öyle darılmak, burulmak yok... Darılırsan 
hiç söylemeye yim. 
FATMA HANIM : (Zorla gülümser.) Bilmez misin komşum? Ben 
kimseye darılamam ki... 
KOMŞU : İyi öyleyse. Bak... Dinle... Kızmayacaksın 
ama ... 
FATMA HANIM : Üzülecek bir şey olmasın da ... 
KOMŞU : Değil, değil... Sen de habire üzüntü düşün 
bakalım, dertli sultan. Ayol üzülecek şey ol­
sa sana söyler miyim? 
FATMA HANIM : Sen de tuhafsın komşum bugün. 
KOMŞU : Tuhaf, muhaf ... Amaan, kesme sözümü işte. 
(Pat diye söyler.) Senin evlenmen gerek. 
FATMA HANIM : Ne? 
KOMŞU : Ne, deyip durma canım! Anlamamış gibi 
sanki. Niye evlenmeyece kmişsin peki? Ha, 
niye? Neyin eksik? 
FATMA HANIM: (Ağlamaklı-gülmekli) Evlenmek. .. Bu yaştan 
sonra ... Bu halde. (Toparlanır.) Şu çocuğun al­
tını bir değiştirsek. Kirlenmiştir. 
KOMŞU : Çocuğundan başlatma şimdi beni. Nasılsa 
bok içinde büyüyecek . Yatsın biraz daha öy­
le. Kıçını temizlemeye alıştırırsan, rahatı ka­
. çar sonra. Sen dediğime kulak ver. He mi, 
değil mi? 
FATMA HANIM : (Sobanın yanına asılı bezlerden birini alır, salın­
cağa gider.) Bize düşen bundan sonra başka­
larının çocukları işte. 
KOMŞU : Haltetmişsin sen! Çocuk da şart sanki. Varır-
sın Kamil Beye, rahat edersin artık. (Birden 
susar.) 
FATMA HANIM : (Salıncağın başında, arkası Komşuya dönük, du­
rur. Bir süre.) Kim bu? 
KOMŞU : Bu şey işte ... (Birden canlanır.) Aman, ne so-
177