O kadar yalvarmış yakarmışlardı da o zaman niçin getireme­
mişlerdi?
Koca Osman:
"Bunun, bu şahinin de, bu boz kuşun da adında bir kera­
met var. Hem de büyük bir keramet," diyordu.
Ferhat Hocaysa alttan alta gülümsüyor, Koca Osman, öte­
kiler ne söylerse hiç karşı koymuyor başıyla onaylıyordu. Bu 
gelenlerin atları da vardı.
Gelenler o gece uyumadılar, köylülerin de bir bölüğünü 
birlikte uyutmadılar. Merakla onu soruyorlar, bıkıp usanmadan 
onun hakkında ne söylerlerse dinliyorlardı. Aynı hikayeyi belki 
beş altı adamdan duyuyorlar, gene de hikayeyi dinlemiyorlar 
yutuyorlardı.
"Nasıl, nasıl bir adam?"
"Gözleri, elleri ayaklan?"
"Saçları nasü, kaşı kirpiği?"
"Sesi nasıl, nasıl konuşuyor?"
"Boyu poşu?"
Köylüler onun ne boyunu poşunu, ne konuşmasmı, hiçbir 
şeyini söylemiyor, "Yiğit, şahin, alıcı kuş gibi, kurşun geçmez 
ona, yıldırım çiçeği var onda. Muskasınm içinde..." diyor geçiş­
tiriyorlardı.
Daha çok kadınlar, daha da çok genç kızlar durmadan 
onun boyu poşu, gözü kaşı üstüne sordular da, onu görenler­
den doğru dürüst bir karşılık alamadılar. Kimsenin dili varıp 
da: "Onu görseniz, bir çocuk kadar küçücük, yüzü de yalnız 
kocaman bir çift göz," diyemiyordu. "Elleri de küçücük," diye- 
miyordu. Oysa Memedin elleri küçücük değüdi. Omuzlan da 
dar değildi. Ama onlara Memedin her şeyi küçücük geliyordu.
Sesi için de, konuşması için de bir şey söyleyemiyorlardı. 
Sesini, konuşmasım hiç duymamışlardı ki... Yalnız Kamer Ana 
duruyor: "O, adamın hası," diyor, ağız dolusu, mutlu gülüyor­
du. Gülüyor, yanında duran tepeden tırnağa sevda kesilmiş 
Seyrana bir göz atıyordu.
Birkaç gün içinde köy eski haline geldi. Sanki bu köyün ya­
rısı göçüp de yıllarca Sançamın kepirinde yaşamamıştı. Sanki 
hiç kimse hiçbir zaman bu köyden ayrılmamıştı.
380