Mutluluk
578"Fuaye Lokantas ı'ndaki son yeme ğinizden ta otuz bir y ıl sonra," dedim. 
Ürpertici bir sessizlik oldu. 
"Size her şeyi anlatm ış!" dedi Sibel az sonra ac ıyla. 
Sessizlik sürerken, bana anlatmak istedikleri as ıl şeyin ne oldu ğunu 
anlam ıştım: Zaim ile Sibel kendi ha yatlar ının çok daha mutlu
olduğunu, güzel ve normal bir hayat ya şad ıkların ı okurun bilmesini  
istiyorlard ı. 
Ama k ızlar odalar ına çekildikten sonra konyak içerken, kar ı-kocan ın 
ifade etmekte zorlandığ ı bir başka konu daha oldu ğunu anlad ım. İkinci  
kadeh kon yağı içerken Sibel, Zaim gibi laf ı gevelemeden takdir etti ğim 
bir aç ıkl ıkla derdini anlatt ı: 
"1975 yazı sonunda; Kemal, hastalı ğını, yani merhum Füsun Han ıma 
çok kötü â şık olduğunu bana itiraf ettikten sonra, ni şanl ıma ac ıdım ve  
ona yard ım etmek istedim. Bizim Anadoluhisarındaki yalıda en i yi 
niyetlerle onu tedavi etmek için birlikte bir a y (doğrusu üç a y) geçirdik  
Orhan Be y. Aslında bu artı k önemli de ğil... Günümüz gençleri art ık 
bekâret gibi konulara hiç ald ırm ıyorlar (bu da do ğru değildi), ama gene 
de kitabın ızda benim için küçültücü olan o günlerden hiç  
bahsetmemenizi sizden bilhassa rica edece ğim... Bu konu önemsiz  
görülebilir, ama s ırf bu konuda dedikodu yapt ığı için en i yi arkadaşım 
Nurcihan ile bozu ştum. Çocuklar da ö ğrendiklerinde önemsemezler,  
ama arkada ştan, dedikoducular... Lütfen siz bizi k ırmay ın..." 
Zaim, her zaman Kemal'i çok sevdi ğini, çok içten bir insan oldu ğunu,  
onun arkada şlığını her zaman arad ığını, özlediğini anlattı . "Gerçekten  
Kemal bu Füsun Hanimin her şeyini toplam ış m ı, gerçekten bir müze  
kuruluyor mu?" diye yar ı hayret, yarı korkuyla sordu sonra. 
"Evet," dedim. "Ben de kitab ımla bu müzenin reklamcıs ı olacağım." 
Çok geç bir saatte onlarla gülü şüp konuşarak evden ayrıl ırken, bir an  
kendimi Kemal'in yerine koydum. Sa ğ olsayd ı ve Si-