Durdu, belki ömründe ilk defa azıcık telaşlanıyor. Kapan 
zorlu bir kapan. ötekiler de korkuyorlar Durdudan. Daraltamı­
yorlar. Burada, bu ormanın açıklığında, Durdunun onlarla çar­
pışmayı kabul etmesine şaşıyorlar. Bunda bir kumazlık, bir hile 
var mutlak, diyorlar. 
İşte, bu yüzdendir ki bulundukları yerde kalıyorlar. Bir tür­
lü akıl erdiremiyorlar Durdunun kaçıp kaçıp da çarpışmayı bu­
rada, açıklıkta kabul etmesine. 
"İşler kötü," dedi Durdu. Ter içinde kalm ışh. Soluyord u. 
"Hiçbirimiz kurtulamayaca ğız." 
Bu sırada biri: 
"Yandım anam," diye bağır dı. 
Durd u: 
"Bu birincisi," dedi. "Recep Çavuş gitti ." 
Sonra: 
"Hiçbirisinden korkmam bunların. İçlerinde Dörtyollu di­
yorlar , bir candarma var. Bir de bizim köyden Kara Mustan var. 
Onlar olmasın içlerinde, yarar çıkan m. Onlar, pireyi bile sektir­
mezler, vururlar. " 
Memed arkaya bakh: 
"Benim tüfeğim kızdı," dedi. "Elimi yakmaya başladı. Ne 
yapmalıyım?" 
Durdu: 
"Çok kurşun yakmışsın Memed karda ş. Yoksa elindeki tü­
fek iyi tüfektir. Ateşi kes de biraz, tüfeği toprağa hele. Kızgını 
geçer. Sonra hiç sıkamazsın. Şişer kalır." 
M em ed: 
"Tüh !" diye acındı. "Tüh !" 
Durdu: 
"Kard aş!" diye söylendi usuldan. "Çevri ldik. Bana bakma­
yın. Benim çok tecrübem vardır. Nereden olsa yarar kurtulu­
rum. Ölsem de vız gelir. Sizi düşünüyorum. Benim yüzüm­
den ... Deliliğim yüzünden ... Sizler nasıl kurtulacaksınız? Kay­
gım o. Arkadaşlarını koymuş da kaçmış Deli Durdu derler. " 
M em ed: 
"Bence hiçbir çare yok, " dedi. "Akşama kadar bekleyece­
ğiz." 
162