"Havaalanına !" demesin mi? 
Komşu, bir oldu bittiyle karşılaşmıştı herhalde. Durumdan 
hiç de hoşnut görünmüyordu. Ama sesi de çıkmıyordu. Kuzu 
kuzu çantaları yerleştiriyord u. 
Yunus' a bakıp kaldıydı: Dernek böyle? Dernek bu evde bu­
kadar zaman birlikte kaldığımız, Viyana'yı ama hoşuna gide­
rek, ama gitmeyerek birlikte gezdiğimiz, acı tatlı günlerimiz 
olduğu halde, bana bir, "Hoşca kalın hocam," demeden gidi­
yordun ha? Git bakalım, git. Kurtuluş. Hani rnazaallah, "Uçağı 
kaçırdım," diye geri dönüp gelme de! Ya da belki genel müdü­
rün sabrı taşar , "Unutmuşum, benim erken önemli bir rande­
vum vardı," falan diyerek seni aşağıda, yolun kıyısında indiri­
verir. Yoo, bir neden göstermesi bile gerekmez; arabayı durdu­
rur, "İn bakalım aşağı, hadi yallah ... " deyiverir. Zaten bir an 
şaşkınlığına rastlamış tır. Eminim öyledir. İki adım sonra aklı 
başına gelir. 
Yunus'un iki sokak aşağıda arabadan indirilmesini dile­
mişti. Ortada kalakalsın da, elin adamının kendisi gibi olmadı­
ğını anlasın diye mi, gitmemesini, geri dönüp gelmesini gizli 
gizli hala ummakta olmasından mı, geri dönmesinden korkma­
sından mı? .. 
Cebinde tek kuruş taksi parası olmadığını söylüyor du. Ak­
şamdan, hocasını yeni bir hizmete sokmak, havaalanına rahat 
rahat varmak için her yolu denedi; sevirnlileşti, iğneleyici kesil­
di, çeşitli dokundurmalarda bulundu, surat astı, acındırdı, ter­
biyesizleşti ... Hepsini denedi. Fakat karar alınmıştı. Yunus'u 
terminale kadar bile götürmeyecek ti: Al işte, şimdi gör Yu­
nus' cuğurn, gör işte, elin adamı neymiş. Yok havaalanına kadar 
götürecekmiş de, yok daha ne ... 
Ah işte kendi suçu. O kadar içten dilernerneliydi. İşte genel 
müdür Yunus'u sahiden arabasından atmış, bu da dönüp gel­
miş. Lanet olası! Hayır, artık bitti. Artık ... Tam da küveti dol­
durmuş, içine şöyle bir uzanacak, son haftaların ağırlığını üs­
tünden atmaya çalışacakken: 
Ne o Hoca, küvete mi yatacaksınız siz? 
Ağzının kıyısında ya küçümseyici, ya alaycı yine o gülüm­
seyiş. 
139