Bir ay daha geçti. Evdeki gerginlik haliyle azal ­
mıştı. Bir akşam Atilla odasına yatmaya gitmeden 
önce, "Artık fazla uzatma da odana geri dön, Tür­
kan," dedi. 
"Asla geri dönmeyeceğim, Atilla,'' dedim, "bi­
zim evliliğimiz çoktan bitti. Boşanmak istiyorum." 
"Hayatında biri mi var?" 
"Hayatımın akışını sen de biliyorsun. Her anını 
biliyorsun. Hayatımda hastalarımdan başka kimse 
yok." 
"Ece, o haldd" 
"Özgür olmak istiyorum. Bir daha aym yatakta 
yatmayacağım biriyle evcilik oynamak doğru olımı­
yor." 
"Neden aym yatakta yatınayaca kmışız bir daha?" 
"Sana olan sevgim bitti. Bana vurduğun gün say­
gım da bitti. Bu evlilik bitti Atilla, bunu anla artık!" 
Kocam yatak odasına geçip kapıyı çarparak ka­
p:lttı. 
Hayatımızda fazla bir şey değişmedi. Günler 
akmaya devanı etti . Bir iki ay daha geçti. Bir akşam, 
çocuklar uyuduktan sonra, bir tokat daha yemeyi 
güze alarak, odasına girdim, kapıyı kapattım. Ko­
canı başucundaki ışığı yakıp yatağında doğruldu, 
"İnadın nihayet kırıldı mı?" diye sordu. 
"Konuşmak istiy onını," dedim, "çocuklar duy­
masın diye uyuıııaları111 bekledim. Atilla, ciddiyim. 
Boşanmak istiyorum. Mutlu değiliz. Huwrlu de-
132