onu mutlaka Taciser Hanimin yanına İsviçre'ye yollamak." 
Leylâ'nın o tombul oğlunun da orada olacağını aklından geçirdi. 
"Ama ya razı olmazsa?" Bunu düşünmek cinlerini başına çıkardı. 
Küçük, hızlı adımlar atarak bahçede dolaşıyordu. "Şu evin içinde 
huzur istiyorum, ama onu bunlann yüzünden..." Refik'i hatırladı, 
daha da öfkelendi. Aklına Ziya'nm mektubu geldi. "Razı olmazsa 
ben ona yapacağımı bilirim! Nedir bu evin hali. Şu çiçeklere 
bak solmuş!" Demin içine bahar kokusunu çekerken gördüğü 
yeşilliklerin yerinde sarı, ölü, yoz otlar gördü. "Bir bahçıvanı 
idare edemiyorlar..." Cevdet Bey'in ölümünden az önce yetiş­
tirmeye başladığı o tuhaf isimli tuhaf çiçeklere baktı. Nigân 
Hanım onları kendi eliyle suluyordu. Birden bir haksızlığa 
uğramış gibi oldu: Babası hiç olmazsa evin içinde istediği düzeni, 
rahatı buluyordu. Metresini aklına getirdi ve haksızlık duygusu 
dengelendi. "İnsan başka yerde huzuru aramaz da ne yapar?" 
diye söylendi. Kerimanin, Nermin'in o büyük ve gururlu ağzına 
hiç benzemeyen küçük ve sevimli ağzı, çenesi aklına geldi, 
neşelenir gibi oldu. Sonra Ayşe'yi gördü. Suratını asmış yürü­
yordu, ama gözü yaşlı değildi galiba. Kızkardeşinin çirkin ol­
duğunu aklından geçirerek, "Ah aptal, aptal kanıverdi hemen!" 
diye söylenip ona doğru yürüdü. Hasır koltuklara birkaç adım 
kala kızkardeşinin yüzüne dikkatle baktı ve umduğu gibi göz­
lerinde, yaş ya da korku değil, belli belirsiz bir meydan okuma 
gördü. 
"Neredeydin?" dedi ve ilk sözünün böyle soğuk ve anlamsız 
olmasına şaştı. 
"Odamdaydım!" dedi Ayşe. Yüzündeki meydan okuma ke­
sinleşti: "Kitap okuyordum!" 
"Ders kitabı mı? Hayır, tabii, değil mi? Oku, ama yalnızca 
okumak marifet değil!" Kendi sesini duydukça öfkeleniyor­
du... 
Ayşe bütün bu sözlerin nereye varacağını bilen, kendinden 
emin bir tavırla ağbisine bakıyor, susarak bekliyordu. Böyle bir 
güven ve meydan okuyuş alışıldık bir şey değildi onda. 
"Sözü uzatmayacağım!" dedi Osman. Yüzünü ekşitti: "Gene 
o kemancı çocukla görmüşler seni!" Nermin'e ve Nigân Hanım'a 
bakıp ekledi: "Dildade Hanım'la Leylâ Hanım görmüş!" Hasır 
313