46
Nihayetinde, şartlı tahliyesiz sekiz yıl dört aya mahkûm 
edildi Umut.
* * *
Nalbantoğulları her görüş günü aksatmadan cezaevine 
geldiler. Bazen Mensur ile küçük oğlu, bazen Selma ile kızı, 
bazen Mensur ile kızı giderdi; ama asla Mensur ile Selma be­
raber değil. Düzinelerce insan arasında bekler; yüzlerce kay­
gılı, ıstıraplı görüşmenin izlerini taşıyan, beyaz demeye bin 
şahit isteyen plastik bir masaya ilişirlerdi: ziyaretçiler bir ta­
rafta, mahkûmlar karşı tarafta. Emredildiği gibi, ellerini gö­
rünür yerde tutarlardı, kimse bir şey alıp veremesin diye. Bu 
şekilde oturur, kederin açtığı deliği, zoraki gülümsemeler ve 
kınk dökük kelimelerle yamamaya çalışırlardı.
Bir keresinde, Umut tam kalkıp giderken arkasında bir 
kan lekesi gördü Mensur. Bir söğüt yaprağı büyüklüğünde ve 
şeklindeydi leke. Seçilmiş bir azınlığa uygulanıyordu bu iş­
kence yöntemi: siyasi mahkûmlara, eşcinsellere ve sokaklar­
dan toplanan transseksüellere.
Soluğu kesilir gibi oldu Mensubun. Kendini tutmak için ça­
balasa da başaramadı, o koca adam omuzlan sarsıla sarsıla 
ağlamaya başladı. Allahtan, çoktan içeri dönmüş olan Umut 
duymadı babasımn hıçkınklannı. Ama babasına eşlik eden 
Peri duydu ve hiç unutmadı. O günden sonra onu bir daha 
abisini ziyarete götürmediler. Onun yerine Umut’a mektup 
yazmasını istediler. Yazdı da. Defalarca. Güzel şeylerden bah­
setti mektuplannda, olduğundan daha neşeli ve gamsız gö­
rünmeye çalışarak, -m ış gibi yapmayı öğrendi. Dünya adil, 
hayat asudeymiş gibi özenle seçti kelimelerini. Sırf abisine 
bir nebze hafiflik yerebilmek için hayal gücünü geliştirdi.
Ne var ki düşlerinde Umut’u görmeye devam etti Peri. Kor­
kuyla sıçrayarak, bazen çığlıklar atarak karabasanlardan