kımıldandığını gördü Ömer; annesi farklı bir konu arayacak, bulamayınca 
da sosu karıştırmak, tatlıları donatmak için mutfağa kaçacaktı.
"Bu solcular sadece artakalanlar anne," dedi Murat, hem annesinin hem 
de masadak ilerin kendisinin bunları tasvip etmediğini anlaması için 
yüzünü abartıyla buruşturarak.
Ömer itiraz etmemi şti. Kuzen Murat haklıydı aslında. Tam da öyleydiler: 
"artakalanlar", on üç yıl önceki darbenin öldürücü de -politizasyonundan 
sonra kendilerini topar lamayı başaramamış, genç, orta yaşlı, yaşlı, 
teker topal politize insanlar. Ömer'in çocukluğunda 1970'ler boyunca, 
1980 darbesine kadar esip gürleyen o güçlü, yoğun, canlı muhalefetin 
kalıntılarından, artıklarından başka bir şey değildi bugünkü direniş.
Artakalanların bazıları geleneksel ailelerden geliyordu. Kimileri eski 
solcu anababaların çocuklarıydı; bu ailelerin büyük bölümü çocuklarına 
"Devrim" (kız erkek ayrımı yoktu zira devrimin !ndrogen olduğu 
düşünülüyordu) adını koymuşlar, askerler yönetime el koyar koymaz bu 
kararlarından pişman olmuşlar ve sonraki yıllarda dengeyi kurmak için 
bilerek ya da bilmeyerek bu çocukları olabildiğince depolitize 
yetiştirmişlerdi. İşte bu yüzden, ne komiktir ki Türkiye'deki ayaklı 
D%vrimlerin çoğu statükonun en hararetli savunucuları arasındadır.
Bu arada, bu Devrimlerin aileleri bir daha aynı hatayı tekrar 
etmeyeceklerdi. Kimi anababalar ikinci çocukları için daha iyi bir isim 
buldular: "Evrim". Birkaç yıl daha geçip üçüncü ya da dördüncü çocuk 
beklenmeye başladığında hiçbir geniş kapsamlı çağrışımı olmayan başka 
isimler seçtiler, bir çiçek ya da yıldız ismi, yeter ki sevimli ve 
parlak olsun, şüphe uyandırmasın. Ömer, Türkiye'den başka bir yerde, 
aynı aile içinde isimleri "Devrim"den "Evrim"e, oradan da "Lale" ya da 
"Meltem"e uzanan kardeşler var mıdır merak ediyordu.
167
ın.1 Mineli arasınaaKi yabancılaşmaya gelince, Ömer'in sahn -caklanıp 
durduğu somaki yıllar boyunca bu kopukluk geçmeyecekti; bu arada Ömer 
endüstri mühendisi olmak istemediğine karar vermiş, tekrar üniv ersite 
sınavına girip Boğaziçi Üniversitesi Kamu Yönetimi Bölümii'nü yazmış  ve 
kendisi de dahil herkesi şaşırtarak yüksek bir puan alıp kuzenini 
arkada bırakarak İstanbul'a geri dönmüş, bir kez daha eski şehrin 
kaosuna âşık olmuş, başka kızlar ve gruplarla tanışmış, yine kendisi 
dahil herkesi daha da hayrete düşürerek derslerinde son derece başarılı 
ama karşı cinsle bütün ilişkilerinde başarısız olmuştu. Aynı zamanda 
Marksizmden situasyoniz- me, Marx'tan Guy Debord'a kaymış, oradan da 
hazcılık, karamsarlık ve sinizme doğru tatlı tatlı atını sürmüş, derken 
dörtnala dipsiz nihilizme dalmış, çok içmiş, çok kusmuş, çok flört 
etmiş, çok dii -züşmüş, çok kahrolmuş ve gayet istikrarlı olarak hayatta 
bir inip bir çıkmış, tökezleyip doğrulmuştu. Tüm bu zaman zarfında 
kuzen Murat çalışmış... çalışmış... çalışmış... mezun olmuş, iyi bir iş 
bulmuş, evlenmişti. Şimdi düşündükçe Murat'ın saçlarının dökülmüş 
olması ihtimali Ömer'in daha çok aklına yatıyordu, o halde bir 
kopyasının Boston sokaklarını arşınlıyor olması ihtimali sandığından 
daha yüksekti.
Pearl Sokağı o numaranın önünde kulaklığını çıkarıp, eve girerken, daha 
doğrusu giremezken Lou Reed'i susturdu, zira kapı coşkulu bir 
karşılamayla ablukaya alınmıştı: "Hoşgeldin! Hoşgel -din! Hoşgeldin!"
Sofa kapısının arkasında, kuyruğu drum'n base temposunda sallanan, had 
safhada sıkılmış, had safhada acıkmış Arroz devasa cüssesiyle hoplayıp 
zıplıyordu. Sofaya girip, ıslak kaygan kucaklamalardan kendini 
kurtardıktan sonra beş sandöviç yaptı Ömer. Üçünü Arroz, ikisini kendi 
yedi. Sonra birlikte divana gömülüp Su- garcult'ın Stuck in America'smı 
(Amerika'da Kısılıp Kalmak) dinlediler. Üç dakika yirmi saniye. Telefon 
çaldığında şarkıyı üçüncü kere dinliyorlardı.