"Yaa! Nereye gidiyorsun?" 
"Kemah'a!" 
Nazlı, kedinin yattığı koltuğa oturmuş, kediyi kucağına almıştı. 
"Doğuya gidiyorsun demek?" 
Ömer birden: "Sana Montesquieu gibi doğudan mektuplar 
yazayım mı?" dedi. Şaşkınlaştı. "Yok, yok o İran'dan mektuplardır 
değil mi? Hayır, o da değil. Bir İranlının mektupları... Sen okumuş 
muydun?" 
"Okumuştum!" dedi Nazlı. Yüzünden bir şey anlaşılmıyor­
du. 
"Çok okuyorsun galiba!" dedi Ömer. Sonra bir şey hatırlamış 
gibi oldu: "Ben yaşamak gerektiğine inanıyorum!" diyerek ayağa 
kalktı. Çok aptal buluyordu kendini. 
"Evet, ama sen bir erkeksin!" dedi Nazlı. 
Bu sırada teyze içeri girdi. İki gencin konuşmasında hemen 
hayran olunacak birşeyler bulmuştu galiba. Bir gölge gibi, 
varlığını duyurmamaya çalışarak, sessizce bir köşeye oturdu, 
ama Ömer onu farketmişti. Sözlerinin onun tarafından dikkatle 
dinlendiğini anlıyordu. 
"Doğru! Senin işinin ne kadar zor olduğunu biliyorum. Burada 
kadınlara dünya gerçekten cehennem. Sizleri evlerin içine 
mahkûm ediyorlar!" Bunları Cemile Hanım'a bakmadan söy­
lemişti. 
"O kadar da değil. Sonra insan bu sınırları zorlayabilir!" dedi 
Nazlı. 
Ömer, "Aman, ne kadar akıllı!" diye düşündü. "Bir kişiliği 
var... Şu söz: 'Sınırları zorlayabilir...' Herkesin söyleyemeyeceği 
bir şey bu. Üstelik sevimli de." Kendini bayağı buldu. 
"Sonra bizde inkılâplar yapılıyor!.." dedi Nazlı. "Bazı ba­
kımlardan çok ileriyiz!" 
"Evet!" dedi Ömer. 
"Sen ama, galiba inkılâpları küçümsüyorsun!" 
"Yok, yok! Sakın şey sanma. Ben kendi hırslarımı..." 
"Aaa, ne biçim şeyler söylüyorsun misafire!" diyerek Cemile 
Hanım Nazlıyı payladı. 
Ömer birden: "Ben kendimi bir fatih olarak görüyorum!" 
dedi. 
238