etmez onun hakkında. Yalnız, rahmetliyi sevdiğini, onun
ne kadar değerli bir insan olduğunu, kendisini nasıl yalnızbıraktığını düşünür şikâyet etmeden. Düşünür ve ağlar.Ayağa kalktı, evi dolaşmaya başladı: yavaş yavaş, acele et-meden. Ölüsünü bu banyoda yıkamışlar. Nasıl girebiliyorbu banyoya? Hiçbir izi kalmamış. Bozulmamış bir ölüymüş.Yıkayıcı, böyle ölü görmedim, demiş. Hiç ölmemiş gibiy-miş: beyaz, düzgün, uzun. Üşümesiz. Tabutu ne kadar ağır-dı. Ölü ağırlaşırmış. Ölübilim. Anlatırdı: bu banyoya girer-miş, saatlerce düşünürmüş. Düşünceye engel olacak şeyyoktu bu banyoda, derdi. Renkler az olduğu için. Beyaz.Suyun içine gömülürdü herhalde. Okuduğunu da söylerdi:kitabı ıslatmadan. Yalnız elleri ve başı suyun dışında. Göz-lerini kapadı, suyu açtı. Su sesi, hayalleri kuvvetlendirdi.Sudan çıkan buharlar Selim’in okuduğu kitabı gölgeliyor,yüzünden aşağı terler iniyor. Okuyor mu, düşünüyor mubelli değil. Bu düşünceler ağırlaştırdı vücudunu, ölünce.Onlarla birlikte gömüldü sonra. Bazıları, banyonun duvar-larına, fayansların arasına sinmiştir belki. Ama söylemezler.Yıllarca emerler düşünceleri: belli etmezler. Kaydedilen dü-şünceler gibi değildir: elle tutulamaz onların arasına sıkışandüşünceler. Fakat, daha gerçektir: hiç bozulmadan oldukla-rı gibi kalırlar. Düşüncenin kendisidir; kâğıt üstündeki çar-pık gölgesi değil. Bazen yansırlar gizlendikleri yerden; in-san onları aklının kulağıyla duyar gibi olur, aklının gözüylegörür gibi olur. Çok kısa bir süre... anlatılır gibi değil, du-yulur gibi... Banyodan çıktı. Karanlık koridorda yürüdü.Duvarlarda Selim’in fotoğrafları. Annesi henüz, oturmaodasında görmeye dayanamıyor onları. Gelişigüzel asmışduvara. Camlatmak gerek. Solacaklar. Bir sandıkta sakla-saydı... sonra... sonra gene dayanamaz çıkarır onları san-dıktan. Yalnız resimlerle yaşar o zaman... Duvarlar da ka-rarmış: evle birlikte eskiyecek kadıncağız.
342