sin Olric? Efendimiz daima en iyi olanı bilirler. Benimle,
karımmışsın gibi konuşma Olric. Senden bana güven ver-meni istemiyorum. Gözünü kapadı: kitaplığından bir kitapçekti.
Dönüşte, çocukların odasına uğramak gibi bir soğukluk
yapsam mı Olric? Her şeyi yapabilirsiniz efendimiz. Artıkişimiz soğukluk yapmak değil mi? Evet Olric. Buna mecbu-ruz. Bu kargaşalıkta çocukların yeri ayrı olsa gerek efendi-miz. Onların, büyüyünceye kadar gece üstleri örtülmeli,terleyen alınları silinmeli; onlara bu fırsat verilmeli banakalırsa, efendimiz. Peki Olric. Bu gece senin gecen. Bu geceisteklerin yerine getirilecek. Her zaman böyle hareket ede-ceğim anlamına gelmez bu biliyorsun. Ben yerimi bilirimefendimiz.
Yatağa girdi, konuşmadan kitabı açtı, okumaya çalıştı. Bi-
raz sonra, karısının yumuşak kolunu, boynunda hissetti.Döndü, ona sarıldı.
O gece T urgut karısıyla, bütün geçmiş alışkanlıklarını,
bütün birlikte geçen yaşantılarının verdiği alışkanlıklarıkullanarak sevişti. Ona artık verebileceğim bir şey kalma-mış Olric. Alışkanlıklarımdan başka verebileceğim bir şeykalmamış ona. O ise, bütün bu uzun sevişmeyi, onu şimdi-den özlemeye başlamam gibi bir duyguyla açıklıyor. OysaOlric, içimde özlemini duyduğum uzak ülkemin soğuklu-ğu, beni başarısızlığa uğratabilirdi. Nermin için yeni bir du-rum: üzerinde fazla durmamıştır. Belki biraz hissetmiştir.Bu, son savaşımız olacak Olric. Sonu nasıl gelirse gelsin,yorgun ordumuz son savaşını veriyor. Askerler, yorgun veisteksiz. Zafer ya da yenilgi onlar için aynı anlama geliyorartık. Artık savaşmak istemiyorlar.
Bittiği zaman Nermin, başarılı bir kumandan gibi gülüm-
süyordu. T urgut, onu son defa öperek yavaşça arkasını dön-
564