Çoğul söylüyor. Oysa ben onun birinci tekilden söylemesini umuyormuşum. Gelip seni  
alacağım, demesini. Beni bekle, demesini.
Bütün aşk masalları ve destanlar böyledir çünkü, değil midir?
Gerçi beklememi söyleyenler çoğul, ama ben yine de inançla, umutla bekliyormuşum.
Bekliyorum. Mevsimler geçiyor. Gelen giden olmuyor. Erkeğim?
O da gelmiyor.
Mevsimler değişiyor. Kar yağışı başlıyor. Kar sürekli yağıyormuş.
Asker battaniyesi de, kirpiklerim de yoğun kar altindaymış. Üşüyormuşum.
Üşüyorum.
(Yatakta adamın koynuna daha iyi sokuluyor, ona sarılıyor, ılık nefesini alnında,  
saçlarında duyuyor.) Çok üşüyormuşum.
Bağırdım:
Donuyorum. Kar gözlerimin içine doluyor. Ben sürekli bağırıyorum, kar ise sürekli  
yağıyormuş.
(Adam sımsıcak öpüşlerle öpüyor onu.)
Yağıyor, yağıyormuş... Bağırdım, ama toprakta, sürekli yağan kar altında kalmaktan  
bağırmıyormuşum, hayır; insanın insana karşı sorumsuzluğuna katlanamıyormuşum,  
buna başkaldırıyormuşum da ondan. Elleri ayaklan zincirli isyan! Bu nedir, bilirsiniz. Bilir  
misiniz? Düşte olur. Hastaymışım. Doğrulamıyorum. Erkeğimse, biz gelip seni alacağız,  
demiş. Tabii 'biz' denince gelecek olanların yüzünü göremiyorsun. Kim olduklarını  
bilemiyorsun; soyutlaşıyorlar; giderken de soyuttular; geleceğin gelmeyeceği de buradan  
belli olmalıydı, diye düşünebiliyorsun. Bir yandan da diyorsun ki, ama sözvermişlerdi,  
geleceklerdi!. Adı sedye olan toprağa beni 'onlar' yatırdılar, ben kendim yatmadım.  
'Onlar':
Sen yat, 'bizi' bekle; 'herkes' için iyi olan budur, dediler.
Ben de 'herkes'in hakkı yenmesin diye, karla örtülen kara toprakta yatıyormuşum hâlâ ve  
'biz' olan erkeğim hiçbir yandan görünmüyor, hiçbir zaman görünmüyor; giderek soyut  
olarak bile yok ve ben o zaman buz tutuyormuşum.
Kadın adama daha sıkı, daha sıkı sarılıyor, onu kendine çekiyor; küçük tepeciği altında  
çekinik, tedirgin, ağır ağır soluyan organın başını hissediyor:
Böyle bir düş gördünüz mü hiç? Ruhunuz buz keserken içinizin acıdan ve isyan aleviyle  
cayır cayır yandığını duydunuz mu?
Adam onun ıslak kirpiklerini öpücüklere boğuyor:
Tam tamına aynısını değil, ama sularda yüzmek, ıslak çarşaflarda yatmak, bir defa da buz  
üstünde sevişmek gibi üşütücü şeyler, evet, gördüm sayılır. Fakat durun bakayım, bu  
sonuncusu düşte değildi, gerçekti yanılmıyorsam. Bir otobüs kazası ardından galiba...
Kadın altta kalan kolunun birini kurtarıp parmaklarını onun karnından aşağıya doğru  
indiriyor. Orada, az daha aşağıda canlılık, dirim kendisini bekliyor. Bu kez ona  
dokunmakla yetinmeyecek, tutacak onu, alacak, birlikte dalacaklar o uğultulu mağaraya.  
Tek mağaraya.
Adamı öpüyor:
Biliyor musunuz, korkmuyordum. Ölmek, ölüm; bunun düşüncesi beni hiç  
ürpertmiyordu da, o unutuş.. bakın işte bu ağırlığı taşıyamıyordum. Sözvermişti. Pekâlâ,  
öyle olsun, sözvermişlerdi...
Parmaklan dirimin nemli başını, ipek derisini buluyor. Bir timsah olamaz bu. Bir  
ipekböceği, diye gülümsüyor dudaklar.