f 
"Sağlıklı? Bak bu da yeni bir söz!" dedi Ömer. 
"Ben bu konulara artık ilgi duymuyorum. Ama bana kalırsa 
ikisinin de birbirinden farkı yoktur!" dedi Muhittin. 
"Evet, ben de bilmiyorum!" dedi Refik. "Bilmiyorum. Hiçbir 
şey bilmiyoruz. Daha çok okumamız lâzım. Herkesin de okuması 
lâzım. Evet, içkinin cesaretiyle söyleyeyim bari: Ben bir yayınevi 
kurmayı düşünüyorum. Herkese ucuz, iyi kitaplar, Rousseau'yu, 
Defoe'yu herkesin okuyabileceği şekilde veren iyi kitaplar ya­
yımlamak istiyorum." Utanarak arkadaşlarına baktı. "Ne di­
yorsunuz?" diye sordu. 
Ömer esneyerek: "İflâs edersin!" dedi. 
"Para mühim değil!" dedi Refik. "Hem niye iflâs edeyim? İyi 
bir şeyi halk her zaman okur..." Muhittin'e baktı. "Beni çok 
hayalci buluyor musunuz?" 
Muhittin: "Rönesans kültürü... Yunan klasikleri!" diye mı­
rıldandı. Sonra içkinin vurduğunu anlamayarak kendi kendine 
kızdı. 
Refik heyecanla: "Evet, onlar!" dedi. Sonra ama Muhittin'in 
hırçın yüzünü görüp Ömer'e döndü: "Haklıyım, evet, bize gereken 
bu. Dün Heybeli'deydik. Yeğenim sünnet oldu. Bu iğrenç bir 
tören! Çok çirkin. Kadınlar, kızlar sünnetlinin çevresinde 
toplanıyorlar, sonra o hokkabaz geliyor ve onlar..." 
Muhittin: "Ne diyor bu?" diye düşündü. "Ben sarhoş oldum 
bile! Gidip oturayım! Kaç bardak içtim? Dikkat etmedim ki! 
Bari birşeyler yiyeyim!" Bir tabağa biraz salam ve patlıcan kı­
zartması koydu. Sallanarak Ömer'in karşısındaki boş koltuğa 
oturdu. 
"Ee, dinlemiyorsunuz ki!" dedi Refik. 
"Evet, kimse kimseyi dinlemiyor!" dedi Ömer. "Aptal gibi 
sarhoş olduk. Yok, bundan değil. Artık birbirimize ilgi çekici 
gelmiyoruz herhalde! Herkes kendini düşünüyor. Herkes kendi 
hayatıyla meşgul! Hayat! Ne yaptık biz? Hiçbir şey!" Bardağını 
yeniden doldurdu. 
Muhittin Ömer'i iğrenç buldu: "Sen kendinden sözediyorsun, 
bizden, benden değil!" dedi. 
"İyi, iyi!" dedi Ömer. "Dur, dur... Hani sen kendini iyi bir şair 
olamamışsan öldürecektin?" 
497