"Ama bu do ğru olmaz" dedim kekeleyerek. 
"Niçin olmazm ış? Bütün dinler, ayn ı denize akan ırmak- 
lardır. Meryem Ana demek şefkat, merhamet, korunma, 
anaçlık, yardımseverlik demekse sana göre, Müslüman bir 
kadın olarak da OKU sevebilirsin. Hatta istersen k ızma Mer- 
yem adını verebilirsin." 
"Kızım yok ki" dedim. 
"Ama olacak" dedi Şems. 
"Nereden biliyorsun?" dedim şaşkınlıkla. 
"Biliyorum i şte" dedi. 
Elimde olmadan gülümsedim. Bu eve geldi ğinden beri ilk 
defa Tebrizli Şems ile bir yak ınlık ve sırdaşlık paylaştım. İki- 
miz yan yana durup, benzer bir nazarla bakt ık hamurdan 
Meryem Ana'ya. O da her zamanki s ıcaklığıyla gülümsedi 
  
366 
  
367 
  
 
  
hamur tahtasmdan.Ve i şte o zaman ilk defa anlad ım Şems'in 
ne denli geni ş ve güzel gönüllü bir insan oldu ğunu ve koca- 
mın onunla dostlu ğuna neden bu kadar önem verdi ğini. 
Bu evde kals ın. Bir yere gitmesin. 
Ama yine de Şems'in Kimya'ya iyi bir koca olaca ğından 
şüphe ediyorum... 
Ella 
Boston, 25 Haziran 2008 
Basireti ba ğlanmıştı sanki. Otele vard ığında bir müddet 
dışarıda oyaland ı. Nihayet cesaretini toplay ıp lobiye ad ım at- 
tığında içerisi tam bir hengâmeydi. Kalabal ık bir Japon tu- 
rist kafilesi vard ı; saç kesimleri ve k ıyafetleri birbirine ben- 
zer, yaşlılardan olu şan "bir grup. Kimseyle göz göze gelme- 
mek, bir tan ıdığa rastlamamak için tüm dikkatini duvardaki 
tablolalara, raflardaki biblolara verdi. Ama az sonra heyeca- 
nı ağır bastı. Başını çevirip etrafa bakar bakmaz onca insan 
arasında pat diye Aziz Zahara'y ı gördü. Bir kö şede durmu ş 
gülümseyerek kendisine bak ıyordu. 
Haki renkli bir gömlek, koyu keten bir pantalon giymi şti. 
Dalgalı, kestane rengi saçlar ı yeşil gözlerinin üstüne dü şü- 
yor; ona hem yaramaz, hem kendinden emin bir hâl veriyor- 
du. İnce yapılı ama kasl ıydı. Ella'y ı panikletecek kadar yak ı- 
şıklıydı. Görünü şünde hafif bir umursamazl ık, koyvermi şlik 
ve serke şlik vard ı. Belli ki bu sabah sakal tra şı olmamıştı ve 
bu onu daha da asi ve çekici k ılıyordu. Her zaman pahal ı, ter- 
zi elinden ç ıkma takımlar giyen David Rubinstein'dan tama- 
men farkl ı görünüyordu. 
İçtenlikle gülümsedi. "Gelebilmene çok sevindim" dedi. İs- 
koç aksan ı belirgin ve cezbediciydi. Ella böyle bir adamla bir 
  
fincan kahve içmekten kimseye zarar gelmez diye dü şündü. 
Sadece bir fincan kahve... 
Ama bir buçuk saat sonra bir fincan olmu ştu birkaç fincan. 
Sohbet Öyle güzel ve h ızlı akmıştı ki Ella'n ın aklma saate bak- 
mak gelmemi şti. Gecenin on bir buçu ğuydu. Ve üç çocuk anne- 
si Ella Rubinstein, bir ayl ık yazışma, birkaç telefon görü şmesi 
ve yazdığı tarihsel roman d ışında hakk ında hemen hemen hiç- 
bir şey bilmedi ği bir adamla bir otelin lobisinde ba ş başaydı. 
"Demek Smithsonian dergisi için geldin?" diye sordu Ella. 
"Aslında seni görmeye geldim" dedi Aziz. "Mektubunu oku-