Hamdi : 
·"Bulurum," diye karşılık verdi. "Elbette bulmalıyız. Yerimizi bu­
lalım da. Yerleşelim de ... Bak ben neler bulacağım! Neler de' neler! 
İşte onu ... " Birden: "Bak, bak, bak Bey, geçiyor." Dördü dört yerden 
atlarınıli başlarını çekip soluklarını tuttular, gözlerini de az öteden sü­
nüp giden atlıya diktiler, Atlı çiçekli ovada, parlak güneşin altında, ta­
kımları, tüfeği pariayıp sönerek, doludizgin atın da sağrısı pariayıp sö­
nerek Ceyhan ırınağına aşağı gidiyordu. Atlı gözden ırayıp yitince 
Mustafa Bey bir ada gibi ovanın ortasında kararıp kalmış bük parçası­
nı gösterdi : "İşte burada kalacağız. Burada bekleyeceğiz. Bu yöreye 
geldiğinde nasılsa üstüroüze gelec ek." 
Ada gibi 'ovanın ortasında kalmış bükün ·kıyısında indiler, atları 
kamış köklerine bağlayıp içine girdiler. 
"İbrahim İbo!" 
"Buyur Beyim." 
"Şimdi eve gidip, nacak, tahra, tırp_an alacak, şurayı, şu kamış kö­
künün önünü açacak, oda gibi yapacaksın. Evden de keçe, yastık geti­
receksin. Bir de kahve takımı getirecek sin. Bir de burada bize ne gere­
kecekse ... Olur mu?" 
"Olur Beyim. Yarın sabah her şey tamam. Gözümden iste Be-
yim." 
Hamdi : 
"Gelecek," dedi. 
İbrahim İbo : 
"Hem de nasıl, hem de n:ıSılgelecek! Hem de nasıl! Hem de ... " 
Her söyleyişte başka bir tadını çıkarıyordu. 
Bükten ayrılıp yola düştüler. Bey önde, İbrahim İbo onun arka­
sında, İbonun arkasında da Mestan, en arkada Hamdi. Harndi düşün­
ce�ere dalmış. Öndekiler gittikçe ondan uzaklaşıyorlar. Harndi geride 
kaldığının hiç farkında değil. Derin bir düşüncen in, bulmuş da kaçır­
mış, ucundan düşünceyi yakalamışların çabasında. Yüzü karanlık, se­
yirme içerisinde. 
Dik güneş tepeden aşağı iniyor. Ovada böceklerin, sin�klerin, 
arıların teker teker iri vızıltıları, sonra güneş altında uğultular. · 
Harndinin yüzü birden ışıdı, altındaki at zınk diye durdu; Ham­
di başını kaldırdı baktı, ötekiler uzcıldaşmış gitmişler. Farkın4a olma-