Ayağına bir ham çarık geçi rmişti. Çarığın, daha tüyleri dökül­
memişti. Ayağa kalktıktan sonra şaşkın şaşkın, elleri yanianna 
düşmüş kalakaldı. .. Yüzünde keder, tarifsiz bir acılık çöreklen­
miş kalmıştı. Oğlunun ölüsüne bir türlü bakamıyordu . İçi gö­
türmüyord u. 
Biri, o öyle dikilmiş dururken, geldi koluna girdi. Abdi 
Ağanın yanına götür dü. Abdi Ağa onu görünce: 
"Kader ," diye başını salladı. 
Adam, bir boşandı: 
"Kader kader ... Buna kader demezler Abdi Ağa!" dedi. "Bu 
kader değil. Bir kedinin, köpeğin, uçan kuşun, neyin üstüne bu 
kadar varırsan birincisinde korkar , ikincisinde ... Üçüncüsünde 
canını dişine takar kaplan kesilir ... Parçalar seni. İnsanların üs­
tüne bu kadar varmam ah. Almış kaçmış ... Allah belalarını ver­
sin. Ko gitsinler ... " dedi. Sonra durgunlaştı. Eski, kanı çekilmiş 
halini gene aldı. Sanki odaya girdi gireli ne konuşmuş, ne kı­
mıldamıştı. Taş gibi durup durmuştu olduğu yer de. 
Abdi Ağa, dişlerini gıcırdatarak: 
"Bilseydim bunu yapacağını ... Bir bilseydim ... Bir bak onla­
rın başına neler getire ceğim. O melun da, o orospu da bin kere 
ölümü arayacaktır. Bin kere ... Aratacağım ... Bunu kor muyum 
onların yanına? Öyle mi sanıyorsun? Bir çam ağacına bağlaya­
cağım onları, altından ateş vereceğim. Şimdi nasıl olsa yakala­
mr o." 
Yanındakilere sor du: 
"Takibine çıkıldı mı?" 
"Akşamdan beri ... " 
"Karakola adam gönderildi mi?" 
"Akşamdan gönderi ldi." 
"Candarmalar daha gelmediler mi?" 
"Akşama doğru ancak gelirler. Hükümete haber gönder­
mişl er, müstantiği bekliyorl ar, doktoru da bekliyorlar herhal­
de ... " 
Abdi Ağa: 
"Doktor olmayınca, olmaz," dedi. "Onlar gelmeden benim­
le ormanda bulunanlarm hepsi gelsin. Burada mutlak eksiksiz 
bulunmalılar ... " 
142