415
lı adam lar olduğunu söylem edi. P ili bitm ek özere olduğu için 
bu konuşm anın aniden kesilebileceğini de. G eri plandan bir 
köpek havlam ası işitti aniden. “Spinoza m ı?”
“Spinoza öldü, canım. Daha iy i bir dünyaya göç etm iştir di­
ye umuyorum.”
Peri ağlam aya başladı sessizce. “Sana b ir özür borçluyum  
Azur. K urulun önünde konuşm am  gerekirdi. Benim  in tihar 
teşebbüsümde senin kabahatin yoktu.”
“K endini suçlam a” dedi A zur yum uşak b ir edayla. “M an­
tıklı karar verecek durumda değildin. A ynca çok gençtin.”
“Yeterince büyüktüm .”
“Ben de daha dikkatli hareket etm eliydim .”
Bunu duym ayı beklem iyordu P eri. D em ek korktuğu gibi 
ondan nefret etm em işti Azur bunca zaman. Onun yerine ken­
dini suçlam ıştı.
Son kitabını okudum , demek istedi Peri. O zamandan beri  
yayınladığın her eseri okudum ... D eğiştin . Üslubun bile fark­
lı. Üçüncü Yol'a inanm ıyorsun artık, neden? Duruldun, sa­
kinleştin sanki . E skisi g ib i a teşli değil sözlerin. Am a bilem i­
yorum  bu iyiye alam et mi, yoksa tutkunu mu yitird in ? Uma­
rım öyle değildir.
Bunların h içbirin i söyleyem edi. O st katta koşturan ayak 
sesleri duyuldu birdenbire. B ir patırtı uzaktan uzağa. K ısa 
bir kargaşa. A ğır b ir şey yere düştü. Belki b ir eşya, belki bir 
beden. Birisi çığlık attı. Bir silah sesi delip geçti havayı.
Peri titrem eye başladı, soluğu h ırıltılı çıktı.
“Neydi o?” diye sordu A zur..
“O... hiçbir şey.” Kekeledi. Çocukluğunda bazen yaptığı gibi.
“Neredesin sen?”
Silahlı heriflerin bastığı lüks bir yalım n içindeki bir göm ­
me dolapta  Hayır, böyle bir şeyi ona söyleyem ezdi.
Peri’nin aklından geçenlerden de, için de bulunduğu badi­
reden de habersizdi Azur. “Seninle tanıştığım da” dedi, “bu