yapmaz: yemeği örtüye dökmez, bardağa çarpmaz. Bütün
bunlardan önce, nişanlı bile olmadığı bir kızın akrabaları-nın evinde o kızla birlikte yemeğe kalmaz. Kalsa da kendiniyiyip bitirmez bunu düşünerek. Belirsiz bir kuruntu yüzün-den yemeği zehir etmez kendi kendine.
Durumumu düzeltmeliyim. Ne yazık, konuşamıyordum.
Başım dönüyordu; yerimden kalkamıyordum. Selim Işıkçökmüştü, çözülmüştü, bitmişti. Hâlâ aptal gibi gülümse-meye çalışıyordum. Kimsenin aldırdığı yoktu. Sadece ta-bakların hareketi görülüyordu; çatal-kaşık gürültüleri geli-yordu. Boğuk sesler işitiliyordu. Sade bir aile atmosferi için-de bir cehennem oyunu sahneye konuluyordu. Boyumdanbüyük işlere kalkmıştım. Şimdi, boyumdan küçük işleri bi-le başaramıyordum. Böylesine rezil bir yenilgi görülmemiş-ti. Gücümü tahminde yanılmıştım. T urgut evlendiği zamanben de evlenecektim. Çatal-kaşık ve fasulye pilakisi karşı-sında böyle ağır bir yenilgiye uğramayacaktım. Oysa fasul-yeyi ne kadar severdim. Her şeyle aramı bozdum artık. Herşey bana düşman kesildi. Tanrım, diye düşündüm ilk defa.İlk defa, Tanrım dedim; bıraksınlar beni artık...
20
T urgut başını kaldırdı: otomobilin arkasında bir adam du-ruyordu; bir köylü. “Bizim buraların havası sağlamdır bey ,”dedi. Neden Selim insanlarla kolayca konuşamadı? Köylü-lerle alay ederlermiş lisedeyken; Selim değil, arkadaşları.Kötü davranışlara karşı yeteri kadar direncim yok, derdi.Kötülüğün kuvvetine karşı duramazdım: onlarla birliktegülerdim, diye anlatırdı. Zayıflığından çoğu zaman yakınır-dı. “Yol yorgunluğumu gideriyorum,” diye karşılık verdiköylüye. Orta yaşlı bir köylü. Bu köylülerin de yaşı belli ol-maz. Orta yaşlı dediğin köylü senden küçük çıkar. Bir kere,
627