nın yasak olduğunu, ama insanların düş kurduğunu düşle­
mesinde herhangi bir sakınca olmayacağını söyleyerek ona 
izin vermişti. 
İhtiyar demkeş, Ademoğlu'nun gördüğü her rüyanın, kur­
duğu her düşün işte bu Mutsuz Çocuğun bir eseri olduğu­
nu söyleyip hikayesini bitirdikten sonra oradakiler, Uzun 
İhsan Efendi'nin az önce oturduğu yere ister istemez baktı­
lar. Adam, meyhaneden çıkıp gitmişti. Peşinden koşup, alay 
etmek için bütün gece onu aradılar. Ama bulamadılar. Çün­
kü tersane yakınlarındaki gemi enkazına bakmak akıll�rı­
na gelmedi. Uzun İhsan Efendi enkazın içinde dolaşıp, bu­
rayı haftalar önce terkeden çocuk çetesinin, Efrasiyab ile yi­
ğitlerinin geride bıraktığı hazineleri inceliyordu. Bu enkazı 
geceyarısı ansızın basan asesbaşı ve adamlarıyla yapılan ça­
tışmanın izleri hala silinmemişti. Toprak misketler ezilmiş, 
hacıyatmazlar patlatılmış, kaynana zırıltıları kırılmış tı. Çü­
rümüş tahta zeminde birkaç kan lekesi hala seçilebiliyor du. 
Çocukların kentte aylardır sürdürdükleri talancılık ve kap­
kaççılığın kaçınılmaz bir sonucu olan sahici silahların bütün 
eserlerini burada görmek mümkündü . Bitpazarı'ndan alınan 
eskimiş pistollerin itinayla tamir edilip ateşlenmesi, sarhoş 
yeniçerilerden çarpılan yatağanların ilk fırsatta kınlarından 
çekilmesi nedeniyle sayıları azala azala Alibaz dahil on iki­
ye inen çocukların, bir zamanlar türkülerle çınlattıkları bu 
mekan artık bomboş kalmıştı. 
Uzun İhsan Efendi bu hercümerc arasında tanıdık bir izi 
seçti. Alibaz'ın kırmızı el izleri tahta zemin boyunca bir pen­
cereye doğru ilerliyordu. Asesbaşının yaptığı baskında Y\­
ralandığı anlaşılan çocuk, her halde elinden kanlar aka aka 
yerde emekleyerek pencereye erişmiş, buradan denize atla­
yarak kaçıp gitmişti. Çünkü Efrasiyab'tı o ve sabah ezanla­
rının okunmaya başlandığ ı şu anda, muhakkak ki ORAYA 
varmak üzereydi. 
192