RIFAT ILGAZ 
"Karanfil!" dedi, "On tane kadar, kırmızı karanfil.. 
Bir sıra da kenarlarına beyazlarında n!" 
Çiçekçi, karanfilleri jelatin kağıdına sardı güzelce, tu 
tuşturdu eline. Hiç düşünmemişti çiçekleri nasıl götürece 
ğini. Utanırdı böyle şeylerden. Bir Bayram gazetesi aldı 
koydu çiçekleri arasına. İki kadeh votka daha çekmesi ge 
rekirdi, kapıyı çalabilmesi için. Meyhane şuracıktaydı 
ayak üstünde yapındırdı. Artık nereye olsa gid ebilirdi 
Dokundu Sevgi'nin kapısındaki zile ... Ev, tıklım tıklm 
misafirdi, bir yılgınlık çöktü içine. Elindekileri kapıdar 
verip gitse, ne iyi olurdu! İster istemez girdi içeri, merdi 
venleri çıktı. Çiçekleri uzattı nişanlısına. Çiçekler , şeke 
kutusundan daha çok ilgilendirmiş ti Sevgi'yi. Kutu, çifte 
çifter sarılı olduğu için, ne biçimi belli oluyordu, ne için 
deki aynası: 
"Hele kağıtları hir sıyırsın!" diye düşündü, "Bayılır< 
zaman!" 
Tam yirmi lira yalnız kutusuna vermişti. Lacivert ka 
<life kapağın içinde, yürek biçimi pırıl pırıl bir ayna var 
dı ki, hangi kız görse ağzının suyu akardı. Hele bir açsıı 
kutuyu! 
Büyüklerin elini öptü sıradan. Geriye kalanlarla toka 
!aştı. Sevgi'nin uzattığı şekere, parmakları titreyerek uza 
nırken, keskin bir arpej kokusu, fırıl fırıl döndürmüşti 
başını. Çok oturmadı, kapıdan çıkarken rahat bir solul 
almıştı. Ne olursa olsun, büyük bir yük kalkmıştı üzerin 
den. 
Onun için bayramın ödevi bitmiş, bayramın kendis 
başlamıştı. İki kadeh rakıyla bir açış yapmalı ydı. Tuttu 
Karanfilli Meyhane'nin yolunu! 
Sevgi, her bayram Melahat Hanım'ın elini öpmeder 
yapamazdı. Taa okul sıralarında alıştırmıştı onu. Her bay 
ram, okulu bitirdiği halde, onun yumuk yumuk ellerin