Orta Direk 271 
Elifin elleri hep dizlerinde. Boyuna dövünüyor. 
"Vay! Vay! Vay! Vaaay kadersiz başım! Ben nereye gideyim, nereye? Nereye 
bu belalı baş ilen? Vaaay! Kalk Ali, kalk da bir çadır yap şu çocuklarm üstüne. 
Kalk! Altındaki çul ilen şu ağacın dallanna bir çadır kuralım Bir de ateş yaka­
lım. Ölmesinler fıkaracıklar." 
"Deli misin avrat, deli misin kız? Bu gelene, bu tosun gibi yağmura, bu ka­
banp gelene çadır neyler ki ... Bu güzelim yağmura? Bir yağmur geliyor ki ... He­
eeey bre babam heeeey! Yeri göğü almış geliyor. Nuh babamızın büyük Tufanın­
dan da beter. On gün, on beş gün ... Tüm pamuklar yerde. Bir de ağır çeker ki ... 
Anama bir eşek alacağım ki genç, fidan gibi, dal gibi bir Kıbrıs eşeği. Arap atı 
gibi bir eşek. Bir de eyer yaptıracağım ki Türkmen Beylerinin atiarına yakışır. 
Kadirlideki Cemal Ustaya yaptıracağım. Heheey babam heheeeyt! Bir yağacak 
ki, dereler, ovalar, koyaklar, dağlar almayacak. Deniz derya ortalık. .. Sen hiç 
korkma! Tuz değiliz ki azıcık yağınurda eriyelim. Tuz değiliz avrat! Tuz değiliz 
Elif... Tuz olmak kötü." 
Şimşek ışığında Elif onu gülümser , hem de sevinçle, bashayağı gülümser gö­
rünce tepesinin tası attı. 
"Gavur," dedi "Ellik gavuru. Çocuklarımın kanlısı. Anasının kanlısı. Atımı­
zm kanlısı..." 
Karanlığa karıştı. Koşa koşa uzaklara gitti. Epey sonra soluya soluya kuca­
ğında bir yığın çalı çırpıyla geldi. 
Odunlan ortaya, yatağın yanma attı. Bir odunlan düzeltiyor, yerleştiriyor, 
bir dizlerini dövüyordu. 
Çuvalda araya araya kibriti buldu, odunları tutuşturdu. Karanlığa bir daha 
daldı. Bir kucak daha. 
Sakızlığın altı aydınlandı. 
Çocuklar biribirierine iyice sanlmışlar, titreşiyorlardı. Arkalannda da Mer­
yen1Ce habire öne arkaya sallanıyo r. 
öfkeden deliye dönen Elif birden Alinin altındaki çula yapıştı, var gücüyle 
çekti. Çul çıkmadı, elinden kaydı. Elif de arkası üstü yere düştü, yuvarlandı. 
Yerden bitkin kalktığında yalvarmaya başladı: 
"Kurban olayım, yolunda öleyim Ali kalk! Kalk da çulu çadır edelim." 
Ali hiç oralı değil, aldırmıyor, gülümsüyor. Ateşin ışığında tozlu sakalı do­
nuz donuz. 
Uzun, göğü, karanlığı bir baştan bir başa yırtan bir şimşek daha çaktı, orta­
lık, ta Çukurovanın düzüne kadar bir daha aydınlandı. Gök durmadan gürlü­
yor, aydınlanıp çatırdıyordu. Tam tepelerinde, ağacın doruğuna yakın yerde gibi 
geldi onlara, bir şimşek daha çaktı. Sonra kocaman, sıcak, ağır damlalar pat pat 
diye düşmeye başladı.