dilemek, belki de Sevgi'yi öpmek, gülümsemek, sonra da 
Sevgi'nin gözlerine bakmak, yapamayacağı bazı işler için söz 
vermek, gecenin suçunu Dumrul'un omuzlarına yüklemek, 
serseriliği kötülemek ve o anda toparlayamad ığı daha bir ta­
kım davranışlarda bulunmak için bir güç bulamadı kendinde 
ve "Uzatma," dedi, "Uzatma." Başım geriye auı, koltuğa yas­
landı. Sevgi hiçbir şey söylemeden çıku. 
Dumrul, divanın üstünde uyudu, Hikmet düşündü . lçer­
den bir ses gelmiyordu; Sevgi tekrar yatmış olmalıydı. Yerin­
den kalktı, uzun aramalardan sonra Sevgi'nin küçük defterini 
buldu, boş bir sayfasına yazmağa başladı: 
YALNIZLIK 
lkimiz de bu dünyanın insanı değildik. lyi kötü bir şeyler 
yapmağa çalıştık. Ben suçluyum: Sevgi'den farklı olduğu­
mu gizledim. Gene de bizi yargılayanlara karşıyım. Ne ya­
zık, sonunda haklı çıktılar. Onlara göstermeliydim. Fakat 
anlatması çok zor: Benim becerebileceğim bir iş değil. Ne­
ler söyleyeceklerini duyar gibi oluyorum; duymak istemi­
yorum. Bir fırsat daha kaçırdık. Sevgi, kendisini ve olanları 
hiç anlayamayacak. Ben bir şeyler yapabilseydim. Başım 
ağnyor, yorgunum. Boşu boşuna denecek, boşu boşuna. 
lşte buna dayanamıyoru m. 
Dumrul'un omzuna vurdu, "Kalk," dedi. "Çıkıp biraz dola­
şalım." 
Dumrul, gözlerini oğuşturarak doğruldu: "Ne var?" 
"Karımla büyük bir kavga ettik," dedi. "Biraz temiz havaya 
çıkalım." 
252