COŞKUN (başını sallar): Olmaz. Sen de biliyorsun ki sonum 
kötü. Baş tarafımı da zaten çoktan unuttum. İşte bu yüz­
den Sayın Saffet Söylemezoğlu, bütün büyük tiyatrocular 
gibi, ben de sahnede ölmek istiyorum. (Acıyla göğsünü tu­
tar, yüzünü buruşturur.) 
SAFFET: Hayır, olmaz. 
COŞKUN: Ölüm sizin isteğinize bağlı değil Saffet Bey. Bili­
yorum sonumun başka türlü olmasını istiyorsun. Ama ha­
yat acımasız: Her yıl, kötü yetişme şartlan yüzünden her 
yıl... (Göğsünü daha sıkı tutar.) ... binlerce (Nefes almakta 
güçlük çeker.) 
SAFFET: Olmaz, bir şeyler yapmalıyız. Senin gibi ... 
COŞKUN (Saffet'in sözünü güçlükle tamamlar) : ... büyük 
kalpler nedense çok zayıf oluyor. (Saffet, Coşkun'un yanı­
na gelir, onu tutarak eski bir koltuğa oturtur.) Merak edi­
lecek bir şey yok. Düşünün ki hiç olmazsa bu bakımdan 
Moliere'e benzeyeceğim. Sonu acıklı da bitse esaslı bir 
oyun olacak. 
SAFFET: Hayır, istemiyorum. Olmaz olsun böyle oyun. 
COŞKUN (Bitkin): Ben de büyük meseleler yüzünden har­
camış olmak isterdim hayatımı. Küçük dertler yüzünden 
yıpranıp gitmek istemezdim. Üstelik, bazı şeylerin, me­
sela zavallı milletimi n farkına vannaya başlıyordum. (Gü­
lümsemeye çalışır.) Ben de bir eski zaman piyesi olsaydım. 
Modem oyunlann, modem kahramanlan gibi silik bir ha­
yat yaşamasay dım. (Soluk almak için durur.) Belki de işi 
başından yanlış tuttum. Bence, keman dersleri almaya de­
vam etmeliydim. Başımdan büyük işlere giriştim. Gülünç 
olma pahasına, kendime göre çok ciddi işlere giriştim. 
Hiç olmazsa bu bakımdan cesur sayılırım, değil mi Saf­
fet? (Saffet'in gözleri y aşanr.) Ağlıyorsunuz dostum. (Son 
107