8rı sokaklarda terletiyordu, ama binalar ın içleri, dükkânlar, ıhlamur ve  
kestane a ğaçlar ının altlar ı hâlâ serindi. Benzer bir serinli ğin, üzerinde  
mutlu çocuklar gibi her ş eyi unutarak sevi ştiğimiz küf kokulu şiltenin  
içinden de geldiğini hissedi yorduk. Açık balkon penceresinden deniz  
ve ıhlamur kokan bir bahar rüz gârı esti, tül perdeleri kald ırıp ağır 
çekimle s ırtlar ım ıza bı rakt ı ve ç ıplak vücutlar ım ızı ürpertti, ikinci  
kattaki dairenin arka odas ından, yattığımız yataktan arka bahçede  
May ıs sıcağında h ırsla küfürle şerek futbol o ynayan çocuklar ı gördük ve  
birbirlerine sö yledikleri edepsiz ş eyleri, bizim kelimesi kelimesine  
yapmakta oldu ğumuzu fark edip sevi şmemizin ortas ında bir an  
durarak, birbirimizin gözlerinin içine bak ıp gülümsedik. Ama  
mutluluğumuz o kadar derin ve büyüktü ki, hayat ın arka bahçede n 
bize sundu ğu şakay ı, bu küpeyi unuttu ğumuz gibi unuttuk hemen. 
Ertesi günkü bulu şmam ızda, Füsun bana kü pesinin tekinin ka yıp 
olduğunu söyledi. Asl ında, o gittikten sonra ucunda ad ının baş harfi  
olan küpe yi mavi çar şaflar ın aras ında görmüş, kenara kald ıracağıma,  
tuhaf bir iç güdüyle, ka ybolmas ın di ye ceketimin cebine ko ymuş tum.  
"Burada can ım," dedim. Sandal yenin arkal ığına as ılı ceketimin sa ğ 
cebine elimi att ım. "Aaa, yok," dedim. Bir an bir felaketin, bir  
uğursuzluğun belirtisini hisseder gibi oldum, ama sabah s ıcağı fark  
edince, ba şka bir ceket giydi ğimi hemen hat ırlad ım. "Öteki ceketimi n 
cebinde kalm ış." 
"Lütfen yar ın getir, unutma," dedi Füsun gözlerim kocaman açarak. 
"Benim için çok önemi var." "Peki." 
Füsun, bir ay önceye kadar varl ığını bile neredeyse unuttu ğum on  
sekiz yaşındaki uzak ve yoksul akrabamd ı. Ben ise otuz ya şında ydım 
ve bana herkesin çok yak ıştırd ığı Sibel ile ni şanlan ıp evlenmek  
üzereydim.