Bu muydu, derler o “şey”. Verdiğiyle kalır insan. Ezer, bu-
ruşturur, yere atarlar. Bazı ukalalar da Latince isimler takar-lar bu “şey”e. Tarifler, benzetmeler... Ben ne dediğimi bili-yorum. Benim, T urgut Özben’in özbenliği. Kelime oyunuyapıyorum, oyuna getiriyorum. Kendimi ele vermiyorum.
Evlendiği gece de onu kendine sakladı. Nermin’e anlat-
mak zordu. Anlatılabilecek gibi başlamamıştı ilişkileri. Se-lim, kadın olsaydı belki anlardı. Gerçekten neden Selim’eanlatmadım acaba? Alay eder diye korkmuşumdur. Çok er-ken gittin rahmetli. Şimdi kime anlatacağız? Nermin’e ne-den anlatmadım? Bu öyle bir “şey”dir ki kıskanır bazı olay-ları. Evlenmeni kıskanır. Belli etmez tabii. Başından geçen-leri başkalarına anlatmanı da kıskanır. Akşam, evine yor-gun dönersin. Karına anlatacağın bir sürü olay birikmiştir;içinde birtakım duygular gelişmiştir. Anlatmaya başlarsın.Birden, içinde bir duraklama duyarsın. “Şey” engel olur sa-na: söyleme onu, der. Her “şey”i anlatma. Belki sözlerininarasında, farkında olmadan beni ele verirsin. Belki anlar:insan bu, bilinmez. Sen gene dikkat et; her “şey”i ayrıntılıanlatma o kadar. Bütün “şey” ayrıntılarda değil midir za-ten? Ayrıntılarda ele vermez mi insan kendini? Başkalarınaanlatamadıklarınla beslenir, varlığını sürdürür herhalde.Başkalarından saklandıklarınla gelişir. Fakat, her zaman gü-venebilirsin ona. Yalnız kaldığın, yalnız ve çaresiz bırakıldı-ğın zaman, karşındakine her şeyini verdiğini ve tükendiğinisandığın zaman (karşındaki her şeyini alıp kaçmışsa) he-men yardıma gelir: biraz daha dayan, merak etme ben ya-nındayım, der. Üzülme, der; her şeyini kaybetmedin: benvarım. Belli etme zayıflığını; bunu da atlatırız.
Ayrıca, kimsenin istediği yoktur bu “şey”i. Nermin bile
farkında değil ona vermediğim “şey”in. Herkes gibi, kendiistekleriyle ilgili, benim vermek istediklerim o kadarönemli değil. Her şey iyi gittiği sürece, bunun önemi yok...
323