Bilimi sevdiği kadar, yaşamayı da seviyordu; hem de iyi ya­
şamayı. Durmadan hafizalamaktan', hoşlanmıyordu. Namık 
vc Şevket’le birlikte Fischer’e gidip bira içmekten hoşlanıyor­
du. Okul bahçesinin duvarından atlayarak geceleri tiyatroya 
kaçmak istiyordu (Bu duvardan atlamak da ne kadar sordu. 
Matematikten de, mekanikten de zor. Bir gece tepesinde kal­
mıştı duvarın.) İnsanın yolunu bulması da kolay değildi. Ülke 
1930 yıllarında büyük bir sarsıntı geçiriyordu. Yetişmiş -ya da 
yetiştikleri söylenen- aydınlar bile yüksek duvarların tepesin­
de kalıyorlardı, ne tarafa atlayacaklarını bilmedikleri için.
Her şey her gün değişiyordu. Önce harfler değişmişti, yep­
yeni bir yazı çıkmıştı. Eski yazı da bir çırpıda ortadan kalk­
mamıştı tabiî. Eski ve yeni her konuda yanyana yaşıyor, kar­
şıt anlayışlar birbirlerini yoketmeye çalışıyorlardı. Aydınlar, 
yeni harflerle basılan kitapları okuyorlar ve kitaplar üzerin­
deki düşüncelerini eski harflerle bir kenara yazıyorlardı. Son­
ra kelime!pr değişti. Her gün yüzlerce yeni kelime ortaya atılı­
yor, bir gün önce ortaya atılmış olan yüzlerce kelime siliniyor­
du. Bu arada eski kelimeler de yara alıyordu, ortadan kalkı­
yordu. iki taraf da ağır zayiat veriyordu. Cepheye durmadan 
yeni kelimeler sürülüyordu. Bugün bile kullanılan eski keli­
melerin savaş dışı edildiği sanılmıştı önceleri. Büyük Millet 
Meclisi'ne 'Kamutay’ deniliyordu. Türk Uraylan (?) toplandı’  
gibi başlıklar çıkıyordu gazetelerde. Gazetenin bir köşesinde 
de Ulusal Sü Bakanının (milli savunma bakanı) resmi vardı. 
Yüzyılların geleneklerine, alışkanlıklarına karşı her cephede 
savaşılıyordu. Bu savaşın, Kurtuluş Savaşı gibi başarıyla so­
nuçlandığım, ya da Başkumandanlık Meydan Muharebesi gibi 
kesin bir sonuca ulaştığını söylemek güçtü. Mustafa İnan da 
meseleyi kendine göre düşündü. Bu kadar çok cephede sa­
vaşmak gerekli midir? Düşman bu kadar çok cepheli midir? 
Yoksa bazı dostlara karşı da düşman sanılarak savaş mı 
açılmıştır? Tanzimattan beri bu ülkede biraz karışık ve belir­
74