alt ında ahşap oyma bir heykel vard ı: bir kitab ın üzerine e ğilmiş, 
kendini kaybetmi ş Don Kişot. Asya bu heykeli çok sevmi şti. 
"Ailemin topu kaç ık. An ılar ın kirini pas ını temizliyorlar! Da-
ima geçmi şten bahsederler ama geçmi şin temizlenmi ş bir versi-
yonundan. Kazanc ılar ın sorunlarla ba şa ç ıkma yöntemi budur; bir 
şey seni rahats ız ediyorsa gözlerini kapa, ona kadar say, hiç olma-
mış olmas ını dile, birde bakm ışsın hiç olmam ış, yaşasın! Her gün 
yeni bir unutkanl ık hap ı yutuyoruz..." 
Dumanl ı kafayla Don Ki şot'un ne okudu ğunu merak etti As-
ya. Oradaki aç ık sayfada ne yaz ıyordu? Heykelt ıraş birkaç keli-
me çiziktirecek kadar ayr ıntıya girmiş miydi? Merakla divandan 
inip heykelin yan ına gitti. Ne yaz ık ki tahta sayfada hiç kelime 
yoktu. Yerine dönüp tekrar şikâyete ba şlad ı. 
"Bütün o evim-güzel-evimleri görmek beni sinir ediyor. 
Mutlu ailelerin ac ıklı taklitleri. Biliyor musun bazen Cicianne'yi 
kıskan ıyorum, şimdi neredeyse yüz ya şında, keşke bende de 
onun hastal ığından olsayd ı. Biricik, tatl ı alzheimer. Bellek eriyip 
gidiyor." 
"Bu iyi bir şey değil, şekerim." 
"Çevrendeki insanlar için iyi olmayabilir ama senin için iyi," 
diye diretti Asya. 
"İyi de genelde bu ikisi ili şkilidir." 
Ama Asya bunu duymazdan geldi. "Bugün Cicianne onca se-
neden sonra piyanosunu açt ı, çald ığı o akortsuz notalar ı duydum. 
O kadar üzücü ki. Bu kad ın bir zamanlar Rahmaninov çalarm ış, 
şimdi k ıytınk bir çocuk şark ısı bile çalam ıyor." 
"Demek istedi ğim kendisi fark ında değil, biz fark ınday ız..." 
diye ekledi Asya sahte bir heyecanla. "Alzheimer dü şünüldüğü 
kadar naho ş değil. Geçmi ş kurtulmam ız gereken bir pranga. İnsan ı 
ezen bir külfet. Geçmi şim olmasayd ı, Hiçkimse olabilseydim, 
sıfır noktas ından başlay ıp orada ebediyen kalabilseydim. Tüy gi-
bi hafif. Aile yok, an ı yok, hiçbir bokpüsür yok." 
"Herkesin geçmi şe ihtiyac ı vard ır," diye itiraz etti Alkolik 
Karikatürist. 
 "Beni katma çünkü emin ol benim ihtiyac ım yok!" dedi As-
ya. Sehpan ın üzerindeki Zippo'yu alm ıştı eline, kapa ğını aç ıp 
yakt ı, sertçe kapatt ı. Ç ıkan ses ho şuna gitmi ş olacak ki ba şlad ı bu 
hareketi tekrar etmeye; be ş, on, elli... Tr ık! Tnk! Tr ık! Tr ık! Tam 
Alkolik Karikatürist'i ç ıldırtmak üzereydi ki aniden Zippo'yu ona 
uzat ıp, "Gideyim ben," diye m ırıldand ı. Giysilerini aramaya ba ş-
lad ı. "Biricik ailem bana mühim bir görev bah şetti bu sabah. An-
nemle havaalan ına gidip Amerikal ı mektup arkada şımı karşıla-
mam laz ım." 
"Amerikal ı mektup arkada şın olduğunu bilmiyordum." 
"Müstakbel mektup arkada şım. Teyzemlerin plan ına göre 
kızcağız o kadar sevecek ki İstanbul'u ve Türkleri, Amerika'ya 
gittikten sonra da durmadan bizleri hat ırlayacak. Mektuplar ara-
cılığıyla Türk-Amerikan dayan ışmas ı kuracağız." 
"İyi de nerden ç ıktı bu k ız?" 
"Gökten zembille indi valla. Bir sabah posta kutusunda bir 
mektup buldum, bil bakal ım nereden? San Francisco! Amy diye 
bir k ız. Mustafa day ımın üvey k ızıym ış. Adam ın üvey k ızı olduğu-
nu bile bilmiyorduk. Böylece bunun kar ısının ikinci evlili ği oldu-
ğunu çakt ık. Bize hiç söylememi şti! K ıymetli oğlunun yirmi y ıllık 
kar ısının evlendiklerinde bakire olmad ığını öğrendiğinde ninemin 
yüreğine inecekti, görsen; bakire olmad ığı gibi bir de dul!" 
Asya çalmaya ba şlayan şark ıya sayg ıda kusur etmemek için 
sustu. It Ain't Me, Babe. Melodiyi ıslıkla çal ıp sözlerini m ırıldan-
madan konu şmaya devam etmedi. 
I'm not the one you want, babe I'm not 
the one you need You say you're looking 
for someone Who's never weak but always 
strong*  
* Arad ığın ben değilim bebeğim /Senin ihtiyac ın ben değilim/Any orum di-
yorsun öyle birini/Hiç zay ıf olmas ın, her zaman kuvvetli.