"Kim bilir , biz bilemeyiz ki, belki İnce Memed Kırkgöz pir­
leri soyundandır da, yüzüğü ... " 
Bu sırada gözü, orada koltuğun içine büzülmüş, ellerini 
saygılıca dizinin üstüne uzatmış, Memedin parmağındaki yü­
züğe ilişti, bir süre baktı, gözleri yuvalanndan fırladı: 
"Getir , getir, getir," diye Memede buyurdu. "Getir de şu 
yüzüğe bakay ım." 
Memed saygılıca ayağa kalktı, Müftü Efendinin önüne gel­
di, yüzüklü elini ona doğru uzattı: 
"Vesüphanallah," diyen Müftü, yüzüğü incelerken şaşkın­
lığını dile getir di. "Ben gençliğimde Kırkgöz Ocağına yüz sür­
meye gittiğimde, işte bu yüzüğün tıpkısı son pirin parmağm­
daydı, hani o savaşa gidip de, Kırkiara karışarak orada kalan, 
geri dönmeyen pirdey di." 
Uzun uzun, evirdi çevirdi baktı: 
"Evet, evet, tıpkısı," dedi, eli bıraktı. "Ortasında taş, yöre­
sinde on iki yıldız ... Tıpkısı. .. " 
Memed süklüm püklüm gitti yerine oturdu, gene öyle say-
gılı, alçakgönüllü ellerini dizlerinin üstüne koydu. 
"Sen nereden buldun bu yüzüğü Memed oğlum?" 
Memed, saygıyla toparlandı: 
''Benim dedemin dedesinden kalmış. " 
"Ona nereden kalmış ." 
"Bilemiyorum ." 
"Sizin öyle büyük ocaklada bir ilişiğiniz var mı?" 
"Bizim Anavarza ovasında ocak yok ki." 
Yüzbaşı epeyden beri kızıyor, bekliyor , sabred iyor du. Orta­
lığın biraz yatışmasından faydalanarak: 
"Her zaman böyle olur," dedi. "Ben İzmirliyim, benim ço­
cukluğumda bir Çakırcalı Memed Efe vardı, bin kişiden fazla 
adam öldürmüştü. Onda da böyle bir yüzük, böyle bir gömlek 
olduğu söyleniyord u. Çünkü o bin kişiyi öldüren Çakırcalı zen­
ginleri soyuyor , fıkara obalara, köylere para dağıtıyordu tıpkı 
Köroğlu gibi. Sonunda Çakırcalıyı vurdular, ölüsünü de kasa­
banın çarşısında bir ağaca ayaklanndan çırılçıplak astılar. Son­
ra, ona kurşun geçmeyeceğine inanmış halk, onun ölüsünü al­
dı, ovaya, dört yol ağzındaki bir çınann altına gömdü. Altı ay 
175