Mustafa'n ın varmas ına az bir zaman kala, kalabal ık bir hafta sonu 
ikindisi hayli revaçta bir lokantan ın mutfağı nas ıl kokarsa aynen 
öyle kokuyordu Kazanc ıların mutfağı. Ama bu rayiha demetinin 
içinde en bask ın olan şüphesiz tarç ın kokuşuydu. Tezgâh ın başına 
geçip, aşureyi kepçeyle koca kazandan cam kâselere bo şaltmaya 
başlad ı Asya; her birine bir buçuk kepçe. Zeliha Teyze1 nin onu 
neden havaalan ına götürmedi ğini merak ediyordu. Arabada yer 
vard ı. Arabada yer var da, hanfendinin yüre ğinde bana yer yok, 
diye homurdand ı. Tuhaf ama Zeliha Teyze onu misafirlerden 
uzak tutmaya çal ışıyor gibiydi. Annesinin, Mustafa'n ın yirmi y ıl 
sonra dönmesine de pek sevinmedi ğini fark etmi şti. "Yard ım 
edebilir miyim?"  
Arkas ını döndüğünde Armanu ş'un onu seyretti ğini gördü. "Tabii, 
neden olmas ın, teşekkürler." Asya ona bir avuç dövülmü ş fındık 
verdi. "Şunu kâselerin üzerine serper misin?"  
Sonraki on-on be ş dakikay ı Şuşan Nine'yi yâd ederek, yan 
yana çal ışarak geçirdiler.  
"İstanbul'a neden geldim biliyor musun Asya?" diye m ırıl-
dand ı Armanuş nice sonra. "Babaannemin do ğduğu şehre tek ba-
şıma gelirsem, aile miras ımı ve şu hayatta nerede durdu ğumu da-
ha iyi anlayaca ğımı zannettiğim için geldim İstanbul'a. Ermeni 
olman ın anlam ını içime daha iyi sindirebilmek için tan ışmak is-
tedim Türklerle galiba. Asl ında bu seyahat ba şlıbaşına babaanne-
min geçmi şiyle bağlant ı kurma çabas ıydı. Doğduğu evin foto ğ-
raflar ını çekip ona sürpriz yapacakt ım. Sonra San Francisco'ya 
dönünce yan ı başına oturup bunlar ı ona gösterecektim... Hiç an-
latmad ığı an ılarını anlatmas ını isteyecektim. Anlatt ıklar ını yaz ıya 
geçirmeyi dü şünüyordum. Geç kald ım..." Armanu ş ağlamaya 
başlad ı. "Onu son bir kez göremedim bile."  
Başkalar ına sevgi ve şefkat göstermeye al ışık olmayan Asya 
biraz acemice de olsa Armanu ş'a sar ıldı. "Çok üzgünüm, ke şke 
elimden bir şey gelse," dedi. "Sen İstanbul'dan ayr ılmadan önce 
birlikte biraz daha dola şıp babaannenin geçmi şinden başka yadi-
gârlar arar ız. İstersen tekrar evin oldu ğu yere gidip, ba şka insan-  
 larla konu şuruz, belki bir şey bulunur."  
Armanuş başını iki yana sallad ı: "İyi olurdu ama do ğrusu an-
nem buraya geldikten sonra tek ba şına ç ıkmak zor olur. Beni tek 
başıma surdan şuraya b ırakmayaca ğına eminim. A şın koruyu-
cudur."  
Arkalar ında ayak sesleri duyunca sustular. Banu Teyze ne 
yapt ıklar ına bakmaya gelmi şti. "Armanu ş aşurenin hikâyesini bi-
liyor mu?" diye sordu gözlerinin içi gülerek, bir sorudan ziyade 
hikâyeye giri şti bu.  
İki genç kad ın f ındık dövüp nar ay ıklay ıp tezgâh ın üzerinde-
ki düzinelerce a şure kâsesine tarç ın serperek yan yana çal ışırken, 
Banu Teyze anlatmaya ba şlad ı. 
"Bir varm ış bir yokmu ş, uzak bir diyarda, dar zamanda, in-
sanlar ın sapk ınlıklar ı dizboyuymu ş. Bu rezalet ve melameti yete-
rince seyreden Allahü Teala kullar ının kendilerine çekidüzen ver-
mesini sağlamak ve nedamet getirmelerine f ırsat tan ımak için be-
lagat ve feraset sahibi Hazreti Nuh'u göndermi ş. Ama Nuh pey-
gamber ne vakit do ğrulan vazetmek için a ğzını açsa, sözleri kü-
fürlerle bölünmü ş. Ona demediklerini b ırakmam ışlar: deli, çatlak, 
kaç ık..." 
Asya teyzesini nas ıl tavlayaca ğını gayet iyi bildi ğinden, h ın-
zırca tak ıldı: "Ama herkesten fazla kansm ın ihaneti peri şan etmiş 
Nuh'u, değil mi teyzecim? Nuh'un kans ı da putperestlerin saflar ı-
na kat ılmış di mi?"  
"Hem nas ıl, vicdans ız kaltak!" diye gaza geldi Banu Teyze, 
dini bir hikâyeyi böyle kaba kelimelerle bezemekten rahats ız ol-
sa da.  
"Gene de çok u ğraşmış Nuh Peygamber. Kar ısıyla ahaliyi ik-
na etmek için elinden geleni yapm ış. Tam 800 y ıl boyunca didin-
miş... Nas ıl bu kadar uzun sürmü ş diye sormay ın," diye önceden 
uyard ı Banu Teyze. "Zaman okyanusta bir damlad ır sadece. Bu-
dur an ın tan ımı. Hangisinin büyük hangisinin küçük oldu ğunu 
görmek için ölçemezsin damlalar ı. Nuh da halk ını doğru yola 
çekmeye çal ışarak, onlar için dua ederek tastamam 800 y ıl geçir-