resmini odasına astı. Fakat bu oyuncunun evlenmesi üzeri-
ne resmi kaldırdı. Sonra, şüphelenmemeleri için tekrar astı.Alacaklılar geldiği zaman dükkânın arka odasına gidiyordu.Dükkâna mal almak için büyük şehre gidince kütüphaneyeuğradı. Bir saat kadar kapının önünde dolaştıktan sonraiçeri girdi. Kız yoktu. Yeni memurlar kızı hatırlamıyorlardı.Hastanede ne kadar yattığını bilmediği için aradan kaç yılgeçtiğini hesaplayamıyordu. Dönerken, başının arkasına birağrı saplandığını duydu. Ağrı bütün gün sürdü. Babasınınyanına dönmek istedi hemen. Otelin girişinde yığılıp kaldı.Hastaneye kaldırdılar. Sabaha karşı hastanede öldü.
HÜSNÜ ERGEÇ: Doğduğu yeri ve doğum tarihini bilmi-
yordu. Babası onu bir hastaneye bırakmış ve bir daha gö-rünmemişti. Hastabakıcının çocuğu kayıt yapmadan kabuletmesi nedeniyle adı da bilinmiyordu. Aynı koğuşta yatanbüfeci Kirkor onu yanına aldı. Genç yaşta ölen arkadaşı veortağı Hüsnü’nün adını verdi. Ergeç ailesini bulacağım, di-yordu. Soyadını da bu vesileyle almıştır. Kirkor, kaçakçılık-tan hapse girdiği zaman Hüsnü’yü bir arkadaşının evine bı-raktı. Hüsnü, o sıralarda dokuz yaşlarındaydı ve okula git-miyordu, okuma yazma bilmiyordu. Bu evde çok dayak yi-yen Hüsnü, bir gece evden kaçtı. Polis onu yakaladı veHüsnü bir süre çocuksuz ailelerin evlerinde kaldı. Hüsnübu insanları anlayamıyordu. Çocukları olmadığı için onualıyorlar, sonra da durmadan dövüyorlardı. Son kaçtığı ev-den çıktığı sırada yolda rastladığı bir imam, onu evine gö-türdü. İmamın da kimsesi yoktu. Hüsnü’ye iyi baktı ve eskiyazıyı öğretti. Birlikte evlere giderek Kur’an okuyorlardı.Sesi güzeldi. Ut çalmasını da öğrendi. Bir yandan da dur-madan eski harflerle basılmış din kitapları okuyordu. Ma-halle kahvesinde, insanlara yapılan haksızlıklardan bahse-den bir marangoz, onunla ilgilendi: Hüsnü’ye yeni harflerle
679