kapıdan girdiğini görür görmez "donde esta tu Piyu?"* diye bağırırdı. 
Bu soruyu bir kez olsun ihmal ettiği görülmemişti. Buna mukabil Alegre 
de tek bir kez Piyu'yu yanında götürmeyi ihmal etmemişti, hastanelerin 
sivri şeylerle dolu olduğunu bile bile.
"Merak etme. Uzun sürmeyecek, söz." Binaya yakla şırlarken Alegre onu 
yüreklendirmek için güldü. "La üa'yı bilirsin. Hep aynı hengame, daha 
hepimiz hastaneye ziyarete gidemeden düzeliverir. Bazen kasten 
yaptığını düşünüyorum, hepimiz onun gücüne boyun eğelim diye, pişmiş 
tavuktan beter edene kadar."
Piyu hafiften titreyerek ba şını salladı. Alegre'nin söz dağarcığının 
büyük kısmını, doğrudan yemek kitaplan ve tariflerden alınmış 
gastronomik sözlerin oluşturduğunu öğrenmişti artık. İnsan ilişkilerini 
baharatlar, tatlar ve pişirme usulleri ile anlatıp anlamlandırdığı 
kendine has bir jargonu vardı. Keza ona göre aşk da dilimlenip ince 
ince doğranabilir, çözülene kadar karıştırılıp pembeleşene kadar 
kavrulabilir, düşük ısıda fırınlanıp kemikleri çıkanlabilir, kremalı 
sosa bulanıp terbiye edilebilir, haşlanıp soğumaya bırakılabilir, içi 
yumuşak şeylerle doldurulup isteğe göre fazladan şekerle servis 
edilebilirdi.
* "Senin Piyu nerede?"
161
Park yerinde sakin sakin puro içen el Tio Ramon'u gördüler. Uykulu 
yüzüyle selam verdi. "İyi iyi bir şeyi yok. Merak etmeyin," diye 
geveledi sıkıntılı bir sesle.
Piyu her zamanki gibi onunla göz göze gelmemeye çalıştı ve her zamanki 
gibi başarısız oldu. Aralarında tuhaf bir şey vardı; bir küsur yıldır 
süren soyut, muğlak bir gerilim. El Tio Ramon'la ne zaman göz göze 
gelse, orada gördüğü delici ışıltıyı alaydan başka bir şey olarak 
yorumlayamıyordu Piyu. El Tio Ramon'un onunla ya da onda gördüğü bir 
şeyle, belki de kendi yansımasıyla, sessizce, alttan alta, amansızca 
dalga geçtiğini düşünmeden edemiyordu. "Bir zamanlar bambaşka bir 
adamdım, bu çılgın aileye girdikten sonra böyle mülayim bir el Tio olup 
çıktım," diyordu sanki.
Mesaj gerçekten buysa, Piyu bunun ima ettiği şeyleri üstüne alıyordu 
doğrusu. Bu gibi zamanlarda kendini zorlayarak bir karşı mesaj 
düşünürdü. Asla el Tio Ramon gibi olmayacak, kişiliğinden 
vazgeçmeyecekti, ne de bağımsızlığından, sonra...
"Hadi Piyu, gidelim, vamonos!"
El Tio Ramon'un yorgun çehresini alaycı bir tebessüm çatlattı. Onu 
orada bırakıp içeri girdiler. Altıncı katta bir boydan bir boya odayı 
ararlarken, Tanrıya şükür asla topuklu ayakkabı giymediği halde ayak 
sesleri boş koridorda yüksek sesle tınlayan Alegre'nin adımlarının 
yankısını dinledi Piyu. İki tarafta da duvarlar bel hizasında uçuk 
yeşile boyanmıştı. Piyu'da o renk kataloglarından biri olsa bakmakta 
olduğu rengin 35 -E, Seçilmiş Ülke olduğunu bilecekti. Seçilmiş Ülke'nin 
koridorlarında bir yerlerde doğru odayı buldular. Alegre önden girdi.
"Donde esta tu Piyu?"
Piyu başını buketin arkasından çıkarıp herkesi selamladı. Todas las 
tias yatağın etrafında yarım daire şeklinde duruyorlardı. Koro halinde 
selamına karşılık verdiler ve charlando, chiflando, chinchor -reando 
faaliyetlerine devam ettiler. Bu tanıdık ama yine de her z amanki gibi 
yabancı şamatanın ortasında Piyu büyük büyük teyzenin sesini işitti: 
"Dün gece rüyamda birinin bana seslendiğini duydum. Bu odada açtım 
gözlerimi. Sonra çok parlak bir ışığın yatağımın üze -
162
rinde yükseldiğini gördüm. Anladım ki yakında öleceğim. Son nefesimi 
vermeden önce porselen takımımı Alegre'ye bırakıyorum!"