herkesin kaybedeceği saplantısına takıldım.
Orada öylece kaldım. Benim durumum da bir bakıma
acıklı.
Bütünüyle unutulmaya kimsenin gücü yetmiyor. Bir du-
varda iki satır yazı, bir albümde soluk bir resim, bir Se-lim’in ölümü bana hepsinden acı geliyor. Bir de, bütünüyleunutulmak gibi acıklı bir oyuna kimsenin yüreği dayanamı-yor. Selim’e bile unutulmak ölümden acı geliyor. Selim’inölümü bana hepsinden acı geliyor. Bir de, bütün bunları,Selim öldükten sonra düşünmek acı geliyor. Sonumu dü-şünmüyorum: baş tarafım acı geliyor. Değiştirememek acıgeliyor. Selim’e, ben de varım Selim, ben de varım, diyeme-mek acı geliyor. Beni de al Selim; ölümden, unutulmaktanöteye götür. Birlikte tutunamayalım. Ölmekle bana haksız-lık ettin, birçok insana haksızlık ettin. Bütün bunları diye-memek acı geliyor.
Sonra, kendi kendime konuşuyorum: Kışlık sarayımda,
Olric’le konuşuyorum. İkimiz de üşümeye başladık. Sıcakülkelerden kaçtık; soğuk ülkelerde üşüyoruz. Durmadandudaklarımı oynattığım için, beni garip bakışlarla süzüyor-lar. Beni neşelendir Olric, diyorum. Olric’se, deliler gemi-sinden söz ediyor bana. Onun da kararlılığı kalmadı. Gariphikâyeler anlatıyor. Dediğine göre, geçen gün kaldırımdayattığını gördüğümüz adam saralı değilmiş: Hazretiİsa’ymış. Bizi denemek için, öyle boylu boyunca yatıyor-muş. Yumruklarını yalandan sıkmış; gözlerini, bizi aldat-mak için yummuş. Ben bütün bunlarla başa çıkamam Olric,diyorum. İnsan her gün yüzlerce olayla karşılaşıyor. Bu söz-lerim Olric’i neşelendiriyor. Demek sayıları gittikçe artıyor,diyerek gülmeye başlıyor. Sonunda kimse başa çıkamaya-cak. Her zengine bir İsa düşecek diye söylenip duruyor.
719