SAFFET (Toparlanır): Ben gitsem iyi olacak Coşkun. Bugün 
matinede oynuyoruz da. 
COŞKUN (Gözünü bavuldan ayınr): Çok sag ol. Benim adı­
ma herkesten özür dile, e mi? 
SAFFET: Neden özür diliyorsun? 
COŞKUN: Canım, hani eskiden oyunlann sonundan biraz 
önce, 'Her ne kadar kusur ettiysek de affola,' gibi bir şey­
ler söylenir ya. lşte ondan. 
SAFFET (Sevinir) : Ne iyi, her şeyeskisi gibi demek. (Coş­
kun'a yaklaşır, yavaşça) Göreceksin daha neler olacak? 
COŞKUN (gülümser) : Nerede okumuştuk bunu? Hamlet'te 
miydi? 
(Saffet gülümser ve eliyle selam vererek çıkar.) 
CEMlLE (Yumuşar bir sesle): Ben içerde dikiş dikiyorum. Bir 
ihtiyacın olursa seslen. 
COŞKUN (1lgisiz): Olur. 
CEMILE (Endişel i): Ya sesini duymazsam. (Düşünür. ) Dur 
geliyorum. (Çıkar.) 
(Coşkun sürekli olarak bavula bakar. Cemile girer, elinde bir 
küçük çan vardır.) 
COŞKUN (Cemileye çevirir başını): Nedir elindeki? 
CEMILE (Elindeki çanı sallar): Beni çagırmak için. (Çanı 
Coşkun'un yanına koyar, çıkar.) 
(Coşkun kamının arkasından endişeyle koridora bakar. Içer­
den dikiş makinesi sesi gelir. Coşkun yerinden kalkar, ya­
vaşça bavulun yanına gelir, kuş kuyla çevresini süzer. Son­
ra paltosunu giyer, bavulu ve ayakkabı paketini alır. Sehpa­
ya yaklaşır, üzerinde duran ilaç/ara bakar, elini uzatır, vaz-
103