HAMİT BEY: Safiye Hanım mı? Kim o? 
HiKMET I: Saçmalama baba. Su böreklerini yerken bilme­
ce çözdüğü sırada kadını azarlarken böyle konuşmuyordun. 
Hemen unutmuş gibi yapma. Kadının yanında böyle davran­
man biraz ayıp oluyor. 
HAMİT BEY: Kimin yanında? Hangi kadın? 
(Hikmet çevresine bakar, Safiye Hanımı göremez; kadın 
kaybolmuştur.) 
HiKMET: (Acı acı gülümser): Herkes işini beceriyor. Her­
kes zor zamanlarında istemediklerini görmüyor. Ben boş yere 
kendimi ele veriyorum. (Bağırır. ) Baba! Annemi, Mukadder 
Hanımı, ne çabuk unuttun da bu basit kadına bağlandın? 
HAMİT BEY: Mukadder Hanım mı? Kim o? 
HiKMET l: Annem, yani senin karın. Unuttun mu? 
HAMiT BEY: Oğlum, neler söylüyorsun? Annenin adı Sü-
reyya değil mi? 
HiKMET I (Şaşkın): Süreyya mı? Nasıl olur? Annemin me­
zarında ne yazıyordu? 
HAMİT BEY: Annenin mezarı mı? Süreyya ne zaman öldü 
oğlum? 
HiKMET l (Sevinir): Evet, sen ölmedin ey ilahi kadın! 
BEDRi (Bir an görünür): Ey ilahi kadın! (Kaybolur.) 
HiKMET l: Öyleyse ben de korkmuyorum artık! Sözümü 
geri alıyorum! 
(Safiye Hanım görünür .) 
SAFiYE HANIM: Bir şey mi söylediniz Hikmet Bey? Biraz 
daha börek vereyim mi? Gece yatısına kalacaksanız çarşafları 
çıkarayım mı? 
HiKMET (Korkuyla geriler): Hayır, hayır! 
(Bütün sahne kararır. Karanlıkta, kumar oynayanların ses­
leri duyulur.) 
BEHÇET'IN SESi: Gene mi elektrikler kesildi? 
NAZMl'NIN SESi: Paralarımı önümden almayın. 
374