masında neredeyse bütün ayrıntılarıyla bulmaya çalışarak bakı­
yor; kısacık bir süre, hem bakıyor, hem de kulağı kirişte: 
"Bir kedi miyavlaması işittiniz mi?" 
Adam ancak o zaman varla yok arası karşılıklı dokunuşla­
rın onlara içinde rahat yürünecek geniş koridorlar açtığına gü­
venmiş olabilir; çünkü işte, bir yansıma üstüne düşen ikinci bir 
yansıma olarak yanındakini bütün gövdesiyle kendine çekip ça­
buk çabuk: 
"Hayır," demektedir. "Benim işittiğim daha çok, bir kuşun 
kanat çırpışları ... " 
Birbirlerine bakmadan, ipeksi gülümsüyorlar. 
Susmak talar. 
Hafifçe anaforlanan sudaki narin yosun parçaları. Gövdele­
ri küçük salınışlarla birbirine değip açılıyor. 
Kadın adamı çene altından öpüyor. 
Adam, içinde bir erimeyle: 
Ah, elbet bu kedi miyavlamasından çok daha iyi, demekte­
dir. Yüzünde o an muzipleşen gülümseme, sesinde gizemli bir 
fısıltıya dönüşüyor sonra: 
Size o kadar çok şey anlatmak istiyorum ki. 
Konuşmaksızın. 
Evet, konuşmaksızın. 
Dokunuşlarla ... 
Dokunuşlarla, evet. 
Yaylı sazların kararlı tınıları, 
ağır ve dokunaklı. 
Kadının nefesi adamın boynunda dolanıyor, bir elinin par­
makları onun çıplak omuzlarında geziniyor. Çok geçmeden de 
aynı el kendi sırtına gidiyor, göğüslerini yarı yarıya örten küçük 
beyaz sutyenin kancasını çözüyor. 
Kendini dokunuşlara adayış. Onuru, özlemleri, kadınlığına 
saygısı, ondan hoşnutluğu, eşitlenmenin güzelliği, tenötesi bu-
53