du. İşte  o zaman  general,  bebeği  kollarına  alıp,  şefkatle  susturuyor 
ve Agripina  Fyodorovna  Antipova,  giderek  daha  çok  acı veren  bu 
sahneye  daha  fazla  tanık  olmamak  için  kaçarcasına  evden  ayrılıyor-
du. Tekrar  işinin  başına  döndüğünde,  içindeki  boşlukla  birlikte,  kor-
kunç  bir haksızlığa  uğradığı  hissinin  de büyüdüğünü  fark  ediyordu. 
Ve gün  geçtikçe  vücudundan  daha  çok nefret  ediyordu.  Vücudu  tek 
bir hedefe  odaklanmış;  aldığı  her lokmayı,  içtiği  her damlayı,  gör-
düğü  her güneş  ışığını,  soluduğu  her hava  zerresini  yoğurup  karış-
tırıp süte  çeviriyordu.  Oysa  süt sadece  bebeğe  yarıyordu.  O gürbüz-
leştikçe,  Agripina  Fyodorovna  Antipova  takatten  düşüyor,  hayattan 
siliniyordu. 
Her kadının  doğası  gereği  anaç,  anneliğin  ise cennetteki  ırmak-
lar kadar  duru  ve kutsal  olduğuna  hararetle  inananlar  buna  ihtimal 
bile vermek  istemeseler  de, Agripina  Fyodorovna  Antipova  doğur-
duğu  "şey"i  sevmemişti.  Kaç  zamandır  içinde  taşıdığı,  kendinden 
bir parça  saydığı  ama  neye  benzediğini,  neler  getireceğini  kestire  -
mediği  yavrusuyla  yüz  yüze  geldiğinde,  bu ufacık  ama  sonsuz  ba-
ğımlılık  abidesinden,  zamanın  geri  alınamazlığından,  sevmeye 
mecbur  oluşundan,  kendi  kendinden  kaçamayışından,  aslında  hiç-
bir yere  kaçamayışından  korktu  ve ondan  bir an evvel  ve kati  suret-
te kurtulmak  istedi.  Her  kadının  doğası  gereği  anaç,  anneliğin  ise 
cennetteki  ırmaklar  kadar  duru  ve kutsal  olduğuna  hararetle  inanan-
lar buna  ihtimal  bile  vermek  istemeseler  de, Agripina  Fyodorovna 
Antipova  bir istisna  değildi.  Yoksa  tıpkı  ulusların  olduğu  gibi,  an-
neliğin  de bir resmi  tarihi  olmazdı.  Bugünden  geriye  doğru  özenli 
bir el yazısıyla  yazılan  bir tarihçe;  yabani  otlarını  ayıklayıp,  taşla-
rını döşeye  döşeye.  Çünkü  hazırlop  gelmez  her zaman,  bazen  de 
sonradan  yeşerir  sevgi;  tedricen  serpilir,  zamanın  refakatinde,  dam-
la damla.  Etraftakilerin  ilgisi,  dokunaklı  bir an, anlık  bir sıcaklık  ve 
onlarca  şefkat  tortusu  birbirine  eklemlenip,  çalışkan  bir yelpaze  gi-
bi şekerriz  bir esintiyle  zihinden  kovalar  tüm  yakışıksız  fikirleri  ve 
meymenetsiz  hisleri.  Yelpaze  çalıştıkça,  bebeğin  kendisinden  önce, 
onunla  birlikte  adım  adım  gelişen  anaç  hâleyi  sevmeye  başlayabilir 
anne.  Ve o hâleyi  o kadar  derinden  benimser  ki, bebeği  benimser 
sonunda  ve bebeği  o kadar  çok sever  ki, onu  hep  sevdiğine,  hep  ay-
nı ölçüde  sevdiğine  inanmak  ister.  Vaktiyle  hissettiği  sev-gi-siz-lik 
46