Bu Benim Onu Son Görü şüm -  
Bir sessizlik baş lad ı. Kap ıya yürüdüm. Pardösümü giyerken sessizce  
önüme bak ıyordum. Kap ıyı açt ım ve o anda bunun bir y ıld ır 
kendimden de gizli dü şünüp haz ırland ığım "intikam" sahnesi  
olabilece ği hayaline kap ıldım. "Allaha ısmarlad ık." eledim. 
"Kemal Bey" dedi Nesibe Hala. "Geçerken kap ım ızı çaldığ ınız için ne  
kadar sevindik anlatama yız." Füsun'a bir göz attı. "Bakma yın siz onun  
surat asmas ına, babasından korku yor, yoksa sizi gördüğü için o da en  
az bizim kadar sevindi." 
"Aman anne, lütfen..." dedi güzelim. 
"Esmer olmas ına zaten daha fazla da yanamazd ım," gibi bir sözle  
ayrılık törenine ba şlamak geçtiyse de aklımdan, bu laf ın doğru 
olmad ığını, onun için dünyan ın bütün ac ılar ına katlana-bilece ğimi, 
bunun da beni bitirece ğini biliyordum. 
"Hay ır, hay ır, ben Füsun'u çok iyi gördüm," dedim ve dikkatle  
gözlerinin içine bakt ım. "Senin ne kadar mutlu oldu ğunu görmek, bana  
istediğ im mutlulu ğu verdi zaten." 
"Sizi görmek de bizi mutlu etti," dedi Nesibe Hala. "Art ık ayağınız da  
alıştı, hep bekleriz." 
"Nesibe Hala, bu benim buraya son geli şim," dedim. 
"Neden? Yeni mahallemizi sevmediniz mi?" 
"Artık s ıra sizde," dedim şakac ı, yapmac ıkl ı bir hava yla. "Anneme  
söyleyeyim de sizi davet etsin." Onlara son bir kere dönüp bakmadan  
merdivenden ini şimde umursamaz bir hava vard ı. 
"İyi akşamlar evlad ım," dedi kap ıda karşılaştığım Tar ık Be y usulca.  
Komşu çocuk "Annem yollad ı!" diye ona bir paket veriyordu. 
Dışarıdaki temiz hava yüzüme ho ş bir serinlik verirken, Füsun'u  
hayat ım ın sonuna kadar art ık bir daha görme yeceğimi geçirdim  
akl ımdan ve bir an önümde dertsiz, tasasız, mutlu bir ha yat olduğuna 
inand ım. Annemin benim için görmeye gidece ği Dağdelenlerin k ızı 
Billur'un ho ş olduğunu ha yal ettim. Ama att ığım her ad ımda Füsundan  
uzaklaştığım ı, kalbimden bir 
 
274