Kimbilir belki de benim bu ba ğıran. Ist ıraptan o kadar de ğiş- 
miş ki, tan ıyamıyorum sesimi. 
Ve haykırıyorum o zaman. Üst üste ve ter içinde defalarca 
haykırıyorum. Tâ ki kar ım döşekte kalk ıp bana s ıkı sıkı sarı- 
lmcaya; ba şımı sinesine yaslad ığımda, şefkatle m ırıldanmcaya 
dek: 
"Efendi, iyi misin? Yine ay ın rüyayı mı gördün yoksa?" 
  
Gecenin ilerleyen bir vakti Kerra tekrar uykuya dal ınca, 
avluya süzüldüm. K ıpırtısızdı gece. Kuyuyu görünce ürper- 
dim ama gene de yakla ştım, varıp yanına otururdum. A ğaç- 
ların arasından esen meltemle yapraklar belli belirsiz h ışır- 
dadı. 
Böyle anlarda içimi tarifsiz bir keder basar, nedenini bile- 
mem. Oysa hayat ım aydınlık, bahtım açık, koşullarım âlâdır. 
Rabbim bana en çok k ıymet verdi ğim üç nimeti ba ğışladı: 
İlim, irfan ve ba şkalarına doğru yolu gösterme ehliyeti. 
Otuz yedi ya şına gelene dek Allah istedi ğimden fazlas ını 
verdi. Farkl ı nispetlerde nebilere, velilere, âlimlere kadar 
uzanan İlm-i Keşf-i İlahi'den nasibimce pay ald ım. Mütevef- 
fa babam elimden tuttu; zaman ın en iyi hocalar ının rahle-i 
tedrisat ından geçtim. "Okumak, çal ışmak ve ba şkalarını ay- 
dınlatmak kulun Allah'a borcudur" diyerek, şuurumu derin- 
leştirmek için çok okudum, çok çal ıştım. 
Hocam Seyyid Burhaneddin bana hep derdi ki, Hak tebli- 
ğini halka ula ştırmak ve insanlar ın doğruyu yanl ıştan ayır- 
masına yardımcı olmak gibi şerefli bir vazifeyi üstlendi ğime 
göre Allah' ın sevgili kuluymu şum. "Şükret Celaleddin, herke- 
se nasip olmaz böylesi." 
Yıllarca medresede müderrislik yapt ım, onlarca şeriat âli- 
miyle ilahiyat tart ıştım, fıkıh ve hadiste mesafeler katettim. 
Her hafta şehrin en Büyük camisinde vaaz veririm. Ders ve- 
rip yeti ştirdiğim talebe o kadar çok ki, say ısını da isimlerini 
de akılda tutamaz oldum. İnsanlar bana gelip de kelimeleri- 
min yüreklerine su serpip rehberlik etti ğini söylediklerinde, 
bilgimi ve hünerimi methettiklerinde k ıvanç duyuyorum. 
Çok şükür Allah'a ki huzurlu bir ailem, lekesiz itibar ım, ka- 
dim dostlar ım, sadık müritlerim ve benden feyz alan talebe- 
lerim var. Ömrü hayat ımda fakr-u zaruret bilmedim. 
Gerçi ilk zevcemi yitirdi ğimde dünya ba şıma yıkıldı. Ama 
Allah Kerra'dan raz ı olsun, sayesinde sevgiyi ve ne şeyi yine 
  
232 
133 
  
tattım. Her iki o ğlum da mesut bir yuvada büyüdü. Gene de 
birbirlerinden ne kadar farkl ılar, şaşırmadan edemem hâlâ. 
Sanki ayn ı toprağa yan yana ayn ı tohumdan iki tane ekilmi ş; 
aynı güneş, aynı su verilmi ş ama bir bakm ışsınız tamamen 
farklı iki nebat boyvermi ş. ikisiyle de gurur duyuyorum, t ıp- 
kı üvey kızımla gurur duydu ğum gibi. Sevgili Kimyac ık öyle 
yekta, öyle ak ıllı, öyle merhamet ve inayet dolu. Kamuda ay- 
rı mutluyum, evimin mahreminde ayr ı. Peki ama o hâlde ne- 
den anlayamad ığım, açıklayamad ığım bir bo şluk var içimde? 
Öyle bir bo şluk ki günbegün büyümekte? Fare gibi sinsice, 
sessizce, h ırslı ve haris, bu eksiklik duygusu ruhumu kemir- 
mekte. Nereye gitsem içimdeki bo şluk da benimle gelmekte. 
İnsan bu kadar tam iken gene de hâlâ eksik hissedebilir 
mi? Ya da mutluyken kederli de olabilir mi? Gündüzlerim bu 
kadar parlak, tatminkâr ve noksans ız iken, ba şarıdan başa- 
rıya mertebeden mertebeye yükselirken, nedendir her gece