ama onlar da en çok belki de bu akşam yemeğinde öyle kala­
caklardı. Nigân Hanım büfelerde, sandıklarda saklanan takımları 
çıkarıp kullanmayı bir daha düşündü, sonra portakallı kadayıfın 
tadını çıkardı. 
Her zamanki gibi, sofradan önce Cevdet Bey kalktı. Onun 
hemen arkasından da Refik kalkınca Nigân Hanım, tabağmdaki 
son kadayıf lokmasıyla kaymağa bakarak, "Tamam işte!" diye 
düşündü. "Ama barı, sofradan herkesle birlikte kalkmayı öğ­
renseler!" Artık Cevdet Bey'e bir şey öğretemeyeceğini biliyordu, 
ama Refik belki öğrenebilirdi: Daha yirmialtı yaşındaydı. Nigân 
Hanım Perihan'ın da sofradan kalktığını görünce, "En sona niye 
ben kalayım?" diye düşündü. Hafif ve yumuşak hareketlerle 
sandalyesinden kalkarak Cevdet Bey'e doğru yürüdü. Cevdet 
Bey, pencerenin önündeki koltuğuna oturmuş, başını arkasına 
yaslamış, gözlerini kısmıştı. Uyuyacak mıydı? Nigân Hanım, "Çok 
yedi, ağırlık bindi üzerine, uyumak istiyor!" diye düşündü. Cevdet 
Bey'in uykuya karşı koyan gözlerine, beyaz saçlarına bakarken 
ona sevgi duyduğunu farkediyor, ama öfkelenmek istiyordu. 
"Uyuyacak! Ama uyumamak. Öğleden sonra Fuat Bey'ler gele­
cek..." Sofra ve bayram yemeği arkasındaydı. Toplanan tabakların 
sesini duyuyor, Cevdet Bey'e doğru yürüyor, "Öğleden sonra çayı 
mavi güllü fincanlarla içeceğiz!" diye düşünüyordu. 
3 
ÖĞLEDEN SONRA 
Cevdet Bey kendisine yaklaşan Nigân Hanım'ın şikâyetçi yüzünü 
gördü. Onunla konuşuyormuş gibi, "Canım şuracıkta biraz 
kestireceğim!" diye düşündü. "Uyumayacağım ki... Kestireceğim. 
Biraz gözlerimi kaparım, kıpırdanmadan otururum. Belki de 
bir parça dalarım..." Her zaman oturduğu koltukta oturuyor, 
bayram yemeğinden sonra günün en keyifli zamanını yaşıyordu, 
ama tam ve kesin bir öğle uykusuna yalamayacağı için bir eksiklik 
duyuyordu. Avunmak için, "Birazdan sigara içeceğim!" diye 
düşündü. Günde üç defa içebildiği sigaranın kokusunu, yakacağı