resimler-kaldı duvarlarda. Deniz kıyısında bir evleri olsaydı, 
belki onlara daha sık gelinirdi. Hikmetle Sevgi'ye o kadar söy­
lenmişti: Aynı paraya, uzak da olsa, şartlan biraz daha elveriş­
siz de olsa, önünden deniz geçen bir yer bulunabilirdi. Üstleri­
ne vazife olmadığı halde, böyle evler bulanlar da çıkmıştı. Sev­
gi, her zaman üşüdüğü için, denize pek meraklı değildi. Hik­
met de yorulurdu, işine uzak yerde oturmamalıydı. "Genç yaş­
ta emekliye ayrıldınız ," demişti Dumrul. Caddeye yakın diye 
bu gün görmez yere tıkılıp kalmışlar dı. insanın içinden gelmi­
yordu bu güneşsiz eve uğramak. Sevgi de, bütün gün koşuştu­
ğu halde. her yer dağınıktı; mutfaktan çıkmadığı halde, insana 
çaydan başka bir şey sunamıyor du. Bu evde hareket yoktu; 
Hikmct'in yaptığı bir iki resmin de arkası gelmemişti . Sevgiyle 
Hikmet yalnız dinleniyordu. Dinlenmek için ne yapmışlardı? 
Yıllar boyunca neler yaşamışlardı ki şimdi böyle bitkin görü­
nüyorlardı? Bilinmiyordu. Geçmişlerini bile anlatmıyorlardı. 
Onlar da yalnız kaldılar. Birbirleriyle de konuşmuyorlardı. 
Akşam eve dönünce Hikmet'i sessizlik karşılıyordu. "Neyin 
var kancığım?" diyordu Hikmet. "Hiç," diyordu Sevgi. Bak­
kal da evlerine uğramasa, belki alışveriş de etmeyeceklerdi. 
Bir şey alırken de öyle isteksiz görünüyorlardı ki. herkes on­
lara pahalı satıyordu malını bu yüzden. Onlara ucuz alışveriş 
edilen yerler, o kadar tarif edilmişti. Dinlemiyorlardı ki. Hiç 
dinlemiyorlardı. Belirsiz hastalıkları ve sürekli bitkinlikleri 
de ilgi çekmiyordu artık. Tavsiye edilen ilaçları almıyorlardı, 
doktorlara gitmiyorlardı. Aynca, durumlarından yakınmıyor­
lardı bile; sorulursa söylüyorlardı. Kolayca içini döken bunca 
insan varken doğrusu kimsenin zorla onların ağzından laf al­
mağa niyeti yoktu. Ne sanıyorlardı kendilerini? 
Onlar da yalnız kaldılar. Deniz kıyısındaki evi tutmadıkları 
için, kimse denize girmek için mayosunu alıp, onlara gelme­
di. Bahçeleri olmadığı için, içkimizle gelip bir sofra kurama­
yız mehtaba karşı, dediler. Ayrıca, onlar mutluluklarını yal-
246