650 Yaşar Kemal -Dağın Öte Yüzü 
Şimdi kalksa şu alacakaranlıkta ölüyü kuyudan çıkarsa ... Bir kere kuyuya 
yetişineeye kadar ortalık ışırdı. lşımadan yetişse, tez bir sürede nasıl çıkarır, ne­
reye saklardı? Sakladığı yerin üstünde kartaHar dönmez miydi? 
Epeydir kafasında bir düşünceyi eviriyor çeviriyor, bir türlü yerine getirmek 
yürekliliğini gösteremiyordu. 
"Şu ölüyü şurdan alsam," diyordu, "bir telis çuvala koysam. .. Telis çuval çabuk 
çürür, kıl çuvala koysam," diyordu. "Kıl çuvalın ağzını bir iyice diksem ... Sonra 
kocaman, kaldırabileceğim kadar bir taşı çuvala bağlasam Ceyhan suyunun en 
derin yerine, Ali Batmadı büvetinin dibine atsam ... Orada onu kimsecikler bula­
maz. Oradan onu kimsecikler çıkaramaz. Ben de kurtulurum şu adamın elinden." 
Bir karar veriyor. KÖstüoğlunun kalın, keçi kılı çuvalına gözünü dikmiş na­
sıl çalacağını düşünüyor, bir gece de çuvalı çalıyor. Sonra da bu düşüncesin­
den cayıyordu . Bazı bazı bu caymalarına bir sebep buluyor, bazı da hiçbir sebep 
bulma gereğini duymuyordu. Olmaz, ölüyü suyun dibine, çamurların içine gön­
dermek olmaz, diyor işin içinden çıkıyordu . 
Bir de ölüyü görmek, onu bulmak icap etse ... Neden icap etsin? Bir ölünün 
bir insana ne gerekliği var7 Yani icap etse, Memidik nasıl çıkarır suyun dibin­
den ölüyü? 
Ama ölüyü şu koskoca Çukurova düzünde nereye saklarsın7 Çınarın altına, 
suyun dibine gömüyorsun olmuyor. Derin mezarlar kazıyorsun, büklüğe, ba­
taklığa götürüyorsun, kuyuya atıyorsun olmuyor. Olmuyor işte. Şu ölü koskoca­
man Çukurovaya sığınıyor. Sığınıyor işte. 
Şimdi de kanallar! Kuyunun dibindeki ölüyü nereden görürsünü z, hay na­
mussuzlar! 
Sinekler uğuldayarak saldırıyorlar, ellerini ayaklarını, yüzünü, sırtını yakı­
yorlar, bitiriyorlar. Delicesine kaşınıyordu Memidik. Kaşındıkça kafası daha çok 
ölüye gidiyordu. 
Köylüler iple gün ışığını çekiyor lardı. Gün doğunca bir sıcak çökecek, çatır 
çatır, ortalığı kavuracaktı. Çukurova sıcağı insanı öldürür. Öldürür ama, gece­
sinde de, serin seher vaktinde de dayanılmaz sinekler var. 
Memidik yanındaki Taşbaşoğlunun kansına döndü: 
"Bacı," dedi, "bu sinekler kemikli. Her bir iğneleri kılıç gibi ... On tanesi bir 
adama yapışsa da on beş dakika emse vallaha billaha adamın damarlarında bir 
damlacık kan bile komazlar. Kuruturlar." 
Bedeni yara olmamış kimse kalmamış köylüler arasında. Bütün Çukurova­
daki ırgatların hepsi de öyle. 
Taşbaşoğlunun karısı içini acılı, derin derin çekti: 
"Sırtüstü uzanamıyorum," dedi. "Sırtım hep yara oldu. Bunca yıl Çukura 
inerim böyle sineği ne gördüm, ne de duydum."