Haşan atı aldıktan sonra ata bindi köy köy, kasaba kasaba do­
laştı. Dolaştığı yerlerde:
"Bu at," diyordu, "Yobazoğlunun atıdır. On yedi dönüm­
lük bir kıraç tarla verdim, ot bitmez, bu atı aldım. Ahmak he­
rif..."
Yobazoğlu sonra sonra gittikçe azıttı:
"İstesem," diyordu, "Ali Safa Bey atını değil, karısını da 
verecekti on yedi dönümlük bir kıraç tarla için. Merhamet ettim 
de karışım değil, atını istedim. Atım veren karısını vermez miy­
di, elinizi yüksek vicdanınızın üstüne koyun da söyleyin."
Türlü şaklabanlıklarla herkesi Ali Safa Beyin üstüne güldü­
rüyordu.
Ali Safa Bey onun bu dediklerini günü gününe duyuyor, 
deliriyordu. Adamlarıyla birkaç kere Haşana haber yolladı: 
"Ağzım kapatsın," diye. "Ağzını kapatmazsa ben onun ağzma 
sıçıp kapatmasım bilirim," diye.
Haşan aldırmadı.
"Ben ağzımı hiç de kapatmam," diyordu. "Kapatmam," di­
yor kabarıyordu. "Ben ondan değil, onun feriştahından bile 
korkmam. Elinden geleni ardma koymasın. Geleceği varsa gö­
receği de var. Onun Kalaycı eşkıyası var ya, dağda olsaydı gene 
korkmazdım. O, on yedi dönümcük bir toprak parçasına, el ka­
dar bir kağıda, bir avuç tarlaya şu gül gibi atı verdi mi vermedi 
mi, onun benim yanımda beş paralık adamlığı yok. İsterse beni 
öldürtsün. Gam yemem ki, beni bir it parçaladı derim. Bir avuç 
tarlam daha var, el kadar bir kağıdın üstüne yazdı. Onları da 
vereceğim, gelecek yıl Alinin karısını da alacağım, Arap atm 
terkisine atıp köy köy dolaştıracağım. Onun benim yanımda 
beş paralık haysiyeti yok. Öldürtsün beni."
Bir gün karaçalılığın yarımdaki yoldan atla geçerken ona 
beş el ateş edip tutturamadüar. Çünkü atm sırtardaydı ve at yel 
gibi akıyordu. Kurşun tutmadı. Haşan her yerde, tekmil ovada 
doludizgin dolaşıyordu. Birkaç kez daha onu kurşun yağmuru­
na tuttular. Haşana gene bir şey olmadı. Yel gibi akıp gitti kur­
şun selinin içinden. Hiç aldırmadı, daha da azıttı, her yerde, 
düğünde demekte açık açık konuşuyordu artık.
Karakola çektiler, ağzmdan burnundan kan gelinceye ka­
49