Üniversite yıllarında dört ayrılmaz arkadaştı onlar: Mus­
tafa (İnan), Müeyyet (Berdan), Şevket (Arat) ve Namık (Sı- 
lay). Bir de Namık’la konuşayım diye düşünmüştü Mustafa 
İnan. Ankara'da bulunduğu sırada: "Ben Rayındırlık Bakan- 
lığı’nda m üsteşar olduğum için Mustafa'nın bakanlığı kabul 
etmesini çok istiyordum; çünkü işlerimiz iyice bozulmuştu, 
yolsuzluk söylentileri artmıştı. Mustafa, ‘Cemal Gürsel ba­
yındırlık bakanı olmamı istiyor, ne yapayım?' diye sorunca 
çok heyecanlandım. Muhakkak elmalısın diye ısrar ettim. 
Onu hemen aldım, eski vekil D aıiş Koper'e götürdüm. B ir­
likte yemek yedik ve Mustafa’yı kandırmaya çalıştık. Ama 
kandıramadık Mustafa’yı. Ankara’ya ikinci gelişinde kabul 
etmemiş teklifi. 'Ben mühendis yetiştiriyorum,’ demiş, ‘Ba­
yındırlığa bu yönden hizmet ediyorum. Orada daha yararlı 
olurum.’ Cemal Gürsel de, ’Şimdi daha mühim işler var bu­
rada Mustafa Bey,' demiş, ‘Önce şu Bayındırlık Bakanlı­
ğında bir temizlik yapmak-icap ediyor.’ ‘Bunun üzerine ba­
kan olmaktan büsbütün vazgeçtim Namık,' dedi Mustafa, 
‘Düşün bir kere: Ben adam temizleyeceğim1 .’’
Bir de Müeyyet’e danışalım, diye düşündü Mustafa İnan: 
’’Ben de Şevket gibi düşünüyordum. 'Ne yapmalıyım Müey­
yet?’ diye sordu: ‘Bu işi üzerimden nasıl atabilirim?’ Ben ona 
akıl verdim: ’Ben üniversitedeki işleri düzeltmek için çalışı­
yorum diyeceksin Mustafa, ayrılırsam orada durum çok bo­
zulur diyeceksin.1  Ankara’dan döndüğü zaman çok memnun­
du. ‘İnandırdım galiba, diyordu1 .” Bakan olmamak için çok 
uğraşmıştı Mustafa İnan ve başarmıştı.
Ankara’dan dönünce kürsüdeki arkadaşlarım topladı. 
Bakanlıktan kurtuluşunu onlara da anlattı: "Ben öğrencile­
rimden ayrılamam dedim Cemal Gürsel’e. Sonunda anlayış 
gösterdi ve beni bıraktı. Tam kapıdan çıkıyordum, bir de 
baktım bir sürü gazeteci toplanmış kapının önünde. ‘Beye­
fendi, bayındırlık bakanlığı meselesi ne oldu, kabul ettiniz
22?