ten anamdan eşkıya doğmuş bir kişiyim, burada, bu kasabada, 
bu portakal bahçelerinin içinde yapamam. Ben, dağda doğdum 
dağda öleceğim. İzin ver bana." 
Memed karşılık vermedi, adımlannı sıklaşhrarak önünde 
hızla yürüyo rdu. 
"O Şakir öldürdü Muallimi, öldürmedi mi, sen de onu öl­
dürmeyi düşünüyorsun. Sen onu öldüremezsin. Sen bir daha 
İnce Memed olmak istemiyorsun. Dün Hürü Anayla Seyran ko­
nuşurlarken duydum, bir de çocuğun olacakmış yakınd a. Sen 
Şakiri ne demeye öldüreceksin, ben variken sana düşmez. Mu­
allim, senin kadar benim de arkadaşımdı. Sana öğrettiği kadar 
okurya zarlığı, bana da öğretti. Ben de senin gibi ak kağıt üstü­
ne Müslüm yazıyorum. Bana izin ver, ben onu, tam alanın orta­
sında, çınann altında oturmuş nargilesini höpürdetirken ... Yü­
reğinin başından ... Binerim Arap atıma, çekerim dağa ... Beni de 
hiç kimse yakalaya maz." 
Müslüm konuşuyor , konuşuy or, diller döküyor , onu kan­
dırmaya, ondan izin almaya çalışıy or, Memedse ağzını açm ıyor, 
daha da hızlanarak yürüyor du. Sonunda Müslüm vardı, onun 
yolunu kesti, yakasına yapıştı: 
"Söyle," dedi keskin, "söyle Memed Ağa, bana izin veriyor 
musun, vermiyor musun?" 
Memed, onun yakasına yapışmış elini hızla silkeledi attı, 
daha sert, daha hızlı yürümesini sürdür dü. 
274