biri vardı...  teröris t, Erdal 'ın ağzına dolan Ömer'i n etlerine  işiyordu...  teröris t jandarmaya 
dönüşü yordu,  tekrar  teröris te, tekrar  jandarmaya,  tekrar  teröris te dönü şüyordu...  yüzünde ki 
sıcak ıslaklığı silmey e çalışıyordu  eliyle...  kan...  boş vers ene diyordu  Erdal,  yanında  yatan çav­
uşa, haya ttasın işte... öğürüyordu...  öğürmemek  için, yanındak i çavuş  gibi yaralanma ya, amel­
iyat olmaya  razıydı...  “Yatak lık yapar sın ha! Al sana,  al sana”...  tekme...  gücüne  gidiyordu 
ama...  çok gücüne  gidiyordu...  tekme...  eğri boyunlu  oğlan  bir kâğıt parçası  tutuşturuyordu 
eline, bekliyoruz,  diyordu,  nasılsa gelecek sin, geciktirme,  yoksa  karışmam...  tekm e... “Bu size 
ders olsun!”  ...tekme...  “Terörist e yata klık yaptığınız haberin i bir kere daha  alırsam,  beter 
ederim  ha!”  ... Çarpan kapının sesi... annesinin kuzu  meler gibi kesik kesik ince inildemel eri... 
uzak laşan p osta l sesleri... Ömer 'le al t alta üst üste savruluyorlard ı... yüzü ı slaktı...
Bir zaman  sonra,  önce Hurşi t doğrulmuştu  yerinden.  Duvarlara  tutuna  tutuna  karısının 
yanına  kadar  gitmi şti. Hacer  ve Erdal  kıvrılmış  kalmı şlardı  yattıklar ı yerde. Oğlunun öğürtüs­
ünü  duyunca,  o yana  yürümüştü  zorlukla.  Günlerd en beri  öğürmeyen Erdal, yerde  derto p 
22