sonradan kem olabilirler ya da tam aksi. Üstüne üstlük tıpkı insanların 
dünyasında olduğu gibi cinlerin dünyasında da belirleyici etken 
cinsiyettir.
193
Dişi cinlerin erkeklerden daha kaprisli, dolayısıyla da daha değişken 
olduğu söylenir. Hayran olunmak, iltifat görmek, el üstünde tutulmak 
isterler. Bunu gerektiği gibi adabıyla yapmayı başaramayanlar dişi 
cinlerin öfkesini çeker üstlerine, öte yandan bunu gerektiği gibi, 
adabıyla yapanlar da dişi cinlerin aşklarının nesnesi olabilir ki uzun 
vadede hangisinin daha kötü olacağını kestirmek zordur. Şeytan bile 
cinler kadar sinir bozucu değildir. Malum kötüdür şeytan ve tutarlıdır 
kötülüğünde. İnsan şeytandan hep en kötüsünü bekler, muhtemelen daha 
beterini alır gerçi ama en azından bir belirsizlik yoktur ortada. Öte 
yandan cin hem dost hem düşman veya dostken düşman, düşmanken dost 
olabilir. İşte onlarla her karşılaşmayı asla anlamlı bir bütüne 
ulaşamayacak bir nevi zihin yağmalayan bilmeceye dönüştüren de bu 
olabilir-de-olmayabilir- de sarkacıdır. Cinler belirsizlikle maluldür.
İnsanlar da belirsizlikten duydukları korkuyla. Nihayet Zehra'yı 
verandada oturmuş dalgın dalgın dışardaki akçaağaca, daha doğrusu onun 
yerine konmuş amatör taklidine bakarken bulan Abed, "Canını sıkma 
anne," dedi kelimeleri usulca ağzında yuvarlayarak. "Nedenini 
biliyorum. Son zamanlarda korku filmi seyretmiyorum, eskisi gibi 
aşağıda, televizyonun başında uyursam her şey yoluna girer."
Aynı anda hem boğazını temizleyip hem de buna inanmadığını belli eden 
Zehra hıh diye güldü - bu ses çetrefil bir konuşmanın peşreviydi 
sadece. Konuştu, konuştu, konuştu. O konuşmasını bitirdiğinde Abed 
biraz sarsılmış vaziyette sendeleyerek verandadan içeri girdi. Zehra 
ise öylece oturuyordu. Hiç hareket etmeden. İki saat sonra pek fazla 
bir şey değişmemişti. Zehra hâlâ verandada, hâlâ kımıltısız ve 
sessizdi, Gail'le Arroz ara sıra ne vaziyette olduğunu görmek için 
gelip yüklüyorlardı.
"Ne oldu?" diye sordu Ömer'le Piyu bir ağı zdan. "Ne mi oldu?" dedi Abed 
homurdanarak. "Amerika'ya geldiğinin üçüncü günü aklını kaçırdı. Olan 
bu!"
Nihayet homurdanmaktan bıkıp hikâyeyi anlattı. Dura dura, yorgun argın, 
kendine ait olmayan sözler ve ayrıntılarla, Zehra'nın çok
194
genç ve yeni evliyken bir cinle nasıl karşılaştığını ve bu 
karşılaşmanın nasıl hâlâ karşılarına çıkmaya devam ettiğini nakletti 
onlara.
Yirmi be ş küsur yıl önceymiş, şubat ortası.
Buz gibi, rüzgârlı bir günde Zehra mutfakta tek başına böğürtlen reçeli 
yapıyormuş. Hayatı boyunca hep iyi bir ahçı olsa da o sıralarda hâlâ 
tecrübesiz olmalıymış ki kazana gereğinden fazla şeker koymuş, 
kaynattıkça bozuyor, ağdalıyormuş reçeli. Çaresizli kle uzun, biçimli 
parmaklarını rahminin üzerinde kavuşturmuş ve üzüntüyle içini çekmiş. O 
anda ne elleri ne de yüreği bunu bilse de Zehra hamile imiş. Abed'e 
hamile.
Zehra'nın bu konudaki bilgi eksikliği ilk başta göründüğünden daha 
önemli sayılabilir zira hamileliğinin bu kadar erken bir döneminde 
olmasa evde yalnız bırakılmazdı. Ne de olsa gebe kadınlar cinlerin, 
özellikle de dişi cinlerin en gözde avları arasındadır ve asla yalnız 
bırakılmamalıdır. Ama o soğuk şubat sabahı yün bir hırka ve gafletin 
rehavetine sarılmış olan taze gelin Zehra'nın cinlerden korkmak için 
hiçbir sebebi yokmuş. Korkamayacak kadar hareketli, genç ve 
gailesizmiş. Tek derdi işte o kara kazanda kaynatılıp durdukça buruk 
bir renk alan ve ağdalandıkça ağdalanan reçelmiş. Bir süre sonr a