· Doktor, hüzünlü hüzünlü başını salladı: 
"Onu kaybettim, biliyor musunuz? Kahroluyorum ... " 
Neredeyse şarap bardağımı deviriyordum. 
"Kaybetmek mi? Nasıl yani, ne zaman? Daha bu kış bir 
konferansı. .. 11 
Doktor, bu sefer de beni yatıştırmak zorunda kalmıştı: 
"Yo, yoo, hayır. Öldüğünü düşünmek bile istemiyorum. 
Saçma olur. Hem, Allah korusun, öyle bir şey olsa, bilinirdi. Fa­
kat, onu kaybettim . Kayıp, yok. Yokoldu yani..." 
Kocaman, yaşlı başlı adam nereye kaybolur canım? Nere­
deymiş ki, doktor Asaf onu orada kaybetmiş? Üç aydır gazete­
lerimizden kaçının yüzünü kaç kere gördüm? Ya üç, ya beş ... 
Onun kaybından herhalde dünya basını da sözaçacak değildi, 
nereden haberim olabilirdi? Eski öğrencisi karşımda beni yatış­
tırmaya çalışıyordu ama, kendisi de artık fazlasıyla tedirgin: 
"Ben onu burada, bu kentte, hem de kendi evimde kaybet­
tim ... " 
Uzatmayayım, bana sonra şunları anlattı; daha doğrusu 
aklımda tutabildiğim kadarıyla bu kayıp hikayesi, başıyla so­
nuyla şöyle bir şeydi: 
"Ben, hayatın kumar olduğuna asıl o gün inanmıştım 
efendim. Hiç unutmam, bu yaz başı, Haziran'ın dokuzuydu. 
Münih'ten karımın annesiyle babasının altın evlilik yıldönüm­
lerini kutlamak üzere gelmiştik. Temmuz' da karım ve kızımla 
iki haftalığına Azor Cumhuriyetleri'ne gidecektik. Gittik de. 
Sonra onları memlekete, annemin yanına Akdeniz kıyısındaki 
eve bırakıp dönecektim. Onlar orada iki üç hafta kalacaklardı. 
Kızım denize bayılıyor. Ağustos sonlarına doğru yeniden on­
lara katılır, bir kaç gün daha tatil yapabilirim. Bizim yaz prog­
ramımız buydu, aynen de uyguladık zaten. Bütün bunları, bi­
zim buradaki evin tam üç ay boyunca, en az üç ay boyunca 
hiç kullanılmayacağını, boş kalacağını belirtmek için söylüyo­
rum. Çünkü, bütün her şeyin başı bu. Belki, hastaneden boşa­
labilirsem, arada bir iki haftasonu gelir giderim, diye düşünü­
yordum. 
"Evde eski tarih öğretmenim Kamil Beyin kalmasını iste­
miştim de ... Bunda çok ısrar etmiştim. 
98