16
le kötü, düşün artık. H atta D elhi’den bile beter! Hindistan’ı  
geçtik yani.”
Gerçi ne Kahire’ye ne Delhi’ye gitmişliği vardı Peri’nin. Ol­
sun varsın. İstanbul’un o tür ücra yerlerden daha medeni ol­
duğuna dair en ufak bir şüphesi yoktu. Ne de olsa bu şehir,  
Avrupa’nın kapı kom şusuydu. Bunca yakınlığın bir anlam ı  
olm alıydı. H atta o kadar yakındı ki, koca memleket bir aya­
ğını Avrupa’nın kapısından içeri sokmuş, bütün gücüyle itek-  
lem işti bir zamanlar içeri girebilmek için; lâkin aralık öylesi­
ne dar olunca vücudunun geri kalanını ne kadar eğip bükse  
de bir türlü sığamamıştı işte. Bu arada Avrupa da sürekli ka­
pıyı yüzüne kapatmaya çalışm ıştı üstelik.
“N e güzel, süper!” dedi Deniz.
“N asıl süper?” diye sordu Peri hayretle.
“Tabii ya. En azından bir şeyde dünya birincisi olm uşuz,  
fena m ı?”
Nicedir böyleydi aralarındaki ilişki. Peri ne zaman herhan­
gi bir konuda fikir belirtmeye kalksa, Deniz tam aksini savu­
nuyordu anında. Peri’nin söyledikleri ne kadar yerinde ya da  
m antıklı olursa olsun, kızı tarafından tepkiyle karşılanıyor­
du. Tamam, on üç yaşındaydı Deniz ve bu yaşta çocuklar artık  
ebeveynlerinin -özellikle de annelerinin- etkisinden kurtul­
mak istiyorlardı. Bunun farkındaydı Peri. Anlıyordu. Akıl er­
diremediği şey, kızının niçin bu kadar öfkeli olduğuydu. Zaval­
lı Peri hayatımn hiçbir evresinde, hatta yeniyetmeliğinde bile  
böyle sinirli, tepkili olmamıştı. Halbuki kendi ergenliği çok da­
ha zor geçmişti. Şartlan daha ağırdı. Kendi annesi onun y a n ­
sı kadar düşünceli ve anlayışlı davranmamıştı. Bütün bunlara  
rağmen böyle köpürüp fırtınalar estirmemişti Peri gençliğin­
de. Şimdi kızının rastgele öfke patlam alan karşısında eli aya­
ğı dolaşıyor, geçmişte kendi annesine yeterince öfkelenmediği  
için kendine kızıyordu. Tuhaf şeydi doğrusu; anneanneler, an­
neler ve kız torunlar arasındaki şu üç kuşak süren etkileşim.