332 Yaşar Kemal-Dağın Öte Yüzü 
Birden gene durdu. Bütün bedeni bir çımgışma , bir seğirme içinde kaldı. 
Çukurovada sıcak bir günde toza batmış bir dut ağacı gölgesinde ... Bir gün 
bir gece bir uyku çekmişti ki ... Şimdi canı uyumak istiyordu. Uyuyup kalınca da, 
öleceğini biliyordu. Ama dayanılmaz bir uyku öylesine bir sanyordu ki ... Soğuk­
ta, şuracıkta uyumak. Ama ölüm ... Olsun! 
Bir ölü bebek geldi gözünün önüne. Ölü bebeğe acır gibi kendisine acıdı. 
Oyuktaş var ilerde. Oyuktaşın başında üç ağaç vardı. Dallan kuru. Oyuktaşta 
bir ateş yakıp, onun yanında uyumak. İşte Oyuktaş şurada, ilerde, ötede. 
Bora savuruyor. Uyku, ılık bir su gibi sardıkça sanyor. Dayanılmaz. Bu gittik­
çe uykuya varış tadı, tatların en güzeli, en vazgeçilm ezi. Koca Halil, yılların Koca 
Halili, bunca kar, bunca boralardan kalmış Koca Halil bu uykunun bir ölüme gi­
diş olduğunu bilmez mi7 Ama uyuyacak Koca Halil belki de ömrünün en güzel 
tadında. Uyku onu ağır ağır tüm tadıyla sanyor. Bedenine, en ince damarlarına 
kadar tat yayılıyor. Bora, kar bastırdıkça Koca Halil bir uyku cennetine doğru gi­
diyor, uçuyor. Bedeni hafifliyo r. Ama gene de yürümekte. 
Uyku bastırıyor. Çöküp kalacak. Oturmamak, şuraya uzanıp yatmamak için 
kendini zor tutuyor. 
Kepenek var. Kepeneğe iyice sannmalı. Bacaklarının karnma çekip bir topak 
olmalı. Öylesine bir topak olmalı ki, dizleri bu muna değmeli. O zaman, işte o za­
man dışardan hiçbir soğuk içeriye giremez. Sabahleyin de uykusunu almış Koca 
Halil, karların, soğukların arkadaşı, sağlam, dinç uyanır. 
Ya gece çok kar yağıp da altından çıkamazsa. Kar sıcak tutar insanı. 
Eli ayağı kesiliyor. Kesildi. .. Oturacak, yatacak. Var gücünü bir daha toplu­
yor. Oyuktaşa az kaldı. Allah bin belasını versin, bu karanlıkta, bu borada da 
Oyuktaşın yolu öyle kolay bulunmaz ki ... En iyisi şuracıkta yatmak, uyu mak. 
Uyurgezerler gibi sallanıyor, oraya buraya yalpa vuruyor. Esen bora onu nere­
ye iterse o yöne gidiyor. 
Oyuktaşta ateş yakmak, büyük, koskoca ınan bir ateş ... Oyuktaşın ağaçlarına 
bir ateş vermek. .. Sağ eli, koynundaki kibritte. Ateşte ekmek kızantıktan sonra 
yemek, sonra uzanıp bir uyku. Deli oluyor. 
Kopuk kopuk düşünceler. Artık ne yöne gittiği belli değil. Ayakta yarı uyu­
muş. Düştü düşecek. 
Koca Halil, bir yandan, bir boyluğa düştüğünün ancak farkına vanyor. Ken­
dini sert bir buzun üstünde buluyor. Kolunun ağrıdığını ta yüreğinde duyuyor. 
Acı, uykunun yerini hemencecik alıyor. Sol eliyle kolunu tutuyor. Kolundan ılık 
ılık bir karım eline bulaştığını duyuyor. Acı, dayanılmaz. Hemen ayağa fırlıyor. 
Bir sevinç. "Kolum kırıldı, eyvah!" diyor. Ama kendine geliyor. 
Esen bora hışım gibi. Boranın korkunçluğunun ilk olarak farkına vanyor. Ke­
peneğe sıkı sıkı sanlıyor.