514 Yaşar Kem al-Dağın Öte Yüzü 
Ama her şeye karşın, ne olursa olsun, kurtulmuştu ya ... Bir tanesi çıkıp da 
böyle deseydi, köylü onun yakasım bırakır mıydı! İyi ki söylemedi. Meryemce 
konuşabilseydi söylerdi. Söylemek değil, kıyameti bile kopanrdı . İyi ki konuşa­
mıyor. İyi, iyi, iyi gitmişti işler. 
Bir daha böyle bir bela da gelmeyecekti başına. Bunu atlatmıştı ya ... 
Evin içi karanlıktı . Ocaktaki odunlar yalım veren cinsten değildi. İçin için ya­
nardı bu odunlar. 
Bu Toros etekleri köyleri gene iyiydi. Hiç olmazsa ocaklannda ışık yapacak 
odunlan vardı. Bir de ipiltileri vardı, çam çırasından: Şu bozkır köyleri odun bil­
mezdi. Odun yerine tezek yakarlardı. Tezeğin de yalıını olmaz. Bozkır köylükle­
rinde gün kavuşur kavuşmaz, silme bir karanlık çökerdi dünyaya. Evlerin içi dışı 
aynı karanlıkta ... Hiçbir ışık karanlığı delmezdi. Bir Kürt şairinin dediği gibi, bin 
yıllık mayalanmış bir karanlık çökerdi gecelerine. 
Çam çırası ışığı da ışıktan sayılmaz. Ne kadar yakarsan yak, uzun sürmez ki ... 
Çırayı az yaksan ışık vermez, çok yaksan is bırakır. Işıktan sayılmaz. Yalnız Muh­
tar Seferin evinde bir gaz lambası vardı. 
Karanlıktan yorulmuş Taşbaş: 
"Avrat," dedi, "bir iki çam çırası yak da, yüzünü görelim. Yok mu7" 
Kadın hiç konuşmadan kalktı, iki parça çırayı tutuşturdu . Tutuşturdu ama 
gene de biribirlerinin yüzünü göremediler. Taşbaş içinden geçirdi: "O her gece 
evin üstünde süzülüp duran ağaç gelse de şu bacadan içeriye girse bugün. Ne gü­
zel olur. Gelse de, bu güzel günde çor çocuk bir kere olsun biribirimizin yüzünü 
iyicene görsek." Kendi kendine güldü. Gelse de ışık ağacı evin üstünde dururdu. 
İçeri ye girmezdi ki ... 
"Eeee, avrat," dedi, "çok şükür şu ermişlikten de kurtuldum. Köylüylen bir 
konuştum , bir konuştum, kendimi onların gözünden bir düşürdüm ki, onlar da 
baktılar ki böyle bir adamdan ermiş olamaz, yakarnı bıraktılar. Bugünlük bırak­
tılar ama şu bizim evin üstüne gelip her gece konan ışık ağacından korkuyorum. 
Bu gece gelir de, gene evin üstüne konarsa, onu da köylü görürse, bütün çabam 
boşa gider, köylü gene yakarnı bırakmaz. Ben de işte o zaman o köylüye yapaca­
ğımı bilirim. Yok, yok, ne olursa olsun artık köylü beni ermiş yapmaz." 
Karısı da köylü gibiydi. Pel pel, başka dünyalardan, şu Toros ormanından çı­
kıp gelmiş, görülmedik bir yaratığa bakar gibi bakıyordu. Taşbaş karısının kendi­
sine bir tuhaf baktığını biliyordu ama böylesine baktığının farkında değildi. 
"Nah, sana, bre avrat," dedi gülerek. "Bu beladan da, deliler damına, eşek 
cennetine gitmekten de kurtulduk. Adil de imana geldi. Köyü soyacağı yerde, üs­
telik borç veriyor. Ne işler oldu bu yıli Sefer de gitti gelmedi. Şu Seferin gidişi hiç 
de hoşuma gitmedi. Köylünün başına bir iş açacak gibi. Bana öyle gelip dur ur." 
Kızdı: