FAKİR BAYKURT
 
171
 
 
karınca yuvası bulmalıydı. «(Aradın mı bulunmaz gahbanalı! Soyu 
kurudu heralda!..)»
 
Gökkaya’nın bağrına doğru yürüdü. Döndü oralarda.
 
Tam geri 
gelirken iki üç tanesine birden rastladı. «(Tamam anasını satayım! Bu 
da oldu sayılır! . .)» Birini bir yuvaya, birini öbür yuvaya bıraktı. Birkaç 
adım açıldı. Kınalı, yosunlu bir taşın
 
üstüne oturdu. Karıncalar hemen tekneleri sardılar. «(Ohhh! 
Oh, 
anasını satayım, iki güne kalmaz pampak ederler! Karıncalara bir 
ziyafet oldu, gördün mü?)» Bir zaman, olanlara baktı. « (Kimbilir ne 
kadar nezzetli bir et ki karıncalar birbirini kırıyor... Gavurlar da 
toplatıp yiyorlar! Bunlar ki yavru... yumuşak... 
bülüç eti...)» Yavrular 
karıncadan görünmüyorlardı. îki tane kara toptu Kır Abbas’ın 
gördüğü... Toplar yusyuvarlaktı...
 
Sıcak bir gündü. Gene ortalık yanıyordu. Yollarda kağnılarla, 
harman yerinde dövenlerle uğraşanların dumanları başlarından 
çıkıyordu. Ya
nıyorlardı.
 
Geldi, talvarın gölgesinde oturdu. Gölgeden gökyüzüne baktı; 
gökyüzü bir uzak dumandı. Elini güne uzattı, biraz tuttu. Bir ateş, bir 
belâ ateşi ki, yanıyordu. «(Vay bubam, yorgun komşularım, körpe 
yavrularım!.. Hemi de tüm bozkır halkı kardaşla
rım, nasıl 
dayanıyorsunuz? Düşüp bayılmadan nasıl duruyorsunuz, günün 
altında?..)»
 
Kalktı, elini kıçına koydu, bostanı dolaşmaya başladı. «Ne olursa 
olsun, yatmayacağım kölgede! ..» dedi.
 
Kavunlar karpuzlar kocaman olmuşlardı. Kavunların sarısı, yeşili, 
ma
visi... türlüsü vardı! Karpuzlar büyümüştü, belki ermişti. «(Bunları 
turşu mu kuracaksın Kır Abbas?)» dedi kendine. Bu düşünce birden 
çaktı kafasında. «(Ev başına ikişer dölüm bostan, yimekle bitmez 
ulan? Cimri dürzü; sıka sıka ne olacak böyle? Bırak herke
s başlasın 
yimeye! Ataşın altında yanıyor millet! Şimdi yimeyecek de ne zaman 
yiyecek halk bu bostanı?)»
 
Hemen durdu. Sağ kolunu havada salladı. Harman yerine doğru 
döndü. Ellerini ağzında boru yaptı: