Memed, çok uzun, saatlarca, yorulmadan koşar, günlerce 
yoru lmadan yürür dü. Soluk soluğa kalmış, gittikçe kesiliyor, 
önündeki adamsa bir yavaş lıyor, bir hızlamyordu. Karanlık da 
çöküyor, önden kaçan adamın sadece karartısı gözüküyordu. 
Köyün altına geldiklerinde adam bir iyice yavaşladı, Memed, 
elini uzattı tuttum, tutacağım, derken, adam ellerinin arasından 
bydı, bir daha gözükmedi. Bu insan değil, bu bir cin, bir peri, 
bir çobanaldatan kuşu, diye düşündü Memed, ağır ağır, bitkin 
köye döndü. Sini sofraya yemekler konmuş, Selam Hoca sedire 
oturmuş onu bekliy ordu. 
"Gözleyi gözleyi gözüm dört oldu," diye ayağa kalktı, ona 
doğru bir adım attı. "Buyur sofraya . Nerelerd eydin, bir tuhaf, 
yorgun görünüyo rsun." 
"Denizin kıyısına gittim," diye gülümserneye çalıştı Memed. 
Soframn başına çöktüler. 
"Bu deniz, bu toprak, bu bahar kokuları insam deli eder 
kendinden geçirir. İnsan yılan kavlar gibi kavlar buralarda, 
kendi kalıbımn içinden çıkar , başka bir insan olur. Hele ovalar 
pampallarla ağzına kadar dolunca, hele turunçlar çiçek açınca, 
hele arılar ağaçlara çokuşunca ... Hele dağlardan ılgıt ılgıt yar­
puz kokulu yeller esince, hele tanyerleri ışırken ulu deniz uç­
suz bucaksız ağarınca, hele deniz ince kokunca ... İnsan bir hoş 
olur. Ama geçer Memedim. Hele alışınca ... " 
"Hele insanm bumuna püren kokusu gelince ... " diye Ho­
caya katıldı Memed . Azıcık kendine getirdi Abdülselam Hoca­
nın sözleri onu. 
İkisi de çok acıkmışlardı, önlerindeki yemeğe aç kurtlar gi-
bi saldırdılar. 
"Hele böylesine acıkınca," diye güldü Abdülselam Hoca. 
"Hele sofrada böyle mis kokulu güzel yemekler olunca ... " 
Memed, daha yemek bitmeden gevşedi, kendine geldi. 
Gözleri ışıl ışıldı. Abdülselam Hocanın bu değişiklik gözünden 
kaçmadı. Ondaki bu değişikliğe sevindi. 
Yemek bitince Hoca: 
"Memed oğlum," dedi, "hiç -sormuyorsun, ben bugün ne 
işler gördüm ... " Başını salladı. "Çok çok, çok iyi işler oldu. Sana 
sevineceğin haberler getir dim." 
155