve, bu istek 
gittikçe bir tutkuya, vazgeçilmez bir umuda dönüyordu. Sanki kendini 
çözebilmek, kendi içini görebilmek, bu sevgisizlikten kurtulmak için bu son 
fırsattı. Bu sefer de bunu çözemezse, hayat ı boyunca böyle kalacakt ı. 
182 
Hüsrev Bey, birdenbire, 
"Geç oldu," dedi. 
Nermin hafifçe irkildi, dedesinin gitmesini istemiyordu. Burada onunla 
oturmak, konu şmak istiyordu. 
Hüsrev Bey aya ğa kalktı, elindeki kitab ı kapatıp yanındaki sehpan ın üstüne 
koydu. Nermin'e bakmadan, koltu ğun yanına dayad ığı bastonunu ald ı, 
konuşmadan elinden geldi ğince dik ve dinç yürümeye çal ışarak kap ıya doğru 
ilerledi, kap ıdan çıkmadan önce durup Nermin'e döndü. 
— Hayırlı geceler. 
Nermin, yerinden kalkt ı, dedesine do ğru yürüdü, kar şısında durdu. Çok k ısa