akta.
Valini n meslek hayat ı boyunca,  yaşamadığ ı vahşet ve dehşet kalmamış  gibiyd i. Hatay'da, 
Kırıkh an'da,  Alaca'da  mezhep  çatışmalarına,  teröris t bask ınlarına,  ateşli, kanlı kitle olaylar ına 
ve 6.8 şidde tinde depreme  bile soğukka nlılıkla yakla ştıktan  sonra,  bir köprünün  karşı yakaya 
uzat ılmasın ı bu kadar  büyük  bir mes ele haline getirmes ine, karı sı da çocuklar ı da şaşıyorlardı. 
Onlara anla tamıyordu k i, bu bam başka bir i şti.
Bu, hayatının en büyük  sınavı  halin e dönüşmüştü.  Köprü  projesini Mühendi se ihale  ettiği 
günden  bu yana, sebebini  anlayamadı ğı bir nedenl e tüm  dostları  ona ceph e almıştı. Köprüden 
tek kuruşluk  çıkarı  yoktu. En ucuz  ve en pratik proj eyi seçmi şti. Bu yüzden  miydi bunca 
düşman  edinmes i? Yöre halk ının  iyiliği, selamet i için giriştiği bu işi, devl et kurumlarından 
çarşı esnafına  kadar  her kurum  ve her kişi, bir meyd an okuma  arenasın a dönü ştürmüştü. 
Hodr i meydan!  Yap da görelim!  Amaaa,  başaramayacak  olursan,  o zaman  da biz gösteririz 
sana! 
Vali çok düşünmüştü  bu köprü  işinin neden  bir yaparsın-y apamazs ın iddiasın a dönüştü ğ­
ünü.  Kıskançlıklar,  alınganlıklar,  dedikodu,  Müh endi sin tabiriyl e hıyarlı klar!  insan tabia tı, 
başar ıyı hem seviyor  hem de müthi ş ürküyordu  başar ılı olandan.  Acaba  neden?  Kalktı yatağ­
ından, sa lona ge çti. T elefonun y anında duran defter ine, g ün başladı ğında yapaca ğı işleri yazd ı. 
Köprü dışında  düşünülme si ve yapılması  gereken yığınla işi vardı.  Ama  yarın  hepsini beklem­
eye alacak tı. Sabah  erkenden  yine Müh endi se telefon edece kti. Bu sefer iyice ısrarl ı olmaya 
kararlıyd ı. Daha  önceki konuşmalarında,  ben kalbimden  raha tsızım,  aşırı heyecana  gelemem, 
demişt i Müh endis.  Vali bir gece de, köprü  karşı kıyıya taşınır ken,  Mühend isin heyecana  day­
anama yıp kriz geçird iğini ve öldüğünü  görmüştü  rüyasınd a. Israr etmekten vazgeçmişt i. Ama 
dün,  bir meclis  üyesi, yüzünde  yılışık bir ifade yle, “Ne o Vali Bey, Mühendi s katılmıyormuş 
açılışa diye duyduk,  köprü  düşerk en tanık olmaktan  mı korkuyor?”  diye sorduğunda,  kesin 
karar vermiş ti. M ühendi s o g ün orada bulunmalıyd ı.
“O sözünü  ettiğiniz gün, açılış günü  değil. Biz o gün sadec e köprüyü  yerine  yerleştireceğiz. 
Açılış daha sonra y apılacak.”
“Ned en? Konuk ların, d evlet erkâ nının önünde r ezil olmamak i çin mi?”
“Hayır. Kutlamay a ince ayrın tılar ıyla hazırlan abilmek  için.  Ama  arzu  edersen iz, siz o gün 
de buyurabilir siniz.  Orad a bulunmak  isteyen herkes gelebil ir. Zaten, tüm  Kemaliye köylerine 
ilan edeceğ iz,” demi şti Vali, ters bir laf etmemek  için kendi ni zor tutarak. Sabah ın ilk ışıkları, 
Munzur'u  saran  sisin süzg ecinden  geçerek,  cılız,  titrek kurdelalar  halind e odaya  sızmaya  başl­
amıştı yer yer. Oturduğu  yerden kalktı, yorgun kollar ını iki yana  açarak  uzun  uzun  gerindi 
Vali. Y eni bir gün başl ıyordu Erzincan'da.
93