Memed, çekinerek, ağır ağır, ortada taş gibi donup kalmış 
Seyrana yaklaşh, gülümsedi, öteki öyle buz gibi duruyordu. 
"Seyran," dedi. Taş kesilmiş Seyranın kirpikleri bile oyna­
madı. Memed onu kucakladı, sıkh, öptü, Seyran bir ağaç kütü­
ğü gibi cansız, bütün kanı çekilmiş, ayakta ölmüştü sanki . 
"Seyran ne oluyor?" 
Seyran durumunu hiç bozmadı. 
"Etme Seyran ... " 
Uzaktan, davulun sesinin altından, Akçasazdan birtakım 
sesler geliyor du. 
"Ölü müsün Seyra n?" 
Memed uğraşh, yalvardı yakardı, Seyranın inadım kırama-
dı. 
"Öldürdün beni Seyran. Bir şey, bir söz söyle bana." 
Seyran kocaman, küsmüş gözlerini şaşkın, sevgi dolu onun 
yüzüne dikti bir süre, gözlerinin içine bakh: 
"Bin ahna git Memed," dedi. "Sen ölürsen ben yaşaya­
mam. Sen git, ben seni neredeysen tez günde bulur um. Bin ah­
na!" 
Sesi o kadar hüzünlüydü ki Memedi yürekten yarala dı. 
"Hemen gidiyorum Seyra n," dedi. "Şu anda." 
Kuc aklaştılar. Seyran onu yanağından, incitmekten korkar-
mış gibi usulcana öptü. 
Memed merdivenleri birer ikişer koşareasma indi. Seyran 
da onu izledi. 
"Haydiyin arkadaşlar, gidelim." 
Koca Osman onu yakaladı: 
"Olmaz," dedi kesin bir sesle. "Düğün yemeğimizden ye­
meden seni bir yere gönderm em. İşte asıl uğursuzluk bundan 
gelir ." 
Memed gülerek Seyranı gösterdi. 
Koca Osman: 
"Kız," dedi yumuşaak, "ne istiyorsun benim şahinimden? 
İnce Memed benim şahinim. Herkes seni öldü sandı da ... " Elini 
Memedin omuzuna koydu : "Söyle Seyran, yalan mı, ben, be­
nim şahinim ölmez, dedim. Söyle, söyle yalan mı?" Sonra gitti 
Seyranı kucakladı: "Ulan," dedi, "ulan kız, adınız Seyran da ol-
496