bir memur, başını gazeteden kaldırmış. Haluk ümitle ona
doğru yönelirken, yaşlı memur başını arkadaşına çevirmişve: “De Gaulle De Gaulle dediler: onu da gördük,” demiş.Hepsi bu kadar. Her yerde kullanırdık bu sözü. Zavallı öğ-retmen! Böyle bir kayınpederin kızını ne yapacaksın? Se-lim, De Gaulle fıkrasına bayılmıştı. Buna fıkra da denemezya. Bu sözün içinde binlerce sayfa gizli, diye tepinirdi. Kim-se anlatamaz bu fıkranın ne kadar güzel olduğunu, diye kı-yamet koparırdı.
“Ben tek başıma karar veremem. Şef gelsin, bir de onunla
konuşalım.” Yarım saat gitti. Şimdi çık koridora, bir ileribir geri dolaş bakalım: nöbet tut kapıda. Bir parça övseydinonu: sizin gibi mevzuatı bilen biri için başkasına sormak...uğraşmam, yorgunum. Şef de gelecek mi bakalım? Bilin-mez. Kimse kimsenin ne olduğunu bilemez. Kimse kimse-ye karışmaz. Bu, onun işi efendim. Ben bilmem. Kendisigelsin de. Kendisi de bir türlü gelmez. Karanlık koridordabirbirlerine çarparak evrak taşıyan hademelerin arasına ka-rıştı. Düşünmeliyim, diye düşündü. Vaktimi boşuna geçir-memeliyim. Dayanma gücümü kaybetmemeliyim. Bir siga-ra yaktı.
Koridorda dolaplar, dolaplar. Eskiden alınmış ahşap do-
laplar, yeni çelik dolaplar. Dolapların içi dolmuş, üstünetaşmış: tozlu dosyalar. İplere, kâğıtlara sarılmış dosyalar. A-2, B-4... Ne anlamsız bir yaşantı. Dolabın kapağında bir ya-zı: yangında ilk kurtarılacak eşya. Onu değil beni kurtarın.Nasıl dayanabilirim ben, T urgut Özben, bu beklemeye? Na-sıl dayanamazdık Selim’le birlikte üniversitede? Nasıl ka-çardık sınıfların arka kapılarından? Selim, bütün bu eşya-nın yanmasına kim bilir nasıl sevinirdi. Bir gün öfkelenmiş-ti birden: hepsini yakmalı, bütün evrakı, kayıtları, belgeleri.İnsanlık bunlarla ayakta duruyorsa şaşırıp kalsın herkes:şaşırıp kalsınlar da şaşkınlıktan, ne yapacaklarını bileme-
296