olabilir ki..." diye düşünüyormuş gibiydi. 
Kerim Bey uzaklaştıktan sonra Refet Bey bir şaka için fırsat 
yakalamanın keyfiyle: "Devlet gibi adam. Hem ağa, hem mü­
teahhit, hem milletvekili!" dedi. 
Ama Muhtar Bey onu anlayamadı. Çünkü ikinci bir uçak takımı 
gene alçaktan korkunç bir gürültüyle geçiyor, tribünler uçakları 
alkışlıyor, bazıları da gökyüzüne doğru sesleniyordu. 
A4 
MİLLETVEKİLİNİN UMUTLARI 
Muhtar Bey merdivenleri acele acele çıktı. Kızını görme umuduyla 
oturma odasına ve yatak odasına baktı, bulamadı. Odasına girdi. 
Kapıyı kapadı. Ağlamaya hazırlanan bir küçük çocuk gibi kendini 
yatağına atıverdi. "İşte her şey bitti! Şimdi her şey başlıyor!" 
diye mırıldandı. "Bakalım ne olacak?" Odanın beyaz tavanına 
bakarak: "Ölüm çok kötü. Ben de bir hiçim. Onun yanında tam 
bir hiçim," diye söylendi. Ağlayacak gibi oldu. Yüzünü buruş­
turdu, utandı. "Ne kötü. Her şey boş. Şimdi ne olacak?" diye 
yeniden mırıldandı. 
Herkesin beklediği ve kendini hazırladığı şey olmuş, Atatürk 
on gün önce İstanbul'da ölmüştü. Bugün cenaze Etnografya 
Müzesindeki geçici mezarına konulmuş, bütün Ankara'nın 
katıldığı bir tören yapılmıştı. Meclis'tcki törene katılan, burada 
herkesle birlikte ağlayan Muhtar Bey, gene ağlamaktan korktuğu 
için şehrin içindeki törene katılmamayı düşünmüştü, ama sonra 
orada bulunmasının doğru olacağını aklından geçirerek caymıştı. 
Tören, gene İstanbul'daki ve Meclis'teki öteki törenler gibi, bir 
gözyaşı seli içinde geçmiş, böyle dokunaklı sahnelere hiç da­
yanamayan Muhtar Bey gene herkesin arasında ağlamıştı. "Peki 
niye ağladım?" diye düşündü. İki kişilik büyük ve yumuşak 
yatakta döndü ve aynı şeyi kendine bir daha sordu: "Ağladım, 
çünkü çok korkunç bir şeydi. Evet, çok korkunç bir şeydi!" Bu 
kelimelerle birlikte tören sırasında içinde uyanan duygu da 
aklında canlandı. Gene her şeyin boş, anlamsız ve değersiz ol-
395