kitabımı sol elime mi verirdin yoksa sağ elime mi?"
"Tanrı olsaydım," dedi Ömer gülerek, "kitabını kafana atardım."
"Ama sence de şiirsel bir metafor değ il mi bu?" diye sordu Gail, 
insafsız inadıyla.
"Hayır, değil," dedi Ömer onu avuturcasına kolunu uzatarak, "ama sen 
kesinlikle öylesin. Hayatımdaki en şiirsel şeysin sen."
Bu kelimeler ağzından çıkar çıkmaz beklenmedik bir kasvet çöktü Ömer'in 
içine, sanki şiirsel artık mevcut olmayan demekti. Daha önce de böyle
hissettiğini hatırlıyordu, ama ne zaman ve nerede olduğunu 
hatırlayamıyordu.
333
içimdeki Aç Ağı z
Gece. Alegre kendini tam anlamıyla kendisi hissedebildiği tek yerde, 
mutfakta yalnız. Mutfak onun memleketi. Çoğu sürgüne gönderilmiş, 
sınırdışı edilmiş, gönüllü de olsa zorlanarak ABD'de yabancı kalıbına 
sokulmuş bir akrabalar ve dostlar halkasıyla çevriliyken mutfağın da 
onun anavatanı olduğuna kimse inanmaz, bu yüzden de kimseye söyleyemez. 
Aslında Alegre mutfakta bulunmanın onu mutlu edip etmediğini bilmez . 
Ama belki de mesele bu değildir. Ne de olsa vatan denilen illa da 
mutluluk sağlamaz insana. Her halükârda emin olduğu bir şey varsa o da 
mutfağa ait olduğu. Buraya başkaları için yemek pişirmeye gelir ama ara 
sıra kendisi, sadece kendisi için gelir, tşte  o anlardan biri bu. Bu 
gece Alegre pişirmek için burada değil. Bu sefer içindeki aç ağızı 
doyurmak için gelmiş mutfağa.
Vakit geç. Ama fark etmez. Aç ağız yeme alışkanlıklarının zamanlaması 
dışındadır. Normal yeme alışkanlıkları olan insanlar, yeme bozukluğu 
olanların yemeği saplantı haline getirdiğini düşünmekle hata ederler. 
Tüketilecek yemeğin miktarı ve kalitesinden ziyade, yeme düzenini 
sürdürmektir Alegre'nin beceremediği. O şaşmaz yemek düzeni, her sabah, 
öğlen ve akşam tam aynı saatte yemek... sonra tekrar sabah, öğlen ve 
akşam... tekrar, tekrar, her gün. İnsanlar aynı düzen doğrultusunda tam 
aynı anda acıkabildikleri için birlikte yemek yiyebilirler. Alegre 
yiyemez. Ağzı zaman zaman acıkır; ayda bir, bilmem ne kadarda bir, 
yüzyılda bir. Başka insanların ağızlan yüzlerindedir, çocuk resmi gibi 
bariz bir çizgi, ilk bakışta hemen seçilir, vücutlarından dışarı açılan 
bir giriştir. Alegre'nin ağzı ise yüzünden silinmiştir; vücudundadır, 
rahminde
334
bir yara, derinlerde çalkalanan bir bo şluk. Hep gerided ir, karanl ıkta 
pusuya yatıp bekler, sadece kendi istediğinde çıkar. Zamanın dışında 
olduğundan geçmiş kaydı yoktur. Bu yüzden de aç ağız ne zaman yemeye 
başlasa daha önce hiç yememiş gibi önüne geleni yutar. Zamanın dışında 
olduğundan gelecek algısı da yok tur. Bu yüzden de ne zaman yemeye 
başlasa bir daha asla yiyemeyecekmiş gibi önüne geleni yutar. La Tia 
Piedad'ın porselenlerinin aksine Alegre'nin vücudundaki dişi -ağız tam 
bir sıfırlanmanın, kasıtlı bir bellek kaybının özlemini çeker.
Açlık. Kâseler dolusu gevrek, önce Piyu'nun cevizli, üzümlü 
gevreklerini, sonra Abed'in bayıldığı ballı gevrekleri yedikten sonra 
kendini daha aç hissederek buzdolabına yöneldi. Abed'le Piyu bu 
gevrekleri her sabah kahvaltıda yerdi. Alegre hiç yemezdi. O kadar 
kaloriliydiler ki. Ama sonra böyle bir gece gelir ve bütün o sabahlar 
boyunca kaybettiklerini telafi etmek istercesine bir oturuşta bir 
kutuyu mideye indirirdi. Sütle birlikte bir kulu gevrek 1880 kaloriydi, 
toplamda 75 gr. şeker kadar. Durmak için çok geçti. İçindeki aç ağız 
tümüyle uyanmıştı.
Buzdolabını açıp görmeyen gözlerle içine baktı, bir dilim mo -zarella 
aldı, bir dilim daha, dolabı kapadı, dolabı açtı, devasa bir dilim