yatm an ın  p işm an lığı, babasının gü ven in i boşa çıkarm a kay­
g ısın ın  ve an n esin in  en b eter korkusunu gerçek leştirm iş ol­
m anın ağırlığına karışacaktı.
A m a onu rah atsız eden bir şey daha vard ı: D arren’m  doku­
n u şların a, öpüşlerine k arşılık  verirken, başk a birinin h ayali­
ni kuruyordu. Sevişirken, birlik te olduğu in şam  d eğil; A zu ı'u  
arzuluyor, onu düşlüyordu.
H an i derlerdi y a , in san  y ılın  ilk  sa a tlerin d e kendin i n asıl  
hissediyorsa senenin geri kalanında da aynı ruh h alin i korur.  
B u l a f  doğru olm asa isa b et olurdu. Z ira yen i y ılın  bu ilk  gü ­
nüne yüreğini ablukaya alan  k arm ak arışık  h islerle başlaya­
caktı P eri.331