tünelin öbür ucundan çıktığında ikisinin rolleri, tabii kendileri de 
değişmişti. Şimdi eskiden Gail in durduğu yerde Debra Ellen Thompson 
durmuş, ona ta aşağılardan bakıyordu. Üstün olan, üstünlük kurduğu kişi 
karşısında muktedir ve ayrıcalıklı görünebilir ama ona bağımlıdır da. 
Kendisine ihtiyacı olan Gail'i kaybetmek Debra Ellen Thompson'ı Gail'e 
gitgide daha muhtaç hale getirmişti. Çocukken annesi ve babasıyla Cape 
Cod'a yaptıkları bir yolculukta Gail gelgit esnasında nehrin ağzındaki 
ringaları seyrelmişti. İçinde yüzecekleri su kalmayınca yüzlerce balık 
panikle nefes alan büyük tek bir ağıza dönüşmüş, kendi ölümlerini 
alkışlar gibi çırpınmaya başlamışlardı. Gail son zamanlarda o kasvet li 
sahneyi pek sık hatırlıyordu. O eski zayıf Zarpandit'in ilk başlardaki 
uysallığı uzun müddet Debra Ellen Thompson'ın içinde serbestçe yüzdüğü 
su olmuştu. Sonra gelgit başlamış, deniz santim santim çekilmiş, Debra 
Ellen Thompson'ı acı çeker, çırpınır, umutsuzca geçmiş performansını 
alkışlar vaziyette bırakmıştı.
İtaatkâr saksağan Zarpandit'ten geriye görünürde hiçbir iz kalmamış, 
Gail kendisinin bile tahammül etmekte zorlandığı daimi bir meydan 
kavgası içindeki fevri genç kadına dönüşmüştü. Bir bakıma ayaklı bir 
mucizeydi, ezilmişlerin rüyası. İnsanların şimdiki ki -
23?
şııiKlerının penceresinden bakıp, ya küçümseyerek, ya acıyarak ama 
mutlaka araya bir mesafe koyarak geçmişteki hallerini aktardıkları şu 
"başarı hikâyelerinden" birinde boy gösterip ışıyabileceğini düşünerek 
kendiyle dalga geçerdi Gail. Meme kanserini yenmi ş kadınlar, 
hırpalanmış halde boşandıktan sonra kendi işini kuran ev hanımları, 
okulda harikalar yaratan zihinsel özürlü çocuklar... kendi hikâyesi de 
ortalama Amerikalının büyük takdirle karşıladığı hikâyelerden 
olabilirdi. "Ürkek'ten Cevval'e" başlığı atılabilirdi onun hikâyesine. 
Böyle bir başlığı gören hiç kimse onun şimdi korkusuz olmasının artık 
ürkek olmamasından değil, ha ürkek ha cevval olmuş, ikisinin de onun 
için zerrece önem taşımıyor olmasından kaynaklandığını anlayamazdı.
Aynı şekilde iki kutup arasında gidip gelmeye devam ediyordu, aşırı bir 
bedbinlikle, taşkın bir enerji arasında. Sarkaç birinciden tarafa 
savrulduğunda gözü intiharın cazibesinden başka bir şey görmezdi. Bu 
gezegen üzerindeki ilk anısı daima canlı, zihninin bir köşesinde demir 
atmıştı. Bugün de herkesin nasıl olup da başlarının tepesinde aynı 
şemsiyeyi taşıdığım düşünerek yolda yürürken ölümü bir denemenin zamanı 
geldiğine hükmetti bir kez daha.
Yarım saat sonr a hızlı adımlarla tren yolunun yanında, sonra rayların 
üzerinde yürüyordu. Yürümekten yorulunca durup yere uzandı. Raylar 
soğuk ve nemliydi ama olsun. Tren çığlığının gittikçe yakınlaşmasını 
dinlerken, yağmurun gözeneklerine işlediğini hissederek, gözleri sıkı 
sıkı kapalı sabırla bekledi... Ama trenler çığlık atmaz aslında. "Hey, 
beni duymuyor musun? Sağır mısın?" Gail suratının ortasına parlayan 
ithamkâr bir güneş ışığına karşı istemeye istemeye araladı 
gözkapaklarını. Elini gözlerine siper etti ve koyu bir Boston aksanıyla 
kendisine bağıran devasa gölgeye baktı. "Ayağımın altında ne işin var, 
küçük solucan? Kalk!"
Sözlerinin etkisini artırmak için şemsiyesiyle göbeğine vurdu. "Kalk! 
Kalk! Aptal kız!"
Onunki ötekilerinkinden değişik bir şemsiyeydi. Kuşkusuz iyiye işaret, 
diye düşündü Gail, kendisine uzanar. eli tutarak ayağa
236
kalktı ve yüzündeki öflccnin yerini şefkat alan sokak serserisine 
mahcubiyetle teşekkür etti.
"İyi misin?" diyerek kaşlarını çattı adam, "iyi olsan iyi edersin. Bir 
daha da bu t ren yoluna yatayım deme, başka tren yollarına da! Duydun