di. Pişirme fırınını da ustaya bir güzel tarif etmişti; pazarlık 
konusunda da son derece akıllı davranmıştı. Dul kadın şimdi, 
öğrenci arkadaşının getirdiği kitapları okuyordu. Bir ansiklo­
pedinin sekizinci ve ikinci ciltleri arasında duran kalın bir 
'Felsefeye Giriş' kitabı çıkarıp Sevgi'ye uzattı. Bu kültürlü ka­
dının karşısında Sevgi'nin tutukluğu artmıştı: Konulara yakı­
şan ağır kelimeleri bulup söylemenin güçlüğü içindeydi. Bu 
marifetli kadının yanında kendini küçük bir böcek gibi görü­
yordu. Nursel Hanını, yalnızlıktan ve ümitsizlikten kurtulmak 
için çalışmak, insanlık sevgisini eserlere dökmek gerektiğini 
anlatıyordu. Kaybedilenlerin acısı ancak böyle hafifüyordu; 
kocası yukarıda, kendisi burada mutlu bir düzeni sürdürmek, 
bilimin ve sanatın yüksek heyecanlarım duymakla görevliydi. 
Sevgi, çekinerek, "Ben ne yapabilir im?" diye sordu. "Liseyi 
çok zor bitirdim doğrusu. Ben hiçbir şey beceremem." Dul 
kadın, heyecanla itiraz etti: "Sen bilemezsin bunu. lnsan ken­
dini anlayamaz böyle işlerde. Önce, Faruk bir görsün seni." 
Daha önce hiç resim yapmış mıydı? Yapmamıştı. Zarar yok­
tu; Faruk onun istidadını hemen keşfederdi. "Sonra da Bas­
ri'ye gideriz." Çünkü müzik de 'yapmalıy dı'. Sevgi, ne yazık, 
sadece ilkokula giderken bir yıl kadar piyano dersi almıştı. 
"Ne yazık olur mu?" diye atıldı Nursel Hanım. "Mükem­
mel!" Sevgi hakkında karar verecek insanların adlarını saydı 
uzun uzun. Sevgi, bu bilim ve sanat ordusundan ürker gibi 
oldu. Bu kalabalık kurulun karşısına nasıl çıkacaktı? Sözlü 
imtihanları hiç sevmezdi. "Ben korkarım," dedi. "Böyle üstün 
insanların yanında tutulur kalırım." Kimbilir onlar, ne esaslı 
istidatlara alışmışlardı? Sevgi onlara ne sunabilirdi ki? 
"Saçma," dedi dul kadın ve elinden tuttuğu gibi onu yatak 
odasına götürdü. Kapının arkasına sıkışmış olan piyanonun 
başına oturttu Sevgi'yi. 'Biraz müzik yaptılar.' Sevgi, heyecan­
dan, hiçbir şey görmüyordu; ellerinin önünde bir siyah-be­
yazlık dolaşıyordu sadece. Nursel Hanım, iri gövdesine oran-
223