den itibaren benim evimdi, o halde hastalar da be­
nim çocuklar ımdı. Yatakları tek tek dolaşacak, her 
bir hastanın derdini, şikayetini dinleyecek, onları 
rahat ettirmek, mutlu etmek için elimden geleni 
yapacak tım. Bir hasta inliyordu, diğeri kendi ken­
dine sargılarını açmaya çabalıyor du, başka biri "çi­
şim geldi," diye bağırıyor du. Stetoskop umu odam­
da unuttuğumu fark ettim, onu almak için korido­
ra çıktım, odama doğru koşmaya başladım. 
İşte o gün bugündür, kansere yenik düştüğüm 
son haftalara kadar, hep koştum ben! 
Koğuşlarda rüzgar hızıyla koşarken, kliniğin ha­
demeliğ ini, hemşireliğini, ev kadınlığın ı yaparken, 
öğrencilik yıllarımda beni çok etkilemiş olan cü­
zam pavyonu hep aklımdaydı. Klinikte işlerimi yo­
luna koyar koymaz, orayı tekrar ziyaret ettim. Ne 
yazık ki l 958'den bu yana, hiçbir şey değişmemiş­
ti. Zavallı cüzamlılar, hala Akıl Hastanesi'nin has­
talarından artan yemekleri yiyorlar ve hata tecrit 
edilmiş barakalarda yaşıyorlard ı. Hala hocaların ba­
zıları, hastalara yaklaşırk en, beyaz önlükler iyle yüz­
lerini örtüyor, onları uzaktan bakarak muayene 
ediyordu. Yüreğim onlar için bir kere daha burkul­
du. Ama ben artık yıllar öncesinin öğrenci Türkan'ı 
değildim, defalarca ölüme ve doğuma şahit olmuş­
tum, pişmiştim, bu hastalar için bir şeyler yapabilir­
dim. Çok yakında bir gün, buraya el atmaya kendi-
146