Sonunda sevgisini tehlikesizce yöneltebileceği birini bulma­
nın coşkusuyla sıkı sıkı sarılınıştı Eli'ye. Eli de ona ... Her türlü 
talep, zorbalık, pazarlıktan arınmış bir ilişkiydi onlarınki. Ancak 
iki çocuğun arkadaşlığında göri.ilebilecek bir kendiliğindenlik 
içeriyordu. Rio'da yokluğu öylesine can yakan bir kirlenmemiş­
lik, masumiyet ... Aslında "masumiyet" gibi ağdalı sözcüklere 
pek inanmazdı Özgür. Kirlenmenin ne olduğunu da açıklaya­
mazdı. Eli'ye duyduğu sevgi cinsellik-dışı değildi kesinlikle. 
Tam tersine, onu fırtınaya tutulmuş bir yaprak gibi titreyecek 
kadar arzuluyordu. Gene de ... Gene de, Eli'nin tek kişilik yara­
ğına uzanıp başını göğsüne koyduğunda, ne olduğunu bile bil­
mediği, varlığına inanmadığı yitik cennetine kavuştuğunu du­
yumsuyordu. 
Broadway deneyimli, anlı şanlı yönetmen Sergio Mancini 'yi 
baştan çıkaran Eli, önceleri bu altmışını geçmiş, haz düşkünü 
adamın kaprislerine boyun eğmiş; sado-mazoşist fantezilerinde 
başoyunculuğu üstlenmişti . "Yılın Müzikali"nde Romeo rolünü 
de kapmıştı böylelikle. Artık onun gösteri dünyasındaki baş 
döndürücü yükselişini yalnızca gazetelerden izliyordu Özgür. 
Yaşlı kurdun kıskançlığı, sağ kalma yı beş yaşında öğrenmiş 
Eli'nin işbilirliğiyle birleşince, bir anda gözden çıkarılmıştı. 
Mumlarla, kandillerle dolu balonların gökyüzünde birbiri ar­
dına patladığı pagan şenliği Juninho Gecesi ... Son Santa Teresa 
otobüsüne dek beklemişti, Cinelandia'd aki o korkunç birahane­
de. De Profundisi çöpe atmış ve Roberto'yla karşılaşmıştı. "En 
korktuğun şeyi kovalamaktan bir türlü vazgeçmiyorsun, değil 
mi?" demişti Roberto. 
Bir daha hiç aramaınıştı Eli'yi. Onu yazmıştı. O zamanlar, 
oğlumı yitiren bir anne gibi acı çektiğini düşünüyordu . Gerçi 
hiç çocuğu olmamıştı. Evlat sevgisiyle kıyaslayabileceği bir tek 
Kırmızı Pelerinli Kent vardı elinde. Oysa artık, romanında an­
lattığı Eli'yi, gerçek Eli'den daha çok özlüyordu. Sevgili Eli! 
Hemen şimdi, müzik bittiğinde ölecekmiş gibi, zaten defaJarca 
134