cak yola dü şmeden evvel babam ı yanma çekip, şöyle dedi:  
"Senin k ızm müstesna bir çocuk. Allah ona büyük bir ka- 
biliyet vermi ş. Böylesi hediyenin k ıymeti bilinmezse yaz ık 
olur. Kimya'y ı muhakkak okula gönderin..." 
Konuşmaya kulak kabartan annem hemen at ıldı: "Kız ço- 
cuğuna okul ne gerek?" 
Bilge bu müdahaleye ald ırmadı. "Evlad ınız kız diye Al- 
lah'ın gözünden dü şmemiş, Hak ona kabiliyet bah şetmiş. Siz 
Allah'tan daha m ı iyi bileceksiniz?" diye sordu. "Madem okul 
yok, kızınızı bir âlimin yan ına verin." 
Annem "hayatta olmaz" mânâs ında kafas ını salladı. Ama 
babamın aklı karışmıştı. Bilgenin sözlerinden etkilendi ği 
belliydi. Tahsilli ki şileri, ilmi ve fenni önemserdi. Beni de pek 
severdi babac ığım. "Ama ulemadan tan ıdığımız kimse yok. 
Nereden bulmal ı?" diye sordu. 
İşte o an ya şlı bilge hayat ımın akışını tümden de ğiştirecek 
bir teklifte bulundu. Dedi ki: "Konya şehrinde harikulade bir 
zat yaşar. İsmi Mevlâna Celaleddin Rumi. Kimya gibi bir k ı- 
zı yetiştirmeye gönüllü olabilir. K ızını ona götür. Pi şman ol- 
mazsın." 
Bilge gidince annem kollar ını "fesuphanallah" dercesine 
iki yana açt ı. Başladı söylenmeye: "Hamileyim. Kimya bana 
yardım etmeli. Hem k ız kısmının kitaba ne ihtiyac ı var? Ola- 
cak iş mi? Evinde otursun. Çocuk bakmay ı öğrensin." 
Keşke annem gitmeme ba şka nedenlerden dolay ı karşı çık- 
saydı. Hasretime dayanamayaca ğını, geçici de olsa k ızını 
başka bir aileye vermeye gönlünün raz ı olmadığını söylesey- 
di, ben de bu hevese kap ılmaz, köyümde kalmay ı tercih eder- 
  
218 
dim. Ama bunlar ın hiçbirini demedi. O s ırf evde yard ıma ih- 
tiyaç oldu ğu için gitmeme kar şı çıktıkça, ben de daha çok ik- 
na oldum gitmeye. Bu arada babam, bilgenin sözünü etti ği o 
meşhur âlimi beraber ziyaret etmeye karar verdi. 
Böylece çok geçmeden babamla ikimiz yollara dü şüp Kon- 
ya'ya geldik. Ders verdi ği medresenin kap ısında Mevlâna'y ı 
bekledik. Efendi babam ı ilk görü şüm o gündür. Pe şinde tale- 
beleriyle d ışarı çıktı. Elimi aya ğımı nereye koyaca ğımı şaşır- 
dım, başımı kaldırıp da yüzüne bakamad ım. Ellerine bakt ım. 
Zarif parmaklar ı uzun inceydi, bir âlimden çok sanatkâr eli 
gibiydi. 
Babam Mevlâna'n ın yoluna ç ıkıp, beni i şaret etti. 
"Efendi Hazretleri. K ızım Kimya özel bir çocuk. Ama ana- 
sı da ben de basit insanlar ız. Onu lay ıkıyla yeti ştiremeyiz. 
Bu yörenin ilmi en kuvvetli ki şisi sizmi şsiniz. Kimya'y ı öğ- 
renciniz olarak kabul eder misiniz?" 
Gözucuyla Mevlâna'n ın yüzüne bakt ım. Şaşırmışa benzemi- 
yordu. Böyle taleplere al ışık olmalıydı. O babamla ayaküstü 
sohbete dal ınca, ben de arka bahçeye yürüdüm. Orada bir 
avuç çocuk vard ı ama hiç k ız yoktu aralar ında. Medrese sade- 
ce oğlanlar içindi. Ama dönü şte köşede tek ba şına dikilen genç 
kadım görünce afallad ım. Alımlı, hoş bir kad ındı. Ay gibi yu- 
varlak ve berrakt ı suratı. Teni bembeyazd ı, mermerden yon- 
tulmuşçasma. El sallad ım. Kadın şaşkınlıkla bakt ı bana. An- 
lık bir tereddütten sonra o da bana el sallad ı. Yanma gittim. 
"Merhaba küçük k ız, yoksa beni görebiliyor musun?" diye 
sordu. 
Ben başımı sallayınca kadın sevinçle gülümsedi. " İşte bu 
harika! Senden ba şka kimse göremiyor beni." 
Kadınla beraber Mevlâna ile babam ın yanma döndük. Ya- 
nımdaki yabanc ıyı fark edince konu şmayı keseceklerini san-