Önüne geldi dikildi ayaklarını yere vurdu, ayakları kırılır­
casına ağrıdı. 
O duvardan, o duvara attı kendini, boğuluyordu, dışarıya 
kaçh, Yüzbaşının odasına çıktı, "Bu fahişe konuşmuy or, bir tek 
bir söz bile çıkmıyor ağzından," dedi, Yüzbaşının karşısında 
hazırola geçti, ''benim rütbemi sökecekler Yüzbaşım,'' diye in­
ledi. 
"Ne yazık ki sökecekler Ali Onbaşı ." 
"Ben ne yapayım Yüzbaşım, ben ne yapayım. Ben, ben, 
ben ... Kendimi öldüreyim mi?" 
"Haydi git, konuştur onu." 
"Ölec ek." 
"Ya ölsün, ya da konuşs un." 
"Rütbem ... " 
''Konuştur onu." 
Ali Onbaşı dışarıya çıktı, candarmalar ona çay yetiştirdil er, 
üst üste birkaç bardak çay içtikten sonra azıcık kendine geldi 
aşağıya indi. İçeri girince Anacık Sultanın gözlerini kapalı gör­
dü; öldü, diye ödü koptu, o anda da dinginledi, vardı kadının 
nabzını tuttu, nabız sağlam bir insanın nabzı gibi atıyordu, se­
vindi. Bu sevinç onu iyice kendine getirdi, Anacık Sultanın 
önüne diz çöktü. 
"Bak Anacık Sultanım, bir anam vardı benim, başka hiç 
kimsemiz yoktu. Bizim avradın babasının kapısında büyü­
düm. Dinsiz imansız bir adamdı. Bir günde anamla ikimize 
bir tek ekmeği ancak, o da zar zor verir di. Anamla, eller , bal 
yağ yerlerken, biz dağlardan topladığımız otları, ayrık kökle­
rini kaynatır öyle yerdik, ben ta ki asker oluncaya kadar. As­
kerlikte ilk olaraktan et girdi kursağıma, okuryazar oldum 
geceleri uyumayarak, ono aşı kursuna gittim, onbaşı oldum. 
Sevincimden uçtum. Anama bir fistan, biraz para, bir ayakka­
bı bile gönderdim. Ben candarma olunca, öyle bir dayak at­
mayı öğrendim ki ölüyü, taşı toprağı bile dayak atarak ko­
nuşturdum. Bana o kadar çok adam dövdürdüler ki, bak elle­
rime, avuçlarım otomobil tekerine döndü. Dayağıma dayana­
mayarak çok kişi bile öldü. Ben ilkin çok üzüldüm, sonra da 
alıştım. Bundan dolayı da beni, Türkiyede en iyi dayak atan, 
529