miştim; dahası ne Kabuk Adam'la, ne kendi duygularımla ilgili 
olarak zihnimde hiçbir şey berraklaşmamıştı. Yemek saatinin bi­
timinden beri, kumsal ve restoran arasında mekik dokuyordum; 
en sonunda, bardan büyük bir romlu meyve kokteyli alıp 
Tony'yi akşamüstü gördüğümde el sallamak için çıktığım duva­
ra oturdum ve hızla içmeye başladım. İçkim biter bitmez yata­
cak ve bu tatsız geceyi unutacaktım. 
Tony'nin yumuşak kedi adımlarını arkamda hissettiğimde, 
kokteylin içindeki vişneleri parmaklarımla çıkarmaya çalışıyor­
dum. 
"Hey, bu kadar hızlı içme. Çok çabuk kafayı bulursun." 
Kumsal yönünden değil de, otelin giriş tarafından gelmiş ve 
beni bir süre izlemiş olmalıydı. Çoktan yendiğimi sandığım o 
korku, Tony'nin üzerimde yarattığı ölüm korkusu gene, ansızın 
başlayıverdi. Ömrüm boyunca hiç kimseden böylesine korkma­
mıştım ve aslında somut bir nedeni yoktu. Zorlukla gülümse­
dim ve kadehimi ona doğru uzattım . Hiç çekinmeden, teşekkür 
bile etmeden aldı ve bir dikişte bitirdi. 
"'Hızlı içme' diyene bak, senin gibi içki içeni de hiç görme­
miştim," dedim. Korkumu bastırmaya ya da en azından gizle­
meye, olabildiğince rahat gözükmeye çalışıyor dum. 
İnce, uzun parmaklarıyla vişneleri kağıt bardaktan çıkardı; 
ağır ağır, göstere göstere, nispet yaparcasına yemeye koyuldu. 
"En sevdiğim kısmı bu, bunları yemek. Sanki seni yiyormu -
şum gibi." 
Dehşetle irkildim, o an olduğu gibi, bugün de hala çözeme­
diğim bir tepkiyle duvardan atladım ve var gücümle uzaklaşma­
ya başladım. Ama başım öylesine dönüyordu ki. Ansızın yeryü­
zü beni hızla içine çekmek istedi, sendeledim; düşmekten, son 
anda bir çalıya tutunarak kurtuldu m. Kafamın içinde tonlarca 
ağırlıkta bir gülle vardı ve bu ağırlıktı bedenimi toprağın altına 
doğru hızla çeken. Beynimi betona çarpıp parçalamaktan güç­
lükle alıkoyabiliyordum sanki. Tony arkamdan koştu. 
54