KAPLUMBAĞALAR
 
248
 
 
«(Belânın berzahında kaldık!)» diyordu Battal. « (Cahallığı görüyor 
musun? Gözümüz kör! Dağlar bizi biliyor, biz dağları! Heps
i bu! 
Neyin ne olduğunu bulup çıkaramıyoruz! Kara bir şey! .. Adı kara 
kutu!..)»
 
Birkaç kişi hâlâ toprağa gömüp saklamayı öne sürüyordu. 
Hükümetle ilgili bir kutuyu nasıl gömebilirdin? Onu gökten atan, yada 
attıran hükümet, elbet bu köyün sınırları içine d
üştüğünü de bilirdi! 
Elinde aynalar, dürbünler ki... Gelip, «Ulan, niçin gömdün kutumu?» 
diye soramaz mıydı? Gömdün mü çürür, paslanır. Ondan sonra kalk 
ceremenin altından! Yoksulun yoksulu bir köy zaten Tozak...
 
Rıza’nın aklı fikri bundaydı. Hangi dersi y
aptığını, ne söylediğini 
bilmiyordu. «Toplay» diyeceği yerde «çıkay» diyor, çocukların da elleri 
ayaklarına dolaşıyordu. En «barut» çocuklar, 7 ile 8’in kaç ettiğini 
bulup çıkaramıyordu. Hepsinin aklında 
«
O
»
 
vardı. Ama hepsi 
korkuyor, çekiniyordu «o»nun ha
kkında konuşmaktan.
 
Bir zaman sonra Kır Abbas geldi okula. Kapıyı tıklatıp girdi: 
«Dolandım dolandım, duramadım, Irıza!» dedi. «Bir ha
-
 
bar var mı 
yeğenim?»
 
«Valla ne habar olsun, duruyor öyle!» dedi Rıza.
 
«Eee ne olacak dura dura?»
 
«Bilmem valla... Höküme
te gerekli bir şeyse, birini yollar aldırır. 
Heralda bir candarma gelir yakında...»
 
«Allah allaaah... Evel allah, kadim allah! ..»
 
Biraz geçti geçmedi, Battal çıkıp geldi:
 
«Ulan durdum durdum, duramadım. Ne oldu o namussuz?»
 
«Duruyor!» dedi Rıza.
 
Kır Abbas
:
 
«Duruyormuş öyle!» dedi.
 
«Gidip karakola habar versem mi acabola? deye düşündüm, sonra 
sabret Battal dedim kendi kendime. Ne yapacağımı bilemiyorum...»
 
Kır Abbas: