224 KADERIN CILVESI 
— Aziz Edip Bey burada... 
Bu haberle damarlarına hava fişeği salıverilmiş gibi ihti­
yar herif kıvılcımlanarak odayı dört dönerken: 
— Aman aman benim burada olduğumu duymasın. 
— işte duyurmamak için sizi buraya aldık. 
— Bilir misiniz, bu uğursuz herif kimdir? 
— Bu ad kulaklarımdan içeri ilk defa girdi. 
— Aziz Edip karımın casusudur. \ 
— Eşiniz Hanımefendi casus mu kullanır? 
— Benim hareketlerimi kontrol ettirmek için. 
— Acayip şey. 
— Çok kıskançtır. Benim için yanar, ölür, bayılır. 
— Genç midir? 
— Benden üç dört yaş küçük. 
— Ne zamandan beri karı kocasınız? 
— Yirmi beş yaşından beri. 
Nâtık Bey kırk yıldan beri demeğe sıkılıyor. Yirmi beşle 
yılların uzunluğunu örtmeğe uğraşıyor. Havsalaya sığmaz ga­
riplikler... Yarım yüz yüa yakın bir evhlikten sonra kuvvet ma­
cunu ile birbirine sadakatsizlik eden bu çiftin hovardalıkları, 
kıskançlıkları gerçekten mahut yüz eUi yapraklık reçete def­
terinin kenarına yazılacak ve ibretlerle okunacak maceralar­
dan. 
Adamın karı koca hayatındaki tuhaflıklarını biraz deşmek 
için sordum: 
— Demek birbirinizi hâlâ bu kadar seversiniz? 
O şimdi beni görmek için kızgın bir hayretle başını duvara 
çevirerek: 
— Aman aman sus. Yıllar var ki, birbirimizle kardeşiz. 
Daha doğrusu ana oğul gibiyiz. 
—• Ana oğul? 
O ısrarla tekrar etti: 
— Evet ana — oğul... Bilmem ki nasıl anlatayım? Ben 
genç kaldım, o anam yerinde bir kadın Oldu. 
Kelimeleri alaylarımla boyayarak: 
— Maşallahmız var. Madem ki aranızda karıhk kocalık kal 
mamıştn'.