atabiliyordu. O da bir anlık... Sonra atın korkusu geliyor, gene 
yüreğinin başına çörekleniyordu. Elini ayağını kesen, onu çont 
eden bir korku.
"Ulan gideceğim," diyor, kayalıklardan aşağı bir adım atı­
yor, duruyor, sonra da: "Ulan gitmeyeceğim, seni öldürece­
ğim," diyor, kayalıklara bağırıyor, sesinin gürleşen yankılarını 
dinliyordu.
"Ulan gideceğim, Anavarza kayalıkları sana kalsın. Ana- 
varza, Akçasaz sana kalsm. Ulan, hepsi senin olsun. Beni yur­
dumdan yuvamdan ettin. Evimden barkımdan, Ağamdan ettin. 
Ekmeğimden aşımdan, dostumdan düşmanımdan ettin. Kuşla­
rımdan, arılarımdan ettin. Gideceğim, gideceğim ulan... Aaaah, 
sana belanı bulduramadım. Var gönen sonuna kadar. Yendin, 
bitirdin beni. Yere gelmemiş sırtımı sen yere getirdin. Ver elini 
Yüreğir toprağı..."
Yenilgiyi kabul ediyor, kayalıklardan yönünü güneye dönü­
yor, ipiltiye boğulmuş ova gözlerini kamaştırıyor, yakıyordu.
Sonra birden dönüyor, coşuyor, meydan okuyor, daha gür 
bir sesle kayalıklara bağırıyor, sesinin yankıları büyüyor, yankı­
lanıyor, onu yüreklendiriyordu:
"Ulan gitmeyeceğim!"
Kayadan kayaya çarpa çarpa biten sesini dinliyor, sonra 
gene:
"Ulan gitmeyeceğim!" diye bağırıyordu.
Bu oyunu, sesi kısıhncaya kadar sürdürüyordu. Sonra da 
durmadan usul usul mırıldanıyordu kendi kendine.
"Ulan gitmeyeceğim. Ulan ya sen beni öldüreceksin, ya ben 
seni. Birimizden birimiz, birimizden birimiz... Ulan sen bir peri, 
cin değil, bir görünmez kimse değil, bir beni hayvan olsaydın, ya 
da bir beni adem... Birimizden, birimizden birimiz..."
Gün gölgesini batıya doğru uzatıyor. İncecik kambur, yırtık 
pırtık bir gölge. Adem kendi gölgesini bırakmıyor. Sabahın pu­
su usuldan buğulanıyor, gün kızdırdıkça da ortadan çekiliyor. 
Kuşluk vakti Anavarzanm yanmış, kapkara kesilmiş ovası, 
Anavarza kayalıkları ipileşiyor, göz kamaştırıyor. Güneş buğu­
lanıyor, Anavarza kayalıklarından iplik iplik tütüyor.
288