ERKEK : Neden? 
BEKÇİ : Kadınla erkeğin aynı koğuşta yatmaları yasak. 
KADIN : Ama biz evliyiz. Bir hücrede birlikte olmak için ev-
lendik. 
BEKÇİ : Fark etmez. 
ERKEK : Hem de ölüyüz. 
BEKÇİ : Bana ne oğlum!.. Mevzuat öyle diyor. Yürüyün hadi. 
ERKEK : Peki biz ne zaman sevişeceğiz? 
BEKÇİ : Utanmaza bak be! 
KADIN : Ne zaman göreceğiz erkeğimizi ! Ne zaman? .. 
BEKÇİ : Kadına bak be! Aklı fikri hala erkekte ... Yürüyün ha­
di! 
ERKEK : (Sağa doğru bir adım atar. Sonra döner. Kadın'a) Yine bu-
luşacağız. 
KADIN : Belki. Evet, tabii ... 
ERKEK : O zaman benimle oynar mısın? 
KADIN : (Şakacı) Annem izin verirse ... 
ERKEK : Şiirler yazarım senin için ... Adın üstüne. Durup din­
ler misin? 
KADIN : (Şakacı) Babam izin verirse ... (Ciddileşir) Kırarsa kendi 
zincirlerini ... Elbette hepimiz biliriz ... Sevmenin gü ... 
zelliğini ... 
ERKEK : (Muzip) Parka da gelir misin? Gelir misin sahi? .. 
KADIN : (Yan gözle Bekçi'ye bakar. Çocuksu bir gülüşle) Bu!.. Gi­
dince ... (Yüzü aydınlanır.) Bak. .. Senle ben ... Her yer­
de ... Her zaman bir bütünüz ... 
ERKEK : (Yüzü aydınlanır. /kisini ayıran Bekçi'ye bakar.) Görüyor 
musun? Bizi ayıran, kendini de bölmek zorunda iş­
te ... 
(Bekçi ikisinin ortasında kalakalır. Yüzünde, Kadın'ı bir 
yana, Erkeği öte yana nasıl çekip götüreceğini bilememenin 
büyük şaşkınlığıyla, şapkasını çıkarır; usul usul başını ka­
şımaya başlar. Erkek'le Kadın, ona bakıp gülümserler. Ama 
86