FAKİR BAYKURT
 
417
 
 
Malmüdürü yürüdü:
 
«Bunun hesabını sorarım sizden! Karakolda bülbül gibi 
söylersiniz...» dedi yürürken.
 
«Karakola çe
ktirmekle insan bilmediğini bilir mi? Ayıptır böyle 
lâflar! 
î
şte doğruyu söylüyorum: Düşümde bana göründü onlar! Sonra 
gelip bağları böyle böyle yaptılar. 
î
slâmın şartı inanmak! Sen buna 
inanacaksın müdür beyim. Karakol akkol lâfını bırak...»
 
Malmüdürü kam
yonun kapısını açtı, yerine geçip oturdu. Kapıyı 
da tak kapadı. Kamyon yürüdü.
 
Arkadakiler öndekini izlediler.
 
Gene bir dünya toz, bir dünya duman.
 
Uzaklaşıp gittiler.
 
Kır Abbas kıpırdamadan baktı arkalarından.
 
Köylüler de kıpırdamadılar.
 
Kamyonlar Yüzbir’
i geçtiler. Çandır kıvrımına doğru hızlıca 
gidiyorlardı. Ankara’ya giden şosa ıssızdı...
 
Birden bir gelinböceği çıktı ortaya. Kır Abbas’ın değnek tutan 
eline kondu. Kırmızıydı! Kara benekliydi! Ufacık bir 
-
 
şeydi. 
Kanatlarını indirip kaldırıyordu.
 
Kır Abba
s yumruğunu çözdü, elinin sırtına aldı böceği. Elini 
havaya uzattı.
 
Gelinböceği, işaret parmağının sırtından yürüdü. Parmağın ucuna 
kadar geldi. Sonra birden uçuverdi.
 
Kır Abbas:
 
«Haha!.. Haha!..» diye güldü. «Haha!.. Uçtuuuuu! ..»
 
Küçücük gözlerini açıp 
kapatıyor, çocuk gibi gülüyordu.
 
Kaplumbağalar, adımlarını aça aça, doğuya batıya, kuzeye güneye, 
dört yöne dağılıyorlardı. Bitip tükenecek gibi değillerdi. Habire 
çekiliyorlardı.
 
Epey bir süre geçti! Kır Abbas yeniden Gökkaya’nin dibine geldi