FAKİR BAYKURT
 
89
 
 
Ö
ğle yemeğini evlerde yada Purlukta yemek için de bir ta
rtışma 
oldu. Karılar, «Buraya kap kacak taşımak zor şimdi!» dediler. «Biz 
gidip önden hazır ededuralım, siz gelin, yiyip dö
-
 
nüverelim!» 
Ö
yle 
yaptılar.
 
Ö
ğleden sonra da gayretli gayretli çalıştılar. Gün ininceye kadar 
hızları kesilmedi. Tuttukları sırayı 
başa kadar çıkardılar. Rıza, son 
olarak bir daha baktı derinliğe. Kazmanın sapını sokuyordu kazılmış 
toprağa, çöküyordu üstüne, dibine kadar gömülürse iyiydi. 
Gömülmezse değil. Kazmanın sapı her yerde dibine kadar 
gömülüyordu.
 
İkinci gün daha erken başladı
lar. Erkenden birbirlerini çağırarak 
toplandılar. Hep birlikte yürüyüp geldiler. Hızlı hızlı çalıştılar.
 
Ö
ğleden sonra gene tartışma oldu.
 
Kel Bektaş çıktı:
 
«Böyle koyun sürüsü gibi çalışmaktan ne anlıyorsunuz? Nasıl olsa 
sonradan bölüşeceğiz. Şimdiden böl
üşelim şunu ya
-
 
vu! Ben gece 
çalışır, gündüz çalışır, payıma düşeni hak ederim. Kurra çekeriz 
diyorsunuz. Çekin şimdiden kurranızı canım!»
 
Kel Bektaş’ı destekleyenler çıktı:
 
«Biz istersek öğleyin bir iki seet yatar, gece çalışırız. Ay var 
nasılolsa! ..» di
yorlardı. «Yata yata kazarız...»
 
Kır Abbas, içinden: «(Hay yatmadan gidin ulan bozguncu 
dürzüler!)» diye sövüyordu. «(Yatmasanız ne olur sanki?! Şöyle 
barabarca datlı datlı çalışmanın ne zararı var şimdi?)»
 
Muhtar baktı, Kel Bektaş’ı destekleyenler çoğalıy
or, bağırdı: «Beş 
takka mola! . . Toplanın bakalım yanıma!..»
 
Toplandılar.
 
«Şimdi bu Bektaş Duru diyor ki, efendime söyleyim... bölüştür 
kazılacak toprağı bize! Biz gecede gündüzde kazıp payımızı hak 
edelim! Ne dersiniz yani? ..»
 
«Kabul! ..»