17 
Dün geeeki boradan eser yoktu. Pırıl pırıl, duru bir gün açılmıştı. Donmuş 
kar, göz açtırmayacak kadar ipileşiy ordu. Uzaktaki, ta bozkırın ortasındaki ka­
vak ağacı yanındaymış, elini uzatsan tutacakmışın gibi yakınlaşmıştı. Dalla­
rının üstündeki donmuş karlar, neredeys e, bir yel fisildese dökülüverecekmiş 
gibi. Ortalık bir de ılık ki, bir mayıs ortasının çiçekli günlerinden. Neredey­
se bahar, tekmil tomurcuklarıyla patlayıverecek, şu donmuş karı silip süpürüp, 
alıp götürecek. 
Hasan içerden gülerek çıktı. 13acaklannı dizlerine kadar çemremişti. Küçük 
baltası, ipi elindeydi. 
Anası: 
"Kurban olayım Hasanım, bu seferki odunların azıcık canlı olsun. Ocağa ko-
yar koymaz bitiv-eriyordu öteki getirdiklerin ." 
Ummahan: 
"Ben de gideceğim ," dedi. 
Hasan: 
"Git," dedi. "Benimle gelme de, kirninle gidersen git. İşte koskocaman orman 
önünde ." 
Ummahan ağlamsı ağlamsı: 
"Ana," diye bumunu çekti, "ben onunla gitmek istiyorum. Hasanlan gitmek 
istiyorum. Söylesene '" 
Elif sesini dikleştirdi: 
"Kızı da birlikte götür. O da bir yük yüklenir. Kötü mü, iki yük odun getirir­
siniz." 
Hasan: 
"Götürürüm ama hiç konuşmasın. Vır vır, başımı şişiri yor." 
Ummahan: 
"Ağzımı açmam ," dedi. 
Yola düştüler. Kapılanndan ayrılır ayrılmaz komşulannın çocukları da onlara 
katıldı. 
Hasan büyük oğlana: 
"Nereye böyle?" diye sordu. 
Çocuk: