157 yanımda nasıl tarihten söz edebilir... İskemlelere çarparak 
yaklaştı Kâmil Bey'e: Mik rofonlu fıkracı gitmişti, işte gene ne 
de olsa topar landı karşımda, tarih akla gelince başka türlü 
yapabilir mi? Sen kimsin Kâmil Efendi? dedi boğuk bir sesle 
ve öksürdü. Pek dinleyen yoktu. Ya ben kimim esnaf 
başkanı? Sen da ha var olmadan vardım ben, se n doğm adan 
vardım ben anlıyor musun? Ben Tuğrul Tuzcuoğlu'yum, sen 
kimsin Kâmil Efendi? Beş yüz lira ya da birkaç katısın sen. 
Ben tarihim Kâ mil Efendi. Sen Alpaslan olabildin mi? Ben 
Tuğrul oldum. Hem de doğar doğmaz. Yirmi yedi yıl önce 
doğduğum za man zeytinlikler vardı, bağlar, bahçeler, tarlalar 
vardı be nimle birlikte, uçsuz bucaksız topraklar vardı 
Tuğrul'un ya nı sıra. Asalet diye bir şey varsa toprak asaleti dir 
anlıyor m usun e snaf başkanı ve bu asaletle başa çıkılamaz. 
Ve sofra asa leti vardır, y emek yemeği bilmek vardır, çatal 
kaşık tutmayı bilmek değil. Sonra okumak vardır ve sonra bir 
şey yoktur. Sen kalabalıklaşan esnaf başkanı ve bu nedenle 
benim kar şımda oynamaya cüret ettin, benimle konuşmaya 
cesaret et tin, oysa ben babam olduğum zamanlar da tek 
başıma konuşurdum, işte gene öyleyim, sen diye bir şey yok 
ki, seni gör müyorum dernek başkanı, sadece ayağıma 
takılıyorsun, ba bam ölmeden taş olmaya bile cesaret 
edemezdin, ayağımın altındaki toprak olmak bile haddin 
değildi. Ben mebus oğlu yum u lan, ben seninle oynar mıyım? 
Mikrofonlu fıkracı yaklaştı: Bayanlar baylar işte meşhur 
Tuzcuların Tuğrul, işte bi zi şereflendirdi bu gece, işt e 
Avrupalarda okudu ve gene ül kemize şeref verdi sonunda, 
Avrupa'nın en zor başkentinde yabancıların beş yılda b itirdiği 
mektepleri üç yıllarda bitirdi, en azından beş diploma kopa rıp 
döndü yurdumuza, Tuğrul Bey işte tarih demektir, çünkü 
onun babası vardı ve babası nın da babası vardı ve daha nice 
babalar vardı, onun için kıy metli misafirimiz engin kültürüyle 
daha  iyi bilirler ki tarih eskiyi yaşatmaktır, Tahta At' ın