fikret de bir düşün arkadaş ... Bir düşün arkadaş ki, ben sana 
neden arkadaş demişim, babamın oğlu musun? Bir düşün ar­
kadaş ki, dünyada senden başka insan yok mudur da ben sana 
arkadaş demişim? Söyle bakalım." 
"Ne bileyim ben." 
"Bilirsiiiiin, bilirsin ya, sen kurnazsın. Sıkı ağızlısın, her 
şeyi lap diye her yerde söylemezsin." 
"Söylerim." 
"Peki söyle ama, niye ben sana arkadaş demişim, hem Ali­
ye hem de Selime? Dünyada başka kimse kalmamış da?" 
dir." "Niye ki?" 
"Çünkü insan kısım kısımdır. Kimi insan aynı demirden-
"Sen de mi Selim gibi korkaksın?" 
"Yok." 
"E, öyleyse? " 
"Korkak değilim ama, demirimiz bir. Deşme altını bile-
mem, bildiğim, demirimiz bir." 
"Benim demirim de mi?" 
"Senin demirin de ... " 
"Onun için ... " 
"Onun için sen Selimden korkma. Benden de korkma. Ali­
den de. Biz senden korkuyor muyuz?" 
"Bilmem, Selim benden korkmadı mı?" 
"Korktu ama, o ilkindi. O, korkuya alışmış. Benden bile 
korkar. O her şeyden korkar. Şimdi korkuyor mu? O karıncadan 
bile korkar. Şu taştan bile korkar. Kelebekten bile korkar. Allah 
onu da korksun diye yaratmış. Şimdi senden korkuyor mu?" 
"Daha az korkuyor." 
Selim üstüne çok kişiyle konuştum. Selim onlara ne an­
latmışsa kendi hakkında, ne söylemişse, kendi kanılarını da 
katarak söylüyorlardı bana. Selimin hikayesi yürekler acısıydı 
ama, anlatanların çoğu inanmıyordu buna. Metin inanıyordu 
ama, bir tuhaf ikircikle, çok da inanmayarak. Ama Selim hiç 
74