Biz, o meşhur hikayedeki kırılırsa kırılsın, dökülürse 
dökülsün vaziyetindeydik. Hislerimizi dünyanın bütün di­
ğer alakalanndan ayıran sevdanın kanatiarına binmiş, mest 
eden bir lezzetle uçuyorduk. Artık gözlerimiz görmüyor , 
kulaklarımız duymuyordu. Bizim için o anda kainat yoktu. 
Yalnız sevda vardı. Onun parıltıları, onun ateşleri, onun fı­
sıltıları, onun iniltileri ... 
O aralık, aman yarabbi, sevdanın bizi öldürdüğü işte o 
esnada odanın kapısı açıldı. Biz her şeye dikkat eder görün­
düğümüz halde kapıyı içeriden sürgülerneyi unutmuşuz. Ah 
ne tedbirsizlik ... Ne müthiş gaflet! Artık çare var mı? .. Olan 
oldu ... 
Bizi böyle suçüstü basan kim olsa beğenirsiniz? Nevres ... 
Nevres ... Bilmem utandığından mı? Bilmem nefretinden mi? 
Bilmem hayretinden mi? Kızcağız yukarıdan aşağı bir pem­
be alev gibi kızarmıştı. "Tuuuu utanmazl ar!" ayıplamasıyla 
yüzüroüze birkaç parça tükürük attıktan sonra titreye titreye 
yüzünü duvara kapadı. Densiz bir çocuk hırçınlığıyla tepine 
tepine ağlamaya başladı. 
O ne? Nevres hakikaten utansaydı kendisini kızartan 
manzara karşısından hemen kaçması lazım gelmez miydi? 
Hayır, o, bilakis ara sıra kollarının arasından gözlerini uy­
durarak bize bakıyordu. 
Oh, bu olsa olsa bir kıskançlık ağlaması olabilirdi. Niçin 
onu seviyor da beni sevmiyor? .. Korkum, üzüntüm hemen 
sevince döndü. Sevda bahsini karım gibi estetik bakımından 
hiç incelememiştim ama kadın kalbini tecrübeye dayalı bir 
vukufla öyle mükemmel öğrenmiştim ki Nevres olsun, Ser­
vinaz olsun, Sabiha olsun, Cevher olsun bunların hepsi de 
en büyük anaları Hazret-i Havva'dan huy kapmış mahluk­
lardı ... 
Servinaz'ı bıraktım. Hemen koştum, Nevres'e sarıldım. 
Kollarıının arasında debeleniyo rdu. Fakat bunun, istemem 
yan cebime koyuver türünden bir nazlanma çırpınınası ol­
duğuna hiç şüphem yoktu. Kulağına eğildim ve bütün yüre­
ğimin ateşli coşkusuy la: 
54