lık'ta bitirmişim. Kanserde n, hastalıktan, kemo se­
anslarından tek bir satır yok mektupta. Sadece işle­
rimin yoğunluğundan söz ediyorum. 
<<sevgili Gö.kşin, 
Yıllar ge,ctik,ce elimizde olmadan hücrelerimiz 
eskiyor, günlük koşu,sturma JJe sorunlar gözlerimize, 
beyinlerimize öyle kalın bir perde ,cekiyor ki, anlatı­
lamaz. Ben artık kendimi asla planlayamaz hale 
geldim, inan! Yapmak istediklerim veya yapmam 
gerekenlerle, yaptığım, yapmaya zorunlu kılındığım 
şeyler, düşünmek istediklerimle düşünmeye zorlan­
dıklarım da böylece birbirinden farklı oluyor. 
İşte, 30 Kasım,da seni dü,süneceğime, bin bir sar­
ma işle günün her saati dolup ge,cti. Kendimi yata­
ğımda bulduğumda gecenin kim bilir kapydı? Son­
ra da unutup gittim. Bunu kendi apmdan affetmi­
yorum, sen hoş görsen bile! Neyse canım karde,sim, 
ger,cekleri yok sayamayız ama biraz ,cekidüzene gir­
memiz şart oluyor, sanırım. 
Gökşin,ciğim, dünya devinip duruyor yıllardır. 
Biz de bu rarkın i,cinde dönüp durduk. Kendi adı­
ma duyarlılığımdan, algılama gücü mden memnu­
num. En iyi koşullarda dahi, iki kişilik bir dünyada 
asla yaşayamayacağımı, bu nedenle de irinde bu­
lunduğum koşulların bana en uyanı olduğunu bili­
yorum. 
Umarım senin se,cimlerin de bugüne kadar JJC 
bugünden, 30 Kasım 1987,den sonra, hep dilediğin 
280