"En yetenekli ve en hünerbaz olmak yeter," dedim onu önemsemeden. 
Uzaklarda ma ğrur bir horoz iki kere ötmü ştü. Ç ıkınımı, alt ınlar ımı toplad ım, örnek defterlerimi, resimlerimi 
ciltbendime yerle ştirdim. Sivri ucunu Kara'n ın g ırtlağına doğru tuttuğum hançer ile onlar ı tek tek 
öldürebilece ğim de geçiyordu akl ımdan, ama tâ ç ırakl ıktan beri birlikte oldu ğum çocukluk arkada şlar ımı gözüme 
sorguç iğnesi sokan Leylek'i bile şimdi çok da seviyordum. 
Ayağa kalkan sevgili Kelebek'i ç ığlık at ıp korkutup oturttum yerine. Bu bana tekkeden sa ğ salim 
çıkabileceğimin güvenini verince acele ettim, tam kap ıdan ç ıkarken söylemeyi kurdu ğum o debdebeli sözü 
sab ırsızca söyledim: 
"İstanbul'dan bu ç ıkışım, İbni Şakir'in Mo ğol işgalindeki Ba ğdat'tan ç ıkışma benzeyecek," dedim. 
"O zaman Do ğu'ya değil, Bat ı'ya gitmen gerek," dedi k ıskanç Leylek. 
"Doğu da, Bat ı da Allah' ındır," dedim rahmetli Eni şte gibi Arapça olarak. 
"Ama Do ğu doğuda, Bat ı da bat ıdad ır," dedi Kara. 
"Nakkaş kibirlenmemeli," dedi Kelebek. "Do ğu'yla ve Bat ı'yla dertlenece ğine içinden geldi ği gibi 
nakşetmeli yaln ızca." 
"Öyle doğru bir söz ki bu," dedim sevgili Kelebek'e. " İçimden seni öpmek geldi." 
Ama ona do ğru iki ad ım atm ış atmam ıştım ki Kara i şgüzarl ıkla üzerime atlad ı. Bir elimde içi çama şır ve 
altın dolu ç ıkınım, koltuğumun alt ında da resimlerle dolu ciltbent vard ı. Onlar ı korumak isterken kendimi 
sak ınamad ım. Hançeri tutan kolumu kapt ırdım ona. Ama onun da talihi yerinde gitmedi, aya ğı rahleye tak ıldığı 
için bir anda dengesini kaybedince kolumu yakalayaca ğına kolumdan sarkar bir hale geldi. Bir yandan var 
gücümle tekmelerken parmaklar ını ısırarak silkeledim onu. Can havliyle uludu. Ayn ı ele bu sefer can ını yakarak 
bast ım ve öteki ikisine hançerimi tutarak ba ğırdım. 
"Oturun oturdu ğunuz yerde!"  
Oturdular. Hançerin ucunu efsanede Keykavus'un yapt ığı gibi Kara'n ın burun deli ğine soktum. Kanamaya 
başlay ınca yalvaran gözlerinden de ac ı yaşlar ı akt ı. 
"Söyle bakal ım şimdi," dedim. "Kör olacak m ıyım ben?" 
"Efsaneye göre kan kiminin gözüne oturur, kiminin oturmaz. Allah senin nak şından memnunsa, seni yan ına 
almak için kendi muhte şem karanl ığını verecek sana. O zaman bu sefil dünyay ı değil, onun gördü ğü harika 
manzaralar ı göreceksin. Yok, nak şından memnun de ğilse, şimdiki gibi görmeye devam edeceksin." 
"As ıl nakşı Diyar ı Hind'de yapaca ğım ben," dedim. "Allah' ın beni yarg ılayacağı resmi henüz yapmad ım." 
"Frenk usûllerinden kaçaca ğım diye çok da fazla hayal besleme," dedi Kara. "Ekber Han' ın, bütün 
nakkaşlar ını resimlerini imzalamaya te şvik ettiğini biliyor musun? Portekizli Cizvit papazlar ı Frenk resim ve 
usûllerini oraya çoktan götürdüler. Onlar art ık her yerde." 
"Saf kalmak isteyenin yapaca ğı bir şey ve kaçaca ğı bir yer vard ır her zaman," dedim. 
"Evet, kör olmak ve var olmayan ülkelere kaçmak," dedi Leylek. 
"Niye saf kalmak istiyorsun?" dedi Kara. "Bizim gibi kal ve kar ış burada." 
"Bütün ömürlerince şahsi bir üslubum olsun diye Frenkleri ta klit edecekler," dedim. "Frenkleri taklit 
ettikleri için de şahsi bir üsluplar ı olmayacak hiç." 
"Başka yap ılacak bir şey yok," dedi Kara şerefsizce. 
Nak ış değil güzel Şeküre'ydi elbette onun tek mutlulu ğu. Ucu kanl ı hançeri Kara'n ın kanayan burnundan 
çekip başının üzerine, kafa vurmaya haz ırlanan bir cellad ın k ılıcı gibi kald ırdım. 
"Şimdi vururum istesem senin kafan ı," diye ilan ettim a şikâr olan ı. "Ama Şeküre'nin çocuklar ı ve mutlulu ğu 
için seni ba ğışlayabilirim. Ona iyi davran, hayvanl ık ve cahillik etme. Söz ver bana!" 
"Söz veriyorum," dedi. "Seni Şeküre'ye ba ğışlad ım," dedim. 
Ama kolum a ğzımdan ç ıkan sözün tam tersini yapt ı. Bütün gücümle hançeri Kara'ya indirdim. 
Son anda, hem o yerinden k ıpırdad ığı için, hem de ben vuru şun yönünü de ğiştirdiğim için hançer boynuna 
değil, omuzuna geldi. Kolumun kendi kendine yapt ığı şeye ben de korkuyla bakt ım. Ete gömülen hançeri