-Haydi bakalım, önüme düşünüz. 
Hiç ses çıkaramadılar. Derhal emrime itaat ettiler. Birkaç 
zamandır alışmış oldukları o sefil hayatın çekilmez mihnetle­
ri, mahrumiyetleri, ıstırapları yanında belki kendilerine hoş 
gelen zevkleri de vardı. Böyle sokaklarda sefil, zelil fakat hür 
bir hayata alışmış, o serseriliğin tadını tatmış çocukları ha­
nelere alıp da düzenli geçim ve terbiye boyunduruğu altına 
sokunca memnun olmazlar. Kapısını aralık bulunca kafesle­
rinden kaçan kuşlar gibi ilk fırsatta firara kalkışırlar. Onları 
önüme kattım. Semte doğru gidiyorduk. Yürürken derin bir 
düşünceye daldım. Başıma çok büyük bir dert aldığımı anlı­
yordum. Sokağın ve aşağı tabakanın her türlü çirkef pisliğiyle 
kirlenmiş, aşılanmış bu iki düşkünü, deşilmiş bu iki cerahati 
evime götürüyordum . Onları mahremime sokacaktım . Yaşça 
hemen onlara yakın, nur gibi temiz, masum iki evladım vardı. 
Ben haneme kolera, veba ve belki daha korkunç bir şey soka­
caktım. Zihnime fenalık geldi, sokak ortasında durdum . On­
lar da durdular. Beynimi saran dehşetli endişelerden bihaber, 
mahzun, şaşkın yüzüme bakışıyorla rdı. Çehrelerinde öyle bir 
masumiyet, gözlerinde ana baba himayesine öyle hazin bir 
ihtiyaç vardı ki bir türlü, "Haydi çocuklar, kaderin sizi atmış 
olduğu lağıma dönünüz. Pişman oldum. Sizi koruyamayaca­
ğım" diyemedim, tekrar "Yürüyünüz" emrini verdim. 
Yolumuza devam ettik. Eve geldik. Karıma olayı bütün 
korkunçluğuyla anlattım. Yüzü fena çatıldı. Lakin o da bu 
talih mağduru, bu masum kimsesizleri kollarından tutup so­
kağa atamadı. Karı koca, bizim yüreklerimiz böyle davra­
nabilecek kadar katı değildi. Bu hayrın sonundan ne felaket 
çıkarsa çıksın insaniyet vazifemizi sonuna kadar yapmaya 
karar verdik. Bizim çocuklar, Vefa'yla Melek, mektepten 
geldiler. Safer Efendi'nin çocuklarını, bu eski arkadaşlarını 
o pis halde görünce şaşırdılar. Fakat yine coşkuyla boyun­
larına atılmak istediler. Engelled ik. Çünkü ötekiler bitli ve 
uyuzdular. O zavallılarda maddi manevi bulaşıcı her şey var­
dı. Onlar da temizlenip tamamıyla paklanıncaya kadar öyle 
taşkın sevgi kucaklaşmalarına müsaade etmedik . Karım on-
106