-İstemem. Sevabın senin olsun. İn sırtımdan. 
Hacı eliyle öteki bineğini çağırarak: 
-Gel Osman ... Fettah yoruldu. 
Fettah sırtından çuval atar gibi Hacı'yı yere silkerek: 
-Efendi bize defineden hisse çıkaracak derken bütün 
kıyafetlerimizi, saat kordonumuzu, para cüzdanımızı, yeni 
potinlerimizi üste verdik. 
Hacı Hurşit tespihli elini kıbleye doğru imanla kaldıra­
rak: 
-Kederlenme evlat... Hazret-i Abdal şimdi onların 
hepsini bize gönderecek ... Bu bir tecrübedir ... Bu bir imti­
handır ... 
Fettah büyük bir alayla: 
-Hazret-i Abdal kim? Sen misin? Baban mı yoksa? .. 
-Haşa ... Haşa ben değil... Ben bir aciz kul... 
Osman, Fettah'ın kulağına yaklaşarak: 
-Sus be ... Bu herif tekin değil... Gece cinlerle konuşur­
ken gördüm. 
Fettah dikkatli ve şüpheli bir bakışla Hacı'yı süzerek: 
-Cinlerle konuşuyor da bu soğukta niye böyle cascav­
lak sokak ortasında kaldı? Bir cinli çağırsın, onun sırtına 
binsin ... Bana ne yükleniyor? 
Osman, Fettah'ın kulağına ısrarla bir şeyler fısıldayarak 
gönlünü yapar. Yine Hacı'yı sırayla omuzlarına yüklenerek 
yola devam ederler. 
Gündüz olur. Çok insana rastlamamak için caddeden 
Sülüklü yoluna saparlar. Bin müşkülatla Horhor'u bulur­
lar, gösterdikleri büyük gayrete rağmen uşaklarda Hacı'yı 
taşıyacak takat kalmaz. Çeşmenin önünde binicilerini yeni 
yürüyen bir çocuk gibi yere bastırırl ar, Hacı bu defa insafa 
gelerek: 
-Haydi evlatlar, koltuğuma giriniz de yürüyeyim ... 
Müsabakadan mağlup çıkmış bitik bir boksör halsizli­
ğiyle Hacı iki tarafındakilerin kollarına asılarak yürümeye 
başlar. Nihayet güç bela konağı bulurlar. 
52