"Yarın gece gel hele bana... Belki bir yolunu buluruz. Belki 
bir çaresini!"
Gülbaharm içine bir ışık koydu.
Gün Ağrının yamacına yapışmış, öyle duruyordu. Kırmızı, 
soğuk... İnceden, dağdan aşağı bir yel esiyordu, soğuk, kırılır 
gibi... Çıtır çıtır eden bir yel.
Gülbahara akşam hiç olmayacak gibi geliyordu. Sarayın 
demirci dükkanına bakan penceresine oturmuş, gözlerini kırp­
madan oraya bakıyor, bir büyünün gerçekleşmesini bekliyor­
du.
Dükkanın kapısından bir top ak kuş fırlıyor, bir top daha, 
bir, bir daha. Sarayın göğü apak kesiliyordu. Birden sarayın 
bütün kapıları açılıyor, Ahmetle Gülbahar kendilerini Ağrıda- 
ğmda Küp gölünün yanında, ulu kartalların arasında el ele bu­
luyorlardı. Göz göze gelip gülüşüyorlar, gelip gülüşüyorlardı. 
Gün akşam oluncaya kadar, demirci dükkanında daha ne bü­
yüler gerçekleşmedi. Gülbahar kendisini Ağrının öfkesindeki 
kızın yerine kaç kere koyup mutlu olmadı.
Ve gün battığı zaman artık Gülbaharm hali kalmamış, el­
den ayaktan kesilmişti. Yerinden kıpırdayamayacak bir du­
rumdaydı. Gece yarısı horozları öttüğü zaman bir külçe haline 
gelmişti. Duvarlara tutunarak, yüreği bir kuş yüreği gibi çırpı­
narak Hüsoya gitti.
Hüso kızın yarı ölü hale geldiğini anladı, "eyvah," dedi 
kendi kendine, "bu kadar olduğunu bilmiyordum. Bir günde 
ölüvermiş kız."
Hüso da düşünmüş taşınmış, bir yolunu bulamamıştı. 
Ama Gülbahar onun yüzüne öylesine bir bakıyordu ki... Bir ça­
re bulamadım demenin mümkünü yoktu.
Hüso:
"Kızım," dedi, "onların başı vurulmadan ben atı getirme­
nin bir yolunu bulacağım. Yalnız sen, şu aşağıdaki köyde, ker­
van yolunun üstünde, bir Kervan Şeyhi var, sen ona da bir git 
hele."
Gülbahar:
"Ben Kervan Şeyhini biliyorum," dedi. "Ama o kimseyi ka­
bul etmez ki..."
56