Suya daldılar. Ayrı ayrı yerlerde, biribirlerine kaş altından 
bakarak aptes alıp, giyitlerine koştular, telaşla hemen giyindi­
ler. Biribirlerinin yüzüne bakmadan suyun kıyısından aşağılara 
yürüdüler, sonra geriye döndüler. Memed bostana daldı, olmuş 
bir karpuz kopardı, kırdılar kemirerek yediler. Karpuz serindi. 
Seher yeli esiyordu. Serinlikten, bir de doymuşluktan ürperip 
usultan titrediler.
Ortalık ağarıp da göz göze gelince birden gülüştüler. Biri­
birlerine bakıyor bakıyor, hayran bir şaşkınlıkta, bir büyüde, 
mucizede gülüşüyorlardı.
Ah gördüler. Gene olduğu yerde duruyordu. Sağ arka aya­
ğını da kamına çekmiş, kulaklarım düşürmüştü. Seyran ata 
doğru gitti. Sanki bin yıllık dostmuş gibi ona yaklaştı, boynunu 
okşadı, sonra da yelesinden tuttu çekti getirdi. At arkasmdan 
kuzu kuzu geliyordu.
Memed çardağa bağırdı:
"Halil, Halil, Halil!"
Halil, yarı uyur yan uyanıktı. Gözlerine inanamadı. Düş 
mü görüyorum diye kendi kendine söylendi.
"Halil, Halil, bak!"
Halil gözlerini ovuşturdu bir daha baktı.
"Allah Allah!"
Seyran ah çekti getirdi, çardağın yanma bıraktı. At yerin­
den kıpırdamadı. Seyran atın boynunu, sağrısını, alnını durma­
dan okşadı. Yüzünü yağız atm yüzüne dayadı, bir süre atla yüz 
yüze kaldılar.
Memed düşündü, bu dostluk geceleri kurulmuş olsa gerek, 
dedi kendi kendine. Geceleri yan yana durmuşlar, böyle sar­
maşmışlar da at onun kokusuna alışmış. Yoksa bir anda bir atla 
bir kadm dost olamaz. Ya da Seyran başka bir insan.
Halil hemen bir kalın ip getirdi atın boynuna takh. Sonra 
da ipin bir ucunu götürdü, yandaki ağaca bağladı.
424