sın, ne yaparsa yapsın, bütün kasaba onun dedesini, dedesinin 
neler yaptığını biliy ordu. Her neyse bütün kasaba onun dedesi­
ni bilsinler de hükümet adamlan bilmesinler, ne olur ne olmaz. 
Onun dedesi Fırkayı Islahiyede Kazanoğluyla birlikte olup 
Sumbas kolunu tutmuş, koskocaman Kozanoğlu Osmanlıya 
pes ettiği halde, onun dedesi Osmanlı ordusu karşısında bir 
adım bile gerilememiş, Fırkayı Islahiyeyi kırmış geçirmişti. 
Dedesinin Türkmen taraf ından çok ayıplanan, Osmanlı ta­
rafından da çok övülen bir davranışı daha olmuştu. Kozanoğlu 
yenilince Torosa kaçmış, yanında da Aşık Dadaloğlu, Toroslar­
da köy köy, dere kovuk gizlenmiş, ama onlan dağlar kabul et­
memiş, Kozanoğlu Ahmet Paşa da Karadağlıoğlunun yedi gö­
bekli çadınna sığmınıştı sonunda ... O gece Dadaloğlu sabaha 
kadar, sazı kucağına çekmiş, yenilginin türküsünü söylemiş, 
bütün Türkmen eli de onunla birlikte ağlamışlardı . Sabah olun­
ca da o soylu Karadağlıoğlu olan dedesi, Kozanoğlu Ahmet Pa­
şanın ellerini arkasına bağlayarak götürmüş, Osmanlı kuman­
danı Derviş Paşaya "Paşa, al sana Kazanoğlunu getirdim, getir­
dim ya, sen onu öldürmeyesin, yoksa bu dünya başına yıkılır," 
demişti. Ama Aşık Dadaloğlunu Osmanlıya teslim etmeye içi 
elvermemişti ya, buna karşın bile, Türkmen onun soylu dedesi­
nin Kazanoğlunu Osmanlıya teslim edişini bağışlamamış, bunu 
insanlığa, törelere aykın bulmuş, obadan aşiretten, bir sabah 
bir de bakınıştı ki, yöresinde bir tek kişi kalmamış, ondan sonra 
da soylu dedesinin aşiretinden bir tek kişi, kardeşleri, akrabala­
n bile yanına uğr amamıştı. Hala eski Türkmenden kalan kişi­
ler, onun dedesinin adını anarlarken, şeytana lanet okurlardı. 
Gece yansı olana dek dedesini, babasını düşündü neden­
se ... Ne yapıyor, ne ediyorsa bu gece dedesini, babasını düşün­
mekten kendisini alıkoyamıy ordu. Ama dedesi Kozanoğlu Ah­
met Paşayı teslim etmişti de hükümete, Aşık Dadaloğlunu tes­
lim etmemiş, onu korumuştu. O koruduğu, canını kurtardığı 
Dadaloğlu bile, o günden sonra ona sırtını dönmüş, bir daha 
evine ne uğramış, ne de yüzüne bakmıştı. 
"Hüsne Hatun," dedi, çoktan beridir konuşmadan, onun 
yüzüne bakıp düşüncelerini okumaya çalışan karısına, "dede­
mi düşünüyorum . O iyi ki Türkmen Beyi olarak kalmamış. O, 
372