di iklim dört bucağa yayıldı. Hatta Sultan Murad Bağdat'a 
girdiğinde ona bin altın ihsan edip, kentteki beş yüz ayrı za­
naatin erbabıyla onu da, Kostantiniye dilencilerine sadaka 
istemenin esrarını öğretmesi için yanına aldı. Sultanla bir­
likte Kostantiniye'ye geldiğinde elinde bir kabul fermanıy­
la doğruca dilenciler loncasına gitti. Bu garip mekanda, ilk 
bakışta diğer meslekdaşları tarafından hüsnükabul görür gi­
bi oldu. Ona bir hoşgeldin ziyafeti verilmiş ve önüne bir tas­
kebabı çıkarılmıştı. Bütün yemeği iştahla yiyip üstelik bir de 
tencereyi ekmekle sıyırdığında, o zamanki dilenciler kethü­
dası pis pis sırıtarak ona, taskebabındaki etin domuz eti ol­
duğunu, bilindiği gibi bu eti yiyenin duasının kabul olun­
mayacağını, dolayısıyla kendisinin artık duası gayri makbul 
bir dilenci olduğunu anlattığında duyduklarına inanamadı. 
Kendisine yapılan bu şaka onun ekmeğiyle oynamaktı. O 
kadar kızdı, o kadar kızdı ki, korkuyla bakan Kostantiniye 
dilencilerine, "Ömrünüz ah edip vah işitmekle geçsin, bur­
nunuzun sümüğüne bereket olsun, mekanınızda baykuşlar 
banlasın, gömleğiniz alev olsun, her parçanız bir kurdun ağ­
zında kalsın, Allah size uyuz versin de kaşınacak tırnak ver­
mesin, kefeniniz kara bezden olsun, iki gözünüz bir delik­
ten baksın, Sür üflendiğinde hiçbiriniz duymasın" diye ez­
berindeki duaları okumaya başladı. Dilenciler bu beddualar 
ya tutarsa diye o kadar çok korktular ki, kendilerini affettir­
mek için o gün kazandıklarını yeni pirlerine verdiler. Ancak 
domuz artık bir kez yenmişti, böylece, Bağdat'tan gelen bu 
dilencinin adı Hınzıryedi olarak kaldı. 
Gel gör ki, domuz etinden yapılan taskebabının tadı da­
mağında kalmıştı. Hınzıryedi, hayatında ilk kez tattığı bu 
lezzeti arar oldu. Koyun, keçi, dana, tavşan, tavuk, tosba­
ğa, kurbağa, mürmürbağa etini bile denedi, ama aradığı lez­
zet bunlardan hiçbirinde yoktu. Nefsini bastırmak için ken­
dine türlü eziyetler yaptı. Fakat olmuyordu. Bedeni bu mur-
97