tıkta Barones Vetsera'nın kurumuş gözyaşlarına bakacağım. 
Henüz on yedi yaşındaki Mari Vetsera ile Arşidük Rudolf'u, 
onların aşklarını, son gecelerini düşünürken, ölümden az önce, 
köşkün yemek salonunda intihara sahiden birlikte mi karar 
vermişlerdi, diye yeniden yeniden soracağım; orada, akşam ye­
meğinde ne yemiş olabileceklerini de bulmaya çalışacağım. Ba­
na gülebilirsiniz, fakat bu kafamı çok kurcalayan bir soru. O za­
manlar düklerin, baronların, sultanların, prenslerin yemek lis­
teleri akıllara durgunluk verecek çeşitliliktedir. Bizim Osmanlı 
sarayındaki normal iftar sofraları da bunlardan aşağı kalmazsa 
da, Arşidük Rudolf'la Mari Vetsera'nın intihar öncesi sofrala­
rında neler bulunduğunu öğrenmek benim en büyük tutkula­
rımdan biridir. Ne yediler, ne içtiler? İştahları yerinde miydi, 
değil miydi? İnsan buna bakarak bile, bir ölümün intihar mı, ci­
nayet mi olduğunu anlayabilir? Ya da fazla yemekle çılgınlık 
arası mesafenin çok kısa olduğunu ... Ah, tarih! Saraybosna' da 
vurulan Arşidük Ferdinand'ı alalım mesela ... Onun kanlı üni­
forması, bir müzede .... 
"Özür dilerim, uzattım. 
"Ders bitti, genç dostlarım! 
"Hayalci Hocanız sizlere, geniş ufuklu günler, merak dolu 
bir gelecek diliyor. 
"Ooo, çok teşekkürler Ruhi' ciğim, hepinize çok teşekkür 
çocuklar. Nekadar duygulandım. Gümüş çerçeve içinde son sı­
nıfımızın grup fotoğrafı . Sizler ve ben ... Neredeyse ağlayaca­
ğım. Fakat hele şu benim halime bakın, kruvaze ceket amma da 
daralmış !. Yok canım, ben genişlemedim tabii, o daraldı. İşte 
saçlarım da dökülmemiş, ne ak var, ne bi şey ... Oh çok şükür, 
sizleri böyle gülümsettim ya ... 
"Haa, bu arada, bu akşam değerli edebiyat öğretmeniniz 
Nesrin Hanım'ın, emekliye ayrılışım dolayısıyla hazırladığı 
sofranın konuğu olacağım. Arkamızdan dedikodularla Nesrin 
Hanım'ı üzücü şeyler olmasın diye, siz çocuklarımı da bu fo­
toğrafla masanın üstünde bulunduracağım. 
"Sizin de hayatınız ve tertemiz dostluklarınız hiç kirlenme­
sin canlarım. 
84