Alman için, harem, Doğu, Osmanlı kadını gibi eğlenceli şeyler 
olacağım anladı ve inşaat malzemesi şirketinin temsilciliğini, 
o adamı eve yemeğe çağıramayacağı için kaçıracağına inanarak 
öfkelendi. Hizmetçinin getirdiği taze çayı içerken annesinden 
ve Nermin'den günün haberlerini dinledi. Bunlar her zamanki 
gibi küçük, önemsiz şeylerdi: Nigân Hanım bahçıvanı azarlamış, 
Fuat Beyler Nermin'le onu yemeğe çağırmışlar, Heybeliada'ya 
bir aktarıcı yollanmış, yukarda odasında uyuyan küçük Melek'in 
ishali geçmiş... Bu sonuncusundan sözedilirken kısa bir sessizlik 
oldu ve Osman bir an herkesin Refik'i düşündüğünü anladı. 
Az sonra Nigân Hanım bu sessizliğin herkes için tek bir anlamı 
olduğunu düşünüyormuş gibi "Ne yazmış?" diye sordu. Sonra 
gözünün ucuyla Perihan'a baktı. 
"Gene aynı şeyleri yazmış!" dedi Osman. "Birkaç ay daha 
gecikeceğini, bazı yazılar üzerinde çalıştığını söylüyor!" Kardeşi 
hakkında küçümseyici, suçlayıcı birkaç kelime kullanacaktı ki 
Perihan'ın varlığını hatırlayarak sustu. Yalnızca "İşlerin bu kadar 
sıkıştığı şu zamanda!" diye mırıldanmakla yetindi. 
Kısa bir suskunluk oldu. 
Nigân Hanım birden öfkeyle: "Peki öteki?" diye sordu. "Öteki 
ne yazmış?" 
Osman önce anlayamadı. Sonra annesinin Refik'le Ziya'yı aynı 
kefeye koymasına şaştı, ama biraz da sevindi. Bu sevincinden 
utanarak: "O da aynı şeyleri yazmış!" dedi. 
"Bari postacıya söyleyeyim de o delinin, o küstah asker bo­
zuntusunun mektuplarını bize vermesin!" dedi Nigân Hanım. 
"Onları geri yollasın!" Düşüncesinin beğenilip beğenilmediğini 
merak ederek bir Osman'a, bir Nermin'e baktı. Sonra birden 
meraktan çok pişmanlık ve şaşkınlık göstren bir hareketle: "O 
niye gelmiyor? Ah Refikciğim, biz sana ne yaptık ki!" diye inledi. 
Suratını buruşturdu. 
Osman, "Ağlayacak!" diye düşündü. Cevdet Bey öleli bir yıl 
oluyordu, artık herkes Nigân Hanimin olur olmaz ağlamasına 
alışmıştı, ama gene de can sıkıcı bir şeydi bu. Osman gazetesini 
okumak, ıhlamur kokusunu içine çekmek, sakin sakin bir çay 
içmek istiyor, endişeyle annesinin yüzüne bakıyordu. 
Nigân Hanım küçük küçük hıçkırmaya başladı. Osman çaresiz, 
311