KIZ 
ANNEIV 
KIZ 
ANNEIV 
KIZ 
ANNEIV 
KIZ 
ANNEIV 
KIZ 
BABAIV 
ANNEIV 
BABAIV 
ANNEIV 
BABAIV : Fakat... 
: (Tekrar ağlamaya başlar.) Ah, biraz da paralı olu­
vereydi!.. 
: Umurumda sanki. 
: Yine başlama ... Amanın, sesler duydum. Geldi­
ler galiba ... Ha bak, aklımdayken söyleyeyim ... 
Babanın elini öperken de gülü gülüverme. 
Adam seviniyorsun sanır. 
: Niye sevineyim? 
: Eh, kim bilir! 
: Anlamıyorsun ... Hala gülmemden korkuyorsun ... 
: (Telaşlı) Anlıyorum ... Anlıyoru m... Hadi... Onlar 
yukarı çıkmadan biz inelim bari ... Sen görümce­
lerinle gideceksin ... Biz babanla sonradan arka­
dan geliriz. 
(Kız bir köşeye kaçar.) 
: Ay, gelmesin ... Utanırım. 
(Baba IV girer. Diğer tablolarda gördüğümüz Baba. 
Başka kılık, başka makyajda. İlk nn lıer halinde bir 
cekingenlik. Kızın yüzüne bakmaz. Bu çekingenlik 
sözleriyle bir zıtlık yaratır.) 
: Hazır mısınız? 
: Hazırız, hazırız. 
: Hadi. İnin öyleyse. Bekliyorlar. 
: Kızıma bir bak ayol. Ne güzel oldu. 
(Dışardan gürültüler, çalgılar duyu lur. Bir araba 
kornası sürekli çalar.) 
: Yüzünü ne diye boyamış böyle, şebek gibi, 
(Kız önüne bakar.) 
ANNE IV : A, hiç de boya değil. Kendi rengi. 
BABA iV : Her neyse ... Zaten bize düşmez arhk. Bugüne 
bugün evli biri dernektir. Kocasına karşı itaatkar 
olsun. 
71