175 
"Konuş ey hacım" dersiniz. O anda a�aç baştan aşağı çiçeğe 
durur. 
Kazan cakis 'in anılan nasıl koca bir Egelinin heyecanını 
duyunırsa, August Strindb erg'i n Gizli Günlük'ü de sizi hasta 
bir Iskandinavın nevrozlanna süriikler. Iki kitabı arka arka­
ya okuduğunuzda Montesq uieu'ye hak verir, ikiimin insanlar 
üzerinde oynad ığı büyük rolü bir kez daha kavrar sınız. 
Belki size garip gelecek ama, hayatımda okuduğum en gü­
zel otobiyografılerden birinin Trevanian adlı yazara ait oldu­
gunu söylemek zorun dayım. Edebiyat dünyasında çok kabul 
gönneyen bu boşa gitmiş yetenek, ömrü boyu nca kimli ğini 
gizli tuttu ama ölmeden önce ailesini ve yoksul çocukluğunu 
anlattığı Inci Sokağı adlı harika bir otobiyografi yayımladı. 
* * * 
Bugünlerde elimde iki anı kitabı var. Birisi Amerikalı ya­
zar Paul Auster'in Kış Günlüğü (Çe v. Seçkin Selvi, Can Ya­
yınlan), öteki ise Urla doğumlu büyü k şair Yorgo Sef eris'e ait 
Bir Şair in Günlübü (Çev. Alova, Can Yayınlan). 
Yazarlığını biraz zorlama ve renksiz bulduğum Paul 
Auster'e ilk kez bu kitabıyla yakınlık duydum desem yalan 
olmaz. Çünkü Auster, daha önceki otobi yogra fik çalışmalan­
nın aksine, kendini zorla mıyor, yaşadığı olaylara yaslanması 
satırianna bir sahicilik katıyor. 
Auster, Erdal Öz'ün yıllar önce Yaralısın romanında kul­
landığı teknikle, ikinci tekil şahısla yazmış. Kahr amanın, ya­
ni kendisinin başından geçenleri "sen" diye anlat ıyor. Sevme­
sine sevdim ama yine de "anlatacak hikaye si yok" duygusuna 
kapılmadım değil. Hayatı anlatmak iyi de, eğer o hayat pek 
sıradan, pek düz, mitolojisi olmayan bir hayatsa okurun a�­
zında kekremsi bir tat bırakmaktan ileri gidemiyor. Ne y azık 
ki birçok postmodern yazar böyl e.