Vurolanlarm bağırbsı, iniltisi göğü tutuyor du. 
"Alın da arkadaşlannızı gidin. Alın da ... " 
Candarrnalar bir ara ateşi kestiler. Kadınlann da azıcık 
akıllan başianna geldi. 
"Gözü kör olası haydi," dedi, "yavaş yavaş Memede gide-
lim." 
Hatçe: 
"Bu da mı gelecekti garip başıma ?" diye inledi. "Gidelim ." 
Yol boyunca sessiz sessiz süründüler. 
Hatçe: 
"Memed !" dedi. 
Me med : 
"Geldin iz mi?" 
Göz gözü görrnüyordu karanlık tan. Memed çukur dan yola 
atladı, karanlıkta gölge gibi sallanan kadınlara doğru geldi . El­
lerinden tuttu, kamışlığa, atın yanma çekti. Candarrnalar oraya 
buraya daha kurş un sıkıyorlardı. At ayak seslerini işitince uzun 
uzun bir kişned i. Memed atı çözdü: 
"Binin," dedi. "Binin de arkarndan sürün ." 
Kamışlığı çıktıklannda, candarrnalar kurşunu kesmişlerd i. 
Yaralı arkadaşlanyla konuşuyorlard ı. 
Eteğe doğru, nallan kıvılcımlanan bir atlı, taşlan biribirine 
katarak, son hızla önlerinden geçti gitti. Biraz sonra da geri 
dön dü. Topal Ali olsa gerek diye Memedin içinden geçti. 
Bir ses geldi usuld an: 
"İnce Memed ! İnce Memed !" 
"Buradayız Ali, gel!" diye bağırdı Mem ed. 
Ali geldi yanlannda soluk soluğa durdu. Attan aşağı indi: 
"Memed kardaş, al atı, bin. Sonra Çiçeklideresine teslim et. 
Bu eteklerde durma. Akçad ağa çekil. Asım Çavuş ne kadar can­
darrna varsa çeker üstüne yann. Yakayı ele verme. Ben sana 
ulaşınm. Bu gece ne yap yap Çiçeklideresini tut. Oradan da 
Akçadağı ... Dunna, doluduzgin. Allah selamet versin." 
Arkasını döndü karanlığa karıştı. 
Mem ed: 
"Bu iyiliğini unutmayacağım Ali Ağa." 
Topal Alinin bıraktığı ata atladı. 
384