likte Muhammet'e  transfer  olmuşlardı.  Böylece  beş  ay, bir hafta 
sonra  bugün  itibarıyla  Muhammet  okula  gitmek  istemeyen  endişe-
li, sıkılgan,  somurtkan  bir çocuktu. 
Onun  ilkokula  başlayışıyla,  annesinin  şu koltuk  sevdası  aynı  ta-
rihlere  rastlıyordu.  O günlerde  Meryem,  Ege'de  bir sahil  kasabasın-
da yaşayan  ve baba  mesleği  kayık  tamirciliğiyle  geçimini  sağlayan 
amcaoğlunun  durduk  yerde  birdenbire  İstanbul'a  yerleşip,  mobilya-
cılığa  soyunduğunu  öğrenmişti  bir yerlerden.  Ve bu haberi  duyma-
sının  üzerinden  36 saat  geçmeden,  soluğu  amcaoğlunun  imalatha-
nesinde  almış;  rengini  ve biçimini  kimselere  danışmadığı  yeni  kol-
tuk takımının  siparişini  vermişti.  Anlaşma  şöyleydi:  henüz  siftah 
yapmamış  amcaoğlu  akraba  indirimi  uygulayacak,  karşılığında 
Meryem  de cüzi  bir ücret  ile birlikte  eski  koltuklarını  teslim  ede-
cekti.  O anda  tarafların  bilmediği  şey,  Meryem'in  üç haftalık  hami-
le olduğuydu.  Bu bilgi  pıhtısı,  göründüğü  kadar  ilgisiz  değildi  ko-
nuyla.  Çünkü  daha  önce  Muhammet'i  taşırken  de görüldüğü  üzere, 
hamilelik  Meryem'i  oldukça  inatçı,  çokça  evhamlı  ve biraz  da "tu-
haf yapıyordu.  Amcaoğlu  koltuk  takımını  tamamladığında,  Mer-
yem'in  hamileliği  ikinci  ayına  varmış,  tam  gaz ilerlemekteydi. 
İşin bitmiş  halini  görmek  için  imalathaneye  gitti,  koltukların 
rengine  baktı  ve oracığa  kustu.  Yumurta  sarısı!  Yumurtanın  düşün-
cesi bile  midesini  ağzına  getirmeye  yeterken,  salonuna  koyacağı 
koltukların  yumurta  sarısı  olması  imkân  dahilinde  değildi.  Amca-
oğlu üste  çıkmaya  çalışıp,  bu rengi  seçenin  kendisi  olduğunu  hatır-
latınca,  Meryem  umutsuzca  bir kez  daha  kustu.  O öğleden  önce  o 
kadar  çok  kustu  ki, sonunda  onun  dediği  oldu.  Yeni  anlaşma  şöy-
leydi:  henüz  siftah  yapmamış  amcaoğlu  koltukların  yüzünü  değiş-
tirecek,  karşılığında  Meryem  de hem  eski  koltuklarını,  hem  de ilk 
konuşulandan  daha  fazla  para  verecekti. 
Amcaoğlu  vişne  çürüğü  koltuk  takımının  tamamlandığını  haber 
verdiğinde,  Meryem'in  hamileliği  üçüncü  ayına  varmak  üzereydi. 
Bu arada  bulantıları  bir hayli  azalmıştı.  İşin  bitmiş  halini  görmek 
için imalathaneye  gitti,  koltukların  rengine  baktı  ve oracıkta  ağla-
maya  başladı.  Vişne  çürüğü!  Daldan  düşmüş  tek bir vişnenin  görün-
tüsü bile  ona  vakitsiz  ölümü  çağrıştırmaya  yeterken,  salonuna  ko-
yacağı  koltukların  vişne  çürüğü  olması  söz konusu  bile  edilemezdi. 
90