292 Yaşar Kemal -Dağın Öte Yüzü 
Ummahan sevindi: 
"Anladım," dedi, "bana söylemediğini. Adam hiç bacısına orospu der mi? Bil­
dim ki bana söylemedin ." 
Hasanın acıması bir anda öfkeye döndü. İçinden söylendi: "Senin gibi orospu 
bacısı olursa bir adamın, orospu da der, fallik de der." 
Birden döndü: 
"Haydi yetmedi mi? Soluk koymacim hepsini aldın." 
Aynı hızla yürüdü. 
Ummahan soluğunu toplamıştı. Kar da ayaklarını yakıyordu . Hasanın ardına 
düştü. 
Epeyce gittikten sonra Hasan durdu, arkasına baktı. öfke içindeydi. Öfkesini 
Urumahanın yüzüne kusacaktı. Bir yaklaşsın hele o kız. Bu sefer onun bumun­
dan gelecek. Görsün o. 
Ummahan yaklaştı. Başına geleceği biliyordu. Korka korka adım atıyordu. 
Hasan da avma atılmaya hazırlanmış bir çayiağa benziyordu. 
Bıçak gibi bir sesle: 
"Ummahan kız," dedi. Sonra birden durdu, gözleri Ummahanın ayaklarına 
gitmişti. Urumahanın kirden, kermeden üstü pürtük pürtük olup, kertenkele sır­
tına dönmüş ayaklarında ince titremeler, ürpertiler, seğirmeler seziliyor gibiydi. 
Kıpkırmızı da kesilmişti . 
Hasan yumuşadı: 
"Haydi, yürü Ummahan kız," dedi. "Ormana varınca ... " 
Sesi, usul usul okşayan, sıcak bir el gibi Ummahanın tüm bedenini dolaştı. 
Ummahan onun yüzüne bile bakmadı. Kızın yüzüne bakmaması Hasanı gene 
kızdırdı: 
"Ormana varınca ... " Dudaklarını sonsuz bir tatla yaladı. "Ormana varınca ... 
Bir varınca! ilk işim ... " 
Ummahan salıiden bıkmıştı. Neredeyse patlayacaktı ama, hep Hasanın son 
günlerdeki rahatsız halleri geliyordu gözlerinin önüne. Gene aldırmadı, sustu. 
Hasan: 
"Orrnana varınca," diye yüklendi. 
Ummahan kızmaya başlıyordu. Şimdi söyler, diye düşünüyordu. Söylemezse 
çatlar da patlar. 
Hasan geldi, tam Urumahanın karşısında durdu. 
"Ormana varınca ... " dedi. 
Ummahan şöyle bir kurnaz kurnaz gülümsedi: 
"Bana ne!"