)er ve sonunda esaslı bir yemek...
Aynı notlarda Mustafa İnan kendi kendine soruyor: 1956 
yılında bu adam acaba kendini neden böyle bir tiyatro töre­
nine bırakıyor? Her zaman olduğu gibi sorusuna gene kendi­
si karşılık veriyor: Bu adam Londra'da bir avukatlık firması­
nın şefidir ve iki yıldan beri M... (mason) olmak istemekte­
dir; zira firmanın meşhur müşterileri (endüstri ve denizcilik) 
firmaya karşı çekingen davranmaktadır...
"Mustafa masonluğu da merak etmiş demek ki.”  "Onun 
da başına çekiçle vurdular mı?" diye sordu genç adam. "Her­
halde vurmuşlardır. Amerika gezisinde Mustafa’yı, oradaki 
biraderler gizli işaretleriyle "yoklamışlar". Bana, ‘Pek aldır­
madım,' demişti. Kendini ‘üstad’ olarak tanıtmaktan utan­
mış olacak. Biraderlerin çoğu 'Sanii Azami Kâinat meselesi­
ne, böyle törenler yaparak önem verdiklerini gösteriyorlar 
anlaşılan. Aslında çoğunun neye önem verdiği, Londra’lı avu­
katın durumundan anlaşılıyor. Mustafa’nın düşüncesi, her­
halde insanların evrense) birliği gibi bir kavramla ilgiliydi; 
çünkü onun Londra’lı avukat gibi bir firması yoktu. Senin 
, anlayacağın Mustafa hayatı boyunca taşralı safiyetini ve ço­
cuksu heyecanını kaybetmedi. Çevresindeki her şeye ciddi 
bir merakla eğildi ve belki de bu yüzden biraz dağıldı. Belki 
de hayran olduğu Oppenheimer gibi evrensel bir aydın ol­
mak istiyordu. Ne yazık ki kendi ülkesinde bu bakımdan ör­
nek alabileceği böyle bir kimse yoktu."
Profesör elinden kâğıtları bıraktı: "Bir iki dostunun dı­
şında onun geniş meraklarını anlayabilecek kimse yoktu. Bi­
zim ülkede Mustafa’nın anladığı biçimde yayılmak, her şeyi 
kapsamaya çalışmak zordur. Bu bir çevre meselesidir ve di­
yebiliriz ki bir “ hayat ekolü’ meselesidir. Mustafa gibi samimi 
insanların meselesidir. Bilir misin Mustafa bir adama çok 
kızdığı zaman ne dermiş? Ja le Hanım anlatırdı: "Yahu Jale, 
düşünebiliyor musun: adam samimi değil," dermiş. Mustafa
187