"Biliyorum, yalan dır." 
"İnsan, tanıdığını sandığı insanı kendisine benzeterek ta-
nır." 
"Doğrudur, benzeterek ." 
"Bir insan ne kadar sana benzerse, o kadar da benzemez . 
Hiçbir insanın bir başka benzeri yoktur ." 
"Yoktur," diye düşündü Murtaza Ağa, "olamaz da ... " 
"Öyleyse beni öğrenmeye çalışmaktan vazgeç." 
Murtaza Ağa güldü : 
"Al işte vazgeçtim gitti," diye sağ kolunu sa vur du. "Vaz­
geçtim ama, seni kimsin, nesin diye de bir merak ediyorum ki... 
Ben senin gibi bir adamı hiç görmedim. Şu dünyada senin gibi 
bir adam yok." 
"Var," dedi Topal Ali, "hem de çok. Bir hüner bir kişide 
varsa her insanda da var demektir. Yeter ki merak et, yürekten 
merak et, insanoğlunun elinden hiçbir şeyin kurtuluşu yokt ur." 
"Ben şimdi yürekten isteseydim senin gibi bir izci olabilir 
miydim?" 
"Olurdun, candan yürekten sarılınca, merak edince olur­
dun." 
"Sen neden bu işe merak sardın da, bütün ömrünü şu izci­
liğe verdin de başka bir şeye vermedin, şu izcilik, bu kadar bir 
hüner ya, ne işe yanyor, yarayacakh ya da ... Hiç düşündün 
mü? Bu işe başlarken, izciliği yani, yeni öğrenirken, bu hünerin 
hiçbir işe yarayıp yaramayacağını hiç düşündün mü?" 
"O zaman hiç düşünmemiştim. Şimdilerde, yaş kemale 
erince düşünmeye başladım ." 
"Ne düşünüyorsun, neye yaradı şu senin hiç kimsede ol­
mayan ince hünerin?" 
"Çok düşündüm, uzun bir süredir buna bir cevap bulama-
dım." 
"Sonra?" 
"Sonra birden aklıma geldi ... " 
"O gelen ne?" 
''Yaşamak ne işe yanyor diye sordum kendi kendime . Ya­
şamak ne işe yanyor, söylesene Murtaza Ağam?" 
Murtaza Ağa sustu bir süre, gene gözlerini gözlerinin içine 
74