Wenn de Fru eere Dochter ſo anſach, ſo had ſe ſe ſo leef, averſt denn ſach ſe den luͤttjen Jung an, un dat ging eer ſo dorch’t Hart, un eer duͤcht, as ſtund he eer allerwegen in’n Weg, un dacht denn man uͤmmer, wo ſe eer Dochter all dat Voͤrmoͤgent towenden wull, un de Boͤſe gav eer dat in, dat ſe den luͤttjen Jung ganz gram wurd, un ſtoͤd em heruͤm van een Ek in de anner, un buft em hier un knuft em daar, ſo dat dat arme Kind uͤmmer in Angſt was; wenn he denn ut de School kam, ſo hadd he keene ruhige Stede.
Wenn de Frau eere Tochter so ansah, so had sie sie so leef, averst denn Sache sie den lüttjen jung an, un das ging eer so dorch't hart, un eer dücht, as stand he eer allerwegen in den Weg, un dachte denn man immer, wo sie eer Tochter all das Vörmögent towenden will, un de Böse gav eer das in, das sie den lüttjen jung ganz gram wurde, un stöd em herüm van ein Ek in de anner, un buft em hier un knuft em daar, so das das arme Kind immer in Angst was; wenn he denn ut de School kam, so hadd he keine ruhige Stede.