sükûnetle etrafını sarıyordu Bakire Meryem'in. Alegre kar küresini 
daima masanın üzerinde bulundurur ama nadiren sallardı.
"Yalnız rica ediyorum Alegre, lütfen daha fazla çaba göster. Connie çok 
zekidir, özeldir. Ona güvenebilir, açılabilirsin. Güvenini hak et mek 
için herkes Katolik rahip olmak zorunda değil ya!"
Her zamanki lafları ndan biriydi bu da. Doktor Marc Fitzpatrick 
kendisini asla dogmatik olmayan, her dine ve inanca saygılı, açık 
görüşlü bir Hıristiyan olarak görürdü. Katolikliğin (ve İslamın ve 
Yahudiliğin ve Hinduizmin) sorunu onun standartlarına uymamalarıydı. 
Yine de bu mevzuları bu inançlara sahip insanlarla taıtışma -maya özen 
gösterirdi. Alegre'ye asla doğrudan yargıda bulunmaz, onun hakikati 
kendi kendine bulmasına yardım etmeyi tercih ederdi. S on haftalarda 
Alegre masasının üzerinde defalarca Boston'daki Katolik Kilisesi 
Skandalini konu edinen dergiler bulmuştu. Doktor Marc Fitzpatrick'in 
tipik bir özelliği de bu dolaylılıktı.
Bir dakika sonra, tam da küskün bir sessizliğe yuvarlanmanın eşiğine 
gelmişlerken kapı zili Alegre'nin imdadına yetişti. Zihinsel özürlü 
altı yaşındaki oğlu Manuel'le Bayan Serrano gelmişti. Annesi içeride 
doktorla onun durumuna dair özel bir konuşma yaparken Manuel, iki 
elinde birer renkli kitap, sessiz ve uysal ilişiverdi bekleme odasında 
bir koltuğa.
Manuel kitaplara bayılırdı. Nereye gitse yanına beş -altı adet kitap 
alırdı. Kitaplar da onu seviyor olmalıydılar ki sayfalarına yanardöner 
girdaplar çizmesine, sıkılana kadar üzerlerini karalamasına, sıkılınca 
da onları bin parçaya bölmesine ses çıkarmıyorlardı. Her şeyden ziyade 
konfetileri severdi.
Alegre yalnızca Manuel'le yalnız kaldıkları anlarda onu neşelendirmek 
için masasının üzerindeki kar küresini sallardı.
104
Sabah 10:33'le 10:35 arası nda, mektuplar ve kolilerle dolu bir UPS 
kamyonu, senenin bu zamanında pek alışıldık olmayan ılık bir esinti, 
kendisini "hacker" olmakla suçlayan öğretmeninden intikam almak için 
adamın bilgisayarına girmek üzere yola çıkmış bir hacker. Modern 
Sanatlar Müz esi'ne giderken yolunu kaybetmiş Norveçli bir turis! ve az 
önce tanımadığı iki kişi tarafından aranan -birincisi ekstra mantarlı 
büyük bir vejetaryen piza siparişi, ikincisi de kız arkadaşının onu dün 
gece aldattığı haberini vermişti - pizzacı çocuk, her biri kendi ayrı 
ritimlerinde ama benzer şekilde dalgın ve usulca Pearl Sokağı'ndan 
geçtiler. Onlar birbiri ardına geçerken, tadilat halindeki bir evin 
üçüncü katına dayanmış merdivenin üzerindeki adaleli, neşeli işçi 
sabahleyin Joe'nun yerinde öğrendiği melodiyi ıslıkla çalarak hepsini 
şöyle bir seyretti, çekici kemerinden çıkardı ve cephenin gevşemiş 
çivilerini dövmeye başladı. Tam o anda duvarın öteki tarafında Ömer 
suratına tokat yemiş gibi uykusundan sıçradı ve ABD'deki ilk evinde 
gözlerini panikle açtı.
Gürültüden sonra ona daha büyük darbeyi indiren evdeki kokuydu, mutfağ a 
yaklaştıkça her adımda yoğunlaşan o ağır koku. Oradaydılar. Üçü birden. 
Piyu sosis kızartıyor, Abed yumurta çırpıyor, ortalarında Arroz siyah, 
mahzun, aç gözlerle doyurulmayı bekliyord u.
"Günaydın!" diye bağırdı yeni ev arkadaşları bir ağızdan.
Ömer onlara tedirgin bir bakış fırlattı. Sabahlan daima biraz asabi 
olduğundan insanların uyandıklarında nasıl böyle manasızca neşeli ve 
sonsuz enerjik olabildikleri onun için bir muammaydı.
"Yumurtayı nasıl sevdiğini bilmediğimizden omlet pişiriyo -ruz," dedi 
Piyu gülümseyerek. "Merak etme bu sosis domuz sosisi değil."
Ömer başının ağrımak üzere olduğunu hissetti: "Domuz eti yerim. Omlet 
sevmem. Kahve nerde?"