KiTAP DEYiP, KiTAP CILI K DEYi P 
GEÇMEMELi ... 
Ne gariptir, insano�lu sanırım yazıyı buldu�u gün­
den bu yana ne kitapla edebilmiş, ne de kitapsız ede­
bilmiş. Tarih derslerinde okuruz, koca k0ca krallar bi­
le başları sıkıştı mı hemen ya kitaba sarılmışlar, ya 
kitaba saldırmışlar. Bunca kitaplık yakmışlar, bun­
ca kitap yakmışlar ya, bitirebilmişler mi? Ne ge­
zer. Görüyoruz, kitap yakanlar bile, kitaplar yaşadık­
ça ancak yaşaya biliyorlar ha.Ia. 
Aynı gerçekleri daha dün hepimiz yaşamadık mı? 
Nicelerimizin başına bela olmamıştı ki kitap? Ama 
şu an acaba kaçımız hatıriayabiliriz ki evlerimizden ki­
tap toplatan yöneticilerin adlarını? Sanmam, büyük 
bir sayıya ulaşa bilsin. Bir dosturnun evinde ne kadar 
kitap \·ar, doldurmuşlar bir yatak çarşafının içine, sır­
tına vurmuşlar. Taşıyamıyo rum, deyince de, taşıyama­
ya�ağın kitabı ne alıyorsun ulan diye bir iyice başla­
mışlar. 
Şu son üç yıl boyunca gerçekten büyük bir bela ol­
muştu kitap. okuyaniann başına. Kimse, n'apaca�nı 
bilememişti . Evler artık eskisi gibi değildi ki. sobaya 
atıp yakahilsin herkes. Kapıcıya verip, kalorifer kaza­
nında yaktırmak da, do�rusu ayn bir yürek işiydi. Ya 
133