20 
Yokuşu çıkınca köy karşısına çılo.verdi, Hürü Ana şaşırma­
dı. Bu köy, bu evler , şu karşıdaki tepe bu kadar küçücük müy­
dü, diye düşündü. Karşıdan gözüken başı dumanlı Alidağı bile 
küçülmü ştü. İşte buna şaşırdı Hürü Ana. 
Köyü görünce bir hoş olmuş, yüreği küt küt atmaya başla­
mıştı. Köye bir an önce ulaşmak için altındaki atı boyuna üzen­
giliyor, at hara kalkınca da, üstü tıka basa yüklü, sert başlı atı 
durdurmak o kadar kolay olmuyor , ama içi içine sığmayan Hü­
rü Ana at yavaşlayınca ata söverek, "hörtükler alası," diyerek, 
ya onu kırbaçlıyor , ya da gene üzengiliyor du. 
Orası, o köy, Seyran, Selam Hoca, Hazret Efendi, kasaba, 
büyük deniz, portakal bahçeleri, Memedin konağı, her şey çok 
güzeldi, hoştu ya köyün de özlemi gelmiş yüreğinin başına 
çökmü ştü. Oradayken, bu özlemini kendi kendinden bile saklı­
yordu. Memed, orada kalsaydı eğer, özlemini ta içinin derinine 
gömecek, bağrına taş basacak, özlemden ölse de bir gün olsun 
özlemini kendine bile belli etmeyecek ti. Köyün, burnunda ne 
kadar tüttüğünü dağların kokusu bumuna gelince, köyü gö­
rünce anlamıştı. İçindeki özlemi meğer ne kadar yamanmış da 
onun haberi bile olmuyormuş. 
Atını bir daha üzengiledi, "Deeeh, gavurun dölü," dedi, 
"deee eh!" Karşı çalının içinden şalvannın bağım bağlayarak 
yola çıkan Çolak Salihin oğlu Hacı Yeliyi görünce atı sertçe bir­
kaç kere daha üzengiledi, ''Deeeeh, deeeeh, domuzun dölü, de­
eeeh!" Bir an önce, onu görünce yolun ortasında kalakalmış 
Çolak Salihin oğluna yetişmeye can atıyor du. 
430