Duvardaki resimde, annemin ince ve muntazam 
hatlarına bakarken, çocukken annemin davranışla­
rından nasıl yaralandığımı hatırladım, içim sızladı. 
Belki de en büyük ben olduğum için, hep beni 
haksız bulur, beni azarlardı annem. Çok acı çeker, 
isyan duygularıyla dolardım. Ondan dolayı her tür­
lü haksızlığa bu kadar tahammülsüz olduğumu dü­
şünürüm. On iki yaşlarındaydım galiba, üvey çocuk 
olduğumu zannettiğimde. Annem üzülmüştü, se­
nin iyiliğin için, daha başarılı, daha parlak olman 
için böyle davranıyorum, demişti. Kim bilir belki 
de hakkı vardı çünkü toz kondurmadığı ve çok şı­
marttığı küçük kızı, onun kanatlarının altından çı­
kıp hayata uçamadı. Evlenmedi, liseyi bitirdikten 
sonra bir ara öğretmenlik, kısa bir süre de sekreter­
lik yaptı ama sürekli bir işe girip çalışmadı, sık sık 
bunalım lar geçirdi, hep annemle birlikte yaşadı ve 
onun ölümüyle yapayalnız kaldı. Oysa ne kadar 
duygulu ve ne kadar güzel bir kızdı. 
Ben ancak çalışmayı, koşturmayı bırakıp mec­
buren yatağa bağlandığım ve geçmişi fazla düşün­
düğüm şu son günlerde fark ettim annemin bana 
olan sert tutumunun çok yararım gördüğümü. Ve 
yine giderayak anladım ki ben ailede en çok anne­
me benziyoru m. Evimizin en tutucu, en sağcı, ay­
rıca orucunu hiç kaçırmayan en dindar kişisi, an­
nemdi. Babaannem de dindardı ama onunki, hura­
frlcrin yarattığı, korkunun da etkilediği, bili nçsiz 
bir dindarlıktı. Benim muhafazakar görüşlere, du-
272