iyice belirginle şmişti. "O masum kuzunun bize ihtiyac ı var, bizim 
de ona." 
Yüzü kararl ılıktan tevekküle geçerken bir zamanlar çocukla-
rına ve torunlar ına anlatt ığı, sonu daima mutlu biten masallara 
saklad ığı özel ses tonuyla ekledi: 
"Ancak bir Ermeni say ıca böylesine azalman ın, az ıcık kalma-
nın ne mânâya geldi ğini anlayabilir. Budanm ış bir ağaç gibi kü-
çüldük... Rose özgürdür elbette, istedi ği adamla ç ıksın, hatta ev-
lensin, bizi alakadar etmez. Ancak Barsam' ın evlad ı Ermeni'd ır ve 
Ermeni gibi yeti ştirilmelidir." Dördüncü Bölüm  
KAVRULMU Ş FINDIK  
A 
sya Kazanc ı, baz ı insanlar ın doğum günlerine 
neden bu kadar bay ıldığını bilmiyordu ama en az ından o tür in-
sanlardan olmad ığını biliyordu. Do ğum günlerinden nefret ederdi. 
Belki bu derin ho şnutsuzluğunun nedeni, küçüklü ğünden beri 
her yaşgününde ayn ı lezzetsiz pastay ı yemek zorunda kalmas ıydı 
- üç kat karamelli kestaneli (a şırı tatl ı) kek üzerine, dövülmü ş 
limonlu krema (a şırı ekşi). Teyzelerinin nas ıl olup da onu bu 
berbat pastayla mutlu etmeyi beklediklerini hiç anlayam ıyordu. 
Zira Asya'dan bu konuda duyduklan tek şey bir şikâyet nakarat ıy-
dı. Kim bilir belki de her sene bu zamanlarda bir unutkanl ık bu-
lutu çöküyordu üzerlerine. Pasta sevmedi ğini unutuyorlard ı belki 
de. Her seferinde bir önceki ya şgününün an ılann ı silip haf ızalar ı-
nı sıfırlıyor olmal ıydılar. Neden olmas ın? Kazanc ılar başka in-
sanlar ın hikâyelerini ilelebet unutmamaya, kendi hikâyelerini ise 
anında silmeye meyilli bir aileydi. 
Doğrusu, Asya Kazanc ı bu yaş^J kadar her ya şgürriinde hep 
ayn ı pastay ı yemişti ama her seferinde kendisiyle ilgili yepyeni 
bir hakikat ke şfetmişti. Mesela üç ya şında, yeterince a ğlay ıp z ır-
larsa hemen hemen her şeyi elde edebilece ğini öğrenmişti. Bun-
dan üç y ıl sonra, alt ıncı yaşgünündeyse a ğlay ıp z ırlamaya kesin-
kes bir son vermesi gerekti ğini, aksi takdirde hep çocuk kalaca ğı-