KARANFİLSİZ 
onlarla taçlandıracak. Hazırdıl ar. Çerçeveyi çekecek, kö­
şelere birer de yıldız konduracak. 
Kaportacı: 
"Boşuna çaba" dedi. "Boya, boya. Hepsi süs için!" 
İlkin şaşırdı. Onun kasa yapımındak i yorgunluğunu 
şurdaki serin sularla giderdiğini, içini dışını ovup yıkadı­
ğını sanmıştı. Derken ürktü. Yüzüne bakmadı onun. Di­
rendi. Karanfillerinden hirini kulak ardından çekip re­
simli tahtanın üst başına kondur du. Birini de, henüz to­
murcukta olanı, gönlünden çıkardı, alt yana kondurdu. 
Beriki kıs kıs gülüyord u. O, başını hiç kaldırm ıyordu. 
Coşkusu yırtılır diye ürküyordu. "El değmiş coşkuya ya­
ma vurulm az!" Dedesinin sözüydü . 
Kaportacı, bir başka gelişinde: 
"İş mi bu senin yaptığın?" dedi. 
"Kötü mü boyuyorum ? Kuğular çirkin mi? Kuşlar ölü 
.. ;ı" mu. 
Yine başını kaldırmamıştı. Öteki yine güldü. Gülüşü 
hoyrat. Böyle, güle güle çekilip gitmişti. O da, kuğuları 
daha ak, kanatları daha parlak yapayım derken, bozdu. 
İlk bozuşuydu. Arkadaşı giderken: "Bizim atölyede ta­
bancayı sıkarsın, bir saatte boyar geçersin koca bir kasa­
yı" demişti. Aklı buna takılı kaldı. Güneş biraz solgun 
doğdu. Keçiyolunun ucunda açan gül yaşlı oldu. Bir de 
bayrak gerekliydi. Bayrağı nereye sıkıştıracağını bileme­
di. Gönlünde karanfiller. Yine hazırda. Yine ordan alınıp 
kulak ardına takılmayı, ordan da çekilip köşelere iliştiril­
meyi bekliyor. O gün buna yüreklenemedi. Karanfi lleri 
olduğu yerde bıraktı. 
Kaportacı tanışı, bir başka gelişinde: 
"Ne işe yarar bu çocuk resimleri ?" dedi. 
O da gönlünd eki bir karanfile öfkeyle sarıldı, çekip 
alırken sapını kırdı. Fırçasını bir yana koydu: 
II