lirsiz sıvı toz ve kremler diş fırçasını takip ederdi. Ancak ne 
hikmetse ilk gelen en son giden olurdu. Her n edense kız arkadaşlar 
ayrıldıklarında diş fırçalarım asla almazlardı. Bu yüzden de 
ilişkilerin başladıklarım anlamak kolay ama bittiklerini kavramak daha 
zordu. Kozmetiklerini yanlarına alır, diş fırçalarını bırakırlardı. 
Abed banyoyu Ömer'le paylaşmaktan nefret ediyordu. Yine de duruma 
katlanabilirdi, tabii eğer diş -fırçasmın -ardındaki -yüzle-karşılaşma 
safhası olmasa. Ama artık bundan kurtuluş olmadığını biliyordu.
"Selam ben Lynn!" dedi mutfaktaki kız gülerek. Ayağında yırtık bir kot 
vardı, alt dudağında bir piercing.
"Merhaba Lynn," dedi Abed zoraki gülümseyerek. Ba şına gelecekleri bu 
kadar iyi bilmese daha içten gülebilirdi kuşkusuz. "Sen de... Halid 
olmalısın!?"
Hadi bakalım, yine aynı şey! Belli ki Ömer, kız arkadaşlarını ya da kız 
arkadaşı olması muhtemel olanları eve getirmeden önce onlara ev 
arkadaşlanndan bahsetmeyi alışkanlık haline getirmişti. Her ne 
anlatıyorsa, kızlar eve gelip de Abed'le karşılaştıklarında, anlaşılmaz 
bir sebepten ötürü başta adı olmak üzere onun hakkında sahip oldukları 
şüpheli bilgileri ifşa etmekten kendilerini alamıyor -lardı. Adını doğru 
hatırlasalar ya da hatırlayamadıklarında hiç olmazsa sorma zahmetine 
girseler bu kadar kötü olmayacaktı netice. Ama sormak yerine tahminde 
bulunmayı tercih ediyorlardı. Bir atış yapmayı. Rasgele bir atış. Sırf 
akıllarına esen ismin tortusu kulaklarına zaten orijinali kadar yabancı 
geldiği için serbestçe uydurma hakkını kendilerinde buluyorlardı.
"Doğrusu Abed," diye düzeltti, talimli bir nezaketle ve harfleri tek 
tek saydı.
Bu kız arkadaşları silsilesinde en beteri ilkiydi. Şu MİT öğrencisi 
sağlık-düşkünü, uzun boylu, esmer kız. Onun gibi toksik -madde-siz bir 
kızın nasıl olup da sigaracı, içkici, kimbilirdahaneci Ömer'le 
anlaşabildiği Abed'in çözmeyi basara nadığı bir bilmeceydi. Uzun 
sürmemes ine şaşırmamıştı. Gerçi Ömer'le kimsenin ilişkisi uzun 
sürmüyordu ya neyse. O kızla karşılaşmak sonradan gelenlerle kar -
119
5.ıa$maft.uuı uaım sarsıcı oımuştu Abed için. Muhtemelen zamanla durumu 
kanıksadığı, evde tanımadığı kızlarla burun buruna gelmeye,  banyoda 
başka başka diş fırçaları görmeye alıştığı için. Ama ilk başta Tracey 
onu gafil avlamıştı. O sabah Abed mutfakta sükûnetle nane çayının 
kaynamasını beklerken, bu kız nefes nefese içeri dalıp "Merhaba! Ben 
Tracey..." diye bağırmıştı kesik kesik. Koşudan filan dönmüş gibi bir 
hali vardı. "Sen de... Law -ren-ce olmalısın?!"
Abed, suratı hayretten çarpılmış vaziyette bakakalmıştı ona, çaydanlık 
ötmeye başlamasa daha epeyce öyle duracaktı. Bir yerlerde bir 
karışıklık olduğu besbelliydi ama kızın daha nel eri birbirine 
karıştırdığını merak etmişti. İnsan beyninin haritalanmamış kıyıları 
ona bir oyun oynayıp, gördüğü bir Arap'ı Arabistanlı Lawrence'^ 
iliştirmesine mi neden olmuştu? Abed'in bunca zaman sonra dahi 
bulabildiği yegâne akla yatkın açıklama buydu.
Diğer kızların hiçbiri bu kadar uçmamıştı ismini kafadan atarken. 
Doğrusu Tracey'le kıyaslandığında diğerleri bayağı yaklaşmış sayılırdı. 
Abed'in onlarla bir alıp veremediği yoktu aslında. Hatta başka bir 
yerde, bunun dışında bir bağlamda karşılaşsalar içlerinden bazılarıyla 
iyi arkadaş bile olabilirdi. Ancak bu özel koşullarda, iki tarafın da 
ilgisi asılsız, hatta sahte olmak durumundaydı. Çünkü ne Abed'le Piyu, 
ne de kız arkadaşlar gerçekten, içtenlikle konuşuyorlardı; sadece rutin 
bir nezaketin ya da na zik bir rutinin şurupsu kelimelerini 
kullanıyorlardı. İlk başta bütün kız arkadaşlar Abed, Piyu ve hatta 
Arroz'u sadece yeni erkek arkadaşları dolayı -mıyla, yani onun fazladan