ce, benim birbirini kardeşçe seven, kitaplar, mü­
zik aletleri, geyikler ve kangurularla dolu bir evde 
mutluluk arayan insanlarım, kara mizahtan da öte 
kalıyor. 
"Baksana Gökşin, bir hayalim varmış, bahçe 
içinde kocaman bir eve sevdiğim dostlarımı doldu­
rup hep birlikte mutlu olmayı hayal etmişim. Oku 
bak, ne komik!" dedim. 
"Sen bunu gerçekleştirdin Türkan," dedi Gök­
şin, "bahçe içinde bir eve arkadaşlarını değil ama 
cüzamlılarını topladın ve onları mutlu ettin. Senin 
bir yaştan sonra, has dostların cüzamlıla r oldu za­
ten. Bir süre gözün başka şey görmedi. Kendini 
onlara feda ettin. Arkadaşl arını, evini onlar için ih­
mal ettin. Hep onlar için didindin, çalıştın, çabala­
dın. Allahtan hayatına okula yollanamayan yoksul 
kız çocuklarının eğitim işi de girdi de, başını cü­
zamlılardan kaldırıp, biraz netes aldın." 
"Hiç de senin söylediğin gibi değil," dedim, 
"ben yaşamasını da bildim. Yığınla dostum var, ih­
tisas dalımın sayesinde birçok değerli insan tanı­
dım, konserlerden, sergilerden, tiyatroda n, mavi 
yolculuklardan, yurtdışı gezilerinden nasibimi al­
dım. Kendimi hiç de eksik hissetmiyor um. Çocuk­
larıma da, ailemin bana tattırmadığı özgürlüğü ta­
nıdığım için mutluyum." 
"Hani nerede yanında duran ve seni seven bir 
erkek?" 
70