ve tam şu anda geçmişiyle şimdisinin birbirine paralel hareket ettiği 
ama benzer şekilde tıkanık bir yolda takılıp kaldığı hissiyle ürperdi. 
Zihni hemen kapanıverdi kendi üstüne. Hayatında bir kez daha kendisini 
düşerken seyretmeye başlamıştı ve bu düşüş sersemletici bir tempoyla 
hızlanarak yaşama arzusunu azar azar aşındırıyordu, içerideki bir 
yaradan sızan kan gibi, görünürde kesik olmadan.
Derin derin nefes alarak ve biraz da zorlanarak bakışlarını kızdan, 
köprüyü örten tül gibi sise çevirmeyi başardı. Aniden geliverdi aklına 
ve bir saniye sonra kesinkes karar verdi bu iki aradahgın tam da doğru 
yer, bu dakikanın tam da doğru dakika olduğuna ölmek için.
*
Saatler Boston'da 01:22, Marake ş'te 06:22, Madrid'de 07:22, İ stanbul'da 
08:22'yi gösterdiğinde Boğaz Köprüsü'nde trafiğe takılmış bir taksinin 
arka. kapısı esner gibi açıldı. Iggy Pop & The Stooges'la yarı transa 
geçmiş Ömer ve en sevdiği oyuncuya kırmızı kart gösteren orospu çocuğu 
hakem yüzünden çifte- transa geçmiş taksi şoförünün hiç mi hiç fark 
etmedikleri alçacık bir ses çıkardı kapı. "Klak!" gibi bir şey.            
^
İstanbul'daki o "klak!"la aynı anda, Boston'da o saatte açık bulduğu 
ilk yerin kapısını açan Alegre içini çekti. Hızlı hızlı soluduğu
341
halde sakin görünmeye çalışarak, bir eli boynunda asılı incili haçta, 
bir eli para aramak için cebinde içeri girdi ve her biri elinde bir 
içki bardağıyla gülen, sallanan, konuşan insanların arasında zikzak 
çizmeye başladı. Arkalara gittiğinde vahşi bir bakışla donakalmış, 
delici bir çift kırmızı göze bakar buldu kendini, biraz ürperdi, 
oyuncak değil ölü bir kuş olduğunu anladı, tekrar ürperdi v e midesinde-
ki ağırlıktan kurtulma ihtiyacını daha fazla bastıramayarak tuvalete 
koşturdu.
Az sonra içinde hâlâ bir miktar yiyecek kaldığından şüphelen -se de daha 
fazla kusamayacağı gerçeğini kabullenmek zorunda kaldı. Tuvaletten 
çıkıp üst kata yöneldi. Tam kapının tokmağına uzanmışken barın hemen 
önünde Piyu'yıı gördü, belli ki onu arıyordu. Neyse ki içeri bakmak 
aklına gelmemişti. Kuşkusuz Alegre'yi arayacağı yerler arasında barlar 
yoktu.
Geri çekildi ve tezgâhın önünde ayakta duran orta yaşlı bir adamın aç 
gözlerinden gözlerini kaçırarak birkaç dakika orada beklemeye karar 
verdi. Adamın yüzü neredeyse griydi ve alkolden kızarmış gözlerle dik 
dik Alegre'ye bakıyordu. Alegre'nin kanı buz gibi bütün vücudunu 
dolandı. Bu yabancı adamın karanlık sokaklarda peşinden geleceği 
korkusuyla dışarı fırlayıp, son treni yakalamak için metroya koştu. Bu 
gece la Tia Piedad'ın evine gitmek istemiyordu, Pearl Sokağı'na da 
dönemezdi ama Debra Ellen Thompson' m kapısını çalabileceğim 
hissediyordu. Soğuk rüzgârda bardan aldığı  peçetenin üzerindeki isme 
baktı. Gülen Saksağan. Bir bar için komik bir isim diye düşündü ve 
trene binerken bu ismi kimin bulduğunu merak etti.
Walnut Sokağı'mn köşesinde, yanından son sürat geçen gölgeye bakakaldı 
Abed. Bir an için gördüğünün Alegre olduğuna yemin edebilirdi. Mantığı 
bu izlenimi düzeltmekte gecikmedi. Yok hayır, gecenin bu saatinde Gülen 
Saksağan'dan çıkan Alegre olamazdı. Yavaşlayıp, az evvel neden böyle 
paniğe kapıldığını, çamaşırhaneden neden öyle kaçtığını anlamak için 
kafasını toplamaya çalıştı. Bulduğu cevap pek açık olmasa da bir dakika 
sonra geri döndü ve görünmez bir ağla sulardan çekilir gibi yavaş ama 
kararlı adımlar -
342
la çamaşırhaneye doğru ilerlemeye başladı. Safıye'ye sadakatinin muğlak 
bir biçimde sadece ortak mazilerine değil ülkelerine olan bağlılığıyla