büyüyüp,  sırtındaki  şişkinlik  yok  olduğunda  dahi,  o hâlâ  İstanbul'a 
küs, İstanbul  da hâlâ  rengi  meçhul  ve bir o kadar  umarsızdı. 
General  Pavel  Pavloviç  Antipov,  karısının  aksine,  ne o gün,  ne 
de daha  sonra  İstanbul'a  özel  bir ilgi gösterdi.  Ömürleri  boyunca  hep 
kendilerini  başkalarından  sorumlu  hissetmiş  ve ancak  böyle  ayakta 
kalabilmiş  insanlardan  biriydi.  Hani  şu, ya zayıf  kadınları  seven,  ya 
da sevdikleri  kadınları  zayıflaştıran  erkeklerden.  Bu yüzden,  sımsı-
kı bir şefkatle  sarıldı  Agripina'ya  gemiden  inerken.  Sadece  karısını 
değil,  doğacak  bebeklerini  ve Rusya'dan  kaçırabildikleri  tüm  ser-
vetlerini  de kavradı  onu  tutarken. 
Ne var ki, Agripina'nın  korsesinin  içine  doldurabildiği  mücev-
herler,  kısa  zamanda,  hem  de ederlerinin  çok  çok  altında  satıldılar 
birer  birer.  Bolşevik  Devrimi'nden  sonra  Rusya'dan  kaçan  binlerce 
Beyaz  Rus  doluşmuştu  İstanbul'a  ve söylenenlere  göre,  daha  binler-
cesi yoldaydı.  Mücevherler  bile  haraç  mezat  satılığa  çıkarılırken, 
şeref  madalyaları,  aile yadigârları  ve asalet  nişanları  zar zor alıcı  bu-
labiliyordu.  İki ayın  sonunda,  hiç olmazsa  iki sene  boyunca  rahat 
etmelerini  sağlayacağını  umdukları  servetlerinden  geriye  bir şey 
kalmamıştı.  Bir sabah,  Agripina  Fyodorovna  Antipova,  Fransız  Kı-
zılhaç'ının  temin  ettiği  ve elli beş kişiyle  paylaştıkları,  eski  bir ne-
zarethaneden  bozma  yatakhanenin  yayvan,  sarımtırak  lekelerle  do-
lu şiltelerinin  üzerinde,  kendisinden  otuz  yaş büyük  kocasının  yer 
yer gümüşlenmiş  başını  hınçla  kendine  doğru  çekti  ve giderek  bü-
yüyen  karnına  yapıştırdı.  Pavel  Pavloviç  Antipov  bunun  anlamını 
biliyordu.  Önünde  iki seçenek  vardı:  bir an evvel  bir iş bulmak  ya 
da Fransa'da  yaşayan  yüzkarası  kardeşine  mektup  yazıp,  yardım  is-
temek.  İkinci  seçeneğin  düşüncesi  bile  sinirlerini  alt üst etmeye  yet-
tiğinden,  çaresiz  birinci  yolu  seçti. 
Oysa  askerlik  bir meslek  değildir;  ne de generallik  salt bir paye. 
Pavel  Pavloviç  Antipov  da, ne yapacağını  bilmediğini,  bildiği  şeyi 
de yapamayacağını  idrak  etti,  sıra  iş aramaya  geldiğinde.  Kendini 
bildi  bileli  görüp  geçirdiği  her şey ya önceden  ayarlandığı  gibi,  ya 
da olması  gerektiği  gibi  gelişmişken,  devrim  onu  tam  da generalli-
ğe yükseldiği  sırada  yakalamış  ve senebesene  kazandığı  itibarı,  kur-
duğu  hayatı  bir anda  alaşağı  etmişti.  Gene  de o kıran  günlerinde  bi-
le, şimdi  olduğu  gibi  yüz  yüze  kalmamıştı  belirsizlik  denilen  illet-
39