Kalkmak istesem de kolumu k ıpırdatamad ım. Ağırlaşan ba- 
şımı masadan kald ıramadım. Orada öylece durup meyhane- 
nin bildik seslerini dinlemeye ba şladım. 
İşte o zaman yan masadan gelen f ısıldaşmalara kulak ka- 
barttım. Belli ki ate şli bir tart ışma devam ediyordu orada. Ve 
birden o korkunç kelimeyi i şittim: Cinayet. 
Önce sarho ş zırvalıkları bunlar diye ald ırmadım. Meyha- 
nede türlü muhabbet döner, herkes her a ğzına geleni söyler. 
Ama bu adamlar ın konuşmasında bir ba şka hâl vard ı. Niha- 
yet anlad ım ki sözlerinde ciddiler. Tüylerim diken diken ol- 
du. Ama esas kimi öldürmek istediklerini anlay ınca dehşete 
düştüm: Tebrizli Şems! 
Adamlar kalk ıncaya kadar ba şım masada uyuma numara- 
sı yaptım. Ne zaman ki gittiklerinden emin oldum aya ğa fır- 
ladım. "Hıristos, gel buraya! Çabuk!" diye ba ğırdım. 
"Gene ne var Süleyman?" diyerek ko şa koşa geldi Hristos. 
"Bir şey mi oldu?" 
Ama kelimeler bo ğazıma dizildi; bir şey söyleyemedim. Bir- 
den herkesten şüphe etmeye ba şladım. Ya Şems'e kurulan tu- 
zağa başkaları da dahil olmu şsa? Herkes kumpas ın içinde ola- 
bilirdi pekâlâ. Çenemi kapat ıp gözümü dört açmam gerekliydi. 
  
393 
"Hiiiç! Aç ım" dedim. "Haydi, bana bir i şkembe çorbas ı çek. 
Sarımsağı bol olsun. Ay ılmam gerek!" 
Hıristos bana tuhaf tuhaf bakt ı ama kaç ıklıklarıma alış- 
kın sayıldığından bir şey sormad ı. Birkaç dakika sonra önü- 
me duman ı tüten bir kâse çorba koydu. Ben de a ğzım dilim 
yana yana içtim. Kendime gelince Şems'i uyarmak için soka- 
ğa fırladım. 
Önce Rumi'nin evine u ğradım. Orada yoktu. Sonra camiye, 
medreseye, çayhaneye, f ırınlara, hamama bakt ım. Zanaat- 
karlar mahallesindeki her dükkân, ambar ve kileri yoklad ım. 
Hatta harabelerde ya şayan yüz elli ya şındaki Çingene koca- 
karıya dahi gittim, olur da Şems'in büyü yapt ırası yahut fa- 
lına baktırası gelmiştir diye. Her ta şın altını aradım. Herke- 
se danıştım. İçimi bir korku kemirmeye ba şladı. Ya geç kal- 
dıysam? Ya onu öldürdülerse? 
Saatler sonra yorgunluktan perperî şan gene meyhanenin 
yolunu tuttum. Ve i şte tam bir kö şeyi dönmü ştüm ki Şems ile 
burun buruna geldim. 
"Ooo, kimleri görüyorum? Merhaba Süleyman. Bu ne te- 
laş? Nereye böyle?" dedi Şems muzipçe. 
"Aman! Oh nihayet buldum seni! Çok şükür hayattas ın!" 
dedim ve kendimi tutamay ıp onu kucaklad ım. 
Şems kollanmadan kurtulunca bir kahkaha att ı. Neşesi ye- 
rinde gibiydi. "Elbette hayattay ım ya! Hayalete benzer bir 
hâl mi var bende?" 
Zar zor gülümsedim. 
Şems'in gözlerine bir şüphe çöreklendi: "Dostum ne'n var? 
Her şey yolunda m ı?" 
Yutkundum. Ya bana inanmazsa? Ya şarabın etkisiyle 
abuk sabuk hayaller gördü ğümü düşünürse? Belki de öyley- 
di. Ben bile duyduklar ımın doğruluğundan emin olam ıyor- 
dum. Gene de anlatmaya karar verdim. 
"Seni öldürecekler" dedim. "Kim olduklar ını bilmiyorum. 
  
394 
Yüzlerini göremedim. Uyuyordum. Ama rüya görmüyordum. 
Yani görüyordum da o rüyan ın bununla ilgisi yok. Sarho ş da 
değildim. Yani birkaç kadeh yuvarlam ıştım ama..."