kemli bir şekilde yıkıldığı, endüstrileşmenin açlığı yolda tarihin 
modern-sonrası zaferini gururla kutladığı yaz aylarında, kendi­
mi uzun süredir saplantıyla durmak istediğim, deliğine göz uy­
durmak için yanıp tutuştuğum barok kapı önünde buldum. 
Acelesiz, rahat, önü açık. Arkamdan itilmiyordum, önümden 
kimse kaçmıyordu. 
Az önce Venedik'teydim. Neden Venedik, ortalamayı dürt­
menin, aradığımı bulmanın kenti olmadı da, ille Viyana? Anı­
lar? Günlükler? Hayaller? 
Bilmiyorum. 
Bu soruların yanıtını hiçbir zaman bulamadım. Bir yazarın 
neden yazdığının yanıtını tam bulamaması gibi ... 
Şimdi buradayım. Venedik'ten, oradaki Ölüm'den kaçhm. 
Canlıyım. Uzunca bir süre için Viyana'dayım. Kentin biraz dı­
şında, ormanın eteklerindeki bir evde, yıllardır gereksindiğim 
büyük sessizlikteyim. 
Rüzgarın fısılhsını dinliyorum. Sanırım benimle konuşma­
sını bekliyorum. Ormandan gelen esintilerin, hışırtıların kulak­
larımda uğuldayışı bana hala fazla bir şey söylemiyor. Ortada 
bir giz var, SEZİYORUM, ta Londra' daki o gündenberi bir şey 
beni dürtüyor. Fakat aynı zamanda her şey onu benden sürekli 
kaçırıyor. Tutamıyorum. 
O zamanlar öyleydi. Hiçbir şey durduğu yerde durmaz, 
bugün var dediğin, bir anda yokolurdu. 
Bundan bir süre önce, başka bir yaz, o günlerin haritalarına 
göre olan Avusturya' da da, bütün Avrupa' da olduğu gibi, bir 
'Açıklık Haftası' düzenlenmişti. Artık ortada giz, hayalet, kapı­
nın öteki yanı-buyanı ya da ötekiler-bunlar diye bir şey kalma­
yacaktı. Rathaus'un önünde sarışın kızlar, ulusal (ortodoks) 
giysileriyle -nedense Kazak değil-dansetmişler, gece inerken 
Sergey Rijenko elektrogitarıyla bir Amerikalı caz şarkıcısının 
çok kullanılmış, kullanıla kullanıla tüketilmiş havasını estirmiş­
tir. Oradan geçen eski bir Fransız komünisti ise kendi kendine: 
"Ölenler niçin öldüler?" diye sormuş. 
Herkesin tarihboyu sora sora yalama ettiği bu soruyu son 
defa bir kere daha soran Robert Lafont'dur. Vilayet Parkı'nın 
bir köşesinde, kestane ağaçlarının alhnda durup, Belediye Sara-
26