Orta Direk 35 
Tevfik Beyin köylüyü mü Muhtarı mı tutacağı üstüne öfkeli bir tartışma 
başladı. Sonunda Tevfik Beyin azıcık aklı varsa, onun akıl küpü olduğunda 
kimsenin şüphesi yoktu, yoksa Demirgıratın Başkanı olabilir mi idi? Köylüyü 
turacağı sonucuna varıldı. 
Koca Halil kıpır kıpır, yerinde duramıyor, söyleyecekleri içinde kalmış, ne­
redeyse hırsından patlayacak. Bir fırsatını bulur bulmaz: 
"Benim zaten halim yok imansızlar. Dinleyin gayrı. Lafımı kesenin gözlerini 
oyarım. Halim yok." 
Halim yok derken gözlerini Alinin gözlerinin içine dikmeyi de unutınadı gene. 
"Çukura nasıl ineceğimi düşünüp dururum. Gözlerime uyku girmez. Dizle­
rim de tutmaz oldu. Tir tir titriyor. İki adımcık yol yürüyemiyorum. Nasıl ine­
rim ki Çukura? Benimle oynama Muhtar, köylüylen oynama ... Ben senin bildi­
ğin adam değilim. Bu köylü senin bildiğin köylü değil. Hakkını yedirmez. Ulan 
Muhtar, ulan Hıdır Kahyanın sümsük oğlu, sen beni bindirecek at bulamaz sın 
da koca Muhtarlığında, Başkanlığın, hükümet adamlığınla eğer köylü isterse at 
değil, koskocaman bir tren bulur. Yeter ki istesin köylü. Getirir de kara treni 
köyün kapısına dayar. Buyur Halil Emmi, bin! der." 
Taşbaşoğlu: 
"Vay ocağın bata Halil Emmi, yalanınla bir giresin toprağa. Köylü bu dağla­
ra treni nasıl getirir, getirir de Halil Emmi bin, der?" 
Koca Halilin sakalı türedi. Bir yandan da konuştuklarıyla ilgileniyorlar diye 
sevindi. 
"Getirir," diye bağırdı. "istesin yeter ki köylü. Köylüylen başa mı çıkılır oğ­
lum? Bana bak oğlum takılına bana. Kanlı Taşbaşın oğlu. Babayın ölüsünü çakal 
ölüsü gibi itler sürüdü. Ağzımı açtırma. Senin ocağın batsın itin oğlu. Dedim ki 
Muhtara, söz temsili dedim, el mi yaman, bey mi yaman? Dedim ki Muhtara, se­
nin o mezarında kemikleri cirit aynayası baban köylünün bir dediğinden dışarı 
çıkmazdı. Köylünün her bir işini görür, hastasına kocasına bakardı. Bana da sen 
evliyasın Halil derdi. Herkes hırsızlık yaptı da bir sen bozmadın müslümanlığını. 
Hıdır derdi ki, sen bu köyün yiğidisin, şerefisin Halil derdi. Sen yoksan, bu kö­
yü de yok bil. Bir gün köyü eşkıyalar bastı. Hıdırı öldürecekler. Dedim ki Hıdır 
kaç da gel bizim eve. Hiçbir eşkıya bizim kapıya bakamaz bile. Bakanın gözleri 
çıkar. Pört der de çıkar. O da geldi bizim eve saklandı. Canını, tatlı cancağızını 
kurtardı. Sonra da bana dedi ki, sen canımı kurtardın, sana çok borçluyum Ha­
lil Ağa dedi. Ben de bir şey değil Hıdır, dedim. Şu koca köyün bir başısın, senin 
için çok mu? Siz o zaman bu dünyada yoktunu z. Muhtar da yoktu. Bir İsmet Paşa 
vardı dünyada, bir de Abdülaziz Paşa. O zaman benim atlarım vardı. On tane. O 
zaman Çukura inmezdik Elin pamuklarını toplamaya. O zaman ben tuvana deli­
kanlıydım. O zaman böyle miydim ki?"