çekti. Arkeolog Nezih Fıratlı üzülecekti. Doktor Sadi Berger 
üzülecekti. Amerika’daki eski öğrencisi Şenol Utku üzülecek­
ti. Fizik profesörü Salih Murat Uzdilek üzülecekti. Eski hari­
ciyeci E sat Fuat Tugay üzülecekti. Yazar Burhan Felek üzü­
lecekti. Öğrfencileri üzülecekti. Hocaları üzülecekti. Belki de 
en çok, lisedeki matematik hocası Muhittin Erev üzülecekti: 
"Mustafa’yı doksan yıl yaşayacak sanıyordum. Ben kaldım o 
gitti. Başka bir şey söyleyemem."
19X1 yılının Ağustos ayında doğan Mustafa İnan, gene 
bir Ağustos ayında elli altı yaşını doldurmadan ölmüştü. ‘Ta­
biat ve Tolerans' makalesinin yazanna tabiatın büyük bir to­
lerans gösterdiği söylenemezdi. Freiburg im Breisgaıı Hastn- 
nesi’nin ilgilileri de tabiat gibi acımasız davranmışlardı: 
Mustafa İnan, öldükten sonra, yurduna kavuşabilmek için 
hastanede üç gün beklemek zorunda kaldı. Sonunda, mua­
meleleri tamam, denildi; artık gidebilir. Uçak, sıcak bir 
Ağustos akşamı Yeşilköy’e vardı. Meydanda krtlahalık bir 
karşılayıcı topluluğu birikmişti. Cenaze hemen Ortakö/dekı 
evine getirildi. Kitaplığına yerleştirilen bir masanın üstüne 
konuldu. 1967 yılının 8 Ağustos gecesiydi.
Bütün (ilke Mustafa Hoca'nın ölümünü, Türkiye radyola­
rının, "İstanbul Teknik Üniversitesi İnşaat Fakültesi profe­
sörlerinden doktor Mustafa inan, tedavi edilmekte olduğu 
Almanya’nın Freiburg şehrinde dün gece saat dörtte vefat et­
miştir," haberiyle öğrendi. Sıcak bir yaz günüydü. Teknik 
Üniversite tatildeydi. Buna rağmen, İstanbul Teknik Üniver- 
sitesi'nin Taşkışla binasında yapılacak töreni haber alan 
koştu, büyük bir kalabalık toplandı; Mustafa Hoca'nın arka­
daşları, öğrencileri, tanıdıkları törende biraraya geldiler; 
bunların arasında bayındırlık bakanı vardı, siyasî parti tem­
silcileri vardı, belediye başkanı vardı, başbakan Demirel’in 
çelengi vardı, yüzden fazla çelenk daha vardı. Mustafa İnan, 
üniversiteden mezun olduktan otuz yıl sonra, bütün çalışma
250