KADERIN CILVESI 211 
zümü kızdırarak hizmetçinin arkasına düştüm. Loğusanın oda­
sına çıktım. Bilmem nasıl oldu? Bir şey demediler. Loğusa öyle 
genç, öyle güzel ki, şaşırakahm. Resim, resim... Lokman hekim 
bunu görse kimseye salık vermeden hemen hap diye kendisi yu­
tar. AUah öğmüş yaratmış. O ne kaş, o ne gözler tarif edemem. 
Loğusalık rahatsızlığıyle biraz rengi solmuş. Haniye çiçeklikte 
gül nasıl solar? Vallahi öyle... Bu solgunluk da ayrıca yüzüne 
başka bir güzellik vermiş. Hem de çok terbiyeü bir taze. A ne 
kadar olsa kibar adam karısı... Birdenbire beni görünce hemen 
yadırgayıp da: 
«— A sen kimsin? Odama niye girdin?» gibi muamelelere 
kalkışmadı. Hem çok zarafetli... Hiç sormadan benim kim ol­
duğumu anladı. 
Mahzun mahzun: 
«— Hanım, dedi, bu çocuğa siz bakacaksınız değil mi?» 
Ben de sesimi tatlılaştırarak cevap verdim: 
— Evet küçük hanım efendimiz... 
O: 
«— Sîzin namusunuzu, insanlığınızı, terbiyenizi çok met­
hediyorlar.» 
— O kendi insanlığınız, terbiyeniz efendim. 
— Hanım, ayıplamayınız. Dünyadır bu... İnsanın başına 
her türlüsü geliyor. 
Kundağı kucağına aldı. Masumun yüzünden yana yana bir-
aç defa öptü. Gözlerinden keder yağmuru gibi yaşlar iniyor-
u. Tuhaf rastlantı o anda çocuk da ağlamağa başladı. İkisinin 
öz yaşları birbirine karıştı. Bilmem ki ne oluyordu? Bu ana 
ğul artık birbirlerini hiç görmeyecekler miydi? Allahım ni­
çin? Tıkanırcasma ateşli ve acılı son bir öpüşle kundağı bana 
atarak: 
«— Ah hanım ah... Yavrucuğumun yüzünü bana hiç gös-
rmemeliydiler. Bir kere gördüm, kanım kaynadı. Şimdi mini 
İni ağzıyle nefes alan bu melek daha dün İsinim vücudumdan 
ptu. Canımdan ayrıldı. Kanındaki sıcaklığını benim yüreği-
In ateşinden aldı. Onu götür artık. Zaafım bir kere daha üs- > 
ıı gelirse burada kalırım. Bir yere gidemem. 
Bazı kimselerin gönülleri hoş olsun, namusları kurtu'sun