Soluk yanakları pembeleşti. Tıtriyordu. Kaçmak istedi. Bile­
ğinden yakaladım. Yok, hayır! Ben dostum Safer Efendi'nin 
kızı Nuriye'nin eline bir onluk vererek oradan savuşamaz­
dırh. O yalnız babasının değil, biraz da benim kızımdı. Kirli 
yanaklarını okşayarak hemen sordum: 
-Hani ya ablan Huriye? 
O, kim bilir ne zamandan beri yüzüne değmemiş bu sı-
cak, şefkatli elin etkisiyle ağlayarak cevap verdi: 
-Burada. 
-Küçük kardeşin Mustafa? .. 
-Öldü. 
-Nerede öldü? 
-Sokakta. 
-Açlıktan mı? 
-Hem açlıktan hem de boğmaca öksürüğünden. Ab-
lamla dilendik, küçük kardeşimize aktardan ilaç aldık ama 
iyi olmadı. Hava rüzgarlı ve soğuktu. Yatacak yerimiz yoktu. 
Mustafacık gittiyse bu iki kızı kurtarmak benim için bir 
insanlık vazifesiydi. Lakin ben kendiminkileri yoluyla besle­
yemiyordum. Bunlara nasıl bakabilecektim? "Allah kerim" 
dedim. Nuriye'ye: 
-Haydi, beni Huriye'nin yanına götür. 
Nuriye biraz düşündü. Bu teklifimi kabule bilmem küçü­
cük aklından nasıl maniler geçiyordu. Parmağını dudakları­
na götürdü. Çocukça bir düşünüşten sonra: 
-Peki, arkamdan geliniz, dedi. 
Yürüdük. Cami avlusu ve dışının ne kadar kuytu yerleri, 
mahfel, merdiven altları, medrese, türbe gibi müştemilatın 
izbe duvar araları varsa hep oraları beraber dolaştık. Hu­
riye'nin niçin böyle gizli yerlerde yurt tuttuğuna ben şaşı­
yordum. Hayli dolaştık. Kızı bulamadık. Oradan Deveoğlu 
tarafına, yangın yerlerine indik. Şimdi buralardaki baca iç­
lerine, yanmış mescitlerin minare merdivenlerine, arsalarda 
ağızları açık kalmış mahzenlere bir bir bakıyorduk. Huri­
ye'nin niçin buralarda bulunabileceğine gittikçe hayretim 
artıyordu. Kızın izini oralarda da keşfedemedik. Yine Fatih 
104