İHSANBEY 
Hangi taş katı ise başını oraya vur. Ne yapacağını 
benden mi soruyorsu n? 
NAİME HANIM 
(Ellerini gözlerine götürüp hüngür hüngür ağlayarak ) 
İhsan, sende merhamet, insaniyet kalmadı mı? Kalbi­
me yüz hançer saplanaydı da keşke bu sözlerini işit­
meyeydirn. Bir kadın için hakaretİn bu cinsine uğra­
manın ölümden bin kat acı olduğunu bilmiyorsun . 
(Göğsünü göstererek ) Şu anda ne kadar acı çektiğimi 
tarif edemem. lstırabımın derecesini bilsen, benden ne 
kadar nefret edersen et, mutlak merhamete gelirsin. 
İHSANBEY 
Kabahat kimde? Ben sana doğru dürüst, insanca 
lakırdı söylediğim vakit yakışıksı z birtakım tavırlada 
beni yalanlamaya, tahkire kalkıştın, galeyana getir­
din. En fena sözleri işitmek istedin. Ben de söyledim. 
Şimdi niçin sızlanıyorsun ? 
NAİME HANIM 
İhsan! İhsan, o deminki müthiş sözlerini, o korkunç 
hakaretlerini geri al. Hep o acı lakırdıların hiddet­
le söylenmiş, asılsız saçmalıklardan başka bir şey 
olmadığına beni iknaya uğraş. Çünkü başımın içinde 
beynim yanıyor. Şimdi çıldıracağım. 
İHSAN BEY 
(Üzgün) Sen elini ateşe sokup çıkardıktan sonra 
acısına dayanamayacak ağlayan densiz bir çocuğa 
benziyorsun. Tahammülümü böyle sınıra vardırıp bu 
kadar zehirli sözlere muhatap olmasaydın, iyi değil 
miydi? 
NAİME HANIM 
Beyim, benim ıçın kalbinde yine bir parça yufka 
yüreklilik vardır. Uğradığım müthiş azabı anladıkça, 
söylediklerine pişman oluyorsun değil mi? Söyle ... 
Söyle. Beni bu dayanılmaz işkenceden kurtar ya da 
öldür, hemen şimdi. Şimdi. 
147