lunmazsa? Kimse boş bulunmuyor Selim. Sen de boş bu-
lunmamışsın. Biz de boş bulunmayalım Olric. Kendimizigülüç duruma düşürmeyelim bu düşüncelerle. Bizde dahaçok hile var. Osmanlı’nın daima bir bildiği vardır. Kimse-nin anlamadığı, kendinin bile farketmediği bir bildiği var-dır. Günü geldi Osmanlı’nın. Bütün dünya... Otomobiliağaca bindiriyordu. Bat Osmanlı bat.
13
Yılların verdiği hız ve alışkanlıkla günlük işleri yürütüyor-du. Sabah uyanınca başlamak çok zor oluyordu. Gördüğükarışık rüyaların etkisinden sıyrılamıyordu bir süre. Çokerken uyandığı için, kendini toparlayacak kadar vakit bulu-yordu. Sonra, günün akışına kapılabilirse, zamanı geçirmekiçin fazladan bir çaba göstermesi gerekmiyordu. Fakat, ba-zen, günün en hareketli yerinde, birdenbire Selim ve Se-lim’in arkadaşları içine saplanıyordu. Konuşurken sözüntam ortasında, yolda giderken, bir hesabın üzerine eğildiğisırada, hazırlıksız yakalanıyordu. O zaman, yaptığı işi sür-dürmek, durumu kimseye farkettirmemek, büyük bir kah-ramanlık oluyordu. Gözleri dalıyor, söylenen sözleri duy-muyor, çevresinde olup bitenleri kavramak için olağanüstübir çaba harcıyordu. Sanki akıl, çevreye uymak için gerekliakıl, bir anda onu bırakıp gidiyordu. İçini tarifsiz bir korkukaplıyor, olduğu yerde ter içinde kalıyordu. Selim’i düşü-nen T urgut’tan başka bütün T urgutlar, birdenbire onu yalnızbırakıyordu. Bir çocuk gibi çaresiz ve savunmasız kalıyor-du. Üzülme T urgut, bunu karşındaki bilmiyor T urgut, birazgülümse T urgut, anlıyormuş gibi bak T urgut; kimse o kadarakıllı değildir, kimse seninle korktuğun kadar ilgili değildirT urgut diye kendine cesaret vermeye çalışıyordu. Gerçektende, çevresinin kendisiyle o kadar ilgili olmadığını anladı kı-
402