karşı direnebiliyorum. Sevgi bir tür ilaç benim için, onu bir ba şkasına 
veremiyorum, ama sevgiye ihtiyac ı olan, hasta olan benim, ben sevgisiz 
kalırsam korkular ım beni yok eder. 
Dedem sevgi aramam ış, çünkü hiçbir şeyden korkmam ış, ben sevgi istiyorum, 
çünkü her şeyden korkuyorum. Dedem korkmad ığı için hiç kimseye sevgi 
vermemiş, ben korktu ğum için hiç kimseyi sevmedim ama sonuçta ikimiz de 
kimseyi sevmedik; onun cesareti, benimse korkakl ığım bizi birbirimize 
benzetiyor bence. Şimdiyse rolleri de ğiştik sanki, ben onun yan ında 
korkmuyorum, belki de ilk kez kendimi güvende hissediyorum, dedemse art ık 
korkuyor, ya şlılıktan, yaln ızlıktan korkuyor, ne kadar saklama- 
168 
ya çalışırsa çalışsın sevgi ar ıyor; sığınacak birini ar ıyor, ne garip şimdi 
ben korkmad ığını için o da korktu ğu için birbirimizi sevmeye ba şladık, bunu 
Haluk'a anlatmad ım, anlatsam o bilgiç gülümsemesiyle "Ne ac ıklı sevgi 
denklemi," deyip beni k ızdıracağını biliyorum. 
Eskiden dedem hiç kimseyle konu şmazdı, kendinden ba şka yeryüzünde ya şayan 
başka biri yokmu ş gibi davran ırdı, ama şimdi benimle konu şuyor, bazen eve 
geç gitti ğimde salonda oturmu ş beni bekledi ğini görüyorum, beni bekledi ğini 
söylemiyor tabii, ölse böyle bir şey söyleyemez o, ama ben bekledi ğini 
biliyorum. Onun konu şmalarından, hafif titrek sesinden ho şlanıyorum, ba şka 
erkeklerde olmayan bir şey var onda. Bazen beni kahkahalarla güldürüyor, 
ama ben gülerken kendisi gülmüyor, ba şını önüne eğip kendi kendine hafifçe 
gülümsüyor, bazen de surat ını asıyor, herkesi, her şeyi küçümsüyor, onun 
bu yanından da ho şlanmıyorum. 
Geçen ak şam düşümde görsem inanamayaca ğım bir şey yaptı, "bak sana bir şey 
gösterece ğim," deyip gitti, biraz sonra da bir mandolinle geri döndü, bacak 
bacak üstüne at ıp mandolini dizine dayad ıktan sonra Kafkas türküleri 
çalmaya ba şladı, bir yandan da o titrek sesiyle söylüyordu, gidip onu 
öpeceğim geldi, ama tuttum kendimi. 
Bazen de bana ortaokulda ezberledi ği Rus şairlerinin şiirlerini okuyor; 
hiçbirini unutmam ış, ortaokuldan sonra da bir daha şiir falan okumam ış 
herhalde. Hâlâ ortaokuldaki kitaplar ını saklıyor, geceleri eve döndü ğümde 
bakıyorum ortaokul kitaplar ını okuyor. Onu öyle bana şiirler okurken, 
titrek sesiyle türküler söylerken görünce ona ac ıyorum, onu çocu- 
169 
ğummuş gibi görüyorum, yeni bebe ği olmuş bir anne gibiyim, eve ak şamlan 
erken dönüyorum, gidip dedeme bakmak, onun ya şadığını görmek istiyorum. 
Dışarıda hep huzursuzum, ne zaman bir yerde gülüp e ğ-lensem o s ırada dedeme 
bir şey olaca ğından korkuyorum, o kara haberin gelece ği telâşı sarıyor 
içimi, kötü bir haber duymaktan korkmad ığım tek yer art ık dedemin yan ı. 
Geçip onun kar şısına oturuyorum, o eski kitaplar ını ya da o günkü gazeteleri 
okuyor, ben dergileri kar ıştırıyorum ya da televizyon seyrediyorum, arada 
bir o bana bir şeyler anlat ıyor. Bazen de s ıkılıveriyo-rum, t ıpkı başka 
erkeklerin yan ında sıkıldığım gibi, ama dedem s ıkıldığımı öbür erkeklerden 
daha çabuk seziyor, "Art ık yatalım," deyip gidiyor, o gidince de bu sefer 
"Dedemi k ırdım," diye üzülüyorum. 
Kırk yaşıma yakla şırken kendime hem bir çocuk, hem bir dede, hem de gizli 
bir âşık buldum, dedemin sesinde, şiirler okurken, konu şurken, türkü 
söylerken bir şeyler var, bana bir torunmu şum gibi de ğil de bir kad ınmışım 
gibi davrand ığını sezdiren bir şeyler, onu yaln ızca sevmemi de ğil onu bir 
erkek olarak da be ğenmemi istedi ğini ele veren bir şeyler. Dedem, fark ına 
varmadan kendini bana be ğendirmek istiyor, bunun fark ına vardığı zaman da