10
Koca Osmanın dudakları hep kıpır kıpır ediyordu. Ahıra 
gidiyor, çıkıyor, uzun kaşlarını kaldırıyor, sıvazhyor, dört bir 
yanına bir şeyler aranırmış gibi bakınıyor, arada eğiliyor çizme­
lerini sıvazlıyor, ahırdaki atın yelesini okşuyor uzun uzun, son­
ra içeriye girip Memedin yanma varıyor, zorla gülümsemeye 
çalışarak: "Memedim, yavrum," diyor ağlamaklı bir sesle. Se­
sinde bir yas havası var. Dehşet bir acıma var.
Daha gün doğmamış, ortahk alacakaranlık. Sığırlar yaylı­
ma gidiyorlar. Anavarza kayalıklarının üstünden ağır ağır ka­
ranlık bir duman yükseliyor.
Yağız at bir kayanın ucunda, donmuş bir kaya parçası gibi 
kıpırdamadan dikilmiş duruyor. Ne başmı, ne de kuyruğunu 
sallıyor.
Muhtar Seyfali bir huğun arkasmdan çıktı. Koca Osmanm 
kaygılı yüzü bir açıldı, sonra kapandı. Az sonra da Seyfalinin 
arkasmdan Şefçe Kahya göründü. Elinde bir top, her bir çiçeği 
bir gül iriliğinde nergis vardı.
"Kamer Ana, al sana nergis topladım," dedi. Çiçekleri, yan­
da inek sağan Kamer Anaya uzattı. Kamer Ana bir genç kız gibi 
kızardı, utandı:
"Sağ ol Şefçe Ağam," dedi gülümseyerek. "Beni düşün­
müşsün."
"Bu gece uyumadım. Hep sazlığın kıyısında dolaştım. Yo- 
bazoğlunun deli atı sabaha kadar doludizgin ovada döndü 
durdu. Nergisler de diz boyu."
71