paraf etmediniz? Susun! Moralimi bozmayın. Uykusuzluk-
tan olacak. Boş yere kendini korkutmayacaksın. Selim’inolumsuzluk meleği Nihat, dairede nasıl bir adamdı acaba?Bu adammış. Selim öldü Nihat Bey: imzalayın artık. Olmaz.Babam mezardan çıksa imzalamam. Ne korkunç adamsınız.Yalnız çiğ et mi yersiniz? Masaya fazla yüklenmişim: birazgeri. Bazıları, masanın başında durup dikilmeye sinirlenir-ler. Çok duyarlı bünyeleri var. En küçük bir hareket baskıoluyor. Gözlüklerini burnuna indirmiş; elleri düzgün. Yal-nız kâğıt tutmuş eller. Memur sınıfı diyorlar. Bir zamanlarne kadar gözdeymişler. Bir de subaylar. Onlardan herkesçekinirmiş. Babalar kızlarını hep bu iki sınıfa verirlermiş.Kızımı bir memura verdim; kızımı bir subayla evlendirdim!Demek o zaman insanla evlenmek âdeti yokmuş. Ya öğret-menler? Onların durumu acıklı. Erkek ilk öğretmenlerihakkında anlatılan bir fıkrayı hatırladı. Öğretmen, yedeksubaylığını yapıyormuş: tabii hep üniformalı. Adamdan kı-zını istemiş. Haluk anlatmıştı galiba. Memurlarla ilgili ba-şından geçen bir olayı hatırlıyorum. Olay değil de bir an.Önemli bir an. Yani bizler için önemli. Ne bakımdan önem-li? Anlatmak zor. Böyle bir odaya girmiş de bütün memur-lar çay içip gazete okuyorlarmış: her zamanki gibi. Hayır,önemli olan bu değil. Kimse yüzüne bakmamış: herkes işiy-le gücüyle meşgul. Herkes çayıyla gazetesiyle meşgul. Bü-tün başlar gazetelere gömülmüş. Haluk bekliyor. Öğretmenfıkrasını galiba teyzem anlatmıştı. Adamı subay sanmışmüstakbel kayınpeder. Kızı vermiş. Böyle şey olmaz ya. İyiuydurmuşlar. Uydurma bir yaşantı... uydurma yaşantılar...ne garip bir milletiz... bizi kim anlayacak? Kayınpeder di-yormuş ki hakime: sayın hakim bey , ben onu subay zannet-miştim: fakat, affedersiniz, öğretmen çıktı. Affedersiniz. Ha-luk da memurlara, bir affedersiniz bile diyememiş. Meşgulmemurların ortasında öylece kalmış. Neden sonra, yaşlıca
295