4  
4.Katil Diyecekler Bana 
 
 
 
O budalay ı öldürmeden az önce bile, herhangi birinin can ını alacağını bana söylense inanmazd ım. Bu yüzden 
yapm ış olduğum şey bazen ufukta kaybolan yabanc ı bir kalyon gibi benden gittikçe uzakla şıyor. Bazen hiçbir 
cinayet işlememişim gibi de hissediyorum. Zavall ı Zarif karde şimi hiç de istemeden gebertmemin üzerinden dört 
gün geçti, ve şimdiden duruma biraz al ıştım. 
Önüme ç ıkı veren berbat meseleyi adam öldürmeden çözebilmeyi çok isterdim, ama hemen de anlad ım 
başka bir yol olmad ığını. İşi hemen orada bitirdim; bütün sorumlulu ğu yüklendim. Bir ak ılsızın iftiras ı yüzünden 
bütün nakka şlar camias ının tehlikeye at ılmas ına izin vermedim. 
Yine de ama katilli ğe al ışmak zor. Evde duram ıyorum, soka ğa ç ıkıyorum, sokakta duram ıyorum, öteki 
sokağa yürüyorum, sonra o sokaktan sonrakine yürüyorum ve insanlar ın yüzlerine bakt ıkça görüyorum ki 
ellerine daha cinayet i şleme f ırsat ı geçilmemi ş olduklar ı için pek çok ki şi masum zannediyor kendini. Bu küçük 
talih ve kader meselesi yüzünden, insanlar ın çoğunun benden daha ahlakl ı ya da iyi oldu ğuna inanmak zor. Olsa 
olsa henüz cinayet i şlemedikleri için biraz daha aptal suratl ı oluyorlar ve bütün aptallar gibi iyi niyetli 
gözüküyorlar. Gözünde bir zekâ ışıltısı, yüzünde ruhundan yans ıyan bir gölge gördü ğüm herkesin gizli bir katil 
olduğunu anlamam için o zavall ıyı öldürdükten sonra, İstanbul sokaklar ında dört gün yürümem yetti. Yaln ızca 
aptallar masumdur. 
Bu akşam mesela, Esir Pazar ı'nın arkalar ındaki kahvehanede s ıcak kahvem ile ısınır, arkadaki köpek 
resmine bak ıp köpeğin anlatt ıklar ına herkesle birlikte kendimi koyuvererek gülerken, yan ımda oturan bir herifin 
de benim gibi katilin teki oldu ğu duygusuna kap ıldım. O da benim gibi meddaha gülebiliyordu, ama kolunun 
benim kolumun yan ıbaşında karde ş kardeş durmas ından m ı, fincan ı tutan k ıpır k ıpır parmaklar ının 
huzursuzlu ğundan m ı neden bilmiyorum, onun da benim soyumdan oldu ğuna hükmediverdim ve birden dönüp 
surat ına dik dik bakt ım. Hemen korktu, yüzü allak bullak oldu. Kahve da ğılırken bir tan ıdığı onun koluna girmi ş: 
"Art ık Nusret Hocac ılar buray ı basar," diyordu. 
Ötekini ka ş göz işaretiyle susturdu. Onlar ın korkular ı bana da bula ştı. Kimse kimseye güvenmiyor, her an 
karşısındakinden bir alçakl ık bekliyor herkes. 
Hava daha da so ğumuş ve sokaklar ın köşelerinde, duvar diplerinde kar iyice tutmu ş, yükselmi ş. Kör 
karanl ıkta gövdem yolunu dar sokaklar ı ancak hissederek buluyor. Bazen de, kepenkleri iyice çekili, pencereleri 
kapkara tahtayla kapl ı evlerin bir yerinden içerde hâlâ yanan bir kandilin soluk ışığı dışarı sızıp karda yans ıyor, 
çoğu zaman ise hiçbir ışık, hiçbir şey göremiyorum da bekçilerin sopalar ının taşlara vuruşuna, ç ılgın köpek 
sürülerinin ulumalar ına, evlerin içlerinden gelen iniltilere kulak  verip yolumu buluyorum. Bazen, gece yar ılar ı 
şehrin dar ve korkutucu sokaklar ı kar ın sanki kendi içinden s ızan harika bir ışıkla ayd ınlan ıyor ve karanl ıkta, 
yıkıntılar ve ağaçlar aras ında yüzlerce y ıldır İstanbul'u tekinsiz k ılan hayaletleri gördü ğümü san ıyorum. Bazen 
de, evlerin içinden mutsuzlar ın uğultusu geliyor; ya har ıl har ıl öksürüyor, ya burunlar ını çekiyor, ya rüyalar ında 
ağlayarak ç ığlık at ıyor, ya da kar ı kocalar, yan ıbaşlar ında çocuklar ı ağlarken birbirlerini bo ğazlamaya 
girişiyorlar. 
Katil olmadan önceki mutlu hayat ımı hat ırlamak, ne şelenmek için bir iki ak şam bu kahvede meddah ı 
dinlemeye geldim. Bütün ömrümü birlikte geçirdi ğim nakka ş kardeşlerimin ço ğu her ak şam gelirler. Tâ 
çocukluktan beri birlikte nak şettiğimiz bir budalaya k ıydım k ıyal ı hiçbirini görmek istemiyorum art ık. 
Birbirlerini görüp dedikodu etmeden yapamayan karde şlerimin hayat ında, buradaki rezil e ğlence havas ında beni 
utand ıran çok şey var. Beni burnu büyük bulup i ğnelemesinler diye bir iki resim de ben yapt ım meddah için, ama 
bunun k ıskançl ığı durduraca ğını da sanmam.