hayatım geçirdiği yere son defa getirildi.
Sonra Mustafa Hoca için son konuşmalar yapıldı. Rektör 
vekili profesör İzzet Gönenç, Mustafa İnan bir bilim ekolü 
yarattı, bir devir açtı," diye konuştu, "Ruhun şadolsun aziz 
Mustafa," dedi. .Mustafa İnan'in başardığı işler artık anlaşıl­
maya başlamıştı galiba: Demek bir ekol yaratmıştı, çevresini 
böylesine etkilemişti. Oysa, bir çalışma arkadaşı da, "Son yıl­
larda çevresine biraz güccnmişti," diyor, "Üniversitenin ilk 
kuruluş yıllarından beri bilimsel çalışma ve araştırmanın ne 
olduğunu göstermeye çalışan Mustafa İnan, gerektiği kadar 
etkili olmadığını düşünerek son yıllarda biraz ümitsizliğe ka­
pılmıştı." Demek insanları gerçek ve doğru biçimde yorumla­
mak için onlann ölmelerini beklemek gerekiyordu. Mustafa 
Hoca, 10 Ağustos 1967 günü Taşkışla’da kendisi için söyle­
nenleri duyabilseydi, yani beş gün daha yaşasaydı, ümitsizli­
ğe düşmekte acele ettiğini görecekti. Ama ülmeseydi bu söz­
leri.. bu işin içinden çıkılamazdı. •
Genç adam gülümsedi. "Evet öyle," dedi profesör. "Bir çe­
lişki gibi görünüyor, ama Mustafa ölmemeliydi bence; çünkü 
ölümü kavramak zor oluyor. Bence bütün bunlar bir oyun ol­
saydı; insanları sarsmak, harekete getirmek için sadece bir 
oyun düzenlemiş olsaydı Mustafa. Gene çelenkler olsaydı, 
konuşmalar yapılsaydı; fakat Mustafa ölmemiş olsaydı. Hiç 
dç ölecek adama benzemiyordu gibi bir şeyler söylerler ya, iş­
te Mustafa gerçekten öyleydi. Onun gülümsemesini tanıyan­
lar bana bu bakımdan hak vereceklerdir, Evet, bütün bunlar 
korkulu bir rüya olsaydı. Evet bütün bunlar Mustafa’nın 
yaptıklarını değerlendirmek, yorumlamak için bir vesile ol­
saydı. Bazı şeyler de hiç olmamış olsaydı. Mustafa bu kadar 
didinmemiş, halatından bu kadar vermemiş olsaydı da böyle 
ölmek durumuna düşmeseydi: Yani her sabah yedide kalkıp 
sekizde derse koşmasaydı, rahat yaşamaya boş vermek zo­
runda kalmasaydı, bütün hayatmca paraya boş vermek zo­
251