KAPLUMBAĞALAR
 
218
 
 
okulun önüne toplanın. Evet herkes, karılar, kızlar, herkes. Evet kaç 
kalbur varsa, kaç sepet varsa... Sepet
-
LEER, kalbur
-
LAAR diyorum... 
Kürtçe mi bu, dürzü? Tamam, haydi marş marş...»
 
İndi musallanın üstünden. Oğlunun, gelininin, karısının yanına 
yürüdü.
 
Cennet kan kızarıp bozarıyor, renkten renge giriyordu:
 
«Naha gözlerin
 
kör olmasın Kır şeytan! ..» diyordu.
 
«Sust!» diye çıkıştı Kır Abbas. «Sen töre möre bilmezsın! Sen 
benim dediğimi yap sade! Kağnıyı evin önüne yıkar yıkmaz, sepetleri, 
kalburları al, okulun önüne gel. Senem, Haydar, Yusuf. Yeşer, 
Fatma... hepiniz! Gelmeyi
n de göreyim! ..» Ötekilere bağırdı: «Elinde 
kalbur olmayanlar da, sepet olmayanlar da gelecek! .. Ne olacağını 
okulun önünde bildireceğim...»
 
Kağnılar tozuta tozuta köy içine girdi. Uzamış gölgelerini çiğneye 
çiğneye sokaklardan evlere dağıldılar.
 
Kadın k
ız, herkes bir coşkunluğun içindeydi. Çabuk çabuk 
öküzleri çözüyorlardı. Küfelerin üstüne çul yarımı, kilim eskisi örtüp 
hemen kalburlan, sepetleri alarak okulun önüne koşuyorlardı. «Kır 
herif»in çıkaracağı oyunları merak ediyorlardı. «Emrimi dinlemeyenler
i 
sürütürüm! ..» diyordu. «Ah biri dinlemese de seyir, şamata olsa köyün 
içinde! ..» diyorlardı. «Ula Kel Bektaş, ula sakar Üseyin! Hadi gösterin 
kendinizi!..»
 
Kır Abbas okulun önünde dikiliyor, gelenlere bakıyordu. Gelen 
sepetini, kalburunu koyup bekliyor
du. Kalabalık gittikçe çoğalıyordu. 
Kadınlar kızlar, yaşlılar, gençler, geliyorlardı.
 
Kır Abbas hepsini uzun uzun süzdü:
 
«Bu köyün sırtı yere gelmez komşular!» dedi. «Yani ki Zaloğlu 
Rüstem gelse. gene gelmez. Yani size çok çok eferim Tozaklılar! ..»
 
Herke
s birbirine bakındı:
 
«Başka gelecek yok!» dediler.
 
«Dinleyin öyleyse: Şimdi kime saçı kılacağız? onu söylüyorum. 
Çoluk çocuk hep barabar Ankara yoluna, Yüzbir’in ora