Uyandığında hava kararmışa. Saatine baktı: On! "Yedi saat 
uyumuşum!" diye düşündü. Yataktan kalktı. Mum ışığında 
masanın üzerindeki mektubu okudu, beğendi. Orta odadan 
gürültüler, kahkahalar geliyordu. Oraya girdi. Birden yoğun bir 
rakı kokusuyla karşılaştı. 
"Ooo, bizimki geldi!" dedi bir ses. "Neredeydin yahu?" 
Refik: "Uyuyakalmışım," dedi. Sonra demin konuşanın Salih 
olduğunu anladı. Öteki de Enver'di. 
"Sen daha uyu. Biz işi bitirdik. Bitti, bitti," diye Enver bağırdı. 
"Şimdi ray döşüyorlar. Lokomotif geldi. Düdüğünü çaldı. Biz 
de ona yeşil bayrağı salladık. Nah bayrağı böyle salladık. Gel, 
ulan, gel, döşe rayını bakalım Pozcu Bekir dedik!" Bir kahkaha 
attı. Bayrağın nasıl sallandığını gösteriyormuş gibi elini oynatıyor, 
gülüyordu. Sonra birden bir şey hatırlamışmış gibi ciddileşti: 
"Sen de içer misin?" diye sordu. Masanın üzerindeki rakı şişesini 
kaldırıp uzattı. 
Refik masanın üzerinde ve köşede yanan gaz lambalarına 
gözünü alıştırmaya çalışıyor, "Bitmiş, yetiştirmişler!" diye dü­
şünüyordu. 
Enver sert sert: "Sen de içer misin?" diye yeniden sordu. 
Refik: "Ömer nerede?" dedi. 
"Patron dışarıda galiba," dedi Enver alaycı bir sesle, "Rüşvete _ 
boğduğu memurlardan biriyle konuşuyor..." 
Refik dışarı çıktı. Kapıyı kaparken arkasından gelen kahkaha 
seslerini duydu. Barakanın önüne çıkarılan masanın üzerindeki 
gaz lambasını gördü. Masanın iki yanında Ömer ile Refik'in Kerim 
Bey'in üç ay önce verdiği ziyafette tanıdığı bir denetmen oturuyor, 
birşeyler konuşuyorlardı. Uzaktan, işçi barakalarının oradan, 
bir darbukanın sesi geliyordu. 
Ömer, Refik'i görünce: "Hah uyandın mı?" dedi. 
Refik tam Ömer'i kutlayacaktı ki, denetmen-ayağa kalktı. Acele 
acele birşeyler mırıldanıp Ömer'in elini sıktı. Sonra Refik'in de 
eline sarılıp onu da kutladı. 
Denetmen gittikten sonra Refik utangaç bir tavırla: "Tebrik 
ederim," dedi. 
Ömer, karanlıkta kaybolan denetmeni işaret ederek: "Ona 
da hiç lüzum yokken birşeyler vermek zorunda kaldım!" dedi. 
345