256 Yaşar Kem al-Dağın Öte Yüzü 
Sonra da ayrıkların açıklıklarına geldiler. Kuyruklarını gene yumak yapıp, 
karşı karşıya, başlarını havaya kaldırıp sarmaştılar. Belki yarım metre, bir metre 
ayağa kalkıyorlar, sarmaşıyorlar, toprağa geri düşüyorlardı. Renkleri de gittikçe 
değişiyor, kırmızıya çalıyordu. Zaman geçtikçe, havada sarılıp toprağa düştükçe 
daha çok kızışıyorlar, daha çok yükseliyorlar, neredeyse kuyruklarının ucuna 
dikilecekler. 
Ağızları açık, dilleri dışarda, uzamış. Gözleri kıpkırmızı. Başları köz gibi kı­
zarmış. Kırmızılık gittikçe aşağılara doğru yayılıyor. 
Nar çiçeklerinde anlar. Çokuşmuş, uğultulu. Arı kuşları gelip geçti. Mavi ışıl­
tılı bir kuş gelip bir taşa kondu. Ayağa kalkıp geri düşen yılanlara bir gözüyle, 
gözünü iyice yana, yılanlara çevirip baktı, bir şey anlamamış olacak ki uçup gitti. 
İkindine kadar böylece ayakta sarmaş dolaş ... Düştüler, kalktılar, aktılar gel­
diler, sarmaştılar. ikide birde şap diye toprağa düşüyorlardı. 
Yan bellerine kadar her bir yerleri kıpkırmızı yalıma kesmişti. Yalım gibi 
savruluyorlar, biribirierine dolanıyorlardı. Uzayıp kısalan, esen yelle inip kal­
kan yalım gibi. Kıvılcımlanan. Nar çiçeği gibi. Belki de bu yüzden, yılanlar nar 
çiçeği zamanı, nar bahçesinde sevişirler. Bir korunmadır belki. 
Sonra halsiz düşmüş olacaklar ki, toprağa son düştüklerinde bir daha ayağa 
kalkamadılar, orada serilip kaldılar. Biribirlerinin üstünde kımıl kımıl ediyorlardı. 
Önce biri çiçeklerin arasına ağır ağır aktı. Onun arkasından da öteki. 
On yedisinde ya var, ya yoktu. Dili damağı kurumuştu. Gözleri kocaman 
kocaman açılmış, boynunu uzatmış, onlar kayboluncaya kadar gözlerini onlar­
dan alamamıştı. 
Elif yorgundu, umutsuzdu. Uzak bir dağda bir duman tütüyordu. 
"Yılanlar, anlar, kurtlar, kuşlar ... " dedi kendi kendine. "Tüm yaratık. .. Allah 
kimsenin başına vermemiş böyle bir dirliği." 
Bir angı düşü içinde gözlerini açtı. Baktı ki Ali yükü anasının yanına indir-
miş, belini de yüke dayamış oturuyor. 
Meryemce de yükün öte ucunda , kıpırtısız bir karartı. 
Arkasına döndü. Çocuklar gene görünmüyor lardı. Geride kalmışlard ı. 
Elif durdu, bekledi. Neden sonra, sallanarak, bir adım atıp, bir adım durarak 
çocuklar göründüler. Elif onları böyle her görüşte bir hoş oluyor, acıdan başı 
dönüyor, "yoruldular, mahvoldular fıkaracıklar. Bir ayda kendilerine gelemezler. 
Bu deli herif, ha babam, ha babam beş günlük yolu iki güne indirdi de öldürdü 
çocukları ... Kendi de öldü ya," diyordu. "Öldürdü yavrularımı olmaz olası Ali. 
Anası da batsın, atı da ... Dahası da batsın." 
İçi götürmedi onlara doğru yürüdü. Gözle rine ter dolmuş acıyordu . Bu yüz­
den karşısındaki çocuklan hayal meyal görüyordu . 
"Az kaldı, az kaldı yavrularım, az kaldı çiftçelerim, az kaldı. Bakın babanız 
orada."