ri.’ Sonra kuşkuya kapıldı hemen. ‘Yapamam Süleyman
dost,’ dedi. ‘Onlara rezil olduğum gibi kendi yüzüme de ba-kamam aynada.’ İşte böylece T urgut dost; bir iyi oldu, birkötü. Bir zayıf hissetti, bir kuvvetli. Bana sorarsan her satı-rının altında, Selim’in bir tatlılığını hissederim. Çok yakı-nındaydım tabii. Akılcı bir gözle bakamadım hiçbir zaman.Kusurları bile tatlı geldi bana. Selim’i yaşadım çünkü. Ba-karsın biri de, ‘Peki ne olmuş yani?’ der. Her okuyanın ya-nına Selim’i taşıyamam ya. Neyse, kimse de okumadı daha.Selim, gözümü öyle korkutmuştu ki, kimseye vermeye ce-saret edemedim.” Dosyayı T urgut’a uzattı: “Sonunda bir de,benim ağzımdan yazılmış ‘Açıklamalar’ var. Beni karıştır-madan içi rahat etmedi. ‘Sen filozofsun,’ dedi. ‘Açıklamalarısenin yapmış görünmen gerekiyor. Böylece hiçbir şeyin far-kında olmazlar. Atlatırız onları.’ Onlar, onlar diye tuttur-muştu. Okursan göreceksin.”
T urgut dosyayı, yanındaki sehpaya koydu. Süleyman Kar-
gı: “Şimdi okumak istersin herhalde. Uzun ama zararı yok.Bekleriz. Vaktimiz çok. Değil mi?” Turgut başını öne eğdikızararak. “Şu anda, sana güzel bir söz söyleyebilmek için,on bin kitap okumuş olmayı isterdim,” dedi: “Gene de azgelişmiş bir cümle söylemeden içim rahat etmeyecek: senitanıdığıma çok sevindim kendi çapımda.” Dosyanın kapa-ğını açtı, sonra yapma bir endişeyle Süleyman Kargı’nın yü-züne baktı: “Anlamadığım yerler olursa hiç çekinmeden so-rabilir miyim?”
113