110 deyimle -ne bileyim - düşünmekle:  soyluluk kazanamaz 
Soylu luk edinilemez. Fakat aman Allah ım! Neler söylüyorum; 
oysa neler kurmuştum kafamda.  
Mektubuma biraz ara vermek zorunda kaldım. Bir kere, 
ellerim terliyordu ve elimin altına başka bir kâğıt almayı akıl 
edemediğim için, önüne geçilmez lekeler oldu kâğıtta ve aksi 
şeytan (özür dilerim) tükenmez kalemin mürekkebi bit ti. 
Dolmakalemle yazabilirdim; fakat, münasebetsiz bir ka lem, 
bir arkadaşın hediyesi olduğu için atamıyorum, s ağ eli min 
ortaparmağ ına sızan mürekkep lekesini bir hafta çıka -
ramıyorum yıkamakla. Üstelik mürekkep damlatıyor olma dık 
yerde. Fakat, ben talihsizin biriyim muhterem efendim: Başka 
kalem bulamadığım için kırmızı tükenmezle devam etmek 
zorunda kaldım mekt ubuma. Ne diyeceğimi bilemi yorum. 
Hep küçük dertler değil mi? Fakat, küçük bir köpe ğim var - 
hayır, bunu daha sonra yazmak istiyorum. Doğrusunu 
isterseniz nerede kaldığımı da unuttum. Yazdıklarımı okursam 
da size bu mek tubu göndermeye cesaret edemeyeceğ imden 
korkuyorum. Önün için, kaldığım yerden değil, kalmadığım 
yerden devam ediyorum. Bilmem dikkat ettiniz mi -bazı 
arkadaşlar etmişler - tuhaf sözler etmesini (komik sözler belki 
de - fakat nedense bu 'komik' kelimesini pek sevmem de, dilim 
varmadı.) bira z bilirim. Bizim çocuklara - arkadaşlar demek 
istiyorum, evli değilim - fıkralar anlatı rım. Anlatışımı 
beğenmeseler de, oldukça gülerler. Size de inşallah bir kahve 
içmeye geldi ğimde anl atırım. Kahve iç mek, sözün gelişi tabii. 
Aslında, si zinle uzun uzun k onuş mak, size bütün dertlerimi 
anlatmak isterdim. Aslında...  çok yal nız bir insanım efendim . 
Arkadaşları n yok m u? di yeceksiniz. Onlara arkadaş demek 
gerekirse, var! Fakat, ev de oturup dertleşmesini bilmezler; ille 
de bir yere gidilecek, meyhaneye filan. Bi r kere dokunuyor; 
ayrıca, dumandan ve havasızlıktan rahatsız oluyorum. Sonra 
-biliyorsunuz - biraz zayıfım: Bir yetmiş boy, ell i iki kilo. Bir