ni anadilinde duymak bir tuhaf geliyordu. Uykusunda mınlda­
nıyordu sanki. Annesi ne kadar yalanlasa da, artık hafif bir Bre­
zilya aksanı edindiğine, vurgulamatarının yanlış olduğuna inanı­
yordu. 
"Sen miydin? Ne iyi. O adam, Joa mıdır, nedir hep suratıma 
kapıyor telefonu. Kusura bakma, epeydir arayamadım. Yazlığa 
gitmek zorunda kaldım. Evi su basmış. Nasılsın?" 
Bir süre ne diyeceğini bilemedi, sonra kös kös, "Hep aynı," 
diye yanıtladı . "Sen nasılsın? Neler yapıyorsun?" 
"Ocakta Moskova'ya gitmeyi düşünüyorum. Turlar bayağı 
ucuzladı şu sıralar. Fazla uzun konuşamayacağım ne yazık ki 
geçen ay tam üç milyon geldi fatura." 
Özgür hiçbir şey söylemedi. Saydam mermiler gibi yağınıştı 
beynine annesinin sözcükleri. Çelik bir el, başını iki yanından 
kavramış, onu yere çekiyordu. O tanıdık bulantı... 
"Eec, ne var ne yok?" diye sürdürdü annesi, soracak bir şey­
ler bulmakta zorlandığı apaçık. "Sağlığın nasıl?" 
"Hiç iyi değil. Hiçbir şey yiyemiyorum. Yemiyoru m." 
Annesinin, son iki cümle arasındaki yaşamsal ayrımı aniaya-
cağını ummuyordu doğrusu; anlamadı da. 
"Sigarayı azaltmışsındır inşallah." 
"Saymıyorum." 
Kirpi gibi dikenli bir sessizlik. Aralarındaki Atlantik Okyanu­
su'nun farkına varmıştı ana-kız. Hiçbir şey söylemeden, hiçbir 
şey söylememek için konuştuklarının ... 
"Ne işin var o korkunç şehirde? Neden hala dönmüyorsun? 
Bir şey de yapmıyorsun üstelik. Aylaklık edip duruyorsun. Üni­
versiteyi bıraktın, işin gücün yok, sürekli parasızım diye sızlanı­
yorsun. Boş yere riske atıyorsun kendini. Burada her şeyin ha­
zır, ev, araba ... İstersen Moskova'ya birlikte gideriz." 
"Rüşvet teklifi," diye düşündü Özgür, "tek başına yolculuk 
yapmaktan korkuyor." 
"Döneceğim ." 
24