Bu işin sanıldığı kadar zor olmadığını söyledikten kısa
bir süre sonra elinin altındaki direksiyonun küçüldüğünühissetmeye başlamıştı gerçekten; o kadar kısa bir süre kiT urgut, söylediklerine inanmakta zorluk çekmedi. Oturdu-ğu yerde hafifçe kımıldadı, sırtı ter içinde kalmıştı. Belli et-meden vücudunu hafifçe oynatarak, terli sırtını gömleğin-den ayırdı. Yumuşak bir hava dalgası araya girerek terinikurutmaya başladı. Kendinden memnun, gülümsedi: “Pa-patyalar ne güzel, değil mi Nermin?” “Evet, direksiyonu,elinin altına sığdırabildiğin anlaşılıyor.” Anlamamış gibi ba-şını arkaya çevirdi: “Efendim?” “Önüne bak; yoldan çıkar-sın sonra.” Tekrar: “Efendim?” dedi. Şımarık şımarık sırıttı:“Yaşasın papatyalar; canım papatyalar. Seviyorum sizleri.Sizler ki bütün kış, toprağın altında, yalnız bizi düşünürsü-nüz ve ilkbaharda hemen seriliverirsiniz ayaklarımızın altı-na. Canımlarım benim. Seviyorum sizleri insan kardeşle-rim. Durup dururken seviyorum işte. Sevip duruyorum.Kollarımı açıp bütün insanlığı kucaklıyorum. Papatyalar gi-bi sizi koparıp göğsümde tutmak istiyorum...” “Yeter,” dediNermin. “Galiba iyice öğrendin. Bırak da biraz ben çalışa-yım artık. Sen arkaya geç. Hem papatyaları seyredersin,hem de terini kurutursun.” T urgut, birden fren yaptı. Ner-min yerinden fırladı, önündeki koltuğun arkalığına çarptı.“Gel bakalım öne,” dedi T urgut: “O kadar acele ediyorsan.”Hızla kapıyı açıp dışarı fırladı: “Direksiyona geçiniz lütfen,”dedi. “Ve müessesemizin bir hediyesi olarak yerdeki bütünpapatyaları kabul buyurun.” Hayır! papatyaları değil, ka-ranfilleri. Papatyalar Selim’in. Arabanın arka kapısını aça-rak eğildi: “Tanıştığımıza, birbirimizi tanıdığımıza memnunoldum. Gözlerinizin rengine şafaklar kadar uygun bu çiçek-ler aşkımızın solmaz birer hatırası olsun, gözleriniz yaşlarladolsun.” Nermin: “Sizinle tanışmıyoruz,” diyerek onu hafif-çe itti ve öne geçti.
39