tı. Adamları onu kollarından tutup, cansızcasına otomobile koydular. 
Güneş batıp da ortalık iyice kararınca Koca Hasan sordu : 
"Ne var, ne oldu bize Bey?" 
Mustafa Bey ışılışıl, kıvanç dolu bir sesle: 
"Bilmem," dedi. 
Başka hiçbir şey konuşmad ılar. Adarına bindjler, kasahaya doğru 
yöneldiler. · 
Savcı Mustafa Beye sordu : · 
"Kardeşiniz M urtaza Beyi eskiden beri sürüp gelen ailevi kan da­
vası yüzünden Sanoğlu Derviş Beyin öldürttüğüne dair ihbar var,· ne 
dersiniz? Kardeşinizin katili Kürt Mahmudun Derviş Beyin silalışoru 
olduğu söyleniyor, onun çiftliğinde büyümüş. Bütün bunlar doğru 
. )" mu. 
Mustafa Beyin sevinç içindeki yüzünde gözleri parladı: 
"Gerçi aramızda çok eskiden bu yana sürüp gden küçük bir an­
laşmazlık var ama," dedi. "Derviş benim kardeşimi niçin öldürtsün? 
Hiçbir sebep yokken böyle bir şey olamaz. Böyle bir şeyin düşünülme­
mesi gerektir. Malımuda gelince Mahmut Dervişin konağında değil, 
benim koqağımda büyüdü. Kardeşimle aralarında, hususi bir anlaş­
mazlık olsa· gerek. Derviş Beyi böyle küçültücü, aşağılık bi, vakadan 
vareste tutmakla vicdanİ bir iş yaptığıma kaniyim ." 
Dimdik, başka hiçbir şey demeden çıktı gitti. Yürürken ayakları 
halay çeker gibi uçuycirdu. 
O çıktıktan bir saat sonra Savcının yanına Derviş Bey girdi. Yüzü 
hiç değişmemi� apaktı. Toprak gibi, kanı çekilmiş. Gözleri solmuş, 
ölü koyun gözü gibi, bitkin ... Elleri tir tir ... 
Sesi titreyerek, öfkeli, yılgın, bezgin, başka birinden çıkareasma 
ya-ygın: 
"Kim demiş onu?" diye inledi. "Olamaz öyle şey. Kürt Malımu­
du tanırım. Benim Çiftliğimde Kürt Mahmut gibi iki yüz kişi var. Bu­
nun için mi beni kasahaya çağırdınız Sav�ı Bey? Yoksa Akyollu Mus-
tafa mı şikayette bulundu?" · 
"Hayır." · 
\ 
Derviş Bey Savcının yanından biraz daha bitkin çıktı ve utancın­
dan iki kocaman eliyle yüzünü kapattı. Bir "Hayır" onu iyice bitirmiş­
ti.