uzatıp sifon haznesinin üzerindeki zarflan buldu. Yere indi, zarfların 
üzerlerindeki tozu özenle üfleyip temizledi. 
"Kadife'ye bu mektupları verirken bir ş ey söylemeni istiyorum," dedi. "Çok 
düşündüm bunu. Onlan okuduğ u andan itibaren hayatta Kadife ile ilgili hiçbir 
umudum ve beklentim kalmayacaktır. Bunu Kadife'ye çok açık bir ş ekilde söylemeni 
istiyorum." 
"Senin aş kından haber aldığ ı an, hiçbir umut olmadığ ını da öğ -renecekse, neden 
onu bundan haberdar ediyorsun?" "Senin gibi hayattan ve tutkularımdan korkmuyorum ben," dedi Necip. Ka'nın kederlenmesinden endiş elendi. "Bu mektuplar benim için tek çaredir: Birisini, 
bir güzelliğ i tutkuyla sevmeden yaş ayamıyorum. Bir baş kasını mutlulukla sevmem 
lazım. Ama 
141 
¦ necip in uu önce Kadife'yi aklımdan çıkarmalıyım. Kadife'den sonra bütün tutkumu kimi sevmeye vereceğ im biliyor musun?" 
Mektupları Ka'ya verdi. 
"Kimi?" diye sordu Ka onları paltosunun cebine yerleş tirirken. 
"Allah'ı." 
"Bana gördüğ ün o manzarayı anlat." 
"Önce şu pencereyi aç! Çok kötü kokuyor burası." 
Ka paslı mandalım zorlayarak küçük hela penceresini açtı. Karanlığ ın içinde ağ ır 
ağır ve sessizce yağ an kar tanelerini bir mucizeye tanık olur gibi hayranlıkla 
seyrettiler. "Âlem ne kadar güzel!" diye fısıldadı Necip. "Sence hayatın en güzel yanı neresi?" dedi Ka. Bir sessizlik oldu. "Hepsi!" dedi Necip sır verir gibi. 
"Ama hayat bizi mutsuz etmiyor mu?" 
"Ediyor, ama o bizim kabahatimiz. Âlemin ya da onu yaratanın değ il." 
"Bana o manzarayı anlat." "Önce elini alnıma koy ve benim geleceğ imi söyle," dedi Necip. Yirmi altı dakika 
sonra birisi beyniyle birlikte parçalanacak gözlerini iyice açtı. "Çok uzun ve çok dolu yaş amak istiyorum ve biliyorum baş ımdan pek çok güzel ş ey de geçecek. 
Ama yirmi yıl sonra ne düş üneceğim, bilemiyorum ve bunu çok merak ediyorum." 
Ka sağ elinin avucunu Necip'in alnının narin derisine dayadı. "Ahh, aman 
Allahım!" Çok sıcak bir ş eye dokunmuş  gibi elini ş akacıktan çekti. "Çok hareket 
var burada." "Söyle." 
"Yirmi yıl sonra yani otuz yedi yaş ma bastığ ın o günlerde dünyadaki bütün 
kötülüklerin, yani yoksulların bu kadar yoksul ve akılsız olmalarının ve 
zenginlerin bu kadar zengin ve akıllı olmalarının, kabalığ ın, şiddetin ve 
ruhsuzluğ un, yani sende ölme isteğ i ve suçluluk duyguları uyandıran her ş eyin 
nedeninin herkesin herkes gibi düş ünmesi olduğ unu en sonunda anlamış  olacaksın," 
dedi. "Bu yüzden herkesin ahlaklı gözükerek aptallaş tığı ve öldüğ ü bu yerde, sen 
ancak kötü ve ahlaksız olarak iyi olunabileceğ ini seziyorsun. Ama bunun da 
korkunç bir sonucu olacağ ını anlıyorsun. Titreyen elimin altında hissediyorum 
çünkü bu sonucu da..." 142 
"Nedir o?" 
"Sen çok akıllısın ve bunun ne olduğ unu bugün de biliyorsun. Ve bu yüzden senin 
söylemeni istiyorum ilk." "Nedir?" "Yoksulların sefaleti ve mutsuzluğ u için çektiğ ini söylediğ in suçluluk duygusunu 
aslında bu yüzden çektiğ ini de biliyorum." 
"Hâşâ Allah'a inanmayacak mıyım?" dedi Necip. "O zaman ben ölürüm." 
"Asansörde ateist olan zavallı müdür gibi bir gecede olmayacak bu! Öyle yava ş 
olacak ki sen bile fark etmeyeceksin. Yavaş  yavaş öldüğü için, yıllardır öteki 
dünyada olduğ unu bir sabah rakıyı fazla kaçırınca fark eden adam gibi olacak." 
"Sen misin o?"