EROL 
HALİL 
EROL 
HALİL 
EROL 
HALİL 
EROL 
HALİL : Halil... 
: Kusura bakma Erol. Bu kız öfkemi kabartıyor 
benim. İstemediğim şeyler söylüyorum. 
: (KIZ'a) Geç şöyle. Otur. Konuşmayacaksın. 
Anladın mı? (Bağırır.) Otur, dedim salak! 
(Onu samanların üstüne iter.) Bir daha çeneni 
açarsan, patlatırım. (HALİL, onu tutar. KIZ'a 
vurmasına engel olur.) 
(EROL'a) Bulunduğumuz yer eve çok yakın. 
Belki gece girerken iyi fark etmedin, ama 
böyle bir patırtı hemen duyulur, biliyor mu­
sun? 
: Haklısın ... 
: İyi olmadı bu kadar uyumam. İlk annem ka!­
kar. Onun kalktığı zamanı kaçırmaya caktım. 
: Şimdi artık çıkamaz mısın? 
: Çıkacağım tabii... Bekle beni. (Samanlık kapısı-
na doğru yürür. Kolu kaldırır.) Üstelik açsınız. 
(Gülümser.) Açlık sinirleri bozar. Öfke kabar­
tır. (Yıkık duvarın ardındaki bağ yolunda, sırtın­
da tüfeğiyle I. JANDARMA görünür. Çok genç, 
çocuk yüzlüdür . Eve bakar, yaklaşıp yaklaşmama­
ya karar veremez. Bir an döniip gitmek ister. O sı­
ra Il. JANDAR1v1.A'nın da bir ara görünüp eliyle 
onu eve doğru ittiği görülür.) 
il. JANDAR MA: Hadi işte sallanma ... Burda bekliyorum ben ... 
HALİL 
EROL 
HALİL 
EROL 
HALİL Hadi be arkadaş. Şöyle bir kolaçan ... 
(Samanlık kapısını usulca aralamış olan HALİL 
onları görür. Hemen kapar kapıyı.) 
: Tam sırası! 
: Ne oldu? 
: Bir terslik mi? .. 
: Hayır ... Hayır ... Kaygılanma ... Yoldan ... şey-
209