730 Yaşar Kemal -Dağın Öte Yüzü 
"Üzülmem Taşbaşoğlum." 
"Memidik, sana bir çift sözüm var." 
"Başım üstüne." 
"O gavuru ortadan kaldıracaksın. O yaşadıkça sen ölü demeksin, ben de ... " 
"Başım üstüne." 
"Gözüm senin üstünde. Elim senin elindir. Ver elini." 
Memidik elini uzattı. 
"Şevket Beyin de öldürülmesi gerekti. Onu da ben çıkardım karşına. Seferi 
öldür, ölüsünü kuyuya at. Çukurdan köye dönerken ... 
Son gün. Kimse görmez. Kimse de senden şüphe etmez." 
"Başım üstüne." 
"Elimi sana verdim Memidik. Benim elimten öldüreceksin, Seferi. Onu öldü­
ren el, benim elim." 
"Senin elin Taşbaşoğl um." 
"Zeliha Kız, sana yangın. Hiç anlamıyor senin ona neden bakmadığını. Hiç 
anlamıyor. Sefer ölmeden onun ve de dünyanın yüzüne bakamayacağını. Seferi 
öldür, tut elini Zelihanın, al evine götür. Bu kış sansar avlayacak, çok para ka­
zanacaksın. Elim senin elin." 
Memidik gene elini uzattı. Taşbaşoğlunun elini tuttu. 
"Beni gördüğünü istersen herkese söyle. Ama Sefer için elimi sana Yerdiğimi, 
onu öldüreceğini kimseye söyleme. Köylüme söyle ki bir gün köyüme geleeec 
ğim. Bet bereket, mutluluk getireceğim köye. Hastalıklar, sayrılıklar olmayacak. 
Yoksulluklar, ayrılıklar olmayacak. Zulümler olmayacak. Kimse kimseyi aşa­
ğılamayacak Kardeşlikler getireceğim. Köylüme söyle bir gün böyle geleceğim 
köyü me. Bir gün geleceğim, bir gün geleceğim, bir gün ... Hele azıcık bekleyin." 
Sanki dünyanın kurulduğu ilk gündü. Sanki kıyamet kopuyordu . Sanki yer­
yüzünün bütün yaratığıyla bayramıydı. Kaynaşan, kanat çırpan, ışıklarda bal­
kıyan, sayısız yaratıklarıyla Taşbaşoğlu tatlı gülerek, yedi top ışığıyla Akdeniz 
üstüne çekildi gitti. Bir yeşil don giymiş ti. Öyle bir yeşili dünya görmemiştir. 
"Dostluk getireceğim. .. Hiç kimse, aç, yoksul kalmayacak. Giyitsiz kalmaya­
cak. Halil İbrahim bereketi getireceğim. Halil İbrahim Bereketi ... " 
Akdenizin üstünde bir ışık patladı. Akdenizin üstü, o yöreler, ak yelken bu­
lutları uzun bir süre ışık içinde çalkandı durdu. 
Memidik yorgunluktan sarhoşlar gibi yalpalayarak tarlaya geldi. Herkes 
alaçığının önüne oturmuştu. Kıpırdamı yorlardı. Hiç de konuşmuyor lardı. Şaş­
kınlıkla kendine baktıklarını gördü Memidik. Gözlerini dikmişler kırpmadan 
Memidiğe bakıyorlardı. Memidik onlara gülümsedi. Onların yüzünde en küçük