Samsunlu Mehmet bahçıvanın çıraklığını yaptı bir süre. Der­
ken bahar kaynadı geldi, baktım üstü başı düzelm iş Yoğun­
taşın. Hay Allah müstahakını versi n senin Yoğuntaş gi bi, az 
daha tanıyamıyordum. 
"Merhaba abi." 
"Merhaba!" 
"Beni tanıyamadın ha." 
"Tanıyamadım." 
"Nasıl tanımazsın be abi, ben Muhterem Yoğuntaşım." 
"Vay ... Nerelerdes in lan?" 
"Sorma abi, bu kış iyi geçti. Veliefendide sey is çıraklığı 
yaptım, atlara baktım bu kış. Çok para kazandım ... " 
Saçları taralı, kıvır kıvır kara saçları güneşte yeşi lleniyor, 
kalın, altın gi bi parlayan geniş tokalı bir kemer takmış, mavi 
blucin ine. Pembe, mavi çizg ili, yakası bağrına kadar açık bir 
gömlek giym iş, ayağında ucu sivri pırıl pırıl bir, topuğu uzun 
kundura. 
"Kazandığımın üç dört misl ini verdiler durmadım, orası 
bir kumarcılar yeri , insan olana orası hayretmez. Atlar ne gü­
zel, çok iyi huylu, sevgi dolu şeyler o atlar. Ben atları çok sev­
dim ya, olmaz, duramam oralarda. Bir bakıyordum ki atlara ... 
Canımı veriyordum atlara. Atlar da beni sev iyordu." 
Bir gün bir gecekonduda gördüm Muhterem Yoğuntaşı. 
Gecekondunun elektriğini onarıyordu. İki büklüm olmuş ak 
saçlı yaşlı bir kadın da durmadan Yoğuntaşa dualar okuyor­
du. Mahallen in çeşmesini, suyu akmayınca akıtan kim, Muh­
terem Yoğuntaş. Hastalara ilaç, yoksullara ekmek bulan kim, 
Muhterem Yoğuntaş ... Bir yıl mı, iki yıl mı geçti , bilmem ya, 
balıkçı köyü Muhterem Yoğuntaşsız edemez oldu. Herkese 
öyle geliyor, bu Muhterem Yoğuntaş bu köyde olmasın, bu 
köy de olmaz. Çeşmeler in suyu akmaz, yollardan geçilmez, 
elektrikler yanmaz, ağlar balıkları yakalayamaz, denizler ba­
lık vermez ... Hay Allah, Muhterem Yoğuntaş, Allah canını al­
masın sen i n ... 
101