85 Geldikleri zaman - Allah kahretsin! - unutmuştum onla rı 
bekleyeceğim i. (Hafızam artık ya rım gün bile idare etmi yordu. 
Bir doktora göstermeliydim onu.) Ay rıca talihsizdim, 
heladaydım, hemen kalkamazdım; gene de pantolonumu ya rım 
yamalak çekip koştum . (O durumda, fazla hızlı koşulamıyordu.) 
Arabayı, uzakl aşırken görebildim ancak. (Bak kal-manav ve 
daha bilmem ne, araba tutmuştu onlara.) Düğ melerimi ilikleyip 
kemerimi bağlarken sokakta arkala rından koşmaya çalıştım. 
Yetişemed im. Yetişebilir miydim? Kaldırıma oturdum soluk 
soluğa; ağlamaya başladım. Yani öyle ba ğırarak değil,  hafif 
gözyaşlarıyla. (Hiçbir işi gürültülü yapa mazdım.) Sonra sepetli 
motosiklet göründü, bana geliyordu; hemen gözyaşla rımı 
sildim, anlattım ona. Üzülmeyin, dedi.  
 Ben söylerim, yazarlar. Bir kâğıt uzattı. Adımı, yaşımı, baba mı, 
annemi filan yazdım; her  şeyi yazmadım. Anlamazlardı; beni bir 
yere kapatırlardı sonra.  
Cam parçasını attım, yerine yenisini koyma cesaretini 
gösteremedim. Başıma gelenleri ilk gününden başlayarak 
yeniden düşündüm uzun süre. Kaç gün geçmişti? Aptallar gibi, 
bir kenara yazmamıştım  gene. Geç kalmıştım. Burada paslanıp 
gidiyordum; hafızam paslanmaya başlamıştı bile. Yalnızlık, 
hafızayı zayıflatıyordu. Elbette! Kimseyle konuş muyordum ki. 
Sonunda, bakkal çırağıyla konuştuklarımın dış ında her şeyi 
unutacak tım. Konuşmalıydım, bağırmalıy dım, öğrenmeliydim. 
Mektupla doktora yapmalıydım; mektupla doçent, mektupla 
profesör olmalıydım. Resim bilgimi, genel kültürümü mektupla 
ilerletmeliydim. Mektupla bir üniversiteye öğretim üyesi 
olmalıydım; belki bir süre sonra da mektupla üniversitede der s 
vermeye başlamalıydım. Her şeyden önce konuşmalıydım. 
Ayağa kalktım. Hemen başla malıydım, bir şeyler 
söylemeliydim. Konuşmayı unutmak üzereydim. Kendimi