-Vermedim. Çünkü efendim, büfede bazı şeyler kırıl­
mış, benim üzerime atıyor ... O mu kırdı, ben mi kırdım? 
Hakikat anlaşılsın. Anahtarı vereceğim ve bir daha üzerime 
almayacağım. 
Bence kızların arasındaki bu zıtlığın sebebi kıskançlıktı. 
Muhsine acuzesi bu tahmininde haklıydı. Fakat onun bu 
hakkını teslim etmek hiç işime gelmezdi. Onlar zaten beni 
birbirinden şiddetle kıskanırken şimdi ortaya bir de komşu 
(',evher Han ım'ın çıkması ikisini de büsbütün kudurtmuştu. 
O süslü, güzel kadının yarı açık bir vücuda karşımda otur­
masına bir türlü tahammül edemediler. Ne yapacaklarını 
bilmez bir hale geldiler. Birbirlerine bulaştılar. Büfenin anah­
tarını sakladılar. Kahve takımı vermediler. Şimdi karımın so­
rularına verdikleri cevapların hepsi de son anda düşünülmüş 
şeylerdi. Ben böyle hissediyord um. 
Karım kısa bir sessizlikten sonramahir bir sorgu hakimi 
tavrıyla birdenbire sordu: 
-Siz pencereden bize doğru yumruklarınızı sallayıp 
fena fena şeyler söylüyormuşsunuz ... 
Kızlar birden şaşaladılar . Bu soruya ne cevap uyduralım 
anlamında evvela birbirlerine baktılar. Sonra şimşek kadar 
hızlı birer bakış da bana fırlattılar. Ben hemen gözlerimi önü­
me eğdim. Çünkü sorgulamanın tehlikeli kısmına gelmiştik. 
Nihayet Servinaz münasip bir yalan uydurmaktan aciz 
kalmayarak: 
-Evet, yumruklarımızı pencereden salladık, fakat size 
değil... 
Karım hayretle: 
-Ya kime? 
- Kendi talihlerimize ... 
-Acayip! 
-Hiç acayip değil efendim ... Talibirniz olsa hizmetçi ol-
mazdık. Herkes daima talihine karşı sitem eder. Biz talihleri­
mize karşı yumruk salladık. Size karşı haddimiz mi? 
Kızlar her soruya böyle yerli yersiz birer cevap uydur­
dukça kocakarı ümitsizlikle burnundan soluyordu. Karım 
71