KAPLUMBAĞALAR
 
142
 
 
Hamdi bey:
 
«Öyle kızıyorum ki size! Ulan ben kimim? Neyim? Neden bana 
güvenirsiniz de kendinize güvenmezsiniz? Neden hep böyle iki 
omzunu büzmüş, kamburunu çıkarmış, eğilir, bükülürsünüz? Her 
işleri başaran, iyi kötü dağları deviren siz o
lduğunuz halde, o çocuk 
oyuncağı kazmalarla Purluğun kitli toprağını açan, bir olup her 
çızısına bağ diken, yaz altı ay güneş altında orak biçen, düven süren, 
tarhanayı yoğuran, bulguru kaynatan, hiçbir lokmasını hazırdan 
yemeyip bilakis
 
taştan çıkaran siz
 
olduğunuz halde, neden elinde on kuruşluk yetki 
olmayan bir memura güvenirsiniz?..»
 
Battal daldı gitti bir süre: «(Doğru olmasına doğru. Emme 
ağzımızı mı arıyor acap böyle bir siyasetinen? Hamdi bey yapar mı 
bunu? Bunu ki, bu devirde benim yoğurdum ekşi d
eyen yok...)» 
Sonra: «Öyle söyleme Hamdi beyim. Sen ki hökü
-
 
metimizin bir 
böyük gezicisi, bütün eğitmenlerin, öğretmenlerin başısın. Bilim bilgi 
sahabısın. Her zaman bizim sana saygımız, efendime söyleyim, hemi 
de eytaçlığımız vardır. Bahusus ki bize şimd
i bir delil nüzüm etmiştir. 
..» dedi.
 
«Kendinize güvenin... birbirinize...»
 
«Kendimize güvenmek başka, o iş başka!»
 
«Söyle Battal, bana ne eytaçlığınız var gene?»
 
Battal uygun bir «lügat» aradı...
 
Kır Abbas iki dizinin üstüne dikelip sözü kaptı:
 
«En böyük 
eytaçlığımız bostan tohumudur!» dedi.
 
Hamdi bey anlamadı. Battal’ın, Rıza’nın yüzüne baktı.
 
Kır Abbas açıkladı:
 
«Neden deyecek olursan, bugün, bu gördüğün üç kafadar, 
bağların arasına bostan ekmeğe karar verdik. Emme tohum yok...»
 
«Yoksa bulursunuz ulan! B
enim bostan tohumu dağıtan 
acantalarım mı var?»