proleter aydın bir babanın dördüncü çocuğu olan Sabri’yle
ilişkilerini güçlendirmek zorunluluğunu duymuştur.
Selim, dinin cezalandırıcı yönünden kaçarak, yıldırımla-
rın yalnız sevmediklerine yağmasını dilemiş (bak: mısra191-214), bir yandan da bu kötü dileğinin verdiği suçlulukduygusundan kurtulamamıştır. Dini bir mevsimlik (yaz) se-vebilmesi ve dileklerinin yerine gelmediğini görmesi onubaşka bir çıkmaza düşürmüştür. Ayrıca, Sabri’nin kolaylıklauyduğu cami kuralları onun için bir ıstırap kaynağı olmuş-tur. Bütün iyi niyetine rağmen Selim, aşağı tabakayla ilişki-lerini Marie Antoinette’in davranışından öteye götüreme-miştir. Dine bağlılığı, günlük sorunlarına bir çözüm getir-memiş ve çocukların mahallede ona saldırmalarını engelle-memiş, herkes kötülüğünde ısrar etmiştir.
Selim ne yapabilirdi? İnsanlar doğru yoldan ayrılmıştı ve
“mücazat ve mükâfat”ın gene ortaya çıkması gerekiyordu.İsa’nın ikinci gelişinin de geciktiğini görünce, birden ortayaçıktı ve insanlara şöyle buyurdu:
Ne yazık onlara ki çıkarlarına dokunulmadıkça
doğru yola gitmezler ve Allah’ın kendilerine sunacağınimetleri bilmezler.
Ne yazık onlara ki kalpleri temiz olmadığı için her-
kesi kötü sanırlar ve günahsıza ve günahkâra bir farkgözetmeden kötülük ederler.
Ne yazık onlara ki duygulu çekingenliği korkaklık,
samimiyeti yaltaklanma ve yardımı bir baskı sayarlar.
Ne yazık onlara ki kendilerine açılan saf bir kalbi
zaaflarından istifade edilecek, istismar edilecek birakılsız sayarlar.
Onların, geleceği yaratan insanlar arasında yeri
yoktur.
Unutulacaklardır.
221