MEHME T ZAMAN SAÇLıo( ;Lu 
licesine dönen beyaz topaçtan ışıklar kınnaba atlar, vuru­
şun gücüne göre kınnapta sıçramalarla ilerler, çocukların 
ellerine kadar ulaşırdı. Topacın dönerken çıkardığı rüzgar 
mağaranın kapısından dışarı eser, köpeğin tüylerini yala­
yarak uzaklarda kaybolurdu. 
Çocuklar biraz büyüyünce, ışıkları eller inden kolları­
na, oradan vücutlarına ilerletecek kadar güçlü vurabilir­
lerdi topaca. Bu bir yarışına gibiydi. Vücutlarına atlayan 
ışıklar ilerledikçe soğur; çocukların yüzlerinde, göğüsle­
rinde, maviler, yeşiller harelenir, kıvılcıınlanırdı. Işıkları 
vücudunda epeyce ilerleten çocuklardan biri kısa bir süre 
sonra mağaraya alınmaz dı. Bekçi önüne dikilir, dişlerini 
gösterir, hırlardı. Çocuğun ışık yürütmedeki başarısı, öte­
kiler arasında bir süre konuşul ur, sonra yeni başa rılar gel­
dikçe unutulurdu. 
Kia da son günlerde ışıkları vücudunda yürütme işini 
epeyce ilerletmiş ti. Bir gün önce topaca öyle vurmuştu ki, 
ışıklar neredeyse tüm vücudunu sarmıştı. Topacın üzerin­
den kınnaba sıçrayan bir şimşek, bir an kınnabı topaca 
yapıştırmış, sonra hızla Kia'nın koluna, oradan vücuduna 
atlayarak, yüzünü, göğsünü, karnını rengarenk ışıklar 
içinde bırakmış, hayranlıkla bakan öteki çocukların göz­
lerinin önünde Kia'nın kasıklar ına kadar ulaşarak bacak­
larının arasında mavi ışıklar çaktırmıştı. Öteki çocuklar 
da aynı şeyi yapmak için tüm güçleriyle topaca vurmuşlar , 
ama ışıkları göğüslerine kadar ancak getirebilmişlerdi. 
Çocukların, Kia için uydurdukları tekerlemeyle oyna­
ya zıplaya mağaranın kapısına geldikleri o sabah, yerinde 
sessiz uzanmış gelenlere bakan kara köpek birden ayağa 
kalkmış, Kia'nın önüne dikilmiş, onu dikkatle kokladık­
tan sonra hırlamaya başlamıştı. Bu, büyük çocukların da­
ha önce de birkaç kez gördükleri gibi, Kia'nın da artık 
mağaraya alınmayacağını gösteriyordu. 
ır6