çektiğim yer saf bir k ırm ızıyla k ıpkırm ızı kesildi. Hem korktum, hem utand ım yapt ığımdan. Ama yak ın bir 
zamanda, belki de Arap denizlerinde, gemide kör olursam, intikam için nakka ş arkadaşlar ımdan hiçbirini 
yan ımda bulamayaca ğımı da biliyordum. 
Sıran ın kendisine gelmesinden hakl ı olarak korkan Leylek, içeriye, karanl ık odalara kaçt ı. Elimde lamba 
gölgemle pe şinden gittim, ama korkup döndüm. En son yapt ığım iş Kelebek ile öpü şüp vedala şmak oldu. 
Aram ıza kan ın kokusu girdi ği için istedi ğim kadar yürekten öpemedim onu. Gözlerimden ya şlar akt ığını gördü. 
Kara'n ın inlemelerinin kesti ği bir çeşit ölüm sessizli ği içinde tekkeden ç ıktım. Islak ve çamurlu bahçeden ve 
karanl ık mahalleden ko şar gibi uzakla ştım. Beni Ekber Han' ın nakkaşhanesine götürecek gemi sabah ezan ından 
sonra yola ç ıkacak, o vakitte Kad ırga liman ından ona bir sandal, son defa gidecekti. Ko şarken buyandan da 
gözlerimden ya şlar ak ıyordu. 
Aksaray'dan bir h ırsız gibi sessizce geçerken, ufukta günün, ilk ışıklar ını belli belirsiz gördüm. Ara 
sokaklar ın, dar geçitlerin, duvarlar ın aras ından önüme ç ıkan ilk mahalle çe şmesinin kar şısında, yirmi be ş yıl 
önce İstanbul'a ilk geldi ğim günün gecesini geçirdi ğim taş ev vard ı. Orada, aç ık avlu kap ısının aral ığından, yirmi 
beş yıl önce bu uzak akraban ın beni cömertçe ve iyilikle misafir edip serdi ği yatağa uykumda i şeyince, gece 
yans ı, on bir ya şımdayken suçlulukla kendimi atmak istedi ğim kuyuyu yeniden gördüm. Beyaz ıt'a varana kadar 
pek çok defa k ırık saatimin çarklar ını tamir için geldi ğim saatçi dükkân ı, üzerlerini nak şedip kibarlara el alt ından 
satacağım boş billur kandiller, şerbet maşrapalar ı ve çiçek i şleyeceğim şişeleri ald ığım şişeci dükkân ı ve bir 
dönem hem ucuz hem de kimse yok diye aya ğımın al ıştığı hamam bana ve gözya şlar ına selam durdular. 
Yıkılıp yak ılm ış kahvehanenin orada da kimsecikler yoktu, güzel Şeküre'nin belki de şu anda ölmekte olan 
yeni kocas ıyla mutlu olmas ını gönülden diledi ğim evde de. Elimi kana bulad ıktan sonraki günlerde sokaklarda 
yürürken bana hep dü şmanca bakan İstanbul'un bütün köpekleri, karanl ık ağaçlar ı, kör pencereleri, kara bacalar ı, 
sabah namaz ına koşan çal ışkan ve mutsuz erkencileri ve hayaletleri, cinayetlerimi itiraf edip hayat ımın şehrini 
terketmeye karar verdim vereli bana dostlukla bak ıyorlard ı art ık. 
Beyaz ıt Camii'ni geçtikten sonra bir tepeden Haliç'i seyrettim: Ufuk ayd ınlan ıyordu, ama su karanl ıktı daha. 
İki bal ıkçı sandal ı, yelkenleri sar ılı yük gemileri, unutulmu ş bir kad ırga, hiç gözükmeyen dalgalarla a ğır ağır 
sallanarak gitme, gitme dediler bana. Sokulan i ğne yüzünden mi ak ıyordu gözlerimden ya şlar? Hindistan'da 
hünerimin harikalar ıyla yaşayacağım harika hayat ı hayal et! dedim kendime. 
Yoldan ç ıktım, koşa koşa çamurlu iki bahçeyi geçtim ve ye şillikler içinde eski bir ta ş eve sokuldum. 
Çırakl ık y ıllar ımda çantas ını, ciltbendini, kalem kutusunu ve yaz ı tahtas ını iki ad ım arkas ından taşıyıp 
nakkaşhaneye götürmek için her sal ı Üstat Osman' ı kap ısından ald ığım evdi buras ı. Hiçbir şey değişmemişti 
burada, ama bahçedeki ve sokaktaki ç ınar ağaçlar ı öylesine büyümü şlerdi ki eve ve soka ğa Sultan Süleyman 
zaman ından kalma bir debdebe, iktidar ve zenginlik duygusu sinmi şti. 
Limana inen yola yak ın olduğu için Şeytan'a uydum ve yirmi be ş yılımı geçirdiğim nakka şhane binas ının 
kemerlerini son bir kere daha görme hevesine kap ıldım. Böylece, ç ırakken, sal ı günlerinde Üstat Osman' ın 
arkas ından yürürken geçti ğim yoldan, baharlar ı bay ıltıcı bir ıhlamur kokusuyla kokan Okçular soka ğından, 
ustam ın k ıymal ı çörek ald ığı fırının önünden, ayva ve kestane a ğaçlar ıyla dilencilerin s ıraland ığı yokuştan, yeni 
çarşının kapal ı kepenklerinin önünden, ustam ın her sabah selamla ştığı berberin önünden, yazlar ı cambazlar ın 
gelip çad ırlar ını kurup gösteri yapt ığı boş bostan ın kenar ından, pis kokan bekâr odalar ının ve küf kokan Bizans