laştırdıkları için onlar adına utanıyorum. Gene de gülüyor-
lar sözlerime. Aptalca buldukları için gülüyorlar elbette.Fakat gülerken sanki öyle değilmiş gibi davranıyorlar. Son-ra oturup benim eleştirimi yaptıkları zaman çıkıyor aptallı-ğım ortaya. Güldürü, mantığın yanında güçsüz kalıyor. Gü-lünecek sözlerin de bir seviyesi olmalı, diyorlar. Ayağı takı-lıp yere düşen adama da kendini tutamayıp gülermiş insan.Bu bakımdan haklı buluyorum onları. Birçok durumda ger-çekten takılıyorum: o zaman da gülüyorlar bana. İşte böyledurumlarda onlar adına daha çok utanıyorum. Onları gül-dürmek için, espri uzmanı olmaya ihtiyaç kalmıyor. Banaad takılmasını pek sevmem. Aşırı duygululuk gösteren in-sanlara ad takarlar; ya da taktıkları adı yüzüne söylerler.Haksız adlar taktıkları da olmuştur bana. Ortaokulda damaymun derlerdi. Aynaya bakardım: maymuna benzer biryüz göremezdim. Üstelik bu adı bana takan çocuk, sınıfınen çirkinlerinden biriydi. Sonra onu görüp bunun sebebinisorma fırsatını bulamadım.
Evet bu yüzden, yorgunluğumu anlatamıyorum kimseye.
Yakınmalarımda ince bir alay görüyorlar. Bu inceliği banayakıştıranlar tabii cahil insanlar. Ötekilerle artık görüşmü-yorum. Darıldım onlara. Onlar bu dargınlığımın farkındadeğil tabii. Kapıdan çıkıp gidince hemen unutuluyorum.Bir de benimle uğraşacak vakitleri yok. Çünkü uğraşmayadeğmiyorum. Ben de darıldım onlara işte. Yolda, onlardanbirini görünce, sıkılarak gülümsüyorum. İçimden geçenlerisaklamak istiyorum. Onların içinden ne geçtiğini anlayamı-yorum; yüzlerinden belli olmaz ki duyguları. Bu nedenle,yüzlerini görmek içime sıkıntı veriyor. Sıkıntıma onlar se-bep oldu sanki. Hepsi de sanki hiçbir şey olmamış gibi ra-hatça yürüyor yolda. Karşıdan karşıya emin adımlarla geçi-yorlar. Günlük yaşayışlarını sürdürüyorlar. Galiba yalnızben yoruldum. Ve bu yorgunluğumu yaşamak zorundayım.
592