. . 
yi, buraya niçin geldiğimizi biliyor sun. Büyük bir vatanperverane rica-
mı biliyor su.p." " 
"Estağfurulla h," dedi Savcı İzzettin Fahrettin Tuğsalur .. . 
"Biliyoruz soyun çok büyük ... Ta ... Taa ... Taaa ... " Durdu, 
bekledi, herkesin yüzüne teker teker baktı. Hiç kimse bir şey söyleme­
di. "Senin soyun Taaa;taaa ... " bulamadı gene. "Ta nerelerden gelir." 
Mahir Kabakçıoğlu düzeltti : 
"Ta Evrenoz Paşalardan ... " 
Savcı alçakgö nüllü kerev etin öteki ucuna ilişmiş, biraz utangaç : 
"Teşekkür ederim Ağa," dedi. 
Hacı Ağa: 
"Teşekküre hacet yok," diye sençe el.ini onun dizine vurdu. Di­
zinden bir şaplak sesi geldi. "T eşekküre hiç hacet yok. Senin yüksek 
bir soyunu cümle alem biliyor. Düşmez kalkmaz bir Allah . Yere düş­
mekle cevher sakıt olmaz kadrü kıymetten ... " Ne güzel orurtturiı de­
ğil mi dereesine herke sin·yüzüne teker teker baktı. "Sakıt olmaz. Yarii 
bozulmaz, kı}'meti düşmez. n 
"Düşmez," dedi Süleyman Ağa. "Düşemez. Asil azmaz, yol tezik-
ll m ez. 
Hacı Ağa ona söze karışma dereesine sen baktı : 
"Asil insanlar memleketi korurlar. Onlar vatanpervanedirler. Va­
tana·yanan pervanedirler. Sen durumu bir iyice biliyorsun." 
Bu sıra Süleyman Ağa Savcıya doğru usul usul kayıyordu. Yanına 
yaklaştı, zarfı çıkardı, ötekilere göstermeden gülerek Savcı nın gözüne 
runu, gülerek, zarf elinden Savcı nın cebine o anda kaydı. 
"Benim sen kardeşimden ricam, ben seninle kardeşiz diye bu 
Ağalar, bu bnal gibi Beyler, senin için getirttiler. Ben ·de. karde şime, 
Sadrazam soyluma güvenirim dedim de sen deyi geldim. Bu adamlar 
memleketin başına bela kesildiler. Vetanımızı on bin yıl öncesinin 
mağara hayatı karanlığına çekiyorl ar. Birbirlerini öldürüyorlar. Varsın 
birbirlerini öldürsünler. İyi has, hem de münasip ... Varsınlar tez gün­
de tükensinler .. Ama birbirlerini öldürür lerken bu vetanın asil, soylu, 
hem de yiğit kanlı çocuklarını da birbirlerine öldünü yorlar. Bu ova 
çok fakir, biliyorsun beş yüz liraya bir adam öldürüyor, üç bin liraya 
yirmi yıl hapis yatıyorlar. Bu Beyle rde de toprak çok, dedeleri binmiş­
ler atlara sümıüşler, atımızın ayağı nın bastığı yer bizimdir, demişler,