hatırladı: "Babana çok üzüldüm," dedi. "Başın sağolsun!" 
Bir sessizlik oldu. Görülecek bir şey varmış gibi hâlâ helanın 
soğuk taşlarına bakıyorlardı. 
Ömer yeniden: "Başın sağolsun," dedi. Sonra Refik'e sarıldı: 
"Geldiğine sevindim. Telgrafını alınca sevinmiş, inanamamıştım. 
Çok sevindim." Kendini çok duygulu buldu ve yüzünü Refik'in 
bakışlarından kaçırdı: "Dur, odanı göstereyim!" Helanın ya­
nındaki kapıyı açtı: Burası kocaman, bomboş bir odaydı. Küçük 
penceresinden dışarıda serpiştiren kar gözüküyordu. 
"Çok büyük yahu!" dedi Refik. "Hem çok soğuk!" 
"Evet, ısıtmak derttir. Büyük bir oda istersin diye düşün­
müştüm. Kışın yalnız tünellerde çalışılabildiği için barakalar 
boş oluyor... İstersen benim odaya da bir bak. Ama'orada okumak 
için köşe bulabilir misin bilmem." Gülümseyerek kendi odasının 
kapısını açtı. 
Refik içeri doğru çekingen bir adım attı. Ömer, Refik'in ar­
kasından kendi odasına baktı. Refik'in odada ne gördüğünü 
düşünerek, alışkanlıktan varlığını unuttuğu eşyaya alıcı gözüyle 
baktı: Bir yatak, birkaç boş somya, üzerinde çizim ve hesap 
kâğıtları duran bir masa kaba hir dolap hnrıısnnıı ndanin içinde 
dolandıran iri bir soba, küçük bir masanın üzerinde kurutulan 
sigaralar, pencerelerin kenarlarına sıkıştırılmış gazeteler, döşemesi 
ahşap kirli ve eski bir oda. 
"Burası daha iyi," dedi Refik. "Daha sıcak!" 
"İstersen burada yerleş." 
"Seni rahatsız etmeyeyim." 
"Ne diyorsun!.. Daha iyi olur. Bol bol konuşuruz da." 
"Konuşuruz ya!" dedi Refik. "Konuşacak çok şey var!" 
Ömer başını salladı. "Çok şey var mı?" diye düşündü. 
"Şimdiden rahatsız olmaya başladım bile. Niye geldi?.. Ama 
gelmesine sevindim. Konuşurum... Doğru, konuşuruz, konu­
şuruz!" Hâlâ odayı inceleyen Refik'e dönüp, birdenbire: "Eee, 
daha nasılsın bakalım?" dedi, ama bunu çok tuhaf bir sesle 
söylediğini farkederek şaşırdı. 
Refik: "İyiyim işte!" dedi. Onun da şaşkın bir hali vardı. Yüzü 
beyazdı, zayıflamış, eski yuvarlaklığını kaybetmişti. Bakışlarında 
da eskiden olduğu gibi mutluluğun güven ve rahatı gözük-
261