"Nasıl bir adam?" 
"Bizim muhbiri hasımız. Hani bütün at hırsızlarını takip 
ederek bize yerlerini bildiren, kısa boylu, cin gözlü zayıf 
adam ... " 
"Tanıdım," dedi Yüzba şı. "Ne de hoş bir adama benziyor­
du. Benim aleyhime Ankaraya nasıl böyle bir mektup yazdıra­
bilir, ha ne dersin Asım Çavuş?" 
"İnsanoğludur, insanoğlu belli olmaz Yüzbaşım. Bir ağaç 
bin damardır, damarlannın dokuz yüz doksan dokuzu yeral­
hnda, ancak bir tanesi dışardadır. İnsanoğlu da böyledir. Sanı­
yorum ki o yazmamıştır bu mektubu, ona yazdırmışlar dır." 
"Ben de öyle zannediyor um. Yazdıranı bize söyler, değil 
mi?" 
"Söyler Yüzbaşım, o bizim muhbiri hasımızdır, sizi de canı 
gibi sever." 
"Ben de öyle bilirdim. Kenan nasıl yaptı bu işi bana? O mek­
tuplan okuyunca kendimden geçtim, · insanlığımdan utandı m. 
Daha da kendime gelemedim. Eğer o kendim olduğunu unutup, 
şu Yüzbaşıyı yakalayıp ifna mektuplardan bir tanesi kumandan­
lığın, Dahiliye Vekilinin eline geçmiş olsaydı, mutlaka katlime 
ferman okunurdu. Mektuplar o kadar tesirli ki, ben bile bir ara, 
kendim olduğunu unutup, şu Yüzbaşıyı yakalayıp ifna edeyim, 
diye düşündüm. Benim gibi bir insan için, uydurma da, yalan da 
olsa böyle şeyler yazılır mı, nasıl kıym ışlar bana, şu insanoğlu çok 
gaddar, Asım Çavuş, çok gaddar ... Ben, bilerek, salt beni mera­
simle karşılasınlar, bana madalya versinler diye, Kara Osmanı İn­
ce Memed yaparak öldürmüşüm ... Öldürdüğümüz dokuz kişinin 
de hiçbir suçlan yokm uş! Biz onlan Bakırgediğinde yakaladığı­
mızda at otlatıyorlarmış, köylü delikanlılan imişler. Olam az." 
"Olamaz ama, olur," dedi Asım Çavuş. "Bekleyelim Yüz­
başım, bu çıfıt çarşısı kasaba daha ne işler açacak başım ıza." 
"Haklısın," dedi Yüzbaşı, "bekleyelim ve çok müteyakkız 
olalım ... " Acı acı güldü. "Ali Onbaşıyı çağı r." 
Ali Onbaşı kapıda bekliyordu. Gözleri yaş içinde içeriye 
girdi. 
"Buyur Yüzbaşım," dedi ölgün, bitkin bir sesle: 
"Kenanı derakap bugün burada ister im."