şöyle bir dolanıyor, atı inceden inceye gözden geçiriyor, çok 
saygılı, attan ayrılıp saraya giriyordu.
Sarayın büyük, çok direkli divanından bağırtılar geliyordu. 
Mahmut Han sapsarı kesilmişti, öfkeden titriyor:
"O at benim değildir," diyordu. "Şeyhin önünde boynu­
muz kıldan incedir ama, o at benim değildir. Cumartesi ala şa­
fakta onların boynu vurulacaktır."
Zilan aşireti Beyi Mustafa Bey:
"Ben tanıyorum Paşa, o at senin attır," diyecek oldu, bu 
söz bile Paşayı çileden çıkarmaya yetti.
"Bey, Bey sana, sana diyorum. Yoksa sen de onların arasın­
da mısın? Yoksa sen de mi?"
Öteki beyler:
"Paşa," dediler, "O başka bir şey söylemek istiyordu. Sen 
yanlış anladın."
"Ben mi, ben mi yanlış anladım? Ne demek istiyorsunuz? 
Ben mi yanlış anladım?"
"Estağfurullah Paşa," dediler. "Biz yanlış anlattık. Sen hiç 
yanlış anlar mısın?"
Sonra beyler susup, bir daha da ağızlarını açmadılar. Se­
vinçleri kursaklarında kaldı.
"Evet beyler, cumartesi sabahı ala şafakta atımı çalıp da ge­
tirmeyen hırsızların başları kalenin burcunda bütün Osmanlı 
tebalarmm gözleri önünde vurulacaktır. Şimdi münadileri çar­
şıya çıkarıyorum. İlan etsinler."
Kürt beyleri el pençe divan, yüreklerinde sonsuz bir baş­
kaldırma istemi, saraydan, yıkılmış, dışarıya çıktılar. Gene atm 
çevresini dolanıp uzun uzun atı gözden geçirdiler:
"Bu onun atı," dediler. "Vallah billah, bu onun atı. Bu 
damga onun damgası."
"Ne sebepten Paşa bu üç adama kızmış? Ne sebepten baş­
larını vurduracak?"
Sonra da:
"Vurdursun," dediler. "Kısas kıyamete kalmaz."
"Kalmaz," diye gürlediler hep birden.
Sonra işi bütün kasaba duydu. Sonra münadiler çarşıya çı­
kıp, başı vurulacak kişileri adlarıyla suçlarıyla ilan ettiler.
66