Bir süre sessiz kaldık. Düşünceli, diyemiyorum, çünkü o 
anda etlerimizi soğutmadan yemek, her şeyin önünde geliyor­
du. Yine de Doktor, bir ara, yemeğe dalıp da kayıp hocasını 
unutmadığını belli etmek istedi: 
"Hocam, bu rozbiften tatmamıştı. Ama, artık bundan sonra 
yemeklerimi arada sırada burada yerim herhalde, demişti. Tele­
fonda da, hele sabahlan o kadar serin, öyle hoş ki beni götür­
düğün bahçe, derdi. Ormandaki yürüyüşlerimden sonra hep 
orada dinleniyorum. Kahve ya da meyve suyu içiyorum. Şarap 
hakkımı akşamlara saklıyorum, diyordu." 
Kamil Kaya'nın hayali yeniden bütün ruhunu sarmış gibiy­
di. Çatalını bıçağını bırakıp küçük defteri bir kere daha açmıştı: 
"Bakın, bakın ... Defterde şöyle bir not daha var. Bunu daha 
önce görmemiştim. Sanki büsbütün gizleyerek yazmış: Bütün o 
bomboş, özgür günlerimde olmayıp, tam da Y.nin geleceği gün­
lerde olması!. Şimdi hangisi? N.ye söyleyecek miyim? 
Çatalımı iki kızarmış patates dilimine, onları da hardala 
saplayıp: 
"Kim bu Y., bir fikriniz var mı?" diye sordum. 
Doktor Asaf, bu Y. üstünde önceden düşünmemiş meğer. 
"Hiç fikrim yok, gerçekten. Onunla birlikte kalmaya gelen 
öğrencisinin adını da sormamıştım. Ayıp olur, diye düşündüm." 
Patatesi hardala fazla bulamışım. Üstelik acı hardalmış, di­
lim tutuştu. Üstüste şarap içtim. Bu kırmızı, o kadar iyi sayıl­
mazdı. Beyazın serin tazesi çok iyi olabilir de, kırmızı ... 
Bu arada düşünüyordum: Doğru, bir hayat kumarının tam 
ortasına düşmüştüm. Ama ben kendi hayaletimin peşindeyken 
ortaya kanlı canlı aranacak başka biri çıkmıştı. Tabii hala can­
lıysa ... 
"Hocam yarın da ortaya çıkmazsa, onu bulamazsam, kor­
karım polisi harekete geçirmek zorunda kalacağım." 
Doktor Asaf, birden ansımış gibi, ekledi: 
"Sahi, peşinde olduğunuz roman, nasıl bir şey? Bir mahzu­
ru yoksa?" 
Belki de hocasıyla, onun kayıp oluşuyla beni fazlaca yordu­
ğunu sanıyordu; konuyu değiştirmek istiyordu. Ya da belki, far­
kında olmadan elimi masada, bir kıyıda duran, içi elyazılarımla 
107