rümeye devam ettim. Belki de bugün gelen mek­
tup benim kurtarıcım olacaktı . Evliliğimi yürütmek 
istiyorsam, mektubu unutmak yeri ne, kullanmalıy­
dım. Kocama bu fırsatı kaçırmak istemediğimi açık 
kalplilikle anlatma lıydım. İsterse birlikte gidebilir­
dik. Bir pansiyonda kalırdık. Belki ona uygun bir 
atölye bile bulurduk, heykel çalışmaları için. Dil 
bilmemesinin hiç önemi yoktu, sanatın dili evren­
seldi, nasılsa. 
İçime bir ümit doğdu. Belki her şey rayına otu ­
racaktı, böylece. Ye ni bir ülke, yeni bir şehir, yeni 
bir başlangıç! Ürperdim, kimbilir belki de bir so­
nun başlangıcı! 
Hastaneye döndüm. Beni yemekteyken beş ke­
re aramış Cevdet. Eve telefon ettim, "İçin rahat et­
sin, şu anda odama girdim," dedim. 
"Neredeydin?" diye sordu. İçimden gelen, "Bu 
seni hiç alakadar etmez," cümlesini zor bastırdım, 
"bir arkadaşımla yeme kteydim." 
"Arkadaşın kadın mıydı?" 
"Evet." 
"Kimdi?" 
"Özden." 
"Neler konuştu nuz?" 
"Akşam eve gelince anlatırım Cevdet," dedim, 
"lütfen bugün kimseye söz verme. Çağlayan da ba­
basında kalıyor zaten, hazır baş başayken, bu gece 
seninle konuşmak istiyorum." 
210