"Nar, incir , asma bahçem var." 
"Bir de küçük bostanın ... " 
"Geçinip gidiyoruz Beyim ." 
"Sen ne biçim adamsın be! Ermiş desem, dinsiz bir kişisin. 
Bolşevik desem, medreselisin. Sen medresede okudun mu?" 
"O kumadım efend im." 
"Velhasıl bir acayip, kendi şahsına münhasır bir zatsın. 
Şimdi söyle bana o İnce Memedi gördün mü?" 
"Gördüm Beyim." 
"Benim çiftliğim gibi senin de evini mi bash?" 
"Benim evimi de bash efend im." 
"Sendeki emanetleri aldı öyle mi?" 
"Aldı efend im." 
"Çok muyd u?" 
"Çoktu efendi m." 
"Ne kadardı, hiç sayınadın mı?" 
"Saymadım efendim ." 
"Merak da mı etmedin?" 
"Bana ne, niçin merak edeyim herkesin parasını?" 
"Hepsini İnce Memede mi verdin ?" 
"Hepsini ona verdi m. O da bana emanetlerin içinden seçti­
ği bu yüzüğü zorla verdi. Almasam, eşkıyadır bu, belki başıma 
bir iş açar, diye mecburen aldım ." 
Yüzüğü cebinden çıkardı Beye verdi. Bey evirdi çevirdi, 
hayran gözlerle yüzüğe bakhktan sonra Arnher Beye geri ver­
meyip önündeki sehpanın üstüne koydu. 
"Söyle bakalım şimdi, senin gördüğün İnce Memed hakiki 
bir İnce Memed miydi, su kahlmamış?" 
"Bana öyle geliyor ki, bendenizi soyan İnce Memed su ka­
tılmamış bir İnce Mem eddi." 
"Su kahlmamış İnce Memed kimdi� nasıl bir kişiydi?" 
"Nasıl anlatsam Beyime ... Nasıl söyleyim ki ... " Ellerini açh 
gösterdi. "İşte bu kadarcık bir çocuk. Küçücük bir şey. İnce bı­
yıklı, büyük, güzel gözlü, geniş omuzlu, sağlam dişli, utangaç, 
utangaçlığından hemen hiç konuşmayan, adamın gözlerinin 
içine sevgi dolu gözlerle bakan, öyle adam öldürecek bir kişiye 
hiç benzemeyen, durmadan, bana ne oldu da, ben buralara 
409