evi terk edemiyordu. 
Teyzesinin kar şısındaki koltu ğa oturup, koltu ğun yanındaki sehpan ın 
üstünde duran gazetelerden birini ald ı. Gazeteyi açmadan, teyzesinin so ğuk 
ve düşmanca uyar ısını duydu. 
—  Hüsrev Bey daha o gazeteleri okumad ı. 
Nermin, gazeteyi yeniden katlay ıp yerine b ıraktı. Dedesi, sabah 
gazetelerini kendisinden önce ba şka birisinin okumas ından hoşlanmazdı. 
Sinirli bir hareketle kalk ıp pencerenin önünde durdu. Teyzesinin kendisine 
baktığını hissediyor, ya şlı kadının nefret dolu bak ışları, etleri a şınmış 
kemikli bir el gibi ensesine dokunuyordu. Birden ba şını çevirince, 
Müberran ım gözlerim kaç ırıp başını önündeki Kuran- ı Ke-rim'e e ğdi. Nermin, 
teyzesini ürkütmenin keyfiyle pencereye dönüp gülümsedi ve teyzesinin 
bakışlarının düşmanca dokunu şunu yeniden hissetti. 
Biraz sonra, sabah yürüyü şünden dönen Hüsrev Beyin bastonunun sesi duyuldu, 
Müberran ım telâşla toparlan ıp doğruldu. Hüsrev Bey, odaya girince hiç 
kimseye bakmadan do ğruca, daha önceden haz ırlanmış olan kahvalt ı masasına 
yürüdü. Müberran ım, yumuşacık bir sesle her sabah sordu ğu soruyu gene sordu: 
—  Çayı getirsinler mi Hüsrev Bey? 
Hüsrev Bey, Müberran ımm yüzüne bakmadan, "Evet," dedi. Soruyu kimin 
sorduğunun bile fark ında değilmiş gibiydi. Zaten, yaln ızca evin içinde 
değil, 
18 
koskoca yeryüzünde kendisinden ba şka birilerinin ya şadığının farkında 
değilmiş gibi davran ırdı, belki gerçekten de fark ında değildi. Her gün tak ım 
elbisesini giyer, kravat ını takar, kahvalt ıdan önce bahçede k ısa bir 
yürüyüş yapar, kahvalt ıdan sonra da salonda oturup tek tek bütün gazeteleri 
okurdu. 
Müberran ım, adımlarım sürüye sürüye mutfa ğa gitmiş, hizmetçilere çay ı 
getirmeleri için emir veriyordu. Nermin, masan ın başında sessizce oturup 
çayının gelmesini bekleyen dedesine bakt ı. Kafası pırıl pırıldı, 
kulaklar ının ve ensesinin üstündeki saçlar usturayla t ıraş edilmiş, beyaz 
bıyıkları özenle yukar ı kıvrılmıştı. Çoktan doksan ya şım geçen Hüsrev Bey, 
birçok Kafkasyal ı gibi doksan ya şındaki insanlar ı orta ya şlı olarak 
görüyordu. Bir keresinde babas ı Ner-min'e, Hüsrev Bey'in dedesinin yüz otuz 
dört yaşında öldü ğünü söyleyerek, "Bizim ailede erkekler uzun ya şar," 
demiş, sonra da kendi söylediklerini yalanlamak ister gibi elli iki ya şında 
ölmüştü. 
Hizmetçi çay ı getirince Nermin'le Müberran ım da masaya oturdular. Hüsrev 
Bey ağır ağır iştahla yiyordu. Büyük teyze kibar bir i ştahsızlıkla yaln ızca 
çay içiyor, yiyeceklere el sürmüyordu. Nermin, onun herkesten önce kalk ıp 
birşeyler yemi ş olduğuna emindi. 
Büyük teyze, birden çay barda ğını bırakıp, 
—  O karga gene geldi, dedi. 
Hüsrev Bey yava şça başını kaldırıp baktı, masada kendisinden ba şkalarının 
da olduğunu görmekten, s ıkılmış gibiydi, azarlayan bir sesle, 
—  Hangi karga? dedi. 
—  Benim gençli ğimde de buradayd ı, dedi teyze. Tan ıyorum art ık onu. Hep 
bizim bahçeye geliyor, gene geldi, demin cam ın kenarına kondu. 
19 
Nermin elinde olmadan öfkelendi. 
—  Kargay ı nerden tan ıyorsun teyze allaha şkına? Hepsi birbirine benzer. 
Büyük teyze ipek e şarbını düzeltti, duydu ğu nefreti, bir ho şgörünün alt ına