Anlaşm a
İstanbul, 1990'lar
Rol yap ar in san ların  çoğu “inanç” söz konusu olunca. S an ­
ki bu gü n k ü  fik irlerin e h er zam an  in an m ış gibi kon u şu rlar.  
H alb u k i öyle değildir işin  a slı. N ice m evsim lerden  geçer in ­
san  bü yü rk en ; hem  inanç, hem  inançsızlık m evsim lerin d en .  
B aşk a tü rlü  n asıl evrilir ki zihin?
L ise  y ılla n  boyunca P eri “im an ” ile “im a n sızlık ” a ra sın ­
da çok gidip geldi. B abasın a bunu hiç söylem ese de k alp  k ri­
zi hadisesinden sonra bir m üddet T a n n ’y a  verdiği söze sad ık  
kaldı. H er gece uyum adan önce, hararetle dua etti bab asın ın  
sağlığı ve iy iliğ i için. T a n n ’nın gözünde bab asın a torp il o la ­
b ilm ek  u m u d u yla “d in d arlaşm ayı” bile denedi b ir a ra . Â k la  
m an tığa sığm ayan bir akitti k u şku su z, am a Y a ra d a n la  yap ı­
lan  her ak it biraz da öyle olm ak durum unda değil m iydi?
N e  v a r ki dua etm en in  h esaba katm adığı bir zorlu ğu  v a r­
dı: Tek se slilik  gerektiriyordu. B aşın d an  son u n a k ad ar te k ,  
tu tarlı bir çizgi! O ysa P eri ne zam an dua etm eye k a lk sa  zih­
ni k a tm a n la ra  ayrılıyordu; içinden onlarca ses çıkıyordu, k i­
m i iyi niyetle yakaran , kim i her şeyi sorgulayan, k im i um ur­
sam ayan . İsten m eyen  im geler yağıyordu zihnine -  ölü m , zu­
lü m , soyk ırım , m eza rlık , k aran lık , bazen de sek s içeren  re­
sim ler. Ö yle u tam yord u  ki beynindeki sin em ad an . H a lb u k i  
herkes ne gü zel h u şu  içinde d u a ediyordu; n için  o d ü şü n ce­
lerine m u k ayyet olam ıyordu? G özünün önünde can lanan n a ­
hoş resim lerin  du alarım  kirlettiği kaygısıyla sil b aştan  b a şlı-