KAPLUMBAĞALAR
 
8
 
 
üstüne bağdaş kurup oturdular. Bir ellerini ağızlarına kapadılar, bir 
ellerini dizlerine koydular. Gözleri iyice çukurlara kaçmıştı. Çoktandır 
görmemiştik birbirimizi. Haller keyifler nasıldı? Eh, iyiler iyi
ydi! Çok 
şükür, canları sağdı! Ama ben? Ben ne yapıyordum böyle? Neden 
bacaklarımı ayırıp güne karşı işiyordum? Neden beylerle paşalarla 
uğraşıyordum?
 
Çoğu, içinde bulunduğu çukurun farkında değildi. Toprak damlı 
yoksul evlerinde, kendi yaşadıklarından dah
a iyi, daha değişik bir 
yaşamadan haberleri varsa bile, pay istekleri yoktu. Yüzlerce yıldır 
sürüp gelen sömürü düzeni yeni bir hızla iyice uyutmuştu hepsini.
 
«A halam... bak, başını kurtardın işte! Otur ıpırât! Bırak 
hökümetin uzununu kısasını...»
 
«A teyz
em... bak, çoluk çocuğun var. Dünyanın kuyruğu uzun. 
Ayağın bir kayar, sürünürsün. Bak bizim halimize...»
 
«A dayım... gördüğün eğri, beylerden doğru! Vardığın yerin 
gözleri körse, sen de bir gözünü yumuver... »
 
«A emmim!.. köylünün sahabı yok! Köylü kömeli
, sırtı yamalı! 
Elindeki ekmeği yimeye bak, ekmeği!..»
 
Daha bissürü kınama, bissürü firenleme.
 
Dışarda sadece köpekler havlıyordu. Bebeler çoktan yatmışlardı. 
işte bunlar da uyukluyorlardı. Şimdi Ankara’da, şimdi yeryüzünün 
bütün büyük kentlerinde her yer 
ışıktı. Işıklar yedi renk üstüne pırıl 
pırıldı. insanlar yunup yıkanıp ince giysilerle sokağa çıkmışlardı. Serin 
gazinolarda buzlu biralarını
 
içerek, büyük salonlarda iyi yetişmiş orkestraları dinleyerek, 
insanoğlunun eski 
-
yeni tiyatro ürünlerinden birini
, yada beyaz 
perdedeki yeni bir siyah
-
beyazı, renkliyi seyrederek vakit 
geçiriyorlardı. Ne kadar güzel, ne kadar su gibi geçiyordu vakit? Uyku 
onları rahatsız etmiyordu. Ucuz otobüslerle, güzel arabalarla evlerine 
dönüp yatmalarına, birbirlerine sarılmalar
ına vakit vardı daha. isteseler 
şafaklar sökenece sevişebilirlerdi. llık, sıcak suları, kokulu sabunları da 
vardı.
 
Oturan köylülerime kafamdaki romandan söz açtım. Kurduğum