Tek bir kamıştan, çakının bir-iki dokunuşu, bir-i ki düğümle 
ufak bir kuş yapıp bana uzattı. 
"Sen çok güzel bir kadınsın ." 
Bu cümlenin daha tanışır tanışmaz, dosdoğru söylenmesini 
az çok kanıks amıştım artık, fazla etkilenmedim . 
"Ama çok içiyor sun. Çok da yalnızsın . Bir erkek seni hayal 
kırıklığına uğratm ış." 
Güldüm. 
"Nereden çıkarıyorsun bunlar ı?" 
"Gözlerinden. Yüzün çok güzel, vücudun (bunu derken ha­
fifçe yutkun du) çok güzel, saçların çok güzel. Ama gözlerinin 
altı mosmo r." 
"Çok fazla içtiğimi sanmıyorum ," diye karşılık verdim. 
Yalnızlık konusuna değinmek bile istemiyor dum. Bu ada 
yerlileri nin, sırf eğitimsizlikleri yüzünden basit oldukları düşü­
nülen bu insanların, beni bir bakışta çözümleyebilmeleri doğru­
su canımı sıkmaya başlamıştı . O kadar şeffaf mıydı m? 
"Sevgilim olsana. Sana çok iyi davranır ım. Kadınlara iyi dav­
ranırım ben." 
"Hiç de öyle görünmüyors un. Eminim ki kadınlarını dövü­
yorsund ur." 
"Bir kadın bana vurm adıkça ben ona vurmam ." 
"Bana hiçbir erkek vurmadı şimdiye dek, sanırım öldürür­
düm onu. " 
Laf olsun diye söylemiştim, üstelik doğru da değildi ama 
korkunç bir hata yapmıştım . Yüzü öfkeyle çarpıldı. 
"Sen öyle iğrenç biri misin ki, birini sırf sana vurduğu için öl­
düreceksin? Bir insanı öldürmek ne demek, biliyor musun? Böy­
le mi öldüreceksin onu?" 
Çakıyı sıkıca tutup bir gövdeye batırır gibi hızla savur du. 
Gözlerindeki o kopkoyu acımasızlıkla birleşinc e, son derece et­
kileyici bir cinayet simülasyonu yapmıştı. O an ölmenin de, öl­
dürmenin de dehşetini yaşad ım. 
68