Marleenken averſt ſatt un weend un weend, daar kamm de Vagel anflegen, un as he ſick up dat Dack ſett — ach ſegd de Vader, mi is ſo recht freudig un de Suͤnn ſchiint buten ſo ſchoͤn, my is recht as ſuͤll ick eenen ollen Bekannten wedderſeen, — nee, ſed de Fru, my is ſo Angſt, de Teene klappern mi un dat is mi as Fuͤuͤr in de Adern, un ſe reet ſick eer Liifken up un ſo meer; averſt Marleenken ſatt in een Eck un weende un had eeren Platen vor de Oogen, un weende den Platen gans meſſnatt; daar ſett ſick de Vagel up den Machandelboom un ſung:
Marlenchen averst satt un weend un weend, daar kamm de Vogel anflegen, un as he sick up das Dack sett — ach segd de Vader, mi is so recht freudig un de Sünn schiint buten so schön, my is recht as süll ich einen ollen Bekannten wiedersehen, — nee, sed de Frau, my is so Angst, de Teene klappern mi un das is mi as Füür in de Adern, un sie reet sick eer Liifken up un so meer; averst Marlenchen satt in ein Eck un weende un had eeren Platen vor de Augen, un weende den Platen gans messnatt; daar sett sick de Vogel up den Machandelboom un sang: