bir kitap istediğinizi sorarlar size: polisiye bir şey mi olsun,
yoksa bir aşk romanı mı? Bazı kitapları insanın burnuna so-karak, bunların çok tutulduğunu, herkesin satın aldığınısöyleyerek baskı yaparlar. Oysa bu okuyucular, kaçmak içinküçük bir bahaneye bakarlar: uçup giderler hemen. Bu azbulunur kuşların çekingenliğini hep yanlış yorumlarlar ap-tal kitapçılar. İşte, derler, ne istediğini bilmeyen bir müşteridaha. “Aşkın Günahları”nı sattım gitti. Olmazsa, Gece Ko-kan Cinayet’i yuttururum. Bu “iyi” kitapları uzatmakla, za-vallılara nasıl hakaret ettiklerini bilmezler. İnsan bazı kitap-çıları kapıda görünce, onların bekleyişinden korkar da içeriadımını atamaz.
Bu adam onlara benzemiyor. Kitaplara bakacağını söyle-
di. Bu söze karşılık vermezse, gerisi kolaydır. Vermedi. Ki-tapların arasında biraz kaybolalım. En iyisi büyük kitapçı-lardır. Müşterilerle fazla meşgul olamadıkları için, koridor-larda, rafların arasında rahatça dolaşabilirsin. Kasaba kitap-çılarında da, tükenmiş nice kitabı bulabilirsin. Selim de Ob-
lomov ’la böyle bir kitapçıda tanışmış. Çalışmak için gittiği
bir taşra şehrinde rastlamış ona. Okuduktan sonra bir haftakendine gelememiş: o ayrı hikâye. Önce rafları gözleriylebir taradı: birinci keşif. Hiçbir sırayı, hiçbir kitabı atlama-dan, kitap yığınlarını gözden geçirdi. Acele etmeden dolaşı-yordu. Bir kitap çekti, sayfalarını karıştırdı: iri harflerle ba-sılmış bir kitap. Bizdeki kitapların çoğu iri harflerle basılı-yor Olric. Kültür seviyemizi gösteriyor bu iri harfler. Oku-mayı yeni öğrenen bir millet olduğumuz için iri harfleri ter-cih ediyoruz. Daha harfleri yeni söktüğümüz için, onları sa-tırlar arasında kaybetmekten korkuyoruz. Az gelişmiş harf-leri seviyoruz. Geniş aralıklı satırlar, sayfanın kenarlarındabüyük boşluklar, içimizi serinletiyor. Bütün babalar, oğulla-rına: “Oku da adam ol” diyorlar. Gene de kimse okumuyor.Biz adam olmayız Olric. Efendim? Faydalı kitapları okuyo-
577