dım. Rüya görüyorum diye kollar ımı çimdikledim. Gözlerimi  
oğuşturdum. Gene de kaybolmad ı kapıda duran adam. 
"Yahu Hıristos, sen bana ne içirdin de böyle kafay ı bul- 
dum?" diye ba ğırdım. "Şu son şişeyi içmeyeydim ke şke. Be- 
nim kafa iyi valla. Şu kapıda duran adamca ğızı kime benzet- 
tiğimi bi tahmin et! Ha, ha! Mevlâna sand ım adamı! Bak, 
bak, Mevlâna'ya benzemiyor mu şu herif?" 
"Şşşt. Sussana salak" diye ba ğırdı arkamdan birisi. 
Kim o beni azarlayan meymenetsiz diye arkama dönünce 
bir de ne göreyim? Bütün meyhane ahalisi sus pus olmu ş ağ- 
zı açık vaziyette kap ıya bakmakta. Bizim Hristos bile! Hatta 
meyhanenin gedikli köpe ği Saki bile s ıradışı bir şeyler oldu- 
ğunu anlam ış gibi sark ık kulaklar ını yere yap ıştırmış, şaş- 
kın şaşkın bakmıyordu. Farisi hal ı taciri o bet sesiyle söyle- 
diği, şarkı demeye bin şahit ister goygoyculu ğa ara vermi ş, 
ayakta haz ır öl vaziyetinde duruyordu. Ay ık görünmeye çal ı- 
şan bütün sarho şlar gibi o da abart ılı bir ciddiyetle ka şlarını 
çatmış, çenesini havaya kald ırmıştı. Düz durmaya çal ışırken 
hafif hafif sallan ıyordu zavall ım. 
  
298 
Suskunlu ğu Hıristos bozdu. Kelimelerinden şıpır şıpır neza- 
ket damlayarak ve yerlere kadar e ğilerek, "Efendi Mevlâna, 
meyhanene ho ş geldiniz, sefalar getirdiniz" dedi. "Sizi burada 
görmek ne şeref. Emredin, nas ıl bir yard ımımız dokunur?" 
Gözlerimi k ırpıştırarak kap ıya baktım, baktım. En sonun- 
da şafak att ı, bu kar şımdaki adam hakikaten Rumi'ydi yahu! 
"Eksik olma" dedi Mevlâna zorlukla gülümseyerek. Sonra 
hafifçe öksürdü, k ızardı, bozard ı ve ekledi: "Biraz şarap ala- 
yım dedim de, onun için u ğradım." 
Zavallı Hıristos, bunu i şitince hayretten a ğzı bir kar ış açık 
kalakald ı. Sade o mu, hepimiz şoktaydık. Herkesin akl ından 
aynı şey geçmi ş olmalıydı: Konya'n ın en tan ınmış din adam ı 
meyhaneye girip bizden şarap istiyorsa, k ıyametin kopmas ı 
yakın demekti. 
"Yahu buyur etsenize adamca ğızı. Ayakta kald ı, ayıptır" 
diye seslendim. Ancak o zaman Hristos kendine gelip Rumi'yi 
oturtacak müsait bir yer bak ındı. Yanı basımdaki masay ı seç- 
mez mi! 
Rumi gösterilen yere ili şmeden evvel etrafa nazikçe selâm 
verdi. Bütün sarho şlar sayg ıyla eğilip selâm ına karşılık ver- 
dik. Gözlerimizi ondan alam ıyorduk. O sakin, kendinden emin 
hâli, efendili ği ve azameti, pahal ı ve zarif çüppesiyle Mevlâna 
gibi bir zâhid böyle bir mekâna uymuyordu ki. 
Dayanamad ım. Gittim yanma oturdum. F ısıltıyla sordum: 
"Müsaade ederseniz ve şayet kabal ık addetmezseniz, bir şey 
soracakt ım." 
"Elbette" dedi Mevlâna. 
"Pardon ama sizin gibi bir yüce zat ın burada ne i şi var?" 
Rumi sıcak bir tebessümle göz k ırptı. "Sorma, â şıkların im- 
tihanından geçiyorum galiba" dedi. "Tebrizli Şems şanımı ve iti- 
barımı yerle yeksan etmek için beni buraya yollad ı." 
"Nasıl yani? İyi bir şey mi ki şanını itibarını kaybetmek?" 
diye sordum kekeleyerek. 
  
299 
Mevlâna güldü. "Eh, nereden bakt ığına bağlı. Allah sevgi- 
sinin dışındaki her şeyi bir kalemde silip atmam ız ve kendi- 
mizi ayr ı ve mühim bir varl ık zannetme hastal ığından kur- 
tulmamız gerekir. E ğer bizi benlik zannma dü şürüyorsa, ki 
öyle ya da böyle dü şürür, ailemize, mevkiimize, mal ımıza