Munafa Bey çok iyi tanırdı. Yıllar yılı göZünü dikip de düşündüğü, 
hayal ettiği ışık buydu. -
Sabaha karşı ışığa yaklaştı ve ışık gün atarken söndü. 
Alacakaranlıkta, hüyüğün üStündeki ve çınar ağaçları arasındaki 
Derviş Beyin konağı seçilmeye başladı . Atın başını çekti, durdurdu. 
Bopı tıkan dı. Gözleri acımaya başladı. Bu konak onun elinden ne 
kadar, ne kadar çok yiğit almıştı. İki sıcak damla yaş gözlerinden du­
dalının kıyısına, oradan da boğazı na kadar indi. 
Kardeşi Murtaza bu üşütücü, bu cıvık çamur içinde yatıyor, düş­
manı da koca konakta s� sürüyordu. 
"Hayır hayır, ne olursa olsun, seni bu hafta içinde öldüreceği m. 
Bu yağmur dinmeden, bu öldürücü yağmur diorneden sen de kara 
topraklara gireceks in." 
Konağın duvarlan yavaş yavaş ışıklandı, beyazlandı, çınariarın 
gölgeleri uzadı. Çifdikte bir gürültü başladı. Sonra kalın, tok bir ses 
bUtUn sesleri bastırdı. 
Yağmur siyim siyim, kalın, buğulu, kaygan, ip gibi,'hiç durmaya­
calmuş gibi indirip duruyordu.