ŞEKER KUTUSU 
"İndir!" dedi, "Ne kadar kutun varsa indir!" 
Şekerci kalfası, üzeri çiçekli, içi dışı kadifeli, iç kapağı­
nın ortası aynalı, pırıl pırıl selefonlu, ne kadar kutu varsa, 
serdi tezgahın üstüne. Ali Yılmaz, iç kapağı aynalı kutuyu 
kestirmişti gözüne: 
"Ne kadar şeker alır bu kutu?" diye sordu. 
"Bir kilo alır! Karışık mı yapalım ?" 
"Karışık ... Biraz çikolata lı, biraz badem ezmeli ... Altı­
na da bir sıra lokum, fıstıklısından! Anlıyorsun ya! Temiz 
bir şey olsun!" 
Şekerci, yirmi yaşındaki bir delika nlının böyle bir ku­
tuyu kime göndereceğini kestirm işti çoktan. Ali Yılmaz: 
"İki kat kağıda sarın kutuyu!" dedi, "Şıklığı dışarıdan 
belli olması n!" 
Bu, biraz da onun sıkılganlığını gösteriyordu. Şekerci 
isteğinden daha güzelini yaptı. Sardı, sarmaladı, sırmalı 
iplerin düğümlendiği yere de firmanın yaldızlı etiketini ya­
pıştırdı. İki kat kağıda sardıktan sonra: 
"Buyrun!" dedi, "Kime verirsen ver, mahcup olmazsın! 
Haydi güle güle!.." 
Gitti, karşıdaki koltuk meyhan esinden, ayak üstü iki 
tek votka çekti. Duvardaki aynada kravatının üçgenini 
denkleştirdi. Lacivert çizgili ceketinin üst cebindeki men­
dili yeniden katladı, koydu yerine. İki votka adamakıllı 
artırmıştı cesaretini. Çiçekçinin önünden geçerken, birden 
daldı içeri: 
6r