meydanında ki tatsız olaydan  sonra,  Vali  ve Hüda i bir-ik i kere karş ılaşmı şlar ama  meseleyi 
uzatmamış lardı h er ik isi de. “ Sen beni y anlış anladı n, sa yın V alim,” 
demişt i Hüdai.
“öyle olsun!”  diye yanıtlamış tı Vali.  Müh im olan,  Kemaliy elilerin  işin aslını anlamış olmal­
arıydı, Vali için.
Kaymakam,  Valin in söylediği takoz ölçüler ini bir kâğıda yazdı,  arabasın a binip Başp ınar'a 
doğru yola çıktı. Vali üstünd e mayosuyla  şantiye binas ına yürüdü.  Cep telefonunu  masa nın 
üstünde buldu, heme n Mühe ndis i aradı.
“Kaymakam  kasabaya  gitti takozları  hazırlatma ya,” diye bilgi verdi,  “sen de fazla  heyecanl­
anıp üzülme,  ne yapalım  bekleyece ğiz biraz.”  Duvardaki  çivil ere asılı giysilerini aldı,  tuvale te 
geçti giyinme k için. insanüstü  bir gayret sarf ediyordu  sakin gözü kmey e. Kısa bir süre sonra, 
Kaymakamın ar abası g özüktü. Arka sında bir toz bulutuyla, h ızla y akla şıyordu.
“Bu hayra alamet  değil,” dedi Vali, etrafındak ilere. “Çok  çabuk  geri geliyor.  Bir aksilik olm­
alı.” Cep telefonunu  kapıp merdivenl erden  aşağı koştu. Kayma kam  da arabasından  çıkıyordu 
o sırada.
“Efendim,  aksiliğe bakın,  marangozun  yerini buldum  ama,  adam  bu sabaha  karşı kızını 
taksiyle has tane ye götürmüş, doğuma.”
“Eeee?”
“Dük kânı  açtırd ım fakat  takozları  yaptıracak  kims eyi bulamadım.  Sizin motora  atlayıp 
Kemaliy e'ye kadar gi delim h emen.”
“Hüda i... o anlard ı bu işlerden.”
“O da dün buradaydı biliyor sunuz  ama  bugün  bir iş i çıkmış, Erzincan'a inmiş.”
“Aksiliğe ba k!” dedi Vali. “Bari Müh endis e haber v erey im de g ecikirsek telaşlanmasın.”
Cep telefonundan  Mühend isi arad ı, “Baş pınar'da  yaptıramadık  bu işi. Maran goz yerinde 
yok. Kemal iye'ye gidiyoruz.  Biraz  gecikecek  iş... Eee ne yapalım,  başka  çare  yok.” Mühend isin 
söyled iklerini dinledi bir sür e.
“Hayır, marangozhan e var da marangoz  yok.” Vali eliyle Kaymakama,  Mühendis için, boş­
una konuşuyor  gibisinden  bir işaret  yaptı. Bird en yüzünün  ifadesi değişti, “Ne?...  Kim?... 
Orada,  maran goz mu var?  Aaa,  ne diyorsun!  Olur  mu acaba?”  Kaymakama  döndü,  “Feribotta 
bir işçi varmı ş, maran gozluktan  anla yan.  Atöly eyi açtırabilir  miyiz, takozları  hazırlatmak  için, 
borcu muz ne yse, yar ın öder iz sah ibine.”
“Bu  köprü herkesten çok Başp ınarlılar ın köprüsü,  sayın Valim,  niye olmasın!  Ma­
rangozhane  zaten evin  altındadır...  Marangozun  kaynanas ı beni atölyeye soktu  da,  ben ne 
yapacağ ımı bilemed im,”  dedi Kaymakam.
“Mo toru  gönd eriyorum. O işçiyi hemen y ollay ın,” di ye konuştu V ali, t elefona.
Şoför  motora  atlar ken,  Vali ve Kaymakam  şantiyeye döndüler.  Her  ikisinin de şa­
kaklar ından t er süzülüyordu.
“Biliyor musun,  şu k öprüyü Mühend is bir kalp kr izi daha geç irmeden ye rleştirelim diye dua 
ediyorum,”  dedi Vali. “Çıkan aksiliklere, zaman  kaybına  filan  çok üzülüyor. Onun  durumunda 
biri için bu k adar he yecan i yi değil.”
“Sinirl enmek te ha klı,” d edi K aymakam, “dünden beri baş ımıza ge lmedi k kalmadı.”
Motor  son sürat  geri dönüyordu.  Penc erenin  önünde  telaşlı telaşlı dola şıp duran  Vali, 
“Gels ene buraya kuzum,”  dedi  Kaymakama,  “şu motordaki,  bizim  Bayram  değil mi Allah  aşk­
ına?”
“Aaaa, e vet o!”
“Müh endis in marangoz dedi ği o muym uş?”
“Eyvah!”  dedi Kaymakam.  “O marangozluk tan ne anlar?  Bize yine Kemali ye yolu göründü, 
desen ize.”
Vali ve Kaymakam  koşa koşa indiler merd ivenl erden,  rıhtıma  doğru koştular.  Şoför  motoru 
bağlar ken sapsarı sura tıyla Bayram k araya a tladı. Sendeled i.
“Nesi var bunun?” di ye sordu  Kaymakam.
“Mo tor tut tu,” dedi şoför.  “Feribot ta devamlı salland ığı için, mid esi bulanıyormuş za ten.”
“Bayram,” d edi V ali, “oğ lum sen maran goz musun?”
“Değilem.”
“Niye yalan s öyled in?”
“Yal an sö ylemed ik. Anlard ı tah ta iş inde n.”
99