Ali: 
"Çocuk sana baba der. Ondan sonra eve geliriz ." 
Hasan: 
"Bütün köylü bizim eve, başıma birikir . Eeee söyle bakalım 
Hasan efendi, ne kazandın Çukuro vada? Ben, hiç derim. Çuku­
rovada ne kazanç olacak. Gittik geldik işte, derim ... " 
Ali: 
"Ben de ikinci sabah erkenden kalkar anayın pişirdiği çor­
bayı içerim. Tarhana çorbasıru ... Yola düşerim ... " 
Hasan: 
"Sen yola düştükten sonra, ben de çocuğu yanıma alınm, 
öteki köye, ay boynuzlu kocaman bir çift öküz almaya giderim. 
Sonra da yalıdaki taşlı tarlanın taşını birem birem ayıklanm ... " 
Ali: 
"Sonra da iki üç kez üst üste sürersin tarlayı. Çukurova tar­
lalan gibi. Un gibi eyler sin. Sonra da eker sin." 
Hasan: 
"Sonra bir ekin olur ... Her göcek kaplan pençesi gibi topra­
ğa yapışmış ... " 
Ali: 
"Anaının hırkası," dedi. "Gider elimle Göksünde terzi ye 
yapbnnrn." 
Hasan, Alinin yüzüne doğru eğildi. Nefesini duydu. 
"Sen," dedi, "köyden aynialı ne kadar oldu?" 
Ali: 
"Üç yıl." 
Hasan: 
''Vanr varmaz nişanlını eve getirmek olsun, ilk işin." 
Ali: 
"Çok bekledi iıkaracık beni. Bu yılla alh yıl oluyor nişan ta­
kab. Vanr varmaz babasının eline saydığım gibi parayı ... İkinci 
gün ... " 
Hasan: 
"İşte bunu iyi yaparsm kardaş," dedi. 
Ali: 
"Çukurova da çektiğimi bir günde unuturum," dedi. 
Yokuş yukan çıkhklan için, konuşmayı kesmişlerd i. Yoku-
200