Gökte kara bulutlar yuvarlanıp duruyordu. Abdi Ağanın 
kapısında üşümekten iki büklüm olmuş, yırtık, el dokuması gi­
yimli bir kalabalık, biribirierine sokulmuş titriyordu. Bir tek ki­
şi vardı kalabalığın dışında : Döne. Onlar, Abdi Ağayı bekliyor­
lardı. içerden, Abdi Ağa çıkacak da onlara bir şey söyleyecek. 
Derken Abdi Ağa, elinde doksan dokuzluk tespihi, başında de­
vetüyünden örülmüş takkesi, sivri sakalıyla görün dü: 
"Gene aç mı kald ınız?" diye söylendi. 
Kalabalıktan hiç ses çıkmad ı. 
Kalabalığın arkasında tek başına duran Döneyi gören Abdi 
Ağa: 
"Döne ! Döne!" diye bağırdı. "Sen doğru evine git! Sana bir 
tek tane bile vermem. Evine git! Döne !" dedi. "Şimdiye kadar 
benim köyümden, benim kapımdan adam kaçıp da başka köye, 
başka adama çoban olmadı, yanaşma olma dı. Bunu senin bir 
karış oğlun icat etti. Sen doğru evine ... " 
Kalabalığa döndü: 
"Siz arkarndan yürüyün !" 
Geniş şalvarının cebinden bir tutarn anahtar çıkardı, eline 
aldı. Ceketinin cebinden de bir defter çıkard ı. 
Neden sonra kendini toplayabilen Döne arkasın dan: 
"Ağam o, bir kımık çocuktur," diye bildi. "Bizi aç koma ." 
Ağa durdu. Döneye döndü. Arkasındaki kalabalık da dur-
du, döndü. 
"Çocuk, çocukluğunu bilir," dedi Ağa. "Şimdiye dek, ben 
kendimi bildim hileli, kimse Değirmenoluk köyünden kaçıp da 
başka köyde çobanlık, yanaşmalık etmedi. Etmez de ... Sen doğ­
ru evine Döne!" 
Abdi Ağa, arnbarın kapısını açınca, sıcak, tozlu bir buğday 
kokusu fırladı dışarı. 
Kapıda durdu: 
"Bana bakın," dedi. "O Döneye bir tek tane bile vermeye­
ceksi niz. Acından ölecek. Şimdiye kadar Değirmenoluk köyün­
de acından ölen olmadı. O ölecek. Ya da satacağı bir şeyi varsa, 
satacak. Verirseniz, verdiğinizi duyarsam, hepinizin evine gelir 
verdiklerimi alırım. Demedi demeyin ." 
Kalabalık: 
58