Kurşun çabucak kat ılaşır, her seferinde farkl ı şekiller al ırdı. 
Battaniyenin alt ındaki kişiye nazar de ğmişse, kurşunun ortas ında 
daima göz şeklinde bir delik olu şurdu. Asya böyle bir deli ğin 
oluşmad ığı bir zaman hat ırlam ıyordu hiç.  
Velhas ıl Asya, Banu Teyze'nin gelene gidene fal bakmas ını, 
Cicianne'nin nazar ı savuşturmas ını seyrede seyrede büyüdü ğü 
haJde annesinin pabuçdilli agnostikli ğini miras alm ıştı son tahlil-
de. Ona kalsa her şey bir yorum meselesiydi, ya da bir tercüme 
hatas ı. Ne gördü ğün, ne görmeye yatk ın olduğuna bağlıydı. Efla-
tun bir canavar görmeye haz ırsa gözlerin, eflatun canavarlar gör-
meye başlayabilirdin pekâlâ. Benzer şekilde fal dünyas ında da 
maksat ve niyet esast ı. Yeterince adanm ış ve yeterince imanl ı ba-
karsan ız, kapkara bir kahve telvesinde bile eflatun canavarlara 
rastlayabilirdiniz.  
Ama Ciciannesine itiraz etme niyetinde de ğildi Asya. Ya şlı 
kad ına duyduğu sevgi ağır basm ıştı. Teklifi reddedemedi. "Peki 
olur," dedi omzunu silkerek. Hem zaten Cicianne'nin bu meseleyi 
birkaç dakikaya kadar unutaca ğına öyle emindi ki. "Kahvalt ıdan 
sonra bana kur şun dökersin, eski günlerdeki gibi."  
Alt kattaki banyonun kap ısı tam o esnada aç ıldı ve hayli uy-
kusuz, bitkin görünen Armanu ş yanlar ına geldi. Kimse bunu ona 
söylemeye cesaret edemese de, keder onu daha da güzelle ştirmişti. 
Farkl ı bir çehreydi şu anda ta şıdığı. Etraf ındaki dünyayla nere-
deyse hiç ba ğı olmayan, adeta daha ya şlı bir Armanu ş. Ağır ağır, 
sarsakça ta şıyordu bedenini.  
"Başın sağolsun. Babaanneni kaybetmene çok üzüldük," dedi 
Zeliha Teyze s ıkıntılı bir sessizlikten sonra. "Taziyelerimizi kabul 
et." 
"Teşekkür ederim," dedi Armanu ş, gözlerini herkesten kaç ı-
rarak. Boş bir sandalye çekip Asya'yla Banu Teyze'nin aras ına 
oturdu. Asya ona çay koyarken, Banu Teyze yumurta, peynir ve 
ev yap ımı kay ısı reçeli doldurdu taba ğına. Sekizinci simidi de 
ona verdiler, pazar sabahlar ı sekiz simit alma âdetini bozmad ık-
larından.  Ama Armanu ş yiyeceklere kay ıtsızca bakmakla yetindi. Ça-
yını birkaç saniye dalg ın dalg ın kar ıştırdıktan sonra Zeliha Tey-
ze'ye dönüp sordu: "Annemi kar şılamak için sizinle havaalan ına 
gelebilir miyim?"  
"Tabii can ım, birlikte gideriz," dedi Zeliha Teyze ba şını sal-
layarak, sonra da söylediklerini berikilere tercüme etti.  
"Ben de geliyorum," diye at ıldı Gülsüm Nine.  
"Tamam anne, sen de gel," dedi Zeliha Teyze, yine ba şını sal-
layarak.  
Asya dayanamad ı: "Ben de geliyorum."  
Ne var ki bu sefer olumsuz bir cevap ç ıktı Zeliha Teyze'den. 
"Olmaz küçük han ım. Sen uslu uslu burada otur, kur şununu dök-
tür." 
Kırgın, asabi ba şını çevirdi Asya. Bu da ne böyle? dercesine 
bakt ı etraf ına. Neden kendisi d ışanda b ırak ılıyordu? Bu evde bir 
nebze ifade ve dü şünce özgürlü ğü varsa dahi, belli ki bu haklar 
bir tek kendisinden esirgeniyordu. İş ona gelince hanedeki rejim 
mutlak totalitarizme dönü şüveriyordu. Asya yeise kap ılarak içini 
çekti. Hayat ındaki dertlerin sembolü oymu ş gibi h ınçla seramik 
tuzluğa uzand ı. Çirkin kardanadam ın boyas ı akm ış pörtlek gözle-
rine bakt ı kederle.  
Kenardan onu seyreden Banu Teyze şefkatle seslendi: "Bir-
likte al ışverişe ç ıkal ım m ı can ım? Kahvalt ıdan sonra ikimiz kol 
kola al ışveriş yapal ım, üst baş alal ım ne dersin? Biraz keyif çata-
rız." 
Asya teslimiyetle ba şını sallad ı. 
"Ama ondan önce..." Banu Teyze cümlesinin ortas ında durdu, 
"gel mutfakta a şureleri kâselere koymama yard ım et."  
Ayn ı b£ş hareketini tekrarlad ı Asya. Hayat boktan, diye dü-
şündü, hep ayn ı terane...