kırk dakikadır  aynı  vaziyette  kıpırdamadan  durmakta  olduğunu  fark 
ediyordu.  Bu cendereden  çıkmak  için  debelendikçe,  daha  da beter 
saplanıyor;  iki nesneden  hangi  birini  seçse,  aklı  ötekinde  kalıyordu. 
Anneleri  hâlâ  dönmemiş  arsız  yavru  kuşlar  gibi  küçümen  ağızları-
nı kocaman  açıp,  aynı  anda  bağırmaya  başlıyordu  nesneler:  "Beni 
seç Sidar!  Ne olur  beni  seç!" 
Tercihte  bulunmak  istemiyordu  ki. İsviçre  ile Türkiye  arasında 
bir seçim  yaptığını  zannediyordu  herkes.  Bu doğru  değildi.  Seçim 
filan  yapmamış,  sadece  gelmişti.  Belki  yann  bir gün,  sadece  gide-
cekti.  Keza  son  zamanlarda  giderek  daha  sık düşünür  olduğu  inti-
har da, iki seçenekten  birini  tercih  etmek  değildi  herkesin  sandığı 
gibi.  Tıpkı  Gaba  gibi  tek ve biricikti  intihar.  Sadece  edecekti. 
Ama  iş intihar  etme  biçimlerine  gelince,  durum  değişiyordu.  Zi-
ra o zaman,  hazırlop  seçenekler  yığılıyordu  önüne.  Envai  çeşit  yo-
lu vardı  intihar  etmenin.  Ve Sidar  ne vakit,  asit nâm  boz  atların  ya-
hut esrar  nâm  kahverengi  atların  çektiği  faytona  binip,  dört  nala  ge-
liverse  intiharın  eşiğine,  gene  o çetrefil  soruya  takılıp  kalıyordu. 
Mutfaktaki  gaz  ocağı,  salonun  ortasından  geçen  borudan  sallayabi-
leceği  ip, şişelerdeki  haplar,  banyodaki  jiletler  ve fil ayaklarıyla  Bo-
ğaz Köprüsü,  hep  bir ağızdan  haykırmaya  başlıyordu:  "Beni  seç Si-
dar! Ne olur  beni  seç!" 
"Burada  kalamazsın,"  dedi  gözlerini  kızın  gözlerinden  kaçıra-
rak. 
"Ama  sana  sormuştum.  Karşı  çıkmamıştın." 
"Biliyorum,"  dedi  Sidar  tavandan  sarkan  örümceğe  bakıp,  sıkın-
tıyla  yutkunurken.  "Tercihimi  değiştirdim." 
309