bile dokunmuyorlardı. Yeıniyorlard ı. Birkaç aydır bütün yiye­
cekleri, hapisanenin verdiği tek taym dı. 
Memed, er geç nasıl olsa gelecekti. Belki yarın, belki de bir 
ay sonra. Mutlak tutup getireceklerd i. Ona para gerekti. Bir kö­
şede boynu bükük kalmasın diyedir , bu kadar göz nuru ... 
Iraz: 
"Kızım," diyordu, "bizim gibi sıkıntı çekmeyecek Memedi-
miz. Burada biz varız." 
Hatçe övünerek: 
"Biz varız ya teyze," diyordu . "Biz varız ." 
Iraz: 
"Memedimizin burada parası da var. Daha da kazanırız o 
gelinceye kadar. Geldiği gün paranın hepsini eline veririz . Ona 
buna malıcup düşmez . Eline bakmaz elaleın in." 
Geceleri yorgun, gözleri acıyarak yataklanna giriyorlar, 
uzun uzun konuşuyorlar , dertleşiyorlard ı. Memed için türlü İlı­
tirnaller üstünde duruyorl ardı. Akla hayale sığmaz . Neler icat 
etmiyorlar dı! En sonunda Hatçe anasına kızıyor: 
"Şu anam da," diye başlıyor du. "Şu benim anam da ana 
mı? Ben ondan en istedim sanki? Anam, dedim, kulun kölen 
olurum anam, Memedirnden bir haber. Senden başka hiçbir 
şeycik istemem, dedim. Gitti de bir daha gelmedi ." 
Iraz: 
"Kim bilir," dedi, "no lmuştur fıkara anana? Neler gelmiştir 
onun da başına?" 
Iraz, anayı her zaman böyle savunurdu . 
Her geeeki gibi, gene gece yansı yataklanna girdiler. Yatak­
lan nemden ıslak ıslaktı. Gece böcekleri ötüyordu . Karanlığa 
çabucak alışsın diye de usul usul gözlerini ovuşturdular. 
Hatçe: 
"Iraz teyze," dedi. 
Iraz: 
"�e?" diye sordu. 
Her gece böyle başlarlardı. 
Hatçe: 
"Islak," dedi. 
Iraz: 
21