Hüsonun kapısından bir top daha kıvılcım dışarıya, geceye 
aktı. Dağın soluğuna, çekiç sesleri tek tek karıştı.
Gülbahar yerinde duramıyordu. Bütün bedeni, kafası, duy­
gularıyla bir çare arıyordu. Uçan kuştan, akan yılandan car 
umuyordu. Doluya koyuyor almıyor, boşa koyuyor dolmuyor­
du. Gözü hiçbir şey görmeden sarayın içinde dört dönüyordu. 
Birden tıp diye aklına geldi.
"Bu Hüso ateşe tapandır. Bir büyücüdür. Bir de iyi insan­
dır. Belki bu derde bir çare bulur," dedi.
Hemen dışarıya çıktı, doğru demirci dükkanına yollandı. 
Bir top kıvılcımın arasından içeriye daldı. Dükkanın içi sıcaktı 
ve Hüsonun bedeninin yukarısı her zamanki gibi çıplaktı. Gül- 
baharı görünce hiç şaşırmadı. Bir eli körüğündeydi. Körüğünü 
çekerek şöyle döndü bir baktı. Sanki Gülbaharı çoktandır bekli­
yordu. Yüzünde öyle bir hava belirdi. Körüğünü durdurmadı. 
Bir süre ateşteki demire baktı. Kor gibi demiri ocaktan çekti, ör­
sün üstüne koydu, balyozu indirdi, demirden bütün dükkanı 
dolduracak kadar kıvılcım fışkırdı.
Hüso neden sonradır ki gülümsedi:
"Hoş geldin Gülbahar Hanım," dedi.
Gülbahar sevindi.
Sesi çok sağlam, dost, yaratıcıydı.
Gülbahar, önce at hikayesini olduğu gibi anlattı.
Hüso:
"Biliyorum," dedi.
Sonra akima geleni, Ahmedi, Sofiyi, Musa Beyi anlattı.
Hüso:
"Biliyorum," dedi.
Sonra Gülbahar, Ahmede karşı sevdasını anlattı. Hüso ne 
biliyorum dedi, ne de bilmiyorum... Düşüncelere daldı gitti.
"Gelecek hafta cumartesi günü kalede onların başını vur­
duracak babam," dedi Gülbahar. "Çaresi yok mu hiç?"
Hüso karşılık vermedi. Hep öyle düşündü kaldı. Ocaktaki 
közler yavaş yavaş karardı, demir soğudu, buz gibi oldu Hüso 
yerinden kıpırdamadı.
Horozlar öterken başını kaldırdı:
55