cebinden sedef saplı bir bıçak çıkarıp birş eyler söylemiş . On dokuzuncu kata 
gelince müdür inmiş . Ama sonraki günlerde kendini bir tuhaf hissetmeye baş lamış. 
Ölümden korkuyor, canı hiçbir ş ey yapmak istemiyor, hep asansördeki adamı 
düşünüyormuş . Dinibütün bir adammış , derdine çare olur diye bir Cerrahi 
tekkesine gitmiş . Namlı bir ş eyh onun kalbinden geçenleri sabaha kadar 
dinledikten sonra teş hisi koymuş : 'Allah'a inancını kaybetmiş sin' demiş , 
'üstelik farkında değ ilsin ama bununla da gurur duyuyorsun! Bu illet sana 
asansördeki adamdan geçmiş . Sen bir ateist olmuş sun.' Müdür gözyaş larıyla 
durumunu inkâr etmeye kalkış mışsa da, yüreğ inin hâlâ dürüst olabilen bir yanıyla 
şeyh efendinin dediklerinin doğ ru olduğ unu çok iyi anlamış . Lisedeki güzel küçük 
öğrencileri sıkış tırırken, öğ rencilerin anneleriyle yalnız kalmaya çalış ırken, 
kıs- 
84 
kandığı bir öğ retmenin parasını çalarken yakalıyormuş  kendini. Üstelik bu 
günahları iş lerken övünüyormuş  da müdür: Bütün okulu toplayıp insanların kör 
inançlar ve saçma töreler yüzünden kendisi gibi özgür olamadıklarını, her ş eyin 
serbest olduğ unu söylüyor, sözlerinin arasına bol bol Frenkçe kelime 
sıkıştırıyor, çaldığ ı paralarla en moda Avrupa elbiselerinden alıp giyiyormuş . 
Bunları herkesi küçümseyen ve 'geri' bulan bir tavırla yapıyormuş . Böylece 
okulda ö ğrenciler güzel bir sınıf arkadaş larının ırzına geçmiş ler, yaş lı Kuran 
hocası dövülmüş , isyanlar baş lamış. Müdür bir yandan da evinde ağ lar, intihar 
etmek istermiş , ama bunu yapabilecek kadar cesur olmadığ ı için baş kalarının 
kendisini öldürmesini bekliyormuş . Bu amaçla okulun en dindar öğ rencilerinin 
yanında Peygamberimiz Hazretleri'ne -hâş â- küfür etmiş . Ama aklını kaçırdığ ını 
anlayıp dokunmamış lar. Sokaklara çıkmış , -hâşâ- Allah'ın olmadığ ını, camilerin 
diskoteğ e çevrilmesi gerektiğ ini, hepimizin ancak Hıristiyan olursak Batılılar 
gibi zengin olacağ ımızı söylemeye baş lamış. Genç islamcılar onu vurmak 
istemişler ama saklanmış . Umutsuzluk ve intihar isteğ ine bir çare bulamayınca 
aynı gökdelene dönmüş , asansörde aynı uzun boylu adamla karş ılaşmış. Adam ona 
başına gelen her ş eyi bildiğ ini gösteren bir bakış la gülümsemiş  ve elindeki 
kitabın kapağ ını göstermiş , ateizmin çaresi de oradaymış , müdür titreyen ellerle 
kitaba uzanmış  ama uzun boylu adam asansör durmadan önce sedef saplı kitap 
açacağını müdürün kalbine saplamış ." 
Hikâye biterken Ka bir benzerinin Almanya'daki İ slamcı Türkler arasında 
anlatıldığ ını hatırladı. Hikâyenin sonundaki esrarengiz kitap Necip'in 
hikâyesinde muğ lak bırakılmış tı, ama Mesut insanı ateizme sürükleyecek yazarlar 
olarak Ka'nın hiç duymadığ ı Yahudi bir iki yazarla birlikte, siyasal İ slam'ın 
baş düşmanlarından -biri üç yıl sonra vurulup öldürülecek- birkaç köş e yazarının 
adını da andı. "Ş eytan tarafından kandırılmış  ateistler bu hikâyedeki mutsuz 
müdür gibi, mutluluk ve huzur arayarak aramızda gezerler," dedi Mesut. "Siz de bu görüş e katılıyor musunuz?" 
"Bilmiyorum." "Nasıl bilmiyorsunuz," dedi Mesut biraz öfkelenerek. "Siz bir ateist de ğil 
misiniz?" 85 Kendini Öldürmek İ stemeyen Bir İ nançsız ¦ 
"Bilmiyorum," dedi Ka. "Şunu söyleyin o zaman bana: Bütün bu âlemi, her ş eyi, dış arıda lapa lapa yağ an 
bu karı Allahı Teala'nın yarattığına inanıyor musunuz, inanmıyor musunuz?" "Kar bana Allah'ı hatırlatıyor," dedi Ka. "Evet, ama karı Allah'ın yarattığına inanıyor musunuz?" diye üsteledi Mesut. Bir sessizlik oldu. Ka kara köpeğin perona açılan kapıdan fırlayıp dış arıda neon 
lambalarının soluk ış ığında yağ an karın altında neş eyle koş turduğunu gördü. 
"Cevap veremiyorsun," dedi Mesut. "İ nsan Allah'ı tanır ve severse onun 
varlığından hiç ş üphelenmez. Bu da aslında senin bir ateist olduğ un, ama 
çekindiğ in için bunu söylemediğ in anlamına geliyor. Bunu zaten biliyorduk. Bu 
yüzden de sana Fazıl adına ş unu sormak istiyorum. O hikâyedeki zavallı ateist 
gibi acılar çekiyor musun? Kendini öldürmek istiyor musun?" 
"Ne kadar huzursuz olursam olayım intihar etmekten korkarım," dedi Ka.