telaşlanmıştı. Duvarlarında Atatürk'ün ve Sunay'ın resimleri asılmış  bir odada 
biraz bekledikten sonra İ pek Kadife'nin içeriye tek baş ına girdiğ ini görünce ne 
yaparlarsa yapsınlar, kızkardeş inin bu akş am sahneye çıkacağ ını hemen anladı. 
ipek Ka'yı sordu. Kadife onun kendisiyle konuş tuktan sonra otele döndüğ ünü 
söyledi. İ pek yolda rastlaş madıklarını söyledi, ama bu konunun üzerinde 
durulmadı. Turgut Bey yaş lı gözlerle sahneye çıkmaması için Kadife'ye yalvarmaya 
başlamıştı çünkü. 
"Bu saatten, bu iş  bu kadar ilan edildikten sonra sahneye çıkmamak, çıkmaktan 
daha tehlikeli babacığ ım," dedi Kadife. 
"Başını açınca imam hatiplilerin nasıl öfkeleneceğ ini, herkesin ne kadar 
kinleneceğ ini biliyorsun değ il mi Kadife?" 
"Açıkçası babacığ ım, yıllar sonra, sizin bana 'başını açma' demeniz, bir 
şakaymış gibi geliyor." 
"Bunun ş akası yok Kadifeciğ im," dedi Turgut Bey. "Onlara hasta olduğ unu söyle." 
"Hasta değ ilim ki..." 
Turgut Bey ağ ladı biraz. İ pek babasının, bir konunun duygusal yanını bulup ona 
yoğunlaşabildiği zamanlarda hep yaptığ ı gibi, aklının bir yanıyla döktüğ ü 
gözyaşlarına kendisinin de inanmadığ ını hissetti. Turgut Bey'in acısını 
yaşayışında öyle yüzeysel ve içten bir yan vardı ki İ pek onun tam tersi bit 
nedenle de içtenlikle gözyaş ı dökebileceğ ini hissedebiliyordu. Babalarını iyi ve 
sevimli yapan bu özellik ş imdi iki kardeş in asıl konuş mak istedikleri konu 
yanında utanılacak kadar "hafif kalıyordu. "Ka ne zaman çıktı?" diye sordu İ pek 
fısıldar gibi. "Çoktan otele dönmüş  olmalıydı!" dedi Kadife aynı dikkatle. 
Birbirlerinin gözlerinin içine korkuyla baktılar. İ pek dört yıl sonra, Yeni 
Hayat Pastanesi'nde bana o an ikisinin de Ka'yı değ il, Lacivert'i 
düşündüklerini, birbirlerinin bakış larından bunu anlayıp korktuklarını, 
babalarına ise hiç mi hiç aldırmadıklarını söyledi. Ipek'in bu itiraflarını bana 
gösterilmiş  bir ya- 
385 
kınlık olarak yorumluyor, hikâyemin sonunu artık kaçınılmaz olarak onun bakı ş 
açısından göreceğ imi hissediyordum. 
İki kızkardeş  arasında bir sessizlik olmuş tu. 
"Lacivert'in de istemediğ ini söyledi değ il mi?" dedi İ pek. 
Kadife "babam duydu," diyen bir bakış la baktı ablasına. İ kisi babalarına bir göz 
attılar ve Turgut Bey'in gözyaş ları arasında kızlarının fısıldaş malarını 
dikkatle izlediğ ini ve Lacivert sözünü iş ittiğini anladılar. 
"Babacığ ım biz ş urada abla kardeş  iki dakika konuş sak." 
"Sizin ikinizin aklı benimkinden her zaman üstündür," dedi Turgut Bey. Odadan 
dışarı çıktı ama arkasından kapıyı kapamadı. 
"İyi düşündün mü Kadife?" dedi İ pek. 
"İyi düşündüm," dedi Kadife. 
"Biliyorum iyi düş ünmüşsündür," dedi İ pek. "Ama onu bir daha göremeyebilirsin." 
"Sanmıyorum," dedi Kadife dikkatle. "Ona çok da kızıyorum." İpek, Kadife ile Lacivert arasında öfkeler, barış malar, kızgınlıklar, iniş  
çıkışlarla dolu uzun ve mahrem bir tarih olduğ unu gözünün önüne acıyla getirdi. 
Kaç yıldır? Bunu tam çıkaramıyor, Lacivert'in kendisiyle Kadife'yi birlikte 
idare ettiğ i sürenin ne kadar olduğ unu kendine artık bir daha hiç sormak 
istemiyordu. Ka'yı Almanya'da kendisine Lacivert'i unutturacağ ı için bir an 
sevgiyle düş ündü. 
Kadife de iki kardeş  arasındaki geliş en o özel sezgi anlarından birinde 
ablasının ne düş ündüğünü hissetti. "Ka, Lacivert'i çok kıskanıyor," dedi. "Sana 
çok âşık." 
"Bu kadar kısa sürede beni böyle sevebileceğ ine inanmıyordum," dedi İ pek. "Ama 
şimdi inanıyorum." 
"Onunla Almanya'ya git."                                                      ' "Eve döner dönmez bavulumu hazırlayacağ ım," dedi İ pek. "Ka ile Almanya'da mutlu 
olabileceğ imize gerçekten inanıyor musun?" 
"İnanıyorum," dedi Kadife. "Ama geçmiş teki şeyleri Ka'ya söyleme artık. Ş imdiden 
çok fazla biliyor, daha fazlasını da seziyor." ipek Kadife'nin hayatı ablasından daha çok tanıyan o muzaffer havasından nefret etti. "Sanki oyundan sonra eve hiç dönmeye-cekmiş sin gibi konuş uyorsun," dedi.