erkeğinin yanında görmek acı veriyordu. Ama gene de Ağa 
Camii'nin yanındayken birine baktı. Güzel buldu: Erkeğinin 
koluna girmiş, uslu ve dikkatli yürüyordu. Refik ile Perihan'ı 
hatırladı. İçinden gülmek geldi: Refik'in Ömer'e gittiğini telefon 
ettiğinde Osman'dan öğrenmişti. Osman'ın telefondaki sesi dertli 
ve şaşkındı. Kardeşinin bu deliliği konusunda Muhittin'den bilgi 
koparmak istiyordu ama, Muhittin'in de bir şey söylemek içinden 
gelmemişti. "Kardeşiniz hayatına bir anlam vermek istiyor!" 
mu deseydi? Ya da "Benim gibi bir şair olmadığına, hayatını bir 
amaca yöneltmediğine pişman kardeşiniz, bunu arıyor!" mu 
deseydi? Şu oturaklı tüccarın canını biraz yakmak için bunları 
söyleyebilir, hatta ileri gidip biraz öğüt de verebilirdi, ama içinden 
gelmemişti. Üstelik "Şair olmadığı için pişman," derken, Os-
manin ailenin içinde böyle şeyler düşünen biri çıktığı için utanan, 
alıklaşan yüzünü de göremeyecekti. 
Refik'in, "Senin gibi şair olmak isterdim!" demesini hatırla­
maktan hoşlanıyordu. Bir başkası, mesela dedesinin boş va­
kitlerinde rubailer yazmasıyla şairliği bir tutan biri söyleseydi 
bunu, Muhittin aldırış etmeyecekti. Refik'in söyleyişinde açık 
ve kesin bir yakınma vardı ki, Muhittin her hatırlayışında ha­
yatının onda imrenme uyandırdığını anlıyor, avunuyordu. 
Avunması gerekiyordu, çünkü gene hayatın dışında kaldığını, 
gene şairliğinin başarısızlıkla sonuçlandığını düşünüyordu. 
Üzerinden altı ay geçmişti, ama şiir kitabı, bir gazetede ya­
yımlanan, babacan görünüşlü, ama aslında düşmanca ve sinsice 
yazılmış bir kısa yazıdan başka hiçbir tepkiyle karşılaşmamıştı. 
Şimdiye kadar yalnızca ikiyüzelli tane satan şiir kitabı aklına 
geldikçe bu ikiyüzlü ve küçümseyici yazıyı hatırlıyor, yazının 
bir kere bir meyhanede gördüğü yaşlı yazarını öfkelendirecek 
bir şey yapıp yapmadığını araştırıyor, bunlardan bir sonuca 
varamadığı için şairliğinin ve hayatının başarısızlığa uğradığı 
sonucuna varıyor, aylardır içinde taşıdığı bu düşünce yoğun-
laşınca bütün gün yaptığı gibi Beyoğlu'na çıkmayı tasarlıyordu. 
1938 Martı'nda, yirmisekiz yaşındaydı. Şairliğe ve intihara ilişkin 
eski kararına bağlı kalıp kalmayacağını artık düşünmeye baş­
laması gerekiyordu. 
"İki yıl sonra otuz yaşındayım!" diye düşündü Muhittin ve 
273