ki fincan titriyor, titredikçe Ala .Te�ir kasılıyor, kasddıkça tekmil be-­
deni cendereye sıkıştırılmış gibi oluyor, kaslan acıyordu. Boncuk bon­
cuk terledi. Sırtı, koltukları, omuzları ter içinde kaldı; Gözleri nin içi 
terle doldu, yakmaya başla dı. Hiç kahve içmemişt i, içenleri çok gör­
müştü. Kahv enin nasıl içileceği ni biliyordu. İlk kahveyi dudaklarına 
götürdü ve sıcak kahveyi höpürdetti. Şimdi artık her şeyi, karşısı9da 
rahat rahat oturmuş sigarasını tellendirip kahvesini yudumlayan .Ab­
dülhalik Ef endiyi, nerede olduğ unu, ne yaptığını, niçin �uraya geldi­
ğini unutmuş, kahveyle baş başa kalmış cebelleşiyordu. Abdülhalik 
Efendin in ona uzattığı sigarayı alma dığını, almadığına kötü mü ettiği­
ni hayal meyal ansıyordu. Beşinci höpürdetmede �venin bittiğini 
sevinçle gördü. Yavaş yavaş teri de soğuyordu. Boş, yaldızlan pul pul 
uçuşan kahve fincanı dinde kalmış, ne yapacağı nı, nasıl, nereye koya­
cağım bilemiyordu. Uzakta:n, derinden bir ses imdadına yetişti : 
. "Bana ver fincanı!" . 
Fincanı hemen kendinde olmayarak Abdülhalik Efendiye uzattı . 
Uzatır uzatınaz da elini .hemencecik sağ dizine yapıştırdı, azıcık eğil­
miştİ kahveyi içerken , doğru ldu, dimdik dikildi. 
"Nerdi olursun, adın ne bakalım?" 
"Bacak köyünden olurum, adıma da Ala Temir Yamaklı derler ." 
Abdülhalik Efendi çok şaşırdı ama belli etmedi : 
"Demek siz o .Ağasınız, Ala Temir Ağa? Şu çok çalışkan Temir 
Ağa ... Bravo, bravo ... " 
Ala T emir kendi sinin tanındığına, Ağa dendiğine sevindi, alçak­
gönüllü gülümsedi, azıcık çöZüldü, ister . iStemez birazcık kendis ini 
koyverip gevşedi. 
"Hani demem o ki, seni deyi geldim. Sen hörmetlim derdilere · 
derman, yoksullara ferman sın. Benim tarWan m Ceyhan suyu yanın­
da, köyün aşağı yaiıına karaçal ılığa doğru düşer. Oralarda emvali met­
rukeden, yanicığıma Ermeni dosdanmızdan kalmış hiç tarla yok mu? 
Onu sormaya geldim .. Benim tarlalar gayrı bana yetmez oldu da ... " 
Abdülhalik Efendi, ciddi, gözlüğünil çıkanp gözlüklerini silip 
geri takarak, derin düşüncelere dalarak düşündü. 
Ala T emir birden ' gördü ki, gevşemiş, bükülmüş, dizinin üstün­
deki elleri yarilara kayınış, hemen yıldırım gibi toparlandı, dikildi •. �l­
leri dizlerine yapıştı. I)imdik, öyle donmuş, kıpınısız kaldı.