Drol, efendisiyle hanımının kendi hakkında göstermekte 
oldukları kayıtsızlıktan yararlanarak, köpeklere özgü bir 
çeviklikle, garsonların girip çıkmakta oldukları kapıdan 
kendini kimseye sezdirmeksizin büyük salona çıktı. 
Geçişini hiç bildirmeden, masa diplerinden yürüyüp, 
koklama duyusunun rehberliğiyle garsonların yemek getirip 
götürmek üzere girip çıktıkları diğer bir kapıdan içeri daldı. 
Burası, şişesi islenmiş ufak bir lamba yanan yan karan­
lık, dar bir yerdi. Salonun kapısının karşısındaki duvarda, 
insanın göğsüne varacak kadar bir yükseklikte, mutfakta 
pişen yemekleri dışarı vermek için büyük bir daire şeklinde 
açılmış bir delik ve bu deliğin önünde de yemek takımları­
nın konduğu bir raf bulunuyordu. 
Drol buraya girdiği sırada içeride kimse yoktu. Aşçı 
ısmarlanan beş altı kap yemeği garsonların gelip almaları 
için deliğin önündeki rafa dizip çıngırak çalmıştı. Drol 
buraya girince etrafı bir kokladı, derhal raf üzerindeki 
tabakların yiyeceklerle doldurulduğunu keşfetti. Hemen bir 
hamlede rafa atladı. Birkaç saniye içinde tabakların kimisin­
den yedikten ve kimisini devirdikten ve bazılarının içine de 
ayaklarını sokup çıkardıktan sonra oraya doğru gelmekte 
olan ayak patırtılarını duyunca bir anda kendini raftan 
aşağıya attı. Tahtanın altına büzülerek renginin siyahlığıyla 
karanlığa karıştı, görünmez oldu. 
İki garson gelerek yemekleri birer birer salona götürüp 
müşterilere dağıttılar. Malum ya, böyle kalabalık bir yemek 
salonuna hizmet eden garsonlar, birkaç müşteriye birden 
yemek yetiştirmek, birçoğundan emirler almakla meşgul 
olduklarından başlarını sık sık ona buna döndürmekten 
ellerindeki yemeklere dikkat etmeye pek de vakit bulamazlar. 
Salonun ortasında bulunan tıknazca bir mösyö, ısmarla­
mış olduğu piliç kızartmasını bir kere çatalla karıştırdıktan 
sonra: 
-Garson!
Garson:
-Geliyorum efendim.
19