"Bir İnce Memed dağa çıkınca benim gibi can telaşına dü­
şüp bir sıçan deliğini bin altına aramazlar." 
"Aramazlar ." 
"Ben varayım da Yüzbaşıya gideyim bakayım devran ne 
gösterecek . .. Bence Muhtar Kenanı Kertiş Ali Onbaşı öldürdü ." 
"Belki İnce Memed öldürmüştür, hiç belli olmaz." 
"Hiç belli ... " Murtaza Ağa saahna baktı, merdivenleri indi. 
Daha uzaktan Yüzbaşının gaz lambasını görünce sevindi. 
Bu anda da içi Yüzbaşıya kaynadı. İyi çocuktu, mert adamdı. 
Tam bir Cumhuriyet zabitiy di. Hilesi hurdası, yalanı dolanı 
yoktu, dobra dobra bir adamdı. Ama ne yazık ki, Zülfüye ta­
pınmıştı. Zülfü de onun kuyusunu kazıyor du. Bu anda onun 
için yazdırdığı mektuplara çok pişman olmuştu . Yazık değil 
mi, diye düşünüyordu, böylesi bir gence, gecesi yok, gündüzü 
yok, yıl on iki ay eşkıyalann ardında, hem de kurşun yağmur­
ları altında. Bu alçak köylüler onu aldatmışlarsa, kadınlar onun 
yolunu İnce Memedden çevirip de Kara Osmanın üstüne dön­
dürmüşler, Kara Osman öldürülünce de ona İnce Memeddir 
diye ağıt yakınışiarsa ne yapsın ... 
Kapıyı çaldı, bir er: 
"Kimdir o?" diye sordu. 
''Yavrum benim, ben Murtaza Ağa, Yüzbaşıya haber ver." 
Kapı açıldı, er: 
"Yüzbaşım seni bekliyor," dedi. 
Yukardan Yüzbaşı kıvançlı bir sesle: 
"Ben bilirim, ben adamımı bilirim," diye gülüyord u. "Seni 
bekliyordum Ağa. Çay da hazırlatt ım. Geç kaldın." 
"Geç kalmadım, tam gece yarısı, ortalıktan el ayak çekilsin 
de dedim hani." 
"Hoş geldin, iyi yaptın. Zülfü Bey de burada." 
Zülfüyle kucaklaştıl ar. 
Çay hazırdı. 
Zülfü hemen konuya girdi: 
"Şu mektup ve telgraflar ... Arif Saim Bey deli oluyor bu 
işe. Gördün ya, benim yüzüme bile bakmadı. Mektupları ya­
zam istiyor. Dün de bir dedikodu geldi kulağıma, tuh tuh, 
ocaklardan uzak, güya ki Arif Saim Bey Mustafa Kemal Paşa-
374