Karşılaşma
(cesur ve soğukkanlı, atak ve ürkek:)yakın bademli tavuktan ısmarlamayın," dedi kadın,  
"çok acı!"
Adam, gözlerini incelediği yemek listesinden kurtarıp karşısında oturana çevirdi.
Tanışıyorlar mıydı?
Fakat, hangi anlamda lütfen?
Adam, bakıyor: Bir kadın. Eli yüzü düzgünce; okumuş yazmış halli. Bakıyor. Yaşı belirsiz.  
Ancak, dışarda tek başına yemek yiyebilecek kadar yaşlı, cesur ve özgür.
Kadın da bakmadan görüyor şimdi: Soğukkanlı, kolay irkilmeyen, kolay umutlanmayan  
ve kolay yokolmayan bir adam. Kendi suyunun içindeyken.
Görünen bu, şimdilik: iki deniz kestanesi; öyle, yosunlu kayalara tutunmuş, suyun  
yüzeyine çok yakın.
Tam böyle denilebilir mi acaba?
Kadın, kendi sesini çarçabuk söndürüp karşı titreşimlere kulak veriyor olabilir:
Şey gibiyim evet, deniz kestanesi. İçine büzülmüşlüğünden çözülmeye başlayan, açıkçası,  
suların yaladığı kayalıklarda dikenlerini ağır ağır dışa doğru uzatan, diken uçlarındaki  
duyarlığı doruğa ulaştığı zaman, giderek salt ıslak ışınsı dikenlerin değil, sert kabuğun dış  
yüzünde de yumuşak bir tenin ürpertileri titreşen deniz kestanesi... En ufak bir karşı  
uyarıyla, belli belirsiz ilk tehlikeyi sezişte ise, kuzgun renkli maytap kendi içinde eriyip  
sönecektir.
Böyle bir tedirginlikle duyargalarını hemen yeniden geri çekmeye hazır tutan deniz  
kestanelerinden biri, şu ân bir sesin tınısına ışınlanmış; bir esintiye, ortada dolanan bir  
soluk alıp verişe, gizemli bir fısıltıya.
Bir ses. Çocuk, yetişkin, yaşlı alaşımı. Erkek ve dişi. Bir ses. Havada titreşimler.
Adam bakıyor, dinliyor.
Kadın dudaklarını hafifçe aralamış; ağıziçi karanlığından birkaç milim dışarı, aydınlığa  
doğru ilerlediğinden şimdi seçilebilen küçük, kırmızı dil ucunu sağa sola oynatıyor; dilin  
yangınını kendi esintisinde savuşturmaya çabalıyor. Ola ki adam, bir kadının kendi  
kendine doyuma ulaşmasına sonuna kadar yalnızca seyirci durumunda kalıp  
kalamayacağını ilk defa merak ediyor. Oysa karşısındaki elini, parmak uçlarını ya da  
kucağındaki peçeteyi yardıma çağırmış değil. Hem zaten şu ân birini bile kullanma  
olanağı yok. Ellerin ikisi de görev başında. Solu çatal tutuyor-, şöyle, masadan bir karış  
yukarda; çatalın ucundaki minik tavuk parçasının ağzına götürülmesi sözkonusu  
olmaksızın. Sağ ele gelince; o da
çoktan adamın yemek listesini tutan eline, hatta ağız tadına titiz birinin listedeki yiyecek  
içeceklere gözgezdirirken biraz dolgunlaşıp ışıldayan dudaklarına doğru kısa, kesin, cesur  
bir hamle yapmış bulunmakta. Hafifçe sulanmış o lezzet ustası ağza bir sinek  
dalıverecekmiş de, şu çok değerli damak, kezzap püskürtülüşüyle kavrulup bütün  
duyarlığını yitirecekmiş de bunu, bunları önlemek istiyormuş gibi. Kadın, uyarısını  
hemen pekiştirdiğine göre, gibi değil, öyle olmalı:
"Acı, müthiş acı!"
Adam belki gördüğü ve işittiği üstüne aydınlık bir fikir edinmek istiyor. Kısa bir çivileme  
bakış bu yüzden olmalı.