13
 
aynasında kendini seyretti: Ceke ti yoktu, gömleği parça 
parçaydı. İstemeyerek iki serserinin kavgasına karıştığı, onlara 
aracılık ettiği bir sırada yırtılmış olan gömleğinin parçalarını 
üst üste getirdi aynaya bakarak; pantolonunu tutan ipi çözdü, 
daha sıkı bir düğüm attı. Son ra aynayı götürdüler; yırtık 
pantolonunu ve çorapsız ayak larına geçirmiş olduğu lastikleri 
seyredem edi. Yavaş yavaş yürüdü; dar ve kalabalık 
sokaklardan, dar ve kalabalık so kaklara geçti. Yürüyen 
insanların gürültüsüne sokak satıcı larının sesleri katıldı. Sonra 
satıcılar, belirli ve sabit yerler almaya başladılar kaldırımlarda: 
Önce kısa ayaklı tezgâh lar göründü; tezgâhlar yükseldi, sırıklar 
ve tentelerle donandı. Güneş ve binaların üst katlan kayboldu; 
sıcak azaldı ve so kakların üzerinde yürüyecek yer kalmadı. 
Nereye asıldıkla rı belli olmayan elbiselerin ve kumaşları n 
arasına sıkıştı; durmak zorunda kaldı. Rüzgârın ya da gelip 
geçenlerin sal ladığı beyaz bir manto süründü yüzüne. Uzun ve 
aydınlık bir manto. Kloş etekli, kocaman düğmeli bir hayalet; 
geniş yakalı, serin.  
Hafif bir rüzgâr çıktı; iriyarı, esmer ve görünüşü taşra lı 
satıcının elbiselerini belli belirsiz dalgalandırdı. Yalnız beyaz 
manto kımıldamadı; ağır bir kumaştan yapılmış ol malıydı. Bir 
süre durdular mantoyla karşılıklı. Onu seyre den satıcı, 
sessizliği bozdu sonunda: "Ne o? Satın mı ala caksın?" Karşılık 
vermedi. Gülümseyerek yere tük ürdü sa tıcı; yüzünde yarı 
kurnaz, yarı ilgisiz bir ifade vardı. Ön ce satıcıya, sonra tekrar 
mantoya baktı; elini cebine soktu. "Dur bakalım, bir giydirelim  
hele." Çevresine bakındı satı cı, oyuna katılacak birilerini aradı. 
Karşı kaldırımdaki kü çük mey haneden bir adam izliyordu 
onları ; dirsekleri tez gâha dayalı, elinde birası, gülmeye hazır 
bekliyordu. Başka ilgilenen yoktu.  
Manto vücuduna yapıştı. Satıcı hızla çevirdi onu; etekler 
dönerek açıldı. Meyhanedeki adam bu kadarını beklemiyor du; 
birden gülmek  zorunda kaldığı için ağzındaki bütün bi rayı ileri