sın. Söyleyemediklerini içinde götürdü. Bir adama daha
çarptı. Düşünmek yürüme içgüdüsüne engel oluyor. Bütünçarptığım adamlar birleşip bana cephe alırsa? Alaman Ja-pon’ları, yürürken kimseye çarpmazmış. Çünkü yürümekve düşünmek, onlarda yan yana giden iki özellikmiş. BenAlman’ları böyle mi savunuyorum, diye tepinirdi Kenan ol-saydı. Beni gülünç duruma sokuyorsunuz, diye tepinirdi.Selim söze karışır: bu Alman’ların her işi sağlam. Dün ak-şam bir Alman filmine gittim; çok kötüydü ama kopmadı.Kenan da gülerdi bu kere. Namussuzlar, derdi. Allah insanısizin elinize düşürmesin. Hep böyle gülebilirdik Selim. Ha-yat bir oyun değil miydi bizim için? Gelseydin bana, durumvaziyetlerini anlatsaydın, hep birlikte bir çare bulurduk. Kı-zıl komünist değiliz ya; halden anlardık. Birbirimizin dilinibilirdik. Kenan duymuş mudur olayı? Duymuşsa bir sürekendine gelememiştir. Görünüşe bakma; Alaman Japon’ugibi sağlam değildir. İçi zayıftır. Anarşist değil ya: elbetteüzülmüştür. Polis hafiyesi Metin. Milli Emniyet mensubuliseli. Bat dünya bat. Bir kadının ayağına bastı. Artık özürdilemek gerek.
Bir vitrinin önünde dursam, diye homurdandı içinden.
İnsanların ayaklarını benden kurtarmaya çalışmalıyım.Durdu. Metin’i bir divana yatırmışlar, pencereyi açmışlar.Kıvranıyor. Nefes alamıyorum, ölüyorum. Yalan. Selim öl-dü: sen yaşıyorsun. Doğan gülüyor kimseye belli etmeden.Selim anlıyor, gene de çaresiz? Neden? Metin çırpınıyor.Selim’i görmek istiyorum son defa. Selim karışık duygulariçinde. Metin’in yanına oturuyor, yakasının düğmesini çö-züyor. Ölüyorum, diyor, Metin. Onu sana emanet ediyo-rum. Milli Emniyet’te çalıştığımı kimse bilmemeli. Nedenanlattın bu hikâyeyi bana Selim? Öfkeyle başını kaldırdı.Yanında duran bir kadın hayretle ona bakıyordu. Allah kah-retsin! Kadın eşyası satan bir dükkânın önünde durmuşum.
314