da sıra kendisindeydi. Aman ne iyi diye düşündü, nihayet son çikolatayı 
çantasından bulup çıkarırken. Hemen kâğıdını yırttı ve sıra kendisine 
gelmeden önce mideye yuvarlamak için aceleyle devasa bir ısırık aldı. 
Deneyimleri ona çikolataların büyük çoğunluğunun iki buçuk ısırıkta 
bitirilebildiğini göstermişti ama bu sefer her zamanki skorunu bir 
buçuk ısırığa indirmeye çalışacaktı. Bu amaçla rekor lokmayı çevirirken 
ağzında bir yandan da masanın öteki tarafında aniden beliriveren keçi 
sakallı adamı kayıtsız gözlerle izledi.
"Kusura bakma geciktim," diye mırıldandı adam cılız bir sesle. "Valla 
başka zaman olsa önemli değil ama bugün yapacak bu kadar çok iş 
varken..." diye bağırdı asabi görünüşlü kadın, iyice asabileşerek.
Bir alay kız öğrencinin önünde bir alay azar işiten genç adamın yüzü 
bıyığıyla aynı renge büründü. Bunun verdiği hırçınlıkla kollarını 
kıvırıp buz gibi bir sesle bağırdı: "Sıradaki lütfen!"
Sıradaki mi? Ama sıradaki -lütfenlenmesine daha en azından on dakika 
vardı! Esmer kız panikle yanaklarını dolduran devasa lokmayı yutmaya 
çalışadursun gırtlağının derinliklerinden iniltiyi andıran bir ses 
koptu.
"Sıradaki lütfen," diye bağırdı adam dosdoğru ona bakarak. İşte her şey 
buraya kadar. Şahsi özellikleri arasında obsesif kompıılsif bozukluk, 
panik atak ya da sosyal fobi ve benzerleri olan biri için her şeyin 
bittiği, zamanın durduğu felaket anı.
"Kımıldamayacak mısın?!" diye gürledi keçi sakallı adam, ondan bir arı 
bile ayırmadığı gözlerini sanki kız önünde küçülüyormuş gibi gitgide 
kısarak. Belki de öyleydi, belki de sahiden küçülüyor -du durduğu yerde. 
Zaten şimdiden kendini toplu iğne boyunda hissed iyordu.
"Öğle yemeğinden geç dönmen ve herkesin önünde şu uyuz kadın tarafından 
azarlanman benim suçum değil," demek istedi gayet
39
serinkanlı bir havayla ama dudaklarını araladığında sadece homurtu 
benzeri bir ses oldu çıkarabildiği. Far ışığında kalmış bir tilki gibi 
taşlaşmıştı. Önündeki kızlar dalga geçip kıkırdamaya başladılar. Ama 
önemi yoktu hiçbirinin, hiç kimsenin. Donmuş haldeyken onları 
duyamazdı.
İşte tam o anda Debra Ellen Thompson arkasına döndü ve elinde yarım 
çikolatayla heykele dönüşmüş olan siyah saçlı kıza merakla baktı. Anlık 
bir tereddütten sonra ona dokunmaya, şöyle bir sarsmaya cesaret ettiyse 
de faydası olmadı, kız kendini donup kaldığı yerden kurtaranı iyordu. 
Debra Ellen Thompson dikkatle kızın omzundan sarkan çuvalımsı çantayı 
açtı. İçinde çikolata kâğıtları, meşe yaprakları, at kestaneleri, 
kampus haritaları, taşlar ve akıllara durgunluk veren ıvır zıvır 
arasında kızın kâğıtlarını bulup, tamamen çileden çıkmasına ramak kala 
keçi sakallı adama vermeyi başardı.
Ardından onu bir tabur eye oturtup. Mount Holyoke College öğrenci 
kimliğine yapıştırmak için fotoğrafını çektiler.
Her şey olup bittikten sonra Debra Ellen Thompson halen kıkırdamakta 
olan kız kalabalığının arasından heykeli özenle geçirip dışarıya, temiz 
havaya çıkardı. En yakı n banka yan yana oturduiar.
"İçeride sana ne oldu öyle?"
"Baskı altında paniklerim ben," dedi heykel, damla damla eriyip, 
gerginliğinden silkinirken.
Gergin anlardan sonra çöken sükûnet sisine sarınmış vaziyette, yarım 
saatten fazla oturdular orada. Sıradan uygun adım çıkan kızları 
seyrettiler beraber. Fazla konuşmadılar. Ne de olsa heykel konuşkan bir 
tipe benzemiyordu pek.
"Ben artık gideyim. İyi olduğuna emin misin?"
"İyiyim, teşekkürler!"