bir önlüğün altında uysal, kıpırtısız, ben... Ben Muhittin, mü­
hendis... İyi bir şair olmaya çalışan, ama irade eksikliği ve çalışma 
gücü sıkıntısı çeken, bekâr ve zeki, bir bahar günü arkadaşının 
nişanına gidecek olan, hâlâ yayımlanmamış şiir kitabı için sa­
bırsızlanan, geleceği için endişe duyan Muhittin Nişancı..." Birden 
gözlerini aynadan kaçırdı. "Hayır, hayır, şimdi düşünmek is­
temiyorum. Nişan törenini seyredip eğlenmek istiyorum," diye 
söylendi. "Ne olduğumu, kim olduğumu, ne olacağımı düşünmek 
istemiyorum!" Birden öyle bir irkildi ki, kulağının dibinde vı­
zıldayan ustura sustu. 
Berber anlayışlı ve soran bir bakışla aynaya baktı. Muhittin 
de oraya baktı, ama kendini görmek istemedi. Suratı sabunla­
nırken de aynaya bakmadı. Berberden çıkana kadar koltuğunda 
hiçbir şey düşünmemeye çalışarak kıpırdandı. Yüzünde gezinen 
usturanın vızıltısını dinledi. 
Berberden çıktıktan hemen sonra bir taksiye bindi. Şoförü 
Beşiktaş çarşısından tanıyojrdu. Şoför de bu mühendisin yüzünü 
tanıyordu. Muhittin düşünmemek için yolculuk sırasında şoförle 
gevezelik etti, pahalılıktan, futbol maçlarından, öteki dikkatsiz 
şoförlerden sözedildi. 
Ayazpaşa'daki apartmanı ona Refik tarif etmişti. Muhittin 
merdivenleri çıkarken, "Geç kaldım!" diye düşünüyordu. İçinde 
sanki görülmesi, yaşanılması gereken her şeyi kaçırmış gibi bir 
felâket duygusu vardı. Ama kapının zilini çaldıktan sonra birden 
şaşırdı. "Orada kalabalık var!" diye düşündü. İçerdeki kalabalık 
ona bakacak, inceleyecek, gülümseyecek, o da onlara aynı şeyleri 
yapacaktı. Tanımadığı bir kadın onu bir salona soktu, insanların 
arasına girdi, oturacak bir yer aradı. 
Salonda kadınlar ve genç kızlar bir yanda, delikanlılar ve yaşlı 
erkekler de başka bir yanda oturuyorlardı. Herhalde kimse böyle 
ayrı ayrı oturmalan gerektiğini düşünmemiş, daha doğru ve uygar 
olanın birlikte oturmak olduğunu çoğu aklından geçirmişti ama, 
hiçbiri kuralı bozmaya cesaret edememişti. Bir gramofon çalıyor, 
herkes fısıldaşıyor, birşeyler bekleniyordu. Muhittin, Refik'i karnı 
şişkin olan Perihan'ı gördü. Sonra bir kapıdan Ömer çıktı, el 
etti, ama yanına gelmedi. Nazlı'yı da bir an görebildi ve güzel 
olduğuna karar verdi. "Evet, geç kalmışım!" diye düşündü. Az 
189