konuştuk. “Bir işle severek uğraşan her insan, özentiye ka-
pılmadan, karşılaştığı güçlükleri, uyguladığı metotları vegörüşlerini yazmalı. Düşünün bir kere. Çeşitli konularda,böyle binlerce monografi yazılmış olsa...” Konuşma tarzı,bana çocukluk yıllarımın olumsuzluk meleği Nihat Ağabe-yi hatırlattı. Nihat Ağabeyden bir yerde muhakkak bahset-meliyim.
T urgut saatine baktı. Yavaşça yataktan kalktı. Kâğıtları
topladı, çekmeceye yerleştirdi. Çekmeceyi kilitledi; anahta-rını, kütüphanenin üstünde duran bir vazonun içine attı.Perdeyi kapadı. Gene geleceğim. Evden çıkarken, Müzey-yen Hanıma: “Üzülmeyin, gene geleceğim,” dedi.
7
T urgut, önünde durduğu, uzun ve iki katlı binaya yorgungözlerle baktı. Yataklı vagonda pek iyi uyuyamamıştı. Otelegidip biraz yatsam... Öğleden sonra gelsem... mi? Hayır, busıcakta öğleden sonra kimseyi bulamam. Binaya tekrar bak-tı. Pencereler, pencereler. Külrengi külrengi, serpme sıva...ağır ve çiçek bozuğu kütle; keskin Ankara güneşi, çirkinliğikuvvetlendiriyor. Nasıl kaldıralım bu yığınları ortadan?Hakkınız yoktu buna: bizi zevksizliğinize mahkûm etmeye.Pürüzlü kütleye isteksizlikle baktı: içeriye girsem mi? Gir-me diyor büyük kapı; girme yutarım seni. Yut bakalım. İste-diğimi koparacağım senden. Vızgelir bana hademeleriniz,evrak ve kayıt odanız, bekleyin şimdi gelir efendimleriniz;vızgelir bana De Gaulle hakkında yorumlarınız. İkinci kat-ta... sağa sapmayın sola sapın... koridorda soldan ikinci ka-pı... Kılığımı iyi buldu da bana “hemşerim” demedi neyse.Ne demiş Cenap Şehabettin: “Güzel bir kıyafet iyi bir tavsi-ye mektubu..” fecri âti fecaati...
“Teknisyenler” odasının kapısını vurdu. Neden kapıyı
102