28 duygunun şiddeti kalmıştı aklında sadece. Sonra 'onu' görmüştü 
sokakta; bütün mutsuzluğuna, kendini zayıf hissetmesine, ölmek 
istemesine rağmen 'onun' gözlerindeki ilgiyi, insanı alıp götüren 
başkalığı fark etmiş ti nedense. O gün eve yalnız dönmüştü tabii.  Ne 
kadar da ha çok gün eve yalnız döndüm ondan sonra da. Şimdi kar -
şımda konuşsaydı, 'Ne kadar daha çok' olur muydu? desey di. 
Titreyen dizlerinin üstüne çöktü, el fenerini tuttu onun yüzüne: 
Gözleri açıktı, canlıydı. Bakamadı, başını karanlı ğa çevirdi. Sonra 
baktı ge ne; onu, ölüm kalım meselelerinde yalnız bırakmayan 
gücünden yararlandı gene. Hiç bozul mamış; geç kalmasaydım 
böyle olmazdı belki. Üzüldü. Fa kat hiç değişmemiş; son gördüğüm 
gibi, gözleri bile açık. Yalnız, gözlerin bu canlılığında bir başk alık 
var: her şeyi bil diği halde duygulanamayan bir ifade. Görünüşüme 
bakma, içim öldü artık diye korkuturdu beni. inanmazdım. Öyle 
şeyler bulup söylerdi ki öldüğü halde. Belki beni izliyor ge ne. 
Yerini değiştirdi. Benimle ilgili değilsin diyerek üzerdim  onu. 
Hayır, bakmıyor bana. Belki de düşünüyor. Birden konuşmaya 
başlardı. Bütün bunla rı ne zaman düşünüyorsun? diye sorardım 
ona. Ne zaman düşündüğünü bir türlü göre miyorum. Hayır, 
gerçekten ölmedi; çünkü ben yaşayamaz dım ölseydi. Bunu 
biliyordu. Bu ka dar yakınımda olduğunu bilmiyordum ama, sen bir 
yerde var olursan yaşayabili rim ancak demiştim. Nasıl olursan ol, 
var olduğunu bilmek bana yeter demiştim. Bunu kavgadan çok önce 
söylemiştim ama, çatışmamızın hiçbir şeyi değiştirmeyeceğini 
biliyordu. Sonr a, onu bir süre görmek istemediğim halde, onun 
orada olduğunu bildiğim halde, tavan arasına bir türlü çıkamadı ğım 
halde onu düşündüğümü, onsuz  yaşayamayacağımı  biliyordu. 
Sonra neden aramadım? Bir türlü fırsat olmadı; her an onu 
düşündüğüm halde hep bir engel çıktı. Aşağıda ye ni sesler, yeni 
gürültüler duyduğu için inmedi bir süre her halde. Oysa biliyordu: 
Aramızda, hiçbir yeni varlığın önemi yoktu; konuşmuştuk bütün 
bunları. Ben de onun inmesini beklemiş olmalıyım. Beni üz mek 
için inmediğini düşündüm önceleri. Sonra... bir türlü olmadı işte...