FAKİR BAYKURT
 
231
 
 
değildi. Kadınlar kuyunun başında yeme
lik arpa buğday yuyorlardı. 
Erkekler, Avşar deresindeki değirmende sıra bekliyorlar, öğütüp 
geliyorlardı. Evleri sıvamak için ak toprak getiriyorlardı. Geven 
kazıyor, diken biçiyorlardı. Bu iş bitse, öteki iş ağzını açıyordu.
 
' Bir akşam Battal, beş on 
kişiyi topladı köy içinde:
 
«Koç katımını yapalım komşular. ..» dedi.
 
Tam da vaktiydi koç katımının.
 
Koyun sahipleri koçları kınalamaya başladılar.
 
Tozak’ta herkesin üç beş koyunu vardı ama herkesin koçu yoktu. 
Olmayanların koyunları olanların koçundan geçi
niyordu.
 
Kınalı koçları çekip Seyranlı’daki ağıllara gidiyorlardı. Kadınlar 
katmer hazırlardı akşamdan. Tavuk kesen, yumurta kaynatan, kaymak 
biriktiren olurdu. Seyranlı’nın başında halka olurlar, getirdiklerini 
ortaya korlar, hep bir ağızdan dualarını oku
yup lokmalarını 
paylaşırlardı. «Bismillâh!.. Bismişâh, allah allah!..» çekerek koçları 
katarlardı. Sonra gülmeye eğlenmeye geçerlerdi.
 
Şimdi tam vaktiydi.
 
Battal kalktı, Rıza’ya gitti.
 
Rıza tıraş oluyordu. Çukurviranlı Sefer gene gelmişti. Hem 
komşuları tı
raş edecek, hem kalan «hak»larını toplayıp gidecekti. 
Rıza’nın sakalları köpük içindeydi.
 
«Irıza, kardaşlığım!» dedi Battal. «Sefer usta tam sırasında geldi. Şu 
ensemi kulağımı ben de bir biçime sokturayım. Efendime söyleyim, 
yüzümü de kazıtayım...»
 
Rıza:
 
«Yavu Battal ağa, koç katımı demiştin, iki gün ertelesen de bazara 
rastlatsak şunu, ha?» dedi.
 
Battal, bıyıklarını burdu, büktü:
 
«Bırak yavu!» dedi. «Bazarı mazarı beklemeyelim. Koç katımı da 
bir derstir be kardaşım! Hemi de böyük ders, bilene! Tevtere yaz
arsın, 
kıra gittik deyi... istersen yaprağın altına ben de mühürümü basarım...»