lunu. İyi ki geldiniz. Arap at yanıyordu. Yobazoğlu var ya, ken­
dini ateşe attı da Arap atını kurtardı. Arap atı da başını aldı git- 
•  ti. Aldı da gitti..."
Yobazoğlu donmuşluğundan ayağa kalktı. Sırtı inceden 
buğulanıyordu. Candarmalara doğru yürüdü. Candarmamn 
birisi hemen arka çantasından bir kelepçe çıkardı, Yobazoğlu- 
nun ellerini kelepçeledi.
Seyfali:
"Bu da nesi?" diye sordu.
Candarma:
"Sen karışma Muhtar," diye sert çıkıştı.
Seyfali:
"Ben de geleyim. Geleyim mi?"
Candarma:
"İstemez," diye bağırdı. "Düğüne gitmiyoruz."
Yobazoğlunu önlerine düşürüp yürüdüler. Yeni yeşermiş 
tarlaların içinden geçerek toprak yola çıktüar.
İyice kızdıran sabah güneşinde kalabalıktan ekşi bir buğu 
yükseliyordu, ter kokusuna benzer. Yobazoğlu gözden ıraym- 
caya kadar arkasından baktılar. Konuşmadılar.
Çavuş Yobazoğlunu beter karşıladı. Ağzı köpürmüş, bar 
bar bağırıyordu:
"Ne hatır biliyorsunuz, ne gönül! Ne insanlık biliyorsunuz, 
ne kardeşlik! Ne büyük biliyorsunuz, ne küçük! Ne ağa biliyor­
sunuz, ne de bey! Ne Allah biliyorsunuz, ne Peygamber! Ne 
candarma biliyorsunuz, ne de Hükümet..."
Kendisini sonsuz bir öfkeye kaptırmış zangır zangır titri­
yor, kendinden geçiyordu.
Hasanm kamına üst üste tekmeler indiriyordu. Yobazoğlu 
kıvranıyordu. Kocaman elleriyle Yobazoğlunu boynundan tutup 
karakolun boş odasma çekti. Candarmalar hemen kiraz dalından 
sopasını getirdiler eline verdiler. Başı gözü, kamı, sırtı demiyor, 
neresi gelirse yerde inleyip kıvranan adama indiriyordu. Var gü­
cüyle. Hem indiriyor, hem de kudurarak konuşuyordu:
"Evini yakarsın değil mi? Kendi evini kendi elinle yakarsın, 
değil mi? Ben de yutarım öyle mi? Ulan insan hiç kendi evini 
kendi eliyle yakar mı? Ulan sen akimı mı oynattın? Şimdi seni bu-
56