bir hava vermeye çal ışarak. "Zaman ında teslim ederim." 
Ama işte, telaffuz etti ği kelimelerden ziyade, aralara ser- 
piştirdiği suskunluklar, duraklamalard ı Ella’nın esas duygu- 
larını eleveren. İşin aslı kendisine verilen roman ı okumak is- 
tediğinden bile emin de ğildi. 
  
27 
Hâlbuki ilk ba şta gayet hevesli bir şekilde alm ıştı bu görevi 
üstüne. Hiç tan ınmamış bir yazar ın, henüz bas ılmam ş romanı- 
nın ilk okuru olmak heyecan verici bir oyun gibi gelmi şti ona. 
Romanın ve yazar ın kaderinde ufak da olsa bir rol oynayacakt ı. 
Ama şimdi farkl ı hissediyordu. Pek emin de ğildi böyle bir 
metne vakit ay ırmak istedi ğinden. Kendi hayat ıyla ilgisi alâka- 
sı olmayan bir konusu vard ı romanın: Sufizmmi ş! Mistisizm- 
miş! Hele bir de 13. yüzy ıl gibi, uzak bir zaman dilimi... Mekân 
desen daha da uzak: Küçük Asya... Hikâyenin geçti ği yerleri 
haritada bile bulamazken nas ıl kafasını toparlay ıp okuyacakt ı 
onca sayfay ı? Hiç bilmedi ği bir konuya zihnini nas ıl verecekti? 
Bu arada Michelle, Ella’n ın tereddütlerini sezmi ş olmalıydı. 
"Ne o? Bir sorun mu var yoksa?" diye s ıkıştırdı. Karşıdan he- 
men bir yan ıt gelmeyince de ekledi: "Ella, bana güvenebilirsin. 
İçine sinmeyen bir şey varsa bu a şamada bilmemde fayda var." 
"İtiraf etmeliyim ki şu sıralar kafam pek yerinde de ğil. Ta- 
rihi bir romana akl ımı veremezmi şim gibi geliyor. Yanl ış an- 
lama, Rumi'nin hayat ı ilgimi çekiyor elbette ama bu konula- 
ra öyle yabanc ıyım ki. Hani acaba diyorum, okumam için 
başka bir roman m ı versen bana? Yani daha kolay yak ınlık 
kurabilece ğim bir şey olsa..." 
"Ay bari sen yapma, bu ne kadar sakat bir yakla şım" diye 
ofladı Michelle. "Ama ne yaz ık ki bizim meslekte yeni olan 
hemen herkes yapar bu hatay ı. Sen zannediyor musun ki in- 
san aşina oldu ğu bir konuda yaz ılmış bir roman ı daha kolay 
okur? Yok öyle bir kural! Böyle editörlük mü olur? Biz şimdi 
2008 yılında Amerika'da, Massaçhusetts'te ya şıyoruz diye, 
yalnız bu civarda, bu zamanda geçen romanlar ı mı yayma 
hazırlayacağız yani?" 
'Yok, tabii ki bunu kastetmedim" diye savunmaya geçti Ella. 
Geçer geçmez de bugün devaml ı kendini yanl ış anlaşılmış his- 
settiğini ve savunmak zorunda kald ığını fark etmesi bir oldu. 
Omuzunun üstünden kaçamak bir bak ış attı kocasına. Acaba o 
  
28 
da böyle mi dü şünüyordu? Ama David'in yüzündeki ifade kilit- 
li, mühürlü bir kap ı gibiydi. Öylesine s ırlıydı. Çözemedi. 
"Valla ço ğu zaman kendi ya şantımızla en ufak ba ğlantısı 
olmayan kitaplar ı okumak zorunda kal ıyoruz. Bizim meslek 
böyledir, ben sana söyleyeyim. Bak mesela bu hafta, Tah- 
ran'da bir genelev i şletirken ülkeden kaçmak zorunda kalan 
İranlı bir kad ının kitabını yayma haz ırladım. Ne yapsayd ım 
yani? Kad ın İranlı diye, gitsin İranlı bir editöre versin bu ki- 
tabı mı deseydim?" 
"Hayır, tabii ki öyle de ğil" dedi Ella kekeleyerek; aptal du- 
rumuna dü şmüş, suçüstü yakalanm ış gibi ezik hissederek. 
"Hem edebiyat ın gücü uzak diyarlar, farkl ı kültürler ara- 
sında köprüler kurmaktan gelmez mi? İnsanları birbirlerine 
bağlamaz mı edebiyat?" 
"Elbette öyle. Söylediklerimi unut, ne olur. Rapor teslim 
tarihinden önce masanda olur" diye kestirip att ı Ella. 
Ona alık bir mahlûk muamelesi yapt ığı için Michelle'den nef- 
ret etti o an, ama as ıl kendinden nefret etti; çünkü bu genç ka- 
dına böyle ukalaca konu şma cesaretini ve f ırsatını o vermi şti!