’ t Geviel, dat Kobisje meeſt alle Nachten droomde, als dat hy noch aen de Naaybank ſat, en hem quam altydt noch het een of’t ander in de Gedachten van ſyn Werck, luydkeels riep:
' t Geviel, das Kobisje meest alle Nachten droomde, als das hy noch aen de Naaybank sat, en hem quam altydt noch hat ein of't ander in de Gedachten van sein Werk, kuydkeels riep: