musun?" Selim Bey kızdı: "Hidayet Hala! Nüfus memuru mu 
bu kız, nereden bilsin?" Sevgi'ye döndü: "Demek orahsmız, 
derler; vilayet konağmm karşısmdaki üçüncü sokakta oturan 
Semsi Beyi bildiniz mi? Hani camın, bir de çarşmm içinde 
dükkanı var. Fakat azizim, Semsi Beyi bilenler de çıkar; çarşı­
nm içindeki dükkam söylemeseniz de onu hemen tamrlar. 
Ben bu işi anlamıyorum ." Halasmm kulağına eğildi: "Onlar 
ölmüş hala, ölmüş: Bir sen kaldın." lhtiyar kadm, dişsiz ağzım 
bir torba gibi büzerek güldü, yeğenini eliyle hafifçe itti: "Bü­
tün işin maskarahk. Ben senin eğlencen miyim? Kocaman 
adam oldun." Kocaman adam bu itişle birlikte kendini yere 
aut. "Hala! Düşürdün beni!" Kalktt, üstünü silkeledi: "Çok 
kuvvetlid ir. Küçüklüğüne bakmayın. Kurudu, kurudu ama, 
taş gibi sağlam oldu, demir gibi." Halasımn yanmda ayakta 
durdu: "Ben büyüdükçe, bana inat küçülüyor. Bir gün gele­
cek, onu cebime koyduğum gibi buradan ahp götüreceğim. 
Yamında taşıyacağım onu. Ben yolda giderken elbisemi fırça­
layacak, kravatımı düzeltecek, saçımı tarayacak, cebimden çu­
kulata çıkanp bana verecek." Hidayet Hamının kulağma eğil­
di: "Hala! Ben ihtiyarlayınca bana bakacak mısm?" 
Eski eşyalan gözden geçirdiler: Dolapların kapaklan çatla­
nnşll, iyi bir cila istiyordu. Selim Bey çekmeceler den birini 
kanştmrken gülümsedi, "Benim eski yazılar," dedi başını kal­
dırmadan. Eski yazılar mı? "Eskiden, evlenmeden önce, bir 
şeyler karalardım." O zamanlar bir dairede memurdu; me­
murluğun iyi olduğu devirlerdi. Temiz giyinilir, büyük evler­
de oturulurdu. Memurlar gözdeydi. Selim Beyin yazı yazdığı­
m bilen daire arkadaşlan imrenerek bakardı ona. Bir roman 
yazıyordu; bir iki küçük hikaye yazmıştı. Sakalh Sami de, 
onun yazdıklanm beğeniyor du. Birlikte pahah Rum meyha­
nelerine gidiyorlar, edebiyattan filan konuşuyorlardı. Selim 
Hayati'nin hikayeleri, meyhanede birlikte düzeltiliyordu. Se­
lim Bey de eve gidince onlan hemen temize çekiyordu. Son-
191