Nişan
Çalan parça bitince hemen yenisi başladı. Bu daha da yavaş ve 
duygulu bir parça ydı. Sofrada uzun, çok uzun bir sessizlik oldu ve acı  
veren k ıskançl ık s ıvısının kan ıma karış makta oldu ğunu hissettim. Ama  
bunu hissetti ğimi kabul etmek de istemi yordum. Dans edenlerin  
birbirlerine daha da sokulduklar ını, dans pistini se yredenlerin  
yüzlerinde beliren o ciddi ve hafif k ıskanç bak ışlardan da  
çıkarabiliyordum. Ne ben ne de Mehmet dans edenlere bakm ıyorduk  
hiç. Ağabeyim bir şeyler söyledi, y ıllar sonra hiç hat ırlam ıyorum  
dediklerini, ama çok önemli bir şeymiş gibi konu ya girme ye çal ıştığım ı 
hat ırlıyorum. Derken daha da a ğdal ı ve "romantik" bir müzik parças ı 
başlayınca, yaln ız ağabeyim değil Berrin, Sibel, herkes dans edenleri,  
birbirlerine sar ılmalar ını göz ucu yla se yretme ye başlad ı. Kafam ın içinde  
hiçbir şeyi toparlayam ıyordum. 
"Ne diyorsun?" dedim Sibel'e. 
"Efendim? Bir şey demiyordum. İyi inisin sen?" 
"Gümüş Yapraklarda bir not yollayalım da biraz müzi ğe ara  
versinler mi?" 
"Niye? A b ırak art ık, dans etsin misafirler," dedi Sibel. "En  
çekin genler bile göz ko yduklar ı k ızlar ı dansa kald ırm ışlar bak. inan  
sonunda yar ısı evlenir o k ızlarla." 
Bakmad ım. Mehmet ile göz göze de gelmedim. 
"Bak geliyorlar," dedi Sibel. 
Bir an Füsun ile Kenan' ın geldi ğini zannetti ğim için kalbim  
hızlanm ıştı. Nurcihan ile Zaim'mi ş, dans ı b ırakmış lar masa ya 
dönü yorlard ı. Kalbim hâlâ h ızla at ıyordu. Yerimden f ırlad ım ve  
Zaim'in koluna girdim. 
"Gel, sana barda özel bir ş ey içireyim," deyip onu bara götürdüm.  
Kalabal ık içerisinde ben gene pek çok ki şiyle sar ılıp öpüşürken, Zaim  
kendisine il gi gösteren iki k ızla şakalaş tı. Uzun, si yah saçl ı, kemerli  
Osmanl ı burunlu ikinci k ızın umutsuz bak ışlar ından, birkaç yaz önce  
Zaim'e fena â şık olduğu, hatta intihara te şebbüs etti ği yolundaki  
dedikodular ı hat ırlad ım. 
 
145