baklar vardı. Nigân Hanını, kırılır diye, bunlara kimseyi do-
kundurtmadığı için, kendisi de aylardır onları okşayıp toz alacak 
durumda olmadığı için hepsinin üstü yarım parmak tozla 
kaplıydı. Ahmet birden: "Kaç para eder bunlar?" diye düşündü 
ve irkildi. "Şunlardan birkaç tane yürütsem Hasan'lar altı ay dergi 
çıkarır!" Büfenin vitrininde duranlar herhalde en pahalılarıydı. 
"Nasıl yürütülür bunlar?" Çocukluğundan beri babaannesinin 
elinde gördüğü şıkırtılı anahtar destesini hatırladı. Büfeye 
yaklaştı. "Anahtar!" diye mırıldandı. Büfenin camekânlarında 
duran porselenlerin ilk defa erişilebilecek bir uzaklıkta ol­
duğunu düşündü. Ama anahtar destesini son haftalarda ne 
görmüş, ne de şıkırtıyı duymuştu. Sonra birden: "Farkederler! 
Suçu da hizmetçiye ya da başka birine atarlar!" diye düşünerek 
caydı. 
Nigân Hanım: "Ne yapıyor o orada, büfenin önünde?" de­
di. 
Ahmet döndü: "Hiç babaanneciğim bakıyordum!" dedi. Sonra, 
"Suçlu bir halim olsa gerek!" diye düşündü. Osman'a baktı. 
"Senin baban, senin baban çok büyük bir insandı!" dedi Nigân 
Hanım. 
Ahmet şüpheyle: "Kim?" dedi. 
"Senin baban!" dedi Nigân Hanım. "Baban, Cevdet Bey! Her 
şeyi o kurdu!" Gözlerini kırpıştırıyordu. 
Osman gülümsüyordu. Hemşire, Ahmet'in oğul değil, torun 
olduğunu açıklamaya başladı. Nigân Hanım birşeyler mırıldan­
dı. 
Ahmet sabah iyi bakamadığı kitaplara ve dolaba bir kere daha 
bakmaya karar vererek koridora yürüdü. Tıkırtılı saatin yanındaki 
odaya girdi. Babasının bu odada on yıl yaşadığını, burada öl­
düğünü düşünerek kitaplara bakmaya başladı, ama gene bir şey 
bulamadı. Dolabın gözünde de bir şey yoktu. Babasının Tarım 
Bakanlığı'nca bastırılan kitabıyla Muhittin Nişancı'nın bir şiir 
kitabını alıp odadan çıktı. Yemeğe inerken yanma almak iste­
mediği için kitapları yukarı bıraktı. 
574