546 Yaşar Kem al-Dağın Öte Yüzü 
geliyordu . Yönünü o yana döndü, ışığı göremedi. Gökten, karlı topraktan, ev­
lerden, kasabanın üstünden, Peri mağaralanndan, nereye dönse oradan bir 
hışıltı geliyordu kulağına ... Hış hışşş, hış hışşşş ... Vay anasını! Ya bunun ışığı 
nerede? 
Önündeki ateşte bir tek köz bile kalmamıştı. Artık titreyecek hali bile yok­
tu. Bir ara bütün bedeni kaskatı kesildi, sonra da çözüldü. Bir uykusu geldi ki, 
dayanılmaz. Gözlerini kapasa dalıverecek ve burada yıkık örenin içinde donup 
ölecek. Sabahleyin onun ölüsünü bulan köylüler de, "Kırklar boğazını sıkıp öl­
dürmüşler," diyecekler. 
istemeyerek, gözlerini evin üstünden ayırmaya rak, ağır ağır ayağa kalktı. Dizleri 
çatırdadı. Eve yollandı. Kulaklannda hışıltı, ama ışık ınışık yok görünürlerde ... 
"Bunda bir iş var," dedi ... "Bir şey var. Yoksa bu hışıltı ne? Işıklar ürktü," dedi 
sonra da. "Eşik kazanlardan ürktü de gözükmedi ." 
Kapıya geldi. Eşiklik bir kuyu gibiydi. Uzanıp kapıyı çalamazdı. Kuyuya dü­
şerdi. Sabah olsa da şu çukuru doldursa ... 
"Avrat," diye bağırdı, "aç kapıyı." 
Kapı o anda açıldı. Kuyunun üstünden içeriye atladı, ocağa koştu. Neredeyse, 
ocağın içine girecekti. Közlerin üstüne bedenini getirdi. Tir tir titriyordu. 
Karısı: 
"Ermişler de bu kadar üşür müymüş?" diye içinden geçirdi. "Tövbe, tövbe!"