-Evet, bu köşkün öyle adı çıkmıştır . Ben yalanı sev­
mem. Doğrusu bu ... 
-Köşkün perili olduğu hakkındaki bu sözlerin aslı var 
mıdır? 
-Sana şimdi "Bu köşke gelen kişi pek o kadar meraklı 
olmamalı, her şeyi anlamaya uğraşmamalı" demedim mi? 
-Aaa ... Ben cinden periden çok korkarım. Doğrusu bu 
hususta meraklıyım. Yapamam ... Mademki siz sözü doğru 
söylüyormuşsunuz ne olduğunu bir parça anlatınız. 
-Bazı geceler ufak tefek patırtılar çıtırtılar olur, fakat 
kimseye bir zararları yoktur. Biz kırk senedir buradayız. 
Hamdolsun hiçbirimize bir şey olmadı. İşte bak seni aldat­
mıyorum. Lakin bu evde kaldıktan sonra bu yolda uzun su­
allere kalkışırsan benden ve kimseden bir cevap alamazsın. 
İşin hakikati bu. 
Beni derin bir düşünme aldı. Kalfa o kadar tatlı ve doğru 
söylüyordu ki sözlerinde en ufak bir yalan hissedemedim. 
O aralık içeriye Ruşen Kadın girdi. Şişman bir Arap ... Bir 
tarafında bir fino köpeği, diğer yanında kuzguni siyah, iri 
bir kedi vardı. Bu iki arkadaşıyla yürüdü, kereverin kenarına 
oturdu. 
O esnada Ayşe Hanım, "Gidip bir abdesr tazeleyeyirn" 
diyerek dışarı çıktı. 
Fino beni görünce kuyruğunu kavislendirerek düşmanca 
bir şekilde havlaya havlaya beyaz dişlerini gösterdi. Ruşen 
Kadın: 
-Sus Şeytan! O yabancı değil. 
Bu azardan sonra köpek kerevete yaklaştı. İki ayağı üstü­
ne oturarak bana dikkatle bakmaya başladı. Kedi yalana ya­
lana gitti, küçük bir yer minderinin üzerine çöreklendi, yattı. 
Ruşen Kadın, Çeşmifelek Kalfa'ya bir baş işareti yaptı. 
Kalfa kendine mühim bir iş tebliğ olunmuş gibi hemen oda­
dan çıktı. Aşçı kadınla yalnız kaldık. Arap güler yüzlü bir 
çehreyle: 
-Safalar, uğurlar getirdiniz. İstanbul'da ne var ne yok 
bakalım? 
15