olanlar için -bütün meselelerin özüne düşkündür bu insan-
lar- elbette önemi yok bu küçük ayrıntıların. Kitabın baskı-sı nasılmış, kâğıdı ne biçim kokuyormuş, kaç tane önsözyazılmış gibi ayrıntılardan hoşlanmak bir düşüklüktür, ka-bul ediyorum; ne var ki bunun gibi küçük ayrıntılar olma-saydı Selim olmazdı. (Ben zaten olmazdım: belki böyle kü-çük ayrıntılarla olurum diye ümit ediyorum.) Olmasın, di-yorsunuz. Sizinle bütünüyle aynı düşüncedeyim; fakat aynıduyguda olduğumu söyleyemem.
Eskiden deliliğin şeytanlarla ilgili bir hastalık olduğunu
sanıyorlarmış. İsa da bir delinin bedenindeki şeytanları do-muzlara göndererek bir mucize göstermiş. Bugün de içi-mizdeki şeytanlardan söz ediyoruz. Ortaçağlarda delileri birgemiye bindirir, liman liman dolaştırırlarmış. Şimdi başkatürlü davranıyorlar. Bir gün, belki biz de başka bir anlayışlaele alınırız, başka bir gözle inceleniriz. Biz derken gene birçekingenlik kaplıyor içimi. Selim beni, günlüğündeki an-siklopedide “Süleyman Kargı”yla Hüseyin Bezenel arasındabir yere sıkıştırsaydı mesele kalmayacaktı. Yapmadı, yapa-mazdı. Nasıl bahsedecekti benden?
T urgut Özben, diyecekti: evli, iki çocuğu var. İşi gücü ye-
rinde. Ben öldükten sonra bir araba aldı. Bir de kat almayahazırlanıyor. Bugünkü durumunun da bir özenti olarak ni-telendirilmesi mümkün.
T urgut Özben, işsiz güçsüz takımından, bazı anormal be-
lirtiler gösteriyor. Kendi kendine konuşuyor. İsa’nın tavsi-yesine uyarak, cennete gidebilmek için elindeki varlığı bı-raktı. Bir gün peygamberliğini bile ileri sürebilir. Kendinibir trene bindirdi; istasyon istasyon dolaşıp duruyor.
Olmazdı; beni kurtarabilecek bir çabada bulunamazdı.
Hayatımı, kazanıp kaybetme esası üzerine kurmuştum. Be-ni böyle tanıyordu. Sonunda büyük çırpınışlardan sonra,Selim’le birlikte onların kazanacağı ve bunun dışında kalan
718