Limon Filmcilik T.A. Ş. 
329ğini, beni ciddiye bile almay ıp arkamdan alay etti ğini ve tabii (ilminin  
çekilebilmesi için benim deste ğime çok ihtiyac ı olduğunu düşünme ye 
başlam ıştım. 
Kas ım' ın sonuna do ğru, Füsun'un da yönl endirmesiyle Feridun  
senar yosuna son şeklini verdi ve yazıl ı metin, prodüktör ada yı bana,  
son kararı mı bildirmem için çatık ka şlı Füsun'un bak ışlar ı alt ında resmî  
bir havayla bir ak şam yeme ğinden sonra, merdivenlere aç ılan 
sahanl ıkta teslim edildi. 
"Kemal, bunu anlay ışla ve dikkatle okuman ı istiyorum," dedi Füsun.  
"Ben bu senaryoya inan ıyor, sana da güveniyorum. Beni kırma." 
"Hiç k ırmam, can ım. Bu (elimdeki dos yayı işaret ettim) sen o yuncu  
olacağın için mi, yoksa film "sanat fi lmi" (1970'lerde Türki ye'de 
üretilmiş  özel bir kavram) olaca ğı için mi bu kadar önemli?" 
"ikisi de." 
"O zaman sen filmi çekilmi ş bil." 
Mavi Yağmur adl ı senar yoda Füsun'a, bana ya da aş kım ıza ve  
hikâyemize yeni bir ışık düş ürecek hiçbir şey yoktu: Bu yaz zekâs ına ve  
akıllı çözümlemelerine sa yg ı duyduğum Feridun, belirli bir kültür ve  
eğitim düzeyine eri şmiş ve Bat ılılar gibi "sanat filmi" yapma yı gerçekten  
çok özle yen, ama bunu bir türlü yapama yan Türk filmcilerinin  
yanl ışlar ı di ye bana tek tek anlatt ığı şeyleri (taklit, yapmac ıkl ık, 
ahlakç ılık, kabal ık, melodram, ticari popülizm vs.) şimdi kendisi ni ye 
yapm ıştı? S ıkıcı senaryoyu okurken, sanat hevesinin, t ıpk ı aşk gibi, akl ı-
mızı körleştiren, bildi ğimiz şeyleri bize unutturan ve gerçekleri bizden  
saklayan bir hastal ık olduğunu düş ündüm. Feridun'un ticari ka yg ılarla  
senaryoya koyduğ u Füsun'un soyunaca ğı (bir kere sevi şirken, bir kere  
Frans ız "Yeni Dal ga" tarz ı köpüklü küvette dü şünceli bir şekilde si gara 
içerken, bir kere de rü yasında bir cennet bahçede gezinirken) üç sahne  
de zevksiz ve gereksizdi!