nı pek hatırlamıyorum. Oysa hafızam kuvvetlidir. Belki de 
konudan çok, sahneye çıkan Mustafa Inan’ın etkisinde kal­
mıştım. Hoca tam anlamıyla bir artistti. Özellikle sesinin to­
nu ve jestleri beni çok etkilemişti. Adana şivesiyle konuştu­
ğu güzel Türkçenin de bunda payı vardı. Bütünüyle güzel bir 
adam seyrediyorduk. Yanımda oturan iki kadın birbirine 
durmadan Hocanın güzelliğinden sözediyorlardı." Mustafa 
înan’ın çocukluğunu ve ilk gençliğini bilenler çoğunlukla, 
onun güzel bir adam olmadığını söylerler. Bu sözü edilen gü­
zellik Hocaya elli yaşlarında gelmişti. Bu ‘hikmet'in getirdiği 
bir güzellikti belki, olgunluğun getirdiği bir güzellikti. Eren 
Omay’ın aklında Hocanın verdiği bir öğüt kalmış, mühendis­
leri ilgilendirdiği için aklında tutmuş herhalde: "Mühendisler 
henüz cemiyete tam yaklaşaroamışlardır. Doktorları düşünün: 
bir toplantıda, bir mecliste bulunanlar doktora hemen dertle­
rinden, hastalıklarından bahsederler Aynı toplantıda bir mü­
hendis de bulunsa, kimsenin aklina evinin duvarındaki çat­
laktan yahut zemindeki rutubetten bahsetmek gelmez; kimse, 
bu dertlerin de bir mühendise danışılacağım düşünmez."
Eren Omay, Mustafa Hoca ile ilk defa, profesör doktor 
Mustafa İnan'ın rektörlüğü sırasında tanışmış, ‘Düşünme 
Sanatı' konferansını belki unutmuştu bu karşılaşmada; fa­
kat Mustafa İnan, düşünmek için problemi doğru kurmak 
gerektiğini, bu ilkenin çok önemli olduğunu, bu vesileyle 
Ercn’c gösterme firsatım  bulmuş: "Bir meselemizi rektörle 
konuşacaktık. Birden kendimi Mustafa Bey’in karşısında 
buldum." O yıllarda bile (1958), hocalar üniversitede henüz 
yarı tanrı biçiminde dolaşıyorlardı. Bu Dalai I-ama’lara yak­
laşmak kolay değildi. ‘Kapalı sistem’ içinde yetişen öğrenci­
ler de efsaneyi büyütmek için ellerinden geleni yapıyorlardı 
’Yüksek matematikten, birçok öğrenci üçüncü hakkında da 
kalmıştı. B ir dördüncü hak isteniyordu. Rektörlük odasının 
kapısında toplandık, oldukça da gürültü ediyoruz. Sekreter
170