ğıramaz, sabahlara kadar yontu yapamaz olmuştu. 
İçkisine, davranışlarına hatta bazen giyimine bile 
karışan biri vardı. Birliktelikler karşılıklı fedakarlık­
lar ve kısıtlamalar gerektiri yordu. O sanatçı, ben 
bilim insanı kişiliklerimizlc, başaramamıştık aynı 
evde huzur içinde yaşamayı . O gece anlaşamadık 
ama sabah, ayık kafayla kahvaltı masasında uzun 
uzun konuştuk. Evliliği yürütemeyen biz, birbiri­
mizi hırpalamadan ayrılmayı becerebilmeliydik. 
Her ikimiz de fazlasıyla mahzunduk ama geri dön­
medik. Verdiğim karardan vazgeçme ihtimalini or­
tadan kaldırmak için, ertesi gün bir kamyon tut­
tum, eşyalarımı kardeşlerimin birlikte oturdukları 
Şişli'deki apartman dairesine taşıdım. Kamyon ka­
pıdan ayrılırken, Cevdet'in, gözlerindeki yaşlara 
rağmen, rahat bir nefes aldığına emindim. Sanırım 
bu ayrılığa en çok üzülen Çağlayan oldu, bir de 
Çağlayan'ın kıyma ile beslemeyi hiç ihmal etmedi­
ği, tuvaletteki örümcek! 
Cevdet'ten, boşandı ktan sonra uzun zaman hiç 
haber almadım. Birkaç yıl sonra, bir gün hastanede 
odamda çalışırken Elazığ'dan bir telefon geldi. Ta­
nımadığım bir kişi yarı Türkçe, yarı Kürtçe, bana 
Cevdet hakkında bir şeyler söylemeye çalışıyordu. 
Aman Allahım Cevdet ölmüş! Cenazesini kaldırt­
mam için beni arıyorlarmış. İçime inanılmaz bir 
hüzün doldu. Hayatımdan rüzgar hızıyla geçip gi­
den, bu kimsesiz ve mutsuz adam için, gözlerim 
212