79 Ruhsat işin de bir zorluk çıkmış, bir süre duracakmış. Bahçeye 
çıktım, çekilmiş dişin oyuğuna baktım; evet, tıpkı öyleydi.  Eyvallah 
bey dedi. Bey ya. Çukura baktım: Acaba, azıdişimde olduğu gibi, 
etin yaptığı gibi, toprak da bu çukurun üstüne kapa nır mıydı 
zamanla? Evet, kötü olmuştu: Bir çukurun yanın da, gizlidir 
mezhebin tehdidi  altında ve beş parasız kalmış tım. Bütün 
kötülükler yeniden aklıma geldi. Kazının yanma gittim. Hela 
taşının içindeki saksı bitkisi kurumuştu. Yaşa saydı acaba nasıl 
olacaktı? Çiçek açacak mıydı? Benden so rumluluk gitmişti. Saksıyı 
çukurun içine attım. Eve, yalnız lığıma döndüm.  
Otuz altı saattir g ene açım. Ölümü bekliyorum. Bu ara da vaktimi 
boş geçirmemek için, okuyorum, yabancı dil ça lışıyorum; hiçbir 
şey anlamıyorum. Fakat eskiden de - karnımın tok olduğu zaman 
da- anlamıyordum. Uzun bir mevsim yaşıyorum; ılık bir yaz ya da 
sıcak bir sonbahar,  onun gibi bir şey. Evden çıkmayacağım, 
bahçeye de çıkmayaca ğım. Zaten otlar işi ya rım kaldı. G örmek 
istemiyorum yapa madı klarımı, ya rım bır aktıkla rımı artık. 
Uyumaya çal ışıyo rum. (Bahçeye bir tohum ekmiş olsaydım, belki 
de onu yer dim şimdi.)  
Bu sabah, aç lığımın elli dördüncü saatinde, uyku ile uya nıklık 
arasındaydım. Bazı ümitlerim vardı, uyku serseminin ümitleri. 
Motosikletli bakkal gelecekti, bir ay veresiye... Fa kat ben, bir iki 
aydan önce dönmem demiştim ona... Deme se miydim? İnsan kendi 
kendine yabancı dil çalışamıyordu, mektupla mı öğrenseydim? 
Yazışarak mı ders alsaydım? Bir canlılık... Kapı çalındı. Uykumda 
çalındı, açmadım. (İnsan, çişini de yapar uykusunda, su da içer; 
uyanınca bakar ki öy le yapmamış. Rüyalara aldanacak durumda 
değildim.) Bir daha çalındı kapı, gözlerimi açtım; gözlerim açıkken 
de ça lındı. Kalktım. Bir adam birkaç adam. Gözlerimi kırpıştır dım. 
Kalabalık. Adımı söylediler. Bahçe kapısının önünde bir otomobil. 
Birkaç adam da orada. "Tebrik ederim," dedi bir adam, en iyi 
giyinen i. Koyu renk bir elbise giymişti, ye şil kravatı vardı. Bıyıklı,