"YA  SONRA  NE OLMUŞ?"  dedi  hücre  arkadaşım  ısrarla. 
"Sonrası  yok.  Adam,  hiçbir  zaman  hiçbir  işe yaramayacak  çöp 
yazılan  biriktirmeye  başlıyor  işte." 
Saçma  bulduğunu  söyledi.  Gocunmadım.  "Hayal  gücün  geniş!" 
demenin  şimdiye  kadar  icat edilmiş  en kaba  yoludur  bu. Haklı  ola-
bilir.  Endişelenmeye  başladığımda,  nerde  ne zaman  ne söylemem 
gerektiğini  kanştırdığımda,  insanlann  bakışlanndan  korktuğumda, 
insanların  bakışlarından  korktuğumu  belli  etmemeye  çalıştığımda, 
tanımak  istediğim  birine  kendimi  tanıtmak  istediğimde,  aslında 
kendimi  ne kadar  az tanıdığımı  bilmezden  geldiğimde,  geçmiş  ca-
nımı  yaktığında,  geleceğin  de daha  âlâ olmayacağını  kabulleneme-
diğimde,  ne bulunduğum  yerde,  ne de göründüğüm  insan  olmayı 
içime  sindirebildiğimde...  saçmalarım.  Hakikatten  ne kadar  uzaksa, 
yalandan  da o kadar  uzaktır  saçmalık.  Yalan,  hakikati  tersyüz  eder. 
Saçmalık  ise, yalanla  hakikati  ayırt  edilemeyecek  biçimde  birbirine 
lehimler.  Karışık  gibi  görünüyor  ama  aslında  çok basit.  Tek  bir çiz-
giyle  ifade  edilebilecek  kadar  basit. 
Yatay  bir çizgidir  hakikat.  Bir otel koridoru,  hastane  koğuşu  ve-
ya rehabilitasyon  merkezi  olabilir  burası,  ya da bir tren  kompartı-
manı.  Onlar  da yataydır.  Bu tür yerlerde  tüm  komşularınız  sizinle 
yatay  bir düzlem  üzerinde  yan  yana  durur.  Kök  salamazsınız  bura-
larda.  Zira  yatay,  geçiciliğin  penahıdır.  Ben  de yatay  bir çizgi  üze-
rinde  yaşıyorum  tam  tamına  66 gündür.  Uzunca  bir koridor  üzerine 
yan yana  sıralanmış  on ayrı  hücreden  yedincisinde. 
Dikey  bir çizgidir  yalan.  Bir gökdelen  olabilir  burası.  Ya da di-
key bir çizgi  boyunca,  üst üste  inşa  edilmiş  evlerden  müteşekkil,  al-
tı iki kat mezarlık  üstü  yedi  kat gökyüzü  bir apartman.  Dilediğiniz 
379