Üvey babayla yetim çocuk gibi de ğil de, gürültülü bir dere kenar ında konuşan iki kişi gibi bağırışıyorduk. O 
sırada ç ığlıklar ı mahalleden daha iyi duyulsun diye Şeküre, sofaya ç ıkm ış, tahtalar ı zorlayarak pencerenin 
kepengini açmaya çal ışıyordu. 
Seyirci kalamayaca ğımı hissederek odadan ç ıktım. Sofan ın penceresine onunla birlikte yüklendik, 
pencerenin tahtas ıyla döğüştük. Son bir itmeyle kepenk aç ıldı ve avluya dü ştü. Yüzümüze güne ş ve soğuk vurdu 
ve bir an şaşırdık. Şeküre bütün dünyaya seslenir gibi ba ğırarak kana kana a ğlamaya ba şlad ı. 
Hayk ırışlarla bütün mahalleye ilan edilen Eni şte Efendi'nin ölümü, benim gözümde, o ana kadar 
hissettiğimden çok daha feci ve elim bir ac ıya dönüştü. İster hakiki, ister sahte olsun, kar ımın ağlamas ı da 
içlendiriyordu beni. Ben de, hiç beklemedi ğim bir şekilde ağlamaya ba şlad ım. Gerçekten kederimden mi 
ağlıyordum yoksa Eni ştemin ölümünden sorumlu tutulmaktan korktu ğum için mi a ğlıyormuş gibi yap ıyordum, 
bilmiyorum. 
"Gitti, gitti, gitti, ah babac ığım gitti, gittiii," diye ba ğırıyordu Şeküre. 
Benim h ıçkırıklar ım ve sözlerim ayn ı makamdand ı, ama tam ne dedi ğimi farketmiyordum da. O s ırada 
evlerinden, kap ılar ın aral ığından, pencere tahtalar ının aras ından bizi dikizlemekte olan mahallelinin gözüyle 
kendimi görüyor ve yapt ığımın doğru olduğunu düşünüyordum. A ğlad ıkça ac ımın ve gözya şlar ımın gerçek olup 
olmad ığı yolundaki kendi ku şkular ımdan, cinayetle suçlanma vesveselerimden, hatta Hasan ve adamlar ından 
korkumdan ar ınıyordum. 
Şeküre benimdi ve sanki ba ğırarak, gözya şlar ıyla bunu kutluyordum. Hayk ırmakta olan kar ımı kendime 
çektim ve çocuklar ın gözyaşlar ıyla yaklaşıyor olmas ına ald ırmadan, yana ğından aşkla öptüm onu. Yumu şacık ve 
ıpılık yatağı gibi, yana ğının da çocuklu ğumuzun badem a ğaçlar ı gibi koktu ğunu ağlamama ra ğmen hissettim. 
Sonra çocuklar da bizle, hep birlikte cesedin yan ına girdik. Art ık iyice kokan iki günlük bir ceset de ğil de 
sanki ölmekte olan biriymi ş gibi, ben "La ilahe illallah," dedim ki, ölmeden tekrarlas ın ve son sözü bu oldu ğu 
için Eniştem Cennet'e gitsin. Eni ştem de öyle demi ş gibi de yapt ık sonra ve neredeyse yok olmu ş yüzüne, 
parçalanm ış kafas ına bakarak bir an gülümsedik. Ayn ı ben ellerimi aç ıp bir Yasin okudum, hepsi susup 
dinlediler. 
Hayriye'nin getirdi ği temiz bir tülbent parças ıyla Eniştemin aç ık ağzını özenle, güzelce ba ğlad ık, 
parçalanmam ış gözünü bir daha şefkatle kapatt ık, gövdeyi hafifçe döndürüp sa ğ taraf ına yat ırdık ve varolmayan 
yüzünü de k ıbleye gelecek bir şekilde çevirdik. Şeküre babas ının üzerine temiz bir çar şaf serdi. 
Bütün bu olup biteni çocuklar ın bir hekim dikkatiyle izlemeleri a ğlamalardan sonraki sessizlik ho şuma gitti. 
En sonunda kendimi gerçek bir kar ısı, evlatlar ı, bir ocağı, bir evi olan biri gibi hissediyordum ve bu bütün ölüm 
korkular ından daha sa ğlam bir dü şünceydi. 
Resimleri toplad ım, ciltbendin içine bir bir yerle ştirip yan ıma ald ım, kal ın kaftan ımı giydim ve evden ko şar 
adım ç ıktım. Ç ığlıklar ımızı duyup ac ı paylaşman ın zevkleri için hevesle bize gelen konu kom şudan ihtiyar bir 
teyzeyle, her halinden, e ğlence ç ıktı diye keyiflendi ği belli olan sümüklü torununu görmezlikten gelip, do ğru 
mahalle camiine gittim. 
İmam ın "ev" dedi ği küçük fare deli ği, yeni yap ılan pek çok gösteri şli camide oldu ğu gibi, kocaman kubbeli, 
tantanal ı, geniş avlulu yap ının yan ında utanç duyulacak kadar küçük bir yerdi, imam da, art ık s ık s ık yap ıldığını 
gördüğüm gibi, evini o küçük so ğuk fare deli ğinden bütün camiye yaym ış, avlunun ucundaki iki kestane 
ağacının aras ına kar ısının solgun ve renksiz çama şırlar ı asmas ına ald ırmam ıştı. Avluyu İmam Efendi'nin ailesi 
kadar sahiplendi ği anlaşılan iki ars ız köpeğin sald ırılar ından ve onlar ı sopalarla kovalayan İmam' ın oğullar ından 
sıyrıldıktan sonra, İmam' ın kendisi ile bir kö şeye çekildik. 
Dünkü bo şanma işinden ve ona k ıydırmad ığımız için içerledi ğinden emin oldu ğum nikâhtan sonra,