50  
50. Biz, İki Abdal 
 
 
 
Padişahımız Hazretleri'nin ecdad ının yüzlerce y ılda yüzlerce memleket fethedip, ya ğmalayarak doldurdu ğu 
hazinelerinin en gizli kö şesindeki bir murakka ciltte, Çin'den, Semerkant ve Herat'tan gelen sayfalar aras ında biz 
ikimizin de resminin bulundu ğu yolundaki söylentiler, büyük ihtimal Cüce Cezmi A ğa taraf ından nakka şlar 
bölüğüne kadar yay ıldığına göre, biz de kendi hikâyemizi kendi üslubumuzla art ık anlat ırsak, şu güzel kahveyi 
dolduran seçkin kalabal ıktan al ınacak kimse ç ıkmaz inşallah. 
Ölümümüz üzerinden yüz on y ıl, z ındık ocağı, şeytan yuvas ı tekkelerimizin, ıslah ı bile mümkün de ğil ve 
zaten Acem yanl ısı, diye kapat ılmas ı üzerinden bir k ırk y ıl geçti, ama bak ın karşınızday ız. Niye? Çünkü Frenk 
tarz ında resmedildik de ondan! Bu resimde görüldü ğü gibi, bir gün biz iki abdal Padi şahımın memleketinde, bir 
şehirden di ğerine yürüyorduk. 
Yal ınayak, ba şı kabak, yar ı çıplak, üzerimizde birer yelekle geyik postu, belimizde birer kemer, elimizde 
ucu k ıvrık sopam ız, boynumuzdan sarkan zincire tak ılı keşkül çanaklar ımız, bir de birimizde odun kesecek balta, 
öbürümüzde de ke şkülümüze Allah ne verirse girdi ğinde yemek için ka şık. 
Şimdi güzel dostum, sevgilim, biraderimle her zamanki tart ışmaya vermi ştik kendimizi: Ka şığı önce 
hangimiz eline al ıp keşkülden yiyecek, yok önce ben, yok önce sen, diyorduk ki, bir çe şme başı konak yerinde, 
Frenk gezgini tuhaf bir adam bizi durdurdu, her birimize birer gümü ş Venedik sikkesi verdi, resmimizi yapmaya 
başlad ı. 
Frenktir, tuhaft ır: Sanki Padi şahımızın çad ırıym ışız gibi bizi kâ ğıdının tam ortas ına yerleştirmiş, yar ı çıplak 
halimizle resmediyordu ki, hemen akl ıma geldi, can yolda şıma da söyledim, gerçek birer yoksul, dilenci 
Kalenderi dervi şi gibi gözükmek için, gözlerimizin karalar ını içeri, aklar ını dışarı çevirip kör gibi bakmaya 
başlad ık. Bu durumda, dervi ş tabiatiyle d ışardaki âlemi de ğil, kafas ındaki âlemi seyreder ki, kafalar ımız esrarl ı 
olduğundan manzara içerde çok daha ho ştu. 
Meğer d ışardaki manzara daha da bozulmu ş. Çünkü bir hoca efendinin ba ğırıp çağırdığını işittik. 
Aman şimdi yanl ış anlaşılmas ın. Hoca Efendi dedikse, bir hafta önce bu güzel kahvede yanl ış anlam ışlar, bu 
Hoca Efendi asla Erzurumlu vaiz Nusret Hoca Hazretleri olmad ığı gibi, babas ı belirsiz Husret Hoca da de ğil, 
ağaç üzerinde Şeytanla düzü şen Sivasl ı hoca da de ğildir. Çünkü her şeyi kötüye yoranlar demi şler ki, eğer Hoca 
Efendi Hazretleri'ne bir daha dil uzat ırsa biz meddah efendinin dilini keseriz, kahvesini de ba şından aşağı 
geçiririz. 
Yüz yirmi y ıl önce kahve de olmad ığından bizim hikâye etti ğimiz Hoca Efendi'nin de burnundan öfke 
tütüyordu. 
"Niye bunlar ı resmediyorsun be Frenk kâfiri!" diyordu. "H ırsızlık ederek, dilenerek gezen bu rezil 
Kalenderiler,- esrar çeker, şarap içer, birbirlerini becerir ve şu yar ı çıplak hallerinden belli, namazd ır, duad ır, 
evdir, ailedir, yurttur bilmez dünyan ın kabahatidirler. Şu bizim güzel memleketimizin o kadar güzelli ği varken 
niye bu fenal ığı resmediyorsun, bizlere fenal ık olsun diye mi?" 
"Hay ır, sizin fena halinizin resmi daha çok para etti ği için," dedi de kâfir, biz iki abdal nakka ştaki bu akl ın 
gücüne şaştık. 
"Daha çok para etse, Şeytan' ı da güzel gösterir misin?" diye Hoca Efendi kurnazca bir tart ışmaya çekmeye 
çal ıştıysa da, şu resmimizden de anla şılacağı gibi, Frenk nakka şı has zanaatkard ı, kuru gürültüye de ğil esere ve 
paraya takm ıştı akl ını, ona kulak asmad ı. 
Böylece bizi resmetti, resmi at ının terkisindeki ciltbende yerle ştirdi, kâfir ülkesine geri döndü, ama 
Osmanl ı'nın muzaffer ordusu Tuna nehri k ıyısındaki o şehri de fethedip ya ğmalad ığı için, bizler haydi gerisin