şiirlerden başka bir şey hatırlayamadı m. İngilizlerin sözlerini 
bile hatırlayamıyor dum; demek onları da okurken kendimi 
boş düşünceler e kaptırmışt ım. Boş düşünceler bile bir yere.le 
kullanılabilirdi. lnsan onları olduğu gibi koruyabilseyd i, titiz 
bir koleksiyoncu gibi biriktirehilse ydi, onlardan da bir şey çı­
karılabilirdi. Hayır, hoş düşüncelerimi de unutmuştum. Alba­
yım sakindi. 'Her şeyin birden unutulm asına çok ihtiyacımız 
var,' diyordu. 'Ya hepsini unutmamışsam albayım? Yarım ya­
malak bildikler im ya engel olursa bana?' diyerek, bir endişemi 
daha açıkça belirttim. 'Her şeyden önce, soğukkanlı olmalı­
sın,' dedi. 'Soğukkanlı olmalıyım alba}1m!' diye bağırdım. He­
yecandan yerimde duramıyor dum, hem de soğukkanlı olmak 
istiyordum. 'Kendini yakıp bitirme: dedi albayım. Ben de ken­
dimi yakıp bitirmedim. Hayır, hiç bitirmedim. Soğukkanlı, so­
ğukkanlı, soğukkanlı dedim. Kendime. 'Bir de İngilizlere so­
ğuk deriz,' diye acı acı güldüm. Her şeyi ne kadar yanlış bili­
yorduk canım. Bizim bu durumumuz kısaca rezaletti. Ellerim­
le sandalyenin kenarına sıkı sıkı tutundum; çok soğukkanlı 
ve çok sağlam bir biçimde durdum orada. Kendimi o kadar 
sıkmışım ki, bir süre sonra adalelerim ağrımaya başladı. 'El­
bette albayım,' dedim. 'ldmanımız yok da ondan.' 
"Bu yüzden bütün yarışmaları kaybederiz," diye görüşünü 
belirtti Ergun. 
"Evet, bu yüzden kaybediyor duk; birçok yüzden kaybedi­
yorduk. Bu nedenle bacaklarımın ve kollarımın ağrıması pa­
hasına soğukkanlı olmalıydım . Kendime acımamalıy dım. 
'Evet, acımak albayım!' diye bağırdım. Henüz bağırmalarımı 
kontrol edem iyordum. Henüz, her düşünceyi, aklıma gelir 
gelmez söylemek gibi bir yanlış davranıştan kurtulamamıştım. 
Kant. elli iki yaşına kadar sabretmişti: Ben sabredemediğim 
için, onun yazdığı bir kelimeyi bile anlamıyor dum. Sandalye­
ye daha sıkı tutunarak, 'Düşüncelerini olgunlaştı rıncaya kadar 
beklemelisin Hikmet,' dedim kendime. Ağrılara ve kendine 
411