Sava: 
''Veliyi senin vurduğunu söylüyor/' dedi, "ne diyorsun 
Hatçe?" 
Hatçe: 
''Yook," dedi. "Ben nasıl vururmuşum kocaman adamı ?" 
Hiç de olay bu Hacının dediği gibi olmamıştı. Neden böyle 
söylüyorlardı acaba? 
Sonra, Zekeriyanın ifadesi alındı . O da hpkı Hacı gibi söy­
ledi. Ne bir sözcük az, ne de bir sözcük fazla. Şahitlerin hepsi 
aynı ifadeyi verince Hatçe kendi aleyhinde bir şeyler sezinledi. 
Yüreğine korku düştü. Gözlerinden de yaşlar sızıyordu. 
Sava şahitlere tabaneayı gösterdi: 
"Bu tabanca mıydı Hatçenin elindeki?" diye sordu. 
"Yaa işte bu tabancaydı," diye cevap verdiler. 
O gece Abdi Ağanın evinde misafir kaldılar. Altlarına çifte 
döşekler seril di. Şereflerine kuzular kızartıl dı. Toprak kızartma­
sı. Savcı dağ köylüklerine her gelişinde toprak kızartması yap­
tırırd ı. Etin en lezzetli pişme biçimi, mutlak toprak kızartması­
dır. 
Gece, Hatçeyi de yandaki odaya hapsettiler. O gece hiçbir 
şey düşünemeyen Hatçe, başını iki dizinin üstüne koyarak, sa­
bahlara kadar sessiz sessiz ağladı. Sabah olunca, Hatçeyi hap­
sedildiği odadan çıkanp iki candarmanın önüne kattılar. Hatçe 
mahpusaneye götürülüyor du. Hiç kendinde değildi. Ne olaca­
ğını, ne yapacaklarını bir türlü bilemiyordu. Yürürken ayaklan 
biribirine dolanıyor du. Bu onun, köyünden uzaklara gitmek 
için ikinci çıkışıdır. Birincisinde yanında dayanağı, sevdiği var­
dı. O zaman nereye gideceğini, ne yapacağını biliyor du. O za­
man sıcaak bir tarla, bir ev hayalinin peşinde koşuyorlardı. 
Şimdi ise yüreğinde bir korku, bir umutsuzluk var. Bu adamia­
nn kendisine ne yapacaklannı düşünüyor. Köyden ayrılırken 
anası bile gelmemişti kendisini uğurlamaya ... Kız arkadaşlan 
bile gelmemişti. Bu, gücüne gidiyordu işte. Bu öldürüyordu 
onu. Kendini dayanılmaz bir efkara kaphrmış gidiyor. Bazı ba­
zı da hiçbir şey duymu yor, düşünmüy or, görmüy ordu. Yalnız, 
arada bir, kendine gelince, iki yanındaki candarmalara bakıp 
ürperiyor du. Hatçe için ötesi karanlık. Her adımda biraz daha 
148