"Bu çadır kimin?" diye sorunca, karşılarında oturan ak sa-
kallı, yaşlı, kırmızı yüzlü, gülen, tatlı gözlü adam: 
"Benim" dedi. "Bana Kerimoğlu derler. " 
Ca b bar: 
"Duyardım. Demek Kerimoğlu sensin?" 
Kerimoğlu, kendine güvenmiş, alışkanlık la: 
"Benim," dedi. 
Ca b bar: 
"Ağa, seni çok duyardım. İlk olaraktan görüyorum. Saçıka-
ralı aşiretinin ağası Kerim oğlu değil mi?" 
Kerim oğlu: 
"Öyle," dedi. 
İçerisi taze, yeni kaynatılmış sıcak, buğulu süt kokuyor du. 
Ağa, Cabbara baktı. Cabbar da Ağaya baktı. Ağa, kansına 
döndü: 
"Bu delikanlılar şimdi açlar herhalde. Çabuk olsana kan! " 
diye onu uyardı. 
Kan: 
"Süt kaynıyor ," dedi. 11Kaynasın bitsin, hemen ... " 
Memed gülümsedi. 
Cabbara: 
"Bumum ... " dedi. 
Ca b bar: 
"Bumuna noldu?" diye sordu. 
M em ed: 
"Burnum dışardaki süt kokusunu almıştı. Doğru çıktı." 
Cabbar: 
"Benim de," dedi . "Açken bütün burunlar bizimki gibidir." 
Kerimoğlu, kırmızı yüzü biraz daha kızararak, malıcup 
mahcup: 
"Oğullar , herhalde çarpışmadan geliyorsun uz?" 
Ca b bar: 
"Asım Çavuş bizi kıstırmıştı. Kurtulduk çok şükür." 
Memed : 
"Korkak adammış. Yoksa hepimizi teker teker keklik gibi 
avlardı ." 
Cabbar: