ni ve mükemmeliyetini bütünüyle içinde duymasına rağ men yer yer bazı mısra ve 
kelimelerin eksik kalmasını, daha sonra aklının İ pek'te ve geç kaldığ ı yemekte 
olmasıyla ve bir de aş ırı mutlulukla açıklayacaktı. 
Şiir bitince aceleyle lobiden otel sahiplerinin küçük dairesine geçti. Burada 
yüksek tavanlı geniş  bir odanın ortasına kurulmuş  sofranın baş ında, iki yanında 
kızları Kadife ve İ pek, Turgut Bey oturuyordu. Masanın bir kenannda baş ındaki 
şık, mor örtüden Ka-dife'nin arkadaş ı Hande olduğ unu Ka'nın hemen anladığ ı bir 
üçüncü kız vardı. Onun karş ısında gazeteci Serdar Bey'i gördü. Birlikte olmaktan 
çok mutlu gözüken bu küçük kalabalığ ın önündeki sofranın dağ ınıklığı ve tuhaf 
güzelliğ inden, hızla arkadaki bir mutfağ a gidip gelen Kürt hizmetçi Zahide'nin 
mutlu ve becerikli hareketlerinden Turgut Bey ve kızlarının akş amlan bu sofrada 
uzun uzun oturmayı alış kanlık haline getirdiklerini hemen hissetti. 
"Bütün gün sizi düş ündüm, bütün gün sizi merak ettim, nerede kaldınız?" dedi 
Turgut Bey ayağ a kalkarak. Birden Ka'ya öylesine yakınlaş arak sarılmış tı ki Ka 
onu ağlayacak sandı. "Her an çok kötü ş eyler olabilir," dedi trajik bir edayla. 
Turgut Bey'in kendisine gösterdiğ i yere, masanın onun tam karş ısındaki öteki 
ucuna oturduktan, önüne konan sıcak mercimek çorbasını heyecanla kaşıkladıktan 
ve sofradaki diğ er iki erkek rakı içmeye baş ladıktan sonra kalabalığ ın ilgisi 
bir an kendisinden hemen arkasındaki televizyon ekranına kayınca Ka uzun 
zamandan beri yapmak istediğ ini yaptı ve lpek'in güzel yüzüne doya doya baktı. 
O anda hissettiğ i geniş, sınır tanımaz mutluluğ u daha sonra defterine 
ayrıntılarıyla yazdığ ı için ne hissettiğ ini tamı tamına biliyorum: Kollan 
bacakları mutlu çocuklar gibi durmadan oynuyor, az sonra İ pek ile onu 
Frankfurt'a götürecek trene yetiş mek zorundaymış lar gibi sabırsızlıkla 
kıpırdanıyordu. Turgut Bey'in kitaplar, gazeteler, otel defterleri ve faturalarla karmakarış ık çalış ma masasının üzerindeki abajurdan vuran ış ığın bir 
benzerinin, çok yakın gelecekte îpek'in yüzüne Frankfurt'ta birlikte mutlulukla 
oturacakları küçük dairedeki kendi çalış ma masasının üzerindeki abajurdan 
vuracağını hayal etti. 
120 
- Akşam Yemeğ inde Aşk, urtunmek ve ıntınar Üzerine ¦ 
Hemen sonra Kadife'nin kendisine baktığ ını gördü. Ka ile göz-göze gelince ablası 
kadar güzel olmayan yüzünde bir an bir kıskançlık ifadesi belirir gibi oldu, ama 
Kadife sırdaş ça bir gülümseyiş le bunu bir anda saklamayı baş ardı. 
Sofradakiler, ara ara açık televizyona göz ucuyla bakıyorlardı. Millet 
Tiyatrosu'ndaki gecenin naklen yayınma yeni baş lanmış, Ka'nın ilk gece otobüsten 
inerken gördüğ ü tiyatro kumpanyasından upuzun boylu, değ nek gibi bir oyuncu, bir 
sağa bir sola eğ ilerek geceyi sunmaya baş lamıştı ki birden Turgut Bey elindeki 
kumanda aletiyle görüntüyü değ iştirdi. Ne olduğ u anlaşılamayan, beyaz benekli, 
bulanık, siyah beyaz bir görüntüye uzun uzun baktılar. "Baba," dedi İ pek. "Niye ş imdi bunu seyrediyorsunuz?" 
"Kar yağ ıyor burada..." dedi babası. "Hiç olmazsa doğ ru bir görüntü, gerçek bir 
haber. Herhangi bir kanala uzun uzun bakmanın gururumu kırdığ ını da biliyorsun." 
"Kapatın o zaman televizyonu lütfen baba," dedi Kadife. "Burada hepimizin gururunu kıran bir baş ka şey yaşanıyor." 
"Misafirimize anlatın," dedi babası mahcubiyetle. "Onun bilmemesi beni huzursuz ediyor." "Beni de," dedi Hande. Öfkeli, olağ anüstü güzel, kocaman kara gözleri vardı. 
Hepsi bir an sustular. "Sen anlat Hande," dedi Kadife. "Bunda utanılacak bir ş ey yok." 
"Tam tersi, utanılacak çok ş ey var ve bu yüzden anlatmak istiyorum," dedi Hande. 
Bir an yüzü tuhaf bir neş eyle ışıdı. Hoş  bir hatırayı anar gibi gülümseyerek, 
"Bugün arkadaş ımız Teslime'nin intiharının kırkıncı günü," dedi. "Teslime 
aramızda dini için, Allah'ın sözü için mücadele eden en imanlı kızdı. Onun için başörtüsü yalnız Allah sevgisi değ il, kendi imanı ve onuru da demekti. Kimsenin 
aklına gelmezdi onun intihar edeceğ i. Okulda hocaları, evde babası ona baş ını