SAFFET: Bütün rolleri ben oynadıgıma göre, sahne boş kal­
dı bu arada. 
COŞKUN: Yok canım, birçok Saffet var sahnede, bu Saffet­
lerden biri geliyor yanıma, onunla birlikte sahneye çıkı­
yoruz, çok alkışlıyorlar bizi, arada bravo bile diyorlar, so­
nunda biz de onları alkışlıyoruz, onlarla tek bir varlık ha­
line geliyoruz, seyirci-oyuncu-yazar birleşiyor, aradaki 
yapma duvarlar yıkılıyor, sevgili sevgili seyirciler diyorum 
onlara, bizim ortak zaferimiz bu, bu dünyayı birlikte ya­
rattık, gelin her zaman böyle yapalım: insanlar arasında­
ki engelleri kaldıralı m, bütün oyunları birlikte oynayalım, 
birlikte seyredelim, kendimize isimler vermeyelim, yaptı­
gımız işlerle varolalım, bunun dışında kalan bütün sahte 
unvanları, kurumları, insanın kendini üstün bir şey say­
masına yolaçan düzenleri yok sayalım ... 
SAFFET: Sonra seni alıp götürüyorlar. 
COŞKUN (Gözleri yaşannıştır): İşte bunları düşünüyorum 
da adeta gözlerim yaşarıyor. Ve o anda istiyorum ki dün­
yadaki bütün insanlar da benim gibi oyunlar yazsınlar ve 
benim gibi alkışlansınlar. 
(Sessizlik.) 
COŞKUN: Cemile haklı. (Durur.) Biz adam olmayız. 
SAFFET: Milletçe mi demek istiyorsun? 
COŞKUN (Koridor a bakar): Biraz nefes alabilsek milleti dü­
şünecek halimiz olur. Şimdilik kendi derdimize düşmüş 
bir durumdayız. (Tekrar koridora bakar.) Görüyor mu­
sun milletimizin kaderi nelere baglı? Tehlikeler içinde­
yiz Saffet. 
SAFFET: Canım sana söylemiştim: Sen de bütün meseleleri 
Napolyon'un başından geçmiş gibi yazarsm, kimse alınmaz . 
37