le, ateşin içinde oflaya poflaya, kaynaya kaynaya pi şeceksin 
elbet!" 
Lafa bak! Nohut muyum ben? Bir keresinde dayanama- 
dım, soruverdim: " İyi de ne zamana kadar sürecek bu ate şten 
imtihan?" 
"Binbir gün binbir gece" demez mi gaddar adam! Ard ından 
da pişkin pişkin ekledi: "Masallardaki Şehrazat her gece ba ş- 
ka bir öykü uydurabildiyse, sen de onun kadar dayanabilir- 
sin herhalde." 
Kafayı yemiş bu adam! Benim şu perişan hâlimle o çenesi 
düşük Şehrazat aras ında ne tür bir benzerlik olabilir ki? Ha- 
  
114 
  
nımefendinin tek yapt ığı kadife yast ıklara, atlas yorganlara 
yaslanıp bacak bacak üstüne atmak ve bir eliyle zalim hü- 
 
kümdara hurma, incir, üzüm yedirirken bir yandan ç ılgın hi- 
kâyeler uydurmak! Bunun neresi zor Allah a şkına? Gelsin 
benim çekti ğim eziyetlerin yar ısına katlans ın, değil binbir 
gece, bakal ım bir hafta dayanabiliyor mu? 
İmtihanım bitmesine çok var daha. Sayan var m ı bilmiyo- 
rum ama ben her gün bir çentik at ıyorum duvara: Şafak alt ı 
yüz yirmi dört! 
Bu zaviyedeki ilk k ırk günümü ufac ık, basık ve karanl ık 
bir hücrede geçirdim. Ne yay ılabilir, ne do ğrulabilirsin. Ne 
sağına ne soluna dönebilirsin. Sürekli dizüstü haz ır vaziyet- 
te oturmak durumundasm. S ıkı sıkı tembihlediler: Olur da 
karanlıktan korkarsan, açl ıktan miden kaz ınırsa, ya da ma- 
azallah, ıslak rüyalar görür bir kad ın vücudu arzularsan, he- 
men tavandaki çan ı çal, manevî destek ara! 
Kırk gün kald ım o hücrede. Bir kez olsun çan ı çalmadım. 
Aklıma fena fikirler gelmedi ğinden de ğil, Allah biliyor ya sü- 
rüsüyle geldi ama o darac ık yerde s ıkışmış, serçe parma ğımı 
dahi kıpırdatamazken az ıcık fena fikirden kime zarar gelir ki? 
Çilehaneden kurtulunca bu kez de Sertarik geldi, "eti se- 
nin, kemi ği benim" diyerek A şçı Dede'ye teslim etti beni. Me- 
ğer mutfakta çekilen çile en beteriymi ş. Gene de, ne kadar 
garez edersem edeyim, a şçının kaidelerinden d ışan hiç ç ık- 
madım, tâ ki Şems-i Tebrizî gelene dek. Onun geldi ği gece 
mutfaktan s ıvıştım diye A şçı Dede feci bir dayak att ı. Sırtım- 
da sıra sıra kızılcık sopalan k ırdı. Sonra ayakkab ılarımı al- 
dı, uçları dışarı bakacak şekilde kap ının önüne koydu. Böyle- 
ce tekke adab ına uygun biçimde "evlat, gitme vaktin geldi" 
diyordu. 
"Eğer gönlün emin de ğilse, bo ş yere kendini de yorma, beni 
de" diye ters ters buyurdu A şçı Dede. "Dere e şeğin ayağına 
gelmez. Su içmek isteyen e şek kendisi dereye gider, unutma. 
  
115 
Tasavvufda derya deniz sudur kana kana içmek isteyene!" Bu 
durumda ben de e şek oluyorum tabii. 
İşin doğrusu, Şems-i Tebrizî olmasa çoktan buralardan git- 
miştim. Bu gezgin dervi ş öyle acayibime gidiyor ki, s ırf ona 
olan merak ımdan zaviyeye demir att ım. Daha evvel hiç böy- 
le bir abdal görmemi ştim. Kimseden korkusu yok, kimselere 
boyun eğmiyor. A şçı Dede bile ona hürmet ediyor. Ben de 
içimden karar verdim: Bundan böyle ibret alaca ğım kişi, 
Şems olacak. Cazibesi, sivri dili, serke şliği, asi mizac ıyla o ol- 
malı benim mür şidim. Bizim ya şlı, uyuşuk pir efendi de ğil. 
Evet, Şems-i Tebrizî benim kahraman ım. Onu gördükten