"Donları da çıkaracaksınız ağalar," dedi. "Esas don gerek 
bana !" 
Adamlar , gene hiç ağızlarını açmadılar. Donlarını da çıka­
rıp önlerini elleriyle kapat blar, yola düştüler. 
Atları, elbiseleri, neleri varsa her şeylerini aldılar. Dağa 
doğru yöneldiler. 
Dağa çıkarlarken Durdu Memede: 
"Talihin varmış İnce oğlan. Bugün kısmetimiz iyi gitti. 
Üzerlerinden de tam bin beş yüz lira çıkh. Atları, elbiseleri de 
cabası ... Çocuğun elbiseleri sana iyi gelir. Daha yepye ni. Nasıl 
da bağırıyordu it oğlu it! Canı şekerden tatlı ... " 
Karanlıkkayasının dibine geldiklerinde, Durdu attan iner 
inmez, çocuğun elbiselerini Memede giydir di. Bakh bakh da: 
"Bre İnce Memed," dedi, "sana ne kadar da yakışh, bu it 
oğlu itin elbisesi ... Aynen mektepli gibi oldun ... " 
Memed, üzerindeki yabancı elbiseyle içinde bir küçülme, 
bir eziklik duydu. Boğulur gibiydi. 
Nereye gideceğini, ne yapacağını bilemiyord u. Yoldan beri 
içinde tuttuğu, bir türlü sormaya cesaret edemediği soruyu, or­
taya ahverdi bu anda: 
"Her şeylerini alıyoruz almaya ya bunl arın . Peki, donlarını 
neden alıyoruz? Bunu anlamadım ... " 
Bunu söyleyince içinde bir hafiflik duydu. Bir an için olsa 
da üstündeki yabancı elbiseyi unuttu. 
Durdu, Memedin bu sorusuna güldü: 
"Şan olsun memlekete diye, alıyoruz donlannı," dedi. "De­
li Durdudan başka eşkıya don almaz. Bilsinler ki bu soyulanlan 
Deli Durdu soydu ... " 
139