Yer Demir Gök Bakır 515 
"Neden konuşmazsın, be kadın?" diye bağırdı. "Dilini yılanlar mı yedi7" 
Kadın başını önüne eğdi. Çocuklar da tıpkı analan gibi bakıyorlardı Taşbaşa. 
Taşbaş bunlann hepsinin gözlerinde bir umutla kanşık korku görüyordu. 
Acaba köylü ona bundan sonra doğru dürüst, eskisi gibi bakalabilecek miydi? 
Taşbaş bu sefer de işin kötüye gittiğini yavaş yavaş anlıyordu. Bu işin ortası 
yoktu. Artık köylü ona eskisi gibi olağan insan gözüyle bakamazdı. Ya ermiş edip 
başına taç takacaktı, ya da yerin dibine batıracaktı. Az önce aralarından ayrılır­
ken nasıl bir düşmanlık çemberiyle çevrilmişti! Nasıl da iğreniyorlardı ondan! Bu 
duyguyu ta ciğerinde duymuştu. 
Şimdi ne yapacaktı? Yarın sabah köyün içine çıktığında kimse onun yüzüne 
bakmayacaktı. Ona sövecekler, onu aşağılayacaklardı. Onu hiçbir zaman bağışla­
mayacaklar, ona kendilerini aldatmış bir dolandırıcı gözüyle bakacaklardı. Keşki 
öyle baksalar. Bütün umutlar ının yıkıntısı olarak, en güzel şeylerini ellerinden al­
mış, çocuklarını öldürmüş bir kanlı gözüyle bakacaklar, gün geçtikçe de öfkeleri 
artacaktı. Sonu da bir derede bitecekti. Taşbaşın başı taşla ezilmiş ölüsünü bula­
caklardı çobanlar. Ve cinler, periler ezmiş olacaktı bu başı. 
Bir tek kurtuluş yolu vardı bundan sonra, o da köylünün Taşbaşı adam yeri­
ne koymayıp , onunla alay etmesi ... Ama Taşbaş biliyordu ki onunla kimse alay 
etmeyecekti. Keşki ermiş olarak kalsaydı. Söylediği sözlere bin pişman oldu. 
"Ulan," diyordu kendi kendine, "ulan eşek kafalı Taşbaş, bir günün beyliği de 
beylik Hazır köylü seni ermiş yapmışken, ne der de önüne geçersin? Ulan eşek 
kafa, sen ne bilirsin kendinin ermiş olup olmadığını. Köylü gözüyle görüp iman 
etmiş ki sen ermişsin. Ne der de önüne geçersin bunun? İşte o zaman da köylü 
senin ağzına sıçar, seni bu köyde, bu dünyada yaşatmaz. Ulan eşek kafa, başına 
bir devlet kuşu konmuş ki, devlet kuşu derim sana ... Öyle bir devlet kuşu ki şa­
hın, padişahın, İngiliz kralının başına konmaz. Köylülere de ki, şu Toros dağını 
alıp Çukurovaya taşıyın de, alıp taşırlar. Elinle yaktın, şu çürüyesi dilinle yıktın, 
eşek kafa Taşbaş. Eşek kafa, eşşoğlu eşek kafa!" 
Günlerdir, kendisiyle, köylüyle savaşmaktan yorulmuştu. 
"Aman," dedi, "çekiver kuyruğunu gitsin. Ne olursa olsun artık. isterse götü­
rüp yarın sabah assınlar " 
Bu düşüneeye varınca, karanlık yüzü ışıdı. Birden bütün bedeninde tatlı bir 
ürperme uyandı. Yanına yönüne bakındı, çocuklar uyumuşlardı. Dışarıdan gü­
rültü geldiğini ilk olarak fark etti. Kalabalık daha dağılmamış mıydı? Varsın da­
ğılmasın köpekler . Hem de aç köpekler. Gitti kapıyı sürmeledi. Bedeni gittikçe 
ılık ılık bir şehvete dalıyordu . Günlerdir, bu başındaki hengamenin içinde, onu 
unutmuştu. Bir anda karısı gözüne öyle güzel gözüktü ki. .. Ama karısı salıiden 
güzel kadındı. Gözleri, kalçalan, hala diri memeleri ne güzeldi! Gözleri çekik, 
kapkara, derindi.