Biz, böyle konu şur, gevezelik ederken, Selime kolu 
mun üstünde uyudu. Divan ın üstünde, kar ı-koca s ızm ışız 
Biraz sonra uyand ım, bakt ım, Selime kollar ımın aras ın-
da uyuyor. Hiç k ımıldanmad ım. 
İkimiz de uyand ığımız zaman gün ak şaml ıyordu. Gi-
yindik, biraz hava almaya ç ıktık. 
Selime'yi insan tan ıdıkça, sever... Yarad ılışı şen bir 
kad ındır, içini s ıkmaz, kendine bir i ş bulur, oyalan ır. 
Bilmeyenler, onu aç ık saç ık, kay ıtsız san ırlar, beni 
bir ana-baba gibi sevdi ği zamanlar ba şka ışığı söndürme-
dikçe, bana muhabbet gösterdi ğini bilmem. Kendisini 
açık saç ık da hiç görmemi şimdir.  
Yabanc ı bir yerde uslu uslu oturur, görenler, "Ne 
ağırbaşlı, sessiz kad ın" derler. Onu evde, benimle yaln ız 
kal ınca görmeli... Birini taklit eder, yans ılarken sanatkâr-
dır. Çok şükür ki, ba şı ağrıyan, içi s ıkılan bir kad ına düş-
medim.  
Bir gün bankadan biraz erkence ç ıkm ıştım. Selime 
odada yoktu. Dikti ği dikiş masan ın üstünde duruyordu. 
Ben ne dikti ğine dikkat etmedim. Biraz sonra Selime 
odaya gelince hemen diki şini kald ırdı. O zaman sordum.  
- Ne dikiyordun? Niçin saklad ın? 
- Bilmem, saklad ım işte, içimden öyle geldi! 
- Bakay ım, merak ettim, ne olur? 
- Göstereyim ama, alay etme! E mi? 
- Etmem! 
Diktiği şeyleri kanapenin üstüne s ıralad ı. Şaştım, 
ipekli bebek gömlekleri dikmi ş! İlkin bunlar ı bir çocuk 
için çok ufak buldum, sonra anlad ım: 
- E, çok ufak de ğil mi Selime? 
- Ne olacak, bu kadar olur. Bunlar ilk çama şırı... 
Hoşuma gitti, anla şılan bir duygusu var. 
  
- Bir şey var m ı. Selime, diye sordum... 
Yüzünü gö ğsüme kapam ış, oradan cevap veriyor: 
- Daha yok! 
-E?  
- Yok, ama olur!..  
Biraz sonra oturduk, konu şuyoruz.  
- Sabahlara kadar a ğlamaya ba şlarsa, ne yapars ın, 
diyorum.  
- Hasta olmazsa, a ğlamaz. Ben bilirim diyor. 
Anlaşılmaz bir istek. Biz erkekler, hiç sanmam ki,  
bunu anlayabilelim...  
35 
Ayaşlı bu sene de o daireyi tutabilseydi, üç ay daha 
eşyam ı orada b ırakacakt ım. Çünkü ben izin al ıyorum, üç 
ay gezece ğiz.  Ayval ık'a uğramak istiyorum,  Karadeniz 
kenar ında bir köyde, bir zaman kalaca ğız. Ormanlarda 
gezeceğiz. Ancak dönü şte bir ev tutmay ı düşünüyoruz. 
Ayaşlı oray ı tutamad ı.  Başkalar ı birkaç daireyi birden 
tutmak için konu şmaya başlam ışlar. Bu konu şmak uzad ı. 
Tek tek daire tutmak isteyenlere beklemek dü ştü. So-
nunda da ne olaca ğı belli değil! E, herkes paras ını bağla-
yıp, bekler mi, tek daire tutanlar, kendilerine yer bulup, 
taşınd ılar. Bunlar aras ında Ayaşlı da yukar ı şehirde bir 
ev bulmu ş. Oraya ta şınacak. Gene Faika, Aya şlının ya-
nında oturacak. Fuat, Faika'y ı bırak ıp kaçm ış. Nereye 
savuştuğunu bilen yok. E ğer yerini ö ğrenebilseler, mah-
kemeye verecekler.  
Ayaşlı, yeni tuttu ğu eve taşınd ığı gün bana, otele 
gelmişti. Eşyam ı kald ırmak için dairenin anahtar ını getir-