"O senin insanoğlun var ya, en çok da insanda yanlış yapı­
yor." 
"En çok da insanı tanıyor. Keklikoğlu geldi de bu kadar in­
san içinde beni nasıl buldu? Biliyordu ki dünya dünyaya geçse, 
ben bu konağı yaptırırım, onun da ölüsünü şu kayalığa göme­
rim. Başucuna da yabangüllerini dikerim . Hem de kara gözlü 
nergis, hem de mor saçaklı sümb ül..." 
Kuzu kızartması sabaha karşı ancak yetişti. Bir güzel karın­
larını, hiç konuşmadan doyurdular. Kasımla Temir, Memedin 
gözüne baktılar, uykusuzluktan ölüyorl ardı. 
"Siz gidin uyuyun, biz Ümmet kardaşımla nöbeti bekler iz." 
Ötekiler kalktılar, Sarı Ümmet onları götürdü yataklarına 
yatırıp geldi. 
"Şimdi söyle bana, elinde güvenilecek eşkıyaların var mı, 
yiğit, yürekli, becerikli ... " 
"Var." 
"Kim?" 
"Sinemoğlu çetesi." 
Memed güldü. 
"Neye güldün?" 
"Sinemoğlu daha çocuk." 
"Genç Osman da çocuktu. Sen de çocuksun ." 
"Anladım, anladım," dedi Memed. 
"Sana da ... Evvel Allaha, sonra da sana tapıyor. Çok ko-
nuştum onunla . Söyle bakalım ne işine yarayacak?" 
"Kasabayı basacak." 
"Nasıl?" 
"Karşı tepeye, bağlara gelecek, mitralyozun başına otura­
cak, kasabayı taradıktan sonra sabaha karşı dağlara çekilecek ." 
"Sen şu düşündüklerini baştan sona anlatsana." 
Memed ne düşünüyorsa, ne kurmuş, ne yapacaksa Ümme­
te teker teker anlattı. 
"Gitme Çukurovaya," diye ona yalvardı Ümmet. "Bu sefer 
Çukurovadan sağ çıkamazsın . Çukurova kırk bin hayın göz ol­
muş seni bekliy or." 
Uzun uzun tartıştılar, Sarı Ümmet Memedi yolundan çevi­
remedi, Nuh diyor da Peygamber deıniyordu. 
486