FAKİR BAYKURT
 
219
 
 
ya enecegiz. Gelen geçen yolculara vereceğiz. Anladınız ya... Yolculara 
saçı kılacağız.,.»
 
«Oooo! Ooooo!..» Bir homurtu başladı.
 
«Bırakın homurtuyu! Daha akşama vakit var. ..»
 
«Herkes mi gidecek?»
 
«Evet herkes... Torunum Yeşer bile gidecek... Kaç adımlık yol da 
üşeniyorsunuz?..»
 
«Evlerde kim kalacak?»
 
«Evlerde köpekler kalacak! Köpekler de bizi
mle gitmek isterse hiç 
kimse kalmayacak! Sünnü köylerinden gelip soyacak değiller ya evleri! 
..»
 
«Eyi valla ...» dediler.
 
«Eyi tabii... ne sandın?»
 
Battal:
 
«Daha ne duruyoruz komşular? Yörüyün! ..» dedi. Kir Ab
-
 
bas’a 
döndü: «Sen de geliyor musun Abbas 
emmi?»
 
Birden içine bir duygulanma doldu:
 
«Geliyorum yeğenim, gözünün karasına kurban olduğum! Köyün 
böyle günü olur da ben gelmez miyim hiç? Tabutun üstünde olsam 
gene kalkar gelirim ben...»
 
Herkes bakıyordu.
 
Battal, Kır Abbas’ın koluna girdi. Sepetini öb
ür eline aldı. 
Kalabalık yol verdi, yürüdüler. İndiler aşağı doğru.
 
Az sonra Rıza da koluna girdi Kır Abbas’m. Üçü yan yana 
gidiyorlardı. Rıza’nın da elinde sepet vardı. Gölgeleri arkalarından 
uzayıp kalıyordu.
 
Tatlı bir ikindi serinliğiydi. Artık güneş ya
kmıyordu. Boyunları, 
kulakları, koltuk altları terlemiyordu. Yürüdükçe patikanın tozunu 
havaya kaldırıyorlardı. Yürüdükçe Ankara yoluna yaklaşıyorlardı. 
Şimdi geçen «otopos»lar, kamyonlar, «minipos»lar daha iyi seçiliyordu.