kımsaçaktı. Gülfatma adını taktığı yerde de o çiçeklere benzer 
iri, daha da iri salkımsaçak çiçekler görmüştü.
Gülfatmada çiçekler boyunu aşıyor, Adem çiçeklerin içinde 
yitiyordu. Bir gün karanlık çöküyordu. Bir hoş, gün ışırkene 
benzer bir karanlık... Gecenin bir ucu aydınlanıyor, gecenin bir 
ucunda aydınlıklar yoğunlaşıyor, öteki ucunda karanlıklar ge­
nişliyordu.  Adem en çok bu tuhaf karanlıktan korktu, ödü pat­
ladı. İşte tam bu anda da atm ayağının tapırtısını duydu. At, çi­
çeklerin üstünden süzüldü geçti. Bir anda dağüdı, ortadan si­
lindi, bir duman gibi inceldi, Adem tüfeğine davranmcaya ka­
dar, at yitti gitti.
"Bugün gene gelecek," dedi Adem. "O alıştığı yeri çok se­
ver. Gülfatmaya bayıhr o. Bayılır."
Sıcak, taş gibi ağır, omuzlarına oturdu. Soluk alamıyordu 
ama, yürüyordu.
Gülfatmadaki iri çiçekler, buğulu sıcağın içinde belli belir­
siz daha da güzelleşiyorlardı.
293