“Büyük ve güzel şeyler de var” demişti bir gün. O sırada
ben ne yapıyordum? Hiçbir güzelliğin içime girmesine izinvermiyordum. Öyle miydim? Hatırlamıyorum. T urgut sar-hoş gibiydi; ne yaptığını bilmeden kayıp gidiyordu sokak-larda. Anlatılmaz bir duyguydu bu. Neye benziyorum aca-ba? Beni kötü yetiştirdiler dostum! Güzeli ifade gücündenyoksun bıraktılar beni. Tıpkı filmlerdeki gibi diyebiliyorumancak. Ne acıklı değil mi?
T urgut eve girince bir koltuğa yavaşça yığıldı. İnsan, iki
gün falan böyle hissetse kendini, Dostoyevski’yi kıskandıra-cak eserler yazar. Değil mi Selim? T urgut, münasebetsizliketme. Ederim Selim. Ben artık dünya çapında büyük biradam oldum. Bir bilseler... Allahtan bilmiyorlar. Bir de bil-selerdi... Konuşturdun beni... yoruldum işte. Dehamı kay-bettim. Hepinizi mahkemeye vereceğim. Süründüreceğimsizi, kendim de sürüneceğim. Daha beter olacağım.
Gördünüz mü, iki gün sürmez demiştim size. İki saat bile
sürmedi.
Gene de tatlı bir yorgunluktu bu. Süleyman Kargı sessiz-
ce yemek hazırladı mutfakta. T urgut da dalgın; bir şey dü-şünemeden oturdu. Düzenli bir ev. Rendeli kalaslardan ya-pılmış kütüphane; sararmış, ciltsiz kitaplarla dolu. Mobilyaolarak, bir iki tahta kenarlı koltuk, bir orta sehpası ve sarıcilalı bir yazı masası... daktilo, kâğıtlar, kâğıtlar. “Bir kitaplauğraşıyorum,” diye seslendi mutfaktan. Elinde bir tabak,kapıda göründü: “Bütün hayatımca uğraştığım bir kitap.Değiştirip duruyorum. O kadar uzun sürüyor ki yazması;bu arada sistemler eskiyip gidiyor.” Yavaşça yerine döndü.Bu odada oturdular; konuştular, konuştular... kitaplardan...Süleyman Kargı’nın sesini duydu uzaktan: “Okur musunuzT urgut?” Çok isterim. “Pek değil!” diye seslendi mutfağadoğru. “Selim anlatmadı mı?” “Efendim?” “Selim anlatmadımı acıklı durumumu, dedim.” Sofra örtüsü ve tabaklarla
107