AGRIPINA  FYODOROVNA  ANTIPOVA  1920  sonbaharında,  bulundu-
ğu yük  gemisinin  güvertesinden  İstanbul'u  ilk kez gördüğünde,  kar-
nında  küçük,  sırtında  büyük  bir şişkinlik  vardı  ve çok  açtı.  Kırım' 
dan yola  çıktıklarından  beri  üç gündür  birlikte  ayakta  seyahat  etti-
ği insan  kalabalığının  içinde,  kocasının  da yardımıyla  kendine  zar 
zor yer açarak,  korkuluklara  yapıştı  ve kendilerini  bekleyen  şehrin 
neye  benzediğini  görmeye  çalıştı.  Daha  küçük  bir kızken  bile,  renk-
lerle oynamayı  her şeyden  çok  severdi.  Gittiği  herhangi  bir yerde 
kendini  evinde  hissedebilmesi  için,  öncelikle  oranın  rengini  göre-
bilmesi  gerekirdi.  Grosny'de  dünyaya  geldiği,  çocukluğunu  geçir-
diği malikâne  şarap  kırmızısı,  ailecek  her Pazar  ayine  gittikleri  ki-
lise de parşömen  sansıydı  mesela.  Yortu  zamanlarında  kalmaya  do-
yamadığı  Kislovtsk'taki  villa,  çiğle  yıkanmış  parlak  yeşil;  evlendik-
ten sonra  kocasıyla  yaşadığı  ev ise kış güneşi  turuncusuydu  zihnin-
de. Sadece  mekânların  değil,  insanlann,  hayvanların,  hatta  anların 
bile kendilerine  has bir renkleri  olduğuna  ve gözlerini  camlaştıra-
rak pürdikkat  baktığı  takdirde  bunu  görebileceğine  inanırdı.  Gene 
öyle yaptı.  Gözleri  sulanıp,  gördüğü  görüntü  bulanıklaşıncaya  ka-
dar, kirpiklerini  bir kez olsun  kırpmadan,  gözbebeklerini  hiç oynat-
madan,  önce  derin  bir merakla,  derken  bir sonuç  alamamanın  hır-
çınhğıyla,  dakikalar  boyunca  baktı  karşısındaki  şehrin  siluetine. 
Oysa  o sabah  yoğun  bir sis vardı  İstanbul'da.  Ve tüm  İstanbullula-
rın gayet  iyi bildiği  üzere,  şehrin  renginin  ne olduğunu  kendisi  bile 
unuturdu  sisli  günlerde.  Fakat  Agripina  Fyodorovna  Antipova,  doğ-
duğu  günden  beri  el üstünde  tutulmuş,  kıymet  görmeye  alışmış  ve 
ne zaman  bir isteği  yerine  getirilmese,  bunun  karşısındakinden  kay-
naklanan  bir kusur  olduğuna  inandırılmıştı.  Bu yüzden  İstanbul'un, 
perde  perde  sis ardına  çekilmekteki  ısrarını,  kasıtlı  bir husumet, 
kendisine  yöneltilmiş  bir hakaret  gibi  algıladı.  Gene  de bir şans  ver-
mek istedi  ona,  çünkü  bağışlamanın  yüceliğine  inanırdı.  Küçük,  gü-
37