ların sevinç dolu gülüşlerini daha duyu yordu. Önce kızlara, 
"Orospular, Aydınlı orospuları, ne olacak," diye söve n Ali, on­
ların gülüşleri uzaklaşıp gittikten sonra kendine geldi, "Bunda 
bir iş var," diye düşündü. "Bu gencecik kızlar ne diye gülsün­
ler İnce Memedin ölüsün e?" 
Peynir ekmeği biraz yedikten, "çok şükür" diye ayağa 
kalkıp gerindikten sonra kayalıktan indi, aşağı yola koşmaya 
başladı, çınara geldi. Elindeki peynir ekmeği geniş yaprakla­
ra iyice sardı, çınarın kovuğuna yerleştirdi. Kovuğun ağzını 
da kocaman bir taşla kapadı, suya indi, bir çaykara açıp su iç­
ti. 
Çınarın altında uyudu, uyandı, yolu gözledi, içi götürme­
di, yukarı yola çıktı, sonra aşağı indi. Sonra gene yukarı çıktı. 
Candarmaların her iki yoldan da geçtiği geçeceği yoktu. 
Çınarın kovuğundan son kalan peynir ekmek parçasını da 
çıkarıp yedi, üstüne de çaykar adan su içtikten sonra kasaba yo­
lunu tuttu. Nasıl olsa İnce Memedin ölüsünü kasahaya getire­
ceklerdi. 
Daha kasahaya çok bir yol varken, oralardan koygun koy­
gun gelen davulların sesini duydu, hacakları titredi, yakındaki 
bir kayanın üstüne oturdu. Kayanın yöresini fırdolayı sarmış, 
üst üste açmış çiğdem çiçeklerini gördü, gözlerinden yaşlar 
kendiliğinden dökilimeye başladı: 
"Eyvah Topal Ali," dedi, "eyvah ki sana! Şimdi kasahaya 
gidip de şu düğün bayrama mı katılacaksın ... Ocağın batsın da 
sönsün senin Topa! Ali, şimdi kasahaya varıp da İnce Memedin 
ölüsünü mü göreceksin, eyvah Topal Ali ... " 
Aşağıda, yamacın dibine yapışmış, camiarına gün vurup 
dünyayı bir tuhaf ışıltıya boğmuş kasabadan koygun koygun 
gelen davul sesleri Alinin yüreğini burkuyo rdu. Gene de ken­
dini yenemedi, gözlerinin yaşını yeniyle silip yola düzüldü. Ne 
olursa olsun İnce Memedin ölüsünü görmeliyd i. 
"Buna dayanabilir misin Topal Ali, İnce Memedi n ölüsünü 
görmeye? Onun ölüsünü görünce ölmez misin? Ya ölmemişse, 
sevincinden çıldırmaz mısın?" 
Kasahaya indiğinde bir köylü kalabalığını yola çıkmış, 
köylerine dönerlerken gördü, yanlarına yaklaşarak sordu: 
151