"Kar daş," dedi, "yarın tam öğle vakti, eğer böyle yürüye-
cek olursak, bizim köyün çayırlığına yetişir iz." 
Ali: 
"Orada ... " dedi. 
Hasan: 
"Orada, ötede, düzlüğün ortasında ... " 
Ali: 
"Ulu ... " dedi. 
Hasan: 
"Bir ağaç vardır, dallan gürler." 
Ali: 
"Ağacı geçince," dedi. 
Hasan: 
"Ağacı geçince sol yanda ... " 
Ali: 
"Taşları biribirinin üstüne yatmış ... " 
Hasan: 
"İçini de ot basmış bir mezarlık görünür." 
Ali: 
"Mezarlığın içindeki ağacı söylemedin," diye anımsath . 
Hasan: 
"Ben köyden ayrıldığım gün, kim bilir kim, mezarlığın or-
tasına soluk dallı, bilek kalınlığında bir ağaç dikmişti ." 
"Fıkara yapayalnız bir ağaç ... " dedi Ali. 
Hasan: 
"Öyle işte," dedi. 
Ali: 
"Kurumamışsa eğer ... " 
"Kocaman ... " dedi, öteki. "Ben mezarlığın yanından geçer-
ken beni birisi görür. " 
Ali düzeltti: 
"Birisi değil," dedi, "Körcenin oğlu Bekir görür." 
Hasan: 
"Bekir görür," dedi. "Çünkü Bekir, her daim gelir çeşmenin 
taşına oturur. Gözlerini şarıl şanl akan suya çevirir düşünür." 
Ali: 
"Adetidir değil mi?" diye sordu. 
198