KOMŞU yıkanmamış bezlerle gelir.) Ah hanımım, beyi� 
min yatağı yapılmamıştı, yapıverd im. 
: Yıkamadın mı onları? 
FATMA KADIN : Sonra yıkarım hanımım. Bunun acelesi ne? 
SADIK : Yine kapı dinlemiştir; işi ne? 
FATMA KADIN : Aaa, valla kitap çarpsın ki ... Naha şu çocu-
ğumun ölüsünü öpiyrn ... 
KOMŞU : Sus kız, söyleme öyle! Bu ne biçim yemin? 
FATMA KADIN : He ya, hanımım. Baksana ne diyor. 
SADIK : Hadi sallama. Sar şunları. 
(Fatma Kadın isteksiz dolanır.) 
KOMŞU : Git mutfaktan biraz kağıt getir ... 
FATMA KADIN : Ziya da gelmedi. 
KOMŞU : Yine seni aramaya çıkmıştır. Ya da· oyuna 
dalmıştır. Gelince ben arkanızdan yollarım. 
(Sadık'a) Okuldan alma oğlanı Sadık Efendi. 
Haylaz maylaz ama, okuyup gidiyor işte. 
Gelecek yılda, baktın yine elin darda, uğra 
bana, çocukların kitaplarını vereyim. Bu yıl 
Orhan'ınk iler, gelecek yıl ona iyi gelir. Üst 
baş da veririm. 
SADIK : Ben işe girersem ... Kardeşlerine kim bakar? 
(Fatma Kadına) Anla işte, hiç çaresi yok. Bu­
nu yanında götüreceksin. 
FATMA KADIN : İyi, götürüyrn ... Nasıl götürüym? Kim alır 
kucağımda çocukla beni? 
SADIK 
KOMŞU 
SADIK : İlkten götürmezsin ... Sonra .. . 
: Sadık Efendi ... Başlama yine .. . 
: E, ne deyim? Siz bir yol gösterin öyleyse! Zi­
ya okula gitsin. Ben işe. Fatına işe. Emzikteki 
çocuk ne olsun? Kızın biri üç yaşında, oğla­
nın bir dört yaşında ... Ya Ziya okula gitme­
yecek, ya ben işe gitmeyecem, ya bu alacak 
kızını yanına ... 
188