“Bir viski daha?”
“Bilmem ki, alışık değilim.”“Alışırsın Metin kardeşim; metin ol. Bu acıya ucuza kat-
lanılmaz.”
Metin, duruma, T urgut’un tahmininden daha çabuk alış-
tı. Lokantaya gitmek üzere otelden çıktıkları zaman hafifçesallanıyordu. Gururla:
“Oldukça içtim, değil mi T urgut Bey kardeşim? Ama hiç
tesir etmedi.” dedi.
“Üzüntüden. Yaşadığın hayat seni dayanıklı yapmış. Son-
ra, mert bir insana benziyorsun. Böyle mert insanlar kolaysarhoş olmazlar.”
“Tabii olmazlar. Namuslu ve vatanı için her şeyi yapmaya
hazır ve yapmış bir insan olarak... Aaaah! Bilmezsin benimfırtınalı hayatımı.” Esrarlı bir tavır takınarak sustu.
Masayı içki ve mezeye boğdu T urgut. Önce, iki büyük şi-
şe rakı getirtti. Garsona gülerek: “Bizim ne kadar içeceği-miz belli olmaz,” dedi. “İçki biter sizde sonra. Alt üst ede-rim ortalığı.” Metin’in bir şey söylemesine fırsat vermedenmasayı doldurttu: beyaz peynir, kavun, yaz olmasına rağ-men sucuk, pastırma, fasulye pilakisi, midye pilakisi, cacık,sarmısaklı köfte, patates köftesi, haydari, arnavutciğeri, ta-rama, Rus salatası... Metin: “Yeter,” dedi: “Kim yiyecek bukadar...” “Belli olmaz,” diye sözünü kesti T urgut: “Belli ol-maz.” Devam etti ısmarlamaya: turşu, patates tava, midyetava, çoban salatası, yeşil zeytin, fava, mayonezli balık, pat-lıcan salatası, patlıcan tava... Garson, yandaki boş masayıda çekti ve arkası gelmeyen siparişleri yığmaya başladı.“Oğlum, burası çok geri bir meyhane. Dil, füme balık, sa-lam, kokoreç, karides, pavurya filan yok mu?” İriyarı, ayıyabenzeyen lokanta sahibi koşarak geldi; çıkarabildiği kadarnazik bir sesle, “Eksikleri aldırıyorum. Siz bunlarla başla-yın, her şey gelecek,” dedi. T urgut, garsonu yanına çağırdı:
250