birini  küçük  demet  yaptım  birini  büyük.  Kâğıdın  içine  koyup  sar-
dım güzelce,  sonra  da tutuşturdum.  Annemi  görsen,  böyle  kocaman 
açmış  gözlerini.  Allahım  o gözlerdeki  umut,  öyle  medet  umuyor 
benden.  Kâğıt  alev  aldı  iyice,  kendi  kendime  'birşeycik  olmaz'  di-
yorum,  inanmıyorum,  ama  birden  bir ses duydum  aynen  hocanın 
dediği  gibi.  Sanki  birisi  çığlık  atıyor.  Sonra  bir başka  feryat  daha. 
Sanki  senin  sesini  duydum.  Elim  ayağıma  dolaştı,  okunmuş  suyu 
aldım  boşaltıverdim  yanan  ateşin  üzerine,  cosss  diye  söndü.  Öyle 
ferahladım  ki birden.  Söylemedim  anneme.  Okunmuş  suyu,  külle-
ri, gül ağacının  dibine  boşalttık.  Gece  yattık.  Sabaha  karşı  bir sesle 
uyandım.  Yataktan  kalktım,  bir de baktım  ki, annem  bahçeye  çık-
mış, yere  çökmüş  ağlıyor.  'Celal  ben  ne yaptım,  ben  nasıl  kıyarım 
yavruma'  dedi  'inşallah  bi şey  olmamıştır  onlara'  dedi.  'İkisine  de 
mi?' dedim.  'İkisine  de' dedi.  Baktım  elleri  çizik  çizik.  Büyü  bozul-
sun diye,  gülü  tutmuş  kökünden  sökmüş.  'Bi şey  olmayacak  değil 
mi Celal?'  dedi.  'Olmayacak'  dedim.  'Yoksa  tastamam  yapmadın  mı 
hocanın  dediklerini?'  dedi.  'Tastamam  yapmadım'  dedim.  Öyle  se-
vindi  ki. 'Aferin  benim  akıllı  oğlum'  dedi.  Sonra  öyle  minnetle  sa-
rıldı ki bana,  işte  o vakit  anladım.  Anladım  ki seni  benden  çok se-
vermiş.  Meğer  giden  oğlu,  en sevdiği  oğluymuş..." 
Cemal  baştan  ayağa  ürperdiğini  hissetti  birden..Balkon  kapısını 
kapatmak  için  doğruldu  ama  başının  döndüğünü  fark  edince,-tekrar 
çöktü  olduğu  yere. 
"Evliya  hacı  hoca  dendi  mi,  o gün  bugündür  korkarım  Cemal. 
İnandığımdan  filan  değil.  Fikrimi  sorarsan  hiçbirine  inanmam. 
Doğrusunu  istersen  şimdi  artık  o mısır  püsküllerinin  ses çıkardığın-
dan da şüpheliyim.  Herhalde  o kadar  korkmuştum  ki, ses duyduğu-
mu sandım.  Ama  işte hep  bir şüphe  durur  içimde.  O şüphe  olmasa, 
anacığım  mezarında  ters  döner.  Öyle  gelir  bana." 
İki dakika  sürdü  sessizlik.  Tam  ortasında  gelince  elektrikler,  da-
kikalardan  biri karanlıkta  kaldı  biri  aydınlıkta. 
"Demek  bu yüzden  kızdın  evliya  mevliya  diye  dalga  geçmeme. 
Ama  sana  söz!  Bi daha  ağzımı  açarsam  iki olsun." 
İçini  çekti  Celal.  Mizacının  ibresini  ya ifrata  ya tefrite  ayarlayan 
ikizine  cevap  vtrmedi. 
"İstersen  kapatalım  bu salonu.  Yani  şimdi  sen evliyaya  kaYşı  saç 
314