luluk duygusu, o şaşı adamın yaka paça karakola götürülüşünün 
utancı, beni hep o yanda kalmış girişimi tamamlamaya, gerçek 
bir tecavüzü kovalamaya itti. Defalarca, defalarca tehlikeye at­
tım kendimi ve başıma ne gelirse gelsin, bu duygudan kurtula -
madım. Çünkü bu, masum bir insanın, bir çocuğun suçluluk 
duygusu. 
Bu anıları anlatmamamın nedeni, cinsel saldırıya uğrayan ka­
dınların duyduğu o haksız utanç değil. İnsanların, sırf bir teca­
vüz öyküsü dinledikleri için bana acımalarından, "nevrotikliği ­
min" köklerini bulduklarını sanmala rından tiksiniri m. Sonuçta o 
iki olaydan pek fazla etkilenmedim ya da öyle sanıyorum. Ken­
di cinselliğimle ilişkilerim öylesine karmaşık, gündelik ve olağan 
sayılanları da aralarında olmak üzere, o kadar çok şiddet yaşa -
dım ki, tecavüzün bıraktığı izleri tam olarak saptamam olanak­
sız. 
"Jamaika'da biri böyle bir şey yapsa onu oracıkta öldürürü z. 
Polise bile vermeyiz ." 
Hiddetlenmişti T ony, bana bunu yapanı yakalasa, kendi elle­
riyle öldürürdü, eminim. Bense kendimden bütünüyle umudu­
mu kesmiştim artık. Tony ile aramdaki dolambaçsız ilişkiyi ze­
delemiş, oyun oynamaya başlamıştım . Belki en başından beri 
oynuyordum ama bunun bilincine ancak şu an varabilmişt im. 
Ne olursa olsun, bir şeyler yitip gitmiş, masumiyet bozulmuştu. 
o ana kadar birbirimizle aracısız konuşabili yorduk; iki insa­
nın çıplak, maskesiz, bir zırha ya da kalkana sığınmadan iletişim 
kurabilmesi kutsal, mucizevi bir şeydi. Ortak bir geçmişe, birlik­
te var olma düşlerine dayanmayan bir ilişki, alabildiğine güçlü 
ama bir o kadar da kırılgandı. 
O zaman farkında değildim ve ne yazık ki farkına varmakta 
çok geç kalmıştım ama şimdi biliyorum artık: T ony'ye aşık ol­
muştum . Oyunların ardına gizlenmem de bu yüzdendi. Yaşadı­
ğım bu duygu, şimdiye kadar duyduklarımın hiçbirine benze­
mese de, ancak aşk diye adlandırılabilirdi. Tiksinti ve korkudan, 
83