141
Şirin güldü; havai, neredeyse çocuksuydu takırtısı.
“Diğer öğrencilerden bahsetsene” dedi Peri. “Çok mu akıl­
lılar?*
“Hah! Oxford*da herkesin Einstein olduğunu mu sanıyor­
sun ? 9 dedi Şirin. “Dinle bak, öğrenci taifesi çeşit çeşit burada. 
Altı ayn tur sayabilirim.”
Birinci grup, dünyayı kurtarmaya çalışanlardı. Ha bire 
kampanyalarla uğraşan sosyal-adaletçi-tipler. Bol kazaklan, 
boncuklu kolyeleri, kötü saç kesimleri, kıvnk paçalı kot pan- 
tolonlan, kararh ifadeleri ve her an imza toplamak için yan­
larından ayırmadıklan tükenmezkalem ve dilekçeleriyle gö­
ze çarparlardı. Toplantılar organize eder, posterler, afişler 
hazırlar, bir hararetli tartışmadan çıkıp diğerine girerlerdi. 
İnsanı suçlu hissettirirdi böyleleri. Onlar ulvi insani değer­
lerle uğraşırken, sen kendi sıradan hayatına takıldığın için 
utanırdın yanlarında.
ikinci grup, avroşımanklardı. Bunlar Avrupa’nın zengin 
ailelerinden geliyorlardı, her nasılsa hepsi birbirlerini tanı­
yor gibiydi. Tatilde hep aynı yerlere kayağa gider, sonra da 
bronz tenleri ve fotoğraflarıyla dönerlerdi. Hep kendilerine 
benzeyen tiplerle çıkarlardı. Avrupa’da kruvasanlann daha 
taze, kapuçinolann daha sert olduğunu söyler; havadan, bu­
luttan, illaki bir şeylerden yakınırlardı.
Üçüncü grup, ayrıcalıklı okul mezunlarıydı. Seçici sosyal- 
leşmeciler. Bunlar arkadaşlarım genellikle daha önce gittik­
leri okullardan seçer, jet hızıyla kendi kliklerini kurarlardı. 
Sonsuz bir enerji ve özgüvenle bir sürü ders dışı etkinliğe da­
larlardı. Kürek çeker, kano yapar, tiyatro kurar, münazara 
takımlarına girer; kriket, golf, tenis, ragbi, su topu oynar, boş 
zamanlarında thai-chi ya da karate yaparlardı. Bunca faali­
yet onlan susatıyor olmalıydı, zira sık sık toplanıp hem şık 
giysilerin hem kaliteli içkinin tadını çıkarırlardı. Kulüpleri­
ne kolay kolay kimseyi almazlardı.