duraklad ılar. Binalar, yollar, insanlar, çevrede ne varsa, ışıktan yap ılmış 
heykellere benziyordu, bütün her şey sanki ışığın içinde eridikten sonra 
yeniden ışık tarafından şekillendirilmi şti. 
Lokantada o saatte kimsecikler yoktu. Pencereler deniz düzeyindeydi, masada 
otururlarken, bir sandalda oturur gibiydiler. Ertu ğruPla Nermin'i 
tanıyordu garsonlar. Onlar hiçbir şey söylemeden, önce çevresi buzla kapl ı 
karaf içinde sar ı votka geldi. K ısa ayakl ı küçük kadehleri doldurdular. 
Arkasından, yeryüzünün ba şka hiçbir lokantas ında yenilemeyecek kadar 
leziz, hafifçe sararm ış salatal ık turşuları kondu masaya. 
Garsonlar servis yaparken, Ertu ğrul, konu şmadan, neredeyse sayg ıyla 
getirilen yemeklere bak ıyor- 
77 
du. Boğazın karşı kıyısında, akşamın son ışıklarının parıltılarıyla, alevli 
pencere yang ınları başlamıştı. Birer bal ık dolmas ı bırakıldı tabaklar ına. 
Altın sarısı patlıcan salatas ının yanma sirkesi k ıvamında tutulmu ş çiroz 
yerleştirildi. Sonra, k ıymalı suböreği geldi, ard ından taze so ğanla 
kızartılmış, ilk bak ışta füme dile benzeyen ci ğer ızgaralar. 
Ertuğrul, yemeklerden her tad ışında, iniltiler aras ında, "nefis", "leziz" 
diye mırıldanıyordu. En son, domates ve biberle birlikte, kiremitte pi şmiş 
kılıç şiş geldi sofraya. K ılıç balığının kahverengi pembemsi damarl ı beyaz 
eti, ağızlarına koyduklar ı anda, daha çi ğnemeden da ğılıyor, bal ığın o eşsiz 
kokusu damaklar ına yayılıyordu. Votka karar ının buzu eridikçe ka-raf 
değiştiriliyordu. Ölümden önceki o son canl ılık gibi, güne şin batınımdan 
önceki son ayd ınlık belirmi ş, hava bile ışık olmuş, gökyüzü yok olup yerini 
sonsuz bir par ıltıya bırakmıştı. 
Ertuğrul iki parma ğıyla tuttu ğu votka kadehini ışığa kaldırmış, kadehteki 
buğulu berrakl ığa bakıyordu. 
— Şu güzelli ği bak, dedi, bunun için ya şamaya de ğmez mi? Yeryüzünde böyle 
bir votka varken insanlar nas ıl mutsuzluktan söz ediyorlar anlam ıyorum. 
Ertuğrul'un hiç kimseye, hiçbir şeye aldırmayan, bulabildi ği bütün 
güzellikleri tüketmeye haz ır şehvetli açl ığı, zevkin her türlüsünü tatmak 
isteyen tükenmek bilmez arzusu Nermin'in ho şuna gidiyordu. Bencilli ğinden, 
başka insanlar ın dertleriyle alay etmesinden bile ho şlanıyordu. 
Ertuğrul'un bal ığı kesip ısırırken, yutmadan önce bir an dama ğında ezip 
kokusunu, lezzetini son damlas ına kadar içine sindirmeye 
78 
çalışırken, yüzünde beliren neredeyse cinsel arzuyu seviyordu. Nermin, 
Ertuğrul'dan kendisine bir canl ılık aktığını, onun yan ında vücudunun bütün 
zevklere haz ırlandığını hissediyordu. Ertu ğrul'un o karanl ık odasının 
dışındaki tüm ya şamı, sonsuz bir sevi şmenin de ğişik bölümlerine benziyordu, 
yemek yerken, içki içerken, denizi seyrederken, gülerken, her şeyiyle 
sevişmeyi anımsatıyordu ona. 
Ertuğrul'a bakarken, Nermin'in yüzünde de, elinde olmadan, sevi şmeyi 
hatırlatan bir anlam beliriyor, hareketlen daha oynakla şıyor, bluzunun 
etine de ğişini bile ba şka türlü hissediyordu. Gö ğüslerinin aras ıyla sırtı 
hafifçe terliyordu. S ırtının terlemesinin ne demek oldu ğunu biliyordu 
Nermin. 
— Sen pornografik bir adams ın, dedi çapk ınca gülümseyerek. Gün boyunca 
karanlık ininde oturduktan sonra, bütün dünyan ın ırzına geçmeye haz ırlanan 
vahşi bir hayvana benziyorsun. 
Nermin'in konu şmaları, benzetmeleri, seçti ği sözcükler hep cinselli ği 
çağrıştırmaya ba şlamıştı. Elinde de ğildi, yaln ızca bunu konu şmak, hep