"Ne zaman bıraktı bunları size?" 
"Tam bilemeyeceğim doktor. Siz gelmeden üç beş dakika 
önce olabilir. Ceketli, kravatlı, bu bunaltıcı havada, düşünün. 
Gerçekten yazar mıdır efendim, ne yazıyorlar?" 
Başgarson bunu sahici bir ilgiyle sorduğu için, Doktor 
Asaf ın da aklından ister istemez, sahici bir Viyanalı, bir sanat­
çıyı, yazarı her zaman önemser; bu onun genlerinde var, diye 
geçmiştir. 
Sahici Viyanalı ne olursa olsun, onun da nesli tükenmekte­
dir. Önünde duran zarf da daha çekicidir. Başgarsona, doktor­
luk tavrını takınıp: 
"Yazar, evet," der. Adamın çekilip gitmesini sağlar, ama da-
ha ilk adımda ardından seslenerek durdurur: 
"Bir dakika! Ceketli mi demiştiniz?" 
"Evet efendim. Kruvaze." 
"Ne renk? Yani nasıl bir kumaş?" 
"Ne renk? .. Sanının, gümüş rengi. Evet öyle, açık gri, çok in­
ce kumlu. Şöyle, yazlık tvidden ... Ah işte, Carnpari'niz de geldi!." 
Garsonların ikisi de uzaklaşmış, o, önünde bol sodalı bir 
bardak Carnpari, iki kapalı zarf, kafasında da çeşitli sorularla 
başbaşa kalmıştır. 
Başgarsonun tarif ettiği ceket tıpatıp izini yitirdiği, yazar 
gelmeyeceğine göre, büsbütün yitirdiği eski tarih öğretmeninin 
ceketiydi. Ama o, kravatı, gömleğiyle birlikte bu ceketi de evde 
bırakmıştı; ayrıldığında üstünde bunlar olmadığı apaçıktı. Ya­
zar, 'Edebiyat Notları' dosyasıyla birlikte yaşlı adamın ceketini, 
pantolunu, gömleğini de ödünç almamıştı ya? 
Zihnini zorlamış, hocasının yattığı odada, bir iskemlenin 
ardında asılı durduğunu sandığı incecik kumlu kumaştan ceke­
tin gerçekten orada olup olmadığını anımsamaya çalışmış; 
anımsa yamamış. 
Merak, kuşku, yıkılan umutlarının yerini alan yeni, silik 
umutlar içindedir. Aynı anda, kapısının altında bulduğu pusu­
ladaki: Ümit delisi bunaklar, hepiniz öleceksiniz! yazısını, altın­
daki kocaman A harfiyle birlikte içi ürpererek anımsar. Ne olsa 
uzmanlığı, yüzünü gördüğü, eliyle dokunduğu insanlar için 
geçerlidir. 
196