Darılına nedeni bu değil ya! Takip ediyor, anlıyor musunuz 
sözlerimi? Anlamıyorsunuz!.." 
Muhittin öfkelenerek: "Ne sanıyor bu kendini?" diye düşün­
dü. 
"Ama Mahir akıllıdır. Evet, zekidir. Düşmanım da olsa zeki 
ve becerikli bir insanı her zaman takdir ederim. Hoş, tam düşman 
sayılmaz ya. Ona gidin söyleyin bunları!" 
"Onu bir daha göreceğimi sanmam!" dedi Muhittin. 
"Görürsünüz, görürsünüz. Dargınlar barışır! Hepimiz şurada 
kaç kişiyiz. Bu dargınlıklar geçicidir!" 
"Ben geçici olduğunu sanmıyorum! Bunu düşünseydim size 
gelmezdim!" 
Gıyasettin Kağan yaşlı, küçük gözlerini kırpıştırdı. Neredeyse 
sevimli bir hali vardı. Bir ihtiyar gibi değil, çocuk gibi hızla ayağa 
kalktı. Ağır ağır yürüyerek: "Evet, evet!" diye mırıldandı. 
"Söylediklerine inanıyormuş gibi yapıyorum!" diyen bir surat 
takındı. 
"Size onlarla ilişki kurmaya niyetim olmadığını bir daha 
söyleyeyim!" dedi Muhittin. 
Gıyasettin Bey: "Peki, peki!" diyerek gülümsedi. "Bir daha 
onları görmeyeceksiniz! İnandım." Odanın ortasında durdu. 
"Görmeyecek misin?" diye mırıldandı. "Mahir'i görmeyecek!" 
Biraz hareketsiz durdu sonra birden sordu: "Peki, benim hak­
kımda ne diyorlar?" 
Muhittin ihtiyar Türkçünün neyi merak ettiğini anladı ama: 
"Kimler ne eliyor?" dedi. Böyle bir soruyla karşılaştığı için se­
vinmiş, dikkatle Gıyasettin Bey'in yüzüne bakıyordu. 
"Onlar, onlar işle, canım. Mahir ve çevresi!" 
"İyi şeyler söylemiyorlar, efendim!" 
"Söyleyin işte, ne diyorlar, söyleyin!" 
Muhittin yakışıksız şeyler söylemekten hoşlanmıyormuş gibi 
bir tavır lakındı. "Bunu da gözümde fazla büyütmüşüm!" diye 
düşündü. 
"Hadi, oğlum, söylesenize, ne diyorlar benim için!" 
"Kafatasçı olduğunuzu söylüyorlar!" 
"Hah! Bunu biliyoruz. Bunu saklamıyorum ki! Başka?" 
"Düşüncelerinizi doğru bulmuyorlar..." 
511