onlara hiç aldırmadan tavla oynamaya bitişik yalı komşu­
muza gidiyorum. Orevuar 1 sevgili yeğenim ... 
Amca Bey kendine özgü yürüyüşüyle kırıta kırıta çekilip 
gitti. Şemi mıhlanmış gibi durduğu yerde kaldı. Gözleri 
bakıyor ama artık görmüyor , kulakları dinliyor ama bir 
şey işitmiyordu. Deniz, yalı, ağaçlar, kederli gözleri önünde, 
belirsiz şekiller halinde fırıl fırıl dönüyor, nereye bastığım, 
nerede durduğunu bilmiyordu. Düşünmek istiyordu fakat 
zihni her zamanki açıklığını kaybetmişti. Yalnız zihninde 
akışkan ateş gibi bir düşünce dönüp duruyordu ki o da 
bu gece Mürebbiye ile Sadri beraber olurtarken üzerlerine 
gidip ikisini de telef etmekti. Gece harerne nasıl girecek? 
Mürebbiye'nin kilitli kapısını nasıl açabilecek? Bu engelleri 
aşma çarelerini düşünmeye zihninde kuvvet yoktu. Efendi 
pederinden korkmayı, çekinmeyi bir kenara bırakarak 
biraz zihnine açıklık vermek üzere doğru kilere koştu. Sakız 
mastikasından birbiri üzerine üç dört kadeh yuvarladı. Beş 
on dakika sonra zihninde her güçlüğü yenecek bir tazelik, 
vücudunda bütün engelleri darmadağın edecek bir kuvvet, 
çılgınca kararını gerçekleştirmek için kendinde fevkalade bir 
cüret hisseyledi. Kararını o gece kesinlikle uygulayacaktı. 
Mastikanın zihnine verdiği hararetle ilk kararının önünde­
ki güçlükleri teker teker değerlendirdi. Sorunları çözmeye 
cinayet aletini belirlemekten başladı. Yalının selarnlığında 
duvarları silahlarla süslü küçük bir oda vardı, oraya gitti. 
Duvarlara değerli halılar üzerine üçgen, daire, ova! şekiller 
oluşturacak şekilde asılmış olan tabancalara, tüfeklere, 
palalara, yatağanlara, karnalara göz gezdirdi. Kabzası altın 
işlemeli, üzerine mercanlı firuzeli, orta büyüklükte, gayet şık 
bir hançer üzerinde karar kıldı. Kendi kendine: 
-Halı, Anjel'i böyle zarif bir aletle öldürmeli ki üç erke­
ği birden baştan çıkardığından dolayı alırete pişmanlıkla 
gitmesin ... Bu hançer şimdi yerinde dursun. Lazım olacağı 
zaman ben gelir, onu buradan alırım. 
(Fr.) Au revoir: Ho§Ça kal, allahaısmarladık. 
151