ormanlar da, akarsular da öyle ... Yanına vardım derken ... Bir 
de bakmışsın ki, kaçıp gitmişler. Belki de büyükler doğru söy­
lüyorlar. Kim bilir. Pusarığı anlatmaya, onun gerçeğini Selime 
anlatma ya çalıştım, dinledi, azıcık çaktı, sonra hemencecik de 
vazgeçti. "Olamaz," dedi. Ben de üstelemedim. Ne deyim de 
onun düşünü bozayım. Atların ardına onların köyünden çok 
kişi takılmış da, bir hafta, iki hafta koşmuşlar, koşmuşlar o 
atları bir türlü yakalayamadan geriye dönmüşler. Bir iş ola­
cak, bu atlarda bir iş olacak ya, nedir o iş? Durup dururken, 
etli, canlı kanlı atlar, koşan atlar gölge olabilir mi? Kim inan ır, 
dünya, bunlar gölgedir derse, kim inanır, değil mi? Ama ne 
öyleyse, gölge değil, düş değil, nedir öyleyse? Bir de ne var­
mış, bir de ne varmış bu pusarıklarda, bir de sen kaçarsan, ne 
kadar uzağa kaçarsan kaç, bu pusarıklar üstüne geliyorlarmış 
senin ... Çölde şehirler kuruluyor, şehirler yitiyormuş her gün 
sabah, ikindi, kuşluk, öğle ... Atlar geliyor, atlar yitiyor. Sular 
çağlıyor, denizler dalgalanı yor. İnsanlar , insanlar , binlerce, ka­
rıncalar gibi. Ama sesleri yok. Her kuşluklayın geliyorlarmış 
yukarı doğru, çölden, aşağıdan. 
Ulu buğday tarlalarını anımsıyor, düş gibi, pusarık gibi. 
Buğday tarlaları da çöl kadar uzak, çöl kadar genişmiş. Bir de 
kocaman devler, koskocaman, buğday tarlalarını yiyen dev­
leri anımsıyor Selim. Otuzu kırkı bir arada. Sarı, ışıltı içinde, 
bir altın çanak gibi oluyormuş ova, buğdaylar olgunlaştığın­
da. Çöl daha çok yanıyormuş ışıltısından buğday tarlalarının. 
Bütün bunları nasıl çıkardım ağzından Selimin, parça parça, 
kırık dökük, günlerce, sora sora ... Bir coşuyor, azıcık anımsadı ­
ğı, düş, pusarık içinde gördüğü doğasını bir anlatıyor, bir an­
latıyor sözcükler ağzından sular gibi çağlıyor. Sonra sön üyor, 
duruluyor, bir tek sözcükle her şeyi anlattığını sanıyor. Sonra 
onu bir coşturuyorum, bir onun yufka yerine, özlem damarına 
basıyorum, işte o zaman ... Al Allah delini, zapt eyle kulunu. 
"Hiç ceylan gördün mü?" 
Onu ilk olaraktan bu kadar coşkulu gördüm. Deli gibi ol-
76