FAKİR BAYKURT
 
37
 
 
vazgeç, ya şarap sunmaktan!» Sonra kendi kendine söylendi: «(Dölüm 
dölüm bağın var da, dalları mı kırılıyor üzümde
n? Köyde bir tek asma 
yok. Nasıl sunarmışsın sen şarap? Borç edecek enayi! Para isteyecek 
şimdi benden. Ula bon senden zengin bir dürzü müyüm? Benim 
durumum seninkinden hırlı mı?)»
 
Kardeşinin kalkıp gitmesini istiyordu. Karısına bağırdı:
 
«Suyum hazır mı?»
 
«Hazır hazır, gelive!» dedi Cennet.
 
Pat Ali toparlandı:
 
«Gideyim ben!» dedi. «Altıma iki eşek alıp şöyle Çankırı, Çerkeş, 
üzümü olan bir köye varayım. Birez para denkleştirir de gidersem, 
dört köfe kadar yükler gelirim. Sundum, sunamadım, deye derdini 
çeke
ceğime, borcunu çekerim...» Biraz durdu: «Eee...» dedi, «kime 
gideyim şimdi ben üç kuruş ödünç verin, deye?»
 
Kır Abbas omuzlarını oynattı:
 
«Kırk para desen yok valla! Vobalını çekeyim ki yok!» Elini 
kuşağına attı, deri cüzdanını çıkardı: «Bunun içi demir
 
p
arayı da, kâat parayı da unutalı çok oldu! Yusuf askerken, postayla 
bir on beş lira yolladım. O parayı kasabaya kadar taşıdı. Ondan beri 
başka para bilmez.»
 
Ali, kardeşini dinlemiyor gibiydi:
 
«Heç geciktirmez, pank parasını alır almaz veririm! Bana bu eyil
iği 
yapsan eyi olurdu Abbas ağa... »
 
Kır Abbas kızdı:
 
«Bana inanmazsın ki sen!» dedi. «Ulan ben diyorum yok, sen 
diyorsun ver! .. Haydi kalk, haydi! ..»
 
Pat Ali kalktı:
 
«Zaten ömrümde senin bir yaralı parmağa işediğini görmedim 
Abbas ağa! Gelirken de umudu
m yoktu ...»
 
«Dürzü!» dedi Kır Abbas. «Dürzü, benim bir yaralı parmağa 
işediğimi görmemiş! Benim Ankara At Pazarında hanlarım var sanki