9. F 
Ertesi gün, 3 May ıs 1975 günü saat iki buçukta, Füsun Merhamet  
Apartman ı'na geldi ve hayat ında ilk defa "sonuna kadar giderek"  
benimle sevi şti. Ben o gün daireye onunla buluş ma hayali yle 
gitmemiştim. Y ıllar sonra ba şımdan geçenleri hikâye ederken, bu so n 
sözümün doğ ru olamayacağ ını ben de dü şünüyorum, ama o gün 
gerçekten Füsun'un gelece ği aklımda hiç yoktu... Akl ımda Füsun'un
önceki günkü sözleri, çocukluk e şyaları, annemin antikalar ı, eski saatler,
üç tekerlekli bisiklet, loş  dairenin tuhaf ışığı, toz ve eskimiş lik kokusu,
yalnız kalma ve arka bahçe ye bakma iste ği vard ı... Bunlar beni yeniden
oraya çekmi ş olmal ı. Önceki günkü bulu şmam ızı bir daha dü şünmek,
yeniden yaşamak, Füsun'un kulland ığı ça y bardaklar ını temizle yip
kald ırmak, annemin e şyalar ını topla yıp a yıbım ı unutmak da vard ı
akl ımda... E şyalar ı toplarken, babam ın çektiği ve arka odan ın içinde n 
yatağı, pencere yi ve bahçe yi gösteren bir foto ğraf buldum, odan ın
yıllard ır hiç de ğişmediğini hat ırlad ım... Kap ı çalınca "annem" di ye
düşündüğümü hat ırlıyorum. 
"Şemsiyeyi almaya geldim," dedi Füsun. 
içeri girmiyordu. "Girsene," dedim. Bir an durdu. Kap ıda dikilmenin  
nezaketsiz olacağ ını hissederek içeri girdi. Arkasından kap ıyı kapad ım. 
Belini daha da ince gösteren kal ın tokal ı bu be yaz kemeri takm ış ve ona  
çok yakış an koyu pembe ve beyaz  düğmeli bu elbise yi giymişti. İlk 
gençlik yıllar ımda güzel ve esrarl ı bulduğum k ızlar ın yan ında, ancak  
samimi olursam huzur bulabilmek gibi bir za yıflığım vard ı. Otuz  
yaşımda bu içtenlik ve safl ıktan kurtuldum zannedi yordum,  
yan ılıyormuşum: 
'Şemsiyen burada," de yiverdim. Ve a ynal ı dolab ın arkas ına uzan ıp, 
oradan şemsiyeyi ç ıkard ım. Daha önce onu oradan neden almad ığım ı 
kendime sormadım bile. 
"Buraya nas ıl düşmüş ?" 
"Düşmedi asl ında. Sen hemen gitme diye dün saklam ıştım."