FAKİR BAYKURT
 
107
 
 
«Evet, tam beş yıl sonra!» dedi. «Beşinci yılda şarabı göl ederiz! O 
zaman alevi de içsin, sünnü de!»
 
«İş ki...» diye ekledi Battal. «Yani efendime söyleyim, Hamdi 
beyimiz, hatırnaz arkadaşlarını, söz
ü geçen ehbaplarını seferber edip 
bize yeteri kadar çubuk bulsun!»
 
Hamdi beyin başı dumanlıydı:
 
«Siz benden çubuk isteyin ulaaan!» diye bağırdı. «Köpek sürüsü 
kadar ahbabım var ilçede! Kamyonlarla çubuk yığarım bu köye!» 
Böyle esti gürledi.
 
«Gürle, gürle!»
 
dedi Kır Abbas. «Yağmasan da gürle!»
 
«Görüz! ..» dedi Hamdi bey.
 
Geç vakitlere kadar konuştular böyle.
 
«Uyku geldi kapıyaaa! ..» diye birkaç kişi kalkıp gitti.
 
Sonra Kır Abbas da kalktı:
 
«Biz senin gibi aylak değiliz Hamdi bey!» dedi. «Kusura bakma... 
Sab
ahtan akşama kadar kazma salladık. Yarın da sallayacağız. Gidip 
yatalım...»
 
Hamdi bey oturduğu yerden, «Bu Kır domuz ille de laf 
dokunduracak bana!» dedi. «Dokundurmasa olmaz! ..»
 
Kır Abbas:
 
«Yalan konuşmuyoruz ki!» dedi giderken.
 
«Yalan konuşmuyorsun! Ben
 
kazmadım mı sizinle birlikte akşama 
kadar? Bunu sen de gördün gözünle. Dahi yarın da kazacağız. Onu da 
göreceksin...»
 
«Pekey... pekey! .. » dedi Kır Abbas dışardan.
 
Ay ışığı evlerine üstünü bastırmıştı.
 
Bazı damlarda yuvak taşları ak ak parlıyordu. Güdük 
bacaların 
gölgesi düşüyordu damlara. Issızlık köyü sarmıştı. Çoluk çocuk 
kimbilir kaçıncı uykudaydı? Karıların sesi soluğu kesilmişti.
 
Kır Abbas ağır ağır dibek başına geldi. Rıza’nın okulu uyuyordu.