nu bulur. Onun için, düşünme sporu ile bu işe alıştınlm ası 
ve düşünme sanatını öğrenmesi gereklidir."
Mustafa İnan bu sporu çok yapmış ve bütün çevresine 
yaptırmaya çalışmıştı. "İnsanları kendi hallerine bırakmaya 
hiç gelmez," diye düşünüyordu. "1944’te kürsünün başına 
geldiğime göre, aşağı yukarı on yıldır bir şeyler öğretmeye, 
bilimin ve araştırmanın ne olduğunu anlatmaya çabalıyo­
rum. Şimdi bile üniversitedekileri kendi hallerine bıraksam, 
çoğu eskisi gibi çarpma - bölmeye dönecekler. Mühendisliğin 
bu işlemler ötesinde bir şey olduğunu ve bilimin, beş katlı 
apartman yerine on katlı apartman yapmak olmadığını aca­
ba onlara anlatabildim mi? Bunca yorgunluğuma değdi mi? 
Bunca seminerime, konferansıma, dersime gelenler acaba bi­
limin şimdiye kadar zannettiklerinden başka bir şey olduğu­
nu, içinde biraz matematik bulunduğunu anladılar mı?" Son­
ra öğrencilerini düşündü: "Benden daha iyi şartlar altında 
yetişiyorlar: bir kere, on sekiz yaşında üniversiteye giriyor­
lar." Hayalindeki öğrencileri karşısına aldı, onlara biraz baş­
ka dersler vermek isledi: "Bakın beyler," dedi onlara, "Ben 
yirmi yaşımda üniversiteye girebildim, yani sizin dördüncü 
sınıfa geçtiğiniz yaşta yüksek tahsile başladım. Yani sizin 
neredeyse mektebi bitireceğiniz sırada daha ben işin başın- 
daydım. Yirmi altı yaşındaydım mezun olduğum zaman. Bu­
gün bile aranızda konuşurken şivemle alay ediyorsunuz, ya­
ni köyde yetiştim. Dört yaşında damdan düştüm, On sekiz 
yaşındaydım babamı kaybettiğim zaman. Zavallı babam 
kangren olmuştu ve damdan düşen oğlunun adam olamaya­
cağına inanmıştı ve adam olduğunu göremeden ölmüştü. Ben 
hep böyle yorgundum, geceleri erkenden uyuyakahrdım bu­
günkü gibi. Benzim hep sanydı. Yazlan beni ‘tebdil hava'ya 
gönderirlerdi ve ben bir türlü düzelemezdim." Hep böyle ağ- 
n lar çektim, bitkin hissettim kendimi, diye düşündü. "Evet 
beyler,” diye devam etti sözlerine, "Çok ağn çektim, çok pa-
144