FAKİR BAYKURT
 
209
 
 
«Sıkılı Abbas emmi...»
 
«Bırakın onları şöyle bir yere.»
 
Delikanlılar tüfekleri yaşlı kayalara dayadılar.
 
«Açın bohçalarınızı! Koyun derilerini çıkarın! Makas getirdiniz 
mi?»
 
«Getirdik Abbas emmi.»
 
«Çuvaldız?»
 
«Getirdik Abbas emmi.»
 
«
İ
p?»
 
«Getirdik Abba
s emmi.»
 
«Koyun onları önüme.»
 
Koydular.
 
Yere bağdaş kurup oturmuştu. Derileri kesti biçti. Dikti. Yedi 
delikanlıya, yedi başlık yaptı. Başlıklara boynuzlar taktı, taktırdı. Uzun 
uzun uğraştı. Uğraştılar.
 
«Geçirin bakalım kafalarınıza!» dedi.
 
Geçirdiler. Sadece gözleri, ağızları açıkta kalıyordu. 
Ö
te yanları, 
yüzleri yapağıların içindeydi. Kim oldukları bilinmezdi. Birbirlerine 
gülmeye başladılar.
 
«Gülmeyin!» dedi Kır Abbas. «Bırakın gülmeyi şimdi. Kuşakları 
kuşanın. Sidiklikten düdüklüğe kadar
 
çekin şöyle... Haaş...şöyle! .. 
İ
şte 
böyle...»
 
Delikanlılar hala birbirlerine gülüyorlardı.
 
«Kamaları da sokun belinize!»
 
Kamaları soktular bellerine. ,
 
«Takın tüfeklerinizi!»
 
Tüfekleri taktılar dallarına.
 
«Köyün üst başından ağın. usul usul bağlara varın
. Kapının 
yakınlarına yatın bekleyin. Aynan dediğim gibi ... Unutmayın...»