Karımın yanında bu kinayeli söz beni sarstı. Vücudumu 
hafif bir titreme aldı. Gözlerimi üzerine açtım: 
-Bana iyi bak kadın! Ben bu evin beyiyim! Gerçi terbi­
ye alacak zamanın çoktan geçmiş ama ben senin gibilerini de 
yola getirmeyi bilirim. 
Kocakarı aynı küstahlıkla cevap verdi: 
-Evin beyiyseniz, terbiye edecek adam arıyorsanız, 
huyurduğunuz gibi hen bir kocakarıyım. Terbiye almak za­
manım çoktan geçmiştir. Fakat bu köşkte terbiye edilecek 
gençler var. Onlara bakınız! 
Kocakarının bu ikinci kinayeden maksadı neydi acaba? 
Acuze, mantığına güvenerek o kadar sert ve kuvvetli söylü­
yordu ki beni asıl şimdi titreme aldı. Karının ağzında bom­
ba gibi patlayacak bir kelime olduğunu hissediyordum. Ben 
titremeler , kızarıp bozarınalar içinde karşımdaki bu müthiş 
ağzı kapayacak sihirli bir söz aramaktayken karım lakırdı­
ya karışarak: 
-Muhsine Hanım, benim böyle üstü kapalı sözlerden 
hoşlanmadığımı bilirsin. Bu evde terbiye edilmeleri lazım ge­
len gençler kimlermiş ? 
Kocakarı: 
-Kızım, Sabiha Hanım, ne olduğunu, ne bittiğini anla­
madan, dinlemeden ananız yerindeki kadını tekdire kalkı­
yorsunuz ... 
Ne olmuştu acaba? Merak hafakanıyla tıkanıyordum. 
Karım: 
-Biz bahçeye çıkmazdan evvel bir şey yoktu. Bu kadar 
az bir zamanda ne oldu bitti? Söyle bakayım! 
Muhsine: 
-Biliyorsunuz büyük hanımefendi evde yok. .. 
Karım: 
-Biliyorum. Ee sonra? 
Muhsine: 
-Ah, evlere şenlik o iki kız ... 
Karım: 
-Hangileri? 
66