Ali, üzgün, başını kaldırdı, hızla tespihini çekmekte olan 
Molla Duranın gözlerinin içine baktı: 
"Konuşmadım, konuşmak elimden gelmedi, dilim tutul­
du." 
"Benim yanımda çalışmak için ne istersin Ali?" 
"Bir fötür şapka ilk önce. Bir de takım elbise. Bir çift de 
kundura ... Ondan sonra da soylu bir al at. Bir de Alaman filin­
tası, bir de sapı fildişinden, yepyeni, menevişlenen toplu bir ta­
banca. Giyitlerin parasını hemen şimdi isterim. Aylık olarak da 
sen söyle, on bir çocuğum var dağda, getiremiyorum, ne verir­
sen çalışırım, senin vicdanına kalmış." 
"Benim vicdanıma kalmışsa iş kolay," diye gülümsedi Mol­
la Duran Efendi, elini kuşağının altına soktu, oradan eski, yıp­
ranmış, koskocaman bir cüzdan çıkardı. "Şu parayı al Ali," de­
di, "çarşıya git kendine, çocuklarına, karına istediğini al. Bu pa­
rayı deftere yazıyorum. Sonra azar azar maaşından keserim." 
"Sağ ol Efendi." 
Parayı alan Topal Ali önce şapka satan adama gitti, öteki 
şapkanın tıpkısı olan bir şapkayı aldı. Sonra kumaşçıya, oradan 
terziye gitti. Terziye ısmarladığı takımın pantolonu külot ola­
caktı, tıpkı süvari subaylarının pantolonu gibi. Ardından da 
kunduracı Cafer Ustayı buldu. Cafer Usta onun ayağına baktı 
baktı: 
"Ben bu ayağa nasıl kundura yaparım?" diye kendi kendi­
ne söylendi. 
"Köşker nasıl postal yapıyorsa, sen de �yle bir çift çizme 
yapacaksın." 
"O köşker ... " 
"Sen de ünü bütün Çukurovayı tutmuş bir kunduracısın. 
Ferasetin elinden hiçbir şey kurtulmaz." 
Cafer Usta tepeden tırnağa onu şöyle bir süzdükten sonra, 
yüzü güldü: 
"Sen," diye sordu, "ünlü izciler başı Topal Alisin, değil mi?" 
"Ben Topal Aliyim," dedi Ali. 
"Öyleyse sana bir çift çizmeyi yaparım, hem de seve seve." 
Kağıtlar çıkardı, ölçüler aldı, hesaplar yaptı, ölçtü, biçti: "Ta­
mam," dedi. "Üç gün içinde gel. Biliyorum, senin işin ivedi." 
241