medim, şurasını da sevmedim’ diye eleştiri taklitleri yaptığı­
mız oluyor. Ne var ki düşünce adamlarının, hele bilim adam­
larının ne yaptıkları aklımıza gelmemiş. Şimdi bİ 2 seninle 
‘deneme'ye giriştik, bu işin acemisi olarak; sen bir de eleştiri­
leri seyret." Gülümsedi: "Yalnız bunların çoğu sözlü olacağı 
için eleştirmen bile unutacak kısa bir süre sonra."
"Biz neden bu 'deneme’ dediğimiz şeyin acemisiyiz?1 ' diye 
sordu genç adam. "Biz biyografik bir iş yapmaya çalışıyoruz 
kendi özel durumumuzda: ama çok belge yok elimizde. Daha 
insanlarımız arkalarında belge bırakmaya alışmamışlar. 
‘Günlük’ tutmak gibi bir alışkanlıkları da yok. Akimda ne 
kalmışsa onu söylüyor. Ölüp gidince bundan da yoksun kalı­
yoruz. Aklımıza gelen her şeyi bir yana yazmak ayıp olur di­
ye düşünüyoruz herhalde; hele başkaları için düşüncelerimi­
zi de dedikodu olur diye kâğıt üzerine geçirmekten çekiniyo­
ruz. Kalıcı bir şey bırakmaktan korkar gibi bir hâlimiz var. 
öyle ya, bu dünya da gelip geçici değil mi? İşte ülkemiz mey­
danda: Öteki dünya ile ilgili yapılar dışında, kalıcı bir şey bı­
rakmamaya dikkat etmişiz.
"Bizde edebiyatçı olarak ortaya çıkanlar, düşüncelerini 
günlüklerde filan yazıyor. Onlar da, genellikle özenti içinde 
herkes beğensin diye onları süsleyerek okuyucu karşısına çı­
karıyorlar. öteki insanlarımız da, bu işi profesyonellerin te­
kelinde sanıyorlar galiba. İşte ben de amatör olduğumuz için 
korkuyorum: Acaba Mustafa’yı biraz olsun tanıtabildik mi?"
"Bilmem," dedi genç adam, "Yani Mustafa Hocayı tanı­
yanlar nasıl düşünür bilmem; ama benim gözümde bir şeyler 
belirdi sanki; böyle bir insanın yaşadığını hissediyorum bi­
raz." "Aman ne iyi," diye sevindi profesör, "Zaten bütün me­
sele sensin." Delikanlı: "Neden bütün mesele ben oluyorum?" 
dedi. 'Çünkü Hocayı tanıyanlar bugüne kadar ondan mu­
hakkak yararlanmışlardır ya da yararlanmamışlarsa onlar 
için bir şey yapmak gelmez elimizden. Koca Mustafa İnan