şünerek aceleyle merdivenleri çıktı, son basamaklarda hiç de 
yaşlanmış olmadığını düşündü ve odasına girip eşarbın sakladığı 
yerde durup durmadığına baktı. Duruyordu. Neşelenerek odadan 
çıktı, Nermin'in merdivenleri çıktığını görünce helaya gireli, 
keyifle ellerini yıkadı, aradaki vakitleri değerlendirmeye karar 
verdiğini hatırlayarak aşağı indi ve gazeteleri alıp okumaya 
başladı. Gazeteler baştanbaşa savaş haberleriyle doluydu: 
"Fransızlar Sigfrid Hattı'nda ilerliyorlar... Almanlar'ın mukabil 
taarruza..." Osman gördüğü bazı filmleri ve askerlik yıllarını 
düşünerek, savaşan insanların içinde bulundukları ortamı 
gözlerinin önünde canlandırmaya, onların duygularını pay­
laşmaya çalıştı, ama haberler, içinde bir felâket duygusu ve 
saklanma isteğinden başka bir şey uyandırmadı. Felâket duygusu 
aklına İstanbul'un bombalandığını, Karaköy'ün ve Sirkeci'deki 
depoların yandığını, bütün bilanço defterlerinin, bonoların ve 
bütün müşterilerle stokların yokolduğunu getiriyor, kendisi de 
saklandığı yerden çıkmamak, her şey bitene kadar uyumak is­
tiyordu. Birden ikinci keredir esnediğini farketti ve Bebek'le 
yaptığı küçük yürüyüşün iyi geldiğini düşündü. Kendini sağlıklı 
hissedince gene Keriman'ı, onunla bu öğleden sonra ne yapa­
caklarını ve daha heyecanlı şeyleri düşündü ve içinden hareket 
etmek geldiği için hızla ayağa kalktı, mutfağa inen merdiveıı-
lerden sabırsızlanan bir çocuk gibi kendini koyverdi. 
Mutfakta ahçı Yılmaz ile Emine Hanım balıkları temizli­
yorlardı. 
Osman: "Ne zaman yeriz?" diye sordu. Sonra her zamanki 
gibi ikisinin de süreyi dakikalarla değil, kelimelerle ölçeceğini 
düşünerek, şarkı söylüyormuş gibi keyifle: "Vakit nakittir!" diye 
mırıldandı. 
"Refik Bey'ler geldiler mi?" dedi Emine Hanım. 
"Gelmediler mi? Saat birde evde olacaklardı. Siz balığı hemen 
ateşe koyun!" dedi Osman ve mutfağın penceresinden bahçede 
dolaşan annesini gördü. 
Nigân Hanım bahçede ağır ağır yürüyor, arkasından gelen 
torunları onunla birlikte arada bir duruyor, yandaki arsaya 
bakıyorlardı. Nigân Hanım'ın bakışları düşmancaydı; çocuklar 
ise anlamaya çalışarak bakıyorlardı. 
505