mi bırakarak, tekrar mutfağa gittim. Eskisine nisbetle daha
çok yedim. Yani, bir örnek vermek gerekirse: ilk gittiğimde,diyelim, beş birim yemişsem, ikinci gidişimde, sekiz birimfilan yemiştim. Fakat bu oburluk, beni tıkayacak yerde, büs-bütün acıktırdı. Artık yerimde duramaz olmuştum. Mutfak-la divandaki yerim arasında -tabir caizse- mekik dokuyor-dum; bir heyecan ağı örüyordum. Dolapları, rafları, anne-min misafirleri için kurabiye, bisküvi, şeker, çikolata ve fin-dık sakladığı büfe gözlerini, gardrobu ve orada özellikle, ba-bamın ceketlerinin asıldığı bölmenin arkasında, karanlıkolup da annemin görmeyeceğimi zannettiği yeri altüst edi-yor, durmadan atıştırıyordum. O duruma gelmiştim ki, ne-redeyse, babamın, siyah elbisesinin yeleğinin alt cebindekianahtarı alıp, özel dolabında sakladığı siyah havyarı bile yi-yecektim. Bu son arzumun dehşeti ve imkânsızlığı, çılgıncatutkularımın beni nereye götürdüğünü anlamamda başlıcaamil oldu; işte, ancak o zaman kendime geldim ve bende birgariplik olduğunu sezmeye başladım. Bu duygu, muhakkak,bedenî açlıktan öte, tanımadığım bir şeydi. Evet! Bu, maddibir açlık olamazdı; çünkü maddeler dünyasının elemanlarıy-la tatmin olmuyordu. Peki, ama neydi? Basit bir ‘olmayanaergi’ metoduyla, bunun manevi açlık olduğu neticesine var-dım. Evet! Bu, manevi bir açlıktı; bu, ilim açlığıydı. Bu açlık,beni bir hafiye gibi takip eden yüksek düşüncelerimin, tat-min edilemeyen ilmî emellerimin verdiği açlıktı. Artık daya-namıyordum. Gözüm, çevremde hiçbir şeyi görmüyordu.Kâğıt kalem aldım. Divandaki yerimi süratle terkederek,masanın sert iskemlesine oturdum. Ne yaptığımı bilmeden,kâğıdın üstüne önce bir koordinat eksen takımı çizdim. El-lerim bana itaat etmiyordu. Sanki, görünmez bir kuvvetintesiriyle bilmediğim bir yörüngenin üstünde hareket ediyor-dum. Silkinip, kendime gelmeye çalıştım. Acaba biraz dahayemek mi yeseydim? Fakat, karnım o kadar şişmişti ki, bu
70