ğunuzu da söylediler mi?’ Buluşuna çok sevinmişti. Çocuk
gibi. ‘Ben de büyüyünce Prens Paradoks olacağım. Herkesdehşetli işler bekliyor benden gelecekte. Ben bundan bık-tım. Ne olacaksam şimdi olmak istiyorum.’ Bana hemenaçıldı:
‘Üç çeşit meslek varmış: mühendislik, doktorluk, bir de
hukukçuluk. Ben ressam olmak istiyordum. Babam böylebir meslek olmadığını söyledi. Prens Paradoks’tan bahset-sem kim bilir ne der? Belki şimdi sizin yanınızda DorianGray’lik yaparım bir süre. Sonra beni de Lord Henry’liğeterfi ettirirsiniz. Masrafı neyse veririm. Fakat bir sıfatla baş-lamak istiyorum. Bu çocuk ilerde büyük adam olacak gibine olduğu belirsiz bir tanımla değil.’
“Selim’e, kitaplardan bildiklerimi, üniversitede öğrendik-
lerimi elimden geldiği kadar anlattım. Beni dinlerken heye-canlanır, sık sık sözümü keserdi:
“‘Ne güzeldir kimbilir, bu dersleri dinlemek, bu bilgilerle
yetişen insanlarla aynı yerde bulunmak, insanın nefesinikesen nazariyeleri dinlemek. İnsan sarhoş olur.’
“Ona açıklardım: bütün bu bilgilerle yetişen insanlar, bu
heyecanlı düşünceleri sadece sıkıcı bir ders olarak değer-lendirir; profesör de, sanıldığı gibi, coşkunlukla anlatmazbunları, yıllardır aynı sözleri tekrarlamaktan usanmıştır;öğrenciler de kültürlü değildir, Selim kadar kitap okumaz-lar, derslerden bir şey anlamazlar, nefes kesen nazariyeleronlar için ezberlenmesi gereken satırlardan ibarettir, bütüngün kantinde bu konuları hiç konuşmazlar, nefret ederleronlardan, üniversite biter bitmez kitapları yakmaya kararlı-dır bir çoğu, bütün bunlar bir aslî maaş meselesi, bir gele-cek endişesi için yapılır. Bana inanmadı.
“Olamaz. Orası üniversite. Kutsal bir yer. Oradaki hoca-
lar bizim lisedeki gibi mıymıntı değildir. Orada her şey baş-kadır. Profesörler, ders sırasında öyle sözler bulup söylerler
362