KADERİN CİLVESİ 323 
lamak zorunda kaldığım için ne kadar üzüntülü ve mutsuzum 
bilseniz. * 
— Meselenin şakaya ve hiç bir türlü uydurmaya tahammü­
lü yoktur. Meram şaka ise sizi ciddîliğe davet ederim. 
— Efendimiz gibi muhterem bir kişi ile ilk tanıştığım gün­
de latifeye kalkışacak kadar terbiye düşkünü, hafifmeşrep bir 
kimse değilim. 
— Bu sözleriniz şakadan başka ne ile yorumlanabilir? 
— Efendim, inayet buyurunuz. Bu sırrın bu ana kadar siz­
ce bilinmeyen tafsilâtı sırasiyle birer birer anlatacağım. 
— Ailemin anlatılmaya muhtaç, gizli kapaklı hiç bir köşesi 
yoktur. Avuç içi gibi her şeyimiz açık ve temizdir. 
— Bundan benim de hiç kuşkum yok. Ama efendim, rica 
•ederim, merhamet buyurunuz. Bu sırrın sizden daha uzun bir 
•süre gizli kalması maazallah akla fikre gelmedik kötülükler 
doğurabilir. Çünkü 5:- her türlü düşüncenin üstünde bir önem 
taşımaktadır. 
Dinarì İzzet Efendi bir sigara seçmeğe uğraşır gibi uzun 
uzun tabakasını karıştırarak: 
— Aman Allahım neler işitiyorum? 
— Bunları size duyurmağa aracı oluşumdan dolayı çok 
üzüntülüyüm. Ama ne çare ki, tabiat bizi bunu söylemeğe zor­
luyor. Çok gerekli bir açıklama ihtiyacı duyuyoruz. Bu sırrıı 
baskısı altında ezilip mahvoluyoruz. 
Kaynanam kucağında mızmızlanan çocuğu hoplatarak: 
— Ah Efendi Hazretleri, bugüne kadar sustuk. Fakat bu 
•susuş bize çok pahalıya mal oldu. Artık bıçak kemiğe dayandı. 
Kocakarının çene zembereği boşanmak üzere iken keskin 
bir işaretle onu susturmağa uğraştım. 
İhtiyar adam şimdi yarı alaylı bir tevekkülle: 
— Peki dinliyorum. Benim haberim olmadan yabancıların 
mahremliğine düşen ailemizin bu önemli sırrı neymiş? Söyle­
yiniz. 
— Efendim, sülâlenize mensup bir çocuk var. 
Dinarì İzzet Efendi bu sözümü kelimeler üzerinde dura 
dura bir şiir okur gibi ağır ağır tekrar etti: 
— Sülâlemize mensup bir çocuk var?