alanlarındaki çalışmaları da çeşitli kitaplarda top­
lanmış, bana yazacak pek bir şey kalmamıştı. Bunu 
ona söylemiştim ama isteğini yerine getirememiş 
olmak bir türlü içime sinmiyordu. 2008 yılının 
sonlarında, bir araya geldiğimiz bir gün, eğer kabul 
ederse, lepra dünyasına dair bir kitabı, onun üze­
rinden kaleme almayı önerdim. 
Türkan Hoca bana hastalarıyla ilgili öyküler an­
lattı. Ne yazık ki o günlerde omuzumda oluşan bir 
sorundan ötürü üç ay boyunca sağ elimi kullana­
madım. Mart sonuna doğru iyileştiği mde, bu kez 
onun hastalığı çok ilerlemiş, iyice güçsüzleşmişti. 
Buluşmalarımızda onu yormaktan korkuyor, ko­
nuşturmaya çekiniyor dum. 
2009 yılının Nisan ayında Türkan Hoca'nın evi 
basıldı, kitaplarına, yazılarına, mektuplarına el kon­
du. Sonrası zaten bir rüzgar hızıyla gelişti. Türkan 
Hoca kaybettiği bedensel gücünü, bask ından son­
ra, kısa bir süre için adeta geri kazandı, canını dişi­
ne takıp bitirmesi gereken tüm işlerini hızla ta­
mamladı, beni son kez görüşmeye çağırarak kitap­
la ilgili bazı özel isteklerini aktardı, başkanı olduğu 
Çağdaş Yaşamı Destekleme Derneği 'nin yirminci 
yıl töreninde konuşma sını yaptı ve sonra tedavisini 
durdurarak, aramızdan ayrıldı. Cenazesine İstan­
bul'da yaşayan tüm iyi ve dürüst insanlarla, yurdun 
dört bir tarafindan gelen lepralılar, burs verdiği 
vı