Seyran, Halil Mollanın kızıydı ve beş kardeşin en küçüğüy­
dü. Halil Molla bu dağların en soylu adamı sayılırdı. Soyluk 
kağıdı ta yüzyılların ötesinden getirirdi onun soyunu. Ve Molla 
Halilin evi konuk yatağıydı. Ayrı bir görgüsü, ayrı bir geleneği 
vardı Molla Halilin evinin.
Bir gün çok küçük bir çocuk düştü Harmanca köyüne. Beş, 
altı yaşlarında ya var, ya yoktu. Bu çocuğun nereden gelip ne­
reye gittiğini, hangi köyden olduğunu kimse bilemedi. Yalnız 
çocuk bir ipucu veriyordu. Nerede bir damla kan görse bağıra­
rak başını alıp kaçıyordu. Hele bir insanda görmesin kam, ba­
ğırması, çırpınması uzun süre durmuyordu. Çocuk Köse Veli­
nin evinde büyüdü. Köse Veli Seyranların komşusu olurdu. Bir 
ara çocuğun başı kel oldu. Çocuğun başının kelini ne etti eyledi 
de, türlü ilaçlar buldu da, türlü merhemler yaptı da Seyranın 
anası iyi eyledi. Köylü, oğlanın adım Aziz koymuştu. Seyran 
Azizden iki yaş daha büyüktü. Komşu oldukları için birlikte ol­
dular hep. Seyran bu kimsesiz çocuğa bir ana gibi davranıyor­
du. Hiç kimseyi Azize dokundurtmuyordu. Ne bir çocuk, ne 
bir büyük, hiç kimse... Seyran Azize bir kötülük etmek isteyen­
lere, onunla alay edenlere karşı bir canavar kesiliyor, kıyameti 
koparıyordu. Seyran Harmancanın çakmaktaşı kayalıklarında 
dolaşan, sert, hışım gibi bir dişi parsa benziyor, yanındaki yav­
rusuna en küçük bir kötülük etmek isteyenlere bütün yabansılı­
ğıyla saldırıyordu. Aziz sanki yabanıl Seyranın doğurduğu ço­
cuktu. Seyran, evinin sofrasında kendinin yiyip de Azizin yiye­
mediği ne varsa Azize taşıyordu. Yaşları ilerledikçe, dostlukları 
da ilerledi. Artık biribirlerinden hiç ayrılmıyorlar, içtikleri su 
ayrı gitmiyordu.
Seyran büyük kız, Aziz delikanlı olmuştu. Seyran uzun 
boylu, Aziz kısacık, küçücüktü. Çok tatlı, kederli, hep güzel gü­
len bir yüzü vardı. Sol yanağmdan çenesine inen yara izi, onun 
yüzüne ayrı bir güzellik veriyordu. Yalnız, bütün küçüklüğüne 
karşın, Aziz de, Harmancüar gibi sert yetişmişti. Onlar gibi ata 
binen, onlar gibi iyi silah kullanan, onlar gibi sarp kayalıklarda 
günlerce yürüyebilen. Ve onlar kadar gözünü daldan budaktan 
sakınmayan, onlar kadar yürekli...
Seyran büyük kız, Aziz delikanlı olunca köyde dedikodu­
127