espri yapabiliyor.’ Yol boyunca Türkçe tangolar söyledi ba-
na, sözlerini değiştirerek.
O günden sonra bir ay hiç aramadı beni. Her gün heye-
can içinde daireye telefon etmesini bekliyordum. Beniunuttuğunu düşünüyordum. Sonra, bir gün aradı. Ürkekbir sesle konuşuyor, beni aramasının doğru olup olmadığı-nı soruyordu. Kızarak, şimdiye kadar neden hiç aramadığı-nı sordum. Şaşırmış olacak; bir an sustu: ‘Yani, aramamımı bekliyordun?’ dedi. ‘Bunu hiç düşünmemiştim.’ Gül-düm: ‘Çok düşüncesizsin,’ dedim. ‘Diyecektim ki... şey ,Günseli... hemen buluşabilir miyiz?’ Onu daha fazla üz-mek istemedim.”
T urgut, Günseli’nin sustuğunu görünce telaşlandı. “Ne
olur, hep anlatın,” diye yalvardı. “Ne olur hiç susmayın.Buradan sıkıldınızsa başka yere gidelim. Siz yolda da anla-tın. Her şeyi anlatın. Ne durumda olduğumu bir bilseniz...”Durdu, gülerek: “Selim ne derdi şimdi?” diye sordu. Günse-li, iri gözlerini açtı, çocuksu bir gururla: “Ne durumda ol-duğunuzu bilseydim, hamiyetten gözümün yaşını tutamaz-dım, değil mi?” “Gördünüz mü, benden saklayacak hiçbirşeyiniz olmamalı.” “Doğru. Hem o kadar yalnızım ki.” Bir-likte yemeğe çıktılar.
T urgut çocuk gibi seviniyordu içinden. Demek seni de
sonunda yakaladık suçüstü. Bayağılık etme T urgut. Haklı-sın Selim. Kendimi kaybettim bir an için; aslıma döndüm.Peki peki. Sevinçten şaşkına döndüm. Yakalandın ama Se-lim, itiraf et. Seni yaramaz seni, ben görürüm anneni. Herşeyi anlattın mı ona Selim? Çocuk şiirlerini filan? Ben deGünseli’ye ait her şeyi öğrenmeliyim Selim. Buna hakkımolmalı. Ne istersen sor, budala. Yanında yürüyor işte. “Onuçok mu sık görüyordunuz?” Çok sık görüyormuş. Mahzun-laştı. Bunun için benden kaçıyordun Selim. Oysa, herkesanlatmak için birini arar. Sen ne biçim Selim’din? Ne olur-
445