114 KUYRUKLU YILDIZ ALTINDA BİR EVLENME 
— Kutusu saman rengi, kurdelesi mavi... 
Sözlerini hemen aynı sesle tekrarladı. Durdu. Alacağı kutunun 
içinde ne olduğunu bilmeyen bu garip müşterinin bir müddet 
yüzüne baktı. Bu anlayışsızlığa birdenbire kızmış gibi irfan: 
—• Ne bakıyorsun a birader? Siyah çarşaflı kadının demin­
den buradan aldığı kutudan isterim... 
Kâğıtçı, bu acayip gerçeğe erdikten sonra, şimdi uzun uzun 
gülerek bozuk söylenen bir Fransızcayla. 
— Demek ki «papier â lettre parfüme (kokulu mektup kâ­
ğıdı) yani namelik istiyorsunuz? 
Dükkâncı kahkahaların ardını kesmez. Bir hayli daha gü­
ler, irfan sorar: 
— Neye bu kadar gülüyorsunuz? 
— Bu kâğıtların müşterileri şimdiye kadar hemen hep ka­
dınlardı. Erkekler de almaya başladı da ona. gülüyorum... 
— O deminki kadını tanıyor musunuz, : 
— Her gün bunların türlüsü gelir. Hangisini tanıyayım? 
— Hele o deminki, pek sağlam ayakkabıya benzemiyor­
du. 
— Sağlamlığını, çürüklüğünü bilmem. Çünkü o fabrika ya­
pısı ayakkabı hiç kullanmadun. \ ı 
— O kadın size her zaman gelir mi? Kendim biraz olsun 
tanıyor musunuz? 
Kâğıtçı, Irfan'ı yukarıdan aşağıya dikkatli dikkatti bir iki 
defa süzdükten soma: 
— Hayır, tanımıyorum. Biz burada mal ticareti yaparız. 
Müşteriden müfteriye haber, bilgi satmayız. 
— Yani biraz gözünüz ısırıyor mu diye sordum. 
Kâğıtçı, dargınlığı artırarak: 
— Beyefendi, burası kâğıtçı dükkânıdır. Kadnlara" dair 
haber alma dairesi değildir... 
Ticaretiyle uğraşan namuslu bir dükkâncyı halk arasında 
bötü sayılan böyle bir işte kullanmaya kalkışmanın sahiden yol­
suz bir hareket olduğunu irfan da anladı. Parasını verip kutu­
yu aldı. Başka bir şey söylemeden" dükkândan dışarı çıktı.