4 7
Memed yeni uykuya dalıyordu ki yeri göğü sarsan bir at 
kişnemesiyle uyandı. Kişnemenin ardmdan üç el kurşun sesi 
geldi. At durmadan, delicesine üst üste korkmuş bir atm kişne­
mesiyle kişniyordu. Memed çardaktan aşağı indi, giyinmeden 
alelacele tüfeğini aldı Savrunun kıyısına vardı, karşıya geçip 
yarın ardma siperlendi. Halil de don gömlek arkasından gel­
mişti. Halili böyle görünce Memed kızdı.
"Gel buraya," diye ona seslendi. Halil geldi, yanına diz 
çöktü. Uzaktan iki el daha ateş edildi, atm kişnemesi daha bü­
yüdü, daha delüeşti. Gene çm çm öttü.
Memed karşıdaki tüfeğin yalımım nişanladı, beş el boşalttı. 
Gece yansı bilmediği bir tüfeğin yalımına ateş etmek onu bir 
tuhaf eylemişti.
Az sonra önlerinden, burunlarının ucundan doludizgin 
sürtmüş bir at karartısının geçtiğini gördüler. Memedle Halil 
bir süre orada beklediler. Atm karartısı gözden yitti gitti, ta 
uzaklardan ayaklarının güpürtüsü geliyordu. Güpürtüyü din­
lediler. Güpürtü uzaklaştı uzaklaştı, sonra da duyulmaz oldu.
Toprağı dinliyorlardı. Bu kurşun sesleri neydi? Acaba Me- 
medin yerini candarmalar bulmuşlar mıydı? Bulmuşlarsa kim 
haber vermişti? Burasım bir Kamer Ana, Koca Osman, Ferhat 
Hoca, bir de Seyran biliyordu. Bir de boynu uzun Seyfali... Hiç 
kimse de, öldürseler burasım candarmalara haber vermezdi. 
Belki mahpusanede Ferhat Hocayı sıkıştırmışlardı da o söyle­
mişti.
395