ğım bu çevreyi yani sermaye leri, mamaları , eşcin­
selleri ve travestileri yakında� tanıdım. Bu insanla­
rın acılı dünyasına girince, aslında ne kadar pırıl pı­
rıl ve iyi yürekl i kişiler olduklarını gördüm. Hepsi, 
damgalanmış ve dışlanmış olmanın ağır yükünü ta­
şıyorlardı. Hele de eşcinseller ve travestiler, değer 
yargıları oturmamış bir ülkede, yalnızca farklı ol­
dukları için, akla hayale gelmeyen eziyetlere duçar 
oluyorlar dı. Genelevlerde, sokaklarda, karakollarda 
dövülüyor, taciz ediliyorlardı . Bir keresinde Emni­
yet'le yaptığımız bir toplantıda, bir resmi görevli, 
"Hocam," demişti, "bunlar toplumun yüz karası. 
Hepsinin halktan uzakta, ormanda yaşaması lazım! 
Ne yaparlarsa yapsınlar, defolup gitsinler!" 
Ben bu adama yarım saatten beri , eşcinselliğin 
bir yaradılış durumu olduğunu, her insanın cinsel 
tercih özgürlüğüne sahip olması gerektiği ni, Avru­
pa'da eşcinsellere nasıl davranıldığını anlatmakla 
meşguldüm. Hiçbir şey anlayamamışti, algılayama­
mıştı. Bu duruma düşmeler inin gerçeğini görmeye, 
gönlünü kapatmıştı . İşte biz de böylece olduğu­
muz yerde saymaya mecburduk, ne yazık! Oysa ül­
kemizde bu konuda müthiş trajediler yaşanıyord u. 
Genç çocuklar eşcinsel eğilimlerini önceleri ailele­
rinden gizlemeye çalışıyorlardı. Aile fark edince, 
konu komşuya, eşe dosta rezil olmamak için, çocu­
ğun üzerine gidiyorlar dı. Çocuk evden kaçıyor, 
işinden veya okulundan kovuluyordu. Sonunda 
toplum tarafından da dışlanarak sokağa düşüyordu. 
227