EROL 
HALİL 
EROL 
HALİL 
EROL 
HALİL 
EROL 
HALİL 
EROL 
HALİL 
EROL 
HALİL 
EROL ardıma bakmadan okumaya gittim. O zaman­
lar makineler üstüne en küçük bir fikrim yok­
tu. Şimdi var. Bunu da bilmenizi isterim. 
Halil... Sormaya zaman olmadı. .. Ya da önem­
semedim... Şimdi sormak istiyoruk . Annen, 
deden, bir de kardeşin olduğunu söylemiştin 
ya; onlar biliyorlar mı senin düşüncelerini? 
Ne yaptığını, ne yapmak istediğini, ne yap­
mak istediğimizi biliyorlar mı? 
Bilmem ... (Bir an) Kaç yıldır hep ... Çok uzak 
kaldık biz. 
Anlatsan anlarlar mı dersin? Annen örneğin, 
destekler mi seni? 
Annem güvenir bana. 
Bu işte ci.e mi? 
(Bir an. Sonra) Neden soruyorsun bunları? 
Az sonra ... yani ilk fırsatta çıkacaksın hurdan. 
Ona gideceksin ... 
Evet? .. 
Hiç ... (Bir an) 
Anladım. Yokluğumda seni ele vermesinden 
korkuyorsun ... (EROL, yere be(kar.) Halka gü­
veniyoruz, değil mi? İyi ya, anam halkın bir 
üyesi işte. Halkınla yüz yüzesin işte. Tamam, 
anladın, evet. Analara güvenilebil ir, ama bir 
köy karısına güvenilmez, herhangi bir köy 
karısına! Bu değil mi düşündüğün? 
Tam bu değil düşündüğüm ... Ya da başka bir 
biçimde ortaya konulabilirdi .. . 
(Keser:) Bizim işçi örgütümüzde kesinlikle bi­
linen bir şey daha var Erol: Asılacaksak yine 
emekçinin ipiyle asılmak. 
Bizim öğrenci örgütümüzde ise şu, biliyor­
sun: Davayı südürebilmek için asılmamak. 
227