topumsal değişimle birlikte değişmezler. Ancak geli­
şirler. 
Elbette Türkçe, gerçekten köklü, alabildiğine in­
ce, kendine özgü güzellikleri olan, ve binlerce yıllık 
bir ge� �mişe sahip, oturmuş bir dildir. Yoksa, övünç 
duyduğumuz bir Yunus Emre'ye, bir Karacaoğlan 'a, 
bir Pir Sultan Abdal 'a, giderek bir Nazım Hikmet'e na­
sıl sahip olabilirdik? Geçmişi belki çok kısa, ama ol­
sun, bugünkü düz yazı edebiyatımızı yadsıyabilir mi­
yiz? Düşünsenize, bu dil bir Sabahattin Ali'yi, bir 
Sait Faik'i, bir Memduh Şevket Esendal 'ı, bir Orhan 
Kemal'i, bir Yaşal Kemal'i, bir Kemal Tahir'i yarat­
mış 
Ancak, şunu da belirtmeliyim ki, toplumsal değiş­
meler, dili de kaçınılmaz olarak etkileri altına almak­
tadırlar. Am a, onların topyekün değişmesine değil, ge­
lişmesine çalışmakta, gelişmesini zorunlu kılmaktadır­
lar. Toplumumu zun , son yirmi otuz yıldır, gerçekten 
son derE· .::e hızlı bir değişim sürecini yaşamakta oldu­
ğu da elbette yadsınamaz. Dolayısıyla da, göçebelik­
ten yerleşikliğe geçmekte olan toplumumuzla birlikte, 
dilimiz de bir gelişme sarsıntısını yaşamaktadır. Karl 
Mc.rx, bir yazısında «Sarsıntılar devri hakkı nda. bu 
devrin bilincine bakılarak (veya bilinciyle) hüküm ve­
rilemez» der. Galiba, dilimizin de oturmuş bir dil olup 
olmadığı konusunda kuşkuya düşebilmek. olaya kendi 
bili n.::iyle, eski mantığıyla bakmak anlamında ... 
Yani bence, sorun, dilimizin genel yapısı, bütünlü­
ğü, sözcük dağarc ığı filan gibi noktalarda yatm8mak­
ta, tam karşıtı soruna yaklaşma mantığında, bilincin­
de bul unmakt adır. Elbette toplumsal değüımelerin ya­
rattığı gercksinim ler, dili de zorlamcık tadır. Dilin zen­
ginleşmesi anlamındaki gelişmesi , elbette zorunludu r. 
Ne ki, çeviri kültürünü öz kültürümüz sanıp, dilimizin 
126