Iççekişleri işitiliyor belki, fakat adamın dudaklarında öpüşler henüz ürkek. Sarıldığı  
bedenin bütün kanallarından kapıları usulca tıklatmadan geçmenin onmaz yaralara  
yolaçacağını düşünüyor olabilir.
Kızla oğlan sevişmeye girişmişler girişmesine de, çarşafların kedi desenleri varmış. Uzun  
bıyıklarıyla gülen, pençe
atan, sırt kabartıp hırlayan bir yığın kedi. Genç adam karısına, ne bileyim işte, diyordu,  
miyavlamalar arasında seviştiğimizi bir türlü anlayamadım. Sürekli kedi miyavlamaları  
işitiyor, pençelendiğimi, boynumun, yüzümün, karnımın, kalçalarımın tırmıklandığını  
sanıyordum. Unutma ki, bu benim ilk defa tepeden tırnağa çıplak durumda yine tepeden  
tırnağa çıplak bir kızla aynı yatakta oluşum; kedilerse ciğerlerime, böbreklerime  
saldırıyorlardı, biliyor musun, doluyor doluyor boşalamıyordum, hep böyle oluyordum  
işte. En kötüsü, organıma bir pençe atılacakmış gibi, düşünsene... Karısı bir  
küçümsemeyle onu itiyor, başını çeviriyor, neyse ki benim nevresimlerimde hep çiçek ve  
kelebek desenleri vardı, hâlâ da öyledir; onların sesi çıkmaz; miyavlamaz, hırlamaz,  
tırmalamazlar, diyordu.
Ama çiçek saplarında dikenler olabilir?
Eh artık o kadarına da katlanmak gerekir.
Yok, niye? Aslında insanın dümdüz, ak pak çarşafları olmalı.
Ak pakmış! Ayol sular ya akmıyor ya da kirli kirli akıyor, kaymak gibi çarşaflar bile bir  
defada külrengi alıyor.
Bir şey mi söylediniz? Uğultudan işitemedim.
Şu iste pasta beyaz tül perde kullanmak pek akıl işi değil artık, diyordum.
Dümdüz, ak pak çarşaflarmış!..
Renkli olacaksa, ille hayvan resimleriyle desenlenmiş olması gerekmez ki; sonra öyle  
dalgalar, yelkenliler, Eyfel kuleleri falan...
Uzatma. Bunlar Eyfel Kulesi'nin aslını görmeyenler için. Herkes göremediği yerlerin ve  
şeylerin bari resmi, deseni falan olsun ister; ipek iççamaşırlan, sağlıklı güneşyanığı çıplak  
erkekler, yelkenliler... Fotoğraflar ne için çekiliyor sanki?
Asıl uzatan sensin. Yataklar ve çarşaflar da uyumak ve sevişmek içindir.
Aynı zamanda ölmek için. Memelerin nekadar düz. Dümdüz. Ölü. Ne dedin?
Yorgunum. Uyumak istiyorum. İyi ya, uyu. Ama hiç değilse horlama! Sen horlayınca ben  
uyuyamıyorum, memelerim dümdüz kalıyor. Yarın arkadaşlarla gideceğim. Nereye  
gideceksin? içeceğiz.
Kadına mı gideceksin? içeceğiz, dedim, için bakalım. Biz de kadınlar matinesine gideriz.
(Böyle yelkenli melkenli çarşafları
nereden bulursun bilmem ki.
Dalgalar köpüre köpüre üstümden geçiyor,
uğurtulu deniz mağaralarına doğru
sürükleniyorum. Boğuluyorum, gecenin bir saatinde
sular altında, kalıyor üşüyorum.
Ahhh çok üşüyorum, üşüye üşüye boğuluyorum!)
Şişşşt, uyan uyan! Yoksa kâbus mu görüyorsun?
(Kediler miyavlıyor. Susturun şunları, bırakın uyuyayım!)
içim donuyor, ayaklarım buz, başımda gurbet yelleri... Derdi ıstırabı ben mi yarattım?
Gecelerboyu şarkılar dinlemişler. Sular mağaralarda uğuldamış; erkek, dostunu  
bıçaklamadan önce: