"Değil! Onlar ayrılırken birbirlerine sarılıp ağla­
dılar. Biz böyle mi olacaktık, dediler. Birbirlerine 
olan saygı ve sevgilerini hiç kaybetme diler. Oysa 
biz çok şey kaybettik. Üstelik ayrılmak istediğim­
den Gökşin'in henüz haberi yok ki, aklımı çelsin! 
Şimdi, ışığı kapat ve odana git! Uyuyacağı m, yor­
gunum," diyebildim. 
"Ne zaman değilsin ki?" dedi, odasına döner­
ken. 
Boşanmanın kolay olmayacağını anlamıştım. 
Çocukları kullanacağını seziyordum. Ama er veya 
geç boşanacak, çocuklarımı da alacaktım, bunu da 
iyi biliyordum. Ben evi terk ederken oğullarımı al­
mama izin vermeyeceğ ini, onlara bakması için .yaşlı 
annesini evine getireceğini tahmin ediyordum. Za­
vallı kadın iki yaramaz çocukla baş edebilir miydi? 
Altı ay sonra çocukları bana geri vereceği nden 
adım gibi emindim. 
Artık evin içinde hiç konuşmaz olmuştuk. Bana 
bir şey söykdiği veya sorduğu zaman, sadece, "öz­
gürlüğümü istiyorum," diyordum .. Böylece birkaç 
ay daha geçti. Bir akşamüstü, bana dolabında bula­
madığı bir eşyası ile ilgili bir soru sordu ve benden 
yanıt yerine, her zamanki gibi, "özgürlüğümü isti­
yonım," latinı duyunca, artık onun da sabrı taşmış 
olmalı ki, "Defol!" diye bağırdı, "Defol!" 
134