müyorum tabii, bunların daha az gözebatar olmalarını, daha 
çok gözebatar yerlerinin beyinleri ve duyguları, duyargaları ol­
malarını düşünüyorum. Enginlerde kanat çırpmak için bağır­
sakların ağırlığının öne çıkmam asını. .. 
Bir kanat çırpışı hışırhsına dönüyor. Kadını ak pak keten 
çarşaflar üstüne uzanıvermiş görüyor. Hemen hemen kemiksiz 
veya beyaz gül, bir baş ve sap olarak kendini usul bir akışla yu­
karı, yastıklara doğru çekiyor sanki. Hışırh, çarşaftaki bu kayış­
tan çıkıyor. Saçlar yastıkta dağılıyor. Petaller ... Adam, yatağa 
serilen bu petaller arasında nihayet minicik, renki bir çiçek gö­
beciği seçmiş olmalı; çünkü, içgüdüsel bir kayışla o da kadının 
yanına uzanıv eriyor. 
Hiç değilse ayakkabılarını çıkarsalar dı! 
ikisi de tatlı tatlı gülüşerek aynı an'da ayakkab ılarını yata­
ğın ayakucuna düşürüyor lar. Sonra da adamın ceketini kadın 
alıyor, kadının bluzunu adam. Ellerindekileri ne yapacak larını, 
nereye koyacaklarını bilememeleri beklemedikleri bir utangaç­
lıktan olabilir, ama en duy arlı an' da araya giren bu çalı çırpının 
verdiği tatsız duygudan da olabilir. 
Çünkü garson her an gelebilir , masayı silebilir , yemekle ve­
rilmesi gerekirken kadının ikinci martinisi yüZ:ünden geciktiril­
miş, ama ısmarlandığı için mutlak verilecek olan beyaz şarabı 
getirebilir. Karşıda oturan bir başka kadın adama dikkatli dik­
katli bakabilir ya da yetişkince bir oğlan içeri dalıp, anne ne bu 
hal? diyebilir. 
Ama galiba pek de öyle değil. Dıştan bakanlar için sorun 
olan ve sorun olacak olan ne varsa onların sorunu değil. Buluş­
malarında, varla yok arası dokunuşlarında bir kopukluk, bir 
yeniden havaya girme çabası algılanmıyor. 
Ayırdında bile olmadan soyunmuşl ar. Henüz anadan doğ­
ma değillerse de, birbirlerinin tenlerinde dokunu lmayı, öpül­
meyi, tanınmayı bekleyen sayısız duyarlık noktaları bulabile­
cek kadar soyunmu şlar. 
Kadın adama hem çok tanıdık, hem hiç değil. Ellerine soru­
lursa, işte gövdenin bildik kıvrımlan, yumuşak engebeler, çimli 
50