Yer Demir Gök Bakır 325 
Hacı: 
"Amin," diye içini çekti derinden. 
Yorganı başına çekti gene. Bir şeylerden korkmaya başladı. Aklına köylünün 
onu öldüreceğini getirdi. Eskiden, daha dün nasıl korkardı. Şimdi belki bir saat, 
iki saat uğraştı, kanlı, parça parça bedenini gözlerinin önüne getirdi, hiç tınmadı. 
Halbuki nasıl ürperirdi, tüm bedeni nasıl çımgışırdı! 
Koskocaman bir boşluk içinde kalmıştı. Acı çekiyordu. Bir ağlayabilse ... Çok­
tan beri ağlayamamıştı. Belki on beş yıl oluyordu. Ölüm dedikleri böyle mi olur 
acep, diye düşündü . Kıvranıyordu. Düşüncesini nereye vardırsa, elini atsa boş 
çıkıyordu. Çıkıp sabaha kadar durmadan bağırmak istiyordu. 
Dışarda, bozkırdan uğultular geliyordu. Esen fırtına başını oradan oraya vu­
ruyordu. Bozkır ıslık sesleriyle doluydu. Ulu bir deniz gibi karlı bozkır, donmuş 
bozkır kuduruyordu. Bir süre bozkın bütün benliğini verip dinledi. Bozkırdaki 
yaratıkları düşündü . Bu gecede, dışarda insanoğlu kalamazdı. Kalsa hemen o an 
donuverir, kaya kesilirdi. Ya kurtlar, tilkiler, ayılar neyler ki? Ya kuşlar? Ulu dağ­
ların kovuklarındaki kanallar? Ya akça pakça gılvercinler? Ya yağmurcuk kuşları? 
Seslice: 
"Bu borana, kışa hiçbir yaratık dayanamaz. Koca Allahım sen koru," dedi, "şu 
cümle yaratığı. Onlar senin öz bir yavruların dır. Eliyin emeği, gözüyün nurudur. 
İyi koru onları ." 
En ince ayrıntısına kadar kuşları, karıncaları, gözleri boncuk boncuk sansar­
ları, gelincikleri, geyikleri, yaban keçilerini, onların yaşayışlarını, doğuşlarını, 
yavrularını emzirişlerini, şimdi de kar altında oradan oraya koşuşmalar ını gözle­
rinin önüne getirdi. Sonra gene boşluğa düştü. Eli ayağı kesildi. 
Bunalıyor, boğuluyordu. Uzun bir zaman, can çekişir bir durumda, karan­
lık bir duvar önünde kaldı. Bu bomboşluktan kurtulmaya çabaladı. Çabaladıkça 
boşluğa, yalnızlığa, kimsesizliğe daha çok batıyordu. 
Birden sarılacak bir dal, dolu bir yer buldu. Gözlerinin önünde bir kurtuluş, 
bir sevinç umudu, bir top ışık gibi patladı. Köylü niçin dövmedi, niçin öldürme­
di? Vay namussuz , vay alçak köylü vay! Vay düşman, vay kindar köylü vay! Vay 
yerin göğün canavarları vay! İşte bu kimsenin, yeraltındaki yedi kat göğün üstün­
deki şeytanın da aklına gelmezdi. 
Ne demek istiyor köylü? Ağama soyleyim, demek istiyor ki, sen öyle alçak, 
dört kitapta katli vacip, öyle düşük bir yaratıksın ki köylü sana, o pis tenine do­
kunmaya değmez, diyor. Seni hiçe sayıyor. Seni bir çöp bile saymıyor. Bu da seni 
öldürmezse, bir ormanlık odun al da derdine yan Koca Halil, diyor. 
Bir de ne diyor köylü? Koca Halil, diyor bundan böyle sen koca köyün büyük 
eğlencesisin. Sen sağ iken gayrı köylü düğünü derneği, eğlenceyi bayramı netsin. 
Seni söyler, sana gülerler. İşte bu köylü seni öldürmez ama, senden öylesine bir