rım gün besleyecek bir servet biriktirmiş olan tüccarlar, elli 
bir kumarbazın evlerine dağıldığı zaman her hanede bir bar­
but faslı başlar, Fağfur ülkesinde, Hint'te ve deniz canavarla­
rı diyarında bitimsiz pazarlıklar sonucu kazanılan onca pa­
ra kaybedilmeye başlandığında misafirlerin aklı başına gelir­
di. Sabaha karşı tüccarların her biri, kervan yolu üzerinde­
ki bütün eşkiya pusularının, tam elli bir kumarbazı barın­
dıran Girdbad yanında solda sıfır kaldığını bir kez daha an­
lar, ama bu esnada iş işten geçmiş olurdu. Seksen deve yü­
kü mal, mülk, para ve ziynet böylece ütüldüğü zaman gün 
çoktan doğmuş olur, servetlerini kaybeden tüccarlar saçları­
nı başlarını yola yola kumarbaz yuvalarından çıkar çıkmaz, 
yaptıkları hatadan dolayı başlarını taşa, taşı başlarına vurur­
lardı. Sözkonusu taş, Girdbad'ın yegane meydanındaydı ve 
kasabaya yolu düşen saf bir adam bunu bir anıt, mezar ta­
şı, yahut altar sanabilirdi. Oysa bu, servet sahibi tüccarlar­
dan kendi canına kıymayanlarca "pişmanlık taşı" tabir edi­
len bir mermer bloktu. Üzerinde Rum lisanıyla birtakım ya­
zılar vardı ve denildiğine göre hazinelerin yerini belli edi­
yordu. Efsaneye bakılırsa, ona başını yeterince vuranın aklı 
başına geliyor ve üzerindeki yazıları böylece okuyup kumar­
da kaybettiği servetin tam otuz katını teşkil eden hazinelerin 
yerini bulabiliyordu. 
Gel gör ki günlerden bir gün bu kasabaya yolu düşen bir 
aksakallı pir, gaflet anında şeytana kulak verdi ve kendisi­
ni barbuta davet eden kumarbazların çağrısına uydu. Attı­
ğı zarlar sebaye dü gelmiş ve masaya sürdüğü demir asası 
ile demir çarıklarını kaybetmişti. Yegane servetini ütüfdü­
ğü için değil, ama şeytana uyup kumarbazlara kandığı için o 
kadar üzüldü ki, kasabanın hemen yanındaki bir mağarada 
inzivaya çekildi. Oradan açlık ve susuzluktan ölmeden önce 
bu günah kasabasına bir lanet savurdu ve böylece olan oldu. 
Lanetin bir eseri olarak tabiatın kanunları değişivermiş, elli 
156