FAKİR BAYKURT
 
51
 
 
“Verelim ağa, verel
im ağa! ..” Boyuna ötüşüyorlar. Hemi de bana 
“ağa’' diyorlar: “Parayla da veriz, buğdayla da veriz! Verelim ağa, 
verelim ağa... '’
 
Çatal Osman deye bir. sünnîye meraba dedim. “Dört kö
-
 
fe üzüm 
alacam, haydi bakalım!” dedim. Kalkıp bağına gittik. Asmaların 
dalları 
yerde. Salkımlar bardak gibi... Kara kırmızı üzümler. Çeşit çeşit adları 
var. İnsanın köyü oldu mu, öyle olmalı! Yeşillik Abbas ağam, 
serinlik!.. Söğüt ağaçlarının dizildiği dereden sular akıp gidiyordu. 
Yatıp ölesin gelir altlarında. Sonracığıma, 
girdik bağa. Kapısı var. 
Kapısının kilidi tahtadan. Herif bağın tahta kilidini, tahta anahtarla 
açtı Abbas ağam. Bağ nasıl biliyor musun? Gözünü yum, tasarla: 
Yeşil! Göz alabildiğine yeşil 1 .• O elmalar, armutlar, erikler! Bar
-
 
«Kil ver kil... Üzüm alacak
 
buğday oldu mu bu yıl?..»
 
«Kil vereyim kızım, kil vereyim yavrum! ..»
 
Sultan’ın kilini verdi.
 
Muhtarın Alime yanaştı:
 
«Bizim kilimiz var, üzüm ver!» dedi, buğdayı boşalttı.
 
Satıcı, buğdayla kili, buğdayla üzümü, ağaç terazide dengeye 
getirip getirip, veri
yordu. Salkımlar iri iriydi. Taneler iri iriydi. Sadece 
çocuklar değil, büyükler de bakıp bakıp yutkunuyorlardı.
 
Çocuklar küfelerin çevresinde halkayı daraltıyorlardı. Halkayı 
daraltırken birbirlerini sıkıştırıyorlardı.
 
Satıcı, etti edemedi, ilk küfenin di
binde kalan tanelerden yarımşar 
avuç dağıttı çocuklara. Sağlam salkım gelirse çilkim
-
 
lere bölüyordu. 
Payına çilkim düşen çocuk seviniyordu.
 
Kır Abbas’m gelini Senem geldi.
 
Rıza’nın karısı Döndü geldi.
 
Köyün bütün karısı kızı geliyordu.
 
Gelenler az az alıy
ordu. Üzüm herkese yetiyordu.
 
«Doyumluk değil, tadımlık! Herkese yetsin, azar alın kadınlar, azar 
azar alın gelinler! .. Tatmayan kalmasın!..» diyordu satıcı. Sonra