yalım, bir insanlığa, yiğitliğe yaramayacaksa? Güzel yaz Beyim." 
"Böyle yazarsam .onu düşman diye karşıma alınamam gerektir. 
Böyle bir adama mektup da yazılmaz Hidayet." 
Hidayet: . 
"Ben bilmem or:asını. Sen .. iki yıl sonrasının eylül ayında buluşa­
cağını yaz da, başkaca ne yazarsan yaZ. Ben çok öfkelenir oldum bu 
Mustafa Beye. Muharremi de öldürttü. Çok alçak bir adam. Kor­
kak ... Korkak." 
Bey öfkeyle : 
"Sus Hidayet," diye ba�ırdı. "Bir daha Mustafa Bey hakkında 
böyle konuşursan dilini koparırım." · 
Harun hemen atıldı, serinkan lı tok bir sesle : 
"O bir korkak, hem de korkak oğlu korkak. Hem de alçak oğlu 
alçak. Hem de kurnaz, hileci, kötü, aşağılık ... " 
Derviş Bey sapsarı kesildi, elleri titredi. 
"Hem de ev yaktıran, harman ateşleyen ... Hem de pusu ku­
ran ... Hem de ... " 
Derviş Bey: 
"Sus Hatun," dedi, "sus. Öldürme beni. Allah böyle dostun da 
düşmanın da belasını versin. Sus Hatun sus! Sus da beni daha fazla öl­
dürme, küçültme. Sus!" 
Hatun ellerini beline koyup, aşağıdan soğukkan lı : 
"Derviş, yaz ona," dedi. "Yaz ki yüreğine işlesin. Yaz· ki, Sarıoğlu­
nun karşısında n�ıl durulmaİı onu öğrensin. Ya da bu işten vazgelsin. 
Beceremeyecekse, altından kalkamayacaksa göndersin adamları nı, vaz­
gelelim desin. Bu iş de burada bitsin." 
Derviş Bey: 
"Burada bitsin," diye ekledi. 
"Sarıoğlunun karşısına ya adam gibi çıkılır, yiğitçene, ya da hiç, 
ya da hiç ... Ya da hiç ... Sarıoğluna düşmanım demek kolay mı? Ya 
da hiç, ya da hiç!" 
Derviş Bey: 
"Ya da hiç!" dedi. 
Hidayet : 
"Ya da hiç!"