FAKİR BAYKURT
 
401
 
 
«Biz hırsız
lık yapıyoruz! Bu üzümler haram! Yoldaki yolcuları 
günaha mı sokalım?» deyip gelinleri susturuyordu.
 
Kağnılar evlerin önüne çekildikten sonra da yatmadılar. Bastılar 
üzümleri, şıralıklara, sıktılar, çiğnediler.
 
Sabah olduğunda tavalarda pekmezler kaynıyord
u.
 
Kadınlar ellerinde «kürek», habire karıştırıyorlar, savuruyorlar, 
köpük alıyorlardı.
 
Şaraplık şıralar da küplere testiler doldurulmuştu. Mayaları 
katılmış, testiler, küpler yerlerine yerleştirilmişti.
 
*
 
**
 
Kır Abbas, hayatta, keçenin üstünde ikindiye ka
dar yattı. Uyudu, 
düşündü. Gene sus pus bir adam oldu. Sordular söylemedi. Baktılar, 
bakmadı. Torunları gelip sakalını bıyığını tuttular, kıpırdamadı. Bir ara 
Yusuf’u çağırdı yanına:
 
«Bana bir cıgara ver!» dedi.
 
Aldı sigarayı, yaktı, iki üç sordu, parmağın
ın ucuyle hayata fırlattı: 
«Zivt gibi acı!» dedi. «Ayağını bas da eziver şunu, evi mevi yakmasın 
aman oğul...»
 
Cennet karı:
 
«Domaştı gene! Dikti kafayı yere! Kimbilir ne domuzluklar 
düşünüyor! Ne videlidir, ne fenlidir 0000!» dedi. «Sakın üstüne varalım 
de
meyin aman!»
 
Tam ikindi vakti kalktı. Tahta nalınlarını taktı ayaklarına. 
Başındaki poçuyu düzeltti. Değneğini, torununu aldı, indi 
merdivenlerden. Yeşer’i sıkıca tutmuştu. Kaçırır gibi çekiyordu 
kolundan.
 
Senem bağırdı ardından:
 
«Buba nere gidiyorsun, 
Yeşer’i nere götürüyorsun?»
 
Karşılık vermedi. Yusuf, Cennet, hepsi baktılar ardından...