~~ . , \ 
gerçeklikten uzaktı. Oysa bunu ben kendim, kendi param ve 
çalışmamla uygulayacağım. Durmadan kâğıtlara herkesin 
okuması gereken kitapları yazıyor, bazılarını çiziyor, yenilerini 
ekliyorum. 
27 Ekim Cuma . 
Süleyman Ayçelik'ten bir mektup aldım. Nerede, hangi dü­
şüncede olduğumu soruyor. Mektubun üslûbunda, edasında 
hafif alaycı, beni saf bulan birşeyler var ki, çok sinirime dokundu. 
Cevap yazmamaya karar verdim. 
28 Ekim Cumartesi 
Ömer'den mektup. Günlük hayatını anlatıyor. Kışı orada 
geçireceğini yazıyor, bizi de çağırıyor... Bunu yazın onu gör­
düğümde de yarım ağızla söylemişti bana. Şimdi bir daha yazıyor. 
Niye olmasın? 
Bir saat sonra! Bunu Perihan'a söyledim. "Tabii, gidelim!" 
dedi. Şaşırdım. "O zaman tamam, gidiyoruz!" dedim. Gidiyoruz! 
Perihan: "Evi döşemeye de ara vermiş oluyoruz!" dedi. Çok 
heyecanlıydım! Biliyorum, çok da bazan çocuksu oluyorum. 
Şimdi hep birlikte annemlere Nişantaşı'na yemeğe gidiyoruz. 
Ne olursa olsun, bu budalalıktan kurtulamayacağım. 
Akşam! Yemekten geldik şimdi. Perihan ile durmadan bu 
seyahati konuşuyoruz. Gideceğiz. Nişantaşı'ndakilere söyledim 
yemekte. Perihan'ın da benimle geleceğini öğrenince fazla bir 
şey demediler. Bir hafta için gideceğiz zaten. Annem bu soğukta 
orada ne işimiz olduğunu söyledi Keşke ona küçük bir yalan 
atıverseydik. Ama Melek'i onlara bırakacağız. 
29 Ekim Pazar 
Gittim, bilet aldım! Arlık kesinlikle gidiyorum. Kalın elbiseleri 
Perihan dolaptan çıkarıyor. Yarın öğleden sonra çocuğu eve 
bırakacağız Ömer'e bir mektup attım. Perihan ile yarın yola 
çıkacağımızı, bizi görünce şaşırmamasını yazdım. 
-
522