Dünya savaşı bitti, zihniyeti kaldı. Aşkta, maişettel, hu­
kukta her şeyde açlık, çapulculuk ve vurgunculuk ... Her 
ne pahasına olursa olsun karın doyurmak ... Sonra şehvet, 
sonra dedikodu ... Bugünün hayatı o kadar ezici, kavurucu 
ki bu bunaltıcı yaşayıştan kendimi ancak küçük sevdaların 
ruhuma verdikleri heyecanlada bir parça avutabiliyorum. 
Fenalığı bilerek yapıyorum. Yapmamaya gücüm yetmiyor. 
Bunu bir mazeret olarak kimse kabul etmez, biliyorum. 
Ben şimdi heyecanın alasını buldum. Servinaz ile Nev­
res'in beni sevmekteki rekabetleri, cinnetleri ... Fakat ikisi de 
ne malmışlar, ne mal... Onlar mı benim için bir tehlike, ben 
mi onlar için? Hayır, ne onlar benim için, ne ben onlar için ... 
İki taraf da birbirini o kadar bozuk buldu ki, artık daha faz­
la bozulmanın düşünülmesi mümkün değil. 
Zaten taşkın bir hevesle sevmediğim bu iki kıza karşı 
olan bayağı arzum, hemen hemen tamamen doyma derece­
sine geldi. Artık bundan sonra onları yalnız ağızlarını kapat­
mak için sevda saldırılarımla oyalayacağım. Şimdi gönlüm­
de, fikrimde bütün şaşaasıyla Cevher Hanım parlıyor. Bu 
kadının ahlakını bozacak mıyım? Bozulmuş mu bulacağım ? 
Yoksa o mu benimkini iyice bozacak? Ahlaksızlık en bula­
şıcı hastalıktır. 
Karım bir gün dedi ki: 
-Hürrem Medari Bey ailesi yeni köşke artık yerleşmiş­
lerdir. Ziyaretlerine gitsek ... 
Yüreğim göğsümde zannederim hemen bir karış hopla­
dı. Fakat karımı kuşkulandırmamak için heyecanımı zapta 
uğraşarak: 
-Fena olmaz, dedim. 
-Hazır bugün cuma, Hürrem Bey evde ... 
-Pekala... 
Karım, Servinaz'ı çağırarak: 
-Ahmet'e söyle, yeni komşulara gitsin. "Eğer rahatsız 
olmaziarsa Bey ile Hanım ziyarete gelecekler" desin. 
Yaşamak için gereken şeyler, geçim. 
89