evlenen bir çift arkadaşımız da katılmış tı bize. Yeni 
evlendikleri için, eğlence olsun diye, onlara tekne­
de her gece farklı bir nikah kıymıştı k. İlk gün imam 
nikahı, ertesi gün Yahudi nikahı, sonra Rum nika­
hı gibi. Ben kız annesi olmuşt um, kendimi rolüme 
öylesine kaptırmışım ki, teknedekiler bir ara tiyatro 
eğitimi aldığımı zannetmişler di. Oysa ben sadece 
babaannemi taklit ediyordum. Konuşmasını, duru­
şunu, bakışını. İyi taklit yapardım, severdim de tak­
lit yapmayı . 
Bir keresinde de 1984 yılıydı galiba, Muğla'da 
altmış kadar lepralı hasta var diye haber geldiydi, 
Ayşe Yüksel ve Tülay hemşireler, iki de stajyer kız 
öğrenciyle birlikte gittiydik tarama yapmaya. Yanı­
mızda bir de Bursa'dan Prof. Hamdi Hoca vardı. 
Sağlık Müdürü bize Devlet Hastanesi'nin doğum 
servisinde yer ayarlamış, kalmamız için. Hamdi Ho­
ca da bizlerle mecburen doğumhanede kalacaktı . 
İşimiz bitti, akşama doğru ambulansı andıran 
bir araçla hastanenin doğum servisinin önüne gel­
dik. Üzerimde her zaman giydiğim tarzda, bele 
oturmayan bol bir elbise vardı, birden aklıma bir 
şaka yapmak geldi, kızlara da söyledim, biri araba­
dan inerken acil doğum var diye bağırmaya başla­
dı. Tülay'la Ayşe kollarıma girdiler, ben sancılı ka­
dın rolü yapıyoru m, yavaş yavaş yürüyerek servise 
geldik, hastabakıcılar koşuştu, beni hemen bir ya­
tağa yatırdılar. Hep doğuran kadınlarda izlediğim 
gibi, kaıyolanın demirlerine yapışıp kıvranmaya 
167