260 Yaşar Kem al-Dağın Öte Yüzü 
"Şimdi salıanı çıkarır, bulguru ikiye böler, salıanı doldurur, yanına bir dürüm 
ekmekle koyanm. Şimdi yemezse, gece yer." 
Ali dişinin arasından ıslık gibi: 
"Yer!" dedi. "Zıkkım yesin." 
Eli.f öyle yaptıktan sonra sofraya oturdu. Yemeye başladı. Ali. sağanı yumru-
ğuyla kırdı. Eli.f soğanın bir parçasını da Meryemcenin yemeğinin üstüne koydu. 
Çabuk çabuk lokmalama ya başladılar pilavı. Acıkmıştılar. 
Hasan azıcık karnı doyunca: 
"Ben hiç yorulmadım ki," dedi. Göğsünü yumrukladı. "Hiç yorulur muyum 
ki... Ummahan yoruldu. Çukurovaya bir bu kadar yol daha olsa gene giderim." 
Ummahan: 
"Yalancık," dedi. "Amma da yalancık Sümüğünü çeke çeke ağladı. Ben ölü-
rüm, ölürüm, yürüyemem ölürüm diyen ben miyim?" 
"Sendin ya. Hiç yorulmadım . Sen ayağına baktın da bağırdın ya ... " 
"Diken battı da ... " 
"Hee diken batmış! Sallanıyordun. Ben, ben hiç yorulmam." 
E lif: 
"Benim oğlum aslan," dedi. "Hiç yorulur mu?" 
Ali baktı, acı acı gülümsedi. 
Ummahan: 
"Bir yoruldu ki, ağladı buzladı da." 
E lif: 
"Kes kız," diye tersledi. 
"Elif, ayağım kurşun değmiş gibi sızlıyor. Çuvallar düşmüş. O anaının yaptı­
ğı ilaçtan var mı?" 
Eli.f: 
"Var," dedi sevinçle, ayağa kalktı. "Var. Çuval yok amma saracak bir şey bu­
lunur." 
İlacı buldu getirdi. Bir çam kabuğunun içindeydi. 
Sofrayı kaldırdı. Yükü açtı, yatakları serdi. Meryemceyi de kaldırdı yatağına 
yatırdı. 
"Ana," dedi, "yemeğini yanına koyuyorum. Kırmızı soğan da üstünde. Canı­
nın istediği zaman yersin." 
Meryemce içinden aaah dedi, aah sen bir meleksin ya, seni bozan o gavur. 
Seni yoldan çıkaran ... 
Alinin ayaklarına bağırtarak ilacı sürdü, bağladı.