FAKİR BAYKURT
 
85
 
 
kazmayla gelip Rıza’nın gösterdiği yer
e parmağını basıyordu. 
Parmağını basan öte geçiyordu. 
Ö
tesi Ovacık yolu, yolun altında 
Purluk dedikleri topraktı. Purlukta birer ikişer “cem” oluyorlardı. 
Kazmalarını küreklerini bırakmadan kuru toprağın üstüne 
çöküyorlardı. 
Ö
nlerindeki yavşan köklerini, s
ıçanotu kurularını 
yoluyorlardı.
 
Böylece Purluktaki kalabalık büyüyordu. Muhtarın çağırdığı her 
erkek, her kadın, Rıza’nın gösterdiği yeri parmakladıktan sonra, gelip 
kalabalığa katılıyordu.
 
Parmak izleri üç sayfa tuttu. İrili ufaklı, türlü nakışlardı bunl
ar. 
Sayfalar, ilkel desenlerle dokunmuş bir örtüyü andırıyordu. Rıza en 
alta “Yukardaki parmak izlerinin Tozak köyünden adları yazılı 
kimselere ait olduğunu” yazıp muhtarla üyelerin mühürlerini bastı.
 
Battal:
 
«Haydi hayırlısı Irıza kardaşım!» dedi. «Bu iş 
bitti, yörü şimdi 
Purluğa!» dedi.
 
Purluğa doğru yürüdüler.
 
Kır Abbas, daha karşıdan bağırdı:
 
«Yazıya çiziye fazla kıymat vermeyin Battaaal! Yazı çizi sonra da 
olur! işimize bakalım çabuk!..»
 
«Sen de acala etme bakalım Abbas emmi!» dedi Battal. «Zati 
başka 
yazı çizi yok. Bitti. işler sağlam kazığa bağlandı yani Abbas 
emmi ...»
 
Muhtar, Rıza’yı, köy kurulu üyelerini kalabalıktan ayırdı. Purluğu, 
Ovacık yolu boyunca adımladılar. Sonra aşağı kıvrıldılar. Sonra yukarı 
döndüler. Sonra ilk çıktıkları yere geldiler.
 
Her kıvrıldıkları köşeye 
birer taş dikiyorlardı.
 
Rıza, kafasından hesaplar yapıyordu: «(Günde yüzer adım alıp 
çıksak... Yuvarlak olarak bin iki yüz adım eni var... Biz bunu on, 
bilemedin on iki günde bitiririz. Uzunu da 160 adım... Burayı 
asmalandırıp kom
şulara üleştirirsek, ev başına ikişer dölüm düşer. 
Emme hele bir kazalım...)»