“Der sim Aya klanmasında vurul muş.”
Halit, Dersim Îsyan ı’na katılmadan  önce,  Hoşabe'n in adını  vermişti  Zelo'ya.  Bana  bir şey 
olursa,  Hoşabe' yi ararsın  Kiman'da  demiş ti. Hoşabe  zengin  adamdı,  mülk  sahibiydi.  Onu tan­
ırlardı,  sayarlardı.  Kürtlerl e de Türklerl e de iyi geçinirdi.  İsyana,  talana bulaşmazdı.  Hoşabe'y i 
bulacak  olurs a, Zilan' ı da Hurşit'i de bulurd u. Hurşit sokakta koymazdı  elbet karde şinin  avr­
adıyla o ğlunu, bir çare sine bakardı.
Yıllarca  vuruştuktan,  sarp dağlar ın mağaralarında,  derin vadilerin oyukları nda bir keçi gibi 
koşuşturduk tan sonra,  henüz  otuzuna  varamadan,  genç yaşında  yorulmuştu  Halit. ömrünü, 
sonunu  göremedi ği bir kavga ya heba  ettiğini fark ettiğinde,  ihtiyarlayıvermişt i... peşine takılıp 
gittiği yeşil sanca ğın onun  inancı yla bağdaşmad ığını, uğruna  canın ı fedaya  hazır  oldu ğu dav­
anın da a slında bir hayald en ibar et olduğunu a nladığında...
Kürt ler davalar ını unutmuş  kendi araları nda birbirlerin i yiyorlardı.  Bir zaman  sonra,  neye 
karşı,  niçin  isyan etmekte olduğunu  bilemez  olmuştu  Halit. Yumuşak  bir yatakta uyumay ı, su 
ve sabunla  yıkanma yı, tedirgin olmadan  bir çayıra  sere serpe uzanma yı unutmuştu.  Barut 
kokusundan  başk a koku,  kuru  ekme kle darı  çorbasından  başka aş bilmiyordu.  Sevme yi, eğl­
enmey i, gülme yi...
Kadın hiç durmak sızın  konuşu yordu,  gözler inden  yaşlar akara k. Ara sıra ağıt yakıyor, dizl­
erini dövüyor sonra tekrar anla tmaya başlı yordu.
“Dur hel e bacı... y avaş. Böy le hızlı k onuştuğunda hiç anlamı yorum,”  diyordu Hurş it.
Halit on yedisine varmadan,  Lice'de ki isyanda vurulm uştu. Altı ay boyunca  yatamamışt ı 
sağ tarafına.  Zelo 'nun  babası,  isyanda  ölen  delikanlı  oğlunun  yerine koyup,  evine  getirmiş ti 
Halit'i. Halit'e bakmı şlar,  yaral arını  sarmışlard ı. Zelo  on iki yaşındayd ı henüz.  Kaburgaları 
kırık olduğu  için kollarını  istediği gibi kullanamayan  Hali t'e hep o yard ımcı  olmuştu  aylarca. 
İki yıl sonra  Jilan aşiretinin isyanına katılmışlardı  Eruh'ta,  Zelo'nun  babası yla. Eve tek başına 
dönmüştü  bir yıl kadar  sonra  Hali t, bu kez de, dağlarda,  Zelo'nun  babasını n ölüsünü 
bırakarak.
Zelo, Halit'in koynuna  girdiğind e on beşinde  var yoktu. Yalvarmış tı bu yolda n döndürmek 
için erkeğin i. Savaşma ktan  başka  hiçbir şey bilmiyordu  ki Halit. Topra ğı yoktu ekecek, hayv­
anı yoktu güdecek.  Köyü  Bido'yu  Nasturiler  yakmı ştı. Anasın ı babasını  o bask ında,  Türkl er 
vurmuştu. Yür eğind e sad ece acı, nefret ve kin vard ı.
Kaç kere yalvarmı ştı Zelo,  Hoşabe'n in yanına vars ak, onun  gösterece ği bir dama  yerleşsek, 
diye. Yanaşmamışt ı. Kendi ne Tanrının  açtığı kapıyı elleriyle kapattıktan sonra,  yüzü  tutmuy­
ordu  geri dönmey e. Pişmanlık,  umutsuzluk  içinde bocalarken,  yeni bir umut  pırıldar  gibi olm­
uştu ufkuna.  Sağda solda,  dağlarda  serseri çeteler halinde,  kâh birbirler iyle kâh Türklerl e sav­
aşan Kürtl er, yeni bir oluşumun  etrafında  birleşme ye başlamışlardı.  Hoybun!   Bir ülküydü, 
yeni bir umuttu  Hoybun.  Dağınık Kürt  aşiretler i, ulusal savaşlar ında  başarılı olabilme k için 
bir part i etrafında birle şiyorlardı. Tü m Kürtler i bir arada to pluyordu  İhsan Nuri  adındak i Kürt 
kumandanı. İran'd an ve o güne  kadar  düşman  saydıkları  Ermenilerd en de yardım  alarak  güçl­
eniyorl ardı.
“Ermenil erle birl eşiyorsunuz ama, onlar gâvur,” demi şti Z elo.
“Ne var bunda,  Hoşabe Baba da gâvurdu,”  diye yanıtlamı ştı Hali t.
Karams arlığ ından  sıyrılmışt ı, yeni bir umutla  ışıldıyordu  yüreğ i, ihsan Nuri'n in bir mücah­
idiyd i o art ık,Ararat 'ta vatan ı için kurtuluş sava şı vere n.Kürtler in arasında ki aş iret çe kişmel er­
inin, aile düşmanlıklar ının,  üstünlü k hesapların ın, talan  ve cina yetlerin  bittiğine inan ıyordu,
büyük  isyan hazırl ıklar ına katıld ığınd a. Bu arada  Türkl er de boş durm uyordu.  Cumhuri yet 
hükümeti,  doğuda  birta kım inşaa t işlerine  girişmi ş, uzun  zamandır  ihmal  edilen bu bölged e