mercilere, yani kendisi gibi ki şilere hürmetkar olmamakla  
suçlardı. Ona kalsa tüm Sufileri çoktan Ba ğdat'tan atm ıştı. 
"Sakın yanlış anlama. Sizin zaviyenizle bir al ıp veremedi- 
ğim yok Baba Zaman. Ama sence de şu Sufi taifesi kamu ni- 
zamından çıkmıyor mu?" dedi kad ı sakalını kaşıyarak. 
Ne diyece ğimi bilemedim. Neyse ki tam o s ırada kap ıda bir 
tıkırtı oldu. K ızıl saçlı çömez destur isteyip, odaya girdi. Dos- 
doğru bana do ğru yürüdü; kula ğıma fısıldayarak beklenme- 
dik bir misafirimiz oldu ğunu haber verdi. Bahçede bekleyen 
bir abdal varm ış. İllâ ki benimle görü şmek ister, ba şkasıyla 
konuşmayı reddedermi Ş. 
Başka zaman olsa çömeze, bu Tanr ı misafirini sessizce bir 
odaya almas ını, önüne s ıcak aş koymasını, kadı ve efrad ı gi- 
dene kadar orada bekletmesini söylerdim. Ama Ba şkadı’nın 
sohbetinden illallah demeye ba şlamıştım artık. Gelen gezgi- 
ni aramıza buyur edersek, bize uzak diyarlardan hikâyeler 
anlatır, böylelikle odadaki gergin hava da ğılır diye umdum. 
O yüzden çömeze, "git ça ğır bakalım o dervi şi" dedim. 
Birkaç dakika sonra kap ı açıldı ve içeriye tepeden t ırnağa 
karalar ku şanmış, dinç ve dimdik, ya şını kestirmesi zor bir 
  
73 
  
72 
adam girdi. Uzun boylu, ince kemikli, geni ş alınlı, çevik yap ı- 
lıydı. Sert hatl ı bir burnu, kapkara gözleri vard ı. Hayli uzundu 
saçları, lüle lüle zülüfleri gözlerine dü şüyordu. Bol ve uzunca 
bir harmani, yün bir urba, manda derisi çizmeler giymi şti. 
Boynunda birkaç muska as ılıydı. Elinde tahta bir çanak ta şı- 
yordu; dünya mal ından uzak durmak için dilenen Kalenderîler 
ya da dünyevi payeleri elinin tersiyle iten Melamiler gibi, cemi- 
yetin geleneksel yarg ılarına kulaklar ını tıkamış olmalıydı. 
Bu beklenmedik misafiri görür görmez, fevkalade bir kim- 
seyle kar şı karşıya olduğumu hissettim. Bak ışlarında, tav ır- 
larında, vücudunu ta şıyışında, ne denli s ıradışı olduğunu 
eleveren ni şaneler vard ı. Bilmeyen birine, me şe palamudu 
alçakgönüllü ve k ırılgan gözükür. Hâlbuki, ileride dönü şece- 
ği o mağrur ve koskoca me şe ağacının taşıyıcısı, habercisidir. 
Tabii gören göze! 
Misafir sessizce boyun k ırıp selâm verdi. 
"Zaviyemize ho ş geldin" dedim ve kar şımdaki mindere geç- 
mesi için i şaret ettim. 
Derviş odadaki herkesi tek tek selâmlay ıp, gösterilen yere 
sakince oturdu. Hiçbir teferruat ı kaçırmamaya gayret ederce- 
sine şöyle bir etraf ı taradı. En sonunda bak ışları Kadı'l Ku- 
tad'da karar kald ı. Bu ikisi a ğızlarından tek kelime dahi ç ık- 
madan uzun uzun birbirlerine bakt ılar. Taban tabana z ıt görü- 
nen bu iki adam ın karşılıklı ne düşündüklerini merak ettim. 
Gezgin dervi şe ılık keçi sütü, ball ı incir, hurma dolmalar ı 
ikram ettiysek de hepsini nezaketle reddetti. Ad ını sorunca, 
"Tebrizli Şemseddin" dedi; da ğda bayırda Allah' ı arayan bir 
abdal oldu ğunu söyledi. 
"Aradığını bulabildin mi peki?" diye sordum. 
Derviş kendinden gayet emin ba şını salladı; kara gözlerin- 
de delişmen, gümü şî kıvılcımlar belirdi. "Buldum ya, me ğer 
O hep benimleymi ş." 
Bunu duyan kad ı gizlemeye zahmet etmedi ği bir pi şkinlik- 
  
le sırıttı. "Yahu siz dervi şler yok musunuz, ne demeye zorla ş- 
tırırsınız hayatı, bir türlü anlamam. Madem Allah ba şından 
beri seninleydi, ya ne demeye O'nu dört bir yanda aramaya