Nişan
dan sandalyeyi kapıp yan ım ıza yerle şiverdi. K ırk yaşlar ında ydı, 
yakas ına be yaz bir karanfil takm ış, şekerli, ba yg ınl ık verici a ğır bir  
kad ın parfümü sürmüş tü. "Gelin ile damat bö yle bir kenara çekilip  
fısıldaşırsa, bütün dü ğünün keyfi kaçar." 
"Biz daha gelin ile damat de ğiliz," dedim. "Yaln ızca nişanland ık." 
"Ama herkes bu harika ni şan ın en gösterişli düğünden bile şatafatl ı 
olduğunu sö ylüyor Kemal Be y. Düğün için Hilton'dan baş ka nere yi 
düşünüyorsunuz?" 
"Affedersiniz, kiminle tan ışıyorum?" 
"Asıl siz beni affedin Kemal Bey, hakl ısınız. Biz yazarlar herkes bizi  
tan ır zannederiz. Ad ım Süreyya Sabir. Siz beni Akşam gazetesine 'Be yaz 
Karanfil1 adıyla yazd ığım haberlerden tan ıyor olabilirsiniz." 
"Aa, sizin sos yete dedikodular ı haberlerinizi bütün İ stanbul okur,"  
dedi Sibel. "Ben sizi kad ın zannedi yordum, modadan, k ıyafetten çok i yi 
anl ıyorsunuz." 
"Kim davet etti sizi?" diye ayn ı anda gafletle sordum ben. 
"Çok teşekkür ederim Sibel Han ım. Ama ince ruhlu erkeklerin de
modadan anla yacağı Avrupa'da bilinir. Kemal Be y, Türk basın
kanununa göre, bu gördüğünüz bas ın kart ını yetkili ye gösterme
şart ıyla, biz gazetecilerin umuma aç ık toplant ılara katılma hakk ımız 
vard ır. Daveti ye bas ılan her toplant ı da, yönetmeliklere göre, 'kamu ya
açık' addedilir. Ama buna ra ğmen yıllardır bir kere bile davet
edilmedi ğim bir geceye gitmedim ben. Beni bu güzel gece ye çağıran ise,  
anneniz han ımefendiden ba şkas ı değildir. Sos yete dedikodusu
dediğiniz şeyi, yani cemi yet haberlerini, modern bir insan olarak
anneniz önemser ve beni davetlerine s ık s ık çağırır. Aram ızda ö ylesine  
bir güven vard ır ki, gitme f ırsatın ı bulamad ığım baz ı davetlerdeki
haberleri annenizden telefonla dinler, oldu ğu gibi yazar ım. Çünkü
han ımefendi, t ıpk ı sizin gibi her şeye dikkat eder ve asla yanl ış bilgi
vermez. Benim yazd ığım cemiyet haberlerinde tek bir yanl ış yoktur ve
olamaz Kemal Bey." 
 
132