müşlerdi  birbirlerinden.  Celal  köyde  annesiyle  kalmıştı  - boğucu 
ama sevgi  dolu,  sınırlı  ama  korunaklı  bir rahmin  içinde,  hep  ait ol-
duğu  yerde,  kendi  kökleriyle;  Cemal  ise babasıyla  birlikte  Avustral-
ya'ya  gitmişti  - özgür  ama  savunmasız,  sonsuz  ama  yapayalnız  bir 
evrende,  yabancıladığı  bir dilde,  hep  yarı  yerleşik,  yan  göçebe  ya-
şamak  üzere.  Hoyratça  ayrılan  yolları,  birbirlerinden  tamamen  bi-
haber  katettikleri  gençlik  dönemlerinin  ardından,  Cemal'in  beklen-
medik  dönüşüyle  yeniden  kesişivermişti.  Tüm  akrabalar,  onun 
memleket  hasretinden  döndüğüne  hükmetmiş;  bu suretle,  yıllar  ev-
vel annesinin  cenazesine  gelmemekle  gösterdiği  vefasızlığı  bir neb-
ze de olsa  bağışlamışlardı.  Çünkü  ülkelerin  ahvali,  vatandaşlarının 
algılarıyla  oynar  durmadan.  Azgelişmiş  ülkelerin  insanları,  gelişmiş 
ülkelerde  yaşadıktan  sonra,  hele  hele  oraya  ait oldukları  halde,  ken-
di aralarına  katılanları  sevmeyi  sever.  Cemal  de İstanbul'a  döner 
dönmez,  din değiştirip  Müslüman  olmuş  Hıristiyanlara,  Türkiye'ye 
yerleşen  yabancılara,  her sene  sektirmeden  tatillerini  burada  geçi-
ren turistlere  ve bilhassa,  Türklerle  evlenip,  çocuklarına  Türkçe 
isimler  koymayı  kabullenmiş  Batılı  gelinlere  vakfedilmiş  ayrıcalık-
lı sevgiden  bol bol nasiplenmişti. 
Oysa  işin  aslı,  o, yurdunu  Avustralya  olarak  gördüğü  gibi,  Tür-
kiye'den  de, Türklerden  de pek  hoşlanmıyordu.  Hele  Türk  kadınla-
rı! Daracık  omuzları,  geniş  kalçaları,  yukarıdan  aşağıya  fütursuzca 
genişleyen  kalıplarıyla  her biri küçük,  bakımsız  birer  armuttu.  Üs-
telik saç konusunda  da oldukça  muhafazakâr  sayılırlardı.  Hep  aynı 
kesimler,  aynı  renkler.  Saçlarını  şöyle  kısacık,  erkek  gibi  kestirene 
rastlamamıştı  daha.  Vücutlarında  tek bir kıl bile  barındırmaya  ta-
hammül  edemeyenlerin,  saçlarını  kısaltmaya  gelememeleri  amma 
da tuhaftı.  Yo, hayır,  burada  olmaktan  hoşnut  değildi  Cemal.  Gene 
de bir yere  gitmeyişinin  yegâne  sebebi,  ikizinin  Türkiye'ye  çakılmış 
olmasıydı.  Geride  kalan  yarısının,  tek bir harfle  ayrı  düştüğü  ismin, 
benliğindeki  kapanmayan  gediğin  hatırına  dönmüştü.  Onu  bu top-
raklardan  koparabilse,  alıp  Avustralya'ya  götürürdü  şüphesiz.  Ama 
Celal'in  kendisiyle  beraber  gelmeyeceğini,  memleketinden  başka 
bir yerde  yaşayamayacağını  içten  içe sezdiğinden,  bunca  sene  son-
ra pilisini  pırtısını  ve biriktirdiği  tüm  parayı  toplayıp,  İstanbul'a  yer-
leşmekten  başka  çare  bulamamıştı. 
67