keçileri, koyunları, sığırları yemiş bitirmişler, onu da asker ka­
çaklarının üstüne atmışlardı. Mahmut Ağa, geniş bir araşhrma 
yaptırdı. Eşkıyalar, kaçaklar birkaç hayvan almışlardı ya, onun 
hayvanlarını yiyenler çoğunlukla aç kalan kendi köylüleriyd i. 
Bu olaylar düzenin bozulması demekti, bu da onu deli divane 
ediyordu. Sorunu kökünden kesrnek gereki yordu . 
Bir gün alına bindi, arkasındaki silahlı adamlarıyla dağla­
rın yükseklerinde bir koyağa kurulmuş ormanlık Sakızlı köyü­
ne gitti. Köye girdi, köy sanki bomboş, onu ne bir kimse karşı­
lamaya çıktı, ne de bir kimse köyün içinde gözüküyord u. Köy 
yıllar önce bırakılmış gibiydi. Sakızlı köyü soylu keçiler yetişti­
ren bir köydü . Mahmut Ağa buraıun kırmızı, uzun tüylü keçi­
lerinin damızlığııu taa uzaklardan, kucak dolusu paralar döke­
rek getirt mişti. Her birisi iri, çok sütlü keçiler di. Ve köylüler 
bütün bu değerli keçileri kesmiş yemişler, bu güzel, alhn ren­
gindeki keçilerin kökünü kurutmu şlardı. 
Köyün ortasındaki büyük kamalak ağacının altında atın­
dan indi, ağacın dibinden kaynayan suyun kıyısındaki bir ka­
yaıun üstüne oturup filintasını kucağına aldı. Yüzü cehennem 
gibi olmuştu . 
"Bana Muhtar Musayı alın getir in." 
Muhtar Musa iki silahlı adamın ortasında süklüm püklüm, 
ellerini karnının üstünde kavuşturup öne bükülmüş geldi. 
Ağaıun, hiç kimsenin yüzüne bakamıyordu. El dokuması şal­
varı yama içindeydi, mintanının yırhklarından kılları dışanya 
fırlamıştı. Ayağındaki çanksa yepyeniydi ve kırmızı keçi deri­
sinden yapılmıştı. 
"Köyde hiçbir keçi kaldı mı, bir tane bile?" 
Musa başını kaldırmadan büzülmüş, duyulur duyulmaz 
bir sesle: 
"Kalmadı," dedi. 
"Bir tane bile?" 
"Kalm adı." 
"Hepsini siz mi yediniz, benim keçileri min?" 
"Biz yedik." 
"Eşkıya, kaçak?" 
"Sayende bu köye kimse uğrayam az." 
338