ıçın, bu kadar az zaman kalmışken? Şu kutlama 
programını kemoterapiden önce halledebil seydik 
keşke! Kemolar giderek daha çok yorgunluk ve sı­
kıntı vermeye başladı çünkü. Eskiden kemodan 
kalkar kalkmaz işlerimin başına koşabilirken artık 
günlerce dinlenmem, mide bulantılarının geçmesi­
ni beklemem gerekiyor. 
Odaya geldiğimde, televizyonu sabah haberleri­
ni almak için açtırmıştım ama hemşireyle sohbet 
ederken sessize almış, Zeynep. Kan verirken, sesi 
sonuna kadar kısılmış televizyonda sabah haberleri­
ni okuyan sunucunun, arka planında akaduran re­
simlere bakıyord um gözucuyla. Birden gözüme 
pek tanıdık görüntüler takıldı. Kapısında ÇAGDAŞ 
YAŞAMI DESTEKLEME DERNEGİ yazan 
dernek binasını gördüm bir an. 
"Şu televizyonun sesini açar mısınız lütfen," 
dedim, hemşireye, "bakın kumanda şurada." 
Hemşire, kumanda ya uzandı, sokak kapısının 
zili de işte tam o anda çaldı. 
"Aman siz kımıldamayın," dedi hemşire, bir 
eliyle bir parça pamuğu kan aldığı noktaya bastırı­
yor, diğeriyle televizyonun sesini açmaya çalışıyor­
du. Sesi yükselttiğinde, görüntü değişmişti ve 
Çağlayan, paldır küldür merdivenlerden aşağı ini­
yordu. Herhalde bakkal çırağı gazete getirdi, diye 
düşündüm. 
"Çağlayan," diye seslendim, "sonra gel de bir 
bak, televizyonda bizim dernekle ilgili bir haber 
291