re söyledim!" Bizim ufak tefek, sinirli Prof. Karbel, yan masadan 
kalkmış, öfkeli, sıska bir maymun gibi üzerime geliyordu. "Sana 
kaç kere söyledim, burada sigara içmek yasak!" O kadar şaşırmış­
tım ki bir süre burun deliklerimden sızan dumanı izleyerek kıpır­
tısız kalakaldım. Böyle bir yasağı ilk kez duyuyordum, masanın 
yarısı sigara içiyordu, üstelik açık havadaydık. Bundan da öte, yir­
mi beş yaşındaydım ve sigara yüzünden son azarlanışım on yıl 
geride kalmıştı. Sigaradan umursamazca bir nefes daha 'j'.ekip 
gözlerimi öteki tiryakilere çevirdim. Hepsi anlayamadığım bir 
boyun eğişle sigaralarını atmaya, gizlemeye çalışıyorlardı. 
O anki umutsuzluğumu, o köle ruhlu insanlarla bir arada ol­
maktan duyduğum utancı anlatmak çok zor. 
Tartışmak, yanıt vermek gereksizdi, açıkçası tenezzül etme­
dim. Bakışlarımı, Prof. Karbel'in vidalarından çıkmışçasına dö­
nüp duran, bir türlü sabitlenemeyen gözlerinde odaklaştırdım, 
sigaramı, acı bir gülümsemeyle, plastik tabağa bastırdım. (Por­
selen tabak ya da kül tablası verilmişti elbette.) Prof. Karbel, si­
garayı sanki gözbebeğinin içinde söndürmüşüm gibi geri çekil­
di ve Maya'ya döndü: "Sen de Maya, sözüm senin için de!" Ma­
sadaki iki kadını seçmişti bağırmak için, bu bile davrarnşınm cin -
sel kökenini açıklamaya yeterlidir sanırım. Maya da hiç karşılık 
vermedi, ama anadilinde, vatandaşı Andreas'a öfkeyle serzenişte 
bulunmaya başladı. Sıkılı bir yumruğu andıran ifademden dola­
yı, bana başka bir şey söylemeye çekinen Karbel, Maya'nın yanı­
na oturdu ve hemen bir tartışma başlattı. Sigara alerjisi, sigara 
dumanının açık havada yayılışı, sigara içenlerin ve içmeyenlerin 
hakları vb. Beni hiç ilgilendirmeyen sözde demokratik bir otu­
rum. Tek bir sözcük bile söylemeden odama gittim ve ağlaqım. 
Doyasıya, gözü dönmüş bir öfkeyle ağladım. Bu Karayip masa­
lına kandığını, bedava uçak bileti ve otelle satın alınıp bir kuk­
laya çevrilmeyi kabul ettiğim için kendimden nefret ediyordum. 
O gece, fiziği ve her türlü akademik kariyeri bırakmaya karar 
verdim. 
13