133 
de sürülen zevk u sefa, tüm Ortadoğu saraylannda vazgeçilmez 
bir gelenekti. Emevi ve Abbasi dönemlerinden beri bu meclis­
ler levazim-i saltanat yani hükümdarhgın vazgeçilmez bir iideti 
olarak kabul edilirdi. 
Kısacası "muhaf azakar sanat", Osmanlı, Padişah vs. deni­
lince, başını secdeden kaldırmayan insanlar ve onlann eser­
leri akla gelmemeli. 
Bugünkü insanl ara göre çok daha fazla e�lence düşkünü 
olduklan belli. Hem de içkili e�lence. 
Sanatla direnmek 
Hükümet politikası olarak "muhafazakar sanat"ı savunan­
lann derdi, kültürümüzün bir parçası olan bu de�erleri mu­
hafaza etmek mi sizce? 
De�l elbette. Bir yönlendirme çabası içindeler. Bu çabanın 
geleneğimizi oluşturmuş yapıtlarl a, kültürel zenginl i�mizle 
ilgili olmadığı, toplum sal yapıyı dönüştürmeye yönelik oldu­
ğu açıkça görülüyor. Demek ki sanatın, hayata müdahale et­
menin bir yolu olduğunun farkın dalar. 
Dolayıs ıyla, önünde "muhaf azakar" sıfatı bulunmayan sa­
natın direnişi, hayata evrensel de�erle rle müdahale etme 
mücadelesine dahil.