Filden sonra, din duygusu en kuvvetli olan hayvan ola-
rak bilinir. Öldükten sonra cennete gideceği bazı yazarlarcaileri sürülmektedir. Fakat toplu, ya da tek gittikleri her yer-de hadise çıkardıkları için, bunun pek mümkün olamayaca-ğı sanılmaktadır.
Başları daima öne eğik gezdikleri için, çeşitli engellere ta-
kılırlar ve her tarafları yara bere içinde kalır. Onları bu du-rumda gören bazı yufka yürekli insanlar, tutunamayanları evhayvanı olarak beslemeyi de denemişlerdir. Fakat insanlararasında barınmaları -ev düzenine uyamamaları nedeniyle-çok zor olmaktadır. Beklenmedik zamanlarda sahiplerinesaldırmakta ve evden kovulunca da bir türlü gitmeyi bilme-mektedirler. Evin kapısında günlerce, acıklı sesleriyle bağı-rarak ev sahibini canından bezdirmektedirler. (Bir keresin-de, ev sahibi dayanamayıp kaçmışsa da, tutunamayan, sahi-bini kovalayarak, gittiği yerde de ona rahat vermemiştir.)
Şehirlere yakın yerlerde yaşadıkları için, onları şehrin
içinde, çitle çevrili ve yalnız tutunamayanlara mahsus birparkta tutarak, sayılarının azalmasını önlemeyi düşünme-nin zamanı artık gelmiştir.
Mısra 11: Kelime ve yalnızlık...
“Önce Kelime vardı,” diye başlıyor Yohanna’ya göre İncil.
Kelimeden önce de Yalnızlık vardı. Ve Kelimeden sonra davar olmaya devam etti Yalnızlık... Kelimenin bittiği yerdebaşladı; Kelime söylenemeden önce başladı. Kelimeler, Yal-nızlığı unutturdu ve Yalnızlık, Kelimeyle birlikte yaşadı in-sanın içinde. Kelimeler, Yalnızlığı anlattı ve Yalnızlığın için-de eriyip kayboldu. Yalnız Kelimeler acıyı dindirdi ve Keli-meler insanın aklına geldikçe, Yalnızlık büyüdü, dayanıl-maz oldu.
151