KOMŞU ma beyim. Ben gözel gözel işime baka­
nm ... (Arif Bey çoktan gitmiştir. O hala söylenir. 
Sonra geri gelir. Yeri silmeye koyulur. Artık türkü 
falan söylemez. Kendi kendine habire konuşur.) 
Allah boyun devrilsin !.. Varmaz olaydım. Bi 
de tutturmuş güccüğü alıp buraya getirsey­
mişim ... Dürzü ... İş yok güç yok, a boyu dev­
rilmeyesi ... Bi çocukların başını bekleyecek­
sin ... Akşamlara dek fosur fosur cığara tüttü­
receğine çocuklarına sahap ol. Ben de ·boş 
durmuyom ya. Elin insanlarına bi de nasıl de­
rim, çocuğu da getirem deyi, a boyu devrilesi·! 
Teneşire çıkası! Zort zort doğurtmasını bilin 
sen... Köpek. Emme bir gün gafam gızacak, 
tam ki gızacak. .. Al çocuklarını defol diycem. 
Hem de demeli, demeli ki, aklı başına gelsin 
dürzünün. Şurada el gapılarında canım çıkı­
yon benim... Senin bundan habarın var mı, 
domuzun oğlu? Naha böyle diyEcem ... 
(Birden aklına bir şey gelmiş gibi doğrulur, sağ­
daki kapıdan acele çıkar. Dışardan bağırdığı du­
yulur.) Yusuf Efendi!. .. (Telaşla geri gelir, yer­
deki bir kilimle bir küçük halıyı toparlar.) 
: (Sağdan girer.) Ne o kız? Kapı-baca açık? 
FATMA KADIN : Ay! Amanın hanımım, sen miydin? Bi kork­
muşum ... 
KOMŞU : Kapıyı niye açık bırakıyorsun a budala? 
FATMA KADIN : He ya, şinci açtıydım ... Sabahtan beri Yusuf 
Efendiye seslenirim! Gelmez, gelmez. Bi de 
adı kapıcı, şunları silkiteceğidim. Hiç yok or­
talarda. 
KOMŞU : Hani yukarı çıkacaktın bulaşığı yıkamaya? 
Sokağa gideceğim, seni bekliyorum. 
FATMA KADIN : Acık çamaşır vardı. Sabah onu yuğuverdim 
de ... Temizliği bitireyim, çıkacam hanımım ... 
KOMŞU : Nerde Fatma Hanım? 
116