kızdırmaktan korkan, ürkek bir tavır vardı. Duvarlar siyaha
boyanmıştı ya da evin karanlığından öyle görünüyordu.Hayır, siyahtı duvarlar; şamdanlar bile onları aydınlatamı-yordu. Işıklı olmadığından, tavan da görünmüyordu. Oda-lar, salonlar, ceviz kaplama mobilyalarla doldurulmuştu:evin karanlığını artıran, çarşı işi, koyu renkli mobilyalar,mumların, lambaların ışığında, eşya, derin ve heybetli gö-rünüyordu. Metin, arada bir ortaya çıkıyor ve akrabalarınaçatıyor, misafirlerin gecikmesinden onları sorumlu tutuyor-du. Son görünüşünde, vaktin artık çok geç olduğunu, busaatten sonra gelseler bile geri dönemeyeceklerini, bu ne-denle onlara yatacak yer hazırlanması gerektiğini ileri sür-dü. Akrabalar çok yumuşak başlıydı. Hemen arka odalaragiderek, küçük demir karyolaları salonlara taşımaya başla-dılar. Karyolalar T urgut’un bulunduğu salonun ortasındanyan yana dizildi. Adım atacak yer kalmamıştı. Metin, birkaryolanın üstüne oturdu ve T urgut’a bakarak konuşmayabaşladı. T urgut bu sözleri çok iyi duyamıyordu; fakat, aradaanladığı kelimelerden, Selim’in merakla beklendiğini öğren-di. Anlaşıldığına göre, Selim’in gelmesi zayıf bir ihtimaldi.Metin, bu duruma çok sinirleniyordu. Sesini yükseltti: “Ya-pacağım açıklamalar bakımından gelmesi gerek. Yoksa, butoplantının bir anlamı kalmayacak.” Acı acı gülümsedi:“Her zamanki gibi,” dedi. “Her zaman dediğim gibi.” “Ge-lirse, bütün durum aydınlanacak ve ben temize çıkacağım.Ama, gelmeyecek, beni bu zor durumda yalnız başıma bıra-kacak.” T urgut da, Selim’i görmek istediği halde, gelmesin-den çekiniyordu. Metin’in zor durumda kalmasından değil,bu açıklamalardan korkuyordu nedense. Bu sırada, kalaba-lığın içinden biri T urgut’a yaklaştı. T urgut baktı: SüleymanKargı. Sonunda tanıdık biriyle karşılaşmıştı. Sıkıntısını Sü-leyman Kargı’ya anlatmaya başladı. Fakat değişik bir biçim-de açıklıyordu bunu: Metin, meydanı boş bulduğu için Se-
377