hastane ziyaretinin bezdirici anılarını birden hatırlayarak, bu anılar 
şarabi güllerden ziyade batıcı dikenlere dairdi - mesela çi-
* Ne köpekler ne Piyular girebilir!
157
çeklerin  fiyatı ve devasa bir buketi taşımanın verdiği utanç duygusu 
vs.
"Neden sevimli ve basit bir şey almı yoruz? Neden bu kadar... bu 
kadar...?"
Hem öfkesini ifade etmesini sağlayacak hem de kulağa öfkeli gelmeyecek 
o bol-yetenekli kelimeyi, doğru kelimeyi bir bulabilseydi. Alegre'yi 
sırtını acıtmadan yere yıkacak kelimeyi. "Gösterişli" biraz çirkin 
kaçacaktı, "züppece" daha da beterdi, "havalı" ise yeterince sert 
değildi. "Aşırı cömert" kelimesine bir şans tanımaya karar verdi ve 
bağırdı: "İyi de bu kadar aşın cömert olmak zorunda mı?"
"Cimrilik etme," dedi Alegre, küçük bir çocuğu susturur gibi sabırla 
başını sallayarak. "Tabii ki la Tia Piedad için üç beş kuruş 
ayırabiliriz! Amma eli sıkısın!"
Piyu başka bir itirazda bulunmadı. "Aşın cömert" hedefi ıskalamıştı .
Kavga etmediler. Aslı nda hiç kavga etmezlerdi. Ne bugün, ne en kötü 
anlarında, ne de çıkmaya başladıklarından beri bir kez olsun kavga 
etmişlerdi. Bunca zamandan sonra Piyu, Alegre'nin ne onunla ne de bir 
başkasıyla asla doğrudan çatışmaya girmeyeceğine iyice ikna olmuştu. 
Hayal kırıklığını ya da kırgınlığını ifade etmek için alternatif 
yöntemler geliştirmiş gibiydi. Çorbayı normalden daha sıcak sunmak, 
kakaoya gereğinden fazla şeker koymak, musluğu sızdırır vaziyette 
bırakmak, yatağı yapmamak, bir mobilyayı yerinden alıp başka bir yere 
koymak... Alegre duygularını dile getirmek için gayet incelikli bir 
modus operandi icat etmişti. Las tias'a has bir vekalet lehçesi.
Alegre'nin todas las tias'la, yani hepsiyle ili şkisi, Piyu'ı  un 
görebildiği kadarıyla, Yin -Yang şeklini andırıyordu, ama burada siyah 
yarının adı Yin değil, "sen bizim gibi değilsin, bizimkinden daha iyi 
bir geleceğin olacak"; beyaz yarının adıysa Yang değil "sen onlar gibi 
değilsin, bizden biri olduğunu, köklerini unutma"ydı. Buna karşılık 
Alegre'nin çifte inzivası, dairenin iki yarısın n içindeki farklı 
renkli noktalara benzetilebilirdi. Bu yüzden de zamanının ya -
158
nsını las tias'ı onlar gibi olmasının beklenemeyeceğine çünkü özde 
farklı olduğuna ikna etmekle, zamanının diğer yarısınıysa on lardan çok 
farklı olmasının beklenemeyeceğini çünkü özde onlar gibi olduğuna 
iknaya çalışmakla geçiriyordu.
Her şeyden önce dili farklıydı. Meksika'ya gitmemişti - hayatında bir 
kere bile. İspanyolcası zayıf olmasa da kendini İngilizce konuşurken 
daha raha t hissederdi ve hem Arroz hem de Piyu'yla İs -pan-gilizcenin 
otantik bir versiyonunu konuşurdu. Yine de Alegre'nin las tias'la aynı 
dili konuştuğu çok bariz bir alan vardı. Nazar dili onun da anadiliydi.
Teyzeler konu şmuyor değillerdi. Konuşurlardı elbet. A ma con-versando, 
charlando, chiflando, platicando, lıablando, murmuran -do, turuquiando, 
chinchorreando yaparken bile nazar dilini bırakmazlardı. Hayatları 
boyunca birbirlerine en alengirli mesajları bu lehçe üzerinden 
göndermişlerdi. Yabancılar arasında hi ç sesleri duyulmadan, tek kelime 
etmeden konuşabilirdi las tias. Konuşmaları dillendirmeye gerek yoktu. 
Titiz cümleler inşa etmeye gerek yoktu. Bu gereksiz ayrıntıların 
ağırlığını çekmeye ne lüzum vardı? Tam anlamlarını, olası 
göndermelerini açıklığa kavuşturmak için ne kadar uğraşırsan uğraş 
daima esas hedeflediğinden çok daha azını anlatan bir kelime çığının 
baskısı altında zihni felç etmenin ne âlemi vardı ki? Dolayısıyla las 
tias, hem İngilizce hem de İspanyolca kelimelerin yerine, sadece