Koca konağının içinde tek başına yaşayan, yoksul, soyu 
büyük Payaslıoğlunu da gönderdi. O da eli boş döndü.
Adanadaki Ramazanoğlu, atçılar başı Yağmur, Karamüftü- 
oğlu Tevfik Ağa, Çokaklı uzun bıyıklı Ahmet Efendi, oğlu çok, 
cin fikirli, boynu eğri Bolat Mustafa da gitti. Bunların hiçbirisi 
İdris Beyi kıramıyor, boş döneceklerini bile bile Arif Saim Beye 
uğruyorlardı.
Arif Saim Bey bütün bu barış elçilerine aym karşılığı veri­
yor:
"Demek sonu kötü olacakmış, hele şunun sonunu bir göre­
lim," diyor, başkaca konuşmuyordu.
Arif Saim Bey İdris Beye çok acıyor, ona yüreği paralanı­
yordu, ama ne yapsın. Bu adam bu çağda soyu tükenmiş saf, 
mert, yiğit kişilerden birisiydi. Böyle bir düşmam olmak bir in­
san için ne şerefti. Arif Saim Bey, İdris Beyin düşmanlığıyla ger­
çekten övünüyordu.
"Yazık yazık, ama ne kadar yazık, şu dünyada yalnız 
onunla dost olunabilirdi."
Başvurmadık insan bırakmayıp umudunu iyice yitiren İd­
ris Bey bir akşamüstü Koca Osmamn evine geldi, atından inme­
den içeriye seslendi:
"Osman Ağa, Osman Ağa!"
Koca Osman onu Çerkeş şivesinden tanıdı, dışarıya çıktı. 
Ne için geldiğini de biliyordu.
"Haydi gidelim," dedi, İdris Beyin atını çardağın merdive­
nine çekip, merdivenden onun terkisine atladı. "Sür," dedi.
Bostana vardıklarında Memed daha uyumamıştı. Attan in­
diler. Karanlıkta Memedle İdris Bey kucaklaştı.
"Hele bir ateş yakın da biribirimizin yüzünü görelim."
Hemen kurumuş hıltan sapı topladılar, bir büyük ateş ya­
kıp uzağına oturdular.
İdris Bey hemen söze girdi. Memede bakmıyormuş gibi 
davranıp onu kaş altından durmadan süzüyordu. Memed de 
bu bakır yüzlü yakışıldı adamm hiçbir davranışını gözden ka­
çırmıyordu. Çok güven verici bir hali vardı. İdris Bey de Me- 
medi tam anlattıkları gibi bulmuştu. Ama biraz saf, çocuksuy­
du yüzü. Elleri ayakları bir yaramaz çocuğun ellerine ayaklan-
439