çok sevdi ğimi düşünür, ba§- 
154 
kalarının da bunun fark ına varaca ğından korkard ım. Babamla annem 
birbirlerine benzemezlerdi, s ıcak, sevecen bir adamd ı babam, beni de, 
annemi de s ık sık öper, saçlar ımızı okşardı, ama asıl anneme çok dü şkündü, 
beni sevdi ğinden daha çok severdi annemi, biraz annemi k ıskanırdım galiba, 
aradan o kadar uzun zaman geçti ki arak an ımsamakta güçlük çekiyorum, 
annemin bir dedi ğini iki etmez, onu ho§nut etmek için ç ırpınırdı zavallı; 
annem ise hiç ho şnut kalmazd ı, sıkılırdı sanki babam ın sevgisinden; babam ın 
sevgisi beni de s ıkardı zaten, çok severdi çünkü, insan hep suçluluk duyard ı 
onun sevgisi kar şısında, sevgisiyle bo ğar öldürürdü insan ı, annem öldü ğünde 
de babama öfkelenmi ştim, annemi o kadar sevmese belki de annem ölmezdi. 
Babam beni de çok severdi, belki de beni gerçekten seven tek insand ı, annem 
beni o kadar sevmezdi, tek çocuklar ıydım ama annemin bana bir dü şkünlüğü 
yoktu, beni yat ılı okula gönderme dü şüncesi de annemden ç ıkmıştı sanıyorum, 
belki annem de beni seviyordu, ne de olsa çocu ğuydum, ama bu sevgiyi hiç 
göstermezdi, asl ında hiçbir duygusunu göstermezdi, bana k ızdığını ya da 
bağırdığını hiç anımsamıyorum, yaln ız kızınca ayıplar gibi bakard ı, zaten 
herkesi ay ıplardı, bir şey söylemezdi ama o hiç unutmad ığım bakışıyla 
bakardı insanlara, bazen ben de insanlara t ıpkı annemin bakt ığı gibi 
baktığımı fark ediyorum, onun en sevmedi ğim taraf ı olan bak ışlarının bana 
geçtiğini fark etmek deli ediyor beni. 
Annem hiç gülmezdi, uzak bir gülümsemesi vard ı, babam onu güldürebilmek için 
neler yapmazd ı ki, hastalar ının taklitlerini yapar, hikâyeler anlat ır, 
uğraşır dururdu; annem de ona bak ıp gülümserdi, o gü- 
155 
lümsemesinde hep bir s ıkıntı sezilirdi, babam da sezerdi o s ıkıntıyı. 
Yalnızca bir kere kahkahalarla güldü ğünü gördüm, dedemle bir yaz günü 
bahçede konu şuyorlard ı, birden bir kahkaha att ı annem, nedense o kahkahay ı 
duyunca çok utanm ıştım, dedem de gülmü ştü ama kahkaha atmam ıştı, yalnızca 
gülmüştü. 
Bazen akl ıma takılıyor, acaba annem evden kaç ımsa, ben küçük bir k ızken 
öîmese ya da kaçt ıktan sonra beni arasayd ı benim ya şamım daha de ğişik 
olabilir miydi, daha mutlu bir insan olabilir miydim, çok emin de ğilim ama 
bir şey değişmezdi gibi geliyor bana, ben daha küçücükken yaln ız ve huzursuz 
bir çocuktum. Annemi dü şümde görünce birden özledim onu, yan ımda olmas ını 
istedim, yan ımda olsayd ı, bugün yan ımda olsayd ı yani, belki bugünkü ya şamım 
değişirdi; onu gene sevmezdim ama yan ımda olmas ını isterdim, çocukken hiç 
anneme ihtiyaç duymam ıştım, onu aramam ıştım, şimdi ise bir anneye ihtiyaç 
duyuyorum, insan as ıl kırk yaşına gelince bir anneye gereksinme duyuyor 
galiba, o da beni sevmezdi herhalde, ama beni herkesten iyi anlard ı, belki 
de anlamazd ı ama, kimbilir... 
156 
YİRMİ DOKUZ 
—  Raci Pa şanın kerimesi de ölmü ş Hüsrev Bey, duydunuz mu? Halbuki o benden 
daha gençti, ben onun çocuklu ğunu hatırlarım, çok genç gitti taze... Pek 
yandım doğrusu, pek üzüldüm. 
Nermin dayanamay ıp atıldı: 
—  Teyzeci ğim, allaha şkına, taze dedi ğin kadın yetmiş beş yaşındaydı... 
Allah rahmet eylesin, ben de üzüldüm ama, böyle gencecik gitti diye a ğıt 
yakılacak bir halde de de ğildi, kad ıncağız zaten y ıllardan beri çekiyordu, 
öldü kurtuldu hiç olmazsa.