neler  sürüsüyle  aynı  evde  yaşamaya  alışmışlardı.  Gene  de tüm  bu 
inli ufaklı  tedbirler,  bir nebze  olsun  dindiremezdi  Meryem'in  nazar 
korkusunu.  Günün  çeşitli  saatlerinde  yüreğinin  üzerinde  bir sıkıntı-
nın çöreklenir  gibi  olduğunu  fark  ettiğinde,  hemen  kalkıp  lavabo-
nun içinde  bir tabak  kırardı.  Eğer  çay doldururken  bardak  çatlarsa, 
üzerlerinde  nazar  olduğuna  hükmeder,  gidip  bir koşu  ateşte  tuz çe-
virirdi.  Gözlerini  beğenmediği,  bakışlarından  tedirginlik  duyduğu 
birileriyle  karşılaştığında  çaktırmadan,  Muhammet'in  yüzünü  elle-
riyle  bir-iki  saniyeliğine  örter;  eğer  o esnada  Muhammet  yanında 
değilse,  onu  düşünerek  gözlerini  yumardı.  Oğluna  nazar  değecek 
diye ödü patlar;  kaplumbağanın  yumurtasına  yaptığı  gibi,  bir an bi-
le gözünü  ayırmak  istemezdi  ondan.  Bebekliğinden  beri  fanilaların-
da muskalar,  ceplerinde  okunmuş  çörek  otlanyla  dolaşıp;  sabahlan 
uyandığında  yastığının  altında,  kargacık  burgacık  harflerle  dolu  kâ-
ğıtlar  bularak  ve on günde  bir, dört  kadının  dört  ucundan  tuttuğu  bir 
örtünün  altına  girip,  kurşun  döktürerek  sürdürüyordu  yaşamını  Mu-
hammet.  Ama  bunlara  bile  razıydı;  yeter  ki yumurta  yemek  zorun-
da kalmasın. 
6 aylık-6  yaş arasındaki  mesafeyi  her sabah  bir adet  rafadan  yu-
murta  yiyerek  kateden  Muhammet  için  bundan  daha  da beteri,  so-
nuna  kadar  kaşıklayıp  sıyırmakla  yükümlü  olduğu  yumurtaların,  bi-
rer şikâyetname  olarak  kullanılmasıydı.  İçi pırıl  pırıl  olunca,  tepe-
sinde  dikilen  annesine  uzatırdı  yumurtasını.  O da eline  bir kurşun 
kalem  alıp,  bir gün  önceden  içinde  kalmış  ne şikâyet  varsa  yazardı 
kabuğun  üstüne:  "Dün  Muhammet  annesine  yalan  söyledi  ama  bir 
daha  yapmayacak",  "Dün  Muhammet  yumurtasını  yemek  istemedi 
ama bir  daha  yapmayacak",  "Dün  Muhammet  kurşuncu  teyzesine 
küfür  etti ama  bunu  bir daha  asla  yapmayacak"...  gibi  hep  aynı  şe-
kilde  başlayıp,  aynı  pişmanlık  ifadeleriyle  son  bulan  envai  çeşit 
cümlenin  yazılı  olduğu  bu boş yumurtalar,  yeryüzünde  işlenen  tüm 
günahlarla  sevapları  semavi  defterlerine  kaydeden  iki kâtip  mele-
ğin yanına  götürsünler  diye,  kuşlara  atılıyordu  birer  birer.  İlkokula 
başlayıncaya  kadar,  her kahvaltı  öncesi  usulca  pencerelere  yaklaşıp, 
kanatlı  jurnalcilerini  bulmaya  çalıştı  Muhammet.  Ne var ki civarda 
gördüğü  tek kuş türü,  ya bahçedeki  gülibrişimin  dallanna  konan  şu 
çığırtkan  serçeler,  ya da kaldırımlarda  zıp zıp zıplayan,  kimseden 
194