FAKİR BAYKURT
 
191
 
 
istemem!..» Şimdi o dört fidan büyüyordu.
 
Kalktı, kuyudan dört kova su çekti. Zerdalilerin dibine döktü.
 
Bağın içine bir daha dolaştı.
 
Döne dolaşa, kaplumbağaların başına geldi.
 
Ayrılmışlardı. Dişi bir yanda, erkek bir yanda, yamaca 
tırmanıyorlardı. Dik bir yamaçtı. Yarı yerine kadar tırmanıyorlar, 
kıçları üstüne düşüyorlardı.
 
İkindiye kadar, akşama kadar uğ
raştılar, çıkamadılar.
 
Akşam olunca oraya büzülüp kaldılar.
 
göze geldiler. Kır Abbas döndü, yürüdü. «(Bu yıl buralarda ne çok bu 
meretlerden! Irıza görmeli! Birine bir zarar veriyor muyum, 
görmeli!..)»
 
*
 
**
 
Rıza, ekinin peşinde yorulup bitti iyice.
 
Gene dö
rt büklümdü. Gene kıvrana davrana buğday biçiyordu. 
Karısı Döndü, her yılki gibi gayretliydi. Yorulduğunu sezdirmeden 
çalışıyor, çırpınıyordu. Çocuklar terlemişlerdi. Hüseyin’in beli 
ağrıyordu. Naciye’nin kolları kopuyordu.
 
«Eyice öğlen oldu!» dedi Rıza. «
Acıktım...»
 
Komşu tarlalarda herkes yemeğe oturmuştu.
 
«Gidip hemen yoğurt ezeyim...» dedi Döndü.
 
Naciye, «Ben de geleyim ana!» dedi.
 
Döndü baktı, kızı yorgundu: «Gel bakalım!» dedi.
 
Ana
-
kız, azıklarının bulunduğu gümülün yanına vardılar. Bir tek 
alıç, bir 
tek ahlat yoktu kırlarda. El kadarcık gölgeden yoksundular. 
Kırlar titreye titreye, Babas, Kumartaş köylerinin ardındaki dağlara 
kadar uzayıp gidiyordu.
 
Sarmısak ezdiler. Yoğurt kesesini çıkardılar.
 
Sarmısak kokusu, hâlâ dört büklüm orak biçen Rıza’ya kada
r