keder bile bu korkunç fırtına içinde oradan oraya savruluyor­
lar, yüzleri, elleri ayaklan donuy or, gece yarısından önce aşağı­
daki köye ulaşmalan gittikçe güçleşiyo rdu. Hepsinin de bıyık­
lan donmuştu. 
Bünyamin Anacık Sultanı Kertiş Aliye bırakıp Yüzbaşının 
yanına vardı: 
"Yüzbaşım," diye, ona sesini duyurabilmek için bağırdı, 
"Anacık Sultan, böyle giderse çok dayanamaz ölür, onu sırtım a, 
sırtımda da donar , kucağıma alınalıy ım." 
Yüzbaşı: 
"Al," dedi. 
Bünyamin de, Kertiş Ali de bl.llla sevindi. 
"Kelepçe buz tutmuş ." 
Bünyamin sırtından abasını çıkardı Anacık Sultana sardı. 
Anacık Sultandan hiçbir ses çıkmıyor, başına ne gelirse gel-
sin, öyle taş gibi, ölü gibi susuyor du. 
Gün hattı, karanlık düştü, fırtına gittikçe azıtıyor du. Yanla­
nnda, buralannı iyi bilen Bünyamin olmasa fırtınada yitecekl er, 
bu derin derenin dibinde de ölülerini, balıara kadar kimseler 
bulamayacaktı, Bünyaminin kılavuzluğunda şafağa karşı dere­
nin üstüne çıkabildiler. Fırtına onları yere seriyord u. Bünyamin 
Anacık Sultanı abasına sarmış, onu kucağına almış, kelepçeli 
kadını kendi sıcaklığıyla ısıtarak gidiyor du. Köye az kalınıştı, 
gün ışıyordu ki alacakaranlığın içinden, mekanizma şakırtıla­
nyla bir ses geldi: 
''Yüzbaşı Faruk, Yüzbaşı Faruk ben İnce Memedim, sana 
teslim ol, demiyorum, şimdi seninle çarpışmak da istemiyo­
rum, yanındaki Anacık Sultana bir zarar gelınesin, diye. Onu 
bırak da git. Yolunu kesmeye ceğim. Bu sefer seni Anacık Sulta­
na bağışl adım." 
Yüzbaşı: 
"Bünyamin, ev ladım, o kucağındakilli al götür eşkıya lara," 
diye buyurdu, yumuşacık. 
Öfkesinden dişlerini sıkıyor, çenesi çatırdıyord u. 
Bünyamin kucağındaki değerli emanetiyle karşı kayalığın 
arkasını şavullayarak koştu, kayalığın ardından çıkan İnce Me­
med onları yan yolda karş ıladı: 
508