105
yor, fena fikirler zihnini işgal etmeden evvel bitirebilmek için  
acele ediyordu. D ualan telaş üstüne kuruluydu.
Evde tek başına uğraşm ak yerine, başkalarıyla beraber  
T ann’ya yakarırsa içseslerini susturabilirdi belki. Birkaç ka­
fa dengi arkadaşıyla beraber, başladılar civardaki camileri  
ziyaret etmeye. Yüksek, kem erli pencerelerden giren ışığın  
letafetine, avizelere, hat sanatı örneklerine, Sinan mim arisi­
ne hayrandı. Fakat kadınlara aynlan bölümün ya en arkada  
bir yerlere sıkıştırılm ası ya da yukarıda, perdeler arkasına  
saklanması, her zaman gözlerden ırak, tecrit edilmiş, küçük,  
loş olması canım sıkıyordu.
Bir keresinde orta yaşlı bir adam peşlerine takıldı, cami  
avlusunda dikildi karşılarına.
“Sizin gibi liseli kızların namazı evde kılması daha uygun­
dur” dedi fikrini soran olmuş gibi. Gözleri Peri’nin vücudun­
da dolaştı, göğüslerinde.
“Burası Yaradan’ın evi değil mi? Kapısı herkese açık” diye  
itiraz etti Peri.
Adam  göğsünü şişirerek Peri’ye doğru bir adım attı. Bir  
hatırlatmaydı adeta bedeni, bir uyarı. “Bu cami erkeklere bi­
le yetmiyor, cem aat sokağa taşıp kaldırım larda dua ediyor.  
Okullu kızlara yer yok.”
Peri, geçerken konuşmalarına kulak misafiri olan imamın  
onları savunmak için hiçbir şey dememesine üzüldü.
Bir keresinde de Üsküdar'da tarihi bir caminin güzelliğini  
görebilmek için üst kattaki kadınlar bölümünü ayıran perde­
leri açmaya kalktı. Erkekler ta aşağıdaydı, kimsenin onlan  
gördüğü yoktu. Buna rağmen, tepeden tırnağa çarşaf giym iş  
bir hanım ağzının içinde öfkeyle bir şeyler geveleyerek anın­
da kapattı perdeleri. Dem ek kadm lann gözden ırak olm ası­
nı isteyen sadece erkekler değildi. Bazı kadınlar da m aalesef  
aynı zihniyetteydi.
Denem işti Peri. Dindarlaşm ayı, inançlı olm ayı, annesine