�. Memed gidince, on bin, yüz bin, yüz byüz bin �anesi gelec dekbti. 
Ağalar az, fıkaralar çoktu. O günden u yana Ince Meme u 
sözleri diline pelesenk etmiş yineleyip duruyordu. O bu sözleri 
r 
l yineledikçe içi aydınlanıyor, sevgiyle dostlukla doluyor, dağla-
l n, bulutlan, şu akan azgın selleri, gürleyen şimşekleri, yıldırun­
i lan gözleriyle okşuyor. O küçücük, kendisini kancıklamak için 
kasahaya koşan o adamı da sevmişti . Kim bilir, onu kancıkla­
yınca ona ne kadar para vereceklerd i. O küçücük adamın göz­
leri sıtmalı gibi yıldır yıldır yanıy ordu. Onu görür görmez önce 
korkmuş, eli ayağı çözülmüş, sonra da sevincinden göklere uç­
muş, tabanlan yağlamıştı. Şimdiye çoktan kasabayı bulmuş, 
kasaba Ağalanndan, candarma Yüzbaşısından muştuluğunu 
almıştı. Candarmalar, Memed uzun deneyleriyle biliyordu, 
böylesi havalarda kasabadan burunlarını bile dışanya çıkar­
mazlardı. Onun için rahattı. Şu burada yağmur tutmayan bir 
mağara, kovuk bulacak, acıkmıştı, karnını doyuracak, ondan 
sonra da ver elini ... diyecekti. Ver elini diyecekti ya, nereye gi­
decekti, onun için bütün dünya bir tuzaktı. Her taşın altında, 
her köşede, her çalının içinde onu bir uğursuzluk bekliyo rdu. 
Seyranı nasıl köyden alacak, onunla birlikte şu dağlan nasıl 
aşacaklar, nereye sığın acaklar dı? Eşkıyalığa da alışmıştı, bun­
dan sonra başka bir işi nasıl yapacak, üstelik de ne iş görebile­
cekti? Bir Ağanın yanına yanaşma dururum, çift sürerim, diye 
kendi kendine gülümsed i. Belki de Çukurovaya, Adanaya, de­
niz kıyısına, Dursunun köyüne iner, gerçekten Dursunun kö­
yünün adı neydi, orada portakal bahçelerinde bahçıvan duru­
rum. Seyranla ikimize portakal bahçelerinin içinde bir küçücük 
ev yapanın, yıllar sonra da Hürü Ana gelir, o da çocuklara ba­
kar. Portakal bahçelerinin üstüne, bahar gelip de ortalık ılıyınca 
aydınlık, bol güneşle birlikte, ak bulutlar gibi çiçekler çöker. Li­
mon, portakal, turun ç çiçeklerinin kokuları insanları, arılan, 
kuşları, kelebekleri, yılanları, kurbağaları esrikleştir irdi. Turunç 
kokularını alan bilcümle yaratık bir sarhoşluk döngüsünde 
kendilerinden geçerler, savunmasız, kendilerini doğanın insafı­
na bırakırlardı. İnce Memed bir keresinde baharda, portakal 
bahçeleri ak bulutlar gibi dalgalanır, dünyayı, taşı toprağı ko­
kuyla kendilerinden geçirirken, bir gece ay ışığında bir bahçede 
453