Ölmez Otu 747 
Çok sıcak vardı. Güneşte kuruyordu Taşbaşoğlu. Hiç terlemiyordu. Midesi 
ağrıyordu, kusacağı geliyordu. Midesinin üstüne yumuldu, tarlanın kıyısında 
iki kat olmuş, öylecene kaldı. Çok sıcak vardı, çok güneş. Yere basamıyordu. 
Ağınağacı çalısına süründü. 
Bir toz yeli esti, bir yalım gibiydi. Sonra Toros üstünden gelen bulutlar bütün 
Çukurovanın üstünü örttü bir anda. Buz gibi bir yel daha esti tozu dumana ka­
tarak. Sonra ağır, iri damlalar tozlu toprağa düştü, gömüldü. 
Taşbaşoğlu dimdik, orada tarlanın kıyısında durmuş bekliyordu. Gene kula­
ğına tarladan bağırmalar geldi, dehşet bir gürültü aldı ortalığı. Gürültü birden 
sustu. Gökten ırmaklar boşanıyordu. Bir anda her yan göl oldu. 
Gökte yaşlı bir kanal yağmurun, hızlı esen yelin içinde çırpınıp duruyordu 
ama bir yere çekip gitmeyi ve konmayı akıl etmiyordu. 
Ne kadar sürdü yağmur, Taşbaşoğlu hiç farkında olmadı. Burada dimdik ne 
kadar süre kaldı, yağmur ne kadar çok yağdı, ne zaman dindi hiç farkında ol­
madı. Yalnız bir şeyi biliyor, tarlanın içine yürüdüğünü ... 
Ayak bileklerine kadar çamura gömülerek yürüdü. Giyitleri bedenine yapış­
mış, bütün kemikleri ortaya çıkmıştı. Tutsan dökülüverecekmiş gibi bir iskelet. 
Irgat kalabalığına girdi, gülümsüyordu. Kimi görse gülümsüyor, bir yakınlık 
gösterisinde bulunuyor, kimse aldırmıyordu. Zalacaya geldi, onun önünde dur­
du, gülümsedi. Onun bir hoş geldin demesini bekledi. Zalaca onun yüzüne şaş­
kın şaşkın baktı, baktı, bir şey demeden arkasını döndü. Muhtar Sefer onu gör­
dü. Onu görür görmez de, içten bir kinle, üstünlükle, bu sen misin ermiş Taşbaş, 
dereesine gülüınsedi. Taşbaşoğlu ona döndü, buna döndü, gülümsernesi duda­
ğında dondu kaldı. Kansını gözleriyle araştırdı, ta uçta duruyor, kendisine ba­
kıyordu. Ona doğru yürüdü, yanına vardı. Kadında hiçbir kıpırdanma olmadı. 
Taşbaş kansına bir şeyler söyleyecek oldu, sözleri boğazında düğümlendi kaldı. 
Öylece sustu. Karısı hiç kendisine bakmıyordu. Kimse de bakınıyordu. Taşbaşoğ­
lu, tarlayı bırakıp bir daha gelmeme ye, köye dönmemeye ant içip gidecekti. Git­
meye, tarladan ayrılınaya gücü yetmedi. İçinden beni tanımadmız mı, ahmaklar, 
ben ermişler erınişi Taşbaşım, size geldim. Kırlar mağarasından çekildim de gel­
dim. Baktım ki çok sıkışmışsınız, yetiştim size, diye bağırmak geçti, bağıramadı. 
Karanlık bastı, her alaçı ğın önünde ateşler yandı, isli tarhana tencerelerini 
ocağa koydular. 
Taşbaşın karısı da alaçığının önüne bir ateş yakmaya çalışıyor, becerem iyor­
du. Bütün çalılar yaştı. Taşbaşoğlu çırpıları karısının elinden aldı ve hemen oca­
ğı tutuştur du. Kadın ocağa isli tencereyi koydu ve tarhana pişirdi. Sofrayı ça­
murlu toprağa serdi, ekmekler ıslanınış, yamyaş olmuştu, sıcak tarhanayı içtiler. 
Taşbaşoğlu kendine geldi. 
"Avrat, beni tanımadın mı? Ben Memedim," dedi. "Başıma çok şeyler geldi 
ama, anladım ki ben ermişim, evliya olmuşum."