iyi gittiği sürece... Garip işler dönüyor Olric: karışık işler.
Görünüşte olağanüstü bir durum yok. Ben Nermin’i sevi-yorum. Nermin de beni seviyor. Bu durum gün gibi aydın-lık; karanlıkta kalan yalnız o “şey”. Sessizce duruyor orada,olaylara karışmadan. Nermin, diyorsun; peki, diyor. Peki,bildiğin gibi yap. Bana dokunma da. Aslında kötü bir“şey”: duygusuz, acımasız. Benim dışımda hiçbir varlıkonu ilgilendirmiyor. Onu seviyorum, diyorsun: boyun eği-yor. Ya da öyleymiş gibi yapıyor. Sevemiyorum, diyorsun:aynı katılık. Birden ürperdi. Sevmiyorum... bunu söyleme-ye hakkım yok. Bunu söyleyemem. İşleri karıştırmış olu-rum. Söküp atmalıyım bu duyguyu içimden. Doğru da de-ğil. Anlatamadığım bir “şey” yüzünden kimseyi suçlaya-mam. İçimdeki düzenle ilgiliydi huzursuzluğum. Dışımda-ki düzenle bir ilgisi yok. Nermin’e dış düzen mi diyorsun?Susun!
Ertesi gün karısını gördüğü zaman, bu duyguların etkisi
altındaydı.
11
Anahtarıyla kapıyı açtığı sırada karısı, sabahlıkla salonsala-manjede dolaşıyordu. Koştu, T urgut’a sarıldı: “Çabuk dön-dün,” dedi. T urgut’u beklemediği bir anda görmenin sevin-cini gizlemek için, masanın ortasındaki küçük örtüyü, va-zoyu düzeltmeye başladı. “Sana kahvaltı hazırlayayım.”“Teşekkür ederim. Vagon-restoranda kahvaltı ettim.” Sonraözür dilemek ister gibi hemen ekledi; “Önemli meselelerhalletmiş işadamları olarak vagon-restoranda kahvaltı et-tik. Beni de onlardan sandılar.” Nermin, sabahlıkla dahafazla ortada görünmemek için yatak odasına giyinmeye git-ti. Beni görünce sevindi. Hiçbir şeyi farketmedi. Çünkü hiç-
324