Beni korkutan şeyleri de çok kötü ifade ettim ona anlatır-
ken. Beni anlamayacağı korkusuyla büsbütün berbat ettim.Dünyada sevdiğim her şeyden uzaklaşmaktan korkarkenonu öpmeyi nasıl isteyebilirdim? Belki de bir kadına korku-larımı anlatmaktan utandım. Erkek de olsa utanırdım belki.Gözleriyle, ne istiyorsun benim sevgilim, diyordu. Ne isti-yorsun, bana olduğu gibi söyle canım Selim, anlamasam daistediğini yaparım hemen. Ben bunu istemiyordum. Hayıristiyordum. İstemesem, eve dönünce, Günseli’yle istediğimgibi konuşamamış olmanın üzüntüsünü çekmezdim. Bazıhareketleri yapmama, içimde bir şey engel oluyor sanki. İs-tediği gibi hareket etmezsem, beni bir boşluğa yuvarlamak-la tehdit ediyor. Kafka’nın kitabını elimden atmamı da osöyledi bana. Şimdi anlıyorum.
Benim hiçbir şey yapmamı istemiyor. Sözde koruyor be-
ni. Gece uykumun içinde, bir el çekti göğsümden; uyandır-dı beni. Korkuyla sıçradım. Neden gece yarısı uyandırıyorbeni? Böyle koruyuculuk olur mu? Neden beni yazmayaçalıştın? diyor sanki. Peki, dedim. Bırak uyuyayım. Söz ve-riyorum: ne Kafka’yı okuyamadığımdan yakınacağım, ne deGünseli’yi sevip sevmediğimi düşüneceğim. Bir yandan dakorkarak düşünüyordum: beni uykuda, en zayıf anımda ya-kalıyor: buna fırsat vermemeliyim. Doğruldum: yataktaoturdum. Günah duygusu gibi bir şey. Ceza da veriyor ayrı-ca. Hayır. Yatakta da oturmamalıyım. Kalktım. Elektriğiyaktım. Annem de uyandı. Ön odaya geçtik birlikte. Sabahakadar oturduk karşılıklı, konuşmadan, Yalnız kalacak gü-cüm yoktu. Başkalarının yanında beni tehdit etmiyordu: bunedenle de yalnız kalmak istemedim. Annem de konuş-maktan, sormaktan korkarak oturdu sessizce. Ona, ilaçlarınbeni bu duruma getirdiğini anlattım. İnandı mı, bilmiyo-rum. Çok konuşmaktan da korkuyordum. Sanki konuşur-sam, içimde azalan yaşama gücü büsbütün bırakıp gidecek-
600