Ölmez Otu 825 
lığında ağlıyorsun? Söyle kurban olduğum yavrum, anlat Meryemce Anana, ben 
senin için her bir şeyin çaresini bulurum. Bulurum yavru m. Söyle derdini." 
Ömer hem ağlıyordu, hem de şaşkınlık içindeydi. Hemen kendini topariadı 
gülümsedi: 
"Hiçbir şeyim yok, can güzelim, anacağım," dedi. "İşte, öyle canım sıkıldı da ... " 
Gülümseyerek gözyaşlarını yeniyle sildi. 
Meryemce damdan aşağı indi, çabucak. Çok sertti. Aşağıda yüzünü yudu, 
saçlarını düzeltti. 
Damdan inen Örneri karşıladı, uzandı sağ elinin serçeparmağından tuttu: 
"Hiç," dedi, "mümkünü yok, derdini bana söyleyeceksin. Birlikte, ikimiz bir­
likte senin derdine çare arayacağız . Hiç, söyleyeceksin bana. Yakanı bırakmam. 
Dünyayı sana zindan ederim, seni ağiatan derdi öğrenirim. Söyle yavru, söyle 
anacığına da, anacığın bilsin. Bilsin de seni ağiatan bu pis derde bir çare bul­
sun. Ya beni öldür, ya söyle." 
Ömer gülerek: 
"Ana," dedi, "bu gece sana söyleyeceğim. Şimdi ava gidiyorum. Şimdi benim 
yakarnı bırak. Bu gece yarısı öğreneceksin." 
Elini onun elinden kurtardı, arınana koşarcana yürüdü. 
"Sen kal anacık," dedi. "Kal da iyi bir ateş yak da, köz olsun. Üç tane keklik, 
bir sepet de mantar getireceğim. Bir de yalabuk. Gece yarısı da her şeyi öğrene­
ceksin." 
Meryemce uzaklaşı p gitmiş Örnerin ardından bağırdı: 
"Haydi git, yolun açık olsun, yavru, avın bol olsun. Hem de kısmetin." 
Ve ilk olarak Ömer üstünde düşündü . Şimdiye kadar o kadar Örnerin sevin­
ciyle doluydu . Ömer üstüne, onun köye niçin geldiği üstüne bir kere bile dü­
şünmemişti. Ne Ömere, ne de kendine bir soru sormak aklının köşeciğinden 
geçmemi şti. 
Niçin gelmişti ola bu oğlan, pamuğun en civcivli zamanın da, derdi neydi, ba­
şına büyük bir iş mi gelmişti, birinden, bir şeyden mi saklanıyor, hükümetten 
mi kaçıyordu? 
'Ah,'' diyordu Meryemce, "aaah, delibaş karı, bir kere olsun oğlana derdin 
nedir diye sormadın. Oğlan da söyleme di. Şimdi de küstü işte. Sormadı ğın zo­
runa gitti de küstü işte. Küsmez mi ya, sen geldi geleli bir kere olsun, halin ne, 
derdin ne yavru, diye sormazsın, o da küser işte. Söylemez işte. Onun yerinde 
kim olursa olsun onur eder de söylemez. Akılsız karı, akılsız Meryemce." 
Uzun bir süre Meryemce kendi kendini suçladı durdu. Nerdeyse öfkesinden 
saçını başını yolup kendini paralayacaktı. 
"Taş yürekli Meryemce, taş yürekli, taş yürekli," diye bağırdı. 
Sonunda inatla kestirdi attı: