bağırdı: "Çıkar o üstündekileri ... " Sesi gene aşağılayıcı, alaycı 
bir hal aldı. "Şuna bak şuna ... Şuna da bak Topala da ne yakış­
mış İngiliz kumaşından elbise! Daha da durmuş bakıy or! Çıkar 
onları, Toppal köpek. İnce Memede Allah rahmet eylesinmiş ! 
Çıkar ... " 
Ali hemen sırtındaki ceketi çıkardı yere koydu. 
"Verdiğim paralar cebinde mi?" 
Ali usulca ceketi yerden aldı, cebinden çakmağını, tütün 
tabakasını, mendilini, çakısını çıkardı, sol eline aldı, parayı da 
ceketin üstüne koydu. 
"Çıkar!" 
Ali yere oturup postalları çözdü. ötekiler durmuşlar, bir 
hoş gözlerle, biraz da alaycı gülümseyerek ona bakıy orlardı. 
Yalnız Hüsne Hatunun daha başı önündeydi. Sararmış yüzün­
de hiçbir kıpırtı yoktu. 
Ali postalı çözdü, çıkardı ceketin yanına koydu. 
"Çıkar !" 
Ali yalvarırcasına oradakilere bir daha imdat istercesine 
baktı. Ardından da Hüsne Hatuna baktı. O hiçbir şeyi duymu­
yor, görmüyor gibiyd i. Edemedi pantolonu da çıkardı. Arka­
sından da mintanı çıkarıp öteye fırlattı. 
"Çıkar !" 
Birden Hüsne Hatun: 
"Yeter, yeter !" diye bağır dı. "Bir insana bu kadarı da yapıl­
maz." Aliye döndü: "Yürü git kardaşım," dedi. 
Ali don gömlek, yalınayak başı kabak merdivene doğru 
gitti, sonra da arkasına dönüp Murtaza Ağaya baktı, göz göze 
geldiler, Murtaza Ağa onun bu bir anlık bakışından ürperdi, te­
peden tırnağa titre di. 
Ali merdivenin başında durmuş kalmış, bir şeyler söyle­
mek istiyor, ardından da vazgeçiyordu. Birkaç kere ağzını açtı 
açtı kapadı. Sonra vakur, ağır, merdivenlere yürüdü, kapıyı açtı 
çıktı gitti. 
144