"Biz gidelim Bey," dedi. "Bizim için kan dökülmesin. Ya­
zıktır."
Bey:
"Hiçbir yere gidemezsiniz," diye kabardı. "Hoşap kalesi­
nin kapısını kurulduğu günden bu yana kimse açamamıştır. 
Geleceği varsa Mahmut Hanın göreceği de var. Sen bu evin oğ­
lusun, hiçbir yere gidemezsin. Bu benim onurumdur. Artık or­
tada ben varım. Sen yoksun. Otur kalede keyfine bak."
Bey bundan sonra da Ahmetle ava gitti geldi. Ava çıkıyor­
lar, Mahmut Hanın askerlerini bekliyorlar, bir savaşa hazırlanı­
yorlardı.
Ve Hoşap kalesine aşağı çölden, Ağrıdan, Muş ovasından, 
Urmiye gölünden, Vandan, Bitlisten, Diyarbakırdan yardım 
teklifleri geliyor, her yerden bir dost eli uzanıyordu. Bu durum 
da Beyin çok hoşuna gidiyordu. Osmanlıyla bir daha bir boy 
ölçüşecekti, Hoşap kalesi düzlüğünde. Bir kadim beylik gelene­
ğinin selameti için. Yüklendiği borç için.
Gün doğuyordu ki uzaktan bir top atlı göründü. Doludiz­
gin geliyorlardı. Hepsinin altındaki at da kır donluydu. Atlılar 
Hoşap kalesinin altındaki köprüde atlarının başlarını çektiler. 
Onları Hoşap Beyinin adamları saygıyla karşılayıp atlarının ba­
şını tuttular.
Hoşap Beyi gelenleri kalenin iç surunun kapısında karşıla­
dı. Gelenlerin hepsini yakından tanıyordu. Bu yörelerin aşiret 
beyleriydi. Niçin geldiklerini de biliyordu. Demek ki Mahmut 
Han savaşı göze alamamıştı.
Zilan Beyi genç, yakışıklı, atak, coşkun bir kişiydi. O ko­
nuştu. Eğri, kıvrık, kartal gagası gibi bir burnu vardı. Sesi de­
rindi:
"Bey," dedi, "bu yüzden bir savaş olmasın. Bir yolunu bul­
maya geldik. Mahmut Han asker çekiyordu. Önüne geçtik. Söz 
senin."
Hoşap Beyi konuştu:
"Her şeyi siz benden iyi biliyorsunuz. Ben Ahmetle Gülba- 
harı Paşaya gönderemem. Çarem yok. Bunun dışında Paşa ben-