nm birisini som maviye batırır, uçar gider. Arkada, az ötede de 
büyük bir at gölgesi göle doğru gelir. Gelir gelmez de ortadan 
kaybolur gider. Gün kavuşur kavuşmaz da çobanlar kavallarını 
hep birden keserler ve Ağrıdağmm karanlığında solar yiter, ka­
ranlığa karışırlar.
Atlarının başını Küp gölünün üst başındaki mağaranın önü­
ne çektiler. Mağaranın yukarısındaki düzlüğe, aşağılarındaki ya­
maca çadırlar kurulmuştu. Çadırların sönük ışıkları Ağrıya ser­
pilmiş ipileşiyorlardı. Keskin, acı, baş döndürücü bir kokuyla 
kokuyordu dört bir yan. Sonbaharın, bütün kokuları keskinleşti­
ren kokusuyla kokuyordu. Bir çürük, bir eski dağ elması koku­
suna benziyordu her koku. Yanık otlar, kavrulmuş güçlü çiçek­
ler, kısa, küt, sağlam hışırdaşıyorlardı. Atları bir çalıya bağladı­
lar. Ahmet çakmağıyla çalışa çalışa bir ateş yaktı. Gülbahar, dört 
yandan kurumuş bol çalı çırpı topladı. Ateşin kıyısına karşı kar­
şıya oturdular. Ahmet heybeden ekmek, kokulu yeşil peynir çı­
kardı. Karşılıklı yediler. Hiç konuşmuyorlar, biribirlerinin gözle­
rine bakamıyorlardı. Yalnız ateş sönmeye yüz tuttukça Gülbahar 
dışarıya gidiyor, bir büyük kucak çalı çırpı alıp getiriyordu. Du­
man genizlerini yakıyordu ama ikisi de bunun farkında değildi.
Uzaktaki koyaktan, dağı sarsan gümbürtüler geliyordu. 
Sanki yüzlerce çığ birden patlıyordu. Bu, doruklardan kopan 
büyük buz parçalarının düşerken çıkardığı sesin büyüyerek ge­
len yankısıydı. Ve Ağrıdan her mevsimde böyle büyük, her bi­
risi birer küçük dağ gibi buzlar düşer, koyaklarda sesi büyüye­
rek yankılanır.
Gülbahar bir korku, bir üzüntü içinde çenesini dizlerinin 
üstüne koymuş büzüldükçe büzülüyordu. Bir topak kalmıştı. 
Dışarda bir fırtına başladı, geldi geçti. Bir ayaz çıktı, sonra da 
hava hemen yumuşadı. Gece yarıyı geçti, öyle karşı karşıya 
oturmuşlar, gözlerini yanan ateşe dikmişler, öyle duruyorlardı.
N eo konuşmaya başlayabiliyor, ne de o.
Gülbaharm içindeki öfke gittikçe kabarıyordu. Sevdası ne 
kadar köklü, derindeyse öfkesi de öylesine taşıyordu. Birden 
patladı: