balıklar içinde. Herkese küskünüm, k ırgınım, elde de ğil. Na- 
sıl hiçbir şey olmam ış gibi hayatlar ına devam edebiliyorlar? 
Şems-i Tebrizî'nin olmad ığı bir yaşam, yaşanılası olabilir mi? 
Gün batınımdan şafağa her gün bir ba şıma kütüphanede 
oturuyor, susuyorum. Hep Şems'i dü şünüyorum. Ama sonuç- 
ta Şems benim için her şeyin ve herkesin toplam ı olduğun- 
dan, tüm evreni dü şünüyorum asl ında. Bana söyledikleri ak- 
lımdan çıkmıyor: "Gün gelecek sana En Güzel A şk Şiirlerini 
Yazan Do ğulu diyecekler. Bütün dünyada ismin bilinecek." 
Hâlbuki tek yapt ığım susmak bu günlerde. "Hamu ş" diyo- 
rum kendime: Suskun! Ben ne kadar susarsam susay ım keli- 
meler bana ra ğmen sinemi y ırtıp çıkıyorlar bedenimden. 
Baştan beri Şems'in yapmak istedi ği de bu de ğil miydi? Ben- 
den bir şair yaratmak! Ama bu hedefe ula şmak için beni terk 
edeceği aklımın ucundan geçmemi şti. 
Hayatımız bir devr-i daim. İster devasa boyutlarda olsun, 
ister bir dirhemcik a ğırlığında, yaşadığımız her zorlu ğun, 
çektiğimiz her çilenin büyük resimde bir yeri ve i şlevi var. 
Mücadele etmek insan olman ın gereği. Bizim u ğrumuzda ci- 
had edenler var ya, Biz onlar ı mutlaka yollar ımıza iletece ğiz, 
demiyor mu? Sen nefsini a şmak, herkesi bir ve e şit görmek, 
Yaradan'dan ötürü yarat ılanı sevmek yolunda minnac ık bir 
adım bile atsan muhakkak kar şılığını görürsün. İlahi bir ni- 
zam oldu ğuna inan ıyorsak e ğer biliriz ki bunun içinde tesa- 
düfe yer yok. Şekerciler Han ı yakınlarında birbirimize rast- 
lamamızdan bu yana iki sene geçti. Şems'in bana geli şi tesa- 
düf değildi ki, gidi şi öyle olsun. 
"Rüzgârla gelmedim" demi şti Şems "ki rüzgârla gideyim 
senin hayat ından..." 
Ve sonra bir hikâye anlatm ıştı. 
Vaktiyle bir Sufi varm ış. Kerameti o kadar enginmi ş ki, İsa 
Peygambere bah şedilen nefese sahipmi ş. Bu Sufinin tek bir 
  
554 
355 
  
talebesi varm ış. Hâlinden ho şnutmuş. Daha fazla ö ğrencim, 
müridim olsun diye h ırsları yokmuş. Ne var ki talebesi farkl ı 
düşünürmüş, istermi ş ki herkes hocas ının izzeti ve kudreti 
karşısında şaşkına dönsün. Bu nedenle ondan yalvar yakar 
bir tarikat kurmas ını ve pek çok mürit edinmesini istermi ş. 
"Eyvallah" demi ş Su fi en nihayetinde. "Madem bu kadar 
çok istiyorsun, yapal ım bakalım." 
O gün pazara gitmi şler Tezgâhlardan birinde ku ş şeklinde 
şekerler sat ılıyormuş. Sı/fi nefesini liflemi ş, bir yel esmi ş, şe- 
kerden ku şların hepsi can bulmu ş, kanatlan ıp uçmuşlar. Şe- 
hir halk ının nutku tutulmu ş, anında Sufi'nin etraf ını sarmış- 
lar. Hepsi kap ısında mürit olmak için s ıraya girmi ş. Gel za- 
man git zaman öyle çok hayran toplanm ış ki, eski talebesi ho- 
casını doğru dürüst göremez olmu ş. 
"Efendim" demi ş talebe günlerden bir gün. "Çok kalabal ık 
olduk. Bir sürü insan var etraf ınızda. Eskiden her şey daha 
iyiydi. Bir şey yapın. Hepsini gönderin ne olur." 
"Eyvallah" demi ş Sufi. "Madem bu kadar çok istiyorsun, 
yapalım bakalım." 
Ertesi gün Sufi vaaz verirken yellenmi ş. Müritleri bunu çok 
yadırgamış. İğrenerek oradan uzakla şmışlar. Geriye bir tek 
eski talebesi kalm ış. 
Hoca sormu ş: "Evlad ım sen neden di ğerleriyle gitmedin ?" 
Mürit cevab vermi ş: "Efendim, ben ilk yel ile gelmedim ki