ze: itabia Hanım’ın büyük kızı Emine, kocasıyla birlikle Ttaç 
kaç'a katılıp Adana’dan ayrılırken, annesine biraz para bıra­
kınca hemen kaçış hazırlıklarına girişildi. Annesi, ertesi gün 
başlayacak uzun yolculuk için mutfakta hamur yoğururken, 
Mustafa İnan’ın ne yaptığını bilmiyoruz. Herhalde Vergi- 
lius’tan şiirler okumuyordu, Fuzuli'nin gazellerinden de ha­
beri yoktu. Sabah karanlığında sırtına ekmek torbası yük­
lendiği zaman,
Dost bi-perva felekbt-rahm  devrân bî-sıikûn
Dert çok kem -derd yok düşm an kavi tâli' zebûn
beytini bilseydi dünyaya acaba başka türlü mü bakardı?" 
''Nedir bu?" dedi genç adam. Profesör güldü: "Olur mu? Nasıl 
bilmezsin? Mustafa ‘kaç kaç' sabahı büyük Adana ovasına 
doğru yürürken Fuzuli'yi daha duymamıştı, ama senin ya­
şındayken onun birçok gazelini su gibi okuyordu ezberden. 
Liseyi bitirdiği zaman Divan edebiyatının ateşli hayranların­
dan biriydi." "Peki," dedi genç adam, "No diyor Fuzuli?' " 
‘Dost aldırışsız, felek  acımasız, devir kararsız  /  Dert çok, dert  
ortağı yok, düşm an zorlu, talih güçsüz'  dijor."
Mustafa’nın büyük ablası Zübeyde'nin sırtında çamaşır 
torbası, Güzide'nin elinde yiyecek sepeti.Yola çıktılar. Meh­
met (profesör Mehmet İnan) Rabia Hanun’ın kucağındaydı. 
Ağırlık olmasın diye yanlarına giyecek bi- şey almamışlardı. 
Mustafa’nın annesinin yıllar sonra anlattığı gibi karışıktı 
durum: 'Tayyareler vızır vızır uçuyor, iş * yola çıktık yaya, 
geldik, geldik büyük ovaya. Büyük ovada toprakların üstün­
de yatıyoruz. Ağlarız da ağlarız. Rahmeılik anam gitti; bir 
merkebin üstünde heybeyi atmış, içine işte tava koymuş, 
tencere koymuş, üstüne de üç halıyı almış getirdi ovaya. 
Merkebi kiralamış, duymuş ki Fransızlar sokaklarda her 
yerde nokta duruyor."
29