Kulaklarda Fısıltılar 
Giorgio de Chirico, bankta oturanın kulağına yeniden fısıl­
dıyor: Yalnızca gözlerim kapalıyken gördüklerim gerçek. 
Usulca yumuyor gözlerini. 
Yunus'u uçak terminaline kadar bile geçirmeye gitmeye­
cekti. O kadar erken kalkmayacak, keyfini bozmayacaktı. 
Uyanmıştı, ama gözlerini açmıyordu. Artık nasıl olsa Yunus ge­
lir, kapısını tıklatır, aralar, ''Ben gidiyorum hocam, hoşça kalı­
nız, sakın kalkmayın, rahatsız olmayın, sağolun ... " falan der. 
Evet, kalkmayacak, onu terminale götürmeyecek. Hayatının en 
değişik kararıydı bu, fakat içini rahatlatmıyordu. Üstelik Yu­
nus'un da kapısını tıklattığı, yanına uğradığı yoktu. Sakın git­
miş olmasın? Kararını bozup, "Seni hiç değilse terminale kadar 
götüreyim," demek üzere kalktı. Ortalıkta tuhaf bir şeyler, kapı 
önünde mırıltılar vardı. Açıp baktı: Yunus, kendisinin üç ay 
içinde bir kere, o da şöyle çekine çekine selamlaşabildiği kom­
şunun pırıl pırıl kırmızı arabasına, hem de öne oturmuş. 
Asaf'ın, işinin başından aşkın olduğunu, bir selamı bile güç ve­
rebildiğini nazikçe çıtlattığı komşu ise, Yunus'un çantalarını ar­
ka bagaja yerleştiriyor. Öyle görünüyor ki Yunus, "Çantaların 
birinde kırılacaklar var, aman dikkat edin, onu üste koyun," bi­
le demiş. Bir şirket genel müdürü olan asık suratlı komşu. 
tu: Kapının önüne çıkınca adamdan utanmış, Yunus' a sormuş-
"Ne yapıyorsun?" 
"Hiç. Gidiyorum. Beni götürecek." 
"Nereye kadar götürüyor seni?" 
Yunus, yine her şey son kerte doğalmış gibi: 
138