Çevresinde, kolayca hükmedebileceği bir topluluk yarat-
mıştı. Hiçbir konuda onunla yarışamayacak bir kalabalık.Yapamadıklarının hırsını çıkarmak için kolayca yüklenebi-leceği bir kütle. Topluluğun yıldızı, toplantıların vazgeçil-mez insanı oldu. Delicesine araba sürmek onda, briçte ka-zanmak onda. Bir köşeye çekilip suratını astığı zaman, ka-dınlar çevresini sarıyor, Selim’i ve onun karanlık ortamınıhatırlamasıyla içine düşer gibi olduğu çukurdan onu birçırpıda çıkarıyorlardı. T urgut bile anlamıyordu bu kısa dü-şüşlerin rahatsızlığını. Gerçekten düştüm mü, yoksa banamı öyle geldi? Belki rüyada gördüm. Herkes onun korku-sundan titriyordu. Bir tartışmada, o konuşmadan önce, birdüşüncesini söylemek cesaretini bulan kimse, göz ucuylaona bakıyordu: acaba söylediklerimi uygun bulacak mı?Acaba söylediklerim ona göre mi? Elinin tersiyle yıkıyordubütün çabaları. Hiç tatmin olmuyordu: yemekleri beğenmi-yor, filmlerle alay ediyor, okudukları kitapları küçümsüyor.Fakat ne zararı var? T urgut da onlardan biri değil mi? Onla-rın hayatını yaşamıyor mu? Şimşekler yağdırıyor, fırtınalarestiriyordu; onlara okşar gibi geliyordu.
İçimizden biri, bizim cinsten, yumuşakçalardan. Yumu-
şakçalardan ve aynı zamanda kabuğu en sert olanlardan.Azarlayışlarında bir babacanlık var: hemcinslerine anlayışlıbir hiddet gösteriyor. Bana dün bir saldırdı sormayın: oku-duklarımı bir beğenmeyişi vardı, şaşkınlıktan duyargalarımbirbirine girdi. O da bir şey mi? Geçen gün, salona yeni al-dığım koltuk takımını öyle bir yerin dibine batırdı ki, ka-buğuma öyle bir tekme attı ki; kırılacak sandım. Bereketsağlammış. Aman ne güzel. Aman ne heyecan verici. Sizide kötüledi mi? Herkes, başsümüklüböceğin nutkunu coş-kunlukla alkışlarken, “Sümüklüböcek Postası” için yazdığıo enfes makaleyi göklere çıkarırken, o aldı ayağının altına:şöyle ezdi. Aman ne heyecan verici, aman ne güzel. Öyle
332