FAKİR BAYKURT
 
217
 
 
Geyin kuşan kaçalım, hele hele yar hele Benim sende gözüm var, 
öldürdün ya sen beni!..
 
Kır Abbas’ın paşalığı sürüp gidiyordu.
 
SAÇI
 
Gülmenin, şakalaşmanın sonu yok gibiydi. Hem elleri işliyordu, 
hem dilleri. Dişleri de işliyordu. Dolu 
küfeleri ikişer ikişer elleşip 
kağnılara taşıyorlardı.
 
Gün ikindiye devrilirken asmalarda üzüm bitti. Ak salkımlar, mor 
salkımlar, koparılıp küfelere, sepetlere, sonra da kağnılara yerleştirildi.
 
Kır Abbas, musallanın üstünde başlığını düzeltti:
 
«Haa, gele
lim şimdi size diyeceklerime...» dedi. «Evlâtlar, analar, 
sunalar! Dahi anaların sırtındaki, kundaktaki bebeler! Eyi dinleyin! 
Bağcılık pirli zenâttır! Piri Hurşut aleyhüsselâm
-
 
dır. İlk çubuğu o 
çakmış yeryüzüne. Öteki dürzüler de bakmış. Emme biz bakmadı
k. 
Tozaklılar, biliyor yada bilmiyorsunuz, bağcılığın töresinde, ilk 
bozulan üzümü yimezler! Höyt, kıpraş
-
 
mayın! Bugün emrimdesiniz. 
Süküt durun. Dinleyin! İlk üzümü “saçı” kılarlar. Nerden mi 
biliyorum? Anayın dininden biliyorum dürzü! Kitaptan okudum, 
G
arkın köyünün hocasına git de sana yerini göstersin! Saçı kılmak 
deşşet bir şeydir emme bunu siz değil, kimse bilmez! Saçı kılmak 
bağcılığın töresinde olan bir iştir. Bütün gözel töreleri unuttuğunuz 
gibi bunu da unutmuşsunuz. Sabret aykırı Bektaş, sen de 
saçı 
kılacaksın, kılma da göreyim!.. Sana namaz kıl demiyorum, ilk üzümü 
saçı kıl diyorum, zor bir iş değil. Haa, efendime söyleyim, ner
-
 
desin 
ulan Battal, sana söylüyorum, ilk üzümü saçmak diyorum emme, bu iş 
size ağır gelir, biliyorum. Helbet, gördünüz 
mü nasıl bildim? Onun 
için bu töreyi birez kitaba, birez de Tozak köyüne uydurup 
yenileyeceğim komşular! Eyi kulak verin! Kağnılarda, köfelerde ne 
kadar üzüm varsa sizindir! Emme kalburlarda, sepetlerde ne varsa 
saçılacak! Üzümlüye, üzümsüze verilecek. Yok
 
mu öyle kimse? 
Bulacağız, nerden bulursak bu
-
 
lacağız! Haydin bakalım! Şimdi köye! Kağnılar ağır ağır yörü
-
 
sün. 
Evlerin önüne bırakın öylece. Sonra kalburlan, sepetleri alın, Inza’nın