güldü. 
—  Benim üzülmemi mi istiyorsun? 
Haluk, birden Nermin'in, bu lokantaya, defalarca ba ş başa oturup 
konuştukları, aşklarının ilk günlerine tan ık olan bu çok sevdikleri 
lokantaya ba şka biriyle de gelmi ş olduğunu hissetti. Bu duygu içinde bir 
anda uyanm ış ve o anda da y ıllardır bildiği, ezberledi ği çok eski bir gerçek 
gibi içine yerle şmişti. Nermin, Haluk'u bu konuda ku şkulandıracak bir imada 
bulunmam ıştı ama Haluk hissettiklerinin do ğru olduğunu seziyordu. 
—  Doğru söyle, sen buraya benden ba şka biriyle geldin de ğil mi? 
— Bunu da nereden ç ıkardın şimdi? 
—  Başka biriyle geldin de ğil mi? Nermin omuzlar ını silkti. 
—  Gelmedim herhalde, gelsem hat ırlardım. Haluk gözlerini kapatt ı, Nermin 
kendisine her 
yalan söyledi ğinde böyle yapard ı, gözlerini kapamas ı, 
217 
"Sana inanm ıyorum, bana do ğruyu söyle," demekti. Nermin içini çekti. 
—  Bir kere Ertu ğrul'la gelmi ştik galiba. 
Yaralanan bir hayvan ın mağarasına gitmek istemesi gibi Haluk da her 
yaraland ığında, acılarla ve insanlarla aras ına yazıdan duvarlar örüp, o 
yazıların arkasına saklanmak isterdi. Şimdi de evine gidip, yaz ı yazmak 
istiyordu. Hiç ya şamamış insanlar ın hiç yaşanmamış maceralar ını anlatacak, 
sayfalarca yalan yazacak, kendini ya şamın yalanlar ına karşı romanlar ında 
uydurduğu yalanlarla koruyacakt ı. Olmayan insanlar ın olmayan ac ılarını 
anlatmak, gerçek ac ıları dindirmek için bildi ği tek yoldu. 
— Ama sen de buraya ba şka kadınlarla geldin. Haluk ba şını salladı. 
—  Evet geldim. 
O güne dek birbirlerinin söyledi ği yüzlerce gerçekten ku şku duyduklar ı 
halde, o gece o lokantada kar şılıklı söyledikleri ve birbirlerini derinden 
yaralayan yalanlara, çektikleri ac ıya karşın biraz da sevinçle inand ılar. 
Yorgun ve y ılgın iki ordu gibi, onlar da cepheden gelecek zafer haberlerine 
değil yenilgi haberlerine inanmaya e ğilimliydiler, her yenilgi sava şın 
sonunu biraz daha getiriyor, inen her da ıbe iki taraf ın da gizli gizli 
beklediği sonu yak ınlaştırıyordu, yeni bir co şku ve yeni bir hareket 
yaratacak iyi haberlerden ise ho şlanmıyorlardı, iyi bir haberi ta şıyacak 
güçleri kalmam ıştı. O lokantaya ba şka biriyle hiç gelmedikleri halde, 
üstelik de oraya ba şka biriyle gelip gelmemek hiç de önemli olmad ığı halde 
ikisi de kar şısındakinin lokantaya ba şka bir sevgiliyi getirdi ğini hemen 
kabullenmi ş, bunun büyük bir ihanet oldu ğuna da kendini hemen orada 
inandırmıştı. Taze bir ya- 
218 
tanın acısına, bu yaran ın uzun zamand ır beklenen son ve bitirici darbe 
olduğuna inanman ın belirsiz ferahl ığı karışıyordu, yenilgiyle de olsa sava ş 
bitiyordu ve sava şın bitmesi art ık kimin galip geldi ğinden daha önemliydi. 
Lokantada daha fazla kalamad ılar, birbirlerine katlanam ıyorlardı artık; 
hem birbirlerinin söyleyece ği bir sözden yeni bir yara almaktan, hem de 
birinin durumu düzeltecek bir sözcük ya da gülümsemeyle sava şı uzatmas ından 
korkuyorlard ı. Telâşla çıktılar lokantadan, hiç konu şmadan yoku şu inip 
birbirlerinden ayr ıldılar, uzun y ıllar bir daha kar şılaşmayacaklar ını 
ikisi de biliyorlard ı. Yaralı, yenik ve yorgun olarak bir sava şı 
bitirmişler, aralar ındaki tek ili şki olan sava şın bitmesiyle a şkları da 
sona ermi şti. Sava ş sonrasının sağır ve yorgun bo şluğuna, o sava şın bütün 
izlerini ta şıyarak tek ba şlarına daldılar.