vuruyorsunuz? İçerde gizli bir iş mi görüyorlar? “Affedersi-
niz, Süleyman Kargı’yla görüşebilir miyim?” Genç ve yor-gun memur anlamaz gözlerle suratına baktı. Dokuzundakocamış. “Kim? Ne istiyorsunuz?” İsmi tekrar etti. “Yok be-yim burada böyle biri.” Yandaki masada oturan memur atıl-dı: “Kim dediniz?” “Süleyman Kargı.” “Eski kadrodan ol-masın. İki yıl önce bu şubenin elemanları değişti de.” Tur-gut, yeni ihtimallerin yorgunluğunu duydu içinde. “Bilmi-yorum,” dedi. “İki yıldır buraya Süleyman diye biri gelme-di. Yalnız, yazı işlerinde Süleyman diye bir memur var amaonun da soyadı Yurttut. O olmasın sakın?” Nasıl olur? İs-teksiz bir sesle: “Hayır, değil,” dedi. “Öyleyse yok.” İşte oda başını çevirdi. İnsanı ortada bırakırlar. Memur onu he-men unutmuştu; karşısındaki taşeron kılıklı adamı paylı-yordu: “Sen daha demirlerin hepsini koymamışsın ki beto-nu dökeyim diye sızlanıp duruyorsun. İki gün evvel benuğradım şantiyeye. Sen yoktun.” “Beyefendi, taksi tuttum;kapıda bekliyor. Beş dakikada gider geliriz vallahi.” Bizimdert ortakları. “Ben bilmez miyim bu saatte trafiği? Bu sı-cakta gidemem şimdi. Sabah erken gelseydin.” Turgut, yaşlısuratlı genç adama: “Acaba, eski kadrodakileri tanıyan birivar mı dairede?” diye soracak oldu. “Bilmem.” Önüne eğil-di, Toprakspor Altındağ’a bir sıfır koydu. Yazı işlerine git-meli. Evrak memurları buranın eskisidir. Onlar belki bilir-ler. Patronun işine koşarım olmazsa. Adam, öğleden sonragel dedi ama belli olmaz. “Bir kat aşağı inin. Girişin hemenyanında.”
“Süleyman Kargı? Süleyman Kargı? Bilmeliyim muhak-
kak. Dört beş sene önce mi dediniz? Hangi dört beş sene be-yefendi iki ay sonra tam on yedi sene bitiyor. Teknisyen de-diniz. Sizin yanınızda mı çalışmıştı?” “Hayır çalışmadı. Özelbir iş için arıyorum.” “Evet! Teknisyen demiştiniz. O za-manki tabiriyle fen memuru.” Selim Işık çalışırken bu daire-
103