çalışıyordunuz odanızda gizlice albayım. Teğmen içeri girince 
de kitabı kaparken öksürüyordunuz: Durumu kurtarmak için. 
Allah kimseyi senin diline düşürmesin Hikmet. (Silah arka­
daşlarımın diline de düşürmesin.) Albayım! Buyur oğlum 
Hikmet. Üç yıl sonra size 'generalim' diyebilir miyim? Allah 
cezanı versin! Eski arkadaşlarımın da albayım. Fransız konya­
ğını da bitirmiştik. Aptal herif! dediler, seni de kaybettik. ln­
san daha önce haber verir; koyu renk elbiselerimizi giyerdik. 
(Ben aslında bu alayların farkında değildim o sırada; durma­
dan gülümsüyordum. Benimle ilgileniyorlardı ya, gerisine al­
dırmıyordum.) Onlar da içmek, bir şeyin şerefine içmek, kısa­
ca içmek için bir bahane bulmuşlardı. Kimseye haber verme­
miştim; demek ki ben de bu işin içinde, daha başlangıçta, yü­
rümeyen bir şeyler seziyordum. Üstelik tek başıma kalmıştım. 
Bütün eşyayı o zayıf hamalla birlikte ben çıkardım. Kimse, 
teklif ettiğim paraya razı olmamıştı; tükürür gibi, başlarını ön­
lerine eğmişti bütün hamallar. Eşyayı kamyondan indirirken 
mahallenin çocukları çevremizi sarmıştı: Adama bak, diyorlar­
dı. (Mahalle çocuklanyla hiçbir zaman başa çıkamamışımdır. ) 
Dumrul da tutturmuştu, Sevgi adı takmadır diye; asıl adı Hasi­
be filanmış ona göre. Ağzını topla, demiştim Dumrul'a. Hem 
seviniyordum, hem mahzundum. Bunlar benim arkadaşlanm­
dı. Sizi akşam yemeğine çağırmam ben de, diye söylendim 
içimden. (Zaten çağırmayacaktım, aile içinde bir toplantı ola­
caktı.) Kimse yardıma gelmedi albayım. Ben de bir gecekon­
duya taşındığımı söylemekten çekindim. Bir yolunu bulup öğ­
renirler diye bekledim herhalde. (Kimse bir yolunu bulmadı 
albayım. Benim bakımımdan, demek istiyorum. ) 
Ne evlenirken, ne de bu eve taşınırken kimseye önceden 
haber vermedim albayım; alay ederler benimle diye korktum. 
Oysa, kolayı vardır: Herkesin yüzüne bakıp gülümsersin ap­
tallar gibi. Onlar seninle alay mı ediyor, sen de kendinle alay 
ediyor ... muş gibi yaparsın. Sonra bir yolunu bulup hemen 
28