520 Yaşar Kemal -Dağın Öte Yüzü 
rı yerde üstüne yürüyebilirlerdi. Zamanı, koşulları bilirdi. Belki de bir kurşuncia 
kaçarlardı. Ama çoğunluk yürürlerdi. Kalabalığın böyle kinli işlerde kurşundan 
döndüğü az görülmüştür. 
Arkada, içerde, bir kedi durup durup miyavlıyordu. Bereket ki kadınlar kedi 
sesini duyacak kadar yakında değillerdi. Seferi deli ediyordu bu ses ama bir türlü 
de, şunu susturun, diye seslenemi yordu. 
Karşıdaki kadın topluluğ u keskin bir kılıcın ağzına benziyordu . Gittikçe de 
büyüyordu kalabalık. Kadınların boylan da uzuyordu. 
Bir horoz ötse, bir köpek havlasa, içerlerden bir erkek gelip sesiense işi tamamdı. 
Bu erkeklere de ne olmuştu? Neredeydiler? Kadınları salıverip ortalığa, ken­
dileri eve saklanmışlardı demek. Bir erkeğin gelip de kadın topluluğuna bir şey 
söyleyemeyeceğini biliyor. O yönden yüreğini sağlam tutuyordu . Bir korkusu 
vardı, bu anda Vurgun Ahmedin çıkıp gelmesiydi. Onun bile gelmesi kadınları 
harekete geçirebilirdi. 
Sefer yay gibi gerilmiş, bir güneşe, bir karşısında gittikçe büyüyen, devleşen 
kadınlara bakıyordu. Kadınlar gittikçe donuyorlardı. Ona öyle geliyordu ki, işte 
şurada, evinin önünde şu kadınlar Tekeç dağının kayaları gibi donup kalacaklar. 
Gün aşağı doğru sarkıyordu. Sefer sabırsızlıktan çatlıyordu. 
"Haydi kardaş, haydi güzel güneşim, aslanım , batıver," diyordu. "Haydi batı" 
Tepeden tırnağa ter içinde kalmıştı. Bu soğukta, bu ayazda. 
Elinden gelse, şu inmekte olan güneşi Tekeç dağının arkasına çekip indirive­
recekti. 
Şu kadınların önündeki, bir kaya parçası gibi dimdik, kaskatı duran Mer­
yemce güneşin batışına seyirci mi kalacaktı? Böyle donmuş mu kalacaktı sonuna 
kadar? Gün batınadan mutlaka bir şey yapacaktı Meryemce. O gözünü daldan 
budaktan sakınmazdı. Sakınmasın domuz karı. İlk kurşunu , hem de alnının or­
tasından, o yiyecek. 
Meryemce de ilk kurşunu kendisinin yiyeceğini biliyordu da bir türlü kıpır­
dayamıyordu . 
"Allahım ," diyordu, "koca Allahım , yüreğime azıcık güç ver. Güç ver de şu­
nun üstüne yürüyüm. isterse yürürken beni vursun." 
Bir yürüye bilse, biliyordu ki Sefer kaç kadın öldürürse öldürsün, gene ondan, 
çocuklarından, kanlarından, evinden bir parça bile kalmayacak, toz olacaktı. Bel­
ki de onlar üstüne yürürken, Sefer korkusundan elini tetiğe bile dokundurmaya­
cak, bir tek kurşun bile sıkamayacaktı. 
Akkısrağın kadınları ırzlarına geçen Beylerinin üstüne yürümüşler. Adam 
çekmiş mavzerini, bir hendeğe yatmış. Kadınlar korkmamışl ar, yürümüşler üstü­
ne. Bey bir tek kurşun bile sıkamamış, elindeki tüfeği atıp yokuş aşağı, bağırarak 
kaçmaya başlamış. Kadınlar da arkasından ulaşıp, bir anda parçalay ıvermişler.