KAPLUMBAĞALAR
 
34
 
 
Gelini Senem, sırtında su tuluğuyle soludu geldi. Kuyunun beri 
yanındaki yokuşu tırmanırken yanık yüzü k
ıpkırmızı kalmıştı. 
Terlemişti de. Belini kırıp usulca yere çöktü. Tuluğu indirdi sırtından.
 
«Bir daha gidecek misin, gelin?» dedi Cennet karı.
 
Senem, kaynanasına soluyarak baktı. Acı, sarı bir anlam 
oturmuştu yüzüne. «Gitmeyeceğim» diyemezdi. Bitkinliğini
 
gizlemeden: «Gideyim ana,» dedi. «Şunu boşaltayım da...»
 
Hart hart kaşınarak Kır Abbas çıktı geldi içerden. Göz
-
 
lerinıi zor 
açıyordu. Gün yükselmiş, sığır hergele çıkmış, o yeni kalkıyordu 
yataktan. Uyanık yatıyordu öyle. Cennet karı başucunda bir iki se
fer 
varmış, «Kalk herif, bir işin kulpundan
 
tut!. Kalk öğlen oldu...» Yok, kalkacağı varsa bile kalkmamıştı. Yan 
gelip “dirsek keyfi” yapmıştı. Karısı üsteleyince de bozmuştu: «Eeeeh! 
.. Ven ven ven edip durma başımda! Birez hul
-
 
ya kuruyordum bin 
yılın ba
şında...» Sonra eklemişti: «Ulan emme de aynaştın bu yıl bana 
be!»
 
Böylece, bu vakte kadar “hulya” kurmuştu içeride.
 
Cennet karı da sesini kesmişti.
 
Yer yükseği evin hayatında hâlâ kaşınıyordu. Derisi iyice 
kalınlaşmış gibi geliyordu kendine. Tırnakladıkça
, kaşıdıkça, ak ak 
tozlar kabarıyordu karnından, kollarından. Üfürdükçe ak tozlar kepek 
gibi uçuyordu. Derisinin bazı yerlerinden kan da çıkıyordu.
 
«Su hazırladın mı bana, gıı ?» dedi karısına.
 
Cennet, önce gülmek istedi. Sonra, bunaltıyla:
 
«Hazırladım, ge
live!» dedi.
 
Kır Abbas yürüdü geldi, kazana baktı:
 
«Daha doldurmamışlar bile!» dedi öfkeyle.
 
Sonra karısına döndü:
 
«Nefsime bir kazan su isterim!» dedi. «Beş haftaya devriliyor 
yunmayalı! Kazan dolu olmazsa kabul etmem! ..»
 
Kesin konuşuyor, karısının 
cinlerini uyandırıyordu.