uzantıları olarak algılıyorlardı. Ömer'le bir ilişki yaşamaya 
başladıktan sonra onu, arkadaşları, akrabaları, hobileri ve diğer sahip 
olduklarıyla birlikte bir bütün olarak kucaklıyorlardı. İyi pişmiş bir 
biftek siparişi vermeye benziyordu bu, yanındaki patates püresi ve 
brüksel lahanasını da seve seve kabul ediyorlardı. Belki de daha  çok 
kaynaşabilmek için hepsinin tek ihtiyacı biraz zamandı. Ama hiçbir 
ilerleme kaydedilemeden, Piyu, Abed ya da Arroz daha iyi bir role terfi 
edemeden ilişki sona eriyor, kozmetikler gidiyor, derken kısa bir 
durgunluk hasıl oluyor, onu da banyodaki yeni bir diş fırçası takip 
ediyordu. Bu yinelenen tarihi
120
göz önünde bulunduran ve öngörülebilir bir gelecekte herhangi bir 
iyileşme umudu olmayan Abed, Lynn'in sohbet girişimlerini kibarca ama 
kararlılıkla savuşturdu ve hızlı tarafından demlediği bir çaydanlık 
dolusu nane çayıyla odasına geri koştu.
121
Çikolatalı  Pastadaki Zehir
Boston'da saat 15:30'u, İ stanbul'da 22:30'u, Madrid'de 21:30'u, Ma-
rakeş'te 20:30'u gösterirken Alegre, alet çantasıyla işe giden bir 
musluk tamircisi gibi çantası yemek kitapları ve en sevdiği 
baharatlarla dolu vaziyette parti evine vardı. Kapıyı çaldı ve bir 
yabancıya gülümsemeye hazırlandı. Ama kapıyı açan tanıdık biri 
olacaktı. Te -rapik okuma grubundaki şu kızıl saçlı kadın. Şaşkınlıktan 
ziyade huzursuzlukla birbirlerine baktılar. Aslında aynı terapi 
grubundan olanların dışarıda asla karşılaşmaması gerekir. Grup 
terapilerindeki kişilikler ve olaylar daima, en azından kısmen, 
kurgusal kalmalıdır; gerçek hayatla benzerlikler rastlantısal olsa da 
rastlanılmaması daha iyidir. Terapist için de aynı şey geçerlidir. 
Terapistinizi, üç kar- nıbahar alana indirim yapılan bir süpermarkette 
yığının içinde bezgin bezgin üçüncü karnı baharı seçmekteyken ya da bir 
eczanenin raflarında heyecanla Vajina Nemlendirici Jel aramaktayken 
görmemelisiniz a sla. Terapistler gündelik hayatın usul usul döndüğü 
kamusal alana kesinlikle girmemelidirler, terapi- daşlar da.
Ama karşılaşmışlardı işte. Yüzlerinde yarım bir somurtmayla tamamlanan 
yarım bir tebessüm, kapıda durmuş birbirlerine bakıyorlardı. Hemen 
ardından, yine aynı anda, hızlı bir bellek yoklamasına giriştiler. İki 
kadın da diğeri hakkında bildiği şeyleri hatırlamak için 
belleklerindeki karman çorman dosyaları gözden geçirdi. Ama ikisi de 
pek az şey bulabildi. Kapıyı açan kadının Alegre hakkında 
hatırlayabildikleri isimleri birbirine benzeyen bir sürü teyzesi ve 
çeşitli sorunlar yaşadığı bir erkek arkadaşı olan aşırı zayıf, ufak 
tefek, gözlerinin altı torbalı Katolik bir kız olduğu, günlüklerini 
yenilemeyi ihmal ederek Connie'yi daima hayal kırıklığına uğrattığı ama 
aynı zamanda yemek pişirme sırası kendisine her geldi -
122
ğinde harika şeyler yaparak grup üyelerine ziyafet çektiğiydi. Onun 
hakkında bütün bilip bildiği bundan ibaretti.
Alegre'ye gelince kar şısındaki hakkında tek hatırladığı, bembeyaz 
tenli, kocaman kulaklı, kıpkızıl saçlı, fazlasıyla asabi, Debra diye 
biri olduğu, saçının önündeki inek yalamış ters tutamın onu olduğundan 
daha cana yakın gösterdiği, yakın bir kız arkadaşıyla bazı sorunlar 
yaşadığı, artık onun tarafından sevilmemeye dayanama -dığı (ki Alegre 
bunun neden sorun olduğunu anlayamıyordu) ve belirsiz bir sebepten 
dolayı muz ya da çikolata yiyemediğiydi. Hepsi bu. Altı aydır 
paylaştıkları seanslar boyunca Alegre'nin bu kadına gösterdiği bütün 
ilgi bu kadardı.
"Ne hoş tesadüf," dedi Debra zoraki bir neşeyle, "çok sevindim. Ne