tortulanmış da olsa, Tony'nin sevecenliğ ine, duyarlıl ığına ve de­
rinliğine sahipti . Daha ikinci buluşma mızda, Kabuk Adam'ın 
öyküsünü anlattım ve aynı gece seviştim onun la. Ertesi sabah, 
uyku mda ona sımsıkı sarıl dığımı ve, "Tony, özür diler im" dedi­
ğimi söyledi. Gerçek adı da Tony'ymiş, Fighter (Savaşçı) yalnız­
ca bir takma admış. Kimlik kartını gösterdiğinde, yazgının, bu 
öykünün sonunu kusursuz bir biçimde yazdığını anladım . 
"Raymond Antony Clark" yazılıydı kimlikte , o hindistancevizi 
ağaçlarının altında, otel yıkıntılarında bana gösterilen kimlikte 
yazdığı gibi. "Bak bu 'A'. Antony'nin A'sı. Tony de onun kısal­
tılmışı ." Jamaikalılar için hindistancevizinin anlamını Fighter 
öğretti bana. Kendi ellerinle kopardığın hindistancevizinin sü­
tünü içen bir kadın , seni hiç unutmaz ve bir gün mutlaka dö­
nermış. 
Tony'den bir daha hiç haber alamadım, St. Croix'ya, 
John'un adresine yolladığım mektup yanıtsız kaldı. Adaya, ay­
nı kumsala dönüp onu beklemeyi de düşündüm ama vize, pa­
ra gibi aşılabilir temel sorunların dışın da, onun hala orada olup 
olmadığını bilmemek durdurdu beni. Karayipl er'in binlerce 
adasının, binlerce kumsalından birinde olabilir Tony, hatta 
binlerce cezaevinin, binlerce hücresinden birinde. Mercanlar, 
köpekbalıkları ve kurşunlarla dolu bir cangılda yitip gitti. Belki 
de köşeyi dönmüş, Florida'ya giden o uçağı yakalamıştır, yep­
yeni bir hayatın tadım çıkarıy ordur. Kim bilebilir ki? Belki de, 
ben tam bu öykünün sonunu yazdığım anda, Kabuk Adam ok­
yanusun öbür ucunda, bir hindistancevizi ağacının altına otur­
muş, cigara sarıyor, esrarengiz Türk kadınını , aşkla, özlemle ya 
da nefretle hatırlıyo rdur. Umanın kendisine duyulan olağanü s­
tü aşktan ve öykü sünün yazıldığından bir gün haberi olur. Bel­
ki de, küçük deniz kabuğu kolye , ikizinin yerini fısıldıyord ur. 
Ben, o birbirinin eşi deniz kabuklarının tılsımlı olduklarına ina-
139