Sonra aşağıdaki ovadan, Karakiliseden, Gihadinden, Iğdlr- 
dan Kürt Beyleri duydular, atı görmeye geldiler, Ahmedin tali­
hine gıpta ettiler.
Uzun bir süre atın sahibinden haber çıkmadı.
Ahmet atma binip, yarenlerini yarıma alıp İran toprağına 
talana gidiyor, maldan mal, koyundan koyun, attan at sürüp 
getiriyordu Ağndağına.
Ama kuşku içindeydi. Bu atm sahibi kimse bir gün ortaya 
çıkacaktı. Bu kişi kimdi acaba? Belki gözü kanlı, dediğinden 
dönmez bir Beydi. Belki de pısırığın birisi.
Aradan altı ay geçti. Ahmet korkusunu da, kuşkusunu da, 
büyük sevincini de unuttu.
Bir gün, bir sabah vakti, güneş gelmiş Ağrıdağınm böğrü­
ne kıpkırmızı donmuş oturmuşken Sofi değneğine basa basa, 
ak uzun sakalı titreyerek Ahmede geldi:
"Duydun mu Ahmet?" diye sordu..
Ahmet:
"Duydum," dedi.
"Beyazıt Paşası Mahmut Han atını arıyormuş."
Ahmet:
"Duydum," dedi.
"Atı getirene beş at, bir de elli altm verecekmiş."
"Bele," dedi.
"Atı kimin evinde, kimin elinde bulursa onun kellesini vu­
racakmış."
Ahmet:
"Ne yapalım, at benim kısmetimdir," dedi.
"Ordusunu çekip gelecek üstümüze."
"At benim kısmetimdir."
"Mahmut Han zalim bir paşadır."
"At benim kısmetimdir."
"Mahmut Hanla başa çıkılmaz."
"At bana haktan yadigardır."
"Mahmut Han hakkı, yadigarı bilemez. O, Osmanlı olmuş­
tur."
"At bana yadigardır."
Aradan bir ay geçti geçmedi, Mahmut Hanın adamları Ah- 
medin evine geldiler:
17