FAKİR BAYKURT
 
229
 
 
Bir çığlık, derinlerden... Yarınlara...
 
Rıza: «Duuuur!..» diye bağırdı arkalarından.
 
Hiçbiri durmadı. Hiçbiri duymuyordu, dinlemiyordu.
 
«Dur dedim heeeey! .. Dur, dur!..»
 
Baktı o
lacak gibi değil, koşup önlerine geçti. Kollarını havada 
salladı: «Duuur!..»
 
Durdular.
 
Rıza, Kır Abbas’ın yanına geldi:
 
«Nassın Abbas emmi? Eyi misin?»
 
«Kim, ben mi? Demir gibiyim, demir gibi! ..» dedi Kır Abbas. 
Hemen ellerini kenetledi. «Demir gibiyim 
yeğenim Irıza! Gayrı eyice 
alıştım bu bağın havasına! Öldüğüm zaman meze
-
 
rimi bir kıyısına 
eşin! Valla öyle alıştım! ..»
 
«Ben de bebeleri topluyorum Abbas emmi! Şöyle sokakları bir 
dolaştırdım, hızlarını alamadılar, çekip buraya kadar getirdim...»
 
«Eyi et
tin yeğenim, güzel ettin! Emme bağlarda üzüm kalmadı. 
Bu köylünün ağzına tüküreyim: Buraya bir güp bek
-
 
mezle, beş on 
billur kupa koysalar, gelenime gidenime şerbet yapıp sunsam eyi 
olmaz mı? Şimdi şu bebelere birer kupa şerbet gerekmez miydi? 
Emme akıl et
mezler yeğenim. Eyi işleri akıl etmezler. Ben burayı bir 
akbuba kuşu gibi bekleyip hıfzediyorum, emme onlar beni adam 
yerine koymazlar. Ne yapalım Irıza, bebeleri topladın okula, hayırlı 
olsun, “kuru kuru” hayırlı olsun yeğenim! ..»
 
Rıza bir bozum oldu ki:
 
«Valla çocuk gibisin Abbas emmi!» dedi. «Bunların evlerinde 
bekmez dolu be! Güpleri şarap dolu! Damlarının merteklerine gözel 
asmaklar asılı! Bu devletleri onların nineleri, dedeleri mi gördü Abbas 
emmi? Ne tasalanıyorsun?..»
 
«Yooo yoooo!..» dedi Kır Abba
s. «Öyle değil, öyle değil Irıza! 
Bebeyi sevindireceksin! Hiç olmazsa evlerden bir sini getirt, bir 
bakraç da bekmez... Birer kupa şerbet ver ki, “Okulun açıldığı gün