"Pencereden baba." 
"Var kapaat! .. " 
Kapı açıktı. Hacı kapıyı kapattı, geri açtı. 
Koca Halil: Yer Demir Gök Bakır 321 
"Sağ ol ama, sümüklü Hacı, Koca Halili kandırma. Varıp da kapatıp açtığın 
kapıyı bir iyice kapat." Sonra delicesine , avazı çıktığı kadar bağırdı: "Geliyorla­
aar! .. Sen imdat eyle koca Muhammet. Tatlı canım sana emanet koca Allahım. 
Beni şefaatinden esirgem e, çölün çiçeği. Tüm günahlarımı bağışla. Ben sana de­
medim mi7" Ben sana demedim mi derken, sesi sevinç içindeydi "Ben sana, ben 
sana demedim mi, bu köylü beni parça parça eder. Kapat kapıyı. Kapaat! Sür­
mele kapıyı. Arkasına taşları yığ. Duymuyor musun ayak seslerini? Belki bin kişi 
geliyor. Duymuyor musun? Çoluk çocuk, genç yaşlı, atıyla itiyle tüm köylü be­
ni parçalamaya geliyor. Geliyorlar ha ... Yetiş, yetiş imdadıma koca Muhammet. 
Bozatlı Hızır baba, o yetişmezse sen yetiş." Birden sesi kesildi. Yorganı başına 
çekti. "Oouuuuvvv !" yapıyordu boyuna. 
Derken, Hacı, sesler, çığlıklar, gülmeler duydu. Eve doğru bir kalabalığın gel-
diği belliydi. 
Az sonra kapıyı vurmaya başladılar. Fatma: 
"Kapıyı aç Hacı," dedi. 
Koca Halil ambardan bağırdı: 
"Açma, açma, kurban olam Hacı. Oğul değil misin canım7 Bak babanı öldü­
recekler. Açma Hacı. O avradın olacak orospu getirdi başıma bu işi, açma. Baban 
sana kurban Hacı, açma. Kul olam sana, açma. Bu yıl Çukurovaya inersem, sana 
beş adam kadar pamuk toplarım. Hiç cıgara da içmem. Açma Hacı." 
Hacı kapıya gitti: 
"Ne istiyorsun Fatma, neden açayım kapıyı? Bu kalabalık ne?" 
Fatma usulca: 
"Aç hele aç sen," dedi. 
Koca Halil ambardan fırladı: 
"Açma oğul," dedi, ama o zamana kadar Hacı kapıyı açmıştı. Koca Halil koca­
man bir kalabalığın karşısında, bol ışığın ortasında bir an kalakaldı. Birkaç kere 
gözlerini kirpiştirdi, sonra toparlanıp, hoop diye arnbarın içine atladı, yatağa gir­
di, yorganı başına çekti, bir topak oldu. 
Arkasından koskocaman bir kalabalığ ın köyü çınlatan kahkahası koptu. Koca 
Halil buna bir iyice şaşırdı. 
"Etmeyin, etmeyin, kıymayın tatlıca canıma komşular. Bu yıl sizi pamuğa geç 
götürmem. Bu seferlik bağışlayın beni," diyordu ki, kendine geldi. Ne oluyordu? 
Kalabalıktan alaylı, kahkahalarla kanşık sözler geliyor, her biri Koca Halilin 
göğsüne hançer gibi saplanıyordu.