FAKİR BAYKURT
 
327
 
 
«Allah ırazi olsun, allah anana bubana kavuştursun...»
 
Şapkasını çıkardı. Jandarmanın açtığı kapıdan girdi. Girdi ki ne 
görsün! Bir anda yüksek tavanlı, geniş bir odada buldu kendini. Yerler 
halı 
döşeliydi. Yüksek yüksek dolaplar... Büyük küçük masalar, 
masalarda camlar... Vezir odası gibiydi...
 
Geniş halıya basmadan, tam kapının dibinde, büyük masanın 
karşısına dikeldi. Ellerini önce yana saldı. Sonra önünde topladı. 
Şapkasını, değneğini elinde tu
tuyordu. Birini bir elinde, birini öteki 
elinde, üst üste getirdi. Beklemeye başladı.
 
Başı omuzları arasında kaybolmuş biri oturuyor büyük masada. 
Kamburdu. Başı saçsızdı. Kel kafanın biriydi. Ne sakalı vardı, ne 
bıyığı, köse gibi bir adamdı. Nefes alıp ve
riyordu ama, kıpırdayıp 
kıpırdamadığı belli olmuyordu.
 
Bir kalem vardı elinde, kalemdi her halde! Bir elinde de kâğıtlar! 
Okuyordu, okuyordu her halde!..
 
Birden kalem masaya doğru inmeye başladı. indi, indi indi... 
Kalem inerken, Kır Abbas kendinin de yer 
doğru eğildiğini fark etti. 
Birden toparladı kendini. Adamın elindeki kalem, eliyle birlikte 
masaya doğru iniyordu. indi indi indi. Kalemin ucu kâğıtlara değdi. 
Bir zaman öyle bekledi. Kâğıdın üstünde kocaman bir eldi şimdi eli. 
Kâğıdın üstünde hiç kıpırda
madan duruyordu. Elin üstü, kaplumbağa 
sırtı gibi yuvarlaktı, çizik çizikti.
 
Sonra yavaş yavaş kıpırdadı el. Bir şey yazdı, bir şey çizdi. Kalktı 
havaya dikeldi biraz. Kalemi öne doğru uzattı. Çok uzun bir süre geçti 
gibi geldi Kır Abbas’a. Kalemli el öyle
ce kaldı, öylece ileri uzanık...
 
Bu sefer sol eli kıpırdadı adamın. Kıpırdadı. Büyüdü. Tombul bir 
el oldu. Üstünün pütür pütür çizgileri, derisinin kaplumbağa boynunu 
andıran girinti çıkıntıları, gittikçe daha çok
 
beliriyordu. Kâğıtları havada hafifçe bir 
salladı, sonra bırakıverdi 
masanın üstüne. Geldi kalem tutan sağ elin yanında durdu sol eli. 
Tuttu onu. İki el birbirine kenetlendi kaldı.
 
Omuzları arasında gömülü başı öyle duruyordu. O çıplak başın 
üstünde iki göz, iki fincan gibi bakıyordu. Şimdi adamın
 
boynu yoktu.