ayında, karda kışta kıyamette bile bu çimenler hep böyle yem­
yeşil kalırdı. Tüfekleri, içinde binlerce kırmızı benekli alabalık 
yüzen gölcüğün kıyısına çatıp dinlenıneye geçtiler. 
Dinlenıneye geçmişler, Yüzbaşı oturmuş sırtını oradaki bir 
kayaya dayıyordu ki Kertiş Ali Onbaşının sesi duyuldu: 
"Yüzbaşım, Yüzbaşım, işte orada." 
Yüzbaşı başını kaldınnca karşıdaki çıplak tepenin üstünde, 
batan günün son ışıklarıyla kapkara bir elmas taş gibi ışılayan 
atı gördü: 
"Bunu vurmalıyım Asım Çavuş," diye ayağa kalktı. "Bu 
at ... " Sözünün gerisini getiremedi, bu sırada da Kertiş Ali On­
başı mavzerini ona uzattı. Tüfeği alan Yüzbaşı aşağıdaki derin 
dereye indi. Dere kıvrılarak atın durduğu tepenin tam arkasına 
iniyordu. 
Yüzbaşı, bu sefer de gez, göz, arpacık bir iyice nişan aldı, 
kurşun vızıldadı, ama gene at bir anda ortadan silin di. Yüzbaşı 
yorgun argın Üçoluklara dönmüştü ki, tepenin ardından bir at 
kişnemesi geldi, karşı kayalıklarda uzun uzun yankılandı . Yüz­
başının atı da ona bir kişnemeyle karşılık verdi. 
Karşıdan, aşağıdaki düzlükten, derenin kıyısındaki ince 
yoldan bir atlı doludizgin tozu dumana katarak geliyord u. 
"Kara İbrahim bu gelen Yüzbaşım," dedi Kertiş Onbaşı. 
"Ne bildin?" 
"Ben o kadar uzaktan bile onun gelişini bilir im. Üstelik de 
bize mühim bir haber getiriyor ." 
"Mühim," dedi Asım Çavuş. "Bizim buralarda olacağımızı 
biliyo rdu." 
"Yaman adam." 
"Çok yaman adam bu İbrahim, Yüzbaşım. Her kaya, her 
çalı, her ağaç onun gözü kulağı ." 
Yüzbaşı sustu. Onlar da susup Kara İbrahimin gelişini bek­
lediler. 
Atından gölcüğün kıyısında yere atıayan Kara İbrahim 
hemen Yüzbaşıya koşup, hazır ola geçip bir selam verdikten 
sonra: 
"Sana haberim var Yüzbaşım," dedi. "Tam dokuz kişiler. 
Ben kendim teker teker saydım onları ." 
91