199
ler üstüne inşa edildi, inan bana. Bir şeydk olmaz inşallah.*"
Peri hayretle, belki de ilk kez dikkatle baktı annesine. Ve 
işte o kısacık anda, ürpertici bir huzursuzlukla, ana babası­
nın evliliğinin aslında göründüğü gibi olmayabileceği şüphe­
si düşüverdi aklına. Sanki bir badire atlatmışlardı kankoca. 
Birçok badire. Bugünkü hallerinin sebepleri geçmişin dehliz­
lerinde sakhydı.
Aklı, büfede -görülm eyecek bir yerd e- duran çerçeveli fo­
toğrafa gitti. Annesiyle babasının stüdyoda çekilmiş düğün 
fotoğrafıydı bu. Kaskatı, gülümsemeden, rahatsız bir poz 
içinde hapsolmuş gibi duruyorlardı. Arkalarında yabani orki­
deler, uçuşan kazlardan oluşan saçma bir fon vardı. Annesi, o 
zamanlar daha örtülü olmayan başına yapma papatyalardan 
örülmüş bir taç takmıştı; çiçeklerin plastik güzelliği en az çif­
tin mutluluğu kadar sahteydi.
Peri düşüncelerinden sıyrıldı. Annesinin elini yakala­
dı, hafifçe sıktı. Selma da kızının elini tuttu, sımsıkı. Ok de­
fa birbirlerine böyle yakınlaşmışlardı. Her zaman saplantı­
lı, aşın  takıntılı ve gereksiz yere gözü yaşlı biri olarak gör­
düğü bu kadının kendine ait içsel bir direnci olabileceği gel­
di Peri’nin aklına.
Kızının içinden geçenleri sezmişçesine, “İmanlı insanım 
ben” dedi Selma. “Allah’a sığımnm. Başımıza gelenlerin bir 
nedeni var mutlaka. Biz bilmesek de O biliyor.”
Yanaklarındaki pembelikten, gözlerindeki kıvılcımdan an­
nesinin samimiyetini görebiliyordu Peri. Selma öyle içten bir 
teslim iyetle yaklaşıyordu ki inanca, âciz değil adeta daha 
güçlü çıkıyordu. Evet, doğru, din hep erkekleri kayırıyordu. 
Ama annesi gibi imkânları sınırlı kadınlara ekstra bir me­
tanet ve kudret de veriyor olabilir miydi acaba? Ertesi gün, 
Peri, aklında yanıtlarını bulamadığı birbirinden çetrefil soru­
larla İngiltere’ye döndü.