kemerlerinin alt ından, İbrahim Pa şa'n ın saray ının ve yüzlerce kere resmetti ğim y ılanl ı sütunun ve hep ba şka türlü 
resmettiğimiz ç ınar ağacının yan ından At Meydan ı'na ç ıkıp sabahlar ı içlerine giren serçelerle saksa ğanlar ın c ıvıl 
cıvıl ötüştükleri kestane ve dut a ğaçlar ının alt ından geçtim. 
Nakkaşhanenin a ğır kap ısı kapal ıydı. Ne kap ıda ne de yukar ıdaki kemerli revak ın alt ında kimse vard ı. 
Çırakl ık y ıllar ında s ıkıntıdan patlad ığımız zaman a ğaçlar ı seyrettiğimiz küçük pencerelerin kapal ı kepenklerine 
ancak bir an ve tela şla bakabilmi ştim ki, biri durdurdu beni. 
Kulak t ırmalayan c ırlak ve tiz bir sesi vard ı. Elimdeki kabzas ı yakutlu ve kanl ı hançerin kendisinin 
olduğunu, yeğeni Şevket'in anas ıyla birlik olup evinden çald ığını söyledi. Bu da benim, gece evini bas ıp 
Şeküre'yi kaç ıran Kara'n ın adamlar ından oldu ğumu kan ıtlıyormuş. Kara'n ın nakkaş dostlar ını ve nakka şhaneye 
geleceğini de biliyormu ş bu çok bilmi ş cırlak sesli öfkeli adam. Tuhaf bir k ırm ızıyla p ırıl p ırıl parlayan uzun bir 
kılıcı ve nedense benden almaya karar verdi ği pek çok hesab ı, bir o kadar da anlataca ğı hikâyesi vard ı. Bir 
yanl ışlık olduğunu söyleyecektim belki,  ama yüzündeki inan ılmaz öfkeyi gördüm. Nefretle beni öldürmek üzere 
bir hamle yapaca ğını da gördüm yüzünde. "Aman dur" diyebilmek isterdim. 
O hamleyi yapm ıştı bile. 
Ben ise hançerimi bile do ğrultamad ım da ç ıkınlı elimi kald ıra-bildim.