Dok tor, “Yahu,  bu adamların  bizler  gibi,  ayakkabı  çıkartma  alışkanlı ğı olmadığ ı için, çor­
apları d elik olabilir, a yaklarına do ğru bakmayın da mahcup olması nlar,”  dedi.
“Nel er düşünürsün,  âlemsin  vallah i Doktor,”  dedi Şerafet tin Bey.  “Bak  terlikler  sıra sıra 
hazır duruyor, çorabı del ik ol an acel e etsin.”
Ahşap merdiv eni t ırmanarak bir üst k ata çıktılar.
“Oğlum,  konuk lara anla t, evlerimizde ki en geniş odamıza  diva nhane  deriz.  Misafirler asl­
ında bu odada  ağırlanır  ama  biz şimdi  rıhtıma çıkacağ ız. Mehtabı  görmek  için sofrayı  oraya 
kurdurdum,”  dedi  Şerafett in Bey, tercümana.  Genç  adamın  şaşkın  şaşkın yüzüne  bakt ığını 
görünce, “O bildiğin rıhtım de ğil a canım,  bizde F ırat manzarası gör en damlara  'rıhtım' d enir,” 
diye ekledi.
Bulunduklar ı büyük  salonun  bir duvarı  baştan  başa,  kapaklar ı oymalı  dolaplarla,  nişlerl e, 
çiçeklikler ve lambalıklarl a kaplıydı.  Diğer iki duvar  boyunca  ve çıkma  yapan Fırat manzaral ı 
pencer elerin  önünd e, üstleri rengâr enk kilimlerl e ve yastıklarl a kaplı sedirl er sıralan ıyordu. 
Gürcüler  sağı solu tetkik ettikten, tahta  oymaları  inceledikten sonra,  bir kat merd iven  daha 
çıktılar. Ulaş tıklar ı ferah  odan ın, bir önce kind en daha  da ileri taşan  cumbasından  başka, bir 
de vitra ylı tepe p encer esi vardı.
“Faik Bey, kepenkl eri kapat  da, konuklarımıza  tepe pencer esinin marifet ini gösterelim,” 
dedi Kemaliy e Kaymakamı.  Faik Bey dışarı  uzandı,  sağa, sola olduğu  kadar  aşağı  ve yukarı 
doğru da dört  yöne açılan  tahta kepenkleri  çekip kapat tı. Loş mekâna  vitra yın değişik renkler­
inden  süzülen  ışık, yer tahtasınd a rengâren k oyunbazlı klar yaptı ve odan ın ortasına  camdak i 
çiçek desen inin ş avkı yan sıdı.
“Acık tık yahu, g österi bi tsin de bir a n evve l sofraya vara lım artı k,” ded i Dok tor.
“Acık tın mı, yoksa su sadın mı, doğruyu s öyle bakalım Do ktor?” ded i Şerafett in Be y.
Bir kat daha  çıkıp dama  vardıl ar. Açık havad a, rıhtımdayd ılar şimdi.  Gerçe kten  de bir rıht­
ımın üstünde ymiş  gibi,  iskemleler ine oturduklar ında  sadece  Fırat'ın kehribar suyunu  görebil­
iyorlardı.  Dere taşı kaplı geniş damın,  'kaçak ' da denilen üstü kapa lı arka  taraflarında  yere, 
pestil, dut, tarhana ve reyhan s erilmişt i kurutulmak i çin.
“Yahu  birader,  sihirli  değneğ in mi var?  Nasıl  da donat tın bu sofray ı böyle,  kaşla göz aras­
ında?” ded i masaya yönelen Do ktor, Ş erafet tin B ey'in sırtın ı sıvazlayara k.
“Sihirl i değneğim yok ama  çok becerikl i bir karım  var,”  dedi  Şerafett in Bey. Otelden getirtt­
iği masalar ı yan yana  dizd irere k mehtaba  karş ı uzun  bir sofra hazırl atmış tı. Sofrada  peynir  ve 
zeytin çeşitlerinin,  yoğurdun,  mev sim meyv elerinin yanı sıra, lök ve tutuni  gibi ceviz  ve dutla, 
zülbiy e gibi kaymak  ve balla  hazırl anan  yöresel tadımlıklar da vardı.  Sofray ı görünce,  “Keşke 
bizim ha nımlar da burada olsa lardı,” ded i Val i, Ka ymakam'a.
“Efendim, gü nün böyle bi teceğini bilemezdi k ki...”
Gürcüler ell erind eki çatalları nere ye daldıracaklar ını ş aşırmı şlardı.
“Tercüman  bey oğlum,  konu klarımıza  söyle,  iştahların ı kaçırmasınlar,  esas  yem eklerimiz 
sonradan  gelecek,  onlara  da yer ayırsınlar,”  dedi  Faik Bey, “Şerafet tin'in hanımı böre ği fırına 
yeni sürmüş, daha bir y arım s aati varmış p işme ye.”
“Biz  yava ş yavaş  deml enel im Faik Bey,  sıra böre ğe de gelir,”  dedi Doktor,  “amma da çok 
iskemle dizmi şsiniz. Kiml er oturacak buralara?”
“Sazcılar ge lecek birazdan. Ş u Gürc ülere dinl etme yelim mi türkül erimizi?” d edi
Şerafet tin Bey. Kemali ye'nin folklor  ekibi ünlüydü.  Gündüzleri  çeşitli iş yerlerinde  çalışan 
insanlar,  devl et dairelerind eki yazıcılar,  memurlar,  bakkal, kasap,  terzi gibi esnaf, mesailer i 
bittikten  sonra sürekli bir aray a gelir, saatlerce  türkü  çağırır,  saz, keman-kem ençe  çalar,  halay 
çekerlerdi. Profes yonel ruhlu v e çok y etenekli amatörlerdi.
Votka  yerine rakı kadehler ini yuvarla yarak  keyiflenmey e başla yan Gürcüler,  merdivenlerde