"Burada," diye övündü Ali Onbaşı. "Onu dün gece buraya 
derakap getirtt im. Aşağıda bekliyor ." 
"Üzülme Onbaşım." 
"Ben üzülmeyim de kim üzülsün ... Sen git, can pazarında 
canını haraç mezat et... Bu kadar köylüyü dayaktan geçir ... Bak 
Yüzbaşım," ellerini açtı, "bak Yüzbaşım şu ellerime, dayak ata 
ata köyl ülerebu hale geld i. Buna can mı dayanır? Ellerim ayak­
larımdan daha büyük. Böyle insan eli olur mu, keşki köyümde 
kalsaydım da ırgat olsaydım. Bu hadiseden sonra ben yaşaya­
mam, ya istifa ederim, ya da kendimi döve döve öldürürüm. O 
mektuplarda hep bize cellat diyorlar, biz cellat mıyız, Yüzba­
şım, biz vazifesini bihakkın yapan vatansever Cumhuriyet ço­
cuklarıyız . Biz, vazife icabı olmasa kimsenin tavuğuna kış eder 
miyiz? Ben ölmeyim de bu hadiseden sonra kimler ölsün ... " 
Kertiş Ali Onbaşı dokunsan ağlayacaktı. 
İyi yürekli Yüzbaşı onu nasıl teselli edeceğini bilemiyordu. 
"O Kenanı al getir ." 
"Onun kemiklerini kırıp un ufak edeceğim ... " 
Onbaşı aşağıya koştu, Kenanı yaka paça, dişlerini sıkmış 
gıcırdatarak getirdi. Kenan neye uğradığını bilemiyor, korku 
içinde paniklemiş, Yüzbaşının gözlerine bir köpek uysallığıyla 
yalvararak bakıyordu. 
"Dur orada !" 
"Şu mektubu oku ona Asım Çavuş ." 
Asım Çavuş tane tane mektubu Kenana okudu, bitirdi. 
"Gel buraya !" 
Kenan şaşkın, Yüzbaşının masasının önüne geldi. 
"Bu mektubu sen mi yazdırdın?" 
"Haberim yok." 
"Bak bu imza senin değil mi?" 
Kenan, iki eli de ceketinin ilikleri üstünde kenetli, eğildi 
mektuba baktı. 
"Benim değil efend im." 
"Peki, bu mühür? Mühür belli olmasın diye de kıvratmış­
sın." 
"Benim değil Yüzbaşım. Ben hiç zahnız için böyle şeyler 
söyler miyim? " 
363