746 Yaşar Kemal -Dağın Öte Yüzü 
du, Taşbaşoğlu Efendimiz sereserpe uzanıvermiş. Böyle bir adam ermiş olmaz 
mı? Böyle bir adam hiç donar mı? Donanlar ermiş mi olur? Yüce dağların başın­
da Kırk ölmezterin mağaraları yok mu7 
Bir kötülük mü yaptım, Allaha asi mi oldum da bunca kötülükleri başıma 
getiriyor, beni oyuncak ediyor elaleme7 Ermiş diye tapıyorlar bana, ermiş ol­
madan. Bu da Allahın bir cezası. Yurdumdan, yuvamdan oldum, acımdan öl­
düm, iki kere de dondum, ölümlerden kurtuldum, elin ahırlarında süründüm, 
namussuz Ağa sabahtan akşama kadar bana ağza alınmayacak sövmelerle din 
iman, Allah kitap sövdü. Demek ki Allahın bir uğursuz kuluyum. Şimdi tarla­
ya girersem, aklı başına gelmiş köylü benimle oynarsa, ermiş olmuş sümüklü 
mendebur Taşbaş diye benimle alay ederse, kan çıkmaz mı elimden? 
Başımı alıp gitsem mi? Başka hiçbir mümkünü çaresi yok. Bir daha bu köy­
lünün gözüne görünmemek. .. Bu köye yeniden bulaşmak, yeniden Yüzbaşı ... Ya 
deliler damı, ya eşek cenneti. İkisinin birisi. Avradı da bir göreceğim geldi ki ... 
Şöyle bir, şöyle bir ... Eğer beni alaya alırlarsa, sen de bir zamanlar ermiştin, 
eeey ermişler ermişi Taşbaş, derlerse ... Yüzüme bakıp bakıp gülerlerse, arkam­
dan koğlarlarsa ... Ya birisini, ya kendimi öldürürüm. Ben ermiş de olamam, 
bir bo k da ... Ama ışığı gördüm, evimin üstünde kocaman ziyaret cevizi gelmiş 
duruyordu . Işıklar sağılıyordu evimin üstüne gece karanlığında ... Hepsini iki 
gözümle görmedim mi? Bütün köylü de, Meryemce Ana da görmedi mi? Ermiş 
olmayan bir adamın evinin üstüne gece karanlığında ışık sağılır mı? Hele de 
her gece ... Bana bir cezadır. Ermişlik cezasıdır. Elbette bir kötülüğü m olmuştur 
da, bütün bunları başıma getirdi Allah ... Ele aleme rezil rüs\·ay etti. Ermişlik 
mi, ermişlik? Ermişlik hal Ermişlik nerdeee, ben nerdeee! Ben nerde! Yarab­
bi kurtar beni bu rezaletten. Ben ermişim, ermiş oldum. Gideyim , ermişliğimi 
bir iyice ilan edeyim, oturayım ermişlik tahtına. Şu kılıkla gidilir mi köylü­
nün arasına? Tanımazlar bile. Kimse tanımaz beni bu halde, karım bile, kimse, 
kimse tanımaz. 
Tarlaya girmekten vazgeçiyor, Ceyhana aşağı yürüyor, yarım saat, bir saat 
gidiyor, sonra duruyordu, ileriye bir adım bile atamıyor, orada kızgın güneşin 
alnında dimdik dikilip ka lıyor, geriye ağınağacı çalısının içine dönüyordu. 
Tarladan sesler geliyordu. En çok Seferin sesini duyuyordu. Pişman oluyor­
du, ne ettim de şunu parça parça edin demedim köylüye, diyor, kahroluyordu. 
Bir de Zalaca konuşuyordu durmadan. Durmadan da kulağına Taşbaş, Taşbaş 
sözü çalınıyordu. Ne diyorlardı, anlayamıyordu. Kulak kesilmiş, sesler içinden, 
candan özlediği karısının sesini ayırt etmek, duymak istiyor, bir türlü duyamı­
yordu. Birden içini bir ışık gibi bir sevinç doldurdu . Karısının sesini duymuştu, 
kederli, yılgın. 
Ayağa kalktı, hızla tarlaya yürüdü. Dehşet bir gürültü vardı tarlada, bağır­
malar, ağlaşmalar.