dık kitapçılığa . .. K us ura bakmayın, paket pek de gü­
zel olmadı.» Ama şimdi gene övüne övüne söyleyebi­
lirim, kitap paketi yapmakta üstüme kimse yoktur. 
Kısa sürede öğrenmiştim. Şıp diye paket ediverirdim. 
Fakat, ticaret denilen o korkunç işi öğrenemedim, git­
ti. 
Sözün kısası, ne alıcısı bilir bu işi, ne de satıcısı ... 
Hangi kitap niye satar? Ya da niye satmaz? .. Biliyo­
rum diyenin alnını karışiarım vallahi... 
Bir gün, Şahap Sıtkı dostun «Acı» adlı kitabını 
özenle koymuştum vitrine. Hani, kitabı vitrine koyma­
rnın üzerinden daha bir iki saat geçmiş geçmemişken 
genç bir kız girdi dükkana. «Acı adlı kitabı görmek is­
tiyorum,» dedi. Şöyle bir gururlanmışım ... İskender 
de benim kadar gururla nmıştır anca, düşmanı bozgu­
na uğrattığı bir savaştan dönüşünde ... Hiç kuşkum 
yok. Çiçeği burnunda bir kitapçıyım. Ve hemen baş­
ladım tezga htarlığa. S?yle değerli bir hikaye kitabıdır 
Jedim. Ödül kazanmıştır dedim. Dedim oğlu dedim. 
Demek, o genç kız dediklerimi dinlemezmiş bile. Ki­
tabı satın aldı. Tam gideceği sıra da, <<Kapağındaki 
resim çok hoşuma gitti, onun için alıyorum> > demez 
mi? Tüh, allah kahretsin, gene beceremedik. Şahap Sıt­
kı dostun kitabını değil, Arif Dino'nun o güzel resmini 
satmışız m eğer bilmeden ... 
Sozün kısası; kitapçı deyip geçmemeli. .. Aslan ya­
tağıdır aralar .. 
142