De Goldfmitt ſatt in ſine Warkſtede un maakt eene goldne Kede, daar hoͤrd he den Vagel, de up ſin Dack ſatt un ſung, un dat duͤnkt em ſo ſchoͤn; daar ſtund he up, un as he aͤver den Suͤll ging, ſo voͤrloor he eenen Tuͤffel; he ging aver ſo recht midden up de Strate, eenen Tuͤffel un een Sock an, ſin Schortfell had he voͤr, un in de een Hand had he de golden Kede, un in de anner de Tang, un de Suͤnn ſchiint ſo hell up de Strate, daar ging he recht ſo ſtaan un ſach den Vagel an: „Vagel, ſegd he do, wo ſchoͤn kanſt du ſingen, ſing my dat Stuͤk nochmal.
De Goldsmitt satt in sine Warkstede un maakt eine goldene Kede, daar hörd he den Vogel, de up sin Dack satt un sang, un das dünkt em so schön; daar stand he up, un as he äver den Süll ging, so verlor he einen Tüffel; he ging aver so recht mitten up de Strate, einen Tüffel un ein Sock an, sin Schortfell had he vör, un in de ein Hand had he de golden Kede, un in de anner de Tang, un de Sünn schiint so hell up de Strate, daar ging he recht so staan un Sache den Vogel an: „Vogel, segd he da, wo schön kannst du singen, singe my das Stück nochmal.