ona gidenler e yardımcı oluyor. Ben, kendisiyle bunlan konu­
şurken, birden elini alnına vurdu -emeklilikten sonra kazan­
dığı bir alışkanlı k-ya seni albay zannederlerse, dedi. Hemen 
aşağı koştum; duvarın üzerine, albayımın katına çıkan merdi­
veni gösteren bir ok boyadım. Albaya gidenler bu taraf tan. Al­
bayım, siz resmi daire misiniz? Ne yapsın? Onun kapısı, mer­
diven biter bitmez insanın karşısına çıkıyor. Bu yüzden be­
nim sahanlığı ortak kullanıyoruz. Demek ki, duvardaki oku 
izlemek istemeyenler bana gelecekl er. Ben de geçenlerde yüz­
başı olmuşum, albayım. Artık daha fazla olmazsın diyorlar. 
İnsanın oturduğu yerde bu kadar olması da iyi. 
Albayıma o kadar söyledim, sahanlıktaki yazı ve ok yeter 
diye. Zaten ben geldiğimde, sadece, tümen karargahından ge­
tirdiği san levha vardı. Hayır, dinlemedi. Dairesinin kapısına 
da, kartvizitini iliştirdi. Albayım! Buyur oğlum Hikmet. Kapı­
nızda bir kart var; sizi, Albay Hüsamettin Tambay ziyaret et­
miş. Sevgiler ve saygılar sunuyor. Kartı kapıya yerleştir diği 
gün, işte böyle söyledim albayıma. Ha-ha. (Bu adamı ben az­
dırdım galiba. Yakında, karargahta olduğu gibi, yakasına da 
bir "Albay Hüsamettin" takacak -ya da göğsüne- siyah plas­
tikten ince uzun bir rozet; beyaz, büyük harllerle bir yazı: 
Alb. H.TAMBAY. Öbür yakasına da, otobüs pasosu gibi resim­
li olanlarından. Yalnız, yanında sigara içerken dikkat etmeli: 
Albayımın kimliği tutuşmas ın.) Albayım ! Bir de "Girilmez" 
yazalım mı kartvizitin altına? Tarihi inceleme leriniz sırasında 
belki rahatsız edilmek istemezsiniz. Emekli Tarih Kurumu 
üyesi. Lütfen Rahatsız Etmeyiniz. Mütemmim malumat için 
müracaat ah kat. Alt katta bir yazı: Albayımın yanınday ım. 
Siz adamı deli edersiniz. 
"Siz buyrun." 
"Hayır, önce siz buyrun." 
İkimiz birden buyuramayız, kapı dar. Ha-ha. 
"Öyleyse ben kapıda biraz nefes alapm." 
67