söz etlik. Üstad ımızın zoruyla, ç ırakl ık etmeye uzak bir yere gidince nakka şhanedeki dostlardan ve ustalardan 
uzak düşmenin hüznünden de. Bir ara gözlerimin önünde can ım Kelebek'in on alt ı yaşındaykenki o en tatl ı hali 
canlan ıverdi: Bir yaz günü aç ık pencereden giren güne ş, bal rengindeki ç ıplak kollar ına vururken elindeki 
denizkabu ğu mühreyi h ızla oynatarak kâ ğıt cilal ıyordu. Dalg ın dalg ın yapt ığı bu işin ortas ında bir an duruyor, 
kâğıttaki bir kusura gözlerini yakla ştırıp dikkatle inceliyor, bir iki de ğişik hareketle o noktadan mühreyi 
geçirdikten sonra yine eski vaziyetini al ıp, eli h ızla aşağı yukar ı gidip gelirken hayaller içinde pencereden 
uzaklara bak ıyordu. Hiç unutamayaca ğım, daha sonra benim de ba şkalar ına yapt ığım şey, yeniden pencereden 
dışarı bakmadan, çok k ısa bir süre için, bak ışlar ını benim gözlerimin içine dikmesiydi. Bu bak ışın bütün 
çıraklar ın bildiği tek bir anlam ı vard ı hep: Hayal kurmazsan zaman hiç geçmez.