Yer Demir Gök Bakır 511 
Dudaklarının kıpırtısını gören Fatmaca ayaklarına kapandı: 
"Seni gönderene kurban olayım, Taşbaşcam," dedi. "Seni Allah gönderdi. Kı­
zımın yüzüne güldü de ... " 
Ayaklarını bıraktı, kalktı ellerine sarıldı. Taşbaş onun elinden kurtulup, eve 
kaçtı, kapıyı sürmele di. Ağır bir yükten kurtulmuşçasına rahatladı. 
Şimdi artık, iyi olsa da bu kız, iyi olmasa da hastalar akını başlayacaktı. Ne 
yapmalı, onun önüne nasıl geçmeliydi? 
Fatmaca sevinç içinde kızını sırtladı, yatağı kucağına aldı. Taşbaşın kapısını 
bir daha öptükten sonra oradan ayrıldı. 
Fatmaca oradan ayrılır ayrılmaz, Taşbaş dışarıya fırladı. Dışardaki kalabalık 
daha dağılmamıştı. Kalabalığa karıştı: 
"Durun dağılmayın, size bir iki sözüm var," dedi. 
Kalabalık donmuşçasına, şaşkın, tuhaf bir yaratığa bakareasma ona baktı kal­
dı. Taşbaş bu tuhaf bakışların ağırlığı altında bocaladı, kekeledi, terledi. Bir süre 
ne yapacağını bilmeden bir o yana bir bu yana yürüdükten sonra, kendini azıcık 
toparlayabildi: 
"Vallahi ," dedi, "ben hiç ermiş değilim. Benim için, soyum için çıkarılanların 
hepsi bir yalan. Bakın hele, sizin gibi bir günahkar kulum. Ömrümde namaz kıl­
madım. Gizli gizli oruç yedim. Hayvanlarla cima ettim. Çukurovada pamuk hır­
sızlığı yaptım ki, Koca Halilden beter. Rakı da, şarap da içtim. Irza da geçtim. Her 
bir boku yiyip, her bir kötülüğ ü yaptım. Koca Halilden ermiş olur da benden ol­
maz. Benim yakarnı bırakın. Bir ermiş bulun ki, gerçekten ermiş olsun da işimize 
yarasın. Öylesi de bu köyde var. Adı da Ökkeş Dağkurdu. Günde beş vakit değil, 
on Yakit namaz kılar. Bir ay değil, altı ay oruç tutar. Allahın bir sevgili kulu. 
"Kim çıkardı beni ermiş diye? Arkamda yedi ışık varmış da, uçuyormuşuru da ... " 
Güldü: 
"Bakın bakalım, nerede ışık? Bakın hele ... Bakın hele bakın. Işık değil, çöp bi­
le yok. Beni bırakın. Yakarnı bırakın. Sonu kötü olacak. Siz beni seversiniz. Bana 
kötülük etmeyin. Beni, böyle giderse ya deliler darnma atarlar, ya da mahpusane­
ye götürürler. Ya da ipe çekerler. Yazık değil mi bana?" 
Konuştu , konuştu , konuştukça açıldı. Dört yanındaki kalabalık gittikçe büyü­
yordu. Duyan geliyor, duyan geliyordu. Evlerde kimse kalınamacasma Taşbaşm 
başına doluşuyor, Taşbaş, bütün inanciırma gücünü kullanarak, kendisini yerin 
dibine batırarak, konuşuyordu. Her sözünü de: 
"Böyle bir adamdan ermiş olur mu?" diye sorarak bitiriyordu . 
Köylünün onu onaylamasım, amenna, böyle bir adamdan ermiş olmaz deme­
sini bekliyordu. Kimsecik de ağzını açmıyordu . 
Gün kavuşuncaya kadar böyle konuştu . Sözünü bitirirken mutluydu . Böyle 
bir adama da bu köylü ermiş derse desini