"Benim tanıdıklarımdan kim var, yahu?" dedi Ahmet. 
Hasan sorumlu, ağırbaşlı bir tavırla: "Ne merak ediyorsun 
yahu?" dedi. Sonra gerektiği gibi ekledi:'"Kusura bakma! Hem, 
birader, ben de en sonunda işin kenarındayım, tam içinde de-
ğil!" 
Ahmet bozuldu ama, farketıirmemeye çalıştı: "Metin var mı? 
Neyse merak ettiğimden değil, aklıma geldi. Geçenlerde bir yazı 
yazmış. Lenin çevirilerinin etkisiyle hep 'Bu baylar... Bu baylar' 
diye yazmış. Görürsen söyle: 'Beyler' daha etkileyici." 
Hasan aynı sorumlu tavırla: "Görürsem..." dedi. Sonra başka 
yere bakarak ekledi: "Bu söylediklerimi kimseye açmamanı, 
bilmem, söylemeye gerek var mı?" 
Ahmet öfkelendi, içinden kötü şeyler söylemek geldi, ama 
birden bir suçluluk duygusuna kapılarak: "Kimseyi gördüğüm 
yok zaten!" dedi. 
Hasan kapıya doğru yürüyordu: "Bu da çok kötü aslında. Biraz 
dışarı çık camın. Bak, dergi işi olursa, insanlar arasına gireceksin, 
alış şimdiden! Nazım ne diyor?" 
Ahmet cevap vermedi. Aklına kötü bir söz gelmediği için 
yalnızca öfkeyle bakıyordu. 
"Nazını, 'Aradıkların odanda değil, dışardadır' diyor!" 
"Burası oda değil atölye!" dedi Ahmet. Ama bunu yeterli 
bulmadı. Ellerini sinirlenerek ceplerine soktu: "Darbe geli­
yormuş!" dedi. "Çok güvenilir bir kaynaktan haber aldım." 
"Kimden, MİT'ten mi?" dedi Hasan. Gülümsedi. "Saka ya­
pıyorum! Kimden?" 
Ahmet, "Babamın kuzeninden!" diyecekti, ama bunu gülünç 
bulduğu için: "Uzak bir akrabamdan!" dedi. "Emekli albay! Tuhaf 
biri." Sonra nedense duygulandı. "Çocuklara da söyle!" 
"Biz zaten faşizme karşı hafta açacağız!" dedi Hasan. Güldü: 
"Ama sol darbe değil mi?" 
"Ya... Bolivya'da Torrcz'in yaptığı gibi! Gazeteyi okudun mu 
bugün?" 
Hasan başını salladı. Birbirlerine bakıyor, karşılıklı gülüm-
süyorlardı. Hasan da ellerini cebine sokmuştu. Ahmet ona birden 
aşırı sevgi duyarak hüzünlendi. 
"Kalk bir sinemaya gidelim!" dedi Hasan. 
568