asayişsizlik olsun, Bey bunu bir duyarsa, elbette duyacakhr, 
ben hiç kanşmam, seni çengele asar, ya da otomobilinin arkası­
na bağlar Adana ya kadar bir parçan kalmaz ." 
. Ötekiler de şaşkın şaşkın onlara bakan M urtaza Ağanın yöre­
sini sardılar, onlar da Halil Beyden daha sert konuştular. Bereket 
Bey uyuyordu da seslerini fazla yükseltip bağıramıyorla rdı. Ama 
her sözleri M urtaza Ağanın yüreğine bir ağılı hançer gibi saplanı­
yordu. Ne yapacağını, kendini nasıl savunacağını bilemez, ortada 
kalmış gözlerini kirpiştirip duruyordu. Sonunda: 
"Kokuyor," diye bağırdı, "amanın ne kadar da çok koku­
yor. Amanın ölüsü batsın, dirisi de, telgrafı da batsın, her şeyi 
de ... Amanın burnumun direği kırıldı kokudan. Amanın ha ... 
Bey uyanm asın. Ya Bey uyarursa bu koku içinde yandık Ne ya­
palım?" 
"Ne yapılabilir, ölü evi burnumuzun dibinde. Gerçekten 
koku dehşet. .. Ne yapıl abilir? " 
"Ölüyü Bey uyanmadan evden alıp hemen camiye götür-
meli." 
"Götürmeli," dedi Mustanhk Rüştü Bey. 
Kaymakam da gelmişti: 
"Derhal götürmeli." 
Savcı: 
"Hemen şu anda ... Bey bir uyanır da ... " 
Emekli yargıç Hüdai telaşlandı: 
"Kolonya, kolonya ... " diye. 
"Bütün kasabadaki kolonyalan ölü evine taşıd ılar." 
Birden içerden böğürür gibi bir ses duyuldu. 
"Uyandı," dedi Halil Bey. "Bu kokuyu Beyin burnunun al­
mamasının mümkünatı yok." 
Hemen odaya koştu. 
Bey uyanmış ortada don paça dönüyor, pijamasını çıkan­
yor, yeniden giyiyor, pantolonunu, gömleğini anyor, bulamı­
yor. Şaşkın, perişan ... 
Kendine azıcık gelince bas bas bağırmaya başlad ı: 
"Kokuyor, kokuyor, dayanamayacağım, koku yor! Bu böyle 
kokan şey nedir? Kokan, kokan .. ? Bu ko ku ne kokuyor? Panto­
lon um nerede?" 
71