"Neyin işareti?" 
"Bilmiyor um. Bir mucizenin belki." 
Kısa bir suskunluktan sonra, Tony coşkuyla yengeç avını an­
latmaya başladı, pek ilgilenmediğim için olsa gerek, bugün ay­
rıntıların hiçbirini hatırlamıy orum. Tek aklımda kalan anlatımı­
nın şiirselliği. Ancak çok iyi bir romancı, bir yengeç avını böyle­
sine canlandırabilirdi. 
"Ama sen yengeç yemezsin , değil mi?" diye kapattı konuyu; 
sıkıldığımı fark etmiş olmalıydı . 
"Evet, nereden biliyors un?" 
"Bugün deniz ürünleri yemediğini söylemiştin ." Doğruy du, 
laf arasında böyle bir şey demiştim. 
"Nasıl hatırlıyors un, çok şaşırdım. O kadar çok şey konuştuk 
ki bugün." 
"Sana ilişkin her şeyi hatırlay acağım," dedi. Sesi birden yu­
muşamış, gözleri derinleşmiş, kapkara gökyüzünü içerircesine 
büyümüştü. Sanki bana değil de, benim içimde gizlenmiş bir 
mucizeye bakıyor du. 
"Özellikle de yüzünü, saçlarını rüzgar savurmuş ken." 
Gözler ini kapamıştı. Bu akşam, palmiyelerin altında oturur­
ken, rüzgarın yüzüme savurduğu saçlarımı geri çekmediğim anı 
mı düşlüyordu r 
"İskelede, mercanlarda, derinliklerde ... Her yerde yüzünü 
göreceğim bundan böyle." 
Bir ipnotizmanın etkisinden kurtulurcasına silkindi, acı acı 
gülümsedi. 
"Bana ne olduğunu biliyorum. Evet biliyorum . Aşık oldum." 
Son cümleyi söylerken, kafasını hafifçe iki yana sallamıştı, 
"Artık bittim, mahvold um," dercesine. 
"Tony, lütfen bana aşık olma." 
"Neden? Çok mu zor ele geçersin r" 
İlk kez canımı yakmıştı işte, bu soruyu hiç hak etmemiş­
tim. 
57