“Bu iş, sadece başımıza  çatıd ır. Elmas  Han ım yüklüy ken uzağa  gitmey elim  dedi kti. Hayırl­
ısıylan do ğdu bebemiz... Yolcu yolunda gerek. Hele yaz ı geçirel im, sonra varacağ ız İstanbul’a.”
“Oyanın ı getmed en eyi dü şün, aburada  mökk em çatı vaa başınde,” d emiş ti Bayram.
Bayram,  köprü işini duyduğunda,  kendis i kadar  Mevlut 'u da düşünmüştü.  Onu  da bu işe 
bulaşt ırabilir,  ona da iyi kazanç  sağlayabilir se belk i gitmezl er, kalırl ardı  yerlerinde.  Bebes ine 
bakmay ı sürdürürd ü süt anası. Karar  verdi,  söyleyece kti Vali'ye, bana  ve İlyas'a amelelik ver, 
taş kıralım,  toprak  taşıyalım,  hamallık  edelim,  ama  biri daha var ki okumuş  adamdır,  onu 
daha  iyi bir işe koş, inşaatın başına çavuş  yap, diyecekti. Ağzından  girip burnundan  çıkaca ktı 
Vali'n in. Aylık erzakt an vazg eç beg,  ayağının altını öpem, kulun  kölen olam,  bana,  İlyas'a, bir 
de bebemi  emzir enin  herifine iş ver, diye yalvaracakt ı. Vali Kona ğı'nd a artık onu tanıyorlardı. 
Her gelişinde  Öksüz'ü  soruyorl ar ve bebe ye bir-i ki armağan  hazırlamış  oluyorlardı,  erza ğın 
39