252
Peri öteki öğrencileri şöyle bir süzdü; tedirgin gülümseme­
lerine, birbirlerine fazla sokulmadan kibar kibar oturuşları­
na bakılırsa, gergin ve heyecanlı olan bir tek kendisi değildi. 
Bazı öğrenciler düşüncelerine dalıp gitmişken, kimileri de al­
çak sesle laflıyor ya da ders tanımım -kim  bilir kaçm a k ez- 
okuyorlardı; bir oğlan başını bloknotunun üstüne koymuş, 
uyukluyordu.
Peri cam kenarında bir sandalyeye çöktü. Dışarıdaki, yap­
raklan yakut ve altın rengi ışıltılar saçan koca meşe ağacı­
na baktı. Tuvalete gidecek vakit olup olmadığım merak etti. 
Ama geri geldiğinde seminerin başlamış olmasından çekine­
rek yerinden kıpırdamadı. Sema bulutlanmıştı, henüz erken 
olduğu halde akşam çökmüş gibiydi.
Tam saat başında kapı açıldı. Profesör Azur elinde bir yı­
ğın dosya, bir kutu boya kalemi ve bir kum saatiyle içeri gir­
di. Üzerinde, dirsekleri deri yamalı, lacivert, fitilli kadife bir 
ceket vardı. Tertemiz gömleğinin ütüsü kusursuzdu ama kra­
vatı, sanki bağlamaya üşenmiş gibi gevşekti. Saçlan karman 
çormandı. Ya güçlü rüzgâra karşı yürümüştü ya da gayriihtd- 
yari parmaklanyla saçlarım kanştırmak gibi bir huyu vardı.
Her şeyi bir çırpıda masanın üstüne bıraktı. Kum saatini 
kürsünün üstüne koydu ve hemen çevirdi; kum taneleri, kut­
sal bir seyahate çıkan hacı kafilesi misali başladılar üst haz­
neden alttakine akmaya. Tahtanın önünde dikildi Profesör 
Azur. Uzun boylu, ince yapılıydı. Bir seslenişle sınıftaki uyu­
şuk havayı altüst etti.
“Herkese merhaba! Şalom aleyhem!  Selamünaleyküm! Ba­
rış sizinle olsun! Namaste! Jai jinendra! Sat nam! Sat sri  
akaal!  Merak edenler için söyleyeyim, selamlarımı herhangi 
bir öncelik sırasıyla söylemedim.”
“Alohd ” dedi birisi yanıt kabilinden.
Başkaları da sesini yükseltti. Selamlar ve kahkahalar bir­
birine karıştı.