rünmeden ortadan kayboluyordum: Yolcularımı (genellikle 
birden fazla olduklarını söylüyordu m) peronda buluyordum ve 
kalabalığın içinde beni göremiyorlardı tabii. Gümrükçüler, ba­
zen masama oturuyorlar; ne kadar yokun var Tahsin Bey, di­
yorlardı . Beni pek sevmişlerdi. Onlarla, Selim Bey olarak ko­
nuşmak garibime gittiği için; bu maceranın, Selim Beyin gün­
lük hayatı dışında bir gidişi olduğu için, ben karşılayıcılık işin­
de Tahsin Bey olmuştum. Hatta bir gün, gümrükçülerden biri, 
istasyonun dışında bir yerde arkamdan Tahsin Bey, diye bağı­
rınca hemen başımı çevirmeyi akıl edemediğim için tuhaf bir 
vaziyete düşmüşt üm. O günden sonra ne zaman arkamdan 
Tahsin Bey diye bağınlsa hemen döner bakanın ." 
Selim Bey, derin bir nefes aldı. "Her hadisemde olduğu gi­
bi, bunda da işin sonunu bir türlü getiremedim: Uzattıkça 
uzattım. Allahtan o sırada Nazlı eve döndü. Fakat ben, bu 
bekleme huyumdan hemen vazgeçemedim: Bir süre istasyona 
sürüklendim durdum. Sonra, beni rakı içmek gibi saran bu 
iptiladan da vazgeçtim. Kanınla da, ne evden ayrılışını, ne de 
dönüşünü hiç konuşmadık. 
"Sonra, Nazlı'yı kaybettim. Şimdi bazen düşünürüm: Ne 
olurdu, aramızda her şeyi konuşmuş olsaydık. Nazlı bana ev­
den ayrıldıktan sonra nasıl yaşadığını anlatsaydı, neden bir­
denbire kaybolmak istediğini açıklasaydı. O kadar sevdiğim 
kanının hayatına ait bir kısmı, hiçbir zaman bilemedim. San­
ki iki yıl, Nazlı hiç yaşamadı bana göre. Biliyorum, denebilir 
ki, üzücü olaylarla karşılaş ılacaktı; insan, belki de hiç isteme­
diği sözleri duyacaktı. Olsun; hiç bilmemekten, bir insan ha­
yatının o kadar yılını hiçe saymaktan daha iyidir herhalde. 
Onun iki yılını yok saymakla, onun bu yıllarda neler hissetti­
ğini bilmek istememekle, çok sevdiğim bu insana da bir bakı­
ma hürmetsizlik etmiş oldum." 
Sevgi, hayır gibi, başını salladı. "Öyle oldu, öyle oldu," dedi 
Selim Bey. "Şimdi de, hiçbir şeyi tamir etmek mümkün değil 
208