Ca b bar: 
"Bu adam delirmiş," diye bağırdı. "Bağlamalı onu. Tuta-
caklar öldürecekler onu. Bağlamalı. Şimdi nereye gitti o?" 
TopalAli: 
"Dağa doğru yürüdü gitti. Sallaruyordu ... " 
Cabbar arkasından dağa doğru koştu. Poyraz, ormanın 
ağaçlannın dallarını kırıyordu. Kar yağacak gibi bir koku vardı 
havada. Bulutlar kararmış, kaynaşıyordu gökte. Birden ortalık 
karardı. İri taneli, sıcak damlalar düşmeye başladı. 
Memedi ulu dallan yolunmuş bir çarnın altında, çürümüş 
bir kütüğe oturmuş buldu. Yanına sokuldu. Dalgındı. Onun ya­
nına geldiğinin farkında bile olmadı. 
Usuldan yanına oturdu: 
"Kardaş," dedi, "etme! Herkese de söyledin. Çiçeklideresi 
köyünde duymayan kalmamış . Kasahada da duyulmuştur. Ya­
kalarlar seni. Etme bunu!" 
Memed başını kaldırdı, dik dik yüzüne baktı: 
"Doğrusun . Haklısın Cabbar. Ama gel bana sor. İçerime 
sor. Yüreğimi iki el tutmuş sık babam sık ediyor. Edemem. Hat­
çeyi görmeden edemem. Görmezsem ölürüm. Öyle öleceğime, 
böyle ölüyüm ... Sen bana son bir kardaşlık yapar mısın?" 
Ca b bar: 
"Senin için yapmayacağım iş yok Memed! Biribirimize kar­
daş dedik. Can dedik." 
"Öyleyse bana eski püskü bir elbise ... Senden istediğim 
bu." 
Cabbar sustu, başı önüne düştü. 
359