vay köyü şahinimi davul zurnayla karşı layacak. Çatlasm Ali 
Safa, Abdi Ağa ... Bin ata, yürü !" 
Alandaki kalabalık tepeden hrnağa homur dandı. Ortalık 
homurtuya kesti : 
"Kör olası ihtiyar. Kör olası ... Kör olası ... " 
Memed Koca Osmanın elinden ahn dizginini aldı. Üstüne 
atladı. Kalabalığın öteki ucunda Topal Ali duruyordu, ona doğ­
ru sürdü. Bütün başlar o tarafa doğru çevri ldi. Memed Topala 
başıyla, "düş önüme," diye bir işaret yaph. Topal yürüdü. Me­
med ah doldurdu, bir top toz içinde köyden çıktı. Homurtulu 
kalabalık arkasından bakakaldı. Donup kaldı. Tutup kesseydi­
niz, hiçbirisinden bir damla kan akmazdı. 
Ahn başını Şahininkayasmda çekti. Attan indi. Atı götürdü 
bir çınara bağladı . Çmar yaprağını dökmüş, yan beline kadar 
alhn sansı, kırıruz ı damarlı yaprak içinde kalmışh. 
Şahininkayası pınarının dört bir yanı yemyeşil olmuştu. 
Billur yeşil i... Bir taşın üstüne otur du. Başını da elleri arasına 
aldı. 
Neden sonradır ki Topal Ali gelebildL Soluk soluğayd ı. Te­
laşlıydı. Yanma oturdu. Alnının terini şahadet parmağıyla aldı, 
silkti: 
"Ah kardaş yorgunluktan öldüm. Soluğum Çıkmıyor. " 
Soluğunu toplamak için bir süre sustu. 
Memed başını ağır ağır kaldırd ı. Gözleri gene öyle ışığa 
kesmişti. Kafasından san panlh akh, kaynadı. 
"Ali kardaş! Gece yansı evinde olur mola? Bulabilir mi­
yim?" 
"Bulursun. Elinle koymuş gibi. Korku sundan dışan bir 
adım atamaz gece." 
"Evi bir daha, iyice söyle hele ." 
"Hapisane var ya, var. Sen orayı bilir sin. Haa, işte onun sa­
ğında Candarma Dayırası var. Candarma Dayırası nı az geçince, 
sokağın öteki ucunda çivit boyalı bir tek ev var. Sen gece gide­
ceğine göre, boyası gözükmez. Yalnız, bir tek ev. Uzun, minare 
gibi bir hacası var. Oradan doğrultursun. Belli olur. Gözüne he­
men çarpar. Uzun. İki katlı. Oradaki evler hep bir katlı. Abdi 
Ağa günbahdaki odada yatar, tek başına. Alttaki büyük kapı 
434