FAKİR BAYKURT
 
111
 
 
uyuyun... Haydi bakayım. ..»
 
Kazılmış topraklarda gezinmeye başladı.
 
Biraz daha
 
gezinip köye doğruldu.
 
Yürüdü...
 
KASABA
 
Battal, kazılmış topraklar üstünde düşünceli düşünceli 
geziniyordu. Kimseyle konuşmuyor, kimseye yüz vermiyordu. Arada 
bir köyden yana bakıyordu. Gecikenlere kızıyordu.
 
Kadınlar gelmediler. Gelmeyeceklerdi.
 
Erkekler
 
küme küme dikeliyorlardı. Kimse kimseyle 
konuşmuyordu. Suratı sirke satıyordu Battal’ın. Sirkesi keskindi.
 
Başlangıçta Kır Abbas bir iki şakayla havayı yumuşatmak istedi, 
ama baktı olmuyor, vazgeçti. «(Şu Battal’a çok kızıyorum. Bir surat, 
bir surat! Köyü
n ekmeğini o veriyor sankim! Ulan dürzü, muhtarsan 
muhtarsın, ne yani? .. )» diyordu.
 
Rıza da kalabalığın arasındaydı. Onun da sesi çıkmıyordu. 
Herkesle birlikte o da susuyordu. «(Şu işi tavsatmasak eyi olacak! 
Emme insanımıza lâf anlatmak zormuş, çok zorm
uş!)» diyordu. Eliyle 
yakasını tutup silkiyordu.
 
Köyden yana bir daha baktı Battal! Gelen yoktu artık. Yürüdü. 
Ağır ağır kalabalığa yaklaştı. Elleri kıçındaydı. Ara sıra bir eliyle 
burnunu, bıyığını oynuyordu. Kimsenin gözüne bakmıyordu. 
Gözlerini boşlukla
rda gezdiriyordu. «(Efendime söyleyim ... ) » 
Konuşacaklarını uzun uzun tasarlamıştı. Sert, çok sert bir ton 
tutturacaktı. «(Efendime söyleyim...) »
 
Boğazını kazıyıp başladı:
 
«Evet sayın arkadaşlar!» dedi. Konu çok ciddî olunca böyle 
başlardı. Şimdi biraz 
da alaylı olsun diye gene böyle başlamıştı. 
«Görüyorsunuz! Bitmez sandığınız işler bitti. Emme içimizdeki 
hayınlık bitmedi arkadaşlar! Efendime söyleyim... Köyün içinde 
fırkacılık istemem arkadaşlar! Dört salkım üzüm için böyle bir belâyı . 
kabul edemem! A
yıptır ulan... 
-
Uygun bir söz aradı, “dürzüler”