KAPLUMBAĞALAR
 
202
 
 
«Bir güncez daha Abbas emmi, hemen bir güncez daha! .. Her iş 
bitti, kendi sırtımız kaldı! Bir düzen tutup onları da yuyuverelim, ne 
olur!..» dediler.
 
«Bun
ca yıldır bekledim, patlamadım. Bir gün daha beklerim. 
Haydi, elinizi çabuk tutun!..» Dönüp dolaşıyor, «Size bir gün değil, iki 
gün izin verdim, iki uzun gün! Sırtınızı başınızı yuyun. Yamalıklarınızı 
yamayın. Değerli geysilerinizi çıkarın sandıklardan. Be
belerinizi 
bezeyin. Gelinler altın akçalarını taksın. Delikanlılara çevrelerini, 
poçularını verin. Haa unutmayın, sakın unutmayın, toprak 
göveçleriniz var ya, dar boyunlu, küçük; onlara yoğurt üğündürün, 
yağlı olsun. Birer dığan da yaprak sarması hazır edi
n. Yumurtalar 
bişirin, yağlı ekmekler yapın. Purluktaki kuyunun dolayına geniş bir 
halka olup lokma paylaşalım... Ellerinizi çabuk tutun...» diyordu. Yeni 
yeni «icatlar» çıkarıyordu...
 
Durduğu yerde duramıyordu. Başını kaldırıp kaldırıp güne 
bakıyordu. Gün
, bir türlü evip kıvramıyordu. «(Tilkiyi yüzdün 
burnuna getirdin Kır Abbas, sabret gayri! Haydi, az daha sabret!)» 
diyordu.
 
Gitti, Rıza’yı buldu evinde.
 
Evin önünde bir kuyu yeri işaretlemişti Rıza. Hüseyin, eline 
kazmayı almış, girişmişti. «Nasıl olsa biz
 
kazacak değil miyiz?» diyordu 
oğlan, «bir an önce başlayalım, bir an önce bitirelim...»
 
«Gel benimle Irıza!» dedi. «Haydi çabuk, çabuk! .. »
 
Rıza, «(Gene ne bulduysa buldu!)» dedi, düştü ardına.
 
«Battal, gel yeğenim yanıma!»
 
Battal da indi geldi aşağıya.
 
Avludaki sunak taşına oturdu Kır Abbas:
 
«Çökün şöyle yeğenlerim!»
 
Rıza ile Battal çöktüler.
 
«Battal, bağ yeğenim, beni eyi dinle! Görüyorsun, yaptık bir iş, 
emme gözel yaptık! Yarından sonra bağ bozuyoruz. Tüm avratları 
dolaştım. Onlara iki gün izin verdim
. Ne bişirecekler, ne geyecekler,