Çavuş ayağa kalkh. Fişeklerini düzeltti. Tabancalannın ağ­
zına kurşun verdi. Bombalarını yokladı. Ceplerini araştır dı. 
''Topal kibritini bana ver," dedi. ''Ver de buralarda durma. 
Düş yola, nereye gidersen git." 
Topal, kibriti çıkardı, verdi: 
"Gazanız mübarek olun," dedi, arkasını döndü, yürüdü . 
M em ed: 
"Gene görüşürüz. Sağ ol Ali," dedi. 
Ali: 
"Görüşürüz." 
O, gözden yitip karanlığa kanşıp gittikten sonra, onlar da 
köyün içine doğru yürüdüler. Serin bir poyraz esiyor du. Poy­
raz, köyün ot evlerinin saçaklarmda ıslıklar çalıyor du. 
Yansı çinkolu evin önüne gelince durdular. 
Çavuş: 
"Kapıyı hkırdat Meme d," dedi. "Sen de Cabbar hazır ol. 
Yat sipere. Tümseğin ardına yat. Bu eve doğru kim gelecek 
olursa vur. Bakma gözünün yaşına . Gördüğün kararhyı düşür. " 
Memed yerden bir taş alıp kapıyı dövmeye başladı. Evin 
çinkolan yıldız ışığında donuk donuktu . Kapının hkırblan kö­
yün ıssızlığını bozuyordu. Çok sonra, evin içinden bir erkek se­
si geldi: 
"Kim o? Bu gece yarısı kim o?" 
Recep Çavuş: 
"Benim," dedi, ''kardaş Abdi Ağanın köylüsüyüm. Aç ka-
pıyı, haber getirdim ." 
İçerdeki ses: 
"Git de sabahleyin gel." 
Tam bu sırada köyün öteki ucunda bir köpek havl adı. 
Recep Çavuş: 
"Çok acele işim var. Ağayı mutlak görmeliyim şimdi. Açı­
ver kapıyı kardaş!" 
Adamın kapıyı açmasıyla kapaması bir oldu. Kapadı, arka­
sından da sürgüled i. 
Recep Çavuş: 
"Ah şu yaram," dedi, "yoksa içeri girer dim. Ah yaram. 
Amma zarar yok. Şimdi ben onlara kapıyı açtırınm ." 
273