FAKİR BAYKURT
 
207
 
 
Hele bir sabah olsun!
 
Haa Irıza, okulun anahtarını ver. Yemekten 
sonra delikanlıların birezini yanıma yolla. Biri bir lamba yakıp gelsin 
okula. Deral dediklerimi yap...»
 
Rıza, anahtarı verdi: «(Bey, köyün beyi kesildi kır herif!)» diye 
söylendi gitti.
 
Yemeği karısı kızıyle yed
i o akşam. Güldü söylendi. Şakalaştı. 
Değişti, bambaşka bir adam oldu. Geçti, keçenin üstünde delikanlıları 
bekledi sonra. Beklerken Yeşer'i çağırdı yanına,
 
öptü, sevdi. Başından sonundan türküler söyledi. Biraz da kendi 
uydurdu:
 
Ak üzümün asması Ne hoş ol
ur kesmesi Çok zor imiş bilmedim Gizli 
sevda çekmesi...
 
Asmada üzüm kaldı O kızda gözüm kaldı Gelcem dedi gelmedi 
Diyecek sözüm kaldı...
 
Uyduruyordu...
 
Cennet karı ellerini dizlerine vurdu:
 
«Amanın nerelere gideyim!.. Aklını oynatacak herif! .. Kendi 
kendi
ne destanlar düzüyor! .. Kendi kendinden neler yakıştt
-
 
rıyor!..»
 
Senem de: «Aslandır bubam! Aslan, aslan! ..» diyordu.
 
Delikanlının biri geldi:
 
«Hazırız Abbas emmi!» dedi.
 
«Oh hele şükür! Hazır mısınız yeğenim? Dur geliyorum. ben de 
hazırım... »
 
Kalktı. N
alınlarını taktı, değneğini aldı. Gene kendi kendine 
türküler söyleyerek indi gitti.
 
Delikanlılar okulun önünde bekliyorlardı. Birinin elinde bir lamba 
vardı. Açtılar kapıyı, girdiler. Çocukların ufacık sıralarına oturdular.
 
«Yeğenlerim, dinleyin! Eyi dinl
eyin!..» dedi. Uzun uzun anlattı. 
Kim ne olacak? Şafak sökerken burada nasıl buluşacaklar? Her 
hazırlıklarını tamamladıktan sonra, tastamam güneş doğarken 
komşuların önüne nasıl çıkacaklar? bir bir anlattı, belletti.