— ſmeet eer de Vagel den Maͤhlenſteen up den Kopp, dat ſe ganz tomatſcht; de Vader un Marleenken hoͤrden dat un gingen herut, dar ging een Damp un Flam un Fuͤuͤr up van de Steed, un as dat vorby was, da ſtund de luͤttje Broder, un he namm ſinen Vader un Marleenken bi de Hand, un weeren alldree ſo recht vergnoͤgt un gingen in dat Huus by Diſch un eeten.
— smeet eer de Vogel den Mählensteen up den Kopp, das sie ganz tomatscht; de Vader un Marlenchen hörten das un gingen heraus, dar ging ein Damp un Flam un Füür up van de Steed, un as das vorbei was, da stand de lüttje Broder, un he namm seinen Vader un Marlenchen bi de Hand, un weeren alldree so recht vergnügt un gingen in das Huus by Disch un eeten.