5 NUMARA:  HACI  HACI  VE OĞLU,  GELİNİ,  TORUNLARI 
"Anne  biz niye  seninle  geliyoruz?"  diye  mızıldandı  5,5-Yaşındaki. 
"Fena  mı işte.  Annenizin  çalıştığı  yeri  görmek  istemiyor  musu-
nuz?"  dedi  Gelin,  ellerinden  sıkıca  tuttuğu  iki çocuğu  adımlarının 
hızına  ayak  uydurmaya  zorlayarak.  Gerçi  ufaklıkları  bütün  gün  bir 
sinema  gişesinin  içinde  nasıl  zaptedebileceğini  bilemiyor,  patronun 
da hışmından  çekiniyordu  ama  bir gün  evvel  edindiği  bilgilerden 
hareketle  sabah  sabah  kayınpederiyle  tartıştıktan  sonra,  mantıklı 
düşünemeyecek  kadar  asabiydi  şu anda.  Jurnal  Sokak'ın  köşesine 
yaklaşırken  yavaşlayıp,  arkaya  baktı.  7,5-Yaşındaki  iki metre  geri-
den geliyordu.  Yoldan  gelip  geçen  kimilerinin  yadırgayan  bakışla-
rına maruz  kalmasına  rağmen,  son  derece  hoşnut  görünüyordu  iki 
yıl sonra  Bonbon  Palas'ın  dışına  çıkabilmiş  olmaktan.  Büyük  oğlu-
na bakarken  hissetmeye  alışkın  olduğu  derli  toplu  elem,  içindeki  da-
ğınık  sıkıntıyı  bastırdı  kadının.  Ömrü  boyunca  en az onunla  vakit 
geçirebileceğini  bildiği  halde,  çocukları  arasında  gene  en çok  ona 
bağlıydı.  Doğuştan  hastalıklı  çocuklar,  kardeşlerinin  ve yaşıtlarının 
aksine,  annelerine  aittir  yalnızca  ve hep  öyle  kalırlar. 
Köşeye  varınca,  hızlanması  için  işaret  etti büyük  oğluna.  Aynı 
anda,  kara  kuru  bir el usulca  vurdu  omuzuna. 
"Evladım  şu adrese  nasıl  giderim?"  diyerek  kırış  kırış  bir kâğıt 
parçası  uzattı,  lime  lime  olmuş  nohudi  bir pardesünün  içinde  iki 
büklüm  kambur  ihtiyar  bir kadın. 
Gelin,  yüzlerinde  beliren  dehşetin  farkına  varmadan,  ellerini  bı-
raktı  iki çocuğun.  Kâğıdı  aldı,  okumaya  çalıştı.  Ama  kargacık  bur-
gacık  yazıyı  çözemeyince,  kafasını  sallayarak  adresi  geri  uzattı. 
"Anne  bilemediiin!"  diye  cırladı  5,5-Yaşındaki.  Pıtır  pıtır  yaşlar 
süzüldü  yanaklarından.  6,5-Yaşındaki'nin  hali  daha  iyi değildi.  Her 
iki elinin  baş parmağını  birden  ağzına  sokmuş  emerken,  bir yandan 
268