FAKİR BAYKURT
 
379
 
 
Devresi gün erkenden yola çıktılar.
 
Hamdi bey atını yedeğine alıp yürüdü.
 
Rıza «bin» dedi, binmedi.
 
«Böyle çeke çeke biraz gideriz. Sonra oturur, Züra bacının 
katmerini yeriz bir suyun başında. Sonra biraz ben binerim, biraz sen 
binersin. Böyle Tozak’a varırız yiğidim Rıza!..
 
Göğer bostanım göğer Su gelir bendi döğer Ağlayanlar bir gün güler 
Gamlanma Rız
am gamlanma...»
 
Gün iniyordu ki Seyranlı’dan aşıp Tozak’a devrildiler.
 
At gene Hamdi beyin yedeğindeydi.
 
Rıza, köyüne yükseklerden baktı. Ne kadar ufaktı Tozak! Bağların 
olduğu Purluk da mendil kadar bir topraktı. Uçaklardan baksan ya 
görünür, ya görünmez,
 
o kadar ufak...
 
«Hazinenin bize çok gördüğü toprağa bak Hamdi beyim!»
 
Hamdi bey, Rıza’ya karşılık vermedi. Çok sorusuna karşılık 
vermişti sabahtan beri. «O devran dönünceye kadar Pur
-
 
luktaki 
bağlar ne olacak? Bu karanlık gecenin içinde bir kökten sürmeyi
, hiç 
değilse bir daldan eğmeyi nerden bulup da derdimizi anlatacağız? 
Tohumlarımız da nasıl ve ne zaman yeşerip bize medar olacak?.. » 
Boğazında tükürük kalmamıştı.
 
Doğru Rıza’nın eve indiler.
 
Hamdi bey daha merdivenleri çıkmadan dört yanı sarıldı.
 
«İnşal
lah senin elin, senin dilin, senin kalemin uğurlu gelir, 
inşallah senin sözün geçer...» dediler.
 
«Gidin karınlarınızı doyurun, sonra konuşalım.»
 
«Yok Hamdi bey, bunu deme! Hemen anlat, dinleyelim...»
 
Battal geldi. Yarı yanı yıkıktı öyle.
 
Kurul üyeleri bulu
nup geldiler.
 
Kadınlar kızlar geldiler...
 
Yusuf, Senem, Cennet karı geldi.