Artık yorgunluğa takat getiremeyerek döşeğimi yapma­
ya karar verdim. Bütün cesaretimi topladım, yükü açtım. 
Kaba bir yün döşek ile temiz bir şilte, yastık, yorgan, her 
şeyi buldum. Döşeğimi levhaya yakın bir yere serdim. İçine 
uzandım. Hiçbir taraftan çıt işitilrniyordu. Bir müddet derin 
bir sessizlik ve sükun içinde etrafı dinledim. Perilerio bu ak­
şam bana merhamet gösterdiklerine hükmettim. Her tarafa 
kulak kabarta kabarta adeta baygınlığa benzer bir hale düş­
müşüm. Bu dalgınlığım ne kadar sürmüş bilemiyorum. Ku­
lağımın dibinde denecek bir yakınlıkta acı acı bir horoz öttü. 
Döşeğin içinden birdenbire dipdiri fırladım. Sağıma soluma 
baktım. Odada bir şey yok. Yanan Arap mumu yarıdan aşa­
ğıya erimiş, bütün gölgeler dehşetli bakışiarım önünde raks 
ediyordu. Dışarıda rüzgar eser gibi bir gürültü oldu. Pencere 
önündeki hanımeli yaprakları birbirine geçereesine hışırda­
dı. Bu ilk sağanağı derin bir sükut takip etti. Acaba haki­
katre bir şey yoktu da korkudan bana mı öyle geliyordu. O 
horoz, rüyada işitilmiş asılsız bir seda mıydı? 
Ben bu tereddütler içinde tedirgin olurken etrafımda bir 
sürü ördek vakvakası koptu. Vak ... vak ... vak ... Neredeyse 
tabiatüstü denecek bir hassasiyet edinmiş olan kulaklarım 
bana bunları ta yanımda, hatta döşeğimin içinde, yorganı­
mın arasında gibi işittiriyordu. Hemen yastıklarımı ittim, 
yorganımı silktim. Bir şey görünmedi. 
Yüreğim o kadar şiddetle çarpıyordu ki bir daha ayıl­
mamak üzere hemen bayılacaktım. Artık tereddüde mahal 
yoktu, ördeklerin ötüştükleri bir hakikatti. Bunu uykuda 
değil, uyanık kulaklarıının bütün açıklığıyla duymuştum. 
Bu uğursuz köşkün perileri gece müsamerelerinin ilk faslma 
başlamışlardı. 
O anda Ruşen Kadın'ın bana verdiği nasihatler aklıma 
geldi. Hemen döşeğimi duvardan uzağa çektim. Acaba ben 
o gün uçkurumu kıbleye karşı mı bağlamıştım? Farkında 
değilim. Hemen şalvarımı çözdüm, kıblenin aksi cihetine 
dönerek tekrar bağladım. Bu tedbirden bir fayda görül­
medi. Şimdi de "gak gak gak" kazlar başladı. Fakat kaz 
23