tam üstünde bir ulu çınar vardı. Ben de gördüm gözümle ... Bir 
gün bir yağmur yağıyord u. Kara, kapkara bir yağmur ... Birden 
bir top yeşil ışık patladı gökyüzünde. Yeşil ışık çınarın üstüne 
ağdı. Vardık baktık, çmar yok yerinde ... Çmar kül olmuş ... Ali­
mallah gözümle gördüm. Kül olmuş. Yurdu yuvası bellisiz şim­
di çınarın ... " 
Ali: 
"Tam üç yıl, üç koca yıl anam dinim ağladı Çukuro vada," 
dedi. "Amma sonunda kazandım kardaş." 
Ali yol boyunca, belki yüz kere, aynı cümle, aynı sözcük­
lerle Çukurovayı, Çukurovada binbir sıkınh çekerek kazandığı 
parayı, kazandığı parayla ne yapacağını anlatmışh . Yolda ko­
nuşacakları bitiyor, bir süre konuşmadan yürüyorlar, biraz ön­
ce anlattıklarını yeniden anlatmaya başlıyorlard ı. Hasan da kö­
yünü, çocuğunu, kül olan çınan, Çukurovayı, Çukur ovadaki 
ağasını durma dan durmadan yinelemişti. 
Ali sözünü sürdür dü: 
"Paranın iki yüzünü kayınbabaya verip kızı eve getirece­
ğim. Ötekine de bir çift öküz alacağ ım. Anama da içi pamuklu 
bir hırka yaph racağım. Üşür fıkaracık. Evin de üstünü açıp ye­
niden döşeyeceğim. Şu bizim ev yok mu, yağmurlar bir başla­
maya görsün. Çok akar gavuroğlu gavur ... " 
"Evi, yap kardaş yap! Ev akması kötü bir şey. Dayanıl-
maz." 
Ali: 
"Öldüm Çukuro vada. Yandım. Adamı kebap ediyor. Gavu­
run yurdu. Bir daha mı, tövbe ! Sıtması karnım da. Bu kış işim 
iş!" 
Hasan: 
"Sıtma bende de var," dedi. 
Ali: 
"Çukurovanın kahrını, eve bir avratla, bir çift öküz soka­
yım, anama da bir kalın hırka alayım diye çektim. Yoksa daya­
nılır mı?" 
Hasan: 
"Dayanıl maz." 
Sonra, lafı Alinin ağzından alıp: 
197