bunları birbirlerine veriyorlardı.  Herhangi bir sebeple birbirlerini 
birkaç gün gönnemişlerse, bir sonraki görüşmelerinde çığlıklar atarak 
birbirlerine koşuyor, orta noktada birbirlerine kavuştukları halde 
çığlık atmaya devam ediyorlardı. Bol bol bağırıyor, Zarpandit'in 
anlıyormuş gibi yaptığı afallatıcı bir kodla iletişim kuruyor ve cok 
özıd olduğunu iddia ettikleri bir tür muğlak arkadaşlık kavramını 
fetişleştiriyorlardı. Duvarlarında, masalarında, raflarında, hatta 
sınav kâğıtlarında dostluğu yücelten bir vecizeler sağanağı görüyordu 
Zarpandit. Anlayamadığı bu kadar eşsiz olduğu iddia edilen bir şeyin bu 
kadar yaygın olmasıydı. Bu kampüste en kolay kurulan şey arkadaşlıktı. 
Bu kızların birbirlerine sırlarını anlatmak için önce arkadaş 
olmalarına gerek yoklu çünkü zaten öyleydiler. Birbirl eriyle ilk 
karşılaşmalarında, aynı otobüste Hampshire Colle -ge'a on beş daicikalık 
yolu giderken, aynı anda aynı yöne yürürken
42
va da yemek seçtikleri sırada yan yana dururken anında ahbap oluyor, 
dedikodu yapıyor, çene çalıyor, Lopu topu birkaç dakika ö nce 
tanıştıkları birine en büyük sırlarını açmakta hiçbir zorluk 
çekmiyorlardı. Hemencecik sonuçlara varıyor, sonra da bu vardıkları 
sonuçlara Öyle bir emniyet ediyorlardı ki Zarpandit kendi bilmek bilmez 
kararsızlıklarından utanıyordu. İşte bu kızlar ve kendisinin apaçık 
çuvalladığı her dönemeçte onların böylesine apaçık başarılı oluşunu 
seyretmenin ıstırabı iç dengesini altüst ediyordı. Ne çikolata ne muz 
teselli edebilirdi onu böyle anlarda.
İlerleyen haftalarda, kendini ait hissetmediği baba evinden yen i 
çıkmış, üniversite eğitiminin iyi geleceğini umut eden ayaklı endişe 
yumağı, anti -sosyal genç kızlıktan, buraya da ait olmadığına, şimdi de 
bir kampus hayatının içine hapsolduğuna ve arlık hiçbir şeyin kendisine 
iyi gelmeyece ğine kanaat getirmiş ayaklı endişe yumağı, anti -sosyal 
genç kıza dönüştü.
Kızıl saçlı kurtarıcısını aramayı ciddi ciddi düşünmeye başlaması zaman 
aldı. C gün çantasının sağ cebine koyduğuna emin olduğu kâğıt parçasını 
hiçbir yerde bulamasa da, hayret, Debra'nın hangi yurtta kaldığını
unutmamıştı.
43
Adı Zarpandit
O Brigham Hall'ün önünde oyalanırken mavinin farklı tonlarında kazaklar 
giymiş dört kız bir örnek gülümseyerek köşeyi döndü. Onların kendisine 
doğru geldiğini görünce elini çabuk tuttu, en azından tutmaya teşebbüs 
etti. Kimli k kartını çıkarıp kapının yanındaki makineye soktu. Ama kapı 
onu içeri almayı reddetti. Neredeyse robot gibi kartı tekrar sokmayı 
denedi, sonra üzerinde o korkunç resmi olan kimlik kartım ters yüz 
ederek, aklına gelen her yöne çevirerek canhıraş bir biçimd e tekrar 
denedi. Ama kapı geçit vermedi. Kızların da yurda doğru geldiğini 
görüyordu, besbelli burası onların yurduydu. Başka birinin 
yatakhanesine girmek için kendi kimlik kartını kullanabileceğini 
düşünmekle ne büyük enayilik yapmış olduğunu anlayınca yüzü yandı. 
Kimse ona inanmazdı, hem biri inansa bile o özel kişi, onun içeri girme 
gayretlerine tanıklık eden bu kızlardan biri olamazdı. Doğruyu 
söyleyebilirdi elbet, onlara bir arkadaşını ziyaret etmeye geldiğini 
anlatabilirdi ama kızlar ziyarete geldiğine göre neden kendi kartıyla 
içeri girmeye çalıştığını sorarlardı muhtemelen. Yurtları 
karıştırdığın! da söyleyebilirdi ama kimse bunu yutmazdı. Belki de 
yürüyüp gidebilirdi ama bu suçunu kabullenmek olurdu. Birbirinden beter 
seçenekler araşınca bir tercih yapamadığından sağlam durmaya karar 
verdi. Sağlam 'e kaskatı.
Ama ne de olsa kapılar sadece dışarıdan açılmazlar, bir de dışarıya