acımayın. Ben kötüyüm; sizlere karşı kötü duygular besle-
dim içimden. Beceriksizliğimden uygulayamadım kötü dü-şüncelerimi. Sizleri kıskandım, küçük gördüm, bayağı bul-dum: bana yapılmasını istemediğim kötülükleri sizlere yap-mak istedim. Fırsat bulunca da yaptım. Dün gece rüyamdabiri beni öldürdü. İçimin boşaldığını hissettim. Ben de neişkenceler düşünmüşümdür bana kötülük edenler için. Be-ni de öldürmelerini istiyorum artık. Çünkü, artık olduğumgibi kalmaya dayanamıyorum. Yalnız, beni öldürürsenizkötülüklerim gene gizli kalacak. Onları bir sır gibi mezaragötüreceğim: gene aldatacağım sizleri. Gelin, hep birlikte,önce yaşarken öldürelim beni. Aklıma geldiği zaman bileürperdiğim yaşantılarımı ortaya koyalım: didik didik ede-lim. Ondan sonra ölümün bir anlamı olur benim için. Sizinde işinize yarar: benim gibilerden sakınırsınız bundan son-ra. Hayır işinize yaramaz. Ortalıkta dolaşmanızdan, pek za-rar görmüş bir durumunuz sezilmiyor. Belki de gizli gizlizehirlemişimdir sizleri. Gelin, hep birlikte yapalım şu işi:acımasız, soğukkanlı. Bu arada ben de bu kuru analize birrenk getirmek için, son günlerimi, “Selim Işık’ın İnhitatı”nısahneye koyayım. Yalnız, bu işi yaparken “sense of humo-
ur”u gözden kaybetmeyelim. Durmadan sızlanıp durursam,
beni yemenin tadı kalmaz. Çiğ çiğ yenen bir şeyin, ne bile-yim mesela bir deniz böceğinin, tam ağzınıza attığınız sıra-da bağırdığını düşünün: insanda iştah kalır mı? Bu nedenle,becerebildiğim kadar tatlı davranmaya çalışacağım. Bu, be-nim de işime geliyor. Neden mi? Zamanla anlarsınız, birbaşlayalım da.
Bu sabah uyandığım zaman, gecenin sıkıntısı göğsümden
kalkmamıştı. Demek ölüm bu, diye düşünüyordum. Sabah-ları uyandığıma sevinemiyorum. Gecenin sıkıntısı, öğleyekadar sürdüğü için, sabahın verdiği diriliği yaşayamıyorum.Öğleden sonra da akşamın hüznü çöküyor.
595