5 NUMARA:  HACI  HACI  VE OĞLU,  GELİNİ,  TORUNLARI 
Kız kapıyı  çarpıp  gidince,  kendini  bombok  hissetti  Sidar.  Belki  af-
fedip  geri  döner  diye  bir umutla  bekledi  akşama  kadar.  Sonunda 
baktı  ki boş  yere  beklemekte,  Gaba'nın  tasmasını  taktığı  gibi,  so-
kaklara  attı kendini. 
Yirmi  beş  dakikalık  yürüme  mesafesindeydi  Ermeni  Katolik 
Mezarlığı.  Bu şehirdeki  mezarlıklar  içinde  en çok  orayı  seviyordu. 
Arkasında  ne denli  aydınlık  bir mekân  gizlediğine  dair  en ufak  bir 
ipucu  dahi  vermeyen,  devasa  büyüklükteki  oymalı  kapıyı,  Gaba'nın 
rahatça  geçebilmesi  için  sonuna  kadar  iteledi.  Suratı  beş karış  bek-
çi her zamanki  gibi  şöyle  bir homurdandı  onu  görünce.  Ama  bura-
ya ilk gelişlerinde  her  hareketinden  şüphelenmesine  rağmen,  za-
manla  kanıksayıp,  kendi  halinde  zararsız  bir kaçık  olduğuna  karar 
verdiği  bu sıska  ve hırpani  delikanlının  ne içeri  girmesine  laf etti, 
ne de heyula  köpeğini  gene  kendisine  emanet  etmesine. 
Mezarlıktaki  bütün  patikaları  diklemesine  kesen  üç metre  enin-
deki taşlık  yolun  başında  belirdiğinde,  sıra  sıra  banklardan  birinde 
tek başına  oturan  yaşlı  bir adam  el salladı  Sidar'a.  Daha  evvel  bir-
kaç kez  karşılaşmış,  her seferinde  selamlaşmış  ama  hiç konuşma-
mışlardı. 
"Gene  gelmişsin,"  dedi  yaşlı  adam,  yanına  oturması  için  pat pat 
bankın  üzerine  vurarak.  "Çok  da gençsin  halbuki.  Aceleye  lüzum 
mu gördün?" 
Bankın  diğer  ucuna  sessizce  ilişiverdi  Sidar.  Cevap  vermeden 
önce,  dönüp  dikkatlice  baktı  yaşlı  adama.  En az yetmiş  beşinde  ol-
malıydı.  Belki  seksen.  Boncuk  gibi  gözleri  vardı;  küçücük,  yuvar-
lak ve lacivert-gri. 
"Ama  burada  bir sürü  çocuk  mezarı  gördüm,"  diye  diklendi  Si-
dar. 
318