İki tekerlekli camız, yani manda arabalarına rastlanırdı şeh­
rin dar sokaklarında. Tahıl taşıyan bu arabalardan başka bir 
de faytonlar vardı, ama fiyatları on ile yirmi beş kuruş ara­
sında değiştiği için bunlar pahalı taşıtlardı; öyle herkes fay­
tona binemezdi. Şehrin en lüks binek aracı da K 12 Öğretmen 
Okuhı’nun katırla çekilen yaylı arabasıydı. Adana’nın tek si­
neması olan Türk Ocağı Sineması'nda sessiz filmler oynatı­
lırdı. Salonda bir de piyano vardı. Sinemada kız öğrencileri 
ve kadınlan görmek mümkün değildi. Mustafa da bir gün si­
nemaya gitmek istemişti. Babası bundan hiç hoşlanmadı; fa­
kat sinema da evlerinin karşısındaydı. Her gün önünden ge­
çerken içi giderek bakıyordu Türk Ocafı’na Mustafa. Sonun­
da babası onun da bir kere gitmesine izin verdi, ama Musta­
fa gene sinema diye tutturunca sinirlendi. Mustafa İran, ba­
basının cevabını sık sık tekrarlamaktan çok hcşlanırdı: "Oğ­
lum, bir defa gidersin; ışık nereden geliyor, perdeye nasıl ak­
sediyor öğrenirsin. İkide birde gitmenin ne âlemi var!' Hüse­
yin Avni Bey büyük oğlunun bu hevesinden de hiç hoşlanma­
mıştı: "Sinemaya durmadan giden insan sonunda ne olur? 
Sonunda sinemada gazozcu olur, başka bir şey olmaz."
Sıcak yaz günlerinde Adana’da gazozdan başka içecek bir 
şey bulunmazdı. Ağzı bilyalı bu gazozu da herkes içemezdi; 
çocukların ‘gazuz, gazuz!’ diye bağırarak sattıkları bu bula­
nık renkli sıvı da çok pahalıydı çünkü: tam yüz paraydı şişe­
si. Aslında o zamanlar Adana’da içilen bütün sular bulanıktı. 
Karanlığa doğru, mandalar çekildikten sonra, bulanık dere 
suyu alınır ve bira 2 durulması beklendikten sonra içilirdi. 
Çocuklar meyve olarak da şekerkamışından başka bir şey 
bilmezlerdi. Şekerkamışını toprağa dikerek oyun oynarlardı 
aralarında: bunları yıkmadan bıçakla en çok kim vurursa 
oyunu kazanırdı. Evet, çocukların çoğunda bıçak vardı. Mus­
tafa İnan’ın ortaokuldan sınıf arkadaşı Seniha Hanım (Müri- 
doğlu) da bu kamalı çocukları hatırlıyor; hatta bir keresinde
40