KAPLUMBAĞALAR
 
242
 
 
deseydin, tutsaydın kolundan!»
 
Senem:
 
«Sus ana!» dedi. «Bubam bunun sözünü dinler mi? Sus!»
 
Battal, hepsine birden bağırdı:
 
«Hişt! Yatın gözelce! Herkes yatacak! Bir ben ayakta kalacağım! 
Yatmayanın cezası böyük! ..»
 
Yattılar. Kimi büzülüp yattı, ki
mi yer kapandı. Çocuklar analarına 
sokulup yattılar. Kadınlar bebelerini göğüslerinin altına alıp yattılar. 
Gözlerini yumup, kulaklarını tıkayıp yattılar. Herkes yattı, bir Battal 
ayakta kaldı. O da hemen dizleri üstüne çöktü, ses soluk çıkarmadan 
beklemey
e başladı.
 
Kır Abbas «kara şey»e yaklaştı. Besmele çekti, «Destur! ..» dedi. 
«(Çekeyim besmelemi, desturumu arkadaş, ne olur ne olmaz!)» dedi 
içinden. Kolunu uzattı, 
■
 
hafif
ç
e bir dokundu. Hemen 
ç
ekti elini. 
Parmaklar
ı
ndaki etkiyi anlamaya 
ç
al
ış
t
ı
. Neydi b
u? Nas
ı
l bir 
ş
eydi? 
Hi
ç
bir yana yoramad
ı
. Bir daha dokundu. Parma
ğı
n
ı
 
bast
ı
rarak bir 
daha dokundu. 
«
H
ı
mmm!
»
 
dedi. Bildiği demirden farkı yoktu. Katıydı.
 
«(Şunu bir kıpırdatsam!)» dedi kendi kendine. Denedi. Önce 
kendine doğru çekecek oldu, «(Yok yok, ileri
 
iteyim daha eyi!)» dedi. 
İleri doğru itti. Korkulacak bir belirti yoktu şimdilik. Bir de kendine 
doğru çekmeyi denedi. Çekti. Gene bir şey olmadı. Bir daha, bir daha 
çekti ondan sonra. Epeyce yaklaştırdı önüne. Bazı tellerin, tenekelerin 
yamulmuş, bazı ca
m memelerin kırılmış olduğunu gördü. Başını 
uzatıp bir kokladı. Kokusu yoktu. Üfledi. Ne bir tozma oldu, ne bir 
tutuşma! Elini, okşar gibi
 
üstünde gezdirdi. Bezden kemerleri vardı, onlara dokundu. Hiç bir 
şey olmadı.
 
«Pekâlâââ! ..» dedi Kır Abbas. «(Bunun 
cansız olduğu anlaşıldı. 
Belkim patlaması da yoktur. Bir araştıralım!..)»
 
Tellerin, cam memelerin bulunduğu yandan değil de, katı 
yanından, tüm demir yanından tutup kaldırmayı denedi. Tuttu, 
kaldırdı. «Yok, hiçbir şey yok!» dedi mırıldanarak. Koydu yere.