sında  fötr  şapka,  elinde  uzunca  bir ağızlık,  etrafındaki  aile  fertleri-
nin omuzları  üzerinden  hülyalı  hülyalı  uzaklara  bakarak,  sigara  tüt-
türüyordu.  Zeren  Ateşmizacoğlu,  sülale  lügatinin  temel  bir hata 
yaptığı,  Hüdhüd  denilen  kuşun,  Süleyman  peygamberden  Belkıs'a 
haber  iletmek  dışında  kimseden  kimseye  laf taşımadığı  gerçeğiyle 
ilgilenmedi.  Onu  tek ilgilendiren,  bu lakabı  taşıyan  adamdı.  Biricik 
oğlunun,  ilk göz  ağrısının,  öz annesiyle  babası  dururken,  gidip  de 
hayatında  bir kez olsun  karşılaşmadığı,  tüm  sülalede  en zelil  genle-
re sahip,  dızdığının  dızdığı,  dış kapının  mandalı,  bunak  bir ihtiya-
rın burnunu  yüzünün  ortasına  kondurması,  korkunç  bir haksızlıktı. 
Daha  da korkunç  olanı,  bir buçuk  yaşındaki  torununun  da aynı  ge-
netik  zincirin  halkası  olmasıydı. 
Ani bir dürtüyle,  bu sevimsiz  belgeyle  birlikte  adab-ı  muaşeret 
kitabını  da tuttuğu  gibi  kaldırıp  çöpe  attı.  Çöplerini  olur  olmadık  sa-
atlerde  çıkarıp  apartman  girişini  çirkinleştirdiği  için  Hacı  yönetici-
den defalarca  laf işitmiş  olduğu  halde,  san  poşeti  çıkanp  kapının 
önüne  koydu. 
Beş, on, on üç...  tam  tamına  on yedi  dakika  sonra  derin  bir piş-
manlık  duydu.  Bugüne  değin,  sülalesiyle  ilgili  her şeyi  özenle  bi-
riktirmişken,  ne denli  sevimsiz  de olsa  bu eski  fotoğrafı  da sakla-
nmalıydı.  Ne var ki, kapıyı  tekrar  açtığında,  çöp  poşetinin  yerinde 
yeller  estiğini  gördü.  Vaktiyle  kendi  annesinden  dinlediği  bir hikâ-
ye geldi  hatırına  o anda.  Annesiyle  babası  yıllardır  evde  besledikle-
ri ama  artık  bakmak  istemedikleri  kedilerini  bir çuvalın  içine  koya-
rak arabaya  atmış;  sonra  da uzaklaşabildikleri  kadar  uzaklaşarak, 
çuvalı  şehir  dışında  ıssız  bir araziye  bırakmışlardı.  Akşam  eve dön-
düklerinde,  kediyi  kapının  önünde  miskin  miskin  onları  bekler  va-
ziyette  bulmuşlardı.  Çöp  torbasından  geride  kalan  boşluğa  bakar-
ken Zeren  Ateşmizacoğlu,  vaktiyle  kendi  annesinin,  o tekiri  karşı-
sında  gördüğünde  hissettiği  soğuk  ürpertiye  yakalandı.  Kurtulduğu-
muzu  sandığımız  bir şeyin  bize  nasıl  raptolduğunu  gördüğümüz  an 
yaşadığımız  düşkırıklığı  ile, geri  alabileceğimizi  sandığımız  bir şe-
yin ellerimizden  nasıl  kayıp  gittiğini  gördüğümüz  an yaşadığımız 
düşkınklığı,  akran  sayılır  zira. 
Daha  önce  de benzer  şeyler  olmuş,  Meryem'in  toplamasına  fır-
sat kalmadan  kapılarının  önünden  yürütülmüştü  çöp  poşetleri.  Ama 
102