inkâr ettim, onu kızdırmak için bu sözlere başka anlamlar
verdim. Böyle durumlarda nasıl öfkelenirdi bilseniz. En ağırkelimelerle hakaret ederdi: en kısa cümleyi aklında tutama-yan, iki satır yazıyı ezberleyemeyen budalaların, bir günsöylediğini ertesi gün inkâr eden iki yüzlülerin canı cehen-neme, diyerek kıpkırmızı kesilirdi. Söyledim ya onu kızdır-maktan hoşlanırdım: kızdığı anlarda yüzünün ifadesini, öf-kesinin içtenliğini severdim. Söylenen sözlerin, yaşananolaylardan önemli olduğunu Selim’de gördüm. Düşüncele-rine büyük bir içtenlikle bağlıydı: herkesi de öyle sanıyor-du. Bu içtenlik, düşünmeyi meslek edinenlerin içtenliğin-den çok farklı bir duyguydu. Mesleği sevmek gibi değil, ha-yatı sevmek gibi bir duyguydu. Camus’nün ‘Ontolojik me-sele yüzünden ölen kimseye rastlamadım’ sözünü okuyun-ca: ‘Biri bu yüzden ölmeli, intihar etmeli,’ diye bağırmıştı.Ona, kimsenin soyut düşünceler nedeniyle kendini öldür-mediğini söyledim. Benim de Camus gibi bir ahmak oldu-ğuma karar verdi.”
Aysel içeri girdi, kahveleri getirdi. Konuşmadan içtiler
kahvelerini. Bir kahve bile oyunu bozuyor. Uzun süre oyna-yabilmek için dinlenmesini bilmeli demek. Acele etmemeli:önümüzde bütün hayat var. Hep aynı oyunu da oynamama-lı, değil mi Esat? Sonra insan bıkar oynamaktan Selim gibi.Aysel ne kadar güzel, oyunu da var. Esat fincanı sehpayakoydu. Başlamak istiyor.
“İlk tanıdığım zaman Selim on beş yaşındaydı. Ona ben-
den bahsetmişlerdi. İlgi çekici hikâyeler anlatmışlardı hak-kımda. Kendi yaşındakilerden hoşlanmazdı. Onları sert bu-lurdu. Bana da Selim için, yaşına göre beklenmedik taraflarıolan bir çocuk gibi birtakım sözler söylemişlerdi. Ben deonu görmek istiyordum, fakat acele etmedim herhaldeonun gibi. Onun kadar hızlı düşünmedim. Selim dayana-madı. Hemen görmek istedi beni. Aklına takılmıştı; hemen
359