AVLUDAKİ TREN 
"Hadi uyu," diyorum kardeşime usulca, "anne korktu 
yine." 
Gözlerimizi kapıyoruz. 
Şekerli suyu içince kendine gelir gibi oluyor. Ağlamıyor 
da, derin derin soluklanıp hıçkırıyor yalnızca. 
"İyiyim," diyor, "ışığı kapa istersen, çocuklar uyanma­
sın." 
Babamın çıplak ayakları sessizce geçiyor yatağın ya­
nından. Elektrik düğmesi çat ediyor, oda karanlığa gömü­
lüyor. 
Fısıl fısıl konuşuyorlar . 
"Yine ineği gördüm. Şurda, çocukların yatağının az 
ilerisinde, gözlerini kocaman kocaman açmış yerde debe­
leniyordu." 
"Boş ver," diyor babam, "sattık gitti işte." 
"Saralı olduğunu bilmiyor muydu sanki? Komşu ola­
cak sözde, hacı olacak! Bunu bize neden yaptı? Sakalın­
dan utansın rezil adam ... Bizim gibisinden ne istedi ... " 
"Bu da işin tuzu biberi oldu ... Kısmet işte ... " 
Sonra o fısıltılar da duyulmaz oluyor. Tepesinde iki ça­
nı olan saat, arkalığında babamın pantolon ve ceketinin 
asıldığı sandalyenin üzerinde tıklayıp dururken uykuya 
dalıyorum. 
Bir bekçinin uzaktan duyulan düdüğü Karakız'ın tren 
düdüğünü andıran sesine dönüşüy or. 
* 
Kardeşim başını iki yana sallayarak gülüyor. "Demek 
böyle bağırıyordu," diyor ve o sesi çıkarıyor. 
"Evet," diyorum, "avlumuzdan bir tren geçmişti, ama 
sen çok küçüktü n." 
77 Dört Duv ar Beş Pencere, 
Can Yayınları, 
2000, İstanbul, s. 13