KADERİN CÎLVESI 149 
— Peki, peki. âlâ... ityi bir raslantı. Ben de böyle bir yer 
arıyordum. 
Diyerek cebinden bir hatıra defteri çıkardı: 
— Evinizin semt ve numarası? Odalarınızın sayısı? 
Söyledim. Hepsim dudaklarım yayan geniş, rahat bir gü­
lümseme üe yazdıktan sonra: 
— lîyi raslantı işte bu kadar olur. istanbul'u elek elek ara-
saydım, bu derece isteğime uygun bir ev bulamazdım. 
Bu pek anî ve pek hararetli babulleniş karşısında azıcık 
şaşırarak dedim ki: 
— Fakat efendim biz içinden çıkıp da evi bütün bütün ki­
raya veremeyiz. 
O şimdi gülümsemesini bir yelpaze gibi açıp kapayarak: 
—- Aman efendim size çıkınız diyen var mı? Bana. evden 
çok siz lâzımsınız. Namuslu adamlar... Ben parayı ev'imze ve­
recek değilim. Sizin iyi ahlâkmıza vereceğim. Namus ve onuru­
nuza vereceğim. 
Ben, kalabalık bir ağızdan dökülen bu madrabaz sözler kar­
şısında namusumu satıyormuşum.gibi bir hale uğradım, tuhaf-
laştım. Bu çeşit işlerde zekâsı keskinleşmiş olan Şemi Efendi 
bir çocuk avutur gibi pat pat arkamı okşayarak: 
— Evimden önce namusumu kiralamak isteyen bu adam 
acaba ne fırıldak çevirecek, diye şimdi belki merak edip durur­
sunuz. Ben yalan seVmem. Kapalı işten .de hoşlanmam. Açık 
pazarlık yapacağız. 
— Teşekkür ederim Şemi Bey... Ben de. kapalı işten hoş­
lanmam. Açık ve geniş görüşelim. 
— Benim kim olduğumu biliyorsunuz? 
O, hangi taşı kaldırsanız altından çıkan, sekiz on türlü 
kişiliği olan bir adamdı. Ama asıl mesleğinin ne olduğunu doğ­
rusu bilmiyordum. Ama bu bilgisizliğimi açıktan açığa söyle­
mek de istemeyerek: 
— A... Elbet efendim, hiç bilmez miyim? 
Siz efendim filan, falan diye birkaç söz gevelemeve uğra­
şırken yine kendisi imdadıma yetişti: 
— Ben, eski Şurayı Devlet Ricalinden...