ra geriye kalanlannı ... Baba İshakiliardan hiç kimse, bir yaşlı, 
bir çocuk bile geriye dönüp kaçmadı. Zulmün kılıcı, tolgası, zır­
hı altmda ezildiler. Kadınlar , genç kızlar çıktılar bu sefer de bu 
kapkara esen zulmün, ölümün karşısı na. Onlar erkeklerinden 
daha çok dayandılar , dişleri, tırnaklarıyla, içlerinden bir teki bi­
le kalmayıncaya kadar dövüştüler. Birkaç gün önceki bu sevinç 
türküleri ölüm ağıtları oldu. Ve Selçuklunun ve Bizansın, Kon­
ya ve İstanbulun gözü dönmüş azgın ·kanlılannın atlannın 
ayakları altında ezildi el değmemiş genç kız memeleri, sırma 
saçları. Baba İshakı da kalede kuşattılar. Koca ordular , atlarının 
ayakları bileklerine kadar kana batmış zulmün azgın binicileri 
hep bu küçücük kalenin yöresinde birikiştiler. Saldırdılar küçü­
cük kaleye, bir anda duvarlannı yetle bir ettiler. Baba İshak kır 
atının üstüne binmiş, yeşil maşlahını örtünmüş, bir top ışık 
içinde yalp yalp ediy ordu. Demir donlular , atları sırma koşum­
lular yetiştiler, Baba İshakın üstüne kılıç, ok, mızrak üşürdüler. 
Baba İshak tır, onlara şöyle bir uzaktan bakh, netsek neylesek 
zait, bir kez yenilmişiz, dedi, arkasından da bütün kalabalığı 
titreten sesiyle, eriş ya Dede Sultan, diye bağırdı, ahnı üzengile­
yerek, kalabalığın üstünden göğe ağdı, bir top ak bulut oldu, 
bir süre kalabalığın üstünde, eriş ya Dede Sultan, diye dolandı, 
uzaklaşh gitti. 
O gündür bugündür, işte o ak bulut Anadolu bozkınnın 
üstünde dolamp durur. Bir günü geldiğinde de ... 
Cafer Dede, onları üç gün göndermedi. "Bu ocak pir ocağı­
dır. Balım Sultan, Baba İshak, Baba hyas ocağıdır," diyordu. 
"İnce Memed gibi bir er bu ocağa gelirse üç gün kalmadan bu­
radan ayrılamaz. Kırklar, Yediler, pirler erenler ona izin ver­
mezler. Ben bu çocuklara ne dedim, at bizim kapıya gelince, de­
dim ki çocuklar hazır olun. İnce Memedi de pirler yakında bu­
raya getirecekl er, dedim . Sizi pirler getirdi bana, pirler izin ver­
meyince de gidemezsiniz ." 
İnce Memed, bu üç gün içinde birçok kez ahnın yanına git­
ti, onu seyretti, onu anlamaya, yüreğinin içine girmeye çalıştı, 
hiçbir şey olmadı. Yalnız at yemliğinden bir kere başını kaldır­
dı, ona bakh. Ne güzel, hüzünlü, düşüneeli gözleri vardı. En 
son, tam evden ayrılacaklan sırada da İnce Memed atının yanı-
362