33 hareketlerimi yavaşlattı; vazonun önünde biraz fazla durdum. 
Korkuyorsan, neden bu kadar uzakta yaşıyorsun şehirden? Neden 
üç evli sokağın en ucundaki evde oturuyorsun? Son ka ldırım 
taşından bile el li beş adım ötede ne işin var? Garip kaderime 
gülümsedim; aynaya bakarak tabii. Tatlı bir gülümseme. Eski 
neşemi kay betmediğimi göstermek için. Sonra durgunlaştım. 
Neden? Unuttum. Dur, hayır; unutmadım. Yalnız kaldıkça, yalnız 
kalma ktan korktukça... Aynadan uzaklaştım; fakat, biliyor dum, 
böyle bir düşünceydi. Köpekler sinirimi bozdu, şimdi kendime 
gelirim. Buldum: Yalnız kalmaktan korktukça yal nızlığım artıyor. 
Bu sefer gerçekten gülümsedim. İster görün, ister görmeyin; 
gülümsedim  işte. Her şeyimi kaybetme dim daha; çıkmayan candan 
ümit kesilmez, havlayan köpek ısırmaz. Hay Allah kahretsin!  
Sonra, vazonun dışında eşyayı, çevremi gördüm; demek, 
düşünmem bitmişti, (insanın, sürekli yaşadığını hissetmesi için, 
bazı değişmez ölçülere b aşvurması iyi oluyordu.) Son ra, birden o 
zarfı gördüm. Koridorda bulunan tanıdık eş yanın dışında tek 
yabancı şey olduğu için, onu. hemen gör düm: Rafın üstünde 
duruyordu. İçine oda kapılarının anah tarları konulduğu için 
vazonun yeri orasıydı, taşı bitti ği için bir aydır kullanamadığım 
çakmak da bıraktığım yerdeydi; tuvalete giderken yanıma aldığım 
bir kitap, kırık olduğu için salona alınmayan heykel, bin iki yüz 
liralık hesabımın olduğu bankadan yılbaşı hediyesi sigara tablası 
(onun içine sigaramı yalnı z, ayakkabılarımı giyerken koyardım)... 
hepsi yerli yerindeydi. Demek ki, üstü yazılı olmayan bu zarf ye -
niydi. (Bu 'demek ki'ler beni her zaman rahatlatırdı.) Fakat ben 
oraya zarf koymazdım. Çünkü zarfım yoktu evde. Çünkü kimseye 
mektup yazmadım. Çünkü k imse bana mek tup yazmazdı. Korktum. 
Çünkü, 'demek ki' diyemeyece ğim bir yerlere gelmiştim. İçime bir 
ağrı saplandı. Ne olur du bir 'demek ki' daha diyebilseydim. Zarfı, 
olduğu yere bı raktım. Çevremde bir 'demek ki' aramaya başladım 
ümitsiz ce. Yavaşça salona doğru çekildim. Fakat salonun kapısı 
kilitliydi. içime aynı ağrı gene saplandı. Ben kilitlerim ya. Her gün