Elazığ'da kaldığımız sürece, tedavisini yaptığı­
mız ve hastalığını saptadığımız kişileri, son gece 
verdiğimiz veda yemeğine davet etmiştik. Cüzam­
lılar, kimse kendileriyle konuşmaya bile yanaşmaz­
ken, bizlerden böyle bir davet alınca çok şaşırdılar 
ve duygulandılar; hele de yemek süresince çalan 
müzikle dansa kalktığımızda ve onlara bizlerle dans 
etmeyi teklif ettiğimizde! Cüzamlılarla halka kur­
duk, el ele tutuştuk halay çektik, teke tek dans et­
tik. Hayatlarının ilk ve son danslarını bizimle etti­
ler. Sanırım Elazığlılar ve Cüzam Hastane si'nin 
hastaları bizleri hayatları boyunca unutmadılar, tıp­
kı bizlerin de onları asla unutmadığımız gibi. 
Ertesi sabah erkenden yola koyulduk ve ver eli­
ni Bahçesaray! 
Doğu Anadolu'da, Allah'ın, doğasını özene be­
zene yarattığı halde, unutmayı tercih ettiği, yılın 
sekiz ayı karlarla kaplı olduğu için, bir türlü ulaşı­
lamayan Bahçesaray, ya da eski adıyla Müküs! 
Biz Mi.iki.is'e, karların nihayet eriyerek bize ge­
çit verdiği bir yaz günü vardık. 1984 yılında, batı­
yı doğu kentlerine bağlayan bakımlı şose yollar, 
uçak seferleri yoktu ama terör de başlamamıştı he­
ni.iz. Hepimiz hayatımızda ilk kez, yerinde bir lep­
ra taramasına çıkıyorduk. İlk hedefimiz, Bahçesa­
ray'ın yirmi kadar köyünü ev ev taramaktı . Çok he­
yecanlıydık. Yılın sekiz ayı karlarla kaplı olduğu için 
ulaşılama yan beldeye, Sağlık Bakanlığı'nın temin 
ettiği arabalarla 3.400 metre yükseğe tırmanıp, üç 
305