yorsun?" 
"Kısa kes," diye sertleşti Cafer Özpolat. "Kısa ... " 
Böyle demesiyle Ala T c:mirin ayağa fırlaması , deliemiş gibi söve­
rek merdivenlere yürümesi, söverekten merdivenleri inmesj bir oldu. 
Avluya çıktı, ellerini kollarını sallayarak, bağırarak sövmeye başladı : 
"Ulan senin de, böyle bir fıkaranın hakkını yiyenin de ... Ulan 
sen de Bey olacaksın. Senin mezarında yatan o Bey dedenin de ... 
Ulan benim paramı yiyeceğine ... Ulan, ulan, ulan ... Benim, benim 
paramı, paramı ... " 
Deliemiş köpürmüş ağzına geleni söylüyordu. Avlunun ortasında 
dönüyor, kuduruyor: bağırıyor, yırtınıyor, yukardan hiçbir ses çıkmı­
yordu. 
Gün kavu şana kadar bağırdı çağırdı, yeryüzünde ne kadar hak yi­
yen alçak Bey varsa hepsine sövdü sövüştürdü. Sesi çıkmaz olun caya, 
bir kaz gibi tıslayıncaya kadar kapıda bağır dı. · · 
Sonra da birden derecesiz bir korkuya kapıld ı. Ortada derin bir 
sessizlik vardı. Kendi sesinden ürküp avluda deli gibi dönmeye başla­
dı, sonra birden zınk diye durdu. İçine bir yerlerden bir umut ı:ısul 
usul doluyor, korkusu geçmeye başlıyordu. 
Birden kısılmış sesiyle bağırdı : . 
"Bey, Bey, Bey ... Ben hakkı mdan vazge çtim. Senin olsun, senin 
olsun, senin olsun. Anan südü gibi sana helal olsun.'' 
Çok aşırı, çok aşırı girmişti. Bey bütün bu sövmeleri onun yanı­
na koyar mıydı? Onu mudaka öldürtürdü ama, ölümden kurtulma-
nın çaresini bulmuştu. Ne güzel, ne güzel bulmuştu. ' 
Evine gece yarıya doğru sevinç içinde geldi. 
Karısı sordu : . · 
"Aldın mı?" dedi. 
"Yok, " dedi T emir gözlerinin içi gülerek 
"Ne oldu?" 
"Fıkara periş an. Yüreğim bir yandı ki .Cafer Beye, bir yand ı, bir 
yandı ki ... Haline oturup ağiayas ım geldi. Bir Bey, bizim Beyimiz, 
bana o kadar insanlık gösteren, ayağırnın dibinde kurbanlar kesen Be­
yimiz bu hale düşsü n.�. Olmaz. Yüreğim parçalandı ." 
"Gerie isteyemedin mi?" 
"litun e baktım� boynu bükülmüş, bir çocuk gibi dudağ� nı büz-
1',