Bir gün de kasabaya Vali geldi. Ağaları, beyleri, memurları 
Hacı Halil Ağanın evinde başına toplayıp bir konuşuk yaptı. 
Ankaraya çekilen teller üstüne konuştu. Zinhar bir daha böyle 
işler yapılmamalıydı. Ankara bu tellere çok kızıyordu.
"Bu kasabayı topa tutarım," diye bağırdı Vali. "Hepinizi 
sürgün ederim. Hem de ta Fizana... Şu İnce Memed mi nedir, 
birisi türemiş. Onu da sizden isterim. Yakalayacaksınız. Ağalar 
himaye etmezse dağda eşkıya yaşayamaz. Anladınız mı?"
Gene Murtaza Ağa ayağa kalkıp söze karışta:
"Anladık ama, biz himaye etmiyoruz. Vallahi de billahi de 
etmiyoruz. Şimdiye kadar biz de öyle bilirdik. Biz himaye et­
meden dağda eşkıya yaşamaz samrdık. Vali Bey, gel gör ki, biz 
de şaştık, yaşıyor, yaşıyor işte. Hem de nasıl! Kasabamızın gül 
adını beş paralık ederek. Yaşıyor, yaşıyor ki yaşıyor. Hepimizi 
de öldürecek," dedi, gene dili diline dolaşıp ter içinde kaldı.
Vali:
"Siz," dedi, "adınız ne?"
"Murtaza Ağa."
"Siz açık sözlü, mert bir adamsınız."
"Mert..." dedi Murtaza.
"Bu İnce Memedi yakalamamn çaresini söyleyin bana."
"Vali Bey, bu itoğlu yakalansa da yakalanmasa da olan ol­
du zaten. Kurdun ağzına kan değdi. Hem de eşeğin aklına kar­
puz kabuğu düştü. Bundan sonra bizi de, Hükümetimizi de if­
lah etmez bu köylüler," dedi Murtaza. "Bu İnce Memed yüzün­
den."
Vali:
"Ben böyle açık sözlü adamları severim," dedi.
"İyi yaparsın, has yaparsın, münasiptir," diye övündü 
Murtaza. "Ben hep doğru sözlü olurum, iğ gibi..."
"Gelin şöyle yanıma oturun."
Murtaza gitti onun yanındaki sedire çöktü, ellerini de diz­
lerinin üstüne koydu.
"Vali Bey," dedi, "sana bir hikaye daha anlatayım da sonra 
varayım gideyim işime."
Vali:
"Anlatan bakalım. Rica ediyorum."
338