deriz, küçürnseriz. Yani, kitap okumaya anamız baba­
mız karımız karşı çıkar, çevremiz karşı çıkar, yöne­
ticiler karşı çıkar. Bunca engele rağmen hala okurlu­
ğunu sürdürrneğe çalışan o bir avuç okururnuz, doğ­
rusu anıtı dikilrneğe layık adsız kahramanlardır. 
Son zamanlarda bunun tam karşıtı gelişmeler de 
yok mu sanki? Okur olamadığı için kendini küçük gör­
meler, olumlu kompleksiere kapılmalar başlamadı mı? 
Başladı. Bir yazar-yayımcı dostum anlatrnıştı. Ünlü 
bir tiyatrocu - aynı zamanda bir tiyatro sahibi -, 
«yahu demiş, biz de artık sanatçı sayılırız, evimizde 
bir kitaplık olmalı, eve çağırdığırnız dostlara malıcup 
oluyoruz». Hemen bir kitaplık yaptırmış ve tiyatroda­
ki memurlarından birini Cağaloğlu 'na göndermiş, «ba­
na şu kadar santim uzunluğunda kitap al» demiş. Me­
mur da, gittiği yayınevinin kitaplarını yan yana dizdi­
riyormuş, ölçüyormuş, «daha şu kadar açığım kaldl» 
deyip alıyormuş hepsini. Olsun. Kendisi okur olamaz­
sa, çocuğu da okur olmayacak demek değil ki bu. İs­
terse bir süsleme öğesi olarak girsin eve, tek ki gir­
sin. 
Kitapçılığa başlamadan önce, şimdi saklamanın 
hiç gereği yok, okurlarına üstten bakan bir yazardım 
ben de. Okurluğu nedense önemsemezdim, küçümser­
dim. Bana öyle geliyor ki. bütün yazarlarımızın ortak 
yanı, bu hastalık. Okurtarımızla karşı karşıya gelmek 
için, onları tanırnak için bir çaba harcarnıyoruz. 
Ozet olarak, -biraz da bilgiçlik tasiayarak -şu­
nu söyleyelim ki, yazarlarımız hem okurların yürek­
liliğinden yüreklilik kapmak için, hem de onları yürek­
lendirmek, çoğaltrnak için mutlaka kitapçılık yapma­
lıdırlar. 
Son olarak, kitapçılık deneyimden edindiğirn bir 
gerçeğe de yazarlarırnızın, yayuncılarımızın dikkatini 
136