Sonra Refik ile Perihan da kalktılar. Perihan'ın şişkin karnını 
görünce Muhtar Bey endişelenir gibi oldu. Muhittini görünce 
de, galiba, canı sıkıldı. Ama Ömer'e de aynı huzursuz bakışla 
bakıyordu. 
Ömer ona sevimli gözükmeye çalışarak: "Efendim, biz kal­
kıyoruz," dedi. "Arkadaşıma gidip biraz oturacağız!" 
"Niye? Burada da oturabilirdiniz!" dedi milletvekili, ama uyku 
akan gözleri başka şey söylüyordu. 
Ömer birden böyle yapması gerektiğini düşünerek önce 
milletvekilinin, sonra Cemile Hanimin ellerini öptü, çok 
duygulanan milletvekili de Ömer'e sarıldı. Sonra kızını öpüp 
okşamaya alışkın olan bir babanın rahatlığıyla Nazlı'yı öptü. 
Ömer'e döndü: 
"Yarın geliyorsun değil mi? Ben hemen Ankara'ya dönüyorum. 
Demiryoluna gitmeden önce seni görmek isterim!" 
Ömer: "Geliyorum tabii, efendim!" dedi. Nazlı'ya baktı. Onunla 
aralarında geliştirdikleri bir yakınlık ve sevgi işareti olsun da 
kimseye farkettirmeden selâmlaşabilsinler istedi, ama böyle bir 
şey yoktu. Yalnızca birbirlerine baktılarTÖmer Nazlı'nın yeşil 
ve uzun elbisesini gülünç bulmaktan korktu. Sonra başka 
şeylerden, hırsını kaybetmekten, aile hayatının içinde kaybol­
maktan, günlük hayat ile yetinmekten de korktu. 
Ayazpaşa'dan Taksim'e kadar yürüdüler. Muhittin en önde 
tek başına yürüyor, çevresini dikkatle inceliyordu. Refik ile 
Perihan kolkolaydılar. Ömer onlann bir adım arkasından geliyor, 
bir kolkola yürüyen çifte, bir geniş lacivert göğe bakıyordu. 
Yokuşun ortasındaki yeni açmış ağaçların dallarıyla gök par­
çalanmıştı. Ömer: "Ben hırslı mıyım? Eski tutkularımdan bir 
şey kaybettim mi?" diye düşündü. 
Nişantaşı'ndaki evin boş salonuna yerleştikten, Perihan yukarı 
çıktıktan sonra bunu Muhittin'e sordu. 
"Evet, bugün ben de bunu düşündüm!" dedi Muhittin. "Eskisi 
kadar hırslı bulmuyorum seni. Bir yıl önce, Kemah'a gitmeden 
önce başka bir insandın!" 
"Yaa! Nereden anladın bunu?.." 
"Vallahi, insan böyle şeyleri nasıl anlar bilemiyorum. Belki 
şu nişanlanmadan, belki halinden tavrından..." 
196