BİR GENÇ FATİH İSTANBUL'DA 
"Avrupa, bizim için, bundan sonra yalnızca bir şey olacaktır. 
Şey diyorum: Bir... bir hedef! Daha doğrusu bir örnek." Sait Bey 
vagon-restoranla birlikte sallanıyor, hızlı hızlı konuşuyordu: 
"Artık gururu bir yana bırakmalıyız. Şunu hep söylerim: Kı­
lıçlarımızın şakırtısını, tüfeklerin ve makinelerin gürültüsü 
bastıralı yıllar oluyor... Artık devlet eski devlet değil; ne de dünya 
eski dünya! Yirminci yüzyılın yarısına geliyoruz... Bindokuz-
yüzotuzaltı şubatı... Bindokuzyüzelli'ye ne kaldı? İçelim, içelim 
ve gururu bir yana bırakıp Cumhuriyet'i ve Avrupa'yı içimize 
sindirelim... Ama siz hiç içmiyorsunuz!" 
Ömer birşeyler söylemeye çalıştı. "Bindokuzyüzotuzaltı şu­
batı!" diye düşünüyordu... "İstanbul'a dönüyorum..." 
"Yok, yok, bir şey söylemeyin, anlıyorum," dedi Sait Bey, "Sizi 
bir bekleyen var herhalde. Dalıyorsunuz. Anlıyorum, anlıyorum!" 
Babacan bir amca şefkati takınmış, gülümsüyordu. 
Ömer: "Hayır, beni kimse beklemiyor!" dedi. "Benden bir şey 
bekleyen kimse yok!" Şarap bardağını Sait Bey'in elindeki şişeye 
yaklaştırdı: "Haklısınız, içmiyorum, ama artık içeceğim!" 
"Hanımlar da içsin," dedi Sait Bey. "Daha Türkiye'ye gelme­
dik..." 
Kültüre, zamana, değişen hayata ve Türkiye'ye, geceyarısı trenle 
yaklaşılan şu bizim sevgili, hüzünlü memleketimize ilişkin bir 
şakaydı bu. Sofrada uzun zamandan beri böyle şeylerden sö-
zediliyor, şakalar yapılıyor, gülüşülüyordu. Sait Bey, herkesle 
91