"Dedikodu değil ki... Herkes biliyor!" 
"Rica ederim, açık konuş! Herkes neyi biliyor? Şeker ticareti 
yaptığımı ve bunun savaş yıllarına rastlamasını mı biliyor herkes? 
Bunu kimseden saklamıyorum ki!" 
"Herkes şekeri çok yüksek fiyatla sattığınızı biliyor..." dedi 
Ziya. Bir el hareketi yaptı. "Neyse bu beni ilgilendirmez!" 
"Dur bakalım, dur bakalım," dedi Cevdet Bey. "Yeğenim olarak, 
düşmanlarımın aleyhimde yaptığı dedikoduya kapılmana 
üzüldüm. Bu dedikoduyu vagon ticareti yapanların çıkardığını 
bilmiyorsun tabii. Ama dur da gerçeği öğren. Ben yüksek fiyatla 
hiçbir şey satmadım, satamam da. Ben malımı piyasadaki fiyatla 
elden çıkardım. Bir tüccar başka ne yapabilir? Ama senin aklın 
böyle şeylere ermez. Sen yalnız saygısızlık etmeyi biliyorsun!" 
Ziya cevap vermedi. Alçak damların üstünden görünen Galata 
Köprüsü'nü, köprüye yanaşan bir gemiyi seyrediyordu. Cevdet 
Bey öğle sigarasını içmesine rağmen, pakete bir daha uzandı. 
Birden Ziya döndü: "İçmeyin artık amcacığım. Osman söyledi, 
iyi gelmediğini siz de biliyorsunuz!" 
Cevdet Bey kendini suçlu hissederek elini paketten çekti. "Peki, 
ne tüccarlığı yapmak istiyorsun, bakayım sen?" 
"Onu daha düşünmedim. Para olduktan sonra alınıp satacak 
şey her zaman bulunur!" 
"Demek tüccarlık hakkındaki düşüncen bu!" 
"Tabii... Almanya'dan demir getiririm, olmazsa bir yerden şeker 
getiririm!" Gülüyordu. Sevimsiz ve küstahtı. Amcasından yardım 
bekleyen bir yeğen gibi değildi. "Şeker olmazsa kumaş, olmazsa 
araba... Türkiye'de nasıl olsa her zaman bir şeyin sıkıntısı var. 
Merak etmeyin siz!" 
Cevdet Bey sert sert: "Merak etmek benim hakkım!" dedi. 
Ziya gülerek: "Aaaa sahi unutmuştum bunu!" dedi. 
"Nasıl unutursun? Baban seni bana emanet etmişti!" Cevdet 
Bey birden yanlış bir şey söylediğini, yeğeninin de kendisiyle 
alay ettiğini anladı. "İşim bilmiş benim!" diye düşündü. "Burada 
karşımda en bayağı küstahlığı yapıyor, en bayağı dedikoduları 
sıralıyor, ben ise ona laf yetiştirmeye çalışıyorum." Yüreğinin 
atışlarını dinleyerek: "Ne yapayım, ne yapayım?" diye mırıl­
dandı. 
163