به درک که مسافرم ، به درک که چمدان های بسته ام هی غُر می زنند ، به درک که پای ماندنم درد می کند؛ بگذار دیر شود ، دلم پیش ِ پرسه زدن به دور توست...   داستانی زیبا از "ماندن" هایی که قرار بر آن بوده "رفتن" باشند ...
داستان