Orta Direk 95 
Sırtındaki anası kalkıp kalkıp iniyordu . Çocuklar babalarına ne kadar koşsalar da 
yetişemiyorlardı. Koştu koştu, sonra duruverdi. Durmasa yere yuvarlanıvere cekti. 
Dizleri titriyordu. Anasını sırtından usulca indiriverdi. Belini bir ağaca dayadı. 
Gece buz kesmişti. Ateş yakmak aklına bile gelmiyordu. Birden çocuklar ak-
lına düştü. Bu gecede o sabileri dağda koyup da nereye gelmişti? 
Hemen ayağa fırladı. 
"Nerdesiniz çocuklar?" diye bağırdı. "Nerde kaldınız7" 
Çocuklar babalarının sesini duyduklarında epey uzaktaydılar. Ses verdiler. 
Sonra da yeniden koşmaya başladılar. 
Ali çocuklar yanına gelince kalkmak için bir iki kere davrandı, kalkama­
dı. Üşümeye de başlamıştı. Şurada dursak bir ateş daha yaksak mı? Ama genç 
kadın, şu dağın başında, kurdun, kuşun, hırlının hırsızın, uğursuzun itin için­
de ... Olur mu7 Bir ateş ... 
"Hasanım, elimden tut bakalım," dedi. Bu sözün ağzından nasıl çıktığına o 
da şaştı. Ya Meryemce duyduysa7 Duydu da yüreği acılıysa, yandıysa7 Bilmiyor 
muydu sanki? 
Çocuk daha yanına yaklaşmadan ayağa fırlayıverdi. 
"Beni kalduabilecek misin diye yalancıktan söyledim." 
Kendini toparladı, sesini dikleştirdi. 
"Gel anam." 
Anayı sırtına aldı. Ellerini bacaklarının üstünden geçirdi, kenetledi. Bir iki 
kere silkeledi. Meryemceyi sırtına iyice yerleştirdi. Ayaz, ama ne gavur ayaz. 
Adam donuverecek. Bu dağlar böyle. Yaz kış ... Torosun boranı, adamın kıranı 
demişler. Ne doğru laf etmişler. 
Bir kuş öttü. Bir dereden geçerken keskin bir yel yüzlerini yaladı geçti. Su 
sesi, çığıltı. Bir ağaç uğuldadı. 
Ayın battığı yerde azıcık bir aklık kalmıştı. 
Ayaklarının altı yeniden yanmaya başladı. Yüreğine işliyordu. Her adımda 
sırtında anası biraz daha ağırlaşıyor, ayakları kendisini biraz daha zor taşıyordu. 
Ama artık durmak olmazdı. Neredeyse tanyerleri ışıyacaktı. Uzaktaki dağların 
ardında ışık belirtileri vardı. Durulmazdı. Şu kurdun kuşun ortasında, şu ıssız 
dağda, vay Elif vay! Kadın kısmı da bir korkak olur ki, fıkaracıklar. Çocuklar­
dan beter. İyi, çocuklardan güzel, azıcık saf. Hepsi böyle. Kocasına da, gencine 
de adamın yüreği acır. Kadın kısmı bir hoş, vefalı. Ne dedim de çocukları Elifin 
yanında koymadım? Anama nalurdu ki7 Üstelik kocamış kadınlar gençler kadar 
korkak olmazlar. 
İçi alıp alıp veriyor, kafasında kötü kötü yüzlerce olay kuruyordu . Sonunda: 
"Ana," diye kırık bir sesle seslendi, "bu gece yarısı dağda kaldı gelinin. Kork­
maz mı ola? Başına bir hal gelmez mi ola? Kurdun kuşun arasında."