kurtulmak  için penceren in tülünü  çekerk en, “Sevmedi ğim  kadar varsın,  be adam,”  dedi 
içinden.
Savaş  afetini yaşamamış  olan  onun  kuşağ ı, genelde  kıyme tini bilmezdi  İnönü’nün.  Din çığ­
ırtkanl arının  oy avcıl ığına soyunduğu  ellili yıllarda,  İnönü’nün  dışında,  dini vecibel erle gösteri 
yapmayan  devlet  adamı  kalmamış gibiyd i. Bağnazlı ğın, ilkesizliğin adını 'demokrasi ' diye tan­
ıtan yeni siyasi kadrolar,  alabildi ğine  kullanmışlard ı bu metodu.  İnönü'nün  vahim  hatalar ı ön 
plana  çıkarı lırken, erdemler i göz ardı edilmi şti. Vali'n in yetiştiği bölgede  ve ortamda  ise, hiç 
sevilmezd i İnönü.  Yine de, kendine bile itiraf etmek istemedi ği gizli bir saygı duyardı 
İnönü’ye.  Tıpkı kendi gibi ufak  tefek, ince  yapılı olan  bu adamın,  yine tıpkı kendi  gibi, tük­
enmek bilm eyen bir  enerji ile cesur  bir yürek taş ıdığını bilirdi,  en azında n. Bürokrasi nin acım­
asız çark ında  dönmey e başladığında n beri ve yılların  içinde,  makamı  ile yetkileri yükseldikç e, 
rahmetliye duyduğu  antipati azalır gibi olmuştu.  Ama  her pencer eye yakla ştığında,  onun  tunç 
sura tıyla karşı karşıya gelmek  de keyif vermiyordu  doğrusu.  Başö ğretme ni tarafından  sürekli 
göz hap sinde tutulan yaramaz bir öğr enciymi ş gib i hissed iyordu k endini.
Geçt i, yerine oturdu.  Masasının  üstünü  kapla yan gazeteleri eliyle bir kenara  itti, birkaç 
günden  beri karıştırıp durduğu  dosyayı yenide n çekti önün e. “Ner ede kalmışt ık?” diye sordu 
kendi kendi ne sayfalan  çevirirk en. “Eve et, Kara yolları Genel Müdürlüğü, 1975' te köprü yapımı 
için ihale açmış...  Ama  projenin  yurtdış ında  yapılma sı şartı konduğundan,  katılım  çok az 
olmuş,  ihale de yapılamamış.  Allah  Allah!  Koca  memlekette köprü  yapacak  mühendis  mi 
kalmamış?”
Birkaç sayfa daha  çevird i. Resmi kurumlar  arasında ki yazışmalar,  insan ı deli edecek  nitel­
ikteydi.  Yöre  halk ı bir olumlu  gelişme ye sevin irken, heme n peşind en bir olumsuz durum 
meydana  geliyordu.  O yılların  ulaşım ve iletişim  zorlukları na karşın, pes etmiyordu  Kemali yd­
iler. Mahall i basın da her türlü desteği veriyor, k onuyu hep gündemde tutuyordu. Val i, gelişm­
eleri kafası na iyice yerleştirmek  amacı yla, gazetelerden kesilip dosyaya eklenmi ş yazıları  sesli 
okumaya başladı ;
“1977  yılında  yine Köprü  Dern eği ve Başpınar  köyleri nin tems ilciler i Süleyman  Bey'i ziyar­
ete gi tmişl er, sonuç  alamamışlar... Neden alsın lar, Isparta’nın bir  köyü değil ki Başpınar! Doğ­
uda Allah'ın unuttuğu,  insanı n da anca k Munzur'u  saatlerce doland ıktan sonra ulaşabildi ği bir 
garip yer!” d edi k endi kendin e.
Hoş Ali elind e tepsi, üstünde  çay bardağı,  dikilip duruyordu  kapının  dibinde.  “Bizimki 
gendü g endüne gonişip duri,” di yordu  içind en.
Şu, tam makam  odasının yanında  sürekli şırşır akan çeşme  suyu  olmasa,  Vali ayak seslerin i 
duyar, biril eri geliyor, aman  beni  deli zanne tmesinl er, der susardı,  diye düşünü yordu.  Yoksa o 
su, orada  özell ikle mi akıtılıyordu,  içerde  konuşulanl ar duyulmasın  diye? Bir keresinde  Hoş 
Ali dayanamamı ş sormuştu bu su yun hikmetin i.
“Su sesi insana huzur  verir,” demi şti Vali.
“Yaa a!”
“Eve t, çok e ski yıllarda s inir h astal ıklar ını su sesiyle t edavi ederl ermiş.”
Dem ek ki, gün boyu  içeri girip çıkan  onca  insan ın derdin i dinler ken gerilen sinirl erini yat­
ıştırmak için akıtıyor bu suyu k apısının dibinde şırıl şır ıl, di ye düşünmüştü.
Vali gözlük lerin in üstünden  bir bakış  fırla ttı Hoş Ali'ye, “Ne dikiliyorsun  orada,  koysana 
çayı masama,” ded i.
“Konuşu yordunuz  da...”
“Konuşu yorum.  Bu meml ekette siyasilerin olumlu  bir karar  almak  için neden on yıl bekled­
iklerini s oruyorum  kend ime.”
Hoş Ali, Vali'nin ça yını koydu masasın ın üzer ine. Y anıtı bils e ver ecek ti ama, bilmiyordu.
“Bak  Ali,”  dedi Vali, “şu bizim  köprünün  yapımı için Devle t Su İşleri ile Kara yollarının izni 
gerekiyorm uş. Yetmişli yıllarda, Devle t Su Îşleri’nin paras ı da varmış ama bir türlü bu kö prüye 
evet dememişl er. Niçin?”
“Ben bilemen,” d edi H oş Ali.