722 Yaşar Kemal -Dağın Öte Yüzü 
Hiçbir yerden imdat gelemeyeceğini biliyordu. Azgın sel onu kayadan kayaya, 
ağaçtan ağaca çarpıyordu. Birden ulu bir ağacın köküne bir bacağı takıldı, sel üs­
tünden geçmeye başladı. Az daha boğuluyordu ki eline gövdenin bir budağı geçti. 
Ömer kendisini dallara yukarı çekti, bir dala sarıldı, öyle asılı kaldı. Tir tir titri­
yor, durmadan dişleri biribirine vuruyordu. Bir mağara, bir mağara bulmalı. Bu 
ağaçtan nasıl sıyrılmalı? Alttan kudurmuş bir sel kayaları, taşı toprağı önüne kat­
mış almış başını gidiyor. Yanını yönünü hayal meyal seçebiliyordu . Ötede, uç dalın 
altında düz bir kaya parçası gördü, oraya kendini atarsa kurtulacaktı. Ama dalın 
ucuna nasıl varacaktı. O daha uca varmadan dal kırılıverirse? Dalın üstüne yattı, 
uca doğru tırmandı. Sedir ağacının dalı sağlamdı, uca kadar Örneri taşıdı, uçta, 
Ömer aşağı sarkarken küçük bir dal koptu, Ömer kayanın düzlüğüne indi. Kırılan 
sedir dalı insanı sarhoş eden yağmursu bir kokuyla koktu. 
Titrernekten uçacaktı. Bir kovuk aradı, az ötede buldu. Oraya canını dar attı. 
Naylon torbadan kavını, kibriti çıkardı, kibrit hiç ıslanmamıştı. Kovuğun de­
rinliğindeki kurumuş çalı çırpıyı tutuşturdu. Çalılar bir anda yalımlandı. Ömer 
azıcık ısındı. Isınciıkça içine korku giriyordu. Acaba Allah? .. Hemencecik bu dü­
şünceyi kafasından kovdu. Dışarı, yağınura çıktı, odunlar topladı getirdi ateşe 
attı. Ateş harlandı. Ömer soyundu, giyitlerini kayaya serdi. Giyitlerden duman 
fışkırıyordu . 
Yağmur gittikçe büyüyor, sağa. sola, ormana, kayalara yıldırım yağıyordu. 
Isındı. Isınınca da düşlere, bir büyülü dünyaya girdi. 
Meryemce Ana ölmemişti. İşte bu, felaket. Onu öldürmek gerekecek. 
Ömer mutlu mutiu gülümsedi: 
"Olsen ne olurdu yani, Meryemce Ana!" dedi. "Olsen de sana bir türbe yap­
sam. Çiçeklerle, çaputlar la donatsam. Bana yaptığın bu iyilikten dolayı. Güze­
lim anacık, ne demeye ölmezsin, ne demeye öldürmedi seni Uzunca Ali?" 
İyi bir insa.nı uykuda öldürmek gerek. Derin bir uykudayken ... Hık deyip 
boğazını sıkacaksın, bir anda, derin uykulardayken can verecek. Öldü mü uyu­
yor mu bilemeyecek. Kıyamete dek öldüğünü bilmeyecek. Hep hep uyuyorum 
sanacak. Ne güzel ölüını iyiler iyisi Meryemce Anaya da böyle bir ölüm layık. 
Meryemce Ana ölmesin, hep uyusun. 
Böyle düşününce de rahatladı.