onu söylediler; biz Adana’dan geldik, babamız Konya’da. Ba- 
şüstüne demiş gazatacı. Konya'ya telefon ettirmiş. Ben bun­
ların babalarını en son Mehmet’e beş aylık hamileyken gör­
müştüm. " Hüseyin Avni Bey altı aydır dolaşıyordu yollarda; 
bir oğlu daha olduğunu bile duymamıştı. Mustafa, ablası Zü- 
beyde ile sokakta, her geçene babasını soruyor. Baban haber 
göndermiş Konya'dan dediler bir gün; çarşamba günü pos­
tayla geliyorum demiş.
Hüseyin Avni Bey beklenen günde gelmedi, birkaç gün 
daha geçti. "Rahmetlik anam suyun kenarına oturmuş, değ­
nekle suyu karıştırıp ağlıyor." Büyükanne yolun başında Hü­
seyin Avni Bey'i gördü birden. "Anam ağlar, biz ağlarız.' 
Evin erkeği onları derledi, toparladı, bir kara vagona bindir­
di: "Kırk kişilik vagon. Hepsi muhacir. Ter ter. Çocuğun tak­
kesi sıcaktan başına yapıştı. Vallahi takkeyi çıkarınca bir de 
ne görelim: Bütün saçları takkeye yapışmış. Su yok, yiyecek 
yok. Hükümet muhacirlere mısır unu dağıttı. Ne yapalım 
mısır ununu. Köylüler de insafsız, yirmi kuruşa bir soğan is­
tedik de vermediler. Neyse Pozantı'ya geldik. Bunların, ba­
bası bize yeniden tren vesikası buldu. Beleş geldik." Artık 
‘kadife koltuklar’da seyahat ediyorlardı. Tren memurları on­
ları kadife koltuklara yayılmış görünce "Muhacirler kara va­
gona!" diye bağırıyorlardı. "Vesikamızı gösteriyorduk he­
men." Mustafa da zenginler gibi, kadife koltukların tadını çı­
karıyordu; üstelik ona bir ‘imtiyaz’ daha tanınmıştı: Posta 
vagonunda babasının yatağında yatıyordu. Trenle Pozan­
tı’dan Konya'ya üç günde varabildiler; linç kaç’ yirmi beş 
gün sürmüştü. "Gene talihliymişiz. Babalarını beklerken vı­
zır vızır tayyareler uçuyordu. Hep kötü haberler geliyordu; 
Tayyareler bomba atıyorlar, yollarda açlıktan ölüyorlar, su­
suzluktan çatlıyorlar. Rahmetlik Mehmet Efendi susuzluk­
tan ölmüş yolda, şişman olduğundan. B ir de Fatma diye bir 
kız vardı, o da susuzluktan ölmüş şişman olduğu için. Biz