yıllarında canla başla baktı. Üç yıl sonra kocası ve­
fat edince de köyüne geri döndü. 
Ayak parmakları yoktu ama artık bir dul maaşı 
ve sigortası vardı, bu nedenle komşu köyden ken­
dine bir koca bulması zor olmadı. Yeni kocasının 
ölen karısından olan çocuklarına analık ettiği gibi, 
iki çocuk da kendi doğurdu. Zaman içinde ailesin­
den İstanbul'a yerleşenler olmuş, ara sıra onları zi­
yarete geldiğinde bana da uğrar, köyünden peynir 
ve bal getirir. 
Gökşin'e bunları elbette anlatabilirdim ama ya­
ralarla, mikroplarla hiç arası olmayan arkadaşım, 
benim bu insanlara bitmeyen bağlılığımı, yakınlığı­
mı hoş görebilir miydi? 
Sadece Gökşin değil, pek çok dostumun hatta 
meslektaşımın arasında, iyileştirdiğim hastalarımla 
bir türlü çözülemeyen bağımı garipseye nler olmuş­
tur. Ne kadar çok doktor tanıdım, hastaya hastalığı 
süresince bakar, iyileştirdikten sonra yolları ayrılır. 
Doğrusu da bu olmalıdır ama ben ne zaman doğru 
olanı yapabildim ki! Benim hastalarım, hayatlarının 
tüm alanlarıyla hayatıma girdiler hep. Çocuklarının 
okuluna, eşlerinin iş durumuna kadar her dertlerini 
bana taşımalarına izin verdim. Onlara hayatın her 
sahasmda el uzatmaya çalıştım. Evet, yaptığım çok 
yorucuydu ama o kadar çok gönül kazandım ki, şu 
menhus hastalığı bunca yıldır sanki hücrelerime hiç 
31