ve Uygulama Merkezi'ni bu evdeyken kuracak ve 
bu kurumun müdürü olacaktı m. İngiltere derma­
tologları nın kulübü olan Doıvling Club'ın onur 
üyeliğine de yine bu evde yaşarken seçildim. Aynı 
yıl içinde Çağlayan 'la Çınar yüksek öğrenime baş­
ladılar. 
Her ikisi de lise yıllarında parlak öğrenciler de­
ğillerdi. Çınar ağlayıp sızlanarak yatılı okuduğu 
Kabataş Lisesi'ni bitirmiş, üniversite sınavlarında 
tıp fakültesini kazanmıştı. Başarılı olması için ona 
ne hoca tutmuştuk, ne de kursa gitmişti . fakat 
okuduğu lise o kadar kuvvetliydi ki, orada edindi­
ği bilgilerin sına vı kazanması için yeterli olacağına 
inanıyordum. Çağlayan'ın işi daha zordu. Okulu 
hiç sevmeyen bir çocuktu. Sık sık okuldan kaçar, 
ödev yapmaz, hocalarla başı hep belaya girerdi. 
Ona kalsa liseyi dahi bitirmeyecekti ama Cevdet'in 
son yılındaki yardımları, benim ve babasının zoruy­
la, hiç sevmeyerek okuduğ u meslek lisesini bitir­
miş, Tatbiki Güzel Sanatlar Yüksek Okulu'nun sı­
navlarına girmeye hazırlanıyordu. Kazanacağına 
dair ümidi yoktu. Bu yüzden morali de bozuktu 
biraz. Akademi'de tanıdığım hocalar vardı ama on­
lardan oğlum için yardım istemeye yüzüm tutmu­
yordu. Oysa bana, "Akademi'de o kadar çok tanı­
dığın var, birinden yardım isteyiver, herkes öyle ya­
pıyor," demişler di. 
Kendi yaşamımda, hayatım boyunca ne kimseye 
ödün vermiştim ne de torpil kabul etmiştim. Üni-
214