dertliyken mesut olamazdı. Onu teselli ettim. Son zamanlar­
da bir eser üzerinde çok çalışıyordu; yorulmuştu. Durup din­
lenmek bilmezdi. Herkese o kadar acıdığı halde kendine acı­
mazdı. Büyük adamlar hep böyle değil midir? Göreceksin Be­
kir Efendi bir gün onun bu mahallede yaşamış olmasıyla he­
pimiz iftihar edeceğiz. Belki de bu sokağa onun adını verir­
ler; sağ kalırsak, hepimiz bu münasebetle yapılan törende 
bulunuruz. Onun hatırasına bir iki söz söylemek fırsatını bile 
buluruz. Gazetelerde resmimiz çıkar. O böyle şeyleri sennez­
di ama, gene de senin resmini gazetede görseydi çok sevinir­
di. Bu sabah nedense biraz huzursuzdu, yerinde duramıyor­
du. Önce sandalyeden kalktı, senin şimdi otu rduğun koltuğa 
çöktü. Bitkin görünüyor du." Bekir Efendi kalktı, balkon ka­
pısını kapadı; kapının yanında ayakta durdu. ''İyi eltin kapa­
dığına; aşağıdan gelen gürültülere dayanamıyorum. Ne yapa­
lım Bekir Efendi, ölüm hepimize mukadder. Bana bir sigara 
verin albayım dedi. Son sözü bu oldu. Sonra balkon açıktı." 
Bekir Efendi çekinerek, "Karşı evdeki kadın, sizin sigara al­
mak için bakkala gittiğiniz sırada düştüğünü söylüyor; sözü­
ne bakılırsa oğlu görmüş." "Kimse ne dediğini bilmiyor artık 
Bekir Efendi. Herkes, olayı görmekle, kendine bir şeref payı 
çıkarıyor sanki." Aşağıdan gelen gürültüler birden arttı. Hü­
samettin Bey pencereye yaklaşarak bir süre aşağısını seyretti. 
"Ne oluyor albayım ?" Emekli albay güldü: "lnsanı zorla gül­
dürüyorlar. Hikmet'in pencere önüne koymuş olduğu çiçek 
saksılarından biri düşmüş, bir münasebetsizin kafası yarıl­
mış. Zavallı Hikmet! İnsanların bu durumda onunla nasıl il­
gileneceğini bilseydi. .. Bekir Efendi, oğlum. Şu münasebet­
sizleri uzaklaştır lütfen." Bekir Efendi şapkasını giydi , kararlı 
adımlarla kapıya yürüdü. 
"Haydi bakalım, dağılın artık!" diye bağırdı bekçi. "Burada 
oyun oynanmıyor. Ayıp!" Orta yaşlı, kılıksız bir adamı om­
zundan itti. Adam direndi: "Neden beni buldun? Herkes du-
467