felsefe vardı, değil mi albayım?) Oysa, bu şirin bölgenize ilk 
geldiğim gün albayım, çocuklar benimle ilgilendiler: Çevreme 
toplanıp, 'Adama bak' dediler. (Artık çok genç bir insan olma­
dığımı belirten bu 'adam' sözü beni biraz üzüyor. Belki, ken­
dini genç hissetmek isteyenler için başka bir kelime buluna­
bilir, ne dersiniz?) Otobüste de şoförün yanında durmayı se­
ven mektep çocukları, ben ön kapıya doğru yürüyünce, bir­
birlerine, 'Adama yol verinde geçsin', diyorlar. Fakat mahalle 
çocuklarının ilgisi başkaydı: 'Bütün gözler ona çevrilmişti' di­
ye yazarlar ya kitaplarda romancılar, ben bir yere girince bana 
öyle bakılsın isterim. Çocuklar bunu anladılar; hepsi de yeni 
bir 'adam' geldiğinin farkındaydı. Ben de onların yaşındayken 
'adam' olmak hayata atılmak istiyordum. Önce hayata atıl­
dım. Fakat bunu nasıl yaptığımı bir türlü anlayamadım. (Bir 
durumdan başka bir duruma nasıl geçtiğimi zaten bir türlü 
kavrayamam. Mesela, karanlıktan sonra birdenbire nasıl ay­
dınlık olur, albayım? Siz hiç görebildiniz mi?) Herhalde bir 
süre, hiç kımıldanmadan beklemeliydim; sonra hayata yavaş 
yavaş atılmalıydım. Oysa bana birdenbire işte evlendin ya, ha­
yatını kazanıyorsun ya, o halde hayata atıldın, dediler. (Tam 
atıldığım sırada söyleselerdi ya.) Şimdi çok dikkat ediyorum 
albayım; hayatımdaki bu yeni dönemin baş tarafı gürültüye 
gelsin istemiyorum. Kanından ayrıldım, kanından ayrıldım. 
Yeni bir yaşantıya başlamadım, yeni bir yaşantıya başlamak 
üzereyim, neredeyse yeni bir yaşantıya başlayacağım. Başka 
bir yaşantı olacak bu: İşte Sevgi yok, kayınpeder yok, pijama 
yok -anık mümkün olduğu kadar pijama giymiyorum alba­
yım-yeni bir yaşantı bu. Ev başka, eşyalar farklı. Hüsamettin 
Albayımla yeni tanıştım, yeni tanıştım, daha önce tanımıyor­
dum onu, yeni bir insan, emekli albay, albay, albay ... uyumak 
üzeresin, sigaranı söndür. 
33