da duran karton kutunun içinde yatıyorlar. Yarın yola çıka-
cağım ve kimse bilmeden okuyacağım. Hayır. Günseli bile-cek. Belki düşünme evine onu da çağırabilirim; Selim’den,dinlemesini öğrenmiştir hiç olmazsa. Bazı durumları anlat-mak ne kadar zor. Nerminciğim, ben bir yolculuğa çıkıyo-rum, Selim’in yazılarını okumak için. Peki, neden evdeokumuyorsun? Hep birlikte yorumunu yapardık. Ne kadariyi olurdu. Sevgi de konuyla ilgili resimler yapardı, değilmi? Selim Amcanın resmini yap bakalım. Anne, Selim Am-ca kim? Ben tanıyor muyum? Bir amca işte. Başka amcalarabenzemez. Kaya Amcaya benziyor mu? Elbisesinde kaçdüğme var? Yanına ne çizeyim? Bir tabanca çiz. T urgut, mü-nasebetsizlik etme. Çocuklara neler söylüyorsun? SelimAmca uzun bir adam, Sevgi. Nerede şimdi? Yaramazlık yap-tı, alıp götürdüler evinden. Bütün bu yazıları Selim Amcamı yazmış baba? Hayır çocuğum, ben yazdım. Ben de SelimAmca gibi yazılar yazacağım büyüyünce. Murat gibi duvar-lara yazmayacağım. Kim Murat? Nasıl bilmezsin baba? Ka-ya Amcanın oğlu. Kayaları da çağırsaydık Nermin. Hep bir-likte okurduk. Karısı uyuklardı. Bir incelik olarak Selim’insevdiği yemekleri yapardık. Pikaba da Chopin’in sonu ce-naze marşı olan sonatını koyardık. Görülmemiş burjuva in-celikleri gösterirdik. Günseli’yi çağırırdık. Bize gözyaşlarıiçinde aşkını ve Selim’in son günlerini anlatırdı. Hep birlik-te yapardık, hep birlikte. Her şeyi yaptığımız gibi elbettebunu da birlikte yapardık. Yalnız bir tek şey hariç: hep bir-likte ölmezdik sonunda. O Selim’in işi. Bizler seyirciyiz sa-dece. Dünya bir penceredir; her gelen öldü geçti. Sonraoturur briç oynardık. Sonra pasta yerdik. Sonra gene okur-duk. Sonra, bir aralık, hava güzelse, biraz Boğaz’a kadaruzanırdık üç araba halinde. Sonra geri dönerdik. Sen, kü-çük sandviç ekmeklerine, o güzel mezelerinden sürerdin.Kokteyllerimizi içerken okumaya devam ederdik. Kaya’nın
558