ona saygı duyulur. Belki biraz da tuz ekerim biranın içine:
daha iyi oluyormuş böyle. Ne yazık: bira içmek istemiyo-rum. Özlediğim güven duygusuna kavuşunca, bira içme öz-lemini yitirmiş olacağım. Montaigne ne derse desin, hazinbir durum bu. Oysa, yaşamış olduğum birçok yanlışlığı dü-zeltebilecektim. Bütün ayak izlerimin üzerinden bir dahagidecektim. Yalnız bir kere yaşanıyormuş.
Bütün günümü bu düşüncelerle geçiriyorum; gece için
gene bir hazırlık yapmadım. Oysa, gecenin geçmek bilme-yeceğini seziyorum. Bu satırları sabaha karşı üçte yazıyo-rum. Saat bire kadar annemi karşımda oturttum. Nefes ala-mıyordum; koltukta iki büklüm oturuyordum. Annem kar-şımdaydı. Bir kelime söylemeye korkuyordu. Ben de konuş-muyordum. Enerjiden tasarruf ediyoruz ya. Birlikte geçirdi-ğimiz yıllar boyunca annemle o kadar az konuştuk ki. Şim-di nereden başlayabilirim? Beni kötü yetiştirmekle suçlaya-mam ya onu böyle bir durumda. Ne desem farketmez: yo-rum yapmadan beni dinler sadece. Olmaz. Bir insanla karşı-lıklı konuşacak gücüm yok. Bir insan, bir karşılık beklersizden. Konuşurken ve dinlerken hissedersiniz bunu. Güç-lü kuvvetli olduğunuz zaman önemsemezsiniz. Günseli debana bunu hissettiriyor. Bana yararlı olmak istiyor; oysa be-ni yoruyor. İlgileniyor; demek ki ilgi bekliyor. Hiç olmazsailgilendiğinin farkedilmesini bekliyor. Annem öyle değildir.Kendini karıştırmadan benimle birlikte olmasını bilir. Hemde kitaplarda okumadan, bir yerden duymadan: içinden öy-le geliyor. Bütün anneler böyle değildir. Gidip yatmasınısöylüyorum: itiraz etmeden gidiyor. Karşımda oturduğu za-man düşüncelerimi hafifletiyor. İşim bitince gönderiyorum.Biraz iyileştiğimi görünce, bana yaptığı iyiliğin karşılığı ola-rak onunla ilgilenmemi bekleyebilir, değil mi? Hayır. Sevi-niyor sadece.
Uyuyamıyorum. Uykuda değişeceğimden korkuyorum.
614