Adem, ulan, diyor içinden, her yerde ot kurudu. Bir tek 
Akçasazın ortasındaki çimenlik düzü var. Taze, yemyeşil otla­
rıyla. At orada olamaz mı? Çimenlik düzü akima gelince sevin­
di. Anavarzada, Akçasazda atın bulunabileceği, atı aradığı her 
belirli yere bir ad takmıştı.
Bir sıcak batak suyunu geçti. Altı kumdu. Su dizkapaklan- 
na kadar geliyor, bacaklarım yakıyordu. Kaynamış su gibi. 
Mandalar yatmış kaynamış suya, hiç kıpırdamıyorlardı. Sıcak 
suyu geçti. Mor çiçekler açmış, üstü kurumuş, bastıkça kırağı 
gibi çatır çatır kırılan bir toprağa geldi. Toprak kırıldıkça ayak­
lan cıvık bir çamura gömülüyordu. Kurumuş toprağa yapışmış 
mor çiçekler silme, karşıdaki kapkara kesilmiş berdiliğe kadar 
uzanıyordu. Berdüiğe vardı. Bu berdilik tehlikeliydi. Berdi kök­
lerinin arasmda su yeşildi. Suyun yüzü yeşü yosundan kaymak 
bağlamıştı. Kaymağın üstünde renk renk kuş tüyleri uzun kısa, 
irili ufaklı yüzüyordu. Adem her zaman bu sudan korkmuştu. 
Derin kuyular vardı içinde. İnşam çeker götürürdü. Onun için 
Adem bu suyun içinde yürürken hep berdi köklerine tutunur­
du. Berdiliği zor bela öğleye kadar geçebildi. Akçasazın Gökbi- 
tiren büküne girdi. Bu adı bu büke Adem mi takmıştı, yoksa es­
kiden beri buraya Gökbitiren bükü mü derlerdi, büemiyordu. 
Gerçekten göğe yukarı balonca gök gözükmüyordu. Büklüğün 
içi büyük kaplumbağalar, yılanlar, tilkiler, domuzlar, türlü kuş­
larla doluydu. Her dalda, sarmaşıkta bir yuva vardı. Her bir 
büyük an peteğinin yarımda bir yuva. Burasım da geçti. İkindi 
olmuştu. Ulu bir çınar ağacma vardı. Ağacın tam tepesinde ko­
caman bir leylek yuvası vardı. Öteki dallar da büyüklü küçüklü 
yüzlerce yuvayla bezeliydi. Yuvalardaki yavrular, başlarım dı­
şarı uzatmışlar, büyük san ağızlanyla her daldan budaktan 
binlerce kıyameti kopanyorlardı. Adem çınara belini verip ora­
da azıcık yomuğunu aldı. Belindeki azık çıkınında göçmen kö­
yünden aldığı kocaman somununa daha dokunmamıştı. Batak­
lıkta incirler vardı. Bir incir ağacı bulup, sapsan kesilmiş iri, 
ballı incirleri ekmeğine katık edecekti. Yuvalardaki civcivler o 
kadar fazla ses çıkanyorlardı ki, Ademde baş beyin kalmadı. 
Gülümseyerek dallara baktı, yüzlerce baş, kocaman açılmış 
sapsan ağızlarla basıyorlardı şamatayı.
289