mamayı ne kadar isterdim. Herkes ayrı bir dalda kaldı. Tek
başına bir tadı olmuyor başarısızlığın. Burhan’ı da yarı yol-da bıraktım. Kimi suçlayacağımı bilemiyorum.
Bu arada çok hırpalandım. Görünüşümde öyle bir saflık
vardı ki yaşayışıma herkesin karışabileceği izlenimini bıra-kıyordum. Bu nedenle yakamı bırakmadılar. Ben de, görü-nüşümdeki başka bir sahtecilik nedeniyle onların her dav-ranışına açıktım. Buyrun beni yiyebilirsiniz, diyordum.Burhan’ın evinde sabahlara kadar konuşuyorduk. Herkessırası gelince bana saldırıyordu. O sırada bir dergi çıkarı-yorduk. Derginin bütün ağır işlerini ben yüklenmiştim. Bi-ri, son yazdığı makaleden en önemli bölümü çıkardığımiçin benimle alay ediyordu. Sayfaya yazının sığmadığını gö-rünce olmadık bir kısmını çıkarmışım. Senin aramızda neişin var, diyordu, bu cahilliğinle? Bir başkası kadınlarla iliş-kimi ele alıyordu: cinsel hayatımı bir düzene sokmam içinyarı ciddi öğütler veriyordu bana. Ben, hepsini büyük birsaflıkla dinliyordum. İstiklal Marşının çalındığı yerde ayağafırlayan, gece yarısı radyo biterken İstiklal Marşı başlayıncaoturduğu koltuktan fırlayan küçük Selim’in ciddiyetiylesözlerini değerlendirmeye çalışıyordum onların. Mühendisolmamı da beğenmiyorlardı. Para kazanmayı düşünerekseçmiştim bu mesleği. Ne aptaldım ki babamın zorla beniüniversiteye yolladığını o anda unutuyor ve onları haklıbuluyordum. Dergi işiyle gece gündüz uğraşmamla da alayedenler vardı. Onlar sadece yazıyorlardı: ben matbaalarda,sabahlara kadar mürettiplerle boğuşuyor, dizgi yanlışlarınıdüzeltiyordum. Bu arada boş kalan sayfalar için yazılar ha-zırlıyordum bir kenarda. Mühendislikle ne zaman uğraşı-yorsun, yaptığın binalar çökecek, diye eğleniyorlardı be-nimle. Bu işi de beceremiyorsun, mühendisliğine dön hiçolmazsa, diye amansızca saldırıyorlardı. Burhan beni koru-yordu; çünkü, onun yapması gereken teknik işleri de ben
665