YABALI HAYALET 
Karaosmanoğullarından 
Cevat ve Fevzi'ye 
Bir gece bir odada dört arkadaş toplandık; 
Bir uzak rüya olan geçmiş günleri andık. 
Gözlerimiz yaşlıydı, gönüllerimiz mahzun, 
Hepimiz memleketten konuştuk uzun uzun. 
Dördümüzden ikisi Aydın uşaklarından, 
Efelerin kanıydı damarlarındaki kan; 
Onlardı en ziyade ağlayan için için... 
Bu hali nihayete erdirebilmek için 
Bir sedefli tambura vererek küçüğüne 
Dedim ki: «Kımıldanın. Bu küskün hâliniz ne? 
Bir çal da dinliyelim, haydi, «Sarı Zeybeğ»i; 
Canlansın gözümüzde yalçın dağların beyi..» 
Çaldı, tamburasından tarihin sesi geldi, 
Dağlara yaslanarak Sarı Zeybek yükseldi. 
Çaldı, her nağmesinde haykırarak şanını, 
Şu dağlarda bir olan Zeybeğin destanını... 
127