mmıyor!" Perihan çocuğu yatağının yanındaki küçük masaya 
yatırıp soymaya başladı. 
Refik: "Hayır, beni tanıdı. Babası gibi çok zeki olacak!" dedi. 
Perihan: "Oooh maşallah, iyi de doldurmuşuz altımıza!" dedi. 
Çocuğu soymuş, küçük gövdeye gene başını yaklaştırmıştı. 
Refik ayağa kalkıp Perihan'ı bu kadar neşelendiren şeyi ya­
kından görmeye gitti. Ama çocukla Perihan'ı birlikte gülerken 
görünce gene haksızlığa uğramış gibi bir duyguya kapıldı. Bu 
duygudan korkarak acele acele söyledi: 
"Ben aşağı iniyorum. Kütüphajıede çalışacağım!" 
Perihan kirli bezleri topladı. Sonra bebeğin küçük elini ya­
kalayıp salladı: "Hadi, babaya selâm ver. Babaya selâm ver ba­
kalım!" 
"Kütüphaneye inip çalışacağım!" 
"Ama kütüphanede annen vardır şimdi." 
Refik hatırladı: Babasının ölümünden sonra annesi vaktinin 
çoğunu kütüphanede geçirir olmuştu. Bütün gün burada otu­
ruyor, eski fotoğrafları karıştırıyor, ağlıyor, arada bir de aklına 
eserse namaz kılıyordu. Nigân Hanım kütüphanedeki eşyaların 
yerini de değiştirmiş, duvardaki resimleri kaldırmış, bir zamanlar 
Refik'in arkadaşlarıyla poker oynadığı bu küçük odayı mescide 
çevirmişti. 
Refik: "Sahi ya, unutmuştum!" dedi. Canı sıkılmıştı. "Ama son 
zamanlarda sokağa çıkmaya başlamıştı değil mi?" diye ekledi. 
"Belki bugün Ayşe'yle çıkacaklardı." 
Refik geri dönüp gene yatağın kenarına oturdu: "Annemi 
biliyorum: Bu böyle çok uzun sürmez. Gene her zamanki hayatına 
dönecektir. Sonra namaz kılması da çok tuhaf. Annem bir şeye 
inanmaz ki. Oruç tutuyor diye Nuri'yle alay eder!" 
Perihan: "Öyle!" dedi. Kucağına aldığı çıplak çocuğu mın­
cıklayarak güldü: "Hadi, kızım, biz gidip şimdi bıcıbıcı yapa­
lım!" 
Perihan çocukla çıktı. Refik, "Ne yapıyorum ben?" diye dü­
şündü. Kendini yalnız ve gevşek buluyordu. "Karım, kızım!" 
Aynı şeyi birkaç kere daha mırıldandı. "Kütüphaneye iner, 
bir-iki kitap alır, sonra aşağıda okurum. Ama koskoca evde 
oturacak bir oda da yok. Üç katlı evde kümes gibi bir odaya 
219