"Sormalısın," dedi Ali. "Beni m hayatım film olur ki, mil­
let ağlamaktan donuna işer. Hem de bir çok güler ki donuna 
işer. Beni m geçm i şimi sormadığın bir ağırıma gitti ki, ulan, 
ded i m kend i kend ime, biz insan deği l miyiz be, Sabo insan 
da biz insan değil mi yiz? Sabah Sabo, akşam Sabo ... Sabo bilir, 
Sabo konuşur azıcık yankesicilik etmiş, diye. Yankesicilik de 
neymi ş yani . Bizim karımız daha mı aşağı Sabonun işinden. 
İstanbul yankesici dolu. Halbuk i beni m işim ... Heheeeeey ... " 
"Söyle bakalım, seni n işin neymiş?" 
"Ben arıyorum," ded i Ali. 
"Neyi arıyorsun?" 
"Kısmet imi arıyorum. Ben neden bu kovuklarda, dağ­
larda dolaşıyor um böyle? Çünküley i m ki ben kısmetimi arı­
yorum. Müzede gördüm ki, düşümde de gördüm, kısmetimi 
arıyorum." 
Bir şeyler var, Ali de bir şeyler var der im sana. Ben ne ya­
payım, o kadar çocuk var ki konuşulacak, her bi risinin mace­
rası dillere destan, hangisini, nasıl yazayım? 
"Kaç yaşındasın?" 
"On iki." 
On iki değil, yüz yirmi yaşında Ali. Belki de daha çok ya­
şamış. Konuştukça Alinin yaşı ortaya çıkıyor. 
Ali Ağrıdağının dibindeki bir köyden. Dört yıl önce düş­
müş İstanbula. Babası da var anası da. Kardeşl eri de varmış 
ki sayısız. Koyun yüklü bir kamyon durmuş evlerin in önün­
de. Ali kamyona binmiş. Usanmış da donmaktan, açlıktan, 
dayaktan. Anasını babasını zar zor anımsıyor ya, iyiymişler. 
Çok fukaraymışlar, iyilik neye yarar ki... Çok açlık varmış 
köylerinde. Köylerinden bir Ferzende varmış. Bu Ferzende­
nin de evlerinde on dört kardeşi varmış, o Ferzende kaçmış 
köyden, İstanbula. İstanbulda Ferzende kısmetini aramış. 
Ferzended i r bu, kısmetini bir gün bulmuş. Nasıl bulmuş, onu 
kimse bilm iyor. Ferzende İstanbulda üç tane mağaza açmış, 
bir tane yed i katlı kocaman apartman diktirmiş. Evlenmiş, 
46