zerler. Ne yapıyorsu n? dedi Sevgi, yolda beni görünce. Uyan­
dın mı? demek istedi belki. Ahşap bir evde oturuyor um, 
uzak bir semtte dedim. Belki de demedim. Sigara almağa çık­
mıştım, demiş de olabilirim. Ben değişmedikten sonra alba­
yım, sözlerin ne önemi var? Zayıflamışsm dedi. Hayır, bu sö­
zü uydurmuş olabilirim. Fakat dalgın olduğum gerçekti. Bü­
tün çabaların boşuna, dedi; sen uzun bir rüya gördün, dedi. 
Sen gecekondular da yapamaz sm, dedi. Kollan çıplakll. Kan­
mm kollan çirkinmiş diye düşündüm. Bunca yıldır görmemi­
şim. Ahcı gözle bakmamışım demek. Evliyken, demek hep 
bir şeylerin telaşı içindeymişim; hep başka şeyler düşünür­
müşüm. Oysa, hayallerimi bozacak bir şey yapmamış tı. Be­
nim özel bir kişiliğim yoktu ki, dedi; benimle istediğini ger­
çekleştirebilirdin. Bunu ne zaman söyledi? Yolda gördüğüm 
zaman mı? Çok korktum albayım; hiçbir şey yaşamamışım 
gibi geldi birdenbir e bana. Başka bir elbise giymişti; yani, da­
ha önce görmediğim bir kıhk. Onun için hayal değil diyo­
rum; gerçek Sevgi olmasaydı, insan onu, bildiği bir elbisenin 
içinde düşünürdü. Bilge'yi duymuştu herhalde; üstelik, Bil­
ge'yi yirmi üç gündür görmediğimi sanki biliyormuş gibi 
baku bana. İnsanlar her şeyi duyuyorlar. Bunun için de ça­
buk tükeniyorlar, hiçbir şeye şaşmaz oluyorlar zamanla. 
"Biz de bu arada hiçbir şey yapamadık albayım; oyunları­
mız hep yarım kaldı. Bir süre yalmz bıraktılar bizi Sevgiler. 
Belki de yeni çevremden çekindiler başlangıç ta. Ashnda, siz­
lerin -Hüsamettin Tambaylann, Nurhayat lyicellerin filan­
eskimesini beklediler. Biz de telaş yüzünden hiçbir şey yapa­
madık işle. Sevgi de yolda gördü beni. Oturup bir işe yaraya­
cağıma, sokaklarda dolaştım; onun için gördü. Oyunlanmızla 
içtenlikle uğraşsay dık hiç görebilir miydi beni? Her şey birbi­
rine bağhdır albayım. Görünmek istemeyen bir yolunu bulur. 
Aruk çok geç kaldık albayım; oyunu yazsak da önemi yok. 
Kıskıvrak yakalandık." 
354