birçok eğri, kırık, enine boyuna çizgiler arasında boru 
kef'leri, he'ler, vav'lar, kargacıklar, burgacıklar, İbrani 
harflerine, Süleyman'ın mührüne, akrebe, yılana, yengece, 
alıtapota benzeyen tuhaflıklardan oluşuyordu. 
En okunaklı yazıları okumakt an aciz bu iki İpekçi 
çırağı, gözleri önündeki bu zor harflerin çözümünün sırrı 
kendilerine doğaüstü manevi bir kuvvet yardımıyla ilham 
edilerek meydana çıkarılacakmış gibi boş bir ümit ile hayli 
müddet hecelemeye uğraştıkt an sonra Agop: 
-Zo bir şey çakabildin? 
-Bu pek derin bir işe benzor ahbar, bundan ne cinci 
hoca bir şey ağnar, ne papaz, ne de babam ... 
-Vay? .. 
-Vay ya ... Ne sandın ki? .. Sen bir şey çaktınsa söyle ... 
-Avalım sustu. Buna işmarname l derler. 
-Ne ki işmar edoorsa ağnat bakayım. 
-O kaz ayaklarını görürsün? 
-He ... 
-İşte onlar yavaş yavaş gelooruz demektir ... 
-Zo Agop fikrine haryan oldum. Daha ne diyor? 
-Şu yengeci gördün? Yılanın kuryuğunu ısırmaya 
gidoorsa, yılan da hırsianarak dönmüş ona dikiz edoor. 
-He fakat bundan ne çıkar? 
-Zo bu işaret: "Ensemden gelirseniz size sokarım ... " 
demektir ... 
-Alıbar kıyak zarafetsin... Şu kaplumbağadan ne 
marifetli laf çıkaracak sın? 
-Bundaki definenin tılsımı kaplumb ağadır. "Buraya 
bu hayvanın kanını akıtır iseniz tılsımın uçkuru çözülür" 
manasınadır ... 
-Bu define bir don içinde duroor ki uçkuru çözülsün ? 
-En kıyak defineler don içinde saklıdır. 
-Boş laf etme ahbar, şimdi don modası geçti. Bütün 
mallar meydandad ır. 
İşmar: işaret. 
18