bulur. Oturacağım ve bekleyeceğim. Yerinde oturan Selim’e
değer vermeyenlerin, Selim’in gözünde de değeri yoktur.Sen de değiştin. Yapma heyecanlar peşinde koşuyorsun. Ze-liha’yı bir sevdiğini söylüyorsun, bir sevmediğini. Nedenkeman çalıştığın belli değil. İnsan bir işle sevdiği için uğra-şır, başkasına yaranmak için değil. Zeliha’yı tehlikeli bulu-yordun, beni uyarıyordun. Şimdi oturmuş onun hoşunagitmek için keman çalmaya çalışıyorsun. Bana istediğim ro-lü vermediği halde Salih Beye iyi davranıyorsun. Benim ti-yatrodan anladığımı söylerdin. Şimdi Salih Beyi beğeniyor-sun. Hiç kimseyi anlamıyorum. İnsanların arasına karışıponlara uyduğum için de kendimden nefret ediyorum.”
Beni üzdüğünü görünce, dayanamadı özür diledi. Kimse-
nin ona karşı olmadığını söyledim. Zeliha’nın benimle ko-nuşurken ondan tatlılıkla bahsettiğini anlattım. Bu aşkınbenim için bir sonu olmadığını ben de biliyordum. Selim’ebu işlere karışmamasını söyledim. “Beni ilgilendirmeyen sı-kıntılarınla başbaşa bırakıyorum seni,” diyerek gitti. Bu ko-nudan da bir daha bahsetmedi.
Oyunun hazırlıkları ilerliyordu. Salih Bey canla başla ça-
lıştığımızı görünce, bizi sevindirmek için, bir okulun tiyat-ro salonunda çalışmamızı sağlamıştı. Selim karanlık bir ha-vaya bürünmüştü. Rolü bitince kayboluyordu ortadan.Onunla konuşmuyordum. Üzüntülerimin akışına kapıl-mıştım.
Bir gün sahnenin kenarına oturmuş provanın başlamasını
bekliyorduk. Zeliha’nın elinde bir kitap vardı: Balzac’ın birkitabı; yanılmıyorsam Vadideki Zambak . Ben Balzac’ın insan
ruhunu ifadedeki gücüne hayranlığımı belirttim. Aşkı onungibi anlatan bir yazar tanımıyordum. Selim, benimle alayetti: yeryüzünde böyle aşklar olmadığını, bütün yazılanla-rın hayal ürünü olduğunu ileri sürdü. Zeliha’yla gülümse-yerek bakıştık.
426