Size dokunuyorum. Sizi duyuyorum. Bana dokunuyorsunuz. Duyuyorsunuz beni. Bunu  
seviyorum. Sizin beni almanızı beklememeyi seviyorum. Bilseniz, gece, karlar üstünde  
ona sarıldığım zaman, iyi ki beklemedim, diye düşünmüştüm.
Karlar üstünde mi, dediniz?
Tren bir başka trenle çarpışmış, gerideki vagonlar raylarından kurtulup içindekilerle  
birlik karlara fırlamıştı. Haykırışlar, iniltiler, ölüler, yaralılar, soğuk, kar üstünde kıpkızıl  
kan. Kar, kanı sünger gibi içiyor, yine de yüzeyinde sulandırılmış geniş kan lekeleri  
kalıyordu. Sinir tellerinden başka hiçbir yerlerinden yara almadan ayakta kalabilen birkaç  
kişiden biriydi. Yolun kıyısında, rayın öteki ucunda sapsarı yüzüyle bu erkeği  
görüyordum. Sıcak bir kucak, güvenli bir yer; bunu ölesiye istiyordu, duyuyordum. Karın  
kanı emişine bakarken aklına hep çocukluğu geliyormuş; karla pekmezi karıştırarak  
yaptıkları kar helvası. Çocukluğu, evet, sıcak bir kucak, boynuna dolanan kollar, yüzünü  
öpen dudaklar... Sağ kalanlar, donmuş ayaklar, mosmor ellerle ölülerin, yaralıların  
çevresinde dönüyor, çaresizlikle kıvranıyorlar, imdat bekliyorlar; imdaat, diyorlar, ölüler  
donuyor, biz donuyoruz! Ağızlardan fışkıran buharlar ortasında sarı yüzler daha da san,  
daha da uzak görünüyordu. Orada yatan ölüler, burada ayakta duran ölüler, hepsi,  
anlıyor musunuz, hepsi başka bir dünyaya aitti sanki. En öndeki vagonlardan birinde  
olmak, somut gerçeğin dışında olmak demektir ya, ben de olup biten benim de içinde  
bulunduğum trene olmamış sanıyordum. Sadece o san yüzlü genç adam, onun duruşu,  
aranışı, gamlı bakışı... Beni durumun içine çeken buydu. Bulunduğum yerden hızla  
koparan. Ona gidiyordum. Gittim.
Kar helvası... Bir daha hiç kar helvası olmayacak.
Bunu söyledi. Daha ben karşısında durur durmaz.
Olacak, dedim ben de ona. Hep olacak.
Elinden tutup bir hendeğin dibine çektim. Oracıkta yatırdım, kollarıma aldım, üstüne  
çıktım; onu ısıtmak, onu di-
riltmek için ne gerekiyorsa yaptım; kendim de ısınmak için. Ağzımıza, bacak aralarımıza  
buzlu karlar doluyordu, titriyorduk. O hâlâ, kar helvası kanla karıldı, diyordu; ona daha  
yakın sarılıyordum, bütün sıcak köşelerimi, kuytuluklarımı, mağaralarımı açıyordum ve  
bacak aralarımıza dolan karlar gitgide kendini unutturuyordu. Sonra artık kendimizden  
başka hiçbir şeyin yükü kalmıyordu üstümüzde; etimiz, ısınan kanımız, çırpınan  
organlarımızdan, ölmemiş olmamızdan başka hiçbir şey kalmıyordu.
Az önce vurucu kesilen timsah başı kendine beklenmedik bir sevecenlik edinmiş,  
bulunduğu tepecik altını küçük dokunuşlarla öpüyor. Adamsa, dudakları kadının  
saçlarında:
Üşümüyorsunuz ya? diye fısıldıyor.
Yanıt almadan örtüyü biraz daha çekiyor kadının üstüne. Sonra o anlatıyor, sonra  
kendisine anlatılanları da anlatıyor, öteki göğsünüzden henüz hiç öpmedim, bu omuz  
başınızdan da, diyerek...
Evde, sıcacık bir odada, birer kadeh konyağın başında-larmış. Erkek yaşadığına,  
yaşayanların da hâlâ yaşadıklarına inanamıyormuş. Unuttuğunu sandığı her şey, tenini, iç  
organlarını daha beter ürperterek üstüne üstüne geliyor, karlarda birlikte debelendiği  
kadının kim olduğunu bile hatırlamıyor, onun yüzünü bulamıyormuş. Yoksa böyle bir  
kadın yok muymuş, hiç mi olmamış, bilemiyormuş.
ikinci keman yeniden tam burada giriyormuş. Andantino grazioso Arkadaki dört  
vagonda olanların arkadaki dört vagonda olmaktan başka ne suçları var; benden, senden