Adı, Tebrizli Şems. Mektubunuzdaki tarife harfiyyen uyuyor - 
du. Riyazattan ilahiyata, f ıkıhtan kimyaya envai çe şit alanda 
tanıdığım en bilgili ve zeki insand ı. Ancak ilahi A şk'tan ba ş- 
ka her neyi önemseyip putla ştırıyorsak y ıkmak istedi ğinden, 
bazen okuma yazmas ı bile yokmu ş gibi davran ır, kafalar ı ka- 
rıştırırdı. Şems bu dünyadaki son vazifesinin, bir münevveri 
kendi içindeki güne şle tanıştırmak suretiyle ayd ınlatmak ol- 
duğuna inan ıyordu. Ne bir mür şit, ne bir müritti arad ığı. Al- 
lah'tan tek talebi bir can yolda şı, bir ruhda ştı. 
Bir keresinde ona niçin daha çok say ıda insana sesini du- 
yurmayı hedeflemedi ğini sordum. Cevap olarak bana bu âle- 
me sıradan insanlar için de ğil, tek bir insan için geldi ğini 
söyledi. "Madem ki bu dünya "kün" deyince oldu, yani bir ke- 
limedir varolu şumuzun özü, ben de harflerden kelimeleri, ke- 
limelerden hakikati ç ıkaracak olan dil cambaz ı bir kişiye yar- 
dıma geldim" dedi. 
Mektubunuzu al ır almaz, kaderinde Rumi ile kavu şmak 
olan şahsın Şems oldu ğunu anlad ım. Yine de zaviyedeki her 
dervişime eşit fırsat tan ıyabilmek için herkesi meydana topla- 
dım. Teferruata girmeden durumu anlatt ım. Her ne kadar 
birkaç ki şi bu yolculu ğu yapmaya gönüllü olduysa da i şin 
zorluklar ını duyduktan sonra cayd ılar. Sebat eden tek ki şi 
Şems'ti. Tüm bunlar geçen k ış yaşandı. Baharda ve güzde 
herkesi tekrar tekrar s ınadım, aynı manzara tekrarland ı. 
"Neden bu kadar bekledin?" diyeceksiniz. Buna verecek tek 
bir cevab ım var: Şems'i çok sevmi ştim. Onu tehlikeli bir sefe- 
re yollamak beni sarst ı. 
Tehlikeli çünkü Şems öyle geçinmesi kolay bir insan de ğil- 
  
dir. Bir kere fazlas ıyla gururlu ve aç ıksözlüdür. Göçebe bir ya- 
şam sürdü ğü müddetçe idare etmi şti ama bir şehirde, yerle- 
şik insanlar aras ında şimşekleri üzerine çekmesinden ürkü- 
yordum. Cahiller onu anlamaz, okumu şlar ise k ıskanır katla- 
namaz. O yüzden seyahatini geciktirmeye çal ıştım. Ama gidi- 
şini ancak bir yere kadar erteleyebildim. 
Şems'in yola ç ıkmasından önceki ak şam ikimiz beraber dut 
ağaçlarının çevresinde yürüdük, ipek de t ıpkı aşk gibi. Hem 
bunca hassas ve nazenin, hem san ıldığından daha kuvvetli ve 
dayanıklı, hatta âte şin. 
Şems'e dedim ki: "Bak, ipekböce ği kozadan ç ıkarken al ın 
teriyle ördü ğü ipeği yırtıp parçalar. Bu yüzden çiftçiler ya ipe- 
ği seçerler, ya ipekböce ğini. ikisini birden koruyamazlar. Ço- 
ğu zaman ipe ği kurtarmak için ipekböce ğinin can ını alırlar. 
? Bir tek ipek mendil için bilir misin yüz ipekböce ği can verir?" 
Rüzgâr bizden yana esti, usuldan. Ürperdim o an. Ya ş ke- 
male erince ü şütmek kolay oluyor ama havadan de ğildi üşü- 
mem. Çünkü o an bildim, Şems'i bahçemde son görü şümdü 
bu. Bir daha görü şemeyecektik. Bu âlemde de ğil. O da ayn ı 
şeyi sezmi ş olacak ki, gözlerine bir hüzün çöktü. 
Şafak sökerken el öpüp helalle şmeye geldi. Bakt ım, uzun ka- 
ra saçlar ını kazımış. Şaşırdım ama ne ben sebebini sordum, ne 
o aniatt ı. Bir tek şey söyledi: "Bu hikâyede benim pay ım ipekbö- 
ceğininkine benzer. Rumi pektir, ilmik ilmik örülecektir. Vakit 
tamam olunca ipe ğin bekas ı için ipekböce ğinin ölmesi gerekir." 
işte böylece Konya'ya do ğru yola ç ıktı. Allah yard ımcısı ol- 
sun. Bulu şmasında sonsuz hay ırlar olan iki can ı bir araya 
getirmekle do ğru şeyi yapt ığımıza inanıyorum. Ama kalbim- 
de bir a ğırlık var. Zaviyemize ayak basan bu en fevri, en her- 
cai, belki de en deli dervi şi şimdiden özlüyorum. 
En nihayetinde hepimiz Allah'a emanetiz ve hiç şüphe yok 
ki O'na dönece ğiz.