doktur geldi, ölüyü buzhaneye kaldıracağız dedi. O zaman 
Ja le Hanım’m aklı başına geldi; hayır olmaz, geleneklerimize 
göre onu yıkayacağız. Stuttgart’dan bir hoca getirtmek müm­
kün değil mi? "Telefonla Konsoloshaneyi aradım; fakat hoca 
ile temas mümkün olmadı. Günlerden cumartesi olduğu için 
öğleye kadar her işi halletmek gerokiyorc^ı. Ne yapacağımı 
şaşırmıştım." Sonunda Hüseyin inan, "Babamı ben yıkarım," 
dedi. "£fu benim görevim." Ve hastanenin ameliyathanesinde 
Hüseyin İnan, babasının ölüsünü yıkadı. Bu arada Jale İnan 
çarşıdan kefen yerine geçecek bir bez satın aldı. Yalni 2, para­
lan ödemeden bir yere gidemezlerdi. Mustafa İnar\, öldükten 
sonra bile borçtan kurtulamamıştı. Ja le Hanım, Türkiye’ ye 
telefonlar etti. Koşuşup duruyordu; bu Frengistan’da insana 
acısıyla başbaşa kalma fırsatını bile vermiyorlardı, üzülecek 
vakit bile bırakmıyorlardı. Sonunda Türkiye’den, bir talimat 
verildi Türk Konsolosluğu’na ve para meselesi çözümlendi. 
Katacaoğlarr haklıydı: ‘Diyar bilip hu yerlerde kalınmaz'dı. 
Bu ülkelerde ölen hastaların faturaları, 'ölüm ilmühabe­
rinden önce çıkanhyordu.
Mustafa İııan ölmüştü. Bu kara haberi duyunca Türki­
ye’de birçok insan üzülecekti: Side’nin emekli müze memuru 
Halim Cen üzülecekti. Türkiye başbakanı yüksek inşaat mü­
hendisi Süleyman Demirel üzülecekti. Felsefe profesörü Veh­
bi Eralp üzülecekti. Manifaturacılar ve Kumaşçılar Çarşısı 
tüccarlarından Bahri Kınacı üzülecekti. Şair Behçet Kemal 
Çağlar üzülecekti. İsviçre’de doktora hocası Fritz Stüssi üzü­
lecekti. Sın ıf arkadaşı 227 Gandi Hikmet (Temiziç) üzülecek­
ti. Eski bakanlardan İhsan Topaloğlu üzülecekti. İstanbul 
beşinci noteri Vecdi Yarman üzülecekti. Liseden arkadaşı ec­
zacı Kemal Pamukçu üzülecekti. Side'deki balıkçılar üzüle­
cekti. Mühendis Mektebi'ndeki ayrılmaz dörtlünün geri ka­
lan üç üyesi yani Namık (Sılay), Müeyyet (Berdan) ve Şevket 
(Arat) üzülecekti. Büyükada’da otelci Gabi Vartanyan ü 2üle-
249