FAKİR BAYKURT
 
163
 
 
«Bakma oradan Haydar! Bak eşek semerini devirmiş, git düzelt! 
Bakma buraya ... »
 
Hay
dar ağır ağır eşeğin semerini düzeltmeye gitti.
 
Sancılar biraz ara verdi. Senem ayaklarını uzatıp oturdu.
 
Soluk yüzü uzayıp gitmişti. Göğsü körük gibi inip çıkıyordu. Bir 
de ter, bir de ter!..
 
Cennet karı Yusuf’u çağırdı işaretle.
 
Yusuf geldi gene.
 
«Alıp e
ve götürsek diyeceğim, hiç hali yok. Belkim geliverir şimdi. 
Yolda olacağına, hurda olsun. Hörü ebeyi çağır. Bak tarlada orak 
biçiyor. Usulca git, kulağına söyle...»
 
Yusuf durdu:
 
«Eve gidemeyeceği gatti mi? Gidebilecek gibiyse götürelim ana!» 
dedi.
 
«Hiç um
udum yok Yusuf!» dedi Cennet karı. «Git Hörü ebeyi 
çağır. Dediğimi yap sen, neyliyorsun!..»
 
Yusuf gitti.
 
Tam Yusuf giderken Senem’in ablası Sultan geldi.
 
Cennet karı utandı.
 
«Gel bakalım Sultan, gel! ..» dedi. «Kaç gündür, “Kızım tarlaya 
gelme, kal evde!” 
dedim, sözümü dinletemedim. “Siz orda çalışırken 
burda benim içim ırât etmez ki! Ben kendimi bilirim. Daha vaktim 
var... ” diyordu. Emme yoğumuş. Geliverdi!»
 
Sultan, Senem’in yanına vardı:
 
«Geçmiş olsun kardaşım, tasalanma!» dedi. «Allah bir gay
-
 
rat 
verir, kurtulursun, tasalanma...»
 
Senem halsiz halsiz:
 
«İşallah, işallah kurtulurum...» dedi.
 
«Işallah tabii! Gebe olup da doğurmayan var mı? Yeter ki sen 
gebe ol. Gatti doğurursun... Işallah! ..»