luk yaparak, hükümetimizin kanunlarım çiğneyerek, gücünüze 
güvenerek topraklarımdan çıkmadınız. Söyleyin, neden çıkma­
dınız? Bu mülk benim değil mi, tapusu elimde değil mi?"
Delici bakışlarım köylülerin üstünde gezdirdi. Köylüler 
susmuşlar, dalmışlar dinliyorlar, başkaca en küçük bir hareket­
te bulunmuyorlardı. Ali Safa, işte bu kötü diye içinden geçirdi. 
Bu işte bir bokluk var.
Şefçe Kahya:
"Senin değil yavrum, Ali Safa Efendi. Bu mülk bizim, bu 
köy bizim, bu yurt bizim kışlağımız dedemizin dedesinden bu 
yana. Sen nereden çıktın? Tayfun Bey olmadan sen neredeydin 
yavrum?"
Eli arkasmdaydı. Daha fazla konuşmadı, arkasındaki elini 
çözüp galyenini ağzına yine yerleştirdi, gidip gelmeye başladı.
Ali Safa Bey bunu hiç beklemiyordu. Şefçe Kahyanm bu 
davranışı onun öfkesini, öfkesiyle birlikte korkusunu da bir kat 
daha artırdı:
"Söylemesi benden," diye bağırdı. "Yüz elli yıllık şeceresi 
olan atımı Yobazoğluna vererekten bu topraklan alan ben değil 
miyim? Bu topraklar benim hakkım değil de köylünün yansı 
neden bıraktı da köyü gitti? Yobazoğlu neden gitti?"
Gidip gelmekte olan Şefçe Kahya gene zmk diye durdu. 
Bükülmüş belini doğrulttu, bir an dimdik durdu:
"O gidenler," diye bağırdı, "o gidenler sütü bozuklardır. 
Korkularından gittiler. Yobazoğlunu da öldürünceye kadar 
dövdürdün. Garip bir kızılbaş, dayanamadı da kaçtı:
Ali Safa:
"Sen kaçma," diye bağırdı. "Var sen kazık çak şu dünyaya. 
Topraklarıma çiftlik kur. Zeytin ağacı dik ki meyvelerim yiye- 
sin."
"Kaçmam," dedi Şefçe Kahya. Kaim dudaklan titriyor, kö­
pürmüş gibi ağzmdan, deve ağzından saçılır gibi köpükler saçı­
lıyordu.
Gidip geliyor, gidip gelirken durmadan içinden konuşu­
yordu. Alsın Koca Osman, boynu uzun Seyfali, kara gözlü Fer­
hat Hoca! Hiçbirisi böyle aslanca konuşabilir mi Ali Saf anın 
karşısında, deyin bakahm, konuşabilir misiniz? Vallahi, zaten
372