Orta Direk 159 
Ne olursa olsun, Aliyi tutup ayağından Çukura kadar sürüklesen bu durum­
da gene uyanmaz, karıyı sırtıma almalı kaynağa kadar gitmeliyim. 
Önüne oturdu, onu sırtına çekti. Meryemce daha bir ağırlaşmıştı. Bir iki ke­
re kalkmaya davrandı, kalkamadı. Kurşun külçesiydi Meryemce. Yoksa kendisi 
mi yorulup tüm gücünü yitirmişti? Kalkmasa olmaz. Azıcık hali olsa, Meryem­
ce sırtına mı binerdi? Demek ki tüm tükenmiş. Bir su içirmeli, sonra azıcık ye­
mek yedirip güne yatırmalı. Kendine gelir. Sonra da Aliyi uyandırm alı. 
Bir daha var gücüyle davrandı. Sağ ayağını öne çıkarmış, üstüne eğilmişti. 
Kaburgaları derin bir acıyla ağrıdı ama, ayağa da kalktı. 
Kaynağı çok uzak sanıyordu_ Az sonra iki çam ağacının arasından karşısı­
na sızan bir su yolu çıkınca sevindi_ Sırtındakinin ağırlığını unutmuş, kaynağa 
koştu_ Kaynak beş on adım ötede, bir köknarın kökünden, ak çakıl taşla rının 
arasından kaynıyordu. 
Kadını köknarın köküne indirdi. Su, toprak, köknarın dalları, gövdesi, her 
yan sakız kokuyordu. Önce bir iyice kadının yüzünü yıkadı. Sonra suyu avuç­
ladı. Meryemcenin ağzına götürdü. Meryemce uzanıp içmedi. İçıneyince Elif 
ellerini açtı, su döküldü . Meryemce dökülen suya gözlerini dikti. Sonra acıyla 
gülümsedi. Gözleriyle Elife bir şeyler söyledi. Elif anladı. Onu kaynağın yanına 
çekti. Ağzı üstü yatırdı. Meryemce uzandı, dudaklarını suya değdirdi, içti. içtik­
çe kendine geliyor, açılıyordu_ Elif, o su içmeyi bitirmeden omuzlarından tuttu, 
doğrulttu. 
"Güzel anam, çok içme_ Azar azar. Şimdi de azıcık ekmek ye." 
Belinden azık çıkınını çıkardı, açtı. Meryemcenin önüne serdi. Meryemce, 
gözleri dolu dolu, sevgiyle, saygıyla gelinine baktı: 
"Sen," dedi, usuldan," o dinsizin avradı olmayacaktın ki ... Ah!" 
Sonra ekmeğe uzandı. Yarım ekmekle sofradaki lar peynirinden, çökelekten 
bir dürüm yaptı. Yemeye başladı. Hem yiyor, hem de sağındaki kaynaktan avu­
cunu suyla dolduruyor, içiyordu_ Uzun uzun, dişsiz ağzıyla dürümü çiğneyerek 
yedi, bitirdi. 
"Sen dert görme. Koca Allahım tuttuğunu altın eylesin, kızım_ Sen olmasan, 
o beni şu dağda kor da giderdi." 
E lif: 
"Öyle deme, ana," dedi, "öyle deme, oğlundur. Fıkaranın halini görmedin mi?" 
"Gördüm," diye kükredi Meryemce, umulmadık bir güçle_ "Gördüml Daha 
kötü olsun_ Sen olmasan, o beni şuracıkta boğar_ Boğar da üleşimi itlere kurtla­
ra atar. Aman, yanımdan ayrılma kızım!" 
Elif, şaşkın, hiçbir söze varamıyor, yalnız: 
"Öyle deme, ana! Öyle deme," diyordu boyuna. "Oğlundur ana. Sana hiç kö­
tülük düşünür mü? Ben el kızıyım ne olsa_ Oğlundur_ Et tırnaktan ayrılır mı?"