Durdu, baktı. Boyuna baktı. Gözlerine, saçlarına baktı, bu­
lamadı: 
"Bu misafiri gözüm ısırıyor ya," dedi sonun da... "Çıkara­
mıyorum ." 
Adam, gülümseyerek, her zaman gülümserdi: 
"Benim de," dedi. "Benim de gözlerim artık almıyor ya, ge-
ne de gözüm ısırıyor misaf iri. Kestiremiy orum." 
Konuğun omuzuna elini bastırdı, baktı: 
"Bilemeyeceğim. Tanıdığım bir surat ama, bilemeyeceği m." 
Karısına : 
"Karı," dedi, "öyle görüyorum ki misafir üşümüş. Islak. Bir 
ateş yakıver. " 
Misafire: 
"De bakalım misafir sen kimsin? Gözü m ısırdı ya, bileme-
dim." 
Misafir: 
"Emmi," dedi, "ben İnce Memedim." 
Süleyman, öteki gözden odun getirmekte olan kansına ses-
lendi: 
"Avrat," dedi, ''bak hele gelen kimmiş! Bak hele!" 
Kadın: 
"Kimm iş?" diye heyecanla sordu. 
"Bizim İnce Mem ed. Maşallah tosun gibi olmuş. Babayiğit. 
Ben de bugünlerde duruyor duruyor senin lafım ediyor dum. 
N oldu bu çocuğa? diyordum. Demek yüreğime doğuyorm uş." 
Kadın: 
"Yaaa yavrum," dedi, "bugünlerde hep Süleyman Emmin 
durup durup seni anıyo rdu." 
Süleyman çok yaşlanmıştı . Kaşlan uzamış, püskül püskül, 
apak olmuş, gözlerinin üstüne düşmüştü . Sakalı da çok uzun­
du. Bir pamuk yığını gibi . Bu hal, Süleymana heybet veriyor du. 
Kadın, bir kat erkek çamaşı rı getirdi Memedin önüne attı: 
"Soyun da yavrum, bunları giy," dedi. "Sonra satlıcan olur­
sun." 
Memed, evin karanlık bir köşesine gitti, orada soyundu. 
Geldi, don gömlekle ocağın başına oturdu . 
Süleyman: 
118