yamaz, ama kolaylık olsun diye hepsinin bu olduğunu söylü­
yorum. Peki, ben ondan ne bekliyorum?" Bir süre bardağa baktı. 
Sonra garsonu çağırıp bir kadeh daha istedi. "Ben ondan ne 
istiyorum?" Buna hiçbir zaman kesin bir cevap veremeyeceğini 
anlayarak: "Peki, benim durumumda olan, benim gibi biri ondan 
ne bekler?" diye mırıldandı. "Hiçbir şey! Hiçbir şey! Ben yalnız 
onu istiyorum!" İçkinin kanına karıştığını duyarak kelimelerin 
üstünde durdu. "Onu istiyorum!" Birdenbire içinde köpüren 
öfkeyi taşırmamak için bir şaka yaptı: "Ben onu istiyorum, o ise 
evimize eşya almak istiyor!" Dünkü kavga, daha önceki tar­
tışmalar bir anda açıklığa kavuştu: Nazlı evlilik hazırlıklarıyla 
uğraşılmasını, alınacak eşyalar, tutulacak ev için İstanbul'a 
gitmeleri gerektiğini söylerken, Ömer Ankara'da yapılacak işleri 
olduğunu ileri sürüyordu. Oysa Ankara'da yapılacak hiçbir işi 
olmadığını ikisi de biliyorlardı. Ömer: "Ama orada kalan araçları 
elden çıkarmak için Kemah'a gitmem şart!" diye mırıldandı, ama 
bu düşüncenin tartışmaya bir şey katmadığını da anladı. "İs­
tanbul'a gitmek istemiyorum! istanbul'a gitmek istemiyorum 
çünkü..." diye söylendi ve birden ayağa kalktı. "Çünkü ben..." 
Boş kadehi eline alarak kapıya doğru yürüdü. Garsonu görünce 
kadehi ona verdi ve yenisini getirmesini istedi. Koltuğuna dö­
nerken de saksının yanında oturan yabancıyla gözgöze geldi. 
Yabancı gülümsüyordu, ya da bir an Ömer'e öyle geldi ve ona 
gülümsedi. "Bir İngiliz... İngiltere..." diye mırıldandı, "ingiltere'de 
mi kalsaydım? Yoksa Alman mı? Herr Rudolph! Refik ne yapıyor 
acaba? İstanbul'a tek başıma bir fatih gibi..." Yeniden koltuğa 
oturarak, "Sakin olmalıyım!" diye düşündü. "Böyle düşünülmez." 
Garsonun yeniden getirdiği kadehe düşmancaDaktı. "Nazlı ile 
tartışıyoruz, çünkü o ne istediğini biliyor, ben ise bilmiyorum! 
Ben ne istiyorum? Benim ne istediğim açık! Ben bunu hep 
söylüyorum. Bir fatih olmak. Peki, açıkça ne demek bu? Yani 
başkalarına göre bunun ne anlamı var, ya da ne anlamı olması 
gerekir? Basit: Ben herkes gibi olmak, azla yetinmek istemiyorum. 
Ben sıradan bir aile babası, yeni eşyalarla, yeni bir ev, çocuklar 
ve bir aileyle yetinen bir insan olmak istemiyorum. Peki, bunların 
yerine ne istiyorum?.. Ben!.. Ben!.. Ben hep, "ben, ben," diyorum. 
Bunun çirkin olduğunu biliyorum. Ben..." Birden korkuyla durdu. 
425