"Muhittin okuyordur!" dedi. "Şairliği ne âlemde?" 
"Birazdan gelecek! Sen yemeğe kalacaksın değil mi?" 
"Yok! Ayazpaşa'ya gideceğim. Bir akrabaya söz verdim. Belki 
tanırsın... Manisa milletvekili Muhtar Laçin!.." 
"Nen oluyordu?" 
"Vallahi, karışık. Annem rahmetli karısının üvey kardeşi mi 
oluyor, yoksa onun karısıyla benim annemin başka bir akra­
balıkları mı var, şimdi hatırlayamıyorum." 
"Her şeyi unutmuşsun sen!" dedi Refik. Alınmış, gücenmiş 
gibi söylemişti bunu. 
"Yok canım! Yalnızca bu akrabalıkları hatırlamıyorum. Yoksa 
başka bir şey unutmadım." 
"Peki, nasıl buldun her şeyi?.." 
Ömer gözlerini odanın içinde dolaştırarak: "Bu odadakiler, 
mesela, aynı!" dedi. "Fazla bir şey değişmemiş, her şey aynı işte! 
Bu ev de bütün bayramlarda olduğu gibi cıvılulı!" Gülümseyerek 
ekledi: "Daha cıvılulı. Sayınız artmış!" 
Refik bir şey hatırlamış gibi gülümsedi, sonra kızararak: "Evet, 
işte, ben evlendim!" dedi. 
"İyi ettin." 
Refik ona aldırış etmeyerek ve şikâyet ediyormuş gibi "İşte 
evlendim ben, görüyorsun karım çok güzel, birbirimizi çok 
seviyoruz, yazıhaneye gidiyorum, mühendislik yerine babamın 
yanında tüccarlık yapıyorum, aldığım kitapları okuyamıyorum. 
Evlendim, dört yılda yaptığım tek şey budur! Ama şikâyetçi 
değilim!" dedi. 
"Neden şikâyetçi olacakmışsın?" dedi Ömer. Önündeki kitaba 
gözünün ucuyla bir baktı. Sonra kalkıp kütüphaneye yerleştirdi. 
"Ben dé bunlara vakit ayıramıyorum. Eskiden biraz okuyabilirdim. 
Şimdi nasıl yapıyorlar anlayamıyorum. Benim içim kaynıyor. Ben 
bol bol yaşayacağım. Çok şeyler yapacağım." Odanın içinde aşağı 
yukarı yürüyordu. "Çok şey yapacağım işte!" 
"Kararını verdin mi? Demiryoluna mı gidiyorsun?" 
"Evet! Ya da... Aşağıda öyle dedim değil mi? Daha karar ve­
remedim. Ama vereceğim kararın da fazla önemi yok. Önemli 
olan şimdi içimde gittikçe artan çok şey yapma isteği... Bunu 
anlatabiliyor muyum? Çok şey yapmak istiyorum. Her şeyin