korkuyla hayal ediyordum ki bahçede h ışırtılar duydum. Kap ı aç ıldı. 
Birden h ızla yerimi de ğiştirdim. Neden böyle yapt ığımı bilmiyordum, ama bahçeden ışık alan pencereyi 
sağıma al ınca, üzerime dü şen ışıkta, Kara'n ın beni, babam ın dediği gibi, gölgelerin içinde görebilece ğini 
anlad ım. Peçemi örttüm ve ayak sesl erini dinleyerek bekledim. 
Kap ı eşiğini geçip, beni görünce Kara, birkaç ad ım at ıp durdu Böylece, aram ızda beş alt ı ad ım karşılıklı 
bak ıştık. Delikten gözüktü ğünden daha sa ğlıklı ve güçlü. Bir sessizlik ba şlad ı. 
"Peçeni aç," dedi f ısıldar gibi. "Lütfet." 
"Ben evliyim. Kocam ı bekliyorum." 
"Peçeni aç," dedi ayn ı sesle. "Hiçbir zaman dönmeyecek." 
"Beni buraya bunu söylemek için mi ça ğırdın?"