FAKİR BAYKURT
 
249
 
 
«Sabredelim bakalım, durum ne gösterecek? Eğer bir şey 
çıkmazsa, hökümete gerekli değildir 
der, gömeriz...» dedi.
 
«Öyle yapalım!» dedi Battal. «Daha olmazsa bir çuvala sarar, 
sepete kor, öyle gömeriz. Hanı paslanıp ney olmaz, biliyor musunuz?»
 
«Hele durun, durun bakalım, merağ etmeyin!» dedi Kır Abbas. 
Ellerini kıçına koydu, yürüdü gitti dışarı.
 
«(Anasını satarım ulan! 
Gökten kara bir kutu düşmüş. Düşmüşse düşmüş! Gökten ne yağdı 
da yer kabul etmedi? Biz de aldık kabul ettik. Okula kapadık gözelce. 
Daha ne tasalanıyoruz uzun uzun?)»
 
Köy içini dolaştı. Kimi gördüyse, «Merağ etmeyin, merağ 
etmeyin!
» dedi. «Aldık kabul ettik!» dedi. Sonra aldı başını, bağlara 
gitti. Asma yaprakları sarıya, kırmızıya dönüyordu. Kuyunun 
başındaki zerdaliler yapraklarını dökmüştü. Birkaç kaplumbağa 
asmaların altından çıkmış, sağı solu dolaşıyordu. Bağlarda çok 
kaplumbağ
a vardı. Yavru kaplumbağalar başlarını uzatmışlar, dünyaya 
korkmadan bakıyorlardı.
 
Kır Abbas talvara çıktı. Bir süre hiç kıpırdamadan yattı. Ankara 
şosasından küçük, kaplumbağa gibi taksiler, kocaman otobüsler 
geçiyordu. Tozları dürülüp kalıyordu arkaların
da. Uzaklarda Babas’ın, 
Kumartaş’ın kararan damları seçiliyordu. Kırlarda yer yer sürülmüş 
tarlalar... Sürülmüş tarlaların güzel rengi belli oluyordu. Kır Abbas 
dalmış bakıyordu.
 
Tam Yüzbir’in oradan bir cip saptı. Topacık, kaplumbağa gibi 
«boz» bir şeydi.
 
«(Bizim köye geliyor bu gahbanalı!)» dedi Kır Abbas 
kendi kendine. Hemen toparlandı. «(Başka nereye gelecek? Bu bizim 
yol! ..)»
 
Talvardan indi. Köye doğru yürüdü. Koşar gibi gidiyordu. «Bir 
cip geliyor, bir cip geliyor!», diye bağırıyordu. «(Sorarlarsa 
nasıl 
tuttuğumu, anlatırım birem birem! İşin içinde bir suç varsa hemen 
üstüme alırım! Komşuların başı belâya gireceğine benimki girsin! Ne 
ömrüm kaldı şurda?)» diyordu.
 
Hem koşuyor, hem de patikadan yuvarlanıp gelen cipe bakıyordu. 
Mezarlığı geçti, köye g
irdi. Hemen okulun önüne vardı. Kapıyı