nın acıyacak dur... söz veriyorum... her şeyi yeniden konu-
şacağız. Selimciğim Işık... hepsi hak verecek sana... durma-dan başlarını sallayarak, haklısınız, haklısınız, diyecekler...sen gitmek istesen de bırakmayacaklar seni... ne olur birazdaha kalın, daha yeni başlamıştık konuşmaya... söyleyeceko kadar söz vardı ki... canım Selim... hayır Süleyman Kargı!İnanmıyorum Selim’in öldüğüne. Reddediyorum! İnkârediyorum.” Nefes alamıyordu. “Birşeyler yapmak, bir yeretutunmak istiyorum.”
Süleyman Kargı yerinden kalktı, kütüphanenin yanına
gitti. T urgut’a dönerek: “Selim gibilerine işte böyle yapar-lar,” dedi. “Birdenbire yüklenmezler üstüne. Önce bırakır-lar istediği gibi düşünsün her şeyi. Dünyayı dilediği gibi an-lamasına, yaşamasına, hissetmesine izin verirler. Hatta al-kışlarlar, överler onu. Büsbütün çileden çıksın da geri dö-nemesin diye. Sonrasını biliyorsun işte.” Eğildi, kütüphane-nin alt gözünden bir dosya çıkardı; “Fakat Selim, bazı evra-kını kaçırmayı başardı onlardan. Hiçbir iz bırakmadan kay-bolacağını sananlar aldandılar. Ona cesaret verecek insanlarda vardı dünyada. Ve o, uzun boylu düşünmeden, hesabakitaba kaçmadan, öylesine, içinden geldiği gibi, dünyasınıkurmaya çalıştı; bu uzun şarkıları yazdı. ‘İstediğini yaz Se-lim,’ dedim. ‘Hiçbir korku aklını gölgelemesin.’ ‘Sonundapişman olursun ama; dayanamazsın,’ dedi. ‘Boş yere yoru-lursun, usanırsın benden,’ dedi. ‘Zarar yok Selim be,’ de-dim. ‘Bir insan da senin yüzünden sıkılsın; bir insandan dautanma! Ne olur?’ ‘Peki Süleyman dost,’ dedi. Senin için ol-sun bu şarkılar. Sen izin ver, ben de yazayım. Elele veripgösterelim onlara. Utançlarından sokağa çıkamasınlar. Öylegarip bir yaratık çıksın ki ortaya, aynı cinsten oldukların-dan utansınlar. Bütün tabiat alimleri bir araya gelsinler deçözemesinler bu yaratığın sırrını. Öyle tuzaklar kuralım kiküçümseyip bir kenara atsınlar; gene de rahat etmesin içle-
112