de farketmiyordu; yatağa götürülme töreninin başladığını
sezmişti; onun için bu kadarını anlamak yeterdi. Annesionu geriye çekerken karşı koyduğunu belirtmek için, boş-luğu küçük bacaklarıyla tekmeledi. Fakat bu çırpınma dabir işe yaramadı; havada yaptığı yolculuğa devam ederekkendini hizmetçinin kollarında buldu. Halılar ve parkelerledolu yerde birkaç adım atmaya başladığı halde, adamdansayılmayıp uçarak taşınması, ona yapılabilecek en büyükhakaretti. Kaşlarını çatarak, bu davranışı sessizce protestoetti. Fakat hızla yatak odasına götürüldüğünü ve karşı koy-manın anlamsızlığını sezince, koridorda kaybolmadan ön-ce, elini babasına sallayarak hiç olmazsa görevini yerine ge-tirmeye çalıştı.
Sevgi, babasının ayağını uzatmasına karşı son tedbir ola-
rak tırnaklarını T urgut’un etine batırdı. T urgut, sıçrayarakayağını geri çekti: yaptığı hareketi unutmuştu. Gözlerini ki-taplığına dikmiş düşünüyordu. Sevgi, ayağa kalkarak baba-sının yanına geldi, resim defterini uzattı. “Şimdi bunlar nedemek oluyor?” diye sordu T urgut. Bu çocukluk da ne za-vallıca bir durumdu. Düz bir çizgi çizebilmek için yıllarcauğraşmak gerekiyordu. Bütün iş çizgide, diye düşündü. Gü-lümsedi. Belki de bütün hayatınca düz bir çizgi çizemeye-cekti. Sevgi, parmağını çizgiler üzerinde dolaştırarak neleryapmak istediğini anlatıyordu: bu yuvarlak, adamın kafa-sıydı; altındaki daireler de elbisesinin düğmeleri. Ne kadarçok düğmesi vardı bu elbisenin: tam dokuz tane. Sevgi do-kuza kadar sayabiliyordu. Bir erkeğin elbisesinde bu kadardüğme olur muydu? Olurdu: canı öyle istemişti. Her şeyinbir açıklaması vardı! Adamın gülümseyen ağzı, yüzününbiraz dışında kalmıştı; yüzünün biraz dışında gülüyorduadam. Adamın bacakları, elbisesinin içinde bir yerden başlı-yordu. Kolları? Kolları görünmüyordu: elbisesinin içindekalmıştı. Kolsuz ve bol düğmeli adam çok büyüktü: bu ne-
550