runda yemin edeceğim için şahitliğe çağırdım. Ben şimdi ne 
söylüyorsam, Kurana el hasarım ki ve de Allahın büyük adı üs­
tüne yemin ederim ki, şu söylediklerimin hepsini Topal Ali 
nam kardaşıma vereceğim ." 
Vereceklerinin hepsini bir bir saydıktan sonra Kara Hasana 
sordu: 
"Saydıklarımın hepsini aklında tutabilir misin?" 
"Tutabilirim Ağam." 
Murtaza Aliye döndü, elini sırtına koydu. Ağlamaklı bir 
sesle: 
"Konuş Ali," dedi. "Kalk da evimize gidelim." 
Elinin altındaki Alinin sırtının ürperdiğini sezinledi. Ar­
dından da onun titrediğini anladı. 
"Haydi Ali, Hüsne Hatunun zahnı gözleyi gözleyi gözleri 
dört olmuşt ur." 
Konuşmasını sürdürdü. Yalvardı, kızdı, sövdü, bağırdı, ça­
ğırdı, sızlandı, yumuşadı, bir su gibi sesi aydınlandı . Ali taş ke­
silmiş konuşmuyordu. 
Açık kalmış kapıdan ok gibi giren kırlangıcı görünce sesini 
kirp diye kesti. Kuş gelmiş yuvasının yöresinde dönüyor, yav­
rular da ağızlarını kocaman kocaman açmışlar, yaygarayı basa­
rak, analarının vereceği yemi bekliyorl ardı. 
Aliye vardı, kocaman elleriyle onun başını tutup hızla yu­
karı kaldır dı: 
"Bak şu kuşa," dedi, "bak şuna ... Bak bak şuna ... Bak yav­
rularına nasıl sevinerek yem getirmiş de veriyor, bak! O bir 
hayvan, sen de insansın. İyi bak!" 
Alinin kararmış yüzü terlemişti, gözleri de ıpıslakh. 
"Haydi Hasan Ağa, biz dışarıy a çıkalım, o da şu kuşa bak­
sm da insanlığından utansın. Utansın da aklı başına gelsin. Ben 
az sonra gene geleceği m." 
Ali onun arkasından koşmaya çalışh, ayağa kalkamadı, ko­
nuşmak istedi, ağzında dili dönmedi. Sanki dili şişmişti. Gözle­
rini de gidip gelen, yavrularının ağzına bir şeyler koyan kırlan­
gıçtan ayıramıyordu. 
Murtaza Ağa geriye döndüğünde onu öyle bıraktığı gibi 
başı havada, gözleriyle yavrularını doyuran kuşu izler buldu. 
202