şaşkına dönmüştü ki, en çıkarcı ilişkilerde bile bulunan titrek, 
kırılgan sevgi soluğuyla yetinmeye hazırdı. Düş gücü eften 
püften anıları peri masallarına dönüştürüyor; belleği, aldığı zev­
ki de, oynadığı rolü de abarttıl<.ça abartıyordu. Kendini kandır­
ma sanatının doruklarında teletona sarılıyor; telesekreterlerin 
Rio'ya özgü şımarık, sevimsiz, küstah "Oyyy!" sesini duyar duy­
maz, tiksinti içinde, alınacı bırakıyordu. 
Bu kent onu gözden çıkarmıştı, o da kendini gözden çıkar­
dı. Başka türlü bedenini o kadar kolay sunamazdı ve ne yazık ki 
Rio'nun aşk dağarcığında son sözü beden söylüyordu. 
Telefonda daha bir saat önce sözleştiği kişi, bütün gece or­
talıklarda görünmüyor, onu Rio'nun en tehlikeli alanında saat­
lerce yapayalnız bekletiyordu. Patronun bin bir özürle verdiği 
ikinci maaş çeki de karşılıksız çıkıyor; sabahın köründe üç oto­
büs değiştirerek gittiği öğrencisini evde bulamıyor; aç açma, da­
ha kalıvaltı bile etmeden dönerken, bir sokak çocuğu gırtlağına 
bıçak dayayıp çantasındaki son parayı istiyordu. Arkadaşları gö­
zünün önünde sevgililerini ayartıyor, baştan çıkarma sanatının 
inceliklerini gösterdilderi için, ondan bir de şükran bekliyorlar­
dı. İç dünyasından uzak tutmaya çalıştığı Rio sokakları, dayana­
bileceğinden çok daha fazlaydı. Kangrenli yaralar, silah sesleri ve 
cinsellik ... Adım başı aç bir çocuk yanında bitiyor ve onu şu so­
ruyla baş başa bırakıyordu: "İnsanlıktan çıkıyor muyum? Yoksa 
insan olmak bu mu?" 
Bütün bir yaşam deneyiminin imbiğinden geçirerek geliştir­
diği ilkeler art arda kullanılmış, acımasızca tüketilmiş, bir şeyle­
re alet edilmişti, BEN denilen çemberin içindeki adacıklar birer 
birer elinden kaçmış, çevresinde bağımsız uydular oluşturmuş­
lardı. Geride kalan boş kabuk ise yıkıma, çürümeye, hiç kimseyi 
kayırmayan zamanın insafına terk edilmişti. 
Önceleri kadim dostu edebiyata sığınmış; içinde giderek de­
rinleşen geceye ışık tutacak bir yazar aramıştı. Vahşi topraklara 
ayak basmış, gırtlağına on iki yaşında bir çocuğun -alt tarafı bir 
67