Ölmez Otu 753 
bambaşka düşünüyordu. O, sevinç içindeydi. Bu gelen Taşbaşın ta kendisiydi. 
Yorulmuş, bitmiş, ölüm vurmuştu damgasını alnına. Taşbaşoğlu, köylünün bu 
davranışını hiç beklemi yordu köye geldiğinde. O, artık ermişliğine inanmış bir 
ermiş olarak köye geliyordu. Ve köylünün eskisinden bin kat daha kendisine 
tapacağını, ayaklarına kapanacağını sanıyordu. Köylünün aldırmaması Taşbaşı 
öldürmüştü. 
Sefer bundan sonra olacakları da bir bir biliyordu. Gelecek olayların bir kıs­
mı kendiliğinden oluşacak, bir kısmını kendisi destekleyecek, bir kısmını da 
yaratacaktı. 
"Avucumun içindesin Taşbaşoğlu, sultanlar sultanı, ermişler ermişi, Efen­
dimiz Taşbaş, ananı avradını ermiş kadar belledim mi şimdi? Ağzına sıçtım 
mı ermiş kadar! Ermiş olur da cümle köylünün benimlen konuşmasını yasak 
eder misin? Köylüyü kendine taptırır mısın? Sen benim tatlı canıma kıyma­
dm, ben de senin canına kıymayacağım. Ama seni sürüm sürüm süründüre­
ceğim. Benim halimden bin beter edeceğim seni. Rezil rüsvay edeceğim. Düş­
tün mü avucumun içine bir yaralı kuş gibi! Uzunca Ali de düştü mü avucu­
mun içine?" 
Avını yemiş bir kedi gibi yalandı. Şimdiye kadar Meryemceyi öldürmüştü 
Ömer, aslan Ömer, oğul Ömer. Ömerler Örneri Ömer. Bir düğünü olacak Öme­
rin, görenin on parmağı da ağzında kalacak. 
"Dedim ki Örnere kes kafasını Meryemcenin, o mendebur bela karının. Ba­
şını götünün ağzına koy. Ölüsünü Uzunca Ali deyyusunun kapısının ağzına 
uzat, kapıyı da üstüne çek ki ... Uzunca Ali yi candarmalar götürüp ip e çeksin-
ler. Ana katillerini ipe çekerler ... Ve de ipe çekerler. Ana katillerinin yaşına bak-
mazlar. Ve de Maraşta koca bedestenin önünde. Gidip asılırken Aliyi göreceğim. 
Bana karşı gelmek ne imiş anlasın. Taşbaş, anlasın Uzunca Ali ... Anlasınlar kö­
pekler ... Ve de köppekl er!" 
Dişini sıktı, çenesi kütürdedi. 
"Köppekler! Bunları bana yapar mısınız?" 
Taşbaşoğlunu öldüremeyeceğine hayıflanıyordu. 
Çocuklar dehşet bir gürültüyle yarı ölü kartalı sürükleyerek önünden geçti­
ler. Kanal çocukların arkasından koşturuyordu. Yere düşmemek, sürünınemek 
için var gücünü harcadığı belliydi. Ağzı, bütün başı kan içinde kalmıştı. Çarnu­
ra batmamış yeri yoktu. Çocuklar kartalın kanatlarını, tüylerini yolmuşlar, ça­
mur içinde çıplak bir beden kalmıştı. Yer yer tüylü, kel... Yolunmuş kanal kadar 
zavallı hiçbir yaratık yoktur. 
Sefer candan bir kahkahayla güldü. 
"İşte böyle, işte böyle eyleyeceğim seni de Taşbaşım, Sultanım , Efendimiz, 
anladın mı7 Ananı avradını ..."