Gülüyor, gülüyor, gülüyor. Gözlerinin yumulu olması yet­
miyor; sımsıkı, sımsıkı kapıyor onları, daha daha, göz kasları 
elverdiği oranda kapatıp kısıyor: 
"Ne düşünüyorsun Yunus?" 
"Viyana'ya kiminle gelsem daha iyi olurdu acaba, diye ... " 
Yunus'un giderek apaçık bir küstahlık edinmiş karanlık 
gülümseyişi. Bu gülümseyiş, kapının yanındaki manken müş­
teriye çarpıp boyutlarını büyüterek geri dönmüş, soruyu sora­
nın bağrına saplanmı ştır. 
Burası elbette önceleri Clea ile buluştukları kahve değil. 
Başka bir kahve. Girişte bir manken oturmaktadır. Mankeni ilk 
gördüğü gün, Yunus yokken işte, tam on dakika cansız sanmış­
tı. Besbelli bir zamanlar Stalinci işçilerdenmiş. Bıyıklarını buna 
uygun uzatmış. Sonra da artık hangi gönül kırıklığına uğradıy­
sa, kendini içkiye vermiş. İnançlı işçilik günlerinden sırtında 
deri ceketi ve işte bu bıyıkları kalmış. Deli, alkolik bakışlarla 
orada öyle oturuyor , lanet olsun, hepiniz oralara, o masalara 
kadar terfi ettiniz, ben burada kapı ağzında kaldım yine, diyor­
du ... 
Bu kahvede bir zamanlar Lenin'le Troçki'nin satranç oyna­
dıkları söyleniyordu. Sosyalist aydınların toplandıkları bir yer. 
Yunus da görsün istediydi. Ona daha kahvenin tarihiyle ilgili 
birşeyler söyleyecekti, ama genç arkadaşı ilgili görünmüy or, 
hep susuyordu. ''Ne düşünüyorsun Yunus?" Keşke sormasay­
mış! O zaman belki eski saray eczanesinden Emma'nın zehirini 
almazdı. Hadi o neyse, marketten çamaşır ipini de ... 
Kahvede, o güzelim yuvarlak masalardan birinde oturu­
yorlardı. Yunus'un gelişinin on yedinci günü, gidişine üç gün 
kala. Yani hemen hemen dört gün önce. Yoksa yanılıyor mu, gi­
den yok, gelen var, günler uzun. Kente birlikte son inişleri. Öğ­
le yemeğini birlikte yemişler, yemekten sonra Yunus kendisin­
den ayrılıp alışverişe gitmişti. Bu kahvede buluşmak üzere söz­
leştiler. Akşam ... Akşam ... Günler bitti. Sersemletici bir hızla, 
kaos, karnaval akıp gitti. 
Kapıda belirdi. Elleri kolları paketlerle doluydu. Aldığı 
şeyleri sayıp döküyor. Şaşıp kalmamak olanaksız. Hiç de yol 
163