Hikmet durdu. "Başka bir diyeceğin var mı Nurhayat Ha­
nım?" 
"Ben bir şey demedim ki." 
Hikmet düşündü. Kalemi ağzına soktu, sandalyesine yas­
landı. Benim de diyeceklerim olmalı. Bir sigara yaktı, bir si­
gara da Nurhayat Hanıma verdi. Dul kadın derin bir nefes al­
dı, içini çekti, rahatladı; dizlerini sıkan çorap lastiklerini in­
dirdi. Sigara dumanları masayı kapladı. Mavi dumanlar eşya­
yı inceltti, şimdiki zamanın katı görüntülerini dağıttı; geçmiş 
zamana gidildi. Hikmet, dul kadına sormadan, onu da aynı 
zamana götürdü; ikisi el ele tutuşarak ... Hikmet, ellerini ma­
sanın üzerine koydu; dul kadına, görmeden baktı, kendi sesi­
ni duymadan konuştu: 
"Benim de diyeceklerim olmalı; bir şeyler yazmalıyı m. 
Yüksek sesle yazarsam, sence bir mahzuru var mı?" Nurhayat 
Hanım kımıldadı, dizlerini birbirine sürttü; bir şey söyleye­
cekmiş gibi dudaklarını oynattı. Hikmet bir hışırtı duydu: 
Çamaşırdan sertleşmiş ellerini oğuşturdu herhalde. Dul ka­
dın hiçbir şey söylemedi. 
"Hidayet, kardeşim, ben de sana bir iki satır yazmalıyım; 
bazı şeyleri birilerine anlatmalıyı m. Bu temsil meselesi aklımı 
çok kurcalıyor. Bir geri gidiyorum, bir ileri ... gidemiyorum. 
Bu oyun işi geçmişe ait bir 'keyfiyet' galiba benim için. Kusu­
ra bakma, aceleden başka bir kelime bulamadı m. Teğmene 
soruver, ya da bir sözlüğe falan bakarsın. Siz, bölük çapında, 
usta işi bir oyuna girişiyorsu nuz. Benim oyunlarım çok geri­
de kaldı. Hepsi de acemi işi oyunlardı. tik sahneye çıktığım­
dan beri yıllar geçti. Işıklara karşı, karanlık ve şekilsiz bir ka­
labalığa karşı, kımıldayan ve görünmeyen ve çok kollu ve 
çok başlı ve yalnız ön sıradakiler i ayaklı bir kalabalığ a karşı 
ben de bir zamanlar oynamıştım. Ben de bir zamanlar başını 
hatırlayıp sonunu unuttuğum, bazı cümleler ini aklımda tut­
tuğum bir ya da birkaç oyunda, küçük rolleri oldukça başan-
59