Ahmet: "Boşvcr! Vaktim yok!" dedi. Aklına İlknur geldi. 
"Nerede kaldı?" diye düşündü. 
"Ammn dn ev ke.disisin sen!" dedi Hasan. "Bir şey söyleyeceğim: 
Evlenmediğin, düzenli bir aile hayatın ve işin olmadığı için 
gururlanıyorsun galiba, ama bunun proletaryanın çıkarlarıyla 
uzaktan yakından hiçbir ilgisi yok!" 
"Biliyorum!" dedi Ahmet. Sonra: "Yok mu sahi?" diye düzeltti. 
"Ya resim?" 
"Resimden anlamıyorum!" 
"İyi!" 
Hasan kapıyı açtı, çıkıyordu: "Şu Nişantaşı'nın kirine bu­
lanmadan çabuk çabuk kaçacağım!" dedi. 
"Darbe hakkında ne eliyorsun?" dedi Ahmet. Sonra inandı­
rılmak isteyen bir sesle mırıldandı: "Bir şey olacağı yok, değil 
mi? Burası Türkiye. Bir şey yapsalar, bir halta cart-curt ederler, 
sonra işler tavsar, her şey eski haline döner. Öyle değil mi?" 
"Bilmem ki..." dedi Hasan. O ela duygulanmıştı galiba... "Hadi, 
eyvallah!" Sarılıp Ahmet'i yanaklarından öptü. 
"Bir şey istemeyeceğin zaman da gel!" 
Hasan: "Ben senin için de istemiştim o işi!" dedi. Galiba gene 
duygulandı ve bunu kendine yakıştırmadığı için, Ahmet'e, bu 
sefer daha yumuşak vurup merdivenlerden indi. 
5 
TELEFON 
Ahmet odanın içinde aşağı yukarı yürüdü. Resimlere baktı. 
"Bunlarla devrim yapılmazmış!" diye mırıldandı. Hasana öf­
kelendi: "Nasıl cevap vermedim ona! Bunlarla." Resimlerine 
bakıyordu. Resimlerden ihtiyar tüccarlar, ev kadınları, kibar 
kızlar, delikanlılar, efendiler, hizmetçiler, hep aynı eşyaların ve 
aynı çürüyen loş ışığın içinde, soluk bahçelerde, merdivenlerde, 
salonlarda duruyorlar, birbirleriyle konuşuyorlar, sanki bir şey 
bekliyormuş ama, gelecek olan gelmeden de işlerini görmek 
istiyormuş gibi, kararsız, yarı telâşlı, yarı uyuşuk, biraz da sa-
•