onuruna dokundu. Son deminde bu da mı gelecekti başma fı- 
karanın?"
Koca Osman bu sırada gözünü açtı, sakalı titredi:
"Seyran Kız mı gelmiş, kızım mı gelmiş?" diye sordu.
Kamer Ana:
"Seyran geldi ya, kızın geldi ya," dedi. "Sen yataklara dü­
şersin de Seyran Kızın seni yoklamaya gelmez mi hiç Osman?"
Seyran Kamer Anamn yanma çöktü, Koca Osmamn elini 
eline aldı:
"Geçmiş olsun Osman Emmi, geçmiş olsun," dedi, en sı­
cak, en şefkatli, en candan sesiyle.
Koca Osman azıcık doğruldu, Seyran Kızın yüzüne ak, gür 
kaşlarım kaldırarak uzun uzun baktı:
"Geçmeyecek güzel kızım geçmeyecek. Beni hiçbir şeycik- 
ler öldüremedi. Muharebeler, Yemenler, sıtmalar öldüremedi 
bu dert beni öldürecek."
Usuldan geri yattı, belli belirsiz ağlamaya başladı.
"Ben bir şahinim. Kocamış, kanatlan kırılmış, telekleri dö­
külmüş, çımağı, sayası aşınmış, uçamaz olmuş bir şahinim, kı­
zım. Üstelik de yavrusunu yuvasmdan aldırmış, şahinini elin­
den kaptırmış, umudunu, ışığım yitirmiş bir şahinim. Öldüre­
cekler şahinimi, yavrumu, alemlerin yakışığını, gözümüzün ışı­
ğını öldürecekler Seyranım, kızım."
Seyranın ellerindeki eli seyirdi, ateşe kesti, titredi. Yaşlar 
durmadan gözlerinden duluklarma doğru sızıyordu. Seyran da 
onunla birlikte ağhyordu.
Koca Osman sayıklar gibi:
"Gidin şahinimi bulun," dedi. "Gidin alemin yakışığım, 
gözümüzün ışığım, umudumuzu demidimizi bulun, öldürme­
sin canavarlar onu. Parçalatmayın şahinimi kurtlara, dinsizlere. 
Ferhat Hoca, sen hocalar hocasısm. İnsanlar inşam, yiğitler yi­
ğidisin... Şahinim sana teslim, sana emanet ben ölürsem. Parça­
latma şahinimi alıcı kurtlara. Ben ona bir şey mi dedim de küs­
türdüm Kamer?"
Kamer Ana:
"Bin kere söyledim sana çocuk Osman, çocuk Osman," di­
ye bağırdı. "Küsüp de gitmedi."
121