tu. Hemen kendimi döşekten attım. Merdivene koştum. Suç 
ortağım orada burada dağınık duran elbiselerimi topladı. 
Merdivene fırlattıktan sonra üzerime kapıyı kapadı. 
Ben, sahnelerde bir dakikada beş kılığa girerek giyinme­
deki süratiyle seyircileri hayrete düşüren sanatkarların el ça­
bukluğuyla giyirimeye uğraşıyord um. Yukarıdan gelen olursa 
merdivenin alt kapısından, aşağıdan hücum eden olursa yu­
karıki taraftan kaçacaktım. Firar planım da bu kadar sadeydi. 
Cevher Hanım odada yalnız kalınca bütün cesaretini 
toplayarak dışarıya ses verdi: 
-Kimdir o? 
-Benim Hanımefendi ... 
-Aa, Hayriye sen misin? 
Bu Hayriye ismini işitince yüreğim biraz ferahladı. Çün­
kü bu bir hizmetçi adıydı. 
Hizmetçi kadın: 
-Evet, karşılığıyla adını tasdik edince Cevher Hanım da 
sesindeki korku titremeleri azalarak sordu: 
-Böyle vakitsiz niçin beni rahatsız ediyorsun Hayriye? 
-Efendim evde hırsız var. 
-Nerede? 
-Nerede olduğunu bilmiyoruz. 
-Ne taraftan girmiş? 
-Ondan da haberimiz yok. 
-O halde evde hırsız olduğunu nasıl keşfettiniz? 
-Bizim köşke girerken dışarıdan görmüşler . Koca kal-
paklı, korkunç sakallı bir haydutmuş ... Biz hizmetçiler he­
pimiz korkudan tiril tiril titriyoruz. Nereye saklandı acaba? 
Aşçıbaşı bıçağını çekti, bahçıvan belini hazırladı, Ahmet 
Ağa tabancasını doldurdu, fellim fellim köşkün içinde hırsız 
arıyorlar ... 
-Gece yarısı ne saçma sözler bunlar. .. Bize hırsız girdi­
ğini dışarıdan kim görmüş? 
-Efendim, gören adam büyük bahçede uşaklada bera­
ber hırsız arıyor. 
- Kimmiş o? 
161