üzülüyor, ama ne yapsın? Alebru Teyzen'i sen hatırlıyorsun, 
değil mi?" 
Ömer bir yandan Cemile Teyze'yi dinliyor, bir yandan mil­
letvekillerinin konuşmasına kulak kabartıyor, arada bir de gö­
zünün ucuyla Nazlı'ya bakıyordu: "Hatırlıyorum tabii!" 
"Tabii hatırlayacaksın." Nazlıya döndü Cemile Hanım: 
"Hatırlamazsın ama, sen de bizimleydin, bir yıl baharda Ihlamur'a 
gitmiştik. Kıra eğlenceye, şimdi piknik denen şey... Alebru Teyzen 
Ömer'i çok severdi... Şimdi de sever ya... Tabii sen onu aramazsın. 
Niye aramıyorsun bakayım? Büyükleri ihmal ediyorsunuz. 
Bilseniz onlar sizi gördükleri zaman nasıl sevinirler." 
"Vakit olmuyor ki teyzeciğim!" 
"Vakit olmuyormuş! Ne diyordum?" 
Cemile Hanım zeytinyağlı yemek gelene kadar akrabaları andı, 
milletvekilleri de siyasetten sözettiler. Zeytinyağlı yemek ortaya 
konunca Muhtar Bey Ömer'e döndü: 
"Siz İngiltere'deydiniz, değil mi?" dedi. Sonra dönüp mil­
letvekili arkadaşına baktı. Bakışları, "Gel şu ilginç delikanlıyı 
birlikte inceleyelim!" diyordu. 
"İngiltere'deydiniz! Nasıl oraları?" 
"İyi, efendim!" 
"Çok güzel! Yani siyasi durum? Bu ltalyan-Habeş harbi için 
ne diyorlar?" 
"Ben siyaseti yakından izleyemedim, efendim!" 
"Ah, işte genç kuşak böyle! Benim kız da böyle!" 
"Ben siyaseti yakından izleyebildiğim kadar izliyorum baba!" 
dedi Nazlı. 
"Evet, seni beğeniyorum!" dedi milletvekili. Sonra sözlerini 
unutmak istiyormuş gibi başını salladı. Ömer'e döndü: "Peki 
bizi nasıl görüyorlar orada?" 
"Kimi?" 
"Aaa, daha siz Türkiye'yi benimseyememişsiniz! Bizi, Tür­
kiye'yi, bizleri diyorum." 
"Bizi hâlâ fesli, haremli, çarşaflı bir memleket olarak görü­
yorlar..." ' . 
"Yaa... Yazık, yazık! Oysa ne kadar çok şey yapıldı!" diye 
söylendi milletvekili. Bir haksızlığa uğramış gibiydi. 
122