355
larla haşır neşir olm ak, velhasıl bu m ecburi yakınlık gözünü 
korkutuyordu. Kaygılarım  savmaya çalıştı ama beyhude. Ka­
der, bah isleri sü rekli artıran çılgın  b ir kum arbazdı. P eri’ye 
öyle geliyordu k i bu deneyimin sonunda ya sıkı dost olup, ha­
yat boyu ayrılm ayacaklardı ya da bu m acera kavga, dövüş ve 
hüsranla sonuçlanacakta.
*  ♦ ♦
Şayet bin alar insanlara benzeseydi, bu  ev ha bire söyle­
nen b ir yeniyetm e olurdu herhalde. Z ira şikâyetleri h iç b it­
m iyordu. M erdivenler gıcırdıyor, yer döşem eleri çatırdıyor, 
kapı m enteşeleri sızlanıyor, buzdolabı hırıldıyor, m utfak do­
lapları adeta ciyaklıyor ve kahve m akinesi sunduğu her dam­
laya içerlerm iş gibi hom urdanıyordu. Y ine de onlara has bir 
m ekânlarının olm ası m üthişti. H avalar dü zelin ce m angal 
partisi verm eyi planladıkları küçük bir bahçeleri bile vardı.
Yukarı kattaki üç yatak odasından ik isi aşağı yukarı ay­
nı boyda, b iri daha ufak ve loştu. P eri bu sonuncu odayı al­
m akta ısrar etti. Kiraya katkısının cü ziliği düşünülürse böy- 
lesi adildi. Söz verdiği üzere, kira Şirin’in cebinden çıkacaktı. 
Mona faturaları karşılayacaktı -  ki bu da yurt odası için öde­
diği m iktarı geçm eyecekti m uhtem elen. P eri’ye gelince, o sa­
dece alışveriş m asraflarına katkıda bulunacaktı. Bu koşullar 
altında büyük bir odayı asla kabul edem ezdi.
“Saçm a!” diyerek itira z etti M ona sevecen b ir gülüm se­
m eyle. “Kura çekm eliyiz. Kısa çöpü çeken üçüncü odayı alır.”
“İşi kadere m i bırakacaksın?” diye sordu Şirin, hayretler 
içinde başım  sallayarak.
“Senin önerin ne?” diye sordu Mona.
“D aha iy i b ir fikrim var” dedi Ş irin . “Sıraya bin direlim . 
H er ay toplanıp başka b ir odaya taşınalım , göçebe kavim ler 
gibi. Hunlar filan. Böylece herkes eşit olur.”