evlenip Nişantaşı'ndaki eve taşınışını, o yıllarda evin içinde 
gezinen küçük Ziya'yı hatırladı. "İşte bu torunlardan birazcık 
büyüktü o zaman. Ama tuhaf bir hal vardı üzerinde. Sanki çocuk 
değildi. Büyümüş de küçülmüş gibiydi. Sinsi sinsi bakardı. İnsanı 
sorguya çekiyormuş, yargılıyormuş gibi aşağıdan şöyle bir bakışı 
vardı. Üstelik yüzü de çocuksuydu öyle bakarken: Tıpkı, bir ay 
önce yazıhaneye girip paraya ihtiyacı olduğunu söylerken baktığı 
gibi!" Tramvay yolundan karakola doğru yürüyorlardı. Cevdet 
Bey öfkelenir gibi oldu. "Hoşlanmıyordum!" 
Karakolun köşesindeydiler. Bir dükkândan biri çıktı. Onlara 
yaklaştı. Cevdet Bey tanı yamıyordu, ama adam adını saygıyla 
söyleyerek eline uzanmıştı bile. Cevdet Bey elini öptürürken, 
"Kim bu?" diye düşünüyordu. Adam, Nigân Hanım'm eline de 
davranmıştı. Genç bir şeydi. Yüzü temizdi, önlüğü vardı. Cevdet 
Bey'e sevgiyle bakıyordu. Sonra torunlara yaklaştı. Onlara da 
sevgiyle baktı. "İyice tanıdık biri olmalı, ama kim?" 
Karakolu geçtikten sonra, Cevdet Bey sıkılarak karısına bunu 
sordu. 
Nigân Hanım: "Tanıyamadın mı? Bahçıvan Aziz işte!" dedi. 
"Manav dükkânı açtıktan sonra bahçeye bakmaz oldu." 
"Aziz'miş demek! Eskiden bahçıvanlık yapardı. Arka bahçeyi 
adam etmişti." İki yıl önce, manav dükkânı açmak için Cevdet 
Bey ona yardım etmişti. Onu ilk defa babasıyla evi gezerken 
görmüştü. Babası bostancı olduğunu söylemişti. O bahçede 
çekirdek yiyordu... "Nasıl hatırlayamadım?" diye düşündü. İlk 
defa dükkânının önünde şimdi görüyordu onu. 
Sonra Nigân Hanım'ın o tatsız sözünü hatırladı: "Tanıyamadın 
mı?" Cevdet Bey, "Başkalarını da artık tanıyamıyorum," diye 
düşündü. Her şeyi birbirine karıştırıyordu. İhtiyarlıktı bu. Artık 
haftada iki kere yazıhaneye gidiyordu. Canı bir şey yapmak 
istemiyordu. İstese bile kimse ona bir şey yaptırmıyordu. Sonra 
aklına başka bir şey geldi: "Ama kimseden de yardımı esirge­
medim!.." Biraz heyecanlandı. Nişantaşı'nda herkes onu tanı­
yordu: Herkes Cevdet Bey'i görünce saygı duyuyor, sevgiyle selâm 
veriyordu. Herkes için bir şey yapmıştı. "Otuziki yıldır bura­
dayım!" diye düşündü. 
Teşvikiye'ye yaklaşıyorlardı. Cevdet Bey caminin karşısında 
278