KAPLUMBAĞALAR
 
380
 
 
Gelenler oturdular. Elleriyle karınlarını bastırdılar.
 
Hamdi bey hepsini teker teker süzüyordu. Birazının adını 
bilmiyordu. Ama halleri belliydi, hallerini biliyordu. îtlerinde bağl
arı 
sevmemiş, bağların sevgisini yazlarda kışlarda gönlünde taşımamış, o 
sevgiyi gün gün büyütmemiş bir tek insan yoktu. Şimdi nasıl yıkılmış, 
nasıl bitmişlerdi! Bunu ancak, böyle bir bağı elinden alınanlar anlardı. 
Başkasının anlaması zordu. Hamdi bey anl
ıyordu.
 
«Pekey... Abbas Kartal nerde?»
 
Kimse karşılık vermedi.
 
«Bağlarda mı acabola?»
 
«Bağlara gitmiyor.»
 
«Eee, ne gelmedi?»
 
«Gelmez...» dedi Battal.
 
«Hasta filan mı?»
 
«Değil, emme gelmez!»
 
«Neye?»
 
«Bilmem! Bu bağlar böyle olalı elini ayağını çekti. Bak he
rkes 
burda. Bir torunu Yeşer, bir de kendisi yok. Gelmez. Torununu 
kucağına alır, büzülür. Kaçar toplantılardan. Zevda gibi bir şey oldu...»
 
«Ben haber yollarsam da mı gelmez?»
 
«Habarı var senin geldiğinden. Gelmez ...»
 
«Pekâlâ...» dedi Hamdi bey. «Gelmeme
kle bağları geri alacak öyle 
mi?.. »
 
«Bilmem! Gelmekle biz geri alacak mıyız, onu da bilmem! 
Gecenin içinde ufacık bir ateşböceği görsek, ışık deye koşuyoruz. 
Birimiz koştu mu, hepimiz koşuyoruz! Temelli koyun gibi olduk. 
Aklımızı başımızdan şaşırdık...»
 
«(
Ö
yle olduk, tam öyle olduk...)» dedi köylüler.
 
Hamdi bey susuyordu. İçinin derinlerinden bir şeyler kabarıp 
kabarıp boğazına geliyor, orada düğümleniyordu. «Haydin, hep bir