"Dünden iyi!" dedi hemşire. 
"Ahmet Bey, size bir şey yapayım mı?" dedi Yılmaz. Sonra 
Nigân Hanım'ın hâlâ sigarayı mıncıkladığını görerek güldü. "Ah, 
ne kötü, ne kötü, yazık, yazık!" dedi. "Ahmet Bey şimdi gülü­
yorum, ama bakmayın! Üzüntüden ne yaptığımızı biliyor mu­
yum? İçim nasıl bir bilseniz! Size ne yapayım? Yumurta haş­
layayım mı? Kuru köfte var..." 
Ahmet: "Evet, yumurta yap. Yoğurt koy tepsiye. Ne varsa işte 
getiriver!" dedi ve babaannesinin karşısına oturdu. 
"Allah'a şükür bugün daha iyi!" dedi Emine Hanım. Elişi 
örtüyü dikkatle sehpanın üzerine yerleştiriyordu. 
Ahmet birden: "Babaanneciğim, günaydın!" dedi. 
"Sen misin? Neredeydin?" diye mırıldandı Nigân Hanım. 
Ahmet aptal bir çocukla konuşur gibi heceleyerek: "Yukarı­
daydım, aşağı indim," dedi. 
"Baban nerede?" dedi Nigân Hanım. 
"Babam yok ya!.." 
Bir sessizlik oldu. Nigân Hanım düşünceye başladı. Kalın camlı 
gözlüklerinin arkasından Ahmet'e şüpheyle bakıyordu. Ken­
disinden bir şey sakladığına inanıyor, galiba bunun ne olduğunu 
araştırıyordu. "Hadi, çağır da babanı, gelsin!" dedi. 
Hemşire kabaca: "Babası ölmüş ya!'' dedi ve sigarayı kapıp 
aldı. 
"Evet, öldü!" dedi Nigân Hanım. "Ne yapayım, benim ka­
bahatim mi? O kadınla evlenmeyeydi!" 
Ahmet babaannesinin aklının iyi çalıştığını anlayarak sevindi: 
"Nasıl hissediyorsunuz bugün?" 
"Kulaklarımda hep şarkılar çalıyor!" dedi Nigân Hanım. Bir 
derdi de kulağının dibinde durmadan tekrarlandığını söylediği 
bazı çocukluk ve gençlik şarkılarıydı. 
"Aynı şarkılar mı?" 
"Aynı şarkılar!" 
Hemşire: "Bir tanesini söyleyin de dinleyeyim!" dedi. Ah-
met'in kendisine sert sert baktığını görünce ayağa kalkıp 
mutfağa gitti. 
Nigân Hanım hemşireyi işaret ederek: "Kim o?" dedi. 
Emine Hanım: "Zuhal Hanım! Doktor hanım ya!" dedi ve 
546