kullanaca ğımız yer buras ı değil, ayrıca bize yak ışmıyor da... 
Hüsrev Bey, çok e ğlendiğini fark ettirmemeye çal ışarak tabancas ını beline 
soktu. Bunun için, Yakup Cemil'in oturmas ını bile beklemedi. Yakup Cemil, 
196 
bir süre daha elleri tabancalar ının üstünde ayakta durduktan sonra yerine 
oturdu. 
Hakkı Bey, 
— Rakı getirin! diye ba ğırdı. 
Gene, daha o ba ğırır bağırmaz kap ı açıldı, elinde içki sürahisiyle kap ıdaki 
adam içeri girdi. Hüsrev Bey, adam ın o kadar süratli nas ıl davrand ığını bir 
türlü anlayam ıyordu. 
Adam herkese rak ı dağıttı. Herkes küçük kadehteki rak ıları birer diki şte 
bitirdi. Hüsrev Bey, Mümtaz Beyle İhsan Beyin bak ıştıklarını fark etti. O 
ikisinin, Yakup Cemil'den de, kendisinden de ho şlanmadıklarını anladı. Bir 
olay çıkarsa, ikisini de vuracaklard ı. Hakkı Bey'in kimden yana oldu ğunu 
ise hâlâ anlamam ıştı. 
Yakup Cemil Bey ise, deli bak ışlarla odadakilerin yüzüne bak ıyor, elindeki 
sigaradan arka arkaya nefesler çekiyordu, deminki olay ı içine sindirmedi ği 
belliydi, o güne kadar böyle bir olayla kar şılaşmamıştı, daima tabancay ı 
ilk çeken, daima kar şısındakini korkutan, daima kar şısındakini öldüren 
kendisi olmu ş, yaptıklarından dolay ı da hiç cezaland ırılmamış, aksine 
Teşkilât'ın asker kanad ından hep övgü alm ış, genç subaylar kendisine hayran 
olmuş, onu taklit etmeye çal ışmış, yaptıkları cepheden cepheye efsaneler 
halinde anlat ılmıştı, şimdi Bağdat'tan ç ıkıp gelen genç bir adam ın 
kendisini tehdit etmesini hazmedemiyordu. 
Hakkı Bey, her an yeni bir olay ç ıkabilece ğini, Yakup Cemil'in birden 
silâhına sarılabilece ğini düşündü. Yakup Cemil'in, tabur kumandanl ığı 
sırasında bir eri hiç sorup soru şturmadan nas ıl çekip vurdu ğunu gözleriyle 
görmüştü, adam vurmak konusunda hiç dü şünmeden harekete geçti ğini 
biliyordu. Yeni 
197 
bir tats ızlığa meydan vermemek için sakin olmaya çal ışan bir sesle konu ştu: 
—  Artık geç oldu, biz de yorgunuz, arzu ederseniz odalar ınızı göstersinler 
yatalım, yarın sabah sakin kafayla meseleyi daha iyi de ğerlendiririz. 
Mümtaz Bey de, Hüsrev Bey geldi ğinden beri ilk kez konu şarak bu teklifi 
onayladı: 
— İyi olur birader, geç oldu, yatal ım. Hakkı Bey, Yakup Cemil Beye döndü: 
—  Buyrun Yakup Cemil Bey, size odan ızı göstereyim. 
Yakup Cemil Bey, kimseye iyi geceler demeden ç ıktı odadan. Onlar ç ıktıktan 
sonra, üçü birer sigara yakarak sessizce içtiler. 
Hüsrev Bey, içlerinden hangisinin bu gece olanlar ı gidip Te şkilât'ın 
yöneticilerine rapor edece ğini merak etti. Yakup Cemil olmayacakt ı rapor 
eden. O, yaln ızca Hüsrev Beyi öldürece ğini söyleyip, orada burada gevezelik 
ederek dola şacaktı. Kendisi de rapor etmeyecekti, hiçbir zaman hiçbir olay ı 
rapor etmemi şti zaten, bu onun i şi değildi, o "icraatla" ilgiliydi. 
Hakkı Bey rapor edecekti herhalde. Belki de üçü birden ayr ı ayrı raporlar 
vereceklerdi. O raporlar ın sonunda bir karar al ınacaktı bir yerlerde. 
Hüsrev Bey, o karar ın pek de kendi lehinde bir şey olmayaca ğını seziyordu. 
Hemen harekete geçmeseler bile uzun vadede Hüsrev Beye pek güvenle 
bakmayacaklar, onun bu davran ışını affetmeyeceklerdi. 
Bundan sonra hiç kimseye güvenemeyece ğini biliyordu art ık. Ama, bu bir 
değişiklik yaratm ıyordu, çünkü zaten hiç kimseye güvenmemi şti. Yaln ızca