söz konusu  olabilirdi.  Küçük  fön makinelerinin  bağırtkan  rüzgârı, 
saydam  sadrazam  kavukları  gibi  müşterilerin  tepelerine  oturtulan 
büyük  kurutma  makinelerinin  tekdüze  uğultusu,  içerideki  mutfakta 
hiç durmadan  kaynayan  semaverin  fokurtusu,  tavanda  dönüp  duran 
vantilatörün  mekanik  homurtusu,  röfleli  boyalı  tutamlara  tek tek sa-
rılan  alüminyum  folyoların  çıtırtısı,  sıra  saç yıkamaya  gelince  açı-
lan muslukların  şırıltısı,  aniden  kafasına  tutulan  bu suyu  ya fazla  sı-
cak ya da fazla  soğuk  bulan  bir müşterinin  dırdın,  manikür  törpü-
sünün  tırnaklara  sürtünürken  çıkardığı  uyuz  vızıltı,  dipteki  ağda 
odasından  yükselen  cızırtılar,  yerdeki  saç kırpıklarını  süpürmek  için 
ikide  bir çıkarılan  faraş  ile süpürgenin  hışırtısı  ve gün  boyu  kâh ye-
ni yeni  katılımlarla  canlanan,  kâh  durgunlaşıp  tavsayan  ama  hiçbir 
zaman  bir sonuca  bağlanmayan,  tamamına  ermeyen  sohbetler,  aynı 
anda  kesilip,  bir es vermeliydi  ki, kuaför  salonunda  mutlak  ve ha-
lis bir sessizlik  sağlanabilsin.  Tabii  bütün  bunlar  olsa,  olabilse  bile, 
bir de Cemal'in  dilini  kesmiş  olması  gerekirdi  her şeyin  üstüne. 
Ama  dünya  mucizelerle  dolu  bir yerdir.  En azından  Bonbon  Pa-
las öyledir.  Ve işte birdenbire  nereden  geldiği  meçhul,  topak  topak 
sessizlik  bulutları,  ardına  kadar  açık  pencerelerden  içeri  doluşup, 
ses geçirmez  bir örtü  gibi  yumuşacık  örtülmüştü  tüm  gürültü  kay-
naklarının  üzerine.  O duru  sessizlikte  usulca,  huzurla  içini  çekti  Ce-
lal. Sevmiyordu  hengameyi  kargaşayı,  sabah  akşam  car car konu-
şulmasını.  Elinden  bir şey gelmiyordu  ama.  Ne de olsa,  özbeöz  kar-
deşi,  tek yumurta  ikiziydi  günboyu  maruz  kaldığı  ömür  törpüsü  tar-
rakanın  tetikleyicisi.  Çok  konuşuyordu  Cemal.  Her  zaman  konuş-
maya  hevesi  ve anlatacak  şeyleri  oluyordu.  Hâlâ  bir türlü  düzelte-
mediği  ve bundan  sonra  da kolay  kolay  düzeltebileceğe  benzeme-
diği kırık  dökük  aksanına  aldırmadan,  gün  boyu  müşterilerle  çene 
çalıyor,  gözü  devamlı  televizyonda,  çıkan  tüm  müzik  küplerine  ça-
mur atıyor,  durmadan  çırakları  paylıyor,  başkalarının  konuşmaları-
na kulak  kabartıp,  ona  buna  laf yetiştiriyor  ve tüm  bunları  belli  bir 
sıraya  koyarak  değil,  aynı  anda  yapıyordu. 
Gene  de pek fazla  kızamıyordu  ona.  Küçük  kardeşlerinin  çocuk-
luklarının  kendilerininkinden  daha  zor  geçtiğine  hükmetmiş  pek 
çok insan  gibi,  Celal  de müşfikane  bir sevgi  besliyordu  üç buçuk 
dakika  farkla  peşisıra  dünyaya  gelen  ikizine.  Çocuk  yaşta  ayrı  düş-
66