ettiğini görerek, bunun Çallı suyu değil, Karasu olduğunu, 
Kemah'a da az kaldığını anladı. Uzun bir tünele girip çıktıktan, 
kayalı yüksek uçurumları gördükten sonra uykunun etkisinden 
sıyrılarak, "Dün Ankara'daydım, bugün burada!" diye mırıldandı. 
Her tren yolculuğunda toprak gözünün önünde aktıkça, içinde 
uyanan, hayatın dolu yaşanması gereken, uzun, kanşık ve zengin 
bir şey olduğu duygusuna kapılarak kendini gene diri hissetti. 
Sonra bir konuşma kapısı açmak için sabırsızlanan ihtiyara 
dönerek gülümsedi. 
Kıyafetinden memur olduğu anlaşılan ihtiyar: "Bütün gece 
maşallah uyudun!" dedi. 
Ömer saatine baktı: "Onbir saate yakın uyumuşum!" 
İhtiyar makinelere güvenmediğini anlatmak istiyormuş gibi: 
"Bütün gece!" diyerek başını salladı. Sonra: "Ben uyuyamadım. 
Ben bütün gece böyle oturup seni seyrettim, düşündüm," dedi 
ve Ankara'ya niye gittiğini, Erzincan'da tapu dairesinde ça­
lıştığını, şimdi iyiliğini gördükleri şu demiryolunun iyilik kadar 
kötülük getireceğini, Ankara'ya gittiğinde şurasındaki ağrı için 
doktora göründüğünü, ama onun da ilâç yazmaktan başka bir 
şey yapmadığını anlatmaya başladı. Ömer'in demiryolunda 
çalıştığını öğrendikten sonra onun gençliğini övdü, parma-
ğındaki halkayı işaret ederek kendisinin de bir zamanlar nişanlı 
olduğunu söyledi. 
Ömer, ihtiyar, parmağındaki halkayı gösterince Nazlı'yı ha­
tırladı, ama hiç rahatsız olmadan, "Dün oralardaydım, bugün 
buradayım!" diye düşündü ve sanki şu genç beyin rahatı kötü 
düşüncelerle kaçmasın diye durmadan konuşan ihtiyara hoş­
görülü bir gülümseyiş takınarak kulak verdi. İhtiyarın demir­
yoluna, zamana, memleketin ilerlemesine ilişkin, hiç de bir 
memurun görüşlerine benzemeyen düşünce ve şikâyetlerini, 
bu güzel sabah lıiçbiı şeye karşı çıkmak içinden gelmediği için 
ona katılarak dinledi. Derişiz tasasız insanlar gibi, rahat rahat, 
sonunda hafif inleyerek birkaç kere esnedi. Tren sık sık uzun 
tünellere giriyor, köprülerin üzerinden ırmağın bir o yanına bir 
bu yanına geçiyor, her tünele girişlerinde de ihtiyar susuyor, 
anlattığını tünelden çıktıktan sonra kaldığı yerden sürdürüyordu. 
Ömer ona ilgi duymadığı zamanlar, "Evet, işte doğa... Karlı 
450