ni yağmış, henüz yumu şacık kar kokusu.  
O zamandan beri gezgin abdal ım. Yeryüzünde ebedi sürgün- 
deyim. Yast ık ettiğim taşa ikinci kez ba ş koymadım, aynı kap- 
tan üst üste iki kez yemek yemedim, abam ın altından her gün 
farklı manzaralar seyreyledim. Aç kald ığımda rüya tabir ede- 
rek üç be ş kuruş kazanır, kazand ığımı muhtaç olanlara da ğıtır; 
bu şekilde Do ğu'dan Bat ı'ya, Kuze/den Güney'e yedi iklimi ge- 
zer, dağda bayırda Hakk' ı ararım Hak için. Ya şanmaya de ğer 
bir yaşamın peşindeyim; ve bir de, bilmeye de ğer bilginin. Kök- 
süzüm, yurtsuzum. Kendimi O'nda yok etti ğimden beri, ölme- 
den evvel öleli, ba şlangıçsız ve sonsuzum. Ne pejmürdeyim, ne 
gariban. Ne kimselere muhtac ım, ne kimseye buyuran. Ancak 
rüzgârda kuru bir yaprak sanmay ın beni. A ğzı var dili yok der- 
vişlerden de ğilim. Ben bizzat diledi ği istikamete efil efil esen 
karayelim. 
Seyahatlerimde envai çe şit sarp yollardan geçtim: Cümle 
âlemin bildi ği ticari güzergâhlardan da gittim, in cin top oyna- 
maz, adı sanı unutulmu ş patikalardan da. Karadeniz sahille- 
rinden Acem diyarlar ına; Arabistan' ın çöl tepelerinden balta 
girmemiş ormanlara; çay ırlardan bozk ırlara vard ım. Bin bir 
kervansaraya, bin bir hana kondum. Kütüphanelerde âlimlere 
  
damştım, ariflere sordum, meczuplarla konu ştum. Veremedik- 
leri cevaplan suskunluklar ında buldum. Mabetleri, türbeleri, 
mezarlıkları, viraneleri gezdim. Ma ğaralarda çileye kapanm ış 
münzevilerle tefekküre dald ım. Dervi şlerle, şeyhlerle zikir çek- 
tim. Dolunay ın altında samanlarla dans ettim. Meddahlardan 
hikâyeler dinledim. Her inançtan, her me şrepten insan tan ı- 
dım. Kimseyi kimseye üstün tutmad ım. Yarat ılanı sevdim, Ya- 
radan'dan ötürü. Sefalet çekenleri de gördüm, sefahat sürenle- 
ri de. Kerameti de bilirim, mucizeleri de. Fukaral ıktan yıkılan 
köyler, kavrulup kararm ış tarlalar, kan akan ırmaklar; yedi ya- 
şından büyük tek bir erkek kalmayacak şekilde talana ve y ıkı- 
ma uğramış kasabalar gördüm. Be şerin ettiklerinin en yücesi- 
ne de en fenas ına da tan ıklık ettim. Nicedir hiçbir şey şaşırt- 
maz oldu beni. İşittim ve itaat ettim. 
Her badireden ve tecrübeden sonra, hiçbir kitapta yaz ılı ol- 
mayan, sadece can defterime nak şedilmiş kurallara bir yenisi- 
ni daha ekledim. Bunlara bir ad verdim: GÖNLÜ GEN İŞ VE 
RUHU GEZG İN SUFİ MEŞREPLİLERİN KIRK KURALI. 
Bu kurallar benim için tabiat kanunlar ı kadar evrensel, onlar 
kadar temeldir. 
Bu kurallar ın kırkını birden tamama erdirmek uzun senele- 
rimi ald ı. Nicelerini silip silip yeniden yazd ım. Şimdi art ık ek- 
leyecek ne bir virgül kald ı, ne nokta. Ne bir harf, ne yeni bir ke- 
lime. Art ık kırk kural da bitti ğine göre, ömrü hayat ımın son 
faslındayım. Nicedir gördü ğüm kehanetlerin istikameti bu yön- 
de. Canımı sıkan ölüm de ğil. Zira bir son addetmiyorum ölümü. 
Hem inan ıyorum ki, herkesin ölümü kendi rengindedir. 
 
Beni esas dü şündüren mirass ız ölmek. Sineme s ığmıyor ar- 
tık bunca kelime; anlat ılmayı bekler durur içimde nice mesel, 
nice hikâye. Bütün ilmimi, bildi ğim öğrendiğim her şeyi, bir in- 
ci tanesi gibi avucumda tutup, tek bir ki şiye vermek arzusunda- 
yım. Ne bir mür şit, ne de mürit bulmak pe şindeyim. Arad ığım 
insan, ruhumun aynas ı. Canımın dengi. Gamda şım! Ruhda şım! 
  
65 
  
64 
İkinci Kural: Hak Yolu'nda ilerlemek yürek i şidir,