Edebiyata meraklıydılar. Muhittin onları biraz etkilediğini 
düşünürdü. "Ne diye hâlâ burada otururum? Kalkıp gideyim... 
Hiç olmazsa o askerlerle gevezelik ederiz. Ortak yanlarımız var 
onlarla. Nefretimizi bileriz..." 
Karaköy tarafından bir vapur gelmiş, iskeleye yanaşıyordu. 
Herkes ileri geri hareket eden vapura, denize bakıyordu. Muhittin 
ilk bakışta adını ve numarasını almıştı: 47, Halas! 
"Annen nasıl, yahu, sen hiç sözetınezsin ondan!" dedi Re­
fik. 
"İyi işte. Evde oturuyor. Misafirliğe gidiyor, misafirleri geliyor, 
yemek yiyor, gülüyor, uyuyor, nefes alıyor. Saksılarda çiçek 
yetiştiriyor..." 
"Sağlığı iyi mi?" 
"İyi." 
"Bir zamanlar böbreklerinden şikâyeti vardı galiba!" 
"Sen de neler hatırlarsın!" 
"Babam kötü de benim," dedi Refik. Düşünceli, hüzünlü bir 
surat takınıp sustu. 
"Nesi var?" 
"Biliyorsun, bir kalp krizi geçirdiydi. Ciğerleri de pek sağlam 
değil galiba. Kötü kötü öksürüyor. Sonra kulakları gittikçe daha 
az işitiyor. Yazıhanede bir şey yapamaz oldu. Bugünlerde daha 
da kötü oldu. Öfkeleniyor, kalbine sinirleniyor, derken ciğerler 
başlıyor... Gövdesi kadar kafası da kötü. Belleğinde boşluklar 
belirdi. Unutuyor. Unuttuğu için sinirleniyor... işleri artık yö­
netemez oldu. Osman da mecbur kaldı, onun karar hakkını 
kısıtladı. En kötüsü, kişisel masraflarını da Osman denetlemeye 
başladı. Sana bunları anlatıyorum, çünkü çok üzülüyorum! Sen 
de annene dikkat et." 
"Yaşlılık işte!" dedi Perihan. 
Muhittin: "Çok kötü, çok kötü!" diye mırıldandı. Sonra, "Ben 
de sonunda böyle olacağım!" diye düşündü. "Babama da böyle 
olmuştu; sonra tak, gidiverdi. Hepimiz öleceğiz. Ben iyi bir şair 
olamazsam kendimi otuzunda öldüreceğim. İyi bir karar bu. 
Ölümü korkusuyla çırpınarak, takma dişlerim ağzımdan düş­
mesin diye kıvranarak yaşayacağıma, ölüme ben kafa tutarım. 
Coştum! Şiir vakti geldi, ama ben hâlâ burada oturuyorum!" 
161