-Hakikaten dolu. Nereye adımımı atsarn "Üstüme bas­
ma!" tekdiriyle bağırıyorlar. Fakat uzaktan işittiğim o ses, 
peri sesi değildi. Sizin benim gibi bir kadın feryadıydı. 
Ruşen Abla hiddetinden birkaç defa kalkıp oturarak: 
-Ayol perilerin kadını yok mu? Sen onların sesi insan 
bağırmasına benzemez mi zannediyor sun? Cahil! 
-Hayır, diyorum size bu peri, cin sesi değil. O da cinler­
den şikayet ediyor. "Yetişin, beni kurtarın! Hiçeşim dostum 
yok mu?" diye bağırıyor. Sizin zerre kadar merhametiniz 
yok mu? Bu kadın kimse imdadına koşalım. Biz baş ede­
mezsek dışarıdaki heriflere haber verelim. Yüreğim parça 
parça oldu.· 
Beyazla Arap yine bakıştılar . Nihayet Çeşrnifelek Kalfa 
merhametini gösterir dalgın bir simayla: 
-Gidip bakayım bari ... 
Abla, yanımda ağzından kaçırdığı sözün ehemmiyetini 
tartmaya mani bir öfkeyle: 
-Nereye gideceksin canım! Ay mehtabında bağırdığı 
vakit yanına gitmeyin diye bize tembih etmediler mi? Bu 
gece Baba'nın gecesi. İşte o geldi. Zavallıcık öteki de korku­
sundan bağırıyor . 
Kalfa-İki üç ayda bir doktor getirirlerdi. Hayli zaman 
oluyor ki onu da getirmedil er. Merhametim bırakmıyor . 
Haydi Ruşen gidelim. Zavallı kadın ne halde bir görelim. 
Ruşen-Ya sonra duyarlarsa bize ne yaparlar? 
Kalfa-Kimden duyacaklar? 
Ruşen beni işaretle: 
-İşte bundan korkuyorum. 
İkisi de şüpheli bakışlada gözlerini bana diktiler. Ağlaya­
rak hemen eteklerine kapanıp dedim ki: 
-İki gözüm kalfalarım, benden hiç korkmayınız. Benim 
sizden başka insan yüzü gördüğüm var mı ki bu haneye ait 
esrarı ifşa edebileyim? Galiba benim bu evden dirim değil 
ölüm çıkacak ... Nihayet Ahu Baba'yı gördüm. Aslını değil, 
gölgesini ... Hay Yaradan'a sığındım! O ney boy, o ne pos! O 
ne kavuk! O ne sakal! Meretin gölgesi böyleyse kendisi nasıl 
41