FAKİR BAYKURT
 
91
 
 
ortaklık ayrıldı. Unutmayın!..»
 
YUSUF İLE SENEM
 
Kır Abbas, yer paylaşmalara, sık sık yöntem değiştirmelere, 
kazılmış toprağı çiğnemelere çok içerliyordu. Ama burada bağ 
yeşertmek gön
lünün büyük tutkusuydu. Tatsızlık çıkarmak 
istemiyordu. İlerlediğini belli etmiyor, istekli istekli kazıyordu. Uslu 
bir delikanlı gibi her şeye peki diyordu.
 
«Desti mesti almayın, tuluk alın!» demişti sabahleyin Se
-
 
nem’e. 
«Bir desti su bana bile yetmez!»
 
Torunu için de salıncak değil, beşik almalarını istemişti. «Bulgur 
alın, yağ alın, varsa yoğurt alın! Pilav yapar yiriz orda!»
 
Cennet karı da kocasına uyar olmuştu. Kır Abbas kızmasın da ne 
isterse yapalım diye bütün dediklerine peki diyordu.
 
Kendisi, karı
sı, oğlu, gelini, torunu, hep birlikte çalışıyorlardı. 
İ
şleri iyi gidiyordu. 
İ
kide bir pur taşı çıkmıyordu.
 
Ö
teden Kel Bektaş’ın oğlu bir türkü tutturmuştu.
 
Oğlu Yusuf’a seslendi Kır Abbas: «Haydi bir türkü de sen söyle 
ulaaan! Bak dürzüler ortalığı yıkıyo
rlar şamatayla...»
 
Yusuf karşılık vermedi.
 
«Haydi haydi, sıkılma! Söyle bir türkü anasını satayım!. . Kaya dibi 
kar imiş, 
—
 
Gün doğmadan erimiş...»
 
Yusuf:
 
«Canım istemiyor buba.» dedi.
 
«Canına sıçayım, dürzünün oğlu!» dedi. «Ben söylerim öyleyse. 
Benim can
ım istiyor...» Başladı:
 
Kaya dibi kar imiş,
 
Gün doğmadan erimiş...
 
Yüz on iki meyve içinde En datlısı yâr imiş...
 
«Yaşa Abbas emmi!.. Yaşa! Varol! ..» diye Kel Bektaş bağırdı. 
Muhtar Battal bağırdı. Derken türkü söyleyenler çoğaldı. Hep birlikte