lüm hamallar önlerinden geçti. Atlannın dizginlerini ayakta 
tutan arabacılar, arabalarıyla taşlan çınlatarak geçip giderken 
Sevgi ile siyahlı kadına bakmak için döndüler , onlan şöyle 
bir süzdüler: Kirli camın gerisinde soluk bir aile fotoğrafı gibi 
duruyordu kadınlar. Dar bir boğazı daha geçtikten sonra 
gökyüzünü gördüler. Duran kamyonları da geride bıraktılar. 
Otobüslerin ve otomobillerin çevresini karınca gibi saran in­
sanlarla dolu caddeye ulaştılar sonunda. Şoför, "Buraya ka­
dar," dedi, başını çevirmeden. 
Nursel Hanım, Sevgi'yi evine çağırdı. Ayrılmadan önce, cep 
def terinden kopardığı bir yaprağa adını, adresini yazdı; evi­
nin çevresindeki caddeleri, sokaktan uzun uzun çizdi. Nere­
de vasıtadan inileceğini, hangi sokaklardan geçileceğini ok­
larla gösterdi; kendi evinin olduğu yere de kocaman bir çarpı 
işareti yaptı. Aynca, Sevgi'yi beklediği günün tarihini, saatini 
de yazdı. Ona itiraz etmek güçtü; muhakkak bekliyordu. lki­
si de yalnızdı; konuşacak çok şeyleri vardı. Ayrılırken, beyaz 
eldivenli elini Sevgi'ye uzattı. 
Sevgi evine, Selim Amcasıyla birlikte yaşadığı eve dönünce , 
bu karşılaşmadan söz etmedi. Selim Bey, başka dünyalara ya­
pılan bu gezintilerden pek hoşlanmıyordu. Bir yerde, artık 
ölülerin gömülmesi gerektiğini söyleyerek homurdanıyor du. 
Emekliye ayrıldıktan sonra, sosyal meselelerle uğraşmaya 
başlamıştı Selim Bey. Dirilere yapılan haksızlıklarla ilgilen­
mek gerektiğini ileri sürüyordu. Ölümün ağır havasından şi­
kayet ediyordu. Süleyman Turgut Beyin ölüm haberi geldiği 
zaman da Sevgi'ye, bilinmeyen büyük kuvvetin yargılarındaki 
karmaşıklığı anlayamadığını söylemişti. Sevgi'nin babası bir 
pansiyonda ölmüştü. Pansiyoncu kadın olayı bir telgrafla bil­
dirmişti. Süleyman Beyin cenaze törenine giderlerken yolda 
Selim Bey, dert yanmıştı Sevgi'ye: İnsanlar, tam kötülüklerin­
den temizlendikleri ve ilerde kurulacak yumuşak dünyada 
yer almaya hak kazandıkları sırada ölüyorlardı. Babasından 
217