1928 yılında bir Alman firması Demir Köprü yakınında 
bir elektrik fabrikası yaptı. Şehirde söylentiler dolaşıyordu: 
Bir gecede iki bin lamba birden yanacakmış. Kimse bu sözle­
re inanmadı. “ Sanırım Eylül’dü: Elektriklerin yanacağı gece 
seyir için damlara çıktık. Bir anda gece, gündüze döndü. Bü­
tün Adana hayretten donakalmıştı. Aynı yıl okula da elekt- 
Tojen alındı.'1  Okulun su kuleleri bile vardı. Okulda yaşamak 
gerçekten bir lükstü. Müdür Nahit Cemal de ileri görüşlü bir 
adamdı. Belki de öğrencileri okul yönetimine ortak eden ilk 
yöneticiydi. Adana Lisesi’nin ilk kız öğrencilerinden Seniha 
Müridoğlu, "Örnek bir okuldu,1 ’ diyor. "Her gün bir çocuk nö­
betçi olurdu; etütleri yönetir, yiyecek tartısını yapar, öğrenci­
ler yatıncaya kadar bir muavin gibi çalışırdı. Mustafa İnan 
da, çalışkanlığı ve tavırlarıyla bütün hocaların sevgisini ka­
zandığı ve bu yüzden okulda istediği gibi hareket edebildiği 
halde, muntazam olarak bu nöbetleri tutardı.' Mustafa 
İnan'ı 1928 yılında, ortaokul son sınıfla tanımıştı l.eyli mec­
cani, yanı parasız yatılı imtihanını yeni kazanmıştı Muşta 
Bey. Seniha Hanım’a göre, ağır hareketli, çile çekmiş, çocuk­
luğunu yaşamamış bir çocuktu. Oyunlara karışmazdı. "Koş­
tuğunu bile görmedim." Çocukluğunu yaşamadığı halde ha­
yata küskün değildi. Bütün sosyal hareketlere katılırdı. "Ev 
hayatının zorluklarından kimseye sözettiğini sanmıyorum. 
Ketum bir insandı. Okul yıllarından çok sonra, İstanbul'da 
görüştüğümüz günlerde de savaş yıllarında çektiklerinden 
hiç sözetmezdi."
Akşam üzeri, dersler bittikten sonra, ırmağın kıyısına 
inerdi Mustafa İnan. B ir taşın üstüne oturur, karşı kıyıda su 
çeken mavrayı (su dolabı) seyrederken gözleri dalardı. Neler 
düşünürdü Mustafa Efendi? İlerde adam olacağını, hem de 
büyük adam olacağını sezer miydi acaba? Seniha Hamm'a 
göre adam olacağı ortaokul sıralarında belli olmuştu. Kiyazi- 
yeci derse gelmediği zaman, tahtaya kalkıp onıîn yerine
42