nerek içeri girdi. Hortum gibi bir şeydi. Parmaklıklara biriken­
ler onu tekmelediler: hayvan ters döndü: Karnının içinden kı­
sa bacaklar çıkıyordu. Bütün iğrençliğiyle yerde kıvranıyor du. 
Herkes birden ayağını kaldırdı. Hikmet de kaldırdı. Hep bir­
likte hayvanın üzerine bastılar. Kalın, siyah kabuklu karnını 
ezdiler. Bilge bağınyor du: "Zararsız bir hayvandır; öldürmeyin 
onu!" Hayvan yassılaştı, bir kemer gibi oldu: Boğumlu siyah 
bir kemer. Hikmet, ne iğrençlik diye düşündü. Bunu görmek 
istemiyorum. Hangi Hikmet istemiyor? diye soruldu. Parmak­
lığın önünde birikenlerin dışan çıkanlmasına karar verildi; ra­
hat soruştur ma yapılamıyordu çünkü. Bunlar arkadaşlarınız 
mı? dediler; ya da buna benzer bir söz geçti. Belki de her soru 
ona sorulmuyordu. Korkuyor du. Çok kalabalık vardı. Elini 
lambaya uzattı: Düğmeyi yumrukladı. Eli acımadı. Tırnağını 
etine bastırdı; acı duymak istiyordu. Bağırmak istiyordu. Sevgi 
gülümseyerek yaklaştı. Hayır, onunla yaşamak istemiyorum 
artık. Biri bunu Sevgi'ye söylemeliydi. Paris'e gelmişlerdi: On­
lan Hikmet getirmişti. Başka kim vardı? Küçük bir çocuk var­
dı. Metroya binmek için kırmızı kurdele takmak gerekiyordu. 
Bu saçmalıklara engel olmalısın. Kırmızı kurdele nerede takı­
lır? Bayram ziyaretlerinde. Hayır. Durun, bulacağım. Tabii, 
bildim: Pazarı pazartesiye bağlayan gecelerde. Hayır. Hiç ol­
mazsa kaç olduğunu yaz bakalım. Sekiz. Yazamadı . Kalemi 
bütün gücüyle bastırdı: B yazdı. Peki vazgeçtik, herhangi bir 
sayı olsun. En kolayını yaz. Yazamadı. Bu sefer harf de yaza­
madı. Sayıyı söyle, dediler. Sevgi; hayır, bir dakika! Hiçbir ke­
lime bulamadı. Öteki Hikmet bir şey yapsın. Sevgi'yle evlen­
mek istemiyorum. Kurdele kaç? dediler. "De," dedi. Masanın 
altına girdi, yemekleri yiyebileceğini, henüz bir şeyler yapabi­
leceğini göstermek istedi. Birden, sayıyı buldu: "Köpek sekiz 
havlıyor!" diye bağırdı. Naciye Hanım dört istiyor. Yemekler 
mutfak. Dönüyor muyum? iki Hikmet, iki Hikmet. Masanın 
içinde döndü havaya kalktı, düştü. Uyandı. iki Hikmet çok iyi 
310