med, "yat aşağı Asım Çavuş," diye bir daha bağırdı. Temir onu 
ceketinden çekip yere almasaydı kurşunu yiyord u. Sürünerek 
yanına vardı. ''Temir, Çavuşumun silahını ona geri ver," dedi. 
''Tanıdın mı beni Çavuşum?" Çavuş onun yüzüne dostça baktı. 
"Seni tanımaz mıyım İnce Memed," dedi, "hiç değişmemişsin. 
Ben seni eşkıyalığı bırakmış biliyor dum." 
"Geriye döndüm Çavuşum," dedi Memed . "İyi ki de dön-
müşü m. Seni dünya gözüyle bir daha gördüm ya." 
"Kasabayı bastığına iyi yapmadı n." 
"Kasabayı basmadım Çavuş um." 
Sürüne sürüne, bir kayalığın ardındaki çukura indiler. Bura­
sını, hangi yerden olursa olsun, kurşun tutmuy ordu. Yan yana 
oturdular , sırtlarını kayaya dayadılar. Çavuş çantasından bir siga­
ra çıkarıp Memede uzattı, sigaralarını yaktılar. Temir, onları koru­
mak için, az ilerlerindeki kütüğün arkasına yatmış, önlerindeki 
en küçük bir yerleri gözüken candarmalara basıyordu kurşunu. 
"Kimseyi vurm ayın,'' diye buyurdu Memed, "Çavuşumun 
hatırı için." 
''Üç candarmayı kolundan vurdum," diye övündü Temir. 
"O kadan olur," dedi Memed. 
"Niçin kasabayı hastın Memed, bunu sana hiç yakıştırama-
dım ." . 
"Arnher Beyi soyduk. Ondaki emanetleri aldık. Yukarda, 
dağlarda çok fıkara var. Babalan cephede kalmışlar ... " 
"Biliyorum," dedi Çavuş. "Bari emanetler yüklü müydü?" 
"Çok yüklü, iki heybe gözü altın. Bütün dağlan donatacağ ız." 
"Sizden Ağalar , Beyler çok korkuyorlar. Arif Saim Beyin çiftliği­
ni basmaya adam gönderdi ler, senin uzun Cabba n." "İnce Me­
med soydu, diyecekler." 
"Arif Saim Bey de sizin üstünüze ordu çekecek, ortalığı ka-
sıp kavur acak." 
"Çok zulmedecekler fakir fıkar aya." 
Asım Çavuşun gözüne, Memedin giydiği gömlek ilişti. 
"O gömlek bu gömleıdıeğil mi Memed?" diye sordu. 
"O gömlek," dedi Memed. 
"Korkuyorum ." 
"Neden korkuyorsun Çavuşum?" 
38