FAKİR BAYKURT
 
313
 
 
değil miydi? Gözlerini iyice yumdu. Battal’ın verdiği mühürler sağlam 
duruyordu kuşağın
ın arasında. Bir dalıp bir çıkıyordu düşlerin 
sularına. Kel Bektaş, damına ateş yakmıştı. “Bağlara eşek salacağım!” 
diyordu. Battal da: «Sen götünü yırt
-
 
san, Kır Abbas’ın tırnağı 
olamazsın! Otur yerine, otur, otur!» diye paylıyordu. Bu Battal çok iyi 
bir 
uşak emme... Öyle bir eşi menendi bulunmaz yiğit emme... 
«Dayanın yeğenlerim!» diye bağırıyordu yağmurlu bir havada Kır 
Abbas... Öküzler çamura çökmüştü. Kağnılar batmıştı. îteleye iteleye 
önlerindeki dağı devireceklerdi. Devireceklerdi ki güneş 
doğabilsin
!Güneş neden doğmuyordu? Takılıp kalmıştı dağın çatalına. 
Horozlar ötemiyordu, horozcuklar! «îtoğlu itin horozların!..» diyordu 
Kır Abbas. «Güneşin takıldığı dağları devirseler herkes öter! Hüner 
dağlar duruyorken ötmede!..»
 
Şimdi kağnı yokuşa yukarı doğru
lmuştu. Bağırıp çağırarak, 
arkasından iteleyerek, öküzleri gayretlendiriyordu. Kağnı gidiyordu. 
Yokuşu çıkıp baş edecekti. Birden, kaplumbağa gibi bir cip geldi 
yukarıdan. Tozuttu geldi! Çarptı öküzlere! Öküzler havaya kalktı. 
Kağnı devrildi. Yolun sağı uç
urum. Yalçın kayalarda ardıç ağaçları. 
Uçtu gitti kağnı aşağılara. Kayalarda ardıç ağaçları... Kayalarda 
öküzlerin derileri, etleri kanları ardıç, ağaçları... Kaplumbağaya 
benzeyen cip şişindi, güldü yukarıdan. Kayalarda yankılandı 
kahkahası.
 
Rıza’nın Naci
ye kızı da köyün ortasında soymuşlardı. Memelerine 
sülük yapıştırıyorlardı. «Gıdıklanıyorum Senem abaaaa!.. 
Gıdıklanıyorum Senem abaaa!..» diye bağırıyordu.
 
Bağlarda kaplumbağalar tak tak ediyorlardı.
 
Kırlarda kadıbaşı otları çiçek açıyordu.
 
Kırmızı küpler
de şaraplar dönüyordu.
 
Bu ne biçim uykuydu böyle? Ne çok yoruyordu?
 
Çok yokuş başka bir düş’ün kapıları açılıyordu: Irıza’yı vurmuşlar! 
Alıp geliyorlardı salınan! Sal havaya havaya kalkıyordu köylülerin 
omuzlarından! Ama Kır Abbas sıkı tutmuştu, bırakmıyor
du: «Ulan 
Irıza, kuş gibi bir ölün var! Heç ağırlığın yok a yeğenim! ..» diyordu.