Söylemeye karar verince çoktan beri içinde zorla tuttuğu 
ağıdına başladı. Hem ağlıyor, hem de ağıt yakarak konuşuyor, 
derdini söylüyordu. Her sözünü de, demir olsam çürürdüm, 
toprak oldum dayandım, sözleriyle bitiriyordu. Döneye ağladı, 
Hatçeye ağladı, Durmuş Aliye ağladı, çocuklarına ağladı, ağıt 
yaktı.
Memed taş gibi, duvar gibi olmuş, yüzünde en küçük bir 
kıpırtı olmadan Hürü Anayı dinliyordu. Dışardan kurşun sesle­
ri geliyordu. Sanki duymuyorlardı.
Ağlamayı, ağıdı bitiren Hürü Ana gözlerini, burnunu ba­
şörtüsüyle sildi, ayağa kalktı:
"Ben batayım yavrum," dedi. "Uzak yollardan geldiğini 
unuttum seni görünce. Kara yazılı Hürü batsm. Seni aç koy­
dum."
Hemen gitti sofrayı getirdi Memedin önüne serdi. Güzel 
nakışlı pamuktan dokunmuş bir sofraydı bu. Bir çanak yoğurt, 
bir çanak cıvık pekmez getirdi. Azıcık bal, azıcık da peynir ge­
tirdi.
"Ye yavrum," dedi. "Hürü Anan sana kurban olsun. Eee, 
nerelerdeydin bakalım, yitti yiteli? Nerelere gittin?"
Memed karşüık vermiyor, dalmış gitmiş, yüzü taş gibi.
Yufka ekmeği lokma yaptı, önce pekmeze, sonra yoğurda 
batırdı, lokmayı ağzına attı, çiğnedi çiğnedi, yutamadı. Lokma 
bir türlü boğazmdan aşağı gitmiyordu. Durmuş Ali ölmüş de­
ğil, öldürülmüştü, nasıl öldürülmüştü, ağıttan bir türlü anlaya­
mamıştı. Köylü hep Hürüceye düşman olmuş, köylülerin evi 
yağma edilmişti. Ağıt böyle söylüyordu ama, kim yağma et­
mişti?
Lokmayı yutamazsa Hürü Ana çok üzülecekti. Çiğnedi çiğ­
nedi zorlan yuttu ama, kendisini de dinmeyen bir öksürük tut­
tu. Öksürüğü geçtikten sonra:
"Ana," dedi Memed, onun ateş gibi olmuş elini tuttu. "Ola­
nı biteni bana söyle. Ne yapalım, başa gelen çekilir. Boğazım­
dan geçmiyor, kusura kalma. Senin ekmeğini ağı olsa da yer­
dim ama, geçmiyor boğazımdan. Kusuruma kalma, güzel 
anam, çok çekmişim."
Hürü Ana sakin, hiçbir şey olmamış gibi durgun:
150