mez oraya gittiğimi. Gider bulurum. Giderim işte. Çoban olu­
rum işte. Çift sürerim işte. Anam beni arasın işte. Arasın aradığı 
kadar . Keçi sakallı göremez yüzümü. Göremez işte. Ya köyü 
bulamazsam? Bulamam! Aç kalır ölürüm. Ölürüm işte." 
Ilık bir güz güneşi vardı. Kayaları, çınan, yapraklan yalı­
yordu. Toprak taze, apaydınlıkh. Bir iki güz çiçeği toprağı yar­
mış, ha çıkh, ha çıkacak. Çirlşler acı kokuyor, ıslak ıslak da par­
lıyordu. Dağlar, çiriş kokar güzün. 
Bir saat mı, iki saat mı ne kadar kaldı orada, belli değil. 
Ama, gün yıkıldı gitti dağların ardına. Neden sonradır ki ço­
cuk, söylenmeyi bırakıp, kendini toparladı. Birden aklına düştü 
ki, arkasından geliyorlar. Deliye döndü. Güneşe bir göz atınayı 
da unutınadı. Güneş başını almış gidiyordu. Şimdi nereye git­
meliydi? Hangi yöne? Bilmiyordu. Kayalarm arasından incecik 
bir keçi yolu geçiyordu, ona girdi koşmaya başladı. Kaya demi­
yor, çalı, taş demiyor koşuyordu. Yomuğunu iyi almışlı. Duru­
yor, bir an arkasına bakıyor, sonra gene koşmaya başlıyordu. 
Ayakları biribirine dolamyordu. Bu minval üzere koşarken, 
çürümüş bir ağacın üstünde küçücük bir kertenkele ilişti gözü­
ne. Nedense buna sevindi. Kertenkele onu görünce ağacın allı­
na kaçlı ... 
Bir �llandı, sonra durdu. Başı dönüyordu. Gözleri karardı. 
Etrafındaki dünya topaca dönmüştü. Nasıl da fırlamyordu! Eli 
ayağı da titriyordu. Arkasına baklıktan sonra gene koşmaya 
başladı. Bir ara önünden bir keklik zurbası parladı. Kekliklerin 
kalkışından irkildi. En küçük bir çıhrtı duysa hep irkiliyordu 
zaten. Yüreği, bu sebepten, hep deli gibi çarpıyordu. Umutsuz­
casına arkasına gene haklı. Kan tere batmışlı. Dizlerinin bağı 
çözüldü. Yere oturuverdi. Düştüğü yer ufacık taşlı bir yamaçlı. 
Ekşi ekşi bir hoş ter kokuyordu. Bumuna tatlı bir çiçek kokusu 
geldi. Gözlerini zorla açabildi. Başını ağır ağır, korka korka kal­
dırdı aşağılara haklı. Gün bath batacaklı. Gölgeler öylesine 
uzamış. Aşağıda hayal meyal bir toprak dam gördü. Sevinçten 
yüreği ağzına geldi. Evin hacasından duman da çıkıyordu. Du­
man, ağır ağır, salına salma çıkıyordu. Duman, bir kara duman 
değildi. Dumanın rengi hafif mora çalıyordu. Arkasında ayak 
sesine benzer bir patırh duydu. Başını hızla çevirdi. Sol yanın-
14