KADERİN CİLVESİ ,; 311 
Fehmi, iğrendiğini gösterir bir yüz buruşukluğu ile Fer-
ruh'u işaret ederek: 
«— Benim bu namussuzla bir kadının gönlünde ortaklaşa 
yaşamak alçaklığına artık tahammülüm kalmadı.» 
Ferruh aynı tiksintiyle kaşlarını çatıp başını sallayarak: 
«— Söyle, hangimiz daha namussuz?» 
«— Kasa soymaktan sekiz aya mahkûm olan sen değil 
isin?» 
«— Kız kardeşini bakkal Sadık'la basıp da herifin eve za­
hirece ettiği yardımdan dolayı bu rezaletin devamına göz yu­
man' erkek kardeş sen değil misin?» 
Hiç birinde bu suçlamaları reddeden bir hal, bir cesaret gö­
rünmedi. Bu iki çeşit namussuzluğu zimmetlerinde ölçeır gibi 
ikisi de bir süre sustular. 
Sonra Ferruh birdenbire bana dönerek yumuşak bir ba­
kışla : • 
«— Beybaba, sizi tarafsız, vicdanlı bir hâkim tanırım. Söy­
leyiniz, hangimiz daha namussuz?» 
O saatta orada tanıştık, görüştük, Beni nereden biliyordu? 
Hangisi daha namussuzmuş Bunu kestirmek için hakem tayin 
olunuşumda doğrusu hiç bir şeref görmüyorum. İkisi de aynı 
kumaştı. Bunlardan hangisine namuslu diyeyim? Kelimeye ya­
zık değil mi ?Hem birini yükseltip ötekini alçaltmakla belâyı 
üzerime çekmiş olacaktım. Semiha'nın ya ikisini birden sevmek­
te ya ikisini birden kovmaktaki hakkini şimdi teslim ettim. 
Ah neden bilmem, bu atakça sorulmuş soru karşısında 
utanmak bana düştü. Ben sıkılarak önüme bakarken Fehmi hid­
detle elini havaya kaldırdı. Parmaklarının arasında bir tabanca 
parladığım gördük. Ağzı köpürerek: 
«— Beybabaya niçin soruyorsun? Bu sorunun karşılığı 
ancak kurşunla verilir.» 
Ferruh da derhal aynı çeşit bir silah çekerek: 
«— öyleyse biz susalım. Silahlarımız konuşsunlar.» 
Sağıma soluma baktım. îki namlunun arasındayım. Canın 
canandan aziz olduğunu o anda anlayarak ayaklarımın bir tor­
nistan hareketiyle kendimi kapıdan dışarı attım.