Bizden yüksek görüp kendi yerini 
Bozmasaydı köyün âdetlerini! 
Gücümüze giden budur diyordu, 
Sonra birer birer naklediyordu: 
Günü saran çitin dışarısında, 
Dağa giden yolun tam yarısında 
Yağan yağmurlarla damı kararmış, 
Duvarları çökük bir evi varmış, 
Bu yer benziyormuş âdeta ine, 
Kadınları gitmiş safa geldine, 
Kapısını birçok defa çalmışlar, 
Ne kapı açan var, ne bir cevap var!.. 
Senelerce evvel, yine bu köyle 
Kurulan eski bir âdete böyle 
Riayet etmiyen kim olabilir? 
Böyle saygısızlık kimin haddidir?. 
Bu sır günden güne derinleşmede; 
Her akşam toplanıp kızlar çeşmede: 
«Dertli bir Sultandır bu» diyorlarmış 
Evinin önüne gidiyorlarmış. 
Çıkmadan dağların sert rüzgârına, 
İnmeden güneşli tarlalarına, 
Her sabah o yoldan geçen gençlerin 
Manâlı gözleri daha çok derin. 
Kiminde boncuklar kiminde çiçek 
Hepsi de diyor ki: Beni sevecek! 
Kahvede yine bu dedikodu var, 
Ev ev dolaşarak kocakarılar 
Diyorlar ki: Bu kız kahpe bir kadın. 
Bu hâli mutlaka kem bir maksadın!.. 
Kötü söz söylerken herkes bu hâle, 
Eminim bütün köy girdi vebale. 
Fakat taassubun omzunda merak 
Kar topu gibi yuvarlanarak 
Saatler geçtikçe bir çığ oluyor, 
Evi susuz bir hayvan gibi soluyor. 
113