"İzi doğrulttum kumandanım, akşama kalmaz alıcı kuşu 
bulurum."
Ali onun olup biteni Yüzbaşıya söyleyeceğini sanıyordu. 
Yel Musaysa göz ucuyla ona bakıyor. Oturdular, közlerin üs­
tünde et pişirmeye başladılar. Yel Musanm her şeyi çabuk. Ça­
buk yürüyor, çabuk yiyor, çabuk pişiriyor. Öyle bir çabuk ko­
nuşuyor ki... Sözcükler ağzından yuvarlanıyor. Yemek yerken 
Ali de ona uymaya çalıştı. Lokmaları çiğnemeden yutuyor.
Yel Musa lokması ağzında ayağa fırladı:
"Bin bereket," dedi. "Sofranıza Halil İbrahim bereketi. Zi­
yade olsun."
Yola düştü, yürüdü. Topal Ali de arkasından yola düştü 
ama, ona yetişinceye kadar kan ter içinde kaldı:
"Ne koşuyorsun?" diye bağırdı. "Arkandan atlı gelmiyor 
ya! Kelle mi götürüyorsun ulan? Azıcık yavaşla da yetişeyim."
Olduğu gibi toprağa çıkmış izin yöresinde Musa birkaç kez 
döndü, sonra başladı yürümeye. Beş adım ötede gene öyle ka­
lıp gibi bir iz gördü. Yosun tutmuş, göbeğe kadar gelen bir ka­
yanın dibindeydi iz.
Sonra gölgeler büyüdü. Gölgeler geldi gitti. Güneş parladı. 
Musamn çorapsız ayağının üstünden, şalvarla ayakkabı arası, 
kırışmış, yırtılmış, kan kurumuş, çırılçıplak... Yel Musa iki bük­
lüm oluyor, doğruluyordu. Bir ak taşm dibinde durdu. Ak taşm 
üstünde bir küçücük çam bitmişti. Ne toprak, ne bir şey. Çamın 
kökleri dışarda. Ak taşı bir iyice kavramış. Musa hızla koyağı 
geçiyor, aşağılara iniyor. Bu gece candarmalar Kesme köyünde 
geceleyecekler. Yüzbaşı, "İzciler başı sizi orada bekleyeceğiz. 
Bir iz bulursanız bize haber verirsiniz," demişti.
Yüzbaşı hiç aldırmıyor. İnce Memedi bulmak gayreti sana 
mı düştü köpek?
Ali aşağüara, köye doğru inen izleri süren Musanm önüne 
geçti, gözleri kan çanağına dönmüştü.
"Musa," dedi, "dinle beni. Dinle Musa. İz ormana gidiyor. 
Bu izin yönü doğru ormana. Yoksa İnce Memed seni çont eder 
diye korktun da yanlış iz mi sürüyorsun?"
Yel Musa karşılık vermedi. Değneğini toprağa oyulmuş bir 
çizginin üstüne koymuştu. Yürüdü.
215