de mi şekerim?' dersin. Herkesi atlatan gazeteci rolüdür bu. 
Oyundaki bütün gazeteciler gibi sevimlidir bu oyuncu, krava­
tını hafifçe gevşetmiştir . Herkesin iç yüzünü ortaya çıkarır. İn­
san, seyrettiği yerden onu alkışlamak ister. Ama olmaz: Perde­
nin sonuna kadar beklemek gerekir. İnsan, oyunlardan hiç 
anlamayanların sözüm ona gerçekçi yorumlarını unutur da, 
ah şu çocuk bütün namussuz heriflerin hakkından gelse diye 
oturduğu koltukta tepinir. Ah ben de gazeteci olsam da dirse­
ğimi masaya dayayıp şu güzel sekreterle konuşsam diye içini 
çeker. Ben de albayı m, hem o aptal seyircilerden değilim, hem 
de öyleyim. Anlıyorsunuz değil mi albayım?" 
"Vazifemiz anlamak," dedi albay. '·Bu görevle bulundurulu­
yoruz burada." 
"Fena mı ediyoruz albayım?" diye sevinir göründü Hik­
met. "Sizinle çalışmadan önce, doğru dürüst bir role çıkama­
mıştım." Albayın gözlerine baktı: "Gerçek adına itiraz etme­
yeceksiniz bana, değil mi albayım?" 
"İpin ucunu kaçırdık bir kere," diye homurdandı Hüsa­
mettin Bey. "Bütün şahsi meselelerini ortaya dökmene göz 
yumduk." 
"Başka hangi mesele var ki canım albayım?" dedi Hikmet 
heyecanla. "Merak etmeyin; biz gene gizlenmesini biliriz. Şu­
nun şurasında kime zararım dokunuyor ki?" 
"Kendine," dedi albay. "lime de bir hizmetin dokunmu yor. 
Girişlerle oyalanıyor sun. Bir türlü esas mevzuya giremiyor­
sun." Birden öfkelendi: "Yahu şu piyesi hiç yazamayacak mı­
yız oğlum? Bir başlasaydık hiç olmazsa. Ben oynatacak yer 
bulurdum. Fakat senin niyetin tarih değil maskaralık." 
"Komediye hakaret ediyorsunuz albayım. Dokunaklı-acık­
lı-gülünçlü bir oyuna kimsenin bir diyeceği olamaz." 
Hikmet, çekmecesinin gözünden biraz kağıt çıkardı; alba­
yın getirdiği kitapları ve hazırladığı notları, masanın başın­
da, birlikte okudular. lşe nasıl başlanacağım bir süre tartış-
263