103
“Farecik de kim oluyor?” dedi Deniz kıkırdayarak.
Peri belli belirsiz eğdi başım . “Şirin öyle derdi bana.”
“Sen... Farecik?!” Dalga geçiyordu D eniz. “Sana lakap ta ­
kacak olsam , aklım a gelecek son şey bu olurdu. Yırtıcı K ap­
lan filan demelilerdi!”
“D eğiştim ; sen de değişeceksin zam anla” dedi Peri. “H adi  
artık, gitmemiz gerek.”
Deniz’in çatık kaşlarından sorularının tükenm ediği anla­
şılıyordu. “Bu 'ne kadın ne erkek ne melek* muhabbeti ne pe­
ki?”
“Sadece bir şiir. Iranlı şair Hafiz’m  bir dizesinden” diye m ı­
rıldandı Peri. “Tatlım , hadi ver fotoğrafı bana.”
Salondan alkış ve tezahürat sesleri patlak verdi aniden.  
Binleri binlerini kızdınyordu. M eraklanan Deniz, kısacık bir  
tereddüdün ardından fotoğrafı annesine uzattı, telaşlı adım ­
larla partiye döndü.
Koridorda bir başına kalan Peri, fotoğrafı sım sıkı tuttu  
avucunda. Adeta canlıym ış gibi sıcaklık yaydığını hissede­
rek şaşırdı. Düşününce ne tuhaftı aslında; anlar akıp gider,  
yürekler katılaşır, bedenler yaşlanır, yem inler unutulur ve  
en güçlü inançlar bile sarsılırken, gerçeği iki boyutlu tem sil  
eden ve dolayısıyla yalandan ibaret olan bir fotoğraf hiç de­
ğişmeden kalabiliyordu, sonsuz bir sadakatle.
Peri fotoğraftaki yüzlere bakm am aya çalıştı. G eçm işle  
göz göze gelmek istemiyordu. Şirin, M ona ve sevgili Profesör  
Azur... Karedeki üçüncü kız kendisiydi. O günkü hali bugün­
kü halini görse ne derdi acaba? Beğenmezdi muhtemelen.
Fotoğrafı cüzdanına koydu. Sırtım  dikleştirdi. Dilem ediği  
kadar çok insanla istemediği sohbetler etmeye hazırladı ken­
dini. Ağır ağır içeri yürüdü.