yatağına heyecanla de ğil yasak savar gibi girivermek. Ani bir sezgiyle o anda ald ığım karar ımı yüzüne 
söyleyiverdim: 
"Kitab ıma art ık devam etmeyece ğim." 
"Nas ıl?" dedi yüzü dönen Kelebek. 
"Bir uğursuzluk var onda. Padi şahımız da paray ı kesti. Zeytin ile Leylek'e de söyle." 
Daha soracakt ı belki, ama birden yamaçtaki s ık servi a ğaçlar ı, yüksek e ğreltiotlar ı ve mezar ta şlar ı 
aras ındaki mezar yerindi bulduk kendimizi. Mezar ın çevresi s ıra s ıra kalabal ıkla sar ılı olduğu için bismillahi ve 
alâ milleti Resulullah deyi şlerinden ve a ğlay ışlar ın belirgin bir yükseli şle yoğunlaşmas ından, cesedin o ara da 
mezara indirilmekte oldu ğunu anlad ım. 
"Yüzünü iyice, iyice aç ın," dedi biri. 
Kefeni s ıyırıyorlar, ezik kafan ın kalm ışsa bir gözü, ölüyle göz göze bak ışıyorlard ır; ama arkalarda oldu ğum 
için hiçbir şey göremiyordum. Ölümün gözlerinin içine mezar ba şında değil, bambaşka bir yerde bakm ıştım ben. 
Bir hat ıra: Otuz y ıl önce Padi şahımızın cennetmekân dedeleri K ıbrıs adas ını Venediklilerden almay ı akl ına 
koymuş, Şeyhülissam Ebussuut Efendi de, bir zamanlar M ısırlı sultanlar taraf ından bu adan ın Mekke ve 
Medine'nin ia şesine ayr ılmış olduğunu hemen hat ırlat ıp, dince kutsal olan yerleri beslemi ş bir adan ın H ıristiyan 
gâvurunun elinde kalmas ının doğru olmad ığı yolunda bir fetva vermi şti. Böylece, bana ilk elçilik görevim 
olarak, Venediklilere bu beklenmedik karar ı, adalar ını bize vermeleri gerekti ğini bildirmek gibi zor bir i ş 
düşmüştü. Venedik'te kiliseleri gezmi ş, köprülere, saraylara şaşmış, en çok zengin evlerindeki resimlerden 
büyülenmi ş, bu hayret içinde de gösterdikleri misafirperverli ğe güvenerek tehditlerle dolu mektubu vermi ş, 
Padişahımın yukar ıdan bakan bir edayla K ıbrıs'ı istediğini tebliğ etmiştim. O kadar k ızm ıştı ki Venedikliler, 
hemen toplanan Meclis'te böyle bir mektubun tart ışılmas ı bile caiz de ğildir diye karar ç ıkm ıştı. Dahas ı, öfkeli 
kalabal ıklar beni Doç'un saray ında k ıstırm ış, muhaf ızlar ı, kap ıcılar ı atlatan serseriler beni bo ğazlamaya 
girişmişlerdi ki, Doç'un iki yak ın silahşoru beni saray ın dehlizlerinden kaç ırıp kanala aç ılan arka kap ıya 
çıkard ılar. Orada, bunun gibi bir sisin içinde beni kar şılay ıp koluma giren beyaz giysili uzun boylu soluk 
sandalc ıyı bir an ölümün kendisi sanm ıştım ve gözlerinin içine bakarak orada kendimi görmü ştüm. 
Kitab ımı gizlice bitirip Venedik'e bir kere daha gidebilmeyi özlemle dü şledim. Üstü düzenle örtülen mezara 
yaklaştım: Şimdi orada melekler onu sorguya çekiyorlar, cinsiyetini, dinini, peygamberini soruyorlar. Kendi 
ölümümü dü şündüm. 
Bir karga yan ıma s ıçrad ı. Kara'n ın gözlerinin içine tatl ı tatl ı bakt ım ve koluma girmesini, dönü şte bana 
yoldaşlık etmesini isledim. Kitab ım için çal ışmak üzere ertesi gün sabah erkenden onu evde bekledi ğimi 
söyledim Kara'ya. Çünkü kendi ölümümü dü şünür düşünmez, kitab ımı ne pahas ına olursa olsun bitirmem 
gerektiğini bir kere daha kavram ıştım.