Kötü yüreklilerin kıskanç ş akalarla lekelemeye çalış tıkları bu saf dostluk bir 
gün gölgelendi. Ücra kente ış ınlanan Hicran adlı bir bakireye aynı anda âş ık 
oldular. Hicran'ın babasının ateist olduğ unu öğrenmeleri de bu çaresiz aş ktan 
kurtarmadı onları, tam aksine tutkulannı daha da ş iddetlendirdi. Böylece kızıl 
gezegenin ikisinden birine fazla olduğ unu, birisinin ölmesi gerektiğ ini bütün 
kalpleriyle hemen anladılar ve önce birbirlerine ş u sözü verdiler: Kim ölürse 
ölsün, öbür dünyaya gittikten bir süre sonra kaç ış ık yılı uzakta olursa olsun 
geri gelecek ve en çok merak ettikleri ş eyi, ölümden sonraki hayatı, bu dünyada 
kalana anlatacaktı. 
Kimin nasıl öleceğ ine ise hiç karar veremediler, çünkü ikisi de ötekinin 
mutluluğ u için kendini feda etmenin asıl mutluluk olduğ unu biliyordu. Birisi, 
mesela Fazıl, çıplak elle aynı anda elektrik akımına sarılalım diyorsa Necip, 
bunun Fazıl'ın kendisini feda ederek ölmek için bulduğ u kurnaz bir hile 
olduğunu, çünkü kendi tarafındaki fiş in az elektrik çektiğ ini hemen çıkarıyordu. 
Aylar süren ve her ikisine de büyük acı veren bu türden kararsızlıklar bir gece 
bir anda sona erdi: Gece dersinden dönen Necip, sevgili arkadaş ının acımasızca 
kurşunlanmış  cesedini ranzasında buldu. 
106 107 -Necip'in Hicranlı Hikâyesi  Ertesi yıl Necip, Hicran ile evlendi ve düğ ün gecesi ona arkadaş ı ile yaptıkları 
anlaşmayı, bir gün Fazıl'ın hayaletinin geri geleceğ ini anlattı. Hicran da ona, 
kendisinin aslında Fazıl'a âş ık olduğ unu, onun ölümü üzerine gözleri kan 
çanağına dönene kadar günlerce ağ ladığını, kendisiyle de sırf onun arkadaş ı 
olduğu ve Fazıl'a benzediğ i için evlendiğ ini söyledi. Böylece birbirleriyle 
sevişmediler ve Fazıl öbür dünyadan geri gelene kadar kendilerine aş kı 
yasakladılar. 
Ama yıllar geçince önce ruhları, sonra da gövdeleri ş iddetle birbirlerini 
arzulamaya baş ladı. Dünya'daki küçük Kars ş ehrine bir denetim için 
ışınlandıkları bir akş am kendilerini tutamadılar ve deliler gibi seviş tiler. 
Vicdanlarını diş  ağrısı gibi sızlatan Fazıl'ı unutmuş lardı sanki. Yalnız 
yüreklerinde gittikçe büyüyen bir suçluluk duygusu vardı ve bu onları korkuttu. 
Bir an ikisi de korkuyla karış ık tuhaf bir duygudan boğ ulacaklarını sanıp 
yatakta doğ ruldular. O anda karş ılarındaki televizyon ekranı kendiliğ inden 
aydınlandı ve orada Fazıl'ın pırıl pırıl ve berrak görüntüsü bir hayalet gibi belirdi. Alnında ve alt dudağ ının altında öldürüldüğ ü gün yediğ i kurşunların 
hâlâ taze, kanlı yaraları vardı. "Acılar içindeyim," dedi Fazıl. "Öbür dünyada gitmediğ im yer, görmediğ im köşe 
kalmadı. (Bu yolculukları Gazzali'den ve Ibni Arabi'den ilhamla bütün ayrıntılarıyla yazacağ ım, dedi Necip.) Allah'ın meleklerinin en büyük 
iltifatlarına mazhar oldum ve arş ın en eriş ilmez sanılan yerlerine çıktım ve 
kravatlı ateistlerin ve halklarının inançlarıyla alay eden mağ rur ve kolonyalist 
pozitivistlerin Cehennem'de çarptırıldıkları korkunç cezalan gördüm, ama gene de 
mutlu olamadım, çünkü aklım burada si-zinleydi." 
Karı koca hayret ve korkuyla dinliyorlardı mutsuz hayaleti. "Yıllarca beni mutsuz eden ş ey, bir gün ikinizin bu gece gördüğ üm gibi mutlu 
olması değ ildi. Bilakis Necip'in mutlu olmasını, kendi mutluluğ umdan daha çok 
istiyordum. Birbirimizi, iki arkadaş  olarak bu kadar çok sevdiğ imiz için de bir 
türlü ne kendimizi ne de birbirimizi öldürebiliyorduk. Sanki birbirimizin hayatına, kendi hayatlarımızdan daha çok değ er verdiğ imiz için ikimiz de bir 
ölümsüzlük zırhına bürünmüş tük. Ne mutlu bir duyguydu 
108  l nıuıCMiıı 
bu. Ama ölümüm bu duyguya inanmakla hata ettiğ imi bana hemen kanıtladı." 
"Hayır!" diye bağ ırdı Necip. "Hiçbir zaman kendi hayatıma se-ninkinden fazla 
değer vermedim." 
"Bu doğru olsaydı hiç ölmezdim ben," dedi Fazıl'ın hayaleti. "Sen de güzel 
Hicran ile evlenemezdin hiç. Benim ölümümü, gizliden gizliye, hatta kendinden bile saklayarak istedi ğin için öldüm ben." 
Necip gene ş iddetle karş ı çıktıysa da hayalet dinlemedi onu.