ve korkak! Hemen nasıl yaptılar? İğrenç, rezil inançlarıyla, 
korkuyla, belki de sopa ile!" 
Cevdet Bey: "Yok canım, öyle bir çocuk değil o!" dedi. 
"Değil mi? Görmüyor musun insana nasıl bakıyor? Aşağıdan 
aşağıdan şöyle korkak bir bakışı var... Onu yanına alacaksın, 
değil mi? Söz verdin!" 
"Evet!" 
"Bir daha sözünü tekrarla. Bir daha tekrarla da rahat gide­
yim..." 
"Söz veriyorum!" dedi Cevdet Bey. Sonra, yeniden fesin 
püskülüne uzanan elini öfkeyle cebine soktu. "Mendilimi 
unuttum!" diye düşündü. 
"İyi, söz verdin. Verdin artık. Sana güveniyorum..." 
Bir sessizlik oldu. Merdivenlerde ayak sesleri duyuldu. Kapının 
önünden ıslık çalarak biri geçti. 
"Ah. ıslık çalıyor! Yaşıyor! Ben de yaşamak istiyorum. Bu 
haksızlık! Öteki insanlar ne yapıyor görmek istiyorum. Bir aydır 
bu odadan dışarı çıkmadım! Niye ıslık çalıyor? Çünkü aptal! 
Bu çirkin ve iğrenç dünyada ancak aptallar mutlu olabilir... 
Aptallar... Ben akıllıyım, her şeyi biliyorum ve ölüyorum. Bana 
öyle bakma! Korkuyla bakıyorsun. Benden korkuyorsun, tik­
siniyorsun, değil mi?" 
"Ağbi, sana saygı duyuyorum!" dedi Cevdet Bey. 
"Hayır, bana saygı duymanı istemiyorum. Çünkü mutlusun 
sen! Aptal değilsin belki, ama hayalından memnunsun! Çünkü 
ruhsuzsun. Tabii, insan bu gülünç elbiseleri, kapının önünde 
duran arabayı, bir paşa kızını, ancak ruhsuz olursa ister!" 
Cevdet Bey: "Ben hiçbir zaman senin gibi öfke duyamadım!" 
dedi. ~~ 
"Ne eliyorsun? Hadi gel dışarı çıkalım. İnsanlara bakalım! 
Ne yapıyorlar? Onları o aptal ve küçük gündelik hayatlarının 
içinde görmek istiyorum. Şimdi neler yapıyorlardır kimbilir? 
Hiçbir şeyin farkına varmadan, hiçbir şeyi anlamadan, ama gene 
mutlu ve ıslık çalarak yaşıyorlar. Ramazanda oruç tutacaklar, 
akşamları kahve içip gevezelik edecekler, ıslık çalacaklar. Ha­
tırladın mı, Kula'da bir komşu kadın vardı. Islık verme, ıslık 
verme kötüdür, derdi." 
78