Tarihin ceket-etek ucundan bukadar çekip durursanız, bel­
ki size bir süpürge çöpü işlevi görecek bazı kırıntılar bulursu­
nuz. 
Ben de buldum ve bir akşamüstü, deliğin kağıdını yırttım. 
Günbatımı. Kaldığım evin az yukarsındaki kır lokantasın­
dayım. Ağır tahta masalardan birine oturmuşum, yazdıklarım 
ve yazacaklarımın içinde bana ne tam belli olan, ne bırakıp gi­
den hayali arıyor, bir yandan da taze şarabımı yudumluyorum. 
Ohh. Güzel bir akşam bu. 
Mavi sis yine var, ama hafif pembe karışığı. 
Servisi yapan Anita: 
"Defteri kapadınız mı?" diye soruyor bana gülerek. 
Kederli kederli başımı sallıyorum: 
"Yaz bitiyor. Gideceğim. Kapamam gerekiyor, ama henüz 
değil." 
"Her akşamüstü yazdınız. Ne yazıyorsunuz?" 
''Bilmem." 
Boşalan bardağımı alıp gidiyor. 
İlerde, çimlerin üstünde çocuklar oynaşıyor. Cıvıldaşıyor­
lar. Başımı kaldırdım, karşımda o. Kruvaze ceketi, ucu yuvarlak 
siyah pabuçları, utangaç gülümsemesi, ceketinin düğmeleri 
ilikli mi değil mi, diye yoklayan parmaklarıyla ... 
Telaşla, dilimin ucuna gelen ilk soruyu sordum: 
"Siz ne arıyorsunuz buralarda?" 
"Alma Mahler'i arıyordum," diyor efendi efendi. 
Bozuluyorum: 
"Ama bunun barokla bir ilgisi yok?" 
Başını biraz bana yaklaştırıyor, fısıldıyor. Sanki rüzgarın 
uğultusu: 
''Niye olsun ki? Ben bir romantik'im. Fakat, bunu öğrendi­
ğim yer burası işte, bu barok kent." 
İliklerime kadar ürperdim. Tam şu an nasılsam, öyle. 
Günlerim sayılı. Umudum kırık. Fakat güneş henüz batma­
dı. Akşamın en dürtükleyen saati. Önümde, pembeliği gittikçe 
baskınlaşan mavimsi sis. Sisin içinde eriyen asmalar. Asma 
34