vına katars ın, tadından yenmez olur." 
Musa duaya kulak kabartarak çobana yakla şmış. 
"Yeter ki Sen dile, ayaklar ını yıkarım.. Kulaklar ını temizler, 
bitlerini ay ıklarım. Ne kadar çok severim ben Seni. Sana çok 
hayranım!" 
Duyduklar ı karşısında Musa öfkeden küplere binmi ş. Ba- 
ğıra çağıra kesmi ş çobanın duasını: "Sus, seni cahil adam! 
Ne yaptığını sanırsın. Allah hiç pilav yer mi? Allah' ın ayak- 
ları mı var ki y ıkayasın? Böyle dua m ı olurmuş! Külliyen gü- 
naha giriyorsun. Derhal tövbe et!" 
Çoban, Musa'dan azar ı işitince kulaklar ına kadar k ızar- 
mış, utancından yerin dibine geçmi ş. Özür üstüne özür dile- 
miş, bir daha böyle kendi kafas ına göre dua etmeyece ğine ye- 
minler etmi ş. O gün ak şama kadar Musa çoban ın yanında 
durup ona temel dualar ı ezberletmi ş. Sonra "Allah benden 
  
razı olur, iyi bir i ş yaptım" diye dü şünüp yoluna devam etmi ş. 
Ama o gece bir ses i şitmiş. Seslenen Rab imi ş. 
"Ey, Musa, sen bugün ne yapt ın? Sen ay ırmaya mı geldin 
buluşturmaya m ı? Şu garip çoban ı azarlad ın. Onun Bana ne 
kadar yak ın olduğunu anlayamad ın. Ağzından çıkan lafı bil- 
mese de, o çoban inanc ında samimiydi. Kalbi temiz, niyeti ha- 
listi. Biz kelimelere bakmay ız. Niyete bakar ız. Kelimelere ba- 
kacak olsak yeryüzünde insan kalmazd ı! Biz çobandan raz ıy- 
dık. Başkasına medîh olan söz sana zemdir. Ona bal olan sa- 
na zehirdir. Sen i şittiklerini inkâr ve küfür sayd ın ama busen 
ki bir kabahati varsa bile, ne tatl ı kabahattir onunki." 
Musa hatas ını anlamış. Ertesi gün güne ş doğar doğmaz, 
çobanı görmek için tekrar da ğa çıkmış. Çoban yine duaya 
durmuşmuş. Ama dünkü heyecan ından, samimiyetinden eser 
yokmuş artık. Öğretildiği gibi yakarmaya gayret gösterdi ğin- 
den, aman bir yanl ış laf etmeyeyim diye tak ılıyor, kekeliyor, 
terliyormu ş. Musa, çobana etti ğinden pi şman olup s ırtını ok- 
şamış ve demi ş ki: 
"Ey dost, ben hatal ıyım, ne olur affet. Bildi ğin gibi dua et. 
Allah'ın nazarında böylesi daha k ıymetlidir." 
Çoban, Musa'dan bunlar ı işitince hayrete dü şmüş ama bir 
o kadar da rahatlam ış. Ne var ki o art ık bir üst a şamaya va- 
sıl olduğundan, masum inkâr ına, tatl ı günahına dönmeyip, 
Musa'nın öğrettiği ezbercilikte de kalmay ıp, tüm bunlar ın 
ötesine geçmi ş. Rabb'ine yak ın mutlu mesut, mübarek bir ha- 
yat sürmü ş. 
"İşte bu yüzden, birinin a ğzından bal gibi dökülen söz, bir 
başkasının kulağına zehir gibi gelebilir" dedi Şems. "Hâlbu- 
ki Allah söze de ğil, niyete bakar. Edep bilenler ba şkadır. Ca- 
nı yanmış âşıkların şeriatı bütün dinlerden ayr ıdır. Biz mez- 
hep, din veya dil ayr ımı bilmeyiz. Kamu âlemi bir tutar, bir- 
leriz.  Ba şkasının ağzından çıkan  söze "günah" demeyiz. 
  
78 
Çünkü kalpleri Allah bilir, biz bilmeyiz. O yüzden susar, 
kimseyi ötelemez, incitmeyiz. Bizim tek mezhebimiz var. O 
da Allah." 
Şems susunca gözucuyla kad ı hazretlerine bakt ım. Surat ı- 
na şaşmaz bir özgüven ve emniyet yontulmu şsa da can ının 
sıkıldığı belli oluyordu. Lâkin gayet cin fikirli oldu ğundan 
şunu da sezmi şti: Şayet Şems'in anlatt ığı hikâyeye menfi bir 
tepki vermeye kalksa, bir ad ım daha at ıp haddini bilmezli- 
ğinden ötürü onu cezaland ırması gerekecekti. Ama bu kez de 
işler ciddiye binecek, s ıradan bir dervi şin koskoca Ba şkadı'ya 
meydan okudu ğu Bağdat'ta kulaktan kula ğa yayılacaktı. Bu