hayatı sırf bir kere daha onlarla yaşayabilmek için, 
yine babalarıyla evlenirdim, kesin! 
Aramanın beşinci saatindeyiz. Polisler gotur­
mek üzere ayırdıkları dosyaları, kağıtları, kitapları, 
kasetleri ve bilgisayarı kayda almak üzere tutanak 
hazırlamaya başlıyorlar. Herbir şey, tek tek elle ya­
zılıyor. Bu işlem de bir saat sürüyor. Sonunda po­
lisler bize imzalattıkları tutanağı, önümde duran 
sehpaya bırakıyorlar, beraberlerinde götürecekleri 
nesneleri toparlama ya başlıyorlar. En hoşuna giden 
oyunu, kağıtları dişleriyle parçalamak olan Bubu, 
miskin miskin yattığı yerden, sehpaya doğru hare­
ketlenince, ev halkı bir anda hep birlikte fırlıyor 
yerlerinden. Ben bile gayrete gelip doğruluyoru m, 
kalkmak, Bubu'ya mani olmak için. Tutanağın ba­
şına bir şey gelirse, bir saat daha yazı yazmak gere­
kecek, çünkü ikinci bir kopyası yok! Bu telaşa şaşı­
ran Bubu havlamaya başlıyor. Kız kardeşimden bi­
ze yadigar kalan Ece kedi, Bubu'yu sakinleştirmek 
ister gibi, bacaklarına sürtünüyor. 
"Köpeğinizi kızdırdık galiba," diyor polislerden 
biri. 
"Bu evde kimse kolay kolay kızmaz," diyorum, 
"o sadece niye heyecanlandınız, diye soruyor." 
"Dilinden anlıyor musunuz?" 
"Dikkatli dinlerseniz, siz de anlayabilirsiniz." 
"Hayret! Kediyle köpek, geçiniyorlar, baksanı-
za!" diyor bir başka polis. 
355