yorsak, bilim adamlarını öğrenmek, onları tanımak zorunda­
yız. Mustafa Inan’ı bilmek zorundayız. Onu bütün yönleriyle 
anlamaya çalışmak, neyi yapabildiğini ve neyi yapamadığını 
ortaya koymak zorundayız. Bilim adamını bekleyen tehlike­
leri açıkça görmek zorundayız.
"Ne yapalım?" diye ellerini açtı genç adam, "Bir taşra ka­
sabasından geliyoruz, her şeye korkarak yaklaşıyoruz. Mus­
tafa İnan gibi örneklerden haberimiz olmuyor.” Profesör de­
vam etti: "Bir ülkümüz olsa bile önce kamımız doymalı arka­
daş gibi bir ucuz felsefeye başvuruyoruz hemen.''
Bu açlık korkusu iyi bir şey değil. Bir hastalık gibi, bir 
ruh hastalığı gibi insanın içini kemiren bir korku. Sonra bir 
şeyler yapıyor insan ve karnı doyuyor. Bilim adamlarının bi­
le doyuyor. Onlar için bir şeyler yapmaya çalışıyoruz. Ama 
çoğunlukla eski günlerin, soğuk öğrencilik yıllarının hayali 
içimize yerleşip kalıyor. Erdal İnönü’nün dediği gibi, her şey­
den önce sanatçı olması gereken bilim adamları eski korku­
lan yüzünden renksiz kokusuz bir kalabalık haline geliyor­
lar. Durmadan satın almaktan, yani elde etmekten, yani bi­
riktirmekten ve satın alınabilecek şeylerden sözeden ruhsuz 
bir kalabalık sarıyor çevremizi. Nerde eski dalgın profesör­
ler!" Genç adama parmağını salladı: "Ama sen böyle bir bilim 
adamı olmayacaksın değil mi."
"Kim? Ben mi bilim adamı olacağım?' Profesör kızdı: 
"Kaç gündür boşuna mı nefes tüketiyoruz yani? Mustafa 
İnan gibi bir adamı sana bo; yere mi tanıtmaya çalıştık? Hiç 
ondan utanmayacak mısın? Bence sen de böyle bir romanın 
kahramanı olmaya özcnmışsindir. Derler ki, insan roman 
yazmaya, başka romanları okuyarak özenirmiş; hayatı ro­
man gibi olduğu için, sırf bunun için roman yazmış biri gö­
rülmemiş." "Ne romanı bu bahsettiğiniz?" dedi genç adam. 
"Birbilim  adamının romanı."
Profesörle birlikte yolda yürüyorlardı. Genç adam düşü­
2 6 1