ortaya döküyorum, evini, uykusunu düşünüyor. Avusturya'ya 
gidecek zaten. Ben de Hasan'larla birlikte. Bir işe girerim. Özer'e 
söyleyeyim... Beni o reklam şirketine. Hemen de işe alırlar. Bir 
işe girerim, devrimci harekete katılırım." 
"Neler konuşuyorsun kendi kendine?" 
Ahmet birden İlknur'u ocağın yanında görünce şaşırdı. Ayak 
seslerini duymamıştı. "Ben. Ben ne yapayım!" diye mırıldandı 
ve bir an boş bulunup İlknur'a sarıldı. Sarsak, beceriksiz bir 
hareketle İlknur'u öpüp hemen ocağın başına döndü. 
Bir sessizlik oldu. Ahmet, tepsiyi alıp odaya girdi. "Ne dü­
şünüyorsun söylediklerim hakkında?" diye sordu. 
"Ne diyeyim! Çok fazla düşünme!" 
"Yani bana hak veriyorsun. Söylediklerim doğru değil mi? 
Bu resimlerle hiçbir şey yapılamaz." Gazeteyi işaret etti: "İnsanlar 
öldürülürken hele bu resimlerin artık hiçhir anlamı kalmaz... 
Bunlarla uğraşmak aptallıktır. Aptallık ne kelime: Küstahlık, 
kendini beğenmişliktir." 
"O zaman genel olarak sanatla uğraşmak, sanat tarihiyle, hayır, 
bilimle uğraşmak da öyledir. Hatta, doğrudan doğruya siyaset 
olmayan her şeyle uğraşmak saçmadır!" 
"Saçmadır!" diye bağırdı Ahmet. "Saçma mıdır? Ne düşü­
nüyorsun?" 
"Bunun yanlış olması gerektiğini." 
"Evet, bunu ben de aklımla kavrıyorum elbette. Ama duy­
gularım bana Hüseyin Aslantaş öldürülürken ihtiyar tüccar 
resimleri yapmanın da pek doğru bir şey olmadığını söylüyor. 
Anlatabiliyor muyum? Ne yapayım?" Bu soruyu sorduğu za­
manlarda yaptığı gibi gene heyecanla: "Goya... Goya ölümlere 
karşı, kayıtsız değilim işte... Kurşuna Dizilenler'i düşün!" 
"Evet! Ama sen de kayıtsız sayılmazsın!" 
Ahmet: "Ne yapayım... Ne yapayım?" diye mırıldandı. "Acaba 
Marat'nın askerleri insanları kurşuna dizerken, bunu öğrenince 
Goya neler düşünüyordu?" 
"Bence bu geçici bir şüphe!" diye İlknur mırıldandı. "Tür-
kiye'deki sanat hiçbir zaman senin şimdi yaptığın gibi gerek­
liliğinden şüpheye düşmemiştir!" 
"O eskidendi!" dedi Ahmet. "Eskiden, yani sanat halkın içinde 
600