bıraktı veyeni tuttuğu eve kansını eşikten kuaağında geçire­
rek taşıdı: Adanalı Mustafa yeni alışkanlıkların ve yeni bir 
düzenin insanı oluyordu bundan sonra. Ne var ki bu düzen, 
yeni evliler için kolay olmadı: Anneye ve kardeşlere bakıldı, 
iki evin kirası... geçim zorluğu başlamıştı. Ayın sonunu getir­
mek için ikinci mevki tramvaylarda yolculuk ediliyordu.
Mustafa Inan’ın eniştesi Nedim Kozacıoğlu gene yardım 
etmek istedi onlara: Genç doçente birlikle müteahhitlik yap­
malarını teklif etti. Mustafa Bey de durumu, olduğu gibi ka­
rısına iletti, "Bak Jale," dedi, "eniştemle birlikte yollar yapa­
cağız, inşaatlar alacağız. Evimiz de olacak, arabamız da. Çok 
rahat yaşayacağız. Ne dersin?" Durumları gerçekten zordu: 
eve et ‘yüz gramlarla’, odun da ‘beş on kilolarla’ alınabiliyor­
du. Ja le Hanını kocasının ne düşündüğünü sordu. "Ben," de­
di Mustafa İnan sıkılarak, "piyasada mühendislik yapamam; 
daha doğrusu zorlukla yaparım. Ben öğretmenlik için yara­
tılmışım. Devlet beni daha iyi yetişmem için Avrupalara gön 
dermiş. Gerçi eniştem tazminatı ödeyecek devlete; ama bu 
arada benim yetişmem için devletin beklediği yıllar ne ola­
cak? Bu zaman içinde başkasına bu parayı harcarlardı, şimdi 
de bu adam ellerinin altında olurdu. Ben bu davranışı bir 
ihanet gibi görüyorum doğrusu." Karısı da ona cesaret verdi 
ve genç adam müteahhit olmak yerine profesör olmayı seçti 
ve bu kararından bir yıl sonra, 1945 yılında profesörlüğe 
atandı.
Yetmiş beş lira aylık alıyordu Mustafa İnan, Nişanlısını 
Salih Murat’a (Uzdilek) tanıştırdığı gün de odada bulunan 
bir tanıdık aracılığıyla Şişli’de küçük bir apartman dairesi 
tutuldu. Jale Hanım da, babasının evindeki tavan arasında 
sedef kakmalı birkaç parça eşya bulmuştu. Cilâsız ve sedef­
leri dökülmüş eşya tamir ettirildi, ev biraz bir şeye benzedi. 
Düzenli bir hayatı özleyen Mustafa İnan, her şey yolunda 
gitsin istiyordu. Fakat ev işleri zordu, leyli meccani Mustafa