KAPLUMBAĞALAR
 
102
 
 
akıl versem o bile yeter ulan! Onun şerefi yeter!
 
Emme sende bunu anlayacak kafa nerde? Sade sende değil, köyde yok 
o kafa! Ben bu köyde şimdiye kadar hiçbir yânış
 
söz konuşmadım. 
Benim boğazım kırk boğum. Ben otuz dokuz yutkunur, bir söylerim, 
kırk olur. Onun için her dediğim şirp çıkar! Kayıp bilici gibi bir 
adamım ben! Kalkmış da bana lâf çarpıyorsun, dürzü Yusuf! 
“Herkesten arkaya kalıyormuş” da... Bilmem ne olu
yormuş da... 
Götünü sık da çalış, kalma dürzü! Benim değil, senin bu bağ. Şaraptan 
ben bir içersem, sen yüz içeceksin... Bugün yarın öldüğüm vakıt, asma 
köklerini karnıma doldurup gitmeyeceğim, anladın mı?! Hem beri bak, 
ben buraya gelip çalışıyorsam, bağ 
işini tuttuğumdan gelip 
çalışıyorum. “Bak bak, Kır Abbas bile gelmiş çalışıyor!” desinler, ibret 
alsınlar diyorum. Komşulara gayrat veriyorum. Sen bu siyasatları ne 
bileceksin? Sen ancak, karının koltuğuna sokulup, buban hakkında 
konuşmayı bilirsin, dabiya
tsız Yusuf!»
 
.
 
Yusuf, ne yapacağını, ne diyeceğini şaşırdı:
 
«Yok ula buba, valla ben senin bildiğin insan değilim! Ben demek 
istedim ki... »
 
«Suuuus! Ben belimden enme oğlumu bilmez miyim?»
 
«Değil buba, valla değil! Ben, “Senem akşam buraya ekmek 
getirsin 
de yiyip birez daha çalışalım” deyecektim. Nasıl olsa ay da var, 
biliyorsun...»
 
Kır Abbas birden değişti. Çukurdaki kaplumbağa gözleri parladı:
 
«Deyecektin de neden demedin, dürzünün oğlu?!»
 
«Bıraktın mı beni a buba?»
 
«Şuna bak, bırakmadım da boğazını mı s
ıktım ulan?»
 
«Ben çalışayım, Senem de ekmek getirsin deyecektim!»
 
«Bak, o zaman iş değişti. Deral değişti. İşte şimdi adam gibi 
konuştun. Ne de olsa eyi adam evlâdısın: Buban kim? Kır Abbas! Her 
ne kadar anan Cennet karıysa da, bubana çeken yanın kuvatlı. 
Olur 
oğlum, olur! Hay hay! Yollayalım ekmeğini! Sıpanızın beşiği dersen, o 
zati hurda. Tulukta size yetecek kadar su da var! Karı koca birez daha