-Enişte Bey, hakikati bilmeden laf söylüyorsunuz ... 
-Hangi hakikati? 
-Ohooo ... 
-Ne ohooosu? .. 
-Biz Cevher Hanım 'la çoktan yüz göz olduk. 
-Allahasen ? 
-Vallahi ... 
Kalbimin başından kopan küçük bir ıspazmozl bütün 
sinirierime yayıldı. Fakat renk verınemeye uğraşarak: 
-Garip şey ... 
-Fakat benziniz attı Enişte Bey! 
-Benzim niçin atsın? 
-Valiahi attı. Aynaya gidip bakınız. Niçin üzülüyor-
sunuz? 
-Üzülmedim, şaşırdım. 
-Niçin, canım niçin? 
- Hürrem Bey gibi bir zatın karısı seninle yüz göz oldu-
ğu için! 
- O kadın bana önce iltifat, sonra hakaret etti. 
-Nasıl? 
-İlk görüşümde ben bu hanımdan çok hoşlandım ... 
-Ee?.. 
-Yüzünü görebilmek için onu daima pencerelerde ara-
yarak bahçede dolaşıyord um. O da bana büyük bir teveccüh 
gösteriyor , güler yüzle selamımı alıyor ve söyleyecek gönül 
okşayan birkaç kelime buluyordu. Bu dostluğumuz o kadar 
ilerledi ki onun kalbinde de benim için bir sevda uyandığını, 
sürmeli gözlerinde parıldayan ateşten anladım. Ben o kadar 
mutlu, o da beni her gün görmekten o kadar memnundu 
ki ... Ve nihayet ... dedi. Kaynım sustu. Uğradığı hicranın acı­
sını itiraftan sıkılıyor gibi düşünüyordu. Ben tahammül ede­
rneyerek onun yarım kalan son kelimesini tekrardan kendi­
mi alamadım: 
-Ve nihayet? .. 
Titreme, spazm. 
144