kendini suçlu hissetmesi doğru değil. Aslında bunun zara-
rını ben çekiyorum. Erken kalkamadığım için çok imtihankaçırmışımdır. Uyanamıyorum, ne yapayım? Oysa, siz mü-hendisler erken kalkmalısınız, değil mi?
TURGUT (erken kalkmakla iyi bir şey yapmadığını his-
sederek): Mühendise bağlı.
(Esat kahvaltısını ederken T urgut, onu seyreder. Konuş-
madan, Esat’ın kahvaltısını bitirmesini bekler. Sonra, çekin-gen bir ifadeyle sorar.)
TURGUT: Bana, bir gün önce sözünü ettiğiniz oyunlar-
dan bahseder misiniz?
Esat, masanın önündeki sandalyenin yanından kalkar,
T urgut’un yanına gelir, yatağın kenarına ilişir. Düşünceleri-ni toplamak ister gibi, başını ellerinin arasına alır. Bir sürekonuşmazlar. Sonra Esat, ağır ağır anlatır.
“Selim, ilk yıllarda üniversiteden çok sıkılıyordu. Birçok
günler, evden çıkınca doğru bana gelirdi. Ben giyinip tıraşolurken, günlük programı çizerdi. Program onaylanınca,yemek bakımından evdekilere yük olmamak için, bakkal-dan alışveriş etmeyi teklif ederdi hemen. Bunu, aslında, ev-dekilerle mümkün olduğu kadar az karşılaşmak için isterdi.O sıralarda, evden aldığı harçlıktan başka geliri olmadığıiçin, fazla parası yoktu. Ben bu ayrı yemek düzenine itirazederdim: hep birlikte birşeyler yiyebilirdik. Olmazdı; o za-man her gün gelemezdi. Kısa zamanda bu yemek düzeninede alıştım. Bütün düzenlerine alıştım. Her sabah kapıyı aça-rak onu kimseye göstermeden yukarı çıkarma düzenine dealıştım. Bu düzenlerden biri bile herhangi bir nedenle bozu-lursa, o gün için kafasında kurduğu bütünlüğün zedelendi-ğini hisseder ve uzun süre kendine gelemezdi. Odaya birigirse belli etmeden huysuzlanır ve tekrar yalnız kalıncayakadar ‘yaşamazdı’.
“Günlük yaşantımızın ana çizgileri belli olduktan sonra,
382