130 görünce. Onların dertlerine çar e bulmalıymışım ya da 
yuvarla k sözlerle meseleyi geçiştirmeliymişim. Ben, galiba 
okuduğum kitapların etkisinden ola cak, bu dertlerin 
çözümsüz  olduğunu, ya da çözümü öğretti  dilerinin bulması 
gerektiğini öğütlüyordum. Neyse bir arka daş bana bir iki 
basmakalıp çözüm öğretti; ben de mektupla rın sadece ilk ve 
son satırlarını okuyarak ve biraz da doğrusu içim sızlayarak 
insanla rı aldatmaya başladım . 
Sonra bir gün bu mektup geldi. İşte, dedim gazetedeki 
arkadaşları ma, şimdi bir çözüm bulun da görelim bakalım. 
Ve 's hemen mektubu okumaya başladım onlara. Kimse 
sonuna kadar dinlemedi. Yarım sayfa okudum ve manyak 
olduğuma karar verildi yeniden. Oysa b u mektubu ben 
yazmamış tım. Mektubu yazan M.C.'ye de sevgi ya da acıma 
duyduğu mu söyleyemem. Bana kalırsa bu M.C. akıl ve ruh 
düzensiz liği içinde biri. Ben mektubu okurken gazetedeki 
arkadaş lardan biri - sözün gelişi arkadaş diyorum, öyle denir 
ya- bu adam sana benziyor demez mi... Üstüne yürümüşüm . 
Sonra mektubu bazı arkadaşlara gösterdim; ilginç oldu ğunu 
söyleyenler çıktı. Bu nedenle onu olduğu gibi yayım lamayı 
uygun gördüm. Fakat bazı yerlerine parantez içinde kendi 
görüşlerimi de eklemekten kendimi alamadım. Mektupta hiç 
noktalama işareti yoktu . Bir arkadaşım bu şekliyle 
yayımlanmasının daha güzel olduğunu söyledi. Şimdi bu çe şit 
edebiyat üstelik bir hüner sayılıyormuş^Ben bu düşünce yi 
kabul etmedim. M.C.'nin zaten ka rışık olan düşünce dü zeni 
daha da karışacaktı. Bunun dışında bazı kelimelerin ya zılışını 
düzelttim o kadar.  
Sayın Doktor Beyefendi