269
"Yaptı mı bunu?”
"Tabii ki hayır.” Ed başını iki yana salladı. "Ayrıldık so­
nunda. Ama Azur'un ne yapmaya çalıştığını kavradım. Sev­
dim adamı.”
Ed’in coşkusunda, bir müridin ustasına duyduğu o ölçüsüz 
güveni buldu Peri. Rahatsız oldu. "Ama biz filozof değiliz” de­
di. “Öğrenciyiz.”
"Mesele de bu zaten. Diğer hocalar bize ya çocuk muamele­
si yapıyorlar ya tepeden bakıyorlar -  Azur hariç. O bizi kendi­
siyle eşit görüyor, bu yüzden bizi zorluyor. Hangi mesleği se­
çersek seçelim hepimizin birer filozof olabileceğine inanıyor.”
"Sıradan öğrencilerden çok fazla şey beklemek olmuyor 
mu bu?”
Ed ona baktı. "Sen sıradan değilsin ki. Hiç kimse değil.”
Peri dudaklarım ısırdı. Niye böyle bir la f etmişti kendi de 
bilmiyordu.
"Ne oldu? Beğenmiyor musun Azuı'u?” diye sordu Ed.
"Beğeniyorum, sadece...” Peri yutkundu. "Acaba bizim le 
deney mi yapıyor diye kuşkulanıyorum. Bu da hoşuma git­
miyor.”
“Deney mi? Yok öyle şey” dedi Ed. "Benim hayatımı değiş­
tirdi. İyi yönde.”
Yağmur yağmaya başladı; şimdilik hafifçe çiseliyordu ama 
her an sağanağa dönüşebilirdi. Gece anmasının ertelendiği 
ilan edildi. Posterleri, mumlan, fotoğraflan kaldırdılar. Mo­
na sağa sola koşturuyor, bir sürü sorumluluk üstleniyordu.
Peri, Ed’e elini uzattı. Ama Ed, Peri’yi usulca kendine çek­
ti ve ona içtenlikle sanldı. "İyi bak kendine. Azur’a güven, 
harikulade bir insan o. Keşke onun gibiler çoğalsa.”
Karanlıkta yapayalnız kalan Peri yurduna doğru yürüdü. 
Yağmuru dert etmiyordu. Yüzyıllardır hararetli tartışmalara 
tanıklık eden binalara baktı; ne kavgalar görmüşlerdi... hep­
si de Ih n n  adına. Niye, niye böyleydi?