beni bu yağız at öldürür. Yağız at öldürdü beni, canımı aldı. 
Cin bu! Peri bu! Büyülü bu! Beyim vallahi de billahi de büyülü. 
Vurulmaz. Kimse vuramaz onu. İnsan olan, kul olan vuramaz 
onu. Hiç vuramaz. Vuranın eli çont, gözü kör olur. Yüz elli yıl­
lık soyluk kağıdı var onun. Hiç yalan değil, peri soyundan, iyi 
kimselerden olduğunu gösteren soyluk kağıdı olacak o. Sen 
yanlış görmüşsün Beyim. Çok yanlış görmüşsün de beni bu 
atın ardı sıra göndermişsin. At değil bu.
Karısı, onun iri memeleri, hep ıslak, kalın kırmızı dudakla­
rı, durmadan gerinmesi gözünde tütüyordu. Bu at var ya, Ade­
min yurdunu yuvasını yıkmıştı. Karısı akima geldikçe bütün 
çektiklerini, yorgunluklarını unutuyor, tepeden tırnağa şehvet 
kesiliyor, karısının sert, ıslak kalçaları hiç akimdan çıkmıyor, 
gözlerinin önünden gitmiyordu. Karısının kalçası gözünün 
önüne gelince elleri yanıyordu.
"Vallahi de o, billahi de o."
Geriye dönüyor, gene çiftliğe doğru koşuyordu.
O Köse Halili de öldürecekler. İnsan sıcaktan yanar ağzı 
kurur da yıllardan hu yana tanış olan bir adam, gel arkadaş şu 
bostandan bir karpuz al, kır ye de yüreğin soğusun demez mi? 
Köse Halili de öldürecekler. Nekes! Varsm öldürsünler.
Sabaha kadar ovada bir çiftliğe yürüdü, bir sazlığa. Gün 
ışığında ovamn ortasında daha dönüp duruyordu.
Tam üç gün üç gece, çıkınındaki azığı bitinceye, matarasın­
daki suyu tüketinceye kadar bir çiftliğe, bir sazlığa, bir çiftliğe, 
bir sazlığa yürüdü. Üç gün üç gece bir ikircik cehenneminde 
yandı. Bir gece yarısı kendisini Beyin merdiveninin altında bu­
luncaya kadar.
Merdivenin basamağma oturdu, sabahı, Beyin uyanmasını 
bekledi:
Konağm nöbetçileri gün ışırken, "Kimsin sen?" diye bağı­
rarak onun üstüne yürüdüler. Adem hemen ayağa fırladı, "Be­
nim," dedi. "Bey uyandı mı?"
Bey de tam bu arada onu görmüştü. Merdivenleri hışım gi­
bi indi. Onu gören Adem, "Beyim, Beyim," diye söylendi. "Be­
yim, Beyim... Ben..."
Ali Safa Bey:
426