gibi, mesafeleri  yutara k koşmaya  başlad ı. Peşinde  kendini  takip eden adımlar  duyunca,  daha 
da hızlandı.  Koşmuyor,  uçuyordu.  Belki de evine doğru  bilinmez  bir güçle  ışınlan ıyordu.  Ne 
nefes nefeseydi,  ne korkuyordu  ne de üzgündü.  Tek bir şeye odak lanmışt ı; evinde ki bebel ere 
eşkıyadan  önce  ulaşma ya. Bahçeye girdi,  şimşe k gibi geçti avluyu,  arka sında ki ayak sesleri 
yakla ştı, onu geçti ve eve onda n önce dald ı. Elmas  eve girdiğinde,  haydu tu, salıncak taki Öks­
üz'ü  kapmış,  mutfak  kapısından  arka bahçe ye çıkarken  gördü.  Mutfağa  daldı,  Mevlu t'un iki 
gün önce  bilediğ i ekmek  bıçağın ı kapıp bahçeye  fırladı  haydutun  peşinden.  Evin  uzağındaki 
dut ağacın ın dallar ının  orada  bir şeyler  yapıyordu,  sanki  ağaca  asacakmış  gibi  kundağ ı, 
haydut.  Peşinden  gitti, bıçağı kald ırıp sapladı  sol omzuna.  Adam  döndü,  elinden bıçağı  kapm­
aya çalıştı. Bir kere daha hızla  sallad ı bıçağı  Elmas.  Kar mas kesinin altında saklanan  yüzünde 
derin bir yara açtı haydu tun. Adam  bileğ ini yakalay ıp büktü.  Bıçak  düştü  elinden.  Boşta kalan 
sol eliyle sımsıkı tutup  çekti yırtılan  başlığı. Aman  Allahım!  Aman  Allahım!  Aman  Allahım! 
Dizleri boşald ı, yere doğru kaydı Elmas.  Sağ yana ğı gözünün  altından  duda ğına  kadar  parçal­
anmı ş, acılı yüzüyl e kardeşi, onu düşmem esi için koltuklar ının  altından  yakalark en, “Bebeni 
50