kileri  öylesine  baştansavma  ve o kadar  kelebek  ömürlüydü  ki, üst 
üste üç buluşmaya  gelmeyi  başaran  olduğunda,  hayretimizi  gizle-
me gereği  duymuyor  ve tüm  yemek  boyunca  takdirle  karışık  bir 
hayretle  incelemeye  alıyorduk  bu özel  insanı.  Üç buçuk  sene  süren 
bu sevgililer  geçit  töreninde  boy  boy,  çeşit  çeşit  erkekle  tanıştırdı 
Ethel  bizleri.  Bu insanların  arasında  tek bir ortak  nokta  varsa  şayet, 
"başladığı  işi bitirememek"  olsa  gerek.  Tümünün  de geleneksel  olan 
her şeye  alerjileri,  daha  önce  hiç denenmemişi  yapıp  orijinal  olma 
saplantıları  ve iddialı  projeleri  vardı,  şu veya  bu sebepten  ötürü  ya-
rı yolda  bıraktıkları.  Kabuklarına  tutunmuş  midyeler  gibi  başlangıç 
aşamalarına  yapışmış  kalmış  bu tiplerin,  yola  devam  edebilmek  için 
birinin  ellerinden  tutmasına  fena  halde  ihtiyaçları  vardı  .Tırnakları 
cırtlak  ojeli  küt ellerini  daldırıp  rasgele  bir tanesini  çıkarıyordu  Et-
hel. Beğenmediğini  tekrar  suya  atıyordu.  Nasıl  olsa  İstanbul  kosko-
ca bir midye  tarlası,  o da maharetli  bir midye  toplayıcısıydı. 
Asabi  genç  bir senarist  vardı  mesela,  Ethel'den  en az on yaş kü-
çük olmalıydı.  Türkiye'deki  hiçbir  yönetmenle  çalışılamayacağına 
inandığı  için  illa da Avrupalı  ama  bilhassa  İspanyol  yönetmenlere 
göndereceğini  söylediği  bir senaryo  üzerinde  çalışıyordu.  Senaryo 
tamamdı  tamam  olmasına  da, filmin  sonuna  bir türlü  karar  veremi-
yordu.  Bir kez yemek  yemiştik  onunla.  Başlangıçlardan  ara sıcakla-
ra, ara sıcaklardan  esas  sıcaklara,  oradan  da tatlı  ve kahve  faslına  ge-
çene  kadar  devirdiğimiz  buzlu  rakılar  arasında,  Ayşin  homurdanır, 
Ethel  kıkırdarken,  ikimiz  kafa  kafaya  verip  toplam  dört  ayrı  son biç-
miştik  filmine.  Dördü  de gayet  çarpıcı  görünmüştü  gözümüze.  Ve di-
ğerleri...  Dışarıdan  iş yaptığı  tüm  dergilerin,  evvela  yöneticilerine, 
sonra  çalışanlarına  ve dahi  okurlarına  kin kusan  bir fotoğrafçı,  evin-
de televizyon  bulunduran  herkesin  ahmak  olduğunu  iddia  etmekte 
beis görmeyen  pürvakar  bir reklamcı,  memlekette  oynanan  hiçbir  ti-
yatro  oyununu  başarılı  bulmayan  ve kendi  tiyatrosunu  kurmak  için 
kapı kapı  dolaşıp  sponsor  etekleyen  amatör  bir tiyatrocu,  kıyısından 
köşesinden  bulaştığı  tüm  dergilerin  batış  sürecini  hızlandırmakla, 
başladığı  tüm  işleri  yarım  bırakmakla  nam  salmış  küfürbaz  bir mi-
zah yazarı,  içince  dilini  tutamayıp  tanınmış  hastalarının  sırlarını  ma-
saya döktüğü  herkesin  malumu  olduğu  halde  şehirdeki  tüm  yazar  çi-
zer tayfasının  gittiği  alkolik  bir psikiyatrist...  Zaman  zaman  Ethel'in 
161