Bütün dağlar , ovalar silme kar alhnd aydı. Bu uçsuz bucak­
sızaklığa göz kamaşbran bol bir ışık çökmüştü. Aya klarım sü­
rüyerek ölü evine geldiler. Uzun bir damın örtmesinin alhna, 
ak bir çarşaf altın daki ölürrün yöresine halkalanmış kadınlar 
onları görünce bir an ağıtlanru kestil er, hemencecik de, sesleri­
ni daha yükselterek, ağlayarak ağıtlarını sürdürdüler. Köyün 
delikanlıları, dallan geniş bir alanın üstüne yayılmış, yaprak­
SIZ, çınlçıplak bir çınarın kalın gövdesinderi. başlayan taş ağılın 
üstüne sıralanmışlar , kederli gözleri, uzamış yüzleriyle ağıt 
söyleyen kadınlan dinliyorlardı. Kadınlar, örtmenin altından 
taşmışl ar, karların üstüne serdikleri keçelerin üstüne oturmuş­
lar , çınarın gövdesine kadar aviuyu çl,oldurmuşlar dı. Delikanlı­
lar, eşkıyaları görünce saygıyla yerlerinden kalktılar , ellerini 
göğüslerine götürüp selamladılar , onları oturduklan yere bu­
yur ettiler , kendileri de bir kıyıya çekilip, elpençe divan orada 
durdular. 
Yaşlıca iri bir kadın, önce gür sesiyle ağıdı söylüy or, sonra 
bütün kadınlar onun söylediğini, gene kadınla birlikte yineli­
yorl ar, arkasından da ağlaşıyorlar dı. 
İri kadın İnce Memedi görünce şöyle bir dikeldi, sesine çe­
ki düzen verdi, göğüsleri kabardı, sesi daha gürleşti: 
Düldül dağı kavaklan, Kızılgedik duraklan, sana İnce Me­
med demem, yıkmayınca konaklan, diyordu. Ve bütün kadın­
lar tekrarlıy orlardı. Sesleri, bütün koyağı dolduru yor, ortalıkta 
çınlıyor du. Koçyiğitler, koçyiğitler , ağlasın selvi söğütle r, öldür­
müşler Mestammı, kanını yalamış itler. Kadın başını kaldırdı, 
İnce Memedin gözlerini aradı buldu. Ben ağlanm yana yana, 
düşman da susamış kana, uyan Mestan oğlum uyan, İnce Me­
med geldi sana. Kadın üç kere dizlerine vur du. Bilmem demiş, 
bilmem demiş, ben hayınlık bilmem demiş, İnce Memedin yeri­
ni, düşmaniara demem, demiş. Kadın, uzandı, çarşafın ucun­
dan tuttu, ölürrün yüzünü açh. Hele yazdı, hele yazdı, kadir 
Mevlam böyle yazdı, İnce Memedi duyunca, sevincinden öle 
yazdı. Çarşafın kaldırdığı ucunu elinde tutuyor, gözlerini ölü­
rrün yüzüne dikmiş bakıyor du. Ölüyar yiğit ölüyor , dünyaya 
ışık salıyor, hele bakın Mestamma, ölüsü bile gülüyor. Kadın, 
önündeki bohçadan Mestanın sırmalı abasım aldı, İnce Meme-
604