"Ama ben hayata ba ştan başlamadım ki. Tek yapt ığım, öl- 
meden evvel ölmek!" 
*     *     * 
Bu öğlen Çöl Gülü'nü görmeye gittim. İçimdeki s ıkıntıyı 
ona belli etmek istemiyordum ama yüzüme bakar bakmaz 
ters giden bir şeyler oldu ğunu anlad ı. 
"Kimyacım iyi misin? Solgun görünüyorsun." 
Geçiştirmeye çal ıştıysam da ısrarlı sorular ı karşısında di- 
  
378 
  
379 
  
 
  
lim çabuk çözüldü. " İyi değilim. Ne olur bana yard ım et." 
"Elbette" dedi Çöl Gülü. "Ne yapay ım, söyle." 
"Mesele Şems... hiç yan ıma gelmiyor, yani geliyor da öyle 
gelmiyor. İstiyorum ki beni sevsin. Abi gibi, arkada ş gibi de- 
ğil... kocam gibi. Ne olur bana ö ğret." 
"Neyi öğreteyim?" 
"Anladın işte... Kocam ı baştan çıkarmam lâz ım." 
"Ah Kimyac ım ben bir yemin ettim" diye m ırıldandı Çöl 
Gülü. "Şu ten meselelerinden uzak durmaya ahdettim. Ka- 
dın adama yahut adam kad ına nasıl zevk verir, bunu dü şün- 
mek bile istemem." 
"Sen yeminini bozmayacaks ın ki. Yaln ızca bana yard ım ede- 
ceksin" diye yalvard ım. "Çok çaresizim. Kimseye derdimi aça- 
mam, utan ırım. Şems'i nas ıl mutlu edece ğimi bilmiyorum." 
"Ama Şems bir dervi ş" dedi Çöl Gülü. "Ona böyle yakla ş- 
mak doğru olmaz." 
"Derviş de olsa insan de ğil mi? Eninde sonunda o da bir er- 
kek! Adem Baha'n ın tüm oğulları ete kemi ğe mahkûm. Her- 
kese bir beden bah şedilmiş. Şems'in de bir bedeni var, öyle 
değil mi?" 
"Var ama..." Cümlesini tamamlayamad ı Çöl Gülü. Geri çe- 
kildi. 
Yalvardım. "Derdimi bir tek sana açabilirim. Alt ı ay oldu. 
Her sabah kederden yüre ğim sıkışıyor, her gece a ğlayarak 
uyuyorum. Böyle devam edemem. Kocam ı kendime çekmem 
gerek!" 
Çöl Gülü bana kayg ıyla bakt ı ama bir şey demedi. Örtümü 
açıp saçlar ımı çözdüm. "Söyle" dedim "çekinme söyle, ne olur. 
Çok mu çirkinim?" 
"Elbette hay ır, Kimyac ım. Ayın on dördü gibi güzelsin." 
"O hâlde bana yard ım et. Erke ğin kalbine giden yolu tarif 
et!" 
"O öyle sand ığın gibi masum bir yol de ğil" dedi Çöl Gülü 
  
aniden gerginle şerek. "Dikkat et, erke ğin kalbine giden yol, 
kadını kendinden uzakla ştıran yol olmas ın. Onu kendime çe- 
keyim derken, sen kendine yabanc ılaşma." 
Ne dediğini anlamad ım ve anlamaya çal ışmadım. 
"Umurumda de ğil" dedim. "Ne olursa olsun art ık. Ben her 
şeyi göze ald ım." 
Çöl Gülü 
Konya, Kas ım 1247 
Bu aptall ığı nasıl yaptım? Göz göre göre, bile bile. Onu hiç 
dinlememeliydim. Sonucun böyle olaca ğını nasıl anlayama- 
dım? Kimya'y ı durdurmal ıydım. Ona engel olmad ığım için 
kendimi hiç affetmeyece ğim.