Ya Halil? Memed ay ışığına döndü, Halilin yüzüne uzun 
bir süre baktı. Halil haber verir miydi?
"Kim haber verdi dersin yerimizi, Halil?"
Halil:
"Bilemiyorum," dedi. "Bilen yok ki birisi haber versin. Bi­
lenleri de kesseler söyletemezler."
"Seyfali?"
"Bakma onun kaz boynu gibi uzun boynuna. Çok yiğit bir 
adamdır Seyfali."
"Burada sarılırsak kurtuluş yok Halil. Burası dağlara ben­
zemez. Dağlarda insanı her kaya, her çah saklar. Bu ovada her 
şey inşam ele verir. Çukurovaya güven olmaz. Hadi kalk Akça- 
saza girelim. İstersen sen burada bekle."
"Ben de seninle geleceğim," dedi Halil. "Ah bir de silahım 
olsaydı."
"Git de çardağm altından benim tabancamı al, gel!"
Halil koşarak çardağa gitti, elinde tabancayla hemen geriye 
döndü.
"Bak," diye Memed eğildi. "Bak orada... Bir karartı geli­
yor."
Halil baktı:
"Tüfeği var ama, bu bir candarma değil," dedi.
Adam üstlerine geliyordu.
Memed:
"Ben şuraya kamışların içine gideyim, sen geleni karşıla. 
Merak ettim. Kimmiş bakalım?"
Savrunu geçti, kamış kümesinin içine girdi, oturdu.
Birden aşağıdan at ayaklarının güpürtüleri gene gelmeye 
başladı. Bunu duyan karartı bir an durdu, sonra da hemen bir 
tümseğin arkasına yattı. Oradan kulaklarına bir mekanizmanın 
şakırtısı geldi.
Atm ayaklarının güpürtüleri gittikçe yaklaşıyordu. Tümse­
ğin arkasmdan arka arkaya üç yalım parladı, kurşun sesleri ge­
ceyi yırttı. Arkasmdan da var gücüyle at kişnedi. Atm ayakları­
nın sesi de az sonra duyulmaz oldu.
Karartı Halilden iki yüz adım kadar uzaklıktaydı. Halü 
onun ayağa kalktığını gördü. O da kendinde olmadan karartıy­
396