55  
55. Bana Kelebek Derler 
 
 
 
Kalabal ığı görünce anlad ım ki Erzurumiler bizim şakac ı nakkaşlar ı öldürüyorlar. 
Kara da, bask ını seyreden kalabal ığın içindeydi. Elinde bir hançer, yan ında birtak ım tuhaf adamlar, naml ı 
Bohçac ı Ester ve eli bohçal ı başka kar ılar gördüm. Kahveden ç ıkanlar ın ac ımas ız bir dayaktan geçirilip kahvenin 
gaddarca da ğıtıldığını seyrettikten sonra kaçmak geldi içimden. Daha sonra ba şka bir kalabal ık, galiba 
Yeniçeriler, yeti şiyordu, Erzurumiler me şalelerini söndürüp kaçt ılar. 
Kahvehanenin karanl ık kap ısında kimse yoktu, kimse de bakm ıyordu. İçeri girdim: Her yer k ırık doluydu; 
fincan, tabak, bardak, çanak ve cam k ırıklar ına basarak yürüdüm. Duvarda yüksek bir çiviye as ılı bir kandil 
bütün bu gürültü s ıras ında sönmemi şti, ama kahvenin silme k ırıkla kapl ı yerini, y ıkılıp parçalanm ış sehpalar ı, 
peykeden geri kalan tahta parçalar ını değil, tavandaki is lekelerini ayd ınlat ıyordu. 
Minderleri üst üste koyup, uzan ıp, kandili ald ım. Işığında yerde yatan gövdeleri farkettim. Yüzünün kanlar 
içinde oldu ğunu görünce bakam ıyor, ötekine sokuluyordum. İkinci gövde inliyordu; lambam ı görünce çocuk gibi 
bir ses ç ıktı ağzından, geri çekildim. 
Biri daha girmi şti içeri. Önce çekindim ama Kara oldu ğunu hissettim. Yerde yatan üçüncü gövdeye birlikte 
sokulduk. Yüzüne lambay ı yaklaştırınca ikimiz de akl ımızın bir köşesiyle zaten çoktan bildi ğimiz şeyi gördük: 
Meddah ı öldürmüşlerdi. 
Boyalarla kad ına benzetilmi ş yüzünde kan izi yoktu, ama çenesi, gözü, k ırm ızıya boyal ı ağzı ezilmiş, 
morluklar içindeki boynu s ıkılm ıştı. Elleri iki yandan arkaya do ğru uzanm ıştı. Biri kad ın k ıyafeti içindeki 
ihtiyar ın iki elini arkadan tutarken öbürlerinin surat ına yumruklar atarak dövdüklerini, sonra bo ğduklar ını 
çıkarmak zor de ğildi. "Vaiz Hoca Efendi Hazretleri'ne uzanan dilini kesin şunun" deyip bu i şi yapmaya 
girişmişler miydi? 
"Lamban ı şuraya getirsene," dedi Kara. Oca ğın civar ında, dökülmü ş kahvelerin çamuru içindeki k ırık kahve 
değirmenlerine, eleklere, terazi ve fincan parçalar ına elimdeki lamban ın ışığı vurdu. Meddah ın her akşam 
resimlerini ast ığı köşede, Kara, lamban ın ışığında ölen adam ın iş aletlerini, ku şağını, peşkirini, saklayan sopas ını 
arıyordu. Akl ında resimler oldu ğunu söyledi, yüzüme elimden ald ığı kandilin ışığını tutarak: Evet, tabii, iki 
tanesini de, arkada şlık havas ı içinde ben resmetmi ştim. Rahmetlinin cascavlak kaz ıttığı kafas ına takt ığı Acem işi 
takkesini bulabildik bir tek. 
Darac ık bir geçitten ula şılan arka kap ıdan kimseye rastlamadan gecenin karanl ığına ç ıktık. Bask ında 
içerdeki kalabal ık ve nakka şlar bu kap ıdan ç ıkıp kaçm ış olmal ıydı, ama devrilmi ş saks ılar, yuvarlanm ış kahve 
çuvallar ı burada bir dövü şme olduğunu da gösteriyordu. 
Kahvehanenin bas ılmas ı, üstat meddah ın ac ımas ızca öldürülmesi, gecen in korkutucu karanl ığı Kara ile bizi 
birbirimize yak ınlaştırdı. Aram ızdaki sessizlik de bundand ır san ıyordum. İki sokak geçtik, Kara elindeki kandili 
taşımam için bana verdi, sonra hançerini çekip g ırtlağıma dayad ı. 
"Senin evine gidece ğiz," dedi. "Aramak istiyorum oray ı, içim rahat etsin diye." 
"Zaten arad ılar," dedim ve sustum. 
Bir küçümseme geçmi şti içimden, bir öfke de ğil. Hakk ımda ç ıkar ılan rezil dedikodulara inanmas ı Kara'n ın 
da s ıradan k ıskançlardan biri oldu ğunu göstermiyor muydu? Hançerini de kendine çok güvenemeden tutuyordu. 
Evim, kahvenin arka kap ısından ç ıkıp yürüdüğümüz soka ğın tam aksi istikamettedir. Bu yüzden, kalabal ıkla 
karşılaşmamak için mahalleler aras ında sokaklarda bir sa ğa bir sola dönerek, ıslak ve yaln ız ağaçlar ın kederli 
kokusuyla kokan bo ş bahçelerden geçerek geni ş bir yay çizdik. Çevresinde döndü ğümüz kahvehanenin oradan