KOMŞU 
SADIK 
KOMŞU 
SADIK 
KOMŞU 
SADIK : Yok yok. İşte haber verdin ya. Belki neredey­
se gelirler. 
: (Sağdaki kapıya doğru yürür, karısına) Sen de 
olur olmaz kafa şişirip durma. İşine bak. 
: (Çantasından para çıkarır. Sadık'a verir.) Al şu-
nu da. Çocuklara bir şey alırsın. 
: İstemez ... 
: Al, al. O kadar yol koştun. 
: İstemez. Koşacağım elbet. Ayaklanın aşın-
madı ya ... 
(Sağdan çıkar. Sonra hemen geri döner. Komşu­
ya) İsterseniz Fatma gece de kalsın. Belki la­
zım olur. 
FATMA KADIN : Sen çocukların eline acık ekmek tutuştur ba­
ri. Kendi keyfine dalıp da sel sefil etme ga-
ripleri .. . 
FATMA HANIM: Olmaz ... olmaz ... Sen gidersin az sonra ... 
SADIK : O iş başka, bu iş başka hanım abla ... Bir gece 
KOMŞU durmuş, kıyamet kopmaz ya ... Yine siz bilir­
siniz ... Baktınız lazım, göndermey in... (Çı­
kar.) 
: A, bu senin adamdan hiçbir şey anlamadım 
Fatma Kadın. 
FATMA KADIN : Ben annamıdım ki hanımım ... Ben annadım 
mı ki? 
(Işıklar söner.) 
1. BÖLÜMÜN SONU 
133