daki sevimliliği hissetmiyorlar. Yok böyle bir şey , diyorlar.
Böyle kitapları da çevirmiyorlar dilimize artık. Hele bu şe-kilde hiç çevirmiyorlar. Bunalım kitapları çeviriyorlar. Akıl-sızlar! Bunalım da neymiş? Güzel Beatris’in yaşadığı mali-kâne, benim için daha önemli. Geriye dönülemezmiş. Öyleolsun. Ben Ekmekçi Kadın gibi kitaplar istiyorum. Ellerini
bileklerinden geriye doğru kıvıran kadınlarla, onlara eğil-miş durgun yüzlü genç adamları gösteren gravürler istiyo-rum. Demirhane Müdürü ’nü istiyorum. Bu edebiyatın da, es-
ki elbiseler gibi, yeni baştan moda olmasını istiyorum.
Ya önsözler, ya yazarların hayat hikâyeleri, dergilerde çı-
kan eleştiri yazıları... İnsanların yaşadığını, birbirlerine çat-tığını görmek, satırların arasındaki hareketi duymak...
Muhterem tenkitçinin işaret ettiği hususları büyük bir
hüsnüniyetle karşıladım ve bahsettiği satırları tekrar göz-den geçirerek, olur ya insanlık hali, bir yanılma olmuşturdiye düşündüm. Mükemmellikten söz edecek ve bendeniyisini yapan yoktur, diyecek kadar mutaassıp olmadığımızannediyorum. Fakat, maalesef muhterem refikimizin takıl-mış olduğu yerlerde ben mugayir bir husus göremedim.Elimdeki kitapların kâfi olmadığını düşünerek Grand
Encyclopedie de France ’ı da karıştırdım. Bahsettiği kelime-
nin işaret ettiği şekilde bir manasına tesadüf edemedim. Bi-lindiği gibi, Sarin civarında kullanılan lisanın bazı hususi-yetleri vardır. Bir Parisli ‘De ja’ dediği zaman elbette başkabir mana kasteder. Fakat Provence’lı bir köylünün de aynınüansla konuşacağını düşünmek, en hafif tabiriyle safdillikolur. Ayrıca, dikkat buyurulursa, hemen iki satır sonra kah-ramanımız: “Olur, elbette düşünürüz,” demekle yukarıdakisözün manasını, hiçbir tefsire mahal vermeyecek şekildeizah etmiş bulunuyor. Sonra, muhterem münekkit, “muh-
650