zel gelen bir anlayışı da Eugene Sue’nün “Paris Esrarı”nda
buldu. Kitapta, bütün serserilere beklenmedik yumruklaryağdıran uzun boylu ve zayıf adam, hayallerinin gerçekkahramanıydı. Zevaco’yla Sue arasındaki farkı, o sıradakiyakın arkadaşlarına anlatamamanın verdiği sıkıntı, iyininneden iyi olduğunu bilememesi, onu yıllarca rahatsız et-miştir. Güzeli anlatamamak, rüyada bağırmak isteyip de se-si çıkmayan insanın dehşetine düşürüyordu onu. Selim,başkalarına yer yer güzel gelen açıklamalarını, yüzeyde ka-lan ve kafasındaki güzelliği bozan bir yarım yamalaklık sa-yardı.
Bu konuda bana bir gün, orta şekerli kahvelerimizi ve Ye-
ni Harman sigaralarımızı içerken demişti ki:
“Benim için anlatmak, açıklamak, ancak kelimelerin an-
lamını değiştirmekle mümkün olacak galiba. Ben o yıllardakelimelerin anlamlarını doğru dürüst bilmiyordum bile. Za-ten hiçbir zaman kelimelerin anlamını doğru dürüst bile-medim. Her zaman kelimelerin, cümlelerin, insanın üstünebir mızrak gibi saldıran düşüncelerin bunaltıcı baskısınıduydum. En iyisi kendinle konuşacaksın, kendine yorum-layacaksın okuduklarını. Bu bakımdan hayatımın en güzelyılları ‘Pardayan-Pitigrilli-Fantoma’ dönemidir. İstediğimgibi okudum, istediğim gibi yorumladım. Kimse beni rahat-sız etmedi, bey kardeşim. Düşünceleri de olayları da istedi-ğim biçimde düşündüm. Gözlük takmanın nedenini yıllar-ca, göze toz toprak kaçması, gözün de böylece yorularak iyigörmemesi sandım. Bugün de öyle sanmak isterdim; bununkimseye zararı dokunmazdı. Ben de, yalnız bana ait olan birdüşüncenin mutluluğuyla yaşardım.
“Birçok kelimenin anlamını bugün de bilmem. ‘Ahmet ne
kadar cahil’ derler. ‘Daha, bilmem ne kelimesini duymamış.’Başımı sallarım. Birlikte acırız Ahmet’e: Oysa, o kelimeninanlamını ben de bilmiyorum.”
216