bire ellerinden alıyordu. Kasahaya gidip haklarını koruyamı­
yorlardı. Altı ay daha geçse bütün tarlaları Ali Safa Beyin ola­
caktı. Köle olacaklardı. 
Koca Osman, alanın ortasındaki mermer taşın üstüne otur­
muş: 
"İnce Memed, şahinim. İnce Memed, şahinim," diyor bo­
yuna. Başka hiçbir laf etmiyor. Durup durup, "İnce Memed, şa­
hinim!" diyor. 
Koca Osman incecik, kısa boylu, köse sakallı, çenesinde an­
cak on beş kadar ağarmış sakalı olan, yeşil, çekik gözlü, seksen 
yaşında bir aksakaldı. On tane yetişkin oğlu vardı. 
Oğulları, köylüler dört bir yanını almıştı. Ne söyleyeceğini 
bekliyorlardı. Koca Osman, son bir kez daha, "İnce Memed, şa­
hinim!" dedikten sonra ayağa kalktı: 
"Şahinim soygunculuk da yapmazmış, öyle mi?" diye sordu. 
"İnce Memed soygunculuk yapar mı hiç?" diye konuştu 
köylüler. 
Koca Osman: 
"Atımı çekin oğullarım. Köylüler, siz de aranızdan para 
toplayın. Ben, şahinime gideceğim. Şahinime dağlarda para ge­
rek olur. Herkes ne kadar verebilirse, o kadar versin." 
Gün ışır, Çukurova toprağından çiyler kalkar, buğulanırken, 
Koca Osman atını mavi dumana batmış Torosadoğru doldur du. 
"İnce Memed, şahinim !" 
Değirmenoluk köyüne üç günde ancak gelebildi. Köyde at­
tan indiğinde bayılacak kadar yorulmuştu. Atının başını çeke­
rek, topal topal köyün içine yürüdü. Sonra, köyün orta yerinde 
kan tere batmış atıyla durdu. 
Derin derin soluk aldı. Şaşkın bir hali vardı. 
Köyün çocukları oyunlarını bırakıp, orta yerde kalakalmış, 
boyuna soluyan yaşlı adama şaşkınlıkla baktılar. Koca Osman 
başını kaldırdı: 
"Çocuklar ," dedi, "gelir misiniz buraya?" 
Çocuklar koşuştular. 
Yaşlı adamın boynu köpük içinde kalmış atı, sağ ayağını 
karnma doğru çekmiş ti. Geri indirdi. 
"Gül Alinin evi nerede?" 
345