sadece ağızlarda bol tükrük, bacak aralarında bol ıslaklık, her gün değiştirilen beyaz keten  
çarşaflarda bol bol yapışkan, tuzlu, alkol kokulu ter. Orada hiçbir şey korunmuyor,  
diyordu dünün küçük kadını, olgun bilgin bir gülüşle.
Doğrusu, uzay bilgini için büsbütün gidilecek yer kalmamış. Bütün insanlık, diyormuş  
kocaman epiküryen kahkahalar, hindi gulu gululan arasında, bütün insanlık bilmeli ki.  
aya vuslat tarihi asıl burada, bu gece yazılmıştır ve kaderi şu sizin duyarlı göğüslerinize,  
meraklı ağzınıza, çok bekletmeden ıslanan şu verimli, cömert kadife kutunuza işte bu  
odada bağlanmıştır. (Bu durumda gerisi de sizin düşgücünüze kalıyor artık.) Ah bilinsin  
ki, bu yatakta attığım fişekler sayısınca roket fırlatabilirim daha ve siz güzelim, her atışı  
işittikçe, siz de şu üretken ağzınızı benim aynadaki devasa görüntüme yapıştırıp öpün,  
(Az çok tahmin edilebileceği gibi martinisini bekleyen kadının gözü bu arada kolon üstü  
aynanın çizgileri arasında bıyığını sıvazlayan bir erkek eline takılmıştır) insanlık aşkına  
yapın bunu, yapın, işte böyle öpün, benim için açılsın saten kaplı kadife kutunuz, ah nasıl  
da tıpatıp oturdu benim aile mücevheri yumuşacık ipek muhafazasına, aa, aayy. bir gün.  
ah bir gün ay modülü ile kabinin birbirine kenetlendiğini öğrendiğinizde, kadifem benim,  
şeftali tüylüm, öğrendiğinizde bilin ki, aahhhh evet, evet, bilin ki bu benim size bukadar  
sıkı kenetlenişimden başka bir şey değildir, ohhh, bunun çizimini de artık işiniz gereği  
sizin şu becerikli elleriniz yapacak, ama yapacaksınız değil mi, söz verin, yapacaksınız ve  
o zaman, kın kıh, hooo, o zaman benim bu tarihi kılıcımı heykelin neresine sokacaksınız  
çok merak ediyorum, tarih adına bakalım bu kahraman aleti nereye nasıl kon-
duracaksınız da geleceği... gelecek... geliyor, aman geliyor, gel-di!.. (Kısa bir sessizlik.)  
Ahh, geldi evet, kenetlenelim istiyorum yine, canımcanımcanım sarıl bana, çok sarıl, bakın  
nasıl yeniden doldum, doğdum, sevinçten ağlayacağım ipeğim, sevinçten nasıl da fırlayıp  
ayağa kalktık yine, seni gidi oyunbaz yaramaz, kıh kıh kıh, şuna bakın kınından sıyrılmış  
da öyle dik bir hançer, ahh bir hançer, aferim oğlum sana, size teşekkür ederim çok  
teşekkür ederim sana yavrucuğum, ne zamandır uykudaydı bu hınzır, anlayışlısınız,  
tarih, gelecek için bir tanem, geliyor geliyor geliyor geliyorum evet, geldim, geldi, hı, hı,  
hıh... di... teşekkürler, teşekkür...ler, thank you very much, thank you, thank you my dear!
Aynanın minicik boş alanlarından birinde iki parmak, kara bir bıyığa hâlâ pıt pıt  
vurmaktadır. Kadın, bir an'lık göz değiminden sonra başını çeviriyor. Bir kahkahayı zor  
tutar gibi şimdi. Gerekli gereksiz teşekkür edenlerden iğrenmektedir, demeyelim de, daha  
çok gıdıklanıyormuş gibi bir duyguya kapılıyormuş galiba; en duyarlı an'larında gülme  
buhranlarına yakalanabiliyormuş. Ama düşünüyorum da, yu-karlarda donuk gümüş  
rengi dokulardan, buzul yüzeyli, tuzla yaldızlı gövdelerden, kül kaplı planetlerden öteye  
gidecek yer kalmasa bile, buraları o çok değerli kadife kutuyu herhangi bir tuvalet  
aralığında, perdeleri yağmur lekeli kötü bir otel odasının gıcırtılı somyası üstünde falan  
açılmaktan kurtarmaktadır. Ne olsa yerküre merkezinin soğumasına kimse razı değil;  
soğuyormuş, diyorlar da... Sen yine de unutma, yatmadan önce dişlerini florinli pipanayla  
fırçala, mor çizgilisiyle evet, en iyisi o.
Uzay bilgini, oyunbaz yaramazından hoşnut kaldığı kadar hayattan da hoşnuttur.  
Arkasında yumurta küfesi yok ya, ıslak gulu gulular arasında nükteyi de ihmale  
yanaşma-makta, benim inebileceğim tek çukur kadınlık çukurudur heykelciler ve  
grafikçiler kraliçesi! demektedir hattâ ve gözükara dalmıştır o kuyuya. Bu durumda kadın  
da kendinden hoşnut kalması gerektiğini düşünmüş. Kadife kutusunun kapağını yalnızca  
kendi isteğiyle ve istediği zaman açıp özgürlüğünü kanıtlamayacak mıydı? işte buyrun!  
Nasılmış? Duygu olmadan, işin içine düşünce, inanç birliği, his mis karışmadan da ortalık