Siyah havyar
İstanbul, 2016
Ana yemek mantarlı risotto ile fırında safranlı kuzuydu. 
Kenarlan ızgara sebzelerle süslenmiş, büyük gümüş tabak­
lar üstünde servis edildi. Üniformalı garsonlann fiyakalı bir 
şekilde gelip, dumanı tüten et öbeklerinin üstündeki kapak­
lan kaldınşlannda öyle teatral bir hava vardı ki, misafirler­
den bazılan alkışlama gereği duydular. Leziz yiyecekler ve 
şaraplarla keyiflenen konuklar giderek daha gürültücü ve 
daha cüretkâr oldular.
“Dürüst olmak gerekirse, demokrasiye inanmıyorum” de­
di, şehrin dört bir yanındaki projelerden kallavi kârlar el­
de eden bir mimar. “Batılılar demokrasinin tek seçenek ol­
duğunu vaaz edip duruyorlar; yalancılar! Singapur'a bakın, 
tam bir başan hikâyesi. Demokrasi olmadan da olabiliyor­
muş pekâlâ. Çin. Rusya. Keza. Hız çağında yaşıyoruz. Yıldı- 
nm  hızıyla karar almak gerek. Avrupa boş tartışmalarla va­
kit kaybederken Singapur almış başını gidiyor. Neden? Çün­
kü odaklanmışlar. Demokrasi gereksiz zaman kaybı. Para 
kaybı.”
“Bravo sevgilim” dedi, yakında mimarla evleneceğe benze­
yen bir iç mimar. “Hep söylerim, bizim buralara demokrasi 
fazla. Kabul edelim Batı’da bile başa bela aslmda, ama bura­
lara hiç uymuyor!”
işadamının kansı da hemfikirdi. “Düşünün, oğlum hukuk- 
işletme çift dal yapıyor. Kocamın binlerce çalışanı var. Ama