SERVET: Ey Cemil deyince Yunan korosundan çok alaturka 
fas ıl heyetine benzemiyor mu? 
COŞKUN: Işte ben de daha samimi olur diye düşündüm. 
SAFFET: Ey Oedipus diyemezdi ya. Ya da ey Kreon! 
COŞKUN: Isterseniz ey Tapon! diyelim. 
SAFFET: Hayır hayır, devam edelim. 
KORO: Çünkü ey Cemil! Halkın anlamadığı bir dille konu­
şuyorsun, kendine yeni kelimeler buldun. Okuma-yaz­
mayı bilmeyenler ülkesini yazılarla doldurdun. Şimdi ha­
yat sellerinin ortasında kendi ıssızlığının çölünde yaşıyor­
sun. Kendi kendine oynadığın oyunlarla avunmaya çalı­
şıyorsun. 
COŞKUN: Bana çok yazık oldu. Ne yapacağım şimdi ey 
Talih! 
KORO: Işte Cemil gene kendine acıyor. Başım hangi du­
varlara vuracağım bilemiyor. Ey Cemil! Ülkemizin bütün 
oyuncuları gibi başını yumuşak duvarlara vur, kendini 
tehlikeli oyunlardan koru! Koru kendini katı duvarlardan 
ve ölümden. Ne yazık kimseyi dinlemiyor artık. Aklın du­
varlarım aştı çünkü. Artık kara güneşe kurban oldu, sıcak 
yazların yakıcı güneşi onu ürpertiyor. Geri dön Cemil! 
COŞKUN: Biraz dinlenelim isterseniz, çünkü bundan son­
rası daha acıklı. 
EMEL: Nasıl acıklı? 
(Cemile ve Ümit girerler. Cemile ağlayarak bir sandalyeye 
çöker.) 
CEMILE: Annem .. . (Onlara bakar.) Annem öldü. (Coşkun' u 
görür.) Sen neredeydin? Ne yapıyorsun burada? 
COŞKU N: Geçmişi oynuyorduk. .. geleceği... her şeyi ... 
89