Yer Demir Gök Bakır 489 
"Çok şükür Allahıma, çok şükür Allahıma ," dedi. "Bugünleri de görecek, böy­
le bir aydınlığa çıkacak mıydım!" 
Döndü, evinin duvan dibine gelince çömeldi, sırtını duvara dayadı, başını da 
elleri arasına aldı. 
"Çok şükür, çok şükür," diyordu boyuna, "yaradana çok şükür." 
Kasabadan gelen Köy Yönetim Kurulu üyeleri de onun gibi duvann dibine 
çömelmişler, onun gibi başlarını elleri arasına almışlardı. 
Sefer bir süre böyle kaldıktan sonra, yayma basılmışçasına sıçradı, ayağa fırladı, 
içeriye, Memidiğin yattığı odaya girdi, üstüne eğildi, şefkatle elini alnına koydu: 
"Memidiğim, yavrum," dedi, "senin ateşin falan yok. İyileşmişsin. Şimdi se­
ni azat ediyorum. O köpek seni benim evimde azıcık hırpalamışsa kusura kal­
ma. Benim haberim yok. Şimdi sana söylüyorum, bugünden tezi yok, git köye 
kırk bin tane yalan uydur. De ki, ben Taşbaşı Tekeç dağının başında ve de bi­
lumum Toros dağlarında arkasında yetmiş bin güneşle dolaşır gördüm de, gene 
para etmez. Haydi, uğur ola. Ne istersen söyle. İki sözle bir kasabayı, bir köyü 
kurtarabilirdin. Nekeslik ettin. Şimdi sana kimsenin ihtiyacı kalmadı. Haydi, 
güle güle. Var git anana." Karısına döndü: "Giyinsin, hemen çıkıp gitsin. Söyle 
ki ona, anası onu kadir gecesinde doğurmuş. Yoksa, şimdiki haber gelmeseydi, 
ben onu Örnerin elinden alamazdım," dedi. "Hemen anasına gitsin Memidik." 
Köy Yönetim Kurulu daha duvarın dibine çömelmiş oturuyordu. 
Sefer: 
"Ağalar," diye başladı. "Bu verdiğiniz muştu, muştulann en güzeli. Şu dün­
ya, dünya olalı, şu insanoğlu , insanoğlu olalı beri hiçbir insan ve de hiçbir za­
man böyle bir muştu almamıştır. ipin altında ve de asılmakta olan bir adama, 
sen asılmayacaksın, var git evine deselerdi, o adam şimdi benim sevindiğim 
gibi sevinemezdi. Var olun, sağ olun ... Ama arkadaşlar, size bir azıcık küskü­
nüm. İnsan böyle bir haberi alır da aynı gece, ne yapıp yapıp da Seferine yetiş­
tirmez mi?" 
Zekeriya: 
"Amma velakin," dedi. "Amma velakin, kar yolları örtmüş, kapamıştı. Tipiden 
gözünü açıp da iki adım öteyi göremezdin. Ben üç kere yola düştüm, varıp da şu 
havadisi Sefer Ağaya vereyim dedim. Üç kere kar içine, boğazıma kadar gömül­
düm. Sonuncusunda az daha ölüyordum, kurtardılar. Hakkın var, kusura kal­
ma. Bu muştuyu sana kasabadan buraya uçan kuş bile getiremez di," dedi. "Yoksa 
böyle mutlu bir haberi ... " 
Sefer: 
"Aldırmayın, olan oldu, biten bitti. Şimdi ise köye çok usturuplu bildirmek, 
öyle tadıyla tuzuyla bildirmek gerektir ," dedi. 
Zekeriya: