Mustafa Memedlerin evi önünde ondan ayrıldı. Çok yor­
gundu. Kasahaya gittiğine de gideceğine de pişman olmuştu. 
Halbuki Memed onun tam aksi, sevinç içinde. Memed de kapı­
larına doğru yürüdü . Yürüdü ya, ayaklan geri geri gidiyor du. 
Evin duvarına sırtını dayadı, durdu. Girse mi girmese mi? Gir­
memeye karar verdi. Döndü, çitlerin karanlığına sine sine yü­
rüyordu. Bir evin önünde soluk soluğa durdu . Evin önünde 
dalları şemsiye gibi açılmış bir dut ağacı vardı. Durduğu yer 
dut ağacının altıydı. Sonra, soldaki çitin karanlığına gitti yere 
yattı. Yorgunluğu yavaş yavaş çıktı. 
Bacakları çok uzun, ince yapılı, rengi yeşile çalan, duman 
gibi, hani duman arkasından görünen ağaç yeşili var ya, 
onun gibi, boynu, gagası gövdesinden ayrı dedirtecek kadar 
uzun bir kuş vardır. Hep su kıyılarında bulunur. Adına De­
ğirmenoluk köylüleri divlik kuşu derler. Sesinden kinayedir. 
Bu kuş, bir tuhaf, ıslık gibi öter. Uzun ıslığının sonu kesik ke­
sik biter. Başlar biter, başlar biter. Bütün ötüşün tadı, örülüşü 
bu kesik kesik sondadır. Memed bu ötüşü tıpkı tıpkısına tak­
lit ederdi. Birkaç kere yattığı yerden divlik kuşu gibi öttü. 
Gözü kapıdaydı. Kapının da ne açıldığı vardı, ne açılacağı. .. 
Sinirlendi. Üst üste birkaç kere daha öttü. Neden sonradır ki, 
kapı usulcana açıldı. Memedin yüreği göğsüne sığmayacak­
mış gibi atıyordu . Kapıdan çıkan karartı sessiz sessiz, yavaş­
tan ona kadar geldi, yanına uzandı. Çitin dibine doğru iyice­
ne kaydılar . 
Memed elini uzattı, usulcana: 
"Hatçe," dedi. 
Hatçe: 
"Can," dedi. ''Yol unu, yolunu çok gözledim. Gözlerim yol­
larda kald ı." 
Sıcaklıklan biribiderine geçiyordu. Nefesleri bir yalmı rüz­
garı gibi. Biribirierine biraz daha sokuldular. Başı dönüyor du. 
Buz gibi, yumuşacık ipekli, bir su gibi, karanlıkta Memedin 
elinden Hatçenin ellerine aktı. 
Bir zaman öylecene sarılmış kaldıla r. Konuşmadılar. Tir tir 
titriyor lardı. Bacaklan geriliyo rdu. Taze çimen kokusu ... Başı 
dönüyordu. 
83