yapmak gerektiğini hissettiğim zamanlar da, bir şeyler yapı­
yormuş gibi yapmasını bilirim; mevzu ne olursa olsun so­
nunda, kendimden bahsetmeden kendimi methetmesini bili­
rim; iyi ve güzel insanlar, kendileri ve başkaları için hayatla­
rının bir manası olan insanlar ölürken, sağ kalmasını bilirim 
ve bütün bunları başkalarından biraz daha iyi ifade etmesini 
bilirim, şimdi yaptığım gibi." Başını salladı: "Hiç olmazsa 
kalkıp bir kahve pişirmeliydim; iyi kötü iki fincan kahve 
yapmalıyd ım." Ayağa kalktı, yerinden kımıldamadan Sevgi'yi 
oturttu. Birkaç dakika sonra, elinde tepsiyle göründü. Sev­
gi'ye bir sigara verdi; birer sigara yaktılar. Sevgi, dumanı içine 
çekti; biraz başı dönerek Selim Beyi dinlemeğe başladı. 
"Sana hiç bahsetmedim ama, muhakkak duymuşsundur: 
Evliliğimizin dördüncü yılında Nazlı, evi terk etmişti. Nasıl 
derler, bir başkasına kaçmıştı. Acıklı bir durumdu. Ne yapa­
cağımı bilmeden odalarda dolaşıp durdum. Kanının resimle­
rine baktım. Bir şeyler yapmak, birilerine gitmek, ne bileyim 
dert yanmak, ondan şikayet etmek, bana yapılan bu haksızlığı 
ortaya döküp sızlanmak istemeliydim. En azından, herkesin 
yaptığını yapmak gelmeliydi içimden. Belki de bütün bunları 
istiyordum , harekete geçemiyor dum. Üstüm başım dağınık, 
sokaklar da sürükleniyor dum. Söze nereden başlanacağını bi­
lemiyordum herhalde: Durup dururken birine giderek söze 
başlayamazdım ya. Fakat biri benimle konuşmağa başlayınca 
da, söz dönüp dolaşıp buraya gelecek diye korkuyla iç geçiri­
yordum; göğsüme bu mesele saplanıyor du. İşten erken kaçı­
yor, meyhaneler de oturuyordum öğleden sonralan. Bir gün, 
tren istasyon unun yanındaki bir lokantaya girdim; kendimi 
hamallı yük arabalı yabancı bir çevrede bulmuştum birdenbi­
re ve civarda başka bir meyhane yoktu. Lokantanın bahçesin­
de, trenlere yakın bir yere oturdum. Erken bir saat olmasına 
rağmen masalar kalabalıktı. Bir şişe rakı söyledim . (Kimseye 
bakacak halim yoktu.) Sabahtan beri bir şey yememiştim: Bi-
205