"Herkes bize düşman. Bizim çiftlik mızrak olmuş da bütün 
Çukurovanm gözüne batıyor. Suç sende zaten. O kadar söyle­
dim sana. Yaz Mustafa Kemal Paşaya, olup bitenleri anlat ona. 
Ama bir bir anlat. O da onları, asker kaçaklarım da vatan hain­
lerini, gözü yemezleri, istiklal düşmanlarmı çeksin ipe, çeksin 
ipe... Sana o kadar söyledim, İstiklal Harbi günlerinde bize, se­
nin Tayfununa bir şey yapamayanlar şimdi dişlerini çıkardılar, 
çıkardılar Paşam, diye yaz dedim. Aaaah, sen iyisin, yumuşak 
yüreklisin, dağdaki kurdun, yerdeki karıncanın, sürünen ağılı 
yılanın incinmesini istemezsin, aaah, istemezsin."
Ağlamaya başladı. Kalın pembe beyaz bacağım kasığma 
kadar açıp kocasına gösterdi:
"Bak şu halime. Baksınlar halime. Şu bacaklarıma, şu gül 
gibi tenime baksınlar. İnsanın yüreği dayanır mı buna! İnsan 
olup da şu halimi görüp de yürecikleri parça parça olmaz mı? 
Sinekler yediler, yediler, paraladılar beni."
Bacak pütür pütür olmuş, sinek yeniği içindeydi. Sinekler 
Meliha Hanımı yemişler, bütün bedenini yara bere içinde koy­
muşlardı.
Ali Safa Bey vardı, karısını saçlarından öptü:
"Ağlama Meliha," dedi. "Ben bunun da altından kalkarım. 
Fransızı bu topraklarda nasıl perişan ettimse, düşmanlarımı da 
öyle, hem de bin misli perişan edeceğim. Hakkımız olan bu 
ova, bu topraklar bizim olacak."
Meliha Hanım, iri çekik gözlerini silerken:
"Arif Saim Bey yağdan kıl çeker gibi Çerkeş köyünü nasü 
sürdü çıkardı çiftliğinden! Yaşasm Arif Saim Bey. Biz şu Vayvay 
köyünün laf anlamaz alçaklarına takıldık da takıldık. Şimdiye 
kadar vatanımız bir çiftlik kazanacaktı ki aleme numune ola­
caktı." .
"Ağlama Meliha," dedi Ali Safa Bey. "Ben eski bir savaşçı­
yım. Ben zorlukları severim. Arif Saim Bey gibi de arkamda 
Türkiye Cumhuriyeti yok. Ben tenezzül etmem, hükümeti ken­
di işlerime karıştırmaya... Biz İstiklal Harbimizi kendimiz için 
yapmadık. Bir bulabilsem... Bu köylüleri kışkırtanı bir... Çok te­
sirli, köylülerin güvendiği, inandığı birisi var bu işin arkasında. 
Ama kim? Kim, kim, kim, kimdir bu adam Meliha?"
316