17  
17.Ben Eni ştenizim 
 
 
 
Zordur k ız sahibi olmak zor. İçeride ağlıyordu, h ıçkırıklar ını da duyuyordum, ama elimdeki kitab ın sayfalar ına 
bakmaktan ba şka hiçbir şey de yapam ıyordum. Okumaya çal ıştığım cildin, Kita ül Ahval-ül K ıyamet'in bir 
sayfas ında, ölümden üç gün sonra ruhun Allah'tan izin al ıp, eskiden içinde ya şamakta oldu ğu gövdesini ziyarete 
gittiği yaz ıyordu. Ruh, kendi eski gövdes inin mezarda kanlar ve çürümü ş sular içindeki ac ıklı halini görünce 
kederlenip, "Zavall ı gövde, zavall ı sevgili eski vücudum," diye a ğlamakl ı olur, yas tutarm ış. Böylece, bir süre 
Zarif Efendi'nin ac ı sonunu, kuyunun dibindeki halini,  ruhunun belki de onu mezarda de ğil de kuyuda ziyarete 
geldiğini ve tabii çok üzüldü ğünü düşündüm. 
Şeküre'nin h ıçkırıklar ı dinince ölüm kitaplar ını bırakt ım. İçime fazladan bir yün gömlek giydim, kal ın 
keçeden ku şağımı beli ısıtacak gibi s ıms ıkı sard ım, tavşan kürklü şalvar ımı da giydi, evden ç ıktım ki, bakt ım, 
kap ıda Şevket. 
"Dede nereye?" 
"Gir içeri sen. Cenazeye." 
Karla kapl ı boş sokaklarda, her taraf ı çürümüş, çarp ılm ış, ayakta zor duran yoksul evleri aras ından, yang ın 
yerlerinden geçtim. Kenar mahallele rden, bostanlar, tarlalar aras ından araba tak ımlar ı, tekerlekler satan, demir 
işleri yapan dükkânlar ın, saraçlar ın, eğercilerin, ko şumcular ın, nalbantlar ın önünden surlara do ğru dikkatli 
ihtiyar ad ımlar ımla buzda kay ıp düşmemeye çal ışarak uzun uzun yürüdüm. 
Cenazeyi tâ Edirnekap ı'daki Mihrimah Camii'nden niye kald ırdıklar ını bilmiyorum. Camide ölünün öfkeli 
ve dikbaşlı gözüken kocakafal ı ve şaşkın kardeşlerine sar ıldım. Nakka şlarla, hattatlarla birbirimize sar ılıp 
ağlaştık. Birdenbire çöken, alçalarak her yeri kaplayan kur şuni bir sisin içerisinde cenaze namaz ını kılarken, 
sallavat ta şının üzerindeki tabuta gözüm tak ıldı ve bu i şi yapan alça ğa öyle bir öfke duydum ki, bak ın 
Allahümme Barik duas ı bile kafamda karmakar ışık oldu. 
Namazdan sonra, cemaat tabutu omuzlar ına al ırken nakka şlar ın ve hattatlar ın aras ındayd ım hâlâ. Leylek ile 
kitab ım için birlikte soluk lamban ın ışığında sabahlara kadar oturdu ğumuz baz ı gecelerde beni Zarif Efendi'nin 
tezhiplerinin ucuzlu ğuna, renk kullan ışındaki -zengin gözüksün diye her yere lacivert sürüyor- görgüsüzlü ğe 
inand ırmaya çal ıştığını, benim de asl ında ona hak verip "ama adam yok" deyi şimi unuttuk da kar şılıklı, bir daha 
ağlaşma sesleri ç ıkararak kucakla ştık. Zeytin'in, bana dostlukla, bir çe şit sayg ıyla bak ışı, sonra sar ılışı -
sar ılmas ını bilen adam iyi adamd ır- öyle ho şuma gitti ki, bütün nakka şlar, hattatlar aras ında kitab ıma en çok 
onun inand ığını bir daha dü şündüm. 
Avlu kap ısındaki merdivenlerde Ba şnakkaş Üstat Osman ile yan yana dü ştük de birbirimize ne diyece ğimizi 
bilemedik. Tuhaf, gergin bir and ı bu; merhumun karde şlerinden biri h ıçkırarak ağlamaya ba şlam ış, gösteriş 
merakl ısı biri de tekbir getirmi şti. 
"Hangi mezarl ığa?" diye sordu bana, ama laf olsun diye. 
"Bilmem," demek nedense hasmane bir tav ır olacakm ış gibi geldi ği için tela şland ım ve hiç dü şünmeden 
merdivende yan ımdaki kişiye sordum ben de, "Hangi mezarl ığa?" diye. "Edirnekap ı'ya m ı?" 
"Eyüp'e." dedi gençten sakall ı ve öfkeli bir salak. "Eyüp'e" diye dönüp üstada söyledim, ama o zaten sakall ı 
ve öfkeli genç sala ğın dediğini duymu ştu. Böylece bana "anlad ım," diyen bak ışlarla öyle bir bakabildi ki ben de 
karşılaşmam ızın bundan daha fazla uzamas ını istemedi ğini hemen an ında anlad ım. "Gizli" dedi ğim kitab ımın 
yaz ılmas ı, nakşedilmesi, resimlenmesi i şini Padişahımızın bana teveccüh etmesine elbette Üstat Osman 
içerliyordur. Ayr ıca Padişahımızın benim etkimle nak ışta Frenk usûllerine merak sarmas ı da var. Bir keresinde 
büyük Üstat Osman' ı bir İtalyan'a yapt ırdığı kendi portresini taklide zorlam ışı Padişah. Üstat Osman' ın iğrenerek 
yapt ığı o tuhaf resimden, " İşkence" dedi ği İtalyan ressam ı taklitten beni sorumlu tuttu ğunu biliyorum. Hakl ıydı.