doldurmas ı için bir memnuniyet anketi yolluyordu. Ella hiç - 
bir şey olmam ış gibi zarf ı masanın üstüne b ırakmıştı. Akşam 
David mektubu aç ıp okuduğunda, o da bir kenardan izlemi ş- 
ti. Tek soru sormadan. Yorum yapmadan. 
"Bir bu eksikti! Sanki ba şka işim yok" diyerek mektubu 
kenara kald ırmıştı David. Ard ından bir aç ıklama yapma ge- 
reği duymuş olmalı ki, hızlıca eklemi şti: "Geçen sene bu otel- 
de diş hekimleri konferans düzenlemi ştik. Kat ılımcıları müş- 
teri listesine alm ışlar demek." 
İnanmıştı Ella. İnanmak istedi ği için. Durgun sular ı bu- 
landırmaktan korkan yan ı derhal kabul etmi şti bu aç ıklama- 
yı. Ama bir yan ı tatmin olmam ış, şüphe içinde kalm ıştı. En 
sonunda merak ına yenik dü şerek, rehberden otelin telefonu- 
nu bulmu ş, resepsiyonu aram ış ve zaten tahmin etti ği şeyi 
onlardan duymu ştu. Ne bu sene, ne de daha evvelki sene, o 
otelde herhangi bir di ş hekimli ği konferans ı yapılmamıştı. 
Aldatılmak, Ella'da hem a şağılık kompleksi hem suçluluk 
duygusu yarat ıyordu. İçten içe kendine k ızıyordu. Art ık ne 
gençti, ne al ımlı. Şu son alt ı sene içinde çok kilo alm ış, ken- 
dini salm ıştı. Geçen her ay cazibesi biraz daha eksilmi ş, pı- 
rıltısı tavsamıştı. Haftada bir kat ıldığı aşçılık dersleri fazla 
kilolarım vermeyi iyice zorla ştırmıştı. Gerçi kursta ondan 
çok daha iyi yemek pi şiren ve s ık yiyen ama hiç de kilolu ol- 
  
170 
171 
  
mayan bir sürü kad ın vardı, o başka. 
Ne zaman çocuklu ğunu ve gençli ğini hatırlasa, hiç isyan 
etmemiş olduğunu görüyordu. Mizac ı böyleydi: yumu şak, 
munis, pelte gibi. Genç k ızlığının en deli şmen günlerinde bi- 
le arkada şlarıyla gizli sakl ı buluşup sigara içmemi ş; zil zur- 
na sarho ş olup barlardan at ılmamıştı. Hiç yanl ış adamlara 
âşık olmamış, pişman olaca ğı ilişkiler ya şamamış, tutkulu 
sevişmelerin ard ından panik içinde uyan ıp "ertesi gün hata ı" 
kullanmak durumunda kalmam ıştı. Hemen hemen tüm ya- 
şıtlarının basma gelen kaza ve sars ıntılar ona u ğramamıştı 
bile. Hiç panik atak ya şamamış, öfke nöbetlerine yakalanma- 
mış, depresyon ilac ı kullanmam ıştı. Oldum olas ı itaatkârd ı. 
Annesine ya da ö ğretmenlerine hiç yalan söylememi ş, bir kez 
olsun derslerini asmam ıştı. Lise son s ınıfta pek çok arkada şı 
hamile kal ıp kürtaj kliniklerini ziyaret eder ya da bebekleri- 
ni evlatl ık verirken o bütün bu trajedileri uzaktan izlemi şti. 
bir belgesel izler gibi. Televizyondan Etiyopya'daki açl ığı iz- 
lemek gibi bir şeydi yaşıtlarının bunalımlarına tanıklık et- 
mek. Başlarına gelenlere üzülüyor, hatta zaman zaman ken- 
disi de maceralar tatmak istiyor ama son tahlilde ya şıtların- 
dan apayr ı bir evrende ya şadığına inanıyordu. 
Hiç çılgın partilere gitmemi şti. Genç k ızlığından beri cuma 
akşamları dışarı çıkıp insanlara kar ışmak yerine koltu ğa 
uzanıp güzel bir kitap okumay ı tercih ederdi. 
Mahalledeki anneler k ızlarına "Neden Ella gibi olam ıyor- 
sun?" diye sorard ı hep. "Bak, o ne kadar mazbut ve müteva- 
zı. Hiç ba şını derde sokuyor mu?" 
Anneler Ella'ya tapadursun, ya şıtları ona uyuz oluyordu. 
Eğlenmeyi bilmeyen, habire okuyan ine ğin tekiydi! Haliyle 
hiçbir zaman popüler bir ö ğrenci olmam ıştı. Hatta bir kere- 
sinde bir s ınıf arkada şı karşısına geçip, "Senin derdin ne bi- 
liyor musun?" diye diklenmi şti. "Hayat ı o kadar ciddiye al ı- 
yorsun ki, ruhun ya şlanmış senin."