"Yüzbaşı," diye bağırdı, "işim var benim. Yoksa bir can için 
Asım Çavuşa kıymazdım, emir ver de dursun."
Nişan aldı, titremesi de durdu. Tetiğe bastı. Asım Çavuş 
bağırdı. Ak mendili, yukardaki sağ eli düştü. Mendil kızıl kana 
bulandı.
Yüzbaşı:
"Dön Çavuş," diye emir verdi.
Çavuş durdu, acı acı gülümsedi, karanlık kavuşuyordu. 
Ağır ağır geriye döndü.
Memed inler gibi:
"Kusuruma kalma Çavuşum," dedi. "Öldürdün beni. Keş­
ki öldüreydin de bunu başıma getirmeseydin."
Yüzbaşı emir verdi, candarmalar yaylım ateşine geçtiler. 
Memed karşılık vermedi. Hürü Ananm elini öptü. Ana da onu 
kucakladı.
"Ana hakkını helal et."
"Anan sütü gibi helal olsun, yavru. Topal Aliyi unutma, öl­
dür onu. Bütün bu belaları başına açan odur, biliyor musun?"
Memed karanlıkta bir sansar gibi kaydı, göz açıp kapayın­
caya kadar karşıki, ormanlıklı, sarp kayalıklı koyağa geçti. Bura­
larım avucunun içi gibi biliyordu. Değil bir bölük, bir alay can- 
darma bile gelse bu dağlarda bir daha onu yakalayamazlardı.
Candarmalar daha kurşun yakıyorlardı. Memed onlardan 
o kadar uzaklaşmıştı ki, kurşun seslerini ancak duyabiliyordu.
Hürü Ana olduğu yerden kımıldamamış, büyük bir mutlu­
luk içinde kıvranıyor:
"Yakın yakın hükümetin kurşunlarım! Yakın kafirler," di­
yordu. "Yakın bakalım, kuş yuvadan çoktan uçtu."
Soma da ekliyordu:
"Gelirsiniz, gelirsiniz, bana şimdi gelir, yaramıza merhem 
yap Ana, Hürü Ana dersiniz, öyle mi? Yavrum olmasa, yav­
rumdan korkmasanız beni öldürürdünüz kafirler. O zaman bi­
zim yaramızı kim emleyecek diye düşünmezdiniz. Hah, hah- 
hah... Memed vursun sizi, ben de sizin yaralarınızı emleyim, 
öyle mi? Olur, oluuuur, olur yavrucuklarım."
199