“Toplumumuzun yıllardır içine sürüklendiği karanlık,
son günlerde...”
Gökçin dayanamadı: “Bunları biliyoruz Orkan. Bir önerin
varsa onu söyle sen.”
Orkan, bu sataşmayı da tepki göstermeden karşıladı. Ça-
lık, kendisini yatıştırmak için yanında oturan Düzgen’eeğildi:
“Bu uğursuzun çalımlarına hiçbirimiz dayanamayız; ge-
ne de her toplantıda başımızda buluruz onu. Miskinliği-mizden yararlanıyor. Kendi kendinin başbuğu. Ha-ha.” Or-kan, sözlerinin büyüsüne yavaşça kapılarak durmadan ko-nuşuyordu:
“...Bütün düşüncelerin uzlaştırılabileceği bir orta yolun
bulunduğuna inanıyorum. Sağduyusu olan her kişi...” Gök-çin, Salgan’ın kulağına fısıldadı:
“Yıllardır, kuram kuram diye tepinirdi. Baktı ki kuramı
öğrenemiyor, kendisinde hiç bulunmayan bir nene, sağdu-yuya başvurdu.” Kutbay da Düzgen’i sıkıştırıyordu:
“Bu uğruda hiç sıkılmak yok. Döverim, dedim; aldırmadı
bile. Dayak yiyen önder: ha-ha.”
Orkan, ilginin dağılmaması için sözünü çabuk bağladı:“...Eylemin ana çizgilerinin saptanmasında bu konulara
gene döneceğimiz için, sözlerimi burada bitiriyorum ve ya-pıcı önerilerinizi bekliyorum.” Kutbay homurdandı:
“Bizde yapıcı öneri olsa konuşmaya bırakır mıydık seni?”
Kımız çanağını yere atıp kırdı: “Bu uyuz, bizi peşinden sü-rükleyecek. Çünkü neden: çünkü bizde iş yok. Bu söz ebe-sinin önderliğine katlanacağız.” Gökçin eğildi:
“Sen başkan ol istersen, ben desteklerim.”“Olmaz. Kız çadırda bekler beni. Bir sürü yararsız yükü
boş yere yüklenir miyim ben? Sonra kızla tam birleşirkenüstüme çullanırsınız toplum toplum diye.” Düzgen’e dön-dü: “Kız da on yedi yaşında. Uslu ama. Günbatımına dek
195