andan başlayarak, neredeyse bir saplanhya yakalandım. Özel­
likle dilinden anlamadığım, sözcük dağarcığı sessiz harflerden 
T ile başlayanlardan yana yoksul bir ülkenin barok bir kentine 
rahat, geniş soluklu bir hikaye uydurma saplanhsı. Öyle ki, ya­
nımda küçükler bulunmasa, kendimi daha o dakika Lond­
ra' dan Viyana' ya atmıştım. 
(Viyana için, hala yerinde duruyor mu, diye lütfen haritala­
rınıza bakınız.) 
Viyana, dedim, değil mi? Nedense, Viyana. O zaman da 
çok şaşırmışhm. Daha iyi bir örnek var mı, yok mu, hiç düşün­
meden, ilk aklıma gelen yer, Viyana oldu. 
Oraya gitmeliydim. Eski, küçük, tabii ki oval bir alanda 
durmalıydım. Kentin barok önyüzü, içinde yuvarlandığım kay­
gan/kaotik günün yerleşik fon perdesi olmalıydı. Ben, bu taş­
tan perdenin orta yerinde yükselen büyük süslü kapıya yaklaş­
malı, bronz kilidin geniş anahtar deliğine gözümü dayamalıy­
dım. Nedense, kapının bana ardına kadar açılacağını hayal bile 
edemiyor, anahtar deliğiyle yetinmeyi çok doğal sayıyordum. 
Bir zamanlar prensleri�, düklerin, kontların binlerce taş iş­
çisi çalıştırarak kurdukları avlu, park, saray duvarlarının hiçbi­
rinin üstünde, "Viyana Viyanalı'nındır!", "Yabancı defol!", "Be­
yaz içeri, kara dışarı!", "Kuzeye hayır, güneye evet!" gibi yazı­
lar yazılmış bulunmamalı, bu duvarlarda uçlarından kanlar 
damlayan ok, çekiç, hançer, balta resimleriyle karşılaşmamalıy­
dım. Sokak satıcılarının dahi ipek dantel yakalıkları, ipek ye­
lekleri, kollukları, yanaklarında benleri, başlarında gümüş 
renkli perukaları olmalıydı. Viyana'yı kuşatıp da kenti alması­
na ramak kala, bu 'basit işi' emrindekilere ve düşman casusu, 
Türk kahvesi tiryakisi Georg Kolschizsky'ye bırakarak Baden 
kaplıcalarına gidip yorgun gövdesini, gutlu dizlerini şifalı sula­
ra teslim eden Merzifonlu Kara Mustafa Paşa'yı Bursa işi çizgili 
hamam bornozuyla görebilmeli, Rudolfshofun ılık yüzme ha­
vuzunda onu Savoie Prensi Eugene'le şakalaşırken bulmalıy­
dım. Onlar şakalaşırken, Türk-Leh-A vusturyalı on kadar er 
-şimdiki gibi o zamanlar da böyle böyle ırklar, topluluklar var­
dı-, gözleri kudretten sürmeli Erzincan kızlarıyla blues dinle­
yip dansediyor olmalıydılar. 
9