dolduruşunu izledi. Bıkkınlık koyulaştıkça dünya üzerindeki mütevazı 
varlığı için önce babacan bir şefkat, sonra yoldaşlara tıas bir duygu 
birliği ve nihayet hızla artan bir acıma hissetti. "Yoldan çıkmış" lafı 
tam da onu anlatıyordu, hayatının son beş, on, on beş yılı böyle 
geçmişti... kendini ne siyasetin akıntısı ne de bilimin adacığına 
konumlandırabilmiş bir siyaset bilimi öğrencisi; evlilik müessesesinin 
flora ve faunası içinde nefes almakta zorlanan işin -ace-
18
misi bir koca; kendini evinde hi ssedememekten mustarip ama artı k evinin 
nerede olduğunu da bilmeyen bir göçmen; ne İslamla ne de başka bir 
dinle ainkası olsun istemeyen bir doğuştan -Müslüman; Tann'nm 
bilinebilirliğine değil Tanrı'nın kendisini bilmesine karşı çıkan bir 
bilinemezci. Buydu  işte. Bütün bunlar ve daha fazlası...
"Hayır ben içmiyorum, bayım. İçmediğim için benimle ne kadar dalga 
geçilirse o kadar onurlanıyorum. Öldüğüm zaman yukarıda bildirilecek 
hiçbir şeyim olmadığını söyleyeceğim. Chardon -nay ya da Scotch'un 
tadını bilmiyorum. Şu rakı denen nanenin tadını bilmiyorum. Ama insanın 
üzerinde nasıl koktuğunu biliyorum. Senin sayende ağızlarından çıkınca 
nasıl koktuğunu da öğrendim! Ouaghauogh!"
Mide bağı rsak sisteminin bu hassas vaziyetinde birinin kusmaktan 
bahsetmesinin ü zerinde kışkırtıcı bir etki yaratabileceğini esefle fark 
eden Ömer'in beti benzi attı.
"Anlamıyorum. Sonunda hepsini çıkartacaksan," diye devam etti Abed 
Ömer'in midesini kaldırdığının farkına varmadan, "neden içmeye zahmet 
ediyorsun ki?"
"Abed... kes artık... tamam mı?"
"Nedenmi ş? Beş saattir sabırla seni dinliyorum, temiz hava, soğuk falan 
sayesinde lıazır biraz ayılmışken benim de söyleyecek bir çift lafım 
var... En azından sana şunu sorayım: Geçmişte hiç alkol almadığım ve 
ileride de hiç içmeyeceğim varsayımı göz önüne alınırsa acaba rica 
etsem söyler misin, barlarda ne halt ediyorum?"
"Bilmem," diye homurdandı Ömer sabırsızlıkla. Ama bu yanlış cevap 
sadece doğru cevabı vermesi için yapılan baskıyı artırmaya yaradı.
"Elbette bilirsin!"
Ömer'in sağ duyusu beş saattir uzo tarafından fazlasıyla hırpalanmış 
olsa da. böylesine kat'i bir elbette'nin, olası her türlü itirazı 
elbette alaşağı edeceğini görebildiğinden itiraza yeltenmedi.
"Benim için geldin," dedi Ömer içini çeker gibi, sanki bir günahı , 
hatta bir d izi günahı itiraf etmenin eşiğindeydi. "Çünkü seni arayıp bu 
akşam kendimi iyi hissetmediğimi söyledim..."
19
"Hepsi bu mu? Bir şey daha söylemiştin, hatırlamıyor musun?" "Dedim 
ki... kendimi... kuru bir kuyuya atılmış gibi hissettiğimi söyledim."
"Doğru. Kuyul" Abed kollarını havada çırparak zıpladı. Bu zıplama bir 
nevi zafer gösterisiydi. Sürmekte olan bir münakaşada ne zaman arzu 
ettiği onayı alsa bu hareketi tekrar ederdi, kısmen daima aşırı enerji 
yüklü olduğu için ama daha ziyade ruhunun derinliklerin de kendi 
boyundan memnun olmadığı için. Epeyce yakışıklı sayılırdı ve elbette 
görünümü için Tanrı'ya minnettardı, bir de azıcık daha uzun olaydı. Şu 
Leylek Ömer kadar uzun değil tabii, sadece birazcık daha... net olarak 
söylemek gerekirse on beş santim. Abed sırf on beş santim daha uzun 
olmadığı için kendisine karizma verebilecek her şeyin -geniş bir alın, 
kıvırcık saçlar, siyah çarpıcı gözler, hafif kemerli burun ve gamzeli 
çene- onu topu topu, su buharı ve karbon monoksitten hidrojen yapmakta 
seryum oksit  katalizörü kullanımı üzerinde çalışan bir ikinci sınıf 
doktora öğrencisi gibi gösterdiğini düşünüyordu.
Arkadaşının basit hareketlerinin ardında yatan çapraşık itkileri