(Gürültüler. Sahne aydınlanır. Kumarcılar, karşılarında 
Hikmet'i görürler. Hikmet'in üstüne çok kuvvetli bir ışık vur­
duğu için, kumarcıların gözleri kamaşır; kimse onun yüzüne 
bakamaz, hepsi de ellerini gözlerine siper ederler.) 
DUMRUL: Efendimiz, Hikmet! 
NAZMİ: Birdenbire böyle nereden çıktınız efendimiz? 
HlKMET III: Korkmayın, size bir şey yapacak değilim. 
BEHÇET: Evlendiniz mi efendimiz? Sizi çok merak ettik. 
HİKMET III: Size nikah davetiyesi getirmiştim, fakat sesi-
mi duyuramadım. Burada yıllardır kumar oynuyor sunuz. Ben 
karımdan ayrıldım bile. (Fikret'e bakar.) Bu adam kim? 
NAZMİ: Eski bir arkadaş, efendimiz. Sizi tanımak istiyor­
lardı. 
HİKMET lll: Biz, onunla tanışmıştık sanıyorum. (Fikret'c 
dönerek) Siz Fikret değil misiniz? Bir gece bize gelmemiş 
miydiniz? Yanınızda Bilge yok muydu? 
FİKRET (Saygılı): Hatırlamıyorum efendim. Kağıtlara bak­
maktan gözlerim ağrıdı. Arada, oyunu bir iki el bırakıp şöyle 
bir dolaşmaya çıkmış olabilirim. Gerçekten hatırlamıyorum. 
(Hikmet'in yüzünü inceler.) Acaba bir küstahlık mı yapmış­
tım? Yüzünüz den, sanki bir zamanlar sizi üzmüşüm gibi bir 
ifade çıkarıyorum. Bilmem yanılıyor muyum? 
HİKMET III: Önemli değil. (Yüzünü buruşturur. ) Şimdi 
artık önemi yok. (Elini cebine sokar.) Sizlere nikah davetiyesi 
getirmiştim. Biraz geç kaldığı için sararmış. 
BEHÇET (Ellerini oğuşturur): Özür dileriz efendimiz. 
Oyuna dalmışız. Nikah nasıl oldu acaba? 
NAZMİ (Behçet'e kaşlarını çatarak bakar.): Şimdi bunu bı­
rakalım, şimdi bunu bırakalım. (Hikmet'e) Bir sandalyeye 
oturmaz mısınız efendimiz? 
HİKMET iV: Beni üzmekten çekindiğinizi görüyorum. 
Kendinize bunu dert edinmeyin beyler. Ondan sonra neler 
olduğunu bilseniz, böyle telaşa kapılmazdınız. 
375