Bir yıl sonra doçent oldum. 
Doçentlikte mutlaka bir kadro sorunu yaşanır­
dı. Bunu bildiğim için, İstanbul'da boşuna zaman 
kaybedeceğime, yeni kurulan Bursa Tıp Fakülte­
si'ndeki kadroya geçmeyi ve orada bir dermatoloji 
kürsüsü kurmayı düşündüm. Beş yıl önce de hayal 
ettiğim gibi, Bursa'da çocuklara okul ve hep birlik­
te oturacağımız bir ev bulacaktım. Oğullarım bü­
yüyorlar dı, onları çanta gibi koluma takıp gezdir­
mem giderek zorlaşıyor du. İstanbul'dan ayrılmak 
istemeyebilirlerdi. Ama başka çarem var mıydı1 Ço­
cuklarla bir Bursa yolculuğu yapmayı planladım. 
Hafra sonunu Bursa'da geçiririz, hatta Uludağ'a 
çıkarız, sonra gidebile cekleri okullara birlikte baka­
rız, ikna olurlarsa ne ala! Olmazlarsa, ben istan­
bul'da kadro beklerim. 
Bursa'ya gitme planımı Osman Yemni Hoca'ya 
danıştım. Beni heyecanla desteklemesini, yüreklen­
dirınesini bekliyor dum. Hocam sadece, "Olabili r, 
neden olmasın," demekle yetindi. Biraz hayal kı­
rıklığına uğramıştım doğrusu. Oysa İngiltere'de 
staj yapmam için ne kadar çok desteklemişti beni, 
o olmasa Londra'ya gitmek aklımın ucundan bile 
geçmeyecek ti. 
Eskiden cumartesi günleri öğlene kadar çalışılır­
dı. Bir cumartesi sabahı, eğer hastanede fazla iş çık­
mazsa, Bursa'daki kadroya başvuru formlarımı ha-
156