"Yananm işte." 
"Sebebini söyle!" 
Cabbar bu sefer iyice öfkelendi, bağırınaya başlad ı: 
"Çukurovamn ortasında, düzlüğünde, gündüz gözüne, o 
kadar köyün arasından candarmalann elinden insan alacaksın, 
öyle mi? Çukurova kapan demektir. Eşkıya kapanı. Kim düş­
müşse Çukurovaya çıkamannştır dışarı. Yanarım sana. Üstelik 
sen Çukuro vanın yolunu da bilme zsin. Yanında Recep Çavuş 
gibi biri olsa gene neysen ne! El yord amıyla Çukurovaya inilir 
mi?" 
Memed kasıl dı. Dimdik, bir kaya parçası gibi durdu: 
"Sen şimdi benimle gitmeyecek misin? Onu söyle ." 
Ca b bar: 
"Ben gidip de kendi elimle kapana giremem ." 
"Açık söyle, kapanı mapanı bırak da. Gidecek misin, git-
meyecek misin?" 
Ca b bar: 
"Gidemem ." 
Memed: 
"İyi. Sen söyle Sefil Ali, benimle gelecek misin?" 
Sefil Ali: 
"Ben Çukurovayı bilmem ki kardaş, ben Çukurova dan kor­
karım. Benim sana bir fayd am olmaz ki ... Zararım olur. İstersen 
gelirim de. Arkadaş için değil mi?" 
Cabbar Sefil Aliye öldürüreesine bir bakış fırlath. 
Me med : 
"Demek böyle !" dedi sustu . 
O gece birlikte yemek yemediler. Her biri bir yana çekildi 
somurttu. 
İçlerinde, en sevinçlisi Topal Aliydi. 
Uyku zamanı Cabbar : 
"Siz uyuyun. Ben nöbetçi kalırım," dedi. 
ötekiler, Memed uyudu. 
Gece yarısı, Cabbar Memede yaklaştı, dürttü. Memed öf­
keyle kalktı otur du. Uyumuyordu. Sert sert: 
"Ne istiyorsun benden Cabbar? Arkadaşlığını yaptın işte! 
Daha ne istiyorsun benden?" 
377