rünüşü önemli de ğildi. Ne Aziz'in foto ğrafını görmek istemi ş, 
ne de ona kendi foto ğrafını gönderme ihtiyac ı duymuştu. 
Böylesi daha iyi, daha gizemliydi. Ama zamanla merak ı ağır 
basmaya ba şladı. Aziz'den ald ığı mesajlara bir yüz yap ıştır- 
mak istiyordu. Onun kendisinden foto ğraf istememi ş olması 
da tuhaf ına gidiyordu. Bu ça ğda, her şeyin görüntü odakl ı ol- 
duğu bir dünyada insan ın tipini bilmeden bir ba şkasıyla 
dostluk etmesi, hele hele yak ınlaşması mümkün müydü? 
Sonunda Ella damdan dü şer gibi bir gün Aziz'e eski bir fo- 
toğrafını yollayıverdi. Foto ğrafta verandada oturuyordu, ya- 
nında sevgili Gölge; üzerinde ince kuma ştan, mercan rengi 
bir elbise. Gülümsüyordu, yar ı mesut yar ı buruk bir şekilde. 
Parmaklar ı sıkı sıkıya yapışmıştı köpeğin tasmas ına, ondan 
güç ahrcasma. Tepelerinde gökyüzü yamal ı bir bohça gibi 
açılmıştı; griler, morlar, eflatunlar. En sevdi ği fotoğrafların- 
dan biri de ğildi ama mistik bir hava vard ı bunda. Ya da en 
azından öyle hissediyordu Ella. Foto ğrafı e-postaya ili ştirip 
yolladı. Böylece bir anlamda Aziz'den de kendi foto ğrafını 
göndermesini istemi ş oluyordu. 
Çok geçmeden geldi o foto ğraf. Ve i şte Ella ilk o zaman gör- 
dü Aziz Z. Zahara’n ın neye benzedi ğini. 
Uzakdoğu'da bir yerlerde çekilmi ş gibiydi foto ğraf; kadraj- 
da bir düzineden fazla çocuk vard ı, hepsi kara saçl ı, çekik 
gözlü, farkl ı yaşlarda. Ve ortalar ında Aziz duruyordu. Uzun- 
ca siyah keten bir gömlek, siyah pantolon giymi şti. İnce uzun 
bir burnu, sert hatlar ı, ama bir o kadar yumu şak ve şefkatli 
bir ifadesi vard ı. Elmacık kemikleri ç ıkık, alnı genişti; uzun 
kara saçlar ı dalga dalga omuzlar ına dökülmekteydi. Gözleri 
durgun bir ye şildi; derinlerde bir yerde kendinden eminlik 
okunuyordu. Sa ğ kulağında tek bir küpe tak ılıydı; boynunda 
da güneş şeklinde bir kolye. Arkada gümü şî bir göl ayna gibi 
parlıyordu ve kadraja girmeyen, belki de orada olmayan biri- 
nin esrarengiz gölgesi alt kö şeye vuruyordu. 
  
234 
  
 
235 
  
 
  
Ella foto ğraftaki adam ın her ayr ıntısını içine çekerken, 
onu bir yerden tan ıdığı hissine kap ıldı. Çok garipti ama ön- 
ceden tan ışıyorlardı sanki. Birden durumu kavrad ı, onu ki- 
me benzetti ğini anlad ı. Elbetta ya! Aziz Z. Zahara şaşırtıcı öl- 
çüde Şems-i Tebrizî'yi and ırıyordu. 
Romanda Rumi ile tan ışmak için Konya'ya gitmeden evvel 
Şems nasıl tarif edilmi şse Aziz de aynen öyleydi; en az ından si- 
ma olarak. Ella çok merak etmi şti: Acaba Aziz Zahara kitab ın- 
daki baş karakteri bilerek mi kendine benzetmi şti? Tann nas ıl 
insanlar ı kendi suretinde yaratm ışsa bir edebiyatç ı olarak Aziz 
de karakterlerini kendi suretinde yaratmay ı istemiş olabilirdi. 
Ama bir ba şka olasılık daha vard ı: Ya hakiki Şems-i Tebrizi 
romanda tarif edildi ği gibiyse? Şu durumda, sekiz yüz sene 
arayla ya şamış iki erkek aras ındaki benzerlik hayli şaşırtıcıy- 
dı. Acaba bu fiziksel benzerlik yazar ın bilgisi ya da iradesi d ı- 
şında mı gelişmişti? Ella bu açmaza kafa yordukça. Tebrizli 
Şems ile Aziz Z. Zahara aras ında basit bir edebi oyunun öte- 
sinde bir yak ınlık olabilece ğinden şüphelenmeye ba şladı. 
Keşfettiği benzerlik Ella'da beklenmedik iki etki yaratt ı.