SAFFET: Aman üstad, sonu biraz kanşık oldu galiba. 
COŞKUN (Yerine oturu r): Hiç bir şeyin sonunu iyi getire-
mem. Onu göstermek istedim. 
EMEL: Çok güzeldi, yani çok içtendi demek istedim. 
(Coşkun' un elini tutar.) 
COŞKUN (Donuk bir sesle): Şimdi ne yapmalıyım? 
EMEL: Ne istersen. Seni dinlemek güzel. Sende ... 
SAFFET: Çocukça bir büyüklük var. (Gülümser.) 
COŞKUN (Endişeyle Saffefe): Kendimi rez il mi ettim? 
(Okur.) 
Kendimi rezil mi ettim ey insafsız insanlar? 
Fakat gerçegin yanında benim ne önemim var? 
SAFFET (Telaşla): Hayır, şiir okuma artık. 
COŞKUN: Peki ne yapayım? Kendime hakim olamıyorum 
artık. Durmadan bir şeyler yapmam gerektiğini hissedi­
yorum. 
SAFFET (Duraklar): Ne bileyim, daha kolay bir şey yap. 
(Bulmuş gibi) Tamam! Nutuk söyle. Hem kafiye bulma 
zor1uğu da yok. 
(Coşkun ayaga kalkar.) 
EMEL (Coşkun' a): Bir şeyin yok ya. 
(Saffet bardaklan birbirine vurur, masayı sal/ar. Sürekli uyuk­
layan Servet kendine gelir, gözlerini oguşturur.) 
SERVET: Ne oluyor? 
SAFFET: Uyan ey yaralı patron ... (Durur.) Öyle ya, şiir söy­
lemeyecekti k. Tören yapılıyo r patron! 
50