542 Yaşar Kem al-Dağın Öte Yüzü 
balı köylüye Taşbaşın bir kerametini duyuruyordu. Dışardan gelen her köylüye de, 
alışveriş etsin etmesin, önce durup dinlenmeden Taşbaşın bir kerametini anlatıyor, 
onun yüzünden iyi olan hastalann adlannı, nasıl iyi olduklannı sayıp döküyordu. 
Sülün Dervişin samanlığın köşesindeki dükkanı Taşbaş sihiıinin yandığı, Taş­
baş büyüsünün dört bir yana ışık saldığı bir ocak olmuştu. 
Taşbaş: 
"Ne söylerse söylesinle r," diyordu kendi kendine , "ne keramet, ne sihir, ne 
büyü uydururlarsa uydursunlar, iş bu gecede. Bu gece dediklerim olmazsa, ben 
de onlara gösteririm ermişi. Onlara da, analanna da gösteıiıim!" 
Bu geceye çok güveniyordu. Bu gece olumlu bir gece olacak, Taşbaş bir daha 
inmemesine ermişlik tahtına çıkıp oturacaktı. 
Gece oldu, hastalar birer ikişer gelmeye başladılar. 
Taşbaşoğlu artık tedavi şeklini geliştirmişti. Sülün Dervişe mum ısmarlamış, 
getirtmişti. Mumu yakıyor, hastanın başı etrafında üç kere döndürüyor, sonra 
mumda bir tutarn pamuk yakıyor, hastaya koklatıyor, sonra da mumu hastaya 
üfletiyordu . 
Daha türlü türlü, her hastaya göre bir türlü tedavi türü uydurmuştu. Suyun 
içine kocaman bir köz atıyor, köz cızırdadığı sürece bir elinde mum, hastanın 
gözlerinin içine gözlerini kırpmadan dikiyor, bakıyordu. 
Bazı hastalan eşiklikten ocağın başına kadar emekJeterek yürütüyor, bazısına 
tek ayak üstünde evin çevresini dolaştınyordu . Kimine yarasa ölüsü koklatıyor, 
kiminin burnuna, alnına yılan boynuzu dediği bir kemik sürüyordu. Bunları ona 
Meryemce vermiş: 
"Bunlar, her derde deva ilaçlardır ki iyi kimselerin elinde can kurtanr," de­
mişti. Meryemce konuşmamıştı, bin türlü işaretlerle yukandakileri Taşbaşa anlat­
mak için belki bir saattan fazla uğraşmıştı. 
Taşbaşoğlu ona: 
"Konuş ya Meryemce," dese, "andını bozdum artık dilin açılsın," dese, Mer­
yemce konuşurdu. Ama Taşbaş bir saat dişini sıkmış, ona konuş dememişti. 
Onun da bir sebebi vardı. 
Gece yarıyı aştı gitti de daha hastaların ardı arkası kesilmedi. Günler gittikçe 
de hasta akını çoğalıyo rdu. Gittikçe de çoğalacaktı. Uzak, daha uzak köylerden 
duyan gelecek, duyan gelecekti. 
Hastalarla birlikte dertliler de gelmeye başlamışlardı. Şimdi az geliyorlardı 
ama, bir kere yol etmesinler. Onlardan kurtuluş zor olacaktı. Dünya bir dertli­
ler dünyası. Dertsiz insan yok ... Baktılar ki bir dert dinlemiyor, işte o zaman ... 
bütün dertliler gelecekler. Yüz bulamamışlar, sevdiklerine kavuşamamışlar, aç 
yoksul kalmışlar gelecekler. Toprakları bire bir vermeyenler, toprakları akıp kaya 
kalmış, tüm verimini yitirmişler gelecekler. Katiller, hırsızlar gelecekler.