ğiliz. Eğer sen dostlarımızın boşanaca ğımızı duy­
duklarında, hakkımızda konuşacağından ve seni 
suçlayacakları ndan korkuyorsa n, dışarıya karşı ka­
bahatli ben olayım, sana bunu söylemeye geldim." 
"Zaten sensin!" 
"Tamam işte. Ben evine zaman ayıramayan ek­
sik bir kadınım ya, benden boşanmayı sen arzu edi­
yor ol. Herkese bu ayrılığı senin istediğini söyleye­
lim." 
"Bunu yapacağı mıza, mesleğini bırak, evinin 
kadını ol, huzur içinde yaşayalım." 
"Ne kadar zor olursa olsun, sonunda senden 
boşanacağım, Atilla." 
"Çocukları asla alamazsın , bunu biliyor musun?" 
"Onların bir saatine dahi dayanamıyor sun. Ço­
cukların yine azıyor, diye her gün telefona sarılan 
sen değil misin?" 
"Çocukları karıştırma. Aslında ben biliyorum 
senin neden boşanmak istediğini. Sen benden, şu 
Gökşin arkadaşm kocasmdan boşandı diye boşan­
mak istiyorsu n. Okuldan beri hep birlikte hareket 
eder birbirinizi etkilersi niz. O senin aklını çelmiş 
olmalı." 
Bakakaldım. Söylediği o kadar saçmaydı ki, bo­
ğazımdan ses çıkamadı bir süre. 
"Öyle değil mi?" 
Sessizce oturma odasma döndüm, kanepenin 
üzerine serili yatağıma girdim. Peşimden geldi. 
"Sana soruyoru m, öyle değil mi?" 
133