dir; ölümüyle gerçekleşmekt edir. Kısacası, insan ; baş­
kalaşan değil, değişen bir varlıktır. 
Buradan yola çıkarak sorarsak ; edebiyat, olay 
içindeki insanı mı anlatmalıd ır? Edebiyatın görevi, 
belki biraz abartarak, biraz değiştirerek söylersek, 
olağanı mı anlatmaktır? Günlük kaosal gerçeği mi an­
latmaktır? 
Sanırım, günümüz edebiyatının böylesi bir yanlışa 
yönelmesi, 1917 devriminin büyük ustalarının, edebiya­
ta yanlış görevler yüklernesi yüzünden olmuştur. Hani, 
onlara hak vermemek de elde değildir. O günlerde, he­
nüz televizyonun yokluğu, sinemanın cılızlığı, baskı 
tekniklerinin böylesine gelişmemiş olduğu göz önünde 
tutulursa, sonuçta bir başka tür yayın aracı olan kita­
bın (edebiyatın) da, mesaj iletmekte kullanılmak is· 
tenmesi -belki kısa bir süre için-hoşgörülebilir. 
Ne ki, edebiyatçılar, bu çağrıya bizce çok çabuk 
gönüllenmişler ve edebiyata yapı de�iştirtmişlerdir. 
Bilindi�i gibi, geniş kitlelere mesaj iletebilmek , ancak 
resimlerle ve olay aniatmakla mümkündür. Böylece 
edebiyat, kendini, resimlerle olay anlatan diğer yayın 
araçlarına benzetmiş, bir çeşit gazete, bir çe!$it sinema 
karmaşası bir kimliğe bürünmüştür. Nitekim, günü­
müz romanına «röportaj roman>> adının da verilmesi, 
bazı yazarların sinemanın olanaklarından romanın da 
yararlanmasını kaçınılmaz sayması bizce hep bu yüz­
dendir. 
Ama edebiya tın görevi, olanı biteni geniş kitldere 
duyurmak mıdır? Olay anlatmak mıdır? 
Yüceliği artık kimsece tartışılamayan 19. yüzyll 
edebiyatma baktığımızda bu soruların yanıtını açık 
açık görmekteyiz. Örneğin Karamazor Kardeşlerin, 
şöyle altı çizilebilecek bir olayı yoktur. Ne Goriot Ba­
ba, ne Parma Manastırı, ne Savaş ve Barış, ne Suç ve 
52