Yazın kıyıda altı tane turuncuya boyanmış kayığı bekler 
gördüm Yoğuntaşı. O cimri, it, Allahın belası Süleyman var 
ya, altı tane kayığını Muhterem Yoğuntaşa emanet etmiş de 
cehennemin dibine gitmiş. Ulan, anasını babasına güvenmez 
o. Osmandan da beter bir adam o ... Kayıkları her gün, altı ka­
yığı, kiraya verecek Yoğuntaş. Her akşam paraları toparlayıp 
Süleymana, o it oğlu ite götürecek. Süleyman, kendi öz gözü­
ne güvenmeyen Süleyman, Yoğuntaşa nasıl olmuş da böyle­
sine bir güvenle sarılmış? Muhterem Yoğuntaştır bu, yılanı 
deliğinden çıkarır da oynatır, kurdu ininden dışarıya uğratır 
da kuzuyla sarmaş dolaş eder. 
Yoğuntaş, durmadan yeler. Sabahlardan akşamlara ka­
dar. Yalnız kayıkları kiraya vermek yetmez ona. Yeter mi hiç? 
Yetmez be. Adam dediğin, adam, adam dediğin, eveeeeeet, 
insan dediğin, durmamalı, durmamalı , duran insan paslanır, 
kirlenir, yüreği kirli olur duran insanın, çabuk ölür. Ölmese ne 
olur, ha yaşamış, ha yaşamamış ... Bazı şeyler var ki unutma­
malı, Muhteremin bazı işleri var ki hiç unutmamalı ... Vebali 
Osmanın boynuna, geçen gün kahvede, kahve ağzına kadar 
dopdoluydu, yağmur yağıyordu dışarda, Osman söyledi. Ve­
liefendide, geri dönmesi için, büyük bir atçı, o atçının altmış 
atlık bir harası varmış, Muhterem Yoğuntaşa soylu atlardan 
birisini vermeye kalkmış. Yalvarmış yakarmış da Muhterem 
Yoğuntaş kabul etmemiş teklifini. Ben, demiş balıkçı olaca­
ğım, şu dünyada balıkçılardan da daha iyi insan görmedim, 
demiş. Ben, demiş, gözlerim kapanıncaya kadar Fatma Teyze­
nin sesini duymalıyım. Bana bir at değil, tüm haranı versen, 
gelemem arkadaş, demiş. 
Gerçekten, bana da söyledi, Muhterem Yoğuntaş söz ara­
sında bir gün bana da dedi ki, arkadaş dedi, kendi adamlığı­
mı duyabilmek için Fatma Teyzenin sesini duymalıyım. Onun 
için ben bu köyden başka yere gidemem, gidemem oğlu gide­
mem. 
102