deymiş; aynı odada bulunuyorlarmış. Hatırladınız mı asteğ-
men, yedek asteğmen Selim Işık. Uzun boylu, zayıfça. Siyahsaçlı. “Onları bilemeyeceğim işte. Her yıl gelirler. Bir sürüasteğmen. Az da kalırlar. Biliyorsunuz canım; siz de askerlikyapmışsınızdır.” Gözlerini çelik dolaba dikti: “Sağ olsun, Re-fik Sorgan Albay , o zaman binbaşıydı. Sizden iyi olmasın çokiyi adamdır. Allah selamet versin, bir gün dayanamadı, ‘Buasteğmenler nerede?’ diye bir bağırış bağırdı koridorda: he-pimiz odalarımızdan fırladık. ‘Bu kadar ivedi iş varken nere-ye gidiyor bunlar?’ diye tepiniyordu. Fen memuru biri vardı.Fen memuru dediniz de aklıma geldi. Uzun kır saçlı biri.Başını kapıdan çıkarıp ‘Vazifedeler binbaşım,’ dedi. ‘Ben va-zife mazife bilmem. Yarın sabah hepsini istiyorum.’ Allah si-zi inandırsın, ertesi sabah hepsi gelince, değil masa, otura-cak iskemle bulamadı çocuklar. Bir kısmı ayakta kaldı. Öğ-leye kadar, koridorda dolaştılar, kapıların önüne dikilip dur-dular. Refik Binbaşı geçerken, hepsi korkuyla odalara sığını-yordu. Ayakta, ellerinde evraklar... biz, hiçbir şey olmamışgibi.... Dur yahu! Bu uzun saçlı fen memuru, senin aradığınadam olmasın? Tamam! elbette.” Anlayışla gülümsedi: “Sü-leyman Kargı tabii. Feylesof Süleyman. Nereden nereye?Feylesof Süleyman, derdik ona. Boş zamanlarda durmadankitap okurdu ve yazardı.” T urgut’un yüzü aydınlandı. YeniHarman paketini uzattı ihtiyar görünüşlü memura. Daha da-ireye girer girmez ihtiyarlıyorlar. “Şimdi nerede?” diye sor-du. “Etlik’teki yeni binada onlar. Kısım şefi oldu. Çalışkançocuktur. Benden selam söyleyin. İbrahim Gülerce dersiniz.Sarı İbrahim deyin, o anlar. Nasıl oldu da hemen hatırlaya-madım? Halbuki..” Güneş ışığı altında tozluymuş gibi duransarı kirpiklerini kırpıştırdı. “Süleyman Kargı ya..” Artık üçgün kendine gelemez. T urgut, adamı kendi haline bıraktı.
“Selim Işık... okuldan... arkadaşım...” T urgut kelimeleri
bulmakta güçlük çekiyordu. Merdivenleri koşarak çıktığı
104