FAKİR BAYKURT
 
161
 
 
Kaplumbağanın yöneldiği asma dalını kaldırdı. Baktı: Bir oyuğun 
içinde kaplumbağa yavruları!.. Kıpır kıpır ediyorlardı. Kaçmıyorlardı
. 
Başlarını boyunlarını içeri çekmiyorlardı.
 
«Oğlak ayağı kadar kadar...» dedi.
 
Dönüp yaşlı kaplumbağaya bir daha baktı:
 
«Bunlar senin mi, başkasının mı? Sahi senin mi? Yok canım? Ne 
belli? Yumurtalarınızı örtüp gidiyorsunuz! Bir daha ya görüyorsunuz, 
ya g
örmüyorsunuz! Ne ananız, belli, ne bu
-
 
banız!..»
 
Kafasında bir ışık oynadı. Gözleri parladı:
 
«Hemen, hemen!» dedi. «Hemen bir dene alıp, kurutup... 
torunumun beşiğine... Hiç vakit geçirmeden... »
 
Bir tanesini aldı:
 
«Eğer bunlar seninse birini aldım, kusura
 
bakma kaplumbağa!» 
dedi. «Kurutup... torunumun beşiğine... Anlıyorsun ya? îçini 
boşaltıp...»
 
Yaşlı kaplumbağa hâlâ başı koynu içeride, bekliyordu.
 
Kalktı, dört beş adım uzaklaştı. Aklına yeni bir şey geldi. Geri 
döndü:
 
«(Bugün yarın kardaşım Ali’nin gelin
i de doğurur. Esme gelin. 
Onun beşiğine de ister.)» Asma dalını kaldırdı. Bir tane daha aldı. «(İki 
denecik aldım, gene kusura bakma! Torunlar oluyor, onların 
beşiklerine... Yarın bu bağlardan çok üzümler sunarım size... 
Anlıyorsun ya...)»
 
Yürüdü, talvarın
 
yanına geldi. Kaplumbağa yavrularını sert bir 
yere, kimsenin görmeyeceği bir kuytuya koydu. Yüz yukarı getirdi. 
Çekildi. «(Kimbilir kaç gün bekleyeceğim ki
 
ölsünler!)» dedi k en di kendine. «(Uzun boylu Irıza duymasın! Dürzü, 
tavuğu kesip yimiyor musun? Y
umurtasını kırıp yimi
-
 
yor musun? 
Bıldırcın keklik furmuyor musun? Ha o, ha bu? Dürzü Irıza, deve 
boyunlu herif! .. )»
 
*