Elindek i kalemle  önünd eki kâğıdın  üzerin e üçgenl er, beşgenl er, yuvarla klar çiziyordu,  sin­
irli sinirl i.
“Efendim,  batar sa sorumluluğu  bana  ait. Ama  bu vinç  zamanında  gelmez  de su seviyesi 
düştüğü içi n vatanda ş bir k ış da ha kö prüsüz  kalırsa, onun s orumluluğu  da siz e ait olur, t amam 
mı? Ve yine bir bask ında  asker, yardım,  itfaiye, doktor yetiştiremezsem  karşı kıyıya, bir kadın 
doğumda  kanamadan,  yanan bir çocuk gecikmed en dolayı ölürs e, iki elim yakanıza yapışır. Bu 
telefonu k apat ınca rapor y azacağ ım zaten Ankara'ya.”
Biraz diklenir g ibi olmuş tu koltu ğunda, ka lemi bıra kıp t elefonu  omzundan e line almıştı.
“Eve t... Ne zaman?...  Hafta başına  mı?...  Söz mü?  Her işi ona göre ayarla yacağım,  haa! Söz 
mü?  Şunu  bir de yazılı  geçseniz e bana,  eliniz e zahmet...  Tama m kardeşim, gözlerinden 
öperim... S ağola sınız... Hayd i selametl e kalın.”
Karabas an Eyfel  Kulesi gibi yükseliyordu  feribotun  içinde ki iskele. Vincin  çeng eli havada 
süngü gib i duran kö prüyü ucundan ya kaladı ve yavaşça i skelen in üzerin e indirdi. H erke s nefes 
alma ya, çıt çıkartma ya korkara k bu anı bekl iyordu.  Mühend is, başında  sarı bir miğfer,  vinç 
operatörünün  yanına  oturmuş  talimat  veriyordu.  Köprü  iskeleye yerleştirildi kten sonra,  ferib­
otun halatl arının  çözül mesi için işaret verdi  Osman  Usta. işçiler  halatlar ı gevşettiler. Feribot 
yüküyl e suda süzülmeye  başlad ı. Sahili dolduran  kalabalık tan sevinç nidaları  ve alkışlar  yüks­
eldi. Dört-be ş metr e kadar ilerlemi şti ki, bird en sert bir rüzg âr çıktı. Tekne çalkalanmaya başl ­
adı. Herkes nefe sini tutup bekledi. Vali iskele üzer indek i köprünün  salla ndığ ını herkesten 
önce gördü.
“Aman Allahım!” di ye bağırdı. “Aman Allah ım! Hay ır! Hay ır!”
Tam  o anda, Kemaliy e yönünde n hızla gelen bir süra t teknesi belirdi.  Teknen in di­
reksiyonunda  Karayollar ı Bölg e Müdürü  vardı.  Arkaya dolu şmuş  meclis  üyelerinin  arasınd a 
Hüda i'yi gördü  Vali. Tekne tam önünden  geçerk en, Hüdai  kolunu  göstererek 'kol kesme ' işar­
eti yaptı Valiye. Botun  içinde ki kalabalık,  işaretl erle kollarını,  kafalarını  kesiyorlardı.  Vali de 
onlara elini s allamak i stedi ama s allay amadı, önler inden s on h ızla geç en teknenin oluşturduğu 
kocaman  dalga, bir da ğ gibi yük seldi ve öyle sa lladı ki  feribotu,  iskele, üstünd eki köprüyl e birl­
ikte suya devri ldi. Ortal ık, kam eraların flaşından a paydı nlık oldu. Sah ili dolduran fotoğrafçılar  
ve kameramanlar anında  görün tüledil er yan yatmış  feribotla  suya  yavaş  yava ş gömül mekte 
olan  köprü yü. Klik... Klik... Klik... Klik...  Klik... Sıçrayarak  oturdu   yatağ ında.  Tekmelediği 
yorgan a yak ucuna  düşmüştü. Sı rılsıklamdı terd en. Başucundak i gec e lambasın ı yaktı. Karı sını 
yanında göremeyince i rkildi. S onra hat ırladı, g eceleri y atağa yüz kere girip çıkmay ı âde t hali ne 
getirdiği ve uyuduğu end er zamanlarda is e yük sek sesle sa yıklad ığı için, karı sı Ankara'da üniv­
ersiteye giden  kızlar ının  odasında  yatma ya başlamış tı birkaç gündür.  “Şu köprü  hayırlısıyla 
konsun  yerine, yine buluşuruz  inşallah,”  demiş ti, “yoksa ben uykusuzluk tan öleceğ im, o günü 
göremede n.”
Saat dörde  geliyordu.  Henüz  kapkaranlı ktı dışarıs ı ve derin  bir sessizl ik içind eydi ev. Bak­
ışları,  yata ğın tam karşısındak i ayna ya yansı yan yüzüne  takıldı. Saçlar ı diken dikendi,  gözler­
inde hâ lâ deh şet vardı.
“Allah ım,”  dedi V ali, “Allah ım, ne ol acak bu  işin sonu?”
Erzincan'd a günl erden  beri bu işin asla  olamayacağ ının  dedikodusu  yapılıyor, köprünün 
kaçıncı  dakikada  suya devrilec eğin e dair  bahse  tutu şuluyordu.  Geçen lerde  bir akşam yem eğ­
inde karşıl aştığı Ordu  Komutanı,  “Karayollar ı köprüyü  yerleştirme k istemi ş, müsaade  etmem­
işsiniz,” demi şti.
“Hayır efend im, yanlış  nakletmişler.  Biz, gelin yard ım edin bize,  diyoruz,  başladı ğınız işi 
kendi niz bit irin, d iye cevap v eriyorlar.”
“Bana ö yle nakl etmedil er. S iz kabul etmemiş siniz öneri lerin i.”