3 
Daldım da denizin loşluklarına 
Sardı her uzvumu acı bir korku 
Belki çıkmam dedim ben de yarına 
Kimbilir kaç gözü cezbetti bu su.. 
Maziye karışmış bugün her biri 
Kaç ruhu dinledi derinlikleri... 
Gidenler bir daha dönmüyor geri 
Sonsuzluk arzuya en feci pusu 
1335 [1919] - Yaz - Hamidiye 
4 
Soluyan rüzgârın nefeslerinden 
Bir sağa bir sola kımıldanarak 
Sallanan bir kuru dal üzerinden 
Omzumun üstüne düştü bir yaprak 
Sararmış bir kadit el gibiydi bu 
Omzumdan kayarak ilk okşayışı 
Akıttı ruhuma soğuk ve kuru 
Ölüm düşüncesi denilen kışı. 
Demek ebediyen yattıktan sonra 
Son damlamı emen bir dal üstünden 
Kimbilir belki de uyup rüzgâra 
Oğlumun omzuna düşeceğim ben 
O akşam yollarda gezip boş yere 
Bu fikre zıt çıkan bin sebep saydım 
Yine teselliler bulurdum ömre 
Yaprak olduğuma emin olsaydım... 
1336 - 1920 - Kadıköy - Kış 
47