ordu  bu sabah.  İkinci  Gün  Araba  Başpınar'a   yaklaşırken, gözlerini  yumdu  Vali.  Biraz  daha 
gittiler.
“Açın  gözleriniz i efendim.  Feribot,  üstünd e köprümüzle,  aynen dün bıraktığımız  gibi dur­
uyor,” d edi K aymakam.
Gerçe kten de, iskele üstü  köprüsüyl e, hiçbir tarife  sığma yan bir görün tü oluşturan  feribot, 
suya bırak ılmış  bir azman  oyuncak  gibi salınıyordu  nehrin  ortasında.  Ve sanki birazdan,  boyu 
vaktind en evvel  uzamış  ergenl ik önces i bir oğlan  çocuğu gelecek ve uzaktan  kumanda sıyla bu 
garip oyuncağı  suyun  üzerinde  bir aşağı bir yukarı  yüzdürüverece kti. Güne şin artık iyice sertl­
eşen ışınları k öprünün çel iğinde g öz kamaş tıran y ansımalarla oyna şmaya başlamı ştı.
İkinci  günün  birinci sind en tek farkı, bir gün öncesi nin kalabalığ ında  esaslı bir azalma  olm­
asıydı. Ama  yerel televiz yoncular  ve gazeteciler  yine tam kadro  orada ydılar,  öğlene doğru  sey­
irciler çoğalmaya  başlad ı. Habercilerin,  rica üzeri ne feribotu  kayıklara  doluşara k değil de sah­
ilden  izlemel eri, sürekli yinelenen  arızaları  gidermek  için çırpınan  teknik ekipte bir rahat lam­
aya neden  oldu.  Bir gün öncesine göre, çok daha sakind i herkes.  Hatta öğlene doğru,  Vali 
mayo sunu  giyerek su kayağı yapmaya başlad ı, he yecanın ı yenmek için.
“Yan ımızdan  sakın hızlı  geçmey in,” diye sürekli uyarıyordu  Valiyi Müh endis.  Kimse  fotoğr­
afını veya filmini  çekme ye kalkışmadı ğı için, rahat  ve neşeliydi. Hidrolikler  arızaland ıkça, 
Osman  Usta ve Hakan'la  birlikte zemi ndek i kapaklar ın altında  kayboluyorlar,  bir yirmi  dakika 
veya yarım saat sonra  ortaya  çıktıklar ında,  beş-o n metr e daha  yüzdürüyorlardı  feribotu. 
Sonra,  sil başta n, aynı işlem  tekrarl anıyordu.  Artık durum  anlaşı lmışt ı. Sürekl i arıza  çıkacak, 
giderildiğ inde  biraz  daha  yaklaşmış  olaca ktı köprü,  menz iline. Ekip ne gocunuyor  ne de 
şikâyet ediyordu bu  duru mdan. Vu slat, bekle ndiğ inden d aha ge çe kalacakt ı, işte o kad ar!
“Zat en, efendim,  acele işe şeytan karışır, diye boşuna  dememişl er. Biz yavaş  yavaş  da olsa 
emin adımlarla  hedefe  yürü yoruz.  Önemli  olan  budu r,” demiş ti Osman  Usta; Anadolu  insan­
ının tevekkülünün  ve sabrını n ayna sı gibi. Vali su kayaklar ıyla kim bilir  kaçıncı  turunu  atıy­
ordu,  feribotun  içinde ki telaşı fark  ettiğinde.  Eliyle, motoru  kullan an Kaymakamın  şoförüne 
işare t etti, durmas ı için. Motor  durunca,  yavaş  yavaş suya  gömüldü,  ayağında ki kayaklar ı çık­
arıp yüzme ye baş ladı feribota doğru. İ yice y aklaştığında, güver tede koşu şturanlara s eslendi.
“Ne o luyor Allah a şkına? Yi ne bir a ksilik mi var?”
“Aksiliğin d anis kası,” diye geri seslendi Hakan. “Su s eviyesi düştü.”
“Eee, ne olacak  şimdi?”  Vali iskelen in üstünd eki köprünün  yoku ş aşağı iner gibi kaykılmış 
durduğunu g ördü  ve bir d emir pe nçe mid esini sıkıyormuş  gibi bir hisse kapıldı.
“Takoz lazım. Te knede takoz yapacak t ahta v eya d emir var mı, d iye bakı yoruz.  “
“Ya yoksa?”
“O zaman  size rica edece ğiz, süra t motoruyla  hemen  karş ıya ulaşın ve en yakın köyde, bir 
marangoza takoz kestirtin,” d edi H akan.
“Tamam,  bekli yorum,”  diye seslend i Vali. Tembel  kulaçlarla  yüzme ye başladı feribotun  etr­
afında.  Bir bu eksikti, diye düşünüyor  ve hafifçe üşüyordu  uzun  süre suda  kald ığı için. Mides­
ini sıkan  demir  pençed en de kurtulamı yordu.  Motorunun  sürücüsü,  suda  bıraktığı kayakları 
toplamış,  yakla şıyordu  yavaş yava ş. Sürücün ün uzatt ığı koluna  tutunup  motora  çekti kendini. 
Usul usul feribota y aklaştılar.
“Ma alesef teknedeki alet edeva tla beceremey eceğ iz bu işi,” diye seslendi  Müh endis,  ölçü 
aldırıyorum, bize altı adet söyleyeceğ im ölçüde ta koz ge rekece k. En kı sa zamanda.”
“Herhalde  Başpınar'da  bir marangozhan e bulunur,”  dedi Vali,  “hem en haber  verelim  birini 
yollas ınlar.”  Vali sağına  soluna  bakınarak  bir şey arıyordu  motorun  içinde.  “Allah  kahr etsin!” 
diye söylendi. “Cep telefonu mu şa ntiyede bırakmış ım. Allah k ahretsin.”