"Korkacak bir şey yok. Kara olmazsa biliyor musun, yerine sana kim baba olmak istiyor? Hasan amca! 
Hasan amca baban olsun istiyor musun?" 
"İstemiyorum." 
"O zaman, hadi benim güzel, ak ıllı Orhan' ım," dedim. "Sonra bak, ben de k ızacağım... Ağlarsan daha da 
kızar ım." 
Umutsuzluk ve uysall ıkla uzatt ığı küçük eline mektubumu katlay ıp katlay ıp s ıkıştırdım. Allah ım, hepsi bu 
yetimler ortada kalmas ın diye, sen yard ım et. Elini tutup kap ıya getirdim. E şikte son bir kere daha korkuyla bakt ı 
bana. 
Köşeme dönüp delikten, çekingen ad ımlarla sofaya geçti ğini, babamla Kara'ya yakla ştığını, durduğunu, bir 
an çaresizlikle öyle kalakald ığını, arkas ında beni arayarak deli ğe bir bak ış att ığını gördüm. A ğlamaya ba şlad ı. 
Ama son bir gayretle kendini Kara'n ın kucağına atmay ı da başard ı. Çocuklar ıma baba olmay ı hak edecek kadar 
kafas ı işlediği için Kara, kuca ğında neden a ğlad ığını bilmediği Orhan' ı görünce, tela şa kap ılmad ı da, çocu ğun 
avucunun içini yoklad ı. 
Babam ın şaşkın bak ışlar ı alt ında Orhan geri döner dönmez ko şup kucağıma ald ım onu, uzun uzun öptüm, 
aşağı mutfağa indirdim, a ğzını o sevdiği kuru üzümlerle doldurdum ve dedim ki: 
"Hayriye, sen çocuklar ı al da Kad ırga liman ına gidin de Kosta'n ın yerinden babam için çorbal ık kefal al ın. 
Al bu yirmi akçe, bal ıktan artan ıyla, dönü şte Orhan'a sevdi ği sar ıca incir ve dut kurusu al ırsınız. Şevket'e de 
leblebi ve cevizli köfter sucu ğunu. Akşam ezan ına kadar istedikleri gibi gezdir, ama dikkat et ü şümesinler." 
Hepsi giyinip ç ıktıktan sonra evin sessizli ği hoşuma gitti. Yukar ı çıktım, kay ınpederimin yapt ığı, kocam ın 
bana hediye etti ği aynay ı saklad ığım yerden, lavanta kokan yast ık k ılıflar ı aras ından ç ıkard ım ast ım. Uzaktan 
karşısına geçip bakarken, çok hafif bir şekilde k ıpırdan ırsam bütün gövdemi parçalar halinde aynada 
görebiliyordum. K ırm ızı çuhadan yele ğim iyi duruyordu, ama annemin kendi çeyiz sand ığından ç ıkard ığı mor 
gömlek de içimde olsun istiyordum. Sand ıktan, anneannemin kendi eliyle çiçek i şlediği fıstıki h ırkay ı da ç ıkar ıp 
giydim, ama olmad ı. Mor gömle ği giyerken ü şüdüm, ürperdim, benimle birlikte mumun alevi de ipince titredi. 
En üste içi tilki kürkü k ızıl feracemi giyecektim elbette, ama son anda fikir de ğiştirip, sofay ı sessizce geçip 
annemin verdi ği iyice bol ve uzun o asumani yün feraceyi sand ıktan ç ıkar ıp giydim. Ama o s ırada kap ıdan sesler 
duyunca bir an tela şa kap ıldım: Kara gidiyor! Hemen annemin eski feracesini ç ıkard ım, kürklü k ızıl feraceyi 
giydim: Memelerimi zorluyor, ama ho şuma gitti. En yumu şak, en beyaz ya şmağı takt ım, yüzüme iyice indirdim. 
Daha Kara Efendi ç ıkmam ıştı tabii, heyecandan yan ılm ışım. Şimdi ç ıkarsam, babama, çocuklarla bal ık 
almaya gitmi ştim derim. Merdivenleri kedi gibi indim. 
Kap ıyı, tık, ruh gibi örttüm. Avluyu sessizce geçtim, soka ğa ç ıkınca bir an durup gerisin geriye bakt ım 
peçenin arkas ından da, sanki ev bizim evimiz de ğilmiş gibi geldi. 
Sokaklarda kimsecikler yoktu, kediler bile. Tek tük kar at ıştırıyordu. Güne şin hiç uğramad ığı, terkedilmi ş 
bahçeye ürpererek girdim. Çürümü ş yaprak, nem ve ölüm kokuyordu, ama as ılm ış Yahudi'nin evinin içine girer 
girmez kendimi evimde sand ım. Burada cinlerin geceleri bulu şup, ocağı yak ıp aralar ında cümbü ş yapt ıklar ım 
söylerler. Bo ş evde ayak seslerimi dinlemek korkutucuydu: Hiç k ıpırdamadan bekledim. Bahçede bir k ıpırtı 
oldu, ama hemen sessizli ğe gömüldü her şey. Yak ınlarda bir yerde köpek havlad ı; bizim mahallenin bütün 
köpeklerini havlamas ından tan ırım, ama bunu ç ıkaramad ım. 
Sonraki sessizlikte şöyle bir, şey hissettim: Sanki evin içinde bir ba şkas ı vard ı da o kişi ayak seslerimi 
duymas ın diye yerimden hiç k ıpırdamadan duruyordum. Sokaktan konu şa konuşa birileri geçerken Hayriye ile 
çocuklar ı düşündüm; ü şütmezler in şallah. Ondan sonraki sessizlikte yava ş yavaş pişmanl ık kaplad ı içimi. Kara 
gelmeyecekti, ben bir hata etmi ştim, gururum daha fazla k ırılmadan eve dönmeliydim. Hasan' ın beni izledi ğini