onu kollarından tutmuş, meyvaya durmuş bir ağaç gibi silkeliyordu. Bari 
armut ağacı olmasa diye umut etti. Ortalık böyle velveleye verilince 
konsantrasyonu paramparça oldu. Tutamadığı nefesi geri verip ağlamaya 
başladı. Neden bu kadar zordu ölmek?
Her cumartesi sabahı kampusun yegâne kafesi Aç Zihinler'de toplanıp 
sırayla sunumlar yapıyer, bir kitabı, makaleyi, filmi ya da olağandışı 
kişiliğiyle iz bırakan bir kadının hayatını tartışıyorlardı. Zarpandit 
sırasını daha fazla savuşturamayacağını anladığında grup üyelerine 
büyüleyici bir kadının, Lou Andreas Salome'nin büyüleyici hikâyesini 
anlatacağını duyurarak herkesi me stetti.
Doğrusu niyeti böyleydi yola çıkarken ama konunun derinliklerine 
indikçe, Lou'dan ziyade Rilke üzerine bir sunum hazırlamış
53
buldu kendini. Lou bir yarı -Tann, Nietzsche ise yarı -böcekti ama işte 
Rilke her ikisi birdendi, çifte-mutant, yan- Tanrı-yarı-böcek.
Doğru, tuhaf, dünyada yaşamamak
Artık, yarım yamalak öğrendiğin âdetlere uymamak.
Bir insan geleceğinin anlamını vermemek
Sunuşunun ortasında Zarpandit acımtırak koca bir fincan kahveden bir 
yudum almış gibi üst üste yutkundu. Tahmin ettiğinde n daha zor 
olacaktı.
Güllere ve vaatlerle dolu ba şka şeylere;
Olduğun şey olmamak
Daima endi şeli ellerde.
Fırlatıp atmak ismini bile kırık bir oyuncak gibi.
Başını kaldırmaya cesaret ettiğinde, kayıtsızlıkla ona bakan onlarca 
göz buldu karşısında. Hemen eğdi başını.
Artık istememek isteklerini, tuhaf.
Sıkıntılı, som bir sessizlik takip etti sunuşu. Şaşaalı Lou Andreas 
Salome karakteri üzerine bir sunum dinlemeye hazırlanmışken, onun 
yerine duygusal bir şiir dinletisine maruz kalan gruptan çıt 
çıkmıyordu. Zarpandit hatasını anlamış, çoktan pişman olmuştu olmasına 
da artık yapacak bir şey yoktu. Terlemeye başladı ama vücudu donuyordu.
"Lou'yıı ve Rilke'yi gündeme getirmen çok iyi bir katkı oldu, teşekkür 
ederiz." Debra Ellen Thompson yardımına koşmuştu. "Şimdi , bu noktadan 
hareketle üzerinde kafa yormamız gereken bir başka meseleye, 
Nietzsche'nin namlı kadın düşmanlığına geçebiliriz."
Hakikaten de kafa yordular. O sömestr boyunca kadın düşmanlığı ve 
antitez imkânları, pornografi sorunu ve antitez imkânları, erk ek egosu 
sorunu ve antitez imkânları, bir de ayrıca küçük gruplar halinde alttan 
alta, uzun uzun ve umutsuzca Zarpandit sorunu ve antitez imkânları 
üzerine kafa yordular.
Şükran Günü tatilinden hemen sonra Zarpandit bir kere daha,
54
dünya üzerindeki o en eski anısmdaki bitmemiş düşüşü yeniden tecrübe 
etme ve belki de noktalama zamanının geldiği sonucuna vardı. Debra 
Ellen Thompson ve diğer kızlar bahçede eğlenirlerken vücudunun aniden 
eski bir binanın camlarından fırlayacağı ve son nefesini dehşet 
çığhklarıyla pişmanlık hıçkırıklarının boğacağı, Omen -bemeri bir sahne 
planlamıyordu kuşkusuz. Planı bu değildi. Aslında plan falan yoktu, 
sadece zaten orada, ruhunun içinde daima mevcut olan, her gittiği yerde 
ona sadakatle eşlik eden, bazen ha -fiflese de asla tümüyle yok olmayan, 
açık bir yara gibi sızlayıp zonklayan ölümün o uçurumsu cazibesi vardı.
Bu sefer elinde bir atlama ipiyle yatakhane odasında yalnızdı.
"Sen orada ne yapı yorsun?"
Temizlikçi kadın ne suratında bir meymenet, ne sesinde bir şefkat, 
elinde p aspas, açık ağzında sakız dik dik ona bakıyordu. Böyle