Topal gülümsedi: 
"İyi ki Kalaycıdan kurtuldunuz . Ben her şeyi öğrendim: 
Abdinin Ali Safa Beye gidip ayağına düştüğünü, Ali Safa Beyin 
seni öldürtmek için Kalaycıyı kasahaya çağınşını, her şeyi öğ­
rendim. Sana geldim ki, sen orta larda yoksun. Vay, dedim, ken­
di kendime, vaaay dedim, Kalaycı yedi Memedimi. Düştüm 
yollara. Akkalede duydum ki, Kalaycıyla karşılaşmışsın, sen 
Kalaycıyı yaralamışsın. Daha iki kişilerini de vurmuşsun. Şap­
kamı havaya atıp döndüm geldim köye. Bekle babam bekle ! Bir 
ay sonra Çiçeklideresinden aldım haberini. Göde Duran söyle­
di onu da ... " 
Koca Osman: 
"Şahinim," dedi, "ben Vayvay köylülerinin elçisiyim. Ka­
laycı, Ali Safanın iti. Bizde adam koymadı vurmadık Ali Safa 
tarlalarımızı alır. Biz hakkımızı ararsak Kalaycıya vurdurur. 
Duyduk ki..." 
Memed, Topal Aliye : 
"Demek, bunlar hep Abdi Ağanın başının altından çıkıyor? 
Öyle ha? Bilmiştim böyle olduğunu zaten." 
Koca Osman sabır sız: 
"Duyduk ki şahinim, sen o gavuru yaralamışsın. Keşki vu­
raydın, öldüre ydin kafiri. Ah keşki ... " 
Memed, son derece durgun, telaşsız: 
"Dün bir haber geldi. Aldığı yaradan iflah olmamış, birkaç 
gün önce cehennemİ boylamış." 
Koca Osman yerinden kalkıp, Memedin üstüne atıldı, elle­
rini öpmeye başladı: 
"Doğru mu bu? Doğru mu, şahinim! TarlalarımiZ bizim 
olacak gayri. Tarlalar bizim ... Doğru mu, şahinim ?" 
M em ed: 
"Doğru," dedi. "Ben de nasıl oldu da Kalaycıyı öldürmedi 
o kurşun diyordum. Nişan alıp da sıkmıştım ." 
Koca Osman: 
"Allah ne muradın varsa versin. Amin ... " dedi. 
Sonra gitti, heybesini açtı. İçinden büyücek bir çıkın çıkar­
dı. Memede verdi: 
"Bunu köylü gönderdi, şahinim. Çok şükür yarab bi! Bana 
352