şı koydu bana. Onun için artık böyle bir mesele yokmuş, 
artık hayatını insanlarla paylaşmaya karar vermiş. Bir ba­
kıma da yazdıklannda kendisini tanıyacaklar diye ölesiye 
korkuyordu. 
SERVET (Heyecanla) : Ben sana demedim mi romantikler öl­
mez diye. ışte keman çalıyor, en duygulu sazla ilgileniyor. 
(Kararlı) Evet! Romantikler ölmez. Olmadık zamanlarda 
böyle yeniden doğar işte. (Ayağa kalkar.) Hadi gidelim he­
men bu genç adama tanıştır beni. 
EMEL (Gülerek): Genç olmadığını söylemiştim. 
SERVET: Sen anlamazsın. Romantikler yaşlanmaz. Gidelim. 
EMEL: Önce reklam filmi var biliyorsun. (Sıkıntıyla) Aslm-
da çok zor geliyor bana. 
SERVET: Geçen gün uzun saçlı arkadaşlannla 'sanat propa­
gandadır' diye bağınp duran siz değil miydiniz. 
EMEL (Gülerek) O başka. Neyse, önce gerçekçi filimlerle uğ­
raşırız, sonra da ölmeyen romantiklerle buluşuruz. (Bir­
den telaşlanır.) Fakat Coşkun'un evine hiç gitmedim ben. 
SERVET: Nerede oturduğunu bilmiyor musun? 
EMEL: Yok canım ... şey. (Sahte bir gülüşle) Siz romantikler 
de bazı duyarlıklan nedense hiç anlamazsmız. Neyse, gi­
delim. 
(Sahne karanr. Coşkun'un evi. Saffet ve Coşkun yemek masa­
sının üzerinde çalışırlar.) 
SAFFET: Bence hiç olmazsa bu sütçüyü kaldırabihr iz. (Kapı 
çalınır. Coşkun kalkar.) 
COŞKUN: Sütçü geldi galiba. Merak etme onu kaldırdığımı­
zı söylerim kendisine. (Kapıyı açar. Servet ve Emel görü­
nür.) Siz ... (Şaşırarak susar.) 
40