muş toprakta zorlukla kazılan metrisler tamamlanmak üze­
reyken Edirne'den çok tuhaf bir haber geldi. Fermanda, şu 
anda kalede bulunan Zülfiyar adındaki casusun kurtarıl­
ması için kuzey burcunun altından güneye doğru yirmi bir 
adım içeriye bir lağım kazılması ve kurtarma işinin bulun­
dukları ayın on yedinci günü akşamında muhakkak gerçek­
leştirilmesi, bunun yanında kalenin kuzeyindeki tepede bü­
yük bir ateş yakılarak, haberciyle kendilerine ulaştırılan bir 
kese tozun gündüz vakti ateşe atılması buyuruluyor, destek 
kuvvetlerinin yola çıktığı da ayrıca belirtiliyor du. Olan bite­
ne anlam veremeyen paşa, sözkonusu ateşi yakma görevini 
başkarakullukçuya devredip habercinin getirdiği meşin ke­
seyi adama teslim etti. Tam öğle vakti tepede ateşin duma­
nı gözüktü. Fakat duman gittikçe pembeleşti ve nihayet kıp­
kırmızı bir renk aldı. Paşa, bunun kaledeki casusa verilen bir 
işaret olduğunu düşündü. 
Fermanda sözü edilen lağımı kazma işi de elbette Varda­
pet'e verildi. Bu lağımcı yemin billah ederek paşaya, top­
rak donduğu için yeraltında dehliz açmanın neredeyse im­
kansız olduğunu, hele hele kazma sesleri kaledekiler tara­
fından işitilmeden surlardan içeriye yirmi bir adım girme­
nin asla düşünülemeyeceğini anlatmaya çalışıyordu. Gel gör 
ki cellat çağırılınca işler değişti, böylece gözdağı veren paşa, 
Vardapet'in gururunu da okşamak istediğinden ona elli fi­
lmi ihsan edince lağımcı emre boyun eğmek zorunda kaldı. 
Paşa; "Bu görevi başaramazsan benim kellem gider. Ama şu­
nu bil ki, kellem gitmeden önce hepinizin kellesi çoktan ke­
silmiş olur. O yüzden takım taklavatını topla ve bu ayın on 
yedinci gününe kadar lağımı bitir. On sekizinci gün ya kese­
sinde beşyüz altın olan zengin biri olursun, ya da kelleni aç­
tığın lağıma gömerim" diyordu. 
Vardapet ertesi günü, birer adım aralıklı düğümler atılmış 
ölçüm ipini omuzuna alıp Bünyamin'le birlikte araziye çıktı. 
73