Artık Ahmet onun yüzüne bile bakmıyordu. Kaledeki her­
kes Ahmedin bu halinin farkındaydı. Bey ikide birde Ahmedi 
yakalıyor:
"Üzülme oğlum Ahmet," diyordu, "bütün Osmanlı ordusu 
üstüme gelse, siz muradınıza erişeceksiniz. Benim evime gelen 
kişinin, Şeyhin himmeti, görklü nazarı üstünde olan kişinin 
hiçbir şeyden korkusu, ürküntüsü olabilir mi? Bu kişi umutsuz­
luğa kapılabilir mi?"
Ahmet hiçbir söze varmıyor, sadece Beye gülümsüyordu. 
Onun yüreğini yakan derdi hiç kimse bilmeyecekti. Gülbahar 
bile. Sezecek ama, bilmeyecekti.
On beş gün önce Beyazıda giden Molla Muhammed bir sa­
bah döndü. Beyle Ahmet ava gitmek için hazırlanıyorlardı. 
Bey, Molla Muhammedi divanına çekip sordu:
"Ne var Muhammed? Ne haber? İyi mi, kötü mü?"
"Kötü," dedi Muhammed. Ak sakalı bir su gibi yüzünden 
aşağı aydınlanarak akıyordu. "Çok kötü. Paşa beni çok kötü 
karşıladı. Az daha kılıcını çekip parçalayacaktı. Bana dedi ki, 
herkesten beklerdim bu düşmanlığı, alçaklığı, bes ondan bekle­
mezdim. Git ona söyle, dedi bana... Kızla Ahmedi biribirine 
bağlasın, hemen bana yollasın. Bir bölük askerle... Gidişinden 
sonra on beş gün bunu Beyden bekleyeceğim. Eğer kızla Ah­
met gelmezse, üstüne asker çekeceğim, dedi. Senin için, Şeyh 
için ağzına geleni söyledi."
"Şeyh için de mi söyledi? Şeyh için de mi?"
"Şeyh için de."
"Bu adam kudurmuş, aklını oynatmış."
Beyi düşünceler aldı, dışarı çıktı, Ahmet onu kapıda bekli­
yordu. Bey ona hiçbir şey söylemeden kaleden aşağı, köprüye 
indiler. Ahmet soru dolu gözlerle onun konuşmasını bekliyor­
du. Sonunda köprüde durup, Bey dedi ki:
"Bu adam kudurmuş," dedi. "Şeyhe de küfretmiş. Başına 
belalar gelecek. Bizim üstümüze de ordu çekecekmiş on beş 
gün içinde."
Ahmet:
91