Akvaryum
İstanbul, 2016
Anne kız yalıya/ulaştıklannda saat dokuza çeyrek vardı. 
Ferfoıje balkonlar, beyaz mermer merdivenler, mozaik ha­
vuzlar, en yeni teknoloji güvenlik kameraları, otomatik bah­
çe kapılan, dikenli telli çitler... Malikâne evden ziyade ko­
runaklı bir adayı andınyordu; şehirden kendini soyutlamış, 
surlarla çevrili bir saraydı adeta. Dilenciler, satıcılar, hırsız­
lar, istenmeyen şahıslar eşiğinden geçemesin diye her türlü 
güvenlik önlemi alınmıştı.
Peri yaralı sağ elini göğsüne bastırmış, direksiyonu sol 
eliyle tutuyordu. Yolda bir eczanede durup, kır bıyıklı, or­
ta yaşlı eczacıya pansuman yaptırmışlardı. Peri burada yü­
zünü yıkamış, üstüne başına olabildiğine çekidüzen vermiş­
ti. Adam kesiğin nasıl gerçekleştiğini sorduğunda Peri “Seb­
ze doğrarken” deyivermişti çabucak. “İnsan yemek yaparken 
acele edince oluyor böyle şeyler.”
Eczacı gülmüştü. İstanbul eczacıları kaçın kurasıydı; de­
neyimli, güngörmüş, bilge insanlardı. Ne tek bir yalanı ka­
çırır, ne rahatsız edici gerçekleri kurcalarlardı. Müşterileri 
ya da pezevenkleri tarafından tartaklanan fahişeler, kocala­
rı tarafından dövülen kadınlar, trafikte başka sürücülerden 
yumruk yiyenler ve ezcümle hırpalananlar, eczanelere girip 
yardım isteyebilirlerdi, çünkü anlattıkları hikâyelere inanan 
çıkmasa da en azından sıkıştınlmayacaklannı, rencide edil­
meyeceklerini bilirlerdi.