KAPLUMBAĞALAR
 
290
 
 
yok ki! 
Ö
yle yapacağınıza Hörü ebeyi çağırın bir kurşun döktürün
. 
Nazar ildi yavruya. Kurşun döktürmeden, üzerlik tütütmeden geçer 
mi sanıyorsunuz? ..»
 
«Sust! .. Sen otur orda!.. » dedi Kır Abbas. «Sen sesini, ününü 
çıkarma! .. Bu yaştan sonra elimi kana bulama benim!.. Ben Senem’e 
anlattım, ben gelinime söyledim! Kend
im de başında oturacağım. 
Hiçbir yere gitmeyeceğim... Bağsa bağ, bana ne?
 
Ben bu köylünün kıyamete kadar bağ bekçisi değilim. Dut
-
 
ması hiç 
değilim... Bunca yıldır bekledim bağlarını, yetmedi mi? Bulsunlar bir 
bekçi, bekletsinler...»
 
Cennet karı:
 
«Aklın ba
şına geldi mi artık? Akıllandın mı?» diye bağırdı. 
«Madem akıllandın, otuz birez de evini bekle... Dölüne, torununa 
sahip ol...»
 
Kır Abbas cin ifrit oldu. Elinin fincanıyle çıkıp gelen torununu 
görmedi:
 
«Ulan benim zıddıma zıddıma konuşmaktan ne anlıyorsun
 
ulan? 
Gider bağı beklerim, gelir torunumu beklerim!.. Evi sen bekle! Ev 
senin başına yıkılsın!.. Ben ev meraklısı değilim. Karı meraklısı hiç 
değilim. Ne işim var evde benim? Eğer geliyorsam, zırf torunlarım 
için geliyorum. Sakın ayrılığına dayanamayıp ge
liyorum sanma, boklu 
karııı! . . Ben sana doyalı, senden nefret olalı yüzyıl oluyor, yüzyıııl! ..»
 
Yusuf’la Fatma gelene kadar kavga ettiler. Onlar gelince sesleri 
kesildi.
 
Senem hemen sıcak su yaptı. Eski çaydanlıkta çayı demledi. Sonra 
gitti, kocasının e
lini ayağını yudurdu. Fatma’nın ellerini ayaklarını 
yudurdu Peşkir getirdi, kuruladı.
 
Yusuf, usulca hayata, keçenin bir ucuna oturdu:
 
«Hoşgeldin buba...» dedi.
 
«Hoş gördük oğlum, nassın, eyi misin?»
 
«Çok şükür eyiyim...»