SfflflfflHHBNMflHMHBİ 
120 KUYRUKLU YILDIZ ALTINDA BÎR EVLENME 
— Biliyor, bilmiyor gibiyim. 
— O kan... Periha Hanımefendinin postaeısıdır. Beylere 
mektup dağıtır. 
— Aman Yarabbi... 
— O kadar bilmezlikten gelmeye, şaşmaya lüzum yok. 
Kaç zamandır size de utangaç utangaç, aldatıcı tavırlarla mek­
tup taşıyıp duruyordu. 
— Bu da doğru. 
— Kaltak bu sabah size karşı olan postacılık vazifesini ye­
rine getirdi. Şimdi üzerinde bir mektup daha var. Onu da 
götürüp kocama verecek. 
— Beni şaşkınlıktan, hayretten öldüreceksiniz. 
— Allah korusun, neye? 
— Pek genç bir hanım olduğunuz halde usta bir polis ha­
fiyesi gibi bu kadar esrarı nasıl araştırıyorsunuz? 
— Ah beyim ah... Bir insanın canı gerçekten yanarsa 
her şeyi göze aldırır. Her şeyi öğrenir. Buna hiç şaşmayın. 
Aşifte beni kocamdan boşatıp kendisi varacak. 
—- Feriha Hanım sizden güzel mi ki kocanız bu nankörlü­
ğü yapsın? 
— Bunu itiraf etmek bir kadın için pek güçtür. Ama ye­
zit kahpe güzel... Benden güzel... Herkesten güzel... Pek gü­
zel... Doğrusunu söylemekten çekinmem. Siz onun mektupları­
na çirkin kız diye imza attığına bakmayımz. Güzelliğinin büyü­
süne güvendiği için işte böyle herkesi birbirine katıyor... 
— Bendenize gönderdiği mektuplardaki imzaya kadar her 
şeyi biliyorsunuz. Ama en ziyade şaştığım şey, sizden güzel bir . 
kadın nasıl olabilir? işte bu... 
— Beyefendi, beni dinleyiniz. Bu evin öbür sokağa bir 
kapısı daha varmış. Kan bu kapıdan girmiş, ötekinden çıkmış. 
Melun elimizden kaçtı. ,Şu nazik ve değerli dakikalarımızı boşa 
geçirmeyelim. Kadın, kocamı bulmadan ben onu yakalayayım. 
Tanrı size de, bana da yardım etsin. Gerektiğinde benden yar­
ımımızı esirgemezsiniz, değil mi? Çünkü pek zavallı bir kadı­
nım. Kocamı elimden kaptırırsam onsuz yaşayamam... 
Bu tatlı mahlûk son sözünü bitirdi. İrfan'a süzük bir ayrı-
bakışıyla baktı. Hemen fırladı, gitti. 
Bu naz dolu oynak ayrılışa İrfan da aşın bir süzüklük, âde-
ı, buvgınhkîa karşılık verdi. Bu genç kadının yüzce İrfan'm