Orta Direk 79 
Ali kalktı, arınanın içine doğru yürüdü. Meyremce Kan arkasından endişeli 
endişeli gözden ırayınca ya kadar baktı. Başını toprağa eğdi. 
Biraz sonra Ali kucağında bir kucak yeşil otla geldi. Otu bir ağacın kökünün 
yanına koydu. 
Ocakta bir tencere vardı. Tencereyi indirdi. Tencerenin dibinde azıcık bir 
dövme çorbası kalmıştı sabahtan. 
Çocuklara: 
"Şunu gelin de biriniz kaşıklayın. Ziyan olmasın," dedi. 
Oğlan çocuğu elinde kocaman bir tahta kaşıkla geldi tencerenin başına 
oturdu. Çorbayı içmeye koyuldu . Bir çırpıcia da içti bitirdi. Ali başını kaldır­
dı, karısına döndü. Kadın anladı, tencereyi aldı ötedeki pınara götürdü yıkadı. 
Sonra da suyla doldurup getirdi Aliye verdi. Ali tencereyi ocağa koydu. 
At başını iyice toprağa sermişti. 
Ali serçeparmağını suya soktu. Su ılınmıştı. Tencereyi ocaktan aldı atın yanı­
na getirdi, başının yanına koydu. Gitti, yırtık, bir yorgandan bir parça bez yırttı, 
suya soktu, atın gözlerini usul usul sildi. Hemen karısı geldi, ona yardım et­
meye başladı. Ali elindeki çaputu karısına bıraktı. Atın yerdeki, çamur içindeki 
başını kaldırdı. Elif su dökerek atın ağzını, çarnma batmış yerlerini, durmadan 
su akan bumunu bir iyice yudu. Ali, atın başını kurakça bir yere çevirdikten 
sonra gitti ağacın dibine koyduğu yeşil otu aldı getirdi, atın önüne koydu. Ora­
ya oturdu, başı yeniden kucağına aldı. Atın ağzını da ota dayadı. At taze ota 
aldırmadı bile. Ali aldı yeşil otu koklattı. Dişlerine sürdü , ağzını açtı, iyicene 
içeri tepti. At dudaklarını bile kıpırdatmadı. Yeşil ot ağzına tıkalı, öylece tıkıldı­
ğı gibi kaldı. Yeşil otla tıkanmış açık ağız, ak dişler, bir iskeletteki dişler gibiydi. 
Ali otu çıkardı ötekini tepti. O onu çıkardı ötekini ... Sonunda kucağındaki başı 
otun üstüne uzattı, kalktı. Kederinden deli olacaktı. Sol bacağına bir sızı gir­
mişti. Uzun zaman atın başına dikildi kaldı. Elif ötede, bir ağacın gövdesinin 
arkasına yumulmuş ağlıyordu. Meryemce çenesini dizlerinin üstüne koymuş, 
elleriyle de yüzünü kapamış, bir topacık kalmıştı. Çocuklar kocaman kocaman 
olmuş gözlerle bir ata, bir babalarına, bir ninelerine, arada bir de ağacın arka­
sında yumulmuş kalmış analarına şaşkınlıkla bakıyorlardı. 
Böylece öğlen oldu, ikindi oldu. Kimse yerinden kıpırdamadı. Bir ara at bir­
kaç kere kuyruğunu salladı. Yüreği hop etti Alinin. Sevinçle bir çığlık attı: 
"Ana, ana! Elif! Bakın, bakın kuyruğunu salladı." 
Meryemce ellerini yüzünden çekti, şöyle bir, oralı olmadan baktı, sonra ge­
ne açtığı gibi yüzünü elleriyle kapadı, bir daha da yüzünü açmadı. Çocuklar, 
babaları nın sevincini duyunca biribirierine bakıp gülüştüler. Ayağa kalktılar, 
usul usul babalarına sokuldular. 
Oğlan: 
"Sallıyor ya, sallıyor. Baksana kız, ne de güzel sallıyor kuyruğunu. Ne de 
güzel kuyruğu var," diye atın kulağını eğildi okşadı.