"Yoo, korkmadım!" dedi Perihan. "Ama çocuğu uyandıra­
caksın!" Gözucuyla yatağa baktı, çocuğun uyanmadığını gördü. 
"Sen işe gitmedin mi?" 
"Gittim, geldim!" 
"Hasta filan mısın?" 
Refik: "Turp gibiyim!" dedi. Sonra heyecanını göstermek istedi: 
"Geldim, geldim, geldim! Şaşırdın mı?" 
Perihan bir şey söylemiyor, sorarak bakıyordu. 
Refik, "Galiba hiç hoşlanmadı beni görmekten!" diye düşündü. 
"Biraz şaşırdı, merak ediyor. Suçüstü yakalanmış gibi gözüküyor. 
Çocuğu uyandırmamdan korkuyor!" 
"Öyle geldim işte. Osman ile yazıhaneye girdik. Baktım, çok 
sıcak, eve dönmeye karar verdim! İyi ettim değil mi?" 
"İyi ettin!" dedi Perihan. "Çok sıcak, değil mi?" 
"Yaa... Kavruluyor ortalık. Milletin sinirleri üzerinde. Dönüşte 
tramvayda biletçiyle bir kadın kavga ettiler. Bu saatte böyle 
heyheylenirse artık öğleden sonra..." 
"Saat kaç?" 
"Onu yirmi geçiyor." 
"Ne kadar çabuk gidip gelmişsin!" 
"Çabuk değil mi? Odama girdim. Birden aklıma geldi: Dönüp 
Osman'ın odasına girdim, 'Ben pek iyi değilim, eve gidiyorum!' 
dedim. Biraz şaşırdı galiba." Gülmeye başladı. "Suratını göre­
cektin! Nen var diye bile sormadı!" 
"Bir şeyin yok değil mi?" 
"Yok, diyorum ya... Biraz belki aklımdan zorum var!" Uzanıp 
Perihan'ı yanağından öptü. 
Perihan: "Bak belki bu doğru olabilir!" dedi. "Bir tuhafsın zaten 
bugünlerde." 
Refik, "Tamam, anlamıştım, hiç de hoşuna gitmedi beni 
görmek!" diye düşündü. "Yalnız oturmak istiyordu, tasarıları, 
yapacak işleri vardı herhalde." 
"Senin bir işin var mı şimdi?" 
"Yoo. Ne işim olacak ki. Çocuk da uyudu!" 
Birlikte yatağında uyuyan bebeğe baktılar: Kırk günlüktü, ama 
şimdiden koskocaman bir şey olmuştu. Refik kızının ileride iriyarı 
olmasından korkmaya başlamıştı. "İkimiz de zaten uzun boy-
214