Merhamet A partman ı
rinde" ne yapt ığım sordum. Geçen sene puan ı istediği bölümü  
tutmad ığı için üniversiteye girememi şti. Şimdi Şanzelize Bu-tik'ten geri 
kalan vakitlerinde, üniversite s ınav ına haz ırlanmak için Üstün Baş arı 
Dersanesi'ne gidiyordu. Üniversite s ınav ına bir buçuk a y kald ığı için  
çok çalışıyordu. "Hangi bölümü istiyorsun?" 
"Bilmi yorum," dedi biraz utanarak. "Aslında konservatuvara girip 
oyuncu olmak isterdim." 
"O dersanelerde boş u boşuna geçer vakit, heps i birer ticarethane,"  
dedim. "Zorland ığın konular varsa, özellikle matematik, bura ya gel, 
ben her ö ğleden sonra burada kapan ıp bir süre çal ışıyorum. Sana  
çabucak gösteririm." 
"Başka k ızlara da matematik gösteri yor musun?" dedi. A ynı ala ycı 
ifadeyle ka şlar ı yukar ı kalkt ı. 
"Başka k ızlar yok." 
"Sibel Han ım bizim dükkâna geliyor. Çok güzel, çok ho ş bir kad ın.
Ne zaman evleneceksiniz?" 
"Bir buçuk ay sonra niş anlan ıyoruz. Bu şemsiye olur mu peki?" 
Annemin Nice'ten ald ığı yazl ık şemsi yeyi gösterdim. Elinde o
şemsiyeyle dükkâna tabii ki dönemeyece ğini söyledi. Üstelik artık  
buradan ç ıkmak istiyordu ve şemsiyesini bulup bulmamak da o kadar  
önemli de ğildi. "Yağmur dinmi ş," dedi sevinçle. Kap ıdayken onu bir  
daha hiç göremeyece ğimi telaşla hissettim. 
"Lütfen, bir daha gel ve yaln ızca çay içelim," dedim. 
"K ızma yın Kemal A ğabey, ama bir daha gelmek istemi yorum.  
Gelmeyece ğimi de biliyorsunuz. Merak etmeyin, beni öptü ğünüzü  
kimseye söylemem." 
"Şemsiye ne olacak?" 
"Şemsiye Şenay Han ım' ın ama kals ın," dedi ve duygusallığ ı eksik  
olmayan, acele bir hareketle beni yana ğımdan öpüp gitti. 
 
30