Birkaç kez daha k ılıç sallad ım ama ayn ı sahne tekrar etti.  
Aniden karanl ıkta bir ko şturmaca oldu; ben daha ne oldu ğu- 
nu anlayamadan duvar dibindeki alt ı adam ellerinde sopalar, 
kargılarla kavgaya dald ılar. Tam bir karga şa zuhur etti, her- 
kes birbirine girdi. Kim kime vuruyor anlayamad ım; Havada 
sopalar k ırıldı. 
Kenarda kalakald ım. İşleyeceğim bir cinayette seyirci ko- 
numuna dü şmemiştim hiç. Delikanl ılara o kadar k ızgındım 
  
398 
  
399 
  
 
  
ki az kals ın Şems'i bırakıp onlara sald ıracaktım. 
Fakat az sonra delikanl ılardan biri ba ğırmaya ba şladı: 
"İmdat! Çakal Kafa yard ım et! Hepimizi öldürecek." 
O zaman bir seçim yapt ım. Önce dervi şi haklay ıp, sonra deli- 
kanlıların hesabım görecektim. Öne at ıldım. Benden cesaret 
alan delikanl ılar atağa geçti. Alt ı kişi bir olup Şems'i yere çald ık, 
hançeri ç ıkardım ve tek hamlede Şems'in kalbine saplad ım. Ağ- 
zından tek bir ç ığlık çıktı, tiz ve vah şi. Belki de her şehrin her 
yerinden duyuldu feryad ı. Son bir dem çekti dudaklar ı ve bir da- 
ha kıpırdamadı. 
Hep beraber bedenini kald ırdık. Tuhaf şey, o kadar hafifti 
ki! Kuru bir dal gibi, suyu çekilmi ş bir meyve gibi hafif. Son- 
ra onu kuyuya att ık. Nefes nefese bir ad ım geri çekilip suya 
düşme sesini bekledik. 
Ama o ses gelmedi. 
"Neler oluyor?" dedi delikanl ılardan biri. "Yoksa suya dü ş- 
medi mi bu herif?" 
"Olur mu öyle şey" dedi di ğeri. "Nas ıl düşmemiş olabilir ki?" 
Gözlerimizi birbirimizden kaç ırdık. Herkesin asab ı bozul- 
muştu. 
"Belki kuyu duvar ında bir kanca vard ı, oraya tak ıldı" diye 
birisi tahmin yürüttü. 
En makul aç ıklama buydu. İnanmış gibi yapt ık. Oysa he- 
pimiz gayet iyi biliyorduk ki öyle kancayla mancayla aç ıkla- 
namazdı bu sessizlik. Orada konu şmadan ne kadar bekledik 
bilemiyorum. Gökyüzü eflatun çizgiler hâlinde a ğarmaya 
başladı. Az sonra pat diye evin arka kap ısı açıldı, dışarı bir 
adam çıktı. Hemen tan ıdım. Mevlâna'yd ı. 
"Neredesin can?" diye seslendi endi şeyle. "Şems, canca ğı- 
zım, orada m ısın?" 
Delikanl ılar panik hâlinde topuklad ılar. Tek tek her biri 
bahçe duvar ını aşıp öbür taraf atlad ı. Orada bir saniye daha 
oyalanmamam gerekti ğini biliyordum ama durup geriye bak- 
  
maktan kendimi al ıkoyamadım. 
Ve işte o zaman Mevlâna'n ın dosdoğru kuyuya yöneldi ğini 
gördüm. E ğildi, bir süre öylece durdu; herhalde gözleri lo şlu- 
ğa alışıyordu. Derken orada ne gördüyse geri çekildi, dizleri- 
nin üstüne çöktü ve bir feryat kopard ı. 
"Öldürdüler! Şems'i öldürdüler!" 
Duvardan atlad ım. Üstünde dervi şin kanı olan hançeri 
alamadan h ızla koşmaya başladım. Nerden bilebilirdim ki 
seneler sonra bile duramayacak, durulamayacak, o gecenin 
hatırasından hep kaçmak zorunda kalacakt ım. 
Ella 
Boston, 3 A ğustos 2008