koyup ant içtiler. Sonra ayağa kalktılar, Çıkçıklar deresinin ova­
ya inen ucuna yollandılar. Orada Zeynelin yolunu bekleyecek­
lerdi. Zeynel nasıl olsa bu yoldan geçecekti. Ali Safaya gider­
ken, ondan dönerken derenin ucundaki yoldan mutlaka geçe­
cekti.
Derenin ucunda geniş bir kamışlık vardı, uçsuz bucaksız. 
Uzun uzun kamışlardı her birisi... Bir orman gibi.
Öğleüstü kamışlığa girdüer yolun üç dört adım yukarısına, 
bir kamış oylumunun içine saklandılar.
Seyfali Ferhat Hocaya geldi:
"Zeynel köyde yok," dedi. "Zeynel gitmiş."
Ferhat Hoca:
"İşte bu kötü," diye içini çekti. "Onun da hali hal değil. 
Hastalanmış fıkara. Vurgun yemiş gibi. Parmağını tetiğe değdi­
recek gücü yok. Nasıl çarpışır candarmalarla? O kadar candar- 
mayla?"
Seyfali:
"Nasıl saklarız?"
Ferhat Hoca:
"Kötü zamanı seçti. Bu sıralar Çukura inilecek sıralar değil. 
Değil ama, fıkara insanlıktan çıkmış. Dişleri kenetlenmiş. Daha 
yeni açıldı. Ne yiyor, ne içiyor. Nasü saklarız onu dersin?"
"Nasıl saklarız?"
Koca Osman da duydu, Seyran da... Köyde, Zeynelin orta­
dan hemen yittiğini bir anda herkes duydu. Onun yitince nere­
ye gideceğini de herkes biliyordu. Köyü bir telaş aldı:
"Nereye saklarız?"
"Nereye?"
"Candarmalar geldi gelecek..."
"Köyü bastı basacaklar."
"Vay şahinim vay!"
"Vay kadersizim vay!"
"Doya doya yüzünü bile seyredemediğimiz..."
"Kim bilir nasıl konuşur?"
"Tatlı dilini bir kez olsun duyamadığımız..."
"Kara günlerimiz..."