Solgun yüzüne bakan erkekler, orada dinlendirici bir man­
zara bulurlardı. Bir gece çok sarhoş olan bir ressam, yanında­
kine, "Bu kızla evlenmeli azizim," demişti. "İnsan sanatoryu­
ma girmiş gibi olur." Bu ressam alkolikti ve içtikten sonra, 
birdenbire üşümeğe başlardı. Sevgi de üşümenin ne olduğu­
nu bilirdi; fakat insanlar birbirlerinden ne kadar farklıydı. Bu 
zavallı adam, sadece ısınmak için, gecesini bir kadınla yata­
rak geçirmek isterdi. Artık çok genç olmadığı için, tek başına 
ısınması zor oluyordu. Denildiğine göre, ilk gençlik yıllarını 
geçirdiği bir yabancı ülkede çok parasız kaldığı için biıtün bir 
kış boyunca e\'ine hiç yakacak alamamıştı; yemeğini bile ısı­
tamamıştı aylarca. Şimdi de kadınlarla sadece ısınmak için 
yattığı söyleniyordu; başka bir şey için gücü kalmamıştı. Sev­
gi ise böyle zavallıları ısıtmağa hiç niyetli değildi. Sevgi, uzun 
bir kış uykusuna yatmış gibiydi; uzun boylu bir kahramanın 
kendisini öperek uyandırmasını bekliyordu. 
Bir genç kızın yaşamak isteyeceği rüyalarm kötü sonlarını 
gördükçe ümitsizliğe düşüyordu Sevgi: Babası, masum da ol­
sa, düzensiz yaşayışı yüzünden eriyip gitmişti; annesi, rahat 
bir ömür sürmek gibi zararsız bir hayal uğruna, sevmediği 
bir insana yıllarca katlanmıştı; Nursel Hanım bütün insanlığı 
kucaklamak isterken, neredeyse bu dünyanın altında ezili­
yordu. Sevgi'nin beklediği uzun boylu prensin işi oldukça 
zordu; ona bütün dünyanın nimetlerini, bütün insanlardan 
kaçırarak vermek zorundaydı . İnsanlığın bu iki sevgiliye an­
layışla davranması gerekiyordu: Herkesin, hediyesini onların 
önüne bıraktıktan sonra iki adım geri çekilmesi ve saygılı bir 
selam vererek kaybolup gitmesi şarttı. Onları görmeğe gelen 
bir insan, fazla heyecanlanmadan, vazgeçilmez bir yakınlık 
duymadan çekilip gitmeliydi. (Hiçbir su sonuna kadar içil­
meyecek, hiçbir sofrada yemeğin sonuna kadar oturulmaya­
caktı.) Herkesin, kendi evinde, kendi dünyası kurulmalıydı. 
Ancak kendi dünyasını kuramayanlar , başkalarının evlerine 
231