çok. yal111zdım. Telefonu kapattık.tan sonra, "Gök.­
şin, ne olur anla beni," diye birkaç kere tekrarladı­
ğımı şu anda bile a111msıyorum. Bir çılgınlık yaptı­
ğımın ben de farkındayım ama öte yanda, hayatım 
boyunca hiçbir çılgınlık yapmamış olmanı n daya-
111lmaz ağırlığı altında da eziliyordum! İşte bana bir 
firsat çıkmıştı, çılgınlık nasıl olurmuş denemek için. 
Dened im ve öğrendim! 
Evlendiğimiz zaman balayına çıkamamıştık. Yaz 
başı baş başa bir deniz yolculuğu yapmak için, 
Çağlayan 'la Çın ar'a İ ngilizcelcrini ilerletebilecekle­
ri bir yaz kampı bulduk. Önce çocu klard:m yaz 
günlerinde asla okula gitmeyecekleri ne dair ciddi 
itirazlar geldi. 
"Çocuklar, görmeden karar vermeyi n," dedi 
Cevdet, "burası sizin bildiğiniz okullardan değil. 
Hele hep birlikte bir gidelim, görelim, beğenmez­
seniz sizi bizzat ben İstanbul'a kadar geri getirece­
ğim, söz veriyor um." 
Ben de çocukları o kampa yollamak konusunda 
biraz kararsızdım çünkü kamp hakkında duydukla­
rım ina111lır gibi değildi. Limasollu Naci dedikleri 
bir Kıbrıslı, i�lettiği , İngilizce komışma kamp1111ıı 
hocaları nı, İstanbul'a tatile gelmiş hippile rden seçi­
yor, onları az miktarda bir para ödeyerek hoca ola­
rak tutuyordu. Kasaba111n evlerini kiralıyor, gen\· 
kızlan bir eve, delikanlıları bir başka eve, hocalık 
184