“ „Ga nochmal hen, ſed de Moder, un wenn he dy nich antwoorden will, ſo giv em eens an de Ooren!“ Daar ging Marleenken hen un ſed: „Broder giv my den Appel!“ averſt he ſweeg ſtill, daar gav ſe em eens up de Ooren, daar feel de Kop heruͤnn, daraͤver varſchrak ſe ſick, un fung an to weenen un to raaren, un leep to eere Moder un ſed: „ach, Moder, ick hebb minen Broder den Kopp afſlagen!“ un weend un weend un wull ſick nich tofreden geven; „Marleenken, ſed de Moder, wat heſt du daan — averſt ſwig man ſtill, dat er keen Minſch markt, dat is nu doch nich to aͤnnern; wi willen em in ſuur kaaken.
“ „Ga nochmal hen, sed de Moder, un wenn he die nicht antworten will, so gib em eens an de Ohren!“ Daar ging Marlenchen hen un sed: „Broder gib my den Appel!“ averst he sweeg still, daar gav sie em eens up de Ohren, daar feel de Kop herein, daräver varschrak sie sick, un fung an to weinen un to raaren, un leep to eere Moder un sed: „Ach, Moder, ich hebb meinen Broder den Kopp afslagen!“ un weend un weend un will sick nicht zufrieden geven; „Marlenchen, sed de Moder, was hest du dann — averst swig man still, das er kein Mensch Markt, das is nu doch nicht to ändern; wi Willen em in suur kaaken.