Muhterem Yoğuntaş bundan çok kıvanç duyuyordu. Birisi onu 
Muhterem, diye çağıracak olsa, o, hemen ekliyordu, Yoğuntaş. 
"Muhterem, gel buraya ... " 
"Yok amca, Yoğuntaş ... " 
Yalvarırcasına boynunu büküyordu. 
Ona tek başına Muhterem, diyen de pişman oluyor, acele 
acele, Yoğuntaş, Yoğuntaş, diyordu. Böylelikle Muhterem bir 
gün sabahtan akşama kadar Yoğuntaşı bütün kahveye ezber­
letti . O günden sonra bir daha da kimsen i n aklına tek başına 
Muhtereme, Muhterem demek gelmed i. Hep Muhterem Yo­
ğuntaş, dediler. Yoğuntaşı, tutturmak kolay olmuştu Muhte­
rem Yoğuntaş için. 
Muhterem yumuşaktı, su gibi huylu iyi bir çocuktu. He­
men hiç kızdığını görmedim onun. Bunca süre geçti aradan, 
bir kere olsun onun yüzünün asıldığını, bir kimseye küçücük 
de olsun sövdüğünü, bir kere olsun birisinden bir kişiye ya­
kındığını hiç görmed im. 
O gün kahveden eve dönmedim, halbuysam ki hiç hu­
yum değildir uzun bir süre kahvelerde pineklemek. Sevmem 
kahveler i. Muhterem olunca iş değişti. Merak ettim bu yeni 
çocuğu. Belki de yeni değildi, belki de burada Muhteremi her­
kes tanıyordu da ben tanımıyordum, olur ya. 
Azize sordum: 
"Aziz Kaptan, kim bu senin tayfa?" dedim. "Kimin oğlu? 
Cin bir şey maşallah." 
Az i z Kaptan alık alık yüzüme baktı: 
"Tanımıyorum," dedi. "Ki m olduğunu, nereden gelip ne­
reye gitt iği ni bilm i yorum. Yaman bir şey. Birisinin oğlu olacak 
buradan. Sorarız şimdi." 
Muhterem masalar arasında mekik dokuyordu . "Çay bi­
iiir, bir şekerli olsun, Usta, şekerliiiii ... " Hem bağırıyor, sonra 
da kendi gidip eliyle sevinç içinde çayları kahveleri yapıyordu . 
Aziz Kaptan onu çağırdı, eline bir para verdi dışarıya gön­
derdi, Muhterem sıcak ekmek, kaşarpeyniri, üç tane de kır-
94