181
“Evet anne” dedi Peri. “Kilitli, ama en alt çekmecede bir 
anahtar var. Havluların altında. Arka sayfada bir telefon nu­
marası olacak. Yanında ‘Şirin’ yazıyor. Onu bana verebilir
misin?”
“Sabahı beklese olmaz mı?” dedi Selma. “Gözlerim eskisi 
gibi değil.”
“Lütfen. Bir telefon görüşmesi yapmam gerekiyor” dedi Pe­
ri. “Bu gece.”
“Pekâlâ, bekle biraz” dedi Selma iç geçirerek. “Bakalım, 
yapabilecek miyim.”
“Ah, anne...”
“Evet?”
“Defteri sonra yine kilitler misin?”
“Dur şimdi, adım adım gidelim” dedi Selma bezgince. “Ka­
rıştırma kafamı.”
Peri, annesinin ahizeyi kenara bırakıp uzaklaşan adımla­
rını dinledi. Altdudağım kemirerek bekledi. Uzakta, ikinci 
köprünün ışıklan altında, yeşilimsi bir maviye bürünmüştü 
deniz. Camdaki yansımasını inceledi, kam ının biraz yağ bağ­
ladığını memnuniyetsizlikle fark etti. Yine de korktuğu gibi 
hızla yaşlanmamıştı daha. Yaşlanmanın farklı yollan vardı 
belki de. Kimilerinin önce bedeni soluyordu, kimilerinin zih­
ni, kimilerinin de ruhu.
Beynimizde, hafızanın saklandığı kuytuda bir müzik kutu­
su vardı adeta -  eski bir melodinin notalannitçalan, sın dö­
külmüş bir müzik kutusu. Unutmak istemediğimiz ama ha­
tırlamaya da cesaret edemediğimiz ne var ne yoksa buraya 
saklanmıştı. Stres ya da travma anlannda ya da bazen se­
bepsiz yere pat diye açılırdı kutu, her şey etrafa saçıhrdı. Pe­
ri şu anda yaşadığı şeyi aynen buna benzetiyordu.
“Bulamadım” dedi Selma soluk soluğa kalmıştı.
“Sonra bir kez daha bakar mısın, ne olur? Bulunca beni 
arar mısın?”