"Olmaz," dedi İsmail Ağa. "Onu hiçbir surette sarayda tu­
tamayız, kaçar. Ya öldürelim, gizliden. Ya da zindana atalım. 
O, Ali Beyi attığımız kuyuya..."
Paşa:
"Olur," dedi. "Yalnız, kapıya sağlam bir adam dik. Yoksa..."
"Dikerim Paşam."
Paşa yavaş yavaş kendine geliyor, soğukkanlılığına kavu­
şuyordu. At işi, Sofi türküsü, her şey, her şey anlaşılmıştı artık. 
Bütün olanlar bitenler apaçıktı. Ahmetle Gülbaharm ilişkisi çok 
eski olmalıydı.
İsmail Ağa yelyepelek dışarı çıktı. İki adamla Gülbaharm 
odasına girdi. Gülbahar, Yusuf gittikten sonra İsmail Ağayı, 
cellatları beklemeye başlamıştı. Her şeye hazırdı. İsmail Ağa 
ayakta dimdik duran Gülbaharı gösterdi. Adamlar yakaladılar. 
İsmail Ağa önde, ötekiler arkada zindan kuyusunun yanma 
vardılar. İçerde kimse yoktu.
İsmail Ağa:
"İndirin aşağı Hanımı," dedi. Saygıda hiç kusur etmi­
yordu.
Gülbahar kendisi indi. Kapıyı İsmail Ağa kendi eliyle kilit­
ledi ve anahtarı yanma aldı.
"İkiniz de bu kapıda bekleyeceksiniz. Başınız gidecek, bu 
kız buradan çıkamayacak."
Paşa karısını çağırmış ona olanı biteni anlatıyordu. Sonra 
yerde yığılmış kalmış Yusufu gösterdi:
"Çocuk bitmiş," dedi. "Hali hiç iyi değil. Ona iyi bak. O kı­
zın nerede olduğunu senden başka kimse bilmeyecek. Yusuf 
kendindeyse, ona da tembih et, ağzını sıkı tutsun."
Sonra Yusufu yerden kaldırıp yanma oturttu, saçlarını ok­
şamaya başladı. Yusuf ağır ağır kendine geliyordu.
Paşa:
"Sen," diyordu, "benim yiğit oğlumsun. İşte soyuna layık 
olan yiğit böyle yapar. Namusuna, onuruna leke kondurmaz."
Yusuf:
"Beni öldürmeyecek misin? Gözlerimi oymayacak mısın?" 
diye şaşkınlıktan kocaman kocaman açılmış korkulu gözlerle 
sordu.
80