balı çok erkenden kalkıyor , damın başına çıkıyor, uzak göklere 
gözünü dikiyor , gökleri araştınyor. Nerede sönen bir kartal kü­
mesi varsa yaya yapıldak oraya koşuyordu. Bir iğne, bir ipliğe 
dönmüştü. Bazan kartatlar çok uzaklarda, mesela Yağmurtepe­
nin üstünde dönüyorlardı. Orası bir günlük yol çeker. Döne, 
oraya da gidiyordu. 
Bir gece Dönenin kapısı dövüldü. Bir ses: 
"Döne bacı aç! Ben Dursunum," dedi. 
Döne umutla, korkuyla kapıyı açtı. 
"Gel Dursun karda ş! Memedim seni çok severdi," dedi. 
Dursun, Dönenin serdiği döşeğe ağır, temkinli oturduktan 
sonra : 
"Bana bak bacı," dedi. "Benim yüreğim öyle hükmediyor 
ki oğlun ölmedi. Bana öyle geliyor ki başını aldı gitti bir yere . 
Ben, onu bulurum." 
Döne, Dursunun yanına çöküverd i: 
"De," dedi. "Dursun kardaş. Bir bildiğin mi var?" 
Dursun: 
"Bildiğim yok ya bacı, yüreğim öyle hükmediyor." 
Döne: 
"Dillerine kurban olayım kardaş senin," diye yalvardı. 
Dursun: 
"Ben onu aranın. Arar bulurum. Sana şu kadarlığını söyle­
yim ki oğlun ölmedi. Memed ölmed i." 
Döne onu uğurlarken: 
"Bir umudum sende kaldı kardaş. Ah oğlumun bir sağlık 
haberini alsam ... Dünyada hiç başka bir şey istemem. Sen bilirsin 
Dursun Ağam. Dillerine kurban olduğum. Sen bilirsin," dedi.