"Dönemem artık. Onun evden kaçmasına yar­
dım ettim. Biz bir yatakta koyun koyuna yatarız iki 
kardeş, Doktor Hanım, sen hiç üzülme," dedi abla. 
Onları o akşam koğuşa yerleştird ik, kızın tedavi­
sine başladık. Sonu iyi biten bir öyküydü bu. Kızın 
kocası, olanları öğrenince, gelip karısını bulmuştu. 
Fakat kız artık, oğlanların korkusundan geri dön­
mek istemiyordu. Adam şehrin yoksul varoşlarında 
bir gecekondu aldı. Karısı ve baldızıyla bir müddet 
orada yaşadılar. Sonra, adam İstanbul '<la yapama­
yınca, Yeter' den iyilikle ayrılıp köyüne geri döndi.i. 
O yörelerde resmi nikah yapılmadığı için, evlenme­
ler ayrılmalar, kişilerin rızasıyla, iki dudağın arasın­
da hallediliyor du. Sonradan duyduk ki, oğulları 
ona başka bir kadın bulmuşlar, yine evlenmiş. 
Yeter de, oturduğu mahallede bir koca buldu, 
evlendi, çocuğu bile oldu. Ablasıyla birlikte, yar­
dım için açtığımız satış tezgahları mıza, kermesleri­
mize yi.in atkılar, şapkalar, patikler örüp ara sıra pa­
ra bile kazandılar. 
"Vallahi, sizden duyana kadar cüzamın tedavi 
edileceğini hiç düşünemezdim," dedi genç polis. 
"Böyle ne öyküler var bende," dedim, "Rama­
zan'ın öyküsü de var mesela. Ramazan da Ela­
zığ'dan gelmişti. İlerlemiş safhadaydı hastalığı . 
Gözleri aşağı akmış, duyu kaybı başlamıştı. Bir sü­
re yer olmadığı için beklettik, yatak açılır açılmaz 
338