runcu kelebeği, onun gözlerini sıvazlamasını, ince ayaklarım 
görüyordu. Kelebek de hiç uçmuyordu. Rahat, orada öyle du­
ruyordu. Kelebek de bir ara silindi. Her şey karman çorman ol­
du. Pembe bir böğürtlen çiçeğinde arıya benzer, uzun, çelik ye­
şili, sokan bir sinek kaldı. Sineğin mavisi gittikçe çelikleşiyor, 
parlıyordu.
"Öldürmeyin beni."
Muslu tabancasını çekti, Zeynelin kafasına iki el ateş etti. 
Zeynel olduğu yere devriliverdi. Süleyman da Ahmet de ikişer 
el ateş ettiler.
Turuncu kelebek tabancaların sesinden havalanmış, bir sı- 
ğırkuyruğuna konmuş, oradan da kalkıyordu. Konuyor kalkı­
yor, konuyor kalkıyordu. Sonra iyice havalandı, yükseğe, bük­
lüğün üstüne çıktı, yükselip alçalarak günbatıya doğru uçtu 
gitti.
Muslu:
"Geberdi," dedi.
Ahmet:
"İstediği buydu."
Süleyman:
"Yolcu yolunda gerek."
Bataklığın ucuna, çamurlu suyun kaynadığı yerin az ötesi­
ne bir derin çukur kazdılar, Zeyneli olduğu gibi çukurun dibine 
atıp üstünü toprakladılar.
Muslu:
"Önümüzdeki bahara biz bile bulamayız Zeyneli. Kaynar 
sular örter onu."
Yorgundular. Köye girdiklerinde ayakta duracak halleri 
kalmamıştı.
Muslu ince, uzun bir tazıya benziyordu. Azıcık kamburu 
çıkmış...
Süleyman Musluyu uyandırdı:
"Zorlu bir garbi esiyor, haydi geç kaldık Muslu," dedi.
"Ahmet nerede?"
"Burada, çardağın altında bekliyor," dedi Süleyman.
Muslu hemen uyandı, giyindi, yola düştüler.
311