41
Selam , Thomas More’dan Ütopya ... Çatık kaşlarla sayfalan 
hızla çevirerek tanyor, kişisel mektuplar ve notlar var mı di­
ye bakıyorlardı. Bir şey bulamadılar ama yine de kitaplara el 
koydular.
“Ne diye okuyorsun lan bu boklan?” dedi polislerin başın­
daki komiser. Örümcek Kadının Öpücüğü 'nü tutmuş, Umut’a 
doğru sallıyordu. “Sen Müslüman değil misin? Türk değil mi­
sin? Baban Müslüman Türk, anan Müslüman Türk. Yedi gö­
bek sülalen desen öyle. Sana ne, ha? Sana ne bu ecnebi zırva­
lardan?”
Umut gözlerini çıplak ayaklanna dikti; yuvarlak, tertemiz 
ayak parmakları adeta kendilerini güvende hissetmek ister­
cesine birbirlerine sokulmuşlardı.
“Varsa bir dertleri kendileri çözsünler Allah’ın belası Batı­
klar” dedi komiser. “Biz gül gibi geçinip gidiyoruz memleke­
timizde. Hepimiz aynıyız, sınıf m ınıf yok burada. Ne anlama 
geldiğini bile bilmeyiz o kelimenin. Sen hiç karşısındakine 
‘Emmi senin sınıfın ne?’ diye soran birini gördün mü? Görme­
din tabii! Tek din, tek millet, tek her bir şey. Anlıyor musun?”
Komiser, Umut’a daha da yaklaşmış, sanki koklayacakmış 
gibi eğiliyordu. “Böyle saçmalıklara son vermek için koca ko­
ca darbeler yapıldı bu memlekette. Şimdi yine çıkıyor solcu­
lar mantar gibi! İzin verir miyiz sanıyorsun? O okuduğun ki­
taplar iftira, yalan dolu. Mürekkep değil zıkkımla yazılmış 
hepsi! Yoksa sen de mi zehirlendin, ha?”
Umut hiçbir şey demedi.
“Sana bir soru sordum, geri zekâlı!” diye bağırdı komiser, 
burun deliklerini açarak. “Zehirlendin mi dedim!”
“Hayır” diye yanıt verdi Umut; sesi ancak bir fısıltı kadar 
çıkmıştı.
“Hımm, bence kesin öyle” dedi adam, kendi kendine hak 
verircesine başmı sallayarak.
Döşekler, gardırop, çekmeceler, hatta odun sobasının içi...