mıyorum . 
Ne zaman bir yere veda etsem, bir parçam ı ge- 
ride bırakmış gibi oluyorum. Ama i şte ister Mar- 
co Polo gibi dünyay ı gezelim ister be şikten me- 
  
123 
zara ayn ı eve kaz ık çakalım, hepimiz için hayat 
doğum ve ölümler dizisi demek. Ba şlangıçlar ve 
sonlar. Bir an ın doğması için bir önceki an ın öl- 
mesi gerekir. Yeni bir "ben" için, eski ben'in 
kuruyup solmas ı gerekti ği gibi... 
Momostenango'dan ayr ılmadan evvel meditasyon 
yaptım, tefekküre dald ım. Seni dü şündüm, Bos- 
ton'daki yeni arkada şım! Her insan ın etrafında 
farklı renklerden bir hâle oldu ğuna inan ıyorum. 
Gözlerimi kapay ıp senin renklerini bulmaya ça- 
lıştım. Çok geçmeden üç hare belirdi: S ıcacık 
sarı, mahcup turuncu ve ketum metalik-mor. Ben- 
ce bunlar senin renklerin. Çok da güzeller. Hem 
ayrı ayrı, hem beraber. 
Guatemala'da son dura ğım Chajul isminde ufac ık 
bir kasaba. Burada evler kerpiçten, çocuklar ın 
gözleri kocaman ve kapkara. Bak ışları kendilerin- 
den yaşlı. Her evde her ya ştan kadın kilim örü- 
yor. Ben de bir nineden senin için bir kilim sa- 
tın aldım. Kadıncağıza, Bostonlu bir han ım için 
hediye ald ığımı, seçmeme yard ım etmesini söyle- 
dim. Bir süre dü şündükten sonra evindeki koca y ı- 
ğından bir parça çekti ç ıkardı. Yemin ederim, 
orada her renkten ve desenden elliden fazla kilim 
depolanm ıştı ama yaşlı kadının senin için seçti- 
ği kilimde yaln ız üç renk vard ı: Sarı, turuncu ve 
mor. Garip bir tesadüf de ğil mi, tabii kâinatta 
"tesadüf" diye bir şey varsa... 
Bizim sanal âlemde kar şılaşmamızın da bir te- 
sadüf olmayabilece ğini hiç dü şündün mü? 
Sevgilerimle, 
Aziz 
  
124 
  
Hamiş: İstersen kilimini postayla yollayabili- 
rim, ya da Boston'da kahve içece ğimiz gün yan ım- 
da getiririm... 
Mesajı okuduktan sonra tatl ı bir pembelik yay ıldı Ella’nın 
yanaklar ına. Ne güzel yaz ıyordu Aziz! S ıcacık, samimi, oldu- 
ğu gibi... Gözlerini kapad ı, bedenini çevreleyen renk ku şakla- 
rını düşledi. İlginçtir, zihninde beliren Ella, yeti şkin hâli de- 
ğil, tâ yedi ya şındaki hâliydi. 
Çoktan unuttu ğunu sand ığı nahoş hatıralar canland ı. Ço- 
cukluğunu hatırladı; buruklu ğunu, yaln ızlığım... Annesini 
anımsadı; üzerinde f ıstık yeşili fırfırlı önlüğü, elinde yuvarlak, 
ortası delik kek kab ı, yüzünde kül rengi bir maske, solgun ve 
sonsuz bir kederle mutfak kap ısında durup öylece dikilmi ş bir 
hâlde... İlk Ella ke şfetmişti babas ının cansız bedenini. Tavan- 
 
dan parlak kalpler, toplar, kutular sark ıyordu; ışıl ısıldı orta- 
lık. Noel zaman ıydı. Ve yeni y ıl süslerine kar ışmak istercesine 
bir beden sallan ıyordu orta yerde. Babas ı kendini asm ıştı. 
Tüm gençli ği boyunca Ella babas ının intihar ından annesini 
sorumlu tutmu ştu. Ve henüz genç bir k ızken kendi kendine bir