gözleri dolar: "Eski yaralar, albayım. Sizinle bir savaşım yok. 
Üç yüz üçten kalma, işte şuramda ." Gül Palyaço! Ha-ha. 
"Merhum ınülazımıevvel Naşit Beyle Şark cephesindeyken ... 
Böyle havalarda sızlar. Doktor söylemişti, binbaşı Kamil Bey. 
Ucuz kurtulmuşsun Hikmet, demişti. lçime yün fanila giy­
meliymişim. İhmal ediyoruz işte. Sigarayı da biraz azalt dedi­
ler. Bilirsiniz bu doktorları ." İnsanlarla birlikte bulunma de­
diler. Yalnız kalma dediler. Üzülme dediler. Sevinme dediler. 
"Fakat hiç belli olmuyor. Aslan gibi adamlar devrilip gidiyor 
da biz, kör topal idare ediyoruz işte. Zahmete alıştık; onsuz 
yapamıyoruz. Ben de doktoru dinlemiyorum albayım. Bir si­
gara verin bana." Albay sevindi; kırmızı çiçekli sigara kutu­
sunu açtı. Sermet Bey de yaktı, titreyen elleriyle. Sen bütün 
emekli albayların ümidisin Hikmet. Sen de, 'Bir sigara verse­
ne,' diyen askerlik arkadaşın gibi olursan, ne yapar bunca tit­
reyen el? (Allah göstermesin.) Sen daha gençsin, bir yolunu 
bulursun. "Söndü galiba." Bir kere de sen yak, Hüsamettin 
Albayım. Nedir bu başımıza gelenler? 
Bütün dünya emekli albayları ... Hikmet, çevresine baktı: 
Yaratık seyreden köylüler , kap1c1, balıklar ... hepsi gitmişler. 
Onlan, daha yakından tanımak istiyordum; ayaklarımı uzatıp 
hepsini seyretmek istiyordum. Şu manasız şiirinizle ve titre­
yen ellerinizle ... İnsanlara neden bu kadar kızıyorsunuz Hik­
met? (Siz.) Onlara acımak gerek. Size inanmıyorum Bilge. 
(Siz.) Sizin, birbiriniz var: Nazminiz var, Bilgeniz var. Bizim 
ancak benimiz var. Ha-ha. Siz birbiriniz renksizkokusuztat­
sıztuzsuzlaştmrsınız. Benim öfkemi eritecek ... anladınız mı? 
Kadmlar şöyledir, kadınlar böyledir, değil mi Sevgi? Öyle mi? 
(Öyle mi gözleri, sana inanmıyorum elleri.) Benim kimseye 
minnetim yok vesaire, Bilge. (Bir gün seni de görürüz bak1ş­
lan.) Bilge neden Nazmi'den aynldı? Bilmiyorum Sevgi. An­
laşamadılar herhalde. Garip. Evet garip. tık tanıdığım gün, 
kürkünü çıkardığım gün bilseydim aynlacaklanm ... kalbim-
100