ler, evime baskın yapıldığını öğrenenler, Çağdaş 
Yaşam çalışanları, dostlarım, çocukların arkadaşları 
sürekli arıyorlardı. Bir iki kişiyle konuşup kapattım 
telefonu. 
"Hocam, bütün bu hastaların, koşuşturmaların 
arasında, şu kızların okul işlerine nasıl vakit buldu­
nuz?" diye sordu polis. 
"Sadece kızlara değil, okula gitmek için parası 
olmayan tüm yoksul çocuklara yardımcı oluyoruz 
biz." 
"Ben, Kardelen mi nedir, onları duydum sa­
dece." 
"Kardelenler'in kitabı yazıldı da diğerlerinden 
öne çıktılar. Bu yüzden sen Kardelenler'i duymuş­
sun, sadece. Aslında, bu okul işine de yine cüzamlı­
ların sayesinde bulaştım ben. Cüzamlı ailelerin ço­
cuklarını okutabilmek için, sağdan soldan burs bu­
luyordum ya, bir gün Pervari Kaymakam'ı telefon 
etti hastaneye, 'Bizim ilçede ilkokulu bitirmiş on 
yedi tane kız çocuğu var, hocam,' dedi, 'okumak is­
tiyorlar ama burada okul yok. Siz cüzamlı ailelerin 
çocuklarına yardımcı oluyordunuz, acaba bu kızla­
ra da bir yardım eli uzatabilir misiniz? Kazanalım bu 
çocukları .' Hemen telefona sarıldım, birkaç yeri 
aradım. Almanya'da doktorluk yapan oğlum da 
orada yaşayan Türk çocuklarının eğitimine yardım­
cı olmaya çalışıyordu. Onlar bir burs ayarladılar, bu 
on yedi kızı okullarına kavuşturduk." 
341