lekenin sinir bozucu varlığını hissederek düşünüyordu. "Niye 
şu çocuk kırk gündür işe gitmiyor, surat asıyor, yaşamıyor? Sağlığı 
bozuldu, ama iyileşti... Acaba şimdi iyi mi? Ya bayramdan sonra 
da sakalını kesmez ve yazıhaneye gitmezse?" 
Kendini zorlayarak: "Refikciğim sen iyisin değil mi?" diye 
sordu. Sonra, bunun bayram yemeğinde sorulmayacak bir şey 
olduğunu düşündü. 
"İyiyim, iyiyim canım!" dedi. Refik sert sert. Sakalı aşağı yukarı 
oynamıştı. 
Nigân Hanım, "İşe gidecek!" diye düşündü. Zeytinyağlı ıs­
panağın gene ağır ağır sofraya yaklaştığını ve kalkan yaldızlı 
tabağın yerine konduğunu gördü. Tabaklarını değiştirdiler. 
Meydanı yavaş yavaş dönen bir tramvayın sesini dinlediler. Nigân 
Hanım gene, "Hep susuyoruz işte!" diye mırıldandı. Sonra belki 
de sessizliği gerektiğinden fazla önemsediğini düşündü ve kendi 
düşüncelerine çekildi. Aklından, öğleden sonra Cevdet Bey'in 
mezarına gideceğini, yarın da kardeşlerini göreceğini geçirdi. 
Her bayram üç kızkardeş rahmetli babalarının konağında bu­
luşurlardı. Bu ziyaretlerde Şükran ile Türkân'ın ailesi de olurdu, 
ama Nigân Hanım Cevdet Bey'i götüremezdi. Cevdet Bey birkaç 
kere homurdanarak o paşa konağından hoşlanmadığını, konağın 
da kendisinden hoşlanmadığını söylemişti. Bir bayram da, çok 
içtiği likörden sonra, kusmadan önce, "Ben basit bir tüccarım, 
oraya gitmeyeceğim!" demişti ve Nigân Hanım öğle yemeğinin 
üzerine kusan, sonra da suçu yediği taze ete atan sarhoş ve tüccar 
kocasından iğrenerek, koşa koşa babasının evine, kendi ailesine 
gitmiş ve ağlamıştı. Bunları düşündüğünü farkedince de sıkıldı 
ve gene hayatında eğlenceli, heyecanlı birşeyler olsun istedi. 
Böyle şeyler olmasın, yalnızca böyle şeylerin, eğlencenin, he­
yecanın ve mutluluğun beklenişi olsun, buna da razıydı. Belki 
zamanın tıkır tıkır saat gibi akıtıldığı bu bekleyişi beklenenin 
kendisinden de güzeldi, ama insan hiçbir şey olmadan da bekliyor 
gibi yapamazdı ki. Şimdi de bekliyordu işte. Susuyor ve birisinin 
konuşmasını, güzel ve hoş bir şey söylemesini ve bir de birazdan 
ahçı Nuri'nin getireceği portakallı ekmek kadayıfını bekliyordu. 
Biraz böyle düşünerek, bugün üzerine giydiği elbiseyi giymekle 
iyi ettiğini, mavi güllü çay takımının bir fincanının da bu sene 
246