akıyordu ve gövend gelip Ağrıdağmın eteğinde dalgalanan bir 
deniz gibiydi. Dalga bazı yürüyor, azıyor, bazı küçülüyor, ince­
liyor, köpürüyordu.
Gülbaharı demircinin evine götürdüler, yıkadılar, lahuri 
kumaştan, eski, güzel, sanki dikiş görmemiş bir masal giyitiyle 
giydirdiler. Sonra da onu babasının atma bindirip Kervan Şey­
hinin evine götürdüler. Ahmede başka bir at bulmuşlardı.
Gülbahar, Ahmet, niyaz edip Kervan Şeyhini omuzların­
dan öptüler. Şeyh de onları öpüp kutsadı. Bütün olanların bi­
tenlerin Mahmut Han görebildiği kadarını gördü, göremedikle­
rini de anı anma ona ilettiler.
Şeyh dedi ki:
"Mahmut Han bir Osmanlı, bir kafirdir. Bunlar insandan 
ayrı yaratıklardır. Bunu bizim yanımıza bırakmaz. Ağrıdağmın 
başına iş açar. Bir şey değil çoluk çocuğu öldürür. Bir de göre­
neği biz bozmuş olmayalım. Ahmet sen şimdi Gülbaharı al, 
doğru Hoşap kalesine, Beye git. Yanma da Halifem İbrahimi 
vereceğim. Hoşap kalesi Beyi İbrahimi tanır. Varın gidin, işinizi 
Hoşap kalesi Beyi görsün. Benim müridimdir/' dedi.
Kadim bir gelenek vardı. Bir delikanlı bir kızı kaçırıp da bir 
eve sığındığında, kızın babası kim olursa olsun, sığınılan evin 
sahibi kızı ona veremezdi. Babasının rızasını ne pahasına olur­
sa olsun alır, başlığını verir, düğününü yapardı. Böyle kaçırıl­
mış kızlar yüzünden çok kan dökülmüştü.
Şimdi Gülbaharla Ahmet Hoşap kalesi Beyine gidiyorlardı. 
Hoşap kalesi Beyi Osmanlıya yarı bağımlı bir Beydi. Bu kaçırı­
lan kız Mahmut Hanın kızı değil de, Osmanlı Hünkarının kızı 
olsaydı, Hoşap Beyi onu gene kapısından çevirmezdi. Beylik 
geleneği buna izin vermezdi. Dövüşür başını verir, beyliğinden 
olurdu ama, kızla oğlanı hiç kimseye veremezdi. Yoksa halk 
içinde rüsva olur, yüzüne kimse bakmazdı.
Hoşap kalesi Van gölünün doğusunda bir ovadan yükse­
len, büyük kervan yolunun üstünde, yüksek, duvar gibi inen 
sarp kayalara kurulmuş iç içe üç muhkem surla çevrilmiş, gü­
zel bir kaleydi. Dibinden aydınlık Hoşap suyu akardı. Kalenin 
ne zaman yapıldığını kimse bilmiyordu. Bu kaleye yüzyıllar­
dan bu yana, her çağda bir parça eklenmişti. Eklenmişti ama,
86