çevirir. lyice gözüne yaklaştırır. Harfleri sökmeye 
çalışır.) 
YAŞLI KADIN: Oh Aman! İyi ki oynamıyorsun. Tombala, tom­
bala!.. Her gün, her gece! Hiçbir işime bakamı­
yordum zaten. (Pencerenin önündeki saksıya yö­
nelir.) Itır kurumuş. 
YAŞLI ERKEK : (Başını kaldırmadan) Çoktan kurumuştu . 
YAŞLI KADIN: Bir bahçemiz olsaydı... Çiçekler kurumazdı 
belki. Bir bahçemiz olmasını hiç istemedin ... 
Çocuklar hep ya hurda, ya cadde üstünde oy­
nuyorlardı... Hep bir bahçemiz olsun, dedim. 
Hiç dinlemedin . 
YAŞLI ERKEK: (Gözlüğünü çıkarır. Gözlerini oğuşturur.) Hiç se­
çemiyorum. Okumak isterdim yoksa ... 
YAŞLI KADIN: Hiç istemedin ... Gözlerin sağlamken de eline 
bir roman alıp okuduğunu gören olmadı ... İs­
teseydin kötü mü olurdu? Bana da okurdun ... 
Ben de dinlerdim hem ... 
YAŞLI ERKEK : Çocuklara kerrat cetvelini ben ezberletmedim 
mi? Bütün o Maliyenin vergi hesaplarını. .. Ço­
cukların kerrat cetvelini... Vergi hesapları ya ... 
Sonra çocukları kerrat cetveli ... 
YAŞLI KADIN: (Bir genç kız fotoğrafı önünde durmaktadır.) Bir 
bunun aklı ermedi. Ezberleti rsin ezberletirsin 
ezberlemez ... 
YAŞLI ERKEK : Oynamaya cağım! Anladın mı? Oynamayaca­
ğım! Boşuna çeneni yorma! 
YAŞLI KADIN: Oynamak isteyen kim? Yığınla işim var. 
(Yine fotoğrafların altındaki işlemeli örtüyü, diva­
nın yastıklarını, dantel perdeyi düzeltir. Pencerenin 
önündeki ve yerdeki saksıyla aynı oyun.) 
YAŞLI ERKEK: (Gazeteyi okuduğu yoktur. Yerinden kalkar) Asıl 
benim yığınla işim var. (lkisi de odanın içinde 
ağır-aksak, amaçsız dolaşırlar. Ne yapacaklarını bil­
medikleri bellidir. Erkek, duvarda asılı duran fotoğ-
25