25 
lanna bakıyor ve ona göre karar veriyor. Kitabevleri bir yaza­
nn yeni kitabı gelince, bilgisayardan eski satışianna bakıyor­
lar. Bu yüzden birçok de�erli kitap basılamadan ya da kitap­
çıdakendisine yer bulamadan yok oluyor. 
E�er bu tutum dünyadaki bütün yayınevleri tarafından 
uygulansaydı, kitapçı raflannda, edebiyat tarihinin yüz akı 
olan temel eserleri bile bulamayacak hale gelirdik. 
İyi ki bu anlayış henüz dünyaya egemen olmadı. 
lşini iyi yapmak 
Mesela, Fransa'nın en önemli yayınevi olan (Yaşar Kemal, 
Orhan Pamuk ve benim romanlanını da yayımlayan) Galli­
mard, hala edebiyat zevkini ve kaliteyi, satış rakamlanndan 
daha önemli görüyor. 
Gallimard'da yabancı yayınlar müdürü olan Jean Mattern'e 
bu konuyu sorduğumda birçok yazarın adını vererek, "!Ik ki­
taplan çok az sattı. Yüz kopya, iki yüz kopya gibi sayılarda 
kaldılar. Ama biz edebi kalitesine güvendiğimiz yazarlan ya­
yımlamayı sürdürdük" demişti. 
lyi ki de böyle. Yoksa Gallimard gibi bir yayınevinin Andre 
Gide, Mareel Proust gibi yazarları listesinden çıkanp yerine 
bir sürü abur cubur doldurması gerekecekti. 
Türkiye 'de de epeyce bir süredir, yayınevlerinde sadece 
ticari bir kuruluş olarak hareket etme eğilimi yükseliyor. 
Ama durum hala o kadar kötü de�il. Edebiyat seven editör­
ler ve yöneticiler sayesinde yayınevleri direniyor ve deyim 
yerindeyse "insani bir yayıncılık" çizgisini sürdürıoeye çalı­
şıyorlar. 
Satış grafikleri elbette onlar için de önemli ama tek ölçü 
değil. 
Ne var ki ortam umutlu olmamıza pek izin vermiyor. Bu 
gidişle durum ne olur, içinde yaşadığımız kapitalist diktatör-