93 onları. Sakatlar, deliler ve ne yaptıklarını bilmeyenler, fa kir 
ailelerine birkaç kuruş sağlamak için, kötülük sembolü olarak 
yerlerde sürükleniyordu. İyiliğin hissedilmesi için bi lerek ya da 
bilmeyerek kötülük ediliyordu. Tıpkı bana yapıl dığı gibi. 
Öldürülecekleri daha baştan bilinen zayıflar, kısa süre için 
krallar gibi ağır lanıyordu; sanki bilmiyormuşçası na saygı 
gösteriliyordu onlara. Beni de bir süre insandan say mışlardı; 
bunda benim bir suçum yoktu, onlar öyle söyle mişlerdi, bana 
adammışım gibi davranan onlardı. (Şimdi an lıyorum her şeyi.) 
Birden, uzak yüzyıllarda, kar a ya da beyaz derili bir sürü çarpık 
insanın, ölüme götürülürken duyduğu acıyı içimde hissettim. 
Onla ra da aslında çok iyi davranıl mıştı; fakat hiç olmazsa (bana 
yapıldığı gibi) yaşamalarına bir süre izin verilmişti; kurban 
edilmelerine yetecek kuvve ti kazanmaları  sağlanmıştı. Yalnız 
İsa adlı biri, durumunun biraz farkındaydı; İsa da işi edebiyata 
dökmüştü. Onun, kısa bir süre için hikâyeler ve mucize adı 
verilen masallar yazma sına izin verilmişti; ölüme cesaretle 
gidebilsin, şöyle de şöy le oldu, diye k endini oyalayabilsin diye. 
(Benim durumum, isteğime bağlı değildi.)  
Sonunda buldum; evet gizli mezhebi ya da Ubor Metenga'yı 
buldum. Tabii aynı adla geçmiyordu kitapta; çünkü gizli 
mezhepti, her yerde kılık ve ad değiştirmişti polisten kurtu-
labilmek için.  Güney Amerika'da bir yerlerdeydi, galiba baş ka 
bir adı vardı; fakat sanıyorum Ubor Metenga'ya yakın bir adı 
vardı. Kitaplar kısaydı; kitaplar, oradan buradan yapılan 
derlemelerden ibaretti. Zaten gizli mezhebin gizliliği, yazan ların 
işini güçleştiriyordu herhalde. Çok korkunç bir mez hepti bu, bir 
iki satırın içinde de dehşeti seziliyordu. Çün kü alıştığımız 
düşünme yollarının, çünkü bildiğimiz mantı ğın, çünkü su içmek 
gibi benimsediğimiz yaşama kuralları nın dışındaydı; kanundışı, 
aşağılık ve korkunç bir mezhepti bu. Başkası olamazdı, buydu. 
Çünkü cezalandırırken ihmali, kazayı, bilmezliği,