rımla birlikte bir roman kahramanı olmak istiyordum alba­
yım. Gecekonduya da bu nedenle geldim. Kimsenin eşine 
rastlamadığı bir olay yaratacaktım. Yaratıcı, kahramanlarıyla 
birlikte yaşayacaktı. Bütün gecekondu halkının daracık so­
kaklara birikeceğini sandım beni görmek için. Demek bütün 
romanlar ekmek parası için yazılıyor albayım." 
"Ciddi misin Hikmet?" 
"Görüyor musunuz albayım, siz de onlar gibi düşünüyor­
sunuz. Değil bütün gecekondu halkının, değil bu ev halkı­
nın, sizin, bir tek insanın ve bana bu kadar yakın oturan bir 
dostun bile ilgisini çekmeyi başaramad ım. Yaşamak haram 
olsun bana." 
Hüsamettin Bey güldü: "Özel dertlerin yüzünden belki se­
ninle ilgilenmezler, ama bu havada konuşmağa devam eder­
sen, yakında gecekondu bölgesinden milletvekili seçilebilir­
sin. Sana bu iyiliği yapmak, onlara daha kolay gelir." 
Hikmet sevindi: "Sahi mi albayım? Demek onlar için çalış­
tığımı biliyorlar." 
"Uzan şu divana da sözlerimi dinle," dedi Hüsamettin Bey. 
"İnsanları tanımıyorsun Hikmet oğlum." 
Hikmet, uzandığı yerde, gözleri kapalı, albayın sözünü 
kesti: "Daha önce hiç karşılaşmadım da bu ülkede, ondan al­
bayım. Siz arada bana gösterseniz ... " 
Albay devam etti: "İnsanları tanımıyorsun; çünkü, onların 
ilgisini çekmek ve kendini dinletmek isteseydin, merak 
uyandırıcı ve sürükleyici maceralarını bir roman kahramanı 
gibi bütün teferruatıyla gözlerimizin önüne sererdin." 
Hikmet bağırdı: "En çok bunu istiyorum albayım. Onun 
için bu divana yattım." 
Albay başını salladı: "Sen bir takım umumi dertlerden bah­
sediyorsun." 
"Hayır albayım. Evliliğimin içyüzünü bir roman tefrikası 
gibi parça parça ederek ayaklarınızın dibine sermedim mi?" 
330