tuhaftı.
Bu örtük keder havaalanına kadar ona eşlik etse de Zehra'yı görür 
görmez unutacaktı. Sanki on saattir uçakta hiç kıpırdamadan oturan, bir 
müddet sonra dunımu kanıksayıp sonsuza ka dar uçsalar dahi 
yadırgamayacak kıvama gelen kendileri değilmişçesine gümrük kuyruğunda 
on dakika ayakta durmaktan aciz ve mızmız yolcular arasındaydı annesi. 
Ama onların aksine gözalıcı bir dinginliği vardı Zehra'nın, krem rengi 
eşarbı ve ipeksi, uzun, gri mantosu ya onu olduğundan daha kısa ve 
şişman gösteriyordu ya da aradan geçen süre zarfında biraz kilo almış 
biraz da kısalmıştı. Ama o gizli kokusunun hep aynı olduğunu çabucak 
teyit etti Abed. Annesi ona sarılıp ağlarken, sorular sorup ağlarken, 
öpüp ağlarken, bağrına basıp ağlarken ve sadece ağlarken, incecik ipek 
bir eşarp gibi onu sarmalayan o şerbetsi kokuyu içine çekti Abed ve o 
biricik, sevgili sığınağın içine iyice gömüldükten sonra kendisi de 
ağlamaklı oldu. Ama bunu havaalanlarının bildik telaş esi takip etti, 
bagaj bandı etrafındaki itiş kakış, biri hariç bütün bavulları alış, 
kayıp bavulu beklemeye başlayış, kayıp bavulu merak etmeye başlayış, 
kim bilir hangi yolcu uuafından alınıp konduğu arkalarda bir yerde 
uysal uysal durduğunu görene kadar meraka devam ediş. Sonra trafik. 
Herhalde kaza filan oldu, dedi Abed Zehra'ya çünkü havaalanı yolunun
179
_____.„. „^,„., ÛU,uugu uııjıauıışu nıç. tn azından Abed'in bildiği
kadarıyla.
Dolayısıyla esasen metalik -kahverengi olduğu halde şimdi rae -talikliği 
gitmiş kahverengisi kalmış Volkswagen nihayet Pearl Sokağı 8 numaranın 
önünde park ettiğinde, Abed'in akşam göğü altındaki akçaağacın 
çıplaklığına esefle bakarak donakalmasının üzerinden dön saat on dakika 
geçmişti. Dört saat on dakika birtakım mühim değişikliklerin baş 
göstermesine yeter de artardı bile. Mesela Ephcmeroptera ya da Dolanla 
Americana diye güzel bir ismi olan mayıssineğinin dişisi son kozasını 
attıktan sonra beş dakikadan daha az yaşar. İşte bu süre zarfında 
çiftleşir, yumurtlar ve ölür. Dört saat on dakika dünya sathında gayet 
uzun bir zamandır. Parti evi sathı da istisna değildir.
"Hey Abdül, yihuuu..."
Arabadan indikten sonra Abed'le Zehra gözlerini kısarak sesin geldiği 
tarafa baktılar, önce evin karanlık siluetini (evi süsleyen ama 
içerideki kalabalığı gölgelere gömen balkabağından altı fener ve titrek 
mumların loş ışığında Pearl Sokağı 8 numara böyle görünüyordu), sonra o 
siluetin içinde bir yerlerde hareket eden bir şey seçtiler (kendini 
henüz icat ettiği bir dansın hezeyaıılı çırpınmasına kaptırmış gibi 
ellerini kollarını sallayarak açık bir pencerenin önünde duran, aynı 
zamanda elinde bir, başının üzerinde de iki boş şarap kadehi tutan bir 
kız. Vinessa'ya benziyordu. Gerçekten Vines -sa'ydı. Tabii Vanessa 
değilse).
"Onları nasıl düşürmüyor öyle?" dedi Zehra hayranlıkla, açık pencereye 
doğru yürürken.
Olduğu yerde sallanan bu siyahi kızın başında ve vücudunda aynı 
sağlamlıkta duran başka nesneleri yeni yeni seçmeye başlamıştı, bir 
çalar saat, bir kültablası, bir musluk - belki daha başka şeyler de 
görecekti, tabii Abed bir şeyler homurdanarak koluna yapışıp onu evin 
etrafından dolaştırıp, hiç durmadan arka kapıya sü -rükiemeseydi. Ama 
arka kapı diye bir şey de kalmamıştı. Onun yerinde yüzleri hiç tanıdık 
olmayan, biradan mayışmış, üç bezgin görünüşlü adam, bir mağara kadını 
duruyordu; ya eza verici ölçüde
180
dallanıp budaklanmış zorlu bir konunun dibini bulmak için sözlerini 
dörtnala kaldırmışlardı ya da sadece, basitçe İspanyolca çene