"Adetidir ," dedi Hasan. 
Ali: 
"Bekir gider haber verir eve." 
Hasan: 
"Anam bükülmüş beliylen ... " 
Ali: 
"Dizlerine çöke çöke ... " 
"Hasan: 
"Düşer yola, gelir beni karşılamaya ." 
Ali: 
"Ya çocuk?" dedi. 
Hasan: 
"Gel azıcık şuraya oturalım," diye önerdi. 
Oturdular. Hasan, küçücük, zayıf, kuruyup kavrulmuş bir 
adamdı. Kocaman dişleri dudaklarının arasından gözüküyor­
du. Kirpikleri bir hoş, tozlanmış gibi aktı. Mavi, pamuklu bir 
kumaştan şalvar giymişti. Şalvar daha yepye niydi. Fabrika ko­
kuyord u. Kasketi de yeniyd i. Başmda eğreti duruyor du. Kırmı­
zı çiçekli mintanı ona tam yakışmıştı . Bir de ökçeleri basık Ada­
na ayakkabısı almıştı ya, yolda giytneye kıyamıyord u. Giydiği 
ham gönden çanktı. Kalın, köyden götürüp de eskitemediği ço­
rabın üstüne giymişti. Çorap nakışlıy dı. 
"Amma da yorulduk," dedi. 
Ali: 
"Yorulduk amma ... " dedi. 
Hasan: 
"Kalk," dedi. "Bu kadar dinlenmek yeter yolcu adama ... 
Atalar ne demiş ... " 
Ali: 
"Yolcu yolunda gerek." 
Hasan: 
"Köye gireriz kardaş. Benim oğlan şimdi altısındadır. Ben 
köyden aynlırken yaşı ikiydi. Şimdi ..." 
Ali: 
"Şimdi alhsmdadır." 
Hasan: 
"Beni anamla birlikte çocuk da karşılar." 
199