“Ned ir bu düşmanlık?”  diye soruyordu  Elmas  karde şine.  “Biz  birli kte oynamadı k mı büy­
ürken bahçel erde, o kula el ele gitmedi k mi? Ned ir bu,  anlat bana?”
“Biz Al eviyiz. Alevi ler dı şarı k ız vermez. Almaz  da.”
“Ned en?”
“Ned enini biliyor sun. Apta l aptal sorular s orma.”
“Bu saçmalı ğın düz elece ği gü n hiç g elme yece k mi?”
“Gel ecek.”
“Ne zaman?”
“Bilmi yorum. ”
“Sen d e day ak yedin mi bu  yüzden? “
“Askerde  kims enin  mezhebini  filan  sormuyorlar.  Bu işlerle  uğra şmaya  vakit yok,  zati. 
ölümle burun buruna  yaşıyor, h ayat ta kalmaya bak ıyoruz sad ece.”
“Soruşturmuyolarsa,  Alevisini, Kürdünü,  Türkünü  nasıl biliyorlar  da ayırıyorlar?  Alnında 
yazmıyor k i.”
“Söylem edikçe bilmiyorlar.”
“Daya ğı hep siz y emiyor musunuz,  yani?”
“Söyled im ya, dayak ları,  tekmeler i, küfürleri, yenilmez  yeme kleri, kurtlanmış  konserveleri 
hepimiz  yiyiyoruz.  ölüm  de, bom basıyla, may ınıyla, kurşunuyla  hiçbirimiz i esirgem eden 
geliyor.”
“Askerde bile h epiniz a ynıy sanız, babama  ne o luyor?” di yordu  Elmas.
“Bu iş lerin kanununu babam  yazmadı. O , her kes hep ne yaptıysa onu y apıyor sadece.”
“Bu işlerin kanununu yazanlar ın ell eri kır ılsın. Zaman geç tikçe h er şey daha iyiye gider san­
ıyordum.  Öyle derdi  Zelo  Ana.  Ben çok acısını çektim ama,  zaman  içinde  ayrımız  gayrımız 
kalmayacak, derdi.”
“O öyle san sın. H er şey daha k ötüy e gidiyor...”
Elmas,  gidip gelip soruyordu  karde şine,  bu düşmanlığ ın sebebini,  yan yana  yaşayan  insanl­
arın birbirl erine  duydu kları  husumet in nedenl erini, soruml uların ı. Kardeş i yanıtları bilmiy­
ordu.  Yanıtlar ı birbirlerin i boğazla yanlar  bile bilmiyordu  çoğu  kez. Erdal'ı n bildi ği iki şey 
vardı  sadece,  birinci si çocukluğunda  hiç farkına varmadığı  bir kızgınlığın, bir kinin gün geçt­
ikçe yöre insanlar ının  yüreğ ini daha fazla  kem irmey e başlamış  olması,  ikincisi  de dövüşme k 
istememesi ydi. Etrafında kiler  gün be gün vahş ileşirken, o ne ölmek  ne de öldürme k istiyordu. 
Beş yaşından  beri yaşadığ ı kasabasında,  gurbete çıkmadan  yaşamak,  evlenmek,  bir-ik i erkek 
evlat sahibi  olma k, sakin bir hayat ın içinde,  torunlarını  severek  yaşlanmak,  doğdu ğu toprakta 
ölme k ve ölünce  de çok sevdi ği dedes inin yanına  gömülmek  istiyordu.  Başka hiçbir beklen tisi 
yoktu  hayat tan. Hırsları,  hayal leri,  kızgınlı kları,  ideall eri yoktu. Tüm isteği, huzurlu  bir yaş­
amdı,  o kadar.  “Anama  çekmiş  bu,” derd i babası,  “dünyası bahça  duvarında  bitiyor  herifin! 
Haydi anam  dil bilmezd i doğru dürüs t, ya bu niye böyle?”
“İkiz olduğundandır,  bir canı  ikiye bölmüş  yüce  Allah,  buncağıza da nah bu kadar  cehali yet 
nasip etmiş,”  diye savunurdu  yeğenin i amcası.  Erdal,  çocukluğundan  beri  az konu şur, çok 
düşünürdü. İ kizi hiç benzemezd i oysa ona. Y erind e duramayan cıvıltı bir bebekt i Elmas. Erk ek 
kardeş inden  daha  önce  yürümüş,  daha  önce  konuşmuştu.  Büyüdükçe  tuttu ğunu  koparan, 
inatçı,  azimli,  tutkulu  bir kız olmuştu.  İlkokulu esirgememiş ti ondan  babası.  Ama,  kafa  tutm­
aya yatkın, yerind e duramayan  ve hep sorgulayan  kızını ortaya yollamamışt ı, oğlu  gibi. “Evde 
anana yard ım et,” d emişt i.
Tehlikelerd en koru yacağın ı sanıyordu  kızını, evde tutara k. En büyük  tehlikenin  iki-üç  ev 
ötede  olduğunu  bilmiyordu.  Oysa ki, bembey az dişler i, yeşile çalan  gözleriyle her gün biraz 
daha  boy atmı ştı yanı başlarında  ve Hurşit'e hiç sezd irmeden,  evinin içind e saklad ığı kızının 
yüreğine, t enine v e rüyaları na si nmişt i tehlike.
Kızı içerd e, balko nun önünd e arkası cama  dönük  durduğunda  bile ayak seslerind en tanıy­
ordu,  gelişini. Kend i odasın ın tam önün e geld iğinde,  Mev lut'un  başını  çevirip yukarı bakacağı 
noktayı, görmede n biliyordu.  Koklamadan  kokusunu,  tatmadan  tadını  biliyordu.  Mevlut 'un 
elden  yolladı ğı mektup larda  yazd ığı her satırı ezber e biliyordu.  Adın ı herh angi  birinin  ağzında 
duydu ğunda,  serçe  kanatları  gibi çırpına n yüreğinin,  onsuz  asla çarpamayaca ğını,  başka hiç