116 Yaşar Kem al-Dağın Öte Yüzü 
culara dağıtırım. Sana borcum olsun ey kutlu cevizim. Bir horoz değil, iki horoz 
hak ettin. Bak şu dizlerimin gücüne! Gençliğimde bile böyle olmadıydım. Sana 
kurban olaraktan, gücüm yetse de bir koca deve kurban etsem. Çerkeslerin at kur­
ban ettikleri gibi. Bir tüylü deve ki, iki hörgüçlü . 
Tek cevizi geçti. ilerde artık orman başlıyordu. Dalmıştı. 
Savrun derler bir su akar. İçinde ne kadar balık varsa yüzündeymiş gibi gö­
zükür. ilkin uzun kavaklar gözükür. Gözükünce dünya bayrama döner. Ot, 
ağaç, çiçek bayram bayramdır. Bir değirmen vardır Süleymanlı da. Yanından ge­
çerken sıcacık unu kokar. Süt gibi, kar gibi apak, un. Sonra çınarlar, çmarlar­
dan önce kocaman mor mor çiçeklenmiş, bir kilim gibi serilmiş yarpuz tarlası 
gelir. Bir zamanlar, bir Hasan vardı. Kır Hasan. Cabbarın oğlu Kır Hasan. Anası 
vardı. Dili tatlı bir kadın. Yarpuz tarlasının oradan geçerken, dünyayı bir koku 
doldurmuş ki, nereyi koklasan, taşı toprağı, ağaçları, suyu, nereyi koklasan taze 
taze yarpuz kokuyor. Hasan dedi ki, birdenbire duruverip ... Çok güzeldi Hasan, 
erkek güzeliydi. Şöyle bir sıfatına bakardın da, Yusuf Efendimiz herhalde Hasan 
kadar güzeldi derdin. Dedi ki, emmiler, burada şu yarpuz tarlasının mor çiçek­
liğinde bu gece konaklasak gerektir. Varsın pamuk da bir gün geç toplansın. Biz 
de bir gün geç döneriz köye. Sesi sihirli gibiydi. Hiç kimse bir söze \'armadı. 
Gittiler, yüklerini çınariarın altına indirdiler. 
Yedinci gün demeden, altıncı günün öğlesi yarpuz tarlasının yanından geçi­
lir. Hiçbir zaman köylü konaklamaz orada. Ondan sonra köylü bir daha yarpuz 
tarlasında neden konaklamadı? Hasan öldü. Kim bilir ? 
Çukurovanın kavakları güzel olur. Telli kavaklar. Telli gelin gibi salınır ha 
salınır. İnceden bir yel esmeyegörsün. Çukurova yemyeşil bir bahçe gibidir. Se­
rilmiş. 
Ne o? Dizlerim mi kesiliyor Allahım? Şöyle bir kendini yokladı. 
Orman, kırmızı kayalar, kayalarda kertenkeleler. Bir gelincik, yolu bir uçtan 
bir uca yıldırım gibi ortadan biçiverir. Anızlar. Bir yamaçta ipilti içinde bir tar­
la. Anız kadar gür olan, ipileyen hiçbir şey yoktur. İçine, ortasına tüm gün ışığı 
dolmuş da, fışkınp durur, saçılıp durur. İpileşir. 
Kendini duaya verdi, bütün yüreği, bütün varlığıyla. Ardına döndü. Cevizin 
doruğu görünüyordu ancak. Doruğa gözlerini dikti. Gelini gelip de: 
"Amma çabuk yürüyorsun, güzel anaını Çabaladım, çabaladım da ardından 
ulaşamadım," deyinceye kadar öyle kaldı. Avuçları göğe açılmıştı. Sonra bezgin, 
bitkin iki elini yanlarına indirdi. 
"İşte ulaştın ya, güzel kızım," dedi. "Ulaştın işte." 
Öyle bitikti ki, bedeni, ayakları, kolları, başı yok gibiydi. Kendisini bıraksa, 
belki bir daha hiç kalkamay acaktı. İleriye iki adım attı: 
"Ulaştın işte," dedi. "Ulaştın."