meye karar verdiler. O zamanlar Mühendis Mektebi'nin işle­
ri Nalla Vekâleti’nden soruluyordu. Mustafa, sınıfla en sayı­
lan öğrenci olduğu halde arkadaşları onun itirazlarını da 
dinlemedi ve şikâyet dilekçesi bakanlığa gönderildi. "Yahu 
çocuklar," demişti Mustafa. "Bu dersten korkacak ne var? Bi­
raz dikkat edilirse ve çalışılırsa yapılır. Bu hep böyle devam 
edecek değildir. İlerde bu dersin tatbiki kısımları da gelecek­
tir." Yani laboratuvar çalışmaları durumu kurtaracaktır. Ne 
var ki Nafia vekili yaz aylarında okulu ziyarete gelince ken­
disine ‘tatbiki’ kısımlar hakkında ‘izahat veren’ hocaya, 'Ben 
bu söylediklerinizden bir şey anlamıyorum. Talebe de böyle 
anlamıyorsa..." demekten kendini alamamıştı. Fakat öğren­
cilerin dilekçesi bir yankı uyandırmadı. Tek parti dönemi ya­
şanıyordu; öğrenci kısmına pek yiiz vermeye gelmezdi. Ba­
kanlık sertti, hocalar sertti; ikisinin de pek yanına y a k la şıl­
mıyordu. Bu hocalar yüzünden birçok öğrenci okuldan ayrıl­
mak zorunda kaldı. Doğrusu, sadece Mustafa'nın verdiği 
derslerle iyi bir mühendis olmak kolay değildi.
Mustafa düşünüyordu: Ne yapmalı? Bu okula hoca olun­
ca bir kenara çekilerek sadece bilimsel çalışmalarla uğraşa­
rak sınırlı bir yol mu çizmeli? Yoksa... Bu eski kafalı hocalar­
la başa çıkabilir miydi? Yoksa hoca filân olmayı da bir yana 
bırakıp piyasaya mı atılmalıydı insan? Şantiyelerde mi çalış­
malıydı? İnşaatları mı yönetmeliydi? Okul stajını yapmak 
için bir yıl önce Malatya - Çetinkaya demiryolu inşaatına 
gönderilmişti Mustafa Efendi. Tünelleri şantiye şefiyle ge­
derken, büyük bir yarmanın şevinden inmeye bir türlü cesa­
ret edememişti genç mühendis adayı. İnşaat şirketinin mü­
dür muavini mühendis Bedri Ölçerim deyimiyle Mustafa 
Bey, 'Tereddütler içinde sıkıntı çekiyordu." Okuldan kaçar­
ken de bahçe duvarının üstünde işte böyle kalmıştı. "Benim 
s®rt ve keskin ihtarım üzerine," diyor Bedri Ölçer, "Şevi otu- 
rerak inmek zorunda kalmıştı. Pantolonunun arkasında ko­
81