tam oraya düşmüştü. Tüfeği doğrulthı . İçinden kusmak geldi. 
Sonra indirdi başka yana sıkh . 
Kendi kendine güldü: 
"Çavuş, Çavuş!" diye bağırd ı. "İyi siperlenm emişsin. Yer­
sin kurşu nu." 
Çavuş farkına vardı. Yanına yönüne kurşun yağıyor. Yeri 
yer değil. Tam bu sırada şapkasını kurşun alıp götürüyor. 
"Ulan," diyor , "ulan bir düşersen elime ." 
M em ed: 
"Bana İnce Memed derler, Çavuş. Sen ancak ölümü geçirir-
sin eline. Çoluk çocuğun var. Çekil git Çavuş. Var git işine ." 
Çavuş: 
"Çok yazık," diyor. 
Kabzayı tutan elini bir kurşun sıyırıyor. Elinden kan sızı­
yor topr ağa. 
''Var git Çavuşum işine. Değme bize. Ölümün bizden ol­
masın. Çok düştün üstümüz e." 
Her bir tarafı kurşuna açık. Korkuyla geri çekiliyor. Düşü­
nüyor ki şapkasını alıp götüren, elini sıyıran kurşunu sıkan 
adam kendisini çoktan vurabilirdi. Bu İnce Memed de kim? De­
li Durdu onu böyle yakalamış olsaydı hali dumandı ! İnce Me­
med! Böyle bir ad arumsamı yor. Çok Memed var. Ama İnce 
Memed? 
"Ulan," diyor, "ulan, sana İnce Memedliği göster irim." Tat-
lı. 
Kurşun yağıyor. Şafağa kırmızı, yağlı kurşunlar yağıyor. 
Durdu açıklıkta dört dönüyor. Canını dişine takmış ha bire kur­
şun sallıyor. Sonra arada bir duruyor, Çavuşa küfrediyor. 
"Çavuş, Çavuş! Deli Durd uyu kaçh sanma. Seni yüzbaşı­
yın yanına donsuz göndereceğ im. iğne kadar yerini göster. 
Donsuz." 
Çavuş, candarma lar, köylüler sarmışlar dört bir yanı. Tam 
kafes ... 
Kapana kısıldıklarıru anlıyor Deli Dur du. Sürüne sürüne 
İnce Memedin yanına geliyor. Çetesi içinde en güvendiği adam 
Memeddir . Bulundukları yer kurşuna açık. Biraz yakma gele­
bilseler , çemberi daraltsalar , hepsini teker teker vurabilece kler. 
161