KAPLUMBAĞALAR
 
188
 
 
geçerim...»
 
«Nere geçermişsin ordan?»
 
Kır Abbas çıktı:
 
.
 
«Bağa geçerim bağa, Purluğa! .. Benim yerim ora değil mi? 
Bilmiyor musun Cennet 
hanım?..» dedi, yürüdü.
 
İkinci
 
Bölüm
 
KAPLUMBAĞALAR
 
Sade asmaların dibi serindi.
 
Başka yerler kavruluyordu.
 
Dişi kaplumbağa boyuna kaçıyordu. Ovacık yolunun üstündeki 
bayırdan aşağı, taşlara dikenlere, pur yavşanlarına basa basa inip 
geliyordu. Ardından gel
en erkek yetişmesin diye bütün gücünü, 
gayretini harcıyordu. Asmaların dibi, kafasının içinde, sepserin bir 
anıydı. Uzağı da, yakını da billur gibi gören küçük gözleri, o yeşilliği 
yakalamıştı en sonunda! Asmalar karşıda, tam karşısındaydı.
 
Bu kadar «hızlı
» gitmenin hiç gereği yoktu ama, erkeğin «niyeti 
bozuk»tu!
 
Bahar geleli durmadan niyetini bozuyordu erkek! O zaman 
başlıyordu taak taak vurmaya! Ardından vurmaya...
 
Erkek böyle vurmaya başlayınca, dişinin de niyeti bozuluyordu! 
Onun için dişi kaplumbağa, e
rkeğin niyetini sezer sezmez kaçıyordu. 
Eğer canı çiftleşmek istemiyorsa, eğer çiftleşmenin yeri değilse, tak 
taklar başlamadan kaçıyordu.
 
Taşların dikenlerin, pur yavşanlarının arasından yürüyüp gelirken 
birden bir «uçurum» çıktı önüne. Erkek on beş, yirm
i «adım» 
gerideydi. Uçurumun kıyısına yaklaştı. Kırış kırış boynunu iyice uzatıp 
aşağıya baktı. Eh, çok «derin» değildi. Dibi de yumuşak topraklardı, 
görünüyordu. Zeki gözlerini yumdu. Başını, ayaklarını içeri çekti. 
Kendini yan döndürüp bırakıverdi boşluğ
a.
 
Karnı yukarı düşmüştü. Canı acımıştı biraz. Ama hemen döndü.