"Tamam! Zaten anlamıştım. İşi şakaya vuracağını anlamış­
tım!" 
Ahmet öfkeli gözükmeye çalışarak: "Peki ne yapayım yani?" 
dedi. 
"Kendini bu kadar düşünme!" dedi İlknur. "Kendini bu kadar 
düşünmek, bana artık, kızma ama, biraz kötü geliyor. Ne diye 
düşünüyorsun bunları?" 
"Evet, çok pis bir bireyciyim ben!" dedi Ahmet. 
"Bunu da açık açık söyleyerek, ya da şakaya boğarak yumu­
şatmaya çalışacaksın galiba. Ama pis bir bireyci olmaktan kork 
biraz. Canın biraz sıkılınca hemen inandıklarını değiştirme." 
"Başka?" 
"Başka? Bana da öyle kötü kötü bakma." 
"Avusturya'ya sahi gidiyor musun?" 
"Eve gidiyorum şimdi!" dedi İlknur. Saatine baktı. "Geç kaldım. 
Off! Şimdi evde de!" Ayağa kalktı. 
"Biraz daha otursaydın!" 
"Hadi, gidiyorum!" 
"Bir sigara daha iç, açılırsın!" dedi Ahmet. Ama İlknur'un 
kapıya doğru yürüdüğünü görünce anahtarı aldı, İlknur'u biraz 
daha burada tutacak eğlenceli bir hikâye aradı, ama aklına hiçbir 
şey gelmedi. Kapıyı açarken laf olsun diye homurdandı: 
"Peki, hayatın anlamı nedir?" 
"Vatanın kurtuluşu! Hasan'ın seni araması iyi olmuş!" 
"Bu mu her şey? Bunun için mi yaşıyoruz?" 
"Evet!" dedi İlknur. "Üstelik ben şu 'hayatın anlamı, vatanın 
kurtuluşu' şakasını sen ciddi yapıyorsun sanıyordum!" 
"Şaka olduğunu sen de söylüyorsun!" dedi Ahmet. İlknur'un 
asılan yüzünü görünce çekinerek ekledi: "Tabii ciddiyim. Beni 
biliyorsun canım. Ama her şeyin vatanın kurtuluşuna bağlanması 
tuhal geliyor bana." 
"Her şey ona bağlı!" dedi İlknur. Bakışları da, "Aç artık şu 
kapıyı!" diyordu. 
Ahmet kapıyı açtı: "O zaman bizim hiçbir değerimiz yok. Biz 
birer... birer aracız sadece! Bize hiçbir şey kalmıyor!" 
"Merak etme, sana çok şey kalmış!" dedi İlknur. "Bunu bi­
liyorsun... Fazla bile sana bunlar. Bu düşüncelerin, kendini 
602 
1